Рэха перажытага мінулага – RH.by\nРэха перажытага мінулага\nМечыслаў СТАНКЕВІЧ Марына СЛІЖ\nЛіпень 1936 года. Дзяўчаты з вёсак Уздрыгалавічы, Лёткі, Пруднікі, Субачы, Курчына закончылі курсы кройкі і шыцця і вырашылі сфатаграфавацца на памяць.\nВыпускніцы курсаў кройкі і шыцця 1936-1937 года, што былі арганізаваныя ў вёсцы Уздрыгалавічы Мядзельскага раёна. Захавала яго Эвеліна Клентак (на фота ў першым радзе чацвёртая злева).\nМаладзенькія, прыгожыя, усе яны з сур’ёзным выглядам твару пазіраюць на фатографа. З аднаго боку падзея – набылі спецыяльнасць. З іншага – можа яно крышку і страшна. Паспрабуй выканай у час заказ, дагадзі кліенту.\nСпецыяльна да гэтага дня выпускніцы курсаў апрануліся ў святочнае адзенне. Усе ў прыгожых строгіх сукенках з белымі каўнерыкамі. У адных дзяўчат яны карункавыя, зробленыя, хутчэй за ўсё, сваімі рукамі. У другіх – шаўковыя, альбо кругленькія атласныя.\nУ самым цэнтры фотаздымка ў жакетах сядзяць, напэўна, дзве іх кіраўніцы. Адразу бачна, што яны старэйшыя за сваіх вучаніц. Хаця, калі добра прыгледзецца, то навучэнкі таксама не аднагодкі. Будучым краўчыхам і швачкам, што сядзяць у першым радзе, дасі гадоў па пятнаццаць, шаснаццаць. А вось дзяўчатам, што стаяць вышэй, дзесьці па 20.\nПобач з дзяўчатамі стаяць хлопцы з моладзевай арганізацыі “Стшэльцы”. Ну, не змаглі яны прапусціць рэдкае ўрачыстае мерапрыемства, і таму сціпла прыстроіліся на фота па баках і адзаду. Усе яны яшчэ не ведаюць, што зусім хутка скончыцца іх шчаслівае юнацтва. І пачнецца выпрабаванне рэпрэсіямі, вайной, голадам і холадам.\nФота, якому ўжо больш за 70 гадоў, захоўваецца ў сямейным альбоме жыхаркі вёскі Уздрыгалавічы Эвеліны Клентак. Дарэчы, да 1939 года населены пункт насіў назву “Варшава” і быў вельмі знакаміты, багаты і ўплывовы. Тут размяшчалася шмат розных цэнтральных органаў і арганізацый польскай улады. І, каб вырашыць якое-небудзь пытанне, людзі ехалі і ішлі ў мястэчка з усіх навакольных вёсак.\nСама Эвеліна Клентак (на фота ў першым радзе чацвёртая злева), нягледзячы на тое, што прайшло багата часу, памятае сваіх сябровак па курсах, эпізоды іх тагачаснага нялёгкага жыцця. Вось толькі некалькі.\nКалі ў 1939 годзе прыйшло доўгачаканае “вызваленне”, кожны, хто працаваў або вучыўся ў польскіх установах, лічыўся “контррэвалюцыйным элементам”.\nУ жорнах такой бязлітаснай палітыкі новай улады апынулася сям’я сяброўкі і аднавяскоўкі Эвеліны Францаўны – Ядвігі Мажэйкі (на фота ў першым радзе другая справа). Толькі за тое, што яе бацька быў вайскоўцам польскай арміі (армія Краёва), іх сям’ю вывезлі ў Сібір, а бацьку расстралялі ў вядомай сёння ўсім Катыні. У сямейным архіве Эвеліны Клентак па сённяшні дзень захоўваецца пісьмо сяброўкі з Сібіры, дзе яна апісвае сваё цяжкае жыццё і звяртаецца з просьбай выслаць харчовую пасылку і цёплую адзежу.\nТакі ж лёс напаткаў і другую Ядвігу, толькі з прозвішчам Альковіч. У халоднай сібірскай зямлі засталася сяброўка навечна.\nДа самой Эвеліны лёс быў літасцівы . Атрымаўшы па ўсіх прадметах на выпускных экзаменах выдатна, а іх прымаў сам ваявода з Вілейкі, яна стала працаваць краўчыхай. Работа гэта асаблівая. Яна патрабуе шмат уседлівасці, уважлівасці, цярплівасці, майстэрства. Усё гэта было 17-гадовай дзяўчыне па сілах. Яшчэ ў час вучобы на курсах яна дасягнула пэўных вышынь. Работы дзяўчыны выстаўляліся на конкурсах, мадэлі, якія прыдумвала, падабаліся заказчыкам.\nПрыгожыя і модныя паліто, сукенкі яна шыла нават для супрацоўнікаў вядомых дзяржаўных устаноў, настаўнікаў, дактароў з мястэчка Крывічы. Кожны, хто ішоў да яе з заказам, ведаў, што ў гэтай майстрыхі вельмі добры густ. І фасон сукенкі альбо паліто, што яна пашые, абавязкова будзе арыгінальны.\nЗ асаблівым пачуццём успамінае Эвеліна Клентак сваю працу ў Крывіцкім прамкамбінаце. Высокія арганізатарскія якасці, добрасумленныя адносіны да даручанай справы і высокі прафесіяналізм дапамаглі ёй вырасці да брыгадзіра швейнага цэха. Брыгада, якую ўзначальвала гэта жанчына, заўсёды была лепшай і заўсёды займала прызавыя месцы ў спаборніцтве, а фота яе брыгадзіра не сыходзіла з Дошкі гонару. Цікавы факт: калі ў брыгадзе па нейкіх прычынах хтосьці не выходзіў на работу, то норму гэтага чалавека швачкі дзялілі на ўсю брыгаду. Так падтрымліваўся яе аўтарытэт і выконваўся прынцып: адзін за ўсіх і ўсе за аднаго!\nМечыслаў СТАНКЕВІЧ, Марына СЛІЖ.\nПредыдущая статьяЖыве тады, калі малюе\nСледующая статьяЛебедзева і Маркава паплылі (фота)


