19 травень 2017, 14:47\nАгітатарка за Хасана Рухані\nХасан Рухані, Мустафа Хашэмі Таба, Ібрагім Раісі, Мустафа Мірсалім\nМахмуд Ахмадзінеджад, які ўжо быў на чале Ірану, да ўдзелу ў выбарах не дапушчаны рашэньнем Рады стражаў Канстытуцыі.\nАд «адлігі» да пагрозы закручваньня гаек\nПаводле іранскага заканадаўства, для перамогі прэтэндэнту неабходна набраць больш за 50% галасоў. Калі гэта ня ўдасца зрабіць у першым туры, будзе прызначаны другі. Згодна з папярэднімі апытаньнямі, асноўная барацьба разгортваецца паміж памяркоўным прагматыкам Рухані і багасловам-кансэрватарам Раісі. Ад таго, хто зь іх прыйдзе да ўлады, залежыць лёс ня толькі 80 мільёнаў жыхароў Ірану, а і сытуацыя ва ўсім рэгіёне Блізкага Ўсходу.\nХасан Рухані быў абраны прэзыдэнтам Ірану ў 2013 годзе. Адразу ж узяў курс на маштабныя эканамічныя і сацыяльныя пераўтварэньні, найперш — на вывад краіны зь міжнароднай ізаляцыі. У прыватнасьці, афіцыйны Тэгеран пагадзіўся часткова згарнуць ядзерную праграму ў абмен на адмену заходніх санкцый. У перадвыбарнай праграме Рухані падкрэсьліваў: галасуючы за яго, іранцы найперш галасуюць за свабоду думкі, правасудзьдзе, дыялёг, забесьпячэньне асноўных правоў і сацыяльную справядлівасьць. Рухані — высокаадукаваны чалавек, абараніў доктарскую дысэртацыю ва ўнівэрсытэце Глазга, валодае арабскай, ангельскай, францускай, нямецкай і расейскай мовамі.\nЗусім іншыя каштоўнасьці прапаведуе Ібрагім Раісі. Як падае ВВС, ён староньнік жорсткіх захадаў, кансэрватыўны «сеід» — той, хто, паводле шыіцкіх тлумачэньняў, вядзе радаслоўную ад прарока Мухамада. Падчас працы ў Тэгеранскай пракуратуры браў удзел у так званай «камісіі сьмерці», якая асудзіла да вышэйшай меры блізу 5 тысяч палітзьняволеных. Яго падтрымлівае духоўны лідэр аятала Алі Хамэнэі. Раісі лічыць, што да ўжо заблякаваных рэсурсаў Facebook, Twitter, Youtube трэба дадаць мэсэнджэры Telegram і Instagram. Гэтаксама мае намер разабрацца з усё больш вольным дрэс-кодам, які пачалі сабе дазваляць іранскія жанчыны.\nІбрагім Раісі на перадвыбарчым мітынгу ў Мэшхэдзе 17 траўня\nЯк выглядае Ісламская Рэспубліка Іран напярэдадні выбараў — вачыма карэспандэнта Радыё Свабода.\nАд вэстэрнізацыі да сярэднявечча\n1 красавіка 1979 году Іран быў абвешчаны Ісламскай рэспублікай. Рэформы, якія шаг Махамэд Рэза Пэглеві жорсткай рукой прышчапляў на заходні ўзор, былі прызнаныя неадпаведнымі тутэйшаму мэнталітэту; вайсковыя і цывільныя кантракты з заходнімі інвэстарамі скасаваныя; амэрыканскія базы, банкі і кампаніі зачыненыя. Зь іншага боку, легалізаваныя ісламскія рэвалюцыйныя камітэты і трыбуналы, органы самакіраваньня на прадпрыемствах перададзеныя пад апеку мулаў, а на вуліцы выйшла паліцыя нораваў — корпус вартавых ісламскай рэвалюцыі.\nУ лістападзе таго ж году студэнты захапілі амбасаду ЗША ў Тэгеране, патрабуючы выдаць Пэглеві. Больш за паўсотні супрацоўнікаў дыпмісіі заставаліся ў закладніках да пачатку 1981-га, шэсьць чалавек учынілі адчайныя ўцёкі, што паслужыла асновай для вострасюжэтных кніг і кінафільмаў. Напамінам пра драматычныя падзеі — антыамэрыканскія графіці па пэрымэтры бэтоннай агароджы колішняй амбасады, якую пераабсталявалі пад моладзевы ісламскі цэнтар.\nІранскія студэнты пералазяць агароджу пасольства ЗША ў Тэгеране, 4 лістапада 1979 году\nЗа прамінулы час радыкальных зьменаў ва ўзаемаадносінах духоўнай і цывільнай уладаў не адбылося: нягледзячы на наяўнасьць прэзыдэнта і парлямэнта, усё сканцэнтравана ў руках вышэйшага кіраўніка Алі Хамэнэі, які ў 1989 годзе замяніў памерлага Рухалу Хамэйні. То бок узначальвае краіну апошнія 28 гадоў. Сумесныя партрэты гэтых суровых мужчын у чорных строях вісяць у Іране паўсюль — і звонку на дамах, і ўсярэдзіне.\nХасан Рухані выступае на фоне партрэтаў Рухалы Хамэйні і Аяталы Хамэйні 16 траўня 2017\nЗь нядаўніх ініцыятываў Хамэнэі — пазбавіць Саудаўскую Арабію кантролю над мусульманскімі сьвятынямі ў Мецы і Мэдыне. Аятала зьвінаваціў Эль-Рыяд у палітызацыі рэлігіі, абазваўшы тамтэйшых лідэраў «баязьлівымі бесамі», якія трасуцца ад аднаго позірку «вялікага шайтана» (маюцца на ўвазе ЗША, «малы шайтан» — адпаведна, Ізраіль).\nЗрэшты, папракаць іранцаў сярэднявеччам наўрад ці выпадае — прымуць як належнае. Так званая Сонечная гіджра адлічваецца, як і ў іншых мусульман, з моманту, калі прарок Мухамад перасяліўся з Мэкі ў Мэдыну ў 622 годзе, але грунтуецца на сонечным, або трапічным, годзе, а не на месячным. Новы год (Наўруз) прыпадае на дзень вясновага раўнадзенства 21 сакавіка, і сёлета іранцы сустрэлі «дрымучы», як па эўрапейскіх мерках, 1396-ы.\nУ ХХ стагодзьдзі Іран прымусіў пра сябе гаварыць пры канцы 1943 году, калі ў Тэгеране сабраліся лідэры дзяржаваў антыгітлераўскай кааліцыі — старшыня Саўнаркому СССР Сталін, прэзыдэнт ЗША Рузвэльт і прэмʼер-міністар Вялікай Брытаніі Чэрчыль. Cтаяла пытаньне адкрыцьця другога фронту ў Эўропе. У якасьці перамоўнай пляцоўкі разглядаліся Каір і Багдад, але на Тэгеране настояў Сталін: Іран ужо быў падзелены на савецкую і ангельскую зоны кантролю, сталіца — якраз пад маскоўскай акупацыяй.\nЁсіф Сталін, Франклін Рузвэльт і Ўінстан Чэрчыль падчас сустрэчы ў Тэгеране, 28 лістапада 1943\nСярод іншага была прынятая «Дэклярацыя аб Іране», якой удзельнікі гарантавалі незалежнасьць, сувэрэнітэт і тэрытарыяльную недатыкальнасьць краіны. На пачатку вайны Пэглеві сымпатызаваў Гітлеру і ў выніку быў зрынуты войскамі саюзьнікаў. Пасьля чарговага перавароту вярнуў сабе трон у 1953-м, узяў курс на вэстэрнізацыю і жорстка распраўляўся з апанэнтамі (нямала вуліц у гарадах носяць імёны закатаваных крытыкаў шага). У 1979-м празаходні курс спыніў Рухала Хамэйні.\nМухамад Рэза Пэглеві, апошні шаг Ірана\nАд ядзернай праграмы да «восі зла»\nТым ня меней пасьля зацяжнога пэрыяду ізаляцыі Іран паступова вяртаецца на міжнародную арэну. У 2013 годзе на прэзыдэнцкіх выбарах 51% выбарцаў прагаласавалі за новага кіраўніка — ім стаў Хасан Рухані. Бальшыня хоць і хісткая, але паказальная: палітыка ягонага папярэдніка Махмуда Ахмадзінэджада ня толькі спрычынілася да маштабных санкцыяў, адкінуўшы краіну далёка назад, але і ледзь не паставіла перад пагрозай вайны за нежаданьне супрацоўнічаць па ўсё той жа ядзернай праграме.\nЛетась у студзені МАГАТЭ пацьвердзіла: Рухані выканаў усе патрабаваньні дзеля прыпыненьня таемных экспэрымэнтаў, сьледам за чым ЗША, Эўразьвяз ды іншыя краіны абвясьцілі пра скасаваньне санкцыяў супраць Тэгерана.\nХасан Рухані на атамнай станцыі Бушэр, 2015 год\nСёньня ў Іран вяртаецца замежны капітал. Урад ініцыяваў адмысловую праграму, якая прапануе выгадныя ўмовы для інвэстыцыяў наўзамен за навучаньне мясцовых спэцыялістаў, нафта пацякла на экспарт, стрымліваючы рост сусьветных коштаў на яе. Турыстаў пакуль няшмат, але іх чакаюць.\nАбмежаваньняў, якія перашкаджаюць шпаркаму руху наперад, усё яшчэ хапае. Найперш гэта тычыцца доступу ў сеціва, які па-ранейшаму дазаваны. Напрыклад, замест сайта Радыё Свабода аўтаматычна ўсплывае старонка з рэлігійным кантэнтам. Тое самае тычыцца іншых беларускіх рэсурсаў, зарэгістраваных у дамэнных зонах.com ці.org. Зь міжнародных сацыяльных сетак і сродкаў сувязі не блякуюцца Instagram і Whatsapp, а вось каб адкрыць Facebook ці Twitter, запатрабуюцца хакерскія здольнасьці. Нават у гатэлях Wi-Fi зусім слабы і далей за рэцэпцыю не дабівае. Калі ёсьць увогуле.\nПаведамленьне пра забарону доступу да сайту\nУ сваю чаргу, спроба атрымаць абʼектыўную інфармацыю зь дзяржаўных мэдыяў будзе мець прыблізна той жа эфэкт, што і ў Беларусі: навінныя праграмы — у стылі прапаганды БТ, значная частка прысьвечана клопату вышэйшага духавенства пра свой народ.\nУ Іране дзейнічае сухі закон, прычым татальны. Адрозна ад іншых краін рэгіёну, дзе алькаголь можна набыць у гатэлях, тут вольніца абмяжоўваецца безалькагольным півам, дый тое з дадаткам садавіннага водару. Гэта адна з прычын, чаму пры нядрэннай турыстычнай інфраструктуры на Касьпійскім моры і ў гарах Эльбурсу наўрад ці калі сюды наедуць расейцы. Нават калі «ўключаць усё», ня будзе галоўнага атрыбуту «адпачынку», які забясьпечваюць тыя ж Турэччына ці Эгіпет. Мясцовыя кажуць, што на гэткую патрэбу ёсьць «самагоншчыкі», але рызыка трапіць у рукі да «вартавых рэвалюцыі» адбівае ахвоту да такога заробку.\n«Мальтозны оранж» у «піўным» дызайне\nАд хіджабу да вольніцы ў дрэс-кодзе\nНя лішне згадаць пра стан амаль 40 мільёнаў іранскіх жанчын, якія вымушаныя існаваць у рамках жорсткіх правілаў. Хоць яшчэ зусім нядаўна ўсё было інакш. На дарэвалюцыйных кінакадрах маладыя дзяўчаты мала чым адрозьніваліся ад сваіх эўрапейскіх аднагодак — сачылі за тэндэнцыямі фэшн-індустрыі, хадзілі ў сьвецкіх строях, мелі модныя фрызуры. Ісламская рэвалюцыя радыкальна зьмяніла дрэс-код, а тых, хто супраціўляўся, настаўлялі на шлях ісьціны сілком. У літаральным сэнсе: маральная паліцыя атрымала права выхоўваць «бунтарак» бізуном, калі тыя зьяўляліся на публіцы зь непакрытай галавой. Ня кажучы ўжо пра кароткія рукавы ці спадніцу не да долу.\nУсталяваны рэлігійнымі ўладамі стандарт — хіджаб — абавязковы для ўсіх, уключна з турысткамі. Звычайна пад ім разумеюць толькі хустку, але насамрэч гэта поўны «боекамплект» ад галавы да ног. Клясычны варыянт — схаваныя да шчыкалатак ногі, рукавы да запясьця, узятыя пад хустку валасы. Наведваньне мячэту — у чадры, гэта яшчэ больш закрыты варыянт. Замежніц накідкай з «капюшонам» забясьпечаць, а ў вялікіх храмавых комплексах яшчэ і прыставяць гіда — з бэйджам і «вясельнай» стужкай праз плячо.\nМоладзь і модніцы сярэдняга веку дазваляюць сабе некаторыя вольнасьці: рознакаляровыя накідкі з сумачкай у тон, плашчы ніжэй за калена, умоўна накінутую хустку. Маючы для касмэтычнага экспэрымэнту толькі твар, «росьпісу» па ім надаюць асаблівую ўвагу. Дзецям дашкольнага ўзросту дазволены свабодны стыль, хоць некаторыя бацькі «замуроўваюць» малых ледзь не ад нараджэньня.\nСучаснае пакаленьне, якое, хоць і абыходзячы розныя фільтры, але ўсё ж мае доступ у інтэрнэт, гатовае і хоча рассунуць жорсткія ўнутраныя рамкі.\nХутчэй наадварот: калі загадзя не паклапаціцца, дазвол на ўезд паставяць у пашпарт проста ў аэрапорце; за ўвесь час падарожжа на вочы ня трапіўся ніводзін «санкцыйны» жабрак; не было падставаў засумнявацца і ў бясьпецы, хоць у суседзяў па пэрымэтры сапраўды грыміць. На жаль, не хапіла часу наведацца ў суседні з Аўганістанам і Пакістанам рэгіён Белуджыстан, але папярэднікі кажуць, што пачувалі сябе спакойна нават там.\nГалоўнае багацьце Ірану — яго жыхары. У масе сваёй адкрытыя, зычлівыя, цікаўныя. У Беларусі цяжка нават уявіць, каб хто зь мясцовых падышоў да замежніка, пачаў цікавіцца, адкуль ён і якія ў яго ўражаньні ад краіны. Для Ірану гэта норма — на дзень дзясятак разоў адказваць на пытаньне «Where are you from?». Любяць фатаграфавацца і ніколі не адмаўляюць, калі просіш зрабіць разам сэлфі. Дастаткова крыху затармазіць на скрыжаваньні, каб зарыентавацца на мясцовасьці, як цябе тут жа акружыць цэлая кампанія ахвотнікаў дапамагчы.\nІран — маладая краіна. Сярэдні ўзрост жыхароў — 27 гадоў. З гэтай прычыны тут вялізная колькасьць студэнтаў, а значыць, здаровая канкурэнцыя: каб добра вучыцца і заняць годнае становішча ў грамадзтве. Гэтыя людзі дакладна ня хочуць вяртаньня ў часы цемрашальства, куды іх намагаюцца адкінуць зацятыя багасловы-кансэрватары.\nБольш уражаньняў пра сучасны Іран\nНа менскім лётнішчы грамадзянін Ірану затрыманы з падробленым ізраільскім пашпартам


