Незабыўная «Данута», аўтар якой Аляксей Карпюк мог бы атрымаць «Героя» | zviazda.by\nЛітаратура і мастацтва » Літаратура » Незабыўная «Данута», аўтар якой Аляксей Карпюк мог бы атрымаць «Героя»\nНезабыўная «Данута», аўтар якой Аляксей Карпюк мог бы атрымаць «Героя»\nЗ лаўрэатам літаратурнай прэміі імя Івана Мележа, заслужаным работнікам культуры Беларусі, пісьменнікам Аляксеем Карпюком я пазнаёміўся бліжэй 15 мая 1987 года ў Слоніме. Ён узначальваў тады Гродзенскае абласное аддзяленне Саюза пісьменнікаў і з групай літаратараў прыехаў у горад над Шчарай віншаваць з 75-годдзем старэйшага заходнебеларускага паэта Анатоля Іверса. Вечарына адбылася ў раённым Доме культуры. Я вёў вечарыну і трохі хваляваўся. Учарашні студэнт — і такая адказная місія! Перад пачаткам вечарыны Аляксей Нічыпаравіч падышоў да мяне:\n— Не хвалюйся, Сяргей, вядзі сябе спакойна і проста. Няма тут перад кім хвалявацца...\nІ ўсё ж хвалявацца было перад кім: прыехалі пісьменнікі з Мінска, Гродна, іншых гарадоў і мястэчак. Аляксей Карпюк сеў побач са мною і часам адпускаў вясёлыя рэплікі. Відаць, каб мяне падтрымаць. Пасля слова даў яму. Ён выступаў цікава, проста і з гумарам, амаль так, як заўсёды гэта рабіў яго сябра Янка Брыль (яны нават у нечым былі падобнымі). Аляксей Карпюк падарыў Анатолю Іверсу прыгожы і дарагі партфель і пажадаў напісаць і выдаць столькі кніг, колькі ўлезла б у гэты партфель.\nІшоў час, іншым разам званіў, пісаў яму. Ён абяцаў дапамагчы выдаць асобным зборнікам вершы слонімскіх літаратараў. На вялікі жаль, наша задумка засталася нерэалізаваная. Праз пяць гадоў пасля першай нашай сустрэчы Аляксея Карпюка не стала. Гэта здарылася 14 ліпеня 1992 года. І нешта адразу страцілася, згубілася на літаратурнай ніве Гродзеншчыны. Аляксея Карпюка не хапае і сёння: мужнага, смелага, разважлівага і таленавітага чалавека.\nНарадзіўся Аляксей Карпюк у сялянскай сям’і 14 красавіка 1920 года на Беласточчыне ў вёсцы Страшава. Скончыўшы ў 1934 годзе мясцовую сямігодку, вучыўся ў польскай гімназіі ў Вільні. У 1939 годзе паступіў у Навагрудскае педвучылішча. «Было нас пяць хлопцаў з Наднямоння, з-пад Налібоцкай пушчы і адзін Карпюк з-пад Беластока, — успамінае ва ўступным слове да двухтомніка Аляксея Карпюка (Мінск, 1991) Уладзімір Калеснік. — Мы прывозілі “сідары” ледзь не кожны тыдзень, а Карпюк разы два на год, пасля зімовых і летніх канікулаў, затое валок гару смакаты: цэлага кумпяка, паляндвіцу, каўбасы, пару апольцаў сала таўшчынёю на ўсе пяць пальцаў...»\nУ гады вайны Аляксей Карпюк пайшоў у партызаны, а ў час дыверсіі на чыгунцы каля Ваўкавыска трапіў у палон. Спачатку яго трымалі ў Беластоцкай турме, а пасля ў лагеры Штутгоф (Прусія). З першага дня арышту займала толькі адна думка — як адтуль уцячы. Была магчымасць выскачыць з вагона, калі палонных везлі з Беластока ў лагер. Тым больш што цягнік ахоўвалі беларусы з Гарадка, пераапранутыя ў нямецкія мундзіры. Некаторых канваіраў Карпюк ведаў, з імі вучыўся ў «паўшэхнай» школе. Але чакаў больш удалага выпадку. Таму не рызыкнуў, і яго прывезлі ў Штутгофскі лагер.\nАднойчы гітлераўцы адбіралі добраахвотнікаў на станцыю нешта залатаць. Трапілі туды і Аляксей Карпюк з братам. Ад’ехалі каля дваццаці кіламетраў на станцыю Тызенгоф. Сталі там грузіць дошкі ў вагоны. Дваім братам рызыкаваць на ўцёкі было небяспечна. Вырашылі, што паспрабуе ўцячы адзін Аляксей. І ён паспрабаваў. Стаў на буфер між вагонамі і нырнуў пад вагон, а потым выскачыў у цёмнае месца і знік. Усю ноч ішоў па палях, а раніцай залез да аднаго баўэра ў гумно і да вечара праспаў. Потым з рознымі прыгодамі зноў пайшоў далей. Сеў на цягнік і даехаў да Беластока, дабраўся да роднай вёскі. А там бацька «перадаў» яго партызанам. Пачалася лясная эпапея.\nУ 1944 годзе Аляксей Карпюк стаў камандзірам партызанскага атрада імя Кастуся Каліноўскага на Гродзеншчыне. А ў 1944—1945 гадах служыў у арміі шаранговым наводчыкам 756 стралковага палка 150 Берлінскай дывізіі 79 стралковага корпуса. Быў наводчыкам 76-міліметровай гарматы. Асабліва вызначыўся падчас Вісла-Одэрскай аперацыі, калі агнём гарматы знішчыў дзясяткі фашыстаў і некалькі самаходных гармат. Двойчы быў паранены.\nУ баях за Берлін адзначыўся так, што камбат Іван Кучэрын прадставіў яго на званне Героя Савецкага Саюза. І нават паведаміў пра гэта бацькам Аляксея на Беласточчыну. Але «Героя» Карпюку не далі, паколькі ён быў «заходнікам» і палонным у канцлагеры Штутгоф. Вось як пра гэта згадвае сам Карпюк у «Дзённіку» (Аляксей Карпюк. Развітанне з ілюзіямі». Гародня-Wroclaw. 2008. С. 3890): «Выклікае камбат. Мяне прадставілі да звання Героя Савецкага Саюза (і на яго пакінула ўражанне сцэнка, як я клаў снарады ў гушчу немцаў, калі перасякалі паляны!). А мне не верыцца, каб з прадстаўлення гэтага нешта выйшла. “Заходнік”, Штутгоф. Апавядаю камбату пра выпадак з начальнікам разведкі дывізіі — капітанам Бойчанкам. Кучэрын супакойвае. У душы з ім усё не згаджаюся. Ды і мала маю яшчэ заслуг. У батарэі я, напрыклад, у параўнанні з сяржантам Марозавым — навабранец, без году тыдзень».\n«Героя» Аляксей Карпюк сапраўды не атрымаў. Але быў узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны II ступені. Пазней Аляксея Нічыпаравіча ўзнагародзяць і ордэнам Айчыннай вайны І ступені, і ордэнам Чырвонага Сцяга, медалямі. А палякі ўганаруюць яго залатым крыжам ордэна «Віртуці Мілітары».\n30 красавіка 1945 года, падчас ўзяцця Рэйхстага, Аляксей Карпюк атрымаў вельмі цяжкае асколачнае раненне. Асколак трапіў у лёгкае, і да канца лета беларус знаходзіўся на лячэнні ў вайсковым шпіталі ў Познані. Ён страціў частку лёгкага, а некалькі асколкаў дактары дасталі толькі ў канцы 1940-х гадоў, калі па рэкамендацыі былога старшыні Гродзенскага абкама партыі Сяргея Прытыцкага Аляксея Карпюка паклалі ў шпіталь імя Скліфасоўскага, што ў Маскве, і правялі там аперацыю.\nПасля вайны Аляксей Карпюк паступае на факультэт замежных моў Гродзенскага педінстытута. Студэнтам пачынае пісаць прозу. У часопісе «Полымя» ў 1953 годзе студэнт Карпюк дэбютуе аповесцю «У адным інстытуце». А праз пяць гадоў выдае першую кнігу апавяданняў і аповесцей «Дзве сасны».\nПрацоўная дзейнасць пісьменніка выдалася разнастайная і няпростая. Быў загадчыкам райана ў м. Сапоцкіна, дырэктарам школы на Ваўкавышчыне, працаваў у Гродзенскім педінстытуце, у рэдакцыях газет, загадчыкам агенцтва «Інтурыст» у Гродне, дырэктарам музея атэізму і гісторыі рэлігіі ў Гродне, а з 1978 года ўзначальваў Гродзенскае аддзяленне Саюза беларускіх пісьменнікаў.\nАле, дзе б ні працаваў Аляксей Карпюк, ён заўсёды пісаў. «Пісанне стала маім лёсам. Я знайшоў спосаб, як найбольш быць карысным людзям. Я спазнаў шчасце, я ведаю, як мне жыць!» — згадваў у аўтабіяграфіі «Мая Джамалунгма». Дарэчы, пра гэты выдатны твор пісала нават газета «Бацькаўшчына», якая выдавалася ў Мюнхене.\nЖылося Аляксею Нічыпаравічу нялёгка. Ён быў адкрытым і смелым. На V З’ездзе пісьменнікаў Беларусі ў Мінску, які адбыўся 13 мая 1966 года, Аляксей Карпюк адкрыта выступіў па тых праблемах, якія набалелі, якія хвалявалі многіх творцаў. У сваім выступленні ён абараніў і гонар беларускіх літаратараў, а таксама паэта са Слоніма Анатоля Іверса і празаіка з Гродна Васіля Быкава за нападкі з боку мясцовых чыноўнікаў і КДБ.\nСамым знаным і папулярным творам Аляксея Карпюка застаецца аповесць «Данута», якая перакладзена на многія мовы свету. Калі мне сумна — перачытваю, адключаюся ад сённяшніх праблем, вяртаюся ў Вільню, дзе жыла прыгожая і шчырая Данута. Найвыдатнейшы твор! Адзін з найлепшых пра каханне. Гродзенская пісьменніца Ала Петрушкевіч лічыць, што «Дануту» Аляксея Карпюка можна паставіць поруч з «Альпійскай баладай» Васіля Быкава, «І той дзень надышоў» Масея Сяднёва, «Чазеніяй» і «Нельга забыць» Уладзіміра Караткевіча, «У палескай глушы» Якуба Коласа. У творы няма трафарэтных рашэнняў сацыяльных і псіхалагічных праблем. Канфлікты сацыяльныя заснаваны не проста на барацьбе бедных супраць багатых ці добрых супраць дрэнных. Распавядаючы гісторыю першага кахання вясковага хлопца, беларуса, да дачкі польскага генерала, Аляксей Карпюк раскрыў глыбокі драматызм душэўнай барацьбы герояў і правёў іх праз самыя розныя жорсткія выпрабаванні часу. «Данута» Аляксея Карпюка — твор, прасякнуты глыбокім лірызмам, пра юнацтва і рамантычнае каханне. Праўдзіва, натуральна перададзены ў аповесці даваенны час беларускай Вільні.\nПакінуў пасля сябе Аляксей Карпюк і раман «Карані». Пісьменніца Данута Бічэль назвала гэты твор самай вялікай удачай аўтара, бо атрымаўся раман глыбоканародны і шматпланавы, сацыяльны і вострасюжэтны, псіхалагічны і багаты на філасофскія разважанні. А Уладзімір Калеснік высока адзначаў у «Каранях» мову твора, паставіўшы на адзін узровень з мовай Івана Мележа і Янкі Брыля.\nЗ-пад пяра Аляксея Карпюка выйшлі дзясяткі іншых цікавых і разнастайных твораў. Гэта аповесці, казкі, нарысы, прысвечаныя роднай Гродзеншчыне і яе людзям.\nНа вялікі жаль, беларусы яшчэ не зусім асэнсавалі ўсю цэласнасць, скарб творчай спадчыны пісьменніка. Але землякі шчыра памятаюць пра Аляксея Карпюка. Адна з вуліц Гродна носіць яго імя. А год таму на будынку № 49 па вуліцы Элізы Ажэшкі ў Гродне ў гонар пісьменніка была ўсталявана мемарыяльная дошка.\nПамяці Дзмітрыя Пятровіча. Зацярушаная сцежка\nШто чытаць дзецям і падлеткам?\nФестываль падлеткавай і young adult кнігі «Y.A.» адкрыецца ў Мінску\n21:31 Аляксандр Лукашэнка павіншаваў футбалістаў салігорскага «Шахцёра» з перамогай у чэмпіянаце Беларусі\n21:04 Мокры снег чакаецца ў Беларусі 29 лістапада\n20:44 У Гомельскім раёне жанчына атрымала апёкі пры тушэнні пажару ў лазні\n19:38 Стан рабочага, якога дасталі з катлавана ў Мінску, ацэньваецца як сярэдняй ступені цяжкасці\n19:34 У Пінскім раёне пад коламі аўтамабіля загінула жанчына\n18:53 Памёр адзін з мужчын, якіх засыпала пяском на будоўлі ў сталіцы\n18:46 Футбалісты салігорскага «Шахцёра» другі раз сталі чэмпіёнамі Беларусі\n17:32 У Беларусі тэсціруюць смарт-ашыйнікі для кароў на аснове Інтэрнэту рэчаў\n17:21 У Мінску на будоўлі дваіх рабочых засыпала пяском\n16:24 У Дзяржынскім раёне ратавальнікі 6 гадзін шукалі, пенсіянера які заблукаў у лесе\n5125 У Гродне жыхары кватэр адмовіліся падчас капітальнага рамонту здымаць аздабленне з балконаў. На іх падалі ў суд\n4436 У Кіеве Уладзімір Караткевіч цудам выратаваўся ад аварыі і двойчы закахаўся\n4349 Ён быў прарок, ён быў рамантык. У чым прыцягальнасць асобы Уладзiмiра Караткевiча\n4276 Якiя нашы звычкi шкодзяць здароўю i знiшчаюць iмунiтэт?\n3533 Прадукты для эфектыўнай энергіі: аксіяльны ветрагенератар, анодныя зазямляльнікі, керамзітапенабетон, паліўныя брыкеты\n3114 «Лепшы цюнінг для машын — правільны пратэктар шын»\n2362 Зімовы асартымент. Колькі каштуюць «вітаміны» на «Лебядзіным»\n2229 Iмплантацыя зубоў: цi ёсць падставы для страху i сумненняў?\n2003 «Мы схiляемся да таго, што, мабыць, не трэба выбiраць дэпутатаў сельскiх Саветаў»\n1785 Рэктар Магілёўскага дзяржуніверсітэта Дзянiс Дук: У нас свае асаблiвасцi i шлях развiцця ў сусветнай гiсторыi\n«Да штыка ён пяро прыраўняў». Узгадваем ваеннага карэспандэнта Канстанціна Сіманава\n28 лістапада 2020 года спаўняецца 105 гадоў з дня нараджэння вядомага рускага пісьменніка, ваеннага карэспандэнта і журналіста Канстанціна Сіманава.


