Лідэр гурта «Крама» адзначае сваё 55-годдзе - 14 Августа 2015 - Iнтэрнэт-старонка журналiста Анатоля Мяльгуя\nПриветствую Вас Гость | RSS Среда, 2018-11-21, 5:04 PM\nГлавная » 2015 » Август » 14 » Лідэр гурта «Крама» адзначае сваё 55-годдзе\nЛідэр гурта «Крама» адзначае сваё 55-годдзе\n#Ігар Варашкевіч: «Мару больш часу надаваць унучцы!»\nУпэўнены, што ў будучым такім музыкантам, як #Ігар Варашкевіч, знойдзецца месца і ў Беларускім саюзе кампазітараў, і на канцэртах з нагоды самых важных дзяржаўных мерапрыемстваў... І ўжо дакладна такія ўніверсальныя творцы, як Варашкевіч, будуць уганароўвацца званнем «Заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь», а да іх юбілеяў на дзяржаўныя сродкі будуць выдавацца анталогіі іх твораў…\nНажаль, да разумення значнасці ўнёска ў нацыянальную культуру шматлікіх незалежных творцаў, нашай дзяржаве пакуль мала справы. Дзякаваць Богу, што ёсць выданні, якія захоўваць для будучых даследчыкаў імёны тых, хто прысвяціў сваё жыццё стварэнню сучаснай нацыянальнай культуры Так па звестках даведніка «Хто ёсць хто ў Беларусі» 15 жніўня бягучага года Ігару Варашкевічу, лідэру гурта #«Крама», споўніцца 55 годоў. З гэтай нагоды мы запрасілі Ігара да перадюбілейнай размовы.\n--Вялікую частку свайго жыцця вы, Ігар прысвяцілі музыцы. Нажаль, названы даведнік не дае поўных звестак пра творчы шлях беларускіх артыстаў. Таму нашым чытачам найперш будзе цікава даведацца, колькі вы ўжо працуеце на беларускай рок-сцэне і ці памятаеце свой першы канцэрт?\n-- У гэтым годзе мне спаўняецца не толькі 55, але і 30 год маёй афіцыйнай беларускамоўнай музычнай дзейнасці. Канцэртаў за гэты час адбылося шмат, таму першы канцэрт, нажаль, запомніўся не так выразна. Хутчэй за ўсё, ён адбываўся ў зале Беларускага дзяржаўнага тэатральна- мастацкага інстытута, дзе ў пачатку 80-х гадах мінулага стагоддзя працаваў гурт «Бонда», у якім я спяваў з 1983 па 1989 год.\n-- Пасля «Бонды» вы працавалі ў гурце “Крама” -- адным з самых тытулаваных у Беларусі. Раскажыце, якая ўзнагарода для вас асабіста была самай дарагой і памятнай?\n-- Гэта, безумоўна, наша #«Рок-Карона» 1994 года. Памятаю цудоўную атмасферу гэтай першай айчыннай музычнай прэміі: прыйшло шмат аматараў маладога беларускага року, на гэтай «каранацыіі» прысутнічаў тагачасны міністр культуры Беларусі А. Бутэвіч, кампазітар Э. Ханок і спявак В. Вуячыч. З рук арганізатараў мы ўпершыню атрымалі Вялікую рок-карону. Гэта, безумоўна, быў найлепшы ў гісторыі гурта «Крама» час!\nЯ на ўсе жыцце ўдзячны тагачаснаму дырэктару кампаніі «Дайнова» Адаму Палюховічу, які дапамагаў беларускім музыкам і, ўвогуле, беларускаму незалежнаму мастацтву ў той цяжкі, але незабыўны перыяд! Наша «Рок-карона-94» у вялікай ступені і заслуга гэтага беларускага мецэната.\n-- За ўсе гады вашай працы ў гуртах #“Бонда”, #“Рокіс” і #“Крама” вам даводзілася супрацоўнічаць з рознымі музыкамі. Хто з іх пакінуў у вашай памяці найбольшы след, паўплываў на вас, як чалавек і музыкант?\n-- Ну калі браць «Бонду», дык, безумоўна, адзначу ўплыў яркага і віртуознага музыканта, гітарыста Івана Маркава ды тагачаснага бубнача і самабытнага паэта-тэкставіка Сяржука Кныша, з якімі мы разам напісалі такія хіты, як #«Слуцкая Брама», #«Стэфка»... Калі казаць пра «Краму», то я вельмі ўдзячны ўсім хлопцам, з якімі працаваў і працягваюць працаваць такі доўгі час. Ну і, безумоўна, было вельмі прыемна супрацоўнічаць з вядомым расійскім блюзмэнам, лідэрам гурта «Лига блюза» Мікалаем Аруцюнавым, які добра вывучыў нашу мову і мы разам стварылі праект «Мікалай Аруцюнаў & The Blues Barbarians». Яго складам мы далі некалькі канцэртаў, запісалі па-беларуску кампазіцыю «Бяжы, хлопец». Таксама ў розныя часы моцна паўплывалі на мяне і шэраг замежных гуртоў і выканаўцаў, такіх як #Джымі Хендрыкс, #Led Zeppelin, #Free, #Dire Straits, #АС/ДС, польскія гурты, якія ў 80-х утварылі плынь #«музыкі млодай генэрацыі» (MMG)…\n-- Ігар, раскажыце, як ствараюцца песні і іх аранжроўкі ў “Краме” – калектыўна альбо па накірунку вашага аўтарытэту? Ці патрэбная рок-музыканатам «цвёрдая рука»?\n-- «Цвердая рука» можа і не патрэбна, бо аўтарытарызм не спрыяе асэнсаванай творчасці. Але і анархіі ў камандзе не павінна быць, бо тады таксама нічога не атрымліваецца. Значыць, каб гурт дасягнуў творчых мэтаў, трэба казаць пра звычайную дысцыпліну: ўдзельнікам гурта важна ў час і рэгулярна наведваць рэпетыцыі, удзельнічаць у агульнай творчай працы гурта, карацей, жыць яго патрэбамі, яго жыццём…\nШто тычыць нашых песень, то практычна ўсе мелодыі пішу сам, словы потым дадаюць паэты, якія стала супрацоўнічаюць з «Крамай» -- Наста Гулак, Зміцер Лукашук і іншыя. А вось апрацоўка тэм робіцца разам, хоць ў апошніх альбомах гэтай справай ў большасці займаўся наш гітарыст Сяржук Трухановіч.\n-- Як вы лічыце, ці магчымы сёння праект па перазапісу класічных кампазіцый гурта «Бонда», у якім вы доўгі час працавалі, і ці ёсць зацікаўленасць беларускага грамадства гэтымі кампазіцыямі?\n-- Не думаю, што такі праект патрэбны, бо час змяніўся настолькі, што гэта стала нікому не патрэбным. Да таго ж, і музыкантаў таго класічнага «бондаўскага» складу сабраць практычна немагчыма.\nМне больш даспадобы праекты кшталту #«25 АБ-БА АРКЕСТР’а», які разам з беларускамоўнымі дзеткамі і музыкантамі з Беласточчыны, выклікаў сапраўдны фурор на #«Басовішчы-2014». У гэтым праекце, які рэалізаваўся дзякуючы ініцыятыве вядомага беластоцкага музыканта Юркі Асеньніка, ўдзельнічалі не толькі дзеці, але і музыканты з Беларусі – #А. Памідораў, #Л.Вольскі, ну і я. У выніку мы запісалі некепскі дыск, на якім, разам з іншымі гучаць «бондаўскія» гіты «Слуцкая Брама» і «Стэфка».\n--Цяпер стала модным наракаць на крызіс у беларускай рок-музыцы. Ці лічыце вы, што гэта сцвержанне мае рацыю? Калі так, дык у чым яго карані і ці ёсць рацыянальнае выйсце з такога становішча?\n-- Беларуская рок-музыка не раз зазнавала крызісы, таму што некаторым нашым музыкантам (часта таленавитым!) неставала мэтанакіраванасці, большасць з іх хацела атрымаць ўсё і адразу. Маю на ўвазе папулярнасць, канцэрты, грошы… Дадайце моўную непаслядоўнасць: адны спявалі па-расейску, другія -- па-беларуску, а трэція намагаліся па-ангельску (ці, дакладней, на «рюсліш» -- нягеглай сумесі «Russian» I «English»). Вось, на маю думку, складнікі гэтага крызісу, які можна пераадолець толькі ўпартай творчай працай, удасканальваннем свайго выканаўчага майстэрства, цвёрдай пазіцыяй адносна роднай мовы. Па маім назіранням, ёсць маладыя каманды, якія мне падабаюцца менавіта гэтымі якасцямі. Маю на ўвазе гурты «Re1ikt», «Navi», «Nizkis»…\n-- Ведаю, што вы, Ігар, -- чалавек шырокіх захапленняў і зацікаўленнасцяў. А чым канкрэтна вам падабаецца займацца, калі вы вольныя ад канцэртаў? Якую ролю ў вашым жыцці адыгрывае сям’я?\n-- У вольны ад канцэртаў і рэпетыцый час шмат займаюся над удасканальваннем тэхнікі ігры на электрычнай гітары, хаця гэта трэба было рабіць на шмат раней. Люблю турызм з рыбалкай, добрае кіно.У мінулым годзе нарадзілася мая ўнучка, якой хутка трэба будзе надаваць больш увагі і часу.\n-- Па афішах і па тэлерэкламе можна заўважыць, што 55-годдзе свайго лідэра гурт «Крама» вырашыў адзначыць шэрагам канцэртаў. Адзін з іх адбудзецца ў рэстаране-бровары “Сябры” (вул.Кульман, 40). Якая праграма чакае вашых прыхільнікаў на юбілейным канцэрце?\n-- Я не збіраўся святкаваць сваё 55- годзе, але калі атрымаў прапанову зрабіць канцэрт з гэтай нагоды, то згадзіўся. Хочацца зноў парадаваць сяброў і прыхільнікаў «Крамы» нашымі новымі песнямі і старымі гітамі. Няхай яны адпачываюць! Таму запрашаю вас, сябры, 30 жніўня а 19 гадзіне ў рэстаран-бровар «Сябры» на канцэрт гурта «Крама», дзе вас чакаюць шчырыя мелодыі і добры рок-н-рольны драйв!\nПросмотров: 434 | Добавил: FMM | Теги: The Blues Barbarians, Трухановія Сяржук, Re1ikt, Бонда, Слуцкая брама, Варашкевіч, Іван Маркаў, Лига блюза, Николай Арутюнов, Крама | Рейтинг: 3.7/3


Главная/Происшествия/“ДОМ БЕЗ НАСІЛЛЯ”\nНа Брэстчыне кожнае трэцяе забойства і кожнае чацвёртае наўмыснае прычыненне цяжкіх цялесных паклечанняў адбываюцца на бытавой глебе.\nАдной з прычын узнікнення канфліктаў у сем’ях з’яўляецца злоўжыванне спіртнымі напіткамі. Вучонымі даказана, што 100 грамаў гарэлкі губіць 7,5 тысяч актыўных клетак галаўнога мозгу. За апошнія 10 год на тэрыторыі вобласці колькасць пакутуючых на алкагалізм і знаходзячыхся на ўліку ў медыцынскіх установах павялічылася на 41,5 працэнта і склала 28 тысяч 728 чалавек. Асаблівую трывогу выклікае распаўсюджванне п’янства ў маладзёжным асяродку.\nЛетась у вобласці 83 сямейныя канфлікты, што ўзніклі на глебе п’янства, закончыліся забойствам ці замахам на яго, прычыненнем цялесных пакалечанняў. У адносінах сямейных дэбашыраў узбуджаны 315 крымінальных спраў. Усё гэта не лепшым чынам адбіваецца на дзецях. Таму вельмі важна на ранніх этапах выявіць нядобранадзейныя сем’і, дзе малышы знаходзяцца ў сацыяльна небяспечным становішчы, прыняць меры па аздараўленню абстаноўкі ў дамах, дзе бацькі вядуць асацыяльны лад жыцця, абараніць законныя інтарэсы непаўналетніх.\nУ рамках рэалізацыі Дэкрэта №18 “Аб дадатковых мерах па дзяржаўнай абароне дзяцей у нядобранадзейных сем’ях” кансалідуюцца намаганні ўсіх зацікаўленых ведамстваў: камісіі па справах непаўналетніх, органаў пракуратуры, адукацыі, ўнутраных спраў, аховы здароўя, сацыяльных служб, грамадскіх аб’яднанняў і інш.\nНа працягу красавіка будзе праводзіцца шырокамаштабная рэспубліканская акцыя “Дом без насілля”. Паведаміць аб падазрэннях або выпадках насілля над дзецьмі – абавязак кожнага грамадзяніна Рэспублікі Беларусь.\nМікалай ЛІХТАР, старшы інспектар прафілактыкі ААПП РАУС.


Будзьма беларусамі! » Тры пакаленні мастакоў і ілюстрацыі да сборніка. Павал Татарнікаў прывязе ў Гродна выставу «Дом»\n11.01.2022 | Афіша Мастацтва\nПрацы бацькі, свой партрэт, напісаны маткаю, дзіцячыя малюнкі сына — усе гэтыя выявы прадставіць у праекце «Дом» мастак Павал Татарнікаў. У Гродне выставу адкрыюць у гандлёва-забаўляльным цэнтры «TRINITI» 14 студзеня. Апроч рэтраспектыўных прац у экспазіцыі будуць таксама эскізы, замалёўкі і графічныя рэканструкцыі мастака на розныя тэмы, піша Hrodna.life.\n«Я прапаную рэтраспектыву з нагоды свайо 50-годдзя і 80-годдзя свайго бацькі, мастака Юрыя Татарнікава, які ўжо пайшоў з жыцця. Агульная назва выстаўкі — "Дом". Будуць прадстаўленыя — бацькавая карціна "Дом", мой партрэт ў дзяцінстве мамінага аўтарства 1977 года, мае дзіцячыя малюнкі, дзіцячыя малюнкі майго сына Яна Татарнікава», — распаёў Hrodna.life мастак Павал Татарнікаў.\nПавал Татарнікаў — беларускі мастак-графік, кніжны ілюстратар. Нарадзіўся ў Брэсце ў 1971 годзе ў сям’і мастакоў. У 1989 г. скончыў Рэспубліканскі каледж мастацтваў, у 1995 — аддзяленне графікі Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў. Сябра Беларускага саюза мастакоў.