Deprecated: Array and string offset access syntax with curly braces is deprecated in /home/skaryna/public_html/casasloviec.co.uk/engine/classes/templates.class.php on line 159 Версія для друку > Ютрань - нядзельная (у скароце)\nГалоўная > Ютрань > Ютрань - нядзельная (у скароце)\nЮтрань - нядзельная (у скароце)\nЛюдзі сьпяваюць трапары нядзельныя належнага тону або сьвята.\nПасьля трапароў бывае чытаньне Псалтыра з адпаведнымі сядальнымі песьнямі і Малымі літаніямі.\nПасьля чытаньня псалтыра людзі сьпяваюць Паліелей (Псалмы 135,136. Гл. ніжэй).\n(Пс 134) Хваліце Імя Гасподняе, хваліце, слугі, Госпада. Алілуя, алілуя, алілуя.\nВы, што стаіце ў доме Гасподнім, на двары дому Бога нашага. Алілуя, алілуя, алілуя.\n(Пс 135) Слаўце Госпада, бо Ён добры, бо вечная міласэрнасьць Яго. Алілуя, алілуя, алілуя.\nСлаўце Бога багоў, бо вечная міласэрнасьць Яго. Алілуя, алілуя, алілуя.\nСлаўце Бога нябеснага, бо вечная міласэрнасьць Яго. Алілуя, алілуя, алілуя.\nУзьвялічваньне сьвята або песьні нядзельныя\nПасьля Паліелею ў вялікія сьвяты бывае ўзьвялічваньне сьвята пасярод царквы з вынасам іконы і каджэньнем. У нядзелі людзі пяюць наступныя трапары нядзельныя; падчас сьпеву бывае каджэньне:\nХор анёлаў зьдзівіўся, убачыўшы сярод мёртвых Цябе, Збавіцелю, які зьнішчыў сілу сьмерці, Адама ўзьняў з сабою і ад пекла вызваліў усіх.\nЧаму, вучаніцы, мяшаеце сьлёзы з алейкамі? – Сьветлы анёл міраносіцам ля магілы сказаў. – Гляньце ў магілу і пераканайцеся, што Госпад з магілы ўваскрос.\nМіраносіцы на досьвітку пабеглі з плачам да магілы Тваёй, але анёл зьявіўся ім і сказаў: Час жалобы мінуў, спыніце плач і абвясьціце ўваскрасеньне апосталам.\nПаклонімся Айцу, і Ягонаму Сыну, і Духу Сьвятому, Тройцы сьвятой у адной сутнасьці, і ўсклікнем з сэрафімамі: Сьвяты, Сьвяты, Сьвяты Ты, Госпадзе.\nТы, Дзева, нарадзіўшы Жыцьцядаўца, Адама вызваліла ад граху, сум Эвы на радасьць перамяніла: Бог і Чалавек, які ўзяў цела ад Цябе, тых, што ўпалі, вярнуў да жыцьця.\nУ нядзелі людзі сьпяваюць гіпакоі і ўзыходныя песьні адпаведнага тону. У вялікія сьвяты сьпяваюцца сядальныя песьні сьвята і наступныя ўзыходныя:\n(Тон 4). Безьліч грэшных жаданьняў мучыць мяне з раньніх дзён, але Ты, Збавіцелю мой, заступіся і збаў мяне.\nГоспад пасароміць вас, ненавісьнікі Сыёну: ссохнеце ўсе марна, як трава ад агню.\nСьвятым Духам усякая душа ажыўляецца, узвышаецца чысьцінёю і прасьвятляецца тайна Трыадзіным Боствам.\nПракімен і Евангельле\nДыякан: Будзьма ўважлівыя. Мудрасьць, слухайма ўважліва.\nЧытальнік чытае пракімен нядзельны або сьвята.\nДыякан: І каб нам быць дастойнымі слухаць сьвятое Евангельле, Госпада Бога молім.\nСьвятар: Чытаньне сьвятога Евангельля паводле … (імя евангеліста)\nСьвятар чытае Евангельле. Калі скончыць, кладзе Евангельле на аналоі сярод царквы і ідзе ў алтар.\nУ нядзелі і на сьвята Ўзвышэньня Крыжа сьпяваюць:\nЛюдзі сьпяваюць сьвяточныя вершы:\nМалітвамі апосталаў, Міласэрны, ачысьці мноства правінаў нашых.\nЗьмілуйся нада мною, Божа, паводле Тваёй вялікай міласэрнасьці і паводле мноства дабротаў Тваіх ачысьці беззаконьне маё.\nУваскрос Ісус з магілы, як прадказаў, даючы нам жыцьцё вечнае і веліч зьмілаваньня.\nАд нядзелі мытніка і фарысэя да пятай нядзелі Вялікага Посту сьпяваюцца наступныя песьні:\n(Тон 8). Слава Айцу, і Сыну, і Сьвятому Духу.\nПакаяньня дзьверы адчыні мне, Жыцьцядаўча: дух мой імкнецца да сьвятыні Тваёй; сьвятыня ж цела майго ўся апаганеная, але Ты, Добры, ачысьці мяне ў вялікай міласэрнасьці Тваёй.\nНа збаўленьня шлях настаў мяне, Багародзіца; я апаганіў душу маю саромнымі грахамі і ў ленасьці ўсё жыцьцё маё змарнаваў; але Тваімі малітвамі выбаў мяне ад усякай нечыстаты.\nРаздумваючы над мноствам зробленых мною лютых грахоў, я, няшчасны, з трапятаньнем чакаю страшнага дня суднага: але, спадзеючыся на веліч добрасардэчнасьці Тваёй, як Давід клічу: “Зьмілуйся нада мною, Божа, у вялікай міласэрнасьці Тваёй.”\nЛюдзі сьпяваюць каноны нядзельныя або сьвяточныя паводле ўставу.\nПасьля шостай песьні: кандак, ікас.\nПасьля восьмай песьні ў нядзелі і сьвяты вялікіх сьвятых:\nДыякан: Багародзіцу і Маці Сьвятла ў песьнях уславім!\nПрыпеў: Больш годную пашаны за хэрувімаў і без параўнаньня больш слаўную за сэрафімаў, што, захаваўшы дзявоцтва, радзіла Бога-Слова, існую Багародзіцу, Цябе мы ўзьвялічваем.\nДыякан: Сьвяты Госпад Бог наш.\nЛюдзі: Сьвяты Госпад Бог наш.\nДыякан: Сапраўды сьвяты Госпад Бог наш.\nДыякан: Над усімі людзьмі Бог наш.\nІ пяюць экзапастыляр (сьвяцільнік).\nУ нядзелю сьпяваюцца дзьве дадатковыя песьні з наступнымі вершамі:\nУстань, Госпадзе Божа мой, хай узьнясецца рука Твая, не забудзь убогіх Тваіх да канца.\nБуду вызнаваць Цябе, Госпадзе, усім сэрцам маім, апавядаць пра ўсе цуды Твае.\nЛюдзі: Слава на вышынях Богу і на зямлі супакой, добрая воля сярод людзей.\nУ нядзелі, калі бывае служба 1, 3, 5, ці 7 тонаў:\nСёньня сталася збаўленьне сьвету, дык пяём Начальніку жыцьця нашага, што ўваскрос з магілы: зьнішчыўшы сьмерцю смерць, Ён даў перамогу нам і веліч зьмілаваньня.\nКалі служба 2, 4, 6 і 8 тонаў:\nУваскросшы з магілы і путы пякельныя разарваўшы, Ты, Госпадзе, разбурыў сьмяротны прысуд, выбавіўшы ўсіх ад сеці ворага. Зьявіўшыся апосталам Тваім, Ты паслаў іх на прапаведаваньне і праз іх супакой даў усяму сьвету, адзіны Шматміласэрны.\n– Яшчэ молімся за яго (яе) міласьць... (імя галавы дзяржавы), за ўрад, належныя ўлады і ўсіх, што сьцерагуць цэласьці і спакою гэтае краіны.\nУ нядзелю: Хрыстос, праўдзівы Бог наш, які ўваскрос з мёртвых, малітвамі ўсячыстае свае Маці, сьвятых слаўных і ўсяхвальных апосталаў, сьвятога (сьвятой) … (імя сьвятога патрона царквы); сьвятога (сьвятой) … (імя сьвятога дня); сьвятых, слаўных і роўных апосталам настаўнікаў славянскіх Кірылы і Мятода; між сьвятымі айца нашага Кірылы, біскупа Тураўскага; сьвятое маці нашае Еўфрасіньні Полацкае, асьветніцы Беларусі, і ўсіх сьвятых заступнікаў беларускага народу; сьвятых і праведных богаайцоў Якіма і Ганны і ўсіх сьвятых, хай зьмілуецца над намі і збавіць нас, бо Ён добры і Чалавекалюбец.


Выбарчы пікет у падтрымку палітвязняў | Новы Час\nВыбарчы пікет у падтрымку палітвязняў\nКаманда прэтэндэнта на кандыдата ў прэзідэнты Беларусі, старшыні Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоля Лябедзькі падчас пікета па зборы подпісаў за вылучэнне яго на маючых адбыцца 11 кастрычніка выбарах узгадала пра палітвязняў і зніклых апанентаў улады і журналіста.\nПікет пачаўся ў 13.00 каля ўваходу ў сталічны ГУМ. На ім прысутнічаў сам патэнцыйны кандыдат у прэзідэнты і актывісты яго выбарчага штабу — намесніца старшыні АГП Антаніна Кавалёва, каардынатар па горадзе Мінску Вольга Маёрава, а таксама вядомыя дзеячы Віктар Карняенка, Алег Корбан ды іншыя.\nНа іх былі майкі з выявамі кандыдата ў прэзідэнты на выбарах 2010 года Міколы Статкевіча, які ўжо пяты год знаходзіцца за кратамі за нібыта арганізацыю масавых беспарадкаў 19 снежня, у дзень галасавання; анархіста Ігара Аліневіча, іншых палітвязняў, а таксама партрэты Юрыя Захаранкі, Віктара Ганчара, Змітра Завадскага, Анатоля Красоўскага.\nЯк заявіў у сваім непрацяглым выступе Анатоль Лябедзька, у Беларусі няма выбараў, але ёсць палітычныя зняволеныя. “Хто такі палітзняволены? Гэта чалавек, які кажа, што ў краіне павінна быць незалежная судовая сістэма, а не тэлефоннае права. Які кажа, што на дзяржаўным тэлебачанні і радыё мусяць быць розныя пункты гледжання, а не адзін твар і адныя вусы 24 гадзіны на суткі. Які хоча, каб лічылі кожны ваш голас, каб у нас нарэшце прайшлі свабодныя і сумленныя выбарчы, якіх мы не маем ужо больш за дваццаць гадоў”, — адзначыў лідар АГП.\nПаводле выступоўцы, ужо дваццаць гадоў Беларусі навязваюць адзін тып эканомікі, які толькі павялічвае запазычанасць краіны. “Сёння кожны, хто працуе, ужо вінен 6 тысяч долараў. Вы не бралі пазыку, але такія запазычанасці ўжо ёсць. Палітзняволены — гэта такі чалавек, які лічыць, што ўлада мусіць быць кантралюемай. У нас няма і не можа быць людзей, які жывуць на паверх вышэй за Бога, у нас усе павінны падпарадкоўвацца законам. Палітзняволены — гэта чалавек, які кажа, што Канстытуцыя — гэта найвышэй за ўсё, але не дэкрэты ці ўказы. Дэкрэтамі нам даводзяць, што ў нас 600 тысяч дармаедаў, а тэлефонным правам садзяць прадпрымальнікаў у турму”, — працягваў Лябедзька.\nТым часам за пікетоўцамі пільна назіралі прадстаўнікі спецслужбаў у цывільным, некаторыя з іх вялі відэаздымкі. Была і спроба правакацыі, калі на добрым падпітку мужык прыгразіў Лябедзьку міліцыяй, калі той “будзе працягваць крычаць”, а потым спрабаваў “падпісацца” за палітыка, але яму ў гэтым было ветліва адмоўлена (вось была б карцінка для БТ — маўляў, во які электарат падпісваецца за апазіцыю!). З іншага боку, з’яўленне сярод белага дня ў грамадскім месцы неадэкватнага грамадзяніна чамусьці зусім не зацікавіла супрацоўнікаў праваахоўных органаў.\nАпроч таго, да Анатоля Лябедзькі накіраваўся лысы мужык у касцюме, які заявіў, што той парушае заканадаўства: маўляў, агітаваць можна толькі за сябе, а не ўзгадваць іншых людзей. Гэтым мужыком аказаўся намеснік старшыні выбарчай камісіі Цэнтральнага раёна сталіцы Барыс Кручкоў — вылучэнец Камуністычнай партыі Беларусі (КПБ). Выпадкова ці не, але менавіта побач з пікетам за вылучэнне Лябедзькі і ладзіўся пралукашэнкаўскімі камуністамі пікет за вылучэнне бяззменнага правадыра на чарговы тэрмін. Кручкову далі зразумець, што ён не мае рацыі, і прапанавалі выкарыстаць яго заўвагі… па іншым прызначэнні.\nГэтым разам абышлося без інцыдэнтаў. А пра палітвязняў узгадваць варта было б часцей. І без дай нагоды.


Чырвоным па Белым — Вікіпедыя\nЧырвоным па Белым (ЧпБ)\n2004-па сённяшні дзень\nЧырвоным па Белым (ЧпБ, Čyrvonym pa Biełуm, ČpB) — беларускі рэп-гурт.\n2.2 Супольныя праекты\nГурт з'явіўся на свет у канцы 2004 году. Тады, заснавальнік Кроў і бітмэйкер Slavko запісалі свой першы альбом «Актуальная Тэматыка», які, нягледзячы на сваю не вельмі высокую якасць у плане гуку (усе аперацыі па запісу праводзіліся ў звычайнай кватэры на звычайным камп'ютары), з'явіўся сапраўдным прарывам у беларускай музыцы, дзякуючы вельмі моцным тэкстам. Запіс распаўсюджваўся толькі праз Інтэрнэт.\nГурт ад самага пачатку быў вельмі таямнічы. Хлопцы нічога пра сябе не распавядалі. На здымках нельга было ўбачыць іх твараў. Кроў выступаў толькі і выключна ў масцы, а спаткацца з імі ў жыцці мяжавала з цудам. Ніхто не ведаў хто яны і адкуль. Таямнічасць станавілася зразумелай пасля знаёмства з творчасцю беларускіх рэпераў. Моцныя, вельмі шчырыя палітычна-сацыяльныя тэксты давалі зразумець неабыякавасць удзельнікаў да сітуацыі ў краіне, але таксама паказвалі іх вялікую любоў да Бацькаўшчыны.\nВынікі працы Чырвоным па Белым можна паслухаць на першых дзвюх альбомах: «Актуальная Тэматыка» і «Вулічныя Байцы». Жорсткія, цвёрдыя, прамалінейныя тэксты зрабілі праект папулярным. Па статыстыцы сайту, дзе былі першыя іх запісы і інтэрнэт-альбомы, слухачоў налічвалася каля 42.000. Гэта не ўлічваючы таго, што большасць з іх рабіла копіі і раздавала сваім знаёмым.\nМузыкі адразу ўзяліся за працу над другім альбомам – «Вулічныя Байцы». На гэтым альбоме можна заўважыць вялікі крок уперад. Біты, якія таксама рабіў Slavko, адрознівалісь цікавым гучаннем, большай разнастайнасцю і прадуманым зместам. Тэксты сталі цікавейшымі, неслі глыбейшы пераказ, мелі не банальныя рыфмы і адначасова чаплялі за душу. Бачна таксама тэхнічнае паляпшэнне вакалу. Кроў паправіў флоў, чытка зрабілася больш прыемнай для вушэй. Гук таксама стаў лепшым, таму што запіс адбываўся на студыі.\nНа нейкі час перад пачаткам працы над «Вулічнымі Байцамі» да ЧпБ далучыўся яшчэ адзін удзельнік – Палкоўнік. Магчыма, што менавіта яго ўдзел у праекце меў уплыў на паляпшэнне якасці альбому.\nДля шматлікіх прыхільнікаў іх творчасці студыйны трэк «Не Жадаю», які зміксаваў польскі бітмэйкер Młody Grzech на студыі ў Варшаве, стаў насамрэч гімнам Свабоды.\nПерад выхадам чацвёртага альбома «Крывавы Сакавік» (2007) шэрагі гурта папоўніліся новымі ўдзельнікамі. Далучыліся маладыя выканаўцы з Беларусі: Realize, Zeman, Jaycop і вядомы DJ з Польшчы: DJ Spox.\nЧырвоным па Белым з'яўляецца піянерам белмоўнага рэпу. Да сённяшняга дня гэта самы вядомы беларускамоўным рэп-гурт і агулам адзін з самых значных хіп-хоп гуртоў Беларусі.\nАктуальная Тэматыка (2004)\nВулічныя Байцы (2005)\nНайлепшае 2004-2005 (2006)\nКрывавы Сакавік (2007)\nСупольныя праекты[правіць | правіць зыходнік]\nПесьні свабоды-3 (2006)\nСтаронка кампаніі Ambasada Entertainment і лэйбла ЧпБ - Ambasada Music Group\nСтаронка ЧпБ на MySpace.com\nСтаронка з кліпамі на YouTube.com\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Чырвоным_па_Белым&oldid=3689705"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 13:31, 2 верасня 2020.


