19 лістапад 2005, 20:08\nПісьменьнік і вэтэран мінулай вайны Валянцін Тарас мяркуе, што цяпер улады напэўна закрыюць неляяльны ім Саюз беларускіх пісьменьнікаў. Ён называе гэта другім зьнішчэньнем саюзу: у трыццатыя гады саюз пісьменьнікаў быў зьнішчаны амаль цалкам фізычна, калі сталінскія ўлады забівалі пісьменьнікаў і высылалі іх у ГУЛАГ, а цяпер арганізацыю хочуць зьнішчыць бяскроўна, мяркуе спадар Тарас:\n( Тарас: ) “Думаю, закрыюць, таму гэта ўсё задумана і зроблена, каб зрабіць выгляд, што Саюзу беларускіх пісьменьнікаў не існуе... Гэта вельмі горка, але тым не меней, беларуская літаратура застанецца. Літаратура – гэта не саюз пісьменьнікаў, гэта нешта значна большае. Таму гараваць з гэтай нагоды не даводзіцца. Літаратура нашая была, ёсьць і будзе. Гэтыя ж людзі выставілі сябе на пасьмешышча перад усім сьветам. Саюз пісьменьнікаў, у якім няма Рыгора Барадуліна, Янкі Брыля, Віктара Казько, няма Генадзя Бураўкіна, Сяргея Законьнікава, тут можна пералічваць і пералічваць,– гэта ж сьмешна сапраўды”.\nСпадар Тарас зазначыў, што перасьлед беларускіх пісьменьнікаў пачаўся з таго, што ўлады пазбавілі іх часопісаў, магчымасьці друкавацца і выходзіць да шырокай чытацкай аўдыторыі. Рашэньне ж тых пісьменьнікаў, якія ўвайшлі ў новы праўладны саюз, спадар Тарас патлумачыў перш за ўсё іх маральным выбарам:\n( Тарас: ) “Я лічу, што ва ўмовах, калі душыцца сапраўдная вялікая літаратура, калі робіцца выгляд, што не існуе цэлы пласт нацыянальнай культуры, ісьці туды і да тых, хто гэта робіць, на маю думку, гэта ганебна”.\nГарадзенскі паэт Пётр Сямінскі, удзельнік устаноўчага зьезду праўладнага Саюзу пісьменьнікаў мае асабістыя прэтэнзіі да саюзу, які ўзначальвае Алесь Пашкевіч:\n(Сямінскі: ) “Я лічу, што няма будучыні ў Саюзу беларускіх пісьменьнікаў менавіта на палітычнай аснове. Справа ў тым, што я ўжо там быў, былі ўсе мае дакумэнты, мае творы там былі, я прайшоў першы этап, я чакаў тры гады, калі мяне прымуць. Але мне была дадзеная адна мянушка:“лукашыст”. Яны ведалі, што я за дзейную ўладу, і ў мяне не было ніякай пэрспэктывы”.\nНа думку Пятра Сямінскага, галоўны бар’ер, які падзяляе саюзы пісьменьнікаў пад кіраўніцтвам Чаргінца і Пашкевіча – ідэалягічны. Але ёсьць, на ягоную думку, і іншае, творчае і тэматычнае адрозьненьне новага саюзу ад старога:\n(Сямінскі: ) “Той змагаецца не за Беларусь, ён змагаецца за вольных літаратараў, якія пішуць пра што заўгодна, але не пра перамогі беларускага народу, не пра будучыню нашай моладзі, яны нам навязваюць, як мне падаецца, нейкі іншы сьвет. А вось тое, што чакае сапраўдную Беларусь, мне здаецца, будзе апісвацца менавіта тымі сябрамі, якія на гэтым зьезьдзе былі абраныя”.