Марыю Калеснікаву і Максіма Знака ўнеслі ў "спіс тэрарыстаў" | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Марыю Калеснікаву і Максіма Знака ўнеслі ў "спіс тэрарыстаў"\n24/05/2022 - 19:24\nКДБ дадаў у спіс 15 новых прозвішчаў.\n23 траўня Камітэт дзяржбяспекі абнавіў "спіс тэрарыстаў" і дадаў у яго 15 новых прозвішчаў. Усе яны ўжо прысуджаныя да зняволення.\nЦяпер у пераліку "тэрарыстаў" фігуруюць, напрыклад, удзельнікі штаба Віктара Бабарыкі юрыст Максім Знак і Марыя Калеснікава.\nВось так выглядае абнаўленне "спісу тэрарыстаў":\nАляксандр Зайцаў — асуджаны паводле арт. 289 (акт тэрарызму) КК;\nЯўген Прывалаў — праходзіў па справе тэлеграм-канала "Армія з народам", асуджаны паводле арт. 293 (масавыя беспарадкі) КК, прызнаны палітвязнем;\nСяргей Ярашэвіч — праходзіў па справе тэлеграм-канала "Армія з народам", асуджаны паводле арт. 293 (масавыя беспарадкі) КК, прызнаны палітвязнем;\nСяргей Коршун — праходзіў па справе тэлеграм-канала "Армія з народам", асуджаны паводле арт. 293 (масавыя беспарадкі) КК, прызнаны палітвязнем;\nАнтаніна Канавалава — праходзіла па справе тэлеграм-канала "Армія з народам", асуджаная паводле арт. 293 (масавыя беспарадкі) КК, прызнана палітзняволенай. Была даверанай асобай Святланы Ціханоўскай;\nСяргей Спарыш — праходзіў па справе тэлеграм-канала "Армія з народам", асуджаны паводле арт. 293 (масавыя беспарадкі) КК, прызнаны палітвязнем;\nМаксім Знак — быў асуджаны па трох артыкулах КК, але ў спісе КДБ фігуруе толькі арт. 361 (заклікі да дзеянняў, накіраваных на прычыненне шкоды нацыянальнай бяспецы), прызнаны палітвязнем.\nМарыя Калеснікава — была асуджаная па трох артыкулах КК, але ў спісе КДБ фігуруе толькі арт. 361 (заклікі да дзеянняў, накіраваных на прычыненне шкоды нацыянальнай бяспецы), прызнаная палітзняволенай;\nРаман Марусаў — перадаваў інфармацыю тэлеграм-каналу, прызнанаму экстрэмісцкім. Асуджаны паводле арт. 130 (распальванне расавай, нацыянальнай, рэлігійнай альбо іншай сацыяльнай варожасці або розні) КК, прызнаны палітвязнем;\nЯўген Івончык — асуджаны паводле арт. 130 (распальванне расавай, нацыянальнай, рэлігійнай альбо іншай сацыяльнай варожасці або варожасці) КК;\nАнтон Нагела — напісаў у тэлеграм-чаце "Смаргонь-чат" 13 каментароў, у якіх рэзка негатыўна выказваўся пра дзеянні міліцыянтаў падчас акцый пратэсту пасля леташніх выбараў. Асуджаны паводле арт. 130 (распальванне расавай, нацыянальнай, рэлігійнай альбо іншай сацыяльнай варожасці або розні) КК, прызнаны палітвязнем;\nДзяніс Сырэц — асуджаны па трох артыкулах КК, у спісе КДБ фігуруе толькі арт. 130 (распальванне расавай, нацыянальнай, рэлігійнай альбо іншай сацыяльнай варожасці або варожасці), прызнаны палітвязнем;\nЯўген Трушко — асуджаны паводле арт. 130 (распальванне расавай, нацыянальнай, рэлігійнай альбо іншай сацыяльнай варожасці або розні) КК;\nУладзіслаў Зянюк — асуджаны па арт. 130 (распальванне расавай, нацыянальнай, рэлігійнай альбо іншай сацыяльнай варожасці або розні) КК;\nАнатоль Мацулевіч — асуджаны паводле арт. 130 (распальванне расавай, нацыянальнай, рэлігійнай альбо іншай сацыяльнай варожасці або варожасці) і арт. 293 (масавыя беспарадкі) КК.\nАгулам у "тэрарыстычны спіс" унесеныя ўжо больш за 60 беларусаў, у тым ліку Святлана Ціханоўская, Павел Латушка ды іншыя.\nМінюст 8 чэрвеня пазбавіў адвакацкай ліцэнзіі палітвязня Максіма Знака


ДзяржСМІ: У Беларусі ўжо ёсць «Іскандэры». Разбіраемся, ці так гэта?\n16.11.2021 / 16:32\nМіністр абароны Віктар Хрэнін даў інтэрв’ю каналу «Аль Джазіра», пасля якога дзяржаўныя медыя пачалі тыражыраваць, што Беларусь ужо мае «Іскандэры». Гэта расійскія мабільныя ракетныя комплексы з дальнасцю да 500 кіламетраў. Але ці сапраўды гэта так і «Іскандэры» ўжо ў Беларусі?\n«Адзначым, што «Іскандэр-М» — гэта патэнцыйны носьбіт ядзернай зброі. І згодна з міжнародным рэжымам кантролю за ракетнымі тэхналогіямі. Ніводная краіна свету не можа перадаваць іншай ракетныя сістэмы з дальнасцю, большай за 300 кіламетраў, тым больш з ядзерным абсталяваннем, — тлумачыць вайсковы аналітык Аляксандр Алесін. — Размяшчэнне іх магчымае на тэрыторыі Беларусі толькі з расійскім персаналам.\nПрычым, комплекс можа прабыць у Беларусі не больш за два месяцы, пасля мусіць быць ратацыя, то-бок, замена іншымі, інакш гэта супярэчыць міжурадавым пагадненням.\nТаму тут гутарка ідзе пра тое, што «Іскандэры» якраз пакуль не патрэбныя, бо яны ёсць у Расіі: у Калінінградскай вобласці і на ўзбраенні Першай гвардзейскай танкавай арміі.\nШто меў на ўвазе Хрэнін, калі сказаў, што «Іскандэры», калі спатрэбяцца, тут жа будуць? Найхутчэй, што комплексы хутка прыедуць з Расіі — «Іскандэры» мабільныя, могуць рухацца з хуткасцю 70-75 кіламетраў.\nЗа гадзін 10 яны даедуць да Беларусі. І ў нас жа адзіная вайсковая групіроўка, якая ў выпадку вайны пачынае дзейнічаць як адно цэлае, з пераброскай да нас расійскіх вайскоўцаў, што і адпрацоўваецца на вучэннях».


У казіно Вулкан пачалася інтэрнэт латарэя «2 000 000 за медаль"\nГатовы зрабіць свой кашалёк тоўшчы? Ад 5 жніўня стартуе інтэрнэт латарэя «2 000 000 за медаль" – самая гарачая і грашовая ў гэтым месяцы. Яе праводзіць онлайн казіно Вулкан, гульцы якога не толькі стануць багацей, але і выканаюць свае жаданні.\nВыйгравайце шмат грошай і увасобіце любое ваша жаданне ў жыццё! Паездка на Алімпіяду ў Рыа, адпачынак на раскошным курорце ці, можа, доўгачаканая купля – усё гэта можа ажыццявіцца! Новая онлайн латарэя разыграе цэлых 2 мільёны рублёў.\nГалоўныя пераможцы атрымаюць на ўласны кошт ад 60 000 да 150 000 рублёў. Усяго толькі трэба запускаць гульнявыя аўтаматы, рабіць стаўкі і зьбіраць квіткі за кожныя 500 рублёў. І не забывайце, больш білетаў – нашмат вышэй шанцы выйграць.\nЛатарэя доўжыцца да 19 жніўня. А самыя азартныя гульцы ўжо пачалі ў ёй удзельнічаць. Паспяшайцеся і вы сабраць як мага больш білетаў, каб не прапусціць уласны грашовы прыз.\nMagic Princess (Чароўная Прынцэса)


Саскочыць з «іголкі» | Новы Час\nУвогуле, навіны з «нафтавага фронту» ў нас даволі цікавыя. І чым далей развіваецца гэты крызіс, тым больш мы даведваемся таго, чаго раней не ведалі. Напрыклад, насуперак змрочным прагнозам, што «без расійскай нафты нам труба», ніякай трубы не будзе. Беларусь будзе забяспечаная палівам — прынамсі, для ўласных патрэбаў. Як паведаміў старшыня канцэрну «Белнафтахім» Андрэй Рыбакоў, для забеспячэння ўнутранага рынку Беларусі хапае 80-працэнтнай загрузкі аднаго нафтаперапрацоўчага завода. А ў нас іх два. Таму больш як 70 працэнтаў нафтапрадуктаў краіна экспартуе.\nМы амаль можам супакоіцца. Без паліва Сінявокая не застанецца, і, мажліва, пасяўная пройдзе, як звычайна. Але на ўсялякі выпадак «рэжым эканоміі» ўключыць усё ж варта.\nТаксама цікавыя рэчы высветліліся на тыдні, калі Расія і Беларусь прыпынілі перамовы па ўзгадненні памеру тарыфу на транзіт нафты па нафтаправодзе «Дружба» праз Беларусь. У гэтым няма нічога страшнага — проста бакі ўзялі паўзу, бо з 1 лютага стаўка транзіту будзе павышаная аўтаматычна, паводле міжурадавага пагаднення. Павышэнне складзе на прагнозны памер інфляцыі 3,8 працэнта плюс 3 працэнты. А потым перамовы працягнуцца — Мінск патрабуе павышэння тарыфу на 2020 год на 16,6 працэнта.\nЁсць яшчэ адна прычына зацягвання перамоваў, піша расійскі «Коммерсантъ». Яна палягае ў тым, што «бессэнсоўна абмяркоўваць кошт транзіту да тых часоў, пакуль не вядомыя дакладныя аб’ёмы, якія пойдуць праз рэспубліку», кажа адна з крыніц выдання. Гэта шмат у чым залежыць ад вынікаў перамоваў Беларусі з расійскімі нафтакампаніямі наконт умоваў пастаўкі нафты. Нафтакампаніі настойваюць на прэміі ў 6 долараў на тону да экспартнага парытэту, у той час як Мінск настойвае на адмове ад прэміі ўвогуле. Прычым, для нафтавых кампаній беларускі кірунак у любым выпадку застанецца прэміяльным і з меншай надбаўкай з улікам нулявога ПДВ. Але самі пастаўшчыкі наракаюць на тое, што цяпер Беларусь і так плаціць толькі 83 працэнты ад рынкавай цаны нафты.\n«Толькі 83 працэнты», — цікавае выказванне. Атрымліваецца, наш «гешэфт» складае ўсяго 17 працэнтаў ад сусветнай цаны. Пры гэтым той «гешэфт» абмежаваны рознымі ўмовамі, такімі, як «братэрскі» (а не еўрапейскі) кошт транзіту нафты, тая ж «прэмія» расійскім пастаўшчыкам ды абавязальніцтвы ўзамен на танную (як высветлілася — не вельмі) нафту пастаўляць пэўную частку нафтапрадуктаў на расійскі рынак. Некалі Расія, узамен на льготныя кошты нафты, хацела нават юрыдычна абавязаць Беларусь пастаўляць на свой рынак 1 мільён тон бензіну ў год, нягледзячы на камерцыйную мэтазгоднасць такіх паставак для беларускага боку. Былі часы, калі на гэтых пастаўках нашы кампаніі гублялі да 100 долараў за тону.\nПры гэтым уся нафтавая спрэчка выглядае даволі нягегла — таму што «падатковы манеўр» Расійскай Федэрацыі так ці інакш прадугледжвае, што ў бліжэйшыя гады ўнутраныя расійскія кошты на нафту зраўняюцца з сусветнымі. А таму «таннай нафты» не будзе ўвогуле. Дык чаму б нам не паспрабаваць зрабіць усё цяпер? Справядлівыя сусветныя кошты на нафту для Беларусі? Добра. Але тады — ніякіх «прэмій» расійскім пастаўшчыкам, справядлівыя сусветныя кошты на бензін для Расіі і справядлівыя цэны на транзіт.\nМы хаця б падрыхтуемся да тых умоваў, у якіх будзем працаваць праз тры-чатыры гады.\nНешта падобнае казаў і Аляксандр Рыгоравіч на нарадзе па пытаннях экспарту нафтапрадуктаў. Па яго словах, «трэба ісці да таго, што 30–40 працэнтаў мы будзем купляць нафты ў Расійскай Федэрацыі. Працэнтаў 30 мы павінны з Балтыі завозіць і працэнтаў 30 праз Украіну — правераны ўжо шлях».\n«Мы павінны на практыцы паглядзець, у што гэта выльецца. А так браты з усходу палохаюць, што гэта будзе вельмі дорага. Мы таксама, не палічыўшы, не паспрабаваўшы, думаем, што мы не здолеем», — казаў ён пра альтэрнатыўныя пастаўкі нафты. І дадаў тое, пра што мы пісалі неаднаразова: палохацца не трэба, трэба спрабаваць. Тым больш, што мы ўсё роўна вымушаныя будзем гэта рабіць.\nІ вось дзяржканцэрн «Белнафтахім» паведаміў, што падкантрольная яму Беларуская нафтавая кампанія (БНК) купіла партыю нарвежскай нафты Johan Sverdrup з пастаўкай у літоўскі порт Клайпеда 22 студзеня. З Клайпеды нафта будзе пастаўлена чыгуначным транспартам на Наваполацкі НПЗ, аб’ём партыі складае 80 тысяч тон. Канешне, пастаўка нафты з Клайпеды ў напрамку Наваполацкага НПЗ абыдзецца Беларусі істотна даражэй за імпарт па нафтаправодах — перавалка і транспарціроўка да завода па чыгунцы будуць каштаваць звыш долараў 20 за тону. Але гэта пробная партыя, «а там далей будзем працягваць перамовы», — сказаў «Рэйтэр» прадстаўнік «Белнафтахіма».\nЯк мы пісалі ў мінулым нумары, праз Літву і Латвію мы можам атрымліваць да 8 мільёнаў тон нафты для нашых заводаў.\nІ яшчэ цікавостку выдаў кіраўнік Беларусі на той жа нарадзе. «Казахстан зможа паставіць нам нафту, калі Расія пагодзіцца з гэтым. Дзіўна: наш саюзнік не дае згоды на пастаўку нафты ад нашага іншага саюзніка. Што ж, такая сітуацыя цяпер па пастаўках нафты, і мы павінны ў гэтым разабрацца», — заявіў Лукашэнка.\nПра што размова — невядома, але, хутчэй за ўсё, пра тое, што Расія не пагадзілася на транзіт казахскай нафты ў Беларусь па трубаправодах. Што ж — тады самы час паставіць крыжык на праекце ЕАЭС. Таму што ўсе «плюшкі», якія Беларусь атрымлівала ад гэтага праекту, зніклі. Дык навошта нам той саюз? І навошта нам «Саюзная дзяржава» з такім «саюзнікам»?\nАдзінае пытанне: што будзе рабіць Расія, калі мы ўрэшце саскочым з нафтагазавай «іголкі»? Чым яшчэ яна паспрабуе ўтрымаць Сінявокую ў сваёй «арбіце інтарэсаў»?\nТрэба вучыцца жыць сваім розумам у сваім доме. Падаецца, улады пачынаюць гэта разумець, што не можа не ўзрадаваць.


Навіны - Ці можна выкарыстоўваць канчукі на шлангах з PTFE са сталёвай оплеткой\nЗваротны шланг з PTFE\nPTFE шланг з накладным пластом\nСкручаная трубка з PTFE\nПТФЭ тармазной шланг\nPTFE шланг зборкі\nЦі можна выкарыстоўваць канчукі на шлангах з PTFE са сталёвай оплеткой\nЛюдзі могуць спытаць, ці можна мацаваць паліўны шланг з PTFE са сталёвай оплеткай да канцавой фітынгу са стандартным заціскам для шланга ў паліўнай сістэме нізкага ціску вугляводаў.\nЛюдзі, магчыма, захочуць замяніць усе паліўныя шлангі ў сталёвую оплетку на PTFE, і ў некалькіх месцах заканчвацца фітынгамі з калючкамі, і думаюць, ці будзе гэта працаваць?\nPTFE з'яўляецца выдатным выбарам для паліўных сістэм, але вы павінны выкарыстоўваць або шматразовыя або абціснутыя AN фітынгі. Вы можаце праверыць каментарыі ніжэй для гэтых двух тыпаў канцоў фітынгаў:\n1. Шматразовы верціцца канец шланга з PTFE просты ва ўсталёўцы і зручны для карыстальнікаў, які выкарыстоўвае сістэму з двух частак, каб трымаць шланг на месцы. Дзякуючы спецыяльнай канструкцыі сціску, яго можна выкарыстоўваць паўторна, не пашкоджваючы злучэнне, а накіроўвалая з разьбовым злучэннем можа прадухіліць пашкоджанне ўнутранай трубы. The Раз'ём для шланга PTFEмеханічна заціскаецца на стрыжні шланга з ПТФЭ, каб забяспечыць максімальна магчымае ўшчыльненне, а вонкавая пласціна з нержавеючай сталі заціскаецца асобна для дасягнення максімальна магчымай сілы трымання шланга. Яны крыху цяжэй, але сцвярджаюць, што маюць больш бяспечны спосаб заціску шланга, чым націскныя замкі.\n2、 Фітынгі для труб, як правіла, выкарыстоўваюцца на аб'ектах. Яны будуюць шмат шлангаў, таму што для правільнага абціскання хамута да канца шланга патрабуецца гідраўлічны прэс і спецыяльная форма. Гэтыя машыны і формы часта каштуюць дорага, таму вы не ўбачыце, каб асобныя асобы або невялікія аўтапаркі іх выкарыстоўваюць. Абцісканы шланг патрабуе паўторнага выкарыстання новага абціскальнага хамута, але пры правільным абцісканні лічыцца самым моцным і надзейным аксэсуарам.\nЗапасы BesteflonПаліўныя шлангі з нержавеючай сталі з оплеткой PTFE з шматразовымі канцамі фітынгаў AN або абцісканымі канцамі фітынгаў найбольш распаўсюджаных памераў AN6, AN8, AN10. Любыя запыты або пытанні з гэтай нагоды, свабодна звяртайцеся да нашай каманды продажаў па адрасе sales02@zx-ptfe.com\nчорны PTFE шланг для аўтамабільнай прамысловасці\nЧас публікацыі: 06 лістапада 2021 г\nАпошняя інфармацыя і тэндэнцыі нашай кампаніі і адпаведныя галіновыя веды аб PTFE HOSE.\nЦі можна выкарыстоўваць канчукі на сталёвай оплетке...\nТармазы: трубы Cunifer або шлангі SS PTFE? |...\nAN фітынгі / лініі: патрэбна зваротная сувязь ад ...\nЭлектронная пошта: sales02@zx-ptfe.com\nАдрас: Прамысловая зона Sijiaolou, Boluo, Хуэйчжоу, Гуандун, Кітай\n© Аўтарскае права - 2020-2022 : Усе правы абаронены. Гарачыя прадукты - Карта сайта\nшланг з PTFE пакрыццём, PTFE шланг, Тэмпература плаўлення Ptfe трубкі, Скручаны шланг Ptfe - 939/939b, PTFE плецены шланг, 6an Ptfe шланг зборкі,