15.04.2021 / 17:46\nПаплечнікі Аляксея Навальнага 15 красавіка апублікавалі свежае расследаванне аб нерухомасці Уладзіміра Пуціна.\nКалі самы папулярны фільм Фонду барацьбы з карупцыяй (ФБК), які выйшаў у студзені, быў прысвечаны палацу ў Геленджыку, які фармальна не належыць Уладзіміру Пуціну, то ў новым расследаванні прыводзяцца падрабязнасці аб афіцыйнай рэзідэнцыі прэзідэнта РФ на Валдаі. Тэкставая версія расследавання была апублікаваная ў блогу Аляксея Навальнага, які знаходзіцца ў калоніі, піша newsru.com.\nУ публікацыі адзначаецца, што ў Пуціна, акрамя Крамля, ёсць тры афіцыйныя рэзідэнцыі: «Бачароў Ручай» (Сочы), «Нова-Агарова» (Маскоўская вобласць) і «Валдай» (Наўгародская вобласць). Пры гэтым апошняя рэзідэнцыя часта згадваецца ў СМІ, але афіцыйных здымкаў з яе няма. Аднак у ФБК змаглі сабраць нямала інфармацыі аб гэтым комплексе.\nЗ дакументаў вынікае, што рэзідэнцыя размешчана на двух участках. Так, участак 150 гектараў належыць Расійскай Федэрацыі і знаходзіцца ў бестэрміновым карыстанні ў Федэральнай Службы аховы (ФСА). На гэтай зямлі размешчаны тэхнічныя будынкі, уключаючы склады, гаражы і ангары, а таксама невялікія гасцявыя домікі. У той жа час другі ўчастак плошчай 100 гектараў, на якім знаходзяцца асноўныя аб'екты рэзідэнцыі, дзяржаве не належыць — ім валодае бізнэсмен і блізкі сябар Уладзіміра Пуціна Юрый Кавальчук, які здае землі і пабудовы ў арэнду ўпраўленню справамі прэзідэнта (УСП).\n«Як у яго наогул апынулася гэтая зямля, чаму пуцінскую рэзідэнцыю пабудавалі на прыватнай тэрыторыі? Ды проста таму, што ў апошнія месяцы яшчэ першага свайго прэзідэнцкага тэрміну, у 2003 годзе, Пуцін задумаўся пра будучыню. Аджа добра захаваць дачку. Вось ён і вырашыў пакінуць гэтую сабе. На сябе не аформіш — таму аформіў на сябра», — лічаць у ФБК.\nПаводле даных паплечнікаў Навальнага, Кавальчук валодае аб'ектам праз кампанію «Прайм», амаль усе даходы якой прыпадаюць на арэндныя плацяжы ад УСП. Так, у 2019 годзе фірма Кавальчука зарабіла 312 млн рублёў, а годам раней — 304 млн рублёў. Даходы кампаніі за апошнія 10 гадоў склалі 2,7 млрд рублёў.\nШто ж тычыцца пабудоў на тэрыторыі рэзідэнцыі, то ў расследаванні згадваецца параўнальна сціплы галоўны дом вышынёй чатыры паверхі і плошчай 3,5 тыс. квадратных метраў.\nНа тэрыторыі таксама ёсць кітайскі павільён, які выкарыстоўваецца ў якасці гасцявога доміка. Яго будавала тая ж фірма «Крэда», што цяпер адказвае за будоўлю палаца пад Геленджыком. У спісе пабудоў таксама ёсць лазні, альтанкі, рэстаран і піўны рэстаран, хаткі і дзіцячая пляцоўка. Таксама ў рэзідэнцыі ёсць Уладзімірская царква.\n«Здавалася б, ну рэзідэнцыя і рэзідэнцыя. Што «Нова-Агарова», што сочынская, што гэтая — усё адно і тое ж. Дзярждача. Але «Валдай» хаваюць не проста так. Бо тут, у 350 метрах ад асноўнага дома стаіўся галоўны валдайскі сакрэт Пуціна, храм яго аскезы.\nДом, у два разы большы за саму рэзідэнцыю. Амаль 7000 квадратных метраў. 3 паверхі, з якіх два пад зямлёй. <…> Гэта СПА-комплекс, які таксама арандуе УСП. Асабісты салон прыгажосці і догляду сябе для Уладзіміра Уладзіміравіча Пуціна», — гаворыцца ў публікацыі.\nУ гэтым будынку размешчаны крыякамера для амаладжальных працэдур, флоат-басейн для зняцця стрэсу, кабінеты касметолага і стаматолага, масажныя ванны, звычайны 25-метровы басейн, хамам і саўна. Асобна ў ФБК звярнулі ўвагу на размешчаны ў будынку масажны блок, дзе сярод іншага ёсць подыум для тайскага масажу. «Масажнае крэсла, якое асвятляе спецыяльная інфрачырвоная лямпа (толькі гэта адно крэсла каштуе больш за паўмільёна рублёў). Ну а ў сярэдзіне пакоя — ложак, заштораны цюлевым балдахінам. <…> На адной сцяне керамічнае пано з архідэямі, а на другой — пано з менш гучнай назвай «зігулі», — адзначаецца ў тэкставай версіі расследавання.\nУ будынку спа-цэнтра таксама ёсць спальня, сервіравальны пакой, 500-метровая гасцёўня з акварыумам, дапаможнае памяшканне для якога мае плошчу 13 квадратных метраў. У падвале размешчаны тэхнічныя памяшканні і пакоі персаналу, уключаючы дапаможнае памяшканне для гразелячэння (падобны пакой меўся на плане палаца ў Геленджыку) і пакой спецсувязі.\nУсяго УСП арандуе на тэрыторыі амаль 80 будынкаў. Пры гэтым падрабязнасці аб умовах арэнды невядомыя, а ў дакументах Расрэестру назіраецца блытаніна. З матэрыялаў 2009 года, размешчаных на партале дзяржзакупак, можна даведацца, што на тэрыторыі рэзідэнцыі, акрамя згаданых пабудоў, ёсць стайня, пляцоўка для гольфа, пляцоўка для міні-гольфа, віп-рэстаран з кіназалам, боўлінгам, більярднай і міні-казіно (аб пакоі для казіно распавядалася і ў расследаванні пра палац на ўзбярэжжы Чорнага мора).\nУ ФБК дадалі, што на працягу 20 гадоў з боку ФСА за аб'ект адказваў Валерый Пікалеў, які нядаўна быў прызначаны віцэ-губернатарам Санкт-Пецярбурга.\nЧытайце таксама: Фонд Навальнага выпусціў расследаванне пра «палац Пуціна». Ён абышоўся ў $1,35 мільярда


Апытанне: Якія праблемы найбольш турбуюць простых беларусаў? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nТэрарызм, бежанства, бяспека, эканамічнае становішча – тэмы, якія апошнім часам турбуюць людзей па ўсяму свету. А якія праблемы турбуюць простых беларусаў? Пра гэта мы запыталіся ў мінакоў гораду Глыбокага.\n– Інфляцыя, галоўнае.\n– Эканамічная, напэўна, сітуацыя, звязаная з зарплатай, пенсіяй.\n– Каб людзям была праца. Моладзь шукае працу і знайсці не можа. Шмат прадпрыемстваў, якія скарачаюць работнікаў, памяншаюць працягласць працоўнага дня.\n– У калгасах запазычанаць вялікая. За жнівень яшчэ грошы не выплацілі. У доўг па спісах прадукты даюць. Мы, пенсіянеры, дапамагаем сваім дарослым дзецям.\n– Цяжка жыць. У нас пенсія такая, як у моладзі заробкі. А ім дзяцей гадаваць, апранацца. Трэба іх падтрымліваць.\n– Не трэба нам мусульманаў чапаць, каб не было розных тэрактаў… Зарплата малая. Узровень слабенькі ў нас.\n– Трэба эканоміць. Выжываць. А так у нас што, ледзь які начальнічак – ён цягне што можа. Усё раскралі. Ім можна – нам нельга. У нас крадзёж канкрэтны.\nГалоўнай праблемай большасць рэспандэнтаў лічыць складанае эканамічнае становішча ў Беларусі. Людзі занепакоеныя зніжэннем заробкаў, скарачэннем працоўнага графіку, закрыццём падпрыемстваў па прычыне банкруцтва і недахопам годных рабочых месцаў на рынку працы.


Напрыклад, газэта "Украіна Молода" назвала матэрыял свайго менскага карэспандэнта "Палата нумар 2. Хроніка беларускіх выбараў", падаўшы афіцыйны і апазыцыйны пункты гледжаньня на праблему.\nАглядальнік газэты "День" лічыць, што беларускія апазыцыянэры, якія штосьці намагаліся байкотам сарваць выбары, свайго не дамагліся. Не дапамаглі і апошнія дэманстрацыі.\n"Апазыцыя прайграла чарговы раз і чарговы раз мусіць нагадваць пра сябе "Маршамі свабоды", пратэстамі і дэманстрацыямі, на якія Лукашэнка заўсёды будзе адказваць адзьдзеламі міліцыі ці наагул ня будзе рэагаваць," – канстатуе "День".\nСтаршыня Вярхоўнай Рады Ўкраіны Іван Плюшч заявіў, што "апошнія падзеі ў Беларусі паказалі, што там нічога не зьмянілася, таму прычынаў для перагляду стаўленьня да афіцыйнага Менску".


Бізнэсовец пабудаваў пад Мінскам дом, які шакуе суседзяў ФОТЫ\nБізнэсовец пабудаваў пад Мінскам дом, які шакуе суседзяў ФОТЫ 88\n«Гэты дом я фатаграфавала на тэлефон, паказала на працы. А потым выдаліла ўсё, каб нават у памяці мабільнага не было гэтых чарцей, — распавядае tut.by жыхарка Ратамкі Марыя Мікалаеўна. — Спачатку дом выглядаў сімпатычна, унучка параўноўвала яго з казачным замкам. Але калі з плота «палезлі» чорныя рукі і чарапы, а на даху з'явіліся чэрці — гэта стала пераборам. Цяпер унучку міма не ваджу. Увечары тут і дарослым страшнавата хадзіць — вунь тыя чэрці на даху, якія меншыя, яны свецяцца ў цемры ліхтарыкамі».\nМарына Мікалаеўна спыняецца каля дома, разглядае з цікаўнасцю, хоць бачыла яго не раз. Калі заўважае, што ў чэрапа ў плоце з вачэй тырчаць драты, перасмыквае плячыма.\n— Напэўна, і чарапы хутка будуць свяціцца ў цемры, як тыя чэрці на даху, — мяркуе жанчына.\nНа вуліцу выходзіць сусед. Яго дом — праз плот. І з двара, і з вокнаў выгляд суседа не цешыць: паўсюль, кажа, чэрці. Адзін з іх, здаецца, нават цэліцца ў акно з лука. На глебе ўсёй гэтай «чартаўшчыны» людзям ёсць пра што пагаварыць.\n— Гаспадар дома з выгляду цалкам звычайны, бізнэсовец. Тое, што ён чалавек з фантазіяй, можна было западозрыць і па машыне, цюнінгаванай чарапамі. Дом ён пачаў будаваць яшчэ гадоў дзесяць таму, потым кінуў. Гады два таму з'явіўся і аднавіў працы. І вось што атрымалася…\nПадыходзіць яшчэ адна мясцовая жыхарка. Яна дастае тэлефон і, хаваючы ўсмешку, фатаграфуе чорта, фігура якога «караскаецца» па плоце, дзёрзка высунуўшы язык.\n— Дом гэты ўжо ўспрымаецца як мясцовая славутасць. Нічога кашмарнага ў гэтым не бачу, але жыць у такім дакладна не стала б, — кажа мясцовая жыхарка.\nЖанчына распавяла, што не ўсе суседзі з вуліцы гэткія талерантныя. Людзі палохаюцца рук, якія тырчаць з плота, альтанкі, купал якой выкладзены чарапамі.\n— Наш сусед Аляксандр напісаў скаргу ў сельвыканкам, — распавяла жанчына. — Старшыня і намеснік прыехалі, патапталіся і з'ехалі. А што яны могуць зрабіць? Гэта ж прыватная ўласнасць. Так, фантазія такая ў чалавека, і грошай яму на гэта стае. Тут нават цяжка ўявіць, колькі выдаткаў толькі на камень жадэіт сышло, якім выкладзены і фасад дома, і плот звонку і ўнутры. Відаць, што чалавек задумваў нешта асаблівае, дзіўнае — і ў яго гэта атрымалася.\n«Вядома, у ідэале хацелася пагутарыць з уладальнікам дома, але ніхто з суседзяў не змог падказаць яго кантактаў», — адзначаюць журналісты.\n23.08.2017 / 12:22\nбрррр .. руки торчат какие..\nПрыкалiст блiн... )))))\nУ нас чорт лысы стаiць на большасцi вулiц гарадоу i нават на галоунай плошчы краiны , I нiхто пакуль яго не знес , а трэба


