Pawet: № 10 (798)\n№ 10 (798)\n№ 10 (798) 7 САКАВІКА 2007 г.\nДарагія жанчыны, чароўныя кветкі нашай краіны!\nТаварыства беларускай мовы віншуе Вас з прыгожым і светлым святам Вясны!\nНаша гісторыя багатая на імёны славутых, знакамітых жанчын, захавальніц роднага слова: Уршуля Радзівіл, Саламея Русецкая, Эмілія Плятар, Эліза Ажэшка, Цётка, Магдалена Радзівіл, Палута Бадунова, Наталля Арсеннева, Ларыса Геніюш, Стэфанія Станюта ды шмат іншых. Многія сучасныя жаночыя постаці складаюць гонар беларускай культуры і сваёй руплівасцю, талентам напаўняюць нашу нацыянальную духоўную скарбонку.\nМы жадаем усім жанчынам нашай Бацькаўшчыны моцнага здароўя, бадзёрасці, духоўнай натхнёнасці. Няхай святло роднай мовы дапамагае Вам прайсці праз усе жыццёвыя выпрабаванні і не пакідае Вас у шчаслівыя моманты. Няхай у Вашым доме бруіцца-звініць, не перасыхае крынічка роднага слова. Няхай мужчыны, што знаходзяцца побач з Вамі, атуляць Вас клопатам і ўвагай. А цеплыня Вашага сэрца напоўніць дабром і пяшчотай наш агульны дом - Беларусь!\nУладзіміру Крукоўскаму - 70\nКРУКОЎСКІ Уладзімір Якаўлевіч (н. 6.3.1937, г. Асіповічы Магілёўскай вобл.), бел. мастак-плакатыст. Скончыў Віцебскі пед. ін-т (1972). З 1979 маст. рэдактар час. «Маладосць», у 1982- 84 - «Мастацтва Беларусі», з 1989 - «Спадчына». Аўтар плакатаў: «Помнікі архітэктуры - нацыянальны скарб» (1973), «Назаўсёды ў памяці народа» (1974), «У бітвах за волю, у бітвах за долю!..» (1980), трыпціх «Дзень X» (1996), «Што ж мы за людзі?» (1998), а таксама шэрагу плакатаў, прысвечаных славутым дзеячам Беларусі: Ф. Скарыну, Міколе Гусоўскаму, В. Цяпінскаму, К. Каліноўскаму, Цётцы (А. Пашкевіч), М. Багдановічу, Я. Купалу, Я. Коласу, I. Луцкевічу, Я. Драздовічу і інш. Творы адметныя лаканізмам адлюстравання, выразнасцю колеру, трапнасцю сюжэту.\n(Пра У. Крукоўскага чытайце на ст. 3.)\n3 сакавіка споўнілася 940 гадоў з дня першага ўспаміну ў летапісах пра горад Менск\n3 сакавіка 1067 года адбылася славутая бітва пад Менскам, у якой сустрэліся войскі Усяслава Чарадзея Полацкага і трох сыноў Яраслава Мудрага. Пад гэтым днём летапісы і фіксуюць першы ўспамін пра Менск. Паводле склаўшайся традыцыі гэты дзень трэба і лічыць днём заснавання горада. Наогул, гэта даволі рэдкі выпадак, калі вядомы не толькі год, але і дзень. Кіеўскі князь Ізяслаў і яго браты перахапілі Ўсяслава на Нямізе, калі ён вяртаўся з паходу на Наваградак, які імкнуўся ўзяць пад сваю руку. Няма ніякай падставы верыць кіеўскаму летапісу, што Ўсяслаў гэтую бітву прайграў, бо пасля бітвы абодва войскі рушылі на ўсход, каб ізноў сустрэцца каля Воршы. Пры гэтым Яраславічы ішлі паперадзе, а Ўсяслаў іх даганяў.\nУлады Менска чамусьці не адзначаюць гэтую дату. Затое а 6-й вечара актывісты незарэгістраваных арганізацыі "Мо-ладзь БНФ", "Малады фронт" разам з прадстаў-нікамі іншых моладзевых рухаў вырашылі ўшанаваць памяць бітвы на Нямізе і ўсклалі кветкі каля станцыі метро "Няміга". Такім чынам яны адзначылі бітву якая была 940 гадоў таму.\nНягледзячы на тое, што ў Менску а палове на шостую пачаўся моцны дождж, моладзевыя актывісты прыйшлі на станцыю Няміга, а адтуль пайшлі шэсцем у бок Палаца спорту. Кожны ў руках трымаў дзве белыя і адну чырвоную кветкі, а таксама сцяжкі з выявай герба Менска. Моладзь таксама лічыць, што менавіта дату бітвы на Нямізе 940 гадоў таму, пад якой Менск упершыню ўзгадваецца ў летапісах, трэба лічыць днём горада.\nБудзем спадзявацца, што да 950-х угодкаў Мен-ска гарадскія ўлады аднясуцца больш паважліва, як, дарэчы, і іншыя палітыкі.\nНа здымках: рэканструкцыя Менска Іллі Немагая і гравюра панарамы Менска, 1770 г.\nРэклама і мова\n24 лютага ў Менску прайшоў семінар "Беларускамоўнае прасоўванне прадуктаў: тэхналогіі, метады і інструменты". У ім меліся браць удзел прадстаўнікі буйных міжнародных кампаній, што выкарыстоўваюць у Беларусі рэкламу на беларускай мове. Нягледзячы на іх адсутнасць, мерапрыемства прайшло згодна з планам. Усе прысутныя з ахвотай удзельцічалі ў дыскусіях, узважваючы плюсы і мінусы ад выкарыстання беларускай мовы ў рэкламе таго ці іншага прадукта. Для нашай арганізацыі факт правядзення такога семінара надзвычай паказальны: некалькі гадоў таму пад эгідай ЮНЕСКА мы самі былі арганізатарамі "круглага стала" па такой жа праблематыцы і, аналізуючы тагачасную сітуацыю, мусілі канстатаваць амаль поўную адсутнасць беларускамоўнай рэкламы (за выключэннем Gallina Blanca). На сённяшні дзень на Беларусі, як было адзначана арганізатарамі семінара, 14 замежных фірмаў у сваёй рэкламнай кампаніі выкарыстоўваюць беларускую мову. Зважаючы на тое, што гэта надзвычай паважлівыя і вядомыя ў свеце фірмы (Samsung, Renault, Pepsi і інш.), факт для ўсіх прыхільнікаў роднага слова, як і сяброў Таварыства беларускай мовы ў прыватнасці, станоўчы.\nЗразумела, нас не можа заспакойваць такая сітуацыя, бо, шчыра кажучы, уласнабеларускія фірмы не надта цешаць нас беларускім словам, нягледзячы на ўсе захады грамадзян па змяненні такой ганебнай практыкі. Аднак, дзякуючы аналізу рэкламнай дзейнасці на беларускай мове, што і адбывалася падчас семінару, можна значна глыбей зразумець сутнасць працэсаў і выпрацаваць неабходныя эфектыўныя метады, каб беларускае слова заняло трывалае месца ў рэкламе, а значыць і ў бізнэсе.\nНовае пазітыўнае мысленне ў ТБМ-канструктыўны шлях паразумення\nВыступ першага намесніка старшыні ГА " ТБМ імя Ф. Скарыны" Людмілы Дзіцэвіч на Радзе ТБМ 4 лютага 2007 года\nАд пачатку свайго ўтварэння Таварыства бе-ларускай мовы гуртавала людзей, якія працуюць са словам,- пісьменнікаў, вы-кладчыкаў, журналістаў, навукоўцаў. Ды і газета мае назву-"Наша слова". І гэта не выпадкова. І сёння нам усім трэба ўсвядоміць вялікую сілу слова і выкарыстоўваць гэтую сілу шы-рэй, бо слова ёсць як канстатацыя факта, так і праект на будучыню.\nМы пражылі пэўны перыяд са словам як канстатацыяй фактаў ў развіцці нашай мовы. За выключэннем некалькіх гадоў у пачатку 90-х, мы канстатавалі, на жаль, найбольш негатыўнае: зачыніліся беларускамоўныя школы, садочкі, газеты, часопісы, курсы па выкладанні мовы і інш. Мы назвалі гэты перыяд "лямантам" па мове. Палямантаваць, пастагнаць-гэта так соладка для беларуса, што класік Колас нават прысвяціў гэтаму сваё апавяданне. Ды і лямантаваць, калі хата гарыць, - гэта проста неабходнасць, сродак для паратунку. Але нам трэба памятаць, што негатыў ёсць норма жыцця, ён высвечвае пазі-тыўнае. І негатыўныя з'явы-гэта як лямпачка ў добрай машыне, якая сігналіць, што закончылася палі-ва. Можна злавацца на гэтую лямпачку, можна яе адключыць, але тады ўзнікае пагроза стаць "колам" на пустой дарозе.\nСёння ТБМ як магутная, уплывовая арганізацыя збірае сігналы такіх "лямпа-чак" па пагрозлівых з'явах для існавання нашай мовы. І нам важна разумна адносіцца да такіх сігналаў, цаніць іх, бо толькі тады мы зможам скласці дзейсную стратэгію і тактыку для нашай шматтысячнай гра-мады. Нам не трэба забываць, што суцэльны лямант на працягу доўгага перыяду-гэта погляд ў мінулае ці на лепшы выпадак у сён-няшняе, што там няма перспектывы. За гэтым перыядам стогну павінны ісці перыяды аналізу фактаў, складанне стратэгіі і так-тыкі, здзяйснення гэтых захадаў, падвядзення вынікаў і складання новых стратэгій і тактык на новы перыяд. І гэты алгарытм вядзе нас у будучыню.\nМне прыемна канстатаваць, што гэты перыяд ляманту ў нашых шэрагах паспяхова заканчваецца. Мы вельмі прыгожа і канст-руктыўна выстагналіся. Але выкідаць такі важны досвед не трэба, можна пакласці яго ў архіў. А цяпер пара прымяняць найноўшыя тэхналогіі па выкарыстанні сілы слова. Дарэчы, іх з поспехам прымяняюць высокаразвітыя краіны. Тэхналогій шмат- гэта і НЛП (нейралінгвістычнае прагра-маванне), і пазітыўнае мыс-ленне, і карыстанне цверджаннямі, ці афірмацыямі, і аўтатрэнінг і інш.\nГалоўнае, нам трэба быць у любой пазіцыі не супраць, а за. Нам, тэбэ-эмаўцам, важна ўсвядоміць, што шклянка напалову пус-тая і шклянка напалову поўная-гэта аднолькавыя па факце шклянкі, але пер-шае мысленне-цягне нас у мінулае, а другое-вядзе наперад. І сёння нам трэба скласці шэраг аманімічных праяў у моўных пытаннях, каб выйсці на канструктыў-ны шлях развіцця мовы ў грамадстве.\nТак, найперш, трэба вызначыць стан мовы на сучасны перыяд з улікам функцыі слова як праекта. Нам трэба, каб мову не толькі любілі, але і карысталіся ёю паўсюдна? Значыць ужо сёння нам трэба яе называць не падчаркай ў нашай хаце, а гаспадыняй. Для нас жа наша мова-княгіня, уладарыня, сонца высокае, зорка найясней-шая. Для некага гэта не так? Ну і няхай жыве ў сваім свеце, а нам трэба свой ладаваць і людзей туды цягнуць. І не трэба лаяцца з людзьмі, якія не разумеюць святасці сваёй мовы. Лепш ім паспачуваць, што вузенечкая ў іх думка. Але свя-домасць на тое і дадзеная, каб пашырацца.\nНам трэба не ганіць, а хваліць любую беларускую мову і любы правапіс: і "трасянку", і дыялектную, і наркамаўку, і тарашкевіцу, і нават беларускую рускую мову, бо там нашае вымаўленне, там шмат нашых слоў, беларускае дыханне, беларуская пабудова сказаў і словазлучэнняў.\nПа-другое, работу з людьмі трэба таксама перавесці ў пазіцыю пазітыўнасці. Мы ўжо добра палаяліся з тымі беларусамі, хто не гаворыць на мове і пана-зывалі іх манкуртамі і здраднікамі. І гэта было патрэбна. Цяпер нам трэба навучыцца гэтых людзей цаніць. За што? А ў маўленні кожнага ёсць нешта бела-рускае, хоць слоўка ці два. Нам трэба ўзяць у практыку выразы: "Дзякуй за беларускія словы", "Дзякуй за мову", "Дзякуй за бела-рускае вымаўленне", "Дзякуй за любоў да мовы". У людзей пасля такой ствара-льнай гутаркі пачынаюць свяціцца вочы, і яны пачы-наюць хацець гаварыць па-беларуску. А захацець- гэта нават важней, чым рабіць, бо колькі работ мы робім, не хочучы. Я пачала праводзіць такі эксперы-мент: хваліць людзей хоць за адно слова, прамоўленае па-беларуску ў гутарцы са мной у краме, на пошце, у транспарце і інш. І што вы думаеце? Паступова ў кан-тактах са мной гэтыя людзі пераходзяць на беларускую мову.\nПа-трэцяе, нам трэба перавесці стасункі з чыноўнікамі, супрацоўнікамі дзяржаўных арганізацый на стваральную аснову. Добрыя вынікі для ТБМ далі ліставанне і асабістыя кан-такты старшыні ТБМ Алега Трусава з корпусам беларускага чыноўніцтва ў краіне, досвед кантактаў Станіслава Судніка ў Лідзе.\nНам трэба ўсвядо-міць, што наш чыноўнік ужо тым найлепшы, што ён наш, беларускі, бо толькі 15 гадоў назад мы мелі 75% нача-льства з самых розных краін. Цудоўны моўны аналітык Леанід Лыч выдатна данёс да грамадскасці інфарма-цыю пра гэты ганебны цэнз у 25% для беларусаў на займанне кіраўнічых пасад у БССР. І нам трэба выспельваць ў душы чыноўніка не тое, што ён сёння гатовы душыць мову ва ўгоду вы-шэйшаму начальству, каб карміцца самому і карміць сям'ю. Нам трэба разумець, што сёння на высокіх крэс-лах сядзіць шмат такіх пора-леановічаў, якія з-за вялікай любві да свайго народа гатовы яго ж і душыць і пля-жыць за тое, што ён такі нехлямяжы. І тым, хто на сёння яшчэ не прачытаў гэтае цудоўнае апавяданне Уладзіміра Караткевіча "Паром на бурнай рацэ" як пралог да рамана "Нельга забыць, мацна раю прачы-таць. Мы тады лепш зразу-меем душу нашага начальства. Нам трэба вырошч-ваць тыя зернеткі сімпатыі і любві да сваёй мовы ў яго душы, а яны там ёсць, прод-кі ж яго-беларусы. Як гэта зрабіць? З дапамогай яго вялікасці слова як праекта. Трэба казаць чыноўніку пра яго сімпатыю да мовы сва-ёй, дзякаваць за гэтую беларускасць, прапаноўваць нейкія захады па замацаванні і пашырэнні нашай мовы ва ўсіх сферах жыцця. Самае галоўнае-не лаяць яго, а віншаваць з абраннем на пасаду, хваліць і знайсці за што. Наша шчасце, што мы можам яму казаць-гэта ж наша родная мова. І той пласт нашай мовы, які ляжыць у яго душы, зварухнецца, праб'ецца, адгукаючыся на добразычлівасць.\nПа-чацвёртае-праца з моладдзю. Гэтыя маладыя людзі сёння найбольш цэняць павагу да сябе, ува-гу. І іх трэба хваліць. Хва-ліць за імкненне да мовы беларускай і іншых моў, вучыць не лаяцца, а спра-чацца, весці дыскусію, хва-ліць і называць самыя леп-шыя рысы чалавека, бо яны ёсць ў кожным. Я заўсёды хвалю сваіх студэнтаў, на-зываю іх разумнымі, тале-навітымі, здольнымі ўжо першага верасня, яшчэ не пачуўшы іхняга адказу, бо я ўпэўненая, яны такія і ёсць, а калі нехта гэтаму не адпавядае, то проста не здагадваецца пра гэта, і я з дапамогай слова як праекта "дастану" з яго найлепшае. Таму і адказы маіх студэнтаў на заліках і экзаменах даволі грунтоўныя, адышлі ў нябыт такія з'явы, як суцэльнае маўчанне на іс-пытах.\nСтудэнты часта ў мяне пытаюць, чаму іх бацькі ганяць, лаюць, гавораць негатыўныя словы. А хто вучыў нас, бацькоў, пазітыўнаму мысленню? Нас прывучалі да думкі: "Как тебе не стыдно!" А сорам, як іржа, раз'ядае ў нас імкненне ствараць добрае. І сёння нам трэба стварыць сетку псіха-лагічных семінараў у ТБМ, каб набыць неабходныя веды па выніковасці кантактаў. Ды і само ГА "Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны" стала вельмі ўплывовым ў грамадстве пасля цэлай серыі семінараў на гістарычныя, філалагічныя, маральныя тэмы, пасля шматлікіх кан-сультацый для хлебапекараў, кандытараў, транспартнікаў, чыгуначнікаў, што нам пісаць на пакунках з харчам і што нам слухаць у нашым транспарце. А слаганам "Хлеб нашых продкаў", аўтаркай якога з"яўляецца сакратар ТБМ Ірына Марачкіна , захап-ляецца, відаць, кожны, бо з ім наша прадукцыя выдае смачнейшай.\nТакім чынам, яшчэ раз пра асноўнае:\n*Перыяд ляманту, ганьбавання і лаяння хай сыходзіць ў мінулае.\n*Мы вучымся быць не супраць, а за.\n*Будзем за нашу мову, а не супраць іншых.\n*Будзем за нашага носьбіта нашай мовы, хай яна ў яго пакуль недаска-налая.\n*Будзем за нашага чыноўніка, і ён лепшы, чым не беларускія, бо ў ім знахо-дзіцца пласт нашай мовы і на гэтым мы можам з ім паразумецца.\n*Будзем за нашу моладзь, і яна самая залатая моладзь у свеце, бо ў ёй ляжыць і разгортваецца пласт нашай мовы.\n*ТБМ- магутная, уплывовая арганізацыя, якая працуе на найноўшых тэхналогіях вырашэння моўных праблем у краіне і з'яўляецца вельмі неабходнай структурай у дзяржаве, бо яна - крыніца інфармацыі і кансультатыўны цэнтр па моўных пытаннях.\nЯ толькі трошкі пацягнула за нітачку праблем, якіх назапасілася ў нашым Таварыстве. Кожны можа вызначыць кола сваіх. Але самае галоўнае-выкарыстоўваць розныя метады і прыёмы, не забываючыся на пазітыўнае мысленне і маўленне як асноўнае для стварэння спрыяльнай моўнай сітуацыі.\nНа гэтае спрадвечнае пытанне амаль паўстагоддзя спрабуе адказаць і Уладзімір Крукоўскі. Супярэчлівыя, непадобныя адзін да аднаго па творчым імпэце арцельцы - сябры Саюза мастакоў. У іх адны і тыя ж корачкіпасведчанні, адно і тое ж неба над галавой. Творчая дзялянка на ўсіх адна - Беларусь. Яе б і хацелі падзяліць, на свой капыл перайначыць, але яна не дзеліцца… Шматгалосая творчая арцель то буйна віруе, то аціхае, ціха існуе, як галодны конік без торбы аўса галоднай зімой. Хто жыве прыгожымі ўспамінамі: было, было, бубны грымелі, ад слаўных гучных спеваў вушы закладвала, а паважаныя партначальнікі ў майстэрні забягалі. А больш шчаслівейшыя і цяпер на мякенькіх пярынках спяць, хрыбет у цёплых плынях Пірынеяў грэюць.\nУладзімір Крукоўскі пэўна з тых творцаў, якія стаміліся ад спрэчак пра мастацтва, яго шляхі і кірункі, пра ролю мастака ў "вірлівым" грамадстве, дзе народ з беднаты сваёй абмінае і палацы мастацтва, і музеі, абходзіцца без іх. Народу і так добра. І без разумных кніг, і без сваіх сямейных хронік. Ім не рупіць няспешна ўглядвацца ў пажоўклыя сямейныя фоткі, адшукваць нешта новае ў тварах сваіх дзядоў і бабуль.\nІ крыўдна. І балюча. Але каму пажалішся, да Бога далёка, а штодзённыя клопаты побач, за дзвярыма. А калегі-"варштатнікі" у сваім балоце буднямі шэрымі цешацца.\nРадавод не карагод у пеўчым полі\nЯ і сам пытаюся пра рэчы наіўныя. Праўда адна, здавён адказ існуе… Ад хлеба і солі галава не заболі. А як хлеба пад'ясі, дык звонкі гармонь папрасі. У народнай праўдзе ўсё даўно па паліцах раскладзена. Што найдзешавей - не ахоўваецца, а тое, што даражэй - у куфры пад таемным донцам хаваецца. Радавод не харавод, а прыгадка нечаканая. І сляза сама пакоціцца, гукне з памяці нешта такое…\nМала хто з нас пахваліцца такім набыткам, як мастак Уладзімір Якубавіч Крукоўскі. У майстэрні мастака на ўнушальным аркушы ватману дрэва дзіўнае - радавод Крукоўскіх. Каб такі займець, трэба прыкласці мазоль ды цярпенне, энцыклапедычную апантанасць і ўпартасць, калі хочаце. Паспрабуйце ў наш час бяспамяцтва, раўнадушша і абыякавасці ўзводзіць падмурак радаводу. Столькі ў нябыт прабегла часу, падзей якіх адгрымела. Нехта з дасціпных гісторыкаў падлічыў, што за стагоддзе на агромістай, адной шостай частцы сушы на дзіва "стваральна-разбуральнай" імперыі, на абшарах былога СССР пражыло амаль 400 мільёнаў. І ўявіце, гэты агромісты ваяўнічы натоўп усё рабіў не па розуму, а па загаду. Не тое будаваў, не тыя песні спяваў: ого, атрымаецца відок, сотня такіх як Дзюрэр асіліць не здолее, каб намаляваць карціны жахаў.\nНа радаводзе Крукоўскіх свае горкія адмеціны, свой немы папрок, свая сляза, свая праўда і свая прыгадка.\nЯкуб Крукоўскі і яго дыярыюш\nБацька Ўладзіміра - Якуб - чалавек моцнага гарту, пражыў нялёгкае, поўнае выпрабаванняў жыццё, не хапіла чатырох гадоў да стогадовага юбілею. У кастрычніку 1987 года, калі Якубу было 84 гады, ён пачаў свае "Успаміны". І роўным, "канторскім", прыгожым почыркам пачаў свой жыццёвы дыярыюш. Нарадзіўся ў 1903 годзе ў мястэчку Адзеркі. Жыла вялікая сям'я Крукоўскіх у вёсцы Загалле, на Любаншчыне, Ляхавіцкай воласці, Бабруйскага павету, Менскай губерні. А ў той сям'і - 13 чалавек. Займаліся гаспадаркай, хатнімі клопатамі. З вялікіх дубоў, якіх тут мелася нямала, рабілі борці для пчаліных вуллёў. Галоўная задача ў гаспадарцы: назапашванне натуральнага гною, бо 25 дзесяцін зямлі былі дзярновападзолістымі.\nАрхіў і яго "лекавы пыл"\nУладзімір Крукоўскі - адзін з прадаўжальнікаў, а на пэўным адмерку часу, пачынальнікаў такога няўдзячнага віду мастацтва, як плакат. А якім ён павінен быць? Сягаючы ў гісторыю плаката, можна заўважыць, як плакат выконваў ролю насценнага надзвычайнага камісара. Хто ж як не ён нахабна рыкае на цябе, паказваючы пальцам, пагражаючы "мосінскім" карабінам:\n- А ты запісаўся добраахвотнікам у Чырвоную армію?\nІ, канешне, пабяжыш, запішашся, атрымаеш стрэльбу, рэчмяшок і чаравікі з абмоткамі. А не запішашся, дык крыўдуй на сябе. І не плач, калі матросы ўхопяць за каршэль і пацягнуць да цаглянкі, зробяць "файер".\nРосквіт савецкага плаката мае дакладны адмерак часу - 1941 - 1945 год. Шапкамі ворага закідаць не ўдалося. Пайшлі ў ход імкліва - слёзнае сталінскае: "дарагія браты і сёстры", аднаўленне закрытых храмаў, слязліва-малітоўных плакатаў. Па звестках энцыклапедыі за гады вайны іх выпусцілі мільёны. І чаплялі ўсюды, дзе крочыў савецкі чалавек. І выціскалі слязіну ў сівых і ў маладых байцоў. "Радзіма - маці" была злоснай мачахай, а цяпер моліцца на кожным кроку: "Воин Красной армии, спаси!»\nБеларускі ж плакат мала «цешыўся» на збуцвелых платах, плошчах гарадоў і мястэчак. Адно гукаў на выбары, а вось памастацку выкананы, адмысловы, красаваўся на выставах ды конкурсах. А калі ж і вырываўся на вуліцы, дык у дзіўным фармаце, калі сонца хавалася за небакрай: улёткі, перадвыбарчы тлум.\nУ творчым актыве мастака Крукоўскага нямала годных работ на балючую тэму. І глядзеліся б яны, годна красаваліся б на відных месцах гаманкое сталіцы, на скрыжаваннях дарог, у захірэлых на творчае сумоўе райцэнтраў і мястэчак, амярцвелых вёсак. Ролю плакатаў выконваюць «агіткі-гуканні» расейскае папсы, малавядомых пяюх і скулёжных ансамбляў, ім вальготна на беларускай прасторы, пруцца сюды з дзіўным нахабствам, бесцырымоннасцю. Беларусь трасе кішэнямі і гукае да сябе расейскі гоп са смыкам, шчодра ў ладкі пляскаючы…\nХто ж гукне мову ратаваць\nУ Беларусі мастацкаму плакату аніяк не жывецца, вялікая прагаліна ў творчым працэсе, а вось у Маскве ад плаката дыхнула …сталіншчынай. Пад час маёвага падарожжа ў сталіцу ў вітрынніку багатага супермаркета на Арбаце я заўважыў нешта новенькае. Шакаладна-цукерачны Сталін поруч з Варашылавым на фоне шчаслівага савецкага народа: "Любімы Сталін - шчасце народнае". Выцяглі з прагнілых ад часу схоўняў і на людзі. Цешся, Масква! А ў цэнтральнай кнігарні на Арбаце выбар сталініяны на дзіва багаты, больш сотні плакатных агітак.\nУ нас агіткі ў метро, трамваях, тралейбусах. Агітуюць за лепшыя бэбахі, за пральныя радасці, за аўто і каштоўнасці.\nАле ж ніхто не гукае ратаваць мову, літаратуру, помнікі культуры і спадчыны, ісці з горда паднятай галавой.\nУладзіміру Якубавічу Крукоўскаму не семдзесят вёсен у сакавіку 2007, а два разы па трыццаць пяць. Такі ж імпэтны, "задзірысты", на гострае слаўцо багацей. І плёну табе, бацькі Якуба сын.\n7сакавіка - 60 гадоў сябру Падсвільскай суполкі ТБМ імя Францішка Скарыны - Мар'яну Мечыслававічу Місевічу, чалавеку-патрыёту, неабыякавамуда стану нашага беларускага чалавечага існавання.\nМар'ян - мой аднакласнік па дзвюх школах (Перадоль-скай і Падсвільскай).\nУ яго поўным імені вышыхтоўваюцца ў радок тры прапісныя "М" - Мар'ян Мечыслававіч Місевіч. Калі ласка, заўважце: Спачатку ідзе звонкае Мар'ян. Затым паступовае змякчэнне, злашчаннасць, да шэпту. Якая беларускасць у імені!\nМы з ім, як кажуць, ягады (а я скажу грыбы) з аднаго поля. Бо я ж Баравік. У Мар'янавым прозвішчы ёсць нейкая "міс ці місіс". Пэўна лёсава ягоная беленькая прыгажунька Алеся, хто так расквечвае сядзібу, так умее падтрымліваць утульнасць, парадак, нават, разводзіць пчол, радасна ўсміхацца, спяваць са сцэны і любіць (сёння яшчэ і ўнукаў). I, безумоўна, таксама адчуваць і разумець глыбокі сэнс роднага быць сябрам суполкі ТБМ; на ўсіх літаратурнамузычных вечарах спяваць і ўпрыгожваць нашу сябрыну. Так, яна, нібы місіс, але, хутчэй за ўсё - спадарыня.\nА ў прозвішчы Мар'яна ёсць, мусіць, сэнс патрыятычнай місіі...\nБо, нават, і цяпер цягне ў жыццё сваю (фантазію?) ідэю... Пра яе, мабыць, пазней пагаворым. Ужо тады, як падрыхтуюцца да росквіту яе пупышкі...\nА сёння я спрабую асэнсаваць Мар'янаў пераход з настаўніцкай пасады ў прыватнае прадпрымальніцтва. Ён безумоўна любіць вучняў і свой матэматычнавыкладчыцкі занятак. Але ж яго бярэдзіла марная трата каштоўных хвілін жыцця ў школьнай мітусні. Урочны час добра. А паміж урокамі? Школьны расклад ніяк не ўладкоўваецца з улікам інтарэсаў кожнага настаўніка. Пустыя, не запоўненыя выкладаннем гадзіны, цягнуцца для жыццядзейнага чалавека, як пакаранне. I прыбытку ніякага. Настаўніцкая праца не ўзбагачае матэрыяльна, а выцягвае энергію.\nУ сувязі з гэтым я падумала і пра сябе. Мяне, журналістку па спецыяльнасці, лёс звязаў з дзіцячай бібліятэкай у Падсвіллі ж не было рэдакцыі. Пяро сваё я накіравала ў творчае русла хоць для мастацкіх гурткоў для духоўнаітэлектуальнага развіцця дзяцей і стварэння для іх радасці. Я адчувала ў сабе нейкую педагагічную струнку, натхненне, гарэнне, радасць. Але ж гэта матэрыяльна ніяк не аплочвалася. У нас, чамусьці, зусім не цэніцца разумоваінтэлектуальная мастацкая праца. I бібліятэчная з кнігай. Таму я ёсць такі матэрыяльнанішчымны чалавек...\nМар'ян стаў прыватным прадпрыймальнікам. I трошкі апярыўся. Хоць і гэта сёння даецца таксама нялёгка і са стратамі.\nТак, у ягоным характары свая Мар'янаўская кемлівасць. Можа гэта, менавіта, матэматычны разлік? Ён дыпламатычны, назіральны і азіральны. (выжывальны). Але ж і годна выпрастаны. Ёсць і нейкая прыродная чэпкасць. I спадчыннасць дзядзька Стась працаваў у краме...\nДарэчы было б згадаць і бацькоў. Калі б мы не жылі так блізка, я напісала б вялікі ліст да Мар'яна. Але ж... I ўсё роўна да такой даты, хоць нейкія фарбы з дзяцінства, ды трэба высвеціць. I крыху паэтычна:\nСама сябе прысню я ў сне,\nДзе родны бусел нёс мяне\nI з дзюбы выпусціў у снег...\nЯ ж прызначалася вясне...\nНёс і цябе такой парой...\nДы ты асілак, ты герой...\nТак цяжка даляцець з табой.\n...Залетуценіў снег вадой.\nТы нарадзіўся 7 сакавіка. Твой бусел скінуў цябе пазней і колькі кустоў далей... А да школы (Перадольскай) мы збягаліся клінам, бо я ўжо мерыла снег зпад Мазнева, з хутарка на ўзгорку. Вясной, восенню бегла палявымі сцежкамікруцелькамі. А ты?.. Больш па гасцінцы топаў?..\nУ Падсвільскую (памятаеш?) часам, усе ішлі ланцужком... Аднак вы з братам Віцем і Тадзікам Драздовічам часта раней за Веру Смірнову праскоквалі.\nМая мама пазычала ў твайго бацькі капылы, каб пашыць ці адрамантаваць мне такіясякія чаравікі. Мечык шыў, рамантаваў абутак. Мой бацька слясарнічаў: рабіў бляшанкі (малакаадстойнікі), скрабачыкі, таркі і ўсялякі металічны посуд, патрэбны ў сялянскай гаспадарцы.\nI, як бывала, у нашу маленькую хатку прыходзіў Мечык, яна рабілася гучнавясёлай, нібы ў яе сабраліся адны гумарысты. Мечык імкнуўся здабыць тут розную інфармацыю. I ў яго нешта атрымлівалася, хоць вушы не ўспрымалі гукаў. Як кажуць, не чуў ні язачкі. Мама мне тлумачыла, што ў дзяцінстве ён страціў слых. Але, мусіць, тады ўжо ён меў слоўнікавы запас. Моўная памяць рабіла яго актыўным суразмоўцам. Ён, то нараспеў гучна вымаўляў словы, То паказваў. Ён прыгаварваў: "Я чуў..." Мне было пацешна., бо Мечык пры тым залівіста смяяўся. На твары свяцілася жартоўная радасць. Тата з мамай умелі з ім гаварыць пра ўсё. Я не. Але любіла быць у кампаніі. Бацька мой, нават, здаецца, іграў яму на гармоніку. I Мечык "чуў" чалавек добры. шчыры, жыццярадасны.\nМаці твая, Лёня, ганарылася табой. Увачавідкі выяўлялася ў ейным паглядзе чалавечая годнасць.\nЗаўваж: далёкая, доўгая хадзьба ў школу не адбіла ў цябе ахвоты да прафесіі настаўніка. Ты старанна вучыўся ў школе, быў моцным у матэматыцы і набыў адпаведную спецыяльнасць.\nТы зусім не гісторык, не мовазнаўца, а так уважліва пачаў цікавіцца айчыннай гісторый, абараняць годнасць роднай мовы. Я разумею бывае ў чалавеку нейкая свая асабістаунутраная боская школа. Жыцейская школа. Яна маці патрыятычнай культуры.\nЦябе, Мар'ян, любілі вучні. Вунь якую спартыўнатурысцкую выхаваўчую дзейнасць вёў ты ад пачатку стварэння клуба "Рамантык". З усмешкай, даверам. спакоем і энергіяй працаваў на здароўе і рамантыку дзяцей.\nА згадай сваю палітычнаасветніцкую сценгазету "Світанак" у гады нашай радаснай надзеі на адраджэнне. Як толькі ты паспяваў да пачатку ўрокаў адратаваць яе выцягнуць з лужыны, з гразі (кожны дзень) і абнавіць новымі матэрыяламі перыёдыкі?.. Без усмешкі я не аглядаюся ў тую пару і твайго грамадзянскага руху. Я ж бачыла, якія разведчыкі з цямнечы (вечарам і ранкам, як дояць кароў) палявалі на твой гераічны "Світанак".\nГэта найцікавы час, Мар'ян!\nЖыве Беларусь! I разам з Ёй і наша Надзея, Вера і Любоў да Боскага Святла Бацькаўшчыны.\nМарыя Баравік, м. Падсвілле, Глыбоцкі раён.\nДагэтуль Беларусь ня зьгіне,\nня кане ў нябыце сьне,\nпакуль у нябеснай сіні\nмоліцца за яе.\n("Дагэтуль" Э. Акулін.)\nУ апошнюю суботу лютага ў Таварыстве Беларускай Культуры ў Літве (ТБК) адбылася сустрэча з дырэктарам вядомага далёка паза межамі Беларусі ліцэя імя Я. Коласа Уладзімірам Коласам, гэтым разам адбылася ў Вільні прэзентацыя яго кнігі "Лёс ліцэя", наладжаная таварыствам. Чакалі і пісьменніцу Вольгу Іпатаву, але ж толькі пад час мерапрыемства даведаліся, што яна захварэла і не зможа быць з намі разам. Кожны хто заходзіў у ТБК пытаўся ;"А ці будзе сп. Вольга?" І былі расчараваныя адмоўным адказам, асабліва журналісты. Іх гэтым разам было нямала; і з радыё "Палонія", і з літоўскага радыё і тэлебачання, беларускія журналісты, акрэдытаваныя ў Вільні.\nТрадыцыйна мерапрыемства пачаў старшыня ТБК Хведар Нюнька, ён прадставіў гасцей. Ул.Колас галоўная асоба мерапрыемства. Уражаннямі пра кнігу падзяліўся Хведар Нюнька і аўтарка гэтага допісу. Кніга "Лёс ліцэя" аўтабіяграфічная, частка гісторыі нашай Бацькаўшчыны,звязаная з лёсам беларускай мовы і адукацыі на роднай мове. Чытаеш і здзіўляешся мужнасці выкладчыкаў, навучэнцаў, і ў першую чаргу бацькоў, якія не забралі сваіх дзяцей, а разам змагаюцца і перамагаюць.\nУл. Колас распавёў пра гісторыю ўтварэння навучальнай установы, аб сваіх паплечніках і з гонарам адзначаў што ўсе выпускнікі ліцэя паступаюць у ВНУ, прыемна, што і мая вучаніца Адэля Дубавец закончыла ліцэй, а цяпер друкуецца ў часопісе "Дзеяслоў". Наступная прамоўца выкладчыца геаграфіі і завуч ліцэя Ірына Сідарэнка, яе выхаванцы занялі на Сусветнай алімпіядзе ў Паўднёвай Афрыцы трэцяе месца, адзначаны ліцэісты прызавымі месцамі і па іншых прадметах. Гэта было ў 2002 годзе. Зараз ліцэй знаходзіцца ў складаных умовах, яго спрабуюць зліквідаваць. Умовы падпольнага навучання, вучобы ў выгнанні вось ужо чатыры гады, у якіх апынуўся ў апошнія гады ліцэй, з боку здаюцца небяспечнымі, цяжкімі і ненармальнымі. Але ж гэта і ёсць магчымасць пасапраўднаму змагацца, ахвяраваць дзеля Праўды, Дабра і Справядлівасці, і мець столькі сяброўаднадумцаў, прыхількаў ва ўсім свеце, і ў першую чаргу ў Вільні. Разам сіла. Пра гэта і кніга.\nУ прыватнасці Ул. Колас піша: "Ліцэй здолеў утварыцца і захавацца перад усім дзякуючы таму, што вакол яго аб'яднала свае намаганні вялікая колькасць шчырых беларусаў. Упэўнены; калі такое адчуванне еднасці, прыналежнасці да свайго народа, адданасці сваёй Бацькаўшчыне аб'яднае нас усіх, беларусы абавязкова здолеюць развітацца са сваёй змрочнай спадчынай і адбудуюць нармальнае, годнае і заможнае жыццё. Гэта і ёсць галоўны ўрок, які ўсім нам дае ліцэй". А самае галоўнае ёсць конкурс паступаючых, ёсць ахвочыя вучыцца, значыць ёсць і будучыня ў ліцэя, а яна звязана з Вільняй, у якой ужо часткова адбываюцца лекцыі. Уразіла прысутных і канцэртная праграма навучэнцаў у ТБК, яны выканалі некалькі песень, у тым ліку і гімн ліцэя, але асабліва кранула "Малітва" ў сольным выкананні А. Вараб'ёва. Гэта не першая і не апошняя сустрэча ў ліцэі.\nСябра ТБК Алесь Адамковіч прадоўжыў цыкл лекцый "Беларускія карані на Віленшчыне", ён расказваў пра ксяндзоўмарыянаў, дапоўніў расказ пра біскупа Юрыя Матулевіча. Змястоўны артыкул пра Ю.Матулевіча з багатым ілюстраваным архіўным матэрыялам Алесь Адамковіч змясціў у літоўскай гістарычнай газеце "VORUTA", журналістам якой з'яўляецца дакладчык. Вядома, сябры таварыства пазнаёміся з нумарамі гэтага года, аформлена падпіска ў бібліятэку, а на мерапрыемстве ўсе ахвочыя мелі магчымасць падпісацца бясплатна на тыднёвік.\nЗала ТБК упрыгожана ў класічным стылі: на стале, на сцяне выцінанкі ў форме разгорнутай кнігі. Дызайнам і афармленнем займаецца мастачка Хрысціна Балаховіч.\nНапрыканцы імпрэзы прысутныя атрымалі кнігу Ул. Коласа "Лёс ліцэя" з аўтографам аўтара.Такія сустрэчы духоўна ўзбагачаюць, яднаюць.\nЛеакадзія МІЛАШ, г. Вільня