Гектар Х'ю Мунро Сакі\nСпампаваць 41.76 Kb.\nДата канвертавання 29.05.2016\nПамер 41.76 Kb.\n(Гектар Х'ю Мунро) Сакі (Hector Hugh Munro) Saki (1870 – 1916) – брытанскі пісьменнік, чые дасціпныя, а часам нават змрочныя апавяданні былі сатырай на норавы эдвардыянскай Англіі. Сакі лічыцца прызнаным майстрам апавядання нароўні з О. Генры і Дораці Паркер.\nНа яго творчасць зрабілі моцны ўплыў Оскар Ўайлд, Льюіс Кэрал і Кіплінг, у той час як яго творы паўплывалі на А. А. Мілна, Ноэла Каўарда і П. Г. Вудхаўза.\nРэстаранны гадзіннік прабіў адзінаццаць з усёй вартай павагі ненавязлівасцю і разуменнем сваёй місіі – заўсёды быць незаўважным. Калі з’яўлялася патрэба звярнуць увагу на імклівасць часу і намякнуць на ўмеранасць і неабходнасць змяніць месца знаходжання, то з гэтай мэтай звычайна прыглушалі святло.\nПраз шэсць хвілінаў Кловіс падышоў да абедзеннага стала са шчаслівым трымценнем чалавека, які вячэраў невядома як і да таго ж досыць даўно.\n– Я паміраю ад голаду, – узвясціў ён, спрабуючы адначасова грацыёзна сесці і азнаёміцца з меню.\n– Я ўжо зразумеў, – адказаў гаспадар, – улічыўшы той факт, што вы амаль не спазніліся. Вымушаны сказаць вам, што я кулінар-рэфарматар і ўжо замовіў для вас дзве талеркі малака з хлебам і некалькі карысных для здароўя сухарыкаў. Спадзяюся, вы не супраць.\nПасля Кловіс сцвярджаў, нібыта цягам першых доляў секунды ўсё, што было ў яго вышэй за каўнер, нават не збляднела.\n– Я б на вашым месцы, – сказаў ён, – не жартаваў такімі рэчамі. Людзі, якія харчуюцца падобным чынам, напраўду існуюць. Я нават сустракаў тых, хто іх бачыў. Ведаць пра тое смакоцце, якое існуе ў свеце, і ўсё адно да канца жыцця чвякаць апілкамі і ганарыцца гэтым!..\n– Яны як тыя сярэднявечныя флагеланты , што ўтаймоўвалі сваю плоць...\n– Флагелантаў яшчэ можна зразумець, – сказаў Кловіс. – Яны ж хацелі ўратаваць свае несмяротныя душы, праўда? І не трэба ўпэўніваць мяне, што ў чалавека, які не любіць вустрыц, спаржу і добрае віно, ёсць душа ці хаця б страўнік. У яго проста вельмі развітая цяга да нешчаслівага жыцця.\nНа некалькі блаславёных імгненняў Кловіс з усёй магчымай пяшчотай насалоджваўся хуткім знікненнем вустрыц.\n– Я лічу вустрыц лепшымі за любую рэлігію, – вярнуўся ён да размовы. – Яны не толькі даруюць нам нядобрае да сябе стаўленне, але і апраўдваюць яго, падбухторваючы нас абыходзіцца з імі яшчэ больш жорстка. Трапіўшы аднойчы на абедзенны стол, яны, здаецца, з усёй сур’ёзнасцю робяцца яго душой. У хрысціянстве ці будызме няма нічога нават блізка падобнага да гэтай спачувальнай бескарыслівасці вустрыц. Вам падабаецца мая новая камізэлька? Сёння я надзеў яе першы раз.\n– Яна выглядае нічым не лепш за ўсе іншыя камізэлькі, якія вы надзявалі апошнім часам. Вы ўзялі за звычай прыходзіць на абед кожны раз у новай камізэльцы.\n– Кажуць, што за выдаткі маладосці трэба плаціць, але, на шчасце, адзення гэта не датычыць. Мая маці падумвае пра тое, каб выйсці замуж.\n– Гэта будзе першы раз.\n– Вы, безумоўна, ведаеце лепей. Але ў мяне такое ўражанне, што яна была замужам як найменш разы два.\n– Тры, калі быць матэматычна дакладным. Я хацеў сказаць, што гэта першы раз, калі яна думае пра замужжа. Ва ўсіх астатніх выпадках яна выскоквала, нават не задумваючыся. Хаця напраўду гэтым разам за яе думаю я. Разумееце, пасля смерці яе мінулага мужа прайшло ўжо два гады.\n– І вы, несумненна, мяркуеце, што кароткасць – сястра ўдаўства.\n– Мяне здаецца, што яна пачынае хандрыць і рабіцца сур’ёзнай, а гэта зусім ёй не пасуе. Першы сімптом, на які я звярнуў увагу, – гэта яе жальбы на тое, што мы жывем не па сродках. Усе прыстойныя людзі жывуць сёння не па сродках, а людзі нявартыя жывуць на сродкі іншых. Рэдкім таленавітым асобам удаецца спалучаць і першае, і другое.\n– Гэта не талент, а хутчэй кемлівасць.\n– Крызіс пачаўся тады, – працягнуў Кловіс, – калі яна раптам учапілася за ідэю, што позні час – гэта кепска, і захацела, каб я вяртаўся дадому не пазней за гадзіну ночы. І гэта яна казала мне, якому мінулым днём нараджэння споўнілася васямнаццаць!\n– Двума мінулымі днямі нараджэння, калі быць матэматычна дакладным.\n– Ну, гэта ўжо не мая віна. Я не збіраюся рабіцца дзевятнаццацігадовым, пакуль маёй маці ўсё яшчэ трыццаць сем. Трэба ж сачыць за вонкавым уражаннем!\n– Магчыма, зрабіўшыся сур’ёзнай, ваша маці зробіцца таксама крыху старэйшай.\n– Ні ў якім разе. Жанчыны пачынаюць перавыхоўвацца толькі тады, калі бачаць недахопы іншых. Вось чаму я і схапіўся за думку выдаць яе замуж.\n– І як, вы ўжо прасунуліся ў справе пошуку патрэбнай кандыдатуры ці проста падкінулі ёй ідэю і з надзеяй чакаеце, што яна зразумела ваш намёк?\n– Калі хочаш зрабіць нешта як мага хутчэй, зрабі гэта сам. Я знайшоў аднаго франта-вайскоўца, які без справы абіваўся ў клубе, і запрасіў яго разы з два дадому на абед. Большую частку жыцця ён правёў на індыйскай мяжы, дзе будаваў дарогі, дапамагаў справіцца з голадам і землятрусамі, карацей, займаўся ўсім тым, чым займаюцца на мяжы. Ён мог на пятнаццаці мовах дамовіцца з раздражнёнай кобрай і, верагодна, ведаў, як паводзіць сябе, калі дзікі слон забрыдзе на тваю пляцоўку для кракету, але з жанчынамі паводзіўся сціпла і няўпэўнена. Я цішком паведаміў маці, што ён ненавідзіць жанчын, і яна прадэманстравала ўсе свае таленты ў галіне флірту, а іх зусім нямала.\n– І як, джэнтльмен паддаўся?\n– Я чуў, як ён казаў у клубе, што шукае для свайго маладога сябра працу ў калоніях, чым цяжэйшую, тым лепш, а таму не сумняюся, што ён вырашыў увайсці ў нашу сям’ю.\n– Баюся, вы рызыкуеце зрабіца ахвярай перавыхавання сваёй маці.\nКловіс сцёр з вуснаў рэшткі турэцкай кавы і стоеную ўсмешку і марудна прымружыў правае вока, што, верагодна, магло абазначаць: “Ох, наўрад ці!”\n Флагеланты – рэлігіныя заходнееўрапейскія аскеты-фанатыкі ХІІІ–ХІV ст., што змярцвялі сваю плоць; у пераносным сэнсе – людзі, якія займаюцца самакатаваннем.


21 люты 2019, 19:02\nВіцебскі дзяржаўны ўнівэрсытэт\nУ Віцебскім дзяржаўным унівэрсытэце праходзяць мерапрыемствы, прымеркаваныя да Міжнароднага дня роднай мовы. Ні слова па-беларуску няма нават у праграме мерапрыемстваў.\nПаводле сайту russkiymir.ru, імпрэзы прайшлі у межах праекту «Твой мир — навек моя обитель», які рэалізуецца культурна-асьветніцкім таварыствам «Продвижение» пры падтрымцы фонду «Русский мир».\nВа ўнівэрсытэце ж цьвердзяць, што ўсё падрыхтавалі выключна выкладчыкі і студэнты.\nВыкладчыца катэдры ўсясьветных моваў Аляксандра Дубінкіна сказала, што ўдзельнічала ў падрыхтоўцы конкурсу «СлавФэст», які праводзіцца ў ВДУ ня першы год. Гэта конкурс для замежных студэнтаў, якія вывучаюць расейскую мову як мову выкладаньня. На ім чытаюць творы расейскіх пісьменьнікаў.\n«Але да дня роднай мовы ў ВДУ праводзяцца і імпрэзы, падрыхтаваныя катэдрай беларускага мовазнаўства», — падкрэсьліла спадарыня Дубінкіна.\nАдзіны беларускамоўны конкурс у праграме названы па-расейску\nДацэнт катэдры беларускага мовазнаўства, старшыня абласной арганізацыі ТБМ Юры Бабіч кажа, што да Дня роднай мовы падвялі вынікі конкурсу студэнцкіх праектаў «Мой зямляк ва ўсясьветнай культуры».\n«Найлепшымі былі прызнаныя праекты „Дзівосны сьвет дзядзькі Язэпа“, „Іван Хруцкі. Мой зямляк ва ўсясьветнай культуры“, „Пехатой да неба. Рыгор Барадулін як культурны брэнд Беларусі“, прысьвечаныя нашым знакавым асобам.\nПраект меў беларускую назву, безумоўна. Чаму ў праграме ён запісаны па-расейску, я ня ведаю».\nЗа апошнія гады катэдру беларускай філялёгіі на філфаку ВДУ некалькі разоў спрабавалі скасаваць.\n«Паўзучая русыфікацыя» Віцебскага дзяржунівэрсытэту\nУнівэрсытэцкая структура БРСМ правяла ў Інстаграме акцыю, удзельнікі якой чыталі на відэа беларускамоўныя вершы пад тэгам #мовагучыцьchallenge.\n«Пра ўдзел „Русского мира“ мы ня чулі»\nБольшасьць імпрэзаў да Дня роднай мовы ў Віцебскім дзяржаўным унівэрсытэце прысьвяцілі мове расейскай:\nконкурс «Мой родной язык — русский»,\nнавукова-мэтадычныя сэмінары па праблемах выкладаньня расейскай мовы,\nканфэрэнцыю «Феномен родного языка: философско-психологический, социокультурный и коммуникативно-лингвистический аспекты».\n«Беларуская мова амаль не гучыць у сучаснай школе, тым болей — ва ўнівэрсытэтах. Паўсюль — толькі расейская. Менавіта яна стала і галоўным камунікацыйным сродкам, і мовай нашых навуковых досьледаў. Таму — такія назвы і такія мерапрыемствы, — сказала адна з выкладчыц, якая папрасіла не называць ейнага імя. — Пра ўдзел „Русского мира“ мы ня чулі, бо імпрэзы штогод рыхтуем самі», — дадала яна.\nНа яе думку, хутчэй можна казаць не пра ўдзел, а пра ўплыў «русского мира» — як зьявы, якая ўвайшла ў жыцьцё беларусаў з расейскага тэлебачаньня і пачала зьмяняць самасьвядомасьць.\nШто да аб’яднаньня «Продвижение», то пра яго суразмоўцы ня чулі. Яно ня мае рэгістрацыі ў Віцебскім гарвыканкаме. Няма зьвестак пра ранейшую яго дзейнасьць. Гэтай структуры няма ў пераліку арганізацый-партнэраў фонду «Русский мир».\n17 спасылак, якія варта мець у закладках, калі пішаш па-беларуску\nЯе гэтулькі гадоў зьнішчаюць, а яна ўсё яшчэ жывая\nВучыцца на роднай мове. 8 фактаў пра беларускія школы\n«Россотрудничество»: Калі мы ня будзем займацца расейскай мовай у Беларусі, яна хутка зьнікне\n«Наша незалежнасьць толькі з Расеяй». Хто стаіць за прарасейскім сайтам, які атакуе «Новы час»


Да 30-годдзя ТБМ. Моладзь хоча пачуць харызматычных цікавых выступоўцаў – Наша Слова штодзень\nДа 30-годдзя ТБМ. Моладзь хоча пачуць харызматычных цікавых выступоўцаў\n29 ліпеня 2019, 20:58 ТБМ 12\nНа апытанне “Нашага слова” да 30-годдзя ТБМ адказаў старшыня Магілёўскай філіі арганізацыі Алег Дзьячкоў.\n– Вельмі шкада, што нашы менчукі заселі ў горадзе, як у Берасцейскай цвердзі, і не імкнуцца ехаць у рэгіёны. Тоны літаратуры выдаюцца ў сталіцы, яна ляжыць на паліцах, а ў рэгіёнах аўтараў не ведаюць і не чытаюць! Трэба ісці ў народ, ехаць самім да дзяцей і да шкаляроў!\nМы пастаянна запрашаем у Магілёў выбітных гісторыкаў і літаратараў. Такія людзі, як Ада Райчонак,Фелікс Шкірманкоў – прыклад таго, што калі чалавек хоча рабіць справу – ён будзе рабіць яе незалежна ад узросту, стану здароўя, сродкаў. На такіх людзей трэба арыентавацца! Не мае рацыі той, хто ные, што замінаюць і не дазваляюць. Нам ніхто не замінае, акрамя нашай ляноты і неарганізаванасці.\nЛадзім імпрэзы, сустрэчы, вандроўкі, лекцыі. Нас запрашаюць шматлікія ўстановы горада Магілёва. Мы, па-магчымасці, знаходзім агульную мову і з чы-ноўнікамі, і з грамадскасцю.\nМоладзь хоча, каб прыязджалі цікавыя і харызматычныя выступоўцы-гісторыкі, пісьмен-нікі і паэты. І такія ў нас ёсць: Віктар Жыбуль, Андрэй Хадановіч, Юры Жыгамонт. Са старэйшых асобаў: Леанід Дранько-Майсюк, Эдуард Акулін, Уладзімір Арлоў, Марыя Міцкевіч. Калі гэтыя асобы прыязджаюць, яны трымаюць увагу цэлай залы. Усе вельмі рады іх пачуць і пабачыць!\nУ нас не хапае харызматычных цікавых выступоўцаў – папулярызатараў Беларушчыны.\nМы запісалі нашу размову з Алегам Дзьячковым падчас вандроўкі магілёўцаў у Купалаўскія мясціны. У гэты дзень аптымістычны і натхнёны спадар Алег і яго сябры наведалі Радашковічы і Вязынку, даведаліся шмат новага пра творчасць Янкі Купалы і Ядвігіна Ш, пра дзейнасць А. Уласава і Я. Лёсіка, пабывалі на мемарыяле ў Курапатах у Менску і наведалі Ірыну Міхайлаўну Быкаву. Вандроўніцы з яго каманды ўсклалі да помнікаў кветкі, якія прывезлі са сваіх лецішчаў.