3 5 вопыт Часопісы і геоматика полі - egeomates\n3 5 часопісы і геоматика поле вопытам\nСакавік, 2013 Геопространственных - ГІС, QGIS\nПрыйшоў час перагледзець некаторыя часопісы, чые апошнія выданні выйшлі; тут, па меншай меры цікавы вопыт, якія з'яўляюцца ў апошняй рэдакцыі гэтых часопісаў.\n1. Карыстальнік пры дапамозе Open Source праграмнага забеспячэння ГІС.\nЦікава, каб даць чытаць гэты артыкул, якая паказвае, што людзі Intetics ў рэалізацыі інструментаў ... хоць найбольшы поспех круціцца вакол Quantum GIS, нагадвайце пра тое, як яны выкарыстоўвалі травы і gvSIG для некаторых працэсаў. Значэнне гэтага згадваецца ў шчырасці таго, што яны працавалі, і тое, што было не так лёгка.\n2. LiDAR дадзеныя самаробны.\nДраккар вопыт паказвае нам, як можна гэта узброіць нашу ўласную armatuste і будаваць свае ўласныя дадзеныя Лидарных.\nПлата Джэймс кажа нам, чаму Python, здаецца, лепшы сябар ГІС\nRyaboshpako кажа нам, наколькі верагодна, для стварэння вэб-сэрвісаў ад GeoPDFs.\n3. Геаграфічны Intelligence ў воблаку\nГэта артыкул Денилсон Silva, які тлумачыць першыя крокі выкарыстоўваць ArcGIS Online Services і ArcGIS Explorer, дадзеныя і выкарыстоўваць іх, каб служыць.\nАстатняя частка часопіса, які, дарэчы, з'яўляецца 71 выданне, мае тэмы, якія прадстаўляюць вялікую цікавасць і спадзяемся, што ў хуткім часе будуць даступныя ў іспанскай версіі:\nПрэцызійныя муніцыпальнае кіраванне\nГеаграфічныя намеры картаграфіі\nВалянцін Ганзалес сярод «Хто хто»\nISO 19152 і LADM мадэль у Бразіліі\nХоць я прапаную вам зірнуць на наш вэб-сайт іспанскай, так як ён ужо даступны 70 выданне, якія ўключаныя такія тэмы, як:\nПершая частка, як атрымаць больш з Google Earth\nСтатыстыка рынка тахеометр\nПершая частка статычных метадаў абследавання\nБягучая рэальнасць БЛА\n4. Плацяжы замест падаткаў\nГэта вопыт горада Бостана, які на працягу многіх гадоў змагаліся ў вар'ятку ідэю, што ўстановы, вызваленыя ўласцівасці будынка і вырабляць плацяжы замест падаткаў. Уяўляецца, што гэтая стратэгія рэалізуецца ў 2008 года мае некаторыя utilidadad мы маглі б скапіяваць нашы кантэксты.\n5. Масавая транспартныя сістэмы BRT (Bus Rapid Transit) тыпу і гарадское развіццё ў Лацінскай Амерыцы.\nГэта, я казаў некалькі дзён таму, пры якіх яна развіваецца ў Тэгусігальпу, Гандурас. Ну, Даніэль Радрыгес і Эрык Vergel Tovar зрабіць годнае калекцыю майстэрскае пераказ.\nпапярэдняе паведамленне«Папярэдняя SuperGIS Desktop, некаторыя параўнання ...\nнаступнае паведамленне Прагляд і канвертаваць DWG файлы з розных версій AutoCADНаступная старонка »


Intoxic лячэнне: адзін з найбольш эфектыўных паразітыцыдаў у сетцы?\n5.8/10 0:14 Colin Reid\nIntoxic, хутчэй за ўсё, з'яўляецца адной з самых ідэальных мер па пазбаўленні ад паразітаў у доўгатэрміновай перспектыве, але чаму гэта? Погляд на Intoxic кліентах Intoxic пакупніка Intoxic : гаворыцца, што Intoxic добра Intoxic ў барацьбе з паразітам. Гэта праўда? Гэты пост дасць вам адказ.\nЯкі лекі гэта Intoxic?\nIntoxic заснаваны на прыродных рэчывах і доўгі час спрабаваў шмат людзей. Сродкі для нізкіх пабочных эфектаў і вялікай цане для грошай добра вядомыя ва ўсім свеце.\nАкрамя таго, клопат праходзіць дыскрэтна, без рэцэпту і, акрамя таго, проста ў Інтэрнэце - усе звычайныя кіруючыя прынцыпы бяспекі (шыфраванне SSL, абарона дадзеных і г.д.) выконваюцца.\nПры якіх абставінах вы ні ў якім разе не можаце выкарыстоўваць Intoxic?\nНаступныя сітуацыі сведчаць пра тое, што варта пазбягаць выкарыстання прадукту: вы не хочаце марнаваць грошы на сваё здароўе.\nЯны не маюць жадання сэксу і таму бачаць мала сэнсу ў барацьбе з паразітамі.\nПасля таго, як гэтыя крытэрыі будуць ўдакладнены, каб вы маглі выключыць магчымыя праблемы, усё, што вам трэба зрабіць, гэта растлумачыць адну рэч: як толькі вы атрымаеце неабходную рашучасць абвясціць: "Я хачу палепшыць сваю жыццёвую сілу і здароўе, і я гатовы аддаць усё гэта!" Больш не стаяце па-свойму: Цяпер настаў час што-то зрабіць.\nЯ перакананы, што з Intoxic вы зможаце справіцца са сваімі праблемамі!\nЧаму амаль усе пакутуюць задаволены Intoxic :\nПасля дэталёвага вывучэння лекаў нашы эксперты прыйшлі да дакладнай высновы: добры эфект робіць рашэнне аб куплі вельмі простым.\nIntoxic не з'яўляецца звычайным прэпаратам, таму вельмі добра пераносіцца і мае нізкія пабочныя эфекты\nВы пазбаўляецеся ад паездкі да фармацэўта і няёмкай размовы пра спосаб барацьбы з паразітамі\nВам не патрэбна медыцынская рэцэпт ад лекара, бо гэты прадукт можна атрымаць у Інтэрнэце без усялякіх медыцынскіх кансультацый і ўскладненняў у Інтэрнэце\nЗ-за дыскрэтнага запыту праз Інтэрнэт ніхто з вашых спраў не атрымае\nЯкім чынам Intoxic наогул?\nДля большай дасведчанасці аб тым, як Intoxic сапраўды працуе, зірніце на вынікі даследавання інгрэдыентаў.\nМы ўжо зрабілі гэтую працу. Такім чынам, давайце разгледзім інфармацыю пастаўшчыка аб эфектыўнасці, а потым будуць ацэньвацца справаздачы карыстальніка.\nГэта, па меншай меры, Intoxic ад надзейных спажыўцоў Intoxic\nЗірнуўшы на ўлётку паказвае, што выкарыстоўваная формула была выраблена прадуктам вакол інгрэдыентаў, &.\nЯк і ў гэтым пытанні, паразіты змагаюцца з праверанымі прэпаратамі, якія ўключаны ў некаторыя харчовыя дабаўкі. У выніку гэта, верагодна, будзе больш карысным, чым Black Mask .\nУ роўнай ступені ўзбуджана больш высокая доза кожнага інгрэдыента. Справа ў тым, што многія губляюць прадукты.\nНекаторыя чытачы, напэўна, здзівіліся, але калі вы ідзяце на бягучае даследаванне, гэта рэчыва, здаецца, служыць для дасягнення большага здароўя і дабрабыту.\nШто складае маё бягучае ўражанне ад інгрэдыентаў, якія змяшчаюцца ў Intoxic?\nПрытомная, збалансаваная канцэнтрацыя рэчываў і падтрымліваецца дадатковымі інгрэдыентамі, якія ў роўнай ступені дасягаюць іх долі ў эфектыўным кантролі над паразітамі.\nУ цэлым, мы ведаем тут, што Intoxic - выдатны прадукт у дадзеным выпадку, які выкарыстоўвае біялагічныя механізмы арганізма чалавека.\nУ адрозненне ад іншых прадуктаў на рынку, Intoxic працуе адпаведна з вашым арганізмам. Гэта апраўдвае ў значнай ступені не з'яўляюцца пабочныя эфекты.\nСпыталі, што гэта займае пэўны час, пакуль ужыванне не будзе вялікім.\nАднак! Цела перажывае змены, будзь то часовая рэгрэсія або незнаёмае адчуванне - гэта пабочны эфект, які пазней знікае.\nВодгукі Intoxic даказваюць, што пабочных эфектаў у асноўным не адбываецца.\nВыкарыстанне вельмі простае і не ўяўляе ніякіх сур'ёзных перашкод, так што пераважае вялікі энтузіязм.\nВы можаце несці прадукт з сабой на працягу 24 гадзін у любы час, не заўважыўшы ніхто. Як правіла, досыць хутка прагледзець інструкцыі кампаніі, і вы, напэўна, не будзе мець ніякіх дадатковых пытанняў аб дазоўцы або часу прымянення.\nШматлікія карыстальнікі кажуць, што заўважылі змены, калі ўпершыню скарысталіся. Таму нярэдка ўжо праз некалькі тыдняў можна забраніраваць ўражлівы вопыт. Разгледзім параўнанне SlimJet.\nБольшасць карыстальнікаў зачараваны артыкулам нават пасля многіх гадоў!\nТаму мае сэнс, хоць у асобных справаздачах сцвярджаецца прама наадварот, выкарыстоўваць прадукт на некаторы час і быць цярплівым. Акрамя таго, звяжыцеся з нашай падтрымкай.\nМеркаванні карыстальнікаў пра Intoxic\nКаб убачыць, што агент, падобны Intoxic жаданыя вынікі, вы можаце паглядзець на вынікі і меркаванні задаволеных людзей у Інтэрнэце. Даследаванні ніколі не могуць быць выкарыстаны, бо яны вельмі дарагія і звычайна ўключаюць толькі лекі.\nУ нашым аглядзе Intoxic, у першую чаргу ўключаны адназначныя водгукі, а таксама многія іншыя рэчы. Менавіта гэтыя цікавыя вынікі мы глядзім зараз:\nЗ Intoxic да мэты\nАгульны досвед працы з Intoxic неверагодна пацверджаны.\nМы кантралюем рынак гэтых артыкулаў у выглядзе таблетак, мазі, а таксама сродкаў прававой абароны на працягу многіх гадоў, ужо атрымлівалі шмат саветаў і паспрабавалі для сябе. Аднак, наколькі відавочна задавальняе прадукт, даследаванні наўрад ці скончыліся.\nУ цэлым эфект, гарантаваны кампаніяй, адлюстроўваецца менавіта ў выніках карыстальнікаў:\nНаша выснова: Праверце Intoxic своечасова.\nТаму вам Intoxic не Intoxic занадта шмат часу, рызыкуючы тым, што Intoxic больш не даступны. Раздражняе, што ў прадуктах, якія вырабляюцца натуральна, часам здараецца, што яны ўжо праз некаторы час аптэка ці нават спыніліся.\nТой факт, што любы чалавек можа набыць такую лекі па законе і не ў апошнюю чаргу танней, варта эксплуатаваць хутка. Вы ўсё яшчэ можаце набыць яго на сайце арыгінальнага дылера. Гэта менавіта тое, што адрознівае гэты артыкул ад іншых артыкулаў, такіх як ReCardio. Акрамя таго, тут вы не рызыкуеце набыць небяспечную імітацыю.\nКаб быць сумленным, вы дастаткова цярплівыя, каб завяршыць праграму? Калі вы сумняваецеся ў вашай здольнасці, хай ён застанецца ранейшым. Тым не менш, верагоднасць таго, што вы будзеце дастаткова, каб настойваць і атрымаць вынікі ад прэпарата.\nПерад пачаткам добрая парада:\nЯк вы казалі раней, вы павінны скептычна ставіцца да замовы Intoxic, бо на інтэрнэт-платформах знайсці імітацыі не так проста.\nКалі вы вырашыце замовіць адзін з нашых сайтаў, мы абяцаем, што вам не прыйдзецца турбавацца пра такія пытанні, як неэфектыўныя інгрэдыенты, шкоднасныя інгрэдыенты або дарагія цэны вытворцаў. Для гэтага мы пералічылі толькі бягучыя і разгледжаныя прапановы для вас.\nКалі вы хочаце атрымаць такія тавары ў інтэрнэт-крам, такіх як Ebay ці Amazon, мы хацелі б адзначыць, што сапраўднасць і меркаванне нашага вопыту не могуць быць гарантаваныя ні пры якіх абставінах. І гэта адрознівае гэты артыкул ад іншых артыкулаў, такіх як Chocolate Slim. Такім чынам, наш савет - устрымлівацца ад інтэрнэт-крам. Спроба вашага фармацэўта таксама бескарысная.\nЗамовіць Intoxic выключна ад арыгінальнага вытворцы: Толькі тут, у адрозненне ад менш аўтарытэтных дылераў, вы можаце замовіць асцярожна, без рызыкі і бясшкоднасці.\nУ сувязі з гэтым вы можаце бяспечна працаваць з нашымі вывучанымі і, несумненна, бяспечнымі спасылкамі.\nКанчатковая рэкамендацыя: калі вы купляеце большы пакет, то кошт пакета значна меншая, і вы зэканоміць час. Калі што-то пойдзе не так, вы не будзеце мець прадукт на некаторы час пасля таго, як скрынка будзе выкарыстана.\nЗвярніце Forte Love на Forte Love.