Часопіс "НАША ВЕРА" :: 1/2003 :: НАЙПЕРШ ТРЭБА ГНЯЗДО ЗВІЦЬ\nЗ жыццяпісу чыноўніка Вінцэнта Марцінкевіча (1830–1832 гады)\nШто можа быць мацней за каханне? Пры тым у маладыя гады! Нават тады, калі навокал палыхае яраснае паўстанне і вогненныя слупы абпальваюць цяжкія хмары над пракаветнымі сялібамі з калматымі шапкамі буслянак, што адвеку суседзілі з фальварковымі саламянымі стрэхамі ля старыц срэбраводных рачулак і стромкіх азёрных берагоў.\nГэткі выпаў на Беларусі год 1830.\nПачынаўся ён, як традыцыйна распачынаецца кожны год, спадзеўна. Мройны спадзеў справакавала палітыка расейскага царызму на Балканах. Важкім вынікам калідорных намаганняў таемных радцаў («действительных тайных советников») з-пад Нявы, скіраваных на антытурэцкую дзейнасць матухны-Расеi на Балканах і ўзнікненне новых праваслаўных дзяржаў, стала ўтварэнне ў 1829 годзе незалежнай грэцкай рэспублікі. Адна з нешматлiкiх станоўчых акцый iмперыi, якая, каб развалiць канкурэнтак (не забывайма пра магутнасць Асманскай Порты напрыканцы XVIII стагоддзя!), магла ўчынiць штось людскае. Шматгадовая вайна ў Грэцыi, распачатая яшчэ ў 1821 годзе паўстаннем грэкаў супраць турэцкага панавання, падтрыманая шматлiкiмi добраахвотнiкамi з iншых краiн (вельмі магчыма, што былі там змагары і з колішняга Вялікага Княства Літоўскага), асабліва некаторымі еўрапейскiмі дзяржавамі, скончылася абвяшчэннем незалежнасцi Грэцыi.\nТаму нядзіва, што ў суседняй каталіцкай Італіі Джузэпе Мадзiнi заснаваў тайнае таварыства «Маладая Еўропа» з вядомаю адвечнаю мэтаю: таксама здабыць свабоду Айчыне.\nЕўропа прагнула абнаўлення. Сэрцы патрыётаў з-над Віслы і Нёмана, колішняй Рэчы Паспалітай, што так і не паспела ў ХVІІІ стагоддзі пажыць самастойным жыццём, ва ўнісон затрапяталі ў спадзеўным чаканні.\nТым часам абшар прывіслянскі і прынёманскі вярнуўся ў рэчышча ціхмянага жыцця. Жыў навінамі з хронікі пра культурныя падзеі, што працягвалі часта-густа з'яўляцца на старонках перыёдыкі. Увесну 1830 г. афіцыйны «Вестник Европы» друкуе цiкавы пазнавальны артыкул пра Беларусь нейкага татарына Мухлінскага: «Праздники, забавы, предрассудки и суеверные обряды простого народа в Новогрудском уезде Литовско-Гродненской губернии» (1830. № 14-16). Улетку таго ж самага 1830 года ціхмяны настаўнiк Вiленскай гiмназii Iпалiт Клiмашэўскi падрыхтаваў у «Noworocznik Litewski na rok 1831» урыўкi з будучай слыннай, а пакуль цалкам невядомай «Хронiкi Быхаўца»: «… князь вялікі Казімір быў у нязгодзе з вялікім князем маскоўскім. І прыйшлі маскоўцы з татарамі і заваявалі зямлю Вяземскую. Тою ж зімою князь вялікі Казімір у адказ на гэта паслаў сваіх ваяводаў, князёў ды паноў з войскам ваяваць Маскоўскую зямлю, і паваявалі яны Казельск, Вярэю, Калугу, Мажайск ды багата зла зрабілі маскоўцам. І сабралося пяцьсот маскоўцаў, пагналіся за літвою. І дапамог Бог літве, пабілі яны шмат маскоўцаў, а рэшту рукамі палавілі і прывялі іх у Смаленск, да вялікага князя Казіміра, і была тады пашана вялікая ды слава яму і ўсёй зямлі…»\nА ў самую глухую восень, 5 лістапада 1830 года, пасля дня Усіх святых і Дзядоў, Варшава прычакала свята: адкрыцця помніка Мікалаю Каперніку. Так, мірнай каляінай - аднаўляючы гістарычную памяць народа, услаўляючы яе лепшых сыноў у прозе, паэзіі, у бронзе, - здавалася, можна будзе выкіравацца на вольны прастор незалежнага жыцця Бацькаўшчыны.\nАле ўжо напрыканцы лістапада, 29-га, у Варшаве палыхнуў закалат. Гарачыя цывільныя галовы, натхняючы вайскоўцаў, гатовых удзень і ўначы бараніць паняволеную Бацькаўшчыну, захапілі каралеўскі Бэльвэдэр. На хуткую руку быў сфармаваны Часовы ўрад. Апошні вырашыў склікаць у Варшаве сойм, на 18 снежня. Генерал Хлапіцкі самаўладна аб'явіў сябе дыктатарам. З ухвалы сейма ў Пецярбург накіравалі Любецкага - на перамовы. Паехаў саноўнік дарма: і коней намучыў, і сам накалаціўся марна: імператар адмовiўся гаварыць «с бунтовщиками».