Лагойск. 29.12.2017. Вынікі турніра сярод камандаў 2006-07 г.н.\nЗаслужанае 3-ае месца на штогадовым турніры па міні-футболе ў Лагойску!\nАдзначу гульню на роўных з усімі супернікамі на турніры. Зноў такі, на турніры гулялі каманды старэйшыя за заяўлены 2006-07 г.н. Каманда футбольнай акадэміі не здолела здабыць перамогу ў першай гульні, што пазбавіла яе магчымасці згуляць у фінале турніра.\nГульцы стараліся, прыкладалі шмат намаганняў да перамогі і выйшлі на найлепшае выкананне тэхніка-тактычных напрацовак у апошнім матчы, за 3-ае месца супраць футбольнай школы Дарміна. Таксама выдатнай выдалася і пераможная гульня супраць ФК Смалявічы-СТІ.\nДЮСШ Бярэзіна 1:6 (гол на рахунку Аляксея Траццяка, галявая перадача ў актыве Дзмітрыя Кузьміча).\nФК Смалявічы-СТІ 4:2 (галы на рахунку Аляксандра Жукоўскага, Аляксея Траццяка, Максіма Капшы і Максіма Шкелды; галявыя перадачы ў актыве Максіма Капшы - 2 і Антося Свірскага).\nФШ Дарміна Калюга 4:1 (галы на рахунку Аляксея Трэймака, Антося Свірскага і Максіма Капшы - 2; галявая перадача ў актыве Максіма Шкелды).\nДЮСШ Мінскі раён 0:4\nДадаткова на турніры была згуляная таварыская гульня супраць каманды Юнацтва Барысаў, на вялікі жаль яна была прайграная з лікам 2:4 (галы на рахунку Аляксандра Жукоўскага і Максіма Капшы; галявая перадача ў актыве Аляксандра Жукоўскага).


Назір | The Elder Scrolls Wiki | Fandom\nЦёмнае Братэрства, Цёмнае Братэрства (Skyrim), Настаўнікі навыкаў,\nНастаўніка навыкаў (Skyrim)\nСховішча Цёмнага Братэрства\nФракцыя Цёмнае Братэрства, настаўнікі навыкаў, Сховішча Цёмнага Братэрства, Данстарскае сховішча\nПаслугі Настаўнік: Лёгкая браня\nЛакацыя Сховішча Цёмнага Братэрства, Данстарскае сховішча\nКвэст Кантракты Назіра\nНазір (арыг. Nazir) — персанаж у гульні The Elder Scrolls V: Skyrim.\nНазір — адзін з чальцоў Цёмнага Братэрства у Скайрымё. Ён і Бабета — адзіныя выжылыя пасля аблогі сховішчы ў Фолкрыце. Дае заданні-кантракты для героя. Пры з'яўленні Цыцэрона, калі ён застаўся жывы, кажа, што не здзіўлены гэтаму, а таксама адпускае фразу з нагоды яго танцаў. Валодае вельмі ціхім голасам.\nЯго браня мае ўнікальны дызайн. Падчас гутарак пра сябе, ён выдае, што вырас у пустэльнях Хаммерфэлла, «дзе кроў малінавага колеру». Ён сароміцца свайго мінулага, хоць і не тлумачыць, што менавіта ён зрабіў. Ён кажа, што пасля таго як Цёмнае Братэрства выратавала яго, ён спрабуе зрачыся ад свайго мінулага.\nЁн часта адпускае з'едлівыя жарты і каментары з нагоды тых заданняў, на якія ён пасылае гульца. Прыкладам: пасля таго, як пратаганіст вернецца да Назіра і паведаміць яму, што уладальніца шахты з Данстара мёртвая, ён заявіць: «Канчаткова мёртвая. Чуў, што горная справа шкодзіць горлу. Гэтыя гадзіны ў шахтах – яны забіваюць». Яму пэўна падабаецца жартаваць. Як ён сам кажа: «Увесь дзень бы гэтым займаўся».\n«Забіць Эннодыя Папія»;\nУзята з "https://elderscrolls.fandom.com/be/wiki/%D0%9D%D0%B0%D0%B7%D1%96%D1%80?oldid=3533"\nЦёмнае Братэрства (Skyrim)


Як абнавіць Ubuntu 21.10 - techking.by\nЯк абнавіць Ubuntu 21.10\nUbuntu 21.10 тут, і гэта захапляльны выпуск. З гэтай новай версіяй Ubuntu Canonical нарэшце дае сваім карыстальнікам Gnome 40, абнаўленне наступнага пакалення Gnome Shell і мноства іншых выдатных функцый. У гэтым кіраўніцтве мы пакажам вам, як вы можаце абнавіць сістэму Ubuntu да 21.10.\nАбнаўленне да 21.10 – GUI\nАбнаўленне да 21.10 – Тэрмінал\nАбнаўленне да 21.10 праз графічны інтэрфейс – гэта шлях, бо абнаўленне лёгка выканаць. Не кажучы ўжо пра тое, што ён клапоціцца аб усім за некалькі клікаў. Вось як гэта зрабіць.\nПа-першае, вам трэба будзе абнавіць сістэму, каб у вашай бягучай версіі Ubuntu (21.04) былі ўсталяваныя апошнія пакеты. Каб абнавіць Ubuntu да апошніх пакетаў, націсніце клавішу Win на клавіятуры, увядзіце «Software Updater» і запусціце яго.\nКалі праграма абнаўлення праграмнага забеспячэння адкрыты, ён будзе правяраць наяўнасць апошніх абнаўленняў 21.04. Калі ён пацвердзіць, што ў вас ёсць пакеты для ўстаноўкі, з’явіцца апавяшчэнне з просьбай усталяваць абнаўлення. Зрабіце так.\nПасля ўстаноўкі ўсіх абнаўленняў Ubuntu скажа вам: «Праграмнае забеспячэнне на гэтым кампутары абноўленае. Аднак цяпер даступная Ubuntu 21.10 (у вас ёсць 21.04). ” Націсніце на кнопку «Абнавіць», каб пачаць працэс абнаўлення 21.10.\nЗаўвага: апавяшчэнне аб абнаўленні павінна з’явіцца пасля ўстаноўкі абнаўленняў у Ubuntu 21.04. Калі вы не бачыце апавяшчэнне ў вашай сістэме Ubuntu, не хвалюйцеся. Вы можаце прымусова абнавіць, запусціўшы тэрмінал і ўвёўшы каманду update-manager -d.\nКалі вы выберыце кнопку «Абнавіць», Ubuntu запытае пароль. З дапамогай клавіятуры ўвядзіце пароль уліковага запісу карыстальніка. Затым для пацверджання націсніце кнопку «Аўтэнтыфікацыя».\nПасля ўводу пароля з’явяцца заўвагі да выпуску Ubuntu 21.10. Знайдзіце час і прачытайце іх. Пасля таго як вы скончыце чытанне нататак да выпуску, знайдзіце кнопку «Абнавіць» і націсніце на яе, каб перайсці да наступнага кроку ў працэсе абнаўлення.\nПры выбары кнопкі «Абнавіць» у вобласці нататак да выпуску 21.10 адкрыецца акно абнаўлення. Гэта акно падрыхтуе вашу сістэму да абнаўлення. Пасля гэтага з’явіцца акно з надпісам “Вы хочаце пачаць абнаўленне?” Націсніце на кнопку «Пачаць абнаўленне», каб пацвердзіць.\nПрацэс абнаўлення займае трохі часу, так як інструмент абнаўлення Ubuntu мае шмат рэчаў для загрузкі. Так што сядзьце, набярыцеся цярпення і дазвольце інструменту абнаўлення ўсталяваць апошнюю версію ў вашу сістэму.\nКалі ўсе абнаўленні ўстаноўлены ў вашай сістэме Ubuntu, на экране з’явіцца акно «выдаліць састарэлыя пакеты». Знайдзіце кнопку «Выдаліць» і націсніце на яе мышкай, каб выдаліць усе састарэлыя пакеты.\nПасля выдалення ўсіх састарэлых пакетаў абнаўленне завершана. Затым перазагрузіце кампутар, каб пачаць выкарыстоўваць Ubuntu 21.10!\nІншы спосаб абнаўлення да Ubuntu 21.10 – гэта тэрмінал. Для пачатку вам трэба будзе запусціць акно тэрмінала на працоўным стале Ubuntu. Націсніце Ctrl + Alt + T на клавіятуры, каб адкрыць тэрмінал. Або знайдзіце «Тэрмінал» у меню прыкладання і запусціце яго такім чынам.\nАдкрыўшы акно тэрмінала, выкарыстоўвайце каманду apt update, каб абнавіць крыніцы праграмнага забеспячэння Ubuntu і праверыць наяўнасць абнаўленняў.\nПасля выканання каманды абнаўлення выкарыстоўвайце каманду абнаўлення, каб усталяваць любое з чакаючых абнаўленняў, даступных для Ubuntu 21.04. Гэтыя абнаўленні павінны быць устаноўлены, таму што Ubuntu не будзе абнаўляцца да ўстаноўкі ўсіх патчаў.\nПасля абнаўлення ў вашай сістэме Ubuntu неабходна запусціць каманду dist-upgrade. Каманда dist-upgrade ўсталюе ўсе абнаўленні Ubuntu, якія чакаюцца, якія затрымліваюцца.\nЦяпер, калі ўсе абнаўлення ўстаноўлены на Ubuntu 21.04, можна пачаць абнаўленне да 21.10. Выкарыстоўваючы каманду sed, заменіце “hirsute” на “impish” у крыніцах праграмнага забеспячэння Ubuntu.\nКалі крыніцы праграмнага забеспячэння зменены з 21.04 на 21.10, наступным крокам з’яўляецца абнаўленне Ubuntu. Каб убачыць змены, унесеныя ў файл «sources.list», Ubuntu неабходна абнавіць.\nКалі вы ўводзіце каманду абнаўлення, Ubuntu выдаліць усе спасылкі на «hirsute» і дадасць новую інфармацыю, якую вы дадалі з дапамогай каманды sed.\nПраверце гэта: Як захаваць укладкі Google Chrome на потым\nПасля выканання каманды абнаўлення Ubuntu паведаміць вам, што ў вас ёсць новыя пакеты для ўстаноўкі. Гэтыя пакеты з’яўляюцца абнаўленнем 21.10. Каб усталяваць гэтыя пакеты, запусціце каманду абнаўлення ніжэй.\nПры выкананні каманды абнаўлення большасць пакетаў Ubuntu 21.10 будзе ўстаноўлена. Аднак большасць – не ўсе. Каб усталяваць астатнія пакеты для завяршэння абнаўлення, запусціце каманду dist-upgrade.\nКалі каманда dist-upgrade будзе завершана, перазагрузіце кампутар. Пасля перазагрузкі вы будзеце выкарыстоўваць Ubuntu 21.10! Атрымлівайце асалоду ад!\nХочаце новую ўстаноўку Ubuntu 21.10? Праверце афіцыйны Сайт Ubuntuі націсніце «Спампаваць», каб атрымаць у рукі апошнюю версію ISO Ubuntu 21.10 для працоўнага стала.\nКалі вы хочаце спампаваць апошнюю версію Ubuntu праз торэнт, праверце Альтэрнатыўная старонка загрузкі.\nЯк адключыць ўваход у Google Apps у Chrome 69\nЯк выкарыстоўваць Цэнтр кіравання на вашым iPhone або iPad


Школа для грамадскіх і палітычных лідараў - Адукацыя\nКаб актыўнай моладзі з Беларусі было лягчэй адказаць на выклікі часу, Беларускае прадстаўніцтва ў Літве арганізуе ў Вільні Першую Школу грамадскіх і палітычных лідараў. Час навучання — 23 па 28 кастрычніка 2015 г.\nУ межах школы ўдзельнікі пазнаёмяцца з асновамі палітычнага аналізу, палітычным плынямі Еўропы, гісторыяй рэформаў у краінах трансфармацыі, паўдзельнічаюць у дэбатах, сустрэнуцца з літоўскімі калегамі.\nЗаняткі ў Школе будуць весці вядомыя беларускія і літоўскія эксперты. Плануюцца сустрэчы з вядомымі дзеячамі беларускай эміграцыі. Падрабязную праграму можна прагледзець тут.\nАрганізатары забяспечваюць пражыванне і харчаванне, транспарт падчас мерапрыемстваў Школы. Даезд да Вільні і ў зваротны бок фінансуецца самім удзельнікам.\nДэдлайн для тых, хто мае візу, — 15 кастрычніка.\nПа ўсіх пытаннях можна звяртацца да Яўгеніі Мяцеліцы на адрас miatselitsa.yauheniya.10@student.ehu.lt.\nУсе падрабязнасці па спасылцы.


Азяцкі. Выезды ў сельсавет натарыуса Алесі Будзько — справа вельмі карысная. Людзям, асабліва пажылога ўзросту, не даводзіцца марнаваць час і сілы, каб дабрацца ў райцэнтр. 18 красавіка Алеся Георгіеўна дапамагла ў вырашэнні праблем шасці вяскоўцам. Гэта тычылася афармлення выезду дзяцей у Вялікабрытанію, права дачцэ атрымліваць пенсію за 90-гадовую маці, складання завяшчання, пытанняў, звязаных са спадчынай.\nЖабінкаўскі. Туі, дэкаратыўныя кусты, маладыя бярозкі з 13 красавіка зелянеюць каля помніка землякам, што не вярнуліся з вайны, у Вялікіх Якаўчыцах. Добраўпарадкаваны таксама могілкі і іх наваколлі ў вёсцы Рачкі, у тым ліку пахаванні невядомых салдат.\nКрыўлянскі. З кожным годам усё менш застаецца сведкаў, чыё дзяцінства і маладосць абпаліла вайна. У Крыўлянскім сельсавеце пражываюць два ветэраны Вялікай Айчыннай вайны і чатыры былыя вязні. Вызвалялі радзіму ад фашысцкіх захопнікаў Міхаіл Ісакавіч Міхайлоўскі з Барздзілаў і Вера Аляксандраўна Гарошка са Свішчоў. Не могуць успамінаць сваё маленства без слёз вязні Вольга Мікалаеўна Аксюцік, Марыя Рыгораўна Кулікова, Еўдакія Пятроўна Мядзведзь і Марыя Юр’еўна Ількіў. Усе яны не застаюцца без увагі блізкіх і родных. Да іх прыходзяць і дапамагаюць школьнікі, супрацоўнікі тэрытарыяльнага цэнтра, рэгулярна абследуе ўмовы іх жыцця старшыня Крыўлянскага сельвыканкама Анатоль Марчук. Напярэдадні майскіх святаў ветэранаў і былых вязняў наведаюць і павіншуюць з пераможным маем прадстаўнікі раённай улады.\nЛенінскі. Добраўпарадкаванне воінскіх захаванняў, помнікаў, брацкіх магіл часоў Вялікай Айчыннай вайны і бітваў розных эпох у Ленінскім сельскім Савеце праходзіла сёлета пад дэвізам “Працай узгадаем подзвіг тых часоў!”. Працоўны калектыў сельвыканкама, дзевяцікласнікі мясцовай школы з педагогамі, старасты і жыхары вёсак Бусні і Чыжэўшчына падчас рэспубліканскага суботніка наводзілі парадак на месцах памятных падзей. Цяпер вабяць вока яркімі фарбамі абеліскі Вялікай Айчыннай вайны і Крупчыцкай бітвы 1794 года ў вёсках Бусні, Чыжэўшчына, Хадасы і аграгарадку Ленінскі.\nСцяпанкаўскі. 25 красавіка спаўняецца 510 гадоў з часу першай згадкі паселішчаў Сяхновічы і Арэпічы. Менавіта ў гэты дзень у далёкім 1509-м выйшаў адмысловы каралеўскі прывілей на карысць баярына Касцюшкі Фёдаравіча. Як паведаміла дырэктар Жабінкаўскага раённага краязнаўчага музея ў Малых Сяхновічах Дзіяна Дубіна, мерапрыемствы, звязаныя з гэтай значнай датай, будуць праводзіцца ў рамках штогадовага Дня музеяў.\nХмелеўскі. У Хмелеўскім Доме культуры ў Вербную нядзелю адчынілася тэматычная выстава “Чэрэз нашэ сэльцэ”, прысвечаная светламу святу — Вялікадню. На ёй прадстаўлены работы навучэнцаў дзіцячай школы народнай творчасці ў жанрах выцінанкі і роспісу па шкле (кіраўнік Галіна Вашасцюк) і абрэзкавага шыцця (кіраўнік Ірына Навуменка).\nНа Вялікдзень у Хмелеўскім СДК адбудзецца святочны канцэрт з удзелам народнага тэатра гумару, гульні і песні “Хмелеўскія валацугі”, узорнага фальклорнага калектыву “Дараносіца” і юных спевакоў з гуртка дзіцячага эстраднага вакала, для якіх гэта будзе дэбютнае выступленне. Гасцей свята таксама чакаюць майстар-клас па вырабе велікоднай лялькі-мотанкі, народная забава “быткы” яйкамі і шмат сюрпрызаў.