Дисплеи планшетов 7", 8", 9",10" дюймов, это сколько в см (высота,ширина)? | Полезная информация для всех\nДысплеі планшэтаў 7 ", 8", 9 ", 10" цаляў, гэта колькі ў см (вышыня, шырыня)?\nПамер па дыяганалі, гэтак жа і ў тэлевізарах.\nЗ развіццём тэхналогій нд вялікую папулярнасць набываюць планшэты, якія могуць не толькі часткова выконваць функцыі кампутара, але і выступаць у ролі тэлевізара, электроннай кнігі і г.д.\nДругое, пасля цэны, на што мы звяртаем увагу пры куплі - гэта памеры і вага вырабы.\nІснуюць некаторыя прыблізныя стандарты, якія адпавядаюць таму ці іншаму памеры ў цалях планшэта. З дадзеным суадносінамі (цалі да міліметраў) прапаную азнаёміцца ніжэй.\nЗвяртаю ўвагу, што гэта толькі сам экран, плюс ў планшэта ёсць чрная рамка, якая як можа быць пусты, так і запоўненая кіраўнікамі кнопкамі, якую таксама трэба ўлічваць.\nДля спрашчэння, пажадана рэальныя памеры канкрэтнага планшэта шукаць у яго характарыстыках.\nУ адным дзюйме 2,54 сантыметра. Так можна вылічыць любую дыяганаль любога планшета.Размер экрана планшэта ў сантыметрах.\nДля вызначэння вышыні і шырыні дысплеі можна скарыстацца табліцай.\nАле больш - гэта не заўсёды значыць лепшы.\nКожны з планшэтаў мае свае перавагі і недахопы.\nДобрага часу сутак. Уяўляю вашай увазе табліцу, дзе паказаная дыяганаль манітора ў цалях, з пераразлікам ў сантыметры. У табліцы таксама ўказаны шырыня і вышыня дысплея ў цалях з пераразьлікам ў см у залежнасці ад дыяганалі экрана\nКаб перавесці названыя дыяганалі ў цалях ў сантыметрах, неабходна ведаць, што адзін цаля - гэта 2.54 гл. Таму, атрымліваем наступныя вынікі, якія вельмі лёгка падлічыць:\n17.78 см - гэта 7 цаляў;\n20.32 см - гэта 8 цаляў;\n22.86 см - 9 цаляў;\nі 25.4 см - адпаведна, 10 цаляў.\nУсё вельмі проста, вам неабходна скарыстацца вось гэтай табліцай:\nУ ёй пазначаны, разимер диаганали, а таксама якія пры гэтым магчымыя паказчыкі выосты і шырыні, па некаторых пазіцыях прыведзеных прыкладаў такіх прылад.\nЭкран планшэта вымяраецца па дыяганалі ў цалях.\nКаб даведацца, колькі гэта сантыметраў, трэба ведаць, колькі ў адным дзюйме сантыметраў.\nТакім чынам, у адным дзюйме 2,54 см.\nу сямі цалях атрымліваецца 17,78см.\nў васьмі цалях атрымліваецца 20,32см.\nў дзевяці цалях атрымліваецца 22,86см\nу дзесяці цалях атрымліваецца 25,4см.\nУ метрычнай сістэме цалі адпавядаюць сантыметрам, выглядае суадносіны так: 1 цаля = 2,54 гл. Каб даведацца памер дыяганалі экрана планшэта або кампутара, названы вытворцам або прадаўцом у цалях, мы проста памнажаем лікавы паказчык на 2,54.\nШто атрымліваецца ў выніку:\nДыяганаль 7 цаляў будзе роўная 17 см 78 мм.\nДыяганаль 8 цаляў адпавядае 20 см 32 мм.\nДыяганаль 9 цаляў гэта 22 см 86 мм.\nДыяганаль 10 цаляў - 25 см 4 мм.\nТрымаць вялікія табліцы ў галаве ўсё роўна лішне.\nДосыць запомніць, што 1 цаля = 2,54 см.\nДалей памнажаеце 2,54 на патрэбную вам дыяганаль, прыкладваеце лінейку да ліста паперы па дыяганалі і атрымліваеце прыкладны памер экрана.\nПланшэт памерам 7 цаляў - усяго на 1,5-2 цалі больш сучаснага смартфона, тэлефанаваць з планшэта - смешна, таму фільмы лепш паглядзець на добрым смартфоне дыяганаллю 5,5.\n10 цаляў - ужо стандартны экран нетбука. Пры такіх памерах так і хочацца ператварыць планшэт ў нетбук, і ... купляюць яму клавіятуру.\nТакім чынам, для таго, каб даведацца дысплей планшэтаў ў сантыметрах, а не ў звыклых цалях, то я раю скарыстацца для перакладу наступнай табліцай:\nА калі пад рукой няма таблічкі, то проста запомніце, што адзін цаля роўны 2,54 сантыметрам. І для перакладу цаляў у сантыметры, іх проста трэба перамнажаць: дыяганаль у цалях памножыць на 2,54.\nСапраўды, калі глядзіш на сайты падбіраючы сабе тэлефон складана вызначыць рэальныя памеры, так як усе паказана ў цалях. Вось разліковая табліца, дзе пазначаны названыя цалі:\n1 цаля гэта каля 2,54 см.\n64 запытаў у БД, сгенерилось за 0,338 секунд.


