«Свята Божага Нараджэння – гэта асаблівы час, калі мы прыгадваем, што зямля не проста прымае Божага Пасланніка, але становіцца Яго жыллём ужо назаўсёды» — піша біскуп Віцебскі.\nКонкурс калядных батлеек прайшоў у Іўі\n«Дзеці — нованароджанаму Хрысту» — пад такім дэвізам у Іўі прайшоў конкурс Батлеек, які стаў традыцыйным у мясцовай парафіі Святых апосталаў Пятра і Паўла. Выстаўка калядных стаенак на працягу некалькіх дзён упрыгожвала іўеўскую святыню.\nНовы законапраект аб нормах медыцынскай этыкі Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч назваў дыскрымінацыяй вернікаў. Паводле аднаго з пунктаў праекта медыцынскім работнікам забароняць «дэманстрацыю рэлігійнай прыналежнасці і адкрытае нашэнне рэлігійных знакаў і сімвалаў».\nСтаронка 417 з 456


Канвертаваць Дацкія кроны (DKK) і Узбекскіх самоў (UZS) : Калькулятар абменнага курсу\nДацкая Крона (DKK) і Узбекскіх самоў (UZS) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Дацкая Крона і Узбекскіх самоў пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 9 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Дацкая Крона. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Узбекскіх самоў валюты па змаўчанні. Націсніце на Узбекскіх самоў або Дацкія кроны канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nДацкая крона гэта валюта, у Данія (Дз.К., ДНК), Фарэрскія выспы, і Грэнландыя (GL, ОСТ). Узбекскіх самоў гэта валюта, у Узбекістан (UZ, Узбекістан). Дацкая крона таксама вядомы як Krones. Узбекскіх самоў таксама вядомы як Сума, сум, і Soom. Сімвал DKK можа быць запісаная Dkr. Дацкая крона дзеліцца на 100 ore. Узбекскіх самоў дзеліцца на 100 tiyin (tien or tyn). Абменнага курсу Дацкая крона Апошняе абнаўленне 7 красавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу узбекскіх самоў Апошняе абнаўленне 9 красавік 2020 ад Yahoo Finance. DKK каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. UZS каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Культура - Каляды ў оперы\nУ еднасці — моц!\nЯднае іх не толькі агульная частка назвы. Трэці фінальны тур конкурсу, дзе лепшыя дзесяць спевакоў павінны прадставіць не набор арый, а сцэну са спектакля, трывала ўваходзіць у праграму форуму. А на заключным гала-канцэрце разам з сусветнымі зоркамі спяваюць новаспечаныя лаўрэаты і пераможцы мінулых гадоў. Тэатр мае рацыю: конкурс папулярызуе яго ва ўсім свеце, прычым адначасова як сярод спевакоў, так і сярод прадзюсараў, кіраўнікоў замежных тэатраў, якіх запрашаюць у журы. Канкурсанты знаёмяцца з тэатрам, дзе пры жаданні і адпаведных здольнасцях змогуць праявіць сябе і ў далейшым. Члены журы, якія прадстаўляюць не розныя педагагічныя школы, а розныя тэатры, бачаць спевакоў і спектаклі форуму (тыя ідуць увечары), якія можна будзе пры жаданні запрасіць да сябе.\nЯк справядліва заўважылі на “круглым стале” вядучыя крытыкі з Масквы, Санкт-Пецярбурга, Кіева, Баку, “яднанне конкурсу і форуму ў адзінае цэлае размыкае замкнёную сістэму рэпертуарных савецкіх і постсавецкіх тэатраў”. Сапраўды, вынікам калядных імпрэз стала больш частае з’яўленне ў нашых спектаклях выдатных маладых спевакоў з розных краін. У тым ліку са статусам “запрошаных салістаў”, што даўно стала нормай для Захаду. Спрыяльнае ўздзеянне конкурсу і фестывалю адчуваюць і іншыя постсавецкія тэатры. Як заўважыла доктар мастацтвазнаўства, прафесар Марына Чаркашына-Губарэнка (Украіна), “існуе сусветная імперыя оперы, але нашы тэатры, за выключэннем Марыінскага, туды пакуль не ўвайшлі. У нас свае задачы, якія і вырашае беларускі оперны. Тыя, хто, магчыма, не пройдзе на больш прэстыжнае сусветнае спаборніцтва, едзе сюды. І тэатр у Мінску ператвараецца ў лабараторыю па фарміраванні опернай змены”, літаральна ўзрошчваючы не проста вакалістаў, а менавіта оперных артыстаў — не адно для сябе, але і для ўсёй постсавецкай прасторы.\nНа фоне такіх грандыёзных задач спрэчкі наконт таго, хто якое месца заняў і ці справядліва гэта было, уяўляюцца дробязямі. Недарэчнасці сустракаюцца на любым конкурсе, але па розных прычынах. Так, на нашым ніхто не “цягне” сваіх вучняў: вакальных педагогаў у складзе журы папросту няма. Але гэта не гарантуе стопрацэнтных вынікаў, бо крытэрыі ў кожнага з “суддзяў” свае — з прыцэлам на ўласны тэатр і ягоныя запыты. Невыпадкова на нашым конкурсе няма звыклых тэмбравых намінацый: усе спаборнічаюць з усімі, а не кожны з галасоў з сябе падобнымі. Да таго ж, пры выстаўленні балаў і далейшым падліку іх колькасці часцяком здараюцца неспадзяванкі, калі ўверсе апынаюцца больш стабільныя спевакі, а не яркія асобы, здольныя рызыкаваць і выклікаць сваім выступленнем дыскусію.\nЯк бы тое ні было, уладальнікам Гран-пры другі год запар стаў прадстаўнік Арменіі: летась — тэнар Цігран Аганян, сёлета — бас Саргіс Бажбеук-Мелікян. Першая прэмія дасталася расійскаму барытону Сяргею Кайдалаву. Другую падзялілі ўкраінка Ксенія Бахрытдзінава і Марыя Галкіна (Беларусь), якая адразу атрымала запрашэнне ў трупу ад старшыні журы, генеральнага дырэктара нашага тэатра Уладзіміра Грыдзюшкі. Уладальніца не самага распаўсюджанага, але надзвычай запатрабаванага драматычнага сапрана, яна ўсе туры прайшла быццам “гуляючы”, лёгка і нязмушана дасягаючы моцнага, насычанага гучання,\nздольнага перамагчы любыя акустычныя складанасці залы.\nСаліст нашага тэатра Аляксандр Гелах, не ўпершыню штурмуючы гэты конкурс, дабіўся-такі поспеху, падзяліўшы трэцюю прэмію з барытонам Канстанцінам Сучковым з Пермскага тэатра. Гелах і сапраўды зрабіў значны рывок наперад. Вядома, больш магутны, “сценабітны” голас немагчыма выхаваць ніякімі трэніроўкамі. Але даўно падмечана, што асаблівасцю беларускай вакальнай школы з’яўляецца не столькі наяўнасць шыкоўных ад прыроды галасоў, якія могуць абыходзіцца амаль без “агранкі”, колькі вынаходлівае ўменне распараджацца тым, што ёсць. У трэцім туры Аляксандр звярнуўся да сцэны і дуэта Мімі і Рудольфа з пучыніеўскай “Багемы”. І выканаў яго, з тэатральнага пункту гледжання, лепей за ўсіх мінулых фіналістаў нашага Каляднага конкурсу, уключаючы першага ўладальніка Гран-пры 2014 года Раміза Усманава з Узбекістана. Бо мы ўбачылі не “драўляную шафу” са схаваным у ёй “чарадзейным салаўём”, а жывога хлопца, якому спадабалася дзяўчына і які гатовы на любыя хітрыкі, каб яе затрымаць.\nГэтак жа невыпадкова ўладальніцай прыза глядацкіх сімпатый і заахвочвальнай прэміі стала стажор нашага тэатра Маргарыта Ляўчук. Леташняя выпускніца Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі, яна актыўна канцэртавала ўжо ў часы свайго студэнцтва, плённа супрацоўнічала з Музычным Домам “Класіка”, атрымаўшы там добрую акцёрскую загартоўку і пачуццё сцэны. Вось і на Калядным конкурсе, які яна сумяшчала з удзелам у расійскім тэлепраекце “Вялікая опера-2017”, скарыла найперш псіхалагічнай дакладнасцю ўчынкаў і слоў сваіх гераінь — да найдрабнейшых дэталяў і эмацыйных адценняў. А гэта менавіта тое, што і вабіць нас у тэатры.\nУ астатнім усё было, як заўжды. Прыехала палова з тых, хто адправіў заяўкі (111 чалавек з 225-ці). Пераважная большасць канкурсантаў — з постсавецкай прасторы. На першым туры было шмат выпадковых удзельнікаў, але нашы канцэртмайстры імкнуліся “выцягнуць” кожнага хаця б выразнасцю сваёй фартэпіяннай партыі. Другі тур, на жаль, прайшоў не на вялікай сцэне, як калісьці, а ў той жа рэпетыцыйнай зале, памеры якой не дазвалялі напоўніцу ацаніць акустычныя асаблівасці і сапраўдную моц галасоў. А сярод найбольш частых памылак, у тым ліку ў фінале, быў няправільны выбар рэпертуару.\nОпера жывая і мёртвая\nСёлетні форум быў больш сціплым за мінулыя: чатыры спектаклі, з якіх адзін польскі і тры нашы (усе нашы — прэм’еры 2017 года), але з запрошанымі салістамі. Усё — на вялікай сцэне. У адрозненне ад мінулых форумаў, ніводнай камернай оперы. І ніводнай ноты айчынных кампазітараў!\nЗапрошаныя замежныя крытыкі, як і належыць выхаваным гасцям, нахвальвалі тое беларускае, што ўбачылі: “Чароўную флейту” Моцарта і асабліва “Сельскі гонар” Масканьі, увасоблены галоўным рэжысёрам Міхаілам Панджавідзэ (наша “Травіята” ў версіі Андрэйса Жагарса з Латвіі ішла пасля “круглага стала”). Праўда, “…Флейту” ў пастаноўцы Ханса-Ёахіма Фрая з Германіі прызналі крыху нуднаватай, але Юлія Андрэева з “Беларусь сёння” патлумачыла: маўляў, спектакль вытрыманы ў асаблівым стане — гэта душа, што праходзіць скрозь чысцец.\nЗатое ўсе дружна (за выключэннем нашага кандыдата мастацтвазнаўства Наталлі Ганул) далі волю крытычнаму дару і абрынуліся на польскую “Кармэн”, знайшоўшы ў ёй і эклектыку (“стылёвы вінегрэт” — у адрозненне ад нашай пастаноўкі, дзе ёсць “стылёвы стрыжань”), і ледзь не плагіят (у першай і другой дзеях), і сэнсавую пустэчу, дзе ўсё перакулена з ног на галаву. Цікава, што рэзкія адмоўныя выказванні я чула ў закуліссі яшчэ напярэдадні спектакля: маўляў, і трупа ў Беластоку слабенькая, і пастаноўка ніякага дачынення да оперы Бізэ не мае. Аказалася ж — усё наадварот: спектакль атрымаўся жывы, непрадказальны, у чымсьці дыскусійны, але цікавы як знаўцам, так і не спрактыкаваным у оперным жанры падлеткам — сапраўдная кульмінацыя форуму. На высокім узроўні (тут крытыкі былі аднадушнымі) аказаўся яго музычны складнік: мы пачулі вывераныя тэмпы, выдатныя галасы, цудоўную ансамблевую тэхніку.\nШто ж да нашых прэм’ерных спектакляў, дык сабраныя разам, яны зрабілі яшчэ больш заўважнай тэндэнцыю да відовішчнасці — хай часам і за кошт парушэнняў элементарнай логікі. Сам па сабе такі кірунак цалкам слушны і вельмі запатрабаваны. Хвалюе іншае: за ўласна відовішчнымі эфектамі не заўсёды прасочваецца думка, нейкі новы сэнсавы складнік, актуальны для сучаснасці. Тут адным пераносам сюжэту ў іншую эпоху не абысціся! Дый драматычнае дзеянне не можа абмяжоўвацца рухамі па сцэне. Трэба яшчэ скіраваць гледача на роздум філасофскага ці псіхалагічнага кшталту, а лепей — адразу ў абодва бакі. У Польшчы, мяркуючы па “Кармэн”, гэта разумеюць.\nМы не ўбачылі ні цыганскіх спадніц, ні трывіяльных прыпадкаў рэўнасці ці пацверджання формулы “любовь зла…” Спектакль Падляскай оперы і філармоніі быў пра іншае — пра смерць (а яна ёсць у Бізэ — хіба прычыны іншыя). Пра хворае душой пакаленне, якое жыве “пасярод вайны”. Вылечыць, пазбавіць чалавека гэтай душэўнай скалечанасці не можа нават каханне.\nКадры нямога кіно з падкрэслена вытрыманай стылістыкай пачатку ХХ стагоддзя калі і выклікалі ўсмешку, дык пакуль не адкрылася заслона. Бо перад намі паўстала адна з сучасных “гарачых кропак” — без прывязкі да нейкай дакладнай геаграфіі. І нядаўна ўбачаныя кінакадры адразу выклікалі асацыяцыі з Першай сусветнай. На тое працавала і атмасфера кабарэ другой дзеі: павышаная запатрабаванасць у такіх установах узнікае тады, калі чалавек хоча “напіцца і забыцца” — не ад шчаслівага жыцця, а ад прадчування “ў апошні раз”. Трэцяя дзея з пераходам мяжы таксама нагадвала пра шматлікія прыклады незаконнага перакіду ўзбраення, дзе непасрэдныя выканаўцы — усяго толькі пешкі на шахматнай дошцы сапраўдных гульцоў. Вялізныя абрысы веераў на сцэне, павольна складваючыся-раскладваючыся, ператвараліся то ў пагрозлівы “плаўнік акулы”, то ў дзіўныя канструкцыі відавочна ваеннага прызначэння, то ў нейкі брызентавы тэнт, то ў натапыраныя горныя вяршыні.\nУ такой атмасферы варожасці, якой дыхае ўсё наваколле і сама прырода, Мікаэла не можа заставацца “сціплай сялянкай” і, як хацелася б апалагетам традыцыяналізму, “пахнуць малаком ды гноем”. Таму тут яна — адвязны падлетак: палец у рот не кладзі. Гэткі пазнавальны тыпаж дзяўчынкі-сябрука, якая марыць пра прынца, ды не разумее, што мужчыны на вайне так прагнуць жаноцкасці.\nКармэн, калі верыць інтэрв’ю з рэжысёрам Беатай Рэдо-Добер, таксама павінна быць “колкай”. Дык што, наша Аксана Волкава, як засведчылі крытыкі, канчаткова разбурыла спектакль? На мой погляд, яна яго ўдасканаліла, дадаўшы тонкіх псіхалагічных ліній. Яе Кармэн шукае ў прыгажуне Хазэ найперш абароны: дастакова зірнуць, як яна туліцца да яго сваёй спінаю. Трагедыя ж Хазэ ў тым, што апынуўшыся на вайне, ён таксама пранікаецца павевамі варожасці, падазронасці, жорсткасці, неапраўданых выбухаў гневу (чым не актуальная сёння тэма сямейнага гвалту?). Кармэн не кахае Эскамільё: навошта ёй той аблыселы лавелас у бліскучай уніформе ці то касмічнага прышэльца, ці то фокусніка-блазна? Да гэткага “пустышкі” без звілін у галаве яна сыходзіць у парыве крыўды, каб адпомсціць за публічную знявагу. Але спярша робіць апошнюю спробу прымірэння, ласкава дакранаецца да шчакі Хазэ — той дэманстратыўна адварочваецца.\nКантраст святочнасці і трагізму, на якім пабудавана чацвёртая дзея, узмацняецца ў спектаклі адначасовым кантрастам бачнага і чутнага. У музыцы — свята. На сцэне — ачэплены натоўп, які вітае “герояў” пад прымусам і наглядам вайскоўцаў. Кармэн у вясельным строі побач з Эскамільё — быццам нябожчыца ў саване: стаіць ні жывая ні мёртвая, спявае завучаныя словы для публікі — у залу. Яна ўжо памерла, бо вымерла яе душа. І тое, што Хазэ душыць яе шалікам, — ці то выпадковасць, ці то самазабойства, спланаванае самой Кармэн, якая папярэдне вяжа на шыі вузельчык.\nУвогуле, артысты — і нашы і запрошаныя — сталі лепшым упрыгожаннем усяго форуму. Пасля выступлення фіналістаў конкурсу, партнёрамі якіх былі салісты тэатра, так і хацелася ўручыць Гран-пры Станіславу Трыфанаву. У “Чароўнай флейце” немагчыма было не заўважыць не толькі знакамітага Юрыя Гарадзецкага (пазней у “Травіяце” ён выступіў у пары з “лепшай Віялетай свету” — Надзеяй Паўлавай), але і Ірыну Кучынскую, надзвычай артыстычнага Андрэя Кліпо. У “Сельскім гонары” — Кацярыну Галаўлёву, якая на наступны дзень правяла бліскучы сольны канцэрт з твораў Рахманінава. Выдатнай аказалася праграма заключнага гала-канцэрта: не было выпадковых салістаў, а сярод нумароў назбіралася шмат тых, якія рэдка гучаць на нашай опернай сцэне. А вось трэцяе аддзяленне конкурснага фіналу, калі ў час падліку галасоў на сцэну выйшлі нашы і запрошаныя маладыя салісты, аказалася не зусім роўным, асабліва ў выкананні старадаўняй музыкі (хаця, разам з тым, прыемна, што спевакі сталі часцей звяртацца да барока).\n…Сёлетні конкурс быў 4-м, форум — 8-м. Кожная з лічбаў таксама мае сваю сімволіку: “чацвёрка” азначае стабільнасць, ураўнаважанасць, “васьмёрка” — бясконцасць. Гэта спалучэнне лічбаў і закладзеных у іх якасцяў абяцае нашаму опернаму “калядаванню” далейшы поспех. Хай жа спраўдзіцца “стабільная бясконцасць”! Асобныя ж дэталі заўжды можна ўдасканаліць.