Як будуць выглядаць беларускія алімпійцы ў Токіа - фота - 24.03.2021, Sputnik Беларусь\nНацыянальны алімпійскі камітэт Беларусі прадставіў спартыўную форму для беларускіх алімпійцаў, якія паедуць на Гульні ў Токіа. 24.03.2021, Sputnik Беларусь\nмультымедыя, у беларусі, у свеце, спорт, нацыянальны алімпійскі камітэт, беларусь, токіа\n12:45 24.03.2021 (абноўлена: 17:07 14.07.2021)\nНацыянальны алімпійскі камітэт Беларусі прадставіў спартыўную форму для беларускіх алімпійцаў, якія паедуць на Гульні ў Токіа.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоПершы раз у гісторыі Беларусі на Алімпійскіх гульнях спартсмены будуць экіпіраваныя сіламі айчыннага легпрама.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоПрэзентацыя спартыўнай формы для беларускіх атлетаў адбылася напярэдадні ў Мінску.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоДля дэлегацыі, якая адпраўляецца на Алімпійскія гульні, звычайна шыюць два камплекты адзення: парадна-грамадзянскі (за яго адказвае Міністэрства спорту і турызму) і спартыўны (ён ў падпарадкаванні НАК).\n© Sputnik / Виктор ТолочкоЯкая форма была раней? На Алімпіядах у Атланце і Нагана яны насілі касцюмы ад нямецкай фірмы Adidas, у Сіднэі і Афінах - ад італьянскага брэнда Fila, у Пекіне і Лондане - кітайскае адзенне кампаніі з Ганконга, у Сочы, Рыа-дэ-Жанейра і Пхенчхане - літоўскай фірмы Audimas.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоАлімпійская форма распрацавана і выраблена на беларускім прадпрыемстве "Сола-Пінск", якое са спартыўнымі камандамі супрацоўнічае ўжо сем гадоў. Аднак на ўзровень алімпійскай зборнай пінчане выйшлі ўпершыню.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоЯк распавёў Sputnik генеральны дырэктар "Сола-Пінск" Васіль Горагляд, для ўсіх работнікаў прадпрыемства вялікі гонар шыць форму для ўдзельнікаў Алімпійскіх гульняў.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоДа гэтага самы буйны заказ, які выконвалі пінскія вытворцы, - спартыўная экіпіроўка, а таксама форма для валанцёраў II Еўрапейскіх гульняў.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоРаспрацоўшчыкі прыслухаліся да пажаданняў спартсменаў і не забаяліся выкарыстоўваць новыя колеры: напрыклад, мятны.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоПаводле задумы распрацоўшчыкаў, прынт на экіпіроўцы адлюстроўвае беларускую прыроду: палі, рэкі, лясы.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоНа распрацоўку дызайну экіпіроўкі сышло два гады.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоКамплект формы складаецца з 44 прадметаў.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоВытворцы запэўніваюць, што ўлічылі кліматычныя ўмовы ў летнім Токіа.\nВытворцы запэўніваюць, што ўлічылі кліматычныя ўмовы ў летнім Токіа.


Канвертаваць NEOs (NEO) і Сірыйскія Фунт (SYP) : Калькулятар абменнага курсу\nNEO (NEO) і Сірыйскія фунты (SYP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта NEO і Сірыйскія фунты пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 23 верасень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад NEO. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Сірыйскія фунты валюты па змаўчанні. Націсніце на Сірыйскія Фунт або NEOs канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe NEO гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сірыйскія фунты гэта валюта, у Сірыя (Сірыйскай Арабскай Рэспублікі, SY, SYR). Сірыйскія фунты таксама вядомы як сірыйскія ліры, Livre, і Livres Syrien. Сімвал NEO можа быць запісаная NEO. Сімвал SYP можа быць запісаная S, S, SP, і LS. Сірыйскія фунты дзеліцца на 100 piasters. Абменнага курсу the NEO Апошняе абнаўленне 23 верасень 2020 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Сірыйскія фунты Апошняе абнаўленне 23 верасень 2020 ад Yahoo Finance. NEO каэфіцыент мае 15 ўважаецца лічбаў. SYP каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Відэалекцыя Асі Казанцавай у Менску 8 ліпеня\n8 ліпеня ў прасторы «ЦЭХ» адбылася сустрэча з навуковай журналісткай Асяй Казанцавай. Лекцыя «Мозг мужчыны і жанчыны: ці ёсць адрозненні?» прайшла пры поўным аншлагу.\nПаслухаць лекцыю пра біялагічныя адрозненні мозга мужчыны і жанчыны прыйшлі каля паўсотні чалавек, нават давялося аператыўна пераносіць сустрэчу ў ангар «ЦЭХ». На працягу гадзіны Ася простымі словамі распавяла, як гармоны фармуюць з жанчыны мужчыну, якім чынам яны ўплываюць на нашую сэксуальнасць і як звязаныя фазы жаночага цыклу і любоў да сукенак чырвонага колеру. У мэтах прагрэсіўнага змянненя «вакна Овертана» раім пераглядаць гэтую лекцыю перыядычна.\nГэта трэці івэнт, арганізаваны медыялабаротрыяй 34 mag і «Еўрарадыё», з серыі афлайн-сустрэч, якія сёлета будуць ладзіцца ў Менску ды іншых гарадах Беларусі. Нашым першым госцем стаў журналіст Андрэй Лашак, аўтар доку «Падарожжа з Пецярбурга ў Маскву», відэа з прэзентацыі можна пабачыць тут. Другой госцяй была Яўгенія Ціманава, аўтарка відэаблога «Усё як у звяроў», запіс глядзі тут. Калі ў цябе ёсць прапановы гасцей для наступных лекцый – пішы ў каменты, і, магчыма, твая мара ажыццявіцца.\nФота by palasatka, відэа by Natasha Zinkevich


Хэлоўін толькі што прайшоў, і WJM адкрывае яшчэ адзін фестываль - фестываль локшыны хуткага прыгатавання.\nЯк вынікае з назвы, гэта свята локшыны хуткага прыгатавання і карнавальная вечарына. Ёсць невялічкі пагорак, дзе насыпана локшына хуткага прыгатавання. У ім ёсць усе віды локшыны хуткага прыгатавання, каб задаволіць уяўленне кожнага аб локшыне хуткага прыгатавання.\nГэтак жа, як задавальняючы ўяўленне супрацоўнікаў аб локшыне хуткага прыгатавання, WJM заўсёды будзе адпавядаць уяўленню кліентаў аб прадуктах. Пакуль вы выбіраеце нас, мы дапаможам вам ператварыць вашу ідэю ў сапраўдны прадукт з цёплым і прафесійным абслугоўваннем.\nWJM быў заснаваны ў 2002 годзе. З гэтага года прайшло 19 гадоў. 19 гадоў бесперапыннага росту ператварылі нас у больш сталае прадпрыемства. Большасць людзей думае, што старому прадпрыемству не хапае жыццяздольнасці, але ў WJM гэтага зусім не адчуваеш. У WJM для супрацоўнікаў цёпла, як дома. Больш за тое, наша кампанія працягвае паглынаць свежую кроў і мае вялікую групу маладых і перспектыўных талентаў. Толькі калі прадпрыемства мае жыццёвую сілу, яно можа мець матывацыю. WJM будзе падтрымліваць канцэпцыю «якасць перш за ўсё, кліент перш за ўсё, перадавога вопыту і стварае бяспройгрышную сітуацыю» і добра абслугоўвае ўсіх кліентаў.\nБудзе шмат фестываляў WJM, такіх як фестываль локшыны хуткага прыгатавання. Мы таксама спадзяемся ўзнагародзіць і матываваць нашых выдатных супрацоўнікаў, праводзячы такія мерапрыемствы, каб нашы супрацоўнікі маглі працаваць больш шчасліва і забяспечваць больш якасныя паслугі кліентам.\nПЕРЕД WJM з вамі на Хэлоўін\nМіні смеццевае вядро, дазволіць вам вытрасаць попел у машыне ДАЛЕЙ


У Мінску пройдзе традыцыйны форум супольнасці ананімных алкаголікаў "Майскія сустрэчы"\nhttp://spring96.org/be/news/28299 2009 2009-05-08T09:48:00+0300 2009-05-08T09:48:00+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/lechenie_alkoholizma.jpg\n16 і 17 мая ў цэнтры пазашкольнай працы Заводскага раёна сталіцы "Золак" пройдзе форум супольнасці ананімных алкаголікаў "Майскія сустрэчы 2009".\nЯк паведаміў на прэс-канферэнцыі 7 мая выканаўчы дырэктар рэспубліканскага грамадскага аб'яднання "Цэнтральная служба ананімных алкаголікаў" Анатоль Астапенка, форум прымеркаваны да 19-годдзя заснавання Садружнасці ананімных алкаголікаў (АА) Беларусі. Да ўдзелу ў ёй Астапенка запрасіў усіх, хто пажадае, асабліва людзей, якія маюць праблемы з алкаголем і хочуць ад іх пазбавіцца.\nРух ананімных алкаголікаў нарадзіўся ў 1935 годзе ў ЗША. В Мінску супольнасць АА ўтварылася ў 1990 годзе, сказаў Астапенка. Яна аб'ядноўвае людзей незалежна ад пола, адукацыі, сацыяльнага статусу, рэлігіі, якія дзеляцца адзін з адным сваім вопытам з мэтай дапамагчы сабе і іншым пазбавіцца ад алкагалізму. Галоўная мэта ўдзельнікаў супольнасці АА — "заставацца цвярозымі і дапамагчы іншым алкаголікам набыць цвярозасць", сказаў Астапенка.\nМэта дасягаецца з дапамогай спецыяльна распрацаванай праграмы "12 крокаў", заснаванай на тым, што алкаголікі прызнаюць наяўнасць у сябе захворвання, імкнуцца да духоўнага развіцця і дапамагаюць іншым людзям, якія пакутуюць ад алкагалізму. Дапамога бясплатная. У Беларусі колькасць груп АА пастаянна павялічваецца і цяпер складае 62, што на пяць больш, чым летась. Для параўнання, ва Украіне дзейнічаюць больш за 60 такіх груп, у Літве — больш за 150, у Польшчы — прыблізна 2.000.\nЗгодна з афіцыйнай статыстыкай, цяпер у Беларусі пад назіраннем наркалагічнай службы знаходзяцца больш за 178 тыс. чалавек, хворых на алкагалізм. Колькасць тых, хто пакутуе ад алкагольнай залежнасці, штогод павялічваецца на 2—3%.\n08.05.2009 Тэгі: грамадства


ААТ «Магілёўліфтмаш» прапанавала арганізаваць у Кішынёве сумесную вытворчасць па зборцы ліфтавага абсталявання | Магiлёўскi аблвыканкам\nУдзельнікі сустрэчы абмеркавалі пытанні паставак, рамонту і замены ліфтавага абсталявання сталіцы Малдовы, якое адпрацавала свой тэрмін.\nЗ улікам зацікаўленасці бакоў прадстаўнікі Беларусі прапанавалі арганізаваць у горадзе Кішынёве сумесную вытворчасць па зборцы ліфтавага абсталявання, а таксама падпісаць адпаведны мемарандум аб намерах.\nЯк адзначаюць у беларускім пасольстве, для Малдовы Беларусь з’яўляецца адным з асноўных партнёраў па закупках вінаробнай і сельскагаспадарчай прадукцыі. Малдаўскі рынак з’яўляецца традыцыйным для паставак беларускай сельскагаспадарчай, аўтамабільнай і камунальнай тэхнікі, ліфтавага абсталявання, фармацэўтычнай і малочнай прадукцыі.\nПаводле інфармацыі беларускай дыпмісіі, у 2020 годзе тавараабарот паміж Беларуссю і Малдовай склаў $ 204,1 млн, у тым ліку экспарт беларускіх тавараў – $132,6 млн.


