А вы ўмееце кахаць? Па-беларуску! (2011 г., Культура) Пресса\nГлавная \_ Пресса \_ А вы ўмееце кахаць? Па-беларуску! (2011 г., Культура)\nШто "схавана" ў феерверку?\nУ кожнага з гэтых спектакляў – свая пастановачная каманда. Але спалучэнне "два ў адным" пабудавана не на іх "спаборніцтве", а на лагічным працягу ўвасаблення "прыгод італьянцаў у каханні" ў розныя эпохі – і, адпаведна, у рознай музычнай стылістыцы. Ну, а наколькі ўсё гэта – менавіта феерверк, як пазначаны жанр на афішах, можна і паспрачацца. Бо калі феерверк – гэта, як модна стала казаць, "грошы на вецер", дык тут – усё наадварот.\nМастак Любоў Сідзельнікава абышлася мінімумам укладзеных у сцэнаграфію сродкаў, стварыўшы каларытнае, насычанае эфектнымі дэталямі відовішча. На сцэну выязджае і ванна, у якой мыецца гераіня, і аўто пачатку ХХ стагоддзя, "шчыльна населенае" гангстэрамі, і вялізны трохколавы веласіпед. А ўжо колькі сцэнічных строяў змяняюць не толькі салісты, але і артысты хору, якім даводзіцца пераўвасабляцца часцей за ўсіх, нават не пералічыць. Такая "шчодрасць", заснаваная на выкарыстанні антуражу з іншых спектакляў, часам нават пакідае ўражанне залішняй марнатраўнасці: не ўсе "залпы", патэнцыйна закладзеныя, умоўна кажучы, у развешаную афармленчую зброю, выстрэльваюць. Амаль не заўважанымі застаюцца аўтарскія лялькі Кацярыны Пуставалавай: залішне дробныя для гэтай залы, яны не бачныя нават у сярэдзіне партэра.\nЗатое героі таго ж "Званочка…" – зусім не "ажылыя лялькі", як гэта намагаецца падказаць нам маленькі пралог, вынесены на авансцэну. Жарсці палаюць так, што нават Шкілет – спачатку быццам бы адзін з аптэчных экспанатаў – ажывае! І ён становіцца самай, бадай, яркай дзейнай асобай. Гнуткі, пластычны, персанаж выступае ў ролі своеасаблівага каментатара падзей, часам становячыся "ценем" герояў. Гэты бліскучы рэжысёрскі прыём Ганны Маторнай, аздоблены спецыфічна "мімічнай" харэаграфіяй Вячаслава Іназемцава, абсалютна натуральна звязаны як з тэкстам опернага лібрэта, так і з уласна музычным тэкстам партытуры. Упершыню Шкілет "ажывае", калі Энрыка – няверны каханак Серафіны, якая быццам бы бярэ шлюб са старым аптэкарам, спявае: "Мне засталася толькі смерць". Стаўшы спачатку нябачным "двайніком" Энрыка, Шкілет выступае на баку Серафіны. Гэткае ўвасабленне амаль трывіяльнай думкі, што любоў і смерць крочаць побач, візуалізацыя словазлучэння "любоў да смерці" – зусім не адзіная роля Шкілета. У сцэне з асіплым спеваком (а ім прыкідваецца пераапрануты Энрыка, каб сапсаваць першую шлюбную ноч аптэкара), Шкілет становіцца ценем "шчаслівага" мужа, відэавыявы загадкавага персанажа множацца на сценах, скіроўваючы жанр да трагікамедыі. Ён паспрабуе сябе і ў ролі "памочніка" Энрыка, але яго канчатковым выбарам стане роля неразлучнага "сябра" аптэкара. Таму зусім невыпадкова, што пасля фінальнага паклону ён быццам прымярае ролю дырыжора. Чым не філасофскі падтэкст?\nУсе гэтыя "шкілетныя маніпуляцыі", бліскуча выкананыя Дзмітрыем Скачковым і, у другім складзе, Аляксеем Шашолкам, добра "мікшыруюць" некаторыя ўласна музычныя хібы спектакля. Праўда, тут патрабуецца тлумачэнне. Музыка Г.