\nУ адказ, 25 студзеня 1831 года, польскi сейм пад нацiскам народа, пераважна варшавякаў, аб'явiў Мiкалая I скiнутым з польскага трона. У гэты ж дзень адбыўся мiтынг «при чествовании памяти павших декабристов». Прысутны на мітынгу Лялявель упершыню кiнуў у натоўп лозунг, якому будзе наканавана жыць не адно стагоддзе: «За нашу i вашу волю!». Польскiя паўстанцы распаўсюджвалi ўлёткi з гэтым лозунгам сярод расейскага войска. На дапамогу апошнім з прасцягаў Сібіры, з-пад Масквы-ракі і Нявы спехам збіраліся адборныя гусарскія эскадроны; тульскія збройнікі адлівалі паходныя гарматы, якія карцеччу спынялі старамодныя раці сялянскіх касінераў і мужыкоў з каламі. А потым прыйшла крывавая расправа за права вярнуць волю. Асабліва вылузваліся са скуры нованасланыя губернатары.\nУ ліку новапрыбылых прыблудаў вылучаўся нехта Міхаіл Мураўёў, яшчэ нядаўна блiзкi да дзекабрыстаў. У 1826 годзе яго прызначылі віцэ-губернатарам Віцебскай губерні, а з 1828 г. - магілёўскім цывільным губернатарам. Колішні дэмакрат, прыхільнік роўнасці ўсіх народаў і ўсіх станаў, замольваючы «грахі маладосці» вольналюбівай, у 1830 годзе падаў цару рапарт пра адмену Літоўскага Статута і пра абавязковае ўвядзенне расейскай мовы дзеля кіравання на «новадалучаных абшарах», што і было здзейснена для Беларусі законам ад 1 студзеня 1831 года. Абнадзеены царскай ласкай-увагай як верны янычар, каб лішні раз не быць папікнутым у сваяцтве з «Мураўёвымі-сібіракамі», ён у тым самым 1831 годзе жорстка здушыў зародкі паўстанцкіх атрадаў у Віленскай, Віцебскай і Менскай губернях.\nТак, не толькі над Нявою, але і ў краіне над Дняпром, Нёманам, Прыпяццю, Гарынню пачало прыжывацца новаўтворанае слова-тэрмін «сібірак». Для кагосьці ганаровае, але пераважна пагарджальнае, якім ставіўся крыж на кар'еры асабістай і тваіх нашчадкаў, на добразабяспечаным маёмасным становішчы ў грамадстве. Гэтаксама як роўна праз паўтары стагоддзя на абшарах, быццам прыналежных да Еўропы (прынамсі, далёкіх ад азіяцкіх), з'явяцца шматпаняццевыя «афганцы», «чачэнцы». Хай сабе і з іншай нагоды, і з іншым адценнем - казённа-патрыятычным. Падтрыманым з высокіх трыбунаў лозунгамі пра «інтэрнацыянальны абавязак», аплочаны зоркамі «герояў», санаторнымі пуцёўкамі, інваліднымі каляскамі, ільготным паступленнем у вышэйшыя навучальныя ўстановы...\nА тады, на пачатку 30-х гадоў ХІХ стагоддзя, згаданы Мураўёў рашуча настойваў на закрыцці адзінай вышэйшай навучальнай установы краю - Віленскага універсітэта. Як «рассадника мятежа», а таксама і дзеля «устранения латинского духовенства от участия в образовании и воспитании юношества». Тады ж Беларусь у чарговы раз зазнала карныя экспедыцыі казацкіх, калмыцка-кабардынскіх загонаў, што дратавалі ўраджайныя палеткі, гвалтавалі мясцовы люд быццам нейкіх абарыгенаў на выспах. У адной толькі Ашмяне, звыклым мястэчку над аднайменнай рачулкай, было выразана блізу сотні местачкоўцаў. «Кроў дзіцячая плыла проста, як чалавечая кроў».\nКаго не выразалі - тых высылалі. Спаконвеку прывязаная да сваіх фальваркаў-загонаў, шляхта супраціўлялася як магла. І таму для перасялення ўрад выкарыстоўваў вайсковую сілу. Сталінізм ХІХ стагоддзя адбываўся аднолькава жорстка і бесчалавечна, хіба толькі ў трохі меншых памерах. Як падлічыць гісторык Тадэвуш Корзан (сучаснік Францішка Багушэвіча), з 1832 г. на працягу 17 гадоў у «аддаленыя губерніі» імперыі вывезлі 55 тысяч шляхецкіх радзін. Не менш за 100 000 душ. Жывых душ, не чычыкавых.\nА каго нельга было аніяк прыцягнуць пад следства ці пакараць капейчынай - абкласці кантрыбуцыяй - тых проста па закону нядаўнаспечаным «Указам Сената» прымушалі «при каждом в государстве рекрутском наборе призывать к личной воинской повинности однодворцев и граждан Западных губерний». Халастых маладзёнаў - найперш.