26 верасень 2008, 22:10\nЧарговае “Падарожжа Свабоды” — у вёску Парэчча Пінскага раёна.\nРаман Скірмунт — адна з найбольш знакавых фігур беларускай палітыкі пачатку ХХ стагодзьдзя. Шляхціч, буйны землеўладальнік, ён быў абраны дэпутатам Дзяржаўнай Думы Расейскай Імпэрыі ў 1911 годзе. Але як толькі для беларускага народа зьявіўся шанец здабыць дзяржаўнасьць, Раман Скірмунт узначальвае Беларускі народны камітэт. Прымаючы самы непасрэдны ўдзел у стварэньні БНР, Скірмунт узначальвае ўрад новай дзяржавы. У міжваенным часе палітык жыў у сваім родным Парэччы. Дзе пакінуў пра сябе славу добрага пана, які заўжды прыйдзе на дапамогу. У кастрычніку 1939 году Скірмунта ў сваёй жа вёсцы забілі суседзі-сяляне.\nУ Парэчча я ехаў у кампаніі зь пінскімі калегамі, грамадзкім дзеячам Аляксандрам Рамановічам і журналістам Віктарам Ярашуком. На ўскраіне вялікай вёскі разьлёгся вялікі парк. Калі ўвайсьці ў яго з заходняга боку, літаральна празь дзясятак крокаў сьцежка выведзе вас да маленькага пагосту, які складаецца з брацкай магілы польскіх легіянэраў і магілы Скірмунтавых сваякоў. Магіла прэм’ер-міністра — крыху воддаль. Высокі драўляны крыж вянчае бел-чырвона-белая стужка. Слова Віктару Ярашуку.\nЯрашук: “Гэтая традыцыя пінская існуе больш за дзесяць гадоў. Кожны год прыяжджаюць людзі сюды. Менавіта на Дзень Волі. Першыя гады прыходзіла вельмі шмат мясцовых людзей. На жаль, апошнія гады людзі баяцца бел-чырвона-белых сьцягоў, падыходзяць адзінкі. А раней тут зьбіралася даволі многа людзей”.\nКарэспандэнт: “Далучаліся да сьвята ці?..”\nЯрашук: “Больш да Скірмунта. Старыя людзі, якія памяталі яго, казалі толькі добрае. Калі быў дрэнны год, заўсёды можна было прыйсьці да Скірмунта, ён дапамагаў. І ў 39-м, як людзі расказвалі”.\nМагілу, як высьветлілася, у спакоі не пакідаюць аж да сёньня. Гаворыць Аляксандар Рамановіч.\nРамановіч: “Першага сакавіка на тым крыжы была павешана шыльда. На якой была напісаная біяграфія Скірмунта. І ў канцы была прыпіска “Раман Скірмунт — сумленьне і незалежнасьць Беларусі”. Дык вось я сёньня бачу, што гэтай шыльды няма. Толькі засталіся дзіркі ад цьвікоў. Каму гэта патрэбна было — невядома”.\nЦі не забыліся на Рамана Скірмунта старыя жыхары Парэчча? З задачаю высьветліць гэта я пайшоў шпацыраваць па вёсцы. Старых людзей, якія памятаюць самога Скірмунта, у Парэччы засталося ўсяго двое. Гэта Ганна і Павал Пракопчыкі. Абаім пад восемдзесят. Сямейная пара сядзела на прызьбе, цешачыся сонечным надвор’ем.\nГанна і Павал Пракопчыкі\nСтары: “Бацька ў пана быў парабкам”.\nКарэспандэнт: “І як? Паважалі?”\nСтарая: “О! Пан быў залаты чалавек. Хто да яго зьвяртаўся, ён усім дапамагаў”.\nКарэспандэнт: “А як дапамагаў?”\nСтарая: “Зерне даваў. Каровы дапамагаў купляць. Летам рабіў пры школе садзік. На летні сэзон. Гэта ўсё бясплатна. Я сама хадзіла тры месяцы”.\nКарэспандэнт: “І што вы там рабілі?”\nСтарая: “Хадзілі на выцечку. У лес, у поле”.\nКарэспандэнт: “А вы яго бачылі, самога Рамана Скірмунта?”\nСтарая: “Бачыла. Высокі, харошы”.\nКарэспандэнт: “Трымаўся важна…”\nСтарая: “Просты чалавек. Не гаварыў па-руску, ні па-польску”.\nКарэспандэнт: “Ён гаварыў, як людзі?”\nСтарыя: “Так. Ой, пан добры быў”.\nКарэспандэнт: “І гэтага добрага пана…”\nСтарая: “Узялі і забілі. Замардавалі. Свае мужыкі”.\nКарэспандэнт: “Вы мне можаце гэта растлумачыць?”\nСтарая: “Ну, прыйшла Савецкая ўласьць. Паноў далоў. Мы яго заб’ем, зямлю забярэм ды будзем панамі”.\nСтары: “А як прыйшла Савецкая ўлада — работайце ў калгасе, а не панамі будзеце”.\nКарэспандэнт: “І гэтыя забойцы жылі тут? А як да іх ставіліся людзі? “Добры дзень” казалі?”\nСтарая: “Канечне. Яны ж былі пры ўладзі. А пасьля, як прыйшлі немцы, іх пабілі. Пастралялі. За пана”.\nКарэспандэнт: “Пастралялі свае вяскоўцы?”\nРаман Гур’янчык, сямідзесяцігадовы высокі, моцны селянін, захоўвае пра Скірмунтаў усё, што можа захаваць. Успаміны бацькі, які быў зь беларускім палітыкам у добрых стасунках. Здымкі таго Парэчча, з палацам і касьцёлам, якое зьнікла назаўжды. Пра Скірмунта спадар Гур’янчык гаворыць як пра вельмі знаёмага чалавека, які толькі нядаўна пайшоў з жыцьця.\nГур’янчык: “Гультаёў не любіў. Бацька мой, нябожчык, рабіў у яго. І на полі рабіў, і на фабрыцы рабіў. У яго тут цукровы завод быў, сьпіртзавод, фабрыка сукна, млын вадзяны, касьцёл прыгожы. Тут гарадок быў красівы”.\nКарэспандэнт: “Лепш за аграгарадок”.\nГур’янчык: “Была школа. Бальніцу пабудаваў”.\nКарэспандэнт: “А ў бальніцы лячыліся сяляне?”\nГур’янчык: “Усіх лячыў”.\nКарэспандэнт: “А што бацькі гаварылі пра людзей, якія яго забілі?”\nГур’янчык: “Былі такія. Качук, Салавей. Гэта такія лодыры былі. Людзі хацелі выступіць, ня даць. Але баяліся, як яго вялі. Як яго стралялі, Салавей сказаў: “Адвярніся, страляць буду”. — “Я ад людзей не адварочваўся”.\nСа спадаром Гур’янчыкам мы паехалі за Парэчча, у недалёкі дзіцячы лягер. Дрэвы ў гэтым летніку пасаджаныя рукой былога гаспадара, які меўся тут будаваць новы палац.\nГур’янчык: “Там, дзе палац яго стаяў, шумна было з дарогі. Ён тут падмурак заліў палаца новага. Гэтыя дубы, яліны, гэта яго насаджэньні. Там меўся палац быць”.\nАдна рэч, калі сяляне згадваюць свайго пана добрым словам, але іншая, калі пра яго складаюць легенды. Гэта ўжо вышэйшая ступень удзячнасьці.\nГур’янчык: “Калі пажар у Парэччы, яго прывозяць ці ён сам прыяжджае. Кругом тры разы абыйдзе, і пажар сьціхае. Малітва Божая ў яго такая была. Гэта мне ўсё бацька расказваў. Вельмі добры чалавек быў. А гэты, які яго страляў, вельмі мучыўся. І ўся радня ягоная зьнішчылася. Нідзе нікога не засталося”.\nМы яшчэ раз завіталі на магілу палітыка.\nРаман: “Тут склеп. І ён тут пахаваны. Тут мой бацька яго хаваў. У склеп замуравалі. Яго ж ня тут застрэлілі. Яго прывезьлі”.\nКарэспандэнт: “А калі прывезьлі?”\nРаман: “Ужо на другі дзень. Яго гальлём закідалі ды ляжаў ён там. А людзі забралі і прывезьлі сюды. І пахавалі тут”.\nАд усёй архітэктурнай і гаспадарчай спадчыны Скірмунтаў у Парэччы захаваўся толькі былы бровар, які даўно пераабсталяваны пад крухмальны завод. Сваімі чырвонымі сьценамі былой якаснай цэглы ён і сёньня глядзіцца сапраўдным замкам.\nКолішні бровар, пераабсталяваны пад крухмальны завод\nПерад заводам расьце высачэзнае, экзатычнае для нашых краёў, тульпанавае дрэва — як памяць пра несавецкую Беларусь. Ад самога ж Скірмунтавага палаца не засталося і знаку. На тым месцы даўно стаяць калгасныя хаты. З адной з жыхарак я разгаварыўся пра тое, як сёньня жыве Парэчча.\nКабета: “Хто з калгаса жыве, хто зь лякарні, хто з крухмальнага”.\nКарэспандэнт: “Не памірае вёска?”\nКабета: “Жыве. У нас жа гэты куточак увесь малады. Тут дзеткі, вясельлі, адправіны. Там ужо старая вёска”.\nКарэспандэнт: “А моладзь будзе памятаць пра Скірмунта?”\nКабета: “Таму што гэта ў памяці ў кожнага. Таму што гэта на языку ў кожнага. У кожнай гаворцы згадваецца: “А пры Скірмунту…” Нават дзеткі ведаюць, што тыя могілкі — Скірмунта, тут фабрыка Скірмунта, а тут быў палац”.


18-гадовы салдат загінуў у Печах\n05.09.2013 / 11:45\n18-гадовы салдат загінуў у Печах 6\nСалдат тэрміновай службы памёр у адной з частак Мінскай вобласці.\nУпраўленне Следчага камітэта па Мінскай вобласці праводзіць\nправерку па факце смерці вайскоўца тэрміновай службы, паведамілі ў СК Беларусі.\nЯк удакладнілі ў СК, салдат тэрміновай службы знаходзіўся ў адной з частак Мінскай вобласці.\n«Дзяржаўны камітэт судовых экспертыз праводзіць судова-медыцынскае даследаванне, якое ўстановіць дакладную прычыну смерці», — растлумачылі ў ведамстве.\nАкрамя таго, канфіскаваная ўся медыцынская дакументацыя, якая тычыцца гэтага вайскоўца, у тым ліку з ваенкамата па месцы прызыву. Апытанае бліжэйшае асяроддзе салдата і кіраўніцтва вайсковай часткі.\nІншыя падрабязнасці пакуль не паведамляюцца.\nboslan / Адказаць\n05.09.2013 / 12:10\nПравильно, сейчас же всех подряд в армию берут, а как кто-то умерт, так сразу "а что случилось", "а кто это сделал"\n05.09.2013 / 14:52\nЯ слышал, что Печи ещё в 90-е годы славились своей дедовщиной. Может старые воинские традиции возвращаются?\nПаведамляюцца / Адказаць\nПаведамляюцца падрабязнасці. Владислав Ягодкин служыў у танкавай частцы. На сайце Народнай волі перадрукоўка з tut.by Па апісанню мамай знешняга выгляду трупа сына - атручванне угарным газам. Пацікаўцеся колькасью такіх ахвяр пад час вайны СССР у Аўганістане. Працуючы дызель, зачынены люк. Колькасць трупаў пад час Аўганскай вайны: 1979 тунель - 12 чалавек. Праз год - яшчэ 2 на тым самым тунэлі. У 1982-м - рэкорд. У снегапад дзьве калёны спыніліся пасьля сутыкненьня дзьвух машын. Стаялі з працуючымі дызелямі пры зачыненых люках. Вынік - 64 трупы савецкіх салдат і 112 аўганцаў. Радавыя састаў.


