„Малпін гай ды іншыя гісторыі. Працяг…” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n„Малпін гай ды іншыя гісторыі. Працяг…”\n„Малпін гай ды іншыя гісторыі. Працяг…” – такую назву мае выстава прац Маргарыты Дмітрук, што ўжо ў бліжэйшы панядзелак, 7 чэрвеня адкрыецца ў галерэі Цэнтра культуры ў Элку.\nМаргарыта Дмітрук мастачка родам з Бельска Падляшскага, выпускніца Менскай мастацкай акадэміі і Акадэміі мастацтваў у Варшаве, дзе і зараз працуе прафесарам на кафедры графікі. У сваіх працах вельмі часта ўзгадвае роднае Падляшша.\nЭлцкая выстава „Малпін гай ды іншыя гісторыі. Працяг…” складаецца з двух частак – кажа мастачка:\n– Выстава паводле кнігі, дзе будзе паказана дзве гісторыі. Адна гісторыя называецца „Малпін гай”, гэта гісторыя на 44 старонках, якую я намалявала. Гэта комікс, запіскі штодзённасці. Другая частка выставы – гэта да кнігі Войцеха Мікалюшкі, якая выйшла ў 2019 годзе.\nВыстава „Малпін гай ды іншыя гісторыі. Працяг…” Маргарыты Дмітрук будзе працаваць у галерэі Цэнтра культуры ў Элку да 4-га ліпеня.


Канвертаваць Каморскіх выспаў франкаў (KMF) і Swazi Emalangeni (SZL) : Калькулятар абменнага курсу\nФранк Каморскіх (KMF) і Swazi Lilangeni (SZL) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Франк Каморскіх і Swazi Lilangeni пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 25 травень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Франк Каморскіх. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Swazi Lilangeni валюты па змаўчанні. Націсніце на Swazi Emalangeni або Каморскіх выспаў франкаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nФранк Каморскіх гэта валюта, у Каморскія выспы (КМ, COM). Swazi Lilangeni гэта валюта, у Свазіленд (SZ, SWZ). Сімвал KMF можа быць запісаная CF. Сімвал SZL можа быць запісаная L, і E. Swazi Lilangeni дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Франк Каморскіх Апошняе абнаўленне 25 травень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Swazi Lilangeni Апошняе абнаўленне 25 травень 2019 ад Yahoo Finance. KMF каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў. SZL каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


«Гэтыя газеты і ёсць часткай улады» | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n7 верасня беларускі інтэрнэт выбухнуў навіной пра тое, што дзяржаўная газета «Мінская праўда» назвала каталіцкіх святароў, якія выступаюць супраць гвалту і за нацыянальныя сімвалы, нацыстамі. Абурыліся не толькі каталікі, і шмат хто пабачыў тут праявы крымінальнага злачынства — распальвання варожасці. Але ўлады разбірацца з выданнем не спяшаюцца.\nДзяржаўнае распальванне варожасці\nВокладка з крыжам, які ператвараецца ў свастыку, і адпаведны артыкул абурылі як простых каталіцкіх вернікаў, так і святароў. У шоку ад таго, як сябе паводзіць дзяржаўная прэса, былі нават вернікі іншых канфесій і атэісты.\nЗ заявай выступілі і каталіцкія біскупы Беларусі, назваўшы карыкатуру і артыкул «Мінскай праўды» «свядомым і зламысным скажэннем праўды, паклёпам і абразай». Яны таксама выказалі спадзеў, што «адпаведныя органы дзяржаўнай улады дадуць належную прававую ацэнку дадзенай карыкатуры і публікацыі ў газеце „Мінская праўда”, змешчанай у №68 ад 7 верасня 2021 года, незадоўга да святкавання Дня народнага адзінства». Пры гэтым каталіцкія біскупы адзначылі, што не збіраюцца асуджаць нацыянальныя бел-чырвона-белы сцяг і гімн «Магутны Божа».\nА працоўная група Каардынацыйнай рады «Хрысціянская візія» наўпрост заявіла, што «карыкатурны малюнак каталіцкіх святароў з крыжамі ў выглядзе свастыкі мае прыкметы наўмысных дзеянняў, накіраваных на дыфамацыю Рымска-каталіцкага касцёла ў Беларусі, на фарміраванне негатыўнага вобразу каталіцкіх святароў як „нацыстаў”, на распальванне рэлігійнай варожасці або розні супраць рымска-каталіцкіх святароў». На думку яе прадстаўнікоў, такія дзеянні могуць быць кваліфікаваныя ў адпаведнасці з ч. 1 і ч. 2 арт. 130 Крымінальнага кодэкса.\n«Абавязак святароў — не толькі маліцца»\nАдзін з беларускіх каталіцкіх святароў на ўмовах ананімнасці распавёў, што артыкул «Мінскай праўды» выклікаў негатыўнае стаўленне сярод святароў: «Ні адзін святар не пагадзіўся з матэрыялам».\n«І абавязак святароў — не толькі маліцца, але і вучыць Божым запаветам. І крытычна ставіцца да тых з’яў, якія гэтым запаветам супярэчаць: хлусні, гвалту, рэпрэсіям, паклёпу і г. д.», – адзначыў ён.\nНа яго думку, Касцёл у Беларусі павінен быў «выказаць сваю нязгоду з гэтым матэрыялам, што ён і зрабіў па сутнасці».\nПлыні бруду і нянавісці\nАднак улады, якія пачкамі прызнаюць экстрэмісцкімі тэлеграм-каналы і нават медыя, пакуль на гэта ніяк не прарэагавалі. Чаму так адбываецца?\nНамеснік старшыні Беларускай асацыяцыі журналістаў Барыс Гарэцкі нагадаў, што з дзяржаўных прапагандысцкіх каналаў апошнія гады цякуць плыні «бруду і нянавісці».\n«Мне падаецца, абсалютная большасць людзей у Беларусі ўжо даўно вызначалася, якія медыя яны хочуць чытаць і за якімі сачыць. Якасныя, правераныя, дакладныя і этычныя — тыя, хто нават у перыяд дзяржаўнай дэвальвацыі права трымаюць сябе ў вельмі дакладных рамках рэдакцыйнай палітыкі і этыкі. Альбо нізкаякасныя прапагандысцкія крыніцы, дзе гаворкі пра этыку і закон цяпер наогул не можа ісці. Гэтыя выданні нават самі сябе называюць „друкаваны орган такога і такога райвыканкама”, што красамоўна кажа пра замоўшчыкаў такіх матэрыялаў і такой інфармацыйнай палітыкі», — адзначыў ён.\nНа думку Гарэцкага, «ніякага пакарання з боку ўлад для такіх выданняў быць не можа, бо гэтыя газеты і ёсць часткай улады».\n«Радуе толькі тое, што беларусам і беларускам пасля 2020 года проста так прамываць мазгі ўжо не атрымаецца», — мяркуе Барыс Гарэцкі.\n«Мінская праўда» ж нават не думае выбачацца і публікуе ў сваім тэлеграм-канале чарговы пост з абразамі Каталіцкай царквы. Напрыканцы ў ім заўважаецца: «Што датычыць каталікоў, то „лічыльнік з мінулага года вельмі доўгі”». Ці варта разумець гэта так, што падобная публікацыя — толькі пачатак? Пакажа час.\nСледчы камітэт разблакаваў офіс Беларускай асацыяцыі журналістаў\nКаталікі і пратэстанты сустрэлі Светлае Уваскрасенне Хрыстова\nКсёндз Юрый Санько: Газета „Мінская праўда” плюе ў твар мільёнам…\nКаталікі святкуюць Нараджэнне Прасвятой Багародзіцы


Паэт, крытык, перакладчык Юлія АЛЕЙЧАНКА: “І наш чытач, і наш герой — жывыя…” - РэйРэй\nУ верасні на Дні беларускага пісьменства ў Іванаве былі абвешчаны імёны пераможцаў Рэспубліканскага конкурсу “Нацыянальная літаратурная прэмія” за творы, напісаныя ў 2017 годзе. Сярод лаўрэатаў — Юлія Алейчанка (у намінацыі “Лепшы дэбют” за кнігу “Пад чароўным шкельцам”).\nПрызнаюся шчыра: я вельмі парадаваўся за яе. Яе тонкая і разам з тым вострая, насычаная метафарамі паэзія парушае нашы прывычныя ўяўленні пра рахманую і слязлівую “жаночую паэзію”, а яе строгі і дасціпны погляд літаратурнага крытыка і літаратуразнаўцы проста не можа не захапляць. А яшчэ… яна вельмі маладая і прыгожая, што толькі дадае шарму ёй і яе прэміі.\nНаша гутарка сёння — з паэтам, крытыкам, перакладчыкам Юліяй Алейчанка.\n— Спадарыня Юлія, па традыцыі першае пытанне пра ваш бэкграўнд — жыццёвы і творчы. У якой сям’і нарадзіліся? Ці былі ў вашым юнацкім жыцці настаўнікі, якія на вас вельмі паўплывалі? Што ці хто вызначыў ваш лёс так, каб вы прыйшлі ў літаратуру?\n— Нарадзілася я ў Оршы, што, напэўна, не магло не паўплываць у далейшым на характар маёй творчасці. Любіла хадзіць улетку на гарадзішча, дзе зліваюцца рэкі Аршыца і Дняпро. Марыць і часцяком нешта пісаць. Гэта маё месца сілы. І цяпер часам, заплюшчваючы вочы перад сном, бачу заліўныя берагі з белым профілем Ільінскай царквы.\nБезумоўна, лунае заўсёды над горадам і вобраз Уладзіміра Караткевіча. Гэтая асоба яднае творчую інтэлігенцыю Оршы, прымушае цікавіцца беларускай літаратурай вельмі розных людзей.\nШкольніцай я часцяком удзельнічала ў конкурсах і літаратурных вечарынах, якія ладзіліся ў музеі У.Караткевіча. Добра запомнілася, напрыклад, сустрэча з Паўлам Саковічам… Друкавалася ў “Аршанскай газеце”, потым — у “Зорьке”, “Раніцы”.\nМая мама — медык, бацька працуе на чыгунцы (хоць, што цікава, піша часам вершы “ў стол”). Будучы інтэлігентнымі людзьмі, яны вельмі шмат чыталі мне кніг. І казак, і даволі сур’ёзнай літаратуры. Вельмі ўдзячна ім, што заўсёды падтрымлівалі мяне ў творчых пошуках, ганарыліся поспехамі. Але былі і ў меру крытычнымі, строгімі. А яшчэ ніколі не пярэчылі майму жыццёваму выбару, выбару прафесіі.\n— Ці можаце вы ўспомніць свой першы верш? Хоць бы некалькі радкоў, калі яны, канечне, не зусім дзіцячыя, напісаныя ў 10 гадоў, і не зусім інтымныя, напісаныя ў 14…\n— Першы верш напісала ў 7 гадоў. І прысвечаны ён майму і па сённяшні дзень любімаму святу — Новаму году. Чакаю цуду, як і дваццаць гадоў назад…\n— Вы і паэт, і літаратурны крытык, і літаратуразнаўца. Як ужываюцца ў вас усе гэтыя іпастасі? Яны, умоўна кажучы, проста суседнічаюць, мірна жывуць адна з адной ці варагуюць?\n— Усе яны, канечне, дапаўняюць адна адну. Янка Купала прызнаваўся, што не пісаў годна, пакуль не пазнаёміўся з асновамі вершазнаўства. А калі шмат чытаеш, то міжволі выпрацоўваеш літаратурны густ. Але і дужа адказна пісаць самому, калі наважваешся крытыкаваць іншых.\n— Што або хто вас найбольш вабіць у беларускай літаратуры? Можа, нейкія яе асобныя перыяды?\n— Без сумненняў, мой любімы паэт Максім Танк — аўтар фенаменальна сучасных, глыбока філасафічных верлібраў. Уражвае яго ўласная міфалагічная сістэма, лаканічнасць і незвычайная энергія радка. Ён прайшоў праз вернасць. А мы?\n— Пытанне пра дыскурс нашай літаратуры, ці (каб было больш зразумела нашаму чытачу) пра кантэкст. Разумею, што вы маглі б гаварыць пра гэта доўга. Але я спрашчу вам задачу, звужу сэнс пытання. Гэта дыскурс паміж мёртвай і жывой мовай, паміж мёртвым і жывым чалавекам, паміж мёртвай і жывой літаратурай?\n— Паміж мёртвай і жывой мовай — адназначна. На жаль, любая мова развіваецца толькі дзякуючы яе актыўнаму ўжытку ва ўсіх сферах жыцця. Далёка не толькі ў сферы літаратуры і культуры. Вось і спрачаюцца часам нашы пісьменнікі за аўтарства неалагізма. Ці лаюць некага за мову архаічную…\nПаміж мёртвай і жывой літаратурай… Не сказала б. Усё ж беларуская літаратура жывая. Хоць некаторыя, відавочна, паразітуюць на класіцы.\nДы і чалавек, герой, чытач — жывыя.\n— Вы сапраўды лічыце, што наша літаратура жывая? Імёнамі? Творамі? Падзеямі?\n— Так, я сапраўды так лічу. Не падабаецца мне гэты лямант пра смерць літаратуры ды адсутнасць вартых увагі творцаў. Мы чытаючая нацыя. І пры агульным зніжэнні цікавасці да кнігі ў сучасным грамадстве цікавасць да кнігі беларускай узрастае. Згадайце чэргі па кнігі Горвата і Марціновіча. Прымаючы ўдзел у літаратурных мерапрыемствах у рэгіёнах, таксама з прыемнасцю сустракаюся са шчырай цікавасцю людзей. Перакладаюць беларускіх пісьменнікаў і на многія мовы свету. Атрыманне Святланай Алексіевіч Нобелеўскай прэміі яшчэ больш павысіла гэтую цікавасць. А цяпер атрымаем і фільм, зняты па рамане папулярнай сагі Людмілы Рублеўскай.\nНе адмяняе гэта, канечне, і праблем з выданнем кніг, кніжнай рэкламай і сістэмай іх рэалізацыі, праблем з літаратурнымі часопісамі і г.д. Але тое, што ёсць дынаміка і такі важны творчы неспакой, — адмаўляць нельга.\n— Якое пытанне, вы лічыце, было і застаецца найбольш актуальным для нашых пісьменнікаў? Што рабіць? (Гэта, натуральна, з рускай літаратуры.) Дзе яно? (А гэта ўжо, здаецца, з Гарэцкага.) Ці якое іншае? Кім быць? Панам ад сахі і касы ці шляхціцам? Дзе быць? У вёсцы, у горадзе ці на асфальце з сенам? Як быць? Шляхціцам Завальнем ці Васілём з Ганнай?\n— Усе названыя пытанні надзвычай актуальныя і сёння. З вясковасцю (сталічнасцю) мы ўжо, дзякуй богу, разабраліся. Тыя з выбітных пісьменнікаў, хто сапраўды нарадзіўся ў вёсцы, пішуць пра яе нязмушана і натуральна. А гарадская моладзь нарэшце перастае гуляць з пустым пафасам, а стварае свой урбаністычны космас.\n— Спадарыня Юлія, наколькі мне вядома, вы нядаўна былі ў Туркменістане. Якое самае цікавае ўражанне адтуль для сябе прывезлі?\n— У студзені гэтага года я прымала ўдзел у святкаванні Дзён культуры Беларусі ў Туркменістане. Гэтая загадкавая і даволі закрытая краіна многім цікавая і ўнікальная. Сваёй захаванай ідэнтычнасцю, традыцыямі, светаўспрыманнем, літаратурнымі пошукамі. Яшчэ наш вядомы вандроўнік Аляксандр Ходзька запісаў і адкрыў свету творы Махтумкулі, Кемінэ, эпас “Кёр-аглы”. Ды і візіты Алега Лойкі, Алеся Адамовіча, Янкі Сіпакова, Алеся Жука ў Туркменістан пакінулі след у беларускай літаратуры ў выглядзе дзённікаў-успамінаў, эсэ, нататак.\nЗдзіўляе Ашхабад сваім велічным спакоем, маштабам белакаменных гмахаў, паўсюднымі зялёнымі пасадкамі ў абрамленні шырокага горнага пояса. Надзвычайнай чысцінёй. Вулічных рабочых вы ўбачыце тут амаль кругласутачна. А вось звычайных мінакоў — нячаста. “Калі жанчына без нагоды гуляе — значыць домам не займаецца. А мужчына сям’ю забяспечваць павінен”, — тлумачаць мясцовыя жыхаркі. Практычна ўсе яны апрануты ў нацыянальныя касцюмы, якія складаюцца з доўгай сукенкі з багатай вышыўкай і хусткі з узорам бута альбо цюбецейкі (у залежнасці ад сямейнага становішча гаспадыні). Характэрна, што тут ніколі не насілі паранджу і чачван.\nПрымаць гасцей для туркменаў — вялікі гонар. Беларуская прымаўка “Госць у хаце — Бог у хаце” вельмі добра апісвае асаблівасці менталітэту туркменаў. Экскурсія ва ўнікальны культурны комплекс “Белая юрта”, саляныя шахты, выступленні легендарных ахалкецінскіх скакуноў… Знаёміць з краінай трэба ж і праз прыроду, кухню, нязмушаныя зносіны з людзьмі.\n— Якімі перакладамі займаліся вы ў апошні час? Хто найбольш натхніў?\n— Цікава было працаваць над вершамі сучасных пісьменнікаў. Хочацца адзначыць творчасць расійскага пісьменніка, выдаўца, кіраўніка культурных праграм Андрэя Каровіна. Ён цікава гуляе з сэнсамі, літаратурнымі алюзіямі, афарызмамі:\nвечна непадзельныя каханкі\nды іншыя кавалеры-дэ-грые\nпасля смерці сталіся персікамі\nгэта такі іх пасмяротны рай\nТаксама імпануюць своеасаблівыя верлібры ды вершы ў прозе ўкраінкі Лесі Мудрак. Абараніўшы кандыдацкую дысертацыю па эратычнай лірыцы, яна і ў творчасці памежна шчырая. А яшчэ пяшчотная і па-сапраўднаму жаноцкая ў сваёй мудрасці:\nЗа шаўковым полагам\nЗахавай мяне ўпершыню!\nРыбы з’ядналі вочы —\nСупольнае вока, якое — вось —\nЯ хачу выгінацца\nТы хоць раз апрані:\nраспранаць — заўжды чэргі…\n— І апошняе. Можа быць, самае галоўнае. Пра вашу кніжку “Пад чароўным шкельцам”. Калі ласка, патлумачце сваю метафару. Які для вас самы дарагі верш з яе? Як ён нарадзіўся?\n— Чароўнае шкельца — той каляровы аскепак шкла, пад якім усе мы ў дзяцінстве хавалі свае “сакрэцікі”. У метафарычным сэнсе — нашы юначыя мары, да якіх вяртаемся праз шмат гадоў.\nСамы дарагі для мяне верш сімвалічна змешчаны ў кнізе першым. Напісаны ён у вельмі цяжкі, пераломны перыяд жыцця, калі надышоў час рабіць лёсавызначальны выбар:\nБыццам нічога і не адбылося,\nБо рака жыцця выкідае на бераг\n— Вялікі дзякуй вам за гутарку! Творчага плёну і ў далейшым!\nДні беларускага пісьменства Іванава конкурс Нацыянальная літаратурная прэмія\nЗ тегами: Дні беларускага пісьменства Іванава конкурс Нацыянальная літаратурная прэмія\nПапярэдняя: Пісьменнік, мастак, выдавец Уладзімір СІЎЧЫКАЎ: “Адчуваю сябе багуслаўцам…”\nНаступная: Разархівацыя навацыі