Анатоля Лябедзьку вывезлі з Акрэсціна ў Сляпянку тварам уніз, ён дабраўся дамоў на таксі абноўлена\nПалітыка павінны былі вызваліць сёньня ў 10.50 паводле пратаколу затрыманьня. Аднак дзяжурны ЦІП на Акрэсьціна паведаміў жонцы палітыка Сьвятлане, што ў турме яго няма, ён вызвалены, піша «Радыё Свабода».\nКаля турмы сустрэць Анатоля Лябедзьку прыйшлі родныя, сябры і калегі па партыі.\nСвятлана Лябедзька, жонка Анатоля Лябедзькі, чакае мужа пад ЦІП на Акрэсціна\nПазней стала вядома, што Анатоль Лябедзька дабраўся дахаты на таксоўцы. Яго вывезлі на легкавіку ў Сляпянку тварам уніз.\nБылы старшыня Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоль Лябедзька атрымаў 30 сутак арышту за «ўдзел у несанкцыянаваным мерапрыемстве». Яго затрымалі 14 мая каля суду Кастрычніцкага раёну Мінска. Там у гэты дзень пачаўся суд над групай студэнцкіх актывістаў. Іх абвінавачваюць у арганізацыі акцый пратэсту ў студэнцкім асяродзьдзі Мінска пасьля выбараў.


Прадстаўніку АБСЭ па пытаньнях свабоды СМІ не дазваляюць прыехаць у Беларусь\n11 верасень 2004, 00:04\nRFE/RL Прадстаўніку АБСЭ па пытаньнях свабоды СМІ Міклашу Харашці не далі згоды на ўезд у Беларусь. Паездка была заплянаваная на канец гэтага тыдня. Пад час візыту спадар Харашці меўся вывучыць сытуацыю з СМІ ў Беларусі і даць ёй ацэнку ў адмысловай справаздачы.\nПаводле інфармацыі Беларускай асацыяцыі журналістаў яшчэ на пачатку ліпеня Харашці паведаміў міністру замежных спраў Беларусі пра свой намер наведаць Беларусь.\nНа просьбу беларускіх уладаў візы былі перанесены на больш позьні тэрмін – з тым, каб сумясьціць яго з правядзеньнем у Менску сэмінару па праблемах СМІ. Потым беларускі бок прапанаваў зьмяніць структуру сэмінару, аб`яднаўшы яго зь іншай сустрэчай. Праз пэўны час сэмінар па праблемах СМІ быў наагул адменены. Тым ня менш, Харашці па-ранейшаму зьбіраўся наведаць Беларусь. Дагэтуль ніякага адказу на гэты конт ён не атрымаў. У верасьні 2003 году ў такой самай сытуацыі апынуўся былы прадстаўнік АБСЭ ў пытаньнях свабоды прэсы Фраймут Дувэ, на чый візыт беларускія ўлады таксама не далі згоды.\n"Адсутнасць адказу на дыпляматычнай мове заўсёды абазначае адмову. Тое, што на працягу года прадстаўнікі АБСЭ ў пытаньнях свабоды СМІ ня могуць трапіць у Беларусь, можна патлумачыць толькі тым, што сытуацыя са свабодай слова ў нас сапраўды крызысная”, – гэтак пракамэнтавала сытуацыю старшыня "Беларускай асацыяцыі журналістаў Жанна Літвіна.


7 лістапада – Дзень Кастрычніцкай рэвалюцыі. Віншаванне мясцовай улады\n7 лістапада – Дзень Кастрычніцкай рэвалюцыі. Віншаванне мясцовай улады\nДля нашай краіны - 7 лістапада - дата лёсавызначальная, паколькі дзякуючы падзеям 1917 года мы набылі сваю дзяржаўнасць. Дасягненні, якімі ганарыцца незалежная Беларусь сёння: эфектыўная дзяржаўная ўлада, сацыяльна арыентаваная эканоміка, развітыя адукацыя, навука і культура.\nНягледзячы на розныя сучасныя ацэнкі, Вялікая Кастрычніцкая рэвалюцыя – эпахальная падзея XX стагоддзя, якая ажыццявіла такія асноўныя прынцыпы, як права нацый на самавызначэнне, павагу да людзей працы, сацыяльную справядлівасць.\nАтрымаўшы ў спадчыну ўсё лепшае з мінулага, беларускі народ мэтанакіравана ідзе па шляху ўмацавання суверэннай дзяржавы, з аптымізмам глядзіць у будучыню.\nЖадаем вам здароўя, шчасця, аптымізму, дабрабыту і ўпэўненасці ў заўтрашнім дні. Няхай вам заўсёды спадарожнічае поспех у працы на карысць роднай краіны.


У швэдзкі МЗС “на дыван” выкліканы беларускі пасол\n23 чэрвень 2011, 15:07\nУ МЗС Швэцыі выкліканы пасол Беларусі. Мяркуецца, што яму будзе выказаны пратэст і асуджэньне гвалту супраць дэманстрантаў у гарадах Беларусі, а таксама супраць часовага кіраўніка швэдзкай амбасады, які быў атакаваны міліцэйскім спэцназам ў Менску.\nПрэс-сакратар Міністэрства замежных Карын Нылюнд у чацьвер паведаміў, што часовы павераны ў справах Швэцыі ў Беларусі Дэвід Эмтэстам зазнаў напад з боку міліцэйскага спэцназу падчас разгону дэманстрацыі ў сераду.\nДыпляматка сказала, што Эмтэстам пазьней быў выпушчаны, калі даказаў міліцыі, што зьяўляецца дыпляматам.\nМіністр замежных спраў Швэцыі Карл Більт асудзіў сёньня арышты мірных дэманстрантаў і сказаў, што напад супраць Эмтэстаму зьяўляецца непрымальным. Більт таксама сказаў, што гэты гвалт зьяўляецца "яшчэ адным пацьверджаньнем недатрыманьня ў Беларусі асноўных дэмакратычных правоў."


Адукацыйныя магчымасці музея этнаграфіі - Адукацыйная прастораАдукацыйная прастора\nМоладзь павінна ведаць гісторыю і культуру роднага краю не з “малюнка ў буквары”, а са школьнага музея, з вуснаў пажылых людзей, якія захавалі для нас багатую спадчыну, з маленькай вёсачкі, якая аджывае свой век, але яшчэ захоўвае традыцыі.\nМузей этнаграфіі гімназіі Драгічына пачаў свой летапіс больш за 10 гадоў назад з этнаграфічных куткоў. Настаўнікі беларускай мовы і літаратуры прыносілі на ўрокі з дому ручнікі, фартухі, калаўроты, плеценыя кашы і іншыя прадметы народнага побыту. Гэтыя рэчы сталі першымі экспанатамі ў музеі.\nГалоўнае — пачаць справу. З’явіліся першыя ўнікальныя экспанаты. Да пошукаў падключыліся настаўнікі, дзеці, іх бацькі. Пошукава-збіральніцкая работа закіпела, вызначыліся асноўныя формы дзейнасці. Так з’явіўся этнаграфічны музей. Колькасць экспанатаў у ім паступова павялічваецца. І цяпер можна ўявіць, як жылі і працавалі палешукі Драгічыншчыны ў ХІХ — пачатку ХХ стагоддзя.\nЭкспазіцыі музея знаходзяцца ў асобным памяшканні і размешчаны па тэматычным прынцыпе. Кожны экспанат раскрывае пэўныя таленты народа. Галоўная перавага тэматычнага экспазіцыйнага прынцыпу ў тым, што ён дазваляе больш поўна раскрыць багаты духоўны свет жыцця продкаў, якія пакінулі нам незлічоныя скарбы песеннай, танцавальнай і вуснай паэтычнай творчасці, а таксама ўзоры дэкаратыўна-ўжытковага мастацтва, прадметы побыту.\nТэматычныя зоны (экспазіцыі), на якія разбіты музей, дапамагаюць весці экскурсіі па пэўных тэмах. Так, у раздзеле “Дэкаратыўна-ўжытковае мастацтва Драгічыншчыны” можна ўбачыць розныя віды саматканых ручнікоў і фартухоў: бытавыя, святочныя, упрыгожаныя вышыўкай і карункамі пачатку і сярэдзіны ХХ стагоддзя. У цэнтры экспазіцыі — каскад бездзежскіх фартушкоў.\nРаздзел “Ганчарныя вырабы” знаёміць з рознымі відамі ганчарнага посуду: міскамі, гарлачамі, збанамі, гаршкамі. У раздзеле “Попрадкі” прадстаўлена адзенне палешукоў Драгічыншчыны, прадметы прадзіва і хатняга побыту. У раздзеле “Сялянскі падворак” выстаўлены гаспадарскія рэчы: ступы, кашы, косы, вілы, прылады для апрацоўкі лёну, жорны і інш. Раздзел “Промыслы і рамёствы” складаецца з падраздзелаў, якія прапаноўваюць азнаёміцца з узорамі сталярства, пляцення, бондарства і кавальства. У раздзеле “Карцінная галерэя” прадстаўлены карціны, вышытыя крыжыкам і гладдзю, а таксама намаляваныя на дрэве, шкле і палатне.\nКабінет-музей этнаграфіі Драгічыншчыны сёння налічвае каля 300 экспанатаў. Пры неабходнасці мяняюцца экспазіцыі, ладзяцца выставы, праводзяцца канферэнцыі.\nМузей адкрыў шырокія магчымасці ў вывучэнні не толькі краязнаўства, але і беларускай літаратуры, гісторыі, выяўленчага мастацтва і іншых школьных прадметаў. Важна, што музейныя экспанаты адлюстроўваюць мясцовыя этнаграфію і фальклор. Настаўнікі і навучэнцы на ўроках і ў пазакласнай дзейнасці бачаць старадаўнія прадметы, якія выкарыстоўваліся ў сельскай гаспадарцы і побыце, тым самым дакранаюцца да духоўнай спадчыны народа, якая ўключае не толькі яго мову і культуру, але і тварэнні продкаў. Сваімі рукамі яны тварылі сапраўдную паэзію з лазы і саломы, саматканае адзенне і прадметы побыту. Гэтыя рэчы, старанна сабраныя ў музеі, даюць поўнае ўяўленне аб паўзабытым мінулым, жыцці палешукоў Драгічыншчыны.\nНягледзячы на тое, што музей расказвае аб жыцці і прыладах працы продкаў, іх мастацкіх здольнасцях, мы імкнёмся да таго, каб кола інтарэсаў навучэнцаў пашыралася, каб традыцыі народнага мастацтва знаходзілі практычны працяг. Так, з мэтай вывучэння гістарычнага мінулага палешукоў, фарміравання патрыятычных адносін да малой радзімы, выхавання павагі да абаронцаў Айчыны гімназісты з 2006 года ўдзельнічаюць ва ўсебеларускай турыстычна-краязнаўчай экспедыцыі “Наш край” і фестывалі-конкурсе “Беларускі мацярык”. Савет музея супрацоўнічае з маскоўскай школай па тэме “Культурная спадчына нашай маленькай радзімы”. Гімназісты актыўна ўдзельнічаюць у конкурсах, зладжаных у рамках акцыі “Жыву ў Беларусі і тым ганаруся”, займаюцца навукова-даследчай дзейнасцю.\nСа старажытнага часу на Драгічыншчыне існавала шмат культавых будынкаў: цэркваў, касцёлаў і інш. Кожны аб’ект мае адметную гісторыю, архітэктуру, іканапіс, кнігі ці вопісы. Іх вывучэнне — надзвычай цікавая справа. Усё гэта мы адлюстравалі ў навукова-даследчай рабоце “Незаслужана забыта”, адзначанай дыпломамі на раённай і рэспубліканскай канферэнцыях. На рэспубліканскім фестывалі-конкурсе “Беларускі мацярык” мы прадстаўлялі навукова-даследчыя работы “Фальклорна-этнаграфічная спадчына Драгічыншчыны” і “Мая Бацькаўшчына”, якія таксама былі адзначаны дыпломамі.\nУ песнях, легендах, прыказках і прымаўках адлюстравана мудрасць народа, яго жыццё, абрадавыя традыцыі, каляндар. Наша гісторыя зафіксавана ў фальклоры, якi вывучаецца падчас фальклорных экспедыцый. Арганізавана ў гімназіі і лінгвістычная работа. Дыялектныя словы — гэта моўная скарбніца. Ад людзей можна даведацца пра назвы траў, зёлак, кветак, лекавыя ўласцівасці раслін. У звычайных дыялектных словах і зваротах шмат каштоўнага, асабліва калі ўнікнуць у іх гістарычныя карані.\nШмат цікавага можна даведацца і падчас тапанімічных даследаванняў. У назвах мясцін нямала адметнага, а часам і таемнага. У кожнай вёсцы, урочышча, хутара цікавая гісторыя. Знікаюць рачулкі, хутары, вёскі, а з імі і іх гісторыі, назвы. Пакуль жывуць старыя людзі, трэба сустракацца з імі, запісваць усё, каб не згубілася назаўсёды мінулае краю.\nНе менш цікавым з’яўляецца і вывучэнне свайго роду. Гэтую работу ў 2009/2010 навучальным годзе правёў тагачасны шасцікласнік Дзмітрый Сушка, які захапіўся вывучэннем свайго радаводу, традыцый і культуры продкаў. Дзяўчаты плённа працавалі над вывучэннем народнага касцюма Драгічыншчыны. У сваёй рабоце яны паказалі адметнасці народнай вопраткі розных вёсак раёна.\nКанечне, мы не можам раўняцца з навукоўцамі-даследчыкамі, але свой невялікі ўклад у захаванне народнай культуры робім. Не толькі вывучаем этнаграфічную спадчыну роднага краю, але і збіраем мясцовы фальклор, старадаўнія прылады працы, спрабуем выявіць адметнасці ў адзенні, побыце, абрадах, звычаях і мове розных вёсак.\nГімназісты праз работу музея знаёмяцца з жыццём, побытам і абрадамі продкаў, сустракаюцца з майстрамі народных рамёстваў. Члены клуба “Нашчадкі” ў час фальклорных экспедыцый запісваюць вусна-паэтычную творчасць рэгіёна, збіраюць экспанаты дэкаратыўна-ўжыткавага мастацтва, прадметы побыту сялян, аднаўляюць народныя абрады і звычаі.\nРоля музея пастаянна павялічваецца, бо менавіта праз яго можна данесці да школьнікаў веды па гісторыі і культуры беларусаў, прычым паказаць гэта ў больш цікавай, чым на ўроках, форме. А дзякуючы выкарыстанню інфармацыйных тэхналогій і ўзаемадзеянню з іншымі ўстановамі адукацыі раёна можна не сумнявацца, што з цягам часу музей ператворыцца ў сапраўдны цэнтр фарміравання актыўнай грамадзянскай пазіцыі навучэнцаў.\nкіраўнік музея этнаграфіі, настаўніца беларускай мовы і літаратуры гімназіі Драгічына.\nгімназія Драгічына гісторыя культура моладзь музей музей этнаграфіі родны край спадчына школа\nЗ тегами: гімназія Драгічына гісторыя культура моладзь музей музей этнаграфіі родны край спадчына школа\nПапярэдняя: Усё пачынаецца з мары…\nНаступная: Посткросінг — свет без межаў