Фізіялогія гітары: 5 Практычныя спосабы палепшыць вашу гульню на гітары\nЯк і многія гітарысты, я самавук. Хоць я лічу, што мы самавукі распрацаваць ступень незалежнасці і творчасці ў нашым падыходзе, які выслізгвае некаторыя Schooled гульцоў, кошт гэтага з'яўляецца тое, што мы таксама схільныя развіваць ўражлівы набор шкодных звычак.\nУ той час як некаторыя «дрэнная» звычка і нетрадыцыйныя метады могуць быць самымі рэчамі, якія надзяляюць нас з унікальным стылем, іншыя бар'еры, якія перашкаджаюць нам рэалізаваць нашы музычныя ідэалы.\nМаючы гэта на ўвазе, я хацеў бы падзяліцца з вамі пяць практычных, асабіста напрацаваныя ідэі, каб абнавіць вашу гульню шляхам перагляду зародкі таго, як падключыць і ўзаемадзейнічаць з прыборам.\nЯ не вялікі гітарыст, і, верагодна, ніколі не будзе. Я не з'яўляюся ні тэхнічным майстрам, выдатна дзякуючы простаму ўжыванні і высілку волі, ні непараўнальнай аднаразовы, надзелены неспасціжна асабліваму стылю. Зноў жа, большасць гульцоў, якімі я захапляюся, не выява дасканаласці небудзь, і прыйсці да таго, што нават многія з «вялікіх» гульцоў маюць прыкметныя недахопы: Джымі Пэйдж класна неакуратна, Кірк Хэмет мае заведама сумніўны тэхніку вібрата ...\nПойнт, каб быць добрым гітарыстам азначае быць захапляльным, цікавым, гарачымі і музычным. Гэта не значыць быць дасканалым і, да таго ж, калі там сапраўды быў адзін памер падыходзіць ўсім нескладаны рэцэпт дасканаласці, мы ўсе былі б віртуозы.\nАле не кінуць свой рэжым практыкі проста яшчэ! Проста таму, што вы не павінны быць дасканалым, не азначае, што вам не трэба працаваць над пошукам і выказаць свой стыль, і нават калі вы не зацікаўленыя ў традыцыйна «тэхнічных» дысцыплін джаза, класічнай і рэзанага металу (а больш дзіўнага трыо цяжка сабе ўявіць!), гэта не азначае, што вы не можаце атрымаць выгаду з запазычанні некаторых з сваіх ідэй.\nТакім чынам, тут мы ідзем. Няма вар'яты шалі, няма Піфагора gobbledegook. Гарантаваны.\n1. Аслабіць Up\nЗняцце напружання з вашага цела падчас гульні сапраўды можа дапамагчы вам дасягнуць большай цякучасцю, хуткасць і дакладнасць, але гітара вельмі фізічны інструмент, і гэта натуральна, што мы схільныя развіваць жорсткі кантроль як на медыятара і на шыі. Мы выконваючы вельмі ненатуральна, фізічна патрабуючы руху і, вы не ведаеце, нашы інстынктыўныя спосабы барацьбы з гэтым тым самымі рэчамі, якія могуць трымаць нас.\nПадумайце аб тым, як пачатковец гітарыст будзе імкнуцца зрабіць напружаны кулак вакол шыі, каб заціснуць нават просты акорд. Тое, што яны робяць мае сэнс - калі вы хочаце, каб выціснуць ваду з губкі, найбольш эфектыўны спосаб прымянення патрабаванай сілы, каб зрабіць кулак вакол яго - але толькі да таго часу, пакуль цягліц у прытулак рукі » т быў навучаны ўжываць патрэбную колькасць сілы ў правільным кірунку. Пачаткоўцу пераацэньвае колькасць сілы, неабходнай і, што больш важна, сфакусаваны галоўным чынам на тым, што ноты гучаць, а не на мабільнасць.\nІншымі словамі, спрабуючы працаваць, а не супраць, наша ўласная фізіялогія сапраўды можа дапамагчы нам развіць гэтую лёгкую мілата з інструментам, які з'яўляецца адметнай прыкметай сапраўды добрага гульца.\nЯк толькі я пачаў звяртаць увагу на цягліцавае напружанне, гуляючы на гітары, я пачаў заўважаць гэта ўвесь час. Вядома, гэта мае сэнс, што, калі мы больш расслабленыя ў цэлым, мы будзем больш спакойна, калі мы граем.\nБо невялікі эксперымент, вазьміце пару хвілін прама зараз, каб знайсці любы непатрэбнае напружанне ў вашым целе. Пачніце з шыі, затым плечы, рукі і працягваць працаваць ўніз цела. Калі толькі вы не Тайцзы прыхільнік, я гатовы паспрачацца, што вы напружаныя нешта. Паспрабуйце атрымаць у звычку запуску гэтай невялікай праверкі на сябе на працягу дня, і досыць хутка, гэта стане другой натурай.\nАкрамя таго, перш чым вы нават забраць сваю гітару, правядзіце момант шукаем напружанасці ў вашых плячах, руках і пальцах. Вазьміце некалькі павольных, глыбокіх удыхаў, каціцца вакол галавы трохі, сагніце рукі і рукі - усё, што дапамагае раскруціцца. Затым, падчас гульні, як правіла, сочыце, каб убачыць, калі вы можаце адчуваць любое напружанне збудаваньне, асабліва ў плечы і рукі, і паспрабаваць звесці яго да мінімуму. Працягвайце правяраць падчас гульні і, паступова, вы павінны пачаць засвойваць працэс і адвыкнуць ад напружваючы да.\nЗа тыдзень або каля таго, вы павінны пачаць адчуваць сябе значна больш перадка і пачынаюць бачыць перавагі для вашай гульні.\n2. Паспрабаваць іншы медыятар\nКалі вы падобныя на мяне, вы, верагодна, выкарыстоўвалі такі ж медыятар больш ці менш, так як вы пачалі. Вы можаце нават дасягнулі кропкі, дзе ўсё нашмат адрозніваецца ад таго, што вы прывыклі робіць гульню адчуваць сябе як бой.\nКалі я ўзяў у рукі гітару, я думаю, што я купіў тры ці чатыры розных тыпу і ў рэшце рэшт спыніліся на Jim Dunlop 1мм нейлону. Гэта дзівіць мяне, што ні разу ў наступныя 14 гадоў я думаю, што нават паспрабаваць што-небудзь яшчэ. Але чаму б і не? Калі вы хочаце ўзяць марафон бег або хада пагорка, вы рана ці позна збіраецца выйсці і знайсці правільную абутак для працы з рознымі вы прывыклі з дня ў дзень насіць, верагодна, не лепшы падыходзіць. Акрамя таго, дзе-то, што ёсць права медыятар за тое, што вы гуляеце на гітары зараз, не так, як вы гулялі, калі вы пачалі. Акрамя таго, дзе-то, што ёсць права медыятар за тое, што вы гуляеце на гітары зараз, не так, як вы гулялі, калі вы пачалі.\nПару гадоў таму, я атрымаў некалькі з гэтых велізарных, трохкутнай Ultex плектрами, які, калі я ўпершыню паспрабаваў выкарыстаць адзін, адчуваў сябе хутчэй як спрабуе гуляць на гітары з пікнік пласціны. У працэсе, я заўважыў, як новы выбар прымусіў мяне адаптаваць свае звычкі камплектавання, робячы некаторыя рэчы прасцей гуляць і іншыя значна складаней.\nЯ эксперыментаваў трохі, спрабуючы кожны медыятар я мог бы атрымаць мае рукі. Я нават спрабаваў зрабіць мае ўласныя са старога дэбетавай карты і з дапамогай манеты а-ля Браян Мэй і Білі Гиббонс. Усе яны мелі свае плюсы і мінусы, але вельмі важная рэч: працэс прымусіў мяне сапраўды аналізаваць і адаптаваць сваю тэхніку гуказдабыцця.\nЯ зразумеў, што, хоць другая прырода і зручныя, мае існуючыя звычкі не абавязкова былі аптымальнымі. Я пачаў разумець, чаму я змагаўся з некаторымі рэчамі ў мінулым, і бачыў, як палепшыць, і я таксама даведаўся шмат пра тое, што медыятар формы і матэрыялы робяць гукі, якія мне падабаюцца.\nТак, у наступны раз вы ўніз на Guitar World Дзіка, чаму не ўдарыў уверх, што маленькі пластыкавы латок на прылаўку і выдаткаваць цану піва на некалькі розных тыпаў і датчыкаў плектров? Калі вы вяртаецеся дадому, паспрабаваць працаваць з кожным з іх праз кароткую руціну звычайныя метады - дрынканне, асобныя ноты, арпеджыа, што ты - і, як бачым, калі нешта адчувае сябе лепш, звярніце ўвагу на тое, як вы іх выкарыстоўваеце.\n3. Праверце счапленне\nТак як вы трымаеце медыятар аказвае вялікі ўплыў на тое, што вы ў стане гуляць і наколькі добра вы гуляеце, і змяненне медыятара з'яўляецца выдатным спосабам, каб прымусіць сябе перагледзець сваю тэхніку.\nБольшасць людзей трымаць медыятар паміж вялікім і паказальным пальцамі. Іншыя выкарыстоўваюць вялікі палец і першыя два пальцы, вялікі і сярэдні палец, і г.д. Некаторыя людзі высаджваць бок іх далоні на масце, іншы якар мезенца на твары гітары. Усе гэтыя падыходы маюць свае перавагі і недахопы, і, на мой погляд, а не з мэтай знайсці і прыняць адзін «правільны» стыль, у ідэале развіваць гнуткасць прыняць тэхніку, якая лепш за ўсё падыходзіць для дадзенага гульнявога сцэнара.\nЯк мы ўжо абмяркоўвалі, напружанасць ёсць вораг, таму ў першую чаргу мы павінны адсеяць звычкі, якія робяць нас напружыцца. Дзе наша рука збору занепакоеная, гэта азначае некалькі рэчаў:\nТрымаючы медыятар проста дастаткова шчыльна, што гэта бяспечна, не болей. Калі ў вас ёсць праблемы з «ўцячы» плектрами, паспрабуйце забіў іх вострым нажом, каб дадаць больш счаплення, або паспрабаваць чароўна пад назвай Gorilla Snot "захопу дапамогі» - свайго роду смалы прымяняюцца да вашых пальцах, каб прадухіліць саслізгванне. Варта адзначыць, дарэчы, што калі вы паспрабуеце незнаёмы медыятар, ваша хватка часта адна з першых рэчаў, якія ўяўляюць сабой праблему, але гэта, як правіла, толькі пераходная праблема. Цалкам верагодна, што праз некалькі тыдняў, ваша ручка будзе рэгуляваць, і вы не павінны спадзявацца на творчыя метады, каб захаваць ваш выбар у вашай руцэ.\nПазбягайце тэндэнцыю да «Завод» гуказдабыцця руку на гітары, і замест таго, каб развіць здольнасць перашкаджаць вашай рукі плаваць адносна свабодна па струнах, толькі «якар», калі гэта неабходна. Дазваляючы сабе «абаперціся» на гітары, вы, верагодна, прадстаўляючы непатрэбнае напружанне ў захопныя рычагу.\n4. Праверце іншы Грып\nА як наконт вашай фреттинг рукі? Як мы ўжо абмяркоўвалі, пачаткоўцы, як правіла, вазьміцеся за шыю вельмі шчыльна, і, калі мы ніколі поўнасцю не вывучыцца гэта, хутчэй за ўсё, што мы замінаючы ўласную лёгкасць перамяшчэння праз лішак сілы і непатрэбнага цягліцавага напругі.\nКласічныя і фармальна падрыхтаваныя гітарысты, як правіла, ідуць на пазіцыі фреттинг прычым вялікі палец знаходзіцца ў цэнтры задняй частцы шыі, з пальцамі націскаючы больш ці менш перпендыкулярна да грыфе. Гэта можа выглядаць нязручна і няёмка, асабліва ў параўнанні з больш часта бачылі «блюзавага» захоп (вялікі палец над верхняй часткай шыі і пальцамі роўных да струн), але на самой справе дае значна большую дакладнасць і мабільнасць.\nЯк і раней, хоць, кожны захоп мае свае адметнасці і detractions і, для тыповых прыкладанняў, навучанне, каб мець як у інструментара добра правялі час. Для мяне ідэал выкарыстоўваць найменшую колькасць сілы і маюць найменшую колькасць скуры ў кантакце з шыі, як гэта магчыма для любой задачы, таму што рабіць гэта забяспечвае найбольшую лёгкасць руху, і зводзіць да мінімуму нагрузку.\nВідавочна, што класічная пазіцыя стылю не будзе рабіць трук для радкі гнуткая - вы не можаце ўжыць патрабаванае высілак у патрэбным накірунку - але, таксама, блюз счапленне не з'яўляецца ідэальным для гнуткай рытм гульні, таму што вы прэтэндуеце шмат напружанасці ў няправільным кірунку, і большасць з вашай рукі ў кантакце з шыяй.\nТак паспрабаваць працаваць праз практыкаванні павольна - магчыма, некаторыя тыповыя змены акордаў, некаторыя асобныя запісныя лініі, некаторыя блюзавыя сола - і звярнуць увагу на становішча вашага фреттинга рукі і счапленне. Паглядзіце на расцяжэнне, лішак сілы і нязручныя куты і паспрабаваць звесці іх да мінімуму. Паглядзіце на расцяжэнне, лішак сілы і нязручныя куты і паспрабаваць звесці іх да мінімуму. Магчыма, вы выявіце, што вам трэба наладзіць, як вы сядзіце з гітарай або, калі вы, як правіла, стаяць, вышыню вашай гітары на раменьчыку. Не хвалюйцеся, хоць, любіць Тома Morrello і Бэн Weinman зрабілі насіць гітару на вашай грудзях сцягна.\n5. Змена вашай праграмы\nЯк вы звычайна прытрымліваецеся? У вас ёсць набор праграмы размінак, набор частак і метады, каб працаваць праз, ці вы проста варэнне разам з вашымі любімымі трэкамі і спыніцца тут і там, каб працаваць праз некаторыя з хітрых біт?\nУ любым выпадку, гэта лёгка затрымацца ў каляіне і развіваць свайго роду тунэль бачання аб вашай гульні, так што рабіць нешта, каб разбурыць вашы звычайныя руцінныя і паспрабаваць новыя рэчы, нават ўсяго на некалькі дзён, сапраўды можа дапамагчы, каб асвяжыць рэчы ,Як правіла, найлепшы падыход да практыкуючаму проста ведаючы, што вы хочаце дасягнуць і рэгулярна марнаваць час на яго.\nЯк правіла, найлепшы падыход да практыкуючаму проста ведаючы, што вы хочаце дасягнуць і рэгулярна марнаваць час на яго. Да таго часу, пакуль вы застаяцеся сканцэнтраваны на дасягненні канкрэтнай мэты, нават усяго за 20 ці 30 хвілін кожны дзень, вы павінны бачыць стабільнае паляпшэнне. Важней, што, аднак, з'яўляецца тое, што ваша практыка задавальненне: рабіць той жа самы стары дзень рэчы пасля таго, як дзень атрымлівае сумны, будзь ён працуе шалі або закліноўвання з шашы ў пекла і Whole Lotta Love, і калі вы не займаліся дзейнасцю , нічога не будзе «трымацца».\nДык чаму б не абраць якую-небудзь дзейнасць, якую вы не прывыкла - што-небудзь даведацца вашу мажорную гаму ўсёй шыі да навучання, каб гуляць разам з каханай дарожкай ад пачатку да канца - і даць яму 30 хвілін у дзень на працягу тыдня? Што вы робіце, залежыць ад таго, што вы прывыклі, так як кропка павінна мець змены, але калі вы затрымаліся ідэі, паспрабуйце крэйсерскія некалькі гітарных форумаў і даведацца, як іншыя праводзяць свой час практыкі. Што б вы ні рабілі, так як гэта новае для вас, выкарыстоўваць яго як магчымасць запаволіць, расслабіцца і звярнуць увагу на тое, як вы ўзаемадзейнічаеце з гітарай.\nАсабіста я ў глушаная разам з запісамі лагера, і мне заўсёды было цяжка абавязваецца параўнальна сухі практыка навучання шалі, практыкаванні і гэтак далей. Калі я адчуваў сябе ў каляіне, я вырашыў паспрабаваць навучанне лускавінкі па ўсёй шыі глушэння над верхняй часткай мінусоўкі ў функцыі Magic GarageBand GarageBand ст. Робячы гэта прывяло шалі да жыцця і з выкарыстаннем іх адчуваць сябе так жа, як маю звычайнай гульнявую руціну, г.зн. закліноўвання!\nЯ спадзяюся, што ёсць некаторыя ідэі ў тут, якія могуць дапамагчы вам перагледзець свой падыход да гітары ад асноўнага прынцыпу працы з вашым целам, а не змагацца з ёй. Як і ўсе, што патрабуецца час, таму не бярэ на сябе занадта шмат за адзін раз, і ламаць рэчы на кіраваныя кавалкі.\nКалі вы сапраўды зацікаўлены ў дэталях, як фізіялогія чалавека і гітары звязаны адзін з адным, я рэкамендую Зварот сайт гітары, які мае некаторыя цікавыя і, часам, неверагодная інфармацыю аб цягліцах і нервах, якія мы выкарыстоўваем (або злоўжыванне) падчас гульні.


Прадстаўнічыя і выканаўчыя органы мясцовага самакіравання » Белорусские рефераты\nПрадстаўнічыя і выканаўчыя органы мясцовага самакіравання\nМіністэрства агульнага і прафесійнага адукацыі Расійскай Федэрацыі Растовскі дзяржавны універсітэт Валгадонску інстытут Эканомікі, Кіравання і Правы\nВ«Прадставнічыя, выканавчыя органы В»\nСмолдыревой Святланы Зураевны,\nстудэнткі 3 курса, юрыдычнага\nКарніенка Валерый Тарасавіч\nг. Валгадонск 2003г. br>\nКіравнік 1. Гісторыя развіцця мясцовага самакіравання в\nКіравнік 2. Прадставнічыя, выканавчыя органы мясцовага\nКіравнік 3. Прадставнічыя, выканавчыя органы\nСпіс выкарыстанай літаратуры ................................................. 21\nУзнікненне, станавленне і развіццё усякага дзяржавы бярэ свой пачатак з самых старажытных родаплемянных адносін. Дагістарычныя плямёны розных народав, якія маюць шмат агульных рыс існавання і жыццядзейнасці, з'являецца правобразам сучаснага мясцовага самакіравання.\nТэорыі аб мясцовым самакіраванні з'являюцца в першай палове 19 стагоддзя на аснове разваг пра взаемаадносіны асобы і дзяржавы, мясцовых і цэнтральных органах улады ва вмовах дэмакратычнага дзяржавы і самадзяржавя. Сярод замежных навуковцав вялікі вклад у развіццё тэорыі мясцовага самакіравання внеслі Таквіль, Гнейст, Штэйн, Лабанд. Расійскай навуцы вядомыя такія імёны, як Васільчык А. В., Бязладдзя В. П., Коркунов К. М., Чачэрын Б. Н., Свешнікав М. І. і інш\nМожна вылучыць наступныя тэорыі:\n1) Тэорыя свабоднай абшчыны. Была распрацавана нямецкімі навуковцамі в пачатку 19 стагоддзя. Яна абапіралася на ідэі натуральнага права. Мэта гэтай тэорыі складалася в абгрунтаванні неабходнасці абмежаванні вмяшання дзяржавы в справы абшчын. Суполка гістарычна з'являецца папярэдніцай дзяржавы. Апошняе, г.зн. дзяржава з'являецца в выніку аб'яднання абшчын па эканамічных і палітычных матывах.\n2) Гаспадарчая і грамадская тэорыя самакіравання. Сутнасць яе в тым, што самакіраванне ёсць загадванне справамі мясцовай гаспадаркі, і што такім чынам самакіраванне ёсць кіраванне справамі мясцовай гаспадаркі. Пры гэтым на першы план вылучаліся справы гаспадарчага характару. Грунтавалася на супрацьпаставленьні дзяржавы грамадству.\n3) Дзяржавная тэорыя самакіравання. Была распрацавана Ларэнца Штэйнам і Р.Гнейстом. Яе сутнасць у тым, што органы мясцовага самакіравання з'являюцца, па сутнасці, органамі дзяржавнага кіравання, што іх кампетэнцыя з'являецца не якой-небудзь асаблівай, самабытнай, натуральнай, а цалкам і цалкам ствараецца і рэгулюецца дзяржавай. Самакіраванне - ёсць дзяржавнае кіраванне - вось выснова школы германскіх юрыстав.\n4) Палітычныя тэорыі мясцовага самакіравання. Згодна з імі, сутнасць мясцовага сам...


Ці беларускія ўлады ўзбройвалі ісламістаў? Каментар ваеннага эксперта\nСавет бяспекі ААН дазволіў Беларусі прадаць зброю ўраду Лівіі, а ў выніку яна дасталася незаконным узброеным фармаванням. Як такое магло адбыцца, «Белсат» пацікавіўся ў ваеннага эксперта Аляксандра Алесіна.\nБеларусь у 2013-2014 гадах пастаўляла боепрыпасы лівійскім узброеным групоўкам – пра гэта вядзецца ў дакладзе экспертаў Савету бяспекі ААН, да якога першым дабраліся журналісты агенцтва Reuters. Адзін з эпізодаў такі: у 2013 годзе ведамства дазволіла афіцыйнаму Менску накіраваць 3 тысячы тон боепрыпасаў, каб падтрымаць лівійскі ўрад. Першая партыя грузу паступіла ў лютым 2014-га. Аўтары дакументу цвердзяць, аднак, што ў выніку зброя трапіла ў рукі ісламістаў. Прычым, частку яе перанакіравалі новым адрасатам проста ў сталічным аэрапорце, а частку адправілі наўпрост узброеным групоўкам. Усяго з Беларусі прыбыло больш за 15 рэйсаў. Расследаванне яшчэ не закончанае.\nВаенны эксперт Аляксандр Алесін лічыць, што беларускі ўрад не рызыкнуў бы перанакіраваць пастаўкі, санкцыянаваныя Саветам бяспекі ААН, у рукі ісламістаў. Гэта была зброя савецкіх часоў, таму камерцыйная выгада ад такога кроку неапраўдана малая. Што датычыць наўпроставых паставак ісламістам, Аляксандр Алесін упэўнены, што ЗША высачылі б іх, дзякуючы касмічным сродкам разведкі. І ўлічваючы, што пастаўкі адбываліся ў перыяд крызісу ў адносінах паміж Беларуссю і Захадам, санкцыі былі б непазбежныя. Паводле эксперта, боепрыпасы маглі трапіць у рукі груповак з дапамогаю карумпаваных чыноўнікаў у лівійскім урадзе.\nУзброены канфлікт паміж ісламісцкімі групоўкамі ды ўрадам пачаўся ў Лівіі ў траўні 2014-га. Пасля паразы на парламенцкіх выбарах радыкальныя ісламісты захапілі аэрапорт Трыпалі і ўсталявалі кантроль над самой сталіцай, дзе аднавілі Усеагульны нацыянальны кангрэс, абвесціўшы яго законнаю ўладай замест Палаты дэпутатаў. Апошняя была вымушана пераехаць са сталіцы ў горад Табрук. У краіне ўсталявалася двоеўладдзе.