У Магілёўскім абласным шпіталі ўвечары 13 лістапада памёр 9-гадовы Дзяніс, на якога павалілася пліта недабудаванага прыватнага дому. Яго сябар, 9-гадовы Максім, які таксама апынуўся пад завалам, загінуў на месцы здарэння 1 лістапада.\nТрагедыя ў Магілёве адбылася 1 лістапада. У недабудаваным прыватным доме абрынулася аварыйнае перакрыцце. Пад заваламі апынуліся двое школьнікаў.\nСледчы камітэт распачаў крымінальную справу за прычыненне смерці па неасцярожнасці. Па непасрэдна ўзніклым падазрэнні ў здзяйсненні злачынства затрыманы 42-гадовы жыхар Магілёва, які ў 2008-2010 гадах на паказаным зямельным участку без адпаведнага дазволу стаў самавольна будаваць дом.\nТэгі: здарэнні, Крымінальны кодэкс, крымінальныя справы, Магілёў, Следчы камітэт, смерці, шпіталі, шпіталь


Лазараў першым выступіў на сцэне 25-га "Славянскага базару | Афіцыйныя прэс-рэлізы, Беларусь\n13 Ліп 2016\nЛазараў першым выступіў на сцэне 25-га "Славянскага базару\n13 ліпеня, Віцебск /Кацярына Князева - БЕЛТА/. Першы канцэрт у Летнім амфітэатры XXV Міжнароднага фестывалю мастацтваў "Славянскі базар у Віцебску" прайшоў 12 ліпеня пры поўнай зале: Сяргей Лазараў адзначыў 20 гадоў з моманту свайго першага выступлення на сцэне форуму, паведамляе карэспандэнт БЕЛТА.\nПапулярны расійскі артыст прадставіў праграму "The Best", гэта значыць, лепшае са сваёй сольнай творчасці за 11 гадоў. У 2015 годзе была складзена канцэртная праграма, з якой Сяргей Лазараў з Масквы адправіўся ў вялікі гастрольны тур і, нарэшце, дабраўся да Віцебска. "Я вельмі шчаслівы, што ў нейкай ступені "Славянскі базар" адкрываецца менавіта маім канцэртам. Для мяне гэта сцэна асаблівая. Упершыню я выступіў тут 20 гадоў таму. Тады я быў у дзіцячым калектыве "Непаседы" і мы былі гасцямі фестывалю. Я безагаворачна ўлюбіўся ў гэты горад, у гэту атмасферу, гэты фестываль", - адзначыў у перапынку паміж песнямі Сяргей Лазараў. І падзякаваў публіцы за тое, што выбралі менавіта яго сольнік.\nШоу-праграма зацягнулася на 2 гадзіны і з кожнай новай песняй усё больш распаляла залу. Адданыя фанаты былі ў захапленні, калі Сяргей Лазараў вырашыў панастальгіраваць і выканаў некалькі кампазіцый з перыяду сваёй творчасці ў складзе групы "Smash". Самога ж артыста вельмі расчуліла тое, як гледачы з першых нот гучна падпявалі амаль кожную песню. Нават тыя, хто, які ім здавалася, не ведаў тэксту, раптам разумелі, што словы ўсплываюць у памяці.\nВізуальнае суправаджэнне на мностве святлодыёдных экранаў, якімі аформлена сцэна, пераносіла гледачоў то ў глыбіні космасу, то ў джунглі, то ў эпіцэнтр навальніцы. І сам артыст змяніў за канцэрт шмат вобразаў: то выходзіў у касцюме касмічнага падарожніка, то фантастычнага героя, то проста гламурнага хлопца. У вобразе батаніка ў ачках, шортах і гольфах Сяргей Лазараў асабліва заводзіў публіку і ў нейкі момант, падцягнуўшы рэмень, спытаў: "Я ж сексі? Трэба было гэтак на "Еўрабачанне" ехаць".\nНа канцэрце Сяргей Лазараў выканаў і самую доўгачаканую ўсімі кампазіцыю - "You are the only one". Ён прызнаўся, што вельмі рады асабіста выказаць удзячнасць усёй Беларусі за тыя 12 балаў, якімі краіна ацаніла яго выступленне на канцэрце. І прапанаваў правесці міні-"Еўрабачанне" тут і цяпер. Публіка прагаласавала за гэта стоячы. Гэтак далей і спявалі да завяршэння шоу: прытанцоўваючы і апладзіруючы, не шкадуючы далоняў. Сяргей Лазараў спускаўся ў залу і ў працэсе, а таксама пасля канцэрта сабраў такі ўраджай кветак і букетаў, што многія маглі б пазайздросціць. Пасля таго, як некалькіх фанатак ледзь адцягнулі ад артыста, служба аховы больш нікога не падпускала абдымацца з ім. Дарэчы, дзяўчаты былі рады ўжо і проста глядзець на яго. А іх кавалеры замест усмешак Лазарава пасля канцэрта з вялікім азартам лавілі барабанныя палачкі, якія кідаў у залу ўдзельнік музычнага калектыву, - музыка на канцэртах у артыста, як ён сам запэўніў, заўсёды толькі жывая.


Канвертаваць WorldCoins (WDC) і Цэнтральна-Афрыканская CFA (XAF) : Калькулятар абменнага курсу\nWorldCoin (WDC) і Цэнтральна-Афрыканская CFA (XAF) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта WorldCoin і Цэнтральна-Афрыканская CFA пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 21 люты 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад WorldCoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Цэнтральна-Афрыканская CFA валюты па змаўчанні. Націсніце на Цэнтральна-Афрыканская CFA або WorldCoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe WorldCoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Цэнтральна-Афрыканская CFA гэта валюта, у Камерун (CM, CMR), Цэнтральна-Афрыканская Рэспубліка (CF, CAF), Чад (TD, ДТЗ), Конга (CG, COG), Экватарыяльная Гвінея (GQ, GNQ), і Габон (Р.А., GAB). Цэнтральна-Афрыканская CFA таксама вядомы як Афрыканскага фінансавага супольнасці СБЕР франкаў. Сімвал WDC можа быць запісаная WDC. Сімвал XAF можа быць запісаная CFAF. Цэнтральна-Афрыканская CFA дзеліцца на 100 centimes. Абменнага курсу the WorldCoin Апошняе абнаўленне 21 кастрычнік 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Цэнтральна-Афрыканская CFA Апошняе абнаўленне 20 люты 2020 ад Міжнародны валютны фонд. WDC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. XAF каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


Кім заўгодна мілы мой. Толькі не прыгажуняй! – Сяргей Балахонаў. Універсальны блог: літаратура, краязнаўства, музыка\nКім заўгодна мілы мой. Толькі не прыгажуняй!\n11 Ліпень 2011\nЯк мяркуюць асобныя айчынныя даследчыкі, на карціне фламандскага мастака Квенціна Масэйса «Выродлівая герцагіня» (бл. 1513 г.), магла быць адлюстравана жыхарка вёскі Мажджаліна Тэкля Безназоўная, якая збегла ў Заходнюю Еўропу ці то з нямецкім вайсковым наймітам, ці то з дацкім вандроўным акторам\nЖыва адгукнулася пэўная частка жаночай паловы жыхароў Мажджаліны на высновы амерыканскіх навукоўцаў аб тым, што храпуць толькі прыгожыя жанчыны.\nГэтае ажыўленне характэрна для найбольш эмансіпаваных жанчын вёскі рознага веку, якія не лесцяць самім сабе і не лічаць, што валодаюць правільнымі рысамі твару і эталоннымі формамі цела. Большасць з іх храпе амаль кожную ноч. Таму жанчыны абураныя тым, што вучоныя з універсітэта ў штаце Каларада фактычна абазвалі іх прыгажунямі.\n“Етым амерыканцам няма чаго рабіць. Калі ўжо гнуць палку, дык у такую дугу, што ні каня запрэгчы, ні пану Струве паказаць. Луччай бы ў етым Каларадзе нешта ад жукоў каларадскіх вынайшлі. Ото было па-настаяшчаму красіва і абшчэственна-палезна”, – патлумачыла нашаму сайту сваю пазіцыю і пазіцыю шэрагу сваіх аднавясковак Амелія Зотаўна Мяркульская.\nЗастаецца толькі цешыцца, што жанчыны не прынялі гэтую абразу блізка да сэрца і не сталі закідваць лістамі гневу ні Барака Абаму, ні генеральную асамблею ААН. А маглі б жа ж…\n| Tags: Амерыка, Беларусь, гісторыя, здарэнні, людзі, Мажджаліна, навіны, навука, фота\n← Выбачайце, калі ласка. Анекдоты\nЖыццё даецца, каб жыццё тварыць… →


5 Лепшыя Нацыянальныя Святы Ў Еўропе Вопыт | захаваць Цягнік\nдома > падарожжа Еўропа > 5 Лепшыя Нацыянальныя Святы Ў Еўропе Вопыт\nЦягнік Падарожжа Брытанія, Паездка цягнікоў па Францыі, Цягнік Падарожжа Італія, Цягнік Падарожжа Швецыя, Паездка цягнікоў у Швейцарыю, Падарожжа на цягніку Вялікабрытанія, падарожжа Еўропа\nЧас чытання: 4 хвілін(Апошняе абнаўленне:: 05/03/2021)\nЕўрапейскія краіны любяць адзначаць свае нацыянальныя святы — асабліва тых, што бачаць вялікае турысты. Вы плануеце каб убачыць адну з гэтых краін у час іх нацыянальных святаў? раз так, Ёсць шмат спосабаў далучыцца да весялосці!\nВы таксама будзеце мець выдатную магчымасць даведацца трохі больш аб гэтай краіне гісторыя. Перажывае мясцовая гонар можа прывесці вас, каб зразумець, што краіна і яе народ яшчэ больш. Давайце паглядзім на 5 лепшыя нацыянальныя святы ў Еўропе:\nАфіцыйны дзень нараджэння каралевы, Злучанае Каралеўства\nКароль Георг II быў кіраўніком, які ўстанавіў традыцыю святкавання Дня нараджэння манарха ў 1748. З таго часу, Злучанае Каралеўства адзначае Дзень нараджэння свайго манарха. аднак, яны змянілі дату некалькі разоў. Цяпер яны святкуюць Афіцыйны дзень нараджэння каралевы у другую суботу чэрвеня. Калі вы знаходзіцеся ў Англіі ў той час, вы можаце ўбачыць Дзень нараджэння Parade каралевы. У цырымоніі таксама вядомы як колер на ўсёй натоўпам.\n* Карцінка ў блог малюнак для каралевы’афіцыйных урачыстасцяў у дзень нараджэння\nдзень Рэспублікі, Італія\nІтальянцы адзначаюць свой дзень Рэспублікі 2 чэрвеня, якая з'яўляецца традыцыяй яны пачалі ў 1946. Галасаванне за адмену манархіі, Італьянцы адкрылі дарогу сваёй Рэспубліцы. аднак, яны перанеслі дату святкавання ў першую суботу чэрвеня 1977. Яны былі занепакоеныя тым, што першапачатковая дата, негатыўна адбіваецца на іх эканоміцы. Яны аднавілі толькі старыя даты ў 2001. Ёсць шмат святаў сведкам ўсёй Італіі з Днём Рэспублікі . Самае ўражлівае відовішча - эстакада ВПС Італіі.\nНацыянальны дзень, Швецыя\nШведы святкуюць свой нацыянальны дзень 6 чэрвеня . Гэта радасная падзея для ўсёй краіны. Яны ўсталявалі іх святкаванне Дня сцяга ў 1916, і цяпер гэта дзень весялосці і адпачынку. Ёсць музычныя канцэрты, фэсты, і розных мерапрыемстваў, вы можаце наведаць. Гэта таксама дзень, калі новыя шведы афіцыйна атрымаць іх грамадзянства. Швецыя сочыць за тым, каб усе адчувалі жаданне ў Дзень сцяга!\nДзень ўзяцця Бастыліі, Францыя\nКалі справа даходзіць да французаў, іх дзень нацыянальнага гонару 14 ліпеня. Ён адзначае юбілей з штурме Бастыліі. Гэта было важнай падзеяй у Французскай рэвалюцыі 1789. Там быў вайсковы парад, каб адсвяткаваць яго амаль кожны год, пачынаючы з 1880. Гэта’ы дзіўнае відовішча! аднак, ёсць шмат іншых святаў, каб убачыць, як добра. Дзень узяцця Бастыліі-гэта добры час, каб быць у Францыі, і пажадана ў Парыж.\nНацыянальны дзень, Швейцарыя\nШвейцарскі нацыянальны дзень 1 жніўня. Ён адзначае дзень, калі тры кантоны-заснавальнікі Расіі Швейцарыя арганізацыі ў 1291. Швейцарскі сур'ёзна ставіцца да сваіх нацыянальных дня . Адзін з асноўныя турніры ці ідзе гаворка ад канцлера або іншых высокапастаўленых чыноўнікаў. Там’s таксама парад у Цюрыху. Вы можаце прысутнічаць на святочных мерапрыемствах у іншых гарадах таксама. Напрыклад, швейцарская каханне іх сельская мясцовасць адпачынку. Гарналыжны курорт яшчэ адна першакласная месца быць падчас Нацыянальнага дня.\nНацыянальныя святы ў Еўропа выдатны нагода даведацца больш пра гісторыю краіны, якую вы наведваеце. Гэта таксама заўсёды дзень, напоўнены цікавыя мерапрыемствы і парады.\nПлануеце адпачынак у Еўропе на адным з гэтых нацыянальных святаў? Забраніраваць Квіткі На Цягнік і атрымліваць асалоду ад!\nВы хочаце ўкараніць у нашым блогу 5 Лепшыя нацыянальныя святы ў Еўропе на свой сайт? Вы можаце ўзяць нашы фатаграфіі і тэкст і проста даць нам крэдыт са спасылкай на гэты блог. Або націсніце тут: https://iframely.com/embed/https%3A%2F%2Fwww.saveatrain.com%2Fblog%2Fbest-national-holidays-europe%2F%3Flang%3Dbe- (Пракруціць трохі ўніз, каб убачыць код для ўстаўкі)\n#HolidayinEurope #канікулы #nationalholiday #nationalholidays europetravel