ПІКЕТОЎЦЫ РАСЕЙСКАЙ АМБАСАДЫ ВЫЙШЛІ НА ВОЛЮ. НА АКРЭСЬЦІНА ЗАСТАЎСЯ ЯЎГЕН АФНАГЕЛЬ\nА першай гадзіне дня расчынілася брама спэцпрыёмніка-разьмеркавальніка і на волю выйшлі Ігар Закрэўскі і Сяргей Пезкін.\nСябры моладзевага руху “Зубр” Ігар Закрэўскі і Сяргей Пезкін адседзелі 10 сутак арышту ў спэцпрыёмніку-разьмеркавальніку. Суд пакараў іх за пікет ля Расейскай амбасады супраць анэксіі Беларусі. Усе 10 сутак яны трымалі галадоўку. Нягледзячы на тое, што сваякі Ігара Закрэўскага і Сяргея Пезкіна непакоіліся за іхнае здароўе, адміністрацыя спэцпрыёмніка адмовіла ім у спадканьні. Гаворыць Ігар Закрэўскі:\n(Закрэўскі: ) “Тут умовы кепскія. Гэта ўсе ведаюць. Дагэтуль 10 сутак яшчэ нічога ня елі...”\n(Карэспандэнтка: ) “Як Вы сябе адчуваеце?”\n(Закрэўскі: ) “Слабасьць. Калі рэзка ўстанеш, то ў вачах цёмна робіцца. Але лепш, чым мы думалі. Сядзелі разам у адной камэры з алькаголікамі, зэкамі... У чатырох чалавек здарыўся алькагольны псыхоз. Можна гэта лічыць катаваньнем. Яны ўсю ноч хадзілі па камэры. Хто прусакоў шукаў, хто павукоў... Крычалі: “Ратуйце!” Па два чалавекі спалі на падлозе. Там пацукі бегаюць. Мы чулі, як яны пішчалі”.\nСяргей Пезкін дадаў:\n(Пезкін: ) “Цяжкавата было, але мы вытрымалі. Ночы бяссонныя, напэўна, і ад галадоўкі, і ад людзей, у якіх была “белая гарачка” — алькагольны сындром. Дзякуй Богу, вытрымалі. Вельмі прыемна, што нас тут сустрэлі столькі сяброў”.\n(Карэспандэнтка: ) “Як да вас ставіліся ахоўнікі?”\n(Пезкін: ) “Ніяк. Мы ня мелі зь імі ніякіх стасункаў”.\n(Карэспандэнтка: ) “Ці прыходзіў да вас лекар?”\n(Пезкін: ) “Першыя два дні прыходзіў. Нас да яго выклікалі, а потым ніводнага разу. Ніхто не цікавіўся станам нашага здароўя. Апроч таго, там утрымліваюць людзей псыхічна неўраўнаважаных, алькаголікаў. Ды й дым слупом стаіць ад паліва... Цяжкавата. Ды й бяссоньніца. Мы ж і ня спалі 10 дзён”.\nУ спэцпрыёмніку-разьмеркавальніку ўтрымліваецца Яўген Афнагель. Яго пакаралі арыштам на 10 сутак за пікет супраць палітыкі Расеі, скіраванай на зьнішчэньне сувэрэнітэту Беларусі. На знак пратэсту ён абвясьціў галадоўку. Адміністрацыя спэцпрыёмніка дазволіла ягонай маці паразмаўляць зь ім:\n(маці Яўгена: ) “Прасіла начальніка, каб далі ўбачыцца з сынам. Яго прывялі. Я кажу: “Кідай гэтую галадоўку. Ты хворы. Табе ня трэба галадаць”. А ён: “Калі ўжо зусім будзе дрэнна, то кіну, але пакуль я сябе нармальна адчуваю”. Так і не ўгаварыла. Начальнік яго таксама ўгаворваў. Казаў: “Ты тут нікому нічога не дакажаш гэтым. Гэта пустое. Толькі здароўе сапсуеш”. Але Яўген мае намер трымаць галадоўку. Ён спачатку быў у вялікай камэры, дзе шмат людзей, а цяпер — у меншай”.\nУначы сьцены сумнавядомай установы на вуліцы Акрэсьціна былі расьпісаныя лёзунгамі: “Свабоду палітвязьням!”, “Свабоду Афнагелю!” і “Барані Незалежнасьць!” З ранку й да абеду супрацоўнікі спэцпрыёмніка вымушаныя былі зафарбоўваць гэтыя надпісы. Яўген Афнагель – адзіны ўдзельнік пікету ля помніка Марату Казею, які трапіў за краты. Астатнія некалькі чалавек знаходзяцца ў вышуку.


"Не пакідайце дзяцей адных!". Выратавальнікі пабывалі ў бальніцы | Шахцёр Солигорск\nГлавная >> Грамадства >> "Не пакідайце дзяцей адных!". Выратавальнікі пабывалі ў бальніцы\n“Не пакідайце дзяцей адных!”. Выратавальнікі пабывалі ў бальніцы\nУ рамках рэспубліканскай прафілактычнай акцыі "Не пакідайце дзяцей адных!» работнікі МНС і актывісты Беларускай маладзёжнай грамадскай арганізацыі выратавальнікаў-пажарных наведалі дзіцячую бальніцу у г. Салігорске.\nТам яны пагутарылі з маладымі маці. Потым інспектар групы прапаганды і навучання Салігорскага ГРАНС Соф'я Захарава арганізавала віктарыну "Веру - не веру», падчас якой яе ўдзельнікі згаджаліся альбо не з выказваннямі работніка службы выратавання.\nПрадэманстраваныя маладым мамам відэафільмы «СуперМАМА» і «Кошт імгненні» нікога не пакінулі абыякавымі. Гутарка з дарослымі завяршылася ўручэннем ім наглядна-выяўленчай прадукцыі па супрацьпажарнай тэматыцы.\nМаленькім жа пацыентам бальніцы візіт спецыялістаў МНС надоўга запомніцца гульнямі на падрыхтаваных інавацыйных пляцоўках: «Чэмпіянат бяспекі», «Крыжыкі-нулікі», “Віктарына бяспекі” і “Выклік службы выратавання”. Адзначым, што дзятва спрытна справілася з усімі заданнямі.\nКожнаму дзіцяці быў уручаны падарунак.


Зямля аддаляецца ад Сонца, і гэтак жа ўсе планеты | hsyeo.com\nЗямля аддаляецца ад Сонца, і гэтак жа ўсе планеты\nПрычына простая і павінна распаўсюджвацца на любую сонечную сістэму, як нашую ўласную.\n3 студзеня 2019 года Зямля дасягнула кропкі на арбіце, дзе знаходзіцца пры самым блізкім набліжэнні да Сонца: перыгелій. Кожны аб'ект, які круціцца вакол адной масы (як і наша Сонца), стварае эліпс, які змяшчае кропку найбліжэйшага падыходу, характэрную для гэтай канкрэтнай арбіты, вядомай як перыапсіс. За апошнія 4,5 мільярда гадоў Зямля круціла вакол Сонца ў эліпсе, як і ўсе астатнія планеты, якія круцілі вакол сваіх зорак ва ўсіх іншых сталых сонечных сістэмах па ўсёй Галактыцы і Сусвету.\nАле ёсць тое, чаго вы не можаце чакаць і не шанаваць, што ўсё ж такі адбываецца: арбітальны шлях Зямлі з цягам часу не застаецца ранейшым, але спіралью вонкі. У гэтым годзе ў 2019 годзе наш перыгелій быў на 1,5 сантыметры далей, чым у мінулым годзе, які быў больш аддалены, чым пазалетась, і г.д. Гэта таксама не толькі Зямля; кожная планета аддаляецца ад бацькоўскай зоркі. Вось навука, чаму.\nСіла, якая адказвае за арбіты кожнай планеты вакол кожнай Сонечнай сістэмы ў Сусвеце, аднолькавая: універсальны закон гравітацыі. Калі вы паглядзіце на гэта з пункту гледжання Ньютана, дзе кожная маса прыцягвае кожную іншую масу ў Сусвеце, альбо з пункту гледжання Эйнштэйна, дзе маса і энергія крывіць тканіну прасторы часу, праз якую ідуць іншыя масы, самая вялікая маса дамінуе над арбітай усяго, на што яна ўплывае.\nКалі б цэнтральныя масы былі нязменнымі і былі адзіным фактарам, сіла цяжару з часам заставалася б пастаяннай. Кожная арбіта будзе працягвацца ў дасканалым, закрытым эліпсе назаўжды і ніколі не мяняецца.\nВядома, гэта не тое, што адбываецца. У кожнай сонечнай сістэме ёсць і іншыя масы: планеты, луны, астэроіды, кентаўры, аб'екты пояса Койпера, спадарожнікі і шмат іншага. Гэтыя масы служаць для абурэння арбіт, выклікаючы іх прыступ. Гэта азначае, што кропка бліжэйшага набліжэння - наогул перыапсіс альбо перыгелій для арбіты адносна нашага Сонца - круціцца з цягам часу.\nАрбітальная механіка па-рознаму ўплывае на прэцэсію раўнадзенстваў. Напрыклад, Зямля мела свой перыгелій і снежаньскае сонцастаянне, выраўнаванае ўсяго 800 гадоў таму, але яны павольна рассоўваюцца. З 21000 гадоў наш перыгелій апрацоўвае такім чынам, што ён змяняе не толькі кропку найбліжэйшага набліжэння на арбіце, але і размяшчэнне нашых зорак-полюсаў.\nЁсць і іншыя фактары, якія таксама змяняюць нашу арбіту, у тым ліку:\nдадатковае скрыўленне прасторы і часу за кошт агульнай адноснасці, што прымушае планеты побач з вялікай масай падвяргацца дадатковай прэцэсіі,\nнаяўнасць часціц матэрыі ў плоскасці Сонечнай сістэмы, што выклікае зацягванне планет і стварае натхняльнае з'ява,\nі стварэнне гравітацыйных хваль, што адбываецца, калі любая маса (як планета) праходзіць праз вобласць, дзе крывізна прасторы часу мяняецца (напрыклад, побач з зоркай), выклікаючы таксама інспіраль.\nГэтыя апошнія два эфекты, аднак, важныя толькі ў экстрэмальных умовах, такіх як вельмі блізкая да вялікай, кампактнай масе альбо на ранніх стадыях фарміравання Сонечнай сістэмы, калі прапланетныя дыскі прысутнічаюць і да гэтага часу масіўныя.\nСёння Зямля (і ўсе планеты) настолькі далёкія ад Сонца і акружаныя такой рэдкай колькасцю матэрыі, што натхняльны часовы маштаб складае трыльёны-чатырохвугольнікі ў разы больш, чым сучасны век Сусвету. Паколькі прапланетарны дыск цалкам выпарыўся 4,5 мільярда гадоў таму, практычна нічога не засталося, каб рассеяць наш кутовы імпульс. Найбольшы эфект, які садзейнічае нашаму ўдыху, - гэта выпраменьванне сонечнага ветру, то ёсць часціц Сонца, якія трапляюць у нашу планету і прыліпаюць, у выніку чаго мы страчваем трохі вуглавую дынаміку.\nУ цэлым Зямля нават не скручваецца да Сонца; гэта спіраль вонкі, далей ад яе. Гэтак жа ўсе планеты Сонечнай сістэмы. З кожным годам, які праходзіць, мы апыняемся крыху - на 1,5 сантыметра, або на 0,00000000001% адлегласці Зямля-Сонца - далей ад Сонца, чым пазалетась.\nПрычына таму звязана з самім Сонцам.\nГлыбока ўнутры Сонца адбываецца працэс ядзернага сінтэзу. Кожную секунду Сонца выпраменьвае прыблізна 3.846 × 10²⁶ джоуляў энергіі, якія вызваляюцца пры пераўтварэнні масы ў ядро ў энергію. Першапрычынай Эйнштэйна з'яўляецца E = mc², ядзерны зліццё - гэта працэс, і вынік пастаяннага выпраменьвання энергіі ад Сонца. Гэтая энергія - асноўны працэс, які сілкуе практычна кожны біялагічна цікавы працэс, які адбываецца на Зямлі.\nАле недаацэньваецца тое, што з часам пераўтварэнне матэрыі ў энергію ня прыводзіць да страты значнай масы. За 4,5 мільярда гадоў гісторыі Сонечнай сістэмы наша Сонца, дзякуючы працэсу ядзернага сінтэзу, страціла прыблізна 0,03% ад сваёй першапачатковай масы: супастаўна з масай Сатурна.\nЗ кожным годам Сонца губляе каля 4,7 мільёна тон рэчывы, што зніжае гравітацыйную цягу на кожны аб'ект нашай Сонечнай сістэмы. Менавіта гэта гравітацыйнае цячэнне выклікае паводзіны нашых арбіт так, як мы ведаем, як яны паводзяць сябе.\nКалі цяга засталася нязменнай, унутраная спіраль з'явілася б вельмі, вельмі павольнай з-за ўздзеяння трэння, сутыкненняў і гравітацыйнага выпраменьвання. Але са зменамі, якія мы перажываем на самай справе, Зямля, як і ўсе планеты, вымушана павольна аддаляцца ад Сонца і спіраль. Хоць эфект невялікі, гэта змяненне 1,5 сантыметра ў год лёгка падлічыць і адназначна.\nТое, што мы не змаглі зрабіць, гэта проста вымераць змену адлегласці наўпрост. Мы ведаем, што гэта павінна адбыцца; мы ведаем, якая павінна быць яго велічыня; мы ведаем, што мы спіралі ад Сонца; мы ведаем, што гэта адбываецца з усімі планетамі.\nАле тое, што мы хацелі б зрабіць, гэта вымяраць гэта непасрэдна, як чарговае выпрабаванне законаў фізікі, як мы іх ведаем. Вось як фізіка прасоўваецца:\nпрадказваючы тое, што мы чакаем, каб назіраць, абапіраючыся на ўсе назапашаныя намі веды і лепшыя тэорыі,\nправёўшы эксперымент / зрабіўшы назіранне, якое вымярае вынікі такога тэсту да неабходнай дакладнасці,\nі параўнаць тое, што мы бачым, з тым, што чакаем.\nКалі рэчы выстройваюцца, нашы тэорыі пацвярджаюцца; калі яны гэтага не робяць, гэта сведчыць пра тое, што мы можам апынуцца на кукурузе навуковай рэвалюцыі.\nУ выпадку з Сонечнай сістэмай было б шокам, калі б Зямля і ўсе планеты не былі спіральна ад Сонца. Гісторыя, чаму мы павінны адкручвацца ад Сонца, настолькі простая і пераканаўчая, што ігнараваць яе немагчыма.\nСонца выдае энергію, якую мы назіраем, што дазваляе разлічыць хуткасць страты масы з дапамогай Эйнштэйна Е = mc².\nМаса Сонца, разам з арбітальнымі параметрамі нашай планеты, вызначае шлях і форму таго, як яны круцяцца вакол Сонца.\nКалі мы зменім гэтую масу, арбіты змяняюцца лёгка вылічанай колькасцю, нават выкарыстоўваючы прамую ньютонаўскую фізіку.\nІ калі мы робім гэтыя разлікі, мы выяўляем, што Зямля мігруе ад Сонца пры ~ 1,5 сантыметраў у год.\nСтрата масы Сонца, спальваючы ядзернае паліва, гарантуе, што кожная маса, якая круціцца ў нашай Сонечнай сістэме, паступова скручваецца вонкі з цягам часу. Каля 4,5 мільярдаў гадоў таму наша планета знаходзілася прыблізна на 50 000 кіламетраў бліжэй да Сонца, чым сёння, і будзе расці больш далёка, калі Сонца працягвае развівацца.\nЗ кожнай арбітай, якая праходзіць, планеты становяцца паступова менш цесна звязанымі з нашым Сонцам. Хуткасць, з якой Сонца спальвае сваё паліва, павялічваецца, паскараючы хуткасць, з якой спіралі ўсе планеты звонку. Хоць гэта ніколі не павінна развязваць ні адну планету, якую мы маем сёння, павольная, роўная міграцыя кожнага свету непазбежная.\nУ гэтым годзе мы бліжэй да Сонца, чым калі-небудзь зноў. Гэта актуальна і для кожнай планеты вакол кожнай зоркі ў Сусвеце, што дае нам яшчэ адну прычыну шанаваць усё, што мы маем сёння.\nЦі ўсё ў Сусвеце аднагодак?Зламаць стандартную мадэль? Ультра-рэдкі распад пагражае зрабіць тое, што LHC не можаУ нас заўсёды будзе галактыкаШлях да вечнасціАднавіліся раскопкі ў пячоры Узыходзячая ЗоркаShoddy Science за парадамі ў сувязі з цяжарнасцюНовыя даследчыя навесы асвятляюць сацыяльныя практыкі шаблязубых котак


