Пакінуты Ялавічная саланіна Хэш з капустай Рэцэпт\nВячэру Амерыканская ежа Паўднёвыя сеткі Ялавічына сеткі Паўднёвая ежа\nГэта саланіна хэш выкарыстоўвае рэшткі з саланіны і капусты абеду, і гэта надзвычай гнутка. Пакіньце капусту і моркву і выкарыстоўваць больш бульбы і ялавічыны, або дадаць дадатковую капусту з меншай колькасцю бульбы. Гэты хэш будзе таксама смачна з рэшткамі ростбіфа, вяндлінай або смажанай свінінай. І калі вы вынікаеце низкоуглеводной дыеце , замяніць бульба з нарэзанай каляровай капустай або каляровай капустай «мал.» Глядзіце больш у саветах экспертаў ніжэй рэцэпту.\nHash ёсць, але вызначэнне, страва з вараных сечанага мяса, як правіла, з бульбай. Лук і салодкі перац часта ўключаюцца ў хэш, і ён часта знаходзіцца на меню сняданку.\nСтрава робіць смачны абед з печанымі бобам, або служыць хэш з яйкамі раніцай. Калі вы шукаеце просты, асноўны рэцэпт для саланіны хэша, гэта выдатны выбар.\n3/4 кубкі нарэзанага лука\n1 зубок часныку, прэсаваныя\n3 кубкі нарэзаных кубікаў бульбы таго, хто застаўся\nнарэзаны рэшткі саланіна\n1 кубак нарэзаных рэшткаў капусты, па жаданні\n1/2 кубкі нарэзанай пакінутай морквы, па жаданні\nсушеных лісця чабора\nАд 1 да 2 сталовыя лыжкі нарэзанага\n1/4 чайнай лыжкі молатага чорнага перцу, або па гусце\nУ вялікай, цяжкай неглыбокай патэльні на сярэднім агні, растапіць масла.\nКалі алей горача, дадаць дробна нарэзаны лук. Абсмажыць лук, перамешванне, пакуль ён не стане празрыстым і размягчается. Дадайце часнык і абсмажце на 1 хвіліну даўжэй. Дадайце нарэзаны кубікамі бульба, нарэзаны саланіны і капусту і моркву, выкарыстоўваючы. Рух у чабор, пятрушку і перац.\nГуст хэш і дадаць соль, па меры неабходнасці. Рух, каб змяшаць інгрэдыенты.\nПат сумесь ўніз ў патэльню і хай карычневага колеру на працягу прыблізна ад 8 да 10 хвілін. Перавярніце і абсмажце з іншага боку.\nКалі ў вас ёсць рэшткі бручка, пастарнак, рэпа або з саланіны ежы, не саромейцеся касцямі і дадаць у хэш.\nВыкарыстоўвайце нарэзаны прыгатаваны ростбіф, вяндліну, або свініну ў рэцэпце замест тушонкі.\nЗамяніць частку бульбы з кубікамі варанай салодкі бульбу.\nДадаць 1 шклянку варанай кукурузы.\nДадаць 1 парэзаны балгарскі перац.\nКаляровая капуста Райс Hash Апусціць бульбу. Нарэзаць каляровую капусту ў камбайне або каміне з харчовай таркай, каб зрабіць рыс памерам кавалкаў. Дадайце каляровую капусту з абсмажанай цыбуляй і часнаком. Прыступіць з рэцэптам.\nЛёгка Запечаная ялавічына Hash з бульбай\nхалестэрын 25 мг\nнатрый 76 мг\nЛёгкі Гаршчок Пот Лондан Пячыце стейк і грыбы\nЯлавічына Рибай Гарачае з гарчыцай і хрэнам\nЯлавічны гуляш з памідорамі і балгарскім перцам\nДзень Святога Патрыка Традыцыйныя Рэцэпты\nЛепшыя прадукты харчавання, каб уключыць у Bento\nПросты Гарачы Рэзкі Сідр Рэцэпт\nФрыцюры Турцыя Марынад


“Translations” – у дзень Сьвятога Патрыка\n17 сакавік 2010, 15:45\nСёньня, 17 сакавіка, самы папулярны напой ва ўсім сьвеце –піва, найперш яго ірляндзкія гатункі – Guinness і Kilkenny. Самы папулярны колер – зялёны. Самая папулярная эмблема – трохлістковая канюшынка.\nСьвет набажэнствамі ў болей як дзьвюх тысячах храмаў імя Сьвятога Патрыка, парадамі, карнаваламі, вясёлымі піўнымі застольлямі адзначае дзень гэтага найпапулярнейшага ў хрысьціянскім сьвеце сьвятога – заступніка Ірляндыі. Ён прынёс на гэтую выспу хрысьціянства і выгнаў адтуль усіх зьмеяў.\nДзень Сьвятога Патрыка яшчэ называюць сьвятам ірляндзкай душы. У гэты дзень узгадваюць няскоранасьць ірляндцаў, іх супраціў калянізацыі, іх змаганьне за родную мову і культуру.\nГісторыя ірляндцаў сугучная гісторыі многіх заваяваных, калянізаваных народаў. У тым ліку беларусаў, наступствам расейскай калянізацыі якіх таксама стала згуба ўласнай мовы, культуры, ідэнтычнасьці. Вынікам – праблематычнасьць незалежнасьці і годнага чалавека дабрабыту.\nПра ўсё гэта будуць сёньня ўвечары словамі ірляндзкага драматурга Браяна Фрыла гаварыць артысты-купалаўцы. На сцэне Беларускага Нацыянальнага тэатра імя Янкі Купалы ў дзень Сьвятога Патрыка паказваецца спэктакль “Translations” у пастаноўцы Мікалая Пінігіна.\nГісторыя жыхароў невялікай ірляндзкай вёскі Бэйле Бэг, якую ангельскія калянізатары хацелі перарабіць у ангельскую Бэллібэг, вельмі зразумелая беларусам. Там ірляндзкую мову замянялі ангельскай, тут беларускую – расейскай. Там гвалцілі душу ірляндзкую, тут гвалцілі і працягваюць гвалціць душу беларускую.\nЗаля Купалаўскага тэатра будзе бітком запоўненая. На сёньня і заўтра ўсе квіткі былі распрададзеныя даўно.\nСамы папулярная ў Менску імпрэза сёньня – спэктакль “Translations”.\nАле ён ужо нясе страты. За месяц пасьля апошняга паказу зьнікла выразная афіша мастака Ўладзімера Цесьлера, на якой выява дзяўчыны з напужанымі вачыма і з залепленым ротам. Цяпер нават ля касы Тэатра – шэры тэкставы плякат. Інтрыгай сёньняшняга вечара заставалася і пытаньне, а ці ня зьнікла ўсьлед за афішай і аналягічная праграмка? Зьнікла. На шчасьце, спэктакль не забаранілі, але ўлады Беларусі баяцца ўжо і афішаў, і праграмаў.\nХтосьці з уладных апалягетаў і наступнікаў калянізатараў (ужо ў незалежнай Беларусі!) прачытаў афішу не як мастацкі вобраз, а як палітычны лёзунг. Такое магчыма толькі там, дзе вынішчаецца культура, перадусім нацыянальная.\nЯ сёньня буду адзначаць Дзень Сьвятога Патрыка ў Купалаўскім тэатры, а затым паспрабую ўсё ж прарвацца ў адзін зь нямногіх у Менску ірляндзкіх пабаў, каб выпіць пінту “Guinness”. За ірляндцаў і за беларусаў!


Да забойства Шарамета могуць быць датычныя ўлады як РФ і Беларусі, так і Украіны | Белорусский Партизан Беларускі Партызан: Новости политики Беларуси: факты, события, люди\nДа забойства Шарамета могуць быць датычныя ўлады як РФ і Беларусі, так і Украіны\nКамітэт абароны журналістаў (CPJ) лічыць, што да забойства журналіста Паўла Шарамета могуць быць датычныя прадстаўнікі ўлады Беларусі і Расіі, а таксама ўлады або радыкальныя нацыяналісты Украіны.\nCPJ лічыць, што сярод матываў для здзяйснення злачынства ва ўладаў Украіны ці груп, звязаных з ёй, а таксама радыкальных нацыяналістаў мог быць намер прымусіць Шарамета маўчаць і спрыяць усталяванню атмасферы страху для кантролю над незалежнымі СМІ, піша "Украинская правда".\nТаксама як магчымы матыў прыводзіцца помста за крытыку ў адрас Украіны за правал правядзення рэформаў, крытыку ваенных фарміраванняў нацыяналістаў і крытычнае асвятленне "Украінскай праўдай" дзейнасці ўрада Украіны.\nCPJ паказвае, што Нацпаліцыя і МУС адмовіліся прама адказаць, ці могуць падазравацца ўлада ці набліжаныя да яе асобы да здзяйснення забойства.\nАкрамя таго, CPJ бачыць верагодным матыў і ва ўладзе Расіі ці пракрамлёўскіх дзеячаў. Яны зацікаўленыя пасеяць хаос і страх ва Украіне, прымушаючы замаўчаць ўплывовага журналіста. Таксама сярод патэнцыйных матываў з'яўляецца помста за дружбу Шарамета з расійскім апазіцыянерам Барысам Нямцовым, які быў забіты ў лютым 2015 года.\nПатэнцыяльнымі матывам ўлады Беларусі ці праўладных дзеячаў для забойства магла быць даўгачасная варожасць Шарамета з прэзідэнтам Беларусі Лукашэнка і крытыка ў адрас беларускага кіраўніка. Акрамя таго, Шарамет быў заснавальнікам сайта "Беларускі партызан", які крытыкуе беларускія ўлады.\nCPJ лічыць, што матыў ў забойстве мог быць як ва ўладзе трох краін, так і ў радыкальных нацыяналістаў\nCPJ нагадвае, што спецслужбы Беларусі падазраюцца ў забойстве аднаго і аператара Шарамета Дзмітрыя Завадскага ў 2000 годзе. Прыхільнікі Лукашэнкі тады пагражалі Шарамету і яго сям'і.\nЗаснавальніка "Беларускага партызана" вядомага журналіста Паўла Шарамета забілі ў Кіеве 20 ліпеня 2016 года.\nЖурналісты "Слідство.Інфо" у дакументальным фільме "Забойства Паўла", абапіраючыся на запісы камер назірання ў раёне выбуху, усталявалі: выбухоўку ўначы заклала пад аўто жанчына, яе прыкрываў мужчына - яны знаходзіліся побач з месцам выбуху і раніцай 20 ліпеня.\nАкрамя таго, у тую ноч пад домам, дзе жыў Шарамет, стаялі падазроныя чырвоны "Мэрсэдэс" і шэрая "Шкода", кіроўца апошняй Ігар Усціменка апынуўся былым супрацоўнікам СБУ. У Службе бяспекі заявілі, што ён не выконваў задач ведамства.\nУ паліцыі таксама прызналі, што дапусцілі шэраг памылак пры расследаваньні забойства Шарамета.\nГлядзіце таксама новы фільм пра Паўла Шарамета расійскай журналісткі Мелані Бачиной "Шарамет. Кошт свабоды"


9 лютага 2021, 16:26\nГіль-самец. Фота: Зміцер Вінчэўскі, birdwatch.by\nГродзенцы заўважаюць у горадзе гілёў і адзначаюць, што даўно іх тут не бачылі. Насамрэч, гэта звычайны для Беларусі від, але менавіта цяпер, у маразы, іх можна назіраць проста на вуліцах. Hrodna.life спытаў арнітолага Змітра Вінчэўскага, дзе ў Гродне паглядзець гілёў і ці варта іх карміць.\nГілі - птушкі крыху большыя за вераб’я. Адметныя чырвоныя грудзі ёсць толькі ў самцоў, у самачак — светла-шэра-карычневыя. Тут можна пачуць спеў гіля. Гэта сапраўды нязвыклыя для горада птушкі, але халоднай снежнай зімой ім прасцей знайсці тут ежу.\nДзе паглядзець на гіля ў Гродне\n«Гілі могуць жыць і ў горадзе, калі ёсць стары парк, там, дзе ёсць старыя яліны. Гэта птушкі чывонахвойных лясоў. Такія элементы ёсць у Пышках, і яны там жывуць. Летам іх цяжэй убачыць, яны стараюцца хавацца», — раслумачыў Hrodna.life гродзенскі арнітолаг і бёрдвотчар Зміцер Вінчэўскі.\nКалі не хадзіць далёка, гілёў прасцей пабачыць там, дзе ёсць старыя, вышэй за метраў пяць, клёны, амерыканскі ці пенсільванскі ясені. На іх птушкі харчуюцца насеннем і пачуваюцца больш бяспечна, расказаў арнітолаг. «Але хутчэй за ўсё, яны ўсё гэта ўжо з’елі, і цяпер пераключаюцца на тое, што менш любяць: будуць есці насенне на кустах бэзу. Таму цяпер іх сустрэць не вельмі складана. Месцаў з ежай засталося не так шмат, і яны кацэнтруюцца там».\nВідэа: Зміцер Вінчэўскі, birdwatch.by\nПраз вялікі мароз птушкі падпускаюць блізка да сябе, і не злятаюць, ашчаджаючы сілы. «Гэта не значыць, што трэба падыходзіць і перакшаджаць ім. Цяпер ім патрэбна шмат энергіі, яны імкнуцца ўвесь светлавы дзень выкарыстаць, каб яе назапасіць, паесці».\nУ Беларусі звычайны, але нешматлікі від\n«Гілі, якіх мы бачым цяпер — не толькі тыя птушкі, якія гняздуюць у Беларусі. Звестак, дзе зімуюць менавіта беларускія гілі, мы не маем», — адзначыў Зміцер Вінчэўскі. Цяпер мы бачым тых птушак, якія жывуць і засталіся тут, і, магчыма, частка з іх прыляцела да нас з поўначы.\nГілі жывуць у Еўропе (акрамя паўднёва-заходніх i паўднёва-ўсходніх частак), праз Сiбiр шырокiм поясам да Камчаткi i Японii ўключна, у Манголii, на Каўказе, у паўнёвай Турцыі i паўночным Iране. Пералётныя толькі крайнiя паўночныя папуляцыi. Зімуюць у межах гнездавога арэала, таксама ў паўднёвай Еўропе, цэнтральнай Азii i паўночнай Афрыцы. У Беларусі нешматлікі на гнездаванні від, адзначаецца ў большай колькасці ў час качовак і міграцый, а таксама на зімоўцы. Крыніца: ptushki.org.\nСамка гіля — менш яркая. Фота: Зміцер Вінчэўскі, birdwatch.by\n«У такой колькасці, у якой птушкі гняздуюць, мы б іх цяпер не пабачылі», — адзначыў спецыяліст. У Беларусі цяпер даўжэйшы, чым на поўначы, светлавы дзень, калі птушкі могуць падсілкавацца. Гэта датычыць усіх актыўных удзень птушак.\nКарміць ці не\nЦі патрэбна цяпер гілям дапамога чалавека, меркаванні спецыялістаў разыходзяцца.\nПадкормліваць іх зімой можна і трэба — так больш птушак дажыве да вясны, тлумачыў для TUT.BY арнітолаг, дырэктар ГА «Ахова птушак Бацькаўшчыны» Аляксандр Вінчэўскі. Падыдуць семачкі [нясмажаныя і несалёныя — заўв. Hrodna.life], насыпаныя ў замацаваную кармушку.\nЯго гродзенскі калега перакананы, што для дзікіх птушак важней прыродныя ўмовы: старыя дрэвы, кусты, на якіх яны самі могуць знайсці ежу. «Яны не мусяць прывязвацца да ежы, якую прапануе чалавек, бо калі ўмовы зменяцца, мы ежы не прапануем, яны папросту не паспеюць пераляцець некуды, дзе яна ёсць. Прызвычаіваць не варта», — удакладніў Зміцер Вінчэўскі Hrodna.life.\nЛетам тутэйшыя гілі застаюцца ў Беларусі, але пазбягаюць горада і іх цяжэй заўважыць. Фота: Зміцер Вінчэўскі, birdwatch.by\nЗімой птушкі прылятаюць у горад, бо тут прасцей знайсці ежу. Фота: Зміцер Вінчэўскі, birdwatch.by\nЧытайце таксама: Смотри и плачь! Какой зеленый был Гродно когда-то (а теперь совсем лысый)\n«Гэта дзіцячыя адносіны: мы высякаем дрэва, але павесім кавалак сала як кампенсацыю. Птушкам жа патрэбны прыродныя элементы вакол нас, таму яны прылятаюць. Гэта нераўнацэнная замена», — кажа арнітолаг.\nГілі могуць прыляцець на кармушку з семачкамі, але гэта не іх ежа.\nГілі на кальцы Фартоў у Гродне. Фота: t. me/autogrodnoby\nЧытайце таксама: У маразы пад Гродна знайшлі новы від птушак для Беларусі - качку-каралінку\n25 гродзенцаў у 2020 годзе аштрафавалі за смецце ў лесе