70% берасцейцаў маючых права голаса не давяраюць уладам | «Берасцейская Вясна»\n19 лютага ў Брэсцкім гарвыканкаме адбылося пасяджэнне Брэсцкай гарацкой камісіі па выбарах дэпутатаў мясцовых Саветаў.\nНачальнік аддзела па працы са зваротамі грамадзян і юрыдычных асоб Ірына Мокат, яна ж старшыня камісіі, абвесціла павестку дня: “Аб устанаўленні ітогаў выбараў”.\nПрысутныя кандыдаты Маслоўскі, Лазарэнкаў, Канюс, Турчаняк, Петрусевіч і Шубіч падалі на разгляд камісіі заявы аб несапраўднасці выбараў па іх акругах.\nНачальнік юрыдычнага аддзела гарвыканкама Наталля Янголенка, яна ж член камісіі, унесла прапанову не адхіляцца ад павесткі дня, устанавіць вынікі выбараў, а скаргі разгледзець пазней, для чаго камісія адмыслова збярэцца.\nПрапанова была адзінагалосна падтрымана членамі камісіі.\nКаб пацешыць абураных кандыдатаў, старшыня камісіі адзначыла іх высокую актыўнасць, а таксама некаторых арганізацый падчас агітацыйнага перыяду. З намёкам на “празрыстасць” выбараў старшыня паведаміла, што падчас выбараў выкарыстоўвалася ажно 37 празрыстых скрынь, назірала ажно 1000 назіральнікаў, а ў галасаванні прынялі ўдзел больш за 66% выбаршчыкаў! То бок выбары адбыліся.\nПраваабаронца Ўладзімір Вялічкін, які назіраў за выбарамі і прысутнічаў на пасяджэнні, падзяліўся ўражаннямі:\n“Падчас агучвання вынікаў па акругах рэзанулі слых лічбы па “пераможных” кандыдатах, агулам 60% +/- 5% на кожнага па акрузе – ненатуральна выглядае, нібыта нехта срэжысаваў такі вынік.\nПа-другое, ня толькі я, але і іншыя назіральнікі і кандыдаты заўважылі незразумелыя маніпуляцыі з колькасцю выбаршчыкаў на акругах і колькасцю прыйшоўшых на галасаванне. Я асабістага нейкага ажыятажа на вучастку не бачыў, хутчэй пустэча, За 5 гадзін чалавек 20 прыйшло. Я ня веру ў лічбу 66%, каля 50 на маім вучастку і ў цэлым па горадзе.\nАле я звярну увагу на больш істотны момант. 50% выбаршчыкаў не пайшло галасаваць. Яшчэ 20%, калі верыць інфармацыі агучанай камісііяй, прагаласавалі супраць усіх! То бок 70% берасцейцаў маючых права голаса ня вераць у выбары, іх вынікі, Саветам дэпутатаў і выканкаму. Я на ўласныя вочы бачыў надпіс на несапраўдным бюлетэні “Я протів всех, потому что депутатов назначает власть”.\nГэтыя 70% ня згодныя з палітыкай уладаў. Улады павінны зрабіць высновы, бо можа прарваць. Што будзе штуршком, акумулятарны завод ці падаражанне хлеба невядома…”\nТэгі: Праваабаронца, выбарамі, пасяджэнні


21-09-2015, 09:08 [ Прырода і экалогія ] • В соответствии с Лесным кодексом\nПадчас планавай праверкі ДЛГУ "Дрэтунскі лясгас" устаноўлены факты парушэння патрабаванняў Ляснога кодэкса, указа Прэзідэнта ад 07.05.2007г. №214 "Аб некаторых мерах па ўдасканаленні дзейнасці ў сферы лясной гаспадаркі", іншых нарматыўных прававых актаў па ахове навакольнага асяроддзя.\n21-09-2015, 09:01 [ Прырода і экалогія ] • Ельня — сокровище, что находится рядом\nГасцінна сустракае Ельня кожнага свайго наведвальніка: напоіць чыстай вадой, пачастуе кісленькімі журавінамі, насыціць лёгкія гаючым паветрам, зачаруе душу маляўнічымі пейзажамі і… зацягне. Ды з такой сілай, што потым доўга будуць стаяць перад вачыма астраўкі на возеры Курганістым, чырвоныя агеньчыкі журавін на мохавым дыване, юркі вуж, што паўзе кудысьці звілістай сцяжынкай, цёмная вада мачажын, празваных у народзе таболкамі. І захочацца зноў і зноў вяртацца сюды, каб спазнаваць непаўторны і велічны свет прыроды.


8 верасня побач з Каложскай царквой гродзенская грамадскасць адзначыла 485-ыя ўгодкі Аршанскай бітвы. Як і ў мінулым годзе, правядзенне мерапрыемства было дазволена мясцовымі ўладамі. Арганізатарам свята выступіла гродзенская арганізацыя Беларускага народнага фронту "Адраджэньне". У праграме: рыцарскі турнір і канцэрт вядомых беларускіх бардаў.\nЯк сцвярджаюць гісторыкі, Аршанская бітва - адна з буйнейшых бітваў на тэрыторыі Еўропы ў пачатку ХУІ стагоддзя. 30-тысячнае беларуска-літоўскае войска на чале з гетманам Канстанцінам Астрожскім разграміла 80-тысячнае войска Маскоўскіх ваяводаў. У вайсковай гісторыі нашай дзяржавы гэта была адна з самых бліскучых перамог. У выніку гэтай бітвы ўсходняя Беларусь была вызвалена ад расійскіх войскаў. У той час гэта азначала вельмі шмат для нашага народа і нашай дзяржавы. Адзіная бяда гэтай перамогі - пра яе ніяк нельга ўзгадваць у сучаснай афіцыйнай абстаноўцы. Больш таго, прыдворныя гісторыкі могуць перавярнуць яе з ног на галаву, абы толькі там не прагучала, што беларусы разбілі рускае войска. Сучасная прапаганда навязвае толькі адну думку - мы стагоддзямі жылі разам і таму трэба інтэгравацца. Аднак аб'ектыўная гісторыя паказвае, што мы папросту жылі побач, але не заўсёды мірна. Нашыя продкі ніколі не хацелі скарацца перад сваімі ўсходнімі суседзямі і заўсёды здолелі адстаяць сваю Радзіму. Праўда, да пэўнага часу, пакуль іх тыя ж суседзі з сваімі моцнымі сябрамі ўсё ж не разарвалі на часткі.\nІ гэта толькі гісторыя, якую змяніць ужо немагчыма. Канечне, яе спрабуюць фальсіфікаваць, трактуюць згодна адпаведнай ідэалогіі, але змяніць яе немагчыма. А вось правільныя вывады зрабіць давядзецца абавязкова. Так як немцам. Яны не маюць звычкі адмаўляць ці фальсіфікаваць тое, што ў Другой Сусветнай вайне іх перамагла Савецкая армія. І толькі дзякуючы праўдзе і пакаянню яны здолелі пабудаваць сапраўдную сучасную цывілізаваную краіну. Нам пара ўрэшце даведацца аб саміх сабе больш падрабязна, каб зразумець, што з намі адбываецца і выправіць становішча, паколькі клаў жа нехта свае галовы на палях бітваў дзеля таго, каб мы нарадзіліся. Пра гэта нельга забываць, як робяць гэта тыя ўдзячныя нашчадкі, што збіраюцца побач з Каложай, каб ушанаваць памяць сваіх продкаў.