Даніцэці нават для найлепшых оперных спевакоў свету – бы алімпійскае спаборніцтва з самім кампазітарам. Тое, што на сённяшні дзень зроблена дырыжорам Алегам Лесуном і вакалістамі на шляху "барацьбы з італьянскім бэльканта", заслугоўвае павагі. Скажу больш: часам яны дэманструюць куды лепшыя мастацкія вынікі, чым тыя, што былі дасягнуты нашай опернай трупай пры колішняй пастаноўцы даніцэціеўскай "Рыты…". Але да ідэальнага ўвасаблення італьянскага стылю яшчэ трэба ісці. Але тэатр, калі ён носіць назву музычнага, абраў правільны кірунак – у бок недасяжных вакальных вяршыняў. І гэта можна толькі вітаць, не паддаючыся на правакацыі: маўляў, вы ж не "опернікі", каб за гэта брацца. Што ж, салісты Музычнага тэатра папраўдзе павінны быць "мультывакалістамі".\nАкцёрскае ж увасабленне няпростых партый – на мяжы фантастыкі. Кожны артыст абсалютна індывідуальна трактуе свой вобраз. Серафіна Наталлі Дзяменцьевай – капрызная какетка, якая мэтанакіравана рушыць да фінішу. Гераіня Лесі Лют – хутчэй, гарэзлівая дзяўчына-падлетак, якая проста "гуляе" ў інтэрактыў, цалкам распрацаваны першай жонкай аптэкара. Гэтак жа "гуляе" (праўда, ва ўласную гульню)– Энрыка Сяргея Суцько. А вось герой Андрэя Марозава нагадвае ўпэўненага Дон Жуана, здольнага і да "тэатра масак", і да ўнутранага полымя пачуццяў.\nЯшчэ больш рознымі аказваюцца аптэкар Ангібале і ягоны Слуга. Кожны з артыстаў прачытвае сваю ролю не проста іначай, а ў іншым жанры. Віктар Цыркуновіч непадробна малюе "камічнага старога" – ну проста "класіка жанру": настолькі неверагодным падаецца гэтае пераўвасабленне ў тэатральнага тыпажа, вырашанага ў традыцыях эпохі Асветніцтва! Падмануты стары Яўгена Глебава бліжэй да герояў эпохі рамантызму – амаль гэткі Мельнік з "Русалкі" А.Даргамыжскага. З-за гэтага сцэна з відэашкілетамі ўспрымаецца з усёй вастрынёй псіхалагізму (аптэкар літаральна страчвае розум), і гуллівая камедыя становішчаў набывае рысы нават не драмы, а трагедыі. Слуга аптэкара ў выкананні Дзяніса Мальцэвіча– быццам тагачасны Фігара, які спрытна і абаяльна злучае канцы з канцамі. Той жа Слуга ў Ігара Бычкова – тэатралізаванапарадыйны, эксцэнтрычны, быццам тагачасны "герой нямога кіно", усе эмоцыі і думкі якога павінны быць выкладзены максімальна ярка і акцэнтавана.\nА вось увасабленне Мадам Розы, пэўна, патрабуе далейшых пошукаў. Зразумела, што першая жонка аптэкара выведзена як выключна сатырычны, адмоўны персанаж. Але, прызначаючы на гэтую партыю Ірыну Заянчкоўскую, якой добра ўдаваліся лірычныя гераіні, і зусім маладую Вікторыю Жбанкову-Стрыганкову, што ўсім сваім "бабулям" умее надаць шарму, можа, варта перагледзець грым?