Беларускія народныя традыцыі. Пляценне саламяных «павукоў» | Столичное телевидение - СТВ\nБеларускія народныя традыцыі. Пляценне саламяных «павукоў»\nСпрадвеку беларуская зямля славілася не толькі сваёй багатай гісторыяй і архітэктурай, але і вялікай колькасцю абрадаў, рамёстваў, песень і танцаў. Мноства з іх ужо носяць ганаровае званне нематэрыяльнай культурнай спадчыны Беларусі. У хуткім часе іх спіс папоўняць яшчэ некалькі самых старажытных звычаяў. Сярод іх унікальная традыцыя званарства ў праваслаўных храмах Брэсцкай, Мінскай і Віцебскай вобласці.\nУ спіс нематэрыяльных культурных каштоўнасцяў плануюць унесці і традыцыйную беларускую страву – «клёцкі з душамі», якія ўжо сталі візітнай карткай Лепельшчыны.\nА вось у Магілёўскай вобласці захаваўся унікальны абрад «Заклікання дажджу». Жанчыны з вёскі Стары Дзедзін працягваюць і зараз збірацца падчас вялікай засухі, каб узараць раку і насыціць зямлю вадой.\nАкрамя таго, Магілёўскі край спрадвеку славіцца сваімі рамёствамі. Сярод самых распаўсюджанных - пляценне саламяных павукоў.\nМы вырашылі засвоіць унікальную тэхналогію. Для гэтага адпраўляемся на радзіму саломапляцення – у горад Быхаў.\nТут нас сустракае вядомы майстар – Ірына Кухціна. Традыцыю пляцення саламяных «павукоў» яна пераняла ад носьбітаў раёна і з вялікай павагай ставіцца да захавання народных традыцый свайго краю. Так для яе заусёды добрым прыкладам была бабуля Еўдакія. Якая і навучыла Ірыну тэхналогіі пляцення павукоў.\nТакі абярэг выраблялі ўсёй сям'ёй. Лічылася, што калі павук кружыцца, ён збірае ўсю адмоўную энергію дома ў сваю павуціну.\nЗараз тэхналогію пляцення саламяных «павукоў» пераймаюць выхаванцы дзіцячай школы мастацкіх рамёстваў. Сярод іх і дачка майстрыхі – Аляксандра.\nПаспрабуем зрабіць абярэг разам. Але перш чым прыступіць да творчасці, неабходна падрыхтаваць матэрыял. Лепшы час збору саломы –чэрвень.\nЯркі колер саломы атрымоўваецца дзякуючы сушцы на сонцы. Аднак Ірына карыстаецца і сучаснымі хітрасцямі –часам вымочвае яе ў перакісу вадароду. Ёсць і яшчэ адзін сакрэт: трываласць быхаўскіх павукоў. Яе атрымліваюць за кошт злучэння двух саломінак.\nСпадзяемся, што нашы нашчадкі будуць мець сапраўднае ўяўленне пра саламянных «павукоў» і традыцыйныя народныя рамествы дзядоў і прадзедаў не толькі з кніжак, але і наяву.


Інтэрнэт-кірмаш Canton 2020\nCharmlite прыняў удзел у 127-й Кантонскай кірмашы, якая адкрылася з 15га, Чэрвень і заканчваецца 24га, Чэрвень. Гэта вельмі спецыяльна, таму што Кантонская кірмаш, таксама вядомы як Кітайская кірмаш імпарту і экспарту, быў перанесены ў воблака ўпершыню з моманту свайго стварэння 63 гады таму.\nДля гэтай падзеі Charmlite падрыхтаваў англамоўныя відэазнаўствы з новымі прадуктамі, прапанаваў пастаянную трансляцыю ў жывым эфіры і выкарыстаў тэхналогіі віртуальнай рэальнасці для паказу тавараў, каб упершыню прыцягнуць наведвальнікаў на гэтую сесію кірмашу.\nНовыя кліенты з такіх краін, як Расія, Германія, Мексіка, Турцыя і г.д., мелі вельмі вялікі попыт на нашу якасную прадукцыю. Charmlite мае ўласную прафесійную фабрыку з BSCI, Disney Fama, BSCI, CFA на аўдыторыі, і працуе з многімі буйнымі брэндамі, Coca cola, Fanta, Pepsi, Disney, а таксама Bacardi. Тут мы паказваем вам некалькі малюнкаў, як паказана ніжэй, з больш канкурэнтаздольнымі дызайнамі, якасцямі і коштамі, такімі як кубкі для вечарынак, пластыкавыя фужэры, бутэлькі з вадой, PP-кубкі, кававыя кубкі і банкі з манетамі. Яны павінны атрымаць вельмі добры прыём на вашым рынку і дапамагчы вам развіць свой бізнес.\nCharmlite прыняў удзел у 127-м Кантонскім кірмашы ў Інтэрнэце - гэта не толькі важная мера для вырашэння праблем COVID-19, але і дэманструе рашучасць Charmlite стабілізаваць увесь наш бізнес.\nУ поўнай меры выкарыстаўшы інфармацыйныя тэхналогіі, уключаючы Інтэрнэт, вялікія дадзеныя, хмарныя вылічэнні і штучны інтэлект, сёлета Кірмаш кантонаў прадэманстраваў інавацыйны метад супрацоўніцтва для замежных і айчынных кампаній і натхніў упэўненасць у пошуку магчымасцей сярод праблем.\nКаб палепшыць разуменне Charmlite, калі ласка, знайдзіце фотаздымак нашага стэнда за апошні год для напамінку.\nМы шчыра спадзяемся, што вы будзеце з намі! Давайце зрабіць больш паспяховых прадуктаў разам!


12 сьнежань 2015, 13:45\nШто ёсьць турэмная літаратура? Для чаго яна патрэбная? Што неабходна для таго, каб пісаць у няволі і каб творы, народжаныя за кратамі, сапраўды сталі літаратурай? Свае меркаваньні на гэтую тэму сёньня выкажуць ляўрэатка Нобэлеўскай прэміі Сьвятлана Алексіевіч ды былыя вязьні, чые турэмныя кнігі чытаюць ды абмяркоўваюць.\nНаша сёньняшняя праграма ўвогуле мела быць прымеркаванай да чарговага, трэцяга па ліку ўручэньня прэміі імя Францішка Аляхновіча за лепшы твор, напісаны за кратамі. У мінулым у гэтым конкурсе два гады запар бралі ўдзел, у тым ліку і актыўныя аўтары ды ўдзельнікі праграмы «Свабода ў турмах», былыя вязьні Юры Бандажэўскі, Алесь Кіркевіч, Фэлікс Пэкер ды іншыя... У сёлетнім конкурсе меўся таксама ўдзельнічаць наш актыўны аўтар, былы палітзьняволены, гісторык-архівіст і дасьледчык «Валадаркі» Зьміцер Дрозд, а таксама некаторыя з тых сядзельцаў, якія пішуць да нас у рэдакцыю. Аднак днямі заснавальнікі прэміі — Радыё Свабода ды беларускі ПЭН-цэнтар — вырашылі сёлета прэмію Аляхновіча не прысуджаць. На нашым сайце дадзенае тлумачэньне гэтаму рашэньню.\nПадчас уручэньня прэміі імя Францішка Аляхновіча ў 2014 годзе\nЯк адзначыў кіраўнік Пэн-цэнтру і сябра журы Андрэй Хадановіч, «калі мы з калегамі, найперш з дырэктарам беларускай службы Радыё Свабода Аляксандрам Лукашуком, разважалі аб прэміі, то сфармулявалі так: арганізатары прэміі спадзяюцца на тое, што раней ці пазьней прэмія страціць сваю актуальнасьць. У гэтым быў намер рабіць належнае і магчымае дзеля таго, каб актуальнасьць гэтая страчвалася. Сама прэмія, аднак, не скасоўваецца. Яе арганізатары сочаць за сытуацыяй і заўсёды гатовыя яе абвесьціць і ўручыць, калі будуць аб’ектыўныя прычыны...»\nАндрэй Хадановіч пра турэмную літаратуру\nАндрэй Хадановіч адзначае, што прэмія імя Аляхновіча — гэта прэмія літаратурная, «таму найперш зьвяртаем увагу на літаратурныя якасьці... Можа быць, час такі, што сярод турэмных жанраў нон-фікшн на сябе зьвяртае ўвагу. Жыцьцё аказваецца часам страшнейшым, часам больш яскравыя вобразы падсоўвае, чым пісьменьніцкая фантазія... Можна згадаць „Еду в Магадан“. Немагчыма абстрагавацца ад такой рэчы, як мужнасьць пісьменьніка. Можна сумленна напісаць кнігу па ўспамінах потым. А напісаць крытычна пра турму, знаходзячыся там, ведаючы, што магчымая нейкая зваротная карная рэакцыя, гэта асаблівая мужнасьць».\n«Яскравая літаратура немагчымая бяз моцнай і магутнай душы аўтара»\nЯкуб Колас у турме. Мастак Уладзімір Сулкоўскі\n...Сярод найбольш вядомых ды папулярных пісьменьнікаў сьвету, якія напісалі свае лепшыя кнігі ў няволі, называюць асуджанага за рэвалюцыйную дзейнасьць на сьмяротнае пакараньне (яно было замененае на турму і катаргу) Фёдара Дастаеўскага і яго творы «Злачынства ды пакараньне», «Прыніжаныя ды абражаныя». Францускага пісьменьніка Жана Жэнэ зь ягоным раманам «Божая маці кветак» (у юным узросьце ён трапіў у калёнію для непаўналетніх за крадзяжы, тэмамі яго турэмнай творчасьці сталі злодзейства, гомасэксуальныя сэксуальныя стасункі, прастытуцыя). Мігеля Сэрвантэса, у якога частка «Дона Кіхота» напісаная ў вязьніцы, дзе Сэрвантэс адбываў пакараньне за свае даўгі. Оскара Ўальда і ягоную «Турэмную споведзь» ( быў асуджаны за сэксуальныя стасункі з мужчынамі, што на той час жорстка каралася законамі Аб’яднага каралеўства). Уільяма Сыднэя Портэра (апынуўшыся за кратамі тэхаскай турмы за службовую недастачу ў банку, там жа пачаў пісаць апавяданьні пад псэўданімам О’Генры). Бразыльскага пісьменьніка Паола Каэльё, аўтара «Алхіміка» ды тэкстаў папулярных у 1970-я песень мясцовых рок-гуртоў (прайшоў псыхушку ды вязьніцы). Стваральніка папулярных дэтэктываў афра-амэрыканца Чэстэра Хаймса (асуджаны за гучнае ўзброенае рабаваньне на 25 гадоў, але выйшаў раней, праз 8 гадоў адседкі ў турме Агаё).\nШто прынесла вядомасьць гэтым кнігам? У мінулым неаднойчы асуджаны расейскі пісьменьнік і публіцыст Эдуард Лімонаў («Сьвятыя монстры», «Кніга вады») лічыць, што акрамя яскравых герояў і сюжэтаў, якія сустракаюцца ў турме ледзь не на кожным квадратным мэтры, гэта яшчэ «моцная і магутная душа аўтара», безь якой «немагчымая сапраўдная яскравая турэмная літаратура».\nАлексіевіч: «Мы —закладнікі турэмнага вопыту»\nНаша суайчыньніца, сёньня Нобэлеўская ляўрэатка, Сьвятлана Алексіевіч, выступаючы ў адной з нашых мінулых праграмаў, з нагоды выхаду кнігі палітвязьня Юрыя Бандажэўскага «Турма і здароўе», а таксама заснаваньня прэміі імя Францішка Аляхновіча, у якасьці ўзору турэмнай літаратуры называе савецкіх лягерных пісьменьнікаў — Шаламава, Салжаніцына, Разгона... Пры гэтым яна адзначыла, што ў сучаснай турэмнай літаратуры, якая стала значнай часткай беларускага літаратурнага працэсу, ёсьць пэўная пастка, бо такі досьвед «перашкаджае і палітыкам, і інтэлектуалам, і простым людзям».\nАлексіевіч: «Цяпер мы валодаем выключна ваенным вопытам ды турэмным... І гэты вопыт — пастка...Мы — закладнікі турэмнага вопыту... Мы разбэшчаныя, мы адзін ад аднаго залежныя. Вось уся краіна абмяркоўвае тое, што сказаў Лукашэнка. Сказаў глупства, на ўзроўні „гопніка“ — але ўся краіна гэта абмяркоўвае. І ўся дурнее. Я хачу сказаць, што для турэмнай літаратуры ёсьць вельмі высокая плянка, якую задала расейская літаратура сталінскіх лягераў. Вядома, такая прэмія патрэбная ў нас. Але я ізноў думаю, што мы па-ранейшаму закладнікі гэтага турэмнага вопыту. Гэта нейкая бясконцае кола, зь якога мы ня можам вырвацца».\nСьвятлана Алексіевіч пра турэмную літаратуру, інтэрвію Алене Радкевіч\n«Каб людзі ведалі, што адбываецца ў беларускіх турмах»\nНекалькі месяцаў таму на сайце Хартыі былі зьмешчаныя ўрыўкі з новай кнігі былога палітвязьня і экс-кандыдата ў прэзыдэнты на выбарах у 2010 годзе Андрэя Саньнікава «Беларуская Амэрыканка альбо выбары пры дыктатуры».\nНеўзабаве выйшаў і сам твор на беларускай мове. У ім вязень «Амэрыканкі» і «Валадаркі» распавядае аб пазамінулай прэзыдэнцкай кампаніі, рэпрэсіях, аб сваім зьняволеньні. Хутка выйдзе рускамоўны варыянт, ёсьць пераклад на ангельскую.\nУступ да «Беларускай Амэрыканкі» напісала Сьвятлана Алексіевіч. Як гэта адбылося? — пацікавіліся мы ў аўтара.\nСаньнікаў: «Гэта ўспаміны пра той пэрыяд часу, можна сказаць. Я зьвярнуўся да яе, таму што мяне цікавіла яе думка. Гэта было яшчэ летась. Мы ліставаліся, і я папрасіў яе сказаць: ці гэта сапраўды варта ўвагі; тое, што я зрабіў, — гэта першая спроба. Я з Алексіевіч знаёмы. Яна сказала, што гэта было цікава. І я папрасіў тады, калі можна, напісаць яе думкі наконт гэтай кнігі. І яна зрабіла, я ўдзячны ёй, відавочна гэта падштурхнула мяне яшчэ папрацаваць над ёй, закончыць тэкст».\nСьвятлана Алексіевіч аднойчы ў гутарцы сказала «Свабодзе»: «Чаму вось нічога не атрымалася зь перабудовы? Такая выдатная ідэя, людзі імкнуліся насустрач свабодзе. Але аказалася, што ніхто разуменьня ня мае, што такое свабода. Не было свабодных людзей. А для свабоды патрэбныя свабодныя людзі». Што мяркуе наконт гэтага Андрэй Саньнікаў?\nУ нас не было досьведу свабоды. Былі свабодныя людзі, ёсьць свабодныя людзі, а вось досьведу жыцьця ў свабодзе не было.\nСаньнікаў: «Я пагаджуся з гэтым, але крышку інакш лічу. У нас не было досьведу свабоды. Былі свабодныя людзі, ёсьць свабодныя людзі, а вось досьведу жыцьця ў свабодзе не было. Як ні круці, усё ж свабоду дае дэмакратыя ў наш час».\nА ў Беларусі не было досьведу і не было нават, можна сказаць, інстытутаў свабоды, зазначае Андрэй Саньнікаў.\nСёньня можна пачуць, што рэпрэсій стала меней, і адначасова менш новых «турэмных» кніг.\nСаньнікаў: «Я не пагаджуся, што менш рэпрэсіяў стала, яны менш відавочныя, кажа былы палітвязень. Зараз дыктатура імкнецца зрабіць усё, каб іх не заўважалі на Захадзе. Але рэпрэсіяў менш ня стала, сыстэма не зьмянілася. А чаго каштавала кніга? Цяжкая праца, я шмат працаваў, але ёсьць тэрапэўтычны эфэкт. Трэба пісаць, каб людзі ведалі, што адбываецца ў беларускіх турмах. Тым больш такія кнігі патрэбныя цяпер.\nТаму што дэмакратычныя краіны пайшлі на размову з дыктатурай і зноў пачалі лічыць, што праз дыктатуру можна прыйсьці да свабоды. Не, нельга. Гэта магчыма праз змаганьне з дыктатурай і нам вельмі патрэбная падтрымка такога змаганьня», — падсумоўвае Андрэй Саньнікаў.\nАндрэй Саньнікаў пра турэмную літаратуру\nЗь лягернай літаратурай ён быў знаёмы раней, кажа палітвязень. Чытаў Салжаніцына і Шаламава, Букоўскага і сучасных аўтараў, што сядзелі ў Расеі — Хадаркоўскага і Пераверзева. Чытаў Ігара Аліневіча, кнігу якога лічыць подзьвігам, таму што яна была напісаная за кратамі.\n«Я пішу аб гэтым у кнізе: я даволі рана прачытаў Салжаніцына „Адзін дзень Івана Дзянісавіча“. Я памятаю яшчэ, калі гэта было ў школьнай праграме, потым выключылі гэтую кніжку. Проста жахлівае ўражаньне было ад таго, што адбываецца зь людзьмі ў лягерах, у ГУЛАГу. Потым я прачытаў на зоне Салжаніцына, і мне ўжо не падалася такой змрочнай кніга і лягерны быт. Таму што сам апынуўся ў гэтым лягерным бараку. На жаль, такой літаратуры было шмат у савецкія часы і ў нас цяпер зьявілася літаратура турмаў, літаратура вязьняў».\nБылы палітвязень Яўген Васьковіч падзяліўся на сайце «Свабоды» ўражаньнямі ад вытрымак з кнігі Андрэя Саньнікава і параўнаў прачытанае са сваім досьведам. На нашу просьбу пракамэнтаваць заўвагі Васьковіча, Саньнікаў адзначыў, што не чытаў гэтую публікацыю.\n«Еду в Магадан» чытаюць на сямі мовах\nСёньня ў былога палітвязьня Ігара Аліневіча ідзе адаптацыя да нармальнага жыцьця і ёсьць цікавая справа: яго кнігу «Еду в Магадан», адзначаную раней прэміяй імя Францішка Аляхновіча, працягваюць перакладаць з расейскага арыгіналу. Наша праграма папрасіла яго расказаць аб гэтым больш падрабязна.\n«Усе пераклады, якія былі дагэтуль зробленыя (на шэсьць моваў), яны выкананыя непрафэсійнымі перакладчыкамі, зазначае Ігар, энтузіястамі. І я лічу, што, можа быць, гэта нават новая форма сацыяльнага дзеяньня ХХІ веку: неабыякавыя людзі ўкладаць уласныя высілкі, час і могуць займацца сумеснай творчасьцю. Напрыклад, гэта можа быць пераклад кнігі. Для гэтага нічога ня трэба, грошай, толькі голы энтузіязм».\nІгар Аліневіч кажа, што ягоную кнігу чытаюць менавіта ў папяровым фармаце, чым ён быў зьдзіўлены. Канкрэтна на сёньняшні дзень зробленыя пераклады на ангельскую, францускую, польскую, украінскую, беларускую і сэрбскую. Ангельскі варыянт быў гатовы літаральна за год, кажа Ігар, а самым лепшым ён лічыць польскі.\nБылы палітвязень распавядае, што толькі цяпер у Польшчы ён пазнаёміўся з творчасьцю Сьвятланы Алексіевіч, аб якой цяпер шмат пішуць і спрачаюцца. На яго думку, яна сёньня вельмі папулярная сярод польскіх чытачоў:\n«Як ні дзіўна, нават у анархісцкіх бібліятэках я знайшоў яе кнігі. І бібліятэкары кажуць, што часам чарга ёсьць, каб узяць пачытаць яе кнігі». Вядома, яна здолела зацікавіць зьместам, кажа Аліневіч: «Гэта што датычыць архетыпу гома саветыкуса. Апошнія падзеі ў сьвеце, сытуацыя ва Ўкраіне, паказваюць, што мэнталітэт савецкага чалавека нікуды ня дзеўся».\nСёньня «савецкая архаіка ўсплывае з глыбіняў псыхікі», разважае Ігар Аліневіч.\nКніга Ігара Аліневіча "Еду ў Магадан"\nАліневіч: «У лягерах, мне здаецца, адбіваюцца тыя настроі, каторыя ёсьць у грамадзтве. Гэта было відавочным кожны дзень, калі людзі глядзелі навіны і па тым, якія тэмы ўздымалі ў размовах. Такая падсьвядомая, ірацыянальная надзея на нейкае зьмяненьне, дзякуючы такому новаму аўтарытарызму. Мяне ўразіла, што ненавідзячы беларускі рэжым, людзі гатовыя да такога ж, але, можа, больш вычварнага, цынічнага. Пуцін быў папулярны, менавіта зь ім зьвязваліся надзеі на тое, што ён прыйдзе, адхопіць Беларусь, як Крым, і зьнішчыць усю мясцовую бюракратыю. Надзеі наконт ліквідацыі аўтарытарызму зьвязваюцца зь іншым аўтарытарызмам, у якога брэнд больш моцны, эмацыйны, маляўнічы».\nАднойчы ў інтэрвію «Свабодзе» Сьвятлана Алексіевіч сказала, што «турэмныя сытуацыі ствараюць толькі рэвалюцыйныя сытуацыі, вырабляюць толькі рэвалюцыянэраў. Я ня ведаю нікога з маладых людзей, хто б ня выйшаў у Беларусі з турмы без рэвалюцыйных ідэй, без рэвалюцыйных настрояў, нават калі яны пасядзелі ў Акрэсьціна 15 сутак».\nШто мяркуе наконт гэтага былы палітвязень, анархіст Ігар Аліневіч?\nГавораць наконт прэміі Аляхновіча, што стала лепей, таму ня пішуць, няма матэрыялу. Я лічу, што поўнасьцю наадварот: стала настолькі горш, што ўжо ня пішуць.\nАліневіч: «Рэпрэсіі заўсёды нараджаюць супраціў. Але я ня згодны, што ёсьць лінейная залежнасьць: больш рэпрэсій, больш супраціву. Вось гавораць наконт прэміі Аляхновіча, што стала лепей, таму ня пішуць, няма матэрыялу. Я лічу, што поўнасьцю наадварот: стала настолькі горш, што ўжо ня пішуць. Вось у чым справа. Супраціў рэпрэсіям — гэта ня статыка, ён узьнікае ў момант новага вітка рэпрэсій. А калі яны набываюць манатонны, устойлівы характар, то людзі прыстасоўваюцца. І не ўзьнікае заўважных пратэстаў».\nАб гэтым сьведчаць апошнія выступы студэнтаў, якія аказаліся малазначнымі зазначае Ігар Аліневіч: «Разумееце, мне 32 гады, я бачыў, што такое сапраўдныя дэманстрацыі. Калі ў паветры прысутнічае напал. Як гараць вочы людзей, што ёсьць жаданьне зьменаў».\nАле калі нават няма актыўных пратэстаў, працягвае разважаць Ігар Аліневіч: «зьяўляецца невялікая праслойка людзей, каторыя гатовыя супраціўляцца. І калі рэжым усё-ткі пахісьнецца, я думаю, дзякуючы гэтым людзям пачнецца нейкі лавінападобны рост пратэстаў, і дыктатура будзе зьмецена».\nІгар Аліневіч пра турэмную літаратуру\nНапрыканцы размовы Ігар Аліневіч адзначыў, што цяпер ён шмат падарожнічае, а таксама дапрацоўвае напісаны ім пяць гадоў таму «Еду в Магадан» і рыхтуе другое выданьне кнігі.\nАліневіч: «На пэрспэктыву кніга хвалюе мяне больш за ўсё. Паступова выходжу на сувязь зь людзьмі, зь якімі лёс зьвёў у няволі. Зьяўляюцца новыя дэталі, пра якія я раней сам не здагадваўся і якія, безумоўна, будуць цікавыя людзям...».\nЛісты асуджанага з Гарадзенскай турмы, які хацеў узяць удзел у конкурсе імя Аляхновіча:\nГлядзець камэнтары (24)\nБеларуская «турэмная літаратура»: казус Аляхновіча і Адамовіча\nАндрэй Хадановіч: Турма — цынічны каталізатар літаратурнай творчасьці