Бізнес пераможаны нафтай і каронавірусам. Каго стануць ратаваць улады? | Новы Час\nУстойлівы паток ліквіднасці. Ад банкаў, ад бюджэту, ад каго заўгодна. Пры ўсім жаданні падняць стаўкі па крэдытах на фоне растучых дэпазітных ставак, уключыць кавенанты, абрэзаць ліміты — гэтага рабіць нельга.\nТэрмінова патрэбны чарговы, не вельмі правільны з пункту гледжання стратэгіі, але вельмі важны ў тактычным плане, указ аб адмысловым парадку спісання курсавых розніц. Кіраўнік арганізацыі павінен атрымаць права ў рамках уліковай палітыкі арганізацыі спісваць на затраты столькі, колькі дазваляе фінансавы вынік.\nЗмяніць указы № 399 і свежы № 70 «Аб развіцці аграпрамысловага комплексу Віцебскай вобласці», пераклаўшы груз чужых праблем на плечы крэдытораў, у першую чаргу, прыватнага бізнесу. Выратаванне дзяржсектара, сельгасвытворцаў і таму падобнае — гэта пытанні бюджэтнай палітыкі. Калі падабаецца і ёсць што марнаваць з бюджэту на падтрымку неэфектыўных кампаній на шкоду насельніцтву, марнуйце са свайго бюджэту, а не бюджэту прыватнай кампаніі.\nМараторый на ўсе віды праверак, уключаючы маніторынгі. Ніводная заходняя эканоміка, ні адзін «эканамічны тыгр» Паўднёва-Усходняй Азіі ці Блізкага Усходу не вырас ва ўмовах татальнага кантролю. Цяпер няма часу ўдавацца ў дэталі, кантроль у нас татальны ці не вельмі, але калі да гэтага часу, напрыклад, кантралёры патрабуюць куткі аховы працы і шматлістоўе інструкцый, якія ніхто не чытае, — то навошта?\nУраўняць дзяржаўных і прыватных землекарыстальнікаў, якія выкарыстоўваюць землі роўнага кадастравага кошту, у памерах плацяжоў за зямельныя ўчасткі. Улады па-ранейшаму размяркоўваюць зямельныя рэсурсы на дыскрымінацыйных для бізнесу умовах: ва ўказе № 667 і Кодэксе аб зямлі заканадаўча замацавана, што прыватныя арганізацыі плацяць рэгулярна плату за права заключэння дагавора арэнды, а дзяржаўныя — не.\nНеабходна неадкладна зраўнаваць плацельшчыкаў зямельнага падатку і арэнднай платы за зямельныя ўчасткі. Калі для першых з 1 студзеня 2020 года максімальны гранічны каэфіцыент да базавай стаўкі абмежаваны 2,0, то для арандатараў захоўваецца на ранейшым, больш высокім узроўні. Напрыклад, у Мінску — 2,3.\nУ межах бюджэтнага года можна было б даць адтэрміноўку па падатковых і непадатковых плацяжах, а таксама ўвесці мараторый на налічэнне пені за пратэрміноўку гэтых плацяжоў.\nМытным органам не перашкодзіць устрымацца ад карэкціроўкі мытнага кошту на ўвозныя з беларускага бізнесу тавары, гэта значыць прымусовага даналічаных бізнесу мытных плацяжоў. За выключэннем, вядома, выпадкаў даказанага жульніцтва. Іншымі словамі, даўно дэклараваны ўладамі прынцып прэзумпцыі добрасумленнасці — у дзеянне! Тым больш, што ўсе гэтыя мытныя даналічэнні за кошт бюджэтаў нашых прадпрыемстваў вяртаюцца ў бюджэт нашай краіны ў памеры ўсяго толькі 4,86%.\nІ нядрэнна было б адмяніць указ № 140. Інваліды і шматдзетныя падзарабілі, «перакупы» напакавалі кішэні — дайце магчымасць вырабляць і прадаваць легкавыя аўтамабілі, што вырабляюцца ў краіне тым, хто можа яшчэ плаціць у бюджэт.\nАдтэрмінаваць, адмяніць і ўключыць у наступным у склад падатковага заканадаўства плацяжы за выкарыстанне навакольнага асяроддзя арганізацыямі, што размяшчаюць вонкавую рэкламу. А заадно правесці інвентарызацыю і максімальна ўключыць у склад падатковага заканадаўства ўсякага роду квазіфіскальныя плацяжы.


[Спампаваць APK] Spotify абнаўляецца з ніжняй панэллю навігацыі | Навіны гаджэта\nДызайн матэрыялу з'яўляецца мова дызайну, навязаная Google ад Android 5.0 Lollipop. Гэтая мова, якая выкарыстоўвае бакавую панэль навігацыі, адпаведную анімацыю і кнопку FAB (у некаторых праграмах), паслужыла для фарміравання іншага тыпу ўзаемадзеяння з АС для мабільных прылад, якое з кожным новым абнаўленнем становіцца ўсё больш трыумфальным.\nSpotify быў адным з тых прыкладанняў на Android, якія выступалі за бакавую панэль навігацыі для навігацыі па кожнай з самых цікавых яе прастор, каб атрымаць доступ да спісаў прайгравання, радыё і даследаванняў. Цяпер, з бэта-версіі, калі ніжняя панэль навігацыі замяніць панэль, якая, здаецца, састарэла, хаця і не так шмат.\nНіжняя панэль навігацыі дазваляе, з пяці ўкладак, атрымаць доступ да найбольш важных частак аднаго з самых папулярных музычных сэрвісных паслуг на дадзены момант (40 мільёнаў абанентаў). Менавіта таму гаворка ідзе пра замену бакавой панэлі навігацыі мінулых гадоў і некаторы час заставалася ў дадатку Android.\nЗ панэлі навігацыі вы можаце атрымаць доступ Дома, даследуйце, шукайце, радыё і вашу бібліятэку. Гэтая новая панэль перамяшчае панэль прайгравання крыху вышэй і вядзе нас да іншых розных адчуванняў, маючы ўсе самыя важныя Spotify з аднаго экрана без неабходнасці выконваць жэсты.\nАдзінае, што гэтая новая панэль даступная ў бэта-праграме Spotify для Android. Тыя, хто не ўдзельнічае, вы можаце выбраць загрузіць APK што мы маем ніжэй, каб вы маглі паспрабаваць адну з самых яркіх навінак гэтага струменевага сэрвісу да гэтага часу.\nБыць у бэта-версіі можа быць з улікам змяненняў у апошнюю хвіліну, хаця ўсё здаецца, што гэты бар застанецца з намі на некаторы час.\nЗагрузіце APK версіі Spotify Beta\nПоўны шлях да артыкула: Навіны гаджэта » агульны » праграмнае забеспячэнне » [Спампаваць APK] Spotify вяртаецца на ніжнюю панэль навігацыі на Android


Апазіцыя выступіла ў падтрымку тэлеканала Белсат » Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД)\nГалоўная старонка » Галоўныя навіны » Апазіцыя выступіла ў падтрымку тэлеканала Белсат\nАпазіцыя выступіла ў падтрымку тэлеканала Белсат\n25.09.2018, 12:22 | Галоўныя навіны, Палітыка\nБеларускія дэмакратычныя сілы выступілі з супольнай заявай у адказ на кампанію ў сацыяльных сетках супраць тэлеканала Белсат, якая разгарнулася ў апошнія дні.\nСустаршыня БХД Віталь Рымашэўскі адзначыў: «Белсат з'яўляецца адзіным незалежным беларускім тэлевізійным каналам. За апошні год атакі па тых ці іншых падставах падвергліся практычна ўсе незалежныя беларускія СМІ. Як правіла, нагоды былі выкарыстаныя розныя, але ў выніку кожнай з рэдакцый быў нанесены сур'ёзны ўрон. І цяпер нагода для нападак на Белсат абсалютна не адэкватная той кампаніі па дыскрэдытацыі, якая разгарнулася супраць канала і яго кіраўніцтва. Заклікаю ўсе незалежныя палітычныя структуры і грамадскія арганізацыі Беларусі, усіх неабыякавых грамадзян краіны падтрымаць Белсат і абараніць яго ад нападак».\nЗа 10 гадоў, якія мінулі з моманту стварэння тэлеканала, Белсат сфармаваў сталае кола гледачоў і прыхільнікаў. Аўдыторыя канала нязменна пашыраецца – і ён застаецца адзінай незалежнай крыніцай інфармацыі (актуальных навінаў Беларусі і свету, якаснай аналітыкі, гістарычных і культурніцкіх праграмаў) у тэлевізійным фармаце.\nПраца адбываецца на фоне няспынных рэпрэсіяў супраць журналістаў канала – штрафы, абмежаванне выезду і нават свабоды, рэгулярныя адмовы ў акрэдытацыі ў Беларусі, беспадстаўныя абвінавачванні і затрыманні.\nАдсутнасць магчымасці легальнай працы ў Беларусі і камерцыйнага складніку рэгулярна ставіць Белсат пад пагрозу існавання.\nЗа апошні год улады Беларусі актывізавалі ціск на недзяржаўныя беларускія СМІ. Абмежаваны доступ да сайтаў “Белпартызан” і “Хартыя’97”, атака на журналістаў інфармацыйнай агенцыі БелаПАН і парталу TUT.by.\nАле асабліва часта і рэгулярна апошнім часам менавіта Белсат становіцца аб’ектам дыскрэдытацыйных кампаній і правакацый з боку афіцыйных беларускіх і расейскіх медыяў.\nВа ўмовах узмацнення ціску на Беларусь з боку Расеі, у тым ліку і на інфармацыйным полі, Белсат застаецца адзінай тэлевізійнай крыніцай незалежнай інфармацыі ды ўзмацнення беларускай тоеснасці.\nУ гэтай сітуацыі мы застаемся ўдзячнымі грамадзянскай супольнасці, грамадзянам і палітыкам Польшы за спрыянне ў стварэнні праекта, які паслядоўна падтрымліваецца, незалежна ад палітычных зменаў.\nГенадзь Фядыніч, Прафсаюз РЭП\n“Белсат” атрымаў дазвол на рэтрансляцыю ва Ўкраіне\nНацыянальная рада Ўкраіны ў пытаннях тэлебачання і радыёвяшчання ўхваліла рашэнне пра дазвол…\nВіншуем тэлеканал "Белсат"!\nБеларуская Хрысціянская Дэмакратыя віншуе з пяцігоддзем тэлеканал "Белсат".\nМЗС ЗНОЎ АДМОВІЎ «БЕЛСАТУ» Ў АКРЭДЫТАЦЫІ\nКарпункту спадарожнікавага тэлеканалу «Белсат», які зарэгістраваны ў Польшчы, адмовілі…\nКаля Адміністрацыі прэзідэнта прайшоў пікет з нагоды магчымага закрыцця тэлеканала «Белсат».…