Радзімазнаўства. Пухавіцкія Навасёлкі: мастацкая прастора Зінаіды Астаповіч | Созвучие\nРадзімазнаўства. Пухавіцкія Навасёлкі: мастацкая прастора Зінаіды Астаповіч\nПонедельник, 15 апреля 2019 08:01\nУ жыцці мастачкі Зінаіды Астаповіч (1898 – 1993) перапляліся, злучыліся самым цесным чынам дзве прасторы – Беларусь і Расія.\nНарадзілася ў Мінску. Пасля разам з бацькамі жыла ў Рэчыцы, Гродна. У 1914 годзе патрапіла ў Санкт-Пецярбург. Жылі Астаповічы па адрасе: Екацярынінскі канал, дом 12, кватэра 29. Праз год Зінаіда закончыла Аляксандраўскую жаночую гімназію. Наступныя тры гады дзяўчына прысвяціла навучанню ў Малявальнай школе Імператарскага Таварыства Заахвочвання Мастацтваў. Дырэктарам гэтай мастацкай школы працаваў М. К. Рэрых. Вучылася ў П. Навумава, А. Эберлінга, А. Рылова. Займалася на графічным аддзяленні ў І. Я. Білібіна. З 1915 па 1916 год у школе вучыўся і брат Зінаіды – Аркадзь Астаповіч. Але яго ў 1916 годзе забралі ў армію. Ішла Першая Імперыялістычная…\nУ 1919 годзе Зінаіда Астаповіч выкладае маляванне ў школах Петраграда. Адна з іх – Школа Таварыства спажыўцоў пры Абухоўскім заводзе. Другая навучальная ўстанова – былое 16 Аляксандраўска-Неўскае гарадское пачатковае вучылішча па адрасе: вуліца Тамбоўская, дом 93.\nУ 1919 годзе наша зямлячка вяртаецца ў Беларусь. Прыязджае на радзіму свайго бацькі – у вёску Навасёлкі Ігуменскага павета. Зусім побач з пасёлкам Мар’іна Горка. І два гады выкладае маляванне ў школах Мар’інай Горкі і вёскі Навасёлкі. Ужо ў 1990-я гады мастацтвазнаўца Надзея Усава напіша пра гэты час у лёсе таленавітага творцы: «…Голад і холад у Петраградзе змушаюць яе паехаць да родных у Навасёлкі, вёску пад Мінскам, дзе бацька калісь паставіў хату для сваіх бацькоў. Навасёлкі зрабіліся яе прытулкам на тры гады. У гэту хату ў 1922 годзе вяртаецца і Аркадзь. Але іх шляхі сыходзяцца ненадоўга…»\nУ 1923 годзе Зінаіда Астаповіч ізноў едзе ў Петраград. Спрабуе паступіць у Акадэмію мастацтваў. Не атрымалася. Памехай стала анкета, згодна якой дачцы надворнага саветніка не маюць права выдаць ступендыю. На шчасце, у будынку былой школы Таварыства Заахвочвання Мастацтваў пачынае працаваць Петраградскі мастацка-прамысловы тэхнікум. Куды Зінаіда паступае без усялякіх цяжкасцяў. Настаўнікі – У. Лявіцкі і раней знаёмы А. Эберлінг. Альфрэд Рудольфавіч Эберлінг (1872 – 1951) – савецкі жывапісец, графік і педагог, член Ленінградскага Саюза мастакоў. У 1898 годзе закончыў Вышэйшае мастацкае вучылішча пры Імператарскай Акадэміі мастацтваў па майстэрні І. Я. Рэпіна з прысваеннем звання мастака I ступені за карціну «Вясна». Яшчэ студэнтам Альфрэд выканаў карціну (як алегорыю на мастацтва дэкадэнтаў, што пачало якраз тады актыўна распаўсюджвацца) «Стары і “Новы” жывапіс». Карціну паказалі на Акадэмічнай выстаўцы. У 1902 годзе мастак выканаў самую вялікую сваю карціну «Сон мастака», якая экспанавалася на выстаўках у Фларэнцыі, Варшаве, Пецярбургу і Маскве, а крыху пазней у гарадах ЗША. Палотнішча набыў музей Сан-Францыска. А ў 1920 – 1930-я гады А. Эберлінг выканаў партрэты К. Маркса, У. І. Леніна, І. Сталіна, В. Молатава, Л. Кагановіча, М. Калініна для тыражавання масавым накладам. У І. Я. Рэпіна вучыўся і другі настаўнік Зінаіды Астаповіч – Уладзімір Мікалаевіч Лявіцкі (1879 – 1942). Адна з самых вядомых яго карцін – «Купанне маркізы» (1911). Мастак у савецкія часіны быў болей вядомы як кніжны графік, ілюстратар, мастацкі рэдактар кніг.\nІ ў нашай зямлячкі праявілася пэўная прага да кніжнай графікі. У 1925 годзе Зінаіда Астаповіч выконвае вокладкі для казачных кніг ленінградскіх паэтаў В. Эрліха і Я. Шварца. Часопіс «Ленинград», дзе працуе Яўген Шварц, друкуе акварэль З. Астаповіч «Дэманстрацыя». Вольф Эрліх свае кнігі вершаў пачаў выдаваць з 1926 года. Шмат перакладаў. Асабліва – армянскую паэзію. Пакінуў пасля сябе ўспаміны пра знаёмства, сяброўства з Сяргеем Ясеніным – «Як жыў Ясенін». Мікалай Ціханаў напісаў пра Эрліха: «Ён апантана любіў паэзію, любіў мастацтва. <…> Вольф Эрліх мог бы даць яшчэ многа добрых вершаў і добрай прозы. Ён вырастаў і мацнеў як пісьменнік і паэт». 19 лістапада 1937 года Эрліх быў арыштаваны ў Арменіі. А 24 лістапада 1937 г. маладога пісьменніка расстралялі. Яўген Шварц пражыў даўжэй, напісаў і выдаў нямала кніг для дзяцей, напісаў шэраг п’ес. І памёр сваёй смерцю. Але пакручастых зігзагаў хапіла і на долю Яўгена Шварца. А што ў звязку з нашай зямлячкай, то кнігі з яе вокладкамі ў Шварца і Эрліха чамусьці так і не выйшлі. А ў хуткім часе быў зачынены і часопіс «Ленинград». Сярод знаёмых Зінаіды Астаповіч быў і другі рускі дзіцячы пісьменнік – Самуіл Маршак. Але чамусьці рух у накірунку да кніжнай графікі не атрымаў развіцця… Прычын мо і гэтым, пра што ў адным з лістоў да сваёй сястры пісаў з Беларусі Аркадзь Астаповіч: «… Па-мойму, ты зрабіла ўсё ж такі памылку, што не пайшла больш у выдавецтвы. Так там з аднаго – двух разоў нічога не выхадзіш, а калі падвернецца зручны выпадак, выпадкова, дапусцім, атрымаеш працу, а там і пойдзе, і пойдзе…» Так пісаў брат сваёй таленавітай сястры 24 кастрычніка 1934 года.\nУ 1928 годзе З. Астаповіч выходзіць замуж. Следам за сваім нарачоным, ветэрынарным урачом І. Бачаровым, едзе ў Новаржэў (Пскоўская вобласць). У 1930-м вяртаецца ў Ленінград. З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны – у эвакуацыі ў Свярдлоўскай вобласці. У 1944 вяртаецца ў Ленінград. А ў 1955 годзе разыходзіцца з мужам і едзе да дачкі, якая працуе ў Разанскай вобласці. А ў 1963 пераязджае следам за дачкою ў Віцебск. Зінаіда Астаповіч пражыла вялікае, насычанае падзеямі жыццё. Памерла мастачка ў 1993 годзе. І праз усе даступныя ёй жанры імкнулася адлюстраваць свет у жывапісе, графіцы. На шчасце, засталася вялікая мастацкая спадчына. Каталог прац мастачкі складае дзясяткі назваў.\nІлюстрацыя: Аўтапартрэт. 1974.Кардон, стэклаграфiя (крыніца: сайт Нацыянальнага мастацкага музея).\nДругие материалы в этой категории: « Продолжается прием заявок на премию «Новая словесность»\tВпервые: поэтические откровения чувашского поэта зазвучали на сербском »