Расея абвесьціла сябе адзінай правапераемніцай на выраб “Савецкага шампанскага”\n08 ліпень 2004, 16:22\nМіхал Стэльмак, Менск Фэдэральная служба інтэлектуальнай уласнасьці Расеі 7 ліпеня прыняла рашэньне, паводле якога выключнае права на валоданьне таварным знакам “Савецкае” ў дачыненьні да шампанскіх він належыць расейскаму дзяржаўнаму прадпрыемству “Саюзплодаімпарт”. Адгэтуль у Расеі можа прадавацца толькі расейскае “Савецкае шампанскае”. Як адаб’ецца гэта на беларускіх вытворцах і экспартэрах шампанскага?\nРасея абвесьціла пра манаполію на таварны знак “Савецкае шампанскае”. Вось што сказаў на гэты конт нашаму радыё афіцыйны прадстаўнік расейскага дзяржаўнага прадпрыемства “Саюзплодаімпарт” Уладзімер Ухваценка:\n(Ухваценка: ) “Таму што даказана судом, што гэты таварны знак спакон веку належаў “Саюзплодаімпарту” яшчэ ў час СССР. Тыя заводы, якія вырабляюць шампанскае, яны мусяць браць ліцэнзію ў фэдэральнага дзяржаўнага прадпрыемства”.\nПаводле расейскага боку, адзінай правапераемніцай колішняга савецкага “Саюзплодаімпарту”, які месьціўся ў Маскве, ёсьць Расея. У гэтай сувязі дырэктар цяперашняга расейскага “Саюзплодаімпарту” Ўладзімер Логінаў паабяцаў змагацца з імпартам “Савецкага шампанскага” зь іншых постсавецкіх краінаў. У Беларусі “Савецкае шампанскае” вырабляе Менскі завод ігрыстых вінаў. Вестка пра манапалізацыю расейцамі гэтага шырокавядомага брэнду ўстрывожыла яго кіраўніцтва. Гаворыць кіраўніца юрыдычнай службы гэтага прадпрыемства Ала Кічкайла:\n(Кічкайла: ) “У любым выпадку, калі гэта ўсё ўзаконена, будуць нейкія праблемы. Бо мы экспартуем туды сваю прадукцыю. За гэта будуць браць нейкія адлічэньні. Расейцы — малайцы, бо яны падтрымліваюць свайго таваравытворцу. Мы таксама зьвярталіся ў сваё патэнтнае ведамства, хацелі зарэгістраваць гэты таварны знак, але нам летась адмовілі. Паспрабуем падаць паўторна. Мы давалі на “Савецкае ігрыстае”, цяпер паспрабуем на “Савецкае” даваць”.\nРасейская ініцыятыва атрымала розгалас і ў сьценах беларускага патэнтнага ведамства. Як паведаміў мне начальнік упраўленьня таварных знакаў Нацыянальнага цэнтру інтэлектуальнай уласнасьці Яўген Зінкевіч, яна будзе абмеркаваная на сумеснай сустрэчы зь беларускімі вінаробамі.


Латвия отказалась от участия в «Евровидении-2009» из-за кризиса\nНядаўна вызначыліся намінанты на беларускую літаратурную прэмію «Гліняны Вялес», уручэнні якой, мяркуецца, адбудуцца ў Полацку ў сакавіку наступнага года. Змагацца за керамічнага апекуна натхнення і мастацтва будуць празаікі Барыс Пятровіч, Юры Станкевіч і Аляксей Талстоў, а таксама паэты Галіна Дубянецкая і Андрэй Хадановіч.\nТаварыства вольных літаратараў заснавала і ладзіць гэтую прэмію з 1993 года. Насуперак усім «чырвоным дарожкам» і «срэбным грамафонам», Вялеса, паганскага бога мастацтваў, тэвээлаўцы вырашылі зляпіць з гліны, гэтым падкрэсліўшы свой нонканфармісцкі настрой і любоў да вясковых вытокаў. Лаўрэат прэміі, якая ўручаецца штогод за мастацкую кнігу, атрымлівае ў падарунак толькі кавалачак магічнай гліны — будзем лічыць, што паэту папросту ніколі не ўзляцець з поўнымі кішэнямі манет.\nЗ 1998 года ўрачыстае мерапрыемства ўжо традыцыйна адбываецца ў Полацкім музеі беларускага кнігадрукавання. Каардынатар прэміі пісьменнік Алесь Аркуш адзначыў, што сёлета скласці шорт-ліст намінантаў было звышскладана, бо год выдаўся вельмі ўраджайным на выданні — выйшла каля дваццаці «вельмі файных» кніжак.\nАлесь Аркуш пасаромеўся назваць «Беларускім навінам» сваіх фаварытаў, затое пашкадаваў, што ў шорт-ліст не патрапілі кнігі «Ружоўніца» Валянціны Аксак і «Дзень Бубна» Франца Сіўко (нядаўна, дарэчы, ён яшчэ маркоціўся, што ў чарзе па «Вялес» не стаяць кнігі Аксаны Спрынчан і Сяргея Прылуцкага). У гэтым літаратурным годзе прыемна ўразіла пісьменніка тое, што беларускія літаратары ўзяліся за напісанне раманаў. Яшчэ — тое, што піша моладзь — напрыклад, Бахарэвіч, Талстоў, Вішнёў і Сін. Не забыўся каардынатар узгадаць і старэйшых, хто зараз працуе над эпахальнымі празаічнымі палотнамі, — Арлова, Астраўца і сябе.\nАдкрыццём года ў беларускай літаратуры для Алеся Аркуша стала «ўпартае ўзыходжанне Бахарэвіча».\n— Ён расьце на вачах. Прычым без дапамогі якіх-кольвечы айчынных культурніцкіх медый («НН», «Архэ», «Дзеяслоў»), або літаратурных структур. Ён зрабіў крок па-за нашу рэзервацыю, — сказаў каардынатар прэміі.\nШто праўда, Альгерд Бахарэвіч (які, між іншым, якраз сёння раздае аўтографы ў «Акадэмкнізе», а заўтра прэзентуе сваю новую кнігу «Сарока на шыбеніцы» ў галерэі «Подземка») атрымаць «Вялеса» больш не зможа — прэмія гэта, як першае каханне, даецца раз на жыццё, і аўтар «Праклятых гасцей» ужо авалодаў ёй у далёкім 2002-м.\nУ гэтым жа годзе «Глінянага Вялеса» забярэ сабе адзін з аўтараў сёлетніх кніжных навінак, рэлізы якіх, па іроніі лёсу, ажыццявілі недзяржаўныя выдавецтвы. Сярод пяцёркі, якая склала шорт-ліст намінантаў:\nЗборнік вершаў Галіны Дубянецкай «Анадыямэна».\nКніга «Жыць ня страшна» галоўнага рэдактара часопіса «Дзеяслоў» Барыса Пятровіча (Сачанкі), у якую ўвайшлі кароткія навелы, якія маюць падназву «фрэскі».\nКніга «Мільярд удараў» Юры Станкевіча, у які ўвайшлі аповесці, апавяданні і п’еса.\n«Бэрлібры» (берлінскія верлібры) сёлета ўжо некалькі разоў пазалочанага (толькі нядаўна ўзнагароджанага «Залатым апострафам» і прызначанага старшынём ПЭН-цэнтру) паэта Андрэя Хадановіча.\nРаман «Бег» Аляксея Талстова — самага маладога с сёлетніх намінаваных на «Вялес» аўтараў.\nХто атрымае «гліну» — будзе ясна ўжо на пачатку 2009 года, калі дванаццаць экспертаў (сярод якіх толькі тры прадстаўнікі ТВЛ) вызначаць адзінага лаўрэата.\nДа 1997 году фігуры Вялеса выраблялі наваполацкія керамісты Валеры Дунеўскі і Ўладзімер Галеба. Для Разанава і Адамовіча Дунеўскі выканаў узнагароду па эскізах вядомага мастака Сяргея Цімохава. Потым «Вялесаў» рабіў менскі скульптар Аляксандар Шомаў. Пазней былі нават містычныя выпадкі, калі «Вялесы» збягалі ў свае мастацкія далячыні, так і не трапіўшы аўтару ў сінюю ад атраманту руку.\nУ розныя гады лаўрэатамі «глінянай прэміі» былі:\n1993. Ігар Бабкоў, за зборнік вершаў «Solus Rex».\n1994. Людка Сільнова, зборнік візуальнай паэзіі «Рысасловы».\n1996. Алесь Разанаў, за кнігу вершаў «Паляваньне ў райскай даліне».\n1996. Славамір Адамовіч, за зборнік вершаў «Каханьне пад акупацыяй».\n1997. Лявон Вашко, за зборнік апавяданьняў «Паэты-цары».\n1998. Уладзімір Арлоў, зборнік эсэ «Божая кароўка зь Пятай авэню».\n1999. Мікола Папека, за зборнік вершаў «Чарнавікі…».\n2000. Сяргей Астравец, за зборнік прозы «Цэнзарскія нажніцы».\n2001. Віктар Слінко, зборнік вершаў «Штольні вясны».\n2002. Альгерд Бахарэвіч, за «Практычны дапаможнік па руйнаваньні гарадоў».\n2003. Пятро Васючэнка, за кнігу «Жылі-былі паны Кульбіцкі ды Заблоцкі». 2004. Алена Брава, за «Камэнданцкі час для ластавак».\n2005. Сяргей Дубавец, за кнігу «Вострая Брама».\n2006. Валянцін Акудовіч, за кнігу «Код адсутнасьці».\n2007. Алег Мінкін, за кнігу «Пэнаты».


Catholic.by - Адзін дзень з жыцця бараўлянскай парафіі\nАдзін дзень з жыцця бараўлянскай парафіі\nСёлетняе свята Святой Сям’і ў бараўлянскай парафіі Найсвяцейшай Панны Марыі Успамогі Хрысціянаў было асаблівым. У гэты дзень, 26 снежня 2010 г., была асвячона парафіяльная харугва, уручаны падарунак шматдзетнай сям’і, а таксама супольна памаліліся за міністранта імянінніка.\nПарафіяльная харугва была выканана Валерыем і Аленай Ляснеўскімі. Напачатку, як адзначыла сужэнства Ляснеўскіх, з’явілася жаданне зрабіць вышываны абраз менавіта Марыі Успамогі Хрысціянаў, імя якой носіць бараўлянская парафія. Звярнуліся да мясцовага пробашча кс. Казіміра Шыдэлкі SDB па выяву Маці Божай, на аснове якой Валерыем Ляснеўскім была распрацавана схема для вышывання. Ксёндз Казімір Шыдэлка ў сваю чаргу звярнуўся да Ляснеўскіх з просьбай зрабіць гэты абраз для парафіяльнай харугвы. Праца была творчай і вельмі крапатлівай: выява выканана вышыўкай крыжыкам. Трывала яна амаль два гады і была, па словах Ляснеўскіх, своеасаблівай малітвай-роздумам. І вось, нарэшце, праца над харугвай завершана і яна ўрачыста асвячона.\nПарафія ў Бараўлянах адзначаецца вельмі прыязнымі адносінамі паміж вернікамі. У часе Адвэнту, напрыклад, у капліцы знаходзілася скрынка з надпісам: «Зрабі прыемнае для Бога». Гэтая таямнічая скрынка напаўнялася ахвяраваннямі, і толькі ў свята Святой Сям’і стала вядома, для якой мэты яны збіраліся. У парафіі ёсць шматдзетная сям’я, сярод членаў якой таксама 6 прыёмных дзетак. Менавіта ім і быў уручаны падарунак, падрыхтаваны ўсёй парафіяльнай супольнасцю. Маці, Ірына Пятровіч, выказваючы словы падзякі, адзначыла, што, дзякуючы Божай дапамозе і падтрымцы бліжніх, складаныя часы для іх сям’і ўжо мінулі і цяпер яны самі дапамагаюць матэрыяльна іншым.\nДобрым завяршэннем урачыстасці стаў канцэрт узорнага ансамбля народнай музыкі «Бараўлянская крынічка» пры Бараўлянскай дзіцячай школе мастацтваў. Ансамбль, у склад якога ўваходзяць выкладчыкі і вучні, выказаў жаданне выступіць для парафіяльнай супольнасці ў перыяд Божага Нараджэння. Праграма ўключала як калядныя, так і народныя песні. Кожны з артыстаў атрымаў ад пробашча падарунак і запрашэнне на будучыя ўрачыстасці.\nІ які ж калядны час без стаенкі! Сёлета каля капліцы можна ўбачыць вельмі прыгожую батлейку, майстраваць якую прыходзілі самі вернікі. Варта адзначыць, што вялікі ўклад у аздабленне капліцы і навакольнай тэрыторыі робіць пробашч парафіі кс. Казімір Шыдэлка. Добрай памочніцай з’яўляецца сястра салезіянка Валянціна Кот. У чэрвені гг., у межах святкавання 50-годдзя раёна, кс. Шыдэлка за ўнёсак у развіццё духоўнага жыцця п. Лясны атрымаў з рук старшыні сельсавета Аляксандра Савончыка адзнаку: званне Ганаровага грамадзяніна.\nВось такія цалкам сямейныя нагоды для святкавання і радасці былі ў гэты дзень у бараўлянскай парафіі.\nПарафія ў Бараўлянах была заснавана ў 2001 годзе. За апошнія гады колькасць вернікаў значна павялічылася і сёння налічвае каля 2500 чалавек. Чакаецца прырост і ў будучым, бо ў пасёлку плануецца будаўніцтва яшчэ некалькіх высотак. Пры парафіі ёсць хор дарослых «Auxilium» («Дапамога») і дзіцячы хор «Вясёлка». Ёсць і малітоўныя групы: Легіён Марыі, Апостальства дапамогі душам чыстцовым, Жывы Ружанец, міністранты. З 16 па 24 чысло кожнага месяца ў парафіі праходзіць набажэнства да Марыі Успамогі Хрысціянаў, а кожную першую суботу — да Маці Божай Фацімскай. Каля капліцы будуецца Парафіяльны цэнтр для дзяцей і моладзі.\nБараўляны — Найсвяцейшай Панны Марыі Успамогі Хрысціянаў\nСвятарства — не прафесія, а служэнне людзям. Урачыстасць у Бараўлянах\nКалядная сустрэча Мітрапаліта Кандрусевіча з медперсаналам і хворымі\nСакрамэнт канфірмацыі ў Бараўлянах\nБараўляны — парафія Найсвяцейшай Панны Марыі Успамогі Хрысціянаў\nПерапрашальнае набажэнства ў Бараўлянах