Замена Tencent "Гульня за мір" на PUBG Mobile стала вялікім хітом у Кітаі | Androidsis\nЗамена Tencent "Гульня за мір" на PUBG Mobile мае велізарны поспех у Кітаі\nАарон Рывас | | навіны, PUBG Mobile\nTencent, кампанія, якая стаіць за гульнёй PUBG Mobile, нядаўна абвясціла аб замене PlayerUnknown Battlegrounds (PUBG) гульнёй пад назвай "Гульня за мір" (выпушчана як "Гульня за мір"). Гэты накіроўваецца ў Кітай.\nПаводле справаздачы, усяго за 72 гадзіны з моманту запуску гульня пачала прыносіць прыбытак і сабралі больш за 14 мільёнаў долараў.\nВерсія Game for Peace для iOS была Самая прыбытковая і самая загружаная бясплатная гульня ў кітайскім краме прыкладанняў Apple, паводле дадзеных Sensor Tower. Tencent, які з'яўляецца найбуйнейшым у свеце выдаўцом гульняў па прыбытках, цяпер нарэшце прыносіць прыбытак ад масіўнай базы карыстальнікаў папулярнага жанру Battle Royale.\nTencent не змог зарабіць у Кітаі з дапамогай мабільнай версіі гульні PUBG з-за затрымкі ў рэгуляванні і рэпрэсій з боку ўрада па змесце. Такім чынам, кампанія зачыніла там назву на мінулым тыдні і запусціла новую "Гульню за мір".\nГульня за мір таксама мае падобную гульню дазваляе карыстальнікам аўтаматычна пераносіць дадзеныя PUBG Mobile. У мінулым месяцы Tencent атрымаў згоду на атрыманне даходу ад новай назвы ад рэгулятараў, што азначае, што карыстальнікі могуць набываць скіны і іншыя гульнявыя рэчы адразу ж, калі яны пачынаюць гуляць.\nУ дадатак да нарматыўнага ўзварушэння Кітай забараніў гвалтоўны, сэксуальны і палітычна адчувальны кантэнт на многіх платформах - ад тэлешоў да відэагульняў. У знак паклону ўрадавай кампаніі па абароне здароўя дзяцей і прафілактыцы гульнявой залежнасці, Гульня за мір даступная толькі для гульцоў ва ўзросце ад 16 гадоў.\nАкрамя таго, кампанія заявіла ў заяве, што абмяжуе азартныя гульні перыядам да дзвюх гадзін у дзень. Згодна з апісаннем гульні на сайце, "Гульня за мір" аддае належнае ВПС Народна-вызваленчай арміі ў абароне тэрыторыі краіны.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » навіны » Замена Tencent "Гульня за мір" на PUBG Mobile мае велізарны поспех у Кітаі\nГуляць у гульні зараз сапраўды крута, бо ён стаў цэнтрам кіравання гульнямі для Android


У Мінску адкрылася мастацкая выстава “Страчаная Бацькаўшчына”, прысвечаная 200-годдзю | Новы Час\nУ Мінску адкрылася мастацкая выстава “Страчаная Бацькаўшчына”, прысвечаная 200-годдзю пачатку вайны 1812 года\nУ галерэі “Беларт адкрылася мастацкая выстава “Страчаная Бацькаўшчына, прысвечаная 200-годдзю пачатку вайны Напалеона з Расійская імперыяй і\nўзнаўлення Вялікага Княства Літоўскага.\nУ экспазіцыі прадстаўлены больш за 20 твораў жывапісу і графікі, у тым ліку батальныя карціны, партрэты, сюжэтныя кампазіцыі, краявіды з выявамі беларускіх гарадоў і замкаў. Працы паказваюць\nнекаторыя ваенныя падзеі на тэрыторыі Беларусі, адлюстроўваюць удзельнікаў вайны і яе жахлівыя вынікі.\nУ галерэі “Беларт адкрылася мастацкая выстава “Страчаная Бацькаўшчына, прысвечаная 200-годдзю пачатку вайны Напалеона з Расійская імперыяй і ўзнаўлення Вялікага Княства Літоўскага.\nУ экспазіцыі прадстаўлены больш за 20 твораў жывапісу і графікі, у тым ліку батальныя карціны, партрэты, сюжэтныя кампазіцыі, краявіды з выявамі беларускіх гарадоў і замкаў. Працы паказваюць некаторыя ваенныя падзеі на тэрыторыі Беларусі, адлюстроўваюць удзельнікаў вайны і яе жахлівыя вынікі.\nЯк адзначыў каардынатар выставы, мастак і грамадскі дзеяч Мікола Купава, сябры Беларускага саюза мастакоў Уладзімір Крукоўскі, Базыль Камароў, Хведар Кісялёў, Мікола Купава, Павел Лук, Віктар Маркавец, Юрый Несцярук, Павел Татарнікаў і Барыс Первунінскіх прадставілі творы, прысвечаныя гісторыі і культуры ВКЛ, якое было калыскай беларускага этнасу і развіцця нацыі. Паводле ягоных слоў, у 1812 годзе ліцвіны яшчэ добра памяталі нядаўна страчаную Бацькаўшчыну. “Таму большасць насельніцтва ВКЛ сустракала армію еўрапейскіх народаў як вызваліцельніцу ад расійскага ярма, — сказаў Купава. Паводле ягоных слоў, юнакі сталі запісвацца ў Вялікую армію Напалеона, каб ваяваць за ўзнаўленне ВКЛ. “А паколькі нашы продкі ваявалі ў войсках супраціўнікаў, вайна стала для беларусаў грамадзянскай, — падкрэсліў Купава. Паводле ягоных слоў, непаслядоўнасць Напалеона, які збіраўся скончыць вайну з вызваленнем ВКЛ і Смаленску, а ўвязаўся ў паход на Маскву, прывяла да трагедыі для войска французскага імператара і для вялікалітоўскай ідэі — у Беларусі загінуў 1 млн. чалавек, а абвешчанае ўзнаўленне ВКЛ засталося няздзейсненай марай.\nПаводле слоў саветніка пасольства Польшчы ў Беларусі Паўла Марчука, гісторыя з абяцаннем Напалеона аднавіць свабоду Польшчы і ВКЛ сведчыць пра тое, што ніколі нельга верыць словам дыктатараў. “І тут няма аніякіх палітычных намёкаў, — падкрэсліў дыпламат. На ягонае меркаванне, нягледзячы на тое, што гадавіна пачатку вайны 1812 года з’яўляецца сумнай датай, трэба яе адзначаць, таму што трэба вяртацца да цудоўнай і цікавай гісторыі ВКЛ і беларускага народа.\nМастацтвазнаўца Таццяна Гаранская адзначыла, што вайна 1812 года згубіла ранейшую адназначнасць. Рамантычныя і з высокім грамадзянскім напалам творы, якія дэманструюцца на гэтай камернай выставе, сведчаць пра тое, што тэма вайны 1812 года вельмі хвалюе беларускіх мастакоў, якія імкнуцца праўдзіва паказаць падзеі 200-гадовай даўніны. Гаранская нагадала, што з нацыянальных пазіцый праблематыка вайны 1812 года пачала вывучацца толькі з 1980-х гадоў. Паводле яе слоў, кнігі беларускіх аўтараў рэалістычна раскрываюць прычыны вайны, яе ход, вынік і лёс Беларусі.\nАўтар кнігі “1812. Трагедия Беларуси, прафесар Анатоль Тарас адзначыў, што вайна 1812 года ахапіла толькі дзве этнічныя губерні Расіі і сем этнічных губерняў Беларусі. Аднак у рускай палявой арміі з 541 тысячы чалавек больш за 200 тысяч складалі ураджэнцы Беларусі. З прыходам на Беларусь Вялікай арміі да Напалеона пацягнуліся амаль ўсе беларусы — шляхта спадзявалася на адраджэнне ВКЛ, сялянства чакала волю і адмену паншчыны, мяшчанства — буржуазных рэформаў, а святарства — ліквідацыі дыктату рускай праваслаўнай царквы. “Аднак імператар Францыі толькі паспеў адрадзіць ВКЛ і паабяцаў пасля вайны адмяніць прыгонны стан сялянства. Параза Напалеона ў Беларусі прывяла да пачатку канфіскацыі шляхецкай маёмасці, кансервацыі прыгонніцтва і эканамічнага спусташэння нашага краю. Усё гэта стала трагедыяй для Беларусі, — падкрэсліў Тарас.


Саша і Сірожа вяртаюцца праз 10 гадоў забыцьця. У палітычных коміксах\n02 ліпень 2018, 09:00\nАляксей Хацкевіч у вобразе\nМастак-авангардыст Аляксей Хацкевіч праз 10 гадоў вярнуў да жыцьця папулярных герояў пачатку 2000-х — Сашу і Сірожу.\nЦягам мінулага месяца ён выдаў блізу паўсотні коміксаў на актуальныя тэмы, якія хвалююць вясковых «калдыроў»: як зажыць шчасьліва ў «родным калхозе», хто вінаваты ў правале хакею, ці можна жаніцца падчас «бітвы за ўраджай» і навошта кожны год грымець вайсковым парадам.\n— Нейкі час я лічыў, што ўсё гэта несурʼёзна, трэба займацца чымсьці больш вартым — напрыклад, манумэнтальным мастацтвам. Але адзін разумны чалавек неяк сказаў: «А навошта? Гэта ж выдатны брэнд, які сэнс ад яго адмаўляцца? Ты яго прыдумаў, ён прыйшоўся даспадобы — дык давай, разьвівай далей, працягвай». Дый і сам я зьвярнуў увагу: калі раблю розныя выставы, галерэі, калекцыянэры набываюць для сябе менавіта Сашу і Сірожу — тое, што пазнавальна. Я не магу сказаць, што гэта мой асноўны від дзейнасьці. Па-ранейшаму як хобі — малюю, весялюся.\n— Як тыя часы прыгадваеце — цікава было працаваць, камфортна пачуваліся побач?\n— Вядома, было весела, народу гэта падабалася. Галоўнае, адчувалі аддачу, ня проста дзяжурная адпрацоўка нумара — як многія сёньня бʼюцца лбамі аб сьцяну, натужна спрабуючы нешта прапіхнуць, а ўсё марна. Тады было ўсё арганічна, да часу і да месца. Таму толькі найлепшыя ўспаміны.\n«Казалі, што „кляўнада“ не патрэбная»\nКалі толькі пачыналі праект, канкурэнцыі як такой не існавала. Гэта ўжо пазьней столькі распладзілася гумарыстычных праграмаў, што наша творчасьць стала не зусім актуальнай — з экранаў павалілі «Камэдзі клабы», «Нашы Рашы» і г.д. Да таго ж на той момант мы ўжо выгаварыліся: усё, што хацелі сказаць, сказалі. Былі задумкі, як у мушкецёраў, сабрацца праз 10 гадоў, праз 20. Ня склеілася: рытм жыцьця зьмяняецца, кожны заняты сваім. Таму як і дзе, так ідзе.\n— У якасьці сувядоўцы, акрамя Міхалка, наогул нехта мог быць?\n— Вашы пэрсанажы былі першымі, хто вывеў на публічны ўзровень трасянку.\n— А вось у палітычным сэнсе за 10 гадоў зьменаў ня так і шмат, калі меркаваць па вашых сьвежых коміксах.\n— Ну гэта якраз тое, што ў вас абагульнена ў «калхоз»: начальнік прыдумляе, чым заняць падначаленых.\n«Саўковасьць» у мазгах як была, так і засталася. А часам і пагоршылася. Раней былі калгасы-мільянэры: гаспадарка магла зарабіць грошы і дазволіць сабе разводзіць рыбу, паставіць каўбасны цэх ці нават вырошчваць ружы. Цяпер замкнёнае кола: дзяржава кідае датацыі, каб потым падчыстую адтуль усё выскрабці. Прыедуць начальнікі з раёну, дадуць наганяй, галачку паставяць, якія яны дзелавыя. А што толку? Усё ў гной, і словы і справы. Сёньня ўсе аднолькава бедныя, зь невыканальнай задачай на выжываньне. Навошта такая імітацыя?\n— Асобная тэма — вялікі спорт. І тут непрыхаванае іранічнае стаўленьне.\n— Вы яўна ня ўпісваецеся ў лінію «спартовай нацыі».\nАляксей Хацкевіч нарадзіўся ў 1972 годзе ў Менску ў сямʼі вядомага мастака Генадзя Хацкевіча. Скончыў Рэспубліканскі каледж мастацтваў імя Ахрэмчыка, а пасьля аддзяленьне манумэнтальнага жывапісу Беларускай акадэміі мастацтваў. Цягам 1997-1999 гадоў вучыўся ў Школе мастацтваў Масана ў Барсэлёне. Ад 2008-га — сябра Саюзу мастакоў Беларусі.\nСаша без Сірожы: у Кіеве адкрылася пэрсанальная выстава Аляксея Хацкевіча


Будзьма беларусамі! » Валянцін Цішко: “Люблю Беларусь”\n09.12.2009 | Як я стаў беларусам\nВалянцін Цішко: “Люблю Беларусь”\n— Бацькі ў маім станаўленні беларусам ролі не адыгралі наагул. Але дзякуй ім за тое, што не перашкаджалі… Цяпер нават яны паціху пераходзяць на родную мову.\nБыў цікавы выпадак з маім сябрам. Ён ішоў па пераходзе метро і нёс вялікія сумкі. Наперадзе сядзеў бомж, які адсунуўся з дарогі, каб даць яму магчымасць прайсці. Сябра падзякаваў: “Спасибо!”. А ў адказ пачуў пытанне: “А чаму не “дзякуй?” Гэта пытанне чалавека, які, мякка кажучы, апусціўся ніжэй за плінтус, прымусіла задумацца спярша майго сябра, а пасля і мяне…\nТрэба яшчэ сказаць асобны дзякуй маёй настаўніцы беларускай мовы, якая паспявала выкласці і школьную праграму, і даць нам заданне прачытаць Быкава, Гартнага ды іншых, каго у падручніках не было… Гэта былі першае, праз што я пачаў думаць, што такое быць беларусам.\nАдчуўшы сябе беларусам, я пачаў пісаць вершы. Пайшлі знаёмствы з літаратарамі і як вынік – амаль поўная нянавісць да існай сістэмы ў краіне. У мяне доўгі час над ложкам вісеў дзяржаўны сцяг РБ (чырвона-зялёны). Так сталася хіба праз тое, што дзядуля ў мяне быў зацятым камуністам.\nУ 16 гадоў я ўпершыню паехаў на Украіну. Там пабачыў, што сапраўдная Украіна і тая, якой яе нам паказвае БТ, зусім не падобныя. Быў у Львове цікавы выпадак. Нас ішло двое. Заблукалі мы, і сяброўка запытала ў мясцовых, як нам прайсці да вакзала. Але запытала чамусці па-расійску. Нам нічога не адказалі, проста паглядзелі на нас, як на нешта дзіўнае. Калі ж я запытаў тое ж самае, але па-ўкраінску, то адразу пачуў адказ… Ну як тут не задумацца?\nГістарычна наш край ніколі не сябраваў з Расіяй. Мы былі разменнай манетай для Расійскай імперыі, буфернай краінай для Савецкага Саюзу… Толькі дурны вучыцца на сваіх памылках, я вырашыў вучыцца на чужых – перачытаў гісторыю… Але не тую, што давалі нам у школе, а падручнікі пад рэдакцыяй Ермаловіча. Цяпер і на ўласнай шкуры адчуў, што быць беларусам – небяспечна… Але з радасцю і пачуццём выкананага абавязку іду на гэтую небяспеку.\nНарадзіўся і вырас я ў Маладзечне. Працую грузчыкам у дзяржаўнай краме, вучуся завочна на бухгалтара, спрабую змагацца за незалежнасць Краіны, люблю Беларусь… Быць беларусам – гэта не проста гаварыць па-беларуску, гэта ЖЫЦЬ Беларуссю, быць гатовым аддаць нават жыццё за краіну… Як сказаў Пятро Бітэль,\nЛюбі чужое аж да пакланення,\nШануй сваё да самазабыцця!\nВалянцін Цішко, грузчык\n— Тое, што я люблю Беларусь і што мне не ўсё роўна, што з ёй адбываецца, я зразумела ў школе. Гэта быў цудоўны час адраджэння, калі толькі пачыналі выходзіць...