Вестэрплятэ і «Лінія Сталіна»: розныя вымярэнні\n01.09.2009 / 15:10\nВестэрплятэ і «Лінія Сталіна»: розныя вымярэнні 8\nУ Польшчы Пуцін заступіўся за Лукашэнку. Піша ў сваім блогу на НН Аляксандр Класкоўскі.\nПры канцы 60-х мы, малодшыя школьнікі, кідалі ўсе вулічныя гульні, калі па тэліку пачыналася чарговая частка польскага серыялу «Чатыры танкісты і сабака». Стужка выгадна адрознівалася ад тагачаснай савецкай кінапрадукцыі пра вайну — пафаснай, цяжкавагавай — гумарам ды зухаватай авантурнасцю. Тады я пачуў незнаёмае слова — Вестэрплятэ.\nГэта быў недагляд савецкіх цэнзараў. Нам жа ўбівалі, што «тая» вайна пачалася 22 чэрвеня 1941 года. Мы, юныя піянеры, назубок ведалі герояў Брэсцкай крэпасці, а вось пра герояў Вестэрплятэ чулі ўпершыню. Айчынная вайна пісалася з вялікай літары, а другая сусветная — з малой.\nНа досвітку 1 верасня 2009 года на паўвостраве Вестэрплятэ ля Гданьска пачаліся мерапрыемствы да 70-годдзя пачатку Другой сусветнай вайны. У Польшчу зляцеліся дэлегацыі з трох дзясяткаў краін Еўропы. Выбраўся і беларускі прэм’ер Сяргей Сідорскі. Мінск, як бачым, накіраваў на ідэалагічныя мерапрыемствы «крэпкага хазяйственніка».\nПрамова польскага прэзідэнта Качыньскага на Вестэрплятэ аказалася жорсткай. Масавы расстрэл польскіх афіцэраў у катынскім лесе пад Смаленскам ён параўнаў з Халакостам. І назваў ударам у спіну наступ Чырвонай Арміі з усходу, які пачаўся 17 верасня 1939 года, калі польскае войска, сыходзячы крывёю, стрымлівала нацыстаў на захадзе.\nКарацей, Пуціну ёсць ад чаго паморшчыцца. Паводле заходніх крыніц, у Маскве ўзважвалі, ці варта яму ляцець у Польшчу на ўгодкі пачатку Другой сусветнай. Вырашылі, відаць, што адсутнасць будзе на руку непрыяцелям. Меркель, маўляў, прыляцела, а яго няма.\nМіж тым Лукашэнка паспеў яшчэ раней упікнуць расійскага прэм’ера, што той «у абдымку з Германіяй ходзіць». Пасаж разлічаны на простага чалавека ў Расіі ды Беларусі, грае на канатацыі «Германія — фашызм — Гітлер».\nЗрэшты, што да «перараджэння» расійскай кіроўнай эліты (маўляў, братаецца з гістарычнымі ворагамі!), то можна гэтак не пераймацца. «Броня крепка». У той час як немцы каюцца за гітлерызм, Крэмль трымаецца за сталінісцкі варыянт гісторыі. Стварыў нават адмысловую камісію дзеля барацьбы з «фальсіфікацыямі».\nУ гэтым сэнсе крамлёўскія і лукашэнкаўскія ідэолагі — аднаго поля ягады. Беларуская ўлада нават далей пайшла, блаславіўшы «Лінію Сталіна».\nАлё іронія лёсу ў тым, што менавіта беларускую ўладу прэсінг Крамля змушае зараз тэрмінова шукаць паразумення з Еўропай. І не хто іншы, як кіраўнік Лукашэнкавай адміністрацыі калі не ходзіць у абдымку, то, ва ўсякім разе, усё часцей вядзе зацікаўленыя гутаркі, у прыватнасці, з тымі ж немцамі, балазе моўнага бар’еру няма.\nМіж іншым, менавіта Берлін зрабіў ці не найболей, каб ЕС ад ізаляцыі перайшоў да «прагматычнага дыялогу» з Мінскам.\nТак ці іначай, сёння рыторыка беларускага начальства — дэ-факта праеўрапейская. Мы — сэрца Еўропы, а як жа без нас — і ўсё такое.\nАле рыторыка застанецца фальшывай, пакуль у сэрцы Еўропы стрэмкай будзе сядзець «Лінія Сталіна». У шырокім сэнсе — ад замшэлых праімперскіх падручнікаў, якія падсоўваюць юнаму пакаленню ў рэчышчы дрымучай «школьнай рэформы», да сентэнцый, што еўрапейскія стандарты пасуюць толькі нашым свінням, а вось тутэйшаму люду — шкодныя.\nЛукашэнку, дарэчы, самы час забіраць назад крыўдныя словы пра Пуціна. У польскім Сопаце расійскі прэм’ер плескануў бальзаму на душу.\nНа пытанне, чаму Масква падтрымлівае Лукашэнку з ягонай рэпутацыяй дыктатара, Пуцін не міргнуўшы вокам адказаў: «Мы заўжды працуем з дзейнай уладай і не падтрымліваем антыканстытуцыйныя працэсы… Лукашэнка абраны прамым патаемным галасаваннем беларускага народу».\nВось і чубяцца Крэмль з Лукашэнкам, але ж якое кранальнае адзінства што да разумення «дэмакратыі па паняціям»!\nФальш у дэталях вядзе да татальнага фальшу. 70 гадоў таму палякі сапраўды гераічна біліся на Вестэрплятэ. «Лінію Сталіна» высмакталі з пальца. Сёння на Вестэрплятэ гучаць жорсткія прамовы, без якіх, аднак, немагчымыя ачышчэнне ды прымірэнне. «Лінія Сталіна» доўжыць эпоху фальшы.\n01.09.2009 / 21:00\nЛІНІЯ СТАЛІНА - МАЗАІЧНАГА МОЗГУ ЗВІЛІНА У Беларусі жыццё, насамрэч, аскацінена - даглядаем усе скаціну дзеля "яды". "Лінія Сталіна" - мазаічнага мозгу звіліна - ад СССР да Навінак (праз Дразды).\n01.09.2009 / 23:27\nА па мне- няхай будзе тая "Лінія Сталіна", няхай возяць туды турыстаў ды расказваюць ім пра тую вайну. Упэўнены, што экскурсаводам ёсць што расказаць пра вайну, і іх аповеды не абмяжоўваюцца размовамі пра гераічную "лінію Сталіна" . Ну а назва- будзем лічыць, што гэта прыманка для замежных турыстаў. Беларусы павінны быць прагматыкамі, як і іх еўрапейскія суседзі. Ато зараз дойдзем да высновы: стварылі лінію Сталіна, а за ім ўсталююць сталінскі рэжым.\n02.09.2009 / 01:26\nКропка бачаньня беларускіх палітуцекачоў на сітуацыю тут http://www.bielarus.eu/?q=node/374