17:39 26 верасня 2020\n10:57 29.10.2019 (абноўлена 11:11 29.10.2019) Атрымаць кароткую спасылку\nГРОДНА, 29 кас - Sputnik, Іна Грышук. З-за рэканструкцыі Старога замка ў Гродне закрыюць для наведвання гісторыка-археалагічны музей, які размешчаны ў асноўным будынку, у гараджан і турыстаў застаўся ўсяго месяц, каб у апошні раз убачыць экспазіцыі музея.\nПлануецца, што гісторыка-археалагічны музей у Старым замку будзе працаваць яшчэ месяц. Пасля гэтага экспазіцыі дэмантуюць, а наведванне будынка музея часова зачыняць. Прычына такога рашэння - рэканструкцыя Старога замка і пачатак падрыхтоўчых работ.\n"У сувязі з пачаткам перадпраектных работ па другой чарзе рэканструкцыі літаральна праз месяц будзе зачынена і дэмантаваная экспазіцыя ў Старым замку. Гэта неабходна для правядзення зандажу і абмераў, для далейшага прыняцця рашэнняў пры праектаванні", - паведаміла ў групе Facebook начальнік упраўлення культуры Гродзенскага аблвыканкама Алена Клімовіч.\nВядома, што пасля заканчэння рэканструкцыі ў рэканструяваных і зноў пабудаваных аб'ектах Старога замка з'явяцца новыя экспазіцыі. Пры іх стварэнні плануюць выкарыстоўваць экспанаты з цяперашніх экспазіцый. Але частка з іх увогуле пераедзе ў музейныя фонды.\nРэканструкцыя комплексу Старога замка ў Гродне пачалася ў 2017 годзе. Зараз заканчваецца першая чарга работ, падчас якіх ўзвялі абарончую сцяну над Нёманам, сярэднюю вежу і так званую камяніцу, надбудавалі галерэю і дадатковы паверх каля ўваходных веж. Другая чарга рэканструкцыі - аднаўленне самога замка, у якім размяшчаецца гісторыка-археалагічны музей. Пакуль ішлі работы па першай чарзе рэканструкцыі, музей працягваў працаваць. Зусім хутка доступ ва ўнутраны дворык Старога замка будзе закрыты для наведвальнікаў.\nРэстаўрацыя Старога замка ў Гродне ідзе па праекце Уладзіміра Бачкова, які быў прапанаваны яшчэ ў пачатку 90-х гадоў мінулага стагоддзя. Па задумцы распрацоўнікаў, замак і прылеглыя да яго пабудовы павінны выглядаць гэтак жа, як і ў канцы XVI стагоддзя, калі яны былі пабудаваныя па замове Стэфана Баторыя італьянскім архітэктарам Санці Гучы. На працягу работ пад ціск грамадскасці ў праект першай чаргі перыядычна ўносіліся змены. Пры гэтым праект архітэктара Уладзіміра Бачкова працягвае падвяргацца крытыцы за сваю ненавуковасць.\nБеларусь, Музей, Стары замак, Гродна


Клімавіцкі райвыканкам адмовіў у правядзенні пікета напярэдадні Дня Волі\nhttp://spring96.org/be/news/61853 2013 2013-03-14T15:03:05+0300 2013-03-14T15:03:05+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/balobin-aliaksandr-klimavichy.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nКлімавіцкія актывісты “Гавары праўду” атрымалі адказ з мясцовага райвыканкама на сваю заяву аб правядзенне пікета, прымеркаванага да Дня Волі 25 сакавіка. Клімавіцкі райвыканкам адмовіў ім у правядзенні пікету на гарадскім рынку.\nПадставай для адмовы паслужыла тое, што, па меркаванні чыноўнікаў з Клімавіцкага райвыканкама, “ваша заява не можа быць разледжана, бо не адпавядае артыкулу 5 Закона аб масавых мерапрыемствах ад 30 снежня 1997 года”.\nМясцовы актывіст “Гавары праўду” Аляксандр Балобін кажа, што ён не здзіўлены такім адказам на заяву аб правядзенні пікета.\n“Мы планавалі правесці пікет 23 сакавіка на тэрыторыі мясцовага гарадскога рынка ў Клімавічах, кажа Аляксандр Балобін. - Клімавіцкія актывісты кампаніі “Гавары праўду” 4 сакавіка падалі ў мясцовы райвыканкам заяўку на правядзенне пікету да Дня Волі, яна была зарэгістравана ў аддзеле па зваротах грамадзян Клімавіцкага райвыканкама пад нумарам 83. Пад заяўкай паставілі свае подпісы трое нашых актывістаў. Адказ з райвыканкама, што заява не будзе нават разглядацца, мы атрымалі заўчора. Шчыра кажучы, нечага іншага мы асабліва і не чакалі. Аднак здавацца мы не збіраемся. Учора зноў падалі новую заяву на правядзенне пікета, папярэдне пракансультаваўшыся з праваабаронцамі. Калі заяўку чыноўнікі зноў не задаволяць, будзем адзначаць Дзень Волі ў Клімавічах нейкім іншым чынам, пэўныя задумкі на гэты конт у нас ёсць”.\n14.03.2013 Тэгі: апазіцыя, свабода мірных сходаў


Адзінства – мэта місіі Хрыста\n21 студзеня 2018 |\nТыдзень малітвы аб еднасці хрысціян, які стаў цыклічным святам экуменізму, прыгадвае пра тое, што ўсе мы з’яўляемся адной сям’ёй Божых дзяцей. У гэты час нанова ўсведамляем сабе, што Хрыстос прыйшоў у свет, каб сабраць авечак у адну Аўчарню. Галоўная мэта Яго місіі – збаўленне чалавека – не можа быць рэалізавана без адзінства. План Бога для чалавецтва, Касцёла, сужэнства, сям’і, супольнасці заключаецца ў тым, каб усе трывалі ў еднасці з Ім і адзін з адным.\nСапраўднае адзінства мае свой узор, мадэль. Для хрысціян гэта Святая Тройца. Еднасць Трыадзінага Бога з’яўляецца плёнам узаемнай любові Айца, Сына і Духа. І таму хрысціянская супольнасць павінна паўставаць на фундаменце любові і ёй кіравацца кожны дзень. †\nВарта таксама памятаць, што побач з любоўю заўсёды крочыць прабачэнне. Там няма месца навязванню ўласных меркаванняў ці дэманстрацыі сваёй выключнасці. Безумоўна, не заўсёды можам згадзіцца з поглядамі іншых асоб, але, нягледзячы ні на што, павінны надалей служыць людзям і адорваць іх любоўю. Адзінства з’яўляецца Божым дарам, таму трэба шчыра і старанна маліцца аб ім. Усе падзелы паходзяць ад злога. Нельга дазволіць яму кіраваць нашым жыццём.\nНа жаль, людзі часта забываюцца, што будаванне еднасці пачынаецца з кожнага чалавека і яго асабістай паставы. Асоба павінна толькі прыняць дар еднасці ў Святым Духу, Божую ласку. Аднак гэта патрабуе адпаведнай падрыхтоўкі, намаганняў, каб выйсці насустрач іншаму і разам зірнуць у адным напрамку.\nм Калі мы лічым сябе вучнямі Збаўцы, павінны служыць адзінству, паколькі толькі так можа здзейсніцца Божы план збаўлення. З’яднаны Касцёл здольны здзяйсняць вялікія рэчы і быць сапраўдным сведчаннем для свету, паколькі ў еднасці ўтоена моц.\nПадчас сёлетняга Тыдня малітвы аб адзінстве хрысціян давайце як мага часцей звяртацца да Бога словамі, што чуем падчас кожнай св. Імшы: “Пане, не зважай на грахі нашыя, але на веру Касцёла Твайго і будзь ласкавы згодна з Тваёй воляй адарыць яго супакоем і еднасцю”. Даручаем Касцёл Стварыцелю і молім Пана аб ласцы знікнення падзелаў у Яго Аўчарні. Просім адарыць асоб, што спрыяюць збліжэнню, подыхам Святога Духа, які вядзе да праўды, напаўняе любоўю і распальвае жаданне адзінства.\n2 (484), 21 студзеня 2018


Замежныя СМІ пра Беларусь: 5-11 лістапада | Новы Час\nЗамежныя СМІ пра Беларусь: 5-11 лістапада\nБеларусь, у адрозненні ад Казахстана, як месца для прыцягнення інвестыцый не вытрымлівае ніякай крытыкі. Сёння інвестары бягуць з яе хутчэй, чым нават з Расіі. Лукашэнка, не разумеючы асноў рынкавай эканомікі, спрабаваў навязваць сацыялістычныя прынцыпы размеркавання. Доўгі час ён існаваў на танных энергарэсурсах, якія пастаўляюцца з Расіі, плюс калій і сельская гаспадарка, і спрабаваў на гэтым выехаць. Але любая нярынкавая, папулісцкая палітыка, не заснаваная на эканамічным балансе, непазбежна прыводзіць да фатальных наступстваў. Сёння яна фактычна прывяла Беларусь да краху.\nБеларусь, у адрозненні ад Казахстана, як месца для прыцягнення інвестыцый не вытрымлівае ніякай крытыкі. Сёння інвестары бягуць з яе хутчэй, чым нават з Расіі. Лукашэнка, не разумеючы асноў рынкавай эканомікі, спрабаваў навязваць сацыялістычныя прынцыпы размеркавання. Доўгі час ён існаваў на танных энергарэсурсах, якія пастаўляюцца з Расіі, плюс калій і сельская гаспадарка, і спрабаваў на гэтым выехаць. Але любая нярынкавая, папулісцкая палітыка, не заснаваная на эканамічным балансе, непазбежна прыводзіць да фатальных наступстваў. Сёння яна фактычна прывяла Беларусь да краху. Там усё накрылася, таму яны моцна зацікаўленыя ў такім аб’яднанні. Іх цікавяць не інвестары — ім хоць бы атрымаць у рамках Еўразійскага саюзу танную сыравіну і гарантаваныя пастаўкі энерганосьбітаў.\nМімавольнае прызнанне А. Лукашэнкі ў тым, што «наперадзе ў нас могуць быць няпростыя часы», тлумачыць, чаму ў беларускім грамадстве стварэнне новай узброенай сілы пад кіраўніцтвам дылетантаў успрымаюць як падрыхтоўку да галодных бунтаў і грамадзянскай вайне. Палітолагі глядзяць далей — у дзеяннях прэзідэнта яны ўгледжваюць стымуляванне правакацый для развязвання грамадзянскай вайны. Звонку Беларусі ніхто не пагражае, пагроза для рэжыму сыходзіць выключна з эканамічнай сітуацыі ў рэспубліцы. Таму рашэнне А. Лукашэнкі можна разглядаць толькі як спробу перавесці эканоміку Беларусі на ваенныя рэйкі і такім чынам атрымаць поўную свабоду для закручвання гаек.\n«Биржевой лидер» (Расія)\nВажна зразумець, што рыторыка прымусу з боку Еўропы і ЗША контрпрадуктыўная, паколькі Лукашэнка не можа быць слабым перад сваімі падначаленымі. Варта яму толькі пагадзіцца і пайсці на выкананне якіх-небудзь умоў, яго імідж сярод падначаленых пагоршыцца. Таму не трэба ставіць яму ўмовы, загадзя ведаючы, што выканаць іх беларускі прэзідэнт не зможа. Трэба змяніць тон і ігнараваць Лукашэнку, не надаваць яму ўвагі, паколькі гэта толькі дадае яму балы ўнутры краіны. У той жа час іншы аналітык упэўнены, што ў дадзены момант беларускі прэзідэнт больш не можа балансаваць, у яго няма месца для манеўру на Захадзе. Цяпер ён ідзе да Расіі, прычым ён слабы ў дачыненнях з Расіяй, і робіць расіянам саступкі, паколькі ў яго няма выйсця. А калі ўлічыць складаную эканамічную сітуацыю, менавіта цяпер настае той момант, калі можна паспрабаваць штосьці змяніць у Беларусі, мяркуюць эксперты.\nЭксперты аптымізму Лукашэнкі не падзяляюць, адзначаючы, што паміж саюзнікамі ідзе жорсткі гандаль, у Мінску мяркуюць, што на гэты раз Лукашэнку недастаткова будзе інтэграцыйнай рыторыкі для таго, каб атрымаць ад Масквы падтрымку. Ніякіх роўных умоў па коштах на энерганосьбіты не будзе. Адпаведна, наўрад ці бакі дасягнуць кансенсусу і па пытанню адзінай валюты. Праўда, ёсць у Мінску і эксперты, якія лічаць, што ў Лукашэнкі на дадзеным этапе ёсць шанцы атрымаць тое, што ён хоча. За рашэннямі Расіі заўсёды стаяць прагматычныя інтарэсы. Таму калі Расія пойдзе на істотнае зніжэнне кошту газу і нафты для Беларусі, то яна патрабуе нешта для сябе. Скажам, прыватызаваць пэўныя беларускія актывы.\nМэнэджар кіеўскай фармацэўтычнай кампаніі Вікторыя Яноўская пачала купляць беларускія прадукты недзе паўгода таму. Паспрабаваць смятану і масла з братэрскай рэспублікі яе ўгаварыла суседка, якая хваліла беларусаў за адданасць савецкім ГОСТам. Лабараторыі, якія робяць тэсты прадуктаў, пацвярджаюць рэпутацыю беларускіх вытворцаў. Але і некаторыя нашы вытворцы робяць не горш. Аднак у іх няма такога моцнага агульнага брэнда, як у пастаўшчыкоў з суседняй краіны. Цяпер галоўная зброя беларусаў — «евангелісты» ў шапіках: прадаўцы, якія самі вераць у тое, што гандлююць якаснай прадукцыяй. Яны гатовыя цэлы дзень казаць пра гэта спажыўцам, для якіх знак якасці СССР дагэтуль шмат што значыць.


Міліцыя сарвала лекцыю moloko plus у Мінску. Лектараў абвінавачваюць у «распаўсюдзе | Новы Час\nМіліцыя сарвала лекцыю moloko plus у Мінску. Лектараў абвінавачваюць у «распаўсюдзе экстрэмісцкіх матэрыялаў»\nupd. Затрыманых адпусцілі.\nСёння ў Прэс-клубе на вул. Веры Харужай мела адбыцца лекцыя ад каманды расійскага альманаха Moloko plus "Прынцыпы працы small media'. Аднак на ўваходзе ў прэс-клуб наведвальнікаў чакалі людзі ў цывільным.\nЯк паведамілі НЧ наведвальнікі лекцыі, на ўваходзі ў будынак прэс-клубу стаялі супрацоўнікі Савецкага РУУС, якія перапісвалі дадзеныя ў людзей, якія хацелі трапіць на лекцыю і здымалі іх на відэакамеру.\nДвух чалавек затрымалі: гэта самі лектары Павел Нікулін і Ян Патарскі. Іх павезлі ў Савецкі РУУС.\nТаксама міліцыя затрымала ўсе журналы moloko plus.\nЛекцыю збіраліся наведаць каля 25-30 чалавек. Частка з іх, аднак, адмовілася даць міліцыянтам свае дадзеныя і не дала зняць сябе на відэа.\n16.30 На вуліцы перад уваходам дагэтуль дзяжураць міліцыянты.\nСябрам затрыманых не агучылі прычыны затрымання. Абяцалі паведаміць гэта самім затрыманым "па дарозе". Паведамляецца, што людзі ў цывільным, якія ажыццяўлялі затрыманне, не прадставіліся.\n18.00 Адвакаты затрыманых прыехалі ў савецкі РУУС, але міліцыянты адмаўляюць, што затрыманыя знаходзяцца там.\n18.20 Стала вядома, што расійцаў Яна Патарскага і Паўла Нікуліна абвінавачваюць у "распаўсюдзе экстрэмісцкіх матэрыялаў" (адміністратыўны артыкул). Аднак часопіс "Moloko plus" не знаходзіцца ў Рэспубліканскім спісе экстрэмісцкіх матэрыялаў.\n18.51 Паведамляецца, што ў затрыманых ужо ёсць адвакаты, а міліцыянты вельмі нервуюцца — бо ўжо "чалавек 20" пазванілі і запыталі, што з хлопцамі і дзе яны.\n19.15 Стала вядома што затрыманых адпусцілі.\nMoloko plus — некамерцыйны альманах, прысвечаны праблемам гвалту. Са словаў рэдакыі, над ім працуюць прафесійныя журналісткі і журналісты, якія стаміліся ад цэнзуры і ангажаванай павесткі ў расійскіх федэральных медыях.\nУжо выйшлі тры нумары альманаху: "Тэрарызм", "Наркотыкі", і "Рэвалюцыя". Каманда працуе над чацвертым - "Патрыярхат".\nНа лекцыі ў Мінску рэдакцыя збіралася расказаць, як сабраць грошы на ўласны праект, арганізаваць працу ў гарызантальнай рэдакцыі і справіцца з юрыдычнымі, этычнымі і эканамічнымі праблемамі.