ЧАМУ СМЯРОТНЫ ПРЫСУД?\nhttp://spring96.org/be/news/34339 2010 2010-06-07T17:52:00+0300 2010-06-07T17:52:00+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/burdyka_i_hryshkaucou.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nАлег Грышкаўцоў і Андрэй Бурдыка ў Гродзенскім абласным судзе\nАсуджаныя да смяротнага пакарання жыхары Гродна Алег Грышкаўцоў і Андрэй Бурдыка чакаюць разгляду ў Вярхоўным Судзе іх скаргі на прысуд Гродненскага абласнога суда. Рабіць якія-небудзь прагнозы на гэты конт не хочацца. Але ёсць магчымасць паглядзець на гэту справу з улікам розных меркаванняў і абставінаў.\nНа першы погляд здаецца, што ўсё адназначна. Жорсткае забойства. Тры трупы. Злачынцы арыштаваныя. Віна іх даказаная ў судзе. Прысуд вынесены. Інфармацыя пра шакуючую крымінальную справу прагрымела ў вядучых СМІ краіны і, мабыць, не пакінула абыякавым ніводнага гледача-чытача-слухача. “Выпраўленню не падлягаюць” - пад такім загалоўкам-вердыктам выйшаў артыкул у нумары ад 25 траўня газеты “Рэспубліка”. Асабліваю ўвагу да гэтай публікацыі прыцягнуў яе аўтар - начальнік аддзела пракуратуры вобласці Святлана Рахман, якая ў судзе па дадзенай крымінальнай справе выступала дзяржаўным абвінаваўцам і патрабавала выключнай меры пакарання для А.Грышкаўцова і А.Бурдыкі. І ў дадзеным выпадку разлік зразумелы - ўсумніцца не магчыма, бо інфармацыя, як кажуць, з першых вуснаў.\nБЫЛО ШМАТ ЗДАГАДАК\nМаючы на ўвазе наяўнасць сур'ёзных недахопаў сістэмы правасуддзя ў Беларусі, ініцыятары кампаніі “Праваабаронцы супраць смяротнага пакарання ў Беларусі” пастараліся ўсё ж удакладніць некаторыя абставіны, якія паўплывалі на рашэнне дзяржавы ў асобе судовых органаў - да трох забойстваў дадаць яшчэ два.\nМагчыма, што такім жа пытаннем задаваліся следчыя органы і суд, паколькі ў сваёй публікацыі Святлана Рахман кажа, што спачатку ўзнікла здагадка, што “для такой жорсткай расправы былі нейкія важкія прычыны, ці затрыманыя пакутуюць на псіхічныя захворванні”. Але тут жа працягвае:“На жаль, як аказалася, ні тое ні другое ...”.\nШто тычыцца важкіх прычын, то выкрадзеныя з кватэры забітых рэчы - «кампутар, фотаапарат, прадметы адзення», якія фігуруюць у СМІ - з пазіцыі здаровага сэнсу наўрад ці могуць быць суразмерныя з трымя смерцямі. Але здагадкі аб псіхічных захворваннях, магчыма, маюць пад сабой некаторыя падставы, што высветлілася з размовы праваабаронцаў з маці аднаго з асуджаных, Андрэя Бурдыкі.\nНіна Сямёнаўна Бурдыка распавяла, што яе сын хворы:\n- У яго нервовае захворванне - генералізаваныя цікі. Гэта хвароба з дзяцінства. Яна невылечная і праяўляецца перыядычна, у моманты абвастрэння чалавек не можа сябе стрымаць. Андрэй стаяў на ўліку, лячыўся стацыянарна. Часам, прыходзячы са школы, выдаваў гукі і казаў: «Мама, зараз я буду крычаць». І я казала: крычы, сынок. І ён крычаў на ўсю кватэру. Але ж гэта ўсё не праходзіць, застаецца.\nДарослы, ён сябе шмат стрымлівае. У калоніі даводзілася занадта шмат сябе стрымліваць. Перад гэтым здарэннем Андрэй скардзіўся, што ў яго штосьці з галавой, губляе памяць. Яшчэ калі адбываў папярэдняе пакаранне ў калоніі, пісаў, што забывае словы, не можа выказаць свае думкі. І пасля вяртання ў яго тое ж самае было, і мы ўжо збіраліся ісці да неўрапатолага. У дарослым узросце Андрэй ужо не наведваў лекара, бо саромеўся. Ён заікаўся і зараз заікаецца, калі хвалюецца.\nПадчас сустрэчы якога-небудзь медычнага пацверджання, акрамя запісаў у дзіцячай медкартцы, у маці Андрэя Бурдыкі не было. Яна сказала, што ўсе арыгіналы даведак і заключэння УКК перадала ў справу па першай судзімасці.\n- Але Андрэй і Алег праходзілі абследаванне падчас следства па дадзенай справе аб забойстве. І Андрэй быў не згодны з медкамісіяй. Ён сказаў, што адказваў адно, а запісана зусім іншае. Я размаўляла са следчым, які пацвердзіў, што Андрэй не згодны з медкамісіяй. Следчы сказаў, што калі трэба, можна накіраваць на новы разгляд. Але калі адвакат напісаў прашэнне на паўторнае абследаванне, то следчы адмовіў па незразумелых для мяне прычынах, - распавяла Н.Бурдыка. - Калі адбылося забойства, Андрэя, напэўна, справакавалі, і ён не стрымаў сябе. Я ведаю, што калі б ён быў здаровы, то ён бы сябе стрымаў. Я думаю, што ў момант здзяйснення злачынства ён быў альбо ў бессвядомасці, поўнай адсутнасці памяці, альбо ў стане афекту. Але ніхто не ўлічыў гэтага моманту. Я, вядома, яго не абараняю, так, ён нарабіў ... і сабе і мне ... але трэба, напэўна, улічваць крыху псіхічны стан чалавека.\nЖанчына адзначыла, "што на судзе было шмат здагадак".\n- На судзе Андрэй і Алег увесь час спрабавалі сказаць, што спецыяльна забіваць не ішлі. Але ўсё зрабілі так, што быццам бы гэта было наўмысна.\nНіна Сямёнаўна зачытала з ліста сына:\n“Вядома, мама, мне цяжка ўсведамляць набліжэнне смерці з запаволеным чаканнем, ведаючы, што яна непазбежная і як прыкладна адбудзецца. Але я стараюся мірыцца з гэтым, увесь час узгадваючы, што я забіў чалавека. Да таго ж прысуд ужо вынесены і следства скончылася. У цэлым вельмі шмат перакруцілі і сказілі ў абвінавачванні і прысудзе. Што казаць пра гэта, трэба было пакараць - вось і склалі выгадныя фрагменты граматна, каб усё выглядала ўнушальна ...”.\nНОВЫЯ СМЯРОТНЫЯ ПРЫСУДЫ ЯК МАНЕЎР,\nЯКІ АДЦЯГВАЕ ЎВАГУ?\nНават не паглыбляючыся ў падрабязнасці гэтай крымінальнай справы, можна адзначыць, што яна цалкам упісваецца ў тыповую для Беларусі з'яву - бытавыя забойствы на глебе п'янства. Таму што ўсе - і пацярпелыя і тыя, хто здзейсніў злачынства - былі раней знаёмыя паміж сабою і, відавочна, ні адзін раз разам распівалі спіртныя напоі.\nУ размове з праваабаронцамі маці Алега Грышкаўцова, Наталля Міхайлаўна, распавяла, што яе сын раней быў знаёмы з ахвярамі. Ён сустракаўся з забітай 34-гадовай Аленай, яны былі знаёмыя каля двух гадоў.\n- Алег распавядаў, што ў яе ёсць 11-гадовы сын Ілля. Я ведала, што гэта жанчына любіла выпіць, у яе ў кватэры пастаянна збіраліся розныя кампаніі і, па словах суседзяў, часта скандалілі, - узгадвае Н.Грышкаўцова.\nВядома, бытавое п'янства не апраўдвае людзей, якія здзейснілі забойства. Але, тым не менш, у многіх выпадках абставіны цяжкіх злачынстваў выцякаюць з адной вялікай праблемы - праблемы алкагалізацыі грамадства. Урад павінен змагацца з гэтай праблемай, але асаблівых намаганняў не прыкладае, паколькі колькасць такіх злачынстваў упарта не зніжаецца, у чым пераконвае статыстыка.\n“Па-ранейшаму большасць забойстваў і цяжкіх цялесных пашкоджанняў са смяротным зыходам здзяйсняюцца на бытавой глебе і асобамі, якія знаходзіліся ў стане алкагольнага ап'янення. У 2009 г. у стане алкагольнага ап'янення знаходзіліся 490 асобаў, якія здзейснілі забойствы. Чацвёра з кожных пяцярых забойцаў! <...> Атрымліваецца, што забівае і п'янства. Па горкай іроніі лёсу часта сумеснае. Амаль у палове выпадкаў мела месца сумеснае ўжыванне спіртных напояў пацярпелым і злачынцам незадоўга да здзяйснення злачынства. <...> Той, хто адпіў мазгі, цалкам можа стаць пры пэўных абставінах патэнцыйным забойцам”, - сведчыць афіцыйная статыстыка, прыведзеная ў той жа газеце “Рэспубліка” ў публікацыі “Шакуючыя злачынствы”.\nНіжэй ў публікацыі ідзе партрэт забойцы, характэрны для 2009 году: “грамадзянін Беларусі, мужчына ва ўзросце звыш 30 гадоў, з сярэдняй адукацыяй, раней прыцягваўся да крымінальнай ці адміністратыўнай адказнасці, не працуе і не вучыцца, злоўжывае спіртнымі напоямі і з'яўляецца ў дачыненні да ахвяры блізкім сваяком, сужыцелем ці знаёмым”. Адносна пацярпелага гаворыцца, што, як правіла, на момант здзяйснення злачынства ён знаходзіўся “ў стане алкагольнага ап'янення, ўжываў спіртное разам з забойцам”. Таксама канстатуецца, што “больш за палову забойстваў і цяжкіх цялесных пашкоджанняў са смяротным зыходам здзейсненыя ў 2009 г. у гарадской мясцовасці”.\nУ адзіны ланцуг з праблемай бытавых злачынстваў на глебе п'янства ўвязваецца праблема рэадаптацыі асобаў, якія выйшлі з турмаў, і іх уключэння ў нармальнае сацыяльнае жыццё грамадства. Тут шмат розных аспектаў - гэта і працаўладкаванне, і кантроль з боку праваахоўных органаў. Бо часта міліцыя абмяжоўваецца толькі тым, што абавязвае тых, хто вызваліўся з месцаў пазбаўлення волі, працаўладкавацца, не праводзячы далейшай эфектыўнай прафілактычнай працы.\n- Андрэя выпусцілі з калоніі, замяніўшы астатні тэрмін на папраўчыя працы. Але адзначацца ніхто не патрабаваў. Ні разу за ўсе гэтыя паўтары месяцы, якія ён быў на волі, ніхто не пацікавіўся, не патэлефанаваў, не пракантраляваў. Калі б ён ведаў, што з 22.00 да 7 гадзін раніцы ён павінен быў быць дома, то гэтага б, магчыма, і не здарылася. Але кантролю ніякага не было, - разважае Ніна Сямёнаўна Бурдыка.\nДа таго ж, напярэдадні здарэння пажылы гаспадар кватэры спрабаваў суцішыць п'яную нявестку Алену з яе сябрамі, якія ўсчынілі чарговы скандал. З гэтай мэтай ён настойліва, шэсць разоў (!), тэлефанаваў у міліцыю і прасіў прыехаць на выклік. Але ніхто не прыехаў. Як высветлілася падчас судовага працэсу, гэтыя шэсць званкоў нават не былі зафіксаваныя дзяжурнымі ў журнале, але яны пацвердзіліся ў расшыфроўцы тэлефонных размоваў. На судзе таксама стала вядома, што за бяздзейнасць вінаватыя супрацоўнікі міліцыі былі пакараныя. Гэты факт толькі пацвярджае, што ў гэтых адносінах горад Гродна з'яўляецца не такім ужо і спрыяльным для жыцця, якім яго ў сваім артыкуле выстаўляе пракурор С.Рахман.\nЗразумела, маштабнасць праблемы не апраўдвае здзяйснення забойстваў. Але разам з тым, пакаранне ў выглядзе смяротнай кары (а гэта таксама забойства чалавека, але ўзаконенае дзяржавай!) не вырашае праблемы па сутнасці. Беларускія ўлады ў гэтым пытанні ўвесь час спасылаюцца на тое, што пакаранне ў выглядзе смяротнай кары з'яўляецца стрымліваючым фактарам. Але гэта не так. Само па сабе пакаранне не стрымлівае тых, хто забівае ў нецвярозым стане. Бо п'яны чалавек у агрэсіі не здольны думаць пра што-небудзь у прынцыпе, і ўжо тым больш пра тое, што за зробленае яго пакараюць смерцю. І вынясенне смяротных прысудаў у дадзеным выпадку выглядае як вуаляванне дзяржавай сваіх істотных недапрацовак. “Аказваецца, што яшчэ ў 1998 годзе Беларусь пераступіла мяжу ўжывання алкаголю, якую Сусветная арганізацыя аховы здароўя лічыць небяспечнай для нацыі, пасля якой пачынаецца дэградацыя народа. Гэта мяжа - 8 літраў абсалютнага алкаголю на чалавека. Гэта аж у 2,2 разы больш, чым у 1990 годзе. Такім чынам, хто б і што ні казаў, але статыстыка сведчыць: не так піла раней наша краіна, была нейкая мера ва ўжыванні спіртнога! Больш за тое, вышэйназваная лічба не адлюстроўвае сапраўдных маштабаў праблемы. На думку экспертаў, яе трэба павялічыць мінімум на трэць...”, - канстатуецца ў нядаўняй публікацыі ў газеце “Народная Воля”.\nАтрымліваецца, што з п'янствам і алкагалізацыяй грамадства, як і з многімі іншымі праблемамі, улады змагаюцца толькі на словах, не ліквідуючы комплекс прычын, якія вызначаюць высокую злачыннасць, у тым ліку па асабліва цяжкіх злачынствах.\nУ дадзенай крымінальнай справе няма канкрэтных сведак. Ёсць забойства трох чалавек і два абвінавачаных у гэтых забойствах - і гэта фактычна ўсё. У падобных выпадках узнікае пытанне пра ролю канкрэтна кожнага абвінавачанага ў здзейсненым злачынстве: хто каго забіваў.\nЗ публікацыі пракурора не адразу зразумела, што С.Рахман мела на ўвазе: “Правёўшы некалькі месяцаў за кратамі ў перыяд папярэдняга следства, абодва злачынцы захавалі ў памяці акалічнасці той бурнай ночы і паведамілі пра іх следчаму, а затым і суду. Толькі з нагоды забойства Ніны іх паказанні разышліся. Абодва адмаўлялі дачыненне да яе смерці, упэўнена паказваючы адзін на аднаго. Прымаючы пад увагу колькасць нанесеных гэтай жанчыне нажавых ранаў, суд паверыў абодвум ...”.\nАле ўсё выглядае так, што следства проста падзяліла тры трупы паміж двума ўдзельнікамі злачынства. І тут неабходна высвятляць абставіны справы, таму што можа атрымацца так, што хтосьці з абвінавачаных быў вымушаны прызнаць, што менавіта ён забіў канкрэтнага чалавека. А на самой справе мог забіваць толькі адзін з двух, то бок адзін з'яўляецца выканаўцам, а другі - саўдзельнікам. Праваабаронцы прыйшлі да такога меркавання, улічваючы менавіта тую акалічнасць справы, што сведак забойства няма, а ўсё будуецца на паказаннях і прызнаннях кожнага з абвінавачаных.\nТое ж пацвярджаюць і адвакаты А.Грышкаўцова і А.Бурдыкі. Паводле іх, працэсуальных парушэнняў падчас следства і суду не было, але яны адзначылі, што прысуд пабудаваны ў асноўным на сведчаннях і прызнаннях абвінавачаных, здагадках па факце знойдзеных трох трупаў.\nУ такой сітуацыі складана разабрацца і даказаць, хто каго забіваў. Кожны з абвінавачаных прызнае віну часткова, у забойстве аднаго чалавека. Застаецца яшчэ трэцяя ахвяра. Следства проста падзяліла тры трупы на двух абвінавачаных і не стала разбірацца, хто каго забіваў дакладна. Таму што паказанні падсудных супярэчлівыя і ўзнікла шмат рознагалоссяў. Адвакаты адзначылі, што пры вынясенні прысуду, відавочна, не ўлічваўся прынцып індывідуальнасці пакарання.\nНа думку ініцыятараў кампаніі "Праваабаронцы супраць смяротнага пакарання ў Беларусі", цяпер ужо Вярхоўны Суд павінен высветліць і ўстанавіць канкрэтную ролю А.Грышкаўцова і А.Бурдыкі ў здзейсненым злачынстве.\n07.06.2010 Тэгі: суды, праваабаронцы, сьмяротнае пакараньне