Канвертаваць Кітайскіх юаняў Оффшорные (CNH) і Эрытрэйскі Nakfa (ERN) : Калькулятар абменнага курсу\nКітайскіх юаняў Оффшорные (CNH) і Эрытрэйскі Nakfa (ERN) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Кітайскіх юаняў Оффшорные і Эрытрэйскі Nakfa пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 21 жнівень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Кітайскіх юаняў Оффшорные. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Эрытрэйскі Nakfa валюты па змаўчанні. Націсніце на Эрытрэйскі Nakfa або Кітайскіх юаняў Оффшорные канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nАфшорныя кітайскі юань гэта валюта, у Кітай (CN, CHN), і Ганконг (HK, Ганконг). Эрытрэі Nakfa гэта валюта, у Эрытрэя (ER, ERI). Сімвал CNH можа быць запісаная Y. Сімвал ERN можа быць запісаная Nfa. Афшорныя кітайскі юань дзеліцца на 10 jiao or 100 fen. Эрытрэі Nakfa дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Афшорныя кітайскі юань Апошняе абнаўленне 24 жнівень 2018 ад Bloomberg. Абменнага курсу Эрытрэі Nakfa Апошняе абнаўленне 21 жнівень 2019 ад Yahoo Finance. CNH каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў. ERN каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


У чым розніца ў Photoshop паміж выкарыстаннем ўзроўню рэгулявання і разумным аб'ектам пры выкарыстанні фільтраў? Абодва не разбуральныя?\nПласты карэкціроўкі ўплываюць на ўсе пласты пад імі ў палітры "Пласты", калі толькі пласт ніжэй не выкарыстоўваецца ў якасці адсякальнай маскі альбо ўкладваецца ў групу слаёў. Перавага гэтага ў тым, што пласты рэгулявання можна перастаўляць і рэжымы іх слаёў можна рэдагаваць у кантэксце кампазіцыі, не пакідаючы іх. Карыстальніцкія рэжымы і непразрыстасць пласта могуць прымяняцца да рэгулявальных слаёў. Аднак фільтры не могуць прымяняцца да іх, калі яны не растрыраваны або пераўтвараюцца ў разумныя аб'екты і ўжо не з'яўляюцца пластамі рэгулявання.\nРазумнымі аб'ектамі можа быць што заўгодна: ад аднаслаёвага або вектарнага аб'екта да ўсяго слаістага дакумента, убудаванага ў файл Photoshop. Ён прапануе некаторыя такія ж перавагі, напрыклад, B. Рэжымы пласта і непразрыстасць. Аднак, у адрозненне ад усталявання слаёў, фільтры могуць прымяняцца не разбуральна, і гэтыя фільтры могуць прымяняцца з рознымі рэжымамі слаёў і варыянтамі празрыстасці. Фільтры таксама могуць прымяняцца ў пакетах, кожны са сваімі рэжымамі нанясення пласта і наладамі непразрыстасці. Гэта стварае практычна неабмежаваныя магчымасці для аптымізацыі малюнка. Каб адрэдагаваць змест інтэлектуальнага аб'екта, яго, на жаль, трэба адкрыць у новым акне і захаваць файл. Пасля гэтага неабходна вярнуцца да бацькоўскага файла, каб вынікі маглі праглядацца.\nPhotoshop таксама мае стылі слаёў (пра якія вы не згадвалі). Яны таксама не разбуральныя і ўплываюць толькі на знешні выгляд пласта, на які яны нанесены. Аднак у Photoshop ў CC2015 была дададзена магчымасць складання гэтых стыляў у адзін пласт.\nЯкія рэальныя прыклады дзелавых выпадкаў паказваюць розніцу паміж бізнес-аналітыкай і бізнес-аналітыкай?Ці ёсць розніца паміж сэнсарнымі нейтронамі і сэнсарнымі клеткамі?У чым галоўная розніца паміж кіраваннем праектамі і кіраваннем будаўніцтвам?У чым розніца паміж "рабіць памылкі" і "рабіць памылкі"?У чым розніца паміж трываласцю і трываласцю?У чым розніца паміж хатнім каталогам і каранёвым каталогам у Linux?У чым розніца паміж магнітам і індуктарам?


Якую небяспеку ўтойваюць у сабе зімовыя дарогі\nУлічваючы той фактар, што ўмовы надвор'я ў зімовы час вельмі часта мяняюцца, варта пагаварыць пра правілы язды менавіта ў гэты перыяд часу.\nВарта разумець, што зімовыя дарогі патрабуюць да сябе зусім іншага адносіны. У першую чаргу неабходна задумацца аб зімовай гуме, спецыяльнай вадкасці для омывателя, а таксама аб спраўнасці асвятляльнага абсталявання. Калі кіроўца не будзе выкарыстоўваць зімовую гуму, то пра яго бяспеку казаць проста бессэнсоўна. Акрамя таго, некаторыя эксперты лічаць, што шыпы ў пэўных выпадках могуць толькі пагоршыць сітуацыю - напрыклад, на голай дарозе. Але на тых участках, дзе дарога асабліва слізкая, шыпы вельмі моцна дапамагаюць.\nЗімовыя дарогі не любяць ліхачоў. Кіраваць аўтамабілем варта плаўна і акуратна, асабліва на ледзяных участках. Не варта рэзка тузаць руль і моцна націскаць на педалі, ад гэтага намець стане толькі мацней. Варта ведаць, што ў зімовы час газаваць не трэба. Са стаянак трэба выязджаць ціха і спакойна. Лепш некалькі разоў заглухнуць пры спробе праехаць каляіну, чым з-за лішняй паспешлівасці трапіць у дрэнную сітуацыю. Да таго ж з каляіны можна выехаць враскачку. Спыняцца пад гару, асабліва ў тым выпадку, калі скаціцца з яе заднім ходам не атрымаецца, непажадана. Гэта таксама варта разумець.\nЗ-за таго, што зімовае ўтрыманне аўтамабільных дарог не заўсёды якаснае, здараецца досыць шмат аварый па віне заносаў. Варта ведаць, што педаль тормазу ў такіх умовах можа больш нашкодзіць, чым дапамагчы. Памятаеце: тармазіць лепш за ўсё рухавіком. Калі летам пры націску педалі аўтамабіль тармозіць адразу, то ў зімовы час гэты фактар можа згуляць злы жарт - аўтамабіль будзе спыняцца нашмат цяжэй, чым у летні перыяд. Акрамя таго, варта вывучыць перарывістае тармажэнне. У дадзеным выпадку сіла націску на педаль змяняецца паступова, перарывістымі рухамі.\nНебяспекі, якія ўтойваюць у сабе зімовыя дарогі, могуць сустрэцца практычна ўсюды. Але часцей за ўсё яны з'яўляюцца на паваротах. Не варта занадта моцна разганяцца, калі ў хуткім часе вы будзеце здзяйсняць манеўр. У адваротным выпадку упісацца ў паварот проста не атрымаецца.\nПаверце, не варта ў халодную пару ездзіць занадта хутка, так як зімовыя дарогі могуць паднесці сюрпрыз. Акрамя таго, калі вы патрапілі ў намець, неабходна памятаць пэўныя правілы паводзінаў у дадзенай сітуацыі. Напрыклад, у некаторых выпадках замест педалі тормазу варта рэзка націскаць на газ. Гэтае правіла патрабуецца ў тым выпадку, калі аўтамабіль переднепріводный. Не трэба думаць, што намець з'яўляецца толькі пры руху на вялікіх хуткасцях. Ён таксама можа цалкам лёгка паўстаць пры рэзкім націску або скідзе педалі газу. Яшчэ раз варта нагадаць - усё варта рабіць плаўна і акуратна.\nНа пэўных дарогах можна удасканаліць свой навык зімовага кіравання. Да прыкладу, дарогі ў Канадзе з надыходам зімы праходзяць нават па рацэ Макензі, якая замярзае. Менавіта на гэтых участках аўтамабілісты і адчуваюць свае навыкі.\nЯк правільна выбраць ровар 12 цаляў\nКалясьніца Таро: значэнне і тлумачэнне карты. расклады Таро\nСем цудаў Расеі, ці Месцы, якія трэба ўбачыць\nБензонат натрыю: ўласцівасці, выпрабаванне на чысціню, прымяненне


Эва Куш: пачуць голас ахвяр злоўжыванняў - Vatican News\nЭва Куш, член арганізацыйнага камітэта рэгіянальнай сустрэчы аб абароне непаўналетніх для Цэнтральнай і Усходняй Еўропы, сабрала сведчанні ахвяр сексуальнага выкарыстання з боку святароў.\n“Што кажуць, чаго чакаюць ад Касцёла, ад “людзей Касцёла” тыя, хто былі паранены ў Касцёле?”. Даць адназначны адказ на гэтае пытанне складана, бо кожная ахвяра злоўжыванняў адметная, мае сваю гісторыю жыцця, як перад, так і пасля атрымання траўмы”, - заўважыла эксперт, падкрэсліваючы, што некаторыя кажуць пра досвед насілля пра некалькі гадоў пасля таго, як спазналі яго, іншыя – праз шмат гадоў. Некаторыя знайшлі на сваім шляху людзей, якія ім дапамаглі, іншыя засталіся сам на сам са сваімі пакутамі.\nПараненыя прамаўляюць: некаторыя гучным голасам змагаюцца за сваё права казаць, быць выслуханымі, іншыя – кажуць з сорамам, у цішыні кабінета псіхатэрапеўта, ці раскрываюцца выключна перад сваімі блізкімі. Некаторыя крычаць, іншыя прамаўляюць моўчкі, прамаўляюць сваім маўчаннем, падкрэсліла псіхіятр.\nПа-першае: прызнаць, што яны існуюць\nЭва Куш адзначыла, што першай патрэбай параненай асобы з’яўляецца прызнанне і прыняцце яе існавання і таго, што яна мае права існаваць, з усімі яе пакутамі, болем, ранамі.\nЭксперт заўважыла, што святары, нярэдка прадстаўляючыся “прадстаўнікамі Бога”, бачаць у сваіх ахвярах аб’екты, якія можна выкарыстаць, і такім чынам знішчаюць у іх годнасць чалавечых істотаў, годнасць “Божых дзяцей”, досвед Бога-Любові і досвед Касцёла, як супольнасці, бо менавіта там матэрыялізуецца насілле, якому ніхто не перашкодзіў і на якое ніхто не адрэагаваў. Ахвяры чакаюць ад Касцёла, у якім адбылося насілле, прызнання злоўжывання не як грэху, учыненага грэшнікам, і які павінен быць прабачаны, але як злачыннага дзеяння, у выніку якіх яны засталіся параненыя.\nАхвяры злоўжыванняў чакаюць у першую чаргу таго, што будуць выслуханы, прыняты як асобы, якія кажуць пра рану, нанесеную не толькі ім самім, але ўсяму Касцёлу. “Яны не хочуць, каб да іх ставіліся як да прыліпалаў, што парушаюць “святы супакой”, як да непажаданых асобаў або нават як да тых, хто дзейнічае супраць Касцёла. Параненыя асобы чакаюць таго, што будуць не толькі прыняты “карэктна”, у адпаведнасці з усімі фармальнымі правіламі, бо прыходзяць да Касцёла, як да супольнасці, а не да касцёльнай установы, якая належна функцыянуе. Ахвяры хочуць мець права выражаць – наколькі яны на гэта здольныя – свой боль і пакуты, якія часам трымаюць схаванымі на працягу многіх гадоў. Не жадаюць атрымліваць інструкцыі, але прагнуць быць выслуханымі.\nАкрамя таго, ахвяры злоўжыванняў прагнуць справядлівасці: яны жадаюць, каб былі выразна названы тыя, хто здзейсніў злоўжыванне, і тыя, хто стаў яго ахвярай. Ахвяры прагнуць быць суб’ектамі кананічнага працэсу, у якім суджэнне будзе выносіцца адносна таго, хто ўчыніў злачынства. Сёння абвінавачаны святар мае больш правоў, якіх, у сваю чаргу, пазбаўлена ахвяра, і гэта робіць з яе нязначную асобу, да якой адносяцца так, нібыта справа зусім не тычыцца яе, - лічыць Эва Куш.\nПрыняцце, разуменне, павага і выразнае менаванне таго, хто ўчыніў злачынства і таго, хто стаў яго ахвярай, дапамагае аздараўленню, асабліва калі яго павінна здзяйсняць адказная касцёльная асоба.\nПа-другое: паважаць час на “аздараўленне”\nПараненыя жадаюць аздараўлення. Для яго патрэбны час і дапамога. Яны не жадаюць, каб ім была ўказана і прадпісана асоба, якая акажа ім дапамогу. Яны прагнуць выбіраць самі. Калі будуць мець патрэбу ў грошах на тэрапеўта ці адваката... хочуць мець права атрымаць падтрымку і ў гэтым пытанні.\nТыя, хто застанецца ў Касцёле, просяць, каб ім быў знойдзены святар, падрыхтаваны для іх суправаджэння таксама на шляху духоўнага аздараўлення, і каб асобы, якіх сустрэнуць, не зрабілі ім яшчэ большага зла, магчыма не праз сексуальнае выкарыстанне, але праз навязванне ўласнай духоўнасці, уласнай рэлігійнасці, пасылаючы іх да экзарцыста ці прымушаючы прабачыць. Яны не жадаюць сустрэцца з іншым святаром, які будзе навязваць ім сваё, бо менавіта гэта яны пазналі з боку тых, хто іх выкарыстаў, хто сваімі ўчынкамі і словамі ўклаў у іх скажоны вобраз Бога, духоўнасці, рэлігійнасці і Касцёла. Яны маюць патрэбу ў часе, неабходным для таго, каб залячыць свае раны.\nАхвяры чакаюць таксама таго, што і супольнасць, у якой насільнік быў пастарам, дапамагла ім, будучы таксама і яна параненай “ахвярай” злачыннага дзеяння, учыненага гэтым святаром.\nАхвяры, параненыя ў Касцёле, у працэсе аздараўлення не жадаюць яшчэ раз распавядаць пра спазнанае зло, каб “даваць сведчанне”, бо для іх гэта раўназначна вяртанню ў “пекла”. Наступае момант, часта праз шмат гадоў, калі яны адчуваць патрэбу ў тым, каб “выпусціць пару” і распавесці ўсё, але потым наступае іншы, калі яны больш не жадаюць вяртацца да мінулага, менавіта для таго, каб аздаравіцца. Не для таго, каб забыць, бо забыць немагчыма, але для таго, каб ісці далей і не заставацца на тым самым месцы.\nПа-трэцяе: вынесці ўрок з іх досведу\nАхвяры, якія прайшлі доўгі шлях аздараўлення, здольныя глядзець на ўласны досвед з пэўнай дыстанцыі. Яны могуць вылучыць тыя памылкі і слабыя месцы, якія ствараюць умовы для таго, каб святары маглі выкарыстоўваць непаўналетніх і ўразлівых дарослых асобаў яшчэ і сёння. Яны могуць указаць на прабелы ў фармацыі, у адносінах паміж святарамі, якія прыводзяць іх да пошуку партнёраў сярод непаўналетніх. Яны могуць распавесці пра тое, што ў культуры Касцёла і яго структурным вымярэнні, садзейнічае злоўжыванням іншымі людзьмі. Яны могуць параіць лепшыя спосабы дапамогі ахвярамі, указаць на памылкі, якія Касцёл працягвае рабіць у дапамозе ім. Урэшце яны могуць прапанаваць Касцёлу як распавядаць параненым пра Бога, што быў сведкам перажытай імі траўмы. Тое, што яны ведаюць, гэта плён іх досведу: досведу перажытага зла і доўгага шляху аздараўлення. Яны могуць распавесці пра шлях, які вядзе да аздараўлення, бо самі яго прайшлі, і ведаюць усё тое, што спачатку ігнаравалі. “Як Касцёл, мы жадаем выслухаць іх?”, - пытаецца Эва Куш.\nЭксперт лічыць, што для таго, каб голас ахвяр злоўжыванняў быў пачуты, патрэбна глыбокая трансфармацыя ў Касцёле і не дастаткова толькі добрых інструкцый і таго, каб Касцёл станавіўся “установай”, якая належным чынам прымае паведамленні пра выпадкі насілля. Трэба пераадолець фармальны падыход, а паказваць вобраз Бога, які з’яўляецца Любоўю, які ласкавы, і вобраз Касцёла, які прымае і абдымае. Будзе слушна задацца пытаннем пра тое, ці не з’яўляецца голас людзей, якія былі паранены, пакінуты і гэтай далей, прароцкім голасам, які можа дапамагчы навяртанню, - лічыць Эва Куш.\nЭва Куш працуе псіхатэрапеўтам у цэнтры псіхалагічнай дамамогі і з’яўляецца членам Польская асацыяцыі псіхіятраў. Была старшынёй аддзялення гэтай арганізацыі ў Катавіцах. Прымала ўдзел у ХІІ і ХІІІ пленарных сесіях Сінода Біскупаў у Рыме ў якасці аўдытара. У 2021 г. брала ўдзел у ватыканскім сімпозіуме “У кірунку аздараўлення і абнаўлення” для прадстаўнікоў епіскапатаў з усяго свету, прысвечанага сексуальным злоўжыванням у адносінах да непаўналетніх. Куш з’яўляецца сузаснавальніцай Цэнтра абароны дзяцінства пры Ігнацыянскай акадэміі ў Варшаве, дзе з 2014 г. працуе намеснікам дырэктара па вучэбнай праграме. Была членам камітэта, які займаўся арганізацыяй першай міжнароднай канферэнцыі, прысвечанай тэме сексуальных злоўжыванняў у Каталіцкім Касцёле, што праходзіла ў 2014 г. у Польшчы.\n16 верасня 2021, 14:30