Салігорац абскарджвае забарону пікета да Дня правоў чалавека ў Мінскім абласным судзе\nhttp://spring96.org/be/news/69338 2014 2014-02-24T20:35:50+0300 2014-02-24T20:35:50+0300 2014-02-24T20:35:50+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/shyla_uladzimir-1.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nСалігорскі грамадскі актывіст Уладзімір Шыла абскарджвае ў касацыйнай інстанцыі забарону Салігорскім райвыканкамам пікету да Дня правоў чалавека. Адпаведную скаргу ён накіраваў у Мінскі абласны суд.\nНагадаем, 4 лютага скаргу актывіста на забарону мясцовымі ўладамі масавага мерапрыемства разглядаў суд Салігорскага раёна. Суддзя Ала Трафімчук палічыла скаргу актывіста неабгрунтаванай. З матывіровачнай часткі рашэння суда вынікае, што арганізатар пікета не пазначыў канкрэтных мер па забеспячэнні грамадскага парадку і бяспекі пры правядзенні масавага мерапрыемства, медыцынскага абслугоўвання, уборкі тэрыторыі пасля правядзення пікетавання. Сам Уладзімір Шыла адзначае, што прасіў у сваёй заяўцы на пікет ускласці гэтыя абавязкі на органы мясцовай улады.\n- У адпаведнасці з міжнароднымі нормамі і артыкулам 35 Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь свабода сходаў, мітынгаў, вулічных шэсцяў, дэманстрацый і пікетавання гарантуецца дзяржавай. Гэта азначае, што забеспячэнне грамадскага парадку і бяспекі пры правядзенні мірных сходаў з'яўляецца прамым абавязкам дзяржавы. Таму рашэнне Салігорскага райвыканкаму пра забарону пікета, як і рашэнне суда Салігорскага раёна з’яўляюцца абсалютна неправавымі, - кажа грамадскі актывіст.\nУладзімір Шыла лічыць, што Мінскі абласны суд абавязаны адмяніць незаконнае рашэнне суда першай інстанцыі. Калі гэтага не здарыцца, ён гатовы працягнуць пошукі праўды ў міжнародных інстанцыях.\n24.02.2014 Тэгі: суды, свабода мірных сходаў


Задачу-мінімум хлебаробы выканалі — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n15.05.2019 12.05.2019 admin1202Комментарии on Задачу-мінімум хлебаробы выканалі\nВеснавую пасяўную кампанію гаспадаркі раёна пачалі сёлета намнога раней, чым летась. Трэба было хутчэй сеяць збожжавыя, бо вільгаці ў глебе накапілася нямнога па прычыне маласнежнай зімы, аднак начныя замаразкі стрымлівалі аграрыяў. У рэшце рэшт, кіраўнікі прынялі кампраміснае, але правільнае рашэнне – сеяць. У дваццатых чыслах сакавіка першымі вывелі ў поле пасяўныя агрэгаты механізатары ААТ «Дзераўное» і «Жацерава», неўзабаве да іх далучыліся і астатнія сельгаспрадпрыемствы.\n– Хачу адзначыць, што вясна сёлета не столькі ранняя, колькі неардынарная, – падкрэслівае начальнік аддзела раслінаводства ўпраўлення па сельскай гаспадарцы і харчаванні райвыканкама Мікалай Клаўшун. – Пачаўшы сяўбу ў той сітуацыі, якая складвалася, хлебаробы большасці гаспадарак выйгралі, бо пасеяныя ў сакавіку культуры ўзышлі няблага, хоць перыяд іх прарастання і павялічыўся. Насенне, якое кінулі ў глебу крыху пазней, з-за дэфіцыту вільгаці нават напрыканцы красавіка яшчэ не паказалася з зямлі. Невялікія дажджы ў гэты час прайшлі толькі па паўднёвай частцы раёна. Калі засушлівае надвор’е працягнецца і надалей, то закране і азімыя, якія ўжо раскусціліся. Сітуацыя пакуль не крытычная, але яна выклікае хваляванні за будучы ўраджай.\n– А як увогуле прайшла пасяўная?\n– Веснавая пасяўная кампанія была не надта напружанай. Усе пастараліся, прытрымліваліся тэхналогіі апрацоўкі глебы і максімальна заправілі яе рознымі відамі ўгнаенняў. Аднак мінеральныя тукі каштуюць нятанна, і назапасіць іх пад поўную патрэбнасць, на жаль, не атрымліваецца. Толькі ААТ «Вялікі Двор» мае магчымасць купіць такую колькасць. Астатнія сельгаспрадпрыемствы кампенсуюць недахоп арганікай, якая ўтрымлівае ўсе неабходныя мікра- і макраэлементы, што дазваляе падтрымліваць ўрадлівасць глебы і вырошчваць неблагія ўраджаі збожжавых і прапашных культур. Пад ураджай бягучага года гаспадаркамі з восені ўнесена ў глебу 220 тысяч тон арганічных угнаенняў – у тры разы больш, чым у папярэдні год, і ўжо звыш 200 тысяч тон кампостаў заарана вясной. Найбольш пастараліся ААТ «Агранёманскі», «Вішнявецкі-агра», «Каганец», «Налібакі Агра» і «Рубяжэвічы», і гэта вялікі плюс, бо арганічныя ўгнаенні, да таго ж, захоўваюць вільгаць, што сёння асабліва актуальна.\nАгранамічныя службы гаспадарак правялі сортазмену і сортаабнаўленне збожжавых. Закупілі элітнае насенне ў аб’ёме 15–20 працэнтаў да патрэбнасці. Асноўную частку набылі ў элітгасе «Агранёманскі».\nЯк і ў мінулыя гады, гаспадаркі аказвалі калегам узаемадапамогу. Працавала на палетках і тэхніка з райаграсэрвіса.\n– Мікалай Мікалаевіч, ці змянілася структура пасяўных плошчаў?\n– Пасеялі восенню больш азімых збожжавых, якія занялі ў севазвароце14 600 гектараў. Гэтыя культуры штогод аддзячваюць высокай ураджайнасцю. Яравыя, а менавіта ячмень і авёс, у сувязі з тым, што надвор’е стала больш засушлівым, цяпер не радуюць багатымі зборамі. Тэндэнцыя такая назіраецца апошнія пяць гадоў. Пасеяна больш кукурузы. Яна ўстойлівая да засухі, што дазволіць кампенсаваць магчымы недабор збожжа або травяных кармоў. Значна павялічылася плошча пад бульбай у СГФ «Сула» і ТАА «Аграцэнтр Сула».\n– Ці справіліся, на ваш погляд, хлебаробы з пастаўленай на пасяўную задачай?\n– Сёння задача-мінімум выканана. Усімі гаспадаркамі закладзены неблагі падмурак пад ураджай бягучага года. Па тэмпах сяўбы вызначылася ААТ «Жацерава». На вышыні па ўсіх параметрах, як і ў мінулыя гады, ААТ «Вялікі Двор». Вылучыліся стараннасцю хлебаробы ААТ «Агранёманскі». Парупіліся, прыклаўшы намаганні, працаўнікі ААТ «Рубяжэвічы». Палепшылася культура земляробства ў ПДСУП «Профі-Аграцэнтр», веснавую сяўбу тут правялі даволі якасна.