Як будавалі катэджы нашы продкі: Геранёнскі замак Гаштольдаў | Архитектура и строительство\nСучасныя прадстаўнікі эканамічнай эліты Беларусі не жывуць у простых кватэрах – яны абіраюць шляхетны від жылля, будуюць катэджы.Што ж, гэта мала чым адрозніваецца ад таго, што было на нашых землях чатыры-пяць стагоддзяў таму назад, калі нашыя землякі ездзілі ў Вільню на шопінг не тое што без візаў... ездзілі, як у сваю сталіцу. Але чым адрозніваюцца сучасныя "магнаты"– уладальнікі рыбзаводаў і будаўнічых кампаній, латарэйныя "бароны"і каралі калійна-солевых кар’ераў – ад тагачасных вяльможаў, Сапегаў, Радзівілаў, Пацаў, Гаштольдаў? Так, з аднаго боку, і тыя і другія – аматары будаваць дамы-крэпасці. А з іншага... Не, гэта было б надта дзёрзка – брацца параўноўваць магнатэрыю сучаснай і колішняй Беларусі. Я лепей распавяду пра яснавяльможнага пана Альбрэхта Гаштольда і яго прыўкрасны асабняк у Геранёнах, пабудаваны ў далёкіх 1500-х. А сучаснікі хай самі знаходзяць адрозненні і падабенствы.\nМагнатэрыя наша нішто так не цаніла, як радавітасць, даўнасць паходжання роду свайго. Гаштольды ўпершыню "засвяціліся"ў гістарычных хроніках у 1360-х гадах: яны былі з тых, хто на белых з чорным крыжам нямецкіх апранахах часцяком ставіў свае крывавыя адзнакі, а потым сядаў з імі за стол перамоваў, падпісваючы "мірныя"пагадненні, пасля якіх зноў трэба было рыхтавацца да візіту гэтых "прапаведнікаў у даспехах"у родную Літву-Беларусь.\nГэтая рыса – не саступаць сваёй зямлі ані на пядзю – сталася спадчыннай. Хтосьці з першых Гаштольдаў (імя не захавалася) кіраваў абаронай замка Вялена ад нямецкіх рыцараў, Ян Гаштольд разам з Вітаўтам змагаўся за самастойнасць Княства ад Польскай Кароны, Марцін Гаштольд неаднаразова адбіваў напады татараў. І на кімсьці адным з роду, прынамсі на Альбрэхце Гаштольдзе, спадчынная рыса характару дасягае сваёй кульмінацыі.\nАльбрэхт Гаштольд гадаваўся без бацькоў (рана памерлі). Адвучыўся ў Ягелонскім універсітэце прыкладна на 12 гадоў раней за Скарыну, якога потым узгадваў у сваіх лістах. Вядома таксама, што пазней шчодра ахвяраваў на гэты універсітэт і адпраўляў туды навуку спазнаваць моладзь са сваіх родных Геранёнаў. Невядома, ці вучыўся Альбрэхт у Заходняй Еўропе падобна дзецям з іншых багатых сямей, але быў адпраўлены туды на пэўны тэрмін у якасці пасла. У 1503 г. удзельнічаў у паходзе супраць крымскіх татараў, які завяршыўся перамогай пад Давыд-Гарадком. Затым быў прызначаны намеснікам Наваградскага замка. І калі ўсе паны-шляхта, убачыўшы татараў, цішком селі на сваіх коней і паскакалі далей ад замка, Гаштольд – застаўся. Павярнуць давялося татарам. А праз два гады (1507 г.) ён кіраваў абаронай Смаленска ад нашых усходніх "братоў"з Масквы. З імі ж размаўляў на мове жалеза і агню пад Оршай. А крыху пазней (1518 г.) адправіў іх назад на ўсход ад сцен Полацка. І ніяк не хацеў падтрымліваць прамаскоўскія палітычныя фракцыі, што часцяком узнікалі ў літвінскай дзяржаве. Але і палякам не хацеў дагаджаць. Тыя называлі яго сепаратыстам, бо не жадаў уніі з Польскай Каронай (гэтак жа калісьці называлі яго дзеда Яна, які ніяк не саступаў палякам Валынь і Падляшша). У 1520-х пад наглядам Альбрэхта Гаштольда быў складзены Статут ВКЛ, дзе адстойвалася суверэннасць літоўска-беларускай дзяржавы. Нават тыя, хто крытыкаваў Гаштольда, казалі пра яго так: "Горды магнат з бязмернымі амбіцыямі быў шчыра прывязаны да свайго краю і не даў скарыстаць сябе як сродак чужым краінам". Адным словам, не шукаў чалавек шчасця за даляглядам. Ён яго будаваў тут, на сваім месцы. З цягам часу заняў найважнейшыя дзяржаўныя пасады: канцлер ВКЛ (параўнальна з сучасным прэм’ерам) і віленскі ваявода (дапусцім, сённяшні старшыня мінскага гарвыканкама). А ў 1529 і 1530 гг. атрымаў графскія тытулы ад уладароў Свяшчэннай Рымскай Імперыі. За жыццё шляхам куплі, гвалтоўных захопаў і абменаў прыдбаў велізарную колькасць земляў на Падляшшы, Валыні, Віленшчыне. Менавіта яму, аднаму з самых багатых людзей краіны, разам з Мікалаем Радзівілам выпаў гонар суправаджаць караля Жыгімонта на сустрэчу з рымскім імператарам, каралямі Чэхіі і Венгрыі. Але Гаштольд заўжды памятаў, дзе яго дом…\nСвой дом Альбрэхт Гаштольд збудаваў у ціхім куточку – у Геранёнах, паблізу Вільні-сталіцы (сёння Iўеўскі раён Гродзенскай вобласці). Невялікі драўляны дом быў абкружаны замкавымі сценамі 27 на 27 м па перыметры таўшчынёй 1,4 м. Па кутах сцен – баявыя вежы дыяметрам 8 м з гатычнымі шпілямі. Затым 80 метраў адкрытай тэрыторыі для абстрэлу і – 700-метровы перыметр абарончых валоў 10-метровай вышыні, знутры падпёртых сценамі. Вакол абарончых валоў – ірвы. На кутах валоў – чатыры баявыя вежы-рандэлі1 з артылерыйскім запасам у кожнай. На ўваходзе – пад’ёмны мост. Справа ад яго ў структуры вала быў зроблены бастыёнападобны выступ, які дазваляў весці агонь па ўсёй пляцоўцы каля ўваходу. Праз мост, у сотні метрах ад замка – каталіцкая бажніца святога Мікалая (засталася да нашых дзён), пабудаваная тым жа Гаштольдам на пару дзесяткаў год пазней за замак (1529 г.). Каб недалёка было ісці на імшу. А можа – і як дадатковы элемент агнявой абароны. Геранёнскі замак з невялікім па памеры жылым домам нагадваў мініяцюрны сярэднявечны "катэдж", які адначасова быў магутнай фартыфікацыяй, даволі прагрэсіўнай у ваенным плане для свайго часу.\nЗамак і людзі\nВялікім крэпасцям, як кажуць, – вялікія падзеі, высокія госці і моцныя ворагі. Доўга варагуючы з Радзівіламі, Гаштольд усё-такі вырашыў зрабіць прымірэнчы крок: пасватаў свайго сына Станіслава за юную Барбару, дачку Юрыя Радзівіла. На жаніцьбу дзяцей бацькі з абодвух бакоў не паскупіліся: маладым было падорана "шаснаццаць вялікіх міс і паўмісак, дванаццаць талерак, дваццаць чатыры лыжкі, дванаццаць кубкаў, кубкі для віна і піва, налеўка з медніцай (збан для палівання рук), два ліхтары, келіх, чара". Усё – са срэбра, вагой каля 24 кілаграмаў. А яшчэ, як піша гісторык Аляксандр Ярашэвіч, "пан віленскі"(бацька Барбары) "дараваў "дзеўку сваю"парчовымі шатамі і гарнастаем, залатымі чапцамі, берэтам чырвоным аксамітным з золатам венецкай работы, шапкаю вялікай "папелятай з сабалямі"... Каб усё гэта перавезці ў Геранёны, Радзівіл даў два "скарбныя вазы", запрэжаныя ў шэсць... сівых коней, а найперш "кабылку"(карэту са спецыяльнай падвескай, каб не так трэсла) з пазалотай і падушкамі, і да яе шэсць сівых коней... Малады ж падараваў цесцю 100 злотых чырвоных і два соракі сабалёў, а цешчы – сорак сабалёў і ланцужок залаты..."Але шлюб гэты, асвечаны ў 1537 г. у новым Геранёнскім касцёле, не пратрываў доўга. Лёс наканаваў маладым іншае: Станіслаў памёр праз некалькі год і пакінуў юную Барбару замест падораных гарнастаяў насіць чорнае, жалобнае…\n…Замак жыў чаканнем прыезду каралевіча Жыгімонта, які павінен быў вырашыць яго лёс, бо маёнтак ужо не было каму перадаваць па спадчыне: род Гаштольдаў згас. На гэты момант малады каралевіч быў жанаты фіктыўным шлюбам з ужо хворай аўстрыйскай эрцгерцагіняй. Жыгімонт прыязджае ў Геранёны да маладой удавы ў 1543 г.\nі чытала начамі Петрарку.\nГеранёны, 1543 г.\nЖыгімонт застаўся ў Геранёнах на некалькі тыдняў, патлумачыўшы гэта тым, што ўпадабаў геранёнскія пушчы для палявання. А праз 4 гады,у 1547 г., ён абвяшчае сваім бацькам і ўсяму шляхетнаму панству ў Кракаве і Вільні, што таемна павянчаўся з Барбарай. Шлюб скалынуў усю Літву, Беларусь і Польшчу, ды так, што шляхта і гараджане "пашквілі пісалі і да сценаў у замку, і ў ратушы, і да варотаў панскіх дамоў прыбівалі, і... да караля прыносілі"(Бел. летапісы, с. 175). Патрабавалі скасаваць гэты недынастычны, нявыгадны шлюб з Барбарай бацька Жыгімонт І Стары і маці Бона Сфорца. Але геранёнскае каханне сталася мацнейшым за прыдворныя абгаворы і прагматычныя разлікі. Не прайшло яшчэ двух гадоў пасля смерці першай жонкі, аўстрыйскай эрцгерцагіні, і мінула толькі два (!) тыдні пасля смерці бацькі, і Жыгімонт пасылае "да двара пана Радзівіла... па паню Гаштольтаву, з якой раней таемна шлюб узяў", каб "правялі яе да замка Віленскага, аж да каралеўскага палаца". Але непрагматычнаму каханню было суджана бліснуць свету толькі на адно імгненне: Барбара, праз вялікія перашкоды каранаваная ў Кракаве ў снежні 1550-га, памірае праз паўгода ад невядомай хваробы. Па адной з версій, яна была атручаная сваёйсвякрухай. (Усіх захопленыхінтрыгай беларускага Сярэдневечча запрашаю ў Купалаўскі тэатр на прагляд "Чорнай панны Нясвіжа"...)\nВерагодна, атмасфера самога месца, што брала пачатак ад яго першых гаспадароў, "патрабавала"не менш велічных падзей і пасля іх. Замак пасля Гаштольдаў доўга пераходзіў з рук у рукі – да каралеўскай дынастыі, потым – да Сапегаў, Кішкаў, Пацаў. Быў вайсковай артылерыйскай базай, прымаў на пастой польскагакараля з атрадам шведскага войска. У 1576 г. у замак на соймы з’язджалася шляхта, каб абмеркаваць прэтэндэнтаў на каралеўскі стол. А падчас вайны з Расіяй 1654–1667 гг. ён быў разбураны рускімі гарнізонамі, якія заходзілі ў Геранёны, падступаючы да Вільні. Пасля ўваходжання Беларусі ў склад Расійскай Імперыі замак паціху сталі разбіраць на гаспадарчыя пабудовы ў Ліпнішках (вёска непадалёк). На\nпалеон Ордаў сярэдзіне XIX ст. паспеў замаляваць толькі сцены вежаў не вышэй за першы паверх...\nЯк быццам аскепкі тых вялікіх падзей, пачуццяў і ўчынкаў, сёння нам у напамін засталіся замкавыя руіны на высокім плато. Ледзь чытаюцца ў зарасцях высокія абарончыя валы – гэтаксама як на абліччах сучасных\nбеларусаў ледзь праступаюцьрысы ганарлівых літвінаў...\nБлукаючы па замкавых валах, я шукаў каго-небудзь з Сапегаў, каб распытаць у іх пра\nжыццё замка ўканцы XVI ст., але натрапіў толькі на гару смецця, зваленага ў адзін з замкавых ірвоў. Я хацеў сустрэць каго-небудзь з тых, хто быўу крэпасці падчас бою з рускімі, хацеў дазнацца, колькі дзён трываў Гаштольдаўскі замак аблогу. Але наткнуўся толькі на шалупінне ад яек і пластыкавы посуд з бутэлькамі, раскіданымі вакол кавалка старой сцяны... Мне хацелася даведацца, ці ёсць тут хто-небудзь з гаспадароў – Гаштольды, Кішкі, Пацы? Хоць хто-небудзь, хто ўмее трымаць галаву высока і не глядзіць "у тапачкі"вышэйшым чынам?Але ў адказ пачуў толькі п’яны рогат вясковай моладзі, што крочыла ў кірунку сельскага клуба на дыскатэку.\nРаніцай я ўбачыў, як маладыя людзі з вялікімі турыстычнымі заплечнікамі, што прыехалі на мінскім аўтобусе, доўга фатаграфавалі руіны. Затым замяшалі раствор і, упэўнена арудуючы кельнямі3, сталі пакрываць ім рэшткі старых сцен. "Часовая кансервацыя", – неахвотна кінуў мне хтосьці з іх, як выявілася – малады архітэктар. "Да таго ж – няўзгодненая з уладамі", – здагадаўся я сам. На рукаве джынсавай курткі аднаго з іх я ўбачыў стары літвінскі герб з белым вершнікам на чырвоным шчыце. Думка працяла мяне наскрозь: Гаштольды вярнуліся…\nБеларускія летапісы і хронікі / Укл. Ул. Арлова. – Мн.: Беларускі кнігазбор, 1997. – 432 с.\nЭнцыклапедыя ВКЛ: у 3 т. – Мн., 2005–2010.\nЯрашэвіч, А. Гаштольды // Спадчына. – 1992. – № 6. – С. 53–58.\nКраязнаўчы партал ]]>]]>]]>www.radzima.org]]>, сайт Іўеўскага райвыканкама (]]>]]>]]>www.ivje.grodno.by]]>), сайт "Віртуальная Іўеўшчына"(]]>]]>]]>www.geraneny.narod.ru]]>), інфармацыйна-пазнаваўчы партал ]]>www.belarusin.net]]>\nТеги: Спадчына, Мост, Стол, Сайт, Шляхта


Галоўная старонка > Дэмаграфічная картаграма\nЦі ўяўлялі вы карту свету па-іншаму? Калі не, то за вас гэта ўжо зрабіў Макс Розэр з онлайн-выдання Our World in Data.  Ён сфармаваў яе зыходзячы не з памераў плошчы кожнай краіны, а адштурхваючыся ад шчыльнасці насельніцтва. У выніку ў яго атрымалася даволі цікавая дэмаграфічная картаграма.\nПа спасылцы  прадстаўлены карты, на якіх намаляваныя 24 краіны. Верхнія дэманструюць рэальныя памеры краін, а ніжнія паказваюць, як бы выглядалі абрысы дзяржаў, калі за аснову ўзяць шчыльнасць насельніцтва.\nЗыходны URL: http://www.nastaunik.info/node/16591


Дэбют сезона: першы кірмаш прайшоў у Мікашэвічах | Лунинец | Лунинецкий район | Лунінецкія навіны\n09.10.2017 by L N\tin Панарама\t· Комментариев нет\nУжо з самай раніцы на вуліцы Першамайскай было шмат жадаючых набыць тую ці іншую прадукцыю.\nА ўсяго было ў дастатку і па прымальных цэнах. Напрыклад, бульбу прадавалі па 20-60 капеек за кілаграм. Прыкладна ў такой жа цэнавай катэгорыі былі капуста і буракі. Моркву можна было знайсці нават па 15 капеек, а сярэдні кошт цыбулі складаў 40 капеек. Дарэчы, менавіта яна карысталася найбольшай папулярнасцю – за адзін дзень рэалізавана больш як 4 тоны.\nУ першым восеньскім кірмашы прынялі ўдзел 65 прадаўцоў, у тым ліку 22 фізічныя асобы. Агульны тавараабарот перавысіў 18 тысяч рублёў.\nУ нядзелю, 15 кастрычніка, зрабіць запасы на зіму змогуць жыхары і госці райцэнтра. Гандаль разгорнецца на ву-ліцы Савецкая. Цвёрдыя кармы і арганіч-нае ўгнаенне, як і ў папярэднія гады, будуць рэалізоўваць на пляцоўцы каля аўтастанцыі.\nТрэба таксама адзначыць, што для зручнасці жыхароў часовыя пляцоўкі па рэалізацыі сельскагаспадарчай прадукцыі працуюць у Лунінцы штодня: каля гаражоў па вуліцы Вакзальная, 8 і на аўтамабільнай паркоўцы лядовай арэны “Алімп”.\nФота Сяргея ЛАХАВА.\nПрайшла пятая раённая спартакіяда сярод працуючай моладзі раёна