Молодечненская газета - В молодечненском роддоме активисты БРСМ подарили вышиванки малышам\nУ часы, калі кашулькі для немаўлят кроілі з саматканага льнянога палатна, матулі вышывалі на іх знакі-абярэгі. Ад злога вока, ад хвароб і няшчасцяў аберагалі малышоў спрадвечныя беларускія арнаменты.\n«Падары немаўляці вышыванку» "Маладзечанская газета"\n«Падары немаўляці вышыванку» — так называецца акцыя Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі. Вось ужо тры гады яна праходзіць у рамках Дня вышыванкі, што адзначаецца 2 ліпеня, напярэдадні Дня Незалежнасці Рэспублікі Беларусь.\nАкурат у гэты дзень у наш радзільны дом завіталі першы сакратар абласнога камітэта БРСМ Кірыл Шык, другі сакратар Уладзімір Багданаў. Іх суправаджалі першы сакратар райкама БРСМ Аляксей Вараўка, выконваючая абавязкі другога сакратара Алена Станкевіч. Адметна, што маладзёжныя лідары вобласці і самі былі ў вышыванках. А нованароджаным яны прывезлі трыкатажныя бодзі з вышытым беларускім арнаментам. Уборы з нацыянальнай сімволікай для самых маленькіх беларусаў выпускаюць айчынныя фабрыкі. Чырвоная вышыўка на белым фоне да твару маленькім чалавечкам, якім выпала шчасце нарадзіцца ў гэтыя перадсвяточныя дні. Лідары БРСМ рады былі ўручыць вышыванкі мамам трынаццаці немаўлят.\n— Наша акцыя праходзіць напярэдадні Дня Незалежнасці Рэспублікі Беларусь, — звярнуўся да жанчын Кірыл Шык. — Незалежнасць – паняцце шматграннае. Гэта і вызваленне нашай краіны ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, і стварэнне суверэннай дзяржавы, і нашы традыцыі, сімволіка. Няхай вашы дзеці растуць годнымі грамадзянамі сваёй краіны, радуюць вас, а вышыванкі застануцца прыемным напамінам аб іх дні нараджэння.\n— Вельмі неспадзявана! Пашанцавала майму Ягорку, — усміхаецца Кацярына Карнічэнка з Радашковіч.\nЯна расказвае, што дома іх з сынам з нецярпеннем чакаюць муж Андрэй, 11-гадовая Ангеліна і пяцігадовы Уладзік. Старэйшая дачушка радуе поспехамі ў школе: закончыла пяты клас на адны «дзявяткі» і «дзясяткі», захапляецца музыкай, танцамі. Галоўнае, чаго жадае для сваіх дзяцей мнагадзетная матуля, – спакойнага, мірнага жыцця. Расказвае, што яе бабуля Вольга Кузіна была ўдзельніцай Вялікай Айчыннай вайны, у сям’і была традыцыя заўсёды збірацца ў яе на Дзень Перамогі.\n— А мой прадзед Іван Ліхач не вярнуўся з вайны, ён пахаваны на тэрыторыі Германіі. Прабабка засталася адна з чацвярымі дзецьмі. Замуж больш не выйшла, адна іх падымала, — падключаецца да размовы маладзечанка Наталля Альшук, у якой нарадзілася дачушка Міланка.\nЯе з’яўленню на свет рады тата Дзмітрый і трохгадовая сястрычка Дзіяна. Дзяўчынка падрасце — і бацькі абавязкова раскажуць ёй гісторыю сваёй сям’і, якая цесна пераплецена з гісторыяй краіны. І хочацца спадзявацца, захаваюць яе першы ў жыцці ўбор з беларускай сімволікай, які будзе нагадваць, што яна нарадзілася незадоўга да Дня Незалежнасці.\nПрочитано 776 раз\tПоследнее изменение 08.07.2019 11:22\nРастить патриотов. В Молодечно есть два военно-патриотических класса\nДругие материалы в этой категории: « Демография Молодечненского района. Июнь 2019 г. Старшыня Палачанскага сельвыканкама Анастасія Іода: «Я тут свая, для многіх – проста Насця…» »


Галоўная ➠ Розны ➠ Лом меди цена за кг\nАбноўлена 29.10.2017 15:57\nПрайс коштаў на лом\nПрыём лому чорных металаў па цэнах, выгадным для пастаўшчыкоў, з'яўляецца адной з спецыялізацый кампаніі "МЕТЛАЙН Трэйд".\nЕсли вас интересует лом меди цена за кг, стоит заглянуть на этот сайт лом-приемка.рф вы найдете лом меди отличного качества и по доступной цене.\nКалі Вас цікавіць продаж металалому, цэны, устаноўленыя нашай кампаніяй, несумненна, Вас парадуюць. На сённяшні дзень кошт металалому ў Пецярбургу напрамую залежыць ад кампаніі, якая займаецца скупкай. Мы пастаянна сочым за станам рынку другаснай сыравіны і распрацоўваем цэнавую палітыку ў строгай адпаведнасці з дадзенымі аналізу рынку. Супрацоўнікі кампаніі "МЕТЛАЙН Трэйд" здольныя ў самыя кароткія тэрміны высветліць сапраўдную кошт каляровага металалому.\nЯк усталёўваецца цана на металалом?\nЦэны на лом каляровых і чорных металаў вызначаюцца ў залежнасці ад шэрагу фактараў: ад памераў металу, яго выгляду і вагі. Кліенты могуць самастойна ажыццявіць прыкладную ацэнку кошту, калі дакладна ведаюць, які матэрыял збіраюцца прадаваць і ў якім аб'ёме.\nПрыём і купля металалому па цэнах, што ставіць кампанія "МЕТЛАЙН Трэйд", вырабляецца спецыяльнай пляцоўцы: "ПОРТ". Мы абсталявалі пляцоўкі самай сучаснай тэхнікай: электроннымі вагамі, прэс-нажніцамі і маніпулятарамі.\nКампанія "МЕТЛАЙН Трэйд" прапануе не толькі паслугі па куплі металалому. але і паслугі па дэмантажы, рэзанні і вывазу лому металічных канструкцый з тэрыторыі кліента.\nЦэны на металалом ў Санкт-Пецярбург ад кампаніі "МЕТЛАЙН Трэйд"\nМы прапануем увазе кліентаў прайс на лом каляровых металаў і на лом чорных металаў. Выкарыстоўваючы гэты прайс, нашы кліенты могуць хутка даведацца, па якой цане можна прадаць ці здаць металалом.\nСёння кампанія "МЕТЛАЙН Трэйд" шырока вядомая дзякуючы самым выгадным цэнах на лом каляровых і чорных металаў у Пецярбургу.\nУвага! Кошты могуць мяняцца ў залежнасці ад аб'ёму і ўмоў пастаўкі.\nцэны на лом чорных металаў - руб / т\nУдаление егр и сажевого фильтра


Замуж пасля 30: шанцы выйсці замуж - Розны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Розны 2017 ⇒ Замуж пасля 30: шанцы выйсці замуж\nСамы пераломны для жанчыны ўзрост, гэта ўзрост пасля 30 гадоў. Гэта тычыцца тых жанчын, якім за трыццаць, і яны яшчэ не замужам. У такім узросце вы не пакутуеце ад якія звяртаюцца на вас праблем, аднак ваш душэўны спакой часцяком парушаюць і цяпер гаворка ідзе не пра рамантычныя момантах, якія могуць скрасці ваш спакой. А гаворка ідзе пра прыкрых і празаічных, непрыемных для вас умяшаннях ў вашу вольнае жыццё, у якой вы акружаныя цяплом і любоўю родных, блізкіх сябровак.\nВас напэўна замучыў, раздражняльны вас пытанне: «ты Збіраешся замуж ці не?" Гучыць з кожным годам усё гушчар і часцей. У гэтым пытанні паміж радкоў праглядаецца ўжо не цікавасць і перажыванні, а адкрытае спачуванне да вас.\nКалі ў 20 гадоў, такія пытанні як: выйсці замуж пасля 25? калі выходзіць замуж? выйсці замуж у 20 гадоў? - Толькі выклікалі смех і ўсмешку на вашых вуснах, то зараз гэтыя пытанні не толькі раздражняюць але і атручваюць вам жыццё. Хочацца прамы на ўсю закрычаць: «Так, вядома, я збіраюся выйсці замуж!», Але толькі жаласна ные ўнутраны голас: "Не за каго пакуль».\nШанцы выйсці замуж пасля 30 і як выйсці замуж пасля 30, вы думаеце гэта праблема, хутчэй за ўсё задання. Што самае галоўнае ў такой сітуацыі - гэта не ісці ў стэрэатыпаў на падставе. А яны такія:\n1) першы стэрэатып: Пасля 30 будзе вельмі складана выйсці замуж\nВы думаеце, чаму складана выйсці замуж, а ўсё, таму што шлях да поспеху заключаецца ў сур’ёзным стаўленні да таго, што шанцы выйсці замуж пасля 35 вельмі складаныя. І калі вы яшчэ без заручальнага кольца на пальцу, то ў цябе значыць не ўсё ў парадку.\nА на самай справе, усё зусім не так і не кожная выскачыць замуж за першага які трапіў, які зробіць ёй прапанову, каб не засядзецца затым у «дзеўках". Калі ты да 30 гадоў не сустрэла годнага прэтэндэнта, то што казаць ужо пасля 30 і нават выйсці замуж пасля 40 гадоў.\nЛепш за ўсё, жыць па прынцыпе філосафа Амара Хайяма: «лепш быць адной, чым з кім патрапіла».\nТаму і выходзяць замуж на захадзе не раней за 30 гадоў. У выніку чаго і шлюбы значна трывалей і людзі да гэтага ўзросту становяцца на ногі, быўшы ўжо незалежнымі ні ад каго і значна разумнейшы. Хочацца адзначыць, што гэта і правільна, што вы ўсведамляеце гэта. Бо вы яшчэ вельмі маладыя і доўга застанецеся такі! Таму найбольш правільным рашэннем, лічыцца выйсці замуж пасля трыццаці гадоў.\n2) Другі стэрэатып: Пасля 30 цяжарнасць і роды - гэта праблема\nуществует такое меркаванне, што дзяўчыны забіваюць сабе ў галаву, што пасля 30 будзе складана выносіць здаровага дзіцяці.\nКалі выходзіш замуж пасля 30, то на нараджэнне дзіцяці ўжо проста не застаецца часу. Вы згодны з тым, што лепш нараджаць першынца да 30 гадоў. Так як, у гэты час арганізму лягчэй справіцца з цягам цяжарнасці і нараджэннем маляняці. Але пры гатоўнасці арганізма стаць мамай, вы адразу ж сутыкаецеся з падвышанай адказнасцю. Таму для пачатку трэба навучыцца, атрымаць адукацыю і знайсці годную працу, якая змагла б вас пракарміць і толькі пасля гэтага ў вас з’явіцца канкрэтныя матримониальные планы.\nПа выніках даследаванняў, праведзеных лекарамі за мяжой, дзяўчына, якая не мае асаблівых паталогій, цалкам здольная выносіць і нарадзіць здаровае дзіця, нават пасля 30! На думку амерыканскага прафесара Джона Мировского, ідэальным узростам для першынца, з’яўляецца ўзрост - 34 гады. Гэта як раз падыходзіць тым, у каго ў планах выйсці замуж не раней 30-35 гадоў.\n3) Трэці стэрэатып кажа: Мужчыны баяцца жанчын, каму за 30\nІснуе такое меркаванне, што мужчыны палохае ўзрост незамужняй выбранніцы. І хай твая постаць і тварык, выглядаюць на ўсе 1000%, у цябе не ідэальны характар - але ўсё змяняе твой узрост, раз табе ўжо пераваліла за трыццаць.\nГэта зноў чарговая дурасць. Бо, разумны мужчына не будзе ісці на падставе ў гэтых стэрэатыпаў. Таму нам наогул не патрэбны гэты прынцып.\n4) Чацвёрты стэрэатып абвяшчае: Усе годныя мужчыны ўжо занятыя\nМноства жанчын лагічна мяркуюць, што пасля 30 ўсе вартыя прэтэндэнты на годнага кавалера ўжо разабраны і засталіся толькі збіраць «драбкі на стале».\nХочацца сказаць, прама сказаць, што гэта глупства. Бо зыходзячы пасля 30 замуж, ты разумееш, што з сябе ўяўляе выбраннік. Ты можаш ацаніць яго духоўныя якасці. А ў 19 - ты гэта зможаш ацаніць яго якасці, калі вы абодва нядаўна былі студэнтамі, і ледзь хапала грошай на ежу і пагуляць.\nПроста ў 19 гадоў, вядома выбар больш і яшчэ ўсё вольныя, затое пасля 30 выбар характарызуецца не колькасцю, а менавіта якасцю! Трэба ўвесь час прыглядацца і ні ў якім разе не трэба сядзець дома і чакаць свайго шчасця! Таму больш за будзьце ў людных месцах, не закрывацца », кантактуйце з калегамі на працы, наведвайце публічныя мерапрыемствы і верце ў свае магчымасці!\n5) Апошні пяты стэрэатып кажа: Жанчына ўжо прывыкла пастаянна быць адной\nЗ гэтага стэрэатыпу, можна зрабіць выснову, што за перыяд часу, пакуль жанчына была адной - у яе сфармаваліся «халасцяцкія звычкі". Тут выбар толькі за вамі! Таму калі ёсць жаданне сумясціць свае ВНУ з другой палоўкай і перастаць быць холостячкой, тады «ногі ў рукі" і ўсё ў вашых руках.\nІ хай табе ўжо за 30, усё роўна трэба выходзіць замуж толькі за таго выбранніка, у якім ты ўпэўненая, што ён цябе варты на ўсе 100%!\nКак выйти замуж после 30 Відэа.\nПапярэдні Тэкст 8 Самых распаўсюджаных махлярстваў з банкаўскімі картамі - будзьце напагатове!\nНаступная Артыкул Дэміен Херст абвінавачваецца ў масавым забойстве матылькоў\nКурткі для поўных жанчын\nСтыльная адзенне 2014\nЖаночыя кардіганы: ўтульнасць і прыгажосць\nЛячэнне зубоў падчас цяжарнасці