15 снежня на саборы ў Кіеўскай Сафіі з прадстаўнікоў трох украінскіх праваслаўных цэркваў пры пасярэдніцтве Канстанцінопальскага патрыярхату была створаная памесная праваслаўная царква ва Украіне. Пра асаблівасці яе стварэння і будучыя перспектывы Belsat.eu паразмаўляў з украінскай эксперткай, сузаснавальніцай праекту Cerkvarium Таццянай Дзяркач.\n«Украіну можна павіншаваць з тым, што ў нас пачынае канстытуязавацца першая ў яе гісторыі аўтакефальная памесная царква», – адзначыла Таццяна.\nСузаснавальніцай праекту Cerkvarium Таццяна Дзяркач. Фота – уласны архіў\nПоспехам суразмоўца лічыць і тое, што за адзін дзень атрымалася прыняць і статут новай памеснай царквы ва Украіне, і абраць яе зверхніка – мітрапаліта Епіфанія.\n«Нягледзячы на дыскусіі, працэс тэхнічна завяршыўся», – падкрэсліла Таццяна Дзяркач.\nНа яе думку, дзякуючы гэтаму сабору прэзідэнт Украіны Пятро Парашэнка «ад сённяшняга дня ўвайшоў у гісторыю».\n«Падзея абсалютна беспрэцэдэнтная. І тое, што ён здолеў гэта зрабіць і здолеў давесці да канца, я лічу ў некаторай ступені Божым правядзеннем», – сказала сузаснавальніца Cerkvarium, дадаўшы, што ўкраінская аўтакефалія невымерна важней за «бязвіз» з Еўразвязам.\nТое ж, што Томас Канстанцінопаль мусіць выдаць толькі 6 студзеня наступнага года, Таццяна Дзяркач звязвае з тэхнічнымі момантамі. Але прагназаваць, што будзе далей, суразмоўца пакуль не бярэцца. У тым ліку таму, што прагназавалася, што на сабор прыедзе большая колькасць прадстаўнікоў Маскоўскага патрыярхату.\n«Але іх было крытычна мала», – сказала сузаснавальніца Cerkvarium.\nРПЦ не будзе сядзець, склаўшы рукі\nНа думку суразмоўцы, цяпер усё залежыць ад таго, як новы зверхнік здолее пабудаваць стасункі архірэяў унутры новай царквы, і ад таго, якой будзе афіцыйная рыторыка гэтай царквы – у тым ліку ў дачыненні да тых архірэяў і прыходаў Маскоўскага патрыярхату, якія выяўлялі свае аўтакефальныя настроі ці, прынамсі, былі дастаткова лаяльныя да аўтакефаліі.\nУ бліжэйшы час Таццяна Дзяркач чакае, што Праваслаўная Царква ва Украіне будзе трансфармавацца ўнутры сябе і выбудоўваць стасункі з вонкавым светам, з украінскім грамадствам. Але Расейская праваслаўная царква і Украінская праваслаўная царква Маскоўскага патрыярхату «цяпер не будуць сядзець, склаўшы рукі».\n«І ў гэтым – галоўная небяспека. Яны проста не прызналі ні рашэнні Канстанцінопаля аб аўтакефаліі, ні сённяшніх падзей. І яны будуць распавядаць сваім парафіянам, што на свет з’явілася нейкая гібрыдная раскольніцкая царква, якую не трэба прызнаваць. І вакол гэтага будзе выбудаваная іх прапаганда, накіраваная на пэўнае сацыяльнае адарванне. Памеснай царкве ў гэтым выпадку будзе больш складана праводзіць аб’яднаўчыя працэдуры», – мяркуе суразмоўца.\nНе выключае экспертка і тое, што Маскоўскі патрыярхат будзе «тыкаць пальцам» у спробы дзяржавы прыцягнуць на свой бок наваствораную царкву ў плане агітацыі ці перманентнай падтрымкі ўладаў – асабліва на месцах. Але пры гэтым апаненты не будуць зважаць на тое, «што яны вельмі шмат гадоў, асабліва пры прэзідэнце Януковічу, дэманстравалі яшчэ большую лаяльнасць».\nШто ж, як будзе развівацца сітуацыя далей, убачым бліжэйшым часам.\nТэгі: аўтакефалія, Епіфаній, Кіеў, праваслаўная царква, Томас, Украіна


Складанне маё отношенине да Андрэя\nАўтар: Guru · 2017/01/26\nСкладанне пра Андрыя з аповесці «Тарас Бульба»: апісанне, характарыстыка Андрыя\nГістарычная аповесць «Тарас Бульба» — адно з самых трагічных твораў, якое я чытаў. Мне было шчыра шкада, што такія выбітныя асобы гінуць і сыходзяць незваротна, не пакінуўшы нават нашчадкаў. Я спачуваў Тарасу, які перажыў жонку і дзяцей. Я спачуваў Астапу, які загінуў у страшных пакутах. Я перажываў, калі такая добрая і лагодная жонка Тараса была забітая дзеля кавалачка зямлі. Але больш за ўсё мяне ўзрушыла лёс малодшага сына Бульбы, бо Андрэю — мой любімы герой з аповесці «Тарас Бульба».\nМне падабаецца Андрэю таму, што ён ведае, у чым сапраўдная каштоўнасць жыцця. Герой аддаў жыццё за каханне — тое пачуццё, якое робіць чалавека лепш, чысцей і дабрэй. Таму я не згодны з тым, што ён — здраднік і няварты чалавек. Наадварот, у цёмныя часы жорсткасці і нянавісці ён знайшоў у сабе сілы пратэставаць супраць жыцця дзеля вайны, жыцця дзеля смерці. Ён палюбіў і быў любім, а таму хацеў толькі свету, у адрозненне ад свайго грамадства і сваякоў, якія лічылі барацьбу чымсьці святым, але пры гэтым нікога не маглі ашчаслівіць, нічога не маглі стварыць.\nГэтую думку пацвярджае сцэна вяртання братоў. Андрэю кінуўся да маці, ён сумаваў па ёй і любіў яе ўсім сэрцам. Аднак грубы і жорсткі бацька адразу ж стаў прымушаць яго ваяваць, нават на парозе роднай хаты. Але герой не паддаўся на правакацыю. Ён не хацеў рабіць маці балюча, бо яна так перажывала і саромелася паводзін мужа. Гэта значыць, герой прынёс у дом не варожасць, а любоў, як калі-то выратавальнік, якому пакланяецца ўвесь народ. Гэта сведчыць аб тым, што людзі ваююць за сваю веру, але не разумеюць яе. А Андрэю разумеў і прытрымліваўся асноўным з запаведзямі, як мог. З усяго гэтага вынікае, што ён — добры, адчувальны, мяккі і сьціплы чалавек, а так жа любіць сын, які не толькі шанаваў, але і любіў сваіх родных.\nУ Андрыя было гарачае сэрца, аднак пасля смерці маці ацаніць яго больш ніхто не мог. Таму юнак шукаў клопаты і цеплыні ў іншай жанчыны. Тое, што ён хацеў стварыць сям’ю, характарызуе яго, як чалавека сталага і прыстойнага. Ён хацеў гадаваць сваіх дзяцей, а не забіваць чужых. У барацьбе супраць сваіх братоў ён толькі абараняў свой новы дом, але старога ён не рушыў, таму несправядліва вінаваціць яго за тое, што ён стаў пад чужыя сцягі. Кожны вольны выбіраць, якое месца лічыць родным, бо гэта павінна падказаць сэрца, інакш выбар хлуслівы. Андрэю абраў іншую краіну, краіну сваёй жонкі, і абараняў яе. Таму баязліўцам яго таксама ніяк не назавеш. Ён адважны, сумленны і доблесную воін, як і ўсе мужчыны з яго сям’і. Хоць герой нават смялей, чым яны: ён пайшоў не толькі супраць ворагаў, ён пайшоў супраць умоўнасцяў і традыцый свайго часу. І выстаяў з гонарам. Гэты ўчынак Андрыя узвышае і апраўдвае яго ў маіх вачах.\nСамая трагічная сцэна — гэта сустрэча бацькі і сына на поле бітвы, і смерць Андрыя. Хто любіць сын пакорліва і бясстрашна прыняў смерць ад рукі Тараса, хоць яго чакала жонка і новая кахаючая сям’я. Гэта ён зрабіў таму, што ў яго ёсць сумленне, а значыць і пачуццё віны перад бацькам і родным краем. Перад намі чалавек тонка які адчувае і мужны, таму ён можа несці адказнасць за свой выбар. Чаму ж Тарас Бульба забіў Андрыя? Ні забойца, ні ахвяра, не маглі аповесці сябе інакш, кожны выконваў свой абавязак. Як не шкада вам мне было Андрыя, я разумеў, што Тарас таксама мае рацыю. Вайна развяла іх па розныя бакі, нічога не зробіш. Але менавіта малодшы Бульба паўстаў супраць бойні, сваім выбарам ён паказаў, што можна палюбіць ворага свайго і жыць у свеце з ім. Менавіта таму я на баку Андрыя ў гэтым канфлікце. Ён загінуў за вялікую ідэю, якую можам усвядоміць толькі мы ў наш час, калі стала ясна, што вайна, нават справядлівая, ні да чаго добрага не прыводзіць. Тое, што герой тады гэта ведаў, змяніла маё стаўленне да Андрэя і прымусіла па-новаму зірнуць на яго вобраз у аповесці «Тарас Бульба».\nСачыненне на тэму: Вобраз Тараса Бульбы\nАўтар: Guru · Published 2017/08/09 · Last modified 2017/08/11\n142. Ці заўсёды варта давяраць довадаў розуму?\nАўтар: Guru · Published 2017/05/03 · Last modified 2017/11/03\nЧацкі і Молчалин: параўнальная характарыстыка\nАўтар: Guru · Published 2017/08/26 · Last modified 2017/08/30\nАстап і Андрэй\nАстап і Андрэй — родныя браты, але яны вельмі моцна адрозніваюцца адзін ад аднаго. Астап валодае цвёрдым характарам, гэта становіцца зразумела ўжо ў самым пачатку аповесці. Гады, праведзеныя ў бурсе, загартавалі юнака. Астап «ніяк не пазбаўляўся няўмольны розгамі. Натуральна, што гэта павінна было неяк расчараваную характар і паведаміць яму цвёрдасць, заўсёды адрозніваліся Казакоў ». Астап лічыцца дакладным таварышам, ён просты і адначасова справядлівы ў адносінах да іншых. «Ён быў суровы да іншых пабуджэнняў, акрамя вайны і разгульнай гулянкі; па меншай меры, ніколі бадай пра іншае не думаў ». З такой характарыстыкі становіцца ясна, што Астап шмат у чым падобны на свайго бацьку — ён гэтак жа мала прывязаны да мірнага жыцця, таму з лёгкасцю гатовы пакінуць яе дзеля бітваў. Адзінае, што хвалюе і кранае яго, — гэта слёзы маці.\nАндрэю на першы погляд мала адрозніваецца ад Астапа. Ён так жа моцны, разумны і адважны. Але ўсё ж адрозненні ёсць. Гогаль кажа пра яго: «Малодшы брат яго, Андрэй, меў пачуцці некалькі больш жыва і неяк больш развітыя». Ён быў вельмі вынаходлівы, і гэта нярэдка дапамагала яму пазбягаць пакарання падчас навучання ў бурсе. «Ён таксама кіпеў смагаю подзвігу, але разам з ёю душа яго была даступная і іншым пачуццям». З самай ранняй юнацтва Андрэй пачаў адчуваць «патрэба кахання». У гэтым ён рэзка адрозніваецца ад свайго брата. Астап быў першым чынам суровым ваяром, Андрэй быў больш прывязаны да мірнага жыцця, поўнай разнастайных асалодаў.\nМенавіта каханне прымушае Андрыя здзейсніць злачынства. Першапачаткова яго вельмі цяжка асуджаць, бо ён хоча дапамагчы жанчыне, якая памірае ад голаду. Служанка паненкі кажа маладому Козаку: «Панначка. сказала мне: «Ідзі скажы рыцару: калі ён памятае мяне, каб прыйшоў да мяне; а не памятае — каб даў табе кавалак хлеба для старой, маёй маці, таму што я не хачу бачыць, як пры мне памрэ маці. Хай лепш я перш, а яна пасля мяне ».\nМаглі добры чалавек, які мае ў сэрцы хоць трохі спагады, адмовіць у такой просьбе? Тым больш што зыходзіць яна ад жанчыны, якая пакінула глыбокі след у сэрцы мужчыны? І Андрэй здзяйсняе злачынства, пераходзіць набаку ворага. Характэрныя яго словы, якія выказваюць яго стаўленне да айчыне: «А што мне бацька, таварышы і айчына? — сказаў Андрэй, страсянуўшы хутка галавою і выпрастаўшы ўвесь прамой, як Надрэчная ясакарам табар свой. — Дык калі ж так, так вось што: няма ў мяне нікога! Нікога, нікога! »- паўтарыў ён.\nАндрэю адмаўляецца ад сваёй радзімы, ад вернасці свайму народу, ад бацькі і брата. «Хто сказаў, што мая айчына Украіна? Хто даў мне яе ў айчыны? Айчына ёсць тое, чаго шукае душа наша, што мілей для яе ўсяго. Мая Айчына — ты. І ўсё, што ні ёсць, прадам, аддам, загублю за такую бацькаўшчыну! »\nАндрэю закахаўся ў цудоўную жанчыну і гатовы ёй служыць да апошняй кроплі крыві. Гэта якасць магло б быць годна захаплення, але ў дадзеным выпадку любоў не можа выглядаць высакароднай і ўзнёслай. З-за любові козак здраджвае бацькаўшчыну.\nАндрэю пачынае змагацца на баку ворага супраць сваіх учорашніх сяброў і паплечнікаў. І калі ў чытача была нейкая сімпатыя да яго, яна адразу ж знікае. Смерць выступае годным пакараннем для чалавека, які здзейсніў такое здрада. Андрэю прымае смерць ад свайго бацькі. І гэта вельмі трагічны момант. Чалавек не павінен забіваць сваіх дзяцей, таму што менавіта дзеці з’яўляюцца надзеяй на працяг яго роду, а значыць, і самога жыцця. У аповесці Тарас губляе сваіх сыноў.\nЯны былі зусім рознымі, але абодва загінулі. Адзін загінуў за Радзіму, другога — за сваё каханне. Можна па-рознаму ставіцца да Астапу і Андрэй, але нельга не прызнаць, што іх лёсы аднолькава трагічныя.\n34732 чалавека прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.\n/ Складанні / Гогаль Н.В. / Тарас Бульба / Астап і Андрэй