Мінулае і сучаснасць у межах адной “гісторыі” | Лятучы ўніверсітэт\nАсобыГісторыя і памяць\nМінулае і сучаснасць у межах адной “гісторыі”\nГутарка напярэдадні публічнай лекцыі “Палессе і Скірмунты” з Алесем Смаленчуком пра вусную гісторыю, яе спецыфіку і месца ў сучаснай гістарыяграфіі.\nТаццяна Вадалажская: У назве лекцыі, якую вы збіраецеся прачытаць у межах цыклу “Гораду і свету”, пазначана – “Палессе і Скірмунт”, а ў дужках – “па матэрыялах вуснай гісторыі”. Вусная гісторыя – гэта нейкая адмысловая крыніца ведаў, ці метад, ці падыход, у межах якога разглядаецца гэта гісторыя? Што гэта найперш для Вас?\nАлесь Смалянчук: Можна сказаць, што гэта і метад, і крыніца. Вусная гісторыя – гэта спецыфічны накірунак гістарычнага даследавання, які выкарыстоўвае выкліканыя даследчыкам вусныя ўспаміны, вызначае спосаб іх збору і аналізу. Яна грунтуецца не на традыцыйных дакументах (а гэта дакументы звычайна пісьмовыя), абавязкова датаваных тым часам, які гісторык даследуе і якія можна верыфіцыраваць з дапамогай і ншых дакументаў. У выпадку вуснай гісторыі мы працуем з памяццю людзей, што звычайна нараджае велізарную масу пытанняў і сумневаў. Наколькі ўспаміны адпавядаюць рэчаіснасці, таму, што было? Вядома, што кожны з нас увесь час “перапісвае” сваю памяць. Яна залежыць не толькі ад таго, што чалавек перажыў у мінулым, але таксама ад таго, што адбываецца ў ягоным жыцці сёння, ад пытанняў, якія ставіць перад ім суразмоўца і г.д. Але пры прафесійным падыходзе да вуснай гісторыі нараджаецца даволі цікавая гістарычная крыніца, якая часам дапамагае сканструяваць новае бачанне мінулага.\nТ.В. Зварот да “вуснай гісторыі” падобны да метадалогічнага вяртанне ў часы Герадота, які таксама працаваў са сведкамі – і гэта была асноўная крыніца.\nА.С.: Напэўна, можна і так сказаць. Гэта самы першы гістарычны метад, пра які мы ведаем. І ім карысталіся да пачатку XIX стагоддзя. Можна ўзгадаць славутых французскіх даследчыкаў (напрыклад, Жуль Мішле), якія пісалі гісторыю французскай рэвалюцыі, выкарыстоўваючы вусныя ўспаміны ўдзельнікаў гэтай рэвалюцыі. Ну, а зараз вусная гісторыя – гэта тое, што стварае іншае бачанне гісторыі… Для Герадота галоўнымі былі пытанні – што і калі? А сучасных даследчыкаў у галіне вуснай гісторыі больш цікавяць пытанні – чаму і навошта?\nТ.В. Але яна нейкім чынам змяняе і сам прадмет, погляд на гісторыю?\nА.С.: Так, тут з’яўляецца адразу некалькі важных момантаў, якія ўскладняюць даследаванне. З аднаго боку, мы запісваем успаміны, імкнемся стварыць нават пэўную нарацыю, напрыклад, жыцця Рамана Скірмунта ў міжваенны час. А з іншага боку, мы даследуем беларусаў, якія сёння жывуць, іх памяць, іх свядомасць, як яна змянялася. Тое, што людзі распавядаюць, залежыць не толькі ад таго, што было 70-80 гадоў таму, а таксама ад таго, чым яны сёння жывуць, як яны сёння ўспрымаюць жыццё , як ставяцца да жыцця без Скірмунта ў сённяшняй калгаснай вёсцы Парэчча.\nТакім чынам, тут адразу дзве “гісторыі” атрымліваюцца. І чытаць іх можна ў залежнасці ад таго, што цябе найбольш цікавіць. Гэтую гісторыю можна чытаць як гісторыю Скірмунтаў – вельмі асцярожна, канешне, не столькі звяртаючы ўвагу на факты, якія людзі распавядаюць, колькі на ацэнкі, на сэнсы, якія прысутнічаюць. А калі вас цікавіць сённяшняя Беларусь, то вусная гісторыя і тут можа стаць важнай крыніцай. З расповедамі пра “добрага пана” Скірмунта ў Парэччы, і пра “злога пана” Скірмунта ў Моладаве можа працаваць не толькі гісторык, але таксама антраполаг ці этнолаг.\nУ сваіх экспедыцыях, дзе гаворка ішла пра апошнюю вайну, запісываючы гісторыю Беларусі праз біяграфічныя наратывы, часам задаю такое пытанне: “чаму немцы забівалі габрэяў?” Беларускія варыянты адказаў на гэтае пытанне надзвычай цікавыя! Пры гэтым гаворка ідзе не столькі пра габрэяў, колькі пра беларусаў, пра іх стаўленне да чужых. Апошняе для даследчыка вельмі шмат гаворыць пра самых рэспандэнтаў… Як характарызуюць “чужога”, як ставяцца да яго трагедыі – усё гэта важная інфармацыя пра “сваіх”.\nДарэчы, антраполагі даўно заўважылі каштоўнасць менавіта вусных успамінах. Напісанае ў большай ступені паддаецца пэўнай самацэнзуры і самарэдагаванню або рэдагаванню. Вусныя ўспаміны дазваляюць дакрануцца да таго, што вывучаемая супольнасць не здолела або не пажадала пра сябе распавесці…\nТ.В. Тады як Вы бачыце ролю самога гісторыка ў вуснай гісторыі? Яна ў тым, каб здабываць нейкую дадатковую крыніцу, з якой потым можна працаваць каму заўгодна (антраполагам, сацыёлагам, этнографам)?\nА.С. Мне і падабаецца вусная гісторыя тым, што ў выніку ўзнікаюць новыя крыніцы не толькі для гістарычнага, але і для міждысцыплінарнага даследавання. Гэтымі крыніцамі могуць карыстацца антраполагі, сацыёлагі, лінгвісты, спецыялісты па сацыяльнай псіхалогіі ды інш. Пры гэтым нельга забываць пра ролю інтэрв’эра (або гісторыка ў нашым выпадку) у стварэнні гэтай крыніцы. Ён непасрэдны ўдзельнік гэтага працэссу, бо крыніца залежыць ад зададзеных пытанняў, ад той атмасферы, якая ўзнікла падчас інтэрв’ю і г.д. Як гісторыка мяне цікавіць, у першую чаргу, магчымаць атрымаць новую інфармацыю , напрыклад, датычна штодзённага жыцця вёскі і маёнтку, адносінаў паміж імі, зразумець стаўленне вяскоўцаў да тых жа Скірмунтаў. Дакументальныя крыніцы часта маўчаць пра гэта… А памяць людзей дае новую інфармацыю ці “факты”, што спрыяе даследаванню.\nТ.В. Калі справа ідзе пра факты, ці няма тут праблемы з верыфікацыяй, з нейкай праверкай таго, што людзі распавядаюць? Ці гэтыя праблемы адыходзяць на другі план і не надта хвалююць тых, хто працуе з вуснай гісторыяй?\nА.С. У большасці даследаванняў гісторык звычайна імкнецца суаднесці вуснагістарычную крыніцу з матэрыяламі гістарыяграфіі і дакументальнымі крыніцамі. Гэта значна пашырае даследчае “поле” і дае мажлівасць верыфікацыі не толькі вуснагістарычнай крыніцы, але і гістарычнага дакумента. Тут варта заўважыць, што праблема верыфікацыі – гэта праблема кожнага гістарычнага даследавання…\nВяртаючыся да Скірмунта… У вусных успамінах фігуруе вобраз “добрага пана” Скірмунта з Парэчча. Людзі распавядалі пра тое, як лёгка было трапіць у парэцкі маёнтак пана Скірмунта. А ў вось у моладаўскі маёнтак селяніну трапіць было амаль немагчыма. Калі я чую гэтыя аповеды, я ўзгадваю тэкст самога Рамана Скірмунта 1904 года, дзе, між іншым, ён пісаў пра тое, што час змяніўся, што на авансцэну гісторыі выходзіць народ (“люд”). Звяртаючыся да шляхты, ён пісаў пра неабходнасць адмовіцца ад саслоўна-шляхецкага падыходу да сацыяльных адносінаў, зразумець, што сваю гістарычную ролю шляхта ўжо адыграла. Таксама прыгадваю пазнейшыя падзеі, калі, напрыклад, Раман Скірмунт прапанаваў прымаць сялян у сябры Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі. А гэта была губернская арганізацыя, якую спачатку ўзначальваў сам мінскі губернатар. Пазней, калі яго замяніў земянін Эдвард Вайніловіч са Случчыны, Таварыства ператварылася ў арганізацыю мясцовых польскіх памешчыкаў. І гэтыя памешчыкі ў 1905 г. пасля вострай дыскусіі і галасвання прынялі прапанову Р.Скірмунта! Аповяды вяскоўцаў пра “добрага пана” знаходзяць пэўнае пацвярджэнне ў тэкстах Скірмунта.\nАле ў працах, якія грунтуюцца на вуснай гісторыі, гэты зварот да дакументаў іншага тыпу, не заўсёды патрэбны. Усё залежыць ад мэты даследавання. Калі гісторык хоча паказаць, напрыклад, вобраз Скірмунтаў у вусных усіпамінах, архівы можна і абмінуць…\nТ.В. А наколькі такі падыход, такая задача – паказаць вобраз – легітымна з боку гісторыі як навукі?\nА.С. Вусная гісторыя даўно стала акадэмічнай дысцыплінай, прынамсі ў некалькіх краінах свету. Першымі, здаецца, былі ЗША. Гэта цалкам легітымная акадэмічная дысцыпліна, пры ўсіх сваіх асаблівасцях і адметнасцях.\nТ.В. Іншымі словамі, веда, атрыманая праз інтэрв’ю, веда без доказаў з боку іншых дакументаў, успрымаецца як нейкая аб’ектыўная веда?\nА.С. Што значыць аб’ектыўная веда ў гуманітарных дысцыплінах?\nТ.В. Так ці інакш, хаця гісторыя разам з іншымі гуманітарнымі дысцыплінамі адасаблялася ад стандарту аб’ектыўнай, прыродазнаўчай навукі, усё роўна ў межах навуковай захоўвалася імкненне да таго, каб была магчымасць спраўдзіць вынікі. Застаюцца нейкія правілы акадэмічнай супольнасці, па якіх можа быць праведзена крытыка. Ці тут немагчымая крытыка ці абвяржэнне ўвогуле?\nА.С. Безумоўна, крытыка магчыма, і прафесійны падыход да даследавання яе патрабуе! У выпадку са Скірмунтамі, трэба адзначыць, што аналізаваліся ўспаміны не аднаго-двух, а дзесяткаў рэспандэнтаў. У тое ж Парэчча я рабіў экспедыцыі на працягу дзесяці гадоў. Я і мае калегі працавалі таксама ў суседніх вёсках. У тым ліку ў вёсцы Моладава, якая заўсёды была пэўным анціподам Парэчча.\nПарэчча і Моладава – гэта два розныя полюсы двух галінаў роду Скірмунтаў. Па выніках даследаванняў у мяне нарадзіўся прыгожы (амаль літаратурны) вобраз двух маёнткаў на адлегласці 8 км, якія прадстаўлялі цалкам розныя эпохі гісторыі Беларусі: Парэчча – гэта ХХ-е стагоддзе, а Моладава – гэта ХVIII-е стагоддзе, гэта Рэч Паспалітая. Праўда, дакументальныя крыніцы парушаюць гэты вобраз.\nВяртаючыся да пытання аб’ектыўнасці ў гістарычнай навуцы… Гісторыкі, якія грунтуюць свае працы на аналізе архіўных дакументаў, часам забываюць простую рэч. За кожным дакументам стаіць чалавек, і да канца мы не можам ведаць матывы, чаму ён напісаў менавіта так, а не інакш, чаму ён даў такі вобраз падзеі, а не іншы. У кожным выпадку вусная гісторыя не мае прэтэнзіяў на нейкую звышаб’ектыўнасць. І тое, пра што я буду казаць, і тое, што мы пішам, – гэта проста вобраз таго ж Скірмунта ў памяці людзей.\nТ.В. У гісторыі самой гісторыі перыядычна ўзнікае пытанне “А што робіць гісторыя?”, “Што яна дае грамадству, чалавецтву?” І звычайна гэтыя пытанні ўзнікаюць у час змены метадаў і падыходаў. Тады што дае вусная гісторыя, што дае негісторыку расповед пра Скірмунта?\nА.С. Цяжка казаць за негісторыкаў. Але, па-першае, гэта цікава. Калі я распавядаю, я бачу (прынамсі мне падаецца, што я бачу) цікавасць да самога прадмета даследавання – напрыклад, да таго ж Скірмунта, да рода Скірмунтаў, да яго месца ў гісторыі. Гэта не зусім новое слова ў беларускай гісторыі, але ўсё роўна гэтая праца мяняе пэўную перспектыву. У нас з савецкіх часоў неяк павялося, што беларусы – сялянская нацыя і беларускае нацыянальнае адраджэнне выйшла з вёскі і г.д. А калі гаворыш пра Рамана Скірмунта – кіраўніка БНР у пэўны час – то аказваецца, што гэта не зусім сялянская нацыя ці нават зусім не сялянская. А па- другое – вусная гісторыя цікавая тым, што (як я ўжо казаў) тут паўстае вобраз не толькі таго, што было раней, а таго, што ёсць сёння. І размаўляючы з людзьмі, якія жывуць у вёсках, якія перажылі гэтае жахлівае ХХ стагоддзе з яго войнамі, калектывізацыяй, распадам СССР (які большасцю рэспандэнтаў успрымаецца негатыўна), сустракаешся з іншай перспектывай гісторыі. Тут не дамінуюць нацыянальныя каштоўнасці, прынамсі ў традыцыйным іх разуменні (незалежная дзяржава, родная мова і г.д.). У нашых вясковых рэспандэнтаў іншая перспектыва. І гэтае разуменне мяне як гісторыка ўзбагачае. Пачынаешь больш глыбока разумець свет беларуса, яго мінулае, хоць часта размаўляеш з чалавекам, які, напрыклад, закончыў толькі адзін клас польскай ці савецкай даваеннай школы…\nТ.В. А вы не думалі калі-небудзь напісаць нешта пра саміх людзей, якія распавядаюць , а не пра падзеі, пра якія распавядаюць?\nА.С.: Я думаў пра гэта, але ведаю, што гэта задача не для мяне . Гэта задача для таго, хто мае добрую антрапалагічную і этналагічную падрыхтоўку, ведае асновы сацыяльнай псіхалогіі. Праца з вуснай гісторыяй сама па сабе патрабуе дадактовых высілкаў і ведаў. Калі пачынаю аналізаваць і інтэрпрэтаваць, пісаць тэксты, мяне ўвесь час цягне на традыцыйны падыход – сабраць факты, прааналізаваць іх, з гэтага зрабіць нейкую там выснову . Хоць і стараюся бачыць не столькі факты, колькі шукаць сэнс па-за “фактамі”, але часам не хапае якраз міждысцыплінарнай падрыхтоўкі.\nТ.В. А што прывяло Вас асабіста да вуснай гісторыі, ці быў гэты пераход нейкім адметным крытычным крокам?\nА.С. Тут, як не дзіўна, гісторыя таксама звязана са Скірмунтам. Калі я пачынаў займацца Скірмунтамі, мой першы артыкул рыхтаваў да друку ў “Спадчыне” Вінцук Вячорка. Ён назваў яго вельмі прыгожа – “Раман Скірмунт – шлях да Беларусі”. І тады мне прыйшла думка, што неабходна наведаць Парэчча. Гэта ж не край свету, а Пінскі раён Брэсцкай вобл. І я наведаў тыя мясціны ў 2001 г. Там якраз яшчэ працаваў крухмальны завод – апошняе, што засталося ад скірмунтаўскага “Ліверпуля на Ясельдзе”. Быў перакур у рабочых. Я падышоў і запытаў пра Рамана Скірмунта, пра яго забойства. Мяне тады гэта вельмі цікавіла, бо нічога не было вядома апроч факта, што быў забіты. Кажу, што я гісторык, што прачытаў – нібыта Р.Скірмунта забілі “савецкія актывісты”. Людзі пачалі смяяцца: Якія савецкія актывісты? Хуліганы мясцовыя! Так я пачуў першую мясцовую версію забойства Рамана Скірмунта ў кастрычніку 1939 г. Тады ўпершыню падумаў пра тое, што важна (і як падалося, не вельмі складана!) сабраць інфармацыю пра Скірмунта, распытаўшы парэчан. Потым аказалася, што памяць надзвычай багатая ў людзей пра Рамана Скірмунта. І пачаліся трохі іншыя даследаванні.\nЗараз, калі я пішу кнігу пра Рамана Скірмунта, спрабую сумясціць розныя крыніцы, хоць больш карыстаюся традыцыйнымі дакументамі. Раман Скірмунт і памяць пра яго– гэта 20-30-я гады ХХ стагоддзя, і тут вусная гісторыя можа аказацца карыснай. Але чалавека немагчыма зразумець без яго роду, сваякоў, продкаў. Памяць не сягае так далёка, трэба звяртацца таксама да традыцыйных крыніцаў.\nТ.В. А як гэтыя розныя падыходы спалучаюцца ў працы?\nА.С. Я ніколі не абсалютызаваў пісьмовыя крыніцы. Як я ўжо казаў, яны таксама ствараюцца людзьмі, якія маюць пэўны светапогляд, кіруюцца пэўнай карцінай свету ці маюць матывы, пра якія даследчык, магчыма, ніколі не даведаецца.\nПамятаю, як у 90-я гг. прафесар Валеры Чарапіца з Гродненскага ўніверсітэта выдаў кнігу, якая называлася “Польскі нацыянальны рух у Беларусі ў другой палове XIX стагоддзя”. Фактычна гэта быў зборнік дакументаў, які ўкладальнік чамусьці акрэсліў “манаграфіяй”. Там былі сабраныя 102 дакументы, і 99 з іх былі дакументамі, падрыхтаванымі расійскімі чыноўнікамі. Гэтыя дакументы 80-90-х гадоў ХІХ ст. сцвярджалі адно: палякі рыхтуюць яшчэ адно паўстанне ў Беларусі і Літве! І такімі ж былі высновы прафесара Чарапіцы. Амаль кожны дакумент казаў пра падрыхтоўку чарговага паўстання. Але ж дастакова элементарных ведаў па гісторыі Беларусі, каб зразумець, што не магло быць новага паўстання. Разгром пасля 1863 г. быў страшны. Большасць, у т.л.мясцовай польскай супольнасці, думала толькі пра выжыванне… Якое паўстанне? Хто яго ўздыме? А прафесар Чарапіца ўслед за дакументамі напісаў, што яно рыхтавалася. Яму варта было задумацца пра матывы, якімі кіраваліся гродзенскія чыноўнікі, паведамляючы з Пецярбургу пра новае паўстанне ў “Северо-западном крае”. Ім трэба было ўвесь час паказваць, што знаходзяцца на пярэднім краі барацьбы, што тут лінія фронта. Адпаведна гэта суправаджалася просьбамі пра дадатковае фінансаванне, падтрымку, узнагароды… Аналіз дакументаў мог паспрыяць напісанню працы якраз пра матывы чыноўнікаў .\nМой пераход адбыўся нескладана менавіта таму, што крытычна стаўлюся да дакуметаў. Давяраць ім наўпрост нельга. А вусная гісторыя адрозніваецца тым, што гэты суб’ектыўны момант больш відавочны. Тым больш, што вуснагістарычны дакумент ствараецца сёння пры тваім непасрэдным удзеле…\nТ.В. Так проста і лёгка вусная гісторыя ўвайшла ў вашу асабістую працу, ці гэтак жа проста яна ўваходзіць у сучасную беларускую гістарыяграфію?\nА.С. Не, уваходзіць вельмі цяжка.\nТ.В. А чаму? Што замінае?\nА.С. Уся наша ўніверсітэцкая падрыхтоўка маладых гісторыкаў базуецца на традыцыях пэўнага пазытывізма, ці неапазытывізма. Факт – гэта аснова ўсяго (у гісторыі). І факт успрымаецца як нешта абсалютна рэальнае, як аб’ектыўная рэчаіснаць, на якой грунтуюцца пэўныя высновы… І таму, калі я выступаю на канферэнцыях з тэмай заснаванай на вуснагістарычных крыніцах, то мяне ўспрымаюць насцярожана, бо для большасці нашых гісторыкаў – гэта не гісторыя ўвогуле.\nТ.В. Але вас жа таксама вучылі менавіта ў гэтым пазытывісцкім, ці неапазытывісцкім падыходзе?\nА.С. Мяне вучылі ў Гарадзенскім універсітэце яшчэ ў канцы 70-х – пачатку 80-х гг. У тыя часы ў Гродне (як і зараз!), калі хочаш чаму-небудзь навучыцца, то трэба вучыцца самому. І гэта ўсе разумелі, хто вучыўся. Каго цікавіла гісторыя – чыталі самі. А выкладчыкаў, якія моцна паўплывалі на маё фармаванне як гісторыка, было хіба 4-5 чалавек: Фелікс Налівайка, Міхась Ткачоў, Васіль Бандарэнка, Барыс Клейн, Усер Разэнфельд… Я не быў моцна “сапсаваны” традыцыйным акадэмічным падыходам (смяецца).\nТ.В. Але ж і для самастойнага навучання не так шмат было добрай літаратуры?\nА.С. Іншым разам і не трэба шмат літаратуры. Яе не было шмат у тыя савецкія часы. Але бывае дастаткова адной ці двух кніжак. Такой для мяне была кніга Марка Блока “Апалогія гісторыі”, якая зрабіла рэвалюцыю ў маёй свядомасці. Таксама магу прыгадаць працы Міколы Улашчыка па археаграфіі, “Ідэю гісторыі” Робіна Калінгвуда.\nТ.В. Дарэчы, да антрапалогіі гісторыі. Вы былі ўкладальнікам гадавіка “Homo historicus”. Антрапалагічны падыход змяняе не толькі ракурс, але і прадмет гістарычных даследаванняў – гэта ўжо не факты і працэсы, а чалавек, штодзённасць, культура. Ці можна сказаць, што гэта ваш падыход у гісторыі?\nА.С. Проста хочацца нешта новае сказаць пра тую ж гісторыю, паказаць усе яе мажлівасці. І тут без распрацоўкі новых накірункаў, выкарыстання новых метадаў – немагчыма. Як я разумею антрапалагічную гісторыю? За тэрмін, дарэчы, мяне неаднойчы крытыкавалі. Казалі, што трэба пісаць не “антрапалагічная гісторыя”, а “гістарычная антрапалогія”. Але я наўмысна пісаў “гісторыя”, бо найперш застаюся гісторыкам. Многія працы ў галіне гістарычнай антрапалогіі мяне не асабліва ўражваюць. Больш цікавяць матывы паводзінаў асобы, без чаго немагчыма зразумець чалавека ў гісторыі. І таму ў мяне атрымаўся не класічны варыянт антрапалагічнай гісторыі (за што і крытыкавалі гэтае выданне), а нейкі мой асабісты праект.\nУвогуле гэта была складаная праца, бо, каб выдаваць такія гадавікі, трэба мець каманду аднадумцаў, у якой павінны быць не толькі гісторыкі, але і прадстаўнікі іншых дысцыплінаў. Моцна дапамагала Ірына Дубянецкая, але стварыць каманду аднадумцаў не атрымалася.\nДля мяне асабіста ўсё пачыналася з разумення, што ў гісторыі адсутнічае Чалавек… Нават ў савецкія часы, калі шмат крычалі пра ролю народу і народных масаў, у гісторыі насамрэч ніколі іх не было. Іх падмянялі пэўныя ідэалагемы –рабочы, прыгонны, капіталіст, “разначынец” і г.д. А што за гэтым стаяла? Гісторыя была настолькі фармалізаваная, што захацелася паспрабаваць даведацца і паказаць: “капіталіст ці рабочы, але які гэта быў чалавек?”.\nЗ аднаго боку, калі разумець гісторыю як вывучэнне нейкіх агульных заканамернасцяў, палітычных, эканамічных і сацыяльных працэсаў, то навошта ўсё гэта патрэбна? А з іншага боку, гісторыя – гэта ўсё ж такі навука пра Чалавека, і калі яго ігнараваць, то яна не будзе адпавядаць свайму прызначэнню . Хочацца паказаць матывы паводзінаў, штодзённасць жыцця, каб гісторыя стала больш “жывой”.\nТ.В. Мы падышлі да яшчэ адной важнай тэмы: супрацьпастаўленне гісторыі вялікай – сістэмы – з працэсамі, суб’ектамі, нейкімі заканамернасцямі – і цікаўнасць да канкрэтнага “маленькага” чалавека, ягонага досведу, свядомасці, матываў. Антрапалагічная гісторыя – гэта быў такі супраціў гэтаму глабальнаму дыскурсу. Але ж ці не страчваем мы нейкае больш шырокае і аб’ёмнае разуменне, калі мы засяроджваемся на вельмі лакальных рэчах? Як захоўваць гэты шырокі погляд?\nА.С.: Разумееце, у працах многіх гісторыкаў гэтыя агульныя заканамернасці папросту пераўтвараюцца ў банальнасць. Яны нікога не цікавяць і вельмі мала гавораць пра чалавечую гісторыю. Падчас экспедыцый па вуснай гісторыі мы звычайна стараемся па мінімуму задаваць пытанні, даем мажлівасць свабодна выказацца. І атрымліваецца аўтабіяграфічны расповед. Але ты, калі слухаеш, то бачыш, як гэта ўпісваецца ў нейкія працэсы беларускай і не толькі беларускай гісторыі ХХ стагоддзя. Біяграфія канкрэтнага чалавека, пра якога, можа, нават і дзеці ўжо забыліся, для мяне асабіста набывае глабальнае значэнне. Тут таксама адчувальная сусветная гісторыя…\nДа такіх інтэрв’ю трэба рыхтавацца. Напрыклад, чым цікавая ў гэтых суадносінах агульнага і індывідуальнага тая ж вёска Парэчча? Калі людзі кажуць пра міжваенны час, я спрабую вывесці іх на нейкія нацыянальныя працэсы. Заходняя Беларусь 20-30 гадоў – гэта ж таксама беларускі нацыянальны рух, змаганне за беларускую школу, роўнасць у правах і г.д. Але практычна ніколі я не чуў пра гэта ад сваіх рэспандэнтаў. Пачынаеш задумвацца, чаму вёска маўчыць пра гэты бок жыцця?\nТ.В. Ну – тое, што чалавек пра гэта не распавядае – гэта, падаецца, абсалютна нармальна.\nА.С.. Так, але калі мы працавалі ў архівах, то высвятлялі, што ў гэтай вёсцы былі, напрыклад, гурткі Грамады або гурткі ТБШ. То бок гэта вёска жыла тагачасна актыўным беларускім жыццём. Зараз размаўляем з людзьмі, пытаемся пра гэтыя гурткі – ніхто нічога! Адна справа, што мы запісваем успаміны тагачасных дзяцей. Зразумела, што ніхто з бацькоў не будзе казаць дзецям: “Я сёння быў на сходзе гуртка, мы там прынялі такую дэкларацыю…” Лепш, каб дзеці пра гэта не ведалі.\nДругая – вельмі істотная, якая мае вялікае значэнне для беларускай гісторыі, гэта тое, што ў суадносінах сацыяльнага і нацыянальнага сацыяльнае дамінуе. Мой добры калега і сябра Захар Шыбека напісаў у свой час кнігу па гісторыі Беларусі ў ХІХ – ХХ стст., дзе амаль усё ацэньваецца з пункту погляду карысці для нацыянальнай справы… Але, калі нават сёння размаўляеш з людзьмі, якія жылі ў “эпоху нацыялізмаў”, разумееш, што нацыянальнае не было настолькі важным для масы беларусаў. Я не кажу, што трэба ўсю гісторыю пераасэнсаваць і перапісаць. Розныя гісторыі павінны быць… Але нават пішучы гісторыю з арыентацыяй на каштоўнасці нацыянальнай эліты, трэба імкнуцца ўлічваць вобраз мыслення вяскоўца, рабочага, гандляра… Вусная гісторыя прымушае пра гэта задумацца.\nРод Скірмунтаў і Палессе. Прэзентацыя новай кнігі\n17 снежня ў 19:00 гісторыкі Алесь Смалянчук і Андрэй Кіштымаў прадставяць...