Спампаваць 139.07 Kb.\nНазва Франкфурцкая школа сацыялёгіі Тушкін Вячаслаў Аляксандравіч Навуковы кіраўнік: прафесар, доктар гістарычных навук Канашевіч Н. М\nПамер 139.07 Kb.\nФранкфурцкая школа сацыялёгіі\nТушкін Вячаслаў Аляксандравіч\nНавуковы кіраўнік: прафесар, доктар гістарычных навук Канашевіч Н.М.\nСярод цэнтраў і школ заходняй сацыялогіі, якія на працягу цэлых\nдзесяцігоддзяў захоўвалі і дагэтуль яшчэ захоўваюць прыкметны ўплыў на\nсацыялогію, трэба асоба вылучыць Франкфурцкую школу сацыялогі. Група таленавітых, а ў палітычным стаўленні радыкальна-крытычна наладжаных філосафаў, сацыёлагаў, эканамістаў, гісторыкаў, літаратараў аб'ядналася вакол заснаванага ў 1923 году пры Франкфурцкім універсітэце Інстытута сацыяльных даследаванняў. Франкфурцкая школа пачатку актыўна фармавацца пасля таго, як Макс Хоркхаймер у 1931 г. узначаліў Інстытут. Найболей вядомымі з філосафаў і сацыёлагаў супрацоўнічалых з Інстытутам былі Маркузе, Фром, Адорно, Хоркхаймер, Хабермас і іншыя.\nНазовамі "крытычная тэорыя" і "Франкфурцкая школа" пазначаецца\nзначны сацыяльна-філасофскі кірунак нашага стагоддзя. У іх працах\nадлюстроўваецца лёс цэлай эпохі. Знаходзячыся ў апазіцыі да навуковых інстытутаў таго часу, гэтыя сацыёлагі і філосафы адважыліся перасягнуць межы, пастаўленыя афіцыйнай навукай. Яны зрабілі гэта таксама і пад моцным палітычным уплывам: з-за прыходу да ўлады фашызму яны былі змушаныя эміграваць. Прыпынкамі ў выгнанні былі Жэнева, Парыж, Лондан, затым Нью-Ёрк і, нарэшце Лос-Анджэлес. Нягледзячы на глыбокія сумневы адносна духу Асветы, франкфуртцы захавалі пэўнасць ідэалу гуманістычнага грамадствы. Пасля другой сусветнай вайны кіроўныя прадстаўнікі Інстытута сацыяльных даследаванняў вярнуліся на Радзіму, і з 1950 г. Інстытут стаў зноў функцыянаваць у Франкфурце.\nСпачатку Інстытут сацыяльных даследаванняў канцэнтраваўся на политэкономических праблемах. Гэта былі першым чынам дзве тэмы: тэорыя крызісу капіталізму і тэорыя планавай гаспадаркі. Дыскусіі вяліся аб тым, ці здольны капіталізм пераадолець крызіс самастойна або такое пераадоленне магчыма толькі шляхам гвалтоўнай сацыяльнай рэвалюцыі.\nПасля ўступа на пост дырэктара Інстытута Макса Хоркхаймера эканамічныя і сацыялагічныя даследаванні не спыніліся. Аднак адбыўся рашучы паварот да адмысловага жанру прац, характэрных менавіта для франкфурцкай школы. Гаворка ідзе аб своеасаблівым сплаве філасофіі (асабліва вучэнняў аб розуме, дзейнасці, волі), псіхалогіі, сацыяльнай філасофіі, сацыялогіі, палітэканоміі. Пры гэтым пераважная ўвага надавалася той праблематыцы, якая была зададзеная Марксам, а потым развітая сацыялогіяй ведання і спазнанні - пытанням аб сувязі паміж развіццём грамадства, гісторыі (у тым ліку сацыяльна-эканамічным развіццём) і духоўнай культурай, т. е. ідэямі, ідэаламі, каштоўнасцямі тых або іншых гістарычных эпох.\nЗварот да аналізу вытокаў, чыннікаў фашызму, да даследавання нацыянал-сацыялістычнай ідэалогіі - адна з заслуг Інстытута сацыяльных даследаванняў.\nВынікам стала аб'ёмістая, у 1000 старонак, праца "Аўтарытарная асоба", выдаўцом якой быў Адорно. Найважная і дагэтуль актуальная задума кнігі складаўся ў тым, каб з дапамогай метадаў філасофіі, сацыялогіі, псіхалогіі вывучыць тып асобы, сталай або якая можа стаць пажыўным асяроддзем для фашызму або іншага выгляду таталітарызму - словам, даследаваць "тып ментальнасці", прытомнасць, каштоўнасці, псіхалогію "патэнцыйна фашысцкай асобы, адна з структур якой складаецца ў яе адмысловай падуладнасці антыдэмакратычнай прапагандзе". Нараўне з антидемократизмом арыентацыі даследаванню былі падвергнутыя і структура прытомнасці і дзеянні аўтарытарнай асобы, такія як крайні "этнацэнтрызм" (нацыяналізм), нязменна ўлучальны варожасць да іншых нацый (напрыклад, антысемітызм); агрэсіўнасць і сталае прыцягненне да ўжывання сілы; смага кровапраліццяў і пагарда да чалавечага жыцця; дэструкцыйнасць і цынізм і т.д. Тэарэтычныя высновы абапіраліся на пэўныя сацыялагічныя даследаванні. Шырока выкарыстоўваліся прыёмы псіхааналізу (напрыклад, адмысловая ўвага было нададзена даследаванню дзіцячага досведу "патэнцыйна фашысцкай асобы"). Пад несумнеўным уплывам франкфуртцев тэма аўтарытарызму, таталітарызму шырока ўвайшла ў філасофію і сацыялогію XX у.\nІ усёткі галоўнай тэарэтычнай сферай, дзе крытычная тэорыя грамадства напрацоўвала свае галоўныя ідэі, апынулася крытыка духу, культуры, філасофіі.\n1 У кнізе Хоркхаймера і Адорно Асвета тлумачыцца ў пашыральным сэнсе. Маецца ў выглядзе не толькі і нават не гэтулькі гістарычна пэўная філасофія Асветы XVIII у., а хутчэй сукупнасць ідэй, ідэалаў, прынцыпаў, каштоўнасцяў еўрапейскай культуры новага і найноўшага часу. Аўтары "Дыялектыкі Асветы" зыходзяць з таго, што асветніцкая думка як бы рэзюмавала тыя ідэі, нормы і прынцыпы, дзякуючы якім еўрапейскае чалавецтва на працягу стагоддзяў думала стварыць цывілізацыю і вызваліцца ад варварства. Як жа ацэньваюць Хоркхаймер і Адорно вынікі шматвяковага развіцця чалавецтва, падагуленыя шырока зразуметым Асветай? Гэтая адзнака ў цэлым негатыўная. Сапраўды разгромная крытыка еўрапейскай цывілізацыі, крытыка Асветы і паслужыла адным з падстаў крытычнай тэорыі грамадства франкфурцкай школы. Крытыка ў Хоркхаймера і Адорно "духу Асветы", філасофіі Асветы вельмі шматмерная, багатая яркімі характарыстыкамі і тонкімі назіраннямі. Аднак гэтае даследаванне асветніцкіх філасофскіх традыцый праймае не дух спакойнага крытычнага аналізу, а гарачае, катэгарычнае "вялікае адмаўленне" класічнай думкі.\n2 Хоркхаймер і Адорно - пад уплывам маладога Маркса, а таксама згаданых крытычных тэндэнцый філасофіі мінулага і XX у. - акцэнтавалі ідэі ўніверсальнага адчужэння, "арэчаўленні" чалавечай асобы, таварнага фетышызму як асноўных рыс дзейнасці і культуры цывілізацыі новага часу. Яны асоба падкрэслівалі небяспеку камерцыялізацыі культуры, якая абгортвалася яе дэградацыяй.\n3 Гэтыя многоразличные негатыўныя характарыстыкі Хоркхаймер і Адорно як бы падводзяць да адзінага пункта, або агульнаму назоўніку. Ім яны лічаць прынцып панавання, дамінаванні, які культура, філасофія новага часу змясцілі ў раздзел кута. У гэтым яны былі прадаўжальнікамі "самасвядомасці" еўрапейскай культуры з таго далёкага часу, калі людзі паставілі перад сабой мэта - вызваліцца з-пад улады прыроды і падпарадкаваць прыроду праз спазнанне яе законаў. Вынік апынуўся прама процілеглым: выкарыстаўшы прыроду, чалавецтва як бы аднавіла яе супраць сябе. Адчужэнне ад прыроды - вось парадаксальны вынік намеру панаваць над прыродай, які красамоўна сведчыць аб краху ідэалогіі дамінавання. Гэта - толькі адно з праяў нечаканай і трагічнай "дыялектыкі асветы".\n4 Развагі аб дыялектыцы Асветы Хоркхаймера і Адорно досыць арыгінальныя. Раней панавала пункт гледжання, што асветніцкая думка яшчэ не дарасла да распрацоўкі тэорыі дыялектыкі. Але зусім не гэтая тэма цікавіць Хоркхаймера і Адорно. Яны маюць у выглядзе дыялектычныя працэсы, у якія была аб'ектыўна ўцягнутая ідэалогія Асветы (не забудземся, зразуметага ў пашыральным сэнсе). Мэты і намеры філосафаў, пісьменнікаў, дзеячаў культуры і мастацтвы (якія здолелі ўкараніць свае ідэі ў розумы шматлікіх пакаленняў людзей) выклікалі прама процілеглы эфект. Адчужэнне ад прыроды, якую людзі намерваліся заваяваць, а галоўнае, падначаленне чалавека чалавеку, панаванне над сабе падобнымі замест панавання над прыродай - вось асноўныя праявы дыялектыкі Асветы.\n5 Іншая рыса гэтай трагічнай дыялектыкі: чалавецтва з дапамогай асветніцтва намервалася ўхіліць міфы, зрабіць ясным і даступным веданне; але ў выніку яно стварыла новыя міфы. Да такіх новых міфаў прылічаюцца абсалютны рацыяналізм і сцыентызм, т.е. міфалогія розуму і навукі. І тут зноў адбіваецца парадаксальная дыялектыка Асветы. Бо Асвета намервалася менавіта з дапамогай розуму і навукі вызваліць, ашчасціць чалавека і чалавецтва. Паміж тым вынік зноў апынуўся трагикодиалектическим, прычым у стаўленні і розуму і чалавецтва. З нібы "вялікага і вольнага" розум на справе стаў інструментальным розумам, яго паняцця, канцэпцыі, нормы апынуліся не спосабамі вызвалення, а прыладамі панавання, прычым не гэтулькі над прыродай, колькі над іншымі людзьмі. У выніку пачало складацца адчужэнне чалавека і чалавецтва ад розуму і навукі. Хоркхаймер і Адорно фармулююць і больш агульная тэза: "Людзі аплачваюць пашырэнне сваёй улады адчужэннем ад таго, над чым пануюць".\n6 У "Дыялектыцы Асветы" дадзеная падрабязная крытыка навуковага і філасофскага розуму новага часу. Хоркхаймер і Адорно завуць ідэалогію Асветы "таталітарнай сістэмай" (але такая, зрэшты, усякая цэласная сістэма ідэй, якая ўзводзіць у абсалют нейкія абстрактныя прынцыпы). Логіка крытыкі такая. Навука і філасофія Асветы цікавяцца не аднаразовымі, непасрэднымі, непаўторнымі працэсамі, а толькі агульным, паўтаральным - тым самым ажыццяўляецца "негация непасрэднага", уводзіцца "прынцып паўтору". Прывядзенне да абстрактных, лепш за ўсё да матэматычных, стандартам - іншы прынцып асветніцкай навукі. Мір як бы пакуецца ў сістэму паняццяў, катэгорый логікі. Нягледзячы на то што ўсе гэтыя заняткі здаюцца вельмі далёкімі ад жыцця, яны служаць суцэль пэўнай сацыяльнай мэты. Бо ўніверсалізацыя ідэй, іх дамінаванне ў канцэптуальнай сферы вырастаюць на аснове сапраўднага "актуальнага панавання" у рэальным жыцці чалавека і чалавецтва. Матэматычныя працэдуры становяцца, так сказаць, рытуалам мыслення і ператвараюць жывыя разумовыя працэсы ў "рэчыўныя" прылады. Ствараецца матэматычная, сцыенісцкая міфалогія, за фасадам якой хаваецца тое ж самае якое ўзмацняецца панаванне адных людзей над іншымі.\n7 Разбурэнне, заход, зацьменне розуму знаходзяць спецыфічную праяву ў філасофіі - у прыватнасці, у тым, што пазітывісцкая, прагматычная, словам утылітарысцкая, инструментализация розуму не толькі канстатуецца, да ўзводзіцца ў адмысловую заслугу сучаснай навуковай думкі. Крытыкуючы инструментализацию розуму, яго "зацьменне", Хоркхаймер і Адорно зусім не адмаўляюцца ад рацыяналізму. Наадварот, крытыку і "самакрытыку" розуму яны расцэньваюць як неабходную перадумову яго выратавання ад усіх і ўсялякіх пагроз, як паварот ад панавання-падначаленні з дапамогай інструментальнага розуму да сапраўднага вызвалення чалавека і чалавецтва. Але ў найблізкім даляглядзе не прыходзіцца чакаць ні адмены глыбока якія ўкаранелі адносін панавання-падначаленні, ні змены стагоддзямі што дамінавалі ідэй і прынцыпаў. Тым не менш крытыка грамадства і крытыка розуму застаюцца першараднай задачай філасофіі, а таксама задачай літаратуры і мастацтвы.


Канвертаваць Самалійскіх шылінгаў (SOS) і Сан-Томе Dobras (STD) : Калькулятар абменнага курсу\nСамалійскі Шылінг (SOS) і Сан-Томе Дабра (STD) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Самалійскі Шылінг і Сан-Томе Дабра пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 6 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Самалійскі Шылінг. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Сан-Томе Дабра валюты па змаўчанні. Націсніце на Сан-Томе Dobras або Самалійскіх шылінгаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nСамалійскі Шылінг гэта валюта, у Самалі (SO, SOM). Сан-Томе Дабра гэта валюта, у Сан-Томе і Прынсэп (ST, STP). Сімвал SOS можа быць запісаная So Sh. Сімвал STD можа быць запісаная Db. Самалійскі Шылінг дзеліцца на 100 centesimi. Сан-Томе Дабра дзеліцца на 100 centimos. Абменнага курсу Самалійскі Шылінг Апошняе абнаўленне 6 красавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Сан-Томе Дабра Апошняе абнаўленне 6 красавік 2020 ад Yahoo Finance. SOS каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў. STD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