В лагере «Алый парус» в Лесковичах заканчивается вторая смена — Шумилино. Новости Шумилино и Шумилинского района. Герой працы. Герой труда. Районная газета\n27.07.2015 shumilino343Комментарии on В лагере «Алый парус» в Лесковичах заканчивается вторая смена\nУ гасцях у «Пунсовага ветразя»\nЛета – самая доўгачаканая і любімая пара года ўсіх школьнікаў. Яе дзеці з нецярпеннем пачынаюць чакаць ужо з першага верасня, будуючы планы на наступнае лета. Лагер для дзяцей – гэта іх маленькае жыццё, менавіта тут у час адпачынку яны набываюць не толькі сяброў, але і шмат яркіх і запамінальных момантаў. Напрыканцы мінулага тыдня мы завіталі ў дзіцячы аздараўленчы лагер “Пунсовы ветразь”, які працуе на базе раённай гімназіі ў Лескавічах.\nЛясное паветра, хвалюючы шум сосен, чароўныя спевы птушак, прыгожае і чыстае возера – у Лескавічах сапраўды добрыя ўмовы для адпачынку. І гучнае рэха галасоў дзяцей тут будзе адгукацца да 29 ліпеня. Здаецца, зусім нядаўна лагер адчыніў свае дзверы для другой змены, у якую прыехалі адпачыць 45 дзяцей.\nАдпачываць сюды прыехалі дзеці з усіх куткоў раёна. Большасць дзяцей, як паведаміла нам старшая выхавальніца Ірына Леанідаўна Качан, якія знаходзяцца тут на аздараўленні, са шматдзетных, няпоўных, прыёмных і апякунскіх сем’яў. Нярэдкая з’ява, калі прыязжаюць сюды і некалькі дзяцей з адной сям’і.\nКожны дзень для дзяцей нясе новыя ўражанні. План мерапрыемстваў створаны так, што кожны дзень мае пэўную тэму. На пачатак змены прыпадаюць дзень знаёмстваў, дзень адаптацыі, дзень радасці. Скончыцца змена днямі эмоцый і развітання. Акрамя гэтага тут прайшлі дзень мужнасці і адвагі, у які для выхаванцаў былі арганізаваны экскурсія ў РАНС г. п. Шуміліна, дзе вельмі цікавым для дзяцей было прымерыць форму выратавальніка, пасядзець у пажарнай машыне, на свае вочы пабачыць як тушаць пажар. На выратавальным пасту на шумілінскім возеры пазнаёміліся з правіламі паводзін на вадзе. У дзень рэкордаў і адкрыццяў “Пунсовы ветразь” прымаў гасцей з раённага цэнтра дзяцей і моладзі, якія прадэманстравалі тэхніку пляцення лялек з саломкі. “Бацькоўскі дзень” з акцыяй “Маё дзіця” дапамог выявіць, наколькі бацькі ведаюць сваё дзіця. Дзень турызму, дзень алімпійцаў, дзень музыкі, дзень гумару, дзень эканомікі, дзень спорту, дзень прыгажосці, дзень волатаў… Згадзіцеся, з такой насычанай праграмай сумаваць у “Пунсовым ветразі” няма часу. Дадайце да гэтага спартыўныя гадзіны, дыскатэкі, прагляд кінафі-льмаў, конкурсныя праграмы, гульні.\nШмат часу два атрады праводзяць і на свежым паветры, для іх арганізуюцца пешыя экскурсіі па вёсцы, прагулка на возера. Асаблівую цікавасць, запал энтузіязму надае бонусная сістэма, якая дзейнічае на працягу змены. У канцы змены дзеці, якія праявілі сябе як больш актыўныя, акуратныя, руплівыя і сабралі больш бонусаў, атрымаюць лепшыя прызы.\nУ лагеры для дзяцей арганізавана паўнавартаснае пяціразовае гарачае харчаванне. Акрамя смачна прыгатаваных і абавязковых каш, катлет, рыбы, курыцы, дзеці ласуюцца марозівам, ёгуртам, сыркамі, садавінай, сокамі. А на развітанне кожны атрымае па цэлай скрынцы цукерак.\nПадабаецца ў лагеры не толькі дзецям, але і выхавальнікам, якія апынуліся тут упершыню. Дзве студэнткі другога курса філалагічнага факультэта ВДУ імя П.М. Машэрава Марыя Дзмітрыева і Дзіяна Стасельская прыехалі сюды не толькі падзарабіць грошай, але і прыдбаць педагагічнага вопыту. Самі дзяўчыны з Віцебска, лагер падказалі знаёмыя, і яны без роздумаў вырашылі ехаць, пра што зараз дзяўчыны ні кроплі не шкадуюць. Першы педагагічны вопыт работы ў лагеры, прызнаюцца Марыя і Дзіяна, пакідае толькі незабыўныя ўражанні і пачуцці. Абяцалі дзяўчыны вярнуцца сюды яшчэ.\nНевялікае падарожжа ў краіну дзяцінства ўпэўніла, што там створаны неабходныя ўмовы для добрага адпачынку дзяцей, іх аздараўлення, цікавага правядзення вольнага часу. Змена праходзіць весела, цікава, запамінальна, і кожны знаходзіць сябе ў добрай і карыснай справе.