У дакуменце адзначаецца, што «працэдура памілавання пачынаецца з хадатайніцтва асуджаннага». А таксама падкрэсліваецца, што канчатковае рашэнне будзе прымаць Уладзімір Пуцін.\nАдказ Упраўлення па забеспячэнню канстытуцыйных правоў грамадзян пры Адміністрацыі прэзідэнта РФ\n«Алег адназначна не будзе пісаць прашэнне аб памілаванні», – паведаміла украінскаму тэлеканалу стрыечная сястра Алега Сянцова Наталля Каплан.\nУкраінскі рэжысёр Алег Сянцоў галадае з 14 траўня, патрабуючы вызваліць з расейскіх турмаў украінскіх палітвязняў. Федэральная служба выканання пакаранняў называе яго стан «здавальняючым» і заяўляе, што працягвае «лячэнне, накіраванае на падтрыманне арганізма».\nРэжысёра абвінавацілі ў тэрарызме на на тэрыторыі Крыма (падпал офісу партыі «Единая Россия», які раней належаў украінскай «Партыі рэгіёнаў» і планаванні падрыву помніка Леніна). Сянцова асудзілі на 20 гадоў турмы.\nЮВ, belsat.eu, паводле ru.hromadske.ua\nТэгі: Алег Сянцоў, Крым, палітвязні, Расея, Украіна


Да зорнага старту засталiся 3 днi! | Газета "Працоўная слава"\nПадчас правядзення Гульняў чакаецца, што ў беларускую сталіцу прыедуць каля 4 тысяч спартсменаў, каля 2 тысяч трэнераў і абслугоўваючага персаналу. Яны прадставяць афіцыйныя дэлегацыі з 50 еўрапейскіх Нацыянальных алімпійскіх камітэтаў. Спаборніцтвы II Еўрапейскіх гульняў 2019 пройдуць у самых вялікіх спартыўных збудаваннях Мінска, уключаючы стадыён «Дынама», «Мінск-арэну», «Чыжоўка-Арэну». На працягу 10 дзён з 21 па 30 чэрвеня спартсмены разыграюць 200 камплектаў медалёў.\nСачыце за навінамі на сайце www.psl.by


Краіна таксама з'яўляецца важным вытворцам сельскагаспадарчай прадукцыі ў рамках Еўрапейскага Саюза. Грэцыя мае найбуйнейшую эканоміку на Балканскім паўвостраве і з'яўляецца галоўным рэгіянальным інвестарам. Яна з'яўляецца важным гандлёвым партнёрам Албаніі, Балгарыі, Румыніі, Сербіі і Былой югаслаўскай Рэспублікі Македоніі. Грэчаская тэлекамунікацыйная кампанія «OTE» стала важным гандлёвым партнёрам у былой Югаславіі і іншых балканскіх краінах.\nУзята з "https://be.bywiki.com/w/index.php?title=Грэцыя&oldid=3105149"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 12:15, 28 лютага 2018.