СУЗОР’Е КАЗАК | Дубровно | Дубровенский район | Погода в Дубровно | Новости Дубровно | Новости Дубровенского района | Днепровская правда | Дняпроўская праўда | Газета Дубровно\nПятница, 23 06 2017, 21:53\nЖыў калісь на свеце адзін гаспадар з жонкаю. Былі ў іх два сыны і адна дачка. Рэдка ў каго былі такія працавітыя хлопцы, як гэтыя сыны. Ніколі яны не сядзелі без работы, а калі дома работы не было, то хадзілі ў чужыя землі.\nЯшчэ больш цікавая была іхняя сястра.\nЦяжка было знайсці такую прыгожую, такую мілую дзяўчыну, і звалася яна Ясаня.\nАдзін раз у летку, парабіўшы дома работу, задумалі браты пайсці ў заработкі.\nРазвіталіся яны з бацькамі, з сястрою.\nІдуць браты, саломку па дарозе раскідваюць, прыгаворваючы:\nА ў тых мясцінах жыў страшны змей. У яго быў железны язык, вочы — як жарнавыя камяні, і гарэлі агнём. Жыў ён у палацах. Тыя палацы былі зложаны з людскіх касцей.\nПадслухаў змей, што казалі браты, даведаўся, навошта салому цярушаць. Пазбіраў ён гэту салому і пакідаў яе па дарозе, што ў яго касцяныя палацы вяла.\n«Будзе яна па саломцы ісці і ў мае палацы прыйдзе», — думае змей. Так яно і сталася.\nІдзе яна ды ідзе, на саломку прызіраецца. А дарога ўсё глыбей у лес зазірае. Лес цёмны, глухі, нават і неба не відаць. Ідзе Ясаня, і страшна робіцца ёй. «Куды ж так далека зайшлі яны?» — думае дзяўчына. Вось пад вечар падыходзіць яна да касцяных палацаў ліхога змея. Паглядзела Ясаня, і сэрца яе замерла ад страху: вакол чалавечыя косці ляжаць. Што ж тут рабіць? Кінулася яна бегчы назад. Бяжыць яна, бяжыць, ажно чуе — гудзе штосьці.\nАзірнулася — змей даганяе!\n— Я цябе даўно чакаю, — кажа змей. — Цяпер ты будзеш жыць са мною, ты будзеш маёй жонкаю.\nСабраўся і пайшоў. Ідзе ён ды ідзе па той дарозе, што саломаю пацярушана, ды не прыкмеціў, што тэта не тая дарога, кудою ён з братам ішоў, і дайшоў да касцяных палацаў. Сустракае сястру.\nПрынесла Ясаня жалезнага бобу. Змей як пачаў есці тэты боб, дык аж іскры пасыпаліся, а той, небарака, узяў адну бабіну ды ледзь быў зубы сабе не паламаў. Пажаваў дый выплюнуў з роту бабіну.\n—Хадзем пакажу мае багацце!\nАднаго разу досвіткам пайшла жонка гаспадара па ваду. Бачыць яна — коціцца па дарозе гарошак. Падвяла яна яго, паглядзела ды і з’ела. I вось якая сталася з ёй праява. Пачула яна, што той гарошак стаў у ёй расці. А тыдні праз две нарадзіўся ў яе сын. I такі дрыгожы ды такі вялікі, што проста дзівота! А як толькі нарадзіўся ён, дык зараз жа і закрычаў:\nА голас такі грубы-грубы, што ўсе папалохаліся. Расце той хлопец не па днях, а па часінах, і за месяц вырас такі вялікі, ды яшчэ з барадою, ажно бацька яго баяўся. Думалі, думалі, як назваць яго, якое імя даць. I назвалі яго Гарошак.\n— На табе, тата, шпільку, завязі яе да каваля, няхай выкуе з яе булаву сем пудоў.\nБацька думае сабе: «Ось дурны які хлопец: хоча, каб са шпількі яму зрабілі булаву на сем пудоў». Але сказаць аб гэтым сыну пабаяўся. Паехаў у горад, купіў сем пудоў железа, завёз да каваля.\nВыйшлі за хату на поле.\nПаглядзеў Гарошак у неба.\nНе паспеў бацька зірнуць, а булава калі загудзе!\nПадставіў Гарошак калена. Як стукнецца аб калена булава! Трах — і пераламалася папалам.\nПакруціў Гарошак галавою.\nПаехаў бацька зноў у горад, куніў сем пудоў жалеза і зноў завёз яго да каваля. Выкаваў каваль новую булаву.\nПачуў змей вялікую сілу. Выскачыў на дарогу насустрач Гарошку. Зірнулі яны адзін на аднаго і маўчаць, як бы напужаліся адзін ад наго. Недалёка і Ясаня стаіць. Гарошак здагадаўся, што гэта сястра яго.\nНарэшце кажа змей Гарошаку:\nПайшлі ў палац, садзяцца за жалезныя столікі. Як толькі сеў Гарошак за свой столік, дык гэты столік так і пасыпаўся. Здзівіўся змей і яшчэ больш спалохаўся. Падаў госцю другі столік, яшчэ мацнейшы. Але і той сагнуўся пад Гарошкам. Пачалі есці жалезны боб. Елі, пакуль увесь з’елі.\n— Ах ты, паганец, змяіная твая душа! То ж ты маіх братоў павешаў! — загрымеў Гарошак ды як хапіў рукамі змея, як здушыў яго ды як стукнуў, дык змей па пояс уляцеў у медны ток — і дух з яго вон.\n— Як жа нам не плакаць? Была ў нас курачка-рабка. Нанесла курачка яечак поўны падпечак. Сабрала бабка яечкі ў чарапіцу ды паставіла на паліцу. Мышка бегла, хвосьцікам махнула, чарапіца ўпала, яечкі пабіліся.\n— Як жа мне не выць? Жыў дзед, жыла бабка. Была ў іх курачка-рабка. Нанесла курачка яечак поўны падпечак. Сабрала бабка яечкі ў чарапіцу ды паставіла на паліцу. Мышка бегла, хвосьцікам махнула, чарапіца ўпала, яечкі пабіліся. Плача дзед, плача бабка, курачка кудахча, вароты скрыпяць, трэскі ляцяць, сарокі трашчаць, гусі крычаць, сабакі брэшуць… А я брахаць ня ўмею, дык і завыў.\nПраздники\tБипин для лечения Варроатоза пчел Архив газеты\tВыберите месяц Июнь 2017 (16)


Саладуха збіраецца паўдзельнічаць у адборы на «Еўрабачанне-2015» разам са сваімі сынамі\n12.01.2014 / 10:50\nСаладуха збіраецца паўдзельнічаць у адборы на «Еўрабачанне-2015» разам са сваімі сынамі 5\nВядомы беларускі спявак Аляксандр Саладуха не выключае свайго ўдзелу ў нацыянальным адборы 60-га міжнароднага песеннага конкурсу «Еўрабачанне», якое пройдзе ў 2015 годзе.\nАб гэтым ён расказаў карэспандэнту БелТА.\nМагчыма, што Аляксандр Саладуха паспрабуе шчасця разам са сваімі сынамі. «Усё можа быць. Пажывём — пабачым», — усміхаецца спявак.\nапрятны / Адказаць


Старонкі з тэгам: Brutto. Тузін Гітоў. Слушны музычны партал Menu\n0 26.01.2017 /\nМузычныя навіны Ідэолягі працягваюць вайну супраць «Дзецюкоў», а Brutto падтрымалі дзяржаўныя прафсаюзы\nМенскія ідэолягі забаранілі чарговы канцэрт гарадзенскай каманды. Затое ў Горадні сябры прафсаюзаў могуць набыць са зьніжкай квіткі на канцэрт Brutto. Тэгi: ЗАбарона!, Dzieciuki, Brutto, Павал Скалабан 1630\nСьледам за праектам «Ляпіс-98» у Менску можа даць канцэрт асноўны гурт Сяргея Міхалка — Brutto. Тэгi: Brutto, Ляпіс-98, Сяргей Міхалок, ЗАбарона! 1530\nВасьмёра выканаўцаў прэтэндуюць на перамогу ў намінацыі «Героі году» на штогадовай музычнай прэміі парталу Tuzin.fm. Пераможца будзе названы 12 сьнежня на канцэрце ў клюбе «Грай». Тэгi: Героі году-2016, Irdorath, Brutto, Стары Ольса, Re1ikt, Vuraj, Сяргей Доўгушаў, Лявон Вольскі, Shuma, Dzieciuki 1922\nЛідэр Brutto Сяргей Міхалок выключаны з «чорнага сьпісу» беларускіх музыкаў, чыя творчасьць забароненая на Радзіме. Але ў ім застаюцца яшчэ некалькі выканаўцаў. Тэгi: ЗАбарона!, Сяргей Міхалок, Brutto, Ляпіс-98, Ляпіс Трубяцкі, Vinsent, Лявон Вольскі, Зьміцер Вайцюшкевіч, Dzieciuki 562\nГурт Brutto ўпершыню ў сваёй гісторыі выступіў на Радзіме. Канцэрт прайшоў 29 кастрычніка ў Лядовым палацы. Тэгi: Brutto, ЗАбарона!, Сяргей Міхалок, Філ Чмыр 1751\nКанцэрт славутага мэтал-гурта, прысьвечаны 20-годзьдзю іх альбома «The Turns», перанесены з 29 кастрычніка на 19 лістапада. Тэгi: Gods Tower, Brutto, Сяргей Міхалок, Лэсьлі Найф 1147\nКаманда Міхалка мяркуе сабраць на свой першы канцэрт у Беларусі 4000 гледачоў. Слухачы ня вераць, што гэты выступ сапраўды адбудзецца. Тэгi: Brutto, ЗАбарона!, Антон Азізбекян, Сяргей Міхалок 1451\nГурт Стаса Шашка прэзэнтуе ў відэачарце на Tuzin.fm кліп на песьню «Будзь трусам», зроблены пад уражаньнем ад творчасьці Янкі Купалы, Сяргея Міхалка і Джорджа Орўэла. Тэгi: Час лайна, Стас Шашок, Brutto, Сяргей Міхалок, Янка Купала 1507\nАрганізатары XXVII Фэстывалю музыкі маладой Беларусі агучылі поўны сьпіс гасьцей і час іх выступаў, а таксама распавялі, чым, акрамя засяроджанага слуханьня мэлёдыяў і шалёных скокаў пад біты, можна будзе заняцца на сёлетнім «Басовішчы». Тэгi: Басовішча, The Glithhh, Intelligency, M.G., .K, Navi, TonqiXod, Ганна Пякарская, Крамбамбуля, Лявон Вольскі, Brutto, Ilo&friends, Dzieciuki, Re1ikt, :B:N: 970\nФілёзаф Валянцін Акудовіч падсумаваў вынікі музычнага сэзону 2015/2016, абраўшы такую «мэтадалёгію»: вылучыў тыя песьні, якія прасьпяваў бы сам з ахвотаю. Тэгi: мэгатур-2016, Валянцін Акудовіч, Нагуаль, Dzieciuki, Павал Аракелян, Сяргей Пукст, Сяргей Міхалок, Brutto, Лявон Вольскі, Зьміцер Вайцюшкевіч 1848\nКіраўнік «Цэнтру жывога року» цягам месяца слухаў удзельнікаў чартаў на Tuzin.fm і канстатаваў цяперашні стан беларускай музыкі: гэта толькі імітацыя жыцьця. Тэгi: Віталь Шум, Rahis, Znich, Vinsent, Hurma, Мерада, Лявон Вольскі, Brutto, МАМА, :B:N:, Tadeush, Akute, Tonqixod 1096\n0 18.05.2016 У лідэрах прэміі Rock Profi-2016 — Re1ikt і Brutto (сьпіс намінантаў)\nАбвешчаныя намінанты беларускай прафэсійнай музычнай прэміі Rock Profi 2016, уручэньне якой адбудзецца 26 траўня. Тэгi: Rock Profi, Brutto, Re1ikt << Первая


«Жарт моманту»: Мода для катоў у гатэлі і арыя на кірмашы\nВідзьмо-невідзьмо «Жарт моманту»: Мода для катоў у гатэлі і арыя на кірмашы\n<iframe src="https://www.tvp.pl/sess/tvplayer.php?object_id=39001376&autoplay=false" width="640" height="360" frameborder="0" scrolling="no" marginwidth="0" marginheight="0" name="bel_tvp" allowfullscreen></iframe>\nКаціныя моды, футбол ды опера для гародніны.\nСяргей Філімонаў, вядоўца: У прыватнасці я сам чуў, як артысты жыўцом спявалі оперныя арыі на Мадрыдскім кірмашы. Цікава, ці адбывалася гэта калі-небудзь, напрыклад, на Камароўцы, у Менску? Зараз паслухаем такое. А яшчэ даведаемся пра незвычайны фестываль з назвай «Галодны дух». А таксама здзівімся з кацінай моды і ўбачым каціны футбол. Падрабязней – у наступным сюжэце.\nТэгі: Відзьмо-невідзьмо, Ганконг, кірмаш, Мехіка, мода, Нью-Йорк, Сяргей Філімонаў


Узнялася на рэспублiканскi Алiмп — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\nУзнялася на рэспублiканскi Алiмп\n21.11.2016 21.08.2019 admin353Комментарии on Узнялася на рэспублiканскi Алiмп\nВыхаванка ДЮСШ Валожынскага раёна Дзіяна Ліхтаровіч стала абсалютнай чэмпіёнкай рэспубліканскай спартакіяды прафсаюзаў! 10-13 лістапада ў Барысаве праходзіла адкрытая рэспубліканская спартакіяда прафсаюзаў па настольным тэнісе сярод падлеткаў 2004 года нараджэння і маладзейшых. У спаборніцтвах удзельнічалі 12 каманд.\nПрадстаўніцы нашага раёна, выхаванкі аддзялення настольнага тэнісу ДЮСШ Дзіяна Ліхтаровіч і Надзея Кавалёва занялі першае месца ў камандным заліку сярод дзяўчат. Першынстваваў ракаўскі тандэм таксама і ў парных спаборніцтвах. У спаборніцтвах змешаных пар (дзяўчына плюс юнак) пара, у склад якой уваходзіла Дзіяна, таксама заваявала першае месца. Нашай юнай тэнісістцы не было роўных і ў асабістым заліку.\nЗа гэтымі перамогамі крыюцца вялікая работа, напружаныя трэніроўкі і, зразумела, прыроджаныя здольнасці. У той дзень зоркі шчасліва сышліся на спартыўным небасхіле Д. Ліхтаровіч. Пажадаем таленавітай спартсменцы новых перамог і дасягненняў!


У Менску ўшануюць памяць ахвяраў сталінскіх рэпрэсіяў\n29 лістапад 2007, 05:13\nАлесь Дашчынскі, Менск Сёньня ва ўрочышчы Курапаты і ў менскім парку Чалюскінцаў прадстаўнікі дэмакратычнай грамадзкасьці ўшануюць памяць ахвяраў сталінскіх рэпрэсіяў.\nЗь ініцыятывы Грамадзкага камітэту дзеля ўшанаваньня памяці ахвяраў сталінскіх рэпрэсій гэты год абвешчаны Годам памяці. 29 кастрычніка 1937 года ў Менску адбыўся масавы расстрэл беларускай інтэлігенцыі. Ва ўнутранай турме НКВД за адну ноч былі забітыя каля 100 чалавек, 22 зь іх – пісьменьнікі. З нагоды 70-годзьдзя кульмінацыі сталінскіх рэпрэсіяў у Беларусі аргкамітэт ушаноўвае 29 чысла кожнага месяца месцы расстрэлаў. Сёньня а 15 гадзіне прадстаўнікі дэмакратычнай грамадзкасьці наведаюць спачатку парк Чалюскінцаў, а потым урочышча Курапаты.\n“Гэта будуць традыцыйныя для гэтага Года памяці мерапрыемствы, калі будуць пастаўлены зьнічы, пакладзены кветкі, прасьпяваны песьні ў парку Чалюскінцаў і ў Курапатах у памяць ахвяраў сталінскіх рэпрэсіяў”.\n27 лістапада ў дзень герояў Слуцкага збройнага чыну ва ўрочышчы Курапаты быў усталяваны часовы крыж памяці случчакоў. Спадар Сіўчык сказаў, што меркавалася ўсталяваць стацыянарны крыж, але яго па тэхнічных прычынах не давезьлі. Магчыма, яго ўсталююць у Курапацкім лесе сёньня:\n“Удзельнікі Слуцкага збройнага чыну і беларусы, якія жылі ў гэтай зоне, напоўніцу сутыкнуліся з рэпрэсіямі бальшавікоў. У 20-30-я гады практычна ўсе ўдзельнікі Слуцкага збройнага чыну былі рэпрэсаваныя, і шмат хто з жыхароў. Там цэлыя вёскі сьсяліліся. Вельмі многа іх загінула ў лягерах ГУЛАГу. Многа хто загінуў пры перасяленьні.Таму і ўсталяваны крыж у Курапатах, бо Курапаты зьяўляюцца сымбалем ГУЛАгу. Ворганы, якія зьнішчалі нашых людзей, дагэтуль не даюць пераважана праўдзівых зьвестак, дзе хто з нашых людзей быў страчаны. Гэта таксама акцыя, якую праводзіў аргкамітэт Года памяці”.\nСябра аргкамітэту Ўладзімер Раманоўскі нагадвае, як важна памятаць пра сваю гісторыю:\n“У гэтым пляне нам паказвае прыклад Украіна, дзе на дзяржаўным узроўні ўшаноўваецца памяць ахвяраў Галадамору. І наогул Украіна вельмі істотна займаецца дасьледаваньнем рэпрэсіяў. Падчас нашай сустрэчы прадстаўнікі Ўкраіны нам распавялі пра калясальнае дасьледаваньне, шэсьць буйных устаноў займаюцца вывучэньнем”.\nПаводле спадара Раманоўскага, ва ўшанаваньні памяці ахвяраў сталінскіх рэпрэсіяў апроч чалавечага ёсьць яшчэ і гістарычны аспэкт:\n“Адным з плянаў дзейнасьці людзей, якія сабраліся вакол ідэі Году памяці,– пошук месцаў пахаваньня. Цяпер мы накіравалі ў Расею лісты, у Карэлію, дзе былі зьнішчана вялікая калёна людзей і сярод іх 150 беларусаў. Гістарычная памяць патрэбна для разьвіцьця будучага. Усе гэтыя гады падчас савецкай улады гэта тэма была выключана са сьвядомасьці людзей.”