\nДругая дзея феерычнага вечара вызначаецца словам "шлягеры": рэвю зроблена з неапалітанскіх песень і іншай папулярнай класікі, не толькі італьянскай. Перад намі – адзін дзень (дакладней, суткі) з жыцця гарадскога квартала, вырашаны як лёгкае "рэтра" мінулага стагоддзя. Здавалася б, за падзеямі сачыць зусім не абавязкова. Галоўнае – атрымліваць асалоду ад хітоў у папраўдзе добрым выкананні. Асабліва ўражвае Яўген Ермакоў. Калі на пачатку сваёй спеўнай кар'еры ён успрымаўся, хутчэй, як характарны тэнар, а з прыходам у тэатр здзівіў раскрыццём акцёрскіх здольнасцей, дык цяпер ягоны голас набыў хвалюючую, кранальную прыгажосць, поўную разнастайных лірыка-драматычных адценняў. Увогуле ж, музычна-рэжысёрскія траплянні ў вобраз– часам нечаканыя, але абсалютна пераканаўчыя (рэжысёр – Сусанна Цырук, дырыжор – Мікалай Макарэвіч).\nДы ўсё ж самым вялікім цудам у абедзвюх аднаактоўках застаецца… хор. Прычым нават тады, калі ён не спявае. Дарэчы, большасць маладых артыстаў хору – выхаванцы Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі, дзе харавікоў-дырыжораў вучаць не мудрагелістым "па" нагамі, а хіба "маханню рукамі". Але танчаць яны – на роўных з балетам, і часам немагчыма зразумець, хто – дзе (асабліва ў Тарантэле з балета В.Гаўрыліна "Анюта"). А саліст Дзяніс Нямцоў, здаецца, нават "ператанцоўвае" прафесійную балетную пару. Ну, а пра тое, што замест масоўкі мы бачым індывідуальна распрацаваныя характары, бліскуча ўвасобленыя артыстамі, дзе кожны пачувае сябе салістам, і казаць не трэба. Так што калі яшчэ зусім нядаўна асноўнай праблемай тэатра была падрыхтоўка адпаведных кадраў, дык сёння відавочна, што ён узяў на сябе і функцыі студыі, якая сама выхоўвае менавіта "сінтэтычных" артыстаў, здольных валодаць усімі жанрамі, стылямі і нават відамі мастацтваў.\nКультура. – 2011. – 30 ліп. – С. 8.\nНа здымках: сцэны са спектакляў.


Аказваецца, сёння можна дакументальна аформіць нават жаданне заключыць здзелку\nЗасведчанне натарыусам дагавораў куплі-продажу жылых дамоў, кватэр, зямельных участкаў у наш час ужо не рэдкасць. Як правіла, заключэнне такіх дагавораў непарыўна звязана з ажыццяўленнем пэўных юрыдычна значных фармальнасцей. Часта пакупнік якога-небудзь аб’екта нерухомай маёмасці не спадзяецца на слова гонару і абяцанне патэнцыяльнага прадаўца, што дамова канчатковая і гэты аб’ект будзе прададзены менавіта яму. Таму бакі могуць дакументальна абараніць сябе, заключыўшы папярэдні дагавор і, такім чынам, узяўшы абавязацельствы гарантаванага правядзення здзелкі ў будучым. У гэтым дакуменце бакі не толькі зафіксуюць жаданне заключыць здзелку куплі-продажу, але і ў выпадку невыканання ці ўхілення ад дамовы маюць права на судовую абарону.\nУ папярэднім дагаворы бакі вызначаюць тэрмін, на працягу якога будзе заключаны асноўны дакумент, а таксама агаворваюць усе істотныя ўмовы, на якіх ён будзе заключацца: прадмет дагавора, кошт, тэрміны і парадак разлікаў. Такім чынам, можна вызначыць дату асноўнай здзелкі і суму авансу – грашовых сродкаў, якія перадаюцца ў лік будучай дамоўленасці. Гэтая сума выдаецца адным з удзельнікаў як гарант заключэння канчатковай здзелкі і забеспячэння яе выканання.