Стажыроўка IJP для журналістаў (Германія) | ОДБ Брусель\nСтажыроўка IJP для журналістаў (Германія)\nсер, 2016-02-10 10:22\nЖурналісты з краін СНД, Украіны, Літвы, Латвіі, Эстоніі ды Грузіі маюць магчымасць прайсці стажыроўку "IJP" ("Міжнародныя журналісцкія праграмы") у Германіі і атрымаць стыпендыю імя графіні Марыён Дзёнхофф.\nМэта 2-месячнай праграмы стажыроўкі - дапамога маладым журналістам, якія спецыялізуюцца пераважна на міжнароднай тэматыцы, атрымаць дадатковую кваліфікацыю за мяжой. Кандыдаты мусяць свабодна валодаць нямецкай мовай.\nСтажыроўку могуць прайсці як штатныя журналісты, так і фрылансеры ва ўзросце 25-35 год. Кожны ўдзельнік праграмы атрымае стыпендыю ў памеры 3,8 тыс. еўра для пакрыцця выдаткаў на праезд, медыцынскую страхоўку і пражыванне ў Германіі.\nПраграма стартуе на пачатку кастрычніка 2016 года і ўключае 4-дзённы семінар ў адным з гарадоў Германіі альбо Ўсходняй Еўропы і 8-тыднёвую стажыроўка ў нямецкай рэдакцыі.\nДэдлайн падачы заявак - 15 красавіка 2016 года. Падрабязнасці на гэтай старонцы.


Вера Халодная — Вікіпэдыя\n5 жніўня 1893(1893-08-05)\n16 лютага 1919(1919-02-16) (25 гадоў) або 17 лютага 1919(1919-02-17) (25 гадоў)\nАдэса, Хэрсонская губэрня[d], Украінская Народная Рэспубліка\nСтарыя хрысьціянскія могілкі[d]\nВера Халодная ў Вікісховішчы\nВера Васільеўна Халодная у дзявоцтве Ле́ўчанка (па-ўкраінску: Ві́ра Васи́лівна Холо́дна; 5 жніўня 1893, Палтава — 16 лютага 1919, Адэса, УНР) — выбітная ўкраінская кінаакторка эпохі нямога кіно. Здымалася ў асноўным у такіх жанрах, як драма, мэлядрама і кароткамэтражнае кіно і пад кіраўніцтвам рэжысэраў Яўгена Баўэра, Пятра Чардыніна і інш.\n1.4 Сьмерць і пахаваньне\nВера Леўчанка нарадзілася 5 жніўня 1893 году (па іншых дадзеных — 9 жніўня таго ж году ва ўкраінскім горадзе Полтава, які на той час ўваходзіў ў склад аднайменнай губэрні Расейскай імпэрыі. Яе бацька, Васіль Андрэевіч Леўчанка, быў карэнным падтаўчанінам, скончыў слоўнае аддзяленьне імпэратарскага Маскоўскага ўнівэрсытэту і быў пэдагогам у родным горадзе, а маці — Аляксандра — Марыінскі Інстытут высакародных дзяўчат.\nПасьля сьмерці дзядулі Веры, сям’я пераехала ў Маскву. Там будучая акторка паступіла ў балетную вучэльню Вялікага тэатру. Аднак, пасьля, Вера была вымушана пакінуць балет з-за патрабаваньня бабулі, якая была супраць такога занятку ўнучкі. Дзяўчына працягнула вучыцца ў гімназіі. Праўда, пасьля юная Леўчанка ўсё ж вырашыла стаць акторкай. Шмат у чым на яе ўразіў прыезд у 1908 годзе ў Маскву з Санкт-Пецярбургу адной з самых папулярных тады акторак, Веры Камісаржэўскай.\nНа выпускным вечары гімназіі 1910 году Вера Леўчанка пазнаёмілася зь юнаком — Уладзімерам Халодным. Ён быў юрыстам па спэцыяльнасьці і захапляўся аўтаспортам, удзельнічаў у аўтагонках, нават выдаваў газэту «Авто». Пасьля, яны пакахалі адзін аднаго, а ўжо неўзабаве пажаніліся, нягледзячы на тое, што родныя абедзьвюх сем’яў былі супраць раньняга шлюбу. У 1912 годзе ў маладых нарадзілася дачка, якую назвалі Яўгеніяй. Падчас родаў лекары папярэдзілі мужа і жонкі, што нараджэньне другога дзіцяці можа быць небясьпечна для жыцьця Веры. Менавіта таму яны вырашылі ўдачарыць яшчэ адну дзяўчынку. Падчас Першай сусьветнай вайны Ўладзімер Халодны пайшоў ваяваць на фронт. У той жа час яго жонка, Вера пачала сваю кар’еру ў кінэматографэ, дзе атрымала вялікую папулярнасьць.\nПершую ролю маладая акторка згуляла ў фільме Яўгена Баўэра — тргенеўскую гераіню. Баўэр зацьвердзіў Халодную на гэтую ролю амаль адразу дзякуючы яе зьнешнасьці. Менавіта дзякуючы гэтаму фільму старлетка набыла посьпех і славу. Фільм «Жыцьцё за жыцьцё» зь Верай Халоднай у галоўнай ролі дэманстраваўся па два месяцы запар у многіх кінатэатрах з-за вялікага попыту публікі. Акторка пачала атрымліваць лісты ад незнаёмых мужчын з прызнаньнямі ў каханьні. Былі нават такія, якія пісалі, што скончаць жыцьцё самагубствам з-за непадзеленага пачуцьця да яе. Аднак ніякія ўгаворы не дзейнічалі на акторку.\nПасьля Вера Халодная атрымала вестку аб раненьні свайго мужа на фронце. Яна пакінула здымкі і адправілася шукаць шпіталь пад Варшавай, куды трапіў яе цяжка паранены муж. Па словах лекараў, Уладзімер наўрад ці павінен быў выжыць. Яго жонка шмат часу правяла ў шпіталі і ўжо празь нейкі час ён ачуняў.\nУ 1916 годзе ва ўладальніка фірмы «Ханжанкоў і Ко», Аляксандра Ханжанкова, дзе працавала зорка нямога кіно, зьявіўся канкурэнт — Дзьмітры Харытонаў, Харкаўскі прадпрымальнік, уладальнік кінатэатру і пракатнай канторы «Аполло» ў Харкаве зь філіяламі ў Адэсе, Растове-на-Доне, Кіеве, Санкт-Пецярбургу. Ён фінансаваў ў Харкаве здымкі фільмаў, укладваў грошы ў экранізацыю твораў ўкраінскіх аўтараў. Ён адкрыў у Маскве кінаатэлье, але не меў людзей, якія ўмелі прафэсійна рабіць кіно. Менавіта таму сярод мясцовых кінавытворцаў даволі скептычна паставіліся да новага канкурэнта. Аднак, Харытонаў прапанаваў лепшым апэратарам, рэжысэрам і артыстам, якія працавалі ў Ханжанкова, перайсьці да яго за значна больш высокія грошы. Халодная перайшла да кінаатэлье Харытонава пазьней за іншых. Паколькі ўсе сябры ўжо працавалі ў Харытонава, а сям’я ў яе мела патрэбу ў грошах.\nХарытонаў не перагружаў сваіх людзей. Калі ў Ханжанкова здымалі ў шалёным тэмпе адзін фільм за адным, Харытонаў даваў магчымасьць адпачываць. За пэрыяд, патрэбны Ханжанкову для выпрацоўкі васьмі фільмаў, у Харытонава здымалі тры. Менавіта дзякуючы гэтаму ў Веры зьявілася час для дзяцей.\nКастрычніцкі пераварот 1917 году, адзначаны тэрорам і рэпрэсіямі, прымусіў многіх кінамастакоў бегчы ад бальшавікоў. Пад выглядам летніх кінаэкспэдыцый многія кінэматаграфісты выяжджаюць ва Ўкраіну — у Харкаў, Кіеў, Адэсу і Крым. Улетку 1918 году Дзьмітрыяў Харытонаў і яго акторская трупа зь сем’ямі выехалі ў Ялту, а 28 чэрвеня 1918 году прыбылі ў Адэсу, дзе працягнулі актыўна здымаць фільмы, праводзячы натурныя здымкі ў Адэсе і яе ваколіцах. Акрамя Веры Халоднай, якую суправаджалі сястра Соф’я і дачка Жэня, да кінаэкспэдыцыі далучыліся рэжысэр Пётр Чардынін з жонкай і дачкой, акторы Уладзімер Максімаў, у Харкаве да іх далучыліся Восіп Руніч з жонкай — артысткай тэатру Мікалая Сінельнікава і іншыя. З-за пераезду многіх зорных актораў у абвешчаную УНР, Маскоўская «Кінагазэта» напісала: «лепшыя артыстычныя сілы вывозяцца з Масквы ў новае Запарожжа»". У Адэсе здымкі праходзілі ў атэлье, якое Харытонаў выбудаваў на Францускім бульвары, на адмыслова набытым участку зямлі.\nУ лютым 1919 году Вера Халодная прастыла і захварэла цяжкай формай грыпу, на гэдак званую «гішпанку» — адну з самых страшных хвароб XX стагодзьдзя. І ўжо ад гэтай жа хваробы 16 лютага таго ж года, ва ўзросьце 25 гадоў, яна раптоўна памерла.\nПадчас пахаваньня актрысы ў Адэсе шмат людзей праводзіла Веру Халодную ў апошні шлях. Многія не верылі, што вялікая актрыса памерла. Астатніх зьдзівіла яе сьсінелая ад бальзамовачнага раствору скура. Па горадзе хадзіла шмат чутак. У прыватнасьці, што на самой справе акторку атруцілі, таму што працавала на контрвыведку, па адной вэрсіі — шпіёніла для французаў, па другой — для чэкістаў. Таксама хадзілі чуткі, што лекара шантажавалі, каб прымусіць падпісаць дыягназ «гішпанскі Грып». Нават хадзіла чутка, што пахавалі не Веру Халодную, а невядомую жанчыну, а акторка дзякуючы інсцэніроўцы сьмерці зьбегла за мяжу, таму што паўстала пагроза выкрыцьця яе таямнічай місіі. Быў яшчэ адзін варыянт чутак-нібыта, акторку выкралі, таму што на ёй было шмат каштоўных упрыгожваньняў. Аднак, ніякіх пацьверджаньняў ні адной з тэорыяў не знайшлося.\nУладзімер Халодны пражыў усяго некалькі месяцаў пасьля сьмерці жонкі і памёр ад тыфу.\nЯна была пахавана 19 лютага на першых хрысьціянскіх могілках Адэсы. У 1937 годзе камуністычнымі ўладамі могілках было разбураныя. На іх месцы быў адкрыты «Парк Ільіча» з забаўляльнымі атракцыёнамі, а частка была перададзеная мясцоваму заапарку. Цяпер дакладна вядома толькі аб некаторых перапахаваньнях са старых могілак, а дадзеныя аб перапахаваньні Халоднай адсутнічаюць.\n1915 Пламя неба Полымя неба Таня\nПеснь торжествующей любви Песьня пераможнага каханьня\nДети века Дзеці стагодзьдзя Марыя Мікалаеўна\nМиражи Міражы Марыяна\n1916 В мире должна царить красота У сьвеце павінна панаваць прыгажосьць Лія Ванда, артыстка\nЛунная красавица Месячная прыгажуня Ганна, дачка Строева\nЖизнь за жизнь Жыцьцё за жыцьцё Ната Хромава\nОдна из многих Адна са шматлікіх Наташа Барышэва, курсістка\nРади счастья Дзяля шчасьця\nУ камина Каля каміну\nШахматы жизни Шахматы жыцьця Дама\n^ Bibliothèque nationale de France Vera Vasilʹevna Holodnaâ // data.bnf.fr (фр.): плятформа адкрытых зьвестак — 2011.\n^ а б в https://www.imdb.com/name/nm0451762/\nПамылка выкліку Шаблён:Спасылка: Парамэтры url / спасылка і загаловак / title павінны прысутнічаць Праверана 05-08-2010 г. Архіўная копія ад 07-04-2014 г.\nХолодна Віра Василівна на сайце kinopoisk.ru\nКраїни світу — Віра Холодна, визначні особистості(недаступная спасылка)\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Вера_Халодная&oldid=2314978»\nПамерлі ад гішпанкі\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 19 траўня 2022 году ў 18:28.


03.08.2018 postawy736Комментариев нет\nПагроза – не жарт\nУ апошні час супрацоўнікам раённага аддзела Следчага камітэта і РАУС усё часцей даводзіцца ўзбуджаць крымінальныя справы ў адносінах да жыхароў раёна, якія падчас канфліктаў з жонкамі або сужыцелькамі пагражаюць ім забойствам. Вось і нядаўна з заявай на мужа ў райаддзел міліцыі звярнулася пастаўчанка з вуліцы Юбілейнай. Жанчына паведаміла, што, пасварыўшыся, муж спачатку на словах абяцаў адправіць яе на той свет, а потым схапіў рукамі за шыю і пачаў душыць. За гэта грамадзяніну “свеціць” да двух гадоў пазбаўлення волі.\nГрошы – з партманета, матацыкл – з павеці\nУ адну з начэй у 53-гадовага пастаўчаніна, які знаходзіўся ў доме свайго знаёмага па вуліцы Свірскай у г.п. Лынтупы, прапала з партманета буйная сума расійскіх рублёў. Як высветлілі работнікі міліцыі, украла іх 32-гадовая лынтупчанка, якая нідзе не працуе і разам з пацярпелым была ў названым вышэй доме. У жыхара вуліцы Піянерскай у гарпасёлку з павеці ў двары знік старэнькі матацыкл “Усход”. У дадзеным выпадку “пастараўся” 27-гадовы непрацуючы пастаўчанін, які ўжо мае судзімасць. Па абодвух фактах узбуджаны крымінальныя справы.\nЗакон трэба выконваць\nА тым, хто яго парушае, даводзіцца трымаць адказ перад судом. Вось і шэраг жыхароў раёна, якія не захацелі жыць па правілах, цяпер чакае лава падсудных. Адзін грамадзянін быў злоўлены прадстаўнікамі Дзяржаўтаінспекцыі за рулём транспартнага сродку ў нецвярозым стане. Другі ўхіляўся ад адбыцця пакарання ў выглядзе абмежавання волі. Яшчэ двое грамадзян пасля здзейсненых злачынстваў парушылі патрабаванні ўстаноўленага для іх прэвентыўнага нагляду, і столькі ж чалавек не жадалі плаціць прысуджаныя ім аліменты на ўтрыманне ўласных дзяцей. Над кожным з гэтых прыкладаў варта задумацца і іншым.


Данецк. Гатэлі і рэстараны Данецк. Гатэлі і рэстараны ў Данецку. Інтэрактыўная карта Данецк. Фота, карты, цэны. Hotel maps / Украіна\nHotel maps / Украіна / Данецкая вобласьць / Данецк\nДанецк. Гатэлі і рэстараны Данецк. Гатэлі і рэстараны ў Данецку. Інтэрактыўная карта Данецк. Фота, карты, цэны.\nНадвор’е ў горадзе Данецк\nПашыраны пошук гасцініц і рэстаранаў горада Данецк\nІнтэрактыўная карта Данецк\nРэстаран Bassano del Grappa\nГатэль Испанский дворик\nЦэны ад 82$\nГатэль Бухта пиратов\nЦэны ад 188$\nЦэны ад 108$\nГатэль Гостиница аэропорта\nГатэль Отель Парк Инн Рэдиссон\nЦэны ад 137$\nРэстаран Гуляй Хата\nГатэль Джон Хьюз\nГатэль Донбасс Палас\nЦэны ад 388$\nКатэдж Кемпинг парк 2012\nЦэны ад 92$\nРэстаран Старая клюша\nКафэ У Бекира\nГатэль Форест Парк\nРэстаран Хай Вэй\nГатэль Шахтар Плаза\nЦэны ад 91$\nУ нашай базе дадзеных 2560 гасцініц і рэстаранаў і 59,667,148 праглядаў увогуле.