Другі год пандэміі каранавіруса можа аказацца больш цяжкім, чым першы — СААЗ | euroradio.fm\nГалоўная / Другі год пандэміі каранавіруса можа аказацца больш цяжкім, чым першы — СААЗ\nМедработнік рыхтуецца ўводзіць вакцыну / Reuters\nУ ЗША, між тым, выявілі новы штам каранавіруса — больш заразны, чым "брытанскі"...\nДругі год пандэміі каранавіруса можа аказацца больш цяжкім, чым першы, заявіў дырэктар праграмы па надзвычайных сітуацыях Сусветнай арганізацыі аховы здароўя (СААЗ) Майкл Раян.\n"Ён (другі год пандэміі. — Еўрарадыё) можа аказацца нават больш цяжкім, улічваючы дынаміку распаўсюджвання і некаторыя праблемы, якія мы назіраем", — заявіў Раян.\nПаводле яго слоў, апошнія дадзеныя паказваюць, што захворванне "зноў дасягнула піку". Асабліва складаная сітуацыя складваецца ў Паўночным паўшар'і — у Еўропе і Паўночнай Амерыцы назіраецца "ідэальны шторм". Паводле дадзеных СААЗ, колькасць заражэнняў каранавірусам у свеце перавысіла 90 мільёнаў, амаль два мільёны чалавек памерлі.\nДа росту захворвання ў апошні час, паводле ацэнак СААЗ, прывялі некалькі фактараў: сезоннае пахаладанне, навала людзей ўнутры памяшканняў, а таксама новыя штамы каранавіруса.\nАб выяўленні двух новых штамаў каранавіруса, у прыватнасці, заявілі навукоўцы з Універсітэта Агаё ў ЗША, паведамляе агенцтва РІА "Навіны". Адзін са штамаў падобны да "брытанскага", другі робіць вірус больш заразным. Пры гэтым спецыялісты з Цэнтра па кантролі і прафілактыцы захворванняў (CDC) ЗША не згодныя са сцвярджэннем, што "брытанскі" штам распаўсюджваецца ў паўтара разы больш актыўна за першапачатковы варыянт.Яны абвяргаюць гэтыя сцвярджэнні. Але новы выяўлены штам, паводле слоў амерыканскіх навукоўцаў, сапраўды больш заразны.\nПры гэтым навукоўцы кажуць, што ў іх пакуль няма падстаў меркаваць, што з'яўленне новых штамаў паўплывае на эфектыўнасць вакцын.\nУ Беларусі, тым часам, прагназуецца падзенне колькасці новых выпадкаў каранавіруса ў бліжэйшыя некалькі тыдняў-месяц. "Затым, магчыма, [будзе] невялікі рост, звязаны з прыходам звычайных эпідэмічных захворванняў, у прыватнасці, грыпу", гаварыў на днях міністр аховы здароўя Дзмітрый Піневіч. Тым не менш, да пачатку вясны ён разлічвае ўбачыць "эфект ад вакцынацыі".


27 сьнежань 2007, 18:10\nМікалай Сергіенка лічыць, што адміністрацыя турмы пачала ўжываць у дачыненьні да арыштаваных “за палітыку” новую тактыку.\nУвесь час пераводзяць з камэры ў камэру, штодзённа праводзяць ператрусы\n“Увесь час пераводзяць з камэры ў камэру, штодзённа праводзяць ператрусы. Мяркую, гэта робіцца дзеля таго, каб вязьні паміж сабой не наладзілі добрых стасункаў ды не адчувалі сябе добра, бо чалавек да аднаго месца прызвычайваецца. Увогуле рэжым узмацніўся. Не прымаюць харчовыя перадачы, не дазваляюць браць з сабой соль і цукар”.\nМікалая Сергіенку затрымалі ў офісе Беларускага кангрэсу дэмакратычных прафсаюзаў напярэдадні мітынгу прадпрымальнікаў 10 сьнежня. Разам зь ім затрымалі і лідэра прадпрымальніцкага руху Аляксандра Макаева. Мікалая Сергіенку абвінавацілі ў “нецэнзурнай лаянцы” на адрас міліцыянтаў і арыштавалі на 10 сутак.\nУвесну 2006 году Мікалай ужо адбываў арышт у турме на Акрэсьціна за ўдзел у несанкцыянаваным пікеце ў падтрымку Аляксандра Казуліна. Цяпер адседка супала з першымі маразамі. Ці было холадна ў ізалятары?\n“У некаторых камэрах увогуле няма шкла на фортках. Або шкло пабітае і заклеенае скотчам. У такіх пакоях вельмі холадна, хоць там трымаюць болей за 10 чалавек. Мы спалі ў вопратцы і ўсё роўна мерзьлі. Але ёсьць і нармальныя камэры”.\nУ некаторых камэрах увогуле няма шкла на фортках\nПаводле Мікалая Сергіенкі, у некаторых памяшканьнях было вельмі брудна, а начамі скрэбліся пацукі.\nУ перадсьвяточныя дні арыштантаў у ізалятары на Акрэсьціна паболела — цяпер тут каля 60 чалавек. “Кожную ноч прыяжджаюць аўтазакі і прывозяць новых вязьняў. Гэтая публіка палітыкай амаль не цікавіцца. Кажуць, калі даможацеся для нас паляпшэньня ўмоваў утрыманьня, тады мы апазыцыі паверым”, — распавёў грамадзкі актывіст Мікалай Сергіенка, які сёньня выйшаў з менскай турмы на Акрэсьціна.\nУ канцы 2005 года ў ізалятары на вуліцы Акрэсьціна ўвялі новы корпус. У абодвух корпусах пасьля разгону намётавага лягеру на Кастрычніцкай плошчы ў канцы сакавіка 2006 году ўтрымлівалі каля 500 вязьняў. Паводле арыштантаў, якія пабывалі ў турме на Акрэсьціна сёлета, новы корпус цяпер выкарыстоўваецца вельмі рэдка.\nВіктар Гарбачоў: “Гэта яшчэ не перамовы”


Білеты на канцэрт – лепшым работнікам :: Витебская областная организация Белорусского профессионального союза работников агропромышленного комплекса\nБілеты на канцэрт – лепшым работнікам\nЗ года ў год Шумілінскі райкам прафсаюза работнікаў АПК купляе білеты на «Славянкі базар», якімі ўзнагароджваюць лепшых работнікаў сельгасарганізацый раёна\nТыдзень таму квіткі на канцэрты фестывалю мастацтваў атрымалі пераможцы ўнутрыгаспадарчых спаборніцтваў сярод перадавікоў палеткаў, перадавікі галіны жывёлагадоўлі і тыя, чыімі працавітымі рукамі ганарыцца раён.\nБясплатныя білеты на канцэрт – гэта прызнанне заслугі людзей, сведчанне таго, што працавітыя людзі ў нашым раёне заўсёды ў пашане, адзначае старшыня райкама прафсаюза работнікаў АПК Вольга Пусянкова. А руплівасць і шчырасць заўсёды заўважаецца і ўзнагароджваецца. У нядзелю, 18 ліпеня, 52 члены прафсаюза з дзесяці сельгасарганізацый, райветстанцыі і «Вітконпрадукта» наведалі гала-канцэрт майстроў мастацтваў Беларусі.\n«Вельмі ўдзячны за ўвагу да мяне і станоўчую адзнаку маёй працы, – кажа аператар першага перыяду жывёлагадоўчага комплексу сельгаспрадпрыемства “Лаўжанскае” Кацярына Ваявода, якой прафсаюзная арганізацыя ўручыла білет на канцэрт. – Калі чэсна, нячаста з-за занятасці прыходзіцца выбірацца на такія мерапрыемствы. Ну, а калі ўручылі бясплатны білет, то трэба ехаць. Адпачыла душой на “Славянскім базары”, дадому вярнуўся з добрым настроем». Сёння вечарам яшчэ адна дэлегацыя ў складзе членаў прафсаюза з сельгаспрадпрыемстваў пабывае на канцэрце «Шансона». Усе ўдзячны райкаму прафсаюза за купленыя білеты.


Публікацыі па тэме «палітвязні» | Новы Час\nАлена Церашкова, сястра палітвязня Максіма Вінярскага, распавяла, што яе брат цяпер пастаўлены на прафілактычны ўлік не толькі як схільны да экстрымізму, але і як нібыта схільны да суіцыду. Пра гэта ёй напісаў сам Максім Вінярскі.\nАляксандру Васілевічу працягнулі тэрмін пад вартай да 27 жніўня, а праверку ў кампаніі — да 18 кастрычніка, піша жонка палітвязня Надзея Зелянкова ў фэйсбуку.\nПра гэта паведаміла яго маці.\n«Сем гадоў, два гады, пятнаццаць гадоў» — Ціханоўская распавяла, чаму ёй усё роўна, які тэрмін дадуць мужу\nНе мае значэння, які прысуд вынесуць Сяргею Ціханоўскаму, галоўнае — вызваліць яго і іншых палітвязняў як мага хутчэй, заявіла Святлана Ціханоўская.\nСтала вядома, што тэрмін утрымання пад вартай палітзняволенай Марфы Рабковай працягнуты яшчэ на тры месяцы — да 17 верасня, піша Вясна. Такім чынам, да гэтага часу яна правядзе ў зняволенні ўжо год.\nПра гэта напісаў родным адзін з фігурантаў крымінальнай справы — старшыня партыі БНФ Рыгор Кастусёў. У лісце палітзняволены адзначыў, што «віны ў змове не прызнае», піша Свабода.\nКацярына Андрэева піша аб працы ў калоніі: «Абсалютна медытатыўны занятак»\nМуж Кацярыны Андрэевай Ігар Ілляш паведаміў, што ад яе прыйшоў першы ліст пасля заканчэння карантыну.\nПалітзняволенага аўтара ютуб-канала «Слуцк для жизни» Уладзіміра Няронскага, асуджанага да трох гадоў пазбаўлення волі, у папраўчай калоніі №15 на Магілёўшчыне пазбавілі прадуктовых перадач да 4 жніўня. Пра гэта «Вясне» паведаміла ягоная жонка Марына. Прычына дысцыплінарнага спагнання — невядомая, але жонка мяркуе, што гэта звязана з тым, што Уладзімір асуджаны па «палітычнай» справе.\nСтудэнта БДМУ Уладзіслава Марціновіча затрымалі ў лістападзе, і з тых пор ён у няволі. Нядаўна яму споўніўся 21 год, і з гэтай нагоды ён напісаў ліст, у якім падзякаваў беларусам за шматлікія віншаванні.\nПалітвязню Арцёму Баярскаму працягнулі тэрмін утрымання пад вартай\nПалітвязню Арцёму Баярскаму працягнулі тэрмін утрымання пад вартай да 16 жніўня. Сёння яму споўнілася 20 гадоў\nЖонцы журналіста Дзяніса Івашына Вользе прыйшоў ліст ад мужа ад 1 чэрвеня, «прасякнуты жалобай і смуткам», паведамляе «Свабода».\nУ палітвязня з анкалогіяй Уладзіміра Малахоўскага забралі групу па інваліднасці і пазбавілі пенсіі, паведамляе тэлеграм-канал the_village.\nБеларусы заклікаюць вызваліць палітвязня з ментальным разладам Дзмітрыя Гопту. Для гэтага на change.org стварылі петыцыю.\nГродзенскі журналіст, палітвязень Андрэй Пачобут, чалец галоўнай рады «Саюза палякаў Беларусі», які цяпер знаходзіцца ў турме, быў уганараваны Галоўнай прэміяй «За свабоду слова» Асацыяцыі польскіх журналістаў, паведамляе «Радыё Рацыя».