Весну встретили "разыграем" ... »\n» Культура » Весну встретили "разыграем" ...\n28-02-2015, 15:51 [ Культура ] • Весну встретили "разыграем" ... |\nНазва: Вясну сустрэлі "разгуляем"…\nМіёрскую ляльку-Масленіцу вырабіла кіраўнік народнага клуба майстроў Алена Батарчук. Апранутая ў блакітную спадніцу апошняга снежнага покрыва, на якім веснавымі праталінамі чырванеюць сімвалічныя знакі вясны. Нездарма ў руках лялька трымае гладыш з малаком і патэльню з блінамі, бо круглы, гарачы блін—сімвал яркага сонца, чырвоных дзён, добрых ураджаяў, шчас-лівых шлюбаў. На доўгіх саламяных валасах — змена колкіх, халодных сняжынак на мяккія маладыя лісточкі—пераход з зімы на вясну. Зерне — сімвал вечнага жыцця. Пасля надакучлівай зімы каласы з яе валасоў цягнуцца да зямлі, каб хутчэй узысці і даць пачатак новаму жыццю. Вочкі прыплюшчаныя, як і ў любога абярэгу, бо лялька ў задуменні: якую яшчэ карысць прынесці землякам і засцерагчы ад нягоды, бо, на жаль, век яе нядоўгі. Прыгажуня згарыць на вогнішчы і шэрым воблачкам растае ў сінечы неба з усім злым і нядобрым.\n— Назвалі мы сваю ляльку радком з заклікальнай народнай масленічнай песні "Прыйдзі, вясна, з радасцю!". Каркас яе з кардону, сама выраблена ў тэхніцы пап'е-машэ, значыць, з газетных кавалачкаў. Працавала над ёй прыкладна тыдзень,— расказвае вынаходніца ўпрыгожання Алена Эдвардаўна.\nУ канцэрце "Масленічнага разгуляю" праспявалі ўдзельніцы народнага фальклорнага гурта "Іставіца"— Вера Глебка, Таццяна Козел, Людміла Альхімовіч, Людміла Дзімітровіч і іх кіраўнік, загадчыца Істаўскага клуба Раіса Налівайка. Дарэчы, яна яшчэ паўдзельнічала і ў конкурсе прыпевак "Цешчыны вячоркі".\n— І мы падтрымлівалі, і нас падтрымлівалі. Сваім удзелам і наогул святам задаволены, — дзеліцца ўражаннямі Раіса Іванаўна.\nКлуб беларускай кухні "Цвецінскія прысмакі" частаваў гасцей блінамі-наліснікамі з творагам, клёцкамі, хрушчамі, курынымі катлетамі, пячоначным слаёным тортам, капуснай салатай з морквай і цыбуляй, за-праўленай алеем. Усё прыгатавана менавіта па мясцовых традыцыях.\n— Па павер'ях, наліснікі пякліся з душой, лагодай, бо ад гэтага залежалі дабрабыт і моцная гаспадарка, — расказвае дырэктар Цвецінскага СДК Зінаіда Кадушка.\nРазам з ёй прадстаўлялі нацыянальную кухню мастацкі кіраўнік Анастасія Лаўрыновіч, актыўная ўдзельніца клуба Ія Яленская, нязменны скамарох і артыст Арцём Філіповіч, бібліятэкар Ірына Капуста.\n— Прыемна і карысна было паспрабаваць прысмакі з іншых рэгіёнаў, завесці новыя знаёмствы. Словам, адпачылі здорава. Адчулі радасць ад надыходу вясны, — адзначае Зінаіда Вікенцьеўна.\nУ межах абласногу агляду-конкурсу гісторыка-культурнай спадчыны, фальклору і рэдкіх традыцыйных рамёстваў "Букет паазер'я" міярчане атрымалі дыпломы за актыўны ўдзел у свяце.\nС детства с песнями\nСолнце побед на небосклоне талантов\n"Звенят ручейком песни нашей земли"\nРаботники культуры Миорском районе отметили профпраздник


Беларуска-Расійскае вайсковае супрацоўніцтва: ці можа Крэмль дыктаваць Беларусі ўмовы? - Ostro.by | аналіз і каментары экспертаў | беларуская палітыка, эканоміка, грамадства, бяспека\n11.02.2016 13:08 · 0 каментароў\n26 кастрычніка прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін меўся абмеркаваць планы стварэння расійскай авіябазы ў Беларусі са сваім беларускім калегам Лукашэнкам. Але ў выніку яны не сустрэліся.\nЗамест гэтага, рускі генерал заявіў журналістам, што рашэнне па базе было ўжо ўзгоднена з беларускім бокам. Міністэрства абароны Беларусі ў адказ запярэчыла, што палітычнае рашэнне па аб’екце не было прынятае.\nСтварэнне расійскай авіябазы ў Беларусі спазняецца ўжо на два гады. Аднабаковыя заявы расійскіх чыноўнікаў на працягу ўсяго гэтага перыяду прыхоўваюць адсутнасць прагрэсу па гэтым пытанні. Расійская Независимая газета паскардзілася, што «шматгадовае супрацоўніцтва паміж Мінскам і Масквой не прынесла эфектыўнага механізма сумеснай абароны».\nМіж тым, ў апошні час скарацілася і колькасць беларускіх афіцэраў, якія навучаюцца ў Расіі, і маштаб рэгулярных сумесных вайсковых вучэнняў, што адбываюцца ў верасні.\nМінск ясна тлумачыць сваю нязгоду з разгортваннем базы\nРасія прапанавала стварыць сваю авіябазу ў Беларусі ў красавіку 2013 года. Але перад кастрычніцкімі выбарамі Лукашэнка адхіліў любую магчымасць падобных планаў, і абвінаваціў кіраўніцтва Расіі ва ўкідзе ў прэсу непраўдзівай інфармацыі.\nЛукашэнка і Пуцін меліся абмеркаваць базу ў кастрычніку гэтага года на саміце ў Астане. Але пасля Астаны, беларускія ўлады працягваюць цвёрда выступаць супраць авіябазы. Міністар абароны Беларусі Андрэй Раўкоў і міністар замежных справаў Уладзімір Макей у канцы кастрычніка раскрытыкавалі ідэю расійскай авіябазы.\nАпроч таго, на сумеснай нарадзе 21 кастрычніка міністэрствы абароны Беларусі і Расіі, падчас абмеркавання адзінай сістэмы супрацьпаветранай абароны, бакі не закранулі пытання расійскай авіябазы, хоць яна была б неад’емнай часткай такой сістэмы.\nЛукашэнка катэгарычна адмаўляецца прымаць расійскую авіябазу. Ён хоча ахоўваць неба Масквы у адпаведнасці са сваімі саюзніцкім абавязальніцтвам – пры дапамозе беларускіх ўзброеных сілаў. Кіраўнік Беларусі працягвае тармазіць пытанне авіябазы з надзяй павялічыць эканамічную выгаду, якую Беларусь атрымлівае ад Масквы.\nРасійская авіябаза ў Беларусі: палітычны, а не вайсковы крок\nУлічваючы цвёрдую пазіцыю Мінска, Масква зноў вырашыла змяніць свае планы. Яна ўжо пагадзілася перасунуць базу ад мяжы з сябрамі НАТА (з Ліды або Баранавічаў у Бабруйск), а таксама адкласці яе стварэнне.\n24 кастрычніка начальнік аператыўнага ўпраўлення паветраных і касмічных сілаў Расіі Аляксандр Ляпкін, выступаючы на семінары ў Маскве заявіў, што Расія хоча размясціць дванаццаць знішчальнікаў Су-27 і чатыры верталёты Мі-8 у Беларусі. Гэта палова таго, што запатрабавала Расія падчас першых абмеркаванняў па стварэнні базы.\nГэткая гнуткасць уздымае пытанне аб стратэгічным значэнні базы, якая можа быць лёгка перанесеная з аднаго канца Беларусі ў іншы, і паменшыць свае сілы ўдвая. Відаць, Масква хоча атрымаць базу ў любой форме. База ёй патрэбная не для таго каб супраціўляцца НАТА, але для нейкіх іншых мэтаў.\nШляхам стварэння вайсковай базы ў Беларусі, Крэмль дамагаецца ў першую чаргу палітычнай мэты – скасаваць любыя праявы беларускага нейтралітэту, якія пабудаваў Мінск у апошняе дзесяцігоддзе, адасабляючыся ад шматлікіх палітычных крокаў Расі (напрыклад, у дачыненні Грузіі і Ўкраіны) і шукаючы альтэрнатыўных знешнепалітычных партнёраў.\nДва дзесяцігоддзі супрацоўніцтва ў сферы абароны: дэкларацыі і рэчаіснасць\nНа сумеснай канферэнцыі міністэрстваў абароны Беларусі і Расіі 21 кастрычніка, расійскія вайскоўцы паскардзіліся, што нягледзячы на 20 гадоў шчыльнага вайсковага супрацоўніцтва паміж дзвюма краінамі, Саюзная дзяржава Беларусі і Расіі па-ранейшаму не мае выразнай абарончай сістэмы.\nНа канферэнцыі таксама абмяркоўвалася рэалізацыя дамоўленасцяў аб знешніх межах Саюзнай дзяржавы і адзінай сістэмы супрацьпаветранай абароны. Апошняя знаходзіцца ў гаротным стане. У 2013 годзе Масква абвясціла аб стварэнні адзінай сістэмы супрацьпаветранай абароны Беларусі і Расіі, але яна дагэтуль не функцыянуе.\nБеларусь у вайсковым плане цесна звязаная з Расіяй, але заявы аб гэтай сувязі і рэчаіснасць моцна адрозніваюцца. Такім чынам, хоць фармальна Беларусь купляе ў Расіі амаль усе найноўшыя ўзбраенні, якія сама не можа вырабляць, гэта толькі палова праўды.\nПа-першае, Мінск не можа дазволіць сабе купляць буйныя вайсковыя сістэмы, нягледзячы на пагаршэнне стану сваёй вайсковай тэхнікі. У гэтым годзе яна набыла чатыры трэніровачныя самалёты Як-130 і плануе купіць яшчэ чатыры. Абвешчаная ўгода па куплі у Расіі бронетранспарцёраў існуе пакуль толькі на паперы. Гэта былі адзіныя буйныя пакупкі, якія Беларусь зрабіла з моманту здабыцця незалежнасці. Выключэннем сталі бадай што толькі зенітна-ракетныя комплексы. Масква перадала іх Мінску толькі таму, што не магла дапусціць дэградацыі сістэмы беларускай СПА, якая абараняе расійскую паветраную прастору.\nПа-другое, пасля таго, як Крэмль у канцы 2000-х — пачатку 2010-х гадоў адмовіўся перадаць Беларусі пэўныя віды сучасных узбраенняў, такіх як ракетны комплекс Іскандэр, у 2009 годзе Мінск распачаў супрацоўніцтва з Кітаем па распрацоўцы новых узбраенняў. У 2012-2013 гадах, Мінск падпісаў два пагадненні з Кітаем аб распрацоўцы двух буйных сістэму ўзбраенняў: рэактыўнай сістэмы залпавага агню і зенітна-ракетнага комплекса. Першае з іх ўжо прынесла свой плён – сёлета Мінск прадэманстраваў сістэму залпавага агню “Паланэз”.\nЗмяншэнне супрацоўніцтва пачалося пасля Крыму?\nМасква мае падставы непакоіцца станам беларуска-расійскай інтэграцыі і ў сферы вайсковай адукацыі. Беларусь пасылае многа вайсковых спецыялістаў на навучанне ў Расію — у апошнія 17 гадоў больш за 1126 афіцэраў прайшлі там навучанне. Але колькасць беларускіх афіцэраў, што едуць вучыцца ў Расію пасля ўкраінскага крызісу рэзка скарацілася. Год таму такіх было 447, сёлета толькі 374.\nІншым прыкладам з’яўляецца правядзенне сумесных вайсковых вучэнняў. Беларусь і Расія рэгулярна праводзяць сумесныя шырокамаштабныя вучэнні, такія як Шчыт Саюза. Мала хто з каментатараў згадаў той факт, што сёлета ў гэтай падзеі ўдзельнічалі значна меншыя сілы.\nЧатыры гады таму 12000 салдатаў і 450 транспартных сродкаў прадэманстравалі свае навыкі на Шчыце Саюза-2011, а ў гэтым годзе Мінск і Масква адправілі туды толькі 8000 салдатаў і каля 400 транспартных сродкаў. Акрамя таго, упершыню сумеснымі сіламі на вучэннях камандаваў беларускі афіцэр, начальнік Генеральнага штаба Беларусі Алег Белаконеў.\nВідавочна, што Беларусь захоўвае і павялічвае сваю аўтаномію ў вайсковай сферы. Мінск не будзе канфліктаваць з Масквой і застанецца партнёрам Расіі. Тым не менш, беларускі ўрад прымае рашэнні самастойна. Хаця многія, асабліва ў расійскіх СМІ, спрабуюць даказаць адваротнае, кожны аспект вайсковага супрацоўніцтва паміж краінамі сведчыць аб павелічынні аўтаноміі Мінска.\nМасква хоча супрацьпаставіць гэтай тэндэнцыі свае расійскія баявыя падраздзяленні, размешчаныя ў Беларусі. Стварэнне расійскай авіябазы відавочна павысіць магчымасці ўплыву Масквы на Беларусь і зменшыць здольнасць Мінска праводзіць больш збалансаваную і нейтральную палітыку.\nСяргей Богдан – навуковы дырэктар Цэнтра Астрагорскага. Ён з’яўляецца выпускніком Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта і Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта ў Літве.\nТэгі: беларуска-расійскія адносіны, беларускае войска, беларуская абарончая прамысловасць, бяспека, Іскандэр, МІГ-29, Паланэз, Расійская авіябаза, супрацьпаветраная абарона, Шчыт Саюза\n11.02.2016 13:08 ·\nТэгі: беларуска-расійскія адносіны, беларускае войска, беларуская абарончая прамысловасць, бяспека, Іскандэр, МІГ-29, Паланэз, Расійская авіябаза, супрацьпаветраная абарона, Шчыт Саюза,