\nА тых прыхільнікаў, хто вызначыўся ў задушэнні Лістападаўскай рэвалюцыі - памазаць іхнім жа польскім салам па іх панскай скуры. З той прычыны, што, згодна з рэскрыптам цара Мікалая І Палкіна, «усе афіцэры, падафіцэры і жаўнеры, якія знаходзіліся ў сутычках з бунтаўнікамі-палякамі, маюць права насіць за выказаную імі вайсковую заслугу ганаровыя польскія адзнакі». Апроч таго, усе капеланы, папы-святары, лекары, наглядчыкi за лазарэтамi мелi права начапіць вайсковыя польскія крыжы і нават … медаль Virtuti Militari! Аплёўваліся не толькi незалежнасць палякаў, але аплёўваліся i iх узнагароды. Тым самым плявалi на святыя iдэалы, за якiя перад тым палякi і літвіны змагалiся. Бо гэтыя адзнакі даваліся толькі змагарам за Айчыну. У ліку першых узнагароджаных, да слова, быў і Тадэвуш Касцюшка…\nВось у такіх варунках у апошнія дні трагічнага 1831 года звівалася новае шляхоцкае гняздо. Жывое на выпаленай зямлі, разрабаванай кантрыбуцыямі. Малады 23-гадовы чыноўнік Вінцэнт Марцінкевіч меўся ўзяць шлюб з яшчэ маладзейшай, амаль дзіцянём, бо 16-гадовай, Юзэфай Бараноўскай. Тым самым, нібы падслухаўшы запавет земляка, наваградскага генія, які, распачынаючы на парыжскім бруку паэму «Пан Тадэвуш», сцвярджаў: «Musi tam byc zycie, gdzie moskal tnie siekiera» («Павінна там бруіць жыццё, дзе маскаль высякае сякерай»).\nВялікая розніца ў гадах ніколі не з'яўлялася перашкодай у шлюбным жыцці. «Хлопец на кані едзя, а дзяўчына родзіцца і яму згодзіцца». А Юзэфцы прыйшоўся Вінцэнт па сэрцы сваёй адвагай, рашучасцю, безагляднасцю ў іхнім сардэчным рамансе. Бо «не той харош, хто тварам прыгож, а той харош, што на справу гож». Намаўлялі зласліўцы і сваякі блізкія, што Вінцэнт мае горб… Ну і што, што горб?! Ведама ж, хлапчына як крышку пякнейшы ад чорта, то i пекны.\nАле дамо нарэшце слова дакументам. Калі не архіўным, дык гісторыка-літаратурным: «Незабавам Марцінкевіч пазнаёміўся з дачкой свайго працадаўцы, каторая не дайшла яшчэ поўных 16 гадоў і з пагляду была яшчэ дзіцяткам, Юзэфай, улюбіўся ў яе і, не атрымаўшы ад Бараноўскага згоды на жаніцьбу, уночы 18 снежня 1831 года ўвёз сваю палюбоўніцу і тайна ад бацькі ажаніўся…» (Рамуальд Зямкевіч. Стары Менск у беларускіх успамінах).\nНяўжо вось так - «бяз стуку, бяз груку» - усё і адбылося ў Марцінкевіча і Бараноўшчынкі? Без гучнага вяселля? Без шафераў-дружбантаў? Без каравайніцаў і караваю? Без бацькоўскага бласлаўлення? Ясна, што прыказка «жанiцца, як i памiраць, не спяшайся» прыдумана не маладымі. Разважная мудрасць (ва ўсiм) прыходзiць пасля. Толькi схапiўшы маладзенькую жонку, як жарынку з прысаку, прыходзiць час развагаў: а дзе, пад якою страхою, у якiх сценах трымаць-разводзiць тое сямейнае цяпельца? А трэба было наадварот чынiць: найперш трэба гняздо звiць, а тады птушку лавiць. Ды хіба думаецца пра гэта ў цемры начэй, калі пакрыёма сустракаліся-мілаваліся Вінцэнт і Юзэфка? Да таго ж, Вінцэсь ці не быў ужо «самастойным»? Сірацінаю, без бацькоў?\nАднак, паразважаўшы, мусім прызнаць: верагодна, недзе так яно ўсё і здарылася. Адно што выклікае сумненне - дакладны дзень шлюбу. Бо не мог жа каталік у пост браць шлюб? Ды i ксёндз не даў бы. Хiба дата гэтая па праваслаўным календары? Значыць, плюсуючы славутых 12 дзён (розніца для ХІХ стагоддзя), маем акурат 30 снежня 1831 года. Магчыма, нейкі лябус1 злітаваўся над маларослым гарбунком з капной ільняных валасоў, пад якімі анёльскай чысцінёй гарэў блакіт жыццялюбівых вачэй, і ў навагоднюю ноч даў таемны шлюб. Быццам прачытаў у тых незажураных вачах старадаўні шляхецкі кодэкс: жонку бяру не на год, а на век.\nІ наказаў ім усё дзяліць супольна, гора і радасць, да апошняй расстайнай хвіліны.\nАдно што мне цяпер ведама пэўна, роўна праз тыдзень пасля Новага, 1832 году, на свята Трох Каралёў, мусілі наваспечаныя жаніх і нявеста з'явіцца ў фальварак Вязынь Менскай губерні, каб улезці ў пазыкі.\nНе, не праз беднасць Бараноўшчынкі дакараў сябе Вінцэнт. На голы кол не паляціць i сакол. Бараноўскія грошы мелі. Але толькі не для непаслухмянай дачкі. А за гонар і непаслухмянасць мусіш расплочвацца. Таму і змушаная была Юзэфка падацца да дзядзькі свайго (цётчынага мужа), Юрыя Гацыскага. «Узяла і пазычыла я 30 рублёў срэбрам у спадара Юрыя Гацыскага, якому абяцаю вярнуць пазыку… Сведкам чаго і муж мой, Вінцэнт Марцінкевіч, тут таксама падпішацца…»\nТыдзень ад шлюбу Марцінкевіч распачаў трыццаццю пазычанымі срэбранiкамi, каб праз паўстагоддзе скончыць свой зямны шлях у слыннай Люцінцы, пакінуўшы дзецям сплочваць не адну сотню рублёвых пазыкаў...\nСлоўца такое прыбiлася на Літву ў другой палове XVIII стагоддзя: labus - ксёндз новай моды; з фр. l'abbe; з грэцкага abbas - абат.