ХХХ Міжнародны фестываль сучаснай харэаграфіі пройдзе ў Віцебску | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » ХХХ Міжнародны фестываль сучаснай харэаграфіі пройдзе ў Віцебску\nХХХ Міжнародны фестываль сучаснай харэаграфіі пройдзе ў Віцебску\nЮбілейны фестываль аб'яднаў артыстаў з Аўстраліі, Аўстрыі, Беларусі, Бельгіі, Вялікабрытаніі, Германіі, Ізраіля, Іспаніі, Італіі, Канады, Малдовы, Нідэрландаў, Польшчы, Расіі, Румыніі, Славеніі, ЗША, Украіны, Францыі, Харватыі, Чэхіі, Японіі. Павіншаваць любімы ІFMC прыедуць лаўрэаты конкурсу сучаснай харэаграфіі ў Віцебску розных гадоў.\nЦэнтральная падзея фестывалю — Беларускі конкурс сучаснай харэаграфіі. Удзельнікі, якія прайшлі першапачатковы адбор, выступяць перад міжнародным экспертным журы ў канцэртнай зале «Віцебск» і Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя Я. Коласа на працягу фестывальнага тыдня. Адабраныя журы фіналісты з'явяцца перад гледачом 18 лістапада ў заключным туры.\n— Фестываль унікальны не толькі па сваёй эстэтычнай культуры, але і па ролі, якую ён выконвае ў развіцці харэаграфічнага мастацтва Беларусі, — заўважыў першы намеснік генеральнага дырэктара Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Беларусі Уладзімір Рылатка. — Доўгі час Міжнародны фестываль сучаснай харэаграфіі ў Віцебску быў адзінай крыніцай інфармацыі аб танцавальным жыцці краіны, бо амаль 20 гадоў у яго не было аналагаў, і менавіта ІFMC запаліў агенчыкі іншых фестываляў такога кшталту. Гэта апора сучаснай харэаграфіі ў Рэспубліцы Беларусь.\nПадчас прэс-канферэнцыі, зладжанай напярэдадні фестывалю, намеснік генеральнага дырэктара па спецыяльных праектах ГУ «Цэнтр культуры «Віцебск» Марына Раманоўская падрабязна расказала пра тое, чаго чакаць ад юбілейнага ІFMC. Распачнецца фестываль паказам фільма «Пасля цябе», галоўнай тэмай якога з'яўляецца складаны лёс харэографа. На прэм'еру прыедуць рэжысёр фільма Ганна Матысон і выканаўца галоўнай ролі народны артыст Расіі Сяргей Бязрукаў. На канцэрце ўрачыстага адкрыцця Сяргей Бязрукаў уручыць спецыяльную ўзнагароду за значны ўнёсак у развіццё сучаснай харэаграфіі. Хто атрымае гэты прыз, пакуль трымаюць у сакрэце.\nАкрамя конкурсных выступаў, для жыхароў і гасцей Віцебска падрыхтавалі насычаную праграму. На фестываль прыедуць тэатр «Балет Масква» (Расія), кампанія танца «VerTeDance» (Чэхія), «ZAWІROWANІA DANCE THEATRE» (Польшча), тэатр «Балет Яўгена Панфілава» (Расія), тэатр «Кіеў мадэрн-балет» (Украіна), Нацыянальная кампанія танца Іспаніі. Заслужаны дзеяч мастацтваў Украіны, народны артыст Малдовы харэограф Раду Паклітару зазначыў: такой афішай можа пахваліцца далёка не кожны еўрапейскі фестываль, і Міжнародны фестываль сучаснай харэаграфіі ў Віцебску — вельмі сур'ёзная падзея ў харэаграфічным свеце.\nІFMC не абмяжоўваецца толькі харэаграфіяй, але звяртае сваю ўвагу і на іншыя віды мастацтва: фае канцэртнай залы «Віцебск» упрыгожаць работы Аляксандра Салівончыка, фотапраект Ганны Майсяюк «Каліграфія танца» і выстаўка-інсталяцыя «Музей-архіў», прысвечаная 30-годдзю фестываля, якая адлюстроўвае гісторыю развіцця ІFMC ад часоў СССР да нашых дзён. Запланаваныя майстар-класы ад вядомых танцоўшчыкаў з Беларусі, Расіі ды Польшчы, прэс-канферэнцыі, прэзентацыі кніг, прысвечаных танцу.\nЗагаловак у газеце: Танцавальны юбілей\n2554 Што будуць рабіць з пустым жыллём у Віцебскай вобласці\n906 Мазыр, Чэрвень і Віцебск адзначылі абласныя «Дажынкі — 2020»\n793 Гісторыя Таццяны Бойнічавай. Год таму жанчына стала ахвярай жудаснай аварыі\n479 Як развіваюцца беларускія ваенна-паветраныя сілы і войскі проціпаветранай абароны?\n461 Лукашэнка: Чаму мы заўсёды пакутуем ад гэтых санкцый?\n442 Адноўлены Тураўскі крыж паказалі ў Мінску


Мінкульт аб’явіў збор сродкаў на мэмарыял у Курапатах. Як ён будзе выглядаць, невядома\n25 травень 2017, 09:28\nУ Курапатах, архіўнае фота 2014 году\nВынікаў конкурсу на эскіз мэмарыялу пакуль няма, але людзям ужо прапаноўваюць пераводзіць сродкі на спэцыяльны рахунак.\nАбвестка пра збор сродкаў на пабудову мэмарыялу трансьлюецца на беларускіх тэлеканалах.\nЯк паведаміла Свабодзе кіраўніца аддзелу арганізацыйнай работы і інфармацыі Міністэрства культуры Ілона Немава, замовіў абвесткі Нацыянальны цэнтар сучаснага мастацтва Беларусі.\nГэтая ўстанова фігуруе ў «Палажэньні пра парадак арганізацыі і правядзеньня конкурсу эскізных праектаў памятнага знаку «Курапаты». Менавіта ў яе сьценах павінны былі быць прадстаўленыя конкурсныя работы і мусіў адбыцца выбар пераможцы.\nТаксама ў палажэньні гаворыцца, што «вынікі конкурсу публікуюцца ў тыднёвы тэрмін пасьля вынясеньня рашэньня журы на афіцыйным сайце Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь». Але як паведаміла Свабодзе Ілона Немава, вынікаў конкурсу пакуль няма.\nАтрымліваецца, што людзі, якія вырашаць ахвяраваць грошы на мэмарыял, ня будуць ведаць, ні як ён будзе выглядаць, ні якую тэкставую інфармацыю на ім зьмесьцяць.\nТакую думку выказаў мастак Аляксей Марачкін, які ўзначальвае журы незалежнага конкурсу «Курапаты — народны мэмарыял». Гэты конкурс доўжыўся больш за год, на яго было прадстаўлена каля 50 твораў у самых розных жанрах: літаратура, музыка, жывапіс, графіка, скульптурная кампазыцыя, інсталяцыя, тэхна-арт. Першы этап конкурсу скончыўся ў красавіку 2017 году.\n«Я мушу адзначыць, што ад сустрэчы зь міністрам культуры, у якой удзельнічалі я, Марат Гаравы і Вацлаў Арэшка, быў плён — усё ж такі на дзяржаўным узроўні пачалася нейкая дзейнасьць што да мэмарыялу ў Курапатах.\nШто тычыцца збору сродкаў... Глядзіце, на шматлікія лядовыя палацы грошы ёсьць, а на помнік ахвярам — няма. Ну добра, можна патлумачыць, што народны мэмарыял павінен быць пабудаваны на сабраныя народам сродкі. Гэта сымбалічна. Але ўсё роўна не з таго пачынаюць. Спачатку трэба паказаць, які праект мэмарыялу зацьверджаны, на што зьбіраем сродкі. Можа, там такі праект, што будзе сорамна за гэтую капейчыну, якую ахвяруеш».\nАрганізатары незалежнага конкурсу абвясьцілі пра старт другога этапу спаборніцтва — ён працягнецца да лютага 2018 году. Усе работы, якія ўдзельнічаюць у незалежным конкурсе «Курапаты — народны мэмарыял», даступныя для ўсіх ахвочых іх паглядзець.


Раёны Туркменістана\nРаёны Туркменістана Туркменістан: этрап - гэта падраздзяленні правінцый Туркменістана. Раёны дзеляцца на гарады і іншыя населеныя пункты ў цэлым і знаходзяцца на адным узроўні з раёнамі. У той жа час яны падзелены на раёны сталіцы, Ашхабада і Туркменбашы. На студзень 2018 г. 48 размешчаны раён\nГлядзіце таксама адміністрацыйны падзел Туркменістана\nЗнешнія спасылкі на Вікісховішча Змяшчае медыяфайлы, звязаныя з Раёнамі Туркменістана\nOpenStreetMap Вікі: Раёны Туркменістана\nГэты артыкул аб Туркменістане знаходзіцца на ўзроўні праекта. Вы можаце зрабіць свой унёсак у Вікіпедыю, пашырыўшы змест артыкула.


Чаму Беларусь у ТОП-10 мілітарызаваных дзяржаваў?\nЛеанід Спаткай. Фота з Facebook\nАдкуль прычыны такой высокай пазіцыі Беларусі ў гэтым рэйтынгу?\nПа-першае, прычына ў тым, з якімі лякаламі або эталонамі падыходзяць да гэтых замераў. Глядзіце, у гэтым рэйтынгу першае месца мае Ізраіль, які траціў на сваю абарону амаль 5 % валавога ўнутранага прадукту і мае амаль 700 з гакам тысячаў вайскоўцаў, з іх 165 тысячаў непасрэдна вайскоўцаў, якія начуюць і маюць зброю пад канапай. І Беларусь на 9-м месцы, побач з ёй на 8-м Іярданія, а на дзясятым – Азербайджан. У Беларусі толькі каля паўтара адсотка ВУП выдаткоўваецца на абарону, тым больш амаль палова з іх выдаткоўваецца не на закуп узбраення, а на грашовае ўтрыманне вайскоўцаў. Адпаведна і тая ж Нямеччына, і тыя ж Злучаныя Штаты Амерыкі, і той жа Кітай… Кітай, дарэчы, на першым месцы паводле грашовых памераў на ўтрыманне ўзброеных сілаў. Таму нешта непараўнальна менш, папросту гэта ў адносінах да колькасці насельніцтва бралася і да адсоткаў ВУП, вось і ўсё. У грашовым памеры ў Беларусі зусім невялікія выдаткі. Тым больш і армія амаль у два разы меншая, чым у таго ж Ізраілю.\nАўтары гэтага індэксу адзначаюць таксама агульны ўзрост мілітарызацыі ў свеце, рост выдаткаў на абарону. Наколькі гэта небяспечная тэндэнцыя? Таксама яны звярталі ўвагу на тое, што ва Усходняй Еўропе, дзе мы цяпер, верхаводзіць Расея. І менавіта з гэтай прычыны тут у нас растуць выдаткі на абарону і мілітарызацыю цэлага рэгіёну.\nТак, заходнія краіны павялічваюць свае выдаткі на абарону, у першаю чаргу гэта чальцы NATO. Гэта ў першую чаргу звязанае з падзеямі, якія з 2014 года на ўкраінскай тэрыторыі, на ўсходзе Украіны адбываюцца. І звязанае таксама з мадэрнізацыяй расейскіх узброеных сілаў, у першую чаргу, напрыклад, 1-й гвардзейскай танкавай арміі ў заходняй вайсковай акрузе Расеі, якая непасрэдна месціцца ўздоўж межаў Беларусі і Украіны. Таму мы назіраем такую з’яву, як і павелічэнне выдаткаў у той жа Польшчы на ўзбраенне. Вось самы свежы прыклад – гэта дамова аб закупе ў Польшчы новых амерыканскіх самалётаў F-35. І таксама, як кажуць, не ад таго, што ўсё добра, што грошы няма куды дзяваць, таму вось палякі вырашылі закупіць гэтыя найноўшыя амерыканскія самалёты, каб нечым там пакрасавацца. Не, гэта таксама ўзмацненне сваёй баяздольнасці, сваёй абароны.\nТым часам мы даведаліся, што Беларусь падпісала дамову з Егіптам і яны будуць разам рабіць беспілотнікі «Бусел». Гэтая дамова на мільён долараў. Шмат гэта ці няшмат і наколькі важны экспарт зброі як артыкул у нашым беларускім бюджэце?\nДля Беларусі развіццё вайскова-прамысловага комплексу і экспарт яго прадукцыі па-за межы краіны – гэта даволі значаная доля нашых валютава-грашовых паступленняў. Я не думаю, што мы сёлета паўторым леташнія поспехі, калі, напрыклад, за кошт паставак у той жа Азербайджан «Паланэзаў» атрымалі больш за мільярд чыстага прыбытку. Але тым не менш тут хутчэй за ўсё справа ідзе не пра супольную вытворчасць, а пра фінансаванне выраблення гэтай зброі, бо беспілотнікі – таксама, як кажуць, баявыя дроны, якія могуць зруйнаваць і сродкі паражэння, не толькі рабіць выведку або займацца рэтрансляцыяй нейкіх сігналаў. Улічваючы тое, што ў Егіпце даволі неспакойная сітуацыя, безумоўна, досвед ужывання беспілотнікаў аказаўся даволі эфектыўны. Яны дазваляюць скараць чалавечыя выдаткі, а беларуская прамысловасць беспілотнікаў даволі неблагая. Таму, я думаю, менавіта з гэтага пункту гледжання Беларусь і падпісала такую дамову. Не ў Ізраілі ж закупляць гэтыя беспілотнікі, хоць Ізраіль – адзін з лідараў у іх вытворчасці.\nФота на прэв’ю: VASILY FEDOSENKO/Reuters/Forum\nІнтэрв’ю выйшла ў праграме «ПраСвет» 21.02.2020\nТэгі: NATO абарона армия Егіпет Леанід Спаткай мілітарызацыя Паланэзы ПраСвет Расея рэйтынгі узброеныя сілы Усходняя Еўропа