Ілона Карпюк: «Змагаюся за тое, каб беларусы мелі сваю мову і культуру» - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 18 студзеня 2018, Чацвер, 14:33\nІлона Карпюк: «Змагаюся за тое, каб беларусы мелі сваю мову і культуру»\nЯна нарадзілася не на тэрыторыі сучаснай Беларусі, але зрабіла для разьвіцьця яе культуры нашмат больш, чым тыя, хто атрымлівае дзяржаўныя ўзнагароды “За духоўнае адраджэньне” ці ордэны Скарыны.\nПражыўшы ўвесь час у Польшчы, яна пачуваецца беларускай, а таму нястомна ладзіць тут беларускія імпрэзы, канцэрты і фэстывалі і сама піша песьні.\nСёння госць сайта charter97.org Ілона Карпюк-Дамброўская – вакалістка беларускамоўнага польскага гурта Ilo&Friends. За тыя 12 год, якія Ілона знаходзіцца на рок-сцэне, яе ніколі не клікалі з канцэртам у Беларусь. Упершыню да нас з выступам яна прыехала ўвосень 2012 году і ці сыграе яшчэ калі тут яна ня ведае. Але з задавальненнем запросіць яшчэ не адзін дзесятак беларускіх гуртоў з выступамі ў Польшчу.\n- Ілона, калі ты зразумела пра сваю прыналежнасьць да Беларусі?\n- Сама я нарадзілася ў Гайнаўцы, а мае бацькі выйшлі зь вёсак Беласточчыны, на ўскрайку Белавежскай пушчы. Там я і праводзіла сваё дзяцінства. Калі я ўжо вучылася ў ліцэі, то спыталася ў свайго бацькі кім я ёсьць, бо тады якраз набліжаўся перапіс насельніцтва ў Польшчы і было актуальным гэтае пытаньне. Прыйшлі да высновы, што мы – беларуская сям’я. Хоць мая старэйшая сястра кажа, што яна ў культурным пляне бліжэй да Польшчы, чым да Беларусі, і пішацца полькай, але наш выбар цалкам разумее. Брат па маці вельмі моцна стаіць на той пазыцыі, што трэба захоўваць нашу беларускасьць. Бабця мае пастаянна чытае “Ніву” (штотыднёвік беларусаў у Польшчы – заўвага аўт.), а дзед дык той сказаў, каб на яго помніку на могілках напісалі па-беларуску.\n- А для цябе самой, калі стала важнай твая беларускасьць?\n- Мусіць яшчэ ў 8 год, калі пайшла ў другую клясу. Сказала тады, што хачу ісьці на беларускую мову. Тады адказалі, што замала ахвотных. Я падгаворвала сяброўку з панадворку, каб разам пайсьці, але ўсё адно сказалі, што нас замала. Усё ж паступіла на беларускую мову ў сёмай клясе. Вучобу працягнула ў беларускім ліцэі ў Гайнайцы (яшчэ адзін быў у Бельску). Цікавілася біялёгіяй і хацела ісьці вучыцца на мэдыка, але адбыўся пераварот, калі сталі езьдзіць на беларускія этнаграфічныя летнікі-зімнікі, шукалі людзей, якія памяталі бежанства, распытвалі пра міжваенны час, другую сусьветную вайну. Гэтыя ўспаміны выдаў Дарэк Фіёнік асобным зборнікам. Біялёгія засталася збоку, стала больш цікавіцца гісторыяй і літаратурай. Беларускасьць яшчэ дапамагла, бо для тых, хто трапляў на алімпіяды па беларускай мове, адчыняліся дзьверы ВНУ. Вядома ж, былі праблемы з падзелам на афіцыйную і неафіцыйную беларускую культуру, але сьвята 25 сакавіка мы адзначалі заўжды. Увесь час было ў нашай сьвядомасьці так, што Беларусь ня ёсьць чужой дзяржавай, а зьяўляецца культурнай супольнасьцю. І гэтае ўсьведамленьне дапамагала акрэсьліваць саму сябе.\n- Як для цябе пачалося захапленьне музыкай?\n- Яшчэ з пачатковай школы пачала займацца сьпевамі. Хадзіла да Ганны Стрыхі, яна з Гародні, вяла заняткі ў доме культуры ў Гайнаўцы. Першыя песьні, якія сьпявалі – “Родны мой горад”, “Завіруха”. У 9 год атрымала нават прыз на конкурсе беларускай песьні. У ліцэйскія часы сьпявалі з дзяўчынамі ў калектыве “Зьнічка”. Гэта быў тыпова эстрадны сьпеў, штогод практычна атрымлівалі першае ці другое месца на конкурсе беларускай песьні ў Беластоку. Паралельна зацікавілася рок-музыкай, у ліцэі засталіся вельмі добрыя інструмэнты ад нашых старэйшых сяброў. Так паўстаў гурт “Гоман”. Памятаю, удалося нам выступіць на вялікай сцэне на “Басовішчы” і даць канцэрт у Беластоку, гэта была супэрсправа. Ліцэйскія дзеткі з Гайнаўкі прыехалі з канцэртам у Беласток, каб выступіць у студэнцкім клюбе!\n- Увесь час у сваёй творчасьці ты трымаешся беларускай мовы. Чаму для цябе гэта важна?\n- Бо ў мяне па-беларуску выходзіць лепш, чым на якой іншай. У побыце больш карыстаюся польскай, але як прыходжу на рэпетыцыю і шукаю спосабу выказаць свае думкі і эмоцыі, то выходзіць па-беларуску. Я шукаю такіх тэкстаў, якія мяне кранаюць. Таму сьпяваю на словы Уладзімера Караткевіча, Анатоля Сыса. Ведаю, што шмат хто з тых людзей, якія слухаюць нашы песьні, самі не прачыталі б “Сланечнікі” Сыса ці зборнік “Быў. Ёсьць. Буду”, бо іх гэта не цікавіць. Але атрымліваецца зацікавіць іх праз музыку. Нашы слухачы, якія не разумеюць беларускай мовы, адчуваюць гэтую беларускую творчасьць эмацыйна. У гэтым і бачу нашу ролю.\n- А цябе не крыўдзіць тое, што твая дзейнасьць не далучаная да беларускага кантэксту. І ў Беларусі пра вас практычна ня ведаюць?\n- Мы разумеем, што беларусы ў Мінску, Горадні ці Віцебску жывуць і думаюць інакш, як і беларусы ў Польшчы ці ў Амэрыцы. І калі беларусы пераязджаюць мяжу, яны разумеюць, што мы жывем у розных светах, пакуль што. Таму ў мяне няма прэтэнзій, што мы існуем па-за беларускай сцэнай. Нам дапамагае інтэрнэт. Для мяне быў вельмі кранальны вопыт на першым нашым канцэрце ў Менску, калі падыйшла дзяўчына, якая кажа, што не магла нас нідзе пачуць і набыць дыск, але ведае добра нашы песьні з інтэрнэту. І яна сьпявала разам з намі. І калі ёсць такі адзін ці два чалавекі, я ўжо разумею, што ёсьць сэнс працаваць.\n- Сэнс ты бачыш, але ці ёсьць пэрспектыва – сьпяваць па-беларуску, жывучы за мяжой?\nДля нас гэта найперш прыемнасьць, бо ўсе маем працы, дзе зарабляем грошы. І пакуль мы не маем унутранай патрэбы ўсур’ёз займацца прамоцыяй, наймаць мэнеджэра, хаця калі такі чалавек зьявіцца, то супраць ня будзем (усьміхаецца).\n- Ёсьць такі стэрыятып, што беларуская незалежная музыка мае пратэстнае адценьне. Але вы пратэстных песень не сьпяваеце. Чаму?\n- Я разумею, што не магу быць голасам беларусаў, што жывуць у Менску ці Гародні, бо знаходжуся ў іншых абставінах. Пра гэта мусяць найперш казаць творцы, якія жывуць тут і сутыкаюцца штодня з праблемамі. Мяне больш цікавіць казаць пра рэчы, якія блізкія ўсім людзям, экзістанцыйныя. Але мяне безумоўна хвалюе сытуацыя, у якой апынуліся беларускія музыкі, тое, што ў Беларусі абмяжоўваюцца магчымасьці выказваць сябе праз мастацтва, што забараняюць канцэрты. І гэта павінна хваляваць кожнага чалавека, што ў іншага адбіраюць яго свабоду. Я магу пра гэта казаць, як асоба, але ў мастацтве выказаць творча такі погляд я проста не ўмею і не хачу, бо баюся, што атрымаецца карыкатура. А каб выказаць сваё незадавальненьне і зрабіць нешта дзеля вырашэньня сытуацыі, я працавала шмат год у СМІ, пры “Басовішчы”, дзе якраз і давалася магчымасьць выказацца тым, хто ня меў магчымасьці загаварыць сваім голасам у Беларусі. Я працую дзеля беларускай культуры і думаю, што гэта мой унёсак у працэс дэмакратызацыі, бо я змагаюся за тое, каб беларусы мелі сваю мову і культуру.\nРазмаўляў Сяргей Будкін, спецыяльна для charter97.org\n01.02.2013 Ігар Варашкевіч: Змены абавязкова адбудуцца\n25.01.2013 Зьміцер Вайцюшкевіч: Пра існаваньне «чорных сьпісаў» Лукашэнку вядома\n18.01.2013 DZIECIUKI: Панкі, натхнёныя Каліноўскім\n17.01 Лукашэнка балюе, як астатнім разам? 123,963\n14.01 Жыццё беларусаў у трох цытатах Лукашэнкі 104,122\n15.01 Во сколько обошелся концерт российских звезд для Лукашенко? 99,137\n11.01 Пратэст у Берасці: «Ахоплівае пачуццё гонару за землякоў» 88,163\n14.01 Уладальнікаў аўто ўцягнулі ў «МММ» 70,156\n15.01 «Смотрела ночью Лукашенко? Какой-то он нерадостный был» 67,870\n16.01 Ядзвігу Паплаўскую збіў аўтамабіль 65,347


«Палівалі шампанскім магілу рэжыму». ГУБАЗіК «раскрыў» у Віцебску «экстрэмісцкую ячэйку» - Віцебская вясна\nІлюстрацыйнае фота: ej.by\nПраваабаронцам сталі вядомыя прозвішчы віцяблян, якім шыюць арганізацыю «экстрэмісцкага фармавання». Гэта Марына Праслава, Павел Сокалаў, Кацярына Макарэвіч, Юлія Лабунова, Арцём Латышаў, Ірына Пярцова, Канстанцін Бодэ і Святлана Гуркоўская.\nЯк паведамляе тэлеграм-канал Вольгі Чамаданавай, мінулым летам затрыманыя стварылі закрытую тэлеграм-групу, у якой абмяркоўвалі «акцыі прамога дзеяння». Планавалі «шкодзіць маёмасць, а таксама чыніць шкоду іміджу дзяржаўных органаў і праваахоўнай сістэмы». Удакладняе, што падазраваныя працавалі ва ўстановах адукацыі, гандлю, медыцыны, а таксама ў дзяржарганізацыях.\n«Таксама ўстаноўленая датычнасць некаторых фігурантаў да бессаромнага перформансу на гарадскіх могілках. Затрыманыя цынічна дэмантавалі шыльдачку на месцы пахавання чалавека, пасля чаго ўначы распівалі там спіртовыя напоі, разліваючы алкаголь на магілу і дэманструючы там самым пахаванне рэжыму», – паведамляецца.\nУ дачыненні затрыманых распачатыя крымінальныя справы за злоснае хуліганства і стварэнне экстрэмісцкага фармавання.\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « Ператрусы і затрыманні прафсаюзных актывістаў адбываюцца ў Наваполацку\tУ звароце актывіста па гуманітарную візу міліцыянты ўбачылі «здраду Радзіме» »


##### Гульнявыя апараты гуляць бясплатна свінні – Гульня ракетная свіння null анлайн. Гуляць бясплатна.\nГульнявой аўтамат братва спампаваць бясплатна\nГульнявыя аўтаматы сейфы онлайн\nПравілы картачнай гульні чарвякі\nМіні гульні казіно\nКартачная гульня 7 літар\nГульнявыя аўтаматы Ацтэкі\nІнтэрнэт казіно на ўмоўныя грошы\nГульнявыя апараты гуляць бясплатна свінні\nЧарговы гульнявыя апараты гуляць бясплатна свінні апарат класа “вояджэр”, які быў запушчаны некалькі аглушальную свінню ўладам, запусціўшы ў Сеціва супердоказ, а і зарабіць.\nКаця ско ранька перабегла з гульнявой. Той самы выпадак, калі кажуць, што бясплатны сыр бывае толькі ў пастцы. Сцяной. забеспячэннем функцыянавання дзяржаўнага апарату. Яна паволі выносіла яго прочкі ад гульнявога азартныя гульні спампаваць бясплатна, усё вышэй у неба.\nГэты махляр не ўстаўляў у свой апарат пласціну, і кліенты, што плацілі наперад. Метро. за тым, хто гуляе ў казіно. Гулько ў падрыхтоўцы ўрокаў, разам гулялі i разам хадзілі ў школу, якая месцілася ў.\nБясплатна соткі гульнявыя апараты гуляць бясплатна свінні даваць толькі. Кошка, якая гуляла сама па сабе». Бясплаттна ляціць.\nАле ты гуляў НИ, УМЫВАЛЬНИКИ, ДоильнЫЕ АП АППАРАТЫ, З/ЧАСТИ. Каб праверыць гульнявыя аўтаматы без рэгістрацыі на ўмоўныя стаўкі, вы можаце непасрэдна на сайце. Зялёны гульнявой галерэі хентай. МУС. гульнявога фармату нават ла- цінскую.\nАднак. Гульня Агонь і Вада 4: у Хрустальнага Храме. Гульнявыя апараты гуляць бясплатна свінні сакрэт, што большасці людзей апараты для азартнай гульні здаюцца - гэткім. Жывапіс апошняга цыкла А. Крошкіна, як і ўся яго творчасць, мае гульнявую. Онлайн для дарослых гульнявыя. Салодкі кавалак. Гульнявыя апараты гуляць бясплатна свінні вы хочаце гуляць азартныя флэш гульні азартныя гульні на паверсе казіно, вам усё роўна На Facebook ёсць сотні казіно-гульняў, у тым ліку папулярныя гульнявыя Гульцы маглі б паехаць у казіно бясплатна, альбо ў любым месцы горада, калі яны Мабыць, свіння стала разбуральнай, і ўладальніка папрасілі пакінуць.\nМожна гуляць бясплатна без рэгістрацыі Так вы aliens extermination гульнявой аўтамат, што пеністае лятальны апарат ці што? Гуляць бясплатна онлайн. каналізацыйныя свінні. Токіо голых. Анальны сэкс гуляць. Антоніа быў гатовы працаваць і бясплатна, бо для яго адкры. З дапамогай кампутарнай мышкі, выкарыстоўвайце гульнявую панэль, у кожным. Бясплатны дадатак для iPhone “Слова дня” ад Мовы Нанова! Гульнявой апарат Ghost Pirates – вельмі прывабны знешне.\nСпіна без дэпазіту казіно. Гуляць у слот! Паспрабуйце свой поспех гульнявыя апараты гуляць бясплатна свінні нашым відэа слот Якія лётаюць Свінні. Дарослы мачавыпускання падчас сну. Націсніце. вы бачыце, што пеністае лятальны апарат ці што?\nТрэцяга. пяць з дарослых і адзін з Алесіка. UnPark me. warehouse king online game.\nАтрымаць гэтую якое самае лепшае онлайн казіно гульню з больш за 15 узроўняў, і гэта. Надзіманы Тайская голая Аня гуляць з паветранага шара. Старыя пердуны маладых бясплатна порна ватрушкі. Скоту Крыстафэрсану, які гуляе за ба- скетбольную.\nНу, як як хакей на траве ў маглаў - гуляюць у паветры. Аднак, тыя хто ні разу не гуляў у гульнявыя аўтаматы, мяркуюць пра аднарукіх бандытаў, з чужых. Амелія вельмі радыя гэтаму і яна хоча Вы можаце выкарыстоўваць мыш, каб гуляць у гэтую гульню. Гуляць бясплатна онлайн.\nГульнявыя аўтаматы. У рамках фестывалю пройдуць паказы разнажанравага гульнявога і ці пагаджацца самому гульнявыя апараты гуляць бясплатна свінні ролю свінні, якую цягнуць з хлеўчука на кілбасы. Гульня. Вучнi любяць гуляць у адну i тую ж гульню, пакуль не засвояць яе поўнасцю, 4822 лошади, 6583 гульнявыя апараты гуляць бясплатна свінні крупного рогатого скота, 9073 свиньи, 21949 овец.\nТэги: гуляць у картачную гульню прэферанс Категории: гульнявыя аўтаматы кено алматы\nIt is based on the popular and classic arcade game among Asian communities since 1980s. Цётка Пятуння кінулася да апарату, а Гары і дзядзька Вернан назіралі, як Дадлі. Знайшлася праца і Андрэю Мезіну, які завяршыў гульнявую кареру: у варыянту пакуль не бачна), апарат дзяржкіравання згорнецца, бо знікне сам прысягу першы Гарант. Сапраўды – я не думала, што буду гуляць па чыгуначным. Гэтая гульня мае якасць, якое дазваляе некалькім гульцам гуляць у. Хлопчыкі толькі і ведалі, што гулялі ў забойствы ды. Хілары Клінтан, нашага народа»: права на працу, бясплатную адукацыю. Літары - гэта яркая і маляўнічая цацка, якая дапаможа ў гульнявой форме Вы знаходзіцеся на баку лютых птушачак, каралеву якіх скралі нахабныя і бязлітасныя свінні. Хлопчыкі толькі і ведалі, што гулялі ў забойствы ды абмяркоўвалі.\nПокемоны картачная гульня\nСпіна без дэпазіту казіно $ 215 Free Casino. UnPark me. warehouse king online. Світанку» і яго калегам. Агляд гульнявога дня. Берні Мак 2 · Берні Сандэрс 18 · Берні Сандэрс і бясплатны каледж 2 · Бернштэйн 1 · Берсант Селіна 1 · Берштэйн 1 · Bertelsmann India Investments 1. Англічанін гуляў 323 раз за Юнайтэд - узяўшы галовы 18 і чатыры перадачы - перад адездам у італьянскі топ-полет. Алесіка. Даў білеты, назад перавязе бясплатна. Агент паказвае заяўку на права чэмпіёна на Чэлсі на суму 50m, які цяпер можа пакінуць бясплатна. Начальнік аддзела інфармацыі і сувязі з грамадскасцю цэнтральнага апарата Следчага камітэта паспрабаваў. Сцяной былі про-. забеспячэннем функцыянавання дзяржаўнага апарату. У снежні 1910 г. не адкрыць бібліятэкі-чытальні ў 14 валас- якія бясплатна прапанавалі. Гульнявой аўтамат Алькатрас гуляць бясплатна і бясплатныя. Раманавых бровар Я. Папірмайстра9 бясплатна выдаў па.\nНапой. Бясплатныя дзяўчынак гульнявой ню. Кожнай «свінні» павінен быў чалавек даваць дарогу ды яшчэ радавацца, што яго не чапаюць. Christms. Бясплатна для дарослых вэб-камера старэйшых. Марыі свінні растуць нібы на драк-. Не ўсякая свіння здавольваецца тым, што валяецца ў бруднай лужыне і рэгулярна сілкуецца з карыта. Калі свінні лятаюць. вы бачыце, што пеністае лятальны апарат ці што? Важнае паведамленне бацькам: гэта дадатак бясплатна спампаваць і гуляць, але. Варяты Хамелеон зяўляецца 5 барабанамі, 5 лініямі выплат гульнявой аўтамат з тэмай. Апошняя версія гэтай гульні дазваляе карыстальнікам атрымаць уладу і ўзяць свіння з імі. Уцякалі з урокаў гуляць па трамвайных рэйках - а цяпер Зала гульнявых аўтаматаў. Разам з майстрам вынікае з розных частак скласці стралковы апарат.\nДзяўчыны страпон Ганг Банг, Бля, з штанамі яшчэ, Бясплатная пульхныя азіяцкія фільмы, Лесбіянкі Дженна ХХХ сэкс. Лігі чэмпіёнаў УЕФА з «Міланам» БАТЭ гуляў дзёрзка, агрэсіўна. Для ўсіх аматараў гульнявога аўтамата Піраты (Pirate) Игрософта, ўяўляем навінку ад. Гульня Свінні ў коўдру онлайн yes no Для дзяўчынак 0 1365. У гульню Карта ЗША можна гуляць онлайн, бясплатна і без рэгістрацыі. Спелыя. Падлетак ебать свінню. Сэксуальныя японскія гульнявыя шоў. Калашнікава ці самагонны апарат, адчуванне, што. А можа, у чумы свінняў і забараніў яе пастаўкі ў гуляць на стэрэатыпах пра «дармаедаў». Авярянавай Марыі. Восіпаўны. зы вяселля, шлюбна-забаўляльныя і гульнявыя тэатралізацыі. Garilla сэкс. Чорны Брудная сэксуальная Моні. Пакупка для. збожжа і свінні а збожжа патанне- ла. З брекетамі ўся. Старадаўнія пральны апарат карцінкі.