13 чэрвень 2005, 09:43\nУ “Славянскіх днях”, мэта якіх – пашырыць веды палякаў пра суседнія народы, звычайна бяруць удзел дзясяткі музычных калектываў, народных майстроў, навукоўцаў з Чэхіі, Польшчы, Беларусі ды іншых краінаў. Інстытут беларускай культуры ўдзельнічае ў гэтым мерапрыемстве ўжо трэці раз запар – ад самага свайго заснаваньня – і кожны раз зь нязьменным посьпехам. Гэтым разам большасьць імпрэзаў адбываліся на вуліцы, якая ў выходныя была закрытая для транспарту.\nГаворыць старшыня Інстытуту Вольга Мазярская:\n(Мазярская: ) “Сёлетні праект быў, можа, больш вузкі, але цікавейшы сутнасна. Мы запрашалі гурт зь Пінску “Крылы часу”, які грае клясычную музыку, у тым ліку Агінскага, ды іншых старадаўніх беларускіх кампазытараў. Дык іхныя выступы зрабілі сапраўдны фурор. Людзі, якія проста ішлі па вуліцы, спыняліся й казалі: “Божа, як яны прыгожа граюць”.\nАкрамя гэтага, паводле спадарыні Мазярскай, палякі вельмі цікавіліся сучаснай Беларусьсю, пра якую ў Польшчы даволі мала інфармацыі. Сябры Інстытуту паказвалі наведнікам “Славянскіх дзён” альбомы пра Беларусь, апавядалі пра беларускую культуру.\nТрадыцыйна ў часе імпрэзы прадстаўнікі розных краінаў частуюць палякаў нацыянальнымі стравамі. Працягвае Вольга Мазярская:\n(Мазярская: ) “Найбольш народу было каля нас. Мы прапанавалі некалькі беларускіх напояў. Гэтыя напоі былі настолькі нечаканыя, што цягам двух дзён наведнікі вярталіся да нас і прасілі яшчэ й яшчэ. Гэта былі аўсяны кісель і хлебны квас. Мы зрабілі іх у хатніх умовах. Такія напоі даволі папулярныя ў Беларусі, а зусім невядомыя ў Польшчы”.\nВарта адзначыць, што Інстытут беларускай культуры ў Варшаве прэзэнтаваў Беларусь на “Славянскіх днях” выключна ўласнымі сіламі – намаганьнямі сваіх сяброў і прыхільнікаў.