Ангкор — Вікіпедыя\nАнгкор (з кхмерскай — «горад») — старажытная сталіца Кхмерскай імперыі ў 9—15 стагоддзях, размешчаная ў 240 км ад Пнампеня на беразе возера Танлесап, сярод джунгляў і з'яўляецца найбуйнейшай славутасцю Камбоджы.\nКрытэрыі i, ii, iii, iv\nУключэнне 1992 (невяд. сесія)\nРуіны Ангкора займаюць плошчу каля 200 км² і расцягнуты на 24 км з захаду на ўсход і на 8 км з поўначы на поўдзень. Усяго тут захавалася каля 100 палацаў і храмаў. У 1992 годзе Ангкор быў узяты пад эгіду ЮНЕСКА.\nВаротамі для падарожніка, які хоча ўбачыць гэта вялікае тварэнне старажытных архітэктараў, служыць сучасны горад Сіям Рыяп (па-кхмерскі «Перамога над сіямцамі»). Гэты турыстычны цэнтр бурна развіваецца, мае міжнародны аэрапорт і мноства сучасных гатэляў. Адлегласць ад цэнтра Сіям Рыяпа да галоўнага храма комплексу — Ангкор-Ват — каля 5 км.\n1 Адкрыццё горада\nУ 1850 годзе, прасякаючы дарогу праз густыя камбаджыйскія джунглі, французскі місіянер Шарль Эміль Буйво натыкнуўся на разваліны вялікага старажытнага горада. Сярод іх узвышаліся руіны Ангкор-Вата, адной з найбуйнейшых у свеце рэлігійных святынь. Буйво пісаў:\nЯ выявіў велічныя руіны — усё, што засталося, па словах мясцовых жыхароў, ад каралеўскага палаца. На сценах, пакрытых разьбой знізу даверху, я ўбачыў выявы батальных сцэн. У бітве ўдзельнічалі людзі вярхом на слане, адны воіны былі ўзброеныя дубінкамі і дзідамі, іншыя стралялі з лука адразу трыма стрэламі.\nПраз дзесяць гадоў французскі натураліст Анры Муо прайшоў па маршруце Буйво і быў у не меншай ступені здзіўлены тым, што адкрылася яму на прагаліне сярод джунгляў. Ён убачыў больш за сотню ватаў, або храмаў, самыя старажытныя з якіх належылі да IX стагоддзя, а пазнейшыя — да XIII. Іх архітэктура змянялася разам з рэлігіяй, ад індуізму да будызму. Перад вачыма француза ажывалі сюжэты з індуісцкай міфалогіі. Статуі, рэльефы і разьбяныя ўпрыгажэнні адлюстроўвалі танцуючых дзяўчат, імператара вярхом на слане, які выпраўляў у бой свае войскі, і бясконцыя шэрагі Буд. Паведамленне Муо выклікалі мноства пытанняў: хто пабудаваў гэты цудоўны горад і якой была гісторыя яго росквіту і заняпаду?\nСамыя раннія згадкі пра Ангкор у камбаджыйскіх летапісах адносяцца толькі да XV стагоддзя. Пасля адкрыцця Муо пачалося вывучэнне невядомай раней старажытнай цывілізацыі.\nЖыхарамі Ангкора былі кхмеры, якія вызнавалі адзін з кірункаў індуізму, прынесены ў Паўднёва-Усходнюю Азію індыйскімі купцамі ў I стагоддзі н.э. Навукоўцы дагэтуль здзіўляюцца адсутнасці якіх-небудзь доказаў існавання гарадоў ці паселішчаў на гэтай тэрыторыі да VII стагоддзя н.э., хоць да 1000 года да н.э. яна ўжо была густа заселена і тэхнічна развіта. Пасля гэтай даты надыходзіць сапраўдны росквіт кхмерскай цывілізацыі.\nКхмерскія дакументы былі напісаны на недаўгавечных матэрыялах — на пальмавым лісці і скурах жывёл, таму з часам яны рассыпаліся ў пыл. Каб сабраць звесткі аб гісторыі горада, археолагі звярнулі ўвагу на высечаныя ў камянях надпісы (іх налічваецца больш за тысячу). Большасць з іх зроблены кхмерскай мовай і на санскрыце. Менавіта з гэтых надпісаў удалося даведацца, што заснавальнікам кхмерскія дзяржаўнасці быў Джаяварман II, які вызваліў свой народ ад улады яванцаў напачатку IX стагоддзя. Ён пакланяўся Шыве і заснаваў культ кіраўніка-бога. Дзякуючы гэтаму яго зямная ўлада была падмацавана творчай энергіяй Шывы.\nАнгкор стаў гіганцкім мегаполіс ам і квітнеючым горадам з насельніцтвам агламерацыі больш за мільён чалавек. Урадлівая зямля давала тры ўраджаі рысу ў год, возера Танлесап было багатым на рыбу, а густыя лясы — багатыя на драўніну, неабходную для насцілу падлогі ў храмах і будаўніцтва галерэй.\nАдносна заняпаду горада існуюць некалькі версій:\nПаводле першай, пасля рабавання Ангкора, учыненага ў 1171 годзе ваяўнічымі суседзямі кхмераў чамамі, Джаяварман VII страціў веру ў ахоўную сілу індуісцкіх багоў. Кхмеры сталі вызнаваць адну з форм будызму, што адмаўляе гвалт і абвяшчае пацыфісцкія прынцыпы. Змена рэлігіі прывяла да таго, што напад на Ангкор тайскага войска ў 1431 годзе сустрэў слабое супраціўленне;\nІншая ўзыходзіць да будыйскай легенды. Кхмерскія імператар быў так абражаны сынам аднаго з жрацоў, што загадаў утапіць хлопчыка ў водах возера Танлесап. У адказ разгневаны бог вывеў возера з берагоў і затапіў Ангкор. Гісторыя пра затапленне мае і навуковае абгрунтаванне. Паколькі ўсе будынкі горада, акрамя храмаў і палацаў, будаваліся з дрэва, то горад-мільянер патрабаваў значнай колькасці гэтага будматэрыялу, г.зн. значнай высечкі джунгляў. Высечка джунгляў парушыў баланс прыроды і вада ад ліўняў, якая раней ішла пад зямлю дзякуючы дрэвам, стала сцякацца ў возера, якое з часам цалкам затапіла горад. Пасля джунглі вярнулі сабе ўсе адваяванае ў іх чалавекам.\nСусветная спадчына ЮНЕСКА, аб'ект № 668\nВсе о чудесах света. Атлас-справочник. Сн.-Петербург, «Кристалл», 2007, стор. 120 — 121. ISBN 978-5-9603-0081.(руск.)\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Ангкор\nАнгкор на www.domcity.ru\nАнгкор на www.saga.ua(руск.)\nБеларускі вандроўнік у Ангкоры\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Ангкор&oldid=3717996"\nАпошнія змены 27 кастрычніка 2020 а 00:02\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 00:02, 27 кастрычніка 2020.


Непагадзь на Украіне. У Харкаве з-за абледзянення дарог не ходзяць тралейбусы і трамваі | Новы Час\nНепагадзь на Украіне. У Харкаве з-за абледзянення дарог не ходзяць тралейбусы і трамваі (відэа)\nВа Украіне з-за непагадзі абясточаны 342 населеныя пункты. Магутныя ўраганы са снегам павалілі дрэвы і абясточылі дамы ў сямі абласцях Украіны. Больш за ўсё пацярпелі Данецкая, Херсонская і Палтаўская вобласці.\nУ Харкаве рамонтныя брыгады спрабуюць вызваліць драты ад лёду.\nУ Харкаве з-за абледзянення кантактнай сеткі на дарогі часткова не выйшлі тралейбусы і трамваі, паведамляе korrespondent.net\nЯк паведаміў намеснік дырэктара Дэпартамента транспарту Яўген Федарчук, ноччу працавалі рамонтныя брыгады, якія вызвалялі драты ад лёду, але да раніцы на частцы з іх зноў утварыўся пласт лёду.\n"Рамонтнікі працягваюць працаваць, і ўжо зараз выехалі для абслугоўвання пасажыраў амаль усе трамваі Кастрычніцкага дэпо, паступова пачынае выязджаць транспарт Салтоўскага дэпо. Тралейбусы пакуль стаяць", — адзначыў ён.\nУ Дэпартаменце транспарту папрасілі прабачэння ў жыхароў горада за часовыя нязручнасці.\n"Падведамныя прадпрыемствы дэпартамента робяць усё магчымае, каб аднавіць працаздольнасць кантактнай сеткі", — дадалі ў прэс-службе гарсавета.\nНагадаем, 29 сакавіка Харкаў засыпала снегам, вуліцы расчышчалі тэхніка. Запланаваныя на нядзелю масавыя мерапрыемствы былі адмененыя — веча Еўрамайдана і адкрыццё веласезона адклалі да паляпшэння ўмоў надвор'я.\nУ Ілавайск прыехалі найміты з Бураціі\nСтараляніна ў гарсавеце Харкава — загінуў паліцыянт


Мінчанка пра эканомію святла: Я ведаю і ўмею, што і дзе трэба добра падкруціць... | FINANCE.TUT.BY\n"Тут і цяпер" працягвае аналізаваць адно з самых актуальных і балючых для нашага насельніцтва пытанняў – павышэнне тарыфаў на камунальныя паслугі на працягу наступнага года аж да 30 працэнтаў. Ці можа істотнае павышэнне аплаты за камунальныя паслугі прывесці да сур'ёзных пратэстаў? Як быць, калі за пратэрмінаваны плацёж раптам адключылі святло? І наогул, ці можна зэканоміць на камуналцы?\nЯк уключыць святло абцугамі (плоскогубцами)\nНеяк на сваёй старонцы ў "Фэйсбуку" піяр-менеджэр Аляксандра Рогач распавяла гісторыю пра тое, як яна вярнулася з камандзіроўкі, а дома няма святла. Як высветлілася пазней, Аляксандра на дзень пратэрмінавала плацёж за камунальныя паслугі, і яе такім чынам пакараў ЖЭС-15.\nВарта заўважыць, што з такой прафілактычнай мерай сутыкаліся многія, хто адносіцца да гэтага ЖЭСу. Трэба сказаць, некаторых гэтая жорсткая мера дысцыплінавала – усё ж такі невесела сядзець пару гадзін у цемры ў чаканні аварыйкі або электрыка з ЖЭСа.\n"Не магу сказаць, што я недысцыплінаваная, – распавядае Аляксандра. – Я вельмі адказны чалавек. У мяне, напрыклад, інтэрнэт-банкінг, пры дапамозе якога плачу камунальныя паслугі, але бываюць сітуацыі, калі знаходжуся ў ад'ездзе, камандзіроўцы, здараецца, што і адпачынак выпадае на даты, калі трэба аплаціць камуналку. Таму ўзнікаюць пратэрміноўкі. Я наогул не лічу, што затрымка аплаты на адзін дзень робіць чалавека злачынцам, і што яму адразу за гэта трэба выключаць святло. Гэтая сітуацыя настолькі мяне абурае, што проста не можа мяне зрабіць больш дысцыплінаванай! Сітуацыя з гвалтоўным выключэннем святла здаецца мне несправядлівай. ЖЭС не мае права адключаць святло за нявыплату камунальных паслуг, тым больш калі за святло заплачана. І па свеце ў мяне асобныя адносіны з зусім іншай арганізацыяй! На мой погляд, у дадзенай сітуацыі выключэнне святла раўнасільна таму, што яны спусцілі б мне колы ў аўтамабілі. Гэта неправамерна. Хай бы ваду выключалі або тое, за што я не заплаціла. Таму ў мяне такі ўнутраны пратэст.\nДарэчы, мой малады чалавек навучыў мяне, як быць у сітуацыі, калі вяртаешся дадому, а там няма святла. І цяпер я пры дапамозе абцугоў умею ўключаць святло назад. Проста падняць адпаведны рубільнік у шчытку на калідоры ўсе могуць. А я пайшла далей і цяпер ведаю і ўмею, што і дзе трэба добра падкруціць... "\nВарта заўважыць, што Саша не з'яўляецца злосным неплацельшчыкам камунальных паслуг. Яна іх рэгулярна аплачвае, хай нават часам з невялікім спазненнем.\n– Я змяніла шмат кватэр, і часам так здаралася, што магла па некалькі месяцаў не аплачваць камуналку, – кажа яна. – Калі прыходзіла плаціць, мне налічвалі пеню – і я несла матэрыяльную адказнасць, адказвала рублём.\nА калі выключаюць святло, хто будзе адказваць за страты, якія панесла я? Напрыклад, хто ў гэтай сітуацыі аплаціць палову сапсаванага дзіка, які ляжаў у маім халадзільніку? Я была ў камандзіроўцы, два дні не было святла. А калі б я была ў адпачынку двухтыднёвым? Я потым тэлефанавала ў ЖЭС і высвятляла з імі адносіны. Мне параілі напісаць скаргу. Але ў выніку ўсё набалелае проста было выказана дыспетчару..."\nПаўмільёна за што?\nУладальнікам кватэр, у якіх ніхто не прапісаны, сёння не пазайздросціш. Штомесяц ім даводзіцца аддаваць шалёныя сумы за камуналку – часам да мільёна ў месяц!\n– Я таксама жыву ў такой кватэры, – кажа Аляксандра. – І лічбы ў жыроўках вельмі высокія. Напрыклад, у зімовы час за камунальныя паслугі даводзілася аддаваць каля 700 тысяч, а то і больш. Улетку – 400. Усе мае сябры плацяць значна менш.\nВядома, што далёка не ўсе ўкладваюцца ў адведзеныя нарматывы па вадзе. Напрыклад, калі ў кватэры прапісаны адзін чалавек, а жывуць двое, то нават пры самай строгай эканоміі ў запаветныя 4 куба ніяк не ўкласціся! Даводзіцца пераплачваць. І сумы немаленькія, бо перарасход вады лічаць па самых высокіх тарыфах.\n"Мы жывем ў кватэры з дачкой, на дваіх выходзіць 8 кубоў вады, – распавядае псіхолаг Аксана Шляпіна. – Два месяцы ў нас гасцявалі бабуля з дзядулем, на гэты ж час прыязджала сястра з паўгадавалым сынам з-за мяжы. Вядома, расход вады значна вырас. І ў выніку два месяцы мы плацілі за кватэру амаль 600 тысяч! А яшчэ кажуць, што на вадзе не разбагацееш! Пасля гэтага я нават у інтэрнэце спецыяльна глядзела, як людзі спрабуюць эканоміць ваду. Як аказалася, тэма вельмі папулярная..."\nДарэчы, як эканомяць на расходзе вады пенсіянеры, кватэры якіх абсталяваны лічыльнікамі – асобная тэма. Некаторыя кажуць, што, напрыклад, ноччу, калі прыходзіцца карыстацца ўнітазам, імкнуцца лішні раз не спускаць ваду ў зліўным бачку, прымаць душ не два разы на дзень, а або раніцай, альбо ўвечары. А пра тое, як эканомна мыць посуд, вам раскажа амаль любая гарадская бабулька: набраць у ракавіну або вялікую міску вады, капнуць на губку мыйнага сродку і намыліць такім чынам увесь посуд. Затым яе змыць – таксама ў ёмістасці, а ўжо затым пры неабходнасці спаласнуць пад праточнай вадой...\nПратэсты могуць быць\nСтаршыня Партыі БНФ Аляксей Янукевіч лічыць так: калі ўлады прымуць рашэнне вельмі істотна і аднамомантна падвысіць кошты камунальных паслуг, то сур'ёзных пратэстаў не пазбегнуць.\n"Выпадкаў, калі даводзілася пратэрміноўваць тэрмін аплаты з-за таго, што не хапала грошай, у мяне не было, – гаворыць палітык. – Аднак насамрэч для пераважнай большасці беларусаў (і для мяне асабіста) гэта не тая сума, якую можна было б не заўважыць. І цяпер за камунальныя паслугі набягае зусім немалая сума, але асабліва адувальная яна ў зімовыя месяцы. Натуральна, лічбы не крытычныя, але тым не менш не сціплыя. Паўтаруся, асабліва зімой.\nЯ лічу, калі падвышэнне тарыфаў на камуналку будзе бясконцым і разбітым па часе па нейкіх адносна нязначных сумах, хоць нават па выніку будзе істотным, то наўрад ці гэта выкліча сур'ёзныя праявы абурэння ў насельніцтва. Зразумела, што пэўная незадаволенасць тарыфамі існуе і цяпер, але я лічу, што калі сур'ёзна ў адзін момант рэзка падвысіць тарыфы, гэта пацягне за сабой адкрытыя пратэсты".\nТычыцца і бедных, і багатых\nЭканаміст Аляксандр Чубрык, якому за нявыплату адключалі толькі тэлефон, адзначае, што людзі ва ўсіх краінах даволі нервова рэагуюць на павышэнне камунальных плацяжоў. На яго думку, нічога дзіўнага ў гэтым няма.\n– Гэтыя выдаткі датычацца ўсіх: і бедных і багатых, – гаворыць ён. – Найбольш адчувальныя да іх людзі – пенсіянеры і маладыя сем'і, для якіх гэта значная частка бюджэту.\nНе ўсім і не заўсёды зразумела, адкуль і якія лічбы бяруцца ў жыроўцы, але многія проста прывыклі – плацяць і плацяць. Ставяцца да гэтага як да такога дадатковага падатку. Ну а калі "падатак" падвышаецца, гэта мала каму падабаецца... Мне здаецца, важна, каб людзі неяк звязвалі тое, што яны плацяць за камуналку, з тым, якую паслугу яны атрымліваюць...


Археалагічныя раскопкі на Ваўкавышчыне | Волковыск.BY\nШмат людзей любяць глядзець па тэлебачанні праграмы, у якіх раскрываюцца таямніцы гісторыі, расказваецца пра археалогію і пошук мінулага, але, здаецца, што гэта недзе далека і пад нагамі ў нас няма нічога цікавага. І толькі некалькі чалавек ведае, што ў Ваўкавыску ўжо некалькі дзён праходзяць самыя сапраўдныя археалагічныя раскопкі могільніка каля Шведскай гары. Працуюць на раскопках студэнты, кіруе імі дацэнт кафедры Гісторыі Беларусі, археалогіі і дапаможных гістарычных дысцыплін Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэту Генадзь Семянчук.\nСпадар Семянчук нарадзіўся і пражыў шмат гадоў у Ваўкавыску, час ад часу ён звяртаецца сюды, каб пракрасціся ў таямніцы гісторыі Ваўкавышчыны і расказаць пра гэта сваім сучаснікам. Пра свае даследванні гісторыі Ваўкавышчыны ён пагадзіўся расказаць чытачам нашага сайту.\nПасля дзевяцігадовага перапынку, вялікая археалогія вяртаецца ў старажытны горад Ваўкавыск. Вяртаецца з вялікімі спадзяваннямі на новыя цікавыя адкрыцці. Абавязковая археалагічная практыка, якая прадугледжана ў вучэбным плане на гістарычным факультэце ў гэтым годзе абрала сваёй мэтай горад Ваўкавыск. Аб’ектам даследавання лічыцца сярэдневечны раннехрысціянскі могільнік, які ўпершыню даследваўся ў 2005 годзе.\nСпачатку хацелася б расказаць гісторыю адкрыцця гэтага могільніка. Справа ў тым, што ў той час на гэтым месцы выпадкова быў знойдзены чалавечы чэрап, які спрычініўся прыезду на месца знаходкі не археолагаў, а пашуковага батальёна, які займаецца пошукам рэшткаў салдат Айчыннай вайны, хаця Шведская гара і Замчышча з’яўляюцца археалагічным комплексам, які ахоўваецца дзяржавай. У рэшце «плённай» двухгадовай працы вайскоўцаў па эксгумацыі рэшткаў 56 сярэдневечных шкелетаў былі пахаваны ва ўрочышчы Парахаўня як невядомыя салдаты Другой сусветнай вайны.