Жительница Осиповичского района о ликвидации аварии на Чернобыльской АЭС | Осиповичи Online. Асiповiцкi край\nЖительница Осиповичского района о ликвидации аварии на Чернобыльской АЭС\nПрыцягненне чыстага неба\nУ яе працоўнай біяграфіі — ліквідацыя аварыі на атамнай электрастанцыі\nНіну Грэсь заўсёды вабілі незвычайныя прафесіі.\nІ жыццё сваё яна звязала з нязвыклай для дзяўчыны справай. Згадзіцеся, лётчыка ў спадніцы даводзіцца сустракаць нячаста.\nА дарога з зямлі ў блакітны прастор была няпростай. Вырасла Ніна ў мнагадзетнай сям’і на адным з хутароў Баранавіцкага раёна. Хацела стаць вадзіцелем тралейбуса, але непаўналетніх на гэту работу не бралі. Затое ахвотна прынялі ў прафтэхвучылішча, дзе выпускніца асвоіла прафесію майстра-мадэльера галаўных убораў. А потым стала працаваць у Полацкім КБА.\nАднойчы яе накіравалі ў сталіцу для адбору патрэбных тканін. Каб хутчэй дабрацца, дзяўчына адправілася на самалёце. Той палёт перавярнуў усё яе жыццё. Як заварожаная, глядзела пасажырка ў ілюмінатар на воблакі і лясы, сачыла за паводзінамі борт-правадніцы, разглядала ўнутранае ўбранне крылатай машыны. Яна адчула еднасць з датуль нязведаным светам і нават уяўляла, як ходзіць па воблаках. Неба да болю пацягнула да сябе. Хутка знайшла падмену на рабоце і напісала заяву на звальненне. А сама накіравалася ў Мінск.\nПаступіла працаваць у тралейбуснае дэпо. Маршрут № 2 “Вуліца Чайкоўскага — аэрапорт” стаў любімым, бо дазваляў хоць тэрытарыяльна наблізіцца да мары. Паралельна стала наведваць планерную секцыю ў аэраклубе. Лятаць на новым апараце спадабалася: блакіт нябёс і цішыня. Але дзяўчыне гэтага было мала. Скончыўшы першапачатковы курс, яна перасела ў самалёт. З прадстаўніц прыгожага полу гэты этап прайшла адна. Асвоіла Як-18, а па вышэйшым пілатажы заняла першае месца ў аэраклубе. Гэта дало магчымасць паступіць у лётную школу, куды быў надзвычай сур’ёзны адбор, а адно з абавязковых патрабаванняў — 100 гадзін вышэйшага пілатажу без інструктара. Ад кожнай саюзнай рэспублікі накіроўвалі па 1 курсанту. У 1968 годзе з Беларусі паступіла выдатніца Ніна Грэсь.\nЯк усё гэта ўдавалася кволай дзяўчыне — цяжка нават уявіць. Уставала ўпоцемках, бо а пятай гадзіне тралейбусы выязджалі па маршрутах. Адпрацаваўшы змену, спяшалася ў аэраклуб за горадам — спецыяльная машына ў дамоўлены час падбірала навучэнцаў па дарозе. А за штурвалам на працягу некалькіх гадзін вырабляла такія фігуры, што аж дух захоплівала. У інтэрнат вярталася позна вечарам.\nУ адзіны дзень без палётаў — панядзелак — усім наказвалі прыходзіць дапамагаць механікам рыхтаваць самалёты да палётаў. Не хадзіў амаль ніхто. А Ніна з’яўлялася. І прыбірала не толькі ў кабіне машыны, але і стаянку мыла: да таго любіла справу, якой займалася.\nЛётную школу ў Калузе — адзіную ў СССР, дзе магчыма было навучацца дзяўчатам, — наша гераіня скончыла з залатым медалём. І прыехала ў родны Мінск, дзе адлятала больш за 2 дзясяткі гадоў на АН-2. Самалёт невялікі, лятае на малой вышыні, але кіраваць ім не так і проста: ва ўмовах гайданкі і адсутнасці аўтапілота вялікая нагрузка прыпадае на рукі кіроўцы. Асабліва, калі гэта жаночыя рукі.\nЗаймалася Ніна Уладзіміраўна пасажыраперавозкамі, патрулявала лес, каб зберагчы ад пажару, працавала ў геолагаразведцы. А потым каля дзясятка гадоў служыла ў санавіяцыі.\nНа аэрадроме сустрэла і сваё каханне. Эрнест Мышакоўскі працаваў авіятэхнікам, абслугоўваў крылатыя машыны. З сям’і патомных святароў, ён таксама па закліку душы заняўся авіясправай. Па шляху Ніны пайшоў і яе малодшы брат Міхаіл. Таксама скончыў лётнае вучылішча з залатым медалём. Але, у адрозненне ад сястры, лётаў на рэактыўных самалётах.\nКрасавік 1986 года прынёс беларусам трывожную вестку аб аварыі на Чарнобыльскай электрастанцыі. Санавіяцыя была максімальна задзейнічана ў ліквідацыі наступстваў. Некаторыя звальняліся, каб не ляцець у небяспечную зону. Але толькі не Ніна Мышакоўская. Камуніст па партыйнай прыналежнасці, адказны чалавек па складзе характару і ўлюбёны ў сваю справу пілот, яна дакладна выконвала кожнае заданне. Хойніцкі, Брагінскі, Слаўгарадскі раёны ведала ўжо як свае пяць пальцаў. А лятаць часам даводзілася ва ўмовах задымленасці, дрэннай бачнасці. Арыентавалася на чыгуначныя рэйкі, буйныя аўтадарогі. Вазіла дактароў, чыноўнікаў, навукоўцаў, да-стаўляла грузы.\nДа 1991 года Ніна Уладзіміраўна была ў страі. Пакуль магла, хавала ад медкамісіі прафесійныя і набытыя ў ходзе работы ў небяспечнай зоне захворванні. Але вердыкт дактароў быў строгі: спісаць.\nТак нябеснай ластаўцы давялося спешыцца. І пераехалі разам з мужам у вёску Зборск, адкуль была родам цётка Эрнеста. Вось ужо больш за чвэрць века жыве тут. Цяпер, на жаль, адна. Але спраў хапае. Займаецца агародам, нетрадыцыйнымі методыкамі аздараўлення арганізма, вывучае розныя філасофскія вучэнні, шмат чытае. Па-ранейшаму з захапленнем паглядае ў нябесную сінь на пралятаючыя самалёты. І нечаму ўсміхаецца.\nОсиповчанин Валерий Горбачев рассказывает о работе на загрязненной территории\nЛёс пакідаў Валерыя Гарбачова па краіне. Бацьку-зваршчыка накіроўвалі ў розныя кропкі Савецкага Саюза, а разам з ім і сям’я перамяшчалася. Нават стаўшы дарослым, хлопец не раз мяняў месца жыхарства і прафесій нямала асвоіў.\nПредыдущая статьяУчебные занятия в школах Беларуси перенесены с 27 на 25 апреля\nСледующая статьяКак обрабатывают улицы в Осиповичах