Гродзенскі музей Васіля Быкава чакае пераезд у Гродзенскі універсітэт\nГродна славіцца сваёй старажытнай гісторыяй, помнікамі архітэктуры, знакамітымі і выдатнымі імёнамі ўладароў, палкаводцаў, навукоўцаў, асветнікаў і дзеячаў культуры. Але, на жаль, памяць не пра ўсіх гістарычных асоб належным чынам шануецца ў нашым горадзе. Прыкладам такога стаўлення з’яўляецца існаванне мемарыяльнага пакоя славутага пісьменніка Васіля Быкава.\nУ Гародні Васіль Быкаў пражыў больш 25 гадоў, працаваў у мастацкіх майстрэрнях, затым у “Гродзенскай праўдзе”, дзе і пачаў свой творчы шлях. У Гродне Быкаў напісаў свае самыя знакамітыя творы: “Жураўліны крык”, “Трэццяя ракета”, “Альпійская балада”, “Мёртвым не баліць” ды іншыя. У сваіх успамінах “Доўгая дарога да дому” пісьменнік з замілаваннем, гумарам, але адначасова і з боллю апісаў сваё жыццё ў Гродне. Бо цкаванне і пераслед з боку органаў бяспекі пачаліся менавіта тут. Але Гродна “грунтоўна і на шмат год прычыніўся” да лёсу самага вядомага пісьменніка горада над Нёманам.\nМузей В.Быкава быў створаны ў 2004 г. па ініцыятыве ветэранаў вайны і працы начале з верэранам інвалідам вайны 1941–1945 гг. сябрам саюза беларускіх пісьменнікаў Мікалаем Мельнікавым. Экспазіцыя фарміравалася дзякуючы энтузіазму і зацікаўленнасці неабыякавых да творчасці Быкава людзей. У час калі ад улад нельга было чакаць нейкай дапамогі, шмат прыйшлося перажыць М.А.Мельнікаву, А.С. Дземідовічу, Д.Я.Бічэль, А.П.Госцеву, каб стварыць і зберагчы музей. Але сёння музей знаходзіцца ў занядбанным стане. Невялічкае памяшканне не адпавядае глыбіні, шчырасці і самаадданасці асобы Быкава.\nНа працягу мінулага года актывісты кампаніі “Гавары праўду” не толькі ў Гродне, але і па ўсёй краіне праводзілі шэраг мерапрыемстваў, накіраваных на ўшанаванне імя В.Быкава. Было сабрана больш за 100 тыс. подпісаў за перайменаванне адной з вуліц Менска і Гродна ў гонар пісьменніка. Звярталіся з афіцыйнымі лістамі ў гарвыканкам Гродна з патрабаваннем дапамогі музею, усталяванню ганаровай шыльды на доме дзе жыў Быкаў, і надання назве адной з вуліц яго імя. Лідар кампаніі “Гавары праўду” Уладзімір Някляеў асабіста дапамагаў музею, сустракаўся з ветэранамі, збіраў подпісы за з’яўлення вуліцы В.Быкава. 19 чэрвеня 2011 г. у роднай вёсцы пісьменніка ва Ўшацкім раёне Някляеву была ўручана прэмія “За свабоду думкі”, якую Уладзімір Пракопавіч перадаў музею. У гэты ж дзень у Гродне ўсе жадаючыя маглі прагуляцца “Гарадзенскімі шляхамі Быкава”. Экскурсія распавядала пра гарадзенскі перыяд жыцця і дзейнасці Быкава, амаль каля кожнага дома, дзе ён жыў былі пастаўлены шыльды з напамінам гараджанам, што тут жыў выдатны літаратурны дзеяч.\nУ выніку ўсіх праведзеных мерапрыемстваў мясцовае кіраванне ўзварухнулася. Гродзенскі гарвыканкам прапанаваў для пашырэння музейнай прасторы новае памяшканне, за арэнду якога нават на льготных умовах ветэранская арганізацыя не змагла плаціць і таму адмовілася ад яго. Зараз міністр адукацыі Сяргей Маскевіч, міністр культуры Павал Латушка, гродзенскі кіраўнік аблвыканкама Сямён Шапіра запэўніваюць на словах Мікалая Мельнікава аб перадачы музея у памяшканне Гродзенскага дзяржаўнага універсітэту ім. Я. Купалы. А таксама ў бліжэйшы час універсітэт павінен выдаць кнігу аб гісторыі стварэння самаго музея. І ўсе гэтыя рашэнні і адпаведныя ім мерапрыемствы ўлады пачалі праводзіць толькі пасля згуртавання грамадства вакол праблемы музея В. Быкава.\nУ гэтым і заключаецца сутнасць грамадскай супольнасці. Дзяржава існуе для вырашэння праблемаў, якія ставіць перад ёй грамадзяне. І менавіта ад грамадства залежыць дакладнасць, глыбіня і тэрмін вырашэння пастаўленных пытанняў. Будзем спадзявацца, што музей у новым статусе, пад новым кіраўніцтвам будзе працаваць на поўную моц, прыцягваць увагу грамадства ўжо з асветніцкіх мэтаў. А памяць самога Быкава залежыць толькі ад саміх гарадзенцаў і беларусаў, у тым ліку і тых, хто зараз займае крэслы ва уладзе.


Галоўная ➠ Артыкулы і публікацыі\nКрама Twizzle прапануе Вам самы вялікі асартымент прафесійных фігурных канькоў для фігурыстаў-прафесіяналаў і аматараў фігурнага катання!\nВы можаце падабраць і купіць практычна любую мадэль фігурных канькоў вядучых сусветных брэндаў у любым які цікавіць Вас памеры, паўнаце і колеры.\nУслуга продвижение сайта\nСпецыялісты SeOceaN ў сваёй працы выкарыстоўваюць такія інструменты як SEO - праграмы.\nКалі Вы вырашылі самі заняцца SEO-аптымізацыяй і раскруткай свайго сайта, то пры правільным іх выкарыстанні, дадзеныя праграмы дапамогуць больш хутка і якасна ацаніць яго, напоўніць унікальным кантэнтам і, у канчатковым рахунку, вывесці Ваш сайт на першыя старонкі посиковых сістэм.\nКупить осаго полис\nРасійскім саюзам автостраховщиков створана адзіная база ОСАГО. У ёй утрымліваюцца дадзеныя аб аўтаўладальнікаў і іх транспартных сродках. Страхавыя кампаніі арыентуецца на інфармацыю з базы пры выдачы поліса.\nКожны ўдзельнік дарожнага руху можа патрапіць у аварыйную сітуацыю. Калі здарэнне нязначнае, то супрацоўнікі ДІБДР прапаноўвалі кіроўцам заключыць міравое пагадненне.\nУладзівасток - цудоўнае месца для фотаздымкі - Вольга Маркава\n- Якой была твая першая вяселле?\n- За гэты час ва Уладзівастоку значна вырасла і колькасць саміх фатографаў.\n- Вядома, колькасць фатографаў і тых людзей, якія сябе імі называюць, павялічылася за апошнія тры гады. Фатограф не лічыцца такой прафесіяй як хірург, якой трэба вучыцца сем гадоў. Рост на рынку фотапаслуг - добрая ідэя.\nУшу як баявое мастацтва і ўнікальная аздараўленчая гімнастыка ўжо даўно атрымала ўсеагульнае прызнанне ва ўсім свеце. Авалодаць навыкамі спартыўнага адзінаборствы, выхаваць сілу духу і набыць упэўненасць ва ўласных сілах можна ў любым узросце - у гэтым складаецца адно з галоўных пераваг старажытнай усходняй сістэмы.\nўсё яшчэ штурхаюць у корку або нагой, тады электросамокат ідэальнае рашэнне!\nСамакат з электрприводом - гэта паўнавартасны гарадскі транспарт, як для дзяцей, так і для дарослых. Ён дазволіць пазбегнуць затораў, штрафаў і лішніх выдаткаў.\nAвтоматика ўкараняецца ў фотатэхнікі не толькі таму, што забяспечвае новыя магчымасці. Пры масавай вытворчасці некаторыя электронныя і электрамеханічныя прылады атрымліваюцца танней і прасцей, чым аналагічныя механічныя. Менавіта таму шматлікія сучасныя неавтофокусные люстаркі, напрыклад, Yashica 109MP, Minolta X300 і іх клоны, маюць электронны затвор і працуюць толькі ад батарэйкі.\nРамонт варот - гэта паслуга, запатрабаваная ў Маскве. Асноўная колькасць заказчыкаў - гэта ўладальнікі катэджаў, гаражоў, загарадных дамоў. Сучасныя вароты разнастайныя: для самых простых канструкцый патрабуецца зварка або замена замка, для больш складаных - высокатэхналагічныя камплектуючыя, аўтаматычныя прылады, ролікі.\nСтаронка 6 з 39


Як «забіралі клюшку ў дыктатара» | Новы Час\nПрадстаўніцы дыяспары расказалі Радыё Свабода, як яны змагаліся супраць ЧС па хакеі ў Мінску.\nШвейцарскія беларусы пікетавалі МАК і IIFH\nВераніка Чарняўская: Першы і самы важны этап быў — Міжнародны Алімпійскі камітэт. З намі звязаліся прадстаўнікі Беларускага фонду спартовай салідарнасці, якім была патрэбная дапамога — прадставіць беларусаў, данесці ліст да спадара Томаса Баха. Нам удалося даволі хутка па швейцарскіх мерках арганізаваць гэтае мерапрыемства. Мы правялі 4-кілямэтровы марш ад Алімпійскага музею ўздоўж возера да офіса Міжнароднага Алімпійскага камітэту. Было прыемным сюрпрызам, што МАК пагадзіўся прыняць трох чалавек ад нас. Мы думалі, што гэта зойме хвілін дваццаць, але ў выніку больш за дзве гадзіны з намі размаўлялі прадстаўнікі МАК. Ніхто не верыў спачатку, што гэта атрымаецца, але яны сурʼёзна ўзяліся за справу і ўжо ў снежні агучылі рашэнне пра тое, што Лукашэнку забаронена ўдзельнічаць у алімпійскіх мерапрыемствах.\nПоспех з МАК нам дапамог і з Міжнароднай хакейнай федэрацыяй. Мы пачалі пісаць спадару Рэнэ Фазелю. Першы наш пікет адбыўся ў лістападзе. Адрозна ад МАК, там нас ніхто не вітаў, не чакаў і не адказваў на лісты. Нас цалкам ігнаравалі, але мы і прадстаўнікі Фонду спартовай салідарнасці працягвалі ім пісаць. Алена Леўчанка зрабіла адкрыты ліст. Тады спадар Фазель «прачнуўся», але сустрэча з намі ўсё роўна не атрымалася. Што дапамагло — візіт спадар Фазеля ў Беларусь, які страшна абурыў усіх швейцарцаў, а не толькі беларусаў. Пайшла вялікая медыя-хваля. Мясцовыя беларусы таксама стараліся, каб трымаць гэтую павестку гарачай. Нам удалося арганізаваць пікет ля Міжнароднай федэрацыі хакею, дазволілі толькі 10 чалавек праз ковідныя абмежаванні. Нас ніхто не сустракаў ля хакейнай федэрацыі, але пазней мы даведаліся, што спадар Фазель глядзеў на нас у вакно. І ўсё ж удалося зайсці ўсярэдзіну, каб перадаць ліст маці Рамана Бандарэнкі.\nЯк беларусы Чэхіі змагаліся супраць правядзення чэмпіянату ў Мінску\nДарʼя Рудзько: Мы займаліся тэмай адмены чэмпіянату з верасня. Праца са спонсарамі была нашым апошнім крокам. Да гэтага правялі вельмі шмат працы з палітыкамі, са СМІ, напісалі шмат лістоў людзям, якія маюць дачыненне да гэтай тэмы і якія маглі нейкім чынам паўплываць. Пікет ля сядзібы заводу Škoda арганізавалі хутка, за некалькі дзён. Праз каранцінныя абмежаванні мы не маглі праводзіць маштабныя акцыі, было дазволена да 10 чалавек удзельнікаў пікету.\nМы падрыхтавалі ліст, які перадалі кіраўніцтву Škoda разам з плакатамі. Праз некаторы час да нас выйшаў кіраўнік аддзелу камунікацый, які пераконваў нас, што Škoda падтрымлівае беларусаў і лічыць адзіным лагічным рашэннем не праводзіць чэмпіянат у Беларусі. Нам прынеслі гарбату і каву і паабяцалі адказаць на працягу тыдня на ліст і выказаць сваю пазіцыю Міжнароднай федэрацыі хакею.\nАдказ мы атрымалі нашмат хутчэй, ужо на наступны дзень. І тады ж яны зрабілі заяву, што падтрымліваць і спансаваць чэмпіянат, калі ён будзе праводзіцца ў Беларусі, не будуць.\nНа працягу чатырох месяцаў я вяла вялізарную інфармацыйную працу — было некалькі эфіраў на чэскім тэлебачанні пра чэмпіянат, мы зрабілі шмат інтэрв’ю са спартоўцамі і журналістамі, якія былі ў турме ў Беларусі. У выніку шмат чэскіх палітыкаў выказаліся ў нашу падтрымку. Я пісала лісты ў Чэскую федэрацыю хакею. Тут ужо ўсе ўсё ведалі, і таму такая вялікая кампанія ў выніку адмовілася ад спонсарства.\nБеларусы Італіі пікетавалі фірму Pirelli, аднаго са спонсараў хакейнага чэмпіянату\nКацярына Зюзюк: Тое, што зрабілі дзяўчаты ў Чэхіі і Швейцарыі, вельмі здорава і нас натхняе. На іх фоне мы зрабілі ня так шмат. Акцыю каля Pirelli вельмі хутка арганізавалі. Надрукавалі плакаты і правялі акцыю пад Pirelli па-партызанску з прычыны ковідных абмежаванняў. Як законапаслухмяныя беларусы, мы звычайна робім дазволы і робім усё па правілах. Гэтым разам абставіны склаліся так, што не было іншага выйсця. Мы проста прыйшлі і пастаялі каля офіса Pirelli. Ніякай рэакцыі з боку кампаніі не было. А ліст мы падрыхтавалі, толькі не паспелі адправіць, бо чэмпіянат у Мінску адмянілі. Беларусы Італіі ўвесь гэты час падпісвалі петыцыі, правялі вялікую кампанію па інфармаванні італьянскага грамадства пра сітуацыю ў Беларусі.\nКацярына Зюзюк (злева)\nДарʼя Рудзько: Працытую Вацлава Гаўла: «Надзея — гэта не перакананасць у тым, што ўсё будзе добра, а ўпэўненасць: тое, што ты робіш, мае сэнс — незалежна ад таго, чым справа скончыцца». З такой надзеяй я жыла і займалася гэтым усе апошнія месяцы. Аргумент, што палітыка не тычыцца спорту — няслушны, і гэта неаднаразова пацвярджалася ў мінулым. Правядзенне чэмпіянату ў Мінску толькі ўмацавала б пазіцыі Лукашэнкі і яго перакананасць, што ў яго ўсё пад кантролем. Калі ў краіне больш за 35 тысяч чалавек былі затрыманыя па палітычных матывах, і сотні за кратамі, ніякіх адносінаў з астатнім светам як у спорце, так і ў іншых сферах быць ня можа.\nКацярына Зюзюк: Калі я прачытала навіну пра адмену, у мяне з’явіліся слёзы ў вачах. Я адчула, якая мы вялікая сіла. Нягледзячы на тое, што Італія ва ўсёй кампаніі адыграла невялікую ролю ў параўнанні з тым, што зрабілі дыяспары Чэхіі і Швейцарыі, важны сам факт, што мы працавалі доўга, упарта і дамагліся гэтага выніку. Гэта для нас вельмі вялікая псіхалагічная падтрымка і матывацыя. Тут размова не пра палітыку ідзе насамрэч. Я б хацела патлумачыць спадару Фазелю розніцу паміж палітыкай і катаваннямі ды рэпрэсіямі.


Прадстаўнік АБСЭ асуджае затрыманьні журналістаў\n28 сакавік 2006, 20:31\nРадыё Свабода Затрыманьні беларускіх і замежных журналістаў пасьля прэзыдэнцкіх выбараў у Беларусі былі парушэньнем прынцыпаў АБСЭ. Пра гэта заявіў сёньня упаўнаважаны гэтай міжнароднай арганізацыі ў пытаньнях свабоды слова Міклаш Харашці.\nСпадар Харашці падкрэсьліў, што атрымліваў зьвесткі, што ў Беларусі былі затрыманыя журналісты з Канады, Чэхіі, Францыі, Грузіі, Расеі, Польшчы, Украіны, Злучаных Штатаў, некаторыя зь іх былі асуджаныя да максымальнага адміністрацыйнага арышту на 15 сутак.\nМіклаш Харашці 23 сакавіка зьвярнуўся да беларускіх уладаў з просьбай пацьвердзіць ці абвергнуць гэтыя зьвесткі. Адказу не было, было толькі паведамленьне беларускага тэлебачаньня аб зьбіцьці журналістаў гэтага каналу 25 сакавіка.\nХаця дакладная колькасьць інцыдэнтаў невядомая – адзначае ў сваёй заяве Міклаш Харашці, ёсьць пацьверджаньні зь незалежных крыніцаў, што многім беларускім і замежным журналістам перашкаджалі ў іхнай працы, іх арыштоўвалі і асуджалі на адміністрацыйны арышт.\nУпаўнаважаны АБСЭ ў пытаньнях свабоды слова падкрэсьлівае, што абарона журналістаў, якія выконваюць свае прафэсійныя абавязкі, і гарантыі іхнай бясьпекі зьяўляюцца фундамэнтальнымі абавязкамі краінаў-сябраў АБСЭ.\nСпадар Харашці адзначыў, што гэтыя абавязкі ўраду дзейнічаюць і ў тым выпадку, калі журналісты асьвятляюць і недазволеныя падзеі. “Адсутнасьць дазволу на мерапрыемства не зьяўляецца падставай для судовага перасьледу журналістаў, якія асьвятляюць яго” – заявіў упаўнаважаны АБСЭ ў пытаньнях свабоды слова.