«Згоды для вашай гасподы»: беларускамоўныя вясельлі робяцца папулярнымі\n20 жнівень 2014, 07:28\nБеларуская вясельная традыцыя, закладзеная пакаленьнямі, перажывае рэінкарнацыю ў сучасных гарадах.\nГэтым летам беларускамоўных вясельляў у Менску шмат як ніколі — сьведчыць Свабодзе Юры Неплах-Шыпіла, гісторык паводле адукацыі, а паводле віду дзейнасьці — тамада, сцэнарыст, час ад часу каскадэр. Ужо сем гадоў ён займаецца тэматычнымі, у тым ліку беларускамоўнымі, вясельлямі.\n— Адзін раз я нават паспрабаваў кіроўцам маршрутнага таксі — цікава асвойваць нешта новае. Быў і будаўніком-чорнарабочым, — расказвае Юры, сьветлавалосы мужчына сярэдняга веку. — Ніколі ня думаў, што гэтым буду займацца — у дзяцінстве быў вельмі сьціплы і сарамлівы.\nАле жыцьцё штурхала да гэтага, і цяпер ад 6 да 15 разоў на месяц даводзіцца нешта праводзіць: вясельлі, карпаратывы, дні народзінаў і тэматычныя вечары. А пачыналася са звычайных вясельляў: трэба былі грошы, і іх можна было зарабіць менавіта так.\nПа кавалачках складаўся досьвед, як правесьці вясельле на беларускай мове, традыцыйнае са сваёй абрадавасьцю, рыцарскае, шляхецкае — якіх толькі не было.\nЗвычайных вясельляў цяпер меншасьць, у асноўным неардынарныя — рок-н-рольнае, гангстэрскае, вясельле лясных жыхароў.\nБеларускамоўнае вясельле ў музэі ў Заслаўі\n— Як прыдумалася беларускае вясельле?\n— Не яно прыдумалася, а зьяўляліся тыя, каму гэта трэба. Цяпер адчуваю, што такіх вядоўцаў ужо багата — толькі я ведаю чатырох-пяцёх, якія могуць зрабіць шыкоўнае беларускамоўнае сьвята.\n— Чаго нестае звычайным застольным вясельлям?\n— Весялосьці. Людзям заўсёды хочацца павесяліцца, а шмат якім вясельлям нестае душэўнасьці.\n— Чым беларускія вясельлі адрозьніваюцца ад іншых?\n— Іх абіраюць людзі, якія ўжо да нечага сасьпелі і па жыцьці думаюць. Яны альбо самі карыстаюцца беларускай мовай, альбо ім гэта цікава. Ёсьць адсотак тых, каму трэба нейкая разыначка, што б адрозьнівала іхняе вясельле ад іншых.\nТам практычна ня будзе гучаць «О боже, какой мужчина!» і «Ах, какая женщина!» За гады ў мяне назьбіралася каля двух дзясяткаў калярытных беларускіх тостаў, віншаваньняў — зьмястоўных, ёмістых, просьценькіх і душэўных. І самае цікавае: калі іх перакладаць на расейскую мову, гэта ўжо зусім ня тое: «Згоды для вашай гаспОды!», «Будзьце здаровенькія, як грыбочкі баровенькія!» ці «Каб у вас было столькі дачушак, колькі ў доме падушак!», «Каб у вас было столькі сыноў, колькі ў вашым доме вуглоў!».\n— Што ёсьць на беларускамоўным вясельлі такое, чаго няма на звычайным?\n— Там гучыць, у маім разуменьні, больш кляснай музыкі: больш рок-н-ролу, будзе месца блюзу і джазу, па мінімуме расейскай папсы, вельмі шмат беларускай музыкі («Ляпісы», «Крамбамбуля», «Крама», «Стары Ольса»).\nКапэля Алеся Лася (другі зьлева) на беларускамоўным вясельлі ў Менску\nЧаста беларускамоўныя вясельлі — сярэднявечныя, а гэта ўжо рыцарская праграма, сярэднявечныя забавы і танцы. Там людзі выпіваюць, адрываюцца, але ня падаюць мордай у салату. Чаму? Таму што гэта людзі, якія сасьпелі...\n...Бывае, даводзіцца праводзіць вясельлі і на раёнах, і ў кожнай мясцовасьці ёсьць свае адметнасьці. Калі загадзя не пагаворыш, як павінны праходзіць абрады, скажуць: «А ты, тамада, ня так робіш, таму што дрэнны тамада!» З аднаго боку, цяжка, а зь іншага — мне падабаецца, бо можна дадаць народнага.\n— Чаму такія адметнасьці ня зьніклі пад штампамі звычайнага вясельля?\n— Таму што народная культура — жывучая, яна праіснавала стагодзьдзямі. Сёньня шмат чаго страчана, але яна жывучая, хоць у наш век і вельмі моцна разбураецца, калі людзі масава пераяжджаюць зь вёскі ў горад.\n— Як быць, калі маладыя захацелі беларускага вясельля, але ёсьць процьма сваякоў, якія ня ў тэме?\n— Такое здараецца. Бывае, баяцца, як яно будзе, але ўсё праходзіць нармальна. Госьці з Расеі, ня кажучы ўжо пра ўкраінцаў, успрымаюць на ўра.\nЯк ні дзіўна, найчасьцей баяцца, што хтосьці не зразумее, менавіта беларусы. А расейцы ўспрымаюць гэта як клясную, калярытную дзею.\n— Але не разумеюць беларускай?\n— На 85–90 адсоткаў яны разумеюць мову, за выняткам асобных словаў — гэта я перадаю выказваньні расіянаў.\nЯ праводжу карпаратывы з расейскімі і беларускімі групамі, і «говорите, пожалуйста, по-русски, мы не понимаем» найчасцей кажуць свае, мясцовыя, а ня людзі з Падмаскоўя. Ня раз расейцы самі прасілі, каб было на мове, і дзякавалі за гэта.\n— Ці патрабуюць беларускамоўныя вясельлі дадатковых выдаткаў часу, сілаў ці грошай?\n— У кожнага па-свойму. Я на беларускамоўнае вясельле раблю зьніжку ад 50 да 100 даляраў.\n— Ты кажаш, апошнім часам такія вясельлі — гэта трэнд?\n— Тэндэнцыя ўжо гады два. Год 4–5 таму гэта былі рэдкія выпадкі, апошнія два гады зрабілася ўсё больш, а гэты год — вельмі шмат.\n— А аўдыторыя зьмянілася, ад якой паходзіць попыт?\n— Ды не. Гэта людзі маладыя, з добрай адукацыяй. Так адбылося, што, нягледзячы на дзяржаўную палітыку, сярод моладзі папулярнасьць беларускай мовы і культуры пашыраецца. Але, можа, я аптыміст.\nДля параўнаньня: у канцы 80-х — пачатку 90-х людзі, якія размаўлялі на беларускай, адзін аднаго ведалі па ўсёй краіне. Цяпер мне неверагодна прыемна, калі іду па горадзе, чую беларускую мову і ня ведаю гэтых людзей.\n— Ня кажуць, што вы з БНФ?\n— Калі ты размаўляў на беларускай гадоў 10 таму — казалі, а цяпер — не. У транспарце, калі адказваў на тэлефон, былі і погляды, і пару момантаў, калі даводзілася адстойваць сваю пазыцыю. Цяпер я сустракаю больш станоўчых поглядаў. І, вяртаючыся да пытаньня: цяпер пасьля вясельля дзякуюць менавіта за мову.


Журналістаў з Брэста Ляўчука і Харытонаву "павіншавалі" з Днём Волі пратаколамі | baj.by\nНовыя суды над журналістамі папярэдне прызначаныя на 3 і 9 красавіка.\nГэтым разам участковыя інспектары міліцыі Сяргей Максімовіч і Руслан Хацько на падставе артыкула 22.9 КаАП склалі чатыры пратаколы — па два на кожнага.\nПершая справа тычыцца асвятлення акцый пратэсту супраць будаўніцтва акумулятарнага завода каля Брэста, якія адбываюцца кожную нядзелю на галоўнай плошчы горада. Другая справа распачатая за рэпартаж пра мясцовыя праблемы ў адной з вёсак Брэсцкага раёна.\n“Я пазначыла ў пратаколе, што не згодная з высновамі, бо не выконвала функцыі журналіста замежнага СМІ, а адказнасць паводле артыкула 22.9 КаАП мусіць несці рэдакцыя, а не фрылансер. Акрамя таго, Алесь Ляўчук пакінуў у пратаколах запіс, што супраць яго ідзе палітычна матываваны працэс”, — паведаміла карэспандэнту службы маніторынгу ГА “БАЖ” Мілана Харытонава.\nЛітаральна на мінулым тыдні суд Маскоўскага раёна Брэста пакараў Ляўчука і Харытонаву штрафам у памеры 50 базавых велічынь кожнага (1275 рублёў) паводле гэтага ж артыкула КаАП.


„Дынама” абыграла „Віцязь” у выязным матчы чэмпіянату КХЛ | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n„Дынама” абыграла „Віцязь” у выязным матчы чэмпіянату КХЛ\nХакеісты менскага „Дынама” абыгралі падмаскоўны „Віцязь” у выязным матчы чэмпіянату КХЛ. Вытрымаўшы стартавы націск гаспадароў лёду каманда Крэйга Вудкрафта пачала турбаваць брамніка „Віцязя” Іллю Яжова. У адным з такіх нападаў на шостай хвіліне сустрэчы Брэндан Козун з мінусавога кута трапіў у брамку. Супернікі зраўнялі лік у другой траціне паядынку. На 27-й хвіліне матчу вызначыўся Данііл Пыленкоў, які здзейсніў трапны кідок ад сіняй лініі. У другім перыядзе спачатку Роб Клінкхамер вывеў „зуброў” наперад, а Аляксей Протас і Ягор Шаранговіч трапнымі кідкамі ўмацавалі перавагу беларускай каманды. Заключны перыяд забраў нямала нерваў у прыхільнікаў „бела-сініх”. Менчане часта выдаляліся, у тым ліку і некалькі разоў выступаючы ў фармаце тры на пяць. Адзін з такіх эпізодаў завяршыўся голам Джасціна Дэнфорта. „Віцязь” узмацніў націск, але большага падольская дружына дамагчыся не змагла — 4:2 на карысць „зуброў”. Такім чынам, менчане выйгралі першы матч у асноўны час і вяртаюцца дадому з двума перамогамі ў двух матчах гасцявой серыі. Наступны паядынак з удзелам „зуброў” пройдзе 19 верасня. У 17.10 на „Мінск-Арэне” яны сустрэнуцца з яраслаўскім „Лакаматывам”.\nДзмітрый Баскаў абраны старшынёй назіральнага савета ХК „Дынама-Мінск”\nСтаршыня Федэрацыі хакея Беларусі Дзмітрый Баскаў адзінагалосна абраны кіраўніком назіральнай рады хакейнага клуба „Дынама-Мінск”, паведамляе афіцыйны сайт каманды. Рада заклікана садзейнічаць у вырашэнні пастаўленых перад клубам задач, аказваць кансультацыйную і кантрольную функцыі.\nЭкс-брамнік менскага „Дынама” Міхаіл Карнавухаў у трэці раз за паўгода зменіць клуб\nЭкс-галкіпер менскага „Дынама” Міхаіл Карнавухаў зменіць чарговы клуб у бягучым міжсезонні. Беларускі галкіпер пакінуў размяшчэнне „Сарыаркі” з Караганды, паведамляе hockey.by. Раней Міхаіл знаходзіўся ў складзе навакузнецкага „Металурга”. Сумарна за казахстанскі і расейскі клуб Карнавухаў прыняў удзел у трох сустрэчах і прапусціў 11 шайбаў.\nВалейбалісты менскага „Будаўніка” выйшлі ў фінал чэмпіянату Беларусі\nВалейбалісты менскага „Будаўніка”, абыграўшы „Легіён” з Абухава, выйшлі ў фінал чэмпіянату Беларусі. Матч завяршыўся на карысць падначаленых Аляксандра Сінгаеўскага з лікам 3:0. Сёння за бронзавыя медалі згуляюць „Легіён” і гомельская „Энергія”. Матч паміж імі пачнецца ў 15.00. Пачатак паядынку за золата прызначана на 18.00. Узнагароду вышэйшай пробы аспрэчаць лідары беларускага клубнага валейбола – салігорскі „Шахцёр”, дзеючы ўладальнік чэмпіёнскага тытула, і менскі „Будаўнік”. Уваход для заўзятараў на трыбуны „Чыжоўка-Арэны” падчас матчаў не абмежаваны. Таксама арганізавана прамая трансляцыя з месца падзей. Тым часам валейбалісткі „Мінчанкі” выйшлі ў вырашальную стадыю чэмпіянату Беларусі сярод жаночых каманд. У паўфінальнай сустрэчы падначаленыя Станіслава Салікава абыгралі берасцейскае „Прыбужжа” — 3:0. Сёння ў фінале чэмпіянату Беларусі, які пачнецца ў 13.00, „Мінчанка” згуляе з мазырскай „Жамчужынай Палесся”.\nБерасцейскае „Дынама” прыляцелі ў Тэль-Авіў на матч Лігі чэмпіёнаў з „Макабі”\nБерасцейскае „Дынама” прыляцелі ў Тэль-Авіў, дзе сёння правядзе матч 3-га кваліфікацыйнага раўнду Лігі чэмпіёнаў з „Макабі”. Паядынак пройдзе без гледачоў і пачнецца ў 20.00 па беларускім часе.\nНапярэдадні ж кіеўскае „Дынама” адолела нідэрландскі АЗ – 2:0, дзякуючы галам Жэрсона Радрыгеса і Мікалая Шапарэнкі.\n“Будаўнік” – у 1/8-й фіналу Кубка выкліку


Галоўнага рэдактара Hrodna.life пачалі судзіць за распаўсюд экстрэмісцкіх матэрыялаў | baj.by\n16.03.2021 Крыніца: Служба маніторынгу ГА "Беларуская асацыяцыя журналістаў" Сюжэт: Барацьба з экстрэмізмам\nУ суд падтрымаць Аляксея прыйшлі некалькі дзясяткаў чалавек, сярод якіх журналісты незалежных СМІ, сябры і бацька журналіста. У залу трапілі толькі дзесяць асоб.\nАляксей Шота заявіў два хадайніцтвы, у першым прасіў адправіць справу на дапрацоўку, бо ў яе матэрыялах няма некалькіх аркушаў з тлумачэннямі, якія даваў журналіст пасля азнаямлення. Другое хадайніцтва — азнаёміць яго з артыкулам Адміністрацыйнага кодэкса, паводле якога яго абвінавачваюць. Аляксей патлумачыў, што не паспеў азнаёміцца са справай — яго запрасілі ў суд толькі ўдзень напярэдадні. Паводле яго слоў, ён не знайшоў у новай рэдакцыі КаАП артыкул, паводле якога складзены пратакол.\nСуддзя Наталля Козел хадайніцтвы не задаволіла.\nЗатым Аляксей Шота заявіў дадатковае хадайніцтва, каб ў суддзе яго абараняў адвакат. Суддзя Козел гэтае хадайніцтва падтрымала і ў судзе абвешчаны перапынак да пятніцы, 19 сакавіка. Аб 11-ай раніцы мусіць пачацца працэс.\nРэдактара гродзенскага інфармацыйнага сайта Hrodna.life Аляксея Шоту пачалі судзіць 16 сакавіка паводле ч. 2 арт. 17.11 КаАП (Распаўсюд інфармацыйнай прадукцыі, уключанай у рэспубліканскі спіс экстрэмісцкіх матэрыялаў).\nПаводле абвінавачання, міліцыя знайшла на сайце прадукцыю, прызнаную экстрэмісцкай. Маецца на ўвазе інфармацыя з папулярнага Telegram-канала, які ўвосень 2020 года рашэннем суда быў абвешчаны ў Беларусі экстрэмісцкім.\nУ выпадку прызнання судом вінаватасці, рэдакцыі Hrodna.life пагражае штраф у памеры да 500 базавых велічынь (14 500 рублёў), а таксама канфіскацыя прадметаў і сродкаў, з дапамогай якіх было здзейснена правапарушэнне. Рэдактару сайта пагражае штраф да 50 базавых велічынь (1 450 рублёў).\nНагадаем, 29 студзеня ў рэдакцыйным памяшканні Hrodna.life супрацоўнікі міліцыі правялі агляд, у выніку якога адабралі аргтэхніку і друкаваную прадукцыю. Агляд правялі без прысутнасці супрацоўнікаў рэдакцыі.\nУ той жа дзень сілавікі правялі агляд і ў рэдактара сайта Newgrodno.by Ігара Бублікава (Рэмзіка), у яго таксама вынялі камп'ютарную тэхніку і склалалі адміністрацыйны пратакол за распаўсюд экстрэмістскай інфармацыі.\nСудовы працэс у дачыненні Бублікава мусіць пачацца заўтра, 17 сакавіка, а 10.30.