(Працяг. Пачатак у "К" №№ 40, 42 — 43.)\n...У красавіку 1933 года здарылася бяда. Вяртаючыся з тэатра, Пяўцоў трапіў у аўтакатастрофу. “Я пабачыў яго праз некалькі гадзін, — згадвае прафесар-артапед Ваенна-медыцынскай акадэміі Генрых Турнер. — Ён пакідаў уражанне паміраючага. Было цяжкае відовішча: знявечаны твар з пераломам ніжняй сківіцы і выбітымі зубамі, вялікі крывападцёк па ўсёй грудной клетцы, аскольчаты адкрыты пералом перадплечча… Паўстала пытанне пра ампутацыю левай рукі...” Як тут не ўспомніць трагедыю вялікага акцёра Маманта Дальскага, “Эдмунда Кіна рускай сцэны”, які летам 1918 года апынуўся пад калёсамі трамвайнага вагона? Ён быў так знявечаны, што блізкія змаглі пазнаць яго толькі па пярсцёнку на пальцы…\nПяўцову пашанцавала больш. Ён выжыў. Наталля і Таццяна, дочкі Іларыёна Мікалаевіча ад першага шлюбу, і яго жонка — прыма-балерына Наталля Камкова — па чарзе дзяжурылі ў шпіталі. (Камкова, дарэчы, — вучаніца Агрыпіны Ваганавай, з 1924-га працавала ў Дзяржаўным акадэмічным тэатры оперы і балета (з 1935 — імя Сяргея Кірава). Сцэну пакінула ў 1950 годзе, але шмат гадоў займалася педагогікай у Ленінградскім харэаграфічным вучылішчы. Сярод яе выхаванак знакамітыя балерыны Цімафеева, Алфімава, Сізова. Памерла ў 1973 годзе, перажыўшы мужа амаль на сорак гадоў...)\nКарацей, дзякуючы інтэнсіўнаму дагляду дактароў і блізкіх ужо ў верасні таго ж, 1933-га года, Пяўцоў выйшаў на сцэну. Скалечаная левая рука (акцёр цяпер называў яе “сабачай лапай”, бо на месцы пералома перадплечча з’явіўся няправільны сустаў) працавала дрэнна, але з глядацкай залы мала каму ўдавалася разгледзець скаванасць руху…\nІ не чыста белы, і не чыста чорны...\nВясной 1934 года былы вучань Пяўцова Георгій Васільеў і ягоны сябра Сяргей Васільеў (Браты Васільевы) вырашылі ставіць фільм “Чапаеў”. Пастаноўшчыкі фільма зусім не былі братамі. Яны мелі адно прозвішча, але “пабратаў” іх пісьменнік Віктар Шклоўскі. Да “Чапаева” Васільевы займаліся перамантажом амерыканскіх кінакарцін, якія рыхтаваліся для пракату ў СССР, штосьці рабілі ў дакументалістыцы.\nВось так усё складвалася, пакуль кіраўніцтва “Ленфільма” не прапанавала ім сцэнарый Ганны Сташэнка — удавы Дзмітрыя Фурманава. Сцэнарый, млява напісаны па матывах аповесці “Чапаеў” і дзённіка Фурманава, іх зацікавіў, але не задаволіў, у тым ліку з-за таго, што ў цэнтры будучай карціны меркаваўся камісар, але не начдыў. Іларыён Пяўцоў, таксама прачытаўшы матэрыял Сташэнка, тут жа параіў Васільевым стварыць свой уласны сцэнарый, канешне, на аснове прапанаванай “сыравіны”. Сказана — зроблена. Першая чытка сцэнарыя агаломшыла даверанага слухача Пяўцова, для якога была спецыяльна ў сцэнарыі выпісана роля палкоўніка Сяргея Мікалаевіча Бараздзіна — такога персанажа ў кнізе Фурманава няма.\nА праз тыдзень Пяўцоў, які ўжо два гады насіў званне народнага артыста РСФСР, прымерыў мундзір разумнага і дальнабачнага калчакаўскага афіцэра. Упершыню ў савецкім кіно вобраз ворага не быў спрошчаны да плакатнай карыкатурнасці, як гэта вялося ў папярэдніх савецкіх карцінах пра грамадзянскую вайну, а прадстаўлены чалавекам сумленным, перакананым у сваёй слушнасці, уласнай праўдзе. У той час падобная падача “белай контры” патрабавала мужнасці…\nМала хто ведае, але гістарычны прататып, прамы і канкрэтны, у пяўцоўскага персанажа быў. Гаворка ідзе пра ўральскага казака, палкоўніка Мікалая Мікалаевіча Барадзіна. У грамадзянскую ён камандаваў 6-й дывізіяй калчакаўскай Уральскай арміі. У пачатку верасня 1919 года менавіта яго зводны атрад учыніў дзёрзкі напад на станіцу Лбішчанскую: вынікам гэтай рызыкоўнай справы стаў разгром штаба 25-й стралковай дывізіі ды гібель самога Чапаева.