І праз 60 гадоў закаханыя\nЮзэфа і Іван Мілош.\nКажуць, калі ў дзень вяселля ідзе дождж, саюз маладых будзе доўгім і шчаслівым. Так супакойвала сябе Юзэфа, калі ў далёкім 1954-ым ехала на кані са сваім Іванам браць шлюб у лынтупскі касцёл. У той дзень раптоўна наляцела туча і паліўся моцны дождж, і, каб пайсці да алтара, трэба было яшчэ доўга сушыць вэлюм і сукенку.\nПрыкмета аказалася праўдзівай. Амаль шэсцьдзесят гадоў сям’я Мілош жыве ў любові і згодзе.\nІван нарадзіўся ў вёсцы Масленікі (Лынтупскі сельсавет). Не было і двух гадкоў, як застаўся сіратой. Бацькі памерлі адно за адным, пакінуўшы на волю лёсу пецярых дзяцей. Маленькага Івана гадавалі цёткі-дзядзькі. І ўжо ў шэсць гадоў адправілі пастушком да заможных вяскоўцаў.\n— У дзяцінстве давялося папрацаваць у розных гаспадароў — і добразычлівых, і не вельмі, — успамінаў Іван Тадэвушавіч. — Але куды дзявацца? Мусіў зарабляць на кавалак хлеба. Крыўдаваў ад несправядлівасці, але калі б і хацеў, пажаліцца не было каму.\nУ трынаццаць гадоў перайшоў служыць у вёску Роўнае Поле, дзе сёння ўжо няма ніводнага жыхара. Там пазней і пазнаёміўся з Юзэфай.Яе сям’я, як і большасць у вёсцы, жыла вельмі сціпла. Браты зараблялі на хлеб, дзяўчынка дапамагала па хатніх справах і гаспадарцы. Сваю першую памочніцу маці нават не адпусціла вучыцца, бо хто ж выконваў бы яе абавязкі? Так і атрымалася, што адукацыя Юзэфы — тры класы мясцовай школы. “Шпалеры са сцен абдзяром і пішам на іх”, — прыгадвала гаспадыня.\nУсяму навучыла жыццё. Пасля жа-ніцьбы пабудавалі хату ў Палхунах, дзе жывуць і сёння. Абое працавалі на ферме, трымалі вялікую ўласную гаспадарку.\nІван Тадэвушавіч прызнаўся, што водпуску не браў гадамі: гэта было недазвольнай раскошай. З жонкай, як маглі, бераглі капейку: падрасталі дачка і сын. Абое атрымалі добрую адукацыю. Сёння яны жывуць у літоўскім Вісагінасе, але пры любой магчымасці прыязджаюць у родную хату.\nВялікае жаданне працаваць ёсць у гаспадароў і цяпер, але падводзіць здароўе. Усё ж такі ўзрост паважаны: ёй 84, яму 82. Таму з гаспадаркі трымаюць усяго дзясятак курэй. Нямала сіл патрабуюць і хатнія справы. Юзэфа Іванаўна з імі спраўляецца на выдатна: бачылі б вы, як чыста і акуратна ў пакоях!\nДоўгажыхары шмат шчыруюць і на вуліцы, асабліва цяпер, вясной. Гаспадыня з маладосці вельмі любіць кветкі, заўсёды высаджвае іх шмат: не для прахожых — для душы. Старанні не застаюцца незаўважанымі кіраўніцтвам мясцовага сельскага Савета: на сцяне іх хаты красуецца шыльдачка “Дом узорнага парадку”.\n— Заўсёды брала прыклад са сваіх бацькоў, — прызналася Юзэфа Іванаўна. — Яны былі вельмі руплівымі гаспадарамі, таксама пражылі разам дзясяткі гадоў. Які сакрэт такіх трывалых адносін? Трэба саступаць адно аднаму. І ў кожнай спрэчнай сітуацыі не забываць задаваць сабе пытанне: я хачу быць правы або шчаслівы?


Памер Міхаіл Антонавіч Казінец - Народная Воля\n30 снежня 2021 года перастала біцца сэрца выдатнага дырыжора і грамадскага дзеяча, народнага артыста Беларусі Міхаіла Антонавіча Казінца. Беларускае мастацтва панесла незаменную страту.\nСтарэйшына айчыннай дырыжорскай школы, Міхаіл Казінец быў адной з самых значных постацяў у гісторыі беларускага музычнага мастацтва апошніх дзесяцігоддзяў.\nМ.А. Казінец нарадзіўся 18 мая 1938 года ў вёсцы Цынцавічы Вілейскага раёна. Скончыў Беларускую акадэмію музыкі па класах баяна (1965) і оперна-сімфанічнага дырыжыравання (клас В. В. Катаева) (1973). З 1966 года выкладаў ў акадэміі (з 1985 па 2005 — рэктар, з 1990 года — прафесар). У 1972 годзе стаў дырыжорам, а ў 1975 годзе — мастацкім кіраўніком і галоўным дырыжорам Нацыянальнага акадэмічнага народнага аркестра Рэспублікі Беларусь імя І. Жыновіча.\nПад кіраўніцтвам М.А. Казінца аркестр дасягнуў сапраўднага росквіту. Маэстра быў першым інтэрпрэтатарам і выканаўцам мноства твораў беларускіх кампазітараў, сярод якіх такія значныя, як Кантата для хору, салістаў і народнага аркестра “Родныя песні” Ю. Семянякі, Канцэрт для фартэпіяна і народнага аркестра Г. Вагнера, “Святочная паэма” і “Юбілейная уверцюра” Я. Глебава, Канцэрт № 2 для цымбалаў і аркестра (“Памяці І. Жыновіча”) Д. Смольскага, сімфонія № 5 для народнага аркестра “Памяць Зямлі” А. Мдзівані і іншыя. Дзякуючы зацікаўленасці М.А. Казінца да творчай спадчыны У.Г. Мулявіна і ансамбля “Песняры” аркестр імя І. Жыновіча пад яго кіраўніцтвам вярнуў з нябыту самыя значныя творы буйных форм – рок-паэму І. Лучанка-У. Мулявіна “Гусляр”(2010) і рок-оперу У. Мулявіна “Песня пра долю” (2012), прэм’еры якіх сталі падзеяй нацыянальнага маштабу ў беларускім мастацтве і выклікалі шырокі грамадскі рэзананс.\nНа працягу многіх гадоў М.А. Казінец з’яўляўся арганізатарам і мастацкім кіраўніком сімфанічнага аркестра Акадэміі музыкі “Маладая Беларусь”, старшынёй журы Міжнароднага фестывалю “Звіняць цымбалы і гармонік”, мастацкім кіраўніком фестывалю “Беларусь – мая песня”. За шматграную творчую дзейнасць і выдатны ўклад ў развіццё беларускай і савецкай музычнай культуры маэстра Казінец быў уганараваны Дзяржаўнай прэміяй Беларусі і прэміяй “За духоўнае адраджэнне”, медалём Францыска Скарыны, Ордэнам Дружбы народаў і Ордэнам Пашаны.\nСветлая памяць аб выдатным музыканце, грамадскім дзеячы і вялікім чалавеке назаўсёды захаваецца ў нашых сэрцах.\nРазвітанне з М.А.Казінцом адбудзецца ў філармоніі на сцэне Вялікай залы 31 снежня з 10.00 да 12.00. У 10.30 адпяванне, у 11.30 паніхіда. У 12.00 вынас цела. Пахаваюць М. А. Казінца на радзіме ў Вілейцы, як ён завяшчаў.\nнароды артыст Беларусі\nсмерць выдатнага дырыжора