\nКалі ж на працягу вызначанага тэрміну адзін з бакоў будзе ўхіляцца ад заключэння асноўнага дагавора, дык другі бок мае права звярнуцца ў суд з патрабаваннем аб прымусовым заключэнні. Правамоцнае рашэнне суда па такім іску будзе адпавядаць дагавору і дазволіць прадаўцу патрабаваць перадачы належных грошай, а пакупніку – зарэгістраваць набытую маёмасць ці правы на яе ўжо на ўласнае імя. Для таго, каб стымуляваць добрасумленнае выкананне абавязацельстваў, бакі могуць прадугледзець такі спосаб кантролю, як няўстойка.\nКалі ж у вызначаны паводле папярэдняга дагавора тэрмін бакі не заключаць асноўны дагавор і пры гэтым ніхто з іх не накіруе прапанову яго заключыць, то абавязацельствы перастаюць дзейнічаць.\nПапярэдні дагавор павінен быць заключаны ў той форме, якая прадугледжана законам для наступнага (асноўнага) дагавора. Рэгістрацыя засведчанага папярэдняга дагавора неабавязковая і робіцца па жаданні.\nЛюбы з дагаворных бакоў можа звярнуцца ў натарыяльную кантору з просьбай аб зборы дакументаў, неабходных для засведчання самой здзелкі па прынцыпе “адно акно”. Натарыус сам падрыхтуе неабходныя паперы і прызначыць зручны час для засведчання канчатковага дагавора.\nПершай Брэсцкай дзяржаўнай


Пуцін прыйшоў за Беларуссю, Украіна наступная? Кіеў у чаканні «інтэграцыйнай кропкі»\nПуцін прыйшоў за Беларуссю, Украіна наступная? Кіеў у чаканні «інтэграцыйнай кропкі» – belsat.eu\nАднаго інтэрв’ю беларускага пасла ў Расеі Уладзімера Сямашкі аказалася дастаткова, каб тэма расейска-беларускай інтэграцыі заняла галоўнае месца ва ўкраінскай медыя-прасторы і сацыяльных сетках. Выказванні дыпламата ўспрынялі як доказ хуткага паглынання Беларусі Расеяй, а запланаваная сустрэча прэзідэнтаў Аляксандра Лукашэнкі і Уладзіміра Пуціна – як заключны акт такога паглынання.\nПры гэтым ад украінскіх назіральнікаў практычна схаваўся той факт, што словы Уладзіміра Сямашкі аб агульным парламенце і ўрадзе праз некалькі гадзін пасля апублікавання інтэрвʼю дэзавуяваліся яго ж уласнай амбасадай.\nКіеў у чаканні «інтэграцыйнай кропкі»\nУ Кіеве не вельмі ўважліва сочаць за самім працэсам расейска-беларускіх перамоваў на інтэграцыйныя тэмы і, па вялікім рахунку, не вельмі ўяўляюць сабе той глыбіні, якой гэтая інтэграцыя ўжо дасягнула, а таксама той выкрутлівасці, якую ўжо 25 гадоў праяўляе Аляксандр Лукашэнка, калі ў Маскве патрабуюць зрабіць апошні, вырашальны крок для абʼяднання двух былых савецкіх рэспублік у сапраўдную, а не імітаваную «саюзную дзяржаву».\nЗатое тут добра разумеюць небяспечны для Украіны сімвалізм таго, што адбываецца. На 8 снежня запланаваная сустрэча расейскага і беларускага прэзідэнтаў, на якой і мусяць паставіць «інтэграцыйную кропку». А 9 снежня Уладзімір Пуцін збіраецца ў Парыж, дзе павінна адбыцца сустрэча ў «нармандскім фармаце» і першыя перамовы расейскага прэзідэнта з яго новым украінскім калегам.\nІ атрымліваецца, што «справіўшыся» з Беларуссю, Пуцін адправіцца ў Парыж «спраўляцца» з Украінай. Беларускі сцэнар, такім чынам, выглядае сцэнаром будучага не толькі для Менску, але і для Кіева.\nЧаму б тое, з чым пагодзіцца 8 снежня беларускі прэзідэнт, не прапанаваць 9 снежня прэзідэнту Украіны – хай і ў палегчаным (пакуль што) выглядзе, без агульнага парламента і ўрада? Але з эканамічнымі прэферэнцыямі, гэтак важнымі для любога прэзідэнта, які абяцае сваім выбарнікам сацыяльныя выгоды?