Янка Сіпакоў: “Кнігі – гэта наш спакой. Душэўны...”Хочацца звярнуцца да яшчэ не вельмі дасведчанага чытача: чытайце і перачытвайце Янку Сіпакова - Новости - Заря - Новости Бреста и Брестской области\nЯнка Сіпакоў: “Кнігі – гэта наш спакой. Душэўны...”Хочацца звярнуцца да яшчэ не вельмі дасведчанага чытача: чытайце і перачытвайце Янку Сіпакова\nУ адзін з цудоўных сакавіцкіх дзён 2011 года газета “Звязда” прынесла мне сумную вестку: памёр Янка Сіпакоў. Мне здалося: усё павінна было крычаць: “Памёр Янка Сіпакоў!” Але ўсё навокал было спакойна, свяціла па-вясноваму сонца, радаваліся свайму звароту на радзіму шпачкі, званчэй звычайнага дзінькалі сінічкі, а ўжо верабейкі што выраблялі... Светла! Сонечна! Вяснова! Хораша! Але ўжо – не радасна: памёр Янка Сіпакоў.\nПрыходжу ў хату, бяру з кніжнай шафы яго мудрую кнігу “Наталенне смагі”, адкрываю і быццам гутару з ім, жывым. Душа мая, якая пасля газетных радкоў захвалявалася, затрымцела, заныла, пачала супакойвацца. Не, ён не памёр. Няма яго фізічна. А ён будзе жыць, бо чалавек, кажуць, памірае не тады, калі яго забіваюць, а тады, калі забываюць. А ці ж можна забыць Вас, Іван Данілавіч, - Чалавека, Пісьменніка, Майстра?!\nЧаму вучыць нас царква ў выпадку смерці дарагога нам чалавека? Так, памятаць яго і маліцца за супакой яго душы. Але моцна не жаліцца. Ды і сам Іван Данілавіч як казаў: “Ёсць сем смяротных грахоў: зайздрасць, скупасць, распуста, аб’яданне, ганарлівасць, гнеў... І сёмы... Вы ўяўляеце, які сёмы? Туга! Аказваецца, смутак, сум, скруха, жаль, маркота, горнасць, журба, паныласць, засмучэнне – усё гэта вельмі вялікі грэх. А я ж і сам, не зважаючы на тое, што гэта грэшна, люблю такія светлыя хвіліны невядомай тугі, якія могуць здарыцца і ўранку, і ўвечары, і пасярод дня. Яны не стамляюць, не ўзбуджаюць, а наадварот - супакойваюць: тады ты нібы ачышчаешся, нібы ўзнаўляешся для нейкай невядомай пакуль радасці” (“Наталенне смагі”). Вось так, Іван Данілавіч, Вы яшчэ больш супакоілі мяне.\nРазважаю: чалавек пражыў 75 гадоў, зрабіў так многа для роднай Бацькаўшчыны, з якою быў і ў радасныя яе часы, і ў скрушныя, усё жыццё аддаў любімай справе – творчасці. Як там у Вас: “Я ж усё сваё жыццё толькі працаваў! Бо я перакананы, што праца – ёсць жыццё, а жыццё – гэта праца”. І праца Ваша, шаноўны Іван Данілавіч, служыла нам, Вашым сучаснікам, будзе яна служыць і нашым нашчадкам, пакуль будзе жыць наша роднае слова, якое Вы праславілі сваімі творамі, якім Вы славілі і зямлю, і неба, і чалавека, і ўсё існае на зямлі.\nЗ Іванам Данілавічам я ніколі не сустракалася. Чытала яго творы, чытала ўсё, што магла напаткаць у школьнай, сельскай бібліятэках, у перыядычных часопісах. Адносіла яго да шэрагу лепшых беларускіх пісьменнікаў. Але вось у адным з нумароў “Немана” сустрэла анатацыю Міхася Пазнякова на новую кнігу Янкі Сіпакова “Зялёны лісток на планеце Зямля”. Зацікавілася. Тут жа была прыпіска рэдакцыі, што ў адным з бліжэйшых нумароў будуць надрукаваны ўрыўкі з твора. Чакаю. І ўжо ў наступным нумары “Неман” дае чатыры эсэ ў перакладзе на рускую мову таго ж Міхася Пазнякова. Прачытала – праглынула. Адчула “дух” кнігі. Зацікавіла яшчэ больш. Стала шукаць у раёне “Зялёны лісток...”. Няма нідзе.\nТэлефаную ў Мінск Уладзіміру Гніламёдаву, літаратуразнаўцу, акадэміку, дырэктару Інстытута літаратуры НАН. А з Уладзімірам Васільевічам я знаёма яшчэ з часоў майго студэнцтва. Паступіўшы на філфак Брэсцкага педінстытута, я жыла ў сям’і свайго брата Міхася Рудкоўскага, які год да таго быў запрошаны з раённай Ганцавіцкай газеты “Савецкае Палессе” на працу на адкрыўшуюся абласную студыю тэлебачання. На той час ён ужо быў вядомы на Берасцейшчыне паэт (выдаў да гэтага часу свой першы зборнік вершаў “Першыя вёрсты”). Уладзімір Васільевіч пасля заканчэння Брэсцкага педінстытута працягваў вучобу ў Мінску ў аспірантуры. Сябравалі з Міхасём, і ён, наведваючы сваіх на Камянеччыне, усякі раз забягаў да Міхася.\nТэлефаную Гніламёдаву, выкладваю яму сваю “бяду”. А ён:\n- А ты патэлефануй Івану Данілавічу, папрасі, ён і прышле табе “Зялёны лісток на планеце Зямля”. Я табе і тэлефон яго дам.\n- Ды няёмка неяк аклапочваць чалавека, - кажу яму я са сваёй прыроджанай нясмеласцю і вясковай сціпласцю.\n- А ты спасылайся на мяне. Маўляў, я не я, гэта мяне Гніламёдаў падвучыў, - гаворыць ён смеючыся. – Вось убачыш – прышле.\nТут жа, набраўшыся смеласці, тэлефаную.\nПрагаварылі мы з Іванам Данілавічам доўга. Чалавекам ён аказаўся зусім простым, надзвычай добразычлівым, прыязным. Гаварылі мы і пра “Зялёны лісток...”, і пра літаратуру, і пра беларускую мову, і пра жыццё...\nІ ўжо праз пару дзён я атрымала бандэроль з жаданай кнігай. З цёплым аўтографам: “Вельмі паважанай Ірыне Міхайлаўне Рудкоўскай, якая, - перакананы! – вельмі любіць і шануе нашу родную Беларусь – гэтак жа, як і аўтар гэтай кнігі. Ад усяе шчырасці, з найлепшымі пажаданнямі – Янка Сіпакоў. 23 верасня 2007 года”.\nКніга была прачытана з захапленнем. Гэта ж сапраўдны скарб, а не проста кніга. Гэта скарб пра скарбы нашай Бацькаўшчыны. Гэта малая, але ў той жа час вельмі глыбокая энцыклапедыя краю. У якім жа харастве і багацці паўстае з яе наша Радзіма. З якой любоўю, з якім замілаваннем распавядае аўтар пра тое, што так любіць, чым так ганарыцца перад усім светам. Больш глыбока, больш шчыра выказаць сваю любоў да радзімы, да роднай зямлі і людзей, што жылі і жывуць тут, чым гэта зрабіў Янка Сіпакоў, па-мойму, ужо і нельга.\nСама чытала і перачытвала, а потым дала “Зялёны лісток на планеце Зямля” ў школу, каб пазнаёміліся хоць настаўнікі. Пасля у раённую бібліятэку. Водгукі – самыя высокія.\nЗадумалася: маем кнігу-скарбонку, а яе не знайсці. Што тая адна тысяча асобнікаў! Дык яна ж, як хлеб надзённы, павінна быць у кожнай хаце. Як жа так? І я пішу ліст у Міністэрства адукацыі на імя намесніка міністра Казіміра Фарыно з просьбаю-патрабаваннем зрабіць усё магчымае і немагчымае, каб выдаць кнігу масавым тыражом, каб магла яна трапіць у рукі школьнікаў, студэнтаў, настаўнікаў.\nУсяго праз два дні тэлефануе мне галоўны спецыяліст-беларусазнавец Міністэрства адукацыі З.І. Падлінская.\n- Мы вам дадзім афіцыйны адказ міністэрства, але мне вельмі захацелася пазнаёміцца з вамі. Ліст ваш нас вельмі ўзрадаваў. Мы атрымоўваем лісты, але яны звычайна з нейкімі рознымі скаргамі. А тут вы асабіста ніякай выгоды не маеце, а так шчыра клапаціцеся пра справы грамадства, пра выхаванне моладзі. Я ўжо патэлефанавала Янку Сіпакову і зачытала ваш ліст. Ён быў вельмі крануты.\nМіністэрства не прымусіла сябе чакаць з адказам, у якім пагаджалася з маім пунктам гледжання на кнігу, пералічваліся тыя захады міністэрства для таго, каб яе абавязкова набылі школьныя бібліятэкі. “Думаем, што агульнымі намаганнямі справа вырашыцца станоўча і кніга Янкі Сіпакова стане настольнай для многіх школьнікаў”, - заканчваўся ліст за подпісам К. Фарыно.\nА неўзабаве выйшла наступная кніга я.Сіпакова “Наталенне смагі”. І Іван Данілавіч ужо без ніякіх маіх просьбаў даслаў яе мне таксама, вядома, з аўтографам. Кніга гэтая – своеасаблівы настрой душы, кніга, калі яе чытаеш, прымушае цябе разам з аўтарам задумвацца над няпростымі рэаліямі сучаснага жыцця.\nА як геніяльна апісаны ў кнізе тыя з’явы, якія мы звычайна і не заўважаем.\nУспамінаецца, як на пачатку чэрвеня 2009 года патэлефанаваў мне Іван Данілавіч і дзякаваў за некалькі цёплых слоў у яго адрас у адной з маіх публікацый у “Звяздзе”:\n- Тэлефануе мне Серафім Андраюк, пытае, ці чытаў я “Звязду” за 3 чэрвеня, дзе нейкая чытачка з Ганцавіцкага раёна ў матэрыяле “Цётка – не маці” цёпла гаворыць пра цябе? Я пайшоў, купіў газету, прачытаў. Вельмі правільна пішаце пра мову.\nІ са сваёй сціпласцю сказаў, што я залішне пераацэньваю яго творчасць, яе ролю ў беларускай літаратуры.\nУ гэтай жа размове пацікавіўся, ці адзіная гэта мая газетная публікацыя. Я прызналася, што часам пра што набалелае пішу ў беларускамоўныя выданні: раёнку, “Звязду”, “ЛіМ”. Іван Данілавіч папрасіў прыслаць іх яму. Потым мне аж няёмка было слухаць з яго вуснаў многа цёплых слоў у свой адрас. Прызнаюся: няёмка, але ж і прыемна.\nМае галоўныя тэмы – маральна-этычныя праблемы грамадства, стан роднай мовы. Я разумею, чаму Іван Данілавіч так цёпла ставіўся да мяне: ён адчуў аднадумца, чалавека, якога хвалююць многія праблемы, а гэтыя праблемы хвалявалі і яго.\nЯ ўсе гады нашага завочнага знаёмства дзівілася, як гэта ён – вядомы далёка і за межамі нашай краіны, знаходзіў час на стасункі са мною, нейкай вясковай жанчынай з палескай вёскі ў глыбінцы? У яго ж было столькі прыхільнікаў яго творчасці! Нават у далёкай Індыі выйшла яго кніга паэзіі “Чорны Бог і іншыя вершы”, на прызентацыі якой прысутнічаў сам тагачасны прэзідэнт.\nА колькі ж ён займеў сяброў, бываючы нават у самых аддаленых куточках СССР!\nЗа гэтыя гады знаёмства я ні разу не змагла патэлефанаваць яму, каб першай павіншаваць са святам. Разважала: гараджане, асабліва творчыя людзі, якія працуюць па начах, кладуцца позна спаць. І ён ніколі не забываў павіншаваць у тэлефоннай размове ці прыслаць каляровую паштоўку. А віншаваў і з дзяржаўнымі святамі, і з рэлігійнымі. Я ж – хіба ў дзень яго нараджэння. Дзякуй Богу, што Іван Данілавіч перажыў сваё 75-годдзе: яму блізкія людзі, сябры перад канцом зямной дарогі паспелі сказаць шмат цёплых слоў.\nТэлефанавала я яму і пасля публікацый яго новых твораў у часопісах, часцей за ўсё ў “Полымі”. Ён заўсёды прасіў выказвацца. Я выказвалася, наколькі хапала мне маёй літаратурнай дасведчанасці. А калі Іван Данілавіч папрасіў даць ацэнку яго перакладам са старажытнай паэзіі, то я проста прызналася, што баюся гэта рабіць, бо нават некаторыя з аўтараў,якіх ён пераклаў, мне невядомы. І тут мае “местачковыя” ацэнкі могуць выглядаць зусім некампетэнтна. А што пераклаў на беларускую мову, то гэта цудоўна. Лішні раз паказаў, што беларускай мове ў саюзе з сапраўдным майстрам пад сілу ўсе віды і формы літаратуры ўсіх часоў і народаў.\nУспамінаю, як 21 сакавіка (Сусветны дзень паэзіі) я выкарыстала гэтае свята, каб лішні раз пагаварыць з Іванам Данілавічам. Віншую яго са святам.\n- Якім? – пытаецца.\n- А мы ж не святкуем. Але ўсё ж добра, што ёсць такі дзень. Лішні раз падкрэслівае свет, што паэзія – вялікая сіла, што яна варта павагі.\nШкада, што не паспела выказаць яму, як захапіла, ашаламіла мяне яго “Мая бібліятэка”. Ну чаму ж мне было чакаць, пакуль “Маладосць” поўнасцю надрукуе яго новую кнігу эсэ. Якая веліч! Якая шырыня і глыбіня роздумаў і разважанняў! Вось дзе сапраўднае багацце! Стала сорамна за многіх з нас, што (асабліва ў апошнія часы) выкарыстоўвалі кнігі толькі для ўпрыгожвання сваіх кватэр, толькі для інтэр’еру. Не пакідае і па сённяшні дзень мяне думка: як жа шмат часу мы трацім так марна! Чытала “Маю бібліятэку” Янкі Сіпакова і адчувала сябе прысаромленай, каб не больш. Сама сябе суцяшала: у цябе яшчэ ёсць нейкі час.\nВось, да прыкладу, разважанні пра кнігу, бібліятэку, пра іх ролю ў жыцці чалавека і чалавецтва: “Бібліятэка, на мой погляд, сабрала разам увесь розум чалавецтва за ўсе часы і народы з таго моманту, як патухлая зорка Зямля зрабілася жывою, скарб, якім можа бесперашкодна і з радасцю карыстацца кожны чалавек на планеце... Бібліятэка – гэта сувязь часоў. Яна прыбірае ўсе межы, яднае адлегласці, эпохі, народы... Бібліятэка – гэта ахова, прыстанішча ад мітусні і зласлівасці. Кнігі – гэта наш спакой. Душэўны... Бібліятэкі не даюць чалавеку расчалавечыцца.., “чалавек, які чытае кнігу, - шчаслівы чалавек”.\nДзесьці Янка Сіпакоў казаў, што творца павінен так пісаць, каб яго можна было пазнаць нават не па творы, а па адным сказе. Сёння, Іван Данілавіч, я пазнаю Вас, як пазнаю, да прыкладу, майго любімага Чэхава, як пазнаюць сапраўднага творцу.\nХочацца звярнуцца да яшчэ не вельмі дасведчанага чытача: чытайце і перачытвайце Янку Сіпакова. Колькі зменшыцца ў нашым жыцці злосці, зайздрасці, злыбяды, сквапнасці, пустабрэхства, самаўзвышэння, імкнення да ўяўнага дабрабыту, нават бесчалавечнасці... Як падабрэем, палагаднеем мы, як прыязней будзем адзін з адным, убачым вакол сябе прыгажосць і будзем імкнуцца да яе. Мы ў поўную меру адчуем у сабе пачуццё ўласнай годнасці, гордасці за свой народ, за сваю мову, за сваю Радзіму.\nІрына РУДКОЎСКАЯ, Ганцавіцкі раён.


Аналітык: на самай справе бітва за нафту паміж Беларуссю і Расіяй яшчэ не скончана | Новы Час\nНа мінулым тыдні Сяргей Румас паведаміў, што пасля трох месяцаў спрэчак ўрада Беларусі і Расіі дамовіліся аб пастаўках нафты — у нашу краіну яны пачнуць ажыццяўляцца без выплат прэмій расійскім кампаніям.\nПрэм'ер-міністр удакладніў, што «з гэтай прэміі 11,7 даляра 7 долараў зніжаюць кампаніі, то бок кампаніі будуць пастаўляць з прэміяй 4,7 даляра». Гэтыя 4,7 даляра будуць урэгуляваны «міжбюджэтных разлікамі — урад Расійскай Федэрацыі возьме гэтыя 4,7 даляра на сябе».\nАле праз некалькі дзён стала вядома, што пачатак паставак у красавіку пад пагрозай зрыву, бо пагадненні з «Белнафтахімам» з-за захоўваючыхся рознагалоссяў не падпісаныя. Пра гэта Reuters распавялі чатыры крыніцы з галіны.\nUDF.BY пацікавіўся ў экспертаў: ці можна ўжо казаць аб перамозе ў «нафтавай вайне»?\n«Бакі дамовіліся толькі на думку нашага прэм'ер-міністра»\nСтарэйшы аналітык «Альпары» Вадзім Іосуб у каментары UDF.BY адзначыў, што з упэўненасцю казаць пра вынікі перамоў паміж Менскам і Масквой нельга.\n«Мы назіраем цікавую сітуацыю, якая працягваецца са снежня мінулага года. Калі пачаліся перамовы аб прадаўжэнні кантактаў па пастаўках нафты, бакі сустракаліся і на ўзроўні міністэрстваў, і на ўзроўні ўрадаў, і на ўзроўні прэзідэнтаў. І ці ледзь не кожная такая сустрэча сканчалася тым, што бакі вельмі па-рознаму трактавалі вынікі перамоваў. На самай справе цяпер складана каментаваць навіну аб тым, што Беларусь і Расія дамовіліся. Яны дамовіліся на думку нашага прэм'ер-міністра і кіраўніцтва "Белнафтахіму"», — сказаў Іосуб.\nАналітык звярнуў увагу: намеснік міністра фінансаў Расеі Аляксей Сазанаў ўжо пасля заявы Румаса сказаў журналістам, што не ведае аб схеме кампенсацый і ні з кім не працуе на гэты конт.\n«То бок, не вельмі зразумела, пра што на самой справе дамовіліся, а што яшчэ трэба абмяркоўваць. Меркаванні двух бакоў у чарговы раз разыходзяцца. Наколькі я разумею, нейкіх практычных наступстваў у выглядзе кантрактаў на сёння няма. Таму абмяркоўваць, хто перамог, а хто прайграў у «нафтавай вайне», яшчэ рана. На самой справе бітва за нафту яшчэ не скончана», — адзначыў Іосуб.\n«Трэба садзіцца з Расіяй за стол перамоваў і абмяркоўваць кошт газу»\nКіраўнік Навукова-даследчага цэнтра Мізэса Яраслаў Раманчук у каментары UDF.BY адзначыў, што не можа даць адназначнага адказу на пытанне аб перамозе ў нафтавай спрэчцы.\n«Бакам трэба пераходзіць у рэжым нармальных адносін, прынятых у міжнародным гандлі. Што значыць «з прэміяй», «без прэміі?» Ёсць сусветная цана — па ёй і трэба купляць. Таму трэба скарыстацца момантам і аддзяліць канчаткова і беспаваротна бізнес ад палітыкі. Хай гэтым пытаннем займаюцца тыя хлопцы, якія працуюць у сферы нафты і нафтапрадуктаў», — заклікаў Раманчук.\nАле, на яго думку, афіцыйны Мінск можа лічыцца прайграўшым, бо палітызаванае пытанне паставак нафты.\n«Але ў выпадку калі ўрад і «Белнафтахім» як пасярэднікі ўлічаць новыя нізкія цэны на сыравіну і нафтапрадукты, то беларускія спажыўцы могуць выйграць. Калі знізяцца тарыфы на ЖКГ і транспарт, то гэта будзе сур'ёзнай палёгкай для насельніцтва і малога бізнэсу», — сказаў эканаміст.\nКіраўнік Навукова-даследчага цэнтра Мізэса таксама заклікаў скарыстацца сітуацыяй з падзеннем сусветных коштаў на газ: «Трэба садзіцца з Расіяй за стол перамоваў і абмяркоўваць кошт».\nНагадаем, у гэтым годзе Беларусь працягвае атрымліваць расейскі газ па цане мінулага года — 127 даляраў за тысячу кубаметраў. Мінск да нядаўняга часу лічыў, што справядлівай была б цана ў 90 даляраў за тысячу кубаметраў.