Пятница, 22.12.2017 07:51\nМама просіць: – З'еш катлету. – Не і не, – ёй кажа Света. Знізу пазірае котка: – З'ем катлету я з ахвотай. Бусел па балоце ходзіць. Жабка скача па балоце. Выглядае бусел жабку, Каб схапіць яе за лапку. ... Далей\nПтушкі на рабіне\nЧетверг, 31.08.2017 07:55\nДваццаць дзве галіны на рабіне. Малюнак Дар'і Вярэйкі Колькі ж птушак на галіны селі, Як па дзве на кожную галіну Да рабіны ўранку падляцелі? Праўда, дваццаць восем з іх не селі – Да другой рабіны ... Далей\nСреда, 16.11.2016 07:44\nІра Р не вымаўляе, Хоць стараецца штосілы, Ды сябе ўсё ж называе Не інакш яна як Іла. Чырванее Іра дужа, Як не так што вымаўляе, Толькі ружу Іра ў лужу, Рак у лак ператварае. Да бабулі едзе ў ... Далей\nЧетверг, 29.09.2016 10:54\nРазгарнуўшы кнігу, Жэня Разбірае словы ўпарта. Калі К на П заменіць, Атрымае з карты парту. З казака як К адкіне, Тое К, што ў слове ззаду, – Дык каза жуе бацвінне І спустошвае ўсе грады. Р упіша ў ... Далей\nХто прыдумаў казку?\nЧетверг, 19.05.2016 07:45\nКалі вы чытаеце казку, ці звяртаеце ўвагу, хто яе напісаў? Канешне, у кожнага твора ёсць аўтар. Аднак у старажытнасці было зусім па-іншаму. Вялікія казачнікі проста перадавалі тое, што недзе пачулі. ... Далей\nВоскресенье, 27.03.2016 10:56\nРасцягнуўшыся, прылёг Вуж узбоч лясной сцяжынкі. Галаву паклаў на мох І на сонцы грэе спінку. Вуж настыўся за зіму У завеі так, здаецца, Што на сонейку яму Цэлы тыдзень трэба грэцца. Анатоль Зэкаў ... Далей\nГрак і шпак\nСуббота, 26.03.2016 10:54\nДзень шпаку даказваў грак, Што ў яго чарнейшы фрак. Ды не мог згадзіцца шпак, Што ў яго святлейшы фрак. А ў пяску як паваляліся – Болей птушкі не спрачаліся. Анатоль ЗЭКАЎ ... Далей\nСветлячок і Павучок\nПонедельник, 21.03.2016 07:50\nПавучок са Светлячком Збудавалі новы дом. Дом прыгожы, Дом высокі, Ды зрабіць забылі вокны. Павучок пачаў тужыць: – Як без вокнаў будзем жыць? Як тут ні напружвай вочы, Не адрозніш дзень ад ночы. – Не бядуй, мой Павучок, – Супакоіў ... Далей\nАд Іны – да Паліны\nСуббота, 19.03.2016 10:35\nЗ Інаю вучылі алфавіт мы, А яна баіцца літар, Бо праз нейкую хвіліну Іна можа быць не Інай. Л паставіш перад Інай – І не Іна ўжо, а Ліна. А як выйдзе А з-за спіны – Атрымаецца ... Далей\nСа святам, мама!\nСреда, 16.03.2016 07:15\nВосьмы дзень сакавіка, Незвычайны дзень, святочны. Год яго Арцём чакаў І не спаў апошняй ноччу. І нарэшце прычакаў – Ён да мамы ранкам самым: – З восьмым днём сакавіка Я цябе віншую, мама! Анатоль ЗЭКАЎ ... Далей\nУладзiмiр Лiпскi прэзентуе сваю новую кнiгу!\nВторник, 9.02.2016 10:03\n12 лютага 2016 года ў 12.00 на галоўнай пляцоўцы БелЭКСПА (пр. Пераможцаў, 14) у межах XXIII Мінскай міжнароднай кніжнай выставы-кірмашу адбудзецца прэзентацыя часопісаў “Вясёлка” і “Буся”. Прадстаўляе выданні галоўны рэдактар, ... Далей


Журналісту Яўгену Меркісу далі чарговы штраф – за стрым з-пад ізалятару\nСуд Савецкага раёну Гомлю прызначыў незалежнаму журналісту штраф.\nУ памеры 40 базавых велічыняў (920 рублёў). Пра гэта Яўген Меркіс напісаў у сваім «Фэйсбуку».\n«Самы гуманны суд Савецкага раёну Гомлю прысудзіў мне яшчэ 40 базавых велічынь штрафу за онлайн-трансляцыю з-пад сценаў ІЧУ 31 сакавіка. Тады на волю меўся выйсці Максім Філіповіч – вядомы відэаблогер», – напісаў журналіст.\nПры гэтым ён адзначыў, што суддзя Алена Шайн «асабліва не пераймалася»:\n«У якасці відэадоказу віны нават не прадэманстравалі мой стрым, а паказалі відэа Дзмітрыя Сабурава. Для вынясення прысуду суддзі нават не трэба было выходзіць, каб прыняць рашэнне. Такім чынам агулам колькасць штрафаў, якую я атрымаў за гэтую вясну складае ўжо 115 базавых. Але нас гэта не спыніць. Show must go on!»\nНекалькі дзён таму Яўгена Меркіса пакаралі 5 базавымі велічынямі штрафу за «дробнае хуліганства». У эфіры «Белсату» незалежны журналіст распавёў, як суддзя агучваў сваё рашэнне:\nТэгі: Яўген Меркіс


Грузаперавозкі з маніпулянтам\nУ ВАС БУДОЎЛЯ? ВЫТВОРЧАСЦЬ? Мы можам дапамагчы Вам! Наша тэхніка ў час даставіць Ваш груз. Дзякуючы сур'ёзнаму дачыненню да сваёй працы нашы супрацоўнікі арганізуюць усё хутка, адказна, якасна.\nАдрас сайту: http://www.kran-atlas.by\nНаша каманда прафесіяналаў гатова зрабіць кожную ветэрынарную дапамогу! Правесці лабараторную дыягностыку, УГД і ЭКГ вашага гадаванца. Пракансультаваць па любых пытаннях. Мы ставімся да кожнага нашага кліента з вялікай адказнасцю! vetcity.by – буд...\nАдрас сайту: http://vetcity.by


З чаго пачынаюцца знаёмства? Ну, вядома ж, з нумара тэлефона. А ці ведаеце вы, што па тым, як запісвае ваш нумар тэлефона мужчына пры знаёмстве, можна вызначыць яго характар і як доўга працягнуцца вашыя адносіны. У нашым артыкуле знаёмствы і нумар тэлефона, мы вам раскажам, як вызначыць які ваш прыхільнік.\n1. Калі мужчына запісвае ваш нумар на шматку паперы, значыць гэты чалавек, не здольны на доўгія адносіны. Бо гэты лісток вельмі лёгка страціць, а значыць, вы яму не гэтак цікавыя і такіх дзяўчат як вы ў яго вельмі шмат.\nПазнаёміцца з дзяўчынай па нумары тэлефона\n2. Калі мужчына пры знаёмстве запісвае ваш нумар тэлефона ў штодзённік, значыць, гэты чалавек будзе сур'ёзным. І такі мужчына размешчаны і шукае менавіта працяглых адносін. Ён заўсёды ведае, чаго хоча і кожны момант у яго распісаны па гадзінах. Такі мужчына будзе добрым сем'янінам, але, на жаль сумным па жыцці.\n3. Калі мужчына запісвае нумар тэлефона на руцэ, гэта быццам бы нядрэнна. Бо людзі ў асноўным так запісваюць, калі нешта важнае трэба запомніць. Але ж такі запіс можа і выпадкова сцерціся, а значыць, ён вас забудзе. У такіх мужчын як хутка ўспыхвае запал, так жа хутка яна і згасае.\nАб'яву - фота, нумар тэлефона дзяўчат\n4. Калі вы бачыце, што ваш нумар мужчына імкнецца ўсюды запісаць і ў тэлефон і ў нататнік, куды толькі магчыма, вам, вядома, гэта спадабацца. Вы вырашыце, што так яму спадабаліся, што ён вельмі перажывае, не дай бог страціць ваш нумар, але гэта не так. У асноўным такія мужчыны вельмі няўпэўненыя ў сабе і, хутчэй за ўсё Сынкі сынкі. Такiм мужчынам Трэба пастаяннае напамін, што трэба зрабіць і такім чынам ён усюды будзе напіхвацца на ваш тэлефон. І доўга будзе думаць, як вам патэлефанаваць. Калі вы моцная дзяўчына і вам падабаюцца мужчыны-падкаблучнік, тады ён вам падыдзе.\n5. Ёсць мужчыны, якія далікатна запісваюць пры знаёмстве ваш нумар тэлефона і ў нататнік і ў тэлефон. Але пры гэтым ён будзе пастаянна ўказваць, што ў яго тэлефон апошняй мадэлі, а нататнік зроблены з натуральнай скуры. Такія людзі лічаць, што разбіраюцца ва ўсіх праблемах і пастаянна вучаць ўсіх як правільна жыць. З такімі мужчынамі жыць вельмі цяжка. Але калі вы ўсюды будзеце яго заахвочваць, то зможаце, калі ён пры грошах, выйсці ў вышэйшы свет. А пасля ў гэтым жа коле знайсці сабе годнага мужчыну.\n6. Ёсць таксама такая катэгорыя мужчын, якія кажуць, што запомняць ваш нумар тэлефона. Тут можна зрабіць два высновы. Калі ён вам патэлефанаваў і не забыўся пра вас, значыць, вы яму вельмі спадабаліся. Але, а калі не патэлефанаваў, значыць, вы яму зусім не патрэбныя, і тут не трэба перажываць.\nЗараз вы зможаце пазнаць чалавека пры першым знаёмстве па тым, як ён запісвае ваш нумар тэлефона.\nЯк дапамагчы мужчыну сысці з сям'і?\nЖаночае адзінота ў 45 гадоў\nШто трэба ведаць жанчыне каб не ўкралі яе мужа\nЖыццё з чыстага ліста або з панядзелка\nЯк змагацца з хваробай?\nЖанчына-сцерва, хто яна такая?\nЯк распазнаць дзіцяці, які ўжывае наркотыкі\nЦі варта ў жыцці мець зносіны з няўдачнікам?\nЧым заняцца на Дзень Закаханых, калі ты без мужчыны?\nШто адштурхоўвае мужчын у жаночай знешнасці?