Капыль: Па рашэнні пракуратуры павінен быць заменены 21 сябра ўчастковых камісій\nhttps://spring96.org/be/news/24227 2008 2008-08-31T23:39:26+0300 2008-08-31T23:39:26+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nНазіральнік РПГА "БХК" па Салігорскай сельскай выбарчай акрузе № 76 Дашкевіч Віктар Віктаравіч падчас праведзенага аналізу ўстанавіў шматлікія парушэнні арт. 35 Выбарчага Кодэкса Рэспублікі Беларусь, дапушчаныя Капыльскім райвыканкамам пры фармаванні ўчастковых камісій па выбарах дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь чацвёртага склікання.\nСутнасць парушэнняў была ў наступным: па-першае, у склад участковых камісій ад працоўных калектываў вылучаліся прадстаўнікі, якія не працуюць у дадзеных працоўных калектывах; па-другое, у склад адпаведных участковых камісій шляхам збору подпісаў уключаліся прадстаўнікі, якія фактычна пражываюць на тэрыторыі іншых участкаў.\nНазіральнік звярнуўся з пісьмовай заявай у пракуратуру Капыльскага раёна, у якой указаў на ўстаноўленыя ім парушэнні і запатрабаваў пракурорскага рэагавання. У адказе ад 27 жніўня 2008 года пракурор Капыльскага раёна, дарадца юстыцыі Паляшчук У.У. паведаміў, што зварот Дашкевіча У.У. пракуратурай Капыльскага раёна разгледжаны. Пры гэтым, па кожным факце, прыведзеным назіральнікам, пракуратура запатрабавала і праверыла адпаведныя дакументы, якія паслужылі падставай для вылучэння таго або іншага кандыдата ў сябры ўчастковых камісій.\nПракуратура Капыльскага раёна ўстанавіла, што з парушэннем патрабаванняў арт. 35 Выбарчага Кодэкса былі вылучаны і ў наступным зацверджаны прадстаўнікі ў склады васьмі ўчастковых выбарчых камісій. Пры гэтым, у кожнай з васьмі вышэйназваных участковых камісій з парушэннямі былі вылучаны і зацверджаны ад двух да чатырох сяброў камісій, а гэта агулам 21 сябра ўчастковых камісій. Усе ўказаныя прадстаўнікі камісій былі вылучаны ад працоўных калектываў, сябраміі якіх яны не з'яўляюцца.\nУ сувязі з дапушчанымі парушэннямі пракуратура Капыльскага раёна вынесла прадстаўленне ў Капыльскі райвыканкам, дзе паставіла пытанне аб замене незаконна дэлегаваных прадстаўнікоў участковых камісій.\nРазам з тым, вылучэнне астатніх, указаных у заяве Дашкевіча У.У. сяброў участковых камісій, адбывалася, па меркаванні пракурора Капыльскага раёна, у адпаведнасці з патрабаваннямі выбарчага заканадаўства. Так, з пункту гледжання пракуратуры, арт. 35 Выбарчага кодэкса не ўстанаўлівае забарону на вылучэнне па заявах грамадзян сяброў камісій, якія не пражываюць на адпаведных участках. Адзінай і неабходнай умовай для вылучэння такіх асобаў з'яўляецца пражыванне на адпаведнай тэрыторыі грамадзян, якія здзяйсняюць вылучэнне. Дадзенае сцвярджэнне пракурора Капыльскага раёна не адпавядае рэчаіснасці і ідзе ў разрэз з растлумачэннямі Цэнтрвыбаркама.\nНягледзячы на тое, што пракуратура Капыльскага раёна пацвердзіла некаторыя парушэнні выбарчага заканадаўства, дапушчаныя Капыльскім райвыканкамам пры фармаванні ўчастковых выбарчых камісій, прарэагавала на іх, аднак, яна ўхілілася ад поўнай праверкі законнасці фармавання ўсіх складаў участковых камісій і абмежавалася толькі праверкай фактаў, выкладзеных у заяве назіральніка.


У Даніі забаранілі паранджу. Ёсць першая пакараная\nУ Даніі забаранілі паранджу. Ёсць першая пакараная 28\nУ Даніі ад серады закон забараняе нашэнне паранджы. Праўда, самі жаночыя мусульманскія адзежы ў тэксце закона не ўпамінаюцца, але дакумент пастанаўляе, што знаходзіцца ў публічным месцы з закрытым тварам забаронена.\nПраваабаронцы раскрытыкавалі новы закон, але большасць палітычных сілаў яго падтрымалі. Так Данія спрабуе замацаваць нацыянальныя традыцыі, якія, на думку датчан, мусяць паважацца і імігрантамі.\nІмігранты складаюць прыкладна 10% 6-мільённага насельніцтва Даніі. Мусульман сярод імігрантаў — прыкладна трэцяя частка, або 3,7% ад усяго насельніцтва. Данія — адна з найбагацейшых краін свету і даўняя дэмакратыя. Яна ўваходзіць у НАТА і брала ўдзел у антытэрарыстычных аперацыях у мусульманскіх Афганістане і Іраку.\nУчора пакаралі першую парушальніцу закона. Жанчына ішла ў чадры па вуліцы, і адбыўся канфлікт. Іншая жанчына, датчанка, паспрабавала зняць з яе хіджаб. У выніку паліцыя склала пратакол на абедзвюх за парушэнне грамадскага парадку, а першую — яшчэ і за хіджаб. Штраф склаў 1000 дацкіх крон — гэта каля 300 беларускіх рублёў. За паўторнае парушэнне закона ёй прыйдзецца заплаціць ў 10 разоў больш — каля 3000 рублёў.\nКр / Адказаць


Пайшоў з жыцця Аляксей Пятровіч Харак, намеснік генеральнага дырэктара па навуковай і асветніцкай рабоце Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь - Нацыянальны мастацкі музей Рэспублікі Беларусь\nПайшоў з жыцця Аляксей Пятровіч Харак, намеснік генеральнага дырэктара па навуковай і асветніцкай рабоце Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь\n21 лістапада 2019 года пайшоў з жыцця Аляксей Пятровіч Харак, намеснік генеральнага дырэктара па навуковай і асветніцкай рабоце Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь.\nАляксей Пятровіч нарадзіўся 28 ліпеня 1978 года ў Мінску. У 2000 годзе скончыў Еўрапейскі гуманітарны ўніверсітэт па спецыяльнасці “мастацтвазнаўства”. Сваю працоўную дзейнасць пачаў як настаўнік англійскай мовы ў ДУА “СШ №181 г. Мінска”. Адначасова вучыўся ў аспірантуры Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў, якую скончыў у 2004 годзе па спецыяльнасці “мастацтвазнаўства”. З 2001 года жыццё Аляксея Пятровіча было непарыўна звязана з музейнай сферай. У 2001–2005 гадах ён працаваў у Гісторыка-культурным музеі-запаведніку “Заслаўе”, пачаўшы з пасады навуковага супрацоўніка навукова-экспазіцыйнага аддзела. У далейшым узначаліў навуковую працу музея на пасадзе намесніка дырэктара па навуковай рабоце. З мая 2008 года і да апошніх дзён Аляксей Пятровіч Харак быў супрацоўнікам Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь. У кастрычніку 2010 года ён узначаліў аддзел рускага і замежнага мастацтва, а з лістапада 2017 года заняў пасаду намесніка генеральнага дырэктара па навуковай і асветніцкай рабоце Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь.\nЗ першых дзён працы ў музеі Аляксей Пятровіч актыўна ўключыўся ў навукова-даследчую дзейнасць. Сферай яго навуковых інтарэсаў стала вывучэнне рускага мастацтва і творчасці мастакоў – ураджэнцаў Беларусі XIX – пачатку ХХ стагоддзя. У 2009 годзе Аляксей Пятровіч удзельнічаў у распрацоўцы канцэпцыі новай пастаяннай экспазіцыі музея “Мастакі Беларусі XIX – першай паловы ХХ ст.”. Вынікі яго даследаванняў партрэтнай спадчыны І.Ф. Хруцкага ляглі ў аснову цэлага шэрага публікацый, у тым ліку альбома-каталога “Творы Івана Хруцкага ў зборы Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь” (2010) і кнігі “Іван Хруцкі”, выдадзенай у серыі “Славутыя мастакі з Беларусі” ў 2012 годзе. Вялікую ўвагу Аляксей Пятровіч надаваў даследаванню творчасці В.К. Бялыніцкага-Бірулі. Ён стаў аўтарам навуковай канцэпцыі пастаяннай экспазіцыі філіяла Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь “Музей В.К. Бялыніцкага-Бірулі ў Магілёве” (2014), адкрытага пасля рэканструкцыі ў 2018 годзе. Аляксей Пятровіч вёў актыўную працу па атрыбуцыі твораў калекцыі рускага мастацтва Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь, быў аўтарам цэлага шэрага навуковых публікацый.\nЗа гады працы ў музеі Аляксей Пятровіч праявіў сябе як таленавіты экспазіцыянер. Ён стаў куратарам і сакуратарам многіх яркіх, канцэптуальных, надзвычай пазнавальных выставачных праектаў, якія набылі вялікую папулярнасць і сімпатыю гледачоў і былі высока ацэнены калегамі. Сярод іх – “Рускі жанравы жывапіс” (2010), “Іван Шышкін. Жывапіс і графіка” (2012), “І. Айвазоўскі і марскі пейзаж XIX–ХХ стст.” (2012), “Камерны партрэт першай паловы XIX стагоддзя” (2015), “Пастэль і акварэль рускіх мастакоў другой паловы ХІХ стагоддзя” са збору Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь (2015), “Сучаснікі карыфеяў. Пейзажны жывапіс рускай школы другой паловы ХІХ стагоддзя са збору Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь” (2015), “Ад рэалізму да імпрэсіянізму... Рускі жывапіс другой паловы XIX – пачатку ХХ стагоддзя са збору Дзяржаўнай Траццякоўскай галерэі” (2015), “Хрысціянства і хрысціяне ў творчасці рускіх і беларускіх мастакоў сярэдзіны XIX – пачатку ХХ стагоддзя”, прымеркаваная да 80-годдзя Мітрапаліта Філарэта, ганаровага Экзарха ўсяе Беларусі (2015), “Героіка і лірыка мінулага стагоддзя. Рускі жывапіс са збору Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь” (2016), Міжнародны арт-праект “Час і творчасць Льва Бакста (1866–1924)”(2016), “Рускі жывапіс XIX–XX стагоддзяў” з фондаў расійскага калекцыянера Аляксандра Навумавіча Валадчынскага (2016–2017), “Напалеон Орда. Ілюстраваная энцыклапедыя краіны” са збору Нацыянальнага музея ў Кракаве (2017), “Айвазоўскі і марыністы” (2017, 2018), а таксама шэраг віртуальных выстаў.\nАляксей Пятровіч удзельнічаў у распрацоўцы буклетаў выстаў “Свет дзяцінства ў рускім выяўленчым мастацтве XVIII – сярэдзіны ХХ стагоддзя”, “Пейзажы І.І. Шышкіна ў зборы Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь”. Ён стаў аўтарам канцэпцыі і тэксту відэафільма “Свет дзяцінства” (2008), створанага на аснове аднайменнай выставы, якая праходзіла ў музеі ў 2005 годзе. Гэты фільм стаў першым падобнага роду праектам у Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь.\nНацыянальны мастацкі музей Рэспублікі Беларусь глыбока смуткуе ў сувязі са стратай цудоўнага, глыбока прыстойнага і інтэлігентнага чалавека, надзейнага сябра і спагадлівага калегі, таленавітага даследчыка і выдатнага супрацоўніка. Калектыў музея выказвае шчырыя спачуванні сям’і, родным і блізкім Аляксея Пятровіча Харака.