Свята для «Уладароў Стаўбцоўшчыны» — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\nНумары Соцыум Сям'я\n12.09.2017 08.09.2017 Марина Маглыш-Калинина445Комментарии on Свята для «Уладароў Стаўбцоўшчыны»\nУ мінулы нядзельны дзень на стадыёне «Юнацтва» ў Стоўбцах сабраліся сем’і, якія жывуць у вёсцы, каб у адкрытым спаборніцтве пазмагацца за званне «Уладара Стаўбцоўшчыны». Нягледзячы на тое, што званне атрымала толькі адна сям’я – Віталя і Вольгі Калдузавых з ААТ «Агранёманскі», – пераможаных у гэтым конкурсе не было.\nДля ўдзелу ў раённым этапе рэспубліканскага сямейнага сельскагаспадарчага праекта «Уладар сяла», які праводзіцца пад эгідай БРСМ ужо дзясяты раз, прыехалі чатыры сям’і, і кожнай з іх у першую чаргу варта падзякаваць за смеласць, імкненне паказаць сваю здатнасць. Незалежна ад набраных балаў выступленне кожнай сям’і было дастойным. І ў гэтым, несумненна, вялікая заслуга старшыняў прафкамаў, ідэолагаў ААТ «Дзераўное», ААТ «Жацерава», ААТ «Агранёманскі», прыватнага прадпрыемства «Профі-Аграцэнтр», якія знаходзіліся побач з сем’ямі з гаспадарак і падчас конкурсу, перажывалі за іх і падтрымлівалі.\nЗ прывітальным словам звярнуўся да ўдзельнікаў намеснік начальніка ўпраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання райвыканкама Іван Загдай.\n– Праца ў сельскай гаспадарцы нялёгкая, і мы хацелі б аздобіць яе такім святам, як конкурс «Уладар сяла». Таму і праводзім яго чарговы раз, – падкрэсліў Іван Міхайлавіч. Ён узначаліў журы, у складзе якога таксама працавалі старшыня райкама прафсаюзаў работнікаў АПК Тамара Калошыч, намеснік начальніка аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама Святлана Жыбуль, галоўны бухгалтар райкама ГА «БРСМ» Марына Сапега.\nПляцоўку ля стадыёна ўпрыгожылі чатыры імправізаваныя падворкі – адзін лепшы за другі. З выстаўкай тканых вырабаў і вышыванак, дамашнімі саленнямі ды марынаваннямі, духмянай выпечкай. Гаспадары падворкаў разам з дзецьмі ў прыгожых нацыянальных строях сустракалі гасцей з песнямі і караваямі.\nІмправізацыю арганізавала на сваім падворку сям’я Калдузавых з Драздоў. Высветлілася, што раніца ў іх доме пачынаецца пад квактанне курэй, у бадзёрым тэмпе. Віталь спяшаецца на сваю вадзіцельскую працу, Вольга – у кантору ААТ «Агранёманскі», дзе працуе вядучым юрысконсультам, а іх сыну, пяцікласніку Станіславу, фактычна патрэбна паспець у дзве школы – агульнаадукацыйную і дзіцячую школу мастацтваў. Хлопчык вучыцца іграць на баяне, фартэпіяна, гітары, а яшчэ – прыглядаецца да хобі свайго бацькі, які з металу робіць дэкаратыўныя рэчы. Падчас конкурсу кампанію Станіславу склала яго стрыечная сястра Софія. Для сям’і Калдузавых Стаўбцоўшчына стала лёсам: Віталь родам з Ляхавіцкага раёна, яго жонка – з горада Тальяці Самарскай вобласці.\nАд усёй Дзераўной прывезлі прывітанне яе карэнныя жыхары Віталь і Алена Кутасы, іх дачушкі Надзея і Софія. Сям’я Кутасаў дружная, працавітая. Віталь – механізатар, Алена – памочнік брыгадзіра на МТК «Заброддзе». У ААТ «Дзераўное» шчыравалі і іх бацькі. «Мы ад іх перанялі эстафету», – заўважае Алена Аляксандраўна. На конкурс сям’я прыехала з важкім куфэркам і калі адчыніла яго, то ўсе ўбачылі прыгожы сюрпрыз – беласнежныя шары-сэрцайкі. «Ляці, ляці, наша любоў!», – з такімі словамі сям’я адправіла іх у падарожжа над Стоўбцамі. А дачушкі-пястушкі ўручылі гасцям арыгінальныя салодкія падарункі.\nДружным гуртам, адзін за адным, крочыла на сцэну шматдзетная сям’я Казлоўскіх са Слабады. Тата, мама і пяцёра дзетак. Самая маленькая, дачушка Софія, – яшчэ немаўля. Усе хораша расказвалі адзін пра аднаго. «Наша сям’я – нібыта вясёлка, кожны яе колер сябруе адзін з другім, адзін без другога не можа».\nАграгарадок Горкі прадставіла сям’я Міхаіла і Наталлі Саўген. «Мы – паляводы», – з гордасцю казалі муж і жонка, якія не баяцца ніякой работы. Гэта ведаюць і трое іх дзяцей – Вольга, Вікторыя і Арцём, якія дапамагаюць бацькам спраўляцца з дамашняй гаспадаркай. На іх падворку водзіцца разнастайная жывёла, птушка. Пра гэта мы даведаліся з іх галасістых прыпевак. А яшчэ пра тое, што Наталля Міхайлаўна захапляецца спортам, выступала ад ААТ «Жацерава» на раённых спаборніцтвах.\nТворчы і кулінарны конкурсы былі, так бы мовіць, дамашняй загатоўкай, а вось спартыўна-жартоўная эстафета, запраганне і распраганне каня, вязанне бярозавага веніка сталі для бацькоў экспромтам, для гледачоў – яркім відовішчам. Удзельнікі ў літаральным сэнсе падстаўлялі адзін аднаму плячо, падавалі ў патрэбны момант руку, а дзеці гучна падтрымлівалі іх. Вясёлае свята не сапсаваў нават дождж. Праўда, з-за надвор’я прыйшлося адмяніць адзін планавы конкурс, звязаны з нарыхтоўкай дроў.\nСамым хвалюючым момантам свята стала падвядзенне вынікаў і ўзнагароджанне. Першымі былі заахвочаны салодкімі падарункамі самыя юныя яго ўдзельнікі – дзеці. Бацькам уручылі граматы і падарункі ад раённага камітэта БРСМ. Прыемна тое, што павіншавалі і адзначылі свае сем’і сельгаспрадпрыемствы. Выконваючы абавязкі дырэктара прыватнага прадпрыемства «Профі-Аграцэнтр» Мікалай Балабановіч асабіста прыняў удзел у цырымоніі ўзнагароджання.\nПа выніках конкурсу, як ужо было сказана вышэй, «Уладаром Стаўбцоўшчыны» названа сям’я Віталя і Вольгі Калдузавых з ААТ «Агранёманскі». Пераможцы атрымалі суперпрыз – падарункавы сертыфікат на атрыманне цяляці, а таксама права прадстаўляць наш раён у абласным этапе конкурсу, які пройдзе 14 верасня ў Капылі. У сваім першым інтэрв’ю сям’я Калдузавых звярнула ўвагу на тое, што гэты конкурс яшчэ больш аб’яднаў іх і пасля яго ў сям’і з’явіцца новая традыцыя, і гэта будзе ўдзел у розных іншых конкурсах.\nЗа дапамогу ў правядзенні конкурсу першы сакратар раённага камітэта БРСМ Анастасія Калодзінская выказала падзяку дырэкцыі лясгаса, фізкультурнікам раёна Анатолю Галаўко, Юрыю Кручку і Мікалаю Мазуру, жыхару Старога Свержаня Міхаілу Васільевічу Печанко і, безумоўна, спонсарам – раённай арганізацыі Аграпрамысловага саюза, райкаму прафсаюза работнікаў АПК.\nНа здымках: сюрпрыз з куфэрка ад сям’і Кутасаў; сям’я Калдузавых – пераможца конкурсу; конкурс запрагання і распрагання каня; дамашнія прысмакі; чый венік лепшы; жартоўная эстафета.


Прамысловыя прадпрыемствы Гародні працуюць у скарочаным рэжыме - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nШэраг прамысловых прадпрыемстваў Гародні функцыянуе ў рэжыме скарочанага працоўнага тыдня. Гэта датычыць машынабудаўнічых і металаапрацоўчых заводаў, такіх як “Гандальмаш”, “Карданныя валы” і “Такарныя патроны”. Зазвычай на “чатырохдзёнку” ці “трохдзёнку” працоўныя пераходзяць на падставе ўласнаручна напісаных заяваў. Дырэкцыя прадпрыемстваў пад пагрозамі звальнення прымушае работнікаў дабравольна адмаўляцца ад паўнавартаснага працоўнага тыдня, што, на думку актывіста незалежных прафсаюзаў Васіля Корабава, яскрава акрэслівае сітуацыю, у якой апынуліся людзі:\n– Людзі, якім засталося працаваць да пенсіі гадоў 10, вельмі баяцца, што іх зараз звольняць, а новыя працоўныя месцы цяпер цяжка знайсці. Усюды ідуць скарачэнні працаўнікоў, падзенне заробкаў. І людзі не ведаюць, што рабіць. А да пенсіі мусяць адпрацаваць пэўную колькасць гадоў.\nГалоўным чыннікам складанай фінансава–эканамічнай сітуацыі на прамысловых прадпрыемствах Гародні з’яўляецца неканкурэнтаздольнасць прадукцыі, якая ў большасці накіравана на расейскага спажыўца. У сувязі з эканамічным крызісам Расея адмовілася ад паставак у былых аб’ёмах, што выклікала пераназапашванне прадукцыі.


Catholic.by - Духоўная спадчына Вялікага Княства Літоўскага. Арцыбіскуп Кандрусевіч узначаліў урачыстасць у Бялынічах (+ вялікі фотарэпартаж)\n09.09.2019 11:48 Тэкст і фота: Мікола Гракаў / Catholic.by\nВялікі фотарэпартаж Дар’і Сярпейка з урачыстасці ў Бялынічах ТУТ>>>\nЗ кожным годам фэст у Бялынічах — месцы, дзе калісьці захоўвалася адна з самых шанаваных на нашых землях цудатворных ікон Маці Божай, — збірае ўсё большую колькасць вернікаў. Гэта сведчыць пра тое, што культ Маці Божай Бялыніцкай — «Каралевы Літвы і Русі» — паступова адраджаецца.\nТрадыцыйна сюды ідзе пешая пілігрымка з Магілёва.\nСёлета 76 пілігрымаў за два дні пераадолелі пешкі каля паўсотні кіламетраў, што аддзяляюць абласны цэнтр ад мястэчка на Друці, якое сотні гадоў таму выбрала для свайго трону на Магілёўшчыне Багародзіца.\nНа жаль, сёння замест велічнага санктуарыя, знішчанага бязбожнай савецкай уладай, тут ёсць толькі невялічкая каталіцкая каплічка. Каля яе пілігрымаў сустрэў і шчыра прывітаў душпастыр бялыніцкай каталіцкай супольнасці кс. Юзаф Сярпейка.\nАкрамя пешых пілігрымаў з Магілёва ў Бялынічы прыехалі два велапілігрымы — Сяргей і Дзмітрый Крывенкі з Бабруйска. Бацька з сынам пераадолелі на «жалезных конях» адлегласць каля 130 кіламетраў.\nБольш за паўсотні пілігрымаў прыбылі на ўрачыстасць у Бялынічах з Мінска разам з кс. канонікам Уладзіславам Завальнюком.\nГэты святар адзначаецца вялікай любоўю да Багародзіцы: менавіта ён зрабіў вельмі шмат для развіцця ў наш час культу Маці Божай Будслаўскай і цяпер клапоціцца таксама пра адраджэнне культу Бялыніцкай Мадонны.\nУсяго ў сёлетняй урачыстасці, цудоўна арганізаванай невялікай супольнасцю тутэйшых католікаў разам з іх руплівым душпастырам кс. Юзафам, узялі ўдзел некалькі соцень вернікаў з розных мясцін Беларусі, пераважна з Магілёўскага рэгіёну.\nСвяткаванню папярэднічала саракагадзіннае набажэнства, да якога далучыліся духоўныя валанцёры з іншых парафій.\nПраз адарацыю Езуса Хрыста ў Найсвяцейшым Сакрамэнце яны маліліся аб адраджэнні культу Маці Божай Бялыніцкай і аб развіцці Касцёла на Магілёўшчыне, а таксама перапрашалі Бога за грэх разбурэння святыні ў Бялынічах, за грахі святароў і супраць святароў, за грахі вернікаў і супраць вернікаў, за ўсе святатацтвы і знявагі Божага імені, а таксама за ўсе блюзнерствы супраць Найсвяцейшай Панны Марыі і ўсіх святых.\nПаколькі маленькая бялыніцкая капліца не магла змясціць і невялікай часткі ўсіх удзельнікаў урачыстасці, вернікі на чале з духавенствам у працэсіі скіраваліся на месца даўніх каталіцкіх могілак, дзе быў падрыхтаваны палявы алтар.\nУ працэсіі з пашанаю неслі абраз ХІХ стагоддзя — копію іконы Маці Божай Бялыніцкай, арыгінал якой лічыцца страчаным.\nВуліцамі Бялынічаў разам з вернікамі ішоў Біскупскі вікарый для горада Магілёва і Магілёўскай вобласці біскуп Аляксандр Яшэўскі SDB, а таксама Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч.\nМенавіта ён узначаліў цэлебрацыю ўрачыстай святой Імшы на палявым алтары. Перад пачаткам Эўхарыстыі арцыпастыра, пілігрымаў і ўсіх удзельнікаў урачыстасці шчыра прывітаў біскуп Аляксандр Яшэўскі.\nБіскупскі вікарый Магілёўшчыны асабіста клапоціцца пра адраджэнне культу Маці Божай Бялыніцкай і звязвае з гэтым спадзяванні на далейшае паспяховае развіццё Касцёла ў гэтым найбольш пацярпелым ад савецкай атэізацыі рэгіёне нашай Бацькаўшчыны.\nБіскуп Аляксандр выказаў надзею на тое, што праз два гады, калі будзе адзначацца 260-я гадавіна каранацыі абраза Маці Божай Бялыніцкай, на тым месцы, дзе спачываюць продкі сённяшніх мясцовых вернікаў — сведкаў колішняй велічы Бялынічаў, — будзе пабудаваны касцёл, і ў ім зноў будзе змешчана цудатворная ікона, якую іерарх і бялыніцкія католікі не трацяць надзеі адшукаць.\nБіскупскі вікарый Магілёўшчыны таксама павіншаваў арцыбіскупа Тадэвуша Кандрусевіча з 30-годдзем біскупскага служэння, якое першы каталіцкі іерарх, прызначаны ў пасляваенны час у Беларусі, адзначае сёлета.\nРаспачынаючы Эўхарыстыю, арцыбіскуп Кандрусевіч нагадаў пра тое, што наш народ здаўна ўшаноўвае Марыю як сваю Маці і Каралеву.\n«Нездарма заклік „Каралева Беларусі“ рашэннем беларускага каталіцкага епіскапату быў дададзены ў Ларэтанскую літанію. Падобныя заклікі дадалі ў гэтую папулярную марыйную малітву таксама ў Польшчы і Літве.\n„Каралева Беларусі, Каралева Польшчы, Каралева Літвы“: пашана да Маці Божай — гэта супольная духоўная спадчына Вялікага Княства Літоўскага, нашай гістарычнай дзяржавы, якую мы павінны берагчы і шанаваць», — падкрэсліў Старшыня Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі.\nУ прамоўленай падчас святой Імшы гаміліі ён у чарговы раз, як ужо рабіў гэта ў Будславе, Гудагаі і Браславе, засяродзіўся на найбольш актуальным сёння пытанні для сучаснага беларускага грамадства — праблемах і пагрозах для Богам створанага інстытуту сям’і. Арцыбіскуп нагадаў, што 2019 год у Касцёле на Беларусі прысвечаны сям’і як крыніцы радасці і надзеі моладзі.\n«Сёння, падчас гэтага бялыніцкага адпусту, мы павінны прасіць Марыю — Каралеву сем’яў, — каб Яна дапамагла бараніць беларускую сям’ю, якая знаходзіцца ў цяжкім крызісе.\nЯна вельмі моцна хворая. Больш за тое, гэтая хвароба носіць хранічны характар, і таму яе неабходна тэрмінова лячыць, бо заўтра можа быць ужо запозна», — з болем зазначыў арцыпастыр.\nЁн нагадаў, што заклік «Каралева сем’яў» у Ларэтанскую літанію увёў св. Ян Павел ІІ у 1995 г. падчас святкавання Юбілею 700-годдзя знаходжання святога дома з Назарэта ў італьянскім горадзе Ларэта. З гэтым домам звязана жыццё Святой Сям’і — Езуса, Марыі і Юзафа.\n«Уводзячы тытул Марыі як Каралевы сем’яў, святы Папа вучыць, што ўспамін жыцця Святой Сям’і ў Назарэце абуджае свядомасць святасці сям’і і паказвае каштоўнасці, якія знаходзяцца пад пагрозай у наш час: сужэнская вернасць, пашана да жыцця, выхаванне дзяцей і малітва, якія хрысціянскія сем’і могуць адкрыць у святым доме, каб потым стаць прыкладам хатняга Касцёла», — падкрэсліў арцыбіскуп Кандрусевіч.\n«Просячы заступніцтва Марыі як Каралевы сям’яў, мы павінны вучыцца ў Яе даверу да Бога ва ўсіх праблемах сучаснай сям’і, — адзначыў арцыбіскуп. Па традыцыі ён завяршыў гамілію кароткім малітоўным заклікам:\nСёння мы, людзі ХХІ стагоддзя, звяртаемся да Цябе, Маці Божая Бялыніцкая, наша Каралева, маліся за нас! Запрашаем Цябе ў нашыя сем’і! <…>\nМаці Бялыніцкая, барані нашыя сем’і, благаславі іх і выпрасі ў свайго Сына ласку, каб дзякуючы моцнай Богам сям’і наша Бацькаўшчына была моцнай».\nНа заканчэнне ўрачыстасці бялыніцкія вернікі падаравалі ўсім прысутным на ўрачыстасці святарам «пакуначкі» з салодкімі прысмакамі з Магілёўшчыны. Слоічкі са смачным бялыніцкім мёдам атрымалі ў падарунак таксама ўсе ўдзельнікі ўрачыстасці.\nАбноўлена 20.12.2019 18:02\n#Маці Божая Бялыніцкая (3)\n#Арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч (551)\n#Мінска-Магілёўская архідыяцэзія (1296)