У Курапатах з’явілася чарговая па ліку мемарыяльная шыльдачка, прысвечаная беларусам, якія ваявалі ў польскім войску, і былі расстраляныя ў часы сталінскіх рэпрэсій.\nЯк паведаміў ініцыятар ушанавання памяці беларусаў польскага войска на тэрыторыі Курапатаў гісторык Ігар Кузняцоў, ён зрабіў гэта на “свой страх і рызыку”. Бо, па-першае, усталяванне памятных знакаў зараз рэгламентуецца дзяржаўнымі органамі (але пакуль што шыльдаў гэта не датычыцца), а па-другое, з папярэднімі спробамі ўсталявання такіх знакаў адбываліся скандалы.\nСупраць усталявання такіх помнікаў выступіла Кансерватыўна-хрысціянская партыя — БНФ. На іх думку, гэтыя помнікі не маюць нічога агульнага з гісторыяй, паколькі не даказана, што салдаты ці афіцэры Польскага войска былі расстраляныя ў Курапатах. Таму спробу паставіць, на іх думку, “левыя” помнікі яны расцанілі як абразу нацыянальнай памяці, самога Кузняцова ўзнагародзілі ганаровым званнем палкоўніка КДБ і заявілі, што ён у Курапатах — “персона нон-грата”.\nПомнікі беларусам — ваярам Польскага войска зніклі, а Курапаты аказаліся ўцягнутыя ў спрэчку, хто ў іх галоўны. Паступова канфлікт заціх.\nДык ці былі расстраляныя ў Курапатах байцы Войска польскага, хоць і этнічныя беларусы? Ці гістарычна апраўдана ставіць ім там помнік? Ігар Кузняцоў лічыць адказам на абодва пытанні, што “хутчэй так, чым не”.\n— Існаванне “Беларускага Катынскага спісу” — факт відавочны, нягледзячы на тое, што на ўсіх узроўнях беларускай улады ён адмаўляецца. Але ўжо даказана, і апублікаваныя архіўныя дакументы пра тое, што ў турмах Заходняй Украіны і Заходняй Беларусі па “польскай аперацыі” былі расстраляныя 7 305 чалавек. З іх 3 870 было расстраляныя ў турмах Заходняй Беларусі, гэта мінімальная лічба, якую мы ведаем і якая не абвяргаецца нікім, у тым ліку тымі апанентамі, якія абвяргаюць рэпрэсіі ўвогуле. І мала таго, мы ніколі не ўзгадваем пра тое, што нашы ўраджэнцы былі расстраляныя не толькі ў турмах Заходняй Беларусі, але і ў Медным, і ў Катыні, і ў Харкаве, Быкоўні, Мікалаеве, Херсоне. І тое, што на тэрыторыі Беларусі — Мінск, Ворша, Баранавічы, Брэст, Вілейка. Гэта мы ведаем, але не ведаем дакладнага месца пахаванняў. І дагэтуль памяць пра гэтых людзей не ўшанаваная ніякім чынам, — кажа Кузняцоў.\nТаму і была прынятая першая спроба першая спроба ўсталяваць помнік афіцэрам Польскай арміі — ахвярам “Беларускага Катынскага спіса”. Але, як прызнаецца Кузняцоў, гэта выклікала такую шалёную рэакцыю з боку як уладаў, так і нейкіх прадстаўнікоў апазіцыйнай супольнасці, з якой дагэтуль сутыкацца не прыходзілася.\n— Дагэтуль нават не было спробаў знішчэння мемарыяльных знакаў. Іх спаганьвалі, іх ламалі, але каб яны знікалі ўвогуле — у маёй практыцы за столькі год гэта не было. Прычым, двойчы і з інтэрвалам у месяц.\nЗараз на шыльдачцы напісана: “Памяці ўраджэнцаў Беларусі — вайскоўцаў польскай арміі, забітых НКУС 1939–1941 г”.\n— Чаму 1939-ы, калі “польская аперацыя” праводзілася ў 1940-м? Таму, што сёння ў нас ёсць падставы казаць пра тое, што падчас так званага “вызвольнага паходу Савецкай арміі” ў Заходнюю Беларусь 17 верасня 1939 года першыя расстрэлы пачаліся з кастрычніка. Але тады яны не насілі масавага характару. Расстрэльвалі і шарагоўцаў, і афіцэраў, па артыкуле 68 Крымінальнага кодэкса БССР “антысавецкая агітацыя і прапаганда. А прысуды выносілі не толькі органы НКУС, але і асобыя аддзелы частак Чырвонай Арміі, якія ўдзельнічалі ў гэтым “вызвольным паходзе”, — тлумачыць Кузняцоў.\nТаму сёння, ва ўмовах, калі ўлады адмаўляюць існаванне “Беларускага Катынскага спісу” а некаторыя падтрымліваюць такое адмаўленне, памятная шыльдачка ў Курапатах будзе цалкам дарэчы, лічыць Кузняцоў.\n— Можна знішчыць шыльду, можна нейтралізаваць Кузняцова. Але нельга знішчыць памяць. Нельга адмаўляць таго, што сёння, ужо праз амаль 70 год, з’яўляецца відавочным. Пройдзе 10–15 гадоў, і ўсё роўна мы да гэтага вернемся. І гэтую шыльду мы адкрываем у Агульнаеўрапейскі дзень памяці ахвяраў нацызму і сталінізму, — дадае Кузняцоў.\nШыльда выглядае проста, як надмагільная таблічка, прышпіленая да дрэва і абкружаная вянком. Больш нічога: сціпла і стыльна. Але наколькі доўга яна правісіць, улічваючы ідэалагічныя разыходжанні зусім розных апанентаў, то тут Кузняцоў з’яўляецца песімістам. Па ягоных словах, яна можа знікнуць і праз пару гадзін, і праз пару дзён.\nЗа ўсталяваннем гэтай шыльды назіралі спадары Валер Буйвал і Сяргей Папкоў з КХП–БНФ. Але ў размове з імі склалася ўражанне, што зараз яны незадаволеныя не тым ШТО робіцца, але тым, ЯК гэта робіцца.\n— Як мы ставімся да ўсталявання гэтай шыльды, мы як КХП–БНФ, мы не можам сказаць, бо ўсё гэта, як Піліп з канапель. Гэта трэба абмеркаваць з нашымі сябрамі, мы ж не можам за ўсіх казаць. Мне асабіста ўсё гэта дзіўна. Я не разглядзеў яшчэ гэтую шыльду, але яны яе схавалі ў нейкую чашчу лясную, у нейкі цень… Гэта што за таямнічасць? Што за прыёмчыкі такія? Гэта што за тэатр Станіслаўскага? — кажа Валер Буйвал.\nСяргей Папкоў падкрэсліў: у яго адчуванне, што “не беларусы пісалі гэтую шыльду”:\n— “Ураджэнцы”… Няма такога слова ў беларускай мове. Гэта напісалі рускія людзі, чужыя для Беларусі, яны не ведаюць нават мовы. Нават таблічку не маглі вывераць і правільна напісаць. І схавалі некуды ў цемру. Вельмі дзіўнае ўражанне.\n— Хрысціянскаму чалавеку, беларусу, усё гэта не зразумела. Гэта не наш вобразны лад, не нашыя кампазіцыйныя традыцыі, культурныя… Усё гэта неяк экзатычна для нас, — дадаў Буйвал.\nШто ж, калі справа толькі ў месцы размяшчэння гэтай таблічкі, альбо ў тым, ці з’яўляецца ўсталяванне шыльды адпаведным нашым традыцыям, то можна лічыць, што канфлікт вакол Курапатаў калі не вычарпаны, то сцішаны. Можа, наступным разам сапраўдны памятны знак і будзе ўсталяваны ў больш бачным месцы.


21.07.2019 / 09:16\nФільм «Мсціўцы: Фінал» паставіць новы сусветны рэкорд па касавых зборах і адсуне на другое месца папярэдняга рэкардсмена - блокбастар Джэймса Кэмерана «Аватар».\nДа суботы, 20 ліпеня, карціна сабрала ў пракаце 2,7892 мільярда даляраў і дакладна збярэ яшчэ 500 тысяч даляраў, неабходных для ўстанаўлення рэкорду, піша Variete. Пры гэтым у Паўночнай Амерыцы каса фільма дасягнула 853 мільёнаў, у Кітаі - 614 мільёнаў, у Паўднёвай Карэі - 105 мільёнаў, у Бразіліі - 85 мільёнаў, у Мексіцы - 77 мільёнаў даляраў. У іншыя краінах зборы склалі 1,9 мільярда даляраў.\n«Мсціўцы: Фінал» выйшаў у сусветны пракат 24 красавіка. Касавыя зборы ў першыя выходныя склалі 1,2 мільярда даляраў.\nне ведаю. паглядзеў у інэце - абы што нейкае. і за гэта яшчэ плаціць грошы ў кінатэатры ???


Ігар Лосік спыніў галадоўку. Яна доўжылася 41 дзень\n«У мяне ніколі не было жадання неяк вылучацца, я не хацеў публічнасці». Ігар Лосік спыніў галадоўку\nБеларускі палітвязень спыніў галадаваць на 42-м дні. Ягоны ліст з-за кратаў перадаў адвакат Дзмітрый Лепрэтар, піша радыё «Свабода».\n«Я вырашыў спыніць галадоўку. Чаму я гэта зрабіў? Сапраўды па ўласным жаданьні. Я не прымаў ежу больш за сорак дзён, і адчуваю ў сабе сілы і магчымасці пратрымацца яшчэ. Але мяне проста ўзрушыла неверагодная хваля салідарнасці. А таксама просьбы сотняў і тысяч беларусаў спыніцца, дачакацца нашай агульнай перамогі здаровым.\nА яшчэ я ведаю, што многія таксама пачалі галадоўку, пакуль галадаю я. Я не магу ўзяць на сябе такі вялікі груз адказнасці, не хачу, каб за мой свядомы выбар пакутавалі іншыя. Чытаючы ўсе вашы просьбы ў лістах, я зразумеў, што проста не магу хваляваць і прымушаць хвалявацца сваю сям’ю і ўсіх вас. У мяне ніколі не было жадання неяк вылучацца, я не хацеў публічнасці.\nМяне арыштавалі задоўга да выбараў, і я не ўяўляў, не ўсведамляў тых кардынальных змен, якія адбыліся за апошнія паўгода. З турмы гэта не так прыкметна. Я зразумеў, што магу на вас разлічваць, таму што ў вас усё атрымаецца. Цяпер я ў гэтым абсалютна ўпэўнены. Вам не чужыя спачуванне і салідарнасць, а ім пляваць на пакуты сотняў семʼяў, дзяцей, на чалавечыя жыцці. Вы не падвядзеце. Цяпер такія часы, калі няма няправільных рашэнняў, ёсць учынкі.\nЗа зімой абавязкова надыходзіць вясна, ноч замяняецца світаннем. Гістарычныя працэсы яшчэ нікому не ўдалося адмяніць або спыніць ніякімі дэкрэтамі, арыштамі або расстрэламі.\nP.S. Шмат хто пісаў, што я нічога не дабʼюся. Гэта не так. Сваім учынкам я прыцягнуў увагу не толькі да сваёй справы, але і да становішча з палітычнымі зняволенымі ў нашай краіне. Зараз пра нас усіх кажуць гучна і на ўсіх магчымых пляцоўках патрабуюць вызвалення нявінна арыштаваных і асуджаных. Гэта нямала. Спадзяюся, што з спыненнем маёй галадоўкі тэма палітычных зняволеных не сыдзе з грамадскага парадку. Яшчэ раз усім дзякуй за падтрымку і салідарнасць», – напісаў Лосік.\nЗаяву Лосіка пракаментавала экс-кандыдатка ў прэзідэнты Святлана Ціханоўская.\n«Я падтрымліваю яго ў гэтым рашэнні і працягваю настойваць на неадкладным вызваленні ўсіх палітвязняў», – заявіла Ціханоўская.\nІгара Лосіка затрымалі летась, 25 чэрвеня. Рэдактара канала «Беларусь головного мозга» і кансультанта «Радыё Свабода» вінавацяць у арганізацыі масавых закалотаў па артыкулах 293 і 342 Крымінальнага кодэксу. 15 снежня, пасля чарговага падоўжання тэрміну ўтрымання пад вартаю, вязень распачаў галадоўку, якая цягнулася 41 дзень.\nНа знак салідрарнасці з Лосікам галадоўкі распачалі студэнткі Беларускага дзяржаўнага медычнага ўніверсітэту Маргарыта Трафімовіч і Элеанора Арзуманян, а таксама праваслаўны святар Уладзіслаў Багамольнікаў. Яшчэ адзін святар Аляксандр Кухта паручыўся за блогера перад Следчым камітэтам.\nТэгі: выбары-2020 Ігар Лосік крымінальны пераслед палітвязні ў беларусі


11 верасень 2017, 18:33\nЧарнагорскі палітык Мілан Кнежавіч ўваходзіць у будынак Вярхоўнага суду перад разглядам справы аб спробе перавароту, 11 верасьня 2017\nСуд у Чарнагорыі адмовіўся вярнуць пашпарты апазыцыйным палітыкам Мілану Кнежавічу і Андрыя Мандзічу. Яны плянавалі выехаць у Маскву на сустрэчу з кіраўніцтвам партыі «Единая Россия». У Чарнагорыі працягваецца разгляд справы аб спробе дзяржаўнага перавароту ў кастрычніку 2016 года, калі, па вэрсіі сьледзтва, змоўшчыкі плянавалі захапіць парлямэнт і забіць прэмʼер Міла Джуканавіча пры спрыяньні расейскіх структураў.\nКняжэвіч і Мандзіч былі пазбаўленыя дэпутацкай недатыкальнасьці і магчымасьці выяжджаць за мяжу пасьля прадʼяўленьня ім абвінавачваньняў у спробе дэстабілізацыі краіны. Абодва палітыка зьяўляюцца чальцамі прарасейскай партыі «Дэмакратычны фронт». Раней намесьнік сакратара генсавету «Единая Россия» Сяргей Жалязьняк пацьвердзіў запрашэньне прадстаўнікоў «Дэмакратычнага фронту» на міжпартыйных кансультацыях. Пры гэтым Жалязняк абвінаваціў чарнагорскія ўлады і заходнія спэцслужбы ў «палітычным і крымінальным ціску» на лідэраў «патрыятычнай» апазыцыі.\nЗ моманту аднаўленьня судовага працэсу 6 верасьня паказаньні далі двое абвінавачаных: грамадзяне Сэрбіі Браціслаў Дзікіч і Мілаш Яванавіч. Яны адхілілі прадʼяўленыя ім абвінавачваньні, але пацьвердзілі знаёмства і зносіны з адным з меркаваных арганізатараў перавароту Аляксандрам (Сашам) Сінджэлічам, які пасьля арышту атрымаў статус сьведкі, які супрацоўнічае са сьледзтвам.\nМілаш Яванавіч падчас слуханьняў 7 і 11 верасьня паведаміў судзьдзям, што чуў ад Сінджэліча аб плянах арыштаваць або забіць прэмʼера Джуканавіча, але не ведае, якім чынам меркавалася рэалізаваць гэты сцэнар. Паводле яго словаў, Сінджэліч хацеў зладзіць «рэвалюцыю». Яванавіч сьцвярджае, што ў яго прысутнасьці Сінджэліч размаўляў па тэлефоне па-расейску і паведаміў невядомым, што чальцы яго групы арыштаваныя. Сам Яванавіч, паводле яго словаў, пагадзіўся за 500 эўра спаліць адзін з абʼектаў у Падгорыцы па патрабаваньні Сінджэліча, аднак не выканаў гэтае распараджэньне.\nУ сваю чаргу былы камандзір сэрбскай жандармэрыі Браціслаў Дзікіч заявіў судзьдзям, што чарнагорскі пракурор Мілівое Кацініч аказваў на яго ціск, пагражаючы прыпісаць яму выкарыстаньне зброі. Абвінаваўчае заключэньне Дзікіч назваў «выдумкай».\nУсяго па гэтай справе праходзяць 25 чалавек, Дваіх расейцаў, Эдуарда Шышмакова і Ўладзіміра Папова, судзяць завочна. Расея адмаўляе сваю датычнасьць да незаконных дзеяньняў у Чарнагорыі.\nВынесены прысуд камандзірам Аляксандра Коржыча