Ірына Шайко без макіяжу - Прыгажосць 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Прыгажосць 2017 ⇒ Ірына Шайко без макіяжу\nІрына Шайко - знакамітая фотамадэль расійскага паходжання. Наогул па нараджэнні прозвішча Ірыны была Шайхлисламова, і нарадзілася дзяўчына ў маленькім гарадку недалёка ад Чэлябінска. Тады нішто не прадвяшчала яе будучыні поспеху. Але ў выніку дзяўчыну заўважылі, і такім чынам яна трапіла ў мадэльны бізнес, гэта значыць, цалкам выпадкова. Пачалася яе кар’ера са звання «Міс Чэлябінск», а далей усё ўжо пайшло, як па масле. У выніку Ірына стала з’яўляцца на вокладках модных часопісаў. Таксама яна была тварам брэнда Intimissimi, а таксама здымалася для каталога «Вікторыя Сикрет», што само па сабе можна назваць вялікім дасягненнем. Вядома, асновай поспеху Ірыны Шайко стала яе прывабная знешнасць і ідэальная постаць. Але так як звычайна ўсіх мадэляў мы бачым з прафесійным макіяжам, які здольны схаваць усе недахопы, давайце разгледзім, як выглядае Ірына Шайко без грыму і макіяжу і так яна прыгожая, як гэта здаецца на першы погляд.\nІрына Шайко ў паўсядзённым жыцці\nНаогул "рускую прыгажосць» без касметыкі рэдка можна заўважыць, Ірына заўсёды старанна сочыць за сабой і сваім знешнім выглядам. Але ўсё роўна ў яе ёсць фотасесіі з самым мінімумам макіяжу, а таксама пару разоў журналісты ўсё ж высачылі мадэль падчас яе прагулкі па Нью-Ёрку, і ранішніх прабежак, калі яна была без усялякага макіяжу і больш нагадвала простую прыгожую дзяўчыну, чым вядомую мадэль.\nВарта адзначыць, што постаць Ірыны Шайко выдатная і без апрацоўкі фоташопам. Як распавядала сама дзяўчына, ёй даводзіцца пастаянна працаваць над сваім целам, каб быць у форме, так як хоць яна і ад прыроды валодае прывабнымі формамі, але не з тых дзяўчат, якія заўсёды худыя, колькі б яны не елі і як бы доўга не ляжалі на канапе. Але Ірыне, па яе словах, вельмі падабаецца займацца спортам, таму яна з задавальненнем прысвячае яму свой час.\nТвар Ірыны Шайко без касметыкі таксама застаецца прывабным. У знешнасці мадэлі ёсць нейкая «разыначка», якая зачароўвае і прыцягвае погляды. Верагодна, менавіта дзякуючы некаторай незвычайнасці сваёй знешнасці Ірына змагла так шмат чаго дасягнуць, бо прыгожых дзяўчат звышдастаткова, але вось прыгожых і чароўных - ужо менш. Нафарбаваная Ірына Шайко выглядае нават больш выразна, чым з макіяжам. У яе дастаткова вялікія, але пры гэтым хупавыя вусны і нос, а гіпнатычны погляд проста-такі прыцягвае да сябе. Можна з упэўненасцю заявіць, што дзяўчыне варта часцей з’яўляцца на вуліцы без макіяжу.\nВы можаце пераканацца ў гэтым самастойна, паглядзеўшы ніжэй у галерэі фота Ірыны Шайко без фотошопа і касметыкі.\nСакрэты прыгажосці Ірыны Шайко\nІрына заўсёды старанна даглядае сваю скурай. Яна не карыстаецца ўвесь час касметыкай, а таму аддае перавагу скрабы і маскі асабістага падрыхтоўкі. Напрыклад, у якасці скраба для асобы мадэль выкарыстоўвае мёд з цукрам або соллю, які ўцірае ў твар, а потым змывае цёплай вадой. Можна выкарыстоўваць па такім жа прынцыпе і молаты кава. Маскі Ірына аддае перавагу таксама з натуральных прадуктаў: садавіна, ягады. Акрамя таго, дзяўчына вельмі любіць какосавае алей, якое выкарыстоўваюць не толькі ў сыходзе за тварам, але і для ўсяго цела.\nДыет Ірына Шайко ў звычайным жыцці не выконваецца. Так як у яе заўсёды звар’яцелае расклад, то надаваць шмат часу харчавання проста не атрымліваецца, так што есць дзяўчына не заўсёды правільна. Хоць усё роўна яна спрабуе замяняць шкодныя прадукты карыснымі. Напрыклад, замест кавы мадэль п’е раніцай сок з пятрушкі і салеры.\nСпорту Ірына надае досыць шмат увагі. Яна сістэматычна займаецца пілатэс, часам боксам, каб зняць напружанне. Акрамя таго, дзяўчыне падабаюцца ранішнія прабежкі ўздоўж ракі.\nЗВЁЗДЫ БЕЗ МАКИЯЖА ШОК!!!! Відэа.\nПапярэдні Тэкст Як дзейнічаюць духі з феромонамі? Рэальныя водгукі.\nСукенка-футляр для поўных\nЯк правільна сварыцца\nСямейны канфлікт на вачах у свякрухі


Чыста там, дзе не смецяць. Як раніцай выглядаюць вуліцы Шклова?: портал Шкловской районной газеты "Ударны фронт"\nГлавнаяНовостиГде живем - порядок наведемЧыста там, дзе не смецяць. Як раніцай выглядаюць вуліцы Шклова?\n09:5616.10.2019 Где живем - порядок наведем\nНа вуліцах Шклова пастаянна працуюць прыбіральшчыкі тэрыторыі УКП «Жылкамгаз», а па чацвяргам на добраўпарадкаванне сваіх тэрыторый выходзяць работнікі розных арганізацый. Але вось некаторыя людзі забываюцца пра тое, што «чыста не там, дзе прыбіраюць, а там, дзе не смецяць». Так, праехаўшы раніцай па вуліцам горада, мы ўбачылі на вуліцы Малай Зарэчнай смецце і бутэлькі зусім побач з пустой сметніцай.\nА ў раёне гаражнага кааператыва па вуліцы Маладзёжнай увогуле квітнее несанкцыянаваная звалка.\nХацелася б звярнуцца да ўсіх шклаўчан: данесці паперку альбо бутэльку да сметніцы, кантэйнера займае некалькі хвілін. А між тым, гэтым простым учынкам мы ўносім свой маленькі ўзнёсак у тое, каб родны край квітнеў і прыгажэў, а таксама аддаём павагу працы тых, хто захоўвае горад у чысціні і прыгажосці.\nЛюдміла КУЎШЫНАВА, кантралёр па ўліку газу Шклоўскага раёна газазабеспячэння:\n– На нашым прадпрыемстве выходзіць на генеральную ўборку тэрыторыі, а таксама падтрымліваць тут пастаянны парадак прымушаць не трэба нікога – гэта само сабой усвядомленае. Летам кожны чацвер мы займаліся абрэзкай кустоў, падкосам травы, даглядалі кветкі. Зараз, восенню, прыбіраем апалую ліству, падсаджваем мнагалетнія кветкі. Ну а на чыстай, дагледжанай тэрыторыі ніхто ніколі не выкіне нават маленькую паперку. Асаблівую ўвагу прыдаём азеляненню тэрыторыі: высадзілі кветкі, туі і інш … Таксама ў гэтым годзе нашы работнікі праявілі ініцыятыву і сабралі грошы на набыццё петуній, якія яшчэ больш упрыгожылі нашу тэрыторыю.\nНаталля ЛЕНЧЫКАВА, намеснік дырэктара па асноўнай дзейнасці Гарадзецкага ВПК д/с – СШ:\n– У навучальным працэсе мы кіруемся канцэпцыяй неперарыўнай адукацыі, адзін з накірункаў якой – працоўнае выхаванне. Сучасных дзяцей нельга прымусіць працаваць, але можна іх гэтаму навучыць, прывіць ім любоў да працы. Робім мы гэта, як правіла, пасродкам акцый «Чысты двор», «Чысты бераг», «Адходы ў даходы», «Працоўны дэсант» і іншых. Стымулюем узнагароджваннем самых старанных і актыўных іх удзельнікаў. Таксама далучаем дзяцей і да правядзення санітарных дзён. Так, у адзін з восеньскіх чацвяргоў дзеці разам з класнымі кіраўнікамі наводзілі парадак на прышкольнай тэрыторыі, у парку, на клумбах. Асабліва цікава было дзецям сабіраць насенне кветак з клумбаў. А ўвогуле, хачу сказаць, што вясковыя дзеці старанныя – працаваць на прысядзібных участках іх вучаць бацькі. Дзеці і бацькі аднолькава лічаць, што парадоак павінен быць усюды, а школа - гэта другі дом, частка малой Радзімы, якую трэба берагчы.\nМарына ЦЯМРУК, прадавец магазіна №28 аг.Гарадзішча:\n– Санітарныя дні мы праводзім для навядзення генеральнай уборкі, але парадак і ў сценах магазіна, і на вуліцы вакол яго падтрымліваем штодзённа. Па-іншаму нельга. Напрыклад, выбеглі дзеці, прамахнуліся і абгортка ад ласунка паляцела міма сметніцы… І не трэба даводзіць да таго, каб гэтых абгортак вырасла цэлая гара. А яшчэ нашаму маленькаму калектыву з пяці жанчын падабаецца высаджваць кветкі побач з магазінам і даглядаць іх.


Трагедыя на Чуйкова | Лепель. Лепельский край. Районная газета\n12.08.2013 427 Admin Комментариев нет\n29 ліпеня а 16.50 на вуліцы Чуйкова насупраць аўтацэнтра “Запаска” адбылася трагедыя: аўтамабілем “Кіа” быў збіты дзевяцігадовы хлопчык, які рухаўся па дарозе на веласіпедзе. Дзіця на месцы загінула.\nПаводле папярэдніх даных, падзеі развіваліся наступным чынам. Кіроўца рухаўся з боку вакзала, хуткасць трымаў у межах дазволенай на гэтым адрэзку вуліцы. Маленькі веласіпедыст узнік перад машынай раптоўна, выскачыў на праезную частку з аднаго з бакавых выездаў. Усё адбылося настолькі хутка, што вадзіцель не паспеў зрэагаваць. Бакавым ударам хлопчыка з веласіпедам адкінула на некалькі метраў.\nНа вялікі жаль, выпадкі гібелі дзяцей у вобласці, рэспубліцы не адзінкавыя. Напрыклад, у вёсцы Рудня-Марымонава Гомельскага раёна загінулі дзве дзяўчынкі, стрыечныя сёстры. Яны гулялі ў кар’еры за вёскай, капалі пячоры. Грунт абваліўся, адбылася трагедыя. У Шаркаўшчынскім раёне маці пакінула дзяцей дома адных, калі там паліўся агонь у печы. Двое малечаў згарэлі.\nЗ пачатку года ў Беларусі патанулі 24 дзіцяці, загінулі на пажарах — 16, у ДТЗ — 10, паранены ў дарожных здарэннях — 218.\nЯк паказвае практыка, асноўная прычына — няўвага дарослых. Аналізуючы выпадак на Чуйкова, задаю сабе наступныя пытанні. Паводле правілаў дарожнага руху, па дарогах і вуліцах агульнага карыстання можна ездзіць непаўналетнім на веласіпедах толькі з 14 гадоў. З меншага ўзросту — толькі ў суправаджэнні дарослых. Як жа дзевяцігадовы хлопчык мог апынуцца на вуліцы на веласіпедзе адзін? Няўжо бацькі яму не растлумачылі асноўных правілаў паводзін на дарозе?\nАднак канчаткова карціна здарэння будзе высветлена пасля правядзення экспертыз.\nДля папярэджання трагедый міліцыя праводзіць адпаведную работу. Нашы супрацоўнікі разам з прадстаўнікамі таварыства выратавання на водах, выратавальнікамі-пажарнымі і іншымі службоўцамі выступаюць перад дзецьмі ў школах, у працоўных калектывах перад дарослымі. Аднак нішто не заменіць бацькоўскага клопату, навукі і кантролю.\nначальнік РАУС, падпалкоўнік міліцыі.\n← Жніво на прысядзібных участках\n“Прамая тэлефонная лінія” →


Беларускі Партызан :: Сцэнар "справы патрыётаў" быў распрацаваны\nСцэнар "справы патрыётаў" быў распрацаваны\nТаму і прыдумваюцца рознага кшталту джыпы са зброяй, ваенныя сховішчы. Таму і ўзнікаюць крымінальныя справы, якія з часам развальваюцца на кавалкі. Усё гэта – для падтрымання градуса страха сярод насельніцтва. Уладзе такая сітуацыя неабходна, каб утрымацца, каб захоўваць статус-кво. Таму не выключана, што, калі будуць новыя хваляванні сярод людзей, з’явяцца і новыя крымінальныя справы. Зніжаць пратэстнае напружанне улады навучыліся, піша palitviazni.info


Партрэты Надзеі Артымовіч | zviazda.by\nЛітаратура і мастацтва » Крытыка "ЛіМ" » Партрэты Надзеі Артымовіч\nНе так і шмат кніг маюць нашы паэты, дзе поруч іх вершы і перастварэнні на іншую мову. Беларуская паэтка з Бельска Надзея Артымовіч атрымала прыгожы падарунак — кнігу «Краявід з невідочнай памылкай», куды ўвайшлі творы розных гадоў і пераклады Марціна Рэмбача.\nГэта праўдзівы партрэт душы. Кожная кніга — такі партрэт? Далёка не заўсёды. Бо чалавеку, асабліва жанчыне, уласціва прыхарошваць, упрыгожваць сябе, свет, іншых. Надзеі Артымовіч гэта непатрэбна. Душа гераіні наколькі адкрытая (самоце, болю, адзіноце), настолькі схаваная за сценамі свайго дому без даху, на сваёй выспе, адсюль складанасць сумоўя са светам, мінімальная прысутнасць (дакладней, толькі пазначанасць) людзей. Таму і паэтычнаму радку характэрныя абарванасць, незавершанасць, недаказанасць, што камусьці мо падасца мудрагелістасцю.\nАдкрывае гэтае прыгожае выданне верш-эпіграф, які ўвабраў у сябе ўсе асноўныя матывы зборніка. Так класікі ўкладалі свае кнігі. Згадаем «Вянок» Максіма Багдановіча, «Матчын дар» Алеся Гаруна. Не думаю, што паэтка арыентавалася на гэту традыцыю. Проста яна таксама класік — сучаснай беларускай паэзіі Польшчы, «Белавежы». У Беларусі, на жаль, яе творчасць ведаюць вельмі мала.\nВось ён — верш-эпіграф:\nуваходзіш у краявід з відавочным дэфектам\nгэта называеш домам пажоўклай кніжкай\nнеабходнай рэпетыцыяй перад таямнічай\nгэты краявід з невідочным дэфектам ёсць твой\nТут усё — жыццё чалавека (краявід з відавочным дэфектам), ягоны зямны прытулак, дом, а для паэта натуральнае параўнанне з кнігай, якую ўсё жыццё і піша, і чытае. Зямное жыццё — неабходная рэпетыцыя перад вечнасцю (таямнічай вандроўкай). У кожнага жыццё (краявід з невідочным дэфектам) сваё, кніга свая. І памылкі свае, нябачныя, незразумелыя для іншых.\nНекалькі скразных матываў, між якіх вылучым матыў горада. Бельск. Якім толькі не паўстае гэтае места ў паэзіі Надзеі Артымовіч. Тут далёка не замілаваная любоў да месца нараджэння, яно сталася ў адначассе і чужым, і блізкім. У вершы ікона прастора горада напаўняецца малітоўным сэнсам.\nвечар у Бельску — камень і крыж\nвечар у Бельску — блакітны туман\nБельск — ікона малітва сон жыццё\nІ самы апошні ў кнізе таксама вяртае чытача ў Бельск. Гэта — сыход. Тут пануе царства шэрага. Няма ні веры, ні святла, ні нябеснага блакіту. Паўстае вобраз парога, таксама скразны ў кнізе, і адзінокі, пакінуты мастак:\nНад Бельскам шэрае неба\nшэры брук, шэры парог, забыты музык\nна шэрым парозе\nУ цэнтральнай страфе — зразумела, яны тут умоўныя — выведзеная формула гэтага горада, ды і гэтага Краю:\nмястэчка памежжа мястэчка бязмежжа\nАдным словам паэтка то лакалізуе прастору горада, то пашырае яе да бясконцасці. То пераносіць у паэтычную прастору створаныя ў рэальнасці межы, між якіх існуе яе горад, то адным штрыхом разбурае іх. Бо паэзія магутнейшая за справы людскія. Гэты горад пусціў у бязмежжа яе слова.\nГераіня Надзеі Артымовіч не жыве ў свеце людзей. Ды і ўвогуле не жыве. Яна занатоўвае жыццё-паміранне, а сама на неабжытай, адасобленай ад свету выспе адмежаваная ад усяго. Бо ўсё даўно памерла:\nна маёй выспе\nпаміраюць сонныя меандры\nі чорныя лабірынты\nна маёй выспе няма\nУ яе вершах адсутнічае тое, што ёсць маркерам, апазнавальнымі знакамі жаночае паэзіі: каханне, кветкі, спатканне, ростані, слёзы. Ні аднае слязы не праліла яе гераіня. Жаданых мараў, летуценняў, жаданняў, чаканняў. Гэта таксама жаночая паэзія, але іншая. І кветкі тут ёсць, хай мізар, але іншыя: нагам, як зломленым кветкам і капелюшы аздобленыя сухімі кветкамі. Вось і ўвесь букет. Эратычнаскалечанае параўнанне і засохлая аздоба. Ніякае красы, водараў, шолахаў, колераў. Наогул, колеры ёсць. Ужо згаданы шэры. Самы распаўсюджаны. Ці ўлюбёны? А ці абавязкова любім тое, што вакол? Ці ў нас саміх. Ёсць і цалкам зафарбаваны верш, у якім колеры нясуць немалую сэнсавую нагрузку:\nпершую літару я напісала\nдругую літару я напісала\nтрэцюю літару я пішу\nПершапачатак і ў паэзіі, і ў жыцці — маладое, светлае, травеньскае якога колеру? Зялёнага. Поўня жыцця, калі зведана многа, пішацца, як каму лёсіла. Мо хто застанецца ў яркім барвовым, зыркім настуркавым, звабным бэзавым ці наскім валошкавым, а яе гераіня — у непапраўным, незваротным чорным. І на заканчэнне, відаць, усе, каму баліць, напішуць ужо не фарбай, а крывёю — чырвоным, як піша сёння Надзея Артымовіч. Бо ўсё даўно зжыта, перажыта, перагарэла і адыходзіць, каб у тым пазамежжы пачаць з чыстага ліста.\nАдзінае прызнанне ў каханні — да лістапада. Да таго, што памірае. Лістапад — гэта прыгожа. Краса шматколернага лісця, танец на ветры, лёгкае, плаўнае кружэнне. Але ў вершы Надзеі Артымовіч усё не так. Што кахае яе гераіня, што прынёс лістапад? Спапяліў, зруйнаваў, не пакінуўшы следу па мінулым, бо ён і ёсць мінулае, якое пануе ў прасторы і часе.\nЛішне казаць, што гераіня адзінокая. Проста яна інакш адзінокая. Не між людзей. Гэта найвышэйшая ступень адзіноты. Прыняцце, не адмаўленне, не нараканне:\nадзінокая сярод адзінокіх\nкідаюся ў фіялетавы прастор\n«У творчасці паэта ёсць адзін важны верш», — гэтай катэгарычнай заявай паэткі з даўняга інтэрв’ю пачынае прадмову Яўген Вапа. Яе няварта ўспрымаць літаральна. Розныя яны, тыя важныя вершы. Напачатку іх выбірае чытач (і гэта таксама розныя вершы), пасля час. Для мяне ж самы важны, самы прыгожы нат не верш, а адзін радок з верша ікона: «веру ў адно нявыказанае слова», цалкам самадастатковы, глыбінны, непаўторны. І наогул, гэты верш, напісаны ў мінулым стагоддзі, адзін з нямногіх светлых, узнёслых, праўдзівы апафеоз красе, сімвал веры ад паэткі Надзеі Артымовіч:\nверу ў вечнае хараство\nверу ў адно нявыказанае слова\nверу ў белае маўчанне\nЗакончым роздум пра кнігу з партрэтаў паэткі. Яны ўражваюць надзвычайна. І так многа гавораць! Ды непатрэбна нічога дадумваць, адно ўважліва перажыць вершы, дзе гэтыя партрэты дакладна намаляваны. Калі б іх не было, уяўленне падказала б яе менавіта такою. Рука, якая бязважка, бяссільна, бязвольна апускаецца, ажывае толькі таму, што трымае папяросу, быццам за жыццё трымаецца, а заўсёдная папяроса без смаку. А яшчэ бязмоўны шэпт: шэрымі рукамі падкідваю няскончаныя размовы. Ад якіх рукі стаміліся — хочацца дапоўніць — і сталі шэрымі — самы характэрны колер няяркае палітры кнігі. Яе адсутная прысутнасць: як выстаяць мне ў дзвярах // нарыхтаваных у замкнутасць сну. Твар схаваны, і профіль таксама за валасамі, профіль кабеты ў чорным на шэрым фоне. Гэта яе воля, бо баюся выразнасці свайго партрэту. І цалкам лагічная выснова: мяне амаль няма. Слаба ратуе гэтае кволае амаль, роўна настолькі, каб гучала адно непрамоўленае слова. Брава, пане мастак-фатограф Павал Грэсь, Вы дасканала прачыталі паэтку. Яны гавораць без слоў: мяне амаль няма. Ёсць толькі вершы. Глыбокія, балючыя, нат суровыя вершы Надзеі Артымовіч, якія, маю надзею, застануцца.\n487 Незвычайны фэст прайшоў у вёсцы Любкі Вілейскага раёна