Міжнародная канферэнцыя «Літаратура ў культурнай прасторы Беларусі і Кітая», прысвечаная народнаму паэту Беларусі Якубу Коласу | Museum.by\n17–18 мая 2019 года ў Цяньцзіньскім універсітэце замежных моў (Кітайская Народная Рэспубліка) праходзіла Міжнародная канферэнцыя “Літаратура ў культурнай прасторы Беларусі і Кітая”, прысвечаная народнаму паэту Беларусі Якубу Коласу. Удзел у ёй прыняла і дырэктар Дзяржаўнага літаратурна-мемарыяльнага музея Якуба Коласа – Зінаіда Мікалаеўна Камароўская. На працягу апошніх гадоў Цяньцзіньскі ўніверсітэт вядзе актыўную работу па вывучэнні і распаўсюджванні беларускай мовы ў Кітаі. Прымаючы пад увагу высокі ўзровень міждзяржаўнага супрацоўніцтва паміж Беларуссю і Кітаем, а таксама доўгую гісторыю сяброўскіх адносін паміж народамі, універсітэт з верасня 2018 года першым у Паднябеснай адкрыў спецыяльнасць бакалаўрыята “беларуская мова”. Тады ж у Цэнтры вывучэння Беларусі і беларускай мовы пры Цяньцзіньскім універсітэце адбылося ўрачыстае адкрыццё помніка Якубу Коласу (аўтар – беларускі скульптар Сяргей Гумілеўскі). Творы народнага паэта неаднаразова перакладаліся на кітайскую мову: у 1950 годзе, яшчэ пры жыцці Песняра, па-кітайску загучаў верш «Абаронцам роднай зямлі». У розныя часы ў перакладзе на кітайскую мову таксама былі апублікаваныя апавяданні «Васіль Чурыла» і «Макарка Навак», аповесць «Дрыгва», верш «Вецер».\nПадчас канферэнцыі Зінаіда Мікалаеўна ўручыла граматы музея Надзвычайнаму і Паўнамоцнаму Паслу Рэспублікі Беларусь у Кітайскай Народнай Рэспубліцы Кірылу Рудаму, рэктару Цяньцзіньскага ўніверсітэта замежных моў Чэнь Фачуню, дырэктару Інстытута еўрапейскіх моў і культур Цяньцзіньскага ўніверсітэта Лі Ініну, галоўнаму навуковаму супрацоўніку Інстытута сацыяльнага развіцця Цэнтра даследаванняў па пытаннях развіцця пры Дзяржсавеце КНР Ван Сяньцзю. Спецыяльнай падзякай ад музея за самаадданую працу ў справе папулярызацыі творчай спадчыны Якуба Коласа ў Кітаі была адзначана Вольга Шахаб, запрошаны прафесар Цяньцзіньскага ўніверсітэта замежных моў. Ува многім дзякуючы яе руплівасці і ініцыятыве стала магчымай гэтая сустрэча ў Паднябеснай, а таксама адкрыццё выстаўкі з фондаў музея Песняра ў Цяньцзіньскім універсітэце.\nПрыемна адзначыць той факт, што падчас канферэнцыі прайшло адкрыццё Цэнтра імя Якуба Коласа, галоўнай мэтай якога стане папулярызацыя беларускай мовы, літаратуры і культуры ў Кітаі.\nСустрэча на міжнароднай канферэнцыі паспрыяла далейшаму ўмацаванню адносінаў паміж Цяньцзіньскім універсітэтам замежных моў і Домам Песняра ў Мінску: была заключана дамова аб супрацоўніцтве паміж згаданымі ўстановамі. З фондаў Дзяржаўнага літаратурна-мемарыяльнага музея Якуба Коласа ў дар універсітэту для стварэння адмысловага куточка беларускага класіка былі перададзены кнігі, копіі рукапісаў, сувенірная музейная прадукцыя.


Плошча-2010: якой яна была і што нам дала?\nПлошча-2010 пачалася на Кастрычніцкай. Пасля закрыцця выбарчых участкаў людзі пачалі збірацца на мітынг апазіцыі. А 9-й гадзіне калона пратэстоўцаў выйшла на праспект і рушыла ў бок плошчы Незалежнасці, да Дому ўраду.\nДа апошняга лета Плошча-2010 лічылася самай масавай акцыяй гэтага стагоддзя ў Беларусі. Тады на пратэст выйшлі некалькі дзясяткаў тысяч чалавек. Людзі скандавалі «Сыходзь!», патрабуючы новых сумленных выбараў – без Аляксандра Лукашэнкі, якому Лідзія Ярмошына налічыла амаль 80 адсоткаў галасоў.\nАкцыя насіла выключна мірны характар. Але раптам з’явілася група людзей, якая пайшла штурмаваць Дом ураду. Гэта выглядала на спланаваную правакацыю – кажуць відавочцы.\n«Як толькі біццё шкла спынілася, адразу выскачылі спецвойскі і баявымі дубінкамі пачалі ўсіх збіваць. І я там быў збіты літаральна на ганку, таму што я не ўцякаў і спрабаваў спыніць гэтае збіццё людзей. Ніякіх падстаў тады ўжо разганяць і збіваць не было» – кажа кандыдат на прэзідэнцтва-2010 Віталь Рымашэўскі.\nПлошчу-2010 сілавікі разагналі хутка і брутальна. А кандыдат на прэзідэнцтва, паэт УладзІмір Някляеў да месца падзеяў нават не дайшоў. На яго і ягоную каманду напалі невядомыя ў чорным. Палітык страціў прытомнасць.\n«І калі я ачнуўся і вярнуўся з таго свету, першае, што я ўбачыў – гэта пабітых, пакладзеных людзей святлошумавымі гранатамі. Дарэчы, мая жонка атрымала пад ногі гэтую гранату. З жахам падумаў, што такі самы пагром чакае нас і на плошчы» – кажа кандыдат на прэзідэнцтва-2010 Уладзімір Някляеў.\nТады затрымалі больш за 700 чалавек, у выніку дзясяткі трапілі за краты ў справе аб масавых беспарадках. Сярод іх – шасцёра кандыдатаў на прэзідэнцтва.\nЗгадваючы тыя падзеі, сябра штабу Някляева Аляксандр Фядута упэўнены: Плошча-2010, аднак, не была марнай, без яе не было б сёлетніх пратэстаў.\n«Большасць тых, хто выходзіў, каб выказаць сваю нязгоду ў 2020 годзе, памятала пра тое, што магло адбыцца і што, на жаль, не адбылося 10 год таму. Я спадзяюся, яны ўлічваюць сёння нашыя памылкі» – кажа сябра штабу Уладзіміра Някляева, паліттэхнолаг Аляксандр Фядута.\nПраз 10 гадоў на вуліцы Беларусі выйшлі не дзясяткі, а сотні тысячаў чалавек, абураных несправядлівымі выбарамі. Нягледзячы на ґвалт з боку сілавікоў, пратэст не спыняецца ўжо больш за чатыры месяцы.\nТэгі: Аляксандр Фядута Плошча-2010 Уладзімір Някляеў


Пасланне Генеральнага Настаяцеля да моладзі з усіх салезіянскіх пляцовак у свеце з нагоды ўрачыстасці святога ксяндза Боско\nМая дарагая моладзь, ДАЗВОЛЬЦЕ ЕЗУСУ ВАС ЗАВАЯВАЦЬ!\nМая дарагая моладзь з усяго свету! Мае сябры і сяброўкі! Ведаеце, што я вам скажу? Мяркую, мне вельмі добра ўдалося зразумець тое, што перажываў ксёндз Боско, калі пісаў хлопцам у розныя дамы і араторыі, кажучы ім, што яму моцна іх не хапае, што ён шчыра прагне вярнуцца, каб быць з імі. Магу вас запэўніць, што я прагну перажыць гэтую прыгожую ўрачыстасць ксяндза Боско ў кожным месцы нашага салезіянскага свету і павіншаваць вас асабіста. І маліцца разам. І ўсміхацца, радавацца, спяваць і танцаваць, як мы звычайна гэта чынім, выражаючы нашу вялікую салезіянскую радасць. «Быць радасным — вось аснова святасці», — казаў св. Дамінік Савіо.\nЗ той прычыны, што я змагу прысутнічаць толькі ў адным месцы, праз гэтае пасланне я хачу трапіць у вашыя сэрцы, далікатна просячы вас, каб вы пажадалі прыняць, дарагія хлопцы і дзяўчаты, мае найлепшыя пажаданні шчасця і святасці, якія я скіроўваю да кожнага з вас.\nКалі вы будзеце перажываць вялікую ўрачыстасць ксяндза Боско, я буду знаходзіцца ў Сьера-Леонэ, на афрыканскім кантыненце, з нашымі сабратамі салезіянамі, якія пажадалі застацца там нават у цяжкі перыяд эпідэміі віруса Эбола, будучы разам з хлопцамі і дзяўчатамі, якія з-за гэтай хваробы страцілі сваіх татаў і мам, і для якіх цяпер мы з’яўляемся адзінай сям’ёй. Калі я буду сярод іх, я скажу ім, што моладзь з салезіянскіх пляцовак усяго свету і ўся наша Салезіянская Сям’я памятаюць пра іх.\nА я, думаючы пра вас і пасланне, якое можа стаць для вас адпраўным пунктам у дзень урачыстасці ксяндза Боско, хачу сказаць вось што: МАЯ ДАРАГАЯ МОЛАДЗЬ, ДАЗВОЛЬЦЕ ХРЫСТУ ВАС ЗАВАЯВАЦЬ!\nЗгодна з тым, у чым я пераконваю ўсю Салезіянскую Сям’ю ў свеце, я прашу вас: дазвольце Пану «ўкрасці» вашыя сэрцы. Мая дарагая моладзь, не бойцеся таго, што Пан Езус стане вельмі важнай часткаю вашага жыцця. Не бойцеся таго, што Пан Езус вельмі глыбока ўвойдзе ў вашыя сэрцы, да такой ступені, што не зможаце без Яго жыць.\nМагчыма, нехта спытае ў мяне, навошта я кажу вам пра гэта. Па-першае, таму што люблю вас і прагну для ўсіх вас, хлопцы і дзяўчаты, поўнага і шчаслівага жыцця; па-другое, таму што пра гэта сказаў бы вам ксёндз Боско, як ён казаў гэта сваім хлопцам з Вальдокка; па-трэцяе, і што самае важнае, бо такая ёсць праўда: гэта відавочна, што з Езусам усё набывае адпаведны бляск.\nНе думайце, што ў грамадстве, горадзе або месцы вашага жыхарства ёсць шмат такіх, хто скіруе да вас гэтае запрашэнне. Гэта не модна. Аднак жа любоў Бога да кожнага з вас, мая дарагая моладзь, гэта не пытанне моды, а рэчаіснасць, якая даходзіць да кожнага месца і да ўсіх людзей, калі яны дазволяць, каб у іх сэрцы гучаў Яго голас.\nВось, што канкрэтна я прапаную вам:\nПрапаную вам спыніцца, так надоўга, наколькі гэта магчыма, каб услухацца ў сябе, каб увайсці ў свой унутраны свет, каб прыслухацца да свайго ўнутранага голаса.\nПрапаную вам, калі ўжо апынецеся ў сваім унутраным свеце, шукаць прысутнасць Бога, які ёсць Любоў, Жыццё і пастаянная Навіна. Запрашаю вас да гэтага досведу — адкрыцця і пазнання Яго.\nПрапаную дазволіць, каб вам дапамаглі ў гэтым быцці шукальнікамі Бога, каб навучыцца чытаць жыццё як благаслаўленне Бога, захапляцца Яго прысутнасцю і Яго адбіткам у вас, а таксама пазнаць Яго як таго, хто сапраўды шукае вас, ёсць разам з вамі і жыве ў вас.\nПрапаную вам зведаць пачуцці, якія прывядуць вас да асабістага спаткання з Езусам; спаткання, якое заўсёды будзе вас зачароўваць і гарантуе трываласць вашаму жыццю.\nПрапаную вам сталець у праўдзівым сяброўстве з Езусам, сяброўстве, якое будзеце ўмацоўваць у асабістай і супольнай малітве, у сакрамэнце Эўхарыстыі, а таксама ў сакрамэнце пакаяння і паяднання.\nПрапаную вам папрасіць Бога Айца, каб удзяліў дар Святога Духа, які ўмацуе вас у выбары належаць толькі Яму, быць паслядоўнікамі Езуса.\nПрапаную вам вучыцца штораз больш цаніць сям’ю, сяброўства, братэрства і салідарнасць з тымі, хто церпіць.\nПрапаную вам яшчэ нешта надзвычайнае: адказаць на выклік прыняцця жыцця як дару і як служэння, што, несумненна, зробіць вас лепшымі і надасць поўны сэнс вашаму жыццю.\nІ ўсё гэта ажно да моманту, калі выспее ваша ўласная праграма жыцця, рэалізуючы мару Бога адносна кожнага з вас, з перакананнем, што ў кожнай сітуацыі, як бы там ні было, гэтая мара заўсёды будзе гарантыяй вашага шчасця.\nМая дарагая моладзь, завяршаю падобна як і пачынаў — маім прывітаннем і пажаданнем больш радаснага перажывання ўрачыстасці нашага любімага ксяндза Боско. Няхай Успамога Хрысціянаў, Маці, якая зрабіла ўсё для яго, будзе надалей вашым бяспечным прыстанкам і няхай Пан Езус надалей заваёўвае вашыя сэрцы і вашае жыццё.\nЗ сардэчнымі абдымкамі,\nКс. Анхэль Фэрнандэс Арцімэ SDB\n(пераклад с польскай мовы: Валянціна Грамыка)