Лунінецкі механізатар Аляксандр Мікалаевіч бярэ адпачынак зімой, каб рыхтавацца да вясны\nЗямля слікавала дзеда, бацьку. І мяне\nОпубликовано: 21.10.2016 20:05:58\nМаладосць механізатара лунінецкай гаспадаркі “Міжлескае” Аляксандра МІКАЛАЕВІЧА супала з масавым асваеннем палескай цаліны. Калі завяршыў армейскую службу ў падмаскоўным горадзе Балашыха, яму прапаноўвалі паступаць у ваеннае вучылішча, але сэрца юнака прагла вяртання ў родныя мясціны, дзе побач са старэйшымі моладзь наступала на векавыя балоты. Палессе было аб’яўлена Усесаюзнай ударнай камсамольскай будоўляй. Планавалася пабудаваць на абноўленых масівах паўсотні гаспадарак. На былых Грычынскіх балотах, што на дзясяткі кіламетраў цягнуліся ад Лунінца да Салігорска, першыя гектары адваяваных у дрыгвы зямель атрымаў новы саўгас “XXV з’езд КПСС”, цэнтральная сядзіба якога ўзводзілася побач з хутарам Лемна, дзе гаспадарылі продкі Аляксандра Мікалаевіча. Былы армеец папоўніў атрад механізатараў і больш як трыццаць гадоў нястомна працуе ў гаспадарцы, якая рэарганізавана ў КСУП “Міжлескае”. Не аднойчы лідыраваў сярод хлебаробаў Лунінецкага раёна. Разам з жонкай Святланай выхавалі дачку і сына, маюць унукаў.\nАпошняе пісьмо ад франтавіка Хвядоса Міхнюка на палескі хутар Лемна прыйшло незадоўга да пераможнага мая 1945 года. Скупа паведамляў баец пра атрыманае ў баі раненне і лячэнне ў Кіеўскім ваенным шпіталі, цікавіўся хатнімі справамі, жыццём жонкі Надзеі, дачушак Ганны і Кацярыны, сына Пятра. “Дзякуй Богу, што жывы застаўся, загоіць раны і вернецца дамоў”, — суцяшала сябе гаспадыня хутара. Пераможным салютам закончылася вайна. Зарунела жытнёвая палоска за сялянскай сядзібай. Надзея сама прыарала бульбу. З дня на дзень чакала вяртання мужа. У касавіцу паштальён прынёс канверт з паведамленнем, што радавы Хвядос Міхнюк прапаў без вестак. Жаночае сэрца яшчэ доўга жыло спадзяваннем, што гэта памылка. Трэба было дзяцей выхоўваць, весці хутарскую гаспадарку. Калі арганізоўваўся калгас, падала заяву на ўступленне ў яго.\nНачамі ў пасляваенныя гады за харчамі і адзеннем урывалася ў хату ўдавы мясцовая банда Коўшыка, якая хавалася па неабсяжных Грычынскіх балотах. У органах НКУС чамусьці палічылі, што і Хвядос Міхнюк сярод іх. Жонцы ўстройвалі допыт. А на вясковай мемарыяльнай дошцы сярод прозвішчаў загінуўшых землякоў на франтах Вялікай Айчыннай вайны было і яго імя. Належных па закону ільгот салдацкая ўдава не атрымлівала. Выраслі дзеці. Старэйшая Ганна з юнацкіх гадоў пайшла даіць калгасных кароў. Сын Пятро таксама працаваў у гаспадарцы. Меншая Кацярына паехала з сяброўкамі на заробкі ў Валгаградскую вобласць, дзе выйшла замуж і засталася.\nГанну ўсватаў Іван Мікалаевіч з суседняга хутара, што за рэчкай Леменскай. Дваццаць чатыры гектары зямлі меў яго бацька Андрэй Рыгоравіч, які ў пасляваенную калектывізацыю ў Заходняй Беларусі, каб не патрапіць як кулацкі клас на высылку ў Сібір, адным з першых перадаў надзел калгасу і сам уступіў у яго. Хату і гаспадарчыя пабудовы перанеслі на новую сядзібу ў вёску Чырвоная Воля, а на хутары застаўся сад. Старэйшыя дзеці Мікалаевічаў Анюта, Базыль, Іван, Рая таксама сталі калгаснікамі, а малодшыя Якаў, Міхаіл і Віктар пакінулі вёску.\n— Дзед Андрэй любіў вазіцца з намі, унукамі, — распавядае Аляксандр Мікалаевіч. — Мы часта наведваліся на былы хутар. Старэйшага майго брата Міхася і мяне дзядуля вучыў касіць, пчолы даглядаць. Малодшы з нашай сям`і Рыгор больш захапляўся жывёлаю. Пасля школы ён закончыў ветэрынарны тэхнікум у Арлоўскай вобласці і працаваў у гаспадарках нашага раёна ветфельдчарам. А мяне з дзяцінства цягнула за руль. Старэйшы брат Міхаіл пасля заканчэння механізатарскіх курсаў працаваў на трактары “Уладзіміравец”. Давяраў мне руль. У першы раз я не справіўся выціснуць счапленне — на гэтым трактары яно ручное — і збіў слупок каля дарогі. На полі роўна пракладваў баразну. Перад заканчэннем Чырвонавольскай дзесяцігодкі ў міжшкольным навучальна-вытворчым камбінаце атрымаў пасведчанне трактарыста-машыніста, і да службы ў арміі працаваў механізатарам.\n— Хто з вашага класа застаўся ў калгасе?\n— Некаторыя ўзялі зямлю ў арэнду і на ёй гаспадарылі. Моцнымі фермерамі сталі Мікалай Захаркевіч і Мікалай Міхнюк. Прафтэхвучылішчам кіруе Іван Раковіч. Мы ладзім сустрэчы і запрашаем на іх класнага кіраўніка Ніну Міхайлаўну і яе мужа Якава Уладзіміравіча Макаловічаў, якія жывуць у вёсцы Дубаўка. Сяброўства з аднакласнікамі падтрымліваем з маладых гадоў.\n— Аляксандр Іванавіч, дзе давялося служыць у арміі?\n— У Падмаскоўі вазіў салдат на ваенным аўтамабілі “Урал”. За старанную службу атрымаў дзесяць дзён водпуску. Родныя абрадаваліся прыезду. Старэйшы брат Міхаіл будаваў дом, я дапамагаў яму дошкі пілаваць, падшываць столь. З бацькамі бульбу ўбіраў. Толькі аднойчы за ўвесь адпачынак удалося пабываць на танцах у клубе.\n— Дзе бравага салдата чакалі нявесты!\n— У нашай вёсцы дзяўчат мала было. Жартавалі, што хоць свінку ўзяць, але з чужой вёскі. З дальняй Чучавічы, што на самым краю раёна, дачакалася мяне Святлана Курак. Яе пасля заканчэння Ганцавіцкага прафтэхвучылішча накіравалі ў нашу вёску Чырвоная Воля поварам. Я толькі вярнуўся з арміі. Пазнаёміліся на вяселлі майго сябра дзяцінства Васіля Мароза.\nКамандаванне вайсковай часці прапаноўвала мне служыць далей. Па радыё чуў рэпартажы з Беларусі пра асваенне палескіх балот. Лунінецкую раённую камсамольскую арганізацыю за актыўную працу на Усесаюзнай ударнай камсамольскай будоўлі адзначылі ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга. Хіба можна было не вярнуцца ў родныя мясціны! На вачах мянялася наваколле. На месцы хутароў узводзілася цэнтральная сядзіба новага саўгаса “XXV з’езд КПСС”. Дырэктар Іван Сідун прапанаваў працу на новым экскаватары ЮМЗ. Крок за крокам адступалі непраходныя балоты, што цягнуліся на дзясяткі кіламетраў. Моладзь працавала на магутнай меліярацыйнай і сельскагаспадарчай тэхніцы. Ладзіліся вяселлі. Праз два месяцы пасля знаёмства і мы са Святланай адгулялі вяселле.\nПраз паўгода мяне прызвалі на армейскія зборы. З пачатку жніва і да першых маразоў убіралі збажыну на цаліне. Вярнуўся дамоў, а мяне ўжо сустракала жонка з трохмесячнай дачушкай Наталляй. Нам выдзелілі аднапакаёвую кватэру. Праз два гады нарадзіўся сын, якога назвалі Іванам у гонар дзеда. У нас традыцыя хлопчыкам даваць імёны дзядоў. Мой брат Рыгор названы таксама ў гонар дзеда. Кіраўніцтва гаспадаркі выдзеліла нам катэдж. Завялі карову, свіней, птушку.\nНа пачатку 90-х гадоў мінулага стагоддзя ў нашым саўгасе кожная сялянская сям’я атрымала надзел абноўленай зямлі. Як мурашы, працавалі сяляне. Кіраўніцтва сельсавета разумна выдзеліла ім лепшыя землі, якія заканадаўча аформілі ў арэнду на сто гадоў. Маім бацькам дасталася 7 гектараў. З братамі апрацоўвалі, а потым падзялілі паміж сабою надзел. Маёй сям’і дасталася тры гектары. Вырошчваем збажыну, бульбу, моркву. Ураджай прадаем і атрымліваем прыбытак. Новы мур збудавалі ў Міжлессі.\n— А чым апрацоўваеце зямлю?\n— Набыў трактар “МТЗ-80”. У нашым аграгарадку амаль кожны гаспадар мае тэхніку. У брата Міхаіла новы трактар “МТЗ-82”. Стрыечны брат Мікалай Мікалаевіч мае пасяўны агрэгат. Вясною па чарзе высяваем ім моркву. Насенне купляем у галандскіх фірмах. Сёлета амаль 700 долараў аддаў за насенны матэрыял. Набыццё паліва для тэхнікі, аплата людзям на ўборцы і пагрузцы ўраджаю — усё патрабуе затрат. Сёлета ўвесь надзел засеялі морквай. Ураджайнасць добрая. Але цяжка з рэалізацыяй. Усе навакольныя фермеры, а іх у нашых мясцінах звыш васьмідзесяці, шукаюць куды прадаць моркву.\n— Акрамя свайго поля, спраўляецеся і ў гаспадарцы працаваць?\n— Амаль трыццаць гадоў працую механізатарам. Пачынаў, калі было толькі 14 трактараў, а жадаючых працаваць на іх было ў некалькі разоў больш. Мне даручылі грузіць кармы на жывёлагадоўчай ферме. Пяць гадоў адпрацаваў там. А потым даверылі новы К 701. За паўтара дзясятка гадоў памяняў чатыры такія магутныя трактары. Вясною рыхтаваў глебу, сеяў збожжавыя, убіраў ураджай і зноў вярнуўся на пагрузчык. З напарнікам Аляксандрам Данілевічам праз дзень мяняемся на імпартным агрэгаце. З шасці гадзін раніцы і да вечара грузім сянаж, сілас на жывёлагадоўчым комплексе ў Міжлессі. У гаспадарцы два новыя комплексы, на якіх утрымліваецца звыш трох тысяч галоў буйной рагатай жывёлы. У выхадныя дні займаюся сваёй гаспадаркай.\n— А калі адпачываеце?\n— Жонка Святлана бярэ адпачынак летам, калі трэба палоць моркву. А я звычайна іду адпачываць зімою, калі трэба рыхтавацца да вясны. Запраўляю надзел арганікай, закупляю насенне, трактар рамантую. Сын Іван дапамагае. Пасля школы ён закончыў Пінскае прафтэхвучылішча будаўнікоў. Ажаніўся з дзяўчынай з суседняй вёскі Дварэц. У іх дачушка Мілана. Купілі сыну дом у Лунінцы. На працу ездзіць у Міжлессе. Нявестка завочна вучыцца ў Брэсцкім дзяржаўным палітэхнічным універсітэце. І дачка Наталля, якая працуе культработнікам у райцэнтры, з зяцем-інжынерам у выхадныя імчаць з горада на ўборку морквы. Гаспадаром па палетку ходзіць трохгадовы іх сынок Кірылка. Свайго сховішча няма, таму закладваем ураджай у бурты. Мо, вясною будзе большы попыт на гародніну.\n— Да цёплага мора адпачываць ляталі?\n— Толькі ў кіно і па тэлевізару бачыў мора. А самалётам лятаў да цёткі Кацярыны ў Валгаград. Зверху так цікава глядзець на геаметрычныя фігуры палеткаў, зялёныя астраўкі лясоў, стужкі дарог, рэк і быццам цацачныя населеныя пункты. З цёткай узгадвалі дзедаў хутар.\n— Цягне вас туды?\n— Там ужо даўно поле. Толькі засталася адна яблынька. А на бацькавым хутары за рэчкаю Смердзю расце малады лес.\n— Якія гады для вас самыя памятныя?\n— Як у маладосці з бацькам прабіраліся па вузенькіх кладках па балоту на хутар. Аступішся на крок, і трапляеш у дрыгву. Розныя паданні хадзілі пра Грычынскія балоты, што цягнуліся на дзясяткі кіламетраў да Слуцкай раўніны. На векавых дубах і разгалістых ліпах узвышаліся калоды і так званыя рамоўцы — пчаліныя хаткі, з якіх дзед Андрэй збіраў мёд. Зімою на кані ён выязджаў на кірмашы ў Лунінец ці Пінск. Цяпер на дзясяткі кіламетраў уладанні лунінецкіх фермераў, якія вырошчваюць гародніну. Балота спрадвеку карміла нас. Пасля шырокамаштабнай меліярацыі, што пачалася паўвека назад, былая дрыгва стала палямі. На такіх землях пабудавана і наша гаспадарка. Амаль дзесяць тысяч гектараў перадалі нашым хлебаробам меліяратары.\n— Змянілася палескае наваколле?\n— Дзе булькатала вада, пшаніцу, жыта, кукурузу, бульбу вырошчваем. Іншым становіцца клімат. Восень помнілася пастаяннымі дажджамі, зімы — марознымі і снежнымі. Ужо які год адчуваем летам і нават увосень засуху. Сёлета азімыя доўга чакалі дажджоў, каб узысці. Зямля, як порах, сухая. Убіралі некалі збожжавыя камбайнамі на гусенічным хаду, бо нельга было па раскіслым полі перасоўвацца, а зараз легкавіком ездзім.\nЧаста з сям’ёю наведваем цёшчу ў Чучавічах. Там захаваліся журавінавы балоты. Але не заўсёды выпадае схадзіць туды, шмат клопатаў. Акрамя гародніны, вырошчваем і клубніцы. Наш край так і завецца клубнічным. Зараз некаторыя фермеры пераключаюцца на вырошчванне галубікі.\n— Не прыходзіла думка заняцца пчалярствам?\n— Раней крыху спрабаваў разводзіць пчол, але часу не хапае. Мо, як на песнію пайду, аднаўлю дзедаву справу. У нашых мясцінах многія маюць свае пчальнікі. Увогуле, на вёсцы можна знайсці сабе занятак, толькі не лянуйся. Шмат моладзі ў нас працуе на тэхніцы. Больш як сем тысяч гектараў зямлі апрацоўваем, і пераважная большасць яе — меліяраваныя плошчы. Да нашай гаспадаркі далучылі суседнюю — “Чырвоны Кастрычнік”.\n— Аляксандр Іванавіч, зараз праца на палях паступова заціхае. Прырода рыхтуецца да адпачынку. Апошняя чарада жураўлёў адлятае ў вырай. Не самотна на сэрцы?\n— Калі ўраджай багаты і ёсць пакупнікі на яго, то і восень у радасць. А ўвогуле, мой любімы час года — вясна, калі ўсё ажывае і набліжаецца Вялікдзень. Майскім днём я з’явіўся на свет, калі зацвіталі сады. Мо, таму і вельмі люблю вясну. Ужо зараз жыву чаканнем яе.