Досвед кліентаў з Tornado - Ці сапраўды пашырэнне палавога члена сапраўды магчыма ў даследаваннях?\nНайбольшы пеніс, хутчэй за ўсё, самы просты спосаб зрабіць гэта з Tornado. Сотні задаволеных пакупнікоў ужо пацвердзілі: пашырэнне пеніса можа быць такім лёгкім. Tornado надзвычай просты і сапраўды надзейны. У якой ступені і наколькі прадукт ўплывае на павелічэнне пеніса, мы паведамляем у сваім блогу.\nШто можна наладзіць на Tornado?\nПрадукт складаецца толькі з прыродных рэчываў, выкарыстоўвае шырока выкарыстоўваюцца механізмы дзеяння і быў распрацаваны для павышэння пеніса пры найменш магчымых пабочных эфектах, а таксама эканамічна эфектыўным.\nУ рэшце рэшт, вытворца празмерна ўпэўнены. Купля можа быць праведзена без рэцэпту і можа быць апрацавана з дапамогай бяспечнай лініі.\nПаглядзіце на складнікі Tornado :\nКалі вы паглядзіце на інгрэдыенты Tornado на сайце вытворцы, гэтыя прадстаўнікі асабліва дзіўныя:\nБыло даказана, што эфект не існуе выключна праз гэтыя кампаненты, але колькасць не менш важна.\nДарэчы, карыстальнікам " Tornado вядома, не трэба турбавацца аб дазоўцы - наадварот: гэтыя інгрэдыенты назапашваліся вельмі мудрагеліста ў пошуках даследаванняў.\nУсе унікальныя перавагі Tornado відавочныя:\nПрыемныя перавагі выкарыстання Tornado вялікія:\nУсе матэрыялы, якія выкарыстоўваюцца, - гэта харчовыя дабаўкі з прыродных рэсурсаў, якія не забруджваюць арганізм\nВам не патрэбны рэцэпт ад лекара, таму што сродак прававой абароны можна набыць без рэцэпту, а таксама без ускладненняў на выгодных умовах у Інтэрнэце.\nВы кажаце пра пашырэнне пеніса з задавальненнем? Вельмі неахвотна? Вам не трэба, таму што вы можаце замовіць гэты прадукт самастойна, і ніхто не даведаецца пра гэта\nДля крыху лепшага разумення таго, як Tornado самой справе працуе, дапаможа паглядзець на сітуацыю з вывучэннем інгрэдыентаў.\nМы зрабілі гэтую задачу загадзя. Вынікі ўздзеяння былі правераны намі праз улётку, перш чым мы падрабязна праверылі дадзеныя карыстальніка.\nАкрамя таго, мужчынскі член забяспечваецца пажыўнымі рэчывамі, што не толькі робіць пеніс больш доўгім, але і павялічвае яго ў больш працяглай перспектыве.\nСтымулюецца крывацёк у палавых органах - як пастаяннае, так і асабліва ў цяжкім стане\nГэта зробіць пеніс як магутным, так і даўжэй\nАкрамя таго, лепш дасягнуць Erektion : царства цвёрдая, жорсткасць і больш жорсткая, і ў той жа час больш устойлівыя, чым раней.\nТакім чынам, мэта заключаецца ў павелічэнні зелля, перш за ўсё на Tornado надаюць вялікую ўвагу і пацверджанне агульнай цнатлівасці.\nДадзеныя да +5 сантыметраў за некалькі тыдняў і месяцаў, як правіла, рэдкія, але, наколькі гэта магчыма, кожны спажывец змог дасягнуць павелічэння + 2,5 см і нават больш.\nПа крайняй меры, такія водгукі спадзяваных пакупнікоў нашага прадукту.\nШто тычыцца яго складу бясшкодных прыродных актыўных інгрэдыентаў, Tornado можна набыць без рэцэптаў.\nЯк вытворцы, так і навіны, а таксама водгукі ў Інтэрнэце згодныя: Tornado не выклікае непрыемных пабочных эфектаў у дадатку.\nВядома, гэта бяспечна пры ўмове, калі вы строга прытрымлівацца гэтых рэкамендацый пры выкарыстанні, паколькі Tornado асабліва гіганцкія эфекты.\nМая прапанова заключаецца ў тым, што вы купляеце Tornado ад першапачатковага вытворцы, бо заўсёды ўзнікае сур'ёзная падробка прадуктаў з трывожнымі інгрэдыентамі. Гэта можа быць уражлівым, калі параўноўваць яго з Hourglass. Калі вы будзеце сачыць за перасылкай у наступным пасце, вы зайдзіце на сайт вытворцы, якім вы можаце давяраць.\nГэтым прадуктам не трэба выкарыстоўваць наступныя групы людзей:\nУ вас ёсць сумневы, што вы настойлівыя, каб выкарыстоўваць гэты прадукт на працягу ўсяго рэкамендаванага тэрміну? У гэтым выпадку вы не турбуецеся. Вы не жадаеце ўкладваць грошы ў сваё фізічнае становішча, не ў апошнюю чаргу таму, што вас не цікавіць магчымасць павялічыць свой пеніс? Тады вы аддаеце перавагу ўстрымацца ад яго выкарыстання. Калі вы не ва ўзросце, то я не раю прымаць.\nЯ мяркую, што вы не трапляеце ў згаданыя тут пункты. Вы гатовыя ачысціць вашу праблему і зрабіць што-небудзь з гэтым. Гэта мэтазгодна атакаваць вашу справу!\nАптымістычнае паведамленне: Tornado можа дапамагчы вам у гэтым імкненні.\nПрадукт можа быць бязважна выкарыстаны любым чалавекам, у любы час і без дадатковых выпрабаванняў і памылак - дзякуючы падрабязнаму апісанню вытворцы і простасці прадукту ў цэлым.\nПрадукт практычна не займае ніякай прасторы і непрыкметна здымаецца ў любым месцы. Кампанія прадастаўляе ўсю неабходную інфармацыю пра час прымянення і дазоўку - так што вы зможаце атрымаць поспех без працы\nВы, несумненна, можаце быць упэўнены, што з Tornado вы можаце павялічыць пеніс\nЧыстая здагадка відавочна выключаецца зыходзячы з вялікай колькасці доказаў, пакуль пачатковы ўзровень для гэтага павінен быць разгледжаны больш падрабязна.\nТэарэтычна існуе верагоднасць таго, што наступствы Tornado не будуць бачныя толькі пазней пры лячэнні.\nТым не менш, вы можаце быць упэўнены, што ваш вопыт нават пераўзыходзіць вопыт іншых даследаванняў, і што вы атрымаеце чаканыя вынікі пашырэння пеніса пасля яго ўпершыню .\nУ большасці выпадкаў менавіта асабісты клан заўважае змены. Зыходзячы з вашай выдатнай харызмы, вы можаце бачыць, што адчуваеце сябе лепш.\nДаследаванні паказваюць, што ёсць незлічоныя станоўчыя водгукі пра Tornado. У адрозненне ад гэтага, падрыхтоўка, напэўна, таксама часам крытыкуецца, але пераважае станоўчую класіфікацыю ў значнай частцы выпрабаванняў.\nКалі вы не паспрабуеце Tornado, вы, здаецца, не ўсхваляваныя, каб справіцца са сваімі праблемамі.\nАдзначым, што гэта фактычнае стаўленне асобы. Вынік гэтага, аднак, вельмі захапляльны і, як я думаю, прымяняецца да тых самых шырокіх мас, у тым ліку і да вашай асобы.\nМы можам заўважыць, што вы, як карыстальнік, чакаеце цяперашняй сітуацыі:\nЗайдзіце ў круг рэдкіх, якія сапраўды робяць нешта супраць сваіх непрыкметных палавых органаў\nНават калі кожны фантазуе пра прыгожага сябра, практычна ніхто ніколі не мае мужнасці стаць актыўным і таму ён застаецца ранейшым.\nПераважная большасць мужчын цярпела свой занадта маленькі пеніс - можа, у канчатковым рахунку, нейкая засмучаная кандыдатура можа апынуцца, якая ніколі не жартуе пра яе рэпрадуктыўны орган і ўсё роўна хоча прывесці яе да чалавека.\nВы хочаце нешта падобнае для сябе? Калі ў гэты момант, як толькі вы пачуеце, што вырасціць пеніс сапраўды магчыма - будзь то з Tornado дакладней з аналагічнымі сродкамі - вы ўсё яшчэ нічога не робіце ... тады вы на самой справе той, хто бярэ на сябе адказнасць ,\nТакім чынам, з такім узроўнем ведаў, вы павінны думаць гэтак жа. Вы хочаце і можаце ясна што-то зрабіць. Вядома, абавязковая пэўная сіла і цярпенне абавязковыя, але вы пераадолелі так блізка да канца.\nТолькі марыце аб тым, як вы захапляецеся перажывае жыццё, несумненна, у вас ёсць магутны палавы орган.\nІгнараваць раўнівыя галасы і засяродзіцца на фактах, зараз вы добра разумееце, што гэта сапраўды працуе. На працягу кароткага часу, вы будзеце адчуваць сябе больш прыгожы, мужчынскі, упэўнены ў сабе і проста лепш. Гэта адметна, калі параўноўваць яго з Verminex.\nЯ бачыў пастаянную спецыяльную прапанову для прадукту XY, якую вы павінны паспрабаваць, пакуль ён усё яшчэ даступны. Калі вы не справіцеся з гэтым зараз, вы ніколі не можаце быць шчаслівым.\nДля мяне гэта зразумела - тэст са сродкамі мае сэнс ясна!\nУ тых выпадках, калі сродак прававой абароны працуе так жа пераканаўча, як Tornado, яго часта вывозяць з рынку праз кароткі час, таму што той факт, што прадукты могуць быць эфектыўнымі ў натуральнай аснове, пагражаюць іншым вытворцам. Калі вы хочаце праверыць гэта, вы не павінны чакаць занадта шмат.\nСправа ў тым, што вы можаце замовіць такі прадукт легальна і нядорага, варта хутка выкарыстаць. У цяперашні час ён усё яшчэ знаходзіцца ў спісе крам у прапанове. Вы таксама не рызыкуеце набыць бескарысную імітацыю.\nШто вы думаеце: Вы дастаткова настойлівыя, каб у поўнай меры ўдзельнічаць у працэдуры? Калі адказу на гэтае пытанне няма - хай будзе тое ж самае. Але мне здаецца, што ў вас дастаткова матывацыі для вырашэння вашай праблемы, асабліва, атрымліваючы незаменны сродак ад гэтага прэпарата.\nВажна: Перад тым, як купіць Tornado абавязкова прачытайце яго\nЯк ужо адзначалася: Сродкі не павінны быць замоўлены невядомым прадаўцом.\nПасля майго савета адзін падумаў, што можна паспрабаваць з-за перспектыўных водгукаў, але ён мог бы патаннець яго ў іншых пастаўшчыкоў. Вынік быў расчараванне.\nКалі вы вырашыце замовіць адзін з вэб-сайтаў, якія мы вызначылі, мы можам гарантаваць, што вам не прыйдзецца турбавацца пра такія праблемы, як неэфектыўныя прымешкі, рызыкоўныя рэчывы і завышаныя цэны на куплю. Для гэтага мы можам толькі пералічыць правераны і сучасны выбар прадуктаў. Tornado онлайн з іншымі правайдэрамі можа менавіта выйсці ў самыя кароткія тэрміны.\nНядбайныя, стрыманыя і надзейныя заказы - гэта норма ў інтэрнэт-краме першапачатковага вытворцы прадукту.\nДзякуючы таму, што мы пераказваем, нішто не можа выйсці з-пад кантролю.\nСавет па крамах: Кожны раз, калі вы купляеце вялікую колькасць, у вас ёсць магчымасць рабіць пакупкі танней, і вам не трэба турбавацца пра нічога ў бліжэйшы час. У горшым выпадку, у іх не будзе Tornado некалькіх дзён пасля таго, як пакет будзе выкарыстаны.