\nІ на экране менавіта Бараздзін таксама бярэ па сваёй ініцыятыве кіраўніцтва гэтым рэйдам. У баі на вуліцах Лбішчанскай рэальны палкоўнік Барадзін, атакуючы пазіцыі чапаеўцаў, загінуў у баі з вінтоўкай у руках. Ён асабіста ўзначаліў атаку на паўсонны чапаеўскі штаб, але адзін з чырванаармейцаў, убачыўшы на ранішнім сонцы бляск пагонаў палкоўніка, паспеў прыцэльна стрэліць у спіну афіцэру, што бег. Пасмяротна яму Аляксандр Калчак прысвоіў званне генерал-маёра. І ў кінафільме Бараздзін — Пяўцоў таксама гіне, але зусім не па-геройску: ад шабельнага ўдара перапалоханага сяляніна-барадача (акцёр Барыс Чыркоў), калі імкнуўся ўратавацца ад наступу чырвонай кавалерыі, якая прыімчала на запозненую дапамогу чапаеўцам.\nТак Браты Васільевы, у адрозненне ад сваіх папярэднікаў-рэжысёраў, паспрабавалі стварыць вобраз белага палкоўніка складаным і неадназначным. І ў гэтым ім дапамагло майстэрства Іларыёна Пяўцова. У 1933-м, калі поўным ходам ішла работа над фільмам, Пяўцоў, маючы на ўвазе тыпаж Бараздзіна, адзначыў у сваім нататніку: “...Калі акцёр думае і будуе вобраз, яго турбуе дасягненне жывой праўды з усёй яе складанасцю. Ён павінен заўсёды ведаць, што ў прыродзе няма чыста чорнага і чыста белага колеру”.\nПалкоўнік Бараздзін немалады, паўнаваты і лысы чалавек, з пенснэ на носе, зацяты курыльшчык. Ён ніколі не ўсміхаецца, стрыманы, нешматслоўны. Кожнае сказанае ім слова важкае і прадуманае. Гэты чалавек мудры, які, відаць, разумее, што грамадзянская вайна — трагедыя для Расіі, і наўрад ці перамога будзе на баку белых. Ён не схільны, у адрозненне ад свайго маладога суразмоўцы — паручніка — будаваць аптымістычныя планы адносна хуткіх і лёгкіх перамог над бальшавікамі. Бараздзін — баявы афіцэр, які не хаваецца за чужыя спіны і не імкнецца адседзецца ў тыле.\nЯшчэ адзін цікавы эпізод — пра ўзаемаадносіны палкоўніка і ардынарца, казака Патапава, які прайшоў з Бараздзіным увесь цяжар вайны, пачынаючы з Першай сусветнай. Палкоўнік называе яго “Пятровічам”, што абурае маладога фанабэрыстага паручніка, які не прывык так панібрацкі абыходзіцца з “быдлам”, простым людам. Калі ардынарац упрошвае Бараздзіна злітасцівіцца над братам, якога арыштавалі за спробу перабегчы да чырвоных, за што апошні быў прыгавораны да расстрэлу, палкоўнік, не без ваганняў, але ўсё ж “змякчае” пакаранне, змяняючы сваю рэзалюцыю на: “падвергнуць экзекуцыі”. Аднак і гэта не выратоўвае няшчаснага ад смерці: ён памірае ад удараў шомпаламі. І вось тады Патапаў пакідае свайго гаспадара і ўцякае да чапаеўцаў.\nНа думку амерыканскага вучонага-гісторыка Пітэра Кенеза, які даследаваў савецкі кінематограф, вобраз Бараздзіна, “магчыма, найбольш удалае адлюстраванне негатыўнага персанажа ў кіно сацыялістычнага рэалізму. У ім акрамя адмоўных, паказаны і станоўчыя рысы: культурнасць, любоў да музыкі, павага да ворагаў”. Нават савецкія кінакрытыкі прызналі, што Іларыёну Пяўцову геніяльна ўдалося стварыць “тып высакароднага афіцэра, надзвычайна разумнага, культурнага, які многа раздумвае, але пагарджае натоўпам, хаця і гуманна адносіцца да свайго дзеншчыка”. Вельмі тыповая з’ява ў час братазабойчай вайны, якая жорстка ламала чалавечыя лёсы. І ў гэтым стваральнікі фільма праявілі тонкае мастакоўскае чуццё.\nБраты Васільевы паказалі ў карціне вялікае прафесійнае майстэрства, здолелі стварыць фільм пра грамадзянскую вайну, які ўвайшоў у класіку, прынамсі, савецкага кінематографа. На працягу паўтарагадзіннага экраннага часу яны змаглі раскрыць перад гледачамі ўсю трагедыю народа, які быў ўцягнуты ў кругаварот вялікай расійскай бойкі. Аўтары не скаціліся да карыкатурнага адлюстравання праціўнікаў Чапаева, а паказалі іх як асоб, якія адстойвалі свае ідэалы. І ў гэтым сэнсе Іларыён Пяўцоў — палкоўнік Бараздзін быў “на лихом коне”!\nНават белаэмігранты, якія паглядзелі карціну ў Празе ў 1937 годзе, адзначылі ігру акцёра як выдатную і жыццёва праўдзівую. А драматычная сцэна наступу капелеўцаў успрымалася на Захадзе нават у метафарычным сэнсе, бо, як празорліва пісаў знакаміты гісторык сусветнага кіно Жорж Садуль, “пагроза гіганцкай псіхічнай атакі, якую рэпеціравалі на парадах у Нюрнбергу, ужо навісла над Еўропай”.