Дзіўныя падарожжы Геракла (2 сезон) - глядзець серыялы онлайн\nАўдыё: mpg123, 64 kb / s\nЎсе сезоны: 1 сезон2 сезон3 сезон4 сезон5 сезон6 сезон\nабноўлена: Усе серыі 2 сезона\nГод выпуску: 1995\nНазва серыяла: Дзіўныя падарожжы Геракла (2 сезон)\nАрыгінальнае: Hercules: The Legendary Journeys\nКраіна: СШАНовая Зеландыя\nРэжысёр: Брус КэмпбеллМарк БислиТимоти Бонд\nЖанр: Серыялы онлайн\nУ ролях: Кевін сорбіт, Майкл Херст, Кевін Сміт, Роберт Требор, Джэфры Томас, Пол Норелл, Брус Кэмпбэл, Аляксандра Тайдингс, Ліда недалёка Холлоуэй, Тамара Горскі, Джына Торэс, Джоэль Табека, і іншыя.\nУ Новай Зеландыі з 1995 па 1999 год пачалі здымаць амерыканскі серыял - Hercules: The Legendary Journeys (1999). Серыял зняты па старажытнагрэцкім міфам і легендах, пра героя, вялікім сынам Зеўса Геракла. На працягу ўсяго серыялу яго будзе суправаджаць пляменнік і лепшы сябар Іалай. Місія іх была абараняць і ратаваць людзей ад зладзеяў старажытнай Грэцыі, а таксама ад многіх міфічных істот. Таксама з'явіцца ў іх шмат сяброў і шмат ворагаў. Ну галоўным сюжэтам гэтага бэстсэлера ёсць паляванне яго шкоднай мачахі Геры і злога брата Арэса за Геркулесам. Арэса не падабацца, што Геракл станавіцца ў яго на шляху абараняючы мірных людзей, а Гера помсціць за здраду бацькі.\nсерыял Дзіўныя падарожжы Геракла (2 сезон)завецца тым, што ён быў зняты самымі сучаснымі на той час тэхналогіямі, каб можна было рэалістычна паказаць, як менавіта выглядалі монстры і вялікія багі старажытнай Грэцыі многія тысячы гадоў таму назад.\nБылі таксама знятыя поўнаметражныя фільмы «Геракл і жанчыны-амазонкі», «Геракл і загубленае царства», «Геракл і Лабірынт Мінатаўра» якія таксама парадавалі аматараў і фанатаў гістарычных фільмаў і старажытнагрэцкай міфалогіі.\nГлядзець онлайн серыял і пагрузіцца ў гістарычнае мінулае старажытнай Грэцыі.\nФільм падарожжы 1986 глядзець онлайн


Мядзельскі сельсавет: ад вострава Замак да кветак сакуры | Планета Беларусь\nМядзельскі сельсавет: ад вострава Замак да кветак сакуры\nАвтор: Наталля Лiсiцкая\nИсточник: “Нарачанская зара”\nМядзельскі пасялковы сельсавет быў створаны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Мядзельскага раёна Вілейскай вобласці (з 20 верасня 1944 года – Маладзечанскай, з 20 студзеня 1960 – Мінскай). Ну а вёскі сучаснага Мядзельскага сельсавета першапачаткова ўваходзілі ў іншыя сельсаветы: Лук’янавіцкі і Баярскі Мядзельскага раёна і Лацвянскі Пастаўскага.\nПа стане на 1 студзеня на тэрыторыі сельсавета 45 населеных пунктаў, у якіх пастаянна жывуць 1574 чалавекі (у тым ліку 898 працаздольнага ўзросту, 169 маладзейшых і 507 – старэйшых за працаздольны ўзрост). Найбольш жыхароў у аграгарадках Баяры (331) і Лук’янавічы (266), вёсках Лотва (173), Сосны (116) і Мікольцы (91). А ў Чалеях пастаянных жыхароў няма зусім.\nСельвыканкам знаходзіцца па-за межамі сельсавета – у Мядзеле. У Лук’янавічах і Лотве ёсць ФАПы, у Лук’янавічах сельскія клуб і бібліятэка, у Лотве – Дом майстра, у Баярах – бібліятэка-дом вольнага часу. Магазіны маюцца ў Лук’янавічах, Баярах, Лотве і Соснах. А вось храмаў і ўстаноў адукацыі на тэрыторыі сельсавета няма (апошняе абумоўлена ў тым ліку і невялікай адлегласцю населеных пунктаў да райцэнтра). На тэрыторыі сельсавета знаходзяцца сельгасугоддзі і вытворчыя аб’екты ААТ “Мядзелаграсэрвіс” і “Мядзельскае аграпрамэнерга”, уладанні Мядзельскага і Навамядзельскага лясніцтваў. З курортных устаноў – санаторый “Сосны”, са спартыўных – Рэспубліканскі цэнтр падрыхтоўкі па парусным спорце. Ёсць і аб’екты, спецыяльна створаныя для турыстаў: дэндрасад і Аптэкарскі сад.\nШэсць прычын наведаць Мядзельскі сельсавет\n1. Прынесці кветкі да помніка партызанам\nГэты помнік – самы пазнавальны аб’ект не толькі Мядзельскага сельсавета, але і ўвогуле Нарачанскага краю.\n27 сакавіка 1944 года ля вёскі Пасынкі адбыўся бой партызан брыгады імя Варашылава з акупантамі, якія прарываліся ў з Пастаў на дапамогу акружанаму мядзельскаму гарнізону. Ворага разграмілі, але загінула і шмат партызан. Непадалёк ад месца бою, побач з вёскай Мікольцы ў 1952 годзе быў пастаўлены помнік партызанам Вілейшчыны (да верасня 1944 года нашы мясціны былі ў складзе Вілейскай вобласці). У 1968 годзе яго знеслі, а на тым месцы пабудавалі велічную стэлу вышынёй 24 метры. Побач з прыступкамі да яе напісаны назвы 17 партызанскіх брыгад і атрадаў, якія білі ворага на Мядзельшчыне. Стэла тады атрымала назву “Помнік партызанам і партызанкам зямлі Нарачанскай”. У каталогах і турыстычных даведніках па-рознаму называюць гэты помнік: дзе – партызанам Вілейшчыны, а дзе – партызанам і партызанкам зямлі Нарачанскай. Якраз той выпадак, калі паралельныя назвы – не памылка, а адлюстраванне гісторыі знакавага аб’екта.\nТут – радзіма фестывалю харавога мастацтва “Пеўчае поле” (да 1995 года называўся “Нарачанскія росы”), які апошнім часам праводзіцца ў Мядзеле.\n2. Падумаць пра вайну і мір\nУ гэтых мясцінах ваявалі не толькі ў Вялікую Айчынную. Захавалася шмат нямецкіх умацаванняў часоў Першай сусветнай вайны. Самае вядомае (побач двойчы праводзіліся гістарычныя рэканструкцыі) – Вышыня 217. Знаходзіцца каля вёскі Пасынкі, недалёка ад велічнай стэлы, якую мы наведалі ў першую чаргу.\nА вось што тычыцца ўмацаванняў Рускай імператарскай арміі, то час ад іх амаль нічога не пакінуў: яны былі драўляныя.\nБольш як праз стагоддзе пасля тых падзей усведамляеш справядлівасць вядомых ісцін пра Першую сусветную як вайну за перадзел свету, несправядлівую з боку ўсіх краін-удзельніц. Карыслівую для тых, хто яе развязаў.\nАднак не для тых, хто апынуўся ў акопах – з таго ці іншага боку. Яны шчыра выконвалі салдацкі абавязак і нават здзяйснялі подзвігі, але хацелі міру – пачытайце хаця “На імперыялістычнай вайне” Гарэцкага ці “На заходнім фронце без перамен” Рэмарка. Многія, каго вайна зрабіла ворагамі, спачылі побач у нашай зямлі – на ёй засталіся не толькі ўмацаванні, але і пахаванні.\n3. Даведацца, дзе радзіма Мядзела\nЯна далекавата ад цяперашняга райцэнтра – на востраве Замак возера Мядзел (не блытайце з аднайменным паўвостравам возера Мястра). Першая вядомая згадка пра наш горад – ў лісце Гедыміна рыжскаму біскупу. У 1324 годзе вялікі князь паведамляе пра агрэсію тэўтонцаў: “…Таксама яны напэўна захапілі б наш замак Мядзела, каб ён не быў так добра ўмацаваны, аднак мноства людзей яны забілі і многіх павялі ў палон”. Мяркуецца, пазней большасць жыхароў тых мясцін памерла праз эпідэмію, а астатнія перасяліліся да возера Мястра. А вось назву паселішчу пакінулі ранейшую – Мядзел.\n4. Стаць сведкам сустрэчы самай кароткай ракі з самым вялікім возерам\nТак, менавіта на тэрыторыі Мядзельскага сельсавета знаходзіцца самая кароткая рака Беларусі – Скема. Яе даўжыня – 260 метраў, шырыня – 3-4 метры. А вось плошча вадазборніка сур’ёзная – 133 квадратныя кіламетры. Скема злучае азёры Мястра і Нарач. Як вядома, Нарач – самае вялікае возера краіны, нездарма яго часта называюць беларускім морам. Яго даўжыня – 12,8 кіламетра, шырыня – 9,8, плошча – 7960 гектараў. Найбольшая глыбіня – 24,8 метра, сярэдняя – 8,9.\n5. Убачыць расліны Сярэдняй Азіі і Паўночнай Амерыкі\nДля гэтага зусім не абавязкова выпраўляцца ў доўгае далёкае падарожжа. Можна наведаць дэндрасад – экскурсійны аб’ект Нацыянальнага парку “Нарачанскі”. Месціцца ля вёскі Мікольцы, паміж азёрамі Нарач і Мястра. Створаны ў 2002 годзе, займае плошчу 16 гектараў. Калекцыйны фонд дэндрасада налічвае больш за паўтысячы відаў раслін, якія ў натуральных умовах у Беларусі не растуць. Тэрыторыя падзелена на геабатанічныя зоны. У дэндрасадзе размясціліся кавалачкі Еўропы і Сібіру, Далёкага Усходу і Сярэдняй Азіі, Крыма, Каўказа і Паўночнай Амерыкі.\nЦікавыя і калекцыі дэкаратыўных раслін. Напрыклад, бэзу і руж. Самі разумееце, цвітуць гэтыя расліны ў розны час – так што адным наведваннем дэнрасада абмежавацца цяжка.\nЁсць Музей лесу. У экспазіцыі – шэсць блокаў, прысвечаных асноўным лесаўтваральным пародам Беларусі. Можна прасачыць усе стадыі развіцця расліны (ад насення да дарослага дрэва), а таксама паглядзець на чучалы жывёл – тыповых прадстаўнікоў нашых лясоў. З аглядавай пляцоўкі на другім паверсе адкрываюцца непаўторныя краявіды.\nНаведванне дэндрасада і музея лесу платнае.\n6. Убачыць цвіценне сакуры\nНямногія могуць дазволіць сабе паездку ў Японію: трэба шмат часу і грошай, а цяпер яшчэ і абмежаванні з’явіліся ў сувязі з пандэміяй… Але не бядуйце: паглядзець, як цвіце сакура, можна і ў Аптэкарскім садзе (яна прышчэплена на сліву). А яшчэ тут ёсць магчымасць даведацца таямніцы лекавых раслін, захапіцца прыгажосцю камянёў, паспытаць духмяныя фітачаі, сфатаграфавацца ў вобразе траўніка…\nАптэкарскі сад – экскурсійна-турыстычны комплекс “БелАсептыкі”, які адчынены з 2014 года. Месціцца ля вёскі Гатавічы, паміж трох азёр: Нарач, Мястра і Белае. Створаны паводле прынцыпу манастырскіх агародаў (крыжападобная размяшчэнне і вырошчанне пэўных відаў раслін).\nНаведанне Аптэкарскага сада платнае.\nХоць да большасці знакавых мясцін можна дабрацца на рэйсавым аўтобусе, зручней будзе скарыстацца ўласным транспартам.\nМноства ўражанняў і фотаздымкаў. Хочацца нечага больш матэрыяльнага? Тады звярніце ўвагу на чайныя зборы ад “БелАсептыкі” – яны прадаюцца ў “Аптэкарскім садзе”.\nУстаноў грамадскага харчавання на тэрыторыі сельсавета няма. Але ж выручыць тэрытарыяльная блізкасць да райцэнтра, дзе ёсць кавярня ў гасцініцы і “Сінгл-кафэ”, а таксама бургерная.\nНа тэрыторыі сельсавета шмат аграсядзіб (адрасы і тэлефоны шукайце на сайце Мядзельскага райвыканкама). Можна заначаваць і ў Мядзеле, дзе да вашых паслуг гасцініца і фізкультурна-аздараўленчы цэнтр. А таксама аграсядзібы.


Чэргаў – няма. Новы пункт па абслугоўванні іншаземцаў у Беластоку | Гарадзенская вясна\n“Абслугоўванне кліентаў-іншаземцаў цяпер праходзіць у нармальным рэжыме”, – запэўніваюць ва Управе Падляшскага ваяводства ў Беластоку.\nЯк мы раней паведамлялі, амаль штодня ў аддзел па справах грамадзянства ды іншаземцаў утвараліся вялізныя чэргі, пераважна з украінцаў і беларусаў. Часта даходзіла да выкліку паліцыі ў сувязі са спрэчкамі паміж людзьмі, таксама выяўляліся факты продажу месцаў у чарзе.\nВырашыць праблему вырашылі з дапамогай сучаснага пункта па абслугоўванні іншаземцаў. Кажа дырэктар аддзела па справах грамадзянства ды іншаземцаў Анджэй Гаўкоўскі:\n– Зніклі чэргі перад ваяводскай управай. Зніклі спробы выстройвання гэтых чэргаў асобамі, якія выяўлялі лепшую “фізічную форму”. Такія факты мы фіксавалі. Выклікі паліцыі для нас былі нармальнай практыкай. На сённяшні дзень такіх праблем няма. Усе асобы, якія зарэгіструюцца праз інтэрнэт, могуць вырашыць без праблем свае пытанні. Адбываецца гэта даволі спраўна.\nЯк дадае дырэктар Гаўкоўскі, цяпер праз інтэрнэт можна зарэгістравацца на атрымацца дазволу на часовае і пастаяннае пражыванне ў Польшчы. Хоць і тыя, якія звернуцца ў аддзел у звычайным рэжыме, без папярэдняй рэгістрацыі, таксама будуць прынятыя але такі зварот можа заняць больш часу.\n“Рэгістрацыя праз інтэрнэт спраўджваецца на практыцы” – кажуць наведвальнікі. Дзяўчына з Гародні, якая навучаецца ў адной з беластоцкіх вучэльняў:\n– Навучаюся на філалогіі. Сюды звярнулася дзеля атрымання “побыту”. Пашчасціла, што з’явілася гэтая рэгістрацыя праз інтэрнэт, бо раней былі вялізныя чэргі. Мне было нават страшна. Але акурат на той момант, як мне трэба было падаваць дакументы, з’явілася інтэрнэт-рэгістрацыя, і мяне гэта выратавала.\nСтарэйшы мужчына з Расеі:\n– Раней гэта шмат часу займала. Спісы тут складалі, на руцэ нумары запісвалі, проста як у Савецкім Саюзе.\nРР: А цяпер колькі часу вам заняла рэгістрацыя праз інтэрнэт?\n– Можа некалькі секундаў. Я папярэдне атрымаў смс-паведамленне пра змену парадку рэгістрацыі ды вельмі гэтаму ўзрадаваўся.\nУ новым пункце абслугоўвання – інфармацыйныя табло, білетамат і шэсць акенцаў для прыняцця наведвальнікаў.\nЦяпер абслугоўванне кліентаў вядзецца на чатырох мовах: польскай, украінскай, англійскай і расейскай.\nУ перспектыве, запэўніваюць ваяводскія чыноўнікі, мае з’явіцца і беларуская, паколькі грамадзяне Беларусі складаюць каля 70% ад колькасці тых асобаў, якія звяртаюцца па атрыманне “сталага побыту” у Польшчы. Калі казаць пра “часовы побыт”, то тут пераважаюць грамадзяне Украіны.\nКошт праекту па стварэнні пункта па абслугоўванні іншаземцаў складае 1 млн 400 тыс. злотых, з якіх 1 млн паходзіць са сродкаў праграмы Krajowego Funduszu Azylu, Migracji i Integracji, а 400 тысяч – з дзяржаўнага бюджэту.\nПраект ахоплівае тры пункты: стварэнне залы для абслугоўвання іншаземцаў, навучанне супрацоўнікаў ваяводскай управы, якія працуюць з іншаземцамі, ды стварэнне шматмоўнага інтэрнэт-партала для замежных грамадзян (гэты пункт плануецца рэалізаваць да канца года).\nУкраінцы і беларусы “штурмуюць” ваяводскую Управу ў Беластоку\nЧытай больш на: https://www.racyja.com/sumezhzha/chergau-nyama-novy-punkt-pa-abslugouv/