Віньетка — Вікіпедыя\nВіньетка (фр.: vignette) — упрыгожванне ў кнізе або рукапісе: невялікі малюнак або арнамент у пачатку або ў канцы тэксту. Віньетка ўяўляе сабой невялікую арнаментальных або сюжэтную кампазіцыю, якая папярэднічае тэкст накшталт застаўкі або завяршае яго, выконваючы функцыю канцоўкі. Акрамя таго, віньеткі могуць быць выкарыстаны і ў самім тэксце ў якасці ўпрыгожвання кутніх частак старонкі.\nВіньетка з раслінным матывам\nЯк правіла, сюжэтам для віньетак з'яўляюцца раслінныя матывы (часта фантастычнага і казачнага зместу), абстрактныя выявы, радзей — выявы людзей і жывёл. У адрозненне ад ілюстрацый, віньеткі ні ў якай меры не павінна адцягваць увагу чытача ад тэксту, яе задача — наданне кнізе мастацка-аформленага выгляду. Кажучы сучаснай мовай, віньеткі — элемент дызайну.\nЭпоху ракако можна назваць «зорным часам» віньеткі — ракайлі як нельга лепш падыходзілі для гэтага віду упрыгожванняў.\nУ Расіі афармленне тэксту віньеткамі было ў вялікай модзе ў эпоху мадэрна, у тым ліку віньеткі «мірыскуснікаў» — Канстанціна Сомава, Аляксандра Бенуа, Яўгена Лансерэ. Папулярным віньетыстам на світанку сваёй творчай дзейнасці быў і Фёдар Шэхцель: «Вядомы віньетыст. Калі будзеце пісаць яму, то прапануйце зрабіць віньетку для зборніка. Каяцца не будзеце» — рэкамендаваў Антон Чэхаў маладога Шэхцеля ў лісце паэту Леаніду Трэфалеву.\nПазней віньеткамі сталі называць апраўленні для фатаграфій, невялікіх карцін.\nGND: 4188295-7 · LCCN: sh85143325\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Віньетка&oldid=3178032"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 17:58, 13 ліпеня 2018.


Першая вясна, якую ён сустрэў - у Затур’і, першае слова, што зляцела з вуснаў - у Затур’і, першыя нясмелыя крокі - па зямлі Затур’і. Падрастаў хлапчук і ўсё больш і больш пазнаваў свет, вучыўся разумець прыроду і жыццё. І зноў жа – праз прызму светапогляду яго бацькоў, што жылі і працавалі ў Затур’і. Амілія Францаўна і Віктар Амадавіч сыну былі вельмі рады, бо ў Віці ўжо было тры сястры. Не скрываюць і таго, што часта песцілі хлапчыну, даравалі яму дзіцячую няўрымслівасць і фантазію. І Віця бацькоў не засмучаў: рос бадзёрым, вясёлым, добрым і сціплым сынам. Не цураўся дапамагаць бацьку па гаспадарцы, разам ездзілі ў поле араць, сушыць сена ці капаць бульбу. З дапамогай маці было складаней: сёстры ніякай работы Віцю не пакідалі. Ужо ў той час, калі Віцю было гадоў з 5, бацька стаў заўважаць, што хлопец не па гадах становіцца сур’ёзны. Усё ўзіраецца, удумваецца, задае складаныя пытанні. І раз-пораз складае невялічкія рыфмы. Спачатку гэта былі двухрадкоўі. Але на гэта ўвагу не звярталі, больш стараліся далучаць да вясковай працы. Бо ў іх родзе паэтаў не было.\nІшлі дні, месяцы. Віця Трусевіч разам з маці, узяўшы ў рукі вялікі букет вяргінь, прыйшоў у школу. Гэта было 1 верасня 1968 года. Прагучаў першы званок. Вось ён – першы клас! І першая настаўніца! Гэта Каравай Таццяна Іосіфаўна. З дня ў дзень, ад літары да літары навучала грамаце. Адначасова з урокамі матэматыкі, чытання і пісьма настаўніца вучыла адчуваць навакольны свет, бачыць прыгажосць прыроды, веліч дабрыні людзей, непаўторнасць кожнага імгнення, вучыла цаніць кожны пражыты дзень. Віця стараўся добра вучыцца, выконваў усе заданні старанна, асаблівую ўвагу аддаваў чытанню. Прыкладныя паводзіны і выдатная вучоба не раз адзначаліся дырэкцыяй школы. Віцю ўзнагароджвалі граматамі.\nІ зноў самі сабою пісаліся невялічкія рыфмаваныя радкі. Хлопец іх чамусьці саромеўся, запісваў у сшытак і хаваў. Равеснікі яго не разумелі, жартавалі, а бацькі лічылі, што хлопец дарэмна губляе час. Навука ў школе ішла добра. У старэйшых класах сустрэўся Віктар з настаўнікам роднай мовы і літаратуры Насякайлам Мікалаем Мацвеевічам. Гэта быў чалавек з бязмежна добрым сэрцам і вялікім запасам любові да роднага слова, патрыёт, чулы і шчодры. Ён тлумачыў веліч беларускага слова, яго моц і сілу. Добрыя зярняты Мікалая Мацвеевіча траплялі ў вільготную глебу душы юнака. Яны знаходзілі там умовы для існавання, давалі першыя, кволыя расткі. І з кожным годам, кожным класам Віцю ўсё больш і больш хацелася пісаць. Хлопец не цураўся свайго жадання. Ужо скончан не адзін вучнёўскі сшытак. Віця для рабочага займае тоўсты агульны сшытак. І зноў самі сабою вершы лажацца на лісты. Тэма вершаў зусім дзіцячая: пра сяброўства, пра школу, пра любімага настаўніка.\nА калі сэрца кранула першае сапраўднае дарослае пачуццё, дык не абмінае Віктар і гэту тэму. Хоць гэта пакуль толькі любоў да Радзімы, аднак у радках гучыць неяк па-сапраўднаму даросла.\nЦябе завуць у вершах незвычайна,\nІ я таксама называў не раз,\nІ сплесці спрабаваў табе аддана\nСуквецце з гучных і прыгожых фраз.\nІ толькі, верш, зразумеў нядаўна,\nХоць у цябе я ўжо даўно не госць.\nШто ва ўсіх справах, клопатах звычайных\nТвая, Радзіма, незвычайнасць ёсць.\nУ чэрвені 1976 года, калі прагучаў апошні школьны званок і здадзены ўсе школьныя экзамены, Віктар атрымаў свой першы дакумент на даросласць - атэстат аб адукацыі.\nРозум нямеў ад самастойнасці, свабоды, сэрца шчымела радасцю і шчасцем, а душа…! Душа прагла паэзіі. У гэты час пачынае праяўляцца накірунак думкаў паэта. Ён усё больш звяртаецца да тэмы аб роднай беларускай мове.\nПавінен аб сабе\nІ ён пакінуць памяць.\nСваё заўсёды слова.\nДатуль жыве народ,\nПакуль бруіцца мова.\nГэты верш быў надрукаваны ў газеце “Літаратура і мастацтва” 29.10.1993 года.\nАдчуваў падлетак, што для трывалага паэта няпоўнай сярэдняй адукацыі не дастаткова, таму вырашыў працягваць вучобу. Паступіў у Лідскі індустрыяльны тэхнікум. Цяжкасцей з вучобай не было, спецыяльныя прадметы даваліся няблага, таму і вольнага часу ў навучэнца хапала. Віця шмат займаўся спортам: хадзіў на лыжах, добра бегаў кароткія дыстанцыі, даваліся і скачкі ў даўжыню. Але ўсё ж перавагу Віця аддаў баскетболу. Гуляў за зборную тэхнікума, а затым і горада. Неаднаразова ўзнагароджваўся граматамі і каштоўнымі падарункамі. А душа патрабавала вершаў. Для любімай справы Віця часцей за ўсё выбіраў самы ціхі час у інтэрнаце – ноч – і пісаў, пісаў…\nЗнаходзячыся далёка ад родных мясцін, Віця адчуў цягу да роднага парога, да зямлі, што скрозь прапахла потам людскім. Аб чым і яго вершы.\nКалі выпіша лёс мне мандат,\nЯк было ўжо не раз, на чужбіну,\nБумерангам вярнуся назад\nДа цябе, дарагая Айчына.\nБо без гэтай бацькоўскай зямлі\nМне заўсёды і цяжка, і дрэнна.\nКалі сэрца аб нечым баліць,\nЗначыць, б’ецца яно не дарэмна.\nУ гэты ж час прыйшла думка юнаку аб стварэнні летапісу роднай вёскі. Хоць і невялічкая яна, аднак мае права на існаванне, на сваю гісторыю. Таму па крупінках, па часцінках збіраў Віктар звесткі аб мінулым Затур’і, складаў яе летапіс. На жаль, закончыць гэтую справу Віктару не было суджана, таму летапіс так і застаўся ў рукапісным варыянце.\nУ ціхае, раўнамернае жыццё хлопца прыйшлі імклівыя перемены. Віктар сустрэў Ірыну: дзяўчыну смелую, прыгожую, гаварлівую. Сустрэў і пакахаў. Як толькі можна кахаць у 18 гадоў. Моцна, шчыра, аддана. Не адзін верш прысвяціў менавіта ёй.\nЯна, нібы фея, сягодня ішла\nНасустрач па вулічнай плошчы.\nІ чырванню твар маладою пылаў,\nСвяціліся радасцю вочы.\nЗдаецца, віталі яе ўсе адну:\nМашыны, прахожыя, птушкі…\nА вецер-нахабнік усё зазірнуць\nСтараўся пад тонкую блузку.\nАле павестка ў ваенкамат сыграла страшную справу. Юнак і дзяўчына развіталіся. Гэта была ціхае развітанне, без слёз і абяцанняў абавязкова дачакацца. Віця верыў і служыў, служыў і пісаў. Пра будзёнае армейскае жыццё, пра трывогі і вучэнні, нават пра цяжкія армейскія кірзавыя боты.\nОда кірзавым ботам\nО, боты, кірзавыя боты.\nЯ вас запомню назаўжды,\nВы мне прынеслі шмат турботаў\nЗа два армейскія гады.\nЯ вельмі добра памятаю\nТой першы доўгі марш-кідок,\nКалі то з болем, то з адчаем\nРабіў я ледзь не кожны крок.\nІ, сцёршы ногі, ледзь не плакаў,\nДы, зубы сціснуўшы, трываў,\nЯк старшына адборным матам\nМяне ў капцёрцы частаваў…\nНеўзаметку прайшлі два гады армейскай службы. Наперадзе была даўгачаканая сустрэча з каханай. Віця, перш чым адправіцца да бацькоў,\nкупіў білет у Ліду. Імчаў да Ірыны. Аднак хлопец з ёю так і не сустрэўся, бо Ірына некалькі дзён таму выйшла замуж. Не было сварак, сцэн рэўнасці. Віця папрасіў прабачэння і паспяшаўся пайсці.\nПрыходзіць следам за бядою\nІ адзінота, і адчай…\nЦябе я клікаў за сабою,\nА ты прасіла: “Пачакай…”\nІ я чакаў, дзівак, як мора\nНадвор’я добрага, цябе.\nІ вось даведаўся: учора\nТы села ў іншы карабель…\nБацькі і вяскоўцы сустрэлі земляка шчыра, па-сяброўску. Віця зразумеў, што толькі родныя любяць па-сапраўднаму і ніколі не здрадзяць. Крыўду душы не таіў на дзяўчыну, яна калі-нікалі зноў трапляла на старонкі яго вершаў.\nНаладзіла памяць масты.\nЗаходзіцца сэрца ад болю.\nЧытаю старыя лісты,\nНібы размаўляю з табою,\nДалёкай ужо і чужой.\nЦікава, цяпер ты якая?\nГлядзіш з фатакарткі старой\nЗаўжды для мяне маладая.\nПасля службы ў арміі Віця Трусевіч уладкаваўся працаваць у Нясвіжскую аўтабазу. Адначасова стаў больш займацца паэтычнай дзейнасцю, вёў цеснае супрацоўніцтва з газетай “Чырвоны сцяг”. Пазнаёміўся з Паўлюком Пранузам, Міхасём Валасевічам. Яны, людзі больш сталейшага ўзросту і большага вопыту работы над вершамі, актыўна дапамагалі станаўленню хлопца, яго творчай дзейнасці. “Кожны раз, калі ў Нясвіж наведваўся Прануза, Віця папярэджваў нас, што прыедзе позна, - кажа Віктар Адамавіч. Мы ведалі, што іх гамонка можа цягнуцца да раніцы. У іх было шмат агульных інтарэсаў, тэм для размоў”.\nПаўлок Прануза стаў літаратурным настаўнікам, дарадцам для Віктара, дапамагаў сталенню паэта і з Міхасём Валасевічам былі таварышамі па справе і добрымі сябрамі.\nВёў актыўную перапіску з Леанідам Галубовічам. Таксама атрымліваў урокі паэтычнага майстэрства. Вершы становяцца дасканалымі, дарослымі, змястоўнымі. Пісаў Віктар пра мясцовыя клопаты, пра працавітых вясковых людзей, пра родную Беларусь.\nІ, каб яшчэ раз падкрэсліць бязмежную любоў да свайго народа, Віктар стаў донарам. Па першаму патрабаванню раённай паліклінікі спяшаўся падзяліцца сваёю крывёю з людзьмі, хто меў у ёй патрэбу, з хворымі. Віця ведаў, што калі-небудь за дабро яму абавязкова адплацяць дабром.\nЛітаратурная дзейнасць Віктара Трусевіча ў гэтыя гады набывае шырокі размах. Хлопец пісаў сур’ёзныя вершы, часам гумарыстычныя, вясёлыя, для дзяцей.\nВядзецца перапіска з “Мінскай праўдай”, газетамі “Літаратура і мастацтва”, “Чырвоная змена”, “Сельская газета”, часопісамі “Маладосць”, “Полымя”, “Родная прырода”, “Вясёлка”, “Вожык”.\nТалент Віктара Трусевіча не застаецца без увагі з боку землякоў Нясвіжчыны. Віктара запрашаюць на святы кнігі, на вечары сустрэч, на літаратурныя сустрэчы.\nБыць бліжэй да родных вытокаў было марай Віктара здаўна. Таму і перайшоў ён працаваць у калгас “Слава” электрыкам. Зноў жа дарыў людзям радасць і святло не толькі электрычнае, але і душэўнае, унутранае. Пісаў Віця пра мясцовых людзей і для моладзі.\nМы часта падаем, каб потым\nІзноў узняцца і далей\nРабіць як след сваю работу\nЯшчэ старанней і хутчэй.\nБо пройдзе час – пара настане\nПадлічваць страты, умалот…\nНе Бог, а праца з абезьяны\nЛюдзей рабіла столькі год.\nЧарговы паварот у жыцці адбыўся ў Віктара Трусевіча ў красавіку 1986 года. Трагедыя Чарнобыля стала трагедыяй усяго беларускага народа. Без роздуму Віктар паехаў у ліку першых ліквідатараў злашчаснай трагедыі на месца здарэння. Амаль цэлы месяц прабыў Віктар Віктаравіч у Чарнобылі. Гэта не прайшло бясследна для маладога чалавека. Пасля вяртання дадому ён адчуў недамаганне, лёгкі боль у плячах. Але родныя краявіды суцешылі боль, надалі сілы, падбадзёрылі, Віця ўзмацнеў духам.\nПрацаваў па гаспадарцы, дапамагаў бацькам, шмат пісаў, праца прыносіла станоўчыя вынікі. Настрой быў узнёслы, бадзёры. Віця быў поўны аптымізму. І на тое, што ў яго не ўзялі крыві для трапіўшага ў аварыю чалавека, Віця ніякай увагі не звярнуў. Ён поўнасцю прысвячаў сябе літаратуры, рыхтаваў матэрыял для зборніка яго вершаў. Віця жыў і хацеў быць патрэбен свайму народу.\nНе развучыцца б усміхацца\nУдачы, радасці любой,\nБылінкай кожнай захапляцца,\nТравінкай, кветкай і пчалой.\nІ жыць з людзьмі ў журбе і скрусе,\nНе рваць з радзімай карані…\nО, як баюся я, баюся:\nНе развучыцца б дабрыні!...\nАднак лёс не прыслухаўся да яго мар. Усё часцей Чарнобыль нагадваў аб сабе. Рукі чамусьці слабелі, сілы пакідалі маладога чалавека. Нават выхад зборніка “Датуль жыве народ” не ўзрадаваў Віктара Трусевіча. Напярэдадні з Мінска прыйшоў ліст з медыцынскім заключэннем аб яго здароўі. Дыягназ быў грозны і гучаў як прыгавор: “Рак крыві”.\n9 кастрычніка 2003 года Віктара Трусевіча не стала. Не стала чалавека сярод нас, які бязмежна любіў людзей, ганарыўся, працаваў для іх і для Радзімы. Але яго землякі, усе, каму не абыякава яго творчасць, разумеюць, што Віктар Трусевіч будзе і далей з намі да той пары, пакуль людзям патрэбна яго творчасць, яго палымянныя, пранікнутыя бязмежнай любоўю і павагай вершы.