Яшчарка пяшчаніку, з Індыі - Цвёрды кварц з дробнымі зернямі - Відэа\nтэгі Джаспер, Пяшчанік\nЯшч пяшчаніку, сукупнасць мікрагранулярнага кварца і / або халцэдона і іншых мінеральных фаз, - гэта непразрыстае, нячыстае разнастайнасць крэмнія. Ён можа быць вельмі паліраваны і выкарыстоўваецца для вазаў, коцікаў і табакеркі. Удзельная вага яшмы звычайна складае ад 2.5 да 2.9. Нараўне з геліятропам (крывавы камень), яшма (зялёны з чырвонымі плямамі) - адзін з традыцыйных для сакавіка сакавіка. Яспіліт - гэта паласа жалезнай пароды, якая часта мае характэрныя палосы яшмы.\nНазва азначае «плямісты або крапчатость камень», і выводзіцца праз старофранцузского jaspre (варыянт англа-Норман Джасп) і лацінскай iaspidem (ном. IASPIS)\nЗялёная яшма была выкарыстаная для насавых свердзела ў Mehrgarh паміж 4th і 5th тыс. Да н.э. Джаспер, як вядома, быў любімым жамчужынай ў старажытным свеце, яе імя можа быць прасочана на арабскай, фарсі, іўрыт, Асірыйскім, грэцкай і лацінскай мовах. На мінойскай Крыце, яшма была выразаная, каб вырабіць пляцоўка каля 1800 да н.э., аб чым сведчыць археалагічнымі аднаўлення ў палацы Кносс.\nХоць тэрмін яшма цяпер абмежаваны непразрыстым кварц, старажытны яспіс быў каменем значнай напаўпразрыстасці ў тым ліку нефрыт. Яшма антычнасці ў многіх выпадках была выразна зялёнай, бо яе часта параўноўвалі з смарагдавым і іншымі зялёнымі прадметамі. Джаспер у Нібелунгенлідзе называюць празрыстым і зялёным. Яшма старажытных, напэўна, уключала камяні, якія зараз можна было б назваць халцэдонам, і смарагдавая яшма, магчыма, была падобна на сучасную хрызапар. Габрэйскае слова юшфа, магчыма, абазначала зялёную яшму. Фліндэрс Петры выказаў здагадку, што адэм, першы камень на нагрудніку Першасвятара, быў чырвонай яшмай, у той час як таршыш, дзесяты камень, магчыма, быў жоўтай яшмай.\nПяшчанік яшма, з Індыі


Намеснік старшыні Дзяржынскага райвыканкама\nСпампаваць 467.38 Kb.\nПамер 467.38 Kb.\n___________ А.С. Чаган\nмерапрыемстваў па правядзенню ў 2016 годзе Года культуры\nТэрмін і месца правядзення:\n1. Паказ творчых дасягненняў у галіне музычнага, тэатральнага, харэаграфічнага\nі іншых відаў мастацтва, прафесійнай і аматарскай творчасці\nУдзел публічных бібліятэк раёна ў рэспубліканскіх акцыях «Лета з добрай кнігай» і «Сямейныя чытанні»\nНа працягу 2016 года; публічныя бібліятэкі раёна\nДзяржынская цэнтралізаваная бібліятэчная сістэма; публічныя бібліятэкі раёна\nУдзел клубных устаноў раёна ў мерапрыемствах рэспубліканскай акцыі «Культурная сталіца Беларусі – 2016»\nНа працягу 2016 года; горад Маладзечна\nДУ «Дзяржынскі раённы Цэнтр культуры і народнай творчас-ці»; клубныя ўстановы раёна; Дома культуры\nВечары адпачынку для работнікаў прадпрыемстваў, арганізацый і ўстаноў раёна\nНа працягу 2016 года; установы культуры раёна (па асобным графіку)\nВечары адпачынку для пажылых людзей\nДУ «Дзяржынскі раённы Цэнтр культуры і народнай творчас-ці»; клубныя ўстановы раёна; Дамы культуры; публічныя бібліятэкі раёна\nМерапрыемствы, прысвечаныя правядзенню народных святаў, абрадаў, выстаў, прымеркаваных да каляндарных святаў\nДУ «Дзяржынскі раённы Цэнтр культуры і народнай творчас-ці»; клубныя ўстановы раёна; Дамы культуры\nМерапрыемствы па прафілактыцы п'янства, алкагалізму, наркаманіі, тытунекурэння, ВІЧ/СНІД\nМерапрыемствы па патрыятычнаму выхаванню моладзі\nМерапрыемствы з людзьмі сталага ўзросту, інвалідамі і ветэранамі Вялікай Айчыннай вайны\nДУ «Дзяржынскі раённы Цэнтр культуры і народнай творчас-ці»; клубныя ўстановы раёна; Дома культуры; публічныя бібліятэкі раёна\nМерапрыемствы па прававой асвеце грамадзян\nВечары-дыспуты для моладзі раёна ў рамках работы маладёжнага дыскусійнага клуба «Discovery»\nШтомесяц на працягу 2016 года;\nДУ «Дзяржынскі гарадскі Дом культуры» (па асобным графіку)\nТанцавальна-забаўляльныя дыскатэчныя праграмы ва ўстановах культуры раёна\nШтомесяц на працягу 2016 года; установы культуры раёна (па асобным графіку)\nКлубныя ўстановы раёна; Дамы культуры\nРаённыя турніры па інтэллектуальным гульням\nНа працягу 2016 года;\nЎдзел творчых калектываў дзіцячых школ мастацтваў раёна ў канцэртных праграмах у зале камернай музыкі ДУА «Дзяржынская дзіцячая школа мастацтваў»\nДУА «Дзяржынская дзіцячая школа мастацтваў»\nДзіцячыя школы мастацтваў і дзіцячыя музычныя школы мастацтваў раёна\nАгульнараённы агляд-конкурс творчых калектываў сельскіх клубных устаноў «Вясковай творчасці Алімп»\nНа працягу студзеня-чэрвеня 2016 года; установы культуры раёна (па асобным графіку)\nДУ «Дзяржынскі раённы Цэнтр культуры і народнай творчас-ці»; клубныя ўстановы раёна; Дома культуры; дзіцячыя школы мастацтваў і дзіцячыя музычныя школы мастацтваў раёна\nУдзел творчых калектываў дзіцячых школ мастацтваў раёна ў міжнародным фестывалі-конкурсе «Славянскія сустрэчы»\nСтудзень 2016 года; горад Мінск\nНавагодні спектакль для вучняў устаноў адукацыі раёна «Новы год шыварат-навыварат»\nСтудзень 2016 года; ДУ «Дзяржынскі гарадскі Дом культуры»\nДУ «Дзяржынскі гарадскі Дом культуры»; установы адукацыі раёна\nНавагодняе тэатралізаванае прадстаўленне для дзяцей каля ёлкі «Шыварат-навыворот працягваецца»\nСвяточная танцавальна-забаўляльная Навагодняя праграма «2016-я Навагодняя ноч»\n1 студзеня 2016 года; цэнтральная плошча горада Дзяржынска\nТэатралізаванае прадстаўленне «Калядныя ўзоры», прысвечанае святкаванню Раства Хрыстова (праваслаўнага Раства), у тым ліку святочная танцавальна-забаўляльная праграма ў Дзяржынскім гарадскім Доме культуры «The best Каляда!»\n7 студзеня 2016 года; цэнтральная плошча горада Дзяржынска і ДУ «Дзяржынскі гарадскі Дом культуры»\nДУ «Дзяржынскі гарадскі Дом культуры; ДУ «Дзяржынскі раённы Цэнтр культуры і народнай творчасці»; клубныя ўстановы раёна; Дома культуры\nУдзел творчых калектываў устаноў культуры раёна ў XXVIII аглядзе «народ-ных» і «узорных» аматарскіх калектываў Мінскай вобласці на прадмет пацвярджэння ганаровага звання (у рамках агляду-конкурсу вядучых шоу- і канцэртных праграм, артыстаў размоўнага жанру, тэатраў мініяцюр, пастановачных нумароў)\nЛюты-красавік 2016 года; ДУ «Дзяржынскі гарадскі Дом культуры» і ДУА «Дзяржынская дзіцячая школа мастацтваў»\nПрэзентацыя дыска самадзейнага кампазітара О.М. Пяткуна\nЛюты-сакавік 2016 года; ДУ «Дзяржынскі гарадскі Дом культуры»\nРаённая акцыя «Тыдзень роднай мовы», прысвечаная Міжнароднаму дню роднай мовы\n14-21 лютага 2016 года; установы культуры раёна\nДУ «Дзяржынскі раённы Цэнтр культуры і народнай творчас-ці»; клубныя ўстановы раёна; Дома культуры; публічныя біб-ліятэкі раёна; дзіцячыя школы мастацтваў і дзіцячыя музыч-ныя школы мастацтваў раёна\nМерапрыемствы, прысвечаныя Дню Святога Валянціна «Страла Амура»\n15 лютага 2016 года; клубныя ўстановы раёна\nДУ «Дзяржынскі раённы Цэнтр культуры і народнай творчас-ці»; клубныя ўстановы раёна\nНародныя гулянні, прысвечаныя святу Масленіцы\n22-28 лютага 2016 года; установы культуры раёна (па асобнаму графіку)\nСвяточны канцэрт, прысвечаны Дню абаронцаў Айчыны і Узброеных сілаў Рэспублікі Беларусь «Зямлі на вернасць прысягаем»\n22 лютага 2016 года; ДУ «Дзяржынскі гарадскі Дом культуры»\nДУ «Дзяржынскі гарадскі Дом культуры»; ваенны камісарыят Дзяржынскага і Узденскага рёнаў\nРаённае свята Працы, шанаванне лепшых работнікаў прадпрыемстваў, арганізацый і ўстаноў раёна\n26 лютага 2016 года; ДУ «Дзяржынскі гарадскі Дом культуры»\nАддзел ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама; аддзел эканомікі райвыканкама; аддзел жыллёва-камунальнай гаспадаркі райвы-канкама; кіраванне сельскай гаспадаркі і харчавання райвы-канкама; раённае аб'яднанне прафсаюзаў; прадпрыемствы, арганізацыі і ўстановы раёна\nПрэзентацыя зборніка казак «Казкі дзяцей Дзяржыншчыны»\nСакавік 2016 года; Дзяржынская цэнтральная раённая бібліятэка\nДзяржынская цэнтральная раённая бібліятэка\nСвяточны канцэрт, прысвечаны Дню міліцыі\nСакавік 2016 года; ДУ «Дзяржынскі гарадскі Дом культуры»\nУдзел творчых калектываў дзіцячых школ мастацтваў раёна ў рэспубліканскім форуме цымбалістаў «Срэбраны звон цымбалаў»\nСакавік 2016 года; горад Маладзечна\nУдзел творчых калектываў дзіцячых школ мастацтваў раёна ў VI адкрытым фестывалі-конкурсе фартэпіяннай музыкі «Музычныя іскрынкі»\nСакавік 2016 года; горад Клецк\nРэгіянальны тур абласнога конкурсу юных піяністаў\nСакавік 2016 года; ДУА «Дзяржынская дзіцячая школа мастацтваў»\nРэгіянальны тур абласнога конкурсу харавых калектываў\nСвяточныя канцэртныя праграмы, прысвечаныя Міжнароднаму Дню жанчын\n5-8 сакавіка 2016 года; установы культуры раёна, прадпрыемствы, арганізацыі і ўстановы раёна\nУстановы культуры раёна\nСвяточныя канцэртныя праграмы да міжнароднага Дня жанчын «Каханым жанчынам!»\n5 і 6 сакавіка 2016 года; ДУ «Дзяржынскі гарадскі Дом культуры»\nУдзел творчых калектываў устаноў культуры раёна ў абласным свяце «Чалавек года Міншчыны»\n18 сакавіка 2016 года; горад Салігорск\nДУ «Дзяржынскі гарадскі Дом культуры»; ДУ «Дзяржынскі раённы Цэнтр культуры і народнай творчасці»; клубныя ўстановы раёна; Дома культуры\nВыяздныя канцэрты творчых калектываў клубных устаноў раёна і танцавальна-забаўляльныя праграмы, прысвечаныя Дню работнікаў бытавога абслугоўвання насель-ніцтва і жыллёва-камунальнай гаспадаркі\n22 сакавіка 2016 года; населеныя пункты раёна\nРаённы конкурс «Жанчына года Дзяржыншчыны – 2016»\n25 сакавіка 2016 года; ДУ «Дзяржынскі гарадскі Дом культуры»\nДУ «Дзяржынскі гарадскі Дом культуры»; раённая арганіза-цыйная структура грамадскага аб'яднання «Беларускі саюз жанчын»\nУдзел творчых калектываў дзіцячых школ мастацтваў раёна ў абласным конкурсе «Сымон-музыка»\nКрасавік 2016 года; горад Стоўбцы\nРаённы конкурс патрыятычнай песні «Песні юнацтва нашых бацькоў»\nКрасавік 2016 года; установы культуры раёна\nДУ «Дзяржынскі раённы Цэнтр культуры і народнай творчас-ці»; клубныя ўстановы раёна; Дома культуры; РК ГА «БРСМ»\nАдкрыты рэгіянальны конкурс патрыятыч-най песні «Крутагорскія зарніцы – 2016»\nКрасавік 2016 года; ДУА «Дзяржынская дзіцячая школа мастацтваў»\nУдзел творчых калектываў дзіцячых школ мастацтваў раёна ў абласным конкурсе юных піяністаў\nКрасавік 2016 года; горад Салігорск\nУдзел творчых калектываў дзіцячых школ мастацтваў раёна ў міжнародным форуме «Star Show»\nКрасавік 2016 года; горад Мінск\nУдзел творчых калектываў дзіцячых школ мастацтваў раёна ў абласным конкурсе харавых калектываў\nКрасавік 2016 года; горад Маладзечна\nУдзел Дзяржынскай дзіцячай школы мастацтваў у міжнароднай тэарэтычнай алімпіядзе «Мой свет – мастацтва»\nУдзел творчых калектываў дзіцячых школ мастацтваў раёна ў рэгіянальнай духоўна-асветніцкай выставе-кірмашы «Вербны кірмаш»\nВечары смеху «Смеху і шчасця няма перашкодаў» ва ўстановах культуры раёна\n1 красавіка 2016 года; установы культуры раёна\nЛітаратурныя вечары і кніжныя выставы ў публічных бібліятэках і ў клубных установах раёна, прысвечаныя Дню яднання народаў Беларусі і Расіі\n2 красавіка 2016 года; публічныя бібліятэкі і клубныя ўстановы раёна\nДзяржынская цэнтралізаваная бібліятэчная сістэма; ДУ «Дзяржынскі раённы Цэнтр культуры і народнай творчас-ці»; публічныя бібліятэкі раёна; клубныя ўстановы раёна; Дома культуры\nМерапрыемствы ў рамках Вербнага тыдня «Вербачка»\n5 красавіка 2016 года; клубныя ўстановы раёна\nГульні і забавы ў рамках святкавання светлага дня Хрыстовага (Вялікдзень)\n12 красавіка 2016 года; клубныя ўстановы раёна\nУдзел у абласным свяце ветэранскіх калектываў у рамках рэспубліканскага фестывалю народнай творчасці ветэранскіх калектываў «Не старэюць душой ветэраны»\n16 красавіка 2016 года; горад Смалявічы\nВячэры-успаміны і вечары-партрэты, прымеркаваныя да Радаўніцы\n21 красавіка 2016 года; клубныя ўстановы раёна\nДУ «Дзяржынскі раённы Цэнтр культуры і народнай творчасці»; клубныя ўстано-вы раёна\nДні памяці «Трагедыя стагоддзя» ва ўстановах культуры раёна, прымеркаваныя да 30-гадавіны трагедыі на Чарнобыльскай атамнай электрастанцыі\n26 красавіка 2016 года; установы культуры раёна\nГарадскі турнір па інтэлектуальных гульнях сярод каманд прадпрыемстваў, арганізацый і ўстаноў горада Дзяржынска\n29 красавіка 2016 года; ДУ «Дзяржынскі гарадскі Дом культуры»\nАдборачныя туры раённага конкурсу маладых выканаўцаў эстраднай песні «Мелодыі Крутагор'я – 2016»\nМай-чэрвень 2016 года; клубныя ўстановы раёна\nУдзел «узорнага» вакальнага калектыву «Чараўнік» Дома культуры пасёлка Энергетыкаў у міжнародным фестывалі тэатраў лялек\nМай 2016 года; горад Мінск\nДУ «Дом культуры пасёлка Энергетыкаў»\nУдзел творчых калектываў дзіцячых школ мастацтваў раёна ў міжнародным фестывалі «Хайноўскія Дні царкоўнай музыкі»\nМай 2016 года; горад Хайноўка, Польшча\nУдзел творчых калектываў дзіцячых школ мастацтваў раёна ў адкрытым конкурсе «Джаз тайм»\nМай 2016 года; горад Салігорск\nРаённая акцыя «Цыгарэта – смяротная пастка», прымеркаваная да Дня адмовы ад курэння\nМай 2016 года; клубныя ўстановы раёна\nСпектакль «узорнага» тэатра-студыі «Маяк»\nМай 2016 года; ДУ «Дзяржынскі гарадскі Дом культуры»\nАгульнараённы фестываль конкурсна-забаўляльных праграм «Крутагорскія пацешкі»\n1 мая, 9 мая і 3 ліпеня 2016 года; летняя эстрада дзіцячага парку горада Дзяржынска