Catholic.by - Анёлы і дэманы. Магчыма, знойдзена яшчэ адна праца Рафаэля\n24.06.2020 11:28 Паводле: Кара Міскаран / Theartnewspaper / Пераклад і адаптацыя: Кс. Аляксандр Улас / Catholic.by\nАнтоніё Фарчэлліна. Фота: RCS Mediagroup / Fondazione Corriere\nЯк паведамляе сайт навінаў мастацтва Theartnewspaper, над стварэннем фрэскі, якая паказвае чатырох Сібіл у атачэнні анёлаў, над уваходнай аркай капліцы Рафаэль працаваў у 1513–1514 гадах. Гэтая капліца прысвечана сябру і заступніку мастака сіенскаму банкіру Агосціно Кіджы ў невялікім рымскім касцёле Санта-Марыя-дэль-Попала, вядомым таксама сваім клуатрам праекта Данато Брамантэ і барочным фасадам П’етро з Картоны, што лічыцца адной з апошніх прац вялікага майстра, якую завяршылі ўжо яго вучні.\nУ лютым 2019 года па ініцыятыве Антоніё Фарчэлліна, архітэктара, рэстаўратара і прызнанага эксперта па эпосе Адраджэння, аўтара дзвюх манаграфій, прысвечаных Рафаэлю, у капэле Кіджы распачаліся рэстаўрацыйныя працы.\n«Калі я займаўся рымскім перыядам Рафаэля, у тым ліку гісторыяй ягонага сяброўства з Агосціно Кіджы, у той час самым вялікім банкірам Еўропы, я шмат думаў таксама і пра фрэскі ў капэле Кіджы. Ужо на пачатку XVII стагоддзя яны знаходзіліся ў кепскім стане з-за пастаяннай вільготнасці. Непасрэдна пад касцёлам працякалі грунтовыя воды, якія асушылі толькі 25 гадоў таму», — распавёў рэстаўратар італьянскай газеце Corriere della Sera.\nЗнайшоўшы прыватных спонсараў і атрымаўшы згоду гарадскіх уладаў, Фарчэлліна адразу ж прыступіў да працы па ачыстцы і замацаванню фрэсак з вышыні 14-метровых рыштаванняў. Па яго словах, праца ішла наперад вельмі павольна: «літаральна на два квадратных сантыметры» за дзень.\nУ сакавіку 2020 года з-за каранціну працы прыйшлося прыпыніць, затое ў маі пасля іх аднаўлення рэстаўратара чакала сапраўднае адкрыццё.\n«Дзве пілястры па баках фрэскі практычна заўсёды былі пакрытыя тынкоўкай. Калі я пачаў яе здымаць, спачатку праступіла золата — самы красамоўны сімвал багацця Агосціна Кіджы, а потым паступова на левай пілястры стаў відаць дэкор у стылі гратэску з выявай сатыра з кошыкам», — кажа Антоніё Фарчэлліна.\nГэтае адкрыццё дае яму падставу выказаць здагадку, што па задуме Рафаэля сцэнаграфія фрэскі пачыналася з «падвойных пілястраў», сумешчаных рэальных і ілюзорных, — прыём, які пазней выкарыстоўвалі мастакі барока. Фарчэліно перакананы, што адкрыццё «падвойных пілястраў» дазваляе не згаджацца з тымі навукоўцамі, гісторыкамі мастацтва, якія лічаць, што Рафаэль не завяршыў працу над фрэскай.\n«Гэтае адкрыццё важнае таму, што гаворка ідзе пра апошні твор вялікага майстра», — мяркуе рэстаўратар. Цікава, што ў маі ў зале Канстанціна Вялікага ў Ватыкане былі выяўленыя дзве фігуры, створаныя Рафаэлем, хоць раней лічылася, што зала цалкам распісаная майстрамі яго школы па эскізах.\nАбноўлена 24.06.2020 11:37


"Ты што, не мужык?" У Маладзечне абмеркавалі гендарныя стэрэатыпы | baj.by\n"Ты што, не мужык?" У Маладзечне абмеркавалі гендарныя стэрэатыпы\n24.10.2019 Крыніца: Тэкст Эміліі Хвоі\n"Разбураем гендарныя стэрэатыпы" — сустрэчу на такую тэму арганізавала Маладзечанская філія ГА "Беларуская асацыяцыя журналістаў". Пра жыццёвы выбар і традыцыйныя рэакцыі грамадства разважалі Аксана Кірылюк — адзіная жанчына-каваль у Беларусі з Маладзечна, і Юры Сенкевіч — настаўнік пачатковых класаў з пасёлка Чысць. Сустрэчу мадэравала старшыня філіі Зоя Хруцкая.\nАксана змяніла шэраг прафесій і захапленняў — эканаміст, ландшафтны дызайнер, адкрыла першую ў горадзе студыю бальных танцаў, атрымала марскія правы і ліцэнзію пілота. А калі жанчыне было каля 30 гадоў, яна стала кавалём.\nЯк сям’я адрэагавала на выбар прафесіі\nАксана Кірылюк: Да таго, як стала кавалём, я рэалізавала некалькі праектаў. Яны прыносілі добрыя грошы. Пасля інстытута ні капейкі не брала ў бацькоў, таму сама вырашала, як будаваць жыццё.\nЮры Сенкевіч: Бацька хацеў, каб я стаў афіцэрам, пайшоў у сувораўскае. Пытаўся, навошта мне жаночая прафесія, прамым тэкстам казаў: "Ты што, не мужык?"\nЮры Сенкевіч: У беларускай сферы адукацыі 14 % — мужчыны. У вучылішчы на групу было двое хлопцаў. У школе з 90 работнікаў — пяцёра мужчын.\nНекаторыя пытаюцца, што са мной не так, што я працую настаўнікам пачатковых класаў. Я пачаў займацца гэтай справай 29 год таму, мне мой занятак падабаецца.\nПрацаваў настаўнікам пачатковых класаў. Потым прызначылі намеснікам па выхаваўчай рабоце, на пасадзе адпрацаваў дзевяць гадоў. Марыў пра дырэктарства, але ў гэтым мяне "збілі на ўзлёце".\nАксана Кірылюк: Да мяне прыязджаюць як да майстра, пра якога ведаюць. Па першым часе некаторыя касіліся, іншыя прапаноўвалі пафарбаваць пнеўматычны молат у ружовы колер. Стэрэатыпы крыху ёсць, але яны мне не замінаюць.\nЦі баяцца жанчыны займаць пасады\nАксана Кірылюк: Да мяне часам накіроўваюць людзей, якія хацелі б штосьці змяніць. Напрыклад, у жанчыны цяжкае становішча, яна не можа развесціся, таму што няма грошай, а дзяцей карміць трэба. У такіх выпадках можна дапамагчы чалавеку манетызаваць захапленне так, каб з гэтага жыць.\nГэта рэальна для кожнай жанчыны, кожнай сферы, кожнага захаплення, калі ў чалавека выспеў унутраны стан пераменаў. Гэта не пра тыя сітуацыі, калі кажуць "стварыце мне арганізацыю, я буду там дырэктарам".\nЧым адрозніваецца жаночае шчасце ад мужчынскага\nАксана Кірылюк: Няма ні жаночага, ні мужчынскага шчасця. Ёсць шчасце чалавека, які самарэалізаваўся, іншага проста няма.\nКалі прачынаешся і хочаш, каб дзень пачаўся — ты шчаслівы. Чалавеку можа быць няважна, ці ёсць у яго сям’я. У кожнага свае крытэрыі шчасця.\nЮры Сенкевіч: У мяне няма думкі, што жанчына павінна стаяць ля пліты. Кожны мусіць рабіць тое, што робіць яго шчаслівым.\nФота і відэа Ігара Палынскага


Даходы бюджэту за 9 месяцаў праселі на 17,9% | Новы Час\nСталі вядомыя звесткі аб паступленні ў бюджэт плацяжоў, якія кантралююць падаткавікі. За 9 месяцаў па гэтым канале казна сабрала 19,439 млрд BYN. У параўнанні з 2019 годам падатковыя даходы ўпалі нават у намінальным выражэнні — на 0,7%, паведамляюць banki24.by.\nПры гэтым дэфлятар ВУП, які адлюстроўвае хуткасць росту коштаў у галоўных сектарах эканомікі, у студзені-верасні склаў 111,3%. Гэта азначае, што ў рэальным выражэнні паступленні па канале падаткавікоў скараціліся на 10,8%.\nКалі верыць дадзеным падатковых органаў, то страты панёс рэспубліканскі бюджэт. Даходы рэспубліканскага бюджэту ўпалі на 8,7% да 7,653 млрд BYN. З папраўкай на рост коштаў у эканоміцы даходы цэнтральнай казны праселі на 17,9%.\nГалоўны правал адбыўся ў Мінскай вобласці. Ад плацельшчыкаў гэтага рэгіёну было пераразмеркавана ў рэспубліканскі бюджэт 426,5 млн BYN (супраць 934,1 млн BYN у 2019-м). Мяркуючы па ўсім, падзенне паступленняў звязана з пагаршэннем сітуацыі на Беларуськаліі і БЕЛАЗе.\nАсноўнымі даходнымі крыніцамі ў 2020 годзе сталі ПДВ, падаходны падатак і акцызы. Гэтыя крыніцы забяспечылі 29,7%, 25,1% і 11,1% даходаў па канале падаткавікоў. У 2019 годзе замест акцызаў у першай тройцы быў падатак на прыбытак. Цяпер яго доля ў даходах паменшылася з 11,9% да 7,8%. Калі летась за кошт гэтага падатку сабралі 2,333 млрд BYN, то ў гэтым — 1,514 млрд BYN.\nХарактэрныя мінусавыя падатковыя паступленні ад рэзідэнтаў свабодных эканамічных зон. Плацельшчыкі ў СЭЗ забралі з бюджэту 57,6 млн BYN. Гэта значыць, што сума зваротаў па ПДВ або падатку на прыбытак перавысіла памер выплачаных падаткаў. Дарэчы, падобная сітуацыя ўжо некалькі гадоў запар назіраецца ў дрэваапрацоўцы, на мадэрнізацыю якой улады выдаткавалі 4 млрд USD. За 9 месяцаў паступленні склалі мінус 122,5 млн BYN (у 2019-м было мінус 75,7 млн BYN).


Qatar Airways хоча, каб Airbus заплаціў ёй 618 мільёнаў долараў за дэфекты паверхні A350\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » Авіякампанія » Qatar Airways хоча, каб Airbus заплаціў ёй 618 мільёнаў долараў за дэфекты паверхні A350\nАвіякампанія • аэрапорт • Авіяцыя • Апошнія навіны Еўропы • Апошнія міжнародныя навіны • Галоўныя навіны падарожжаў • Дзелавыя падарожжы • Апошнія навіны Францыі • навіны • Людзі • Апошнія навіны Катара • Адказны • Бяспека • тэхналогія • турызм • транспарт • Навіны турыстычнага провада • актуальныя • Апошнія навіны Вялікабрытаніі\nQatar Airways хоча, каб Airbus кампенсаваў яму 618 мільёнаў долараў за дэфекты паверхні A350\nЗ-за пастаяннай праблемы са сваім флотам A350, Qatar Airways пачала выводзіць свае законсерваваныя супер-джамба-рэактыўныя самалёты A380, рыхтуючыся да чэмпіянату свету па футболе.\nQatar Airways і Airbus на працягу некалькіх месяцаў былі ўцягнутыя ў жорсткую спрэчку аб пашкоджанні самалётаў A350 авіякампаніі, у тым ліку пашкоджанай фарбы, трэснутых аконных рам або знітаваных участках і эрозіі пласта маланкааховы.\nпа Qatar AirwaysНацыянальны рэгулятар краіны загадаў спыніць палёты 21 з 53 самалётаў А350 па меры з'яўлення праблем.\nЦяпер фінансавыя і тэхнічныя дэталі, звязаныя з рэдкай юрыдычнай спрэчкай, з'явіліся ў судовай заяве ў а Аддзел Высокага суда ў Лондане, дзе падаў у суд Qatar Airways аэробус у снежні.\nДзяржаўны флагаперавозчык Катара патрабуе ад кампенсацыі больш за 600 мільёнаў долараў. аэробус за дэфекты паверхні на рэактыўных лайнерах А350, згодна з дакументам суда.\nQatar Airways, якая замовіла ў агульнай складанасці 80 A350, таксама просіць брытанскіх суддзяў загадаць французскаму Airbus не спрабаваць больш пастаўляць самалёты, пакуль не будзе выпраўлена тое, што ён апісвае як дэфект канструкцыі.\nаэробус настойвае на тым, што, нягледзячы на тое, што ён прызнае некаторыя тэхнічныя праблемы са сваім самалётам, праблем бяспекі няма.\nАвіякампанія Персідскага заліва патрабуе ад Airbus 618 мільёнаў долараў кампенсацыі за частковае прызямленне, плюс 4 мільёны долараў за кожны дзень, калі 21 самалёт не працуе.\nПрэтэнзія ўключае 76 мільёнаў долараў толькі за адзін самалёт - пяцігадовы A350, які павінен быў быць перафарбаваны ў ліўрэю да чэмпіянату свету 2022 года, які Катар прымае пазней у гэтым годзе.\nГэты самалёт быў прыпаркаваны ў Францыі на працягу года і меў патрэбу ў 980 рамонтных латах пасля таго, як спыненая афарбоўка выявіла шчыліны ў шчыце маланкі.


Пераслед удзельнікаў Свіслацкага фэсту | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПераслед удзельнікаў Свіслацкага фэсту (абноўлена)\nУ Свіслачы завяршыўся разгляд адміністрацыйнай справы супраць Юрыя Глебіка. Актывіста прызналі вінаватым у арганізацыі Свіслацкага фэсту, што традыцыйна быў арганізаваны ў памяць паўстанцаў 1863-га году.\nНаш карэспандэнт паведаміў са Свіслачы:\n– Старшыня суда Свіслацкага раёна Аляксандр Шылін вынес прысуд Юрыю Глебіку паводле артыкула 23.34 частка 3 Адміністрацыйнага кодэксу Рэспублікі Беларусь. Яго абвінавацілі ў тым, што ён удзельнічаў у несанкцыянаваным мерапрыемстве. Суддзя палічыў за несанкцыянаванае мерапрыемства ўшанаванне памяці паўстанцаў 1863 года. У якасці сведкаў выступілі два міліцыянты, якія пацвердзілі тое, што Глебік удзельнічаў у мерапрыемствах і трымаў у руках забаронены бел-чырвона-белы сцяг. Юрый Глебік спытаў: ці з’яўляецца бел-чырвона-белы сцяг забароненай сімволікай? На гэтае пытанне міліцыянты не ўстане былі нічога адказаць.\nУ Свіслачы пройдзе разгляд адміністрацыйнай справы супраць Юрыя Глебіка. Актывіста звінавачваюць у арганізацыі Свіслацкага фэсту, што традыцыйна адбыўся у памяць паўстанцаў 1863-га года. З падрабязнасцямі з месца падзей наш карэспандэнт:\n– Супрацоўнікі міліцыі склалі пратакол адміністрацыйнага правапарушэння без прысутнасці Юрыя Глебіка, які нават дакладна не ведае, у чым яго вінавацяць. Грамадскі актывіст атрымаў пратакол, як і позву ў суд, па пошце. У мінулым годзе суд Свіслацкага раёна разглядаў справу па абвінавачванні Юрыя Глебіка ў арганізацыі і ўдзеле ў мерапрыемствах, прысвечаных памяці паўстанцаў 1863 года без яго прысутнасці. Сведкамі выступалі міліцыянты, якія і сёння будуць сведчыць супраць грамадскага актывіста.\nЯшчэ тры ўдзельнікі Свіслацкага фэсту Віктар Сазонаў, Эдвард Дмухоўскі ды Уладзімір Хільмановіч абвінавачваюцца ў парушэнні парадку правядзення сходаў і пікетаў. Грамадскім актывістам пагражае да 50 базавых велічыняў штрафу альбо арышт.\nНа трох грамадскіх актывістаў складзены адміністрацыйныя пратаколы. Нагодай стаў іх удзел у Свіслацкім фэсце ў памяць паўстанцаў 1863-га года. Віктар Сазонаў, Эдвард Дмухоўскі ды Уладзімір Хільмановіч звінавачваюцца ў парушэнні парадку правядзення сходаў і пікетаў. Эдвард Дмухоўскі ўдзельнічае ў дні памяці паўстанцаў ужо больш за дваццаць гадоў. Ён не згодны, што для таго, каб пакланіцца магілам, трэба браць дазвол з міліцыі.\n– Гэтым разам канкрэтна ў дачыненні да мяне напісана, што я выкарыстоўваў незарэгістраваную сімволіку – бел-чырвона-белы сцяг, браў удзел у несанкцыянаваным шэсці, а таксама мітынгу ў Якушоўцы, хоць гэтым разам я ў Якушоўцы не быў. Гэта сведчыць пра тое, што пратакол складзены пад капірку. Яны нават не прааналізавалі свой матэрыял, які здымалі.\nГрамадскім актывістам пагражае да 50 базавых велічыняў штрафу альбо арышт. 19 лістапада ў Свіслачы пройдзе разгляд адміністрацыйнай справы супраць Юрыя Глебіка за ўдзел ва ўшанаванні паўстанцаў.\n18 лістапада гарадзенскім актывістам і праваабаронцам Уладзіміру Хільмановічу і Віктару Сазонаву паведамілі, што ў дачыненні да іх пачата адміністрацыйная справа, і што яны павінны з’явіцца каб даць тлумачэнні — расказаў нашаму радыё Віктар Сазонаў:\nТаксама Віктару Сазонаву паведамілі, што суд адбудзецца ў Свіслачы. Традыцыйная акцыя памяці паўстанцаў Каліноўскага прайшла сёлета 31-га кастрычніка ў Свіслачы і Якушоўцы. Раней мы паведамлялі, што адміністрацыйны пратакол складзены на свіслацкага актывіста Юрыя Глебіка.\nПазней стала вядома, што аналагічная адміністрацыйная справа пачатая таксама яшчэ на аднаго ведамага гарадзенскага актывіста Эдварда Дмухоўскага, участковы міліцыянт азнаёміў яго з пратаколам пра нібыта адміністрацыйнае правапарушэнне.\nРазгляд адміністрацыйнай справы Юрыя Глебіка павінен адбыцца 19 лістапада.\nУ сёлетнім фэсце ўдзельнічалі больш за сто чалавек.\nПаўстань народ! Прачніся,Беларусе! Янка Купала.