\nАдзін козыр Пуціна супраць Менску і Кіева\nТым больш, што галоўны козыр у перамовах і з украінскім, і з беларускім прэзідэнтамі – энергетыка. Лукашэнка плануе – паводле словаў усё таго ж Сямашкі – абмеркаваць з Пуціным цану на расейскія энерганосьбіты, гэтай жа тэме будзе прысвечана і запланаваная сустрэча прэм’ер-міністраў Расеі і Беларусі. Але і Украіна зацікаўленая ў захаванні вялікіх абʼёмаў транзіту расейскага газу па сваёй ГТС нават пасля заканчэння будаўніцтва газаправода «Паўночны струмень-2».\nДнямі аб умовах захавання транзіту гаварылі на першых за доўгія гады двухбаковых перамовах міністраў энергетыкі Расеі і Украіны, а магчымасць абмеркавання тэмы транзіту падчас «нармандскага саміту» прызнаў сам прэзідэнт Уладзімір Зяленскі.\nІ тут, вядома ж, узнікае самае галоўнае пытанне – што папросіць Уладзімір Пуцін за сваю энергетычную добразычлівасць у Беларусі? І што ён папросіць у Украіны?\nВіталь Портнікаў /МВ для belsat.eu\nТэгі: 8 снежня Аляксандр Лукашэнка Віталь Портнікаў інтэграцыя інтэграцыя Беларусі і Расеі паглынанне Беларусі Расея-Беларусь Расея-Украіна сустрэча лукашэнкакі з пуціным Уладзімір Зяленскі Уладзімір Пуцін Уладзімір Сямашка\nЛукашэнка марыць, каб імперыя стала траваеднай?


Без Канапацкай: зарэгістраваныя пяць удзельнікаў праймерыз | Белорусский Партизан Беларускі Партызан: Главные новости, мнения, аналитика в РБ от редакции\nГанну Канапацкую не зарэгістравалі ў ліку ўдзельнікаў дэмакратычных праймерыз на адзінага кандыдата. Пра гэта было абвешчана на прэс-канферэнцыі арганізатараў праймерыз 4 сакавіка.\nУчастники праймериз, слева направо: председатель ОГП Николай Козлов, председатель движения «За свободу» Юрий Губаревич, бывший депутат Анна Канопацкая, заместитель председателя БНФ Алексей Янукевич, сопредседатели БХД Ольга Ковалькова и Павел Северинец\nУ праймерыз прымуць удзел Юрый Губарэвіч, Мікалай Казлоў, Павел Севярынец, Вольга Кавалькова, Аляксей Янукевіч.\nЯк паведаміў прадстаўнік БСДП (Грамада) Аляксей Сігаеў, Ганну Канапацкую не зарэгістравалі з некалькіх прычынаў. Па-першае, яе кандыдатуру не падтрымалі некалькі з удзельнікаў дэмакратычнай каааліцыі.\nУ кансэнсусным галасаванні па асобе Канапацкай удзельнічалі кіраўнікі партый, у тым ліку і ўдзельнікі праймерыз — Мікалай Казлоў і Павел Севярынец. Супраць яе асобы выказаліся кіраўнікі БСДП (Грамада) і АГП.\nАкрамя таго, Канапацкая падала наадпаведна аформленыя подпісы за сваё вылучэнне. Прэтэндэнтка падала 224 подпісы за сваё вылучэнне. Сярод іх 41 подпіс быў без адрасу рэгістрацыі, а тры былі ад людзей, якія нарадзіліся ў 2020 годзе, адзначыў Сігаеў.\nБыла і іншая прычына. "Публічная дзейнасць Ганны Анатольеўны не была накіраваная на ўмацаванне даверу", — патлумачыў яе прадстаўнік штаба адзінага кандыдата. Ён паведаміў, у прыватнасці, што Канапацкая дасылала пагрозы ў штаб адзінага кандыдата.\n500 еўра, якія прэтэндэнтка ўнесла ў выбарчы штаб, ёй вернуць.\nПершая сустрэча ўдзельнікаў праймерыз адбудзецца 6 сакавіка ў Гарадку.