PortableApps: Як працуюць праграмы Windows | Навіны гаджэта\nВы працуеце з вялікай колькасцю прыкладанняў у Windows? У гэтым выпадку і ў вас мала месца на вашым персанальным кампутары, магчыма, вам спатрэбіцца выкарыстоўваць спецыялізаванае прыкладанне, якое дапаможа вам выклікаць пэўную колькасць інструментаў без неабходнасці ўсталёўваць усе іх у аперацыйнай сістэме.\nАдна з такіх альтэрнатыў мае назву "PortableApps", якая мае досыць простую аперацыю, калі нават карыстальнік без большага ведання базавых вылічэнняў можа яе выкарыстоўваць. не прапускаючы ніводнага прыкладання, якое вы маглі б выкарыстоўваць у любы час. Вядома, ёсць некалькі патрабаванняў, якія неабходна мець пад рукой, некаторыя з якіх мы згадаем вам у тым, што ідзе ў гэтым артыкуле.\n1 Загрузіце, усталюйце і наладзьце PortableApps\n2 Завяршэнне і запуск PortableApps\nЗагрузіце, усталюйце і наладзьце PortableApps\nМы рэкамендуем вам загрузіць гэта дадатак непасрэдна «PortableApps»З яго афіцыйнага сайта і больш не, з іншых альтэрнатыўных сайтаў, бо на апошнім можа быць вялікая колькасць прыкладанняў са шкоднасным кодам, а таксама тых, якія класіфікуюцца як« AdWare ». Пасля пераходу на яго афіцыйны URL можна выбіраць выканаць загрузку гэтага інструмента кліентам Або купіце флэш-назапашвальнік USB з усімі інструментамі, гатовымі для выкарыстання з першага моманту, калі вы яго атрымаеце.\nКалі вы вырашыце выбраць першы варыянт, у вас пад рукой павінен быць USB-назапашвальнік вялікай ёмістасці, які на самай справе ўяўляе сабой той, які перавышае 4 ГБ. Невялікі файл памерам усяго 3.58 мегабайт будзе той, які вы зможаце загрузіць, і які пакрокава дапаможа вам атрымаць усе тыя інструменты, якія вам могуць спатрэбіцца ў любы момант.\nЭкран, вельмі падобны на той, які мы прапанавалі ў верхняй частцы, - гэта той, які вы знойдзеце ў пэўны момант і які пытаецца пра вас лепшы спосаб запуску прыкладанняў што ў вас ёсць пазней; У першую чаргу, гэта кажа пра наступныя варыянты:\nПадвеска USB. Гэта лепшая альтэрнатыва, бо на вашай прыладзе будуць усталяваны ўсе прыкладанні, да якіх вы можаце перанесці яго на любы кампутар Windows, каб запусціць інструмент, з якім вы хочаце працаваць у гэты момант.\nПрастора ў воблаку. Калі ў вас няма флэшкі, і вы заўсёды пераязджаеце ў розныя месцы, вы можаце сінхранізаваць "PortableApps" з любой з вашых хмарных службаў, каб інструменты, якія вы хочаце выкарыстоўваць, былі захаваны ў гэтых месцах.\nМясцовае месцазнаходжанне. Уласна, гэта маецца на ўвазе месца на цвёрдым дыску, а гэта значыць, што вы будзеце ўсталёўваць усе прыкладанні звычайным спосабам, чаго нам варта паспрабаваць пазбягаць, таму што лепш за ўсё выкарыстоўваць інструменты без усялякай залежнасці.\nЯны прызначаны для таго, каб зрабіць тры найбольш важныя варыянты, паколькі канчатковы карыстальнік павінен вырашыць, які з іх лепш для яго. Калі вы выбіраеце USB-шпіон, вы павінны ўставіць яго прама зараз, перш чым перайсці да наступнага кроку. Пасля выканання гэтага дзеяння неабходна выбраць адпаведную літару дыска.\nЗавяршэнне і запуск PortableApps\nПасля завяршэння кожнага з этапаў, прапанаваных майстрам ўстаноўкі, вы ўбачыце, што на персанальным кампутары не захоўваецца абсалютна нічога, калі мы абралі параметр USB pendrive. Калі мы абралі другі варыянт (воблака), калі на нашым персанальным кампутары будзе невялікі кліент ён выкліча ўсе прыкладання, якія захаваны ў гэтай прасторы.\nПрацягваючы наш прыклад, калі мы абралі USB-шпіон, мы рэкамендуем вам вывучыць яго, дзе вы можаце ўбачыць, што ён існуе каталог, файл тыпу "аўтазапуск" і выкананы файлГэтыя два апошнія непасрэдна звязаны паміж сабой. Кожны раз, калі вы ўстаўляеце USB-адаптар у персанальны кампутар, кліент запускаецца і паказвае акно з усімі тымі праграмамі, якія ёсць на прыладзе. Калі ў вас усё яшчэ няма, з'явіцца ўсплывальнае акно з просьбай загрузіць любы з даступных праз "PortableApps", выбраўшы толькі тыя, з якімі вы збіраецеся працаваць, каб не насыціць прастору на вашай флэш-памяці. дыск.\nПоўны шлях да артыкула: Навіны гаджэта » агульны » праграмнае забеспячэнне » PortableApps: сакрэт партатыўных прыкладанняў без усталёўкі на Windows


Марына Лобава: “Усё жыццё круціцца вакол сына і калоніі” – Свабоду палітвязьням!\nМарына Лобава: “Усё жыццё круціцца вакол сына і калоніі”\n12.09.2012 Апублікавана ў Навіны\nКожны пражыты намі дзень — для кагосьці чарговы дзень у вязьніцы альбо калоніі. Як жывецца за кратамі ды калючым дротам людзям, асуджаным за палітычную актыўнасць? З якімі праблемамі яны штодня сутыкаюцца? Ці ўдаецца вырашыць іх і калі так, то якім коштам? Рэдакцыя сайту palitviazni.info распытала пра гэта Марыну Лобаву — маму палітвязьня Эдуарда Лобава, які адбывае 4-гадовы тэрмін зьняволення ў калоніі “Ваўчыныя норы” каля горада Івацэвічы. Напярэдадні нашай сустрэчы было вядома, што ў Эдуарда з’явіліся праблемы са здароўем, і бацькі паслалі яму бандэроль з вітамінамі, якую маладафронтавец доўга не мог атрымаць…\n— Марына, скажыце, калі ласка, якія апошнія навіны ад Эдуарда? Ці дайшла да яго бандэроль? Ці палячыў ён зубы?\n— Я атрымала ўчора ад яго ліст, караценькі, менш чым на старонку. Ён піша, што з моманту апошняй размовы па тэлефоне навін асаблівых ў яго няма, кожны дзень падобны адзін на другі, таму піша вельмі мала. Мяркуючы па лісце, паколькі ён не згадаў бандэроль — напэўна, яна яшчэ да яго не дайшла. Гэта вельмі доўгі працэс, яна можа ісці — дакладней, ляжаць у іх на складзе — тыдні і тры. Ніхто не спяшаецца вымаць са склада і аддаваць зьняволенаму, ўсе занятыя… Наконт зубоў — ён піша, што на бліжэйшыя выходныя плануе пайсьці і паспрабаваць палячыць зубы, калі яго прымуць. Ну, калі не прымуць — тады ўжо мне паведаміць у наступным лісце або тэлефоннай размове, прыйдзецца мне зноў ехаць да адміністрацыі і неяк спрабаваць вырашыць гэтае пытанне.\nГэта ўсё досыць складана. Любая дробязь вельмі складана прабіваецца ў калоніі. Любая дробязь! Ствараюцца велізарныя праблемы, трэба не адзін раз патэлефанаваць у калонію, з’ездзіць, каб нечага дамагчыся там, хоць, здавалася б, гэта элементарна …\n— Шмат разоў даводзілася езьдзіць да адміністрацыі, каб вырашаць розныя пытанні?\n— Адміністрацыю я бачу літаральна кожны раз, як еду. Кожны раз у мяне да іх нейкія пытанні, якія я вырашаю пастаянна. Яшчэ ні разу не было, каб я туды езьдзіла і з кім-небудзь з адміністрацыі не сустрэлася. Гэта абавязковая з’ява. На кожнае спатканне або наведванне адваката я сама еду таксама і сустракаюся з кімсьці з адміністрацыі. Акрамя гэтага, я яшчэ тэлефаную пастаянна. І першы час са мной размаўлялі ў аператыўным аддзеле, потым перасталі адказваць на мае пытанні там, далі тэлефон намесьніка начальніка па рэжымнай рабоце.\n— Вы адчуваеце прадузятае стаўленне да сабе? І да свайго сына — з-за таго, што ён «палітычны»?\n— Я б не сказала, што гэта прадузятае стаўленне. Думаю, што да звычайных зьняволеных там яшчэ горшае стаўленне. Пакуль яшчэ не было вядома, што мой сын — «палітычны», са мной нават па тэлефоне практычна не размаўлялі. Першы час, калі я тэлефанавала, калі яшчэ невядома было, хто такі да іх паступіў, мяне “адфутбольвалі” тым, што казалі: “Уся інфармацыя прыйдзе да вас у лісьце, ніякіх гутарак па тэлефоне”. І, размаўляючы са сваякамі іншых зняволеных падчас паездак на спатканні, я даведваюся, што не хочуць ніякіх кантактаў па тэлефоне прадстаўнікі адміністрацыі падтрымліваць. Толькі калі ты прыязджаеш асабіста. У асноўным вельмі складана нечага дамагчыся, даведацца пра стан або пра нейкія пытанні, не прыехаўшы асабіста.\n— Ці ёсць інфармацыя аб тым, як да Эдзіка ставяцца іншыя зьняволеныя?\n— Наколькі я ведаю з размоваў з ім падчас працяглых спатканняў, у яго асабліва праблем з іншымі зьняволенымі няма. Некаторыя з іх, што сядзяць там па розных дробных крадзяжах, не разумеюць, чаму ён не падпісвае прашэнне аб памілаванні, калі можна проста падпісаць гэтую паперку і выйсьці на волю. Для іх гэта не адыгрывае ніякай прынцыповай ролі. Яны лічаць, што ён паступае па-дурному. Некаторыя былі, напэўна, падасланыя адміністрацыяй — тыя, хто пачынае зьвяртацца да яго пачуцця абавязку перад бацькамі, перад сваякамі, казаць, што ён дастаўляе велізарнае гора маці тым, што знаходзіцца ў калоніі, і не хоча падпісваць прашэнне аб памілаванні, і «не хоча выходзіць ». Ну, на гэта ён адказваў ім, што ён, знаходзячыся ў калоніі, з большай карысьцю праводзіць час, чым яны, знаходзячыся на волі. Што, выйшаўшы з калоніі, яны пачынаюць піць, красьці і пра бацькоў не думаюць. І трапляюць па новай. А ён нават у калоніі выкарыстоўвае час для таго, каб чытаць пэўную літаратуру, каб развіваць свае здольнасці. У яго ёсць свае зацікаўленні – гэта гісторыя, і ён займаецца гэтым.\nАле асноўная маса, асабліва «эканамічныя», разумеюць яго такое прынцыповае стаўленне — адмову пісаць прашэнне аб памілаванні, калі ён ні ў чым не вінаваты.\n— А вы самі як ставіцеся да таго, што сын не хоча падпісваць гэтае прашэнне? Бо ўсё ж такі вам было б лягчэй, калі б ён яго падпісаў? Думкі такія бываюць?\n— Гэта вельмі складанае пытанне. Я як маці мару, мару кожную секунду, каб ён выйшаў на волю, і як мага хутчэй! Але ў той жа час я не хачу, каб сын выйшаў — і ў яго на сумленні засталося, што ён паступіў няправільна, што узяў на сябе віну неабгрунтаваную… Я хачу, каб ён выйшаў з чыстым сумленнем. Ён ужо досыць дарослы чалавек, і любое яго рашэнне заўсёды буду вітаць.\n— Калі вам належыць мець наступнае спатканне? Як яны праходзяць? Як часта адбываюцца працяглыя спатканні?\n— Доўгія спатканні — адзін раз у паўгода. У кастрычніку мусяць быць і працяглае, і кароткатэрміновае. Кароткатэрміновых толькі тры на год: праз шкло, дзьве гадзіны, праз тэлефон. Нельга нават дакрануцца да рукі… І ніколі не ведаеш, ці адбудзецца яно, могуць пазбавіць ў апошні момант. Ужо вопыт паказаў на прыкладзе Францкевіча, якога напярэдадні дня нараджэння, літаральна за тры ці чатыры дні, калі ўжо мама была гатовая, пазбавілі спаткання. Таму ніколі не ведаеш, патрапіш ты ці не… Заўсёды збіраешся, усё купляеш, бо едзеш на спатканне — вязеш і перадачу. Але гэта ўсё можа застацца ў цябе дома! Можаш не перадаць перадачу ці не убачыцца нават, могуць пазбавіць і таго, і іншага. Жыццё поўнае сюрпрызаў у нас: ніколі не ведаеш, што будзе заўтра…\n— Адзін з сюрпрызаў – тое, што Эдуард не змог трапіць пад амністыю, бо было сем спагнанняў па дысцыпліне?\n— Так. І ён ужо «злосны парушальнік», да яго ўжыты 117-ы артыкул, ён пазбаўлены з-за гэтага грошай, на якія можа атаварвацца ў краме, яму пакінулі 100.000 рублёў… У наш час гэта наогул капейкі.\n— А ці атрымаў Эдзік часопісы — тыя самыя вайсковыя выданні, якія ён заўсёды любіў?\n— Часопісы — гэта ўвогуле праблема, яны не дайшлі, ні адзін! І нават у лісце ён напісаў: няма часопісаў. Мы яму яшчэ ў траўні выпісалі “Замежны ваенны агляд”. Не ведаю, што такога знайшлі ў гэтых часопісах, але чамусьці яны да сына не даходзяць, хоць усю астатнюю прэсу ён атрымлівае. Я вось зараз буду адпраўляць скаргу на пошту, бо зампаліт сказаў, што часопісы не дайшлі да калоніі. Я яшчэ разумею, калі б за адзін месяц, але раз так ужо трэці месяц, то не можа быць такога!\n— Гэта прыгожы часопіс пра ваенную тэхніку розных краін? Можа быць, камусьці самому цікава пачытаць, і ён вырашыў іх канфіскаваць?\n— Я ўжо пыталася ў намесніка па рэжымнай працы: можа быць, камусьці трэба — я выпішу другі асобнік! Калі ўжо такая патрэба ёсьць у калоніі ў гэтым часопісе… Патлумачылі тым, што ён не дайшоў. Таму пачынаю я з пошты, буду падаваць скаргу на пошту. Паглядзім, што адкажуць мне з пошты, і калі акажацца, што мяне падманулі — будзем падаваць скаргу на калонію.\n— Я памятаю, што вы зьбіраліся пісаць таксама скаргу ў ААН. Не перадумалі?\n— Мы яшчэ не пісалі гэтую скаргу, гэта даволі складаны працэс, і трэба знайсьці чалавека, які б склаў гэтую скаргу пісьменна. Паколькі ў нас вельмі вялікая маса жадаючых напісаць гэткія скаргі, выстройваюцца літаральна чэргі. Таму што ўсіх спраў вельмі шмат, і будуць падаваць скаргі практычна ўсе. І тэрміны ва ўсіх адны. Амаль у адзін час усіх асудзілі, і практычна адначасова ўсе падавалі ў вышэйстаячыя інстанцыі, у выніку ўжо прайшлі ўсе інстанцыі ў Беларусі, і ўжо можна падаваць далей. Так, гэта доўгі працэс, не настолькі хутка гэта робіцца. Але мы зьбіраемся.\n— У вас яшчэ ёсць другі сын, малодшы, таксама палітычна актыўны чалавек, які ўсім цікавіцца. Вы калі-небудзь стрымлівалі дзяцей у іхніх зацікаўленняхі? У наш час, калі дзеці актыўныя, разьвітыя, дапытлівыя і неабыякавыя, гэта, напэўна, небяспечна?\n— Гэта вельмі цяжка, калі, з аднаго боку, адзін сын у турме, і ўсё жыццё ў цябе круціцца вакол яго. Ты прачынаешся і засынаеш з тымі пытаннямі, якія табе трэба вырашыць для палягчэння яго жыцця ў калоніі. І жыццё пасля таго, як яго пасадзілі, сканцэнтраванае ў асноўным толькі на ім. Але ў той жа час і трэба адцягваць увагу на малодшага, таму што ўвесь мінулы год яго таксама пастаянна затрымлівалі, пастаянна мне трэба было яго ехаць забіраць з розных РУУС. Але паколькі ён яшчэ быў непаўнагадовы, то абмяжоўвалася тым, што штрафы давалі і адпускалі, складалі пратаколы. У выніку ён быў адлічаны з інстытута.\n— Ён жа ўдзельнічаў у шмат якіх акцыях пратэсту ў Менску?\n— Так. У “маўклівых” акцыях ён літаральна ва ўсіх ўдзельнічаў. Я яго прасіла: «Будзь асцярожны!». Але, можа быць, сілавікі твары ўжо настолькі ведаюць – пад канец пачалі затрымліваць яго на падыходзе, так што ён проста не даходзіў нават да месца чарговай акцыі. З-за гэтага ён нават зьмяніў імідж, прычоску, пастрыг свае шыкоўныя валасы. Але гэта не дапамагло, усё роўна яго працягвалі затрымліваць. Потым быў Народны сход, сын разносіў улёткі — запрашэнні на Народны сход і зноўку быў затрыманы. Пасьля другога Народнага сходу таксама трапіў у міліцыю і быў зьбіты ў апорным пункце. Таму хапала праблем і з малодшым сынам. Гэта, вядома, вельмі цяжка — калі пакутуюць дзеці, асабліва калі іх збіваюць. І гэтая жорсткасць міліцыі мяне вельмі абурае. Нават часам не ведаю… Вось старэйшы сын выйдзе, і яго таксама будуць затрымліваць, зьбіваць… Гэта такая дылема: не ведаеш, дзе лепш цяпер бывае часам, на волі ці ў калоніі! Калі ў нас цяпер на любой акцыі, нават самай бяскрыўднай, могуць затрымаць або зьбіць, нават у кватэру прыйдуць, адчыняць дзьверы сваім ключом і паб’юць, як гэта было са многімі маладафронтаўцамі… Таму, чытаючы такія навіны, я нават думаю: дзе лепш у нас — у калоніі ці на волі?! Вось нават такія пытанні ў мяне ўзнікаюць!\n— Што дапамагае вам чакаць вашага сына з турмы? Што падтрымлівае ў гэтым жыцці?\n— Надзея на будучыню. Я думаю, што рана ці позна ўсё ж нешта зьменіцца, і мой сын дасягне ўсяго, да чаго імкнецца ў жыцці. І рэалізуе ўсе свае надзеі і мары.\n— І стане вайскоўцам?..\n— …у нашай незалежнай і свабоднай Беларусі. Сапраўды незалежнай.