Аб'ектыў\t04.04.2017 Агляд спартовых навінаў\nМаладая прадстаўніца Беларускай цяжкай атлетыкі Людміла Панкова па юніёрах выступала ў катэгорыі да 58 кілаграмаў. Але як увайшла ў дарослую нацыянальную каманду, вырашыла «паганяць вагу» і апусцілася ў катэгорыю 53, дзе і дамаглася найвышэйшага, пакуль, поспеху ў сваёй карʼеры.\nПаводле афіцыйнага сайту Адзінай Лігі ВТБ, двубой у сталіцы Латвіі паміж рыжскім ВЭФам і УНІКСам з Казані стаў самым напружаным на тыдні. Тут быў оўвэртайм, дзе ні разу не вызначыўся цэнтравы казанцаў і нацыянальнай зборнай Беларусі Арцём Парахоўскі.\nНацыянальная хакейная ліга і збіралася, самаадхілілася ад удзелу ў Белай Алімпіядзе – 2018, якая пройдзе ў карэйскім Пхёнчхангу, заявіўшы ў панядзелак, што завершыць свой графік 2017-2018 гадоў без перапынку на Зімовыя гульні. З пазнакаю: «далейшыя перамовы закрытыя».\nФота: Imago / Schreyer / Forum\nТэгі: Алесь Пуціла, баскетбол, хакей, Цяжкая атлетыка


30 студзень 2011, 23:19\nАкцыю салідарнасьці з палітвязьнямі правялі магілёўскія сябры зарэгістраванай у Чэхіі арганізацыі “Малады фронт”. На плошчы Зорак ля кінатэатру “Радзіма” абласнога цэнтру васьмёра актывістаў з партрэтамі Насты Палажанкі, Зьмітра Дашкевіча, Паўла Севярынца, Андрэя Саньнікава, Мікалая Статкевіча зладзілі ланцуг неабыякавых людзей.\nАкцыя выдалася не працяглай. Доўжылася яна дзесяць хвілінаў. Каб правесьці яе хлопцам давялося мяняць папярэдне вызначанае месца на пешаходнай вуліцы Ленінскай. На прызначаны час туды прыехалі на дзьвюх машынах міліцыянты. Каб ня быць затрыманымі, актывісты вырашылі сабрацца на пляцоўцы перад кінатэатрам.\nА палове на дзевятнаццатую гадзіну акцыя пачалася. Адзін зь яе ўдзельнікаў патлумачыў:\n“Малады фронт” вырашыў правесьці акцыю салідарнасьці, каб падтрымаць нашых зьняволеных сяброў хаця б маральна, бо інакш мы ім дапамагчы ня можам”.\nАкцыя адбылася без затрыманьняў. Міліцыянты на плошчы не зьявіліся. Некалькі мінакоў наважыліся падысьці да актывістаў і запытацца, ці гэта тыя ўдзельнікі Плошчы, якія цяпер у турме. Бальшыня ж мінакоў, убачыўшы ланцуг, прысьпешвалі хаду, з-пад ілба пазіраючы на актывістаў.\nГэта другая акцыя салідарнасьці з палітвязьнямі, якую правялі актывісты апазыцыных арганізацыяў у Магілёве. За першую, якая адбылася два тыдні таму, 16 студзеня, трое яе ўдзельнікаў чакаюць суду. Сяброў партыі БНФ Валянціна Лабачова, Сяргея Нягаціна ды беспартыйную шматдзетную маці Натальлю Шкадун вінавацяць ва ўдзеле ў несанкцыянаваным пікетаваньня.\nНя многія мінакі наважваліся падыйсьці да актывістаў. Адзін зь цікаўных.


Royal Albatros Moderna 5 * (Егіпет / Шарм-эль-Шэйх) - фота, цэны і водгукі турыстаў\nБлаславёны Егіпет ... Краіна, вабная падарожнікаў сваімі славутасцямі і незвычайна гасціннымі пляжамі. Ласкавае мора, цудоўныя курорты - і Хургада, і Таба, і Шарм-эль-Шэйх. Гатэлі, фота якіх выклікаюць захапленне і жаданне ў гэтую ж хвіліну кінуць усё, сесці ў самалёт і адправіцца на адпачынак у гэты цудоўны край ... Дарэчы, многія з нашых суайчыннікаў, якія аддаюць перавагу праводзіць адпачынак на замежных курортах, з усяго багацця прапаноў часцей за ўсё аддаюць перавагу Егіпту. Больш за тое, многія з іх сцвярджаюць, што сёння для іх з'ездзіць сюды - гэта амаль тое ж самае, што адправіцца адпачываць на дачу. Вядома, для такой «загараднай» паездкі трэба мець на руках адпаведную суму, якая вылічаецца не адной тысячай у. е. Але не будзем зазіраць у чужыя кашалькі. Для тых, хто практыкуе частыя паездкі на егіпецкія курорты, у гэтай краіне ўжо няма нічога нязведанага. Але вось тым, хто яшчэ ні разу не быў у Егіпце, перш чым збірацца ў дарогу, трэба ўсё ж папярэдне ўзброіцца хаця б пачатковымі ведамі адносна таго, якія ёсць тут гасцініцы, ці будзе пражыванне ў іх камфортным і даступным ў фінансавым плане, не апынецца Ці адпачынак незваротна сапсаваным з-за таго, што было прынята паспешлівае рашэнне.\nФота гасцініц, якімі мільгаюць рэкламныя буклеты, наўрад ці ў стане даць вычарпальную інфармацыю аб тым ці іншым гатэлі. Таму паспрабуем вам трохі дапамагчы вызначыцца з выбарам. Вядома, у рамках аднаго агляду немагчыма апісаць усе курорты Егіпта, яго гасцініцы і славутасці. Таму спынімся на адным з іх, які носіць прыгожае, навявае ўспаміны пра казкі Усходу назва - Шарм-эль-Шэйх. Гатэлі, туры ў якія сёння прапаноўваюць многія агенцтва, тут ёсць на любы густ. Аднак калі вы ў першы раз ляціце ў гэтую чароўную краіну, усё ж варта спыніць свой выбар на добрай гасцініцы, каб адпачынак атрымаўся сапраўды запамінальным. Адной з такіх па праве лічыцца Hotels Royal Albatros Moderna. Егіпет наогул, а Шарм-эль-Шэйх у прыватнасці, у прынцыпе, уздоўж і папярок забудаваны пяцізоркавымі гатэлямі. Аднак выбраць такі, каб праславутае спалучэнне цаны і якасці на самай справе было на вышыні, часам не так ужо і проста. Royal Albatros Moderna (фота яго, прадстаўленыя ў артыкуле, цалкам і цалкам пацвярджаюць гэта) - як раз адзін з такіх. А каб не быць галаслоўнымі, прадставім вам кароткі агляд гэтай камфартабельнай гасцініцы. Паверце, гатэль Royal Albatros Moderna 5 *, шарм, камфартабельнасць і выдатны сэрвіс якога падкрэсліваюць практычна ўсе пабылі ў ім турысты, - сапраўды годны выбар.\n«Роял Альбатрос Мадэрна»\nГэтая сучасная гасцініца ўпершыню расчыніла для гасцей свае дзверы ў дзве тысячы чацвёртым годзе. Праз сем гадоў тут правялі частковую рэнавацыя, у сувязі з чым гатэль і ўсе яго нумары сёння выглядаюць проста пышна. Ад аэрапорта яго аддзяляе семнаццаць кіламетраў, сам жа гатэль размешчаны на першай берагавой лініі (чытайце - непасрэдна каля мора, да якога ад парога гасцініцы усяго дзвесце метраў). Royal Albatros Moderna валодае - і цалкам заслужана - статусам у пяць зорак, знаходзіцца ён у Эль-Набк - самым фешэнэбельным раёне горада, а да знакамітага егіпецкага цэнтра дайвінга - бухты пад назвай Наама Бі - адсюль можна даехаць на аўтамабілі менш чым за трыццаць хвілін ( да яе ўсяго 20 км).\nГэтая элегантная пяцізоркавая гасцініца адносіцца да вядомай отельной ланцужку Pickalbatros, што ўжо само па сабе з'яўляецца надзейнай гарантыяй наяўнасці ў «Роял Альбатрос Мадэрна» камфартабельных умоў для пражывання і адпачынку і высокай якасці сэрвісу. На дагледжанай шырокай отельной тэрыторыі размяшчаюцца множныя аб'екты інфраструктуры, у тым ліку і комплекс, які складаецца з двух-і трохпавярховых карпусоў, і асноўны будынак гасцініцы (3 паверха).\nГатэль Royal Albatros Moderna 5 прапануе сваім пастаяльцам для размяшчэння 680 нумароў рознай плошчы.\nСтандартныя апартаменты (двух-або трехместные), абсталяваныя выхадам на балкон / тэрасу з відам на сад / моры. Агульная плошча нумары - сорак пяць з паловай квадратных метраў, у ім ёсць адна спальня і ванны пакой. Максімальную колькасць гасцей - трое дарослых або двое дзяцей і двое бацькоў.\nСямейныя апартаменты агульнай плошчай каля ста квадратаў. Тыя ж тэраса або балкон, дзве спальні, вялікая гасцёўня, ванная пакой. Адначасова могуць пражываць пяцёра дарослых або сямейная пара з трыма дзецьмі.\nЭлегантныя апартаменты, якія маюць таксама выхад на балкон / тэрасу і сумешчаны спальню-гасціную. Ёсць таксама і ванны пакой. У такім нумары могуць размясціцца трое дарослых альбо сям'я, якая складаецца з бацькоў і дваіх дзяцей. Плошчу нумары - пяцьдзесят пяць з паловай квадратных метраў.\nПрэзідэнцкія апартаменты класа «люкс» плошчай сто трыццаць квадратаў. У нумары маюцца дзве спальні, прасторная гасцёўня, дзве ванных пакоі, адна з якіх з джакузі, ўласная тэраса з элегантнай мэбляй. У апартаментах могуць размясціцца адначасова шасцёра гасцей.\nПлошчу нумары - восемдзесят квадратаў. Дзве спальныя пакоі (кожная з якіх абсталявана ваннай), невялікая гасцёўня, тэраса. Нумар разлічаны на адначасовае размяшчэнне пяці чалавек.\nЯшчэ hotel Royal Albatros Moderna прапануе сваім гасцям дзесяць нумароў для якія не паляць, акрамя таго, маюцца і апартаменты для людзей з абмежаванымі магчымасцямі.\nТых падарожнікаў, якія прывыклі праводзіць свой адпачынак у суправаджэнні любімых хатніх гадаванцаў, прыйдзецца засмуціць. На жаль, размяшчаць жывёл у апартаментах гатэля «Роял Альбатрос Мадэрна» забаронена.\nЯк ужо гаварылася вышэй, зусім нядаўна гатэль Royal Albatros Moderna 5 прайшоў рэнавацыя, таму ўсе наяўныя ў ім нумары адрамантаваны і ўкамплектаваны дыхтоўнай новай мэбляй. Нельга, вядома, сказаць, што апартаменты гэтай пяцізоркавай гасцініцы дзівяць праўдзіва каралеўскай раскошай, аднак дызайнеры ўсё ж папрацавалі на славу. Усе нумары камфартабельныя, элегантныя, аздобленыя з густам. На падлозе ў апартаментах ляжыць плітка, на вокнах вісяць прыгожыя шторы, пасцельная бялізна і ручнікі выдатнай якасці.\nПа-за залежнасці ад катэгорыі, усе апартаменты аснашчаны сучаснымі кандыцыянерамі, тэлефонам, ёсць у іх і міні-бар, які штодня папаўняюць напоямі, праўда, не бясплатна. У кожным нумары ёсць тэлевізар, транслявальны не толькі замежныя, але і рускамоўныя каналы. У апартаментах маецца невялікі халадзільнік, наборы для падрыхтоўкі кавы або гарбаты, а таксама сейф. За карыстанне апошнім таксама прыйдзецца даплочваць асобна. У ванных пакоях прадастаўляюцца ручнікі, халаты, а таксама набор туалетных прыладаў. Змена бялізны і ўборка нумароў праводзяцца штодня. Акрамя таго, рум-сэрвіс працуе кругласутачна, аднак за ўсе дадатковыя і асноўныя, але прадстаўляюцца у нявызначаны час паслугі таксама трэба плаціць асобна. У лобі-бары можна скарыстацца бясплатным выхадам у Інтэрнэт (Wi-Fi), пры жаданні мець яго ў нумары таксама трэба даплачваць.\nГатэль «Роял» (Шарм-эль-Шэйх) прапануе сваім гасцям абслугоўванне і харчаванне па двух сістэмах. Гэта так званыя Ultra All Inclusive (UAL) і Royal Ultra All Inclusive (RUAL). Дарэчы, многія турысты, набываючы пуцёўкі ў тую ці іншую гасцініцу, вельмі часта задаюцца пытаннем аб тым, што абазначаюць гэтыя і ім падобныя абрэвіятуры. Бо пытанне харчавання - адзін з самых значных на адпачынку, то завострым на гэтых пазначэннях ўвагу.\nПа сістэме All Inclusive (у нас яе называюць «усё ўключана»), працуюць усе пяцізоркавыя гатэлі такой краіны, як Егіпет. Royal Albatros Moderna 5 * - не выключэнне. У прынцыпе, гэта самы лепшы варыянт для турыста, не жадаючага абцяжарваць сябе клопатамі пра ежу надзённай. All Inclusive бывае стандартным і, так бы мовіць, "наварочаным". Пад стандартам разумеецца харчаванне (сняданкі, абеды, падвячорак, вячэры, як правіла, «шведскі стол»), бясплатная выпіўка (сокі, вады, алкагольныя напоі, але, як правіла, мясцовай вытворчасці). І ўсё гэта без абмежаванняў. А таксама магчымасць займацца ўсімі прапанаванымі гатэлем відамі спорту, якія не патрабуюць ніякіх дадатковых выдаткаў з боку адміністрацыі (скажам, бензіну на запраўку маторных лодак і т. П.). Далей усё дадаткі да асноўнага All Inclusive тыпу Mega, Ultimate, тыя ж Royal і Ultra - гэта не што іншае, як, па вялікім рахунку, піярным акцыя отельной адміністрацыі. Як правіла, максімум, што вы атрымаеце за гэтыя дадаткі - дык гэта наяўнасць у меню не толькі мясцовага, але імпартнага алкаголю. Што, хоць і прыемна, але далёка не заўсёды варта таго, каб пераплачваць за яго ў некалькі разоў пры куплі пуцёўкі.\nШто ж тады прапануе нам Royal Albatros Moderna? Ultra All Inclusive - гэта і ёсць як раз-такі імпартны алкаголь, але толькі не ўначы, а таксама шклянку абавязковага свежевыжатого соку на сняданак. Прыставіўшы да апісанага вышэй тыпу абслугоўванне слова «каралеўскі», на выхадзе мы яшчэ атрымаем наступнае: дадаткова бясплатнае наведванне кітайскага a-la carte рэстарана (уладальнікам «ультра" за яго прыйдзецца плаціць) і джакузі ў СПА-комплексе. А таксама магчымасць адзін раз скарыстацца без аплаты паслугамі пральні. Не так ужо і шмат прывілеяў, ці не праўда? Зрэшты, справа густу. Харчаванне ж у абодвух выпадках будзе аднолькавае. Таму далей - пра ежу.\nЗ пяці да сямі раніцы ў галоўным рэстаране гатэля - Red Sea Restaurant - накрываецца стол для ранняга кантынентальнага сняданку. Тут можна замовіць нешта лёгкае з меню, скажам, яечню або амлет, якія прыгатуюць на вашых вачах, выпіць той жа сок або кавы.\nЗатым, з сямі да дзесяці, у тым жа галоўным рэстаране прапануецца асноўны сняданак - «шведскі стол». Ежа багатая, шматстайная і вельмі смачная. Ёсць як халодныя закускі, так і гарачыя стравы.\nДля аматараў паспаць прапануецца позні (з дзесяці да дванаццаці гадзін) амерыканскі сняданак у італьянскім рэстаране Toscani Restaurant. Галодным ніхто не застанецца, але, як правіла, з гарачых страў можна атрымаць усё тую ж яечню. У астатнім - закускі, булачкі, джэм і т. П.\nПакуль соні снедаюць, раннія птушкі ўжо рыхтуюцца да абеду, які пачынаецца ў 12:00 і доўжыцца да 18:00. Гатэль Royal Albatros Moderna (Sharm el Sheikh) распрацаваў вельмі цікавую і зручную сістэму, за што яму асобны дзякуй. Таму як паабедаць можна ў любым месцы, па-за залежнасці ад таго, дзе на дадзены момант знаходзіцца госць.\nКалі вы ў гэты час у нумары, то можаце спусціцца ў галоўны рэстаран і паабедаць там (з паловы першага да трох). У Red Sea Restaurant накрыты шведскі стол, а пасту рыхтуюць прама на вачах у наведвальнікаў. Нежащиеся пад парасонамі адпачывальнікі у басейна могуць паабедаць на месцы (з дванаццаці трыццаці да пятнаццаці трыццаці), прама ў размешчаным тут бары. Ім прапануюць барбекю.\nУ гэты ж час можна паабедаць і ў бары на пляжы. Абед лёгкі, але ў самую спякоту большага і не трэба. Дарэчы, у любым з апісаных вышэй месцаў з дзесяці раніцы і да заканчэння абеду, то бок, да шасці вечара, можна ласавацца марозівам. Без абмежаванняў.\nШто тычыцца вячэры, то ён прадстаўлены таксама ў некалькіх варыянтах. З паловы сёмай да паловы дзясятага гасцей чакае «шведскі стол», накрыты ў галоўным рэстаране. У гэты ж час можна павячэраць і ў італьянскім рэстаране, дзе прапануюцца стравы адпаведнай назве кухні. Калі маецца жаданне даплаціць па пяць еўра з чалавека, то асобна сервіруюць грыль. За тую ж суму можна дадаткова набыць разнастайныя дэсерты. Пасля дзесяці вечара і да паўночы прапануецца ў Toscani Restaurant позні вячэру - для тых, хто спазніўся на галоўны. А ўжо зусім загуляў могуць пасля паўночы павячэраць у Patio, якое з'яўляецца прыбудовай да галоўнага рэстарана. Праўда, у абодвух выпадках прыйдзецца здавольвацца лядоўнямі закускамі.\nДзеці звычайна ядуць разам з бацькамі, тым не менш у Royal Albatros Moderna з пяці да паловы шостага накрываецца адмыслова «шведскі стол» для дзіцячага вячэры (у галоўным рэстаране).\nМожна замовіць таксама еду ў нумар, прычым кругласутачна. Але гэтая паслуга запатрабуе асобнай аплаты.\nГатэль Royal Albatros Moderna размяшчае ўласным пляжам. Ён пяшчаны, абсталяваны пантонны, кабінкамі для пераапранання, душам. Парасоны і лежакі выдаюцца бясплатна, роўна як і ручнікі (апошнія, праўда, пасля прад'яўлення спецыяльнай карткі). Уваход у моры спадзісты, бяспечны. Глыбіня ў берага невялікая.\nУ гатэлі маецца ўласная стаянка, прапануецца пракат аўтамабіляў. Для дзелавых людзей, якія жадаюць сумясціць працу і адпачынак, функцыянуе канферэнц-зала, выдатна абсталяваны сучаснай тэхнікай (на 260 чалавек). На тэрыторыі Royal Albatros Moderna маюцца тры дарослых басейна, адзін з іх - з падагрэвам. Ёсць і свой салон прыгажосці, і лазні, і пральня, і ўласнае інтэрнэт-кафэ, банкамат, мноства розных крам, шэсць рэстаранаў, дванаццаць бараў і лобі-бар. Ёсць і сваё экскурсійнае бюро ў Royal Albatros Moderna. Туры, прапанаваныя тут, вельмі цікавыя і разнастайныя. Набыўшы іх, адпачывальнікі могуць скарыстацца паслугамі спецыяльнага аўтобуса і вопытнага экскурсавода і агледзець мноства розных славутасцяў. Напрыклад, наведаць манастыр св. Кацярыны і гару Майсея (дарослы квіток абыйдзецца ў 35 даляраў, дзіцячы - у 20), з'ездзіць у горад Нувейбы або ў Каляровы Каньён (дарослыя за 50, а дзеці за 30 даляраў). Прапануюцца таксама і аднадзённыя экскурсіі ў Ерусалім, падчас якой можна не толькі агледзець усе выбітнасці, але і выкупацца ў Мёртвым моры. Кошт яе - сто даляраў для дарослых і 50 для дзяцей.\nГатэль Royal Albatros Moderna пышна падыходзіць для сямейнага адпачынку. Для дзяцей тут створаны ўсе ўмовы. Ёсць спецыяльны дзіцячы басейн з бяспечнымі воднымі горкамі, выдзелена для малых і спецыяльнае месца ў двух дарослых басейнах. На тэрыторыі Royal Albatros Moderna функцыянуе дзіцячы міні-клуб, з хлопцамі пастаянна займаюцца аніматары, а ўвечары праводзіцца спецыяльная дыскатэка. У рэстаранах малышам прадастаўляецца дзіцячы крэселка, у нумары усталёўваецца асобная ложачак (па патрабаванні). Пры жаданні заўсёды можна скарыстацца паслугамі прафесійнай няні (за дадатковую плату).\nНельга сказаць, што ў гатэлі «Роял Альбатрос Мадэрна» жыццё кіпіць днём і ноччу. Усё ж гасцініца, як гаварылася вышэй, больш за ўсё падыходзіць для сямейнага адпачынку, дзятвы тут поўна. Аднак дарослыя ў любым выпадку не будуць адчуваць сябе абдзеленымі, так як набор забаў, прапанаваны тут, практычна такі ж, як і ў любым іншым падобным пяцізоркавым гатэлі. Більярд, тэніс, дартс, невялікае поле для гольфа, заняткі аэробікай, пракат ровараў і інш. - для аматараў актыўнага адпачынку. Існуюць і водныя забавы - катанне на бананах, водных лыжах, падводныя апускання. Па вечарах у рэстаранах гатэля можна атрымаць асалоду ад жывой музыкай. Штодня праходзяць розныя забаўляльныя і шоу-праграмы, працуе караоке-бар і дыскатэка. Увогуле, сумаваць нікому не давядзецца.\nШто тычыцца кошту пражывання, то ў Royal Albatros Moderna 5 цэны можна назваць нават дэмакратычнымі (асабліва для гасцініцы такога ўзроўню), калі ўлічыць, што сёння Шарм-эль-Шэйх лічыцца адным з самых дарагіх курортаў Егіпта. Натуральна, кошт залежыць ад катэгорыі апартаментаў. Але калі казаць аб сярэдніх лічбах, то суткі, праведзеныя ў гатэлі «Роял Альбатрос Мадэрна», абыдуцца прыблізна ў 3800 рублёў. Квіток з Масквы каштуе ад 1700 рублёў (кошт залежыць ад класа салона і даты вылету), за чартар жа можна заплаціць на тысячу рублёў меней. Вядома, хто-то можа і сказаць, што дарагавата, аднак усё ж, калі ўлічыць, што вы плаціце за апісанае вышэй «усё ўключана», здымаючы тым самым з парадку дня масу праблем і набываючы магчымасць нічога не рабіць, а толькі атрымліваць асалоду ад адпачынкам, то не такая ўжо гэта і вялікая сума. Затое уражанняў хопіць да наступнага лета.\nШто тычыцца водгукаў пра гатэль, то яны ў большасці сваёй, як правіла, станоўчыя. Сустракаюцца і негатыўныя, але яны, скажам так, нейкія несур'ёзныя. Некаторыя скардзяцца на тое, што ў рэстаранах падаюць занадта шмат мясных страў. Але ж для кагосьці дадзены аспект як раз такі не мінус, а плюс. Тым больш што, як адзначаюць многія, якія пабылі ў гатэлі, меню больш чым разнастайнае: ёсць і гародніна, і садавіна, і морапрадукты, і смачная выпечка. Расійскія турысты задаволеныя таксама і абыходлівы і уважлівым персаналам, а асабліва тым, што многія служачыя разумеюць рускую мову, так што праблем з зносінамі не ўзнікае. Сэрвіс, прапанаваны гатэлем, шмат хто таксама ацэньваюць як выдатны, а асабліва радуе «Роял Альбатрос Мадэрна» бацькоў, якія лічаць, што гэты цудоўны егіпецкі гатэль - выдатнае месца для дзіцячага адпачынку. Што ж тычыцца забаў, то так, некаторым іх сапраўды не хапае. Аднак комплекс, пра які гаворка ішла ў сённяшнім аглядзе, і ня пазіцыянуе сябе як другую Ібіцу. Хутчэй нават наадварот, усе намаганні адміністрацыі накіраваны на тое, каб прыцягваць у гасцініцу менавіта сямейныя пары з дзецьмі. Дарэчы, для тых, каму недастаткова весела на тэрыторыі «Альбатроса», можна прапанаваць цудоўны выйсце - пацешыцца па-за ім сцен, у горадзе. Дарэчы, адміністрацыя гасцініцы заўсёды прыслухоўваецца да пажаданняў сваіх кліентаў, а таму з гатэля ў горад пастаянна (прычым нават у ложку) курсіруе аўтобус, які даставіць вас у любы начны клуб або на дыскатэку, а затым прывязе назад. Асабліва ж нецярплівыя або загуляў могуць выклікаць таксі.\nЛепшыя гасцініцы Хабараўска: водгукі і кошты\nКазань, гатэль "Шаляпін": апісанне, рэйтынг, водгукі\nГатэль Okeanos Beach 3 * (Кіпр, Айя-Напа): апісанне, нумары і водгукі турыстаў\nАрхіп-Осиповка, «Альбатрос» (гасцінічны комплекс). Апісанне, водгукі\nАўтамабілі ВАЗ: кузаўное жалеза і яго разнавіднасці\nМультсерыял «Аватар: Легенда аб Аанге»: персанажы, характарыстыкі і цікавыя факты\nАрганізацыя Канферэнцыі У Сядзібе на падставе Абсталявання Polycom\nBoeing 777-300 - ёмісты самалёт для далёкіх пералётаў\nЛаханках ныркі пашырана ў нованароджанага. Пиелоэктазия ныркі ў дзіцяці\nШто такое манагамная адносіны, іх перавагі і недахопы\nХто ж самы высокі баскетбаліст ў свеце? Рост і фота спартсменаў\nШто такое электрарухаючая сіла\nПаразітарныя краниопаги. Людзі з самымі шакавальнымі фізічнымі анамаліямі


Беларуская чыгунка пачала прыёмачныя выпрабаванні аднасекцыйных грузавых электравозаў БКГ2 - Беларуская чыгунка\nБеларуская чыгунка пачала прыёмачныя выпрабаванні аднасекцыйных грузавых электравозаў БКГ2\nНа Беларускай чыгунцы пачаліся прыёмачныя выпрабаванні першых двух аднасекцыйных грузавых электравозаў БКГ2 вытворчасці Датунскага электравозабудаўнічага завода (КНР), якія прыбылі ў лютым у лакаматыўнае дэпо Баранавічы. БКГ2 набыты БЧ у рамках інвестыцыйнага праекта па абнаўленні рухомага складу з прыцягненнем крэдытных рэсурсаў кітайскай народнай Рэспублікі.\nПадчас прыёмачных выпрабаванняў новыя лакаматывы правераць на адпаведнасць тэхнічнаму заданню, якое ўключае патрабаванні эксплуатацыйнай, пажарнай, экалагічнай бяспекі, электрабяспекі і сумяшчальнасці з інфраструктурай.\nТэсты праводзяцца выпрабавальным цэнтрам чыгуначнага транспарту «Сека» УА «Беларускі дзяржаўны універсітэт транспарту» на атэставаных электрыфікаваных участках Лясная—Даманава, Стаўбцы—Гарадзея і інш. Арганізацыю і тэхнічнае суправаджэнне забяспечвае Канструктарска-тэхнічны цэнтр Беларускай чыгункі.\nПерад прыёмачнымі выпрабаваннямі электравозы прайшлі папярэднія (заводскія) выпрабаванні, пусканаладачныя работы з даследным прабегам 5000 км на участках Беларускай чыгункі.\nБКГ2 выраблены ў адпаведнасці з патрабаваннямі тэхнічнага задання БЧ для ваджэння грузавых, у тым ліку і паскораных кантэйнерных цягнікоў. Магутнасць лакаматыва складае 7200 кВт.\nЗа кошт канструктыўнага выканання і прымянення сучасных тэхналогій дадзеныя лакаматывы на 15% магутней электравозаў ВЛ80с, маюць канструкцыйную хуткасць 120 км/ч, хуткасць працяглага рэжыму — 65 км/г. У параўнанні з двухсекцыйнымі БКГ1, эксплуатацыя аднасекцыйных электравозаў БКГ2 значна больш эфектыўная за за кошт скарачэння ў сярэднім на 25% эксплуатацыйных выдаткаў на іх утрыманне, а таксама зніжэнне да 30% працаёмкасці тэхнічнага абслугоўвання і рамонту.\nМагчымасць эксплуатацыі электравозаў па сістэме многіх адзінак (два тры лакаматыва злучаных разам) дазволіць арганізаваць перавозку цяжкавагавых цягнікоў, у тым ліку павялічыць хуткасць перамяшчэння грузапатокаў. Электравозы плануецца эксплуатаваць на ўсіх электрыфікаваных участках БЧ.\nПадрыхтоўка ў рэйс і сэрвіснае абслугоўванне БКГ2, як БКГ1, будзе ажыцяўляцца на базе лакаматыўнага дэпо Баранавічы. Тут створаны адмысловы цэх па іх абслугоўванні і рамонту. Электравозы БКГ2 на 75% уніфікаваны з электравозам БКГ1, што з'яўляецца вялікім плюсам у эксплуатацыі, выкананні абслугоўвання і рамонту, забеспячэнні запаснымі часткамі.\nАкрамя таго, сучасныя электравозы адрознівае высокі ўзровень камфорту для лакаматыўнай брыгады: зручныя эрганамічныя крэслы, кандыцыянер, ЗВЧ-печ, халадзільнік, санітарны вузел з вакуумным туалетам.\nДа канца 2017 года ў лакаматыўным дэпо Баранавічы яшчэ плануецца паставіць 16 электравозаў БКГ2.\nНабыццё сучасных электравозаў будзе садзейнічаць у далейшым пашырэнні магчымасцяў Беларускай чыгункі па перавозцы транзітных грузапатокаў, у тым ліку з улікам перспектыў рэалізацыі канцэпцый «Эканамічны пояс шаўковага шляху» і іншых праектаў, якія фарміруюць грузапатокі ў кірунку Усход—Захад—Усход.\nТэгі: БКГ2 электравоз


ЛІЧБА ДНЯ: 100 даляраў за тысячу кубамэтраў газу\n02 ліпень 2007, 15:44\nРадыё Свабода Па такой цане Беларусь павінна аплачваць расейскі газ з учорашняга дня. Згодна з кантрактам аб пастаўках расейскага газу ў Беларусь, які быў падпісаны ў Маскве летась 31 сьнежня, з гэтага году кошт газу для Беларусі складае 100 даляраў за 1 тыс. кубамэтраў.\nПаводле дамоўленасьці з расейскім бокам Беларусь атрымала права на адаптацыйны пэрыяд: на працягу студзеня-чэрвеня 2007 года яна аплачвала 55% кантрактнай цаны газу. Тым ня менш, доўг перад расейскім “Газпромам” за пастаўлены газ у траўні дасягнуў 400 мільёнаў даляраў. Беларусь павінна выплаціць гэтую запазычанасьць да канца бягучага году.\n30 чэрвеня міністар эканомікі Беларусі Мікалай Зайчанка заявіў, што пераход з 1 ліпеня на поўную аплату кошту расейскага газу "ніяк не адаб''ецца на сытуацыі ў эканоміцы", бо з 1 студзеня 2007 года суб''екты гаспадараньня і так аплачваюць газ цалкам.\nХраналёгія беларуска-расейскіх дачыненьняў за 15 гадоў 28.06.2007 Беларусь узьніме транзытныя тарыфы на расейскія нафту і газ 13.06.2007


Легенды аб паходжанні Пружан\nДата канвертавання 02.02.2017\nУ зліцця рачулак Муха і Вец, якія даюць пачатак Мухаўцу, размясціўся невялікі горад Пружаны. Але гісторыя яго вялікая і цікавая. Колькі легенд і паданняў звязана з ім.\nАдна з іх сцвярджае, што назва горада паходзіць ад слова “проса”, якое было даволі папулярнай сельскагаспадарчай культурай у нашай мясцовасці. Сапраўды, ёсць дакументы, дзе гаворыцца аб урадлівасці проса на Пружаншчыне. У “Запісах рассылкі гаспадарскіх лістоў у замкі з двароў, старостваў і цівунстваў” за 1564 г. распавядалася аб тым, што для ўтрымання дзяржаўнага войска з Пружан і іншых мясцін у Бабруйскі замак пасылалася проса.\nДругая гаворыць, што назва Пружаны паходзіць ад слова “прудзіць”. У доказ гэтай версіі прыхільнікі прыводзяць наступную легенду. Уладальнік Ружан назваў сваё паселішча ў гонар дачок Ружы і Ганны, а за Ружанамі знаходзіліся вялікія сажалкі (“пруды”), таму паселішча за сажалкамі сталі называць Пружанамі. Але легенда ёсць легенда. Больш рэальнасці у даследчыцкіх высновах мовазнаўцаў У. Юрэвіч і В. Лемцюговай, якія атаясомліваюць назву Пружаны з “запрудай, прудам” – невялікім штучным ці натуральным вадаёмам, каля якога і ўзнікла паселішча.\nУ адпаведнасці з іншымі дадзенымі пасяленне на месцы цяперашніх Пружан было закладзена заходнеславянскім племем прусаў. Такая гіпотэза мае гістарычную падставу. У 30-я г.г. ХІІІ ст. пад націскам князя Конрада Мазавецкага і яго саюзнікаў рыцараў Тэўтонскага ордэна прусы вымушаны былі перасяляцца, а тыя, што засталіся, былі германізаваны. Вялікі князь літоўскі Трайдзень ( 1270 – 1282) дазволіў у 1276 г. прусам сяліцца па ўсёй тэрыторыі ВКЛ. Магчыма, прадстаўнікі гэтага племені і заснавалі Прусаны (Прушаны, Пружаны).\nНекаторыя звязваюць назву горада з выявай на гербе. Праўда, адзінства няма і тут. Выдатны беларускі этнограф М. Федароўскі ў даследаванні “Люд беларускі на Русі Літоўскай” прыводзіць такую мясцовую легенду (запісана ў другой палове ХІХ ст.ад Аляксандра Савіцкага з вёскі Дварчаны): праз Мухавец, які ў старажытныя часы быў паўнаводны і вірлівы, ехала каралева Бона са сваёй дачкой, якая ўпала ў ваду і там яе праглынуў (“пажэр”) змей. Гору маці не было краю і яна пракляла раку, якая перасохла. Менавіта ў тым месцы, дзе загінула дачка Прузена (аднак, такое імя больш нідзе не сустракаецца) і Мухавец стаў дробным, Бона заснавала горад Пружаны. У гэтай легенды ёсць іншыя варыянты. Быццам рачны змей не “пажэр” дзіця, а наадварот, яго нарадзіў ці выратаваў. У выдатным этнаграфічным даследаванні “Живописная Россия” ў трэцім томе (1882 г.), які складаўся пры непасрэдным ўдзеле знакамітага беларусазнаўцы А. Кіркора, гаворыцца, што карміцелька, якая гуляла з маленькім дзіцем уладальніка горада, выпадкова ўпусціла яго ў раку Муху, якая “пажрала” дзіця (сустракаецца аповед аб укусе змяёй дзіцяці). Ад гэтага месца Дабучын (некаторыя даследчыкі ХІХ – ХХ ст.ст. памылкова называюць старажытныя Пружаны Дабучынам) сталі называць Пажарла, а потым – Пружаны.\nЦікавую легенду прыводзіць беларускі мовазнаўца А. Ненадавец. Ён апавядае пра падарожжа каралевы Боны з сынам па ўласных уладаннях. Падарожнікі чулі пра страшэннага змея, што жыве ў рацэ, праз якую ім неабходна было пераехаць, аднак толькі смяяліся з гэтых аповядаў. Калі ж каралеўскае войска ўступіла на мост, ён праваліўся, і залатая карэта з сынам каралевы звалілася ў раку. У гэты час водная прастора ўздрыганулася і з яе высунулася агромістая раззяўленая пашча змея. Ахоўнікі кінуліся ў ваду, каб выратаваць каралевіча, аднак усе загінулі. Пасля гэтага жудаснага выпадку да Боны з’явіўся ваяр Янка. Ён абяцаў вызваліць каралевіча, калі той яшчэ жывы, а змея забіць. Дзеля такой справы ён загадаў запрудзіць раку, каб сышла вада. Янку-асілку ўдалося забіць змея і варатаваць маленькага сына Боны. Шчаслівая маці аддала Янку ўсе землі ўздоўж ракі ў вечнае карыстанне. А месца гэта назвалі Пруджана. Каралева Бона нездарма фігуруе ў якасці гераіні легенд. У пачатку XVI ст. менавіта яна ўладарыла горадам Пружаны.\nНездарма ў многіх легендах ідзе размова і пра раку Мухавец. Справа ў тым, што Мухавец з даўніх часоў іграў даволі важную ролю ў гандлі. Ён звязваў не толькі тэрыторыю Сярэдняга Пабужжа, але і землі Старажытнай Русі з Літвой, Польшчай, Германіяй, Чэхіяй. Утвараецца Мухавец ад зліцця дзвюх маленькіх рачулак – Мухі і Вец (у 2003 годзе тут пастаўлены помнік, аўтарам якога з’яўляецца брэсцкі скульптар А. Паўлючук).\nПаходжанне назваў гэтых рэк таксама звязана з паданнямі. Мухай раку назвалі таму, што па яе берагах лётала незлічоная колькасць белых мух, якія не давалі спакою падарожнікам, мясцовым жыхарам, скаціне, асабліва ў цёплае надвор’е. Гэтыя мухі былі служкамі вадзянога змея. Яны адцягвалі ўвагу чалавека, які ехаў праз раку, і спрабаваў адмахвацца ад іх. Вось ў такі зручны час змей хапаў і знішчаў бяспечнага падарожніка. Пра раку Вец гавораць наступнае, што ў ёй на высокім востраве, збіраліся нашы продкі на веча – народны сход, каб вырашаць важныя пытанні, судзіць. Востраў нібыта насыпалі самі жыхары горада для гэтых мэт. Таму і назва ў ракі такая.\nРамантычная гісторыя існуе аб назве ракі Баба (прыток Мухаўца). У старыя часы пакахалі адзін аднаго Пятро і Анэя і ажаніліся. Пятро быў багаты, а яго любая – бедная. Неўзлюбіла свякруха нявестку і, калі сын паехаў у Варшаву, выгнала Анэю з хаты, а сыну сказала, што жонка ўцякла з палюбоўнікам. Аднак падман раскрыўся. Кінуўся Пятро за сваёй любай і ўбачыў яе ў пучыне паўнаводнай ракі – Анэя хацела ўтапіцца. Аднак малады паспеў і выратаваў сваю каханую. “Не хацела я быць для цябе абрыдлай бабай, калі ты ў Варшаве бачыў прыгажэйшых і багатых,” – патлумачыла свой учынак Анэя. У той жа дзень закаханыя пакінулі родныя мясціны назаўсёды. Рака ж, у якой маладая жанчына ледзь не знайшла сваю смерць, абмялела. А імя ёй ад тых часоў – Баба.


Берасцейская крэпасць аб’яднае мінулае з цяперашнім - Новости - Туризм и Отдых\nБрэсцкая крэпасць аб’яднае мінулае з цяперашнім\nЯк можна змяніць выгляд Брэсцкай крэпасці, як раскрыць яе сэнсавыя часткі, зрабіць прывабнай для турыстаў і жыхароў горада над Бугам? Пра гэта і шмат іншага распавёў доктар гісторыі мастацтваў, выкладчык Венскага ўніверсітэта, спецыяліст у галіне музейнага праектавання і піяру, аўтар канцэпцый шэрагу сусветных музеяў Дзітэр Богнэр\nЯк можна змяніць выгляд Брэсцкай крэпасці, як раскрыць яе сэнсавыя часткі, зрабіць прывабнай для турыстаў і жыхароў горада над Бугам? Пра гэта і шмат іншага распавёў доктар гісторыі мастацтваў, выкладчык Венскага ўніверсітэта, спецыяліст у галіне музейнага праектавання і піяру, аўтар канцэпцый шэрагу сусветных музеяў Дзітэр Богнэр, паведамляе Беларускае радыё «Рацыя».\nЭксперт адзначыў, што пакуль не існуе канчатковага бачання, які выгляд у бліжэйшым часе будзе мець Брэсцкая крэпасць:\nДзітэр Богнэр: Насамрэч, агульную ідэю развіцця тэрыторыі Брэсцкай крэпасці плануецца распрацаваць групай экспертаў. У гэтую групу ўваходзім і мы, і беларускія спецыялісты. Але цяпер, канешне, я не магу казаць пра канчатковае бачанне, хаця, перад тым як ехаць сюды, я вывучаў агульную канцэпцыю Брэсцкай крэпасці. Магу сказаць, што мы пастараемся аб’яднаць мінулае з цяперашнім, з новымі чаканнямі, новымі бачаннямі, нельга цалкам жыць у мінулым – гэта трэба рабіць праз прызму цяперашняга.\nРР: Як вядома, мінулае тэрыторыі Брэсцкай крэпасці звязана не толькі з успамінамі пра вайну, але гэта яшчэ і памяць пра старажытнае Берасце. Як гэта спалучыць?\nДзітэр Богнэр: Як я ўжо казаў, тэрыторыя Брэсцкай крэпасці займае даволі вялікую плошчу, і сам мемарыяльны комплекс – гэта толькі адна частка, якая прысвечана трагедыі Другой сусветнай вайны. Іншыя аб’екты можна якраз адвесці пад расповед пра гісторыю старажытнага Берасця. Зрабіць гэта можна з аднаго боку праз параўнальны аналіз, паказаць, як развіваліся фартыфікацыйныя забудовы ў тым жа Берасці і нямецка-французскай мяжы ў той жа час, правесці аналіз палітычных сітуацый і тут, і там, што прывяло да будаўніцтва такіх фартыфікацый. Потым яшчэ адзін варыянт развіцця падзей – гэта стварэнне міні-інсталяцый, дзе кожны жадаючы змог бы прадстаўляць сваю гісторыю Брэста. Кожны, хто ведае гісторыю свайго горада, змог бы распавядаць сваім спосабам, сваімі славамі пра тое, што цікава.\nРР: Што можна захаваць у Брэсцкай крэпасці і што можна ўнесці сюды яшчэ новага? І ці можна ўнесці?\nДзітэр Богнэр: Што тычыцца самога мемарыяльнага комплекса «Брэсцкая крэпасць», то я лічу, што рэстаўрацыйныя працы павінны быць тут мінімальнымі, каб не спрабаваць аднавіць усё, як было, а пакінуць дух і атмасферу, як яно ёсць цяпер. Магчыма, можна ўвесці новы функцыянал у тыя забудовы або бункеры, дзе праведзена электрычнасць, але па мінімуму. А ў іншых будынках, не маючых прамых адносін да Брэсцкай крэпасці можна прадугледзець той жа новы функцыянал. Але гэта залежыць ад пажаданняў тых жа брэстчан або наведвальнікаў гэтага комплекса, як яны гэта бачаць у будучым. Мне паказвалі парахавыя сховішчы, кожнае з якіх адлюстроўвае розны архітэктурны стыль і падыход. Так, адно з іх было пабудавана ў 1870-м, другое ў 1910-м, а трэцяе ў 40-х гадах мінулага стагоддзя. Сумесь стыляў кажа пра тое, што магчыма суіснаванне больш сучасных пабудоў на тэрыторыі комплексу. Таму я бачу, што тут можа з’явіцца сучасны функцынал.\nДзітэр Богнэр наведаў горад над Бугам у рамках праекта «Брэст-2019», у якім будзе распрацавана канцэпцыя развіцця Брэсцкай крэпасці і прылеглых да яе тэрыторый.\nГутарыла Аліса Поль