Прапагандысцкая дзейнасць супраць прапаганды брэнда | Martech Zone\nСубота красавік 13, 2013 Асяроддзе, Сакавік 8, 2017 Douglas Karr\nДжэй Баер - адзін з вядучых спікераў і аўтараў сацыяльнага маркетынгу, на якога я звяртаю ўвагу. Нядаўна ён напісаў фантастычны допіс у блогу і інфаграфіку, якія забяспечваюць выдатнае параўнанне ўплывовых асоб і прыхільнікаў брэндаў.\nПрапаганда ўплывовых груп - гэта ключавы элемент многіх сацыяльных сетак і сучасных праграм па сувязях з грамадскасцю. Але яны часта аказваюцца неэфектыўнымі ў кіраванні паводзінамі за рамкамі сацыяльнай балбатні. Я напісаў пост пра тое, чаму гэта так, называецца Чаму інфармацыйная інфармацыйная інфармацыя завышаная і як яе выправіць. Самае вялікае пытанне ў тым, што мы, як правіла, блытаем аўдыторыю з уплывам. Наяўнасць вялікай колькасці паслядоўнікаў у Твітэры не дае вам магчымасці рухацца да дзеянняў, гэта дае вам магчымасць кіраваць інфармаванасцю.\nПаведамленні "Супраць" папулярныя, але гэта не рэальнасць. На шчасце, маркетолагі не павінны рабіць выбар паміж укладаннем сродкаў у тую ці іншую стратэгію. Гэта адна з такіх стратэгій. Па-першае, доказ - аддача ад інвестыцый. Вы можаце выявіць, што інфармацыйна-прапагандысцкая праграма з'яўляецца даступным сродкам прыцягнення ўвагі да вашага брэнда і наступных пераўтварэнняў. Калі вы новы прадукт ці паслуга, магчыма, у вас недастаткова абаронцаў, і вам трэба выкарыстоўваць аўдыторыю ўплывовых колаў. Па-другое, у Інтэрнэце існуе даволі моцная ментальнасць статка. Уплыў можа прывесці да прапаганды, яна не павінна быць той ці іншай.\nЯ заклікаю ўсіх прачытаць паведамленне і разгледзець Інфаграфіка. Праграмы прапаганды брэнда могуць прывесці да фантастычных вынікаў ... праверыць, што Zuberance магу зрабіць для вас!\nКлючавыя словы: адвакатпрапагандысцкая інфармацыйная працаінфармацыйная падтрымка блогераўпрапаганда брэндапрыхільнікі брэндаПераканаць і пераўтварыцьўплыўInfluencer маркетынгінфармацыйная сувязьўплывовыя асобы супраць абаронцаў брэндаўДжэй Бэру параўнанні з\nАбдыміце свайго ўнутранага прамяня Ліёта


Чего для полного счастья не хватает островчанам в городе и районе?\nГлавная→Новости→Новости→Чего для полного счастья не хватает островчанам в городе и районе?\nЧего для полного счастья не хватает островчанам в городе и районе?\n15:31 / 07.01.2020\nЖыхароў і гасцей горада мы папрасілі расказаць, чаго ім не хапае для поўнага шчасця ў Астраўцы і раёне.\nАлеся Станкевіч, у дэкрэтным адпачынку па доглядзе дзіцяці:\n– Дзесьці бываць даводзіцца нячаста: цяпер я ў дэкрэце. Мне здаецца, у Астраўцы ўжо хапае ўсяго: магазіны, стадыёны, фізкультурныя комплексы… Былі б толькі грошы і жаданне!\nТарэса Пятровіч, прадавец, з унучкай Валерыяй:\n– Я на пенсіі, але яшчэ працую. Мне ўсяго хапае. (Усміхаецца.) Астравец, напэўна, як ні адзін горад у Беларусі, імкліва развіваецца: літаральна за некалькі гадоў з’явіліся тры новыя мікрараёны, школы, садкі, магазіны… Добра было б, каб пабудавалі і крытую лядовую пляцоўку, няхай і невялікую, – куды можна было б завесці ўнучак пакатацца на каньках.\n– На канікулах заўсёды прыязджаю ў Астравец! Чаго тут не хапае? Нават і не ведаю, галоўнае – бабуля з дзядулем ёсць!\nСяргей Пранаў, інтэрв’юер:\n– Я толькі некалькі гадзін у вашым горадзе, таму мне складана адказаць на пытанне. З выгляду Астравец чысты і дагледжаны. Сюды я прыехаў па справах: на працягу двух дзён буду праводзіць сацыяльнае апытанне для адной з найбуйнейшых кампаній краіны, якая спецыялізуецца на даследваннях у галіне маркетынгу, медыя і грамадскага меркавання.\nАлеся Жукоўская, студэнтка:\n– Хоць у нас і адкрываюцца гандлёвыя цэнтры, але па-ранейшаму, мне здаецца, не хапае спецыялізаваных, вузканакіраваных магазінаў. Напрыклад, абутковага ці той жа кнігарні. Добра было б, каб было больш месцаў для адпачынку моладзі – каб доўгімі зімовымі вечарамі можна было б разам дзесьці сабрацца і пагуляць у настолкі.\nВіктар Савіцкі, вадзіцель (без фота):\n– Наша бяда – дарогі. Я жыву ў пасёлку Гудагай, і па некаторых вуліцах – у прыватнасці Табарышкі – складана праехаць на машыне, яміна на яміне. Іх, канешне, падсыпаюць, грэйдзіруюць, але пасля дажджоў ізноў ні прайсці, ні праехаць.\nНаш раён сельскагаспадарчы, не зашкодзіла б адкрыццё перапрацоўчага прадпрыемства, як у суседзяў – ашмянцаў і смаргонцаў.\nКірыл Лукша, вучань:\n– Класна было б, каб у Астраўцы з’явіўся забаўляльны цэнтр з рознымі секцыямі: для малышоў – надзіманыя горкі і басейны з шарыкамі, для падлеткаў – скаладром і розныя памяшканні з квэстамі.\nЯ люблю актыўны адпачынак, наведваю заняткі па баскетболе і футболе. У новых мікрараёнах не хапае зон адпачынку, веласіпедных дарожак і вулічных трэнажораў.


У папяровай НН: Карач, Равяка, Балабанаў і электрык, які вярнуўся з Партугаліі\n24.05.2013 / 14:20\nУ папяровай НН: Карач, Равяка, Балабанаў і электрык, які вярнуўся з Партугаліі 3\n- І мова, і каўбаса! Рана хаваць беларусаў, спадару Акудовіч.\n- Пяць фактаў пра Вольгу Карач.\n- Камароўскі рынак удвая даражэйшы за беластоцкі.\n- Прыгоды расейцаў у Мінску. Як усходнія суседзі адсвяткавалі майскія канікулы ў Беларусі?\n- «Еўрабачанне»: выйграюць не тыя, хто фальсіфікуе.\n- In memoriam. Праўда Аляксея Балабанава.\n- Таццяна Равяка: Я не жалезная лэдзі.\n- Прататып героя фільма «Жыве Беларусь!»: «Мяне ўтапталі ў бруд».\n- Каталіцкага святара падазраюць у падпале хат.\n- Шэсць японскіх шляхціцаў. Пра што пісалі «газеты» Рэчы Паспалітай?\n- З Беларусі ў Партугалію і назад. Расповед Віталя Каспяровіча.\n- Камяні спатыкнення. Камертон Сяргея Ваганава.\nНовы нумар можна набыць ў Мінску па абедзе, а ў рэгіёнах — з раніцы пятніцы. Нагадаем: на «Нашу Ніву» цяпер можна лёгка і выгадна падпісацца. Прычым аплаціць падпіску можна і праз інтэрнэт. Пра ўмовы падпіскі чытайце тут.\n22.05.2013 / 15:39\nГы, НН "Генэральшу" піярыць ))\nНу так - без мовы нармальнай літвінскай каўбасы дакладна ня будзе. Толькі сурагатная.. Гэта ж было відавочным і раней.. Але шкада, што толькі дзесяці працэнтам ад выбарцаў гэта было відавочным. І што? Калі ўжо прызнаюць свае памылкі апаненты - быццам дэмакраты?\n28.05.2013 / 14:53\nКарач хоча стаць прэзідэнткай, гэта мы ўжо ўсвядомілі. А чаму НН не піярыць яшчэ адну гендэрную праблему Вольгі Абрамавай. Яна таксама не супраць спіхнуць Лукашэнку са стула.


Львоў выказвае шкадаванне з нагоды смерці кіраўніка Украінскай епархіі Армянскай царквы\n7 сакавіка на 69-м годзе жыцця памёр кіраўнік Украінскай епархіі Армянскай апостальскай царквы арцыбіскуп Григорис Буниатян. Абшчына Львова выказвае шкадаваньне з гэтай нагоды, паведамілі ў прэс-службе Львоўскага гарадскога савета. &Laquo; Паважаныя духавенства ісвецкія Армянскай апостальскай царквы. Са смуткам выказваю спачуванні з нагоды смерці арцыбіскупа Григориса Буниатяна – кіраўніка Украінскай епархіі Армянскай апостальскай царквы. У гэтую цяжкую хвіліну шчыра спачуваю і глыбока смуткую разам з Вамі. Для ўсіх ўладыка Григорис быў вялікім чалавекам, поўнай надзвычайнымі духоўнымі дарамі. Він аддана працаваў над развіццём Хрыстовай царквы і рупліва служыў сваёй пастве. Няхай Гасподзь супакоіць яго душу. Выказваю асобныя спачуванне пробашчу Львоўскай епархіі Армянскай апостальскай царквы ў. Тадеос Геворгяну і даручанай яму армянскай суполцы горада », – адзначыў гарадской старшыня Львова Андрэй Садовы. Аб гэтым этІдам\n← Хмяльніцкая адзначыла Кабзара Перавагі інтэрнэт-аптэк →


Юрыя Данькова вінавацяць у стварэнні ўмоваў для занятку прастытуцыяй\nУладальніку “Dankoff Club” пагражае ад 7 да 10 гадоў з канфіскацыяй маёмасці. Пра гэта паведаміў афіцыйны прадстаўнік Следчага камітэту Менску Аляксандр Герасімаў.\nПаводле ягонай інфармацыі, пракуратура сталіцы санкцыянавала ўзяцце Данькова пад варту.\n4 верасня ў “Dankoff Club” праводзіўся ператрус іншыя следчыя дзеянні ў межах крымінальнай справы, заведзенай у канцы жніўня Следчым камітэтам на мастацкага кіраўніка і адміністратара клубу. Ім інкрымінуецца тое, што з 2006 г. яны давалі памяшканні ў клубе для занятку прастытуцыяй.\nПра ператрус у “Dankoff Club” паведаміў відавочца, сустаршыня камітэту ў абарону правоў зняволеных “Над бар’ерам” Цімафей Дранчук. Ён зайшоў у кавярню клубу прыкладна а 15.45 і бачыў, як працаўнікі галоўнага ўпраўлення барацьбы з арганізаванаю злачыннасцю МУС, якія з’явіліся адразу за ім, паказалі Данькову нейкі дакумент. Пры гэтым, паводле Дранчука, працаўнікі адмовіліся паведаміць Данькову, паводле якой крымінальнай справы і ў сувязі з чым ён затрыманы. Затым яны сталі шукаць панятых для выняцця дакументаў і папрасілі наведнікаў выйсці.\n“Dankoff Club” – адзін з найбуйнейшых забаўляльных цэнтраў Менску, куды ўваходзяць казіно “Dankoff Club”, стрыптыз-клуб “Vенеция”, рэстарацыя і SPA-салон “For Men”.\nУ 2001 г. Юрый Данькоў удзельнічаў у выбарах прэзідэнта, але не змог падаць у Цэнтрвыбаркам неабходнай для вылучэння кандыдатам колькасць подпісаў.


Украінскі рэжысёр Алег Сянцоў у калоніі абвесціў галадоўку\nПалітвязень, які адбывае 20-гадовы тэрмін у калоніі на Ямале, патрабуе ад расейскіх уладаў вызвалення ўсіх украінцаў, якіх утрымліваюць у Расеі і анексаваным Крыме.\nРэжысёр паведаміў адвакату, што гатовы памерці, калі патрабаванні не выканаюць. Зміцер Дынзэ не выключае, што Сянцова накіруюць на прымусовае псіхіятрычнае абследаванне і будуць прымяняць прымусовае кармленне. Пра гэта распавяла ягоная стрыечная сястра Наталля Каплан.\nЦяпер у Расеі і Крыме застаюцца 64 украінскія палітвязні.\nТэгі: Алег Сянцоў, палітвязні


Да не тянется злоумышленника рука »\n» Здарэнні » Да не тянется злоумышленника рука\n13-05-2015, 12:50 [ Здарэнні ] • Да не тянется злоумышленника рука |\nНазва: Хай не цягнецца зламысніка рука\nПадчас правядзення палявых работ у вобласці і раёне супрацоўнікі органаў унутраных спраў сумесна са службовымі асобамі суб'ектаў гаспадарання праводзяць пастаянныя рэйды, скіраваныя на выкананне правапарадку і дысцыпліны на працоўных месцах, захаванасць сельскагаспадарчай тэхнікі і матэрыяльных рэсурсаў.\nПа выніках 1098 маніторынгаў на 652 аб'ектах арганізацый АПК выяўлены недахопы тэхнічнай умацаванасці і арганізацыі вартавой аховы, па якіх накіраваны прадстаўленні для ліквідацыі прычын і ўмоў, што спрыяюць учыненню правапарушэнняў. За непрыняцце мер па разглядзе прадстаўленняў да адміністрацыйнай адказнасці прыцягнуты 82 службовыя асобы розных арганізацый АПК. У раённыя выканаўчыя камітэты накіравана 127 пісем з указаннем выяўленых недахопаў.\nУ начны час праведзена больш за паўтары тысячы праверак арганізацыі вартавой аховы на прадпрыемствах АПК вобласці. У 127 выпадках вартаўнікі адсутнічалі на працоўных месцах. За знаходжанне на працы ў стане алкагольнага ап'янення складзена 99 пратаколаў.\nУ адносінах да 208 грамадзян, што ўчынілі крадзеж маёмасці з прадпрыемстваў і арганізацый АПК, складзены пратаколы па артыкуле 10.5 КоАП Рэспублікі Беларусь ("Дробны крадзеж"), з якіх кожны другі—у адносінах да асоб, якія ўчынілі крадзеж па месцы працы. Па трох фактах узбуджаны крымінальныя справы.\nКаб папярэдзіць падобныя крадзяжы праводзяцца інструкцыйныя гутаркі з работнікамі, адказнымі за захаванасць таварна-матэрыяльных каштоўнасцей. У райвыканкамы накіравана 127 хадайнічанняў аб абмежаванні продажу спіртных напояў падчас правядзення пасяўной кампаніі.\nНеабходна папярэдзіць, што ў адпаведнасці з артыкулам 10.5 КоАП, адказнасць за крадзеж — ад 10 да 30 базавых велічынь ці адміністрацыйны арышт, а пры паўторным правапарушэнні — ад 30 да 50 базавых ці адмі-ністрацыйны арышт. Калі сума нанесенага арганізацыі ўрону перавышае 10 базавых велічынь, за ўчыненне злачынства, згодна з артыкулам 205 Крымінальнага кодэкса, наступае пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі да 3 год. За крадзеж у буйным памеры (арт. 205.3 КК) або ўчынены арганізаванай групай ці ў больш буйным памеры (арт. 205.4 КК) — пазбаўленне волі да 7 і 12 год адпаведна.\nПеред тем, как взорвать...\nНужно больше отдачи\nНовая статья для браконьеров