01 верасень 2004, 16:28\nПачну зь ліста, аўтар якога заклапочаны той жа праблемай, што і сотні тысяч іншых бацькоў, якія пасьля летніх вакацыяў выпраўляюць дзяцей у школу.\n“Увесь свой і жончын заробак давялося аддаць на тое, каб выправіць дзяцей у школу, — піша нам Уладзіслаў Ліпніцкі зь Менску. — Цэны ў параўнаньні зь мінулым годам вырасьлі ўдвая. З трывогай думаю пра тое, што пачнецца ў школе: трэба грошы на падручнікі, на сьняданкі, на рамонт клясы, на дадатковыя заняткі й гурткі... У мой час усё гэта было бясплатна. Фармальна і цяпер адукацыя нібыта бясплатная, але фактычна мы за ўсё плацім, і вельмі немалыя грошы. Што ж гэта за “рынкавы сацыялізм” такі? Заробкі ў нас “сацыялістычныя”, гэта значыць — нізкія, а вось у школах, ВНУ, паліклініках і шпіталях ужо даўно рынак: за ўсё плаці. А не заплаціш — будзеш марынавацца ў чэргах і нічога не атрымаеш”.\nПра ідэю так званага “рынкавага сацыялізму”, якую вынайшлі й актыўна прапагандавалі беларускія ўлады ў другой палове 1990-х гадоў, сёньня тыя ж улады стараюцца ўвогуле ня згадваць. Ні якаснай адукацыі, ні грунтоўнай мэдычнай дапамогі ў Беларусі не атрымаеш, калі ў цябе няма грошай альбо высокай намэнклятурнай пасады (якая дае права на спэцабслугоўваньне ў закрытых паліклініках і шпіталях — так званай “лечкамісіі”). Праўда, у Канстытуцыі права на бясплатную адукацыю і мэдыцыну замацавана, але там і шмат іншых прывабных рэчаў запісана — напрыклад, права на жыльлё альбо на годны ўзровень жыцьця. Паспрабуйце суцешыць гэтымі правамі беларускіх жабракоў альбо бяздомных.\nЛіст ад Альберта Штукара з Рэчыцы. Слухач піша:\n“Да 2002 году ў нашым горадзе быў краязнаўчы музэй, на трох паверхах якога месьціліся някепскія экспазыцыі. Штодня сюды прыходзілі школьнікі й вэтэраны, заходзілі гараджане зь дзецьмі, бывалі экскурсіі. Часта праводзіліся разнастайныя сустрэчы, выставы. У 2002 годзе пры аднаўленьні праваслаўнага храму будынак музэю разбурылі, а ўсё, што ў ім было (экспазыцыі ды фонды) раскідалі па розных хлявах ды закутках гораду.\nТак музэй з ласкі гарадзкіх уладаў стаў бамжом. Я ўпэўнены: калі б мэр гораду выбіраўся гараджанамі, а не прызначаўся “зьверху”, такога гвалту не было бы, і для музэю абавязкова знайшлося б месца. Пра ўсё гэта я напісаў у мясцовую газэту “Дняпровец”. У рэдакцыі ня горш за мяне ведалі пра сытуацыю, але ў адказ — ні гуку. Такое ўражаньне, што ў гэтай кішэннай газэце ўлады адсотак грамадзянскага сумленьня роўны адсотку беларускамоўных артыкулаў. Па пальцах можна пералічыць нумары газэты, дзе няма партрэта галоўнага гарадзкога начальніка альбо падхалімскага артыкула ў яго гонар”.\nУ сваім лісьце на Свабоду Альберт Штукар з Рэчыцы зьвяртаецца таксама з наступным пытаньнем, якое лічыць для сябе вельмі важным. Слухач піша:\n“Ці ўдзельнічаць у галасаваньні 17 кастрычніка? Вырашыў ня ўдзельнічаць. Паколькі, з аднаго боку — татальныя фальшаваньні, а з другога, мне здаецца, што для махляра псыхалагічна больш страшна падрабіць подпіс выбаршчыка ў сьпісах, чым памяняць кіляграм-другі бюлетэняў у скрынях. Але ці маю я рацыю?”\nДля чалавека, які гатовы на махлярства з выбарчымі бюлетэнямі альбо сьпісамі, наўрад ці ёсьць розьніца, якім чынам парушаць закон. Тэарэтычна і за подробку подпісаў, і за падмену бюлетэняў прадугледжаная аднолькавая крымінальная адказнасьць. Калі хтосьці наважыўся на адно злачынства, то наўрад ці спыніцца перад другім, па сутнасьці — такім жа.\nІдэя байкоту выбараў магла бы прынесьці плён, калі б яе падтрымала большасьць грамадзтва. Але такой падтрымкай гэтая прапанова не карыстаецца — людзі на выбары пойдуць. І калі ў вашай, спадар Штукар, акрузе будзе кандыдат, якому вы давяраеце і погляды якога падзяляеце — то чаму б і не падтрымаць яго?\nУладзімір Зьвернік зь мястэчка Чысьць Маладэчанскага раёну ў сваім лісьце выказваецца наконт праблемы назвы вуліц, гэтую тэму мы шырока абмяркоўвалі два тыдні таму, пасьля таго, як у Менску адразу некалькі дзясяткаў вуліц былі перайменаваныя ўладамі. Уладзімер Зьвернік лічыць, што ня ўсюды ў гэтай справе ёсьць праблемы. Ён піша:\n“Колькі гадоў таму мяне і жонку мясцовае кіраўніцтва запрасіла на працу ў Чысьць. Мая жонка карэнная мянчанка, а я — расеец, народжаны ў Маскве, але ўсё жыцьцё пражыў у Менску. Пасьля доўгіх ваганьняў мы прынялі прапанову і цяпер працуем у мясцовай школе. Дык вось, тут мы атрымалі кватэру на вуліцы Максіма Багдановіча, які ў 1911 годзе жыў літаральна побач з нашым домам, у суседняй вёсцы Ракуцёўшчына (гэта 400–500 мэтраў ад нас). Што да нашай кватэры ў Менску, то яна знаходзіцца на вуліцы Дуніна-Марцінкевіча. Наш шматпавярховы дом, які месьцічы называюць “кітайскай сьцяной”, адным бокам выходзіць на вуліцу Янкі Маўра, а другім — на праспэкт Пушкіна. Менавіта таму маю жонку і мяне цалкам задавальняе такі тапанімічны асяродак. У Чысьці ж мы з групай прыхільнікаў распачалі збор подпісаў за тое, каб мясцовую вуліцу Цэнтральную назваць імем Васіля Быкава”.\nПашанцавала вам, спадар Зьвернік. Але колькі людзей у Беларусі жывуць на вуліцах Дзяржынскага і Ўрыцкага, едуць на працу па Камуністычнай альбо Леніна, вучацца на Калініна ці Сьвярдлова. І так ва ўсіх без выключэньня беларускіх гарадах. Усе цэнтральныя, самыя старыя вуліцы, гістарычныя назвы якіх скасавалі пасьля рэвалюцыі бальшавікі, і па сёньня носяць імёны камуністычных правадыроў і функцыянэраў. А імёны дзеячаў беларускай гісторыі й культуры ўлады даюць найчасьцей занядбаным ускраінным вуліцам у былых вёсках, далучаных да гарадоў.\nЭлектронны ліст ад Юрыя Тышчанкі з Добрушуа:\n“Дзень добры, спадар Жданко! Апошнія падзеі ў Расеі, я спадзяюся, нікога не пакінулі абыякавымі. А што будзе, калі наш прэзыдэнт пойдзе на аб’яднаннье з Расеяй (на маю думку, гэта адбудзецца падчас “выбараў” прэзыдэнта на так званы трэці тэрмін). Ці ня пойдуць тады беларускія міліцыянты (якія так добра змагаюцца зь няўзброенымі апазыцыянэрамі) наводзіць парадак у Чачэніі? Што тады будзе казаць электаральная большасьць прыхільнікаў дзейнага прэзыдэнта?\nПакуль усе прыхільнікі прэзыдэнта будуць спадзявацца на ягоныя словы, будучыня нашай краіны цьмяная. Вялікі дзякуй тым, хто ўсе апошнія гады вёў і вядзе барацьбу з рэжымам. Апазыцыянэраў можна паважаць ужо за тое, што яны не баяцца выказваць свае думкі ў краіне, дзе сярод большасьці насельніцтва пануюць страх і рабалепнасьць перад уладамі. Пры гэтым прыхільнікі апазыцыі рызыкуюць сваім жыцьцём і здароўем у пікетах ды на іншых акцыях”.\nТэма аб’яднаньня з Расеяй, спадар Тышчанка, была актуальная толькі да таго часу, пакуль у Аляксандра Лукашэнкі заставаліся шанцы на ўладу ў Крамлі. Сёньня гэтыя шанцы роўныя нулю. Адпаведна, ні пра якое аб’яднаньне няма размовы. Нават беларуская апазыцыя спыніла свае акцыі ў абарону незалежнасьці — пасьля таго, як Аляксандар Лукашэнка пасьля адной з сустрэч з Уладзімерам Пуціным і прапановы ўвайсьці ў склад Расеі на правах суб’екту фэдэрацыі заявіў, што сувэрэнітэт Беларусі недатыкальны, і гэта не падлягае абмеркаваньню.\nНа заканчэньне ліст ад Дзьмітрыя Ахрымука з Кобрыня, у якім слухач апісаў тое, як прайшоў адзін ягоны выходны жнівеньскі дзень:\n“Зранку прыйшоў да гарадзкога рынку — прадаць некалькі кошыкаў, якія сам зрабіў. Каля рынку амаль нікога няма, але на зямлі пазначаныя крэйдай квадраты ды кавалкі цаглінаў: значыць, тэрыторыя кімсьці занята. Давялося перайсьці на другі бок. Сонца падымаецца вышэй, людзей прыбывае. Ідуць хто з чым — агароднінай, садавіной, граблямі... Маімі кошыкамі ня надта хто цікавіцца. Вось спынілася легкавушка: маладыя хлопцы прыладкавалі плякаты пра выбары. Прыгожы партрэт Аляксандра Меха, яго біяграфія. Людзі падыходзяць, цікавяцца. Некаторыя працягваюць пашпарты, каб дапамагчы будучаму кандыдату ў дэпутаты. Неўзабаве падышоў да іх капітан міліцыі, запатрабаваў дакумэнты, нешта запісаў у свой сшытак. Людзі гамоняць пра выбары, пра палітыку. Думкі розныя, часта процілеглыя. Вось так і мінуў мой рынкавы дзень — марна, бо кошыкі давялося несьці дамоў. Спадзяюся на другі выходны”.\nСуцяшае хіба тое, спадар Ахрымук, што дзякуючы свайму занятку, вы ў курсе ўсіх апошніх палітычных падзеяў свайго раёну і добра арыентуецеся ў грамадзкіх настроях. А кошыкі свае, я ўпэўнены, вам удасца прадаць: у вёсцы вось-вось пачнуць капаць бульбу. Ды і ў грыбы людзі яшчэ пойдуць: попыт на добрыя кошыкі будзе.\nЦягам апошніх дзён нам таксама даслалі лісты Віталь Гусеў з Магілёва, Алесь Марціновіч з Баранавічаў, Алесь Шустоўскі з Барысава, Мікалай Слуцкі, Марат Гірко, Мікалай Лазук і Аляксандар Кузьмін зь Менску.


"Крамбамбуля" выдасць апошні альбом | Experty.by – белорусская музыка\n"Чырвоны штраль" названы ў гонар культавай віленскай кавярні пачатку XX стагоддзя, дзе збіралася інтэлігенцыя, у тым ліку беларуская. Сярод гасцей былі Янка Купала і браты Луцкевічы. Ёсць звесткі, што ў 1916 годзе менавіта там адбылася знакавая сустрэча Луцкевічаў з прадстаўнікамі польскіх і літоўскіх колаў, пасля якой браты вырашылі імкнуцца не да аднаўлення Рэчы паспалітай ці Вялікага Княства Літоўскага, а да незалежнай Беларусі, абвешчанай з іх удзелам у 1918 годзе пад сцягам БНР.\n– Альбом "Чырвоны штраль" – гэта фантасмагорыя, у якой змяшалася мінулае, сучаснае і будучае Беларусі, адлюстраваныя з уласцівымі "Крамбамбулі" гумарам і іроніяй. Гэта апошні альбом гурта, пасля чаго мы сыйдзем у лясы партызаніць. Іншых варыянтаў існавання ў сучасных умовах мы не бачым, – распавядае Лявон Вольскі.\nГурт "Крамбамбуля" быў заснаваны ў 2002 годзе, як праект застольных песень. Вядомасць яму прынеслі хіты "Абсэнт", "Госці", "Турысты". Гэтыя песніспявала ўся Беларусь. Але ў 2004 годзе з шэрагам іншых выканаўцаў "Крамбамбуля" трапіла пад першую хвалю неафіцыйных забаронаў (да канца 2007), у 2011 годзе – пад другую.\nНа гэты момант на рахунку гурта пяць альбомаў, апошні з якіх – "Драбадзі-драбада", з пераспяванымі па-беларуску традыцыйнымі песнямі краін Еўропы – выйшаў у снежні 2011. Уладальнікі галоўнага прыза на ўзнагародах "Рок-каранацыя 2002". Удзельнікі фестываляў ў Беларусі, Украіне, Польшчы, Нямеччыне. У розны час у запісах і канцэртах прымалі ўдзел Сяргей Міхалок, Аляксандр Кулінковіч, Гюнэш Абасава.\nБясплатная віза (без консульскага збору) з тэрмінам з 6 да 8 лістапада ўключна выдаецца на падставе набытых у Беларусі квіткоў на мерапрыемства. Працэдура разгляду візавых хадатайніцтваў – спрошчаная, таму даведкі з месца працы/навучання, пацверджанні платаздольнасці не патрабуюцца.\nПадача дакументаў на візу ў Амбасадзе Літвы ў Беларусі (Мінск) і Генеральным консульстве Літвы ў Гродна ўжо адкрытая. Падача ажыццяўляецца толькі па папярэдняй рэгістрацыі на адмысловым сайце. Дакументы на візу могуць быць таксама прадстаўлены ў Візавы цэнтр Літвы па месце жыхарства (Мінск, Гомель, Гродна, Брэст) з аплатай сервіснага збора (18-20 еўра). Апошні дзень падачы дакументаў – 30 кастрычніка. Пакрокавая інструкцыя па атрыманні візы і рэгістрацыя на падачу дакументаў– http://www.graffiti.by/2015/vilnius/.\nКвіткі: танцпол – 620 тыс. руб., сядзячыя – ад 860 да 1100 тыс. руб. Продаж у Беларусі – у касах і на сайце Kvitki.by, а таксама ў паб-клубе "Графіці" (Мінск, пер.Калініна 16). Пачатак мерапрыемства: 20.00. Уваход з 19.00. Інфалінія ў Беларусі: 638-4444 з любога аператара.


Сярге́евіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Сяргеевічы.\nУтвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Шацкага раёна Мінскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Пухавіцкім раёне БССР, з 12 лютага 1935 года — у Рудзенскім раёне, з 6 ліпеня 1935 года — у Смілавіцкім раёне, з 11 лютага 1938 года — у Рудзенскім раёне. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Рудзенскім раёне Мінскай вобласці. Пад час Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года тэрыторыя сельсавета акупіравана нямецкімі войскамі. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Пухавіцкага раёна. 31 сакавіка 1977 года ў склад сельсавета з Цітвянскага сельсавета перададзены пасёлак Праўдзінскі. 29 чэрвеня 2006 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Праўдзінскага пассавета.\nНа момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў: Барбарова, Валасач, Дубрава, Кавалевічы, Крыстампалле, Кукіга, Малінаўка, Прыстань, Слопішчы, Сяргеевічы, Церабель.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Сяргеевіцкі_сельсавет_(Пухавіцкі_раён)&oldid=3712895"\nАпошнія змены 17 кастрычніка 2020 а 21:42\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 21:42, 17 кастрычніка 2020.