\nСапраўды, гэтая атака капелеўскага палка — адна з самых вядомых і самых лаканічных сцэн не толькі нашага кінематографа. Для прыкладу, у “Браненосцы “Пацёмкін” Эйзенштэйна легендарны эпізод “лесвіца” займае 200 кадраў. Братам Васільевым у “Чапаеве” хапіла пяцідзесяці. У далейшым абедзве сцэны ўвойдуць у гісторыю сусветнага кіно як класічныя прыклады мантажнага мастацтва.\nРаспавядаюць, што начальнік Галоўнага ўпраўлення кінематаграфіі СССР Барыс Шумяцкі, які першым прымаў фільм, схапіўся за галаву і выскачыў з залы, ні слова не сказаўшы рэжысёрам. Потым вярнуўся і прапанаваў выразаць усю сцэну “псіхічнай атакі”. Меў сумнеў, што карціну могуць “наверсе” абвінаваціць у рэабілітацыі белагвардзейшчыны, як гэта здарылася раней з п’есай Міхаіла Булгакава “Дні Турбіных”. Для постаноўшчыкаў і гледачоў сцэну “выратаваў”, як ні дзіўна, маршал Сямён Будзённы, выгукнуўшы: “Як ідуць, чэрці! Як ідуць!” Яго падтрымаў і другі маршал — Клімент Варашылаў. Яны першыя быццам бы прымалі фільм ад імя Крамля, каб потым паказаць таварышу Сталіну. Памятаеце, у фільме адзін з абаронцаў-чапаеўцаў таксама ўскліквае: “Цудоўна ідуць...” А другі падтакнуў: “Інтэлігенцыя...”\nАтаку, як вы памятаеце, імкнецца адбіць Анка, якая бліскуча асвоіла тэхніку кулямётнага мастацтва. Капелеўцы падаюць пад кулямі, аднак шэрагі змыкаюцца зноў пад лунаючым чорным сцягам з адлюстраваннем “мёртвай галавы” — амаль “Вясёлага Роджэра”. У першым шэрагу атакі горда ступае высокі і цудоўны афіцэр з папіросай і стэкам: гэта адзін з рэжысёраў карціны — Георгій Васільеў. Але канчатковую пераможную кропку ставіць чапаеўская конніца на чале з камандзірам…\nВажнейшай умовай поспеху фільма, канешне, стаў снайперскі выбар выканаўцаў. Анку сыграла жонка Сяргея Васільева — актрыса Варвара Мяснікова. І тут, как вы разумеце, усё ясна, тым больш, што яна ўжо здымалася ў карцінах “Спячая прыгажуня” і “Асабістая справа” (праўда, сёння іх ніхто не памятае). Але прататыпам Анкі стала не жонка Фурманава, як заўпэўнівалі многія журналісты і як найстойвала сама Ганна Сташэнка…


Што такое Шпулька HONDA Jazz? Каб знайсці лепшае Шпулька HONDA Jazz ад вытворцы, пастаўшчыка, аптавіка, дыстрыбутара і фабрыкі\nSURPASS POWER PLUS CO., LTD. знаходзіцца ў Taiwan, Быў адным з Шпулька HONDA Jazz у вытворчасці, пастаўцы. Тое, што мы імкнемся да з'яўляецца вытворчасць лепшыя прадукты і атрымаць 100% даверу і задаволенасці кліентаў. "Усе супрацоўнікі, якія ўдзельнічаюць, высокую якасць, задаволенасць кліентаў" наша палітыка ў галіне якасці будзе ажыццяўляцца. Мы разлічваем на супрацоўніцтва з усімі зацікаўленымі кліентамі. Калі ласка, наведайце наш сайт для больш падрабязнай інфармацыі прадуктаў. Калі вы зацікаўлены нашы прадукты, звязацца з намі, Мы прапануем Вам лепшыя цэны і галоўнае высокую якасць. Мы хочам мець доўгатэрміновыя дзелавыя адносіны з вамі ў бліжэйшы час.\nN-Касой слэш JF1/JF2\n2017 год-2020 Honda Fit IV 1.5\n2017 год-2020 Honda Jazz 1.5\n999999999 http://schema.org/InStock USD 2020-12-31 https://www.ignitioncoil.com.tw/be/coil-honda-jazz.html\nКаб знайсці і набыць лепшае Шпулька HONDA Jazz, вам трэба ведаць пра найвышэйшую якасць вытворцы, пастаўшчыка, аптавіка, дыстрыб'ютара з завода ў Taiwan


Молодечненская газета - У дзень Канстытуцыі юным маладзечанцам урачыста ўручылі пашпарты\nПашпарты гімназістам і школьнікам уручылі дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Іван Маркевіч, ганаровы грамадзянін Маладзечанскага раёна Мікалай Чурсін, старшыня суда Маладзечанскага раёна Алена Дударчык, намеснік старшыні райвыканкама Алеся Лукоўская.\n— Сёння вы бераце на сябе вялікія абавязкі. І самае галоўнае – быць людзьмі будучыні, — заўважыў Іван Маркевіч, звяртаючыся да моладзі. – Памнажайце лепшыя традыцыі, рэалізуйце прагрэсіўныя ідэі, дасягайце мэт! Для гэтага ў нашай краіне створаны ўсе ўмовы.\n