Чтение книги (Тарэадоры з Васюкоўкi (на белорусском языке)). В Нестайко. Страница #5\nЖанр: Детское: Прочее » В Нестайко » ← Тарэадоры з Васюкоўкi (на белорусском языке) (страница 5)\n- Не бойся, - апамятаўся нарэшце Ява. - Гэта, напэўна, Галiна Сiдараўна. Шукае нас. Гайда!\nМы патупацелi да выхаду.\nЗiрк-зiрк. Нi Галiны Сiдараўны, нi нашых - нi слыху нi дыху. А стаiць вялiзны вусаты мiлiцыянер. Убачыў нас i адразу:\n- Стоп! - падняў руку. - З Васюкоўкi? Рэнь i Заўгародны? Вы мне i патрэбны. Пайшлi.\nВось табе i "не бойся"! Папалiся! За нашы хулiганскiя паводзiны ў "Дынама", за тыя вудзiльны праклятыя.\nМае ногi прыкiпелi да зямлi i зрабiлiся ватнiмi - вось-вось на падлогу сяду.\n- Ну, пайшлi, чаго ж вы, - азiрнуўся мiлiцыянер. - На руках вас несцi, цi што?\nЛедзь з месца крануўся.\nВыйшлi мы з метро, глядзiм - стаiць сiняя машына з чырвонай стужкай на баку, а на той стужцы напiсана: "Мiлiцыя". I вядзе нас мiлiцыянер да машыны. Адчынiў дзверцы, сказаў: "Сядайце", а сам - каля шафёра. Зняў трубку (радыётэлефон) i гаворыць:\n- Таварыш лейтэнант! Дакладвае старшына Палянiчка. Хлопцаў знайшоў. Вязу на аператыўнай машыне куды трэба.\nМы так i аслупянелi. Ну ўсё! "Куды трэба". У турму, значыць, вязе. Прапалi мы.\nНам бы якраз плакаць, гаварыць: "Мы болей не будзем, адпусцiце", а мы нi слова, нi гу-гу! Гордыя мы!\nТулiмся адзiн да аднаго, едзем i праз акенца на Кiеў апошнi раз паглядаем.\nЗапунсавеў Кiеў сцягамi i святочнымi транспарантамi. Першамай жа заўтра. Усюды людзi вясёлыя, усмешлiвыя, вольныя. А мы... у турму едзем. А сапраўдныя шпiёны на волi ходзяць. I нам зрабiлася так прыкра - хоць ты плач.\n- Эх вы! - не вытрымаў Ява. - Не тых узялi, каго трэба!\n- Як гэта? - павярнуўся старшына.\n- Вось вам i "як гэта", - закапылiў губы Ява. - Можа, мы за сапраўднымi шпiёнамi сачылi...\n- Ну?! - левае брыво старшыны выгнулася, як запытальнiк.\n- Вось вам i "ну". Можа, яны толькi што аквалангi купiлi... для падводнага плавання...\n- Вось вам i "ого"! Можа, яны гестапаўскi архiў з дна будуць падымаць.\n- Зразумела! "Аквалангi на дне". Глядзеў. А хто яны, вашы шпiёны? Адкуль узялiся? З-за акiяна?\n- З нашай вёскi.\n- Ага, мясцовыя, значыць. Калгаснiкi. Як прозвiшчы?\nЯва разгублена зiрнуў на мяне. Ён ужо шкадаваў, што пачаў гэтую размову. Мiлiцыянер гаварыў пасмiхаючыся, вiдаць, нi слову не паверыў.\n- Як жа прозвiшчы вашых шпiёнаў? Га? - усмiхаючыся, паўтарыў старшына. - А можа, гэта сам старшыня калгаса? Або дырэктар школы? Або калгасны вартаўнiк, якi яблыкi не дае латашыць? Га? Чаго маўчыце?\nРаптам машына спынiлася.\n- Ну, прыехалi. Вылазьце, шэрлакi холмсы, - сказаў старшына Палянiчка.\nВылезлi мы. Турму вачамi шукаем. Нешта не вiдаць. Направа царква, а прама - вялiкi шэры будынак з калонамi, на тэатр падобны. Няўжо ў Кiеве такая турма?\nТолькi мы падумалi пра гэта, а мiлiцыянер i кажа:\n- Гэта, хлопцы, гiстарычны музей, дзе ваш клас з настаўнiцай. Iдзём пашукаем iх. А то яны, пэўна, хвалююцца, думаюць, што вы назаўсёды згубiлiся.\n"Дык вось яно што, - радасна забiлiся нашы сэрцы. - Дык вы, значыцца, не ў турму нас, таварыш Палянiчка. А ў музей, да Галiны Сiдараўны. Ох! Якi ж вы малайчына, якi ж вы добры чалавек!"\n- I не хвалюйцеся, хлопцы! - супакоiў нас добры чалавек. - Я вашай настаўнiцы скажу, што вы сачылi за шпiёнамi. Яна не будзе сварыцца. Гэта ж справа сур'ёзная! Дзяржаўная!\n- Не трэ...\n- Не ка... - адначасова ўсклiкнулi мы. А што, як... На ўсю вёску засмяюць! Навошта Ява сказаў!\n- Ён па... пажартаваў, - зiркнуўшы на Яву, паспешлiва сказаў я.\n- Умгу! - насупiўшыся, пацвердзiў Ява.\n- Мы проста хацелi... хацелi... - я нiяк не мог прыдумаць, што ж мы хацелi.\n- У Дняпры пакупацца, - падхапiў Ява. - Таму i змылiся. Бо Галiна Сiдараўна не дазваляе. А ў нас жа Дняпра няма. А Дняпро ж, ведаеце...\n- Ведаю, - усмiхнуўся старшына. - Ну добра. Бачу, вы хлопцы спрытныя, вынаходлiвыя... Сам калiсьцi быў такi. Толькi падманваць не трэба. Пайшлi.\nПаднялiся мы па прыступках на плошчу перад музеем. На зямлi нешта з камення выкладзена - нiбы велiчэзныя "класы".\n- Гэта, - кажа старшына, - самае старажытнае месца ў Кiеве. Тут тысячу гадоў назад Дзесяцiнная царква стаяла. Гэта яе падмурак.\nНа пальчыках прайшлi мы па гэтым падмурку. А за падмуркам - вялiкая трохкутная палянка, роўненька абсаджаная кустамi, i пасярод яе - мы нават вачам веры не далi - вялiзная капiца сена. У цэнтры Кiева на самым старажытным месцы - капiца сена, як на лузе. Вось здорава! I тая капiца нам такая любая, нiбыта прывiтанне з роднай Васюкоўкi.\nГлядзiм, а за капiцай, каля самага ўвахода ў музей, гарматы стаяць, пяць гармат.\n- Гэта што? - адважыўшыся, запытаў я.\n- Гэта, брат, артылерыя, якая была ў нас на ўзбраеннi ў сорак трэцiм, калi Кiеў ад фашыстаў вызвалялi, - паяснiў мiлiцыянер.\n- А вы гэта... вы таксама вызвалялi? - запытаў i знiякавеў Ява, што так нясцiпла запытаў.\n- Вызваляў, хлопцы. Што было, тое было, - проста адказаў старшына. - Нават паранiла мяне тут, у Кiеве. У шпiталi тут ляжаў. Кiеў для мяне кроўны, родны горад.\nМы неяк зусiм па-новаму глянулi на яго. Вунь ён, значыць, якi - старшына Палянiчка. Хацелi яшчэ пра што-небудзь запытацца, але старшына ўжо вёў нас у музей.\nТрэба было шукаць сваiх. Гэта было нялёгка. Ведаеце, колькi там пакояў!\nПершы паверх (старажытны час) нам не вельмi спадабаўся. Там не было нiчога цэлага - усё кавалкi нейкiя, абломкi, чарапкi пабiтыя. I самае пачэснае месца займае\nспарахнелы човен. Вось гэта каштоўнасць! Я вам такога на нашай рэчцы колькi хочаце знайду.\nАле другi паверх... Вось гэта сапраўды! У нас ажно вочы разбеглiся. Вунь воз чумацкi сапраўдны. На такiх вазах нашы продкi калiсьцi ў Крым па соль ездзiлi. А вось карэта залатая, у якой мiтрапалiтаў кiеўскiх вазiлi. Нiшто сабе карэта. Ой, глянь, зброя казацкая, самая сапраўдная. Ого-го шабля! Дай такую ў рукi старшыне Палянiчку, ён толькi - рраз! Мы ўявiлi нашага мiлiцыянера ў казацкiх шараварах, з шабляю ў руцэ. Нiшто! Няблага атрымлiваецца. А вунь ружжо, стрэльба. Ох i доўгая! А пiстоль якi!\nТрэцi паверх. Вялiкая Айчынная вайна. Вызваленне Ўкраiны ад фашысцкiх захопнiкаў. Тут ад кожнага стэнда павявае подзвiгам, геройскай славай. Вось трафеi - поўная скрыня гiтлераўскiх ордэнаў, хоць лапатай грабi. А вунь асабiстыя рэчы разведчыка Кузняцова, якi дзейнiчаў у тыле ворага i выкраў нямецкага генерала. Ой, не спяшайцеся, дайце паглядзець. Гэта ж нам зараз так патрэбна, так патрэбна. Мы ж цяпер гэта ўсё так разумеем, як нiхто... Мы ж, магчыма, зараз самыя сапраўдныя разведчыкi (хоць вы, таварыш Палянiчка, i смяялiся!). I ўсё гэта нам во як патрэбна ведаць! Во! Во! Во! Вунь жа розныя сакрэтныя дакументы. Вунь... Насустрач нам спяшаецца Галiна Сiдараўна, а за ёй следам усе нашы. Твар Галiны Сiдараўны аж палае.\n- Вы мяне да iнфаркту даведзяце! Дзе вы былi? Дзе?\n- Згубiлiся, - каецца Ява.\n- Заблудзiлiся, - каюся я.\n- Згубiлiся-заблудзiлiся! Дваццаць дзевяць вучняў у экскурсii. I нiхто, акрамя вас, не згубiўся, не заблудзiўся. Мяне паралюш разаб'е праз вас.\nМы ўздыхаем. Мы не хочам, каб Галiну Сiдараўну разбiваў паралюш. Няхай будзе здаровая.\n- Не сварыцеся на iх, вельмi прашу. Яны болей не будуць, - гаворыць старшына Палянiчка, падкручвае вусы, i вочы ў яго затуманьваюцца.\n- Ах, прабачце! Я нават не падзякавала вам. Дзякую. Дзякую, - адразу пачырванеўшы, гаворыць Галiна Сiдараўна, робiць вусны банцiкам, i вочы ў яе таксама затуманьваюцца.\n- Няма за што. Гэта наш абавязак.\n-Ну, усё-такi, усё-такi... Турбавалiся, прывозiлi... Дзякуй вялiкае! Не ведаю, што б я i рабiла.\nГаворачы, старшына Палянiчка не зводзiць нейкiх па-асаблiваму лагодных вачэй з Галiны Сiдараўны.\nА Галiна Сiдараўна, наадварот, то зiрне на яго, то апусцiць вочы. I размаўляе яна з мiлiцыянерам якiмсьцi надзвычай меладычным мяккiм голасам зусiм не так, як з намi.\n- Вы дарэмна так хвалюецеся, нервы сабе псуяце. Хлопцы яны вёрткiя, пранырлiвыя, нiкуды не дзенуцца, - гаворыць старшына i пазiрае на Галiну Сiдараўну, як арол.\n- Ах, ведаеце! З iмi так цяжка, так цяжка... Я iх люблю, але... - як галубка, вуркоча Галiна Сiдараўна i гладзiць па галаве спачатку мяне, потым Яву.\nЯва падмiргнуў мне. Я цiхенька хмыкаю ў адказ ( я падмiргваць не ўмею, у мяне адразу два вокi заплюшчваюцца, як у дзеда Варавы). Малайчына старшына! Дзякуй! Геройская мiлiцыя ў Кiеве.\nПотым мы ўсе выходзiм з музея i iдзём на Ўладзiмiрскую горку. I старшына Палянiчка разам з намi.\nПотым мы едзем у Палац пiянераў. (Ух, здорава! Вось гэта палац! Казка!) I старшына Палянiчка разам з намi.\nПотым мы сядаем на машыну (Кныш з Бурмiлам даўно ўжо тут i паводзяць сябе вельмi спакойна - нiбы самыя звычайныя людзi) i адпраўляемся ў дарогу.\nА старшына Палянiчка ўрачыста прыкладае руку да шапкi i стаiць так, аддаючы чэсць, пакуль мы не знiкаем.\nI зноў сама сабою завялася песня.\nМы з Явам хiтравата пераглядваемся i цягнем яе на ўсё горла.\nI так нам весела, што мы аж кладзёмся. Але Галiна Сiдараўна нiчога не чуе i не бачыць - спявае, залiваецца.\nБывай, Кiеў! Бывай, старшына Палянiчка!\nТрэнiроўка на плёсе. А цi не шукаюць яны Папушыну стрэльбу\nБязлюдны плёс у плаўнях. На пясчаным астраўку за карчом вербалозiны сядзiць Бурмiла ў шырачэзных смешных трусах, падобных на жаночыя. На нагах у яго ласты. У роце трубка акваланга, да твару ён прыладжвае маску. Чмыша, як кот - насiшча перашкаджае. Праз шкло маскi заглядвае Бурмiла ў брашуру, якую трымае ў руках, - звяраецца з iнструкцыяй. Поруч - апрануты Кныш. Вось Бурмiла адклаў брашуру. Пайшоў да вады, чапляючыся за зямлю ластамi i спатыкаючыся. Гэп! - упаў. Падняўся. Не выпускаючы з зубоў трубкi, нешта гудзе, мабыць, лаецца.\nЗайшоў у ваду. Нырае. Над вадой нейкае iмгненне дрыгаюцца хударлявыя валасатыя ногi ў ластах, потым знiкаюць. Няма Бурмiлы, толькi бурбалкi па вадзе пайшлi.\nКныш уважлiва пазiрае на ваду. Секунда, дзве, тры...\nАжно па вадзе пайшлi бурбалкi, бурбалкi, бурбалкi... Рраз! - i выбулькнула галава Бурмiлы. Лiхаманкава зрывае Бурмiла маску, трубку. Адштурхоўваецца, адплёўваецца. Цяжка дыхаючы, вылазiць з вады.\n- Ху... Ху... Цьху... Ледзьве не ўтапiўся. Ху-у-у. Нельга мне яшчэ на глыбiню iсцi. Небяспечна. Добранька патрэнiравацца спачатку трэба. А ўжо ж там метраў шэсць або нават i ўсе восем будзе.\n- Вядома, вядома... Патрэнiруйся... Як жа! - супакойвае яго Кныш. - Але ты здорава. Справа пойдзе! Калi б я так мог...


Мікалай Статкевіч распавёў пра мэты акцыі 3 ліпеня - Беларускі нацыянальны кангрэс\n3-га ліпеня, калі ў Беларусі афіцыйна адзначаецца Дзень Незалежнасці, Беларускі Нацыянальны Кангрэс правядзе акцыю вызвалення і салідарнасці.\nЯна пройдзе а 13-й гадзіне каля станцыі метро “Парк Чэлюскінцаў”. Пра мэты акцыі і пытанні, якія будуць на ёй узнятыя, «Радыё Рацыя» распавядае адзін з лідэраў БНК Мікалай Статкевіч:\n– У гэтым годзе іх дзве. Гэта салідарнасць, таму што ізноў з’явіліся палітвязні, крымінальныя справы, у тым ліку супраць лідараў прафсаюза РЭП Генадзя Фядыніча і Ігара Комліка. Генадзь з’яўляецца старшынём камісіі Рады БНК па сацыяльным пытанням і эканоміцы. Ён наш сябар. Мы абавязаны яго бараніць. Я не кажу пра тое, што зараз пераследуюцца БелаПАН, «Белсат”, «Хартыя’97”, палітвязні сядзяць.\nПалітык не лічыць, што бізнесоўцы Леанід Зайдэс, Барыс Сурыс і іх кампаньёны самастойна вырашылі пабудаваць рэстарацыю “Поедем поедим” у ахоўнай зоне ўрочышча Курапаты. Як мяркуе Мікалай Статкевіч, усё зроблена з ведама і паводле плану ўладаў, якія жадаюць прыцягнуць грамадства на абарону Курапатаў, адцягваючы ад іншых вялікіх праблем у дзяржаве.\nАвтор adminОпубликовано 21.06.2018 Рубрики КаментарыМетки 3 ліпеня, Статкевіч\nНазад Предыдущая запись: Уникальные кадры: защита Куропат в 2001 году (Видео)\nДалее Следующая запись: Андрей Санников: Нет сомнений, что диктатура в Беларуси рухнет\n«Чиновники Лукашенко гуляют, как в последний раз»