Цікавае | Posts type |\nВойскі ВКЛ і Польшчы зноў разграмілі тэўтонцаў. Фотарэпартаж «Белсату» з фэсту «Наш Грунвальд»\nФэст сярэднявечнай культуры «Наш Грунвальд» адбыўся ў Дудутках на выходных 22-23 ліпеня. У рэканструкцыі падзеяў Грунвальдскай бітвы прымалі ўдзел больш за паўтысячы рыцараў - рэканструктараў.…\n«На Марафон вазьму наш сцяг». Белсатавец рыхтуецца прабегчы 42 км у Афінах і вядзе блог\nАдзін з рэдактараў belsat.eu нечакана для ўсіх пачаў займацца бегам і збіраецца скарыць аўтэнтычную дыстанцыю з Марафону да Афінаў, якой больш за 2,5 тысячы гадоў.\nNASA «рассакрэціла» відэазапісы выпрабаванняў касмічных шатлаў\nДаследчы цэнтр NASA апублікаваў на «YouTube» 300 архіўных відэазапісаў выпрабаванняў касмічных шатлаў, гіпергукавых самалётаў ды іншых лятальных апаратаў. У хуткім часе на канале «NASA Armstrong Flight Research Center» зʼявіцца яшчэ…\nФотафакт: Вытворца малака пераблытаў Дняпро з Нёмнам\nНа ўпакоўцы малочнай прадукцыі намалявалі Шклоў на беразе… Нёмну.\nМенскі арт-рок гурт «Teleport» перамог на «Басах»\nГурт стаў пераможцам 28-га фестывалю маладой беларускай музыкі «Басовішча-2017», які прайшоў у польскім Гарадку.\n2017.07.17 10:49\tВІДЭА\n«Naviband» прэзентаваў новую песню на «Басовішчы-2017»\nПесню «Хоп» або «Як я жыў без цябе» гурт выканаў падчас свайго выступу ў польскім Гарадку на фестывалі беларускай музыкі.\nЛепшыя моманты VII з’езду беларусаў свету\nУ Менску прайшоў VII зʼезд беларусаў свету, арганізаваны міжнародным грамадскім абʼяднаннем «Згуртаванне беларусаў свету «Бацькаўшчына». У другі дзень зʼезду дэлегаты працавалі ў фармаце тэматычных секцыяў.\n2017.07.14 15:10\tВІДЭА\nСтала вядома, чаму ў пасажыркі метро загарэўся заплечнік\nПрэс-служба Менскага метрапалітэну патлумачыла прычыны здарэння ў пераходзе ля эскалатараў на станцыі метро «Плошча Перамогі». Прычынаю раптоўнага загарання заплечніка ў адной з пасажырак імаверна стаўся…\nПольскія карані цягнуць за мяжу. Карту паляка атрымлівае ўсё больш грамадзянаў Беларусі\nЗа мінулыя пяць гадоў каля 70 тысячаў грамадзянаў Беларусі падавалі заяўкі на атрыманне карткі паляка. Спецыялісты з турызму кажуць, што колькасць цікаўных расце штогод. Апошняе…\nУ Гомлі павесілася маці дваіх дзяцей. Жанчына год не магла ўладкавацца на працу\nУ Маскве беларуса расчлянілі нажоўкай для дрэва\nКрычаў, клікаў на дапамогу: памёр хлопчык, які зваліўся з балкону\nНастаўнік спыніў аўтобус са школьнікамі, бо кіроўца памёр у дарозе


У НЯМЕЧЧЫНЕ ЗАРЭГІСТРАВАНА 140 ВЫПАДКАЎ ГАНДЛЮ БЕЛАРУСКІМІ ЖАНЧЫНАМІ\nТакія зьвесткі нямецкага крымінальнага ведамства зьмясьціла сёньня гайдэльбэргская газэта “Rhein-Nеckar-Zeitung”. Паводле журналісткі Баварскага радыё Інге Бэль, якая актыўна займаецца праблематыкай прымусовай прастытуцыі ўсходнеэўрапейскіх жанчын у Нямеччыне, гандаль жанчынамі набыў надзвычай вялікія памеры і становіцца бадай самай клясычнай сфэрай арганізаванага злачынства. Падобны бізнэс значна больш прыбытковы за наркагандаль, — лічыць журналістка, — у яго ўкладаецца меней грошай, аднак прыбыткі ён прыносіць надзвычайныя.\nАднак, — паведаміла мне Інге Бэль, — у барацьбе з гэтай зьявай нямецкая крымінальная паліцыя на сёньняшні момант выглядае даволі бездапаможнай. Беларускія, украінскія, расейскія ахвяры нават у экстрэмальных абставінах рэдка зьвяртаюцца па дапамогу ў мясцовыя праваахоўчыя органы.\n(Бэль: ) “Самі ведаеце, яны трапляюць з краінаў, дзе карупцыя надзвычай высокая. Таму даверу да паліцыянтаў у іх няма. Нашыя паліцыянты сутыкаюцца з гэтымі дзяўчатамі выпадкова: калі робяць адмысловыя рэйды па бардэлях ці таемных прытонах. Потым паліцыя зьвязваецца з жаночымі цэнтрамі — такімі няўрадавымі арганізацыямі як, напрыклад, SOLWODI (Салідарнасьць з жачынамі ў стрэсавых сытуацыях)”.\nЖурналістка Інге Бэль падрыхтавала шмат рэпартажаў і інтэрвію з жанчынамі-ахвярамі з розных краінаў Усходняй і Цэнтральнай Эўропы. Гісторыю, якая адбылася з 16-гадовай беларускай Марынай, мая калега даслала мне сёньня праз e-mail:\n“Я нарадзілася ў вёсцы непадалёк ад Менску. Свайго бацьку ня бачыла ніколі. Мая маці памерла, калі мне было тры гады. Мяне расьціла бабуля. Я вучылася ў школе і дапамагала ёй. У вёсцы магла скончыць толькі 9 клясаў. Аднойчы мы пайшлі зь сябрамі на танцы, і там я пазнаёмілася са Славам зь Менску. Ён спытаўся, чым я зьбіраюся займацца далей, а паколькі я ня ведала, прапанаваў мне працу санітаркі ў Нямеччыне. Прапанова зацікавіла мяне, бо грошай нам з бабуляй не хапала. Празь некалькі тыдняў Слава прыехаў да нас у вёску і паведаміў, што мае для мяне запросіны зь Нямеччыны, а таксама папрасіў пашпарт для візы. Маю бабулю ён запэўніў, што ўсё будзе добра.\nМы паехалі за мяжу на машыне. Спачатку з намі ў аўтамабілі ехала жанчына, аднак потым у часе паездкі яна кудысьці зьнікла. У Польшчы мы зрабілі першы прыпынак — спыніліся на некалькі гадзінаў у Слававага сябра — ці то з Расеі, ці то з Украіны. Разам зь ім мы перасяклі ўначы раку і працягвалі шлях на аўтамабілі. Затым мы пад’ехалі да нейкага дома, і хлопцы паведамілі мне, што там мяне чакае гаспадар, і я павінна пагутарыць зь імі сам-насам. Свае рэчы я пакінула ў машыне. Гаспадаром быў сталы чалавек, які гаварыў на дрэннай расейскай мове”.\nУцячы з бардэлю Марыне дапамагла польская жанчына-прыбіральшчыца. Полька была вельмі ўзрушаная, даведаўшыся, што Марына сірата і да таго ж непаўнагадовая. Яна і параіла Марыне зьвярнуцца па дапамогу ў адзін з жаночых цэнтраў... Што можа чакаць дзяўчыну далей, — пытаюся я ў Інге Бэль.\n(Бэль: ) “Звыйчана такія жанчыны, якія вымушаныя прымусова займацца прастытуцыяй, атрымліваюць у такіх цэнтрах псыхалягічную і сацыяльную падтрымку. Супрацоўніцы цэнтраў імнуцца стварыць для ахвяраў атмасфэру даверу, высьвятляюць, наколькі небясьпечна жанчыне вяртацца дамоў. Залежна ад жаданьня ахвяры, цэнтры могуць дапамагчы ініцыяваць судовыя працэсы супраць гандляроў і сутэнэраў”.\nПры канцы яшчэ раз зьвярнуся да сёньняшняй публікацыі ў “Rhein-Neckar-Zeitung”. Выданьне прапануе сваім чытачам падтрымаць адкрыцьцё адмысловага цэнтру непасрэдна ў Менску, у мікрараёне Малінаўка. “Тое, што беларускі дыктатар Лукашэнка праводзіць рэпрэсіўныя акцыі ня толькі супраць апазыцыі, але і супраць няўрадавых арганізацыяў — не навіна, аднак на сёньняшні момант беларускім жанчынам неабходныя кансультацыі адносна гандлю людзьмі, легальнай і нелегальнай працай за мяжой. Яны павінныя ведаць рэальную карціну”, — піша выданьне.