Апошні "сімвал лібералізацыі" могуць прыбраць? » UDF.BY | Новости Беларуси\nАпошні "сімвал лібералізацыі" могуць прыбраць?\nАлесь Пехціеў, партал навінаў www.UDF.BY\n31 мая 2011, 15:05\nУ культурным асяродку актывізаваліся чуткі пра звальненне з пасады міністра культуры Паўла Латушкі, які можа паехаць працаваць паслом Беларусі ў Францыі. Сярод верагодных кандыдатур на яго пасаду называюць Наталлю Пяткевіч.\nПрызначэнне Латушкі, які да гэтага адпрацаваў шэсць год паслом Беларусі ў Польшчы, называлі не інакш як сімвалам лібералізацыі. Малады міністр, між іншым, сябра Таварыства беларускай мовы, адразу ж узяўся беларусізаваць сваё ведамства, наладзіў адносіны з пасламі еўрапейскіх краінаў і прадстаўнікамі грамадскіх арганізацый. Запомніўся ён яшчэ і тым, што праз пару месяцаў пасля свайго прызначэння, пакінуў запіс у кнізе скаргаў у адной з мінскіх кавярняў, спытаўшы чаму там не прадаецца беларускае піва.\nАле часы лібералізацыі мінулі і пад самым маладым беларускім міністрам захісталася крэсла. У культурным асяродку пра адстаўку Латушкі загаварылі ўзімку 2011 году, пасля нават з’явіліся чуткі наконт яго пераемніка, а дакладней пераемніцы – Наталлі Пяткевіч, звольненай у снежні 2010 з пасады намесніцы кіраўніка прэзідэнцкай адміністрацыі. Пры канцы мая чуткі актывізаваліся. Кажуць, што цяпер рыхтуецца пастанова наконт прызначэння Латушкі паслом Беларусі ў Францыі.\nСам міністр размоваў наконт свайго звальнення ўсяляк пазбягае. Пытанне наконт гэтага яму задалі падчас прамой лініі ў адной з дзяржаўных газет, але Латушка ўнікнуў адказу. І нібы абвяргаючы ўсе чуткі наконт свайго хуткага ад’езду, справіў на мінулым тыдні наваселле ў Ждановічах. Зрэшты, дом не прападзе у выпадку яго часовага пераезду ў Парыж.\nШто да Пяткевіч, то яе магчымае прызначэнне ў культурным асяродку ўспрымаюць скептычна. Сумнеўна, каб "жалезная лэдзі" з прэзідэнцкай адміністрацыі, якая дагэтуль да культуры не мела аніякага дачынення, прынесла б карысці на такой пасадзе. Ды і логікі ў такім прызначэнні не бачна.\nЗрэшты, прызначалі ж ідэолага Замяталіна кіраваць беларускім кіно, гаспадарніка Мясніковіча Акадэміяй Навук, а будаўніка Пракаповіча Нацыянальным банкам.\nПольскага пасла ўзялі ў клуб абраных\nПасля сустрэчы з міністрам культуры Польшчы яго беларускі калега Павел Латушка паведаміў, што амбасадар Польшчы Генрык Літвін прыняты ў шэрагі клуба беларускамоўных паслоў.подробности


ARCHE Пачатак. 2016. №4. Беларуская гуманістыка пасля постмадэрну: KNIHI.BY. Беларускія кнігі\nГісторыяПубліцыстыкаНавукова-папулярная літаратураКультуралёгіяГістарычныя часопісыЧасопісы "ARCHE Пачатак"\nНавуковы, навукова-папулярны, грамадска-палітычны і літаратурна-мастацкі часопіс. — Менск, 2016. — 340 с.\nПЁТРА РУДКОЎСКІ. Беларуская гуманістыка пасля постмадэрну: дыягназ і перспектывы\nПЁТРА САДОЎСКІ. Перакладчыцкі Алімп без рэдактара\nПайшоў у суніцы, а назбіраў малін\nРазуменне чужога тэксту — пра што і што?\nПераклад наўздагад (як бы па знаёмых словах)\nБлытаніна ў рэаліях эпохі, побытавых дэталях, культурнай гісторыі\n“Запазычанні” з расійскіх перакладаў\nПаўтарэнне памылак з расійскага перакладу\nПошукі стылёвай гармоніі\n“Радаснае валоданне” роднай мовай і пачуццё меры\n“Шчадрэц” на эпітэты “ўніз і ўверх”\n“Шчодрасць уніз і ўшыркі” — діялект ці заафілізм?\n“Шчодрасць уверх і ўшыркі”\n“Маляўнічыя” слоўцы з розных твораў\n“Фірмовая” мова: пурызм новай хвалі + паланізмы\nЦі існуюць моўныя нормы ў вольных літаратараў?\nДадатак: як перакладчык “цьвічыў” чытача\nЯАННА ГЕРОЎСКА-КАЛАЎР. Міхал Ромэр і “беларускае пытанне”\nАЎТАРСКАЯ ПРАДМОВА да кнігі “Беларуская гуманістыка пасля постмадэрну: дыягназ і перспектывы” Паглядзець\nГэтая праца — пра праблемы ў беларускай гуманістыцы. У нейкай ступені мы ў ёй закранем праблемы інстытуцыянальныя, у большай ступені — грамадска-культурныя, але найбольш засяродзімся на метадалагічных праблемах, бо гэтыя апошнія абмяркоўваюцца рэдка, а іх значэнне для будучыні гуманітарных навук ключавое.\nБаюся, што заява тыпу “будзем размаўляць пра метадалагічныя праблемы” ўжо “з парога” адсее дваццаць ці трыццаць адсоткаў патэнцыйных чытачоў. Метадалогія мае рэпутацыю нуднай і мала прыдатнай дысцыпліны. Многія студэнты (былыя ці цяперашнія) носяць на душы траўму ад здачы прадмета, у назве якога быў кампанент “метад”, “метады” або “метада-”.\nЁсць, аднак, два аргументы, дзеля якіх не варта спяшацца зыгнараваць прапанаваны тут мной дослед. Першы — “наканавальніцкі”: ад метадалогіі не ўцячэм. На якой падставе мы лічым, што гісторыя, сацыялогія або паліталогія — гэта галіны навукі, а не ідэалагічныя канструкты? Альбо наадварот: на якой падставе лічым, што згаданыя дысцыпліны — гэта ідэалагічныя канструкты, а не галіны навукі? Любая з пазначаных вышэй пазіцый, калі мае быць нечым большым, чым мімалётным інтэлектуальным капрызам, прадугледжвае метадалагічны аналіз.\nДругі аргумент будзе абаперты на некалькіх выказваннях студэнтаў, якія калісь праходзілі ў мяне “Метады навуковага даследавання” у Еўрапейскім гуманітарным універсітэце. Адна студэнтка пісала мне ў прыватным лісце: “Ваш курс, як я ўжо казала, падаецца мне найбольш граматна распрацаваным. Ён выразна адрозніваецца ад бальшыні курсаў, дзе цалкам адсутнічаюць лекцыі і няма практычнай апрацоўкі ведаў, ва ўсякім разе яна не такая эфектыўная, як у вас”. Іншая студэнтка на інтэрнэт-форуме пісала так: “Дарэчы, “Метады…” САМЫ лепшы курс, які мне трапіўся за тры гады навучання. [...] Проста задавальненне працаваць з такімі матэрыяламі”. “Добры прыклад быў курса “Метады навуковага даследавання”. Сапраўды, прапрацаваны выкладчыкам матэрыял”, — пісала яшчэ адна студэнтка. Паколькі прывядзенне гэтых цытат няўхільна спародзіць уражанне, што я тут хвалюся (і гэта праўда), дадам, што ў маёй выкладчыцкай кар’еры быў перыяд, калі я карміў студэнтаў нуднымі і мала прыдатнымі “Метадамі”. Але важна тут тое, што — пасля некаторых няўдач — мне ўдалося даказаць, што “Метады” могуць быць не толькі цікавымі, але ва ўспрыманні шэрагу студэнтаў могуць займець рэпутацыю “найлепшага” курса.\nГэты другі аргумент, канешне ж, не азначае, што прапанаваная тут праца будзе ва ўсіх аспектах займальнай і захапляльнай. Яна, як і любы іншы аналітычны прадукт, патрабуе пэўнай канцэнтрацыі і, скажам так, інтэлектуальнай ахвярнасці. Выказванні студэнтаў былі прыведзены перадусім для таго, каб паказаць, што не ўсё, што робіцца пад шыльдай “Метады”, ёсць нудным і непрыдатным.\nКніга ў значнай ступені ёсць крытыкай існага стану рэчаў. Хачу, аднак, звярнуць увагу на характар гэтай крытыкі. Яна не мае нічога супольнага з т. зв. крытычнымі тэорыямі. Мой крытыцызм суправаджаецца рэфлексіяй над крытэрамі крытыкі, якія патэнцыйна могуць быць выкарыстаны як супраць мяне, так і супраць тых, каму я сімпатызую. Крытыкуючы, я не хаваюся ў тумане цьмянай фразеалогіі і не шукаю алібі ў аблоках высакапарных тэорый. Можна пагаджацца або не пагаджаецца з маёй крытыкай, але кожнаму кампетэнтнаму чытачу зразумела, што я крытыкую і ў імя чаго крытыкую.\nНе лішнім будзе тут прыкмеціць, што крытыка (прынамсі тая, якую я культывую) тычыцца поглядаў, а не асобаў, прычым у большасці выпадкаў яна тычыцца толькі часткі поглядаў. Спасярод тых, чые погляды я крытыкую, ёсць фігуры такога фармату, як Генадзь Сагановіч або Алесь Смалянчук, чые навуковыя і культурныя дасягненні ў шмат разоў пераўзыходзяць мае дасягненні. Крытыка тут паклікана перадусім адсланіць праблемныя моманты і адкрыць новыя магчымасці развіцця, а не ўзвысіцца над кімсьці.\nТое, што я засяроджваюся пераважна на праблемных момантах айчыннай гуманістыкі, не значыць, што не заўважаю станоўчых рэчаў, што адбываюцца ў гэтай прасторы. Пазначу таксама, што не прэтэндую на вычэрпны аналіз. Кейсы, якія чытач знойдзе на старонках працы, тычацца перадусім трох сфераў: гістарыяграфія, філасофія і сацыялогія. Падабенства і перагуканне праблем, напатканых у гэтых сферах, я лічу сімптаматычным, што дае падставы для пэўных абагульненняў. Дадатковым пацверджаннем маіх абагульненняў ёсць аналіз беларускіх перакладаў нямецкіх твораў, праведзены Пётрам Садоўскім, які друкуецца ў гэтым самым нумары часопіса. Праблемы, якія спадар Садоўскі там выкрывае, вельмі выразна перагукаюцца з тымі, якія я выявіў у ходзе аналізу сваіх кейсаў.\nУ аснове маёй крытыкі ляжыць фундаментальнае перакананне, што першасным заданнем гуманітарных навук, як і навук увогуле, ёсць пашырэнне ведаў пра свет. Калі яны гэтым не займаюцца, то гуманітарныя факультэты пры ўніверсітэтах павінны быць зачынены, а гуманітары павінны перакваліфікавацца ў ідэолагаў, калумністаў або палітычных агітатараў. Гэта мая прынцыповая пазіцыя. Пара атрэсціся з дагматычнай дрэмкі, наведзенай на нашы розумы постмадэрнісцкай мантрай “Навука-гэта-ідэалогія-навука-гэта-ідэалогія-навука-гэта-ідэалогія…” і ўсвядоміць наступствы гэтай пазіцыі. Пара падумаць пра тое, якой павінна быць гуманістыка заўтрашняга дня — гуманістыка пасля постмадэрну.


Красавік 2014 -\nНе плач, птушка, уначы, Давай лепей памаўчым. Паглядзiм на вырай зорны, Аксамiтны ён, не чорны.\nНе стагнi, на сэрцы млосна, Слёзы капаюць на кросны. Там, у занябесных далях, Знойдзем усё, што не шукалi.\nДля цябе – цудоўны край, Для мяне, магчыма, рай. Млечным шляхам да нябёсаў, Дзе бурштынам [...]\nЗАМОВА (Заговор. Василе Александри) — Сяргей Брандт\nСонца узыйдзi, братка, знайдзi. Сорак чатыры промнi ў грудзi. Сорак табе, моцна гары, Промнi чатыры мне падары.\nПромнi два cваe цяплом Пакладзi мне на чало. Рэшту кiнь куды-небудзь — Мне у вочы цi на грудзь.\nСонца — коршак залаты Абаронiць ад бяды. Трохi, сонца, пачакай! Выслухай, не уцякай!\nТэгі: Пераклад на беларускую мову | 19.04.14\nКалi зямля мая прачнецца Ад сну, што даўжынёй з жыццё. Сцяг над краiнай узаўецца — Святы Міндоўг з стальным канём.\nA птушкi з вялiкосных даляў У голас гiмн зямлi спяюць. Ды знiкне гук цяжкiх кандалаў, Як людзi добра зажывуць.\nНа мове роднай загавораць, Лес з раўчуком, дуб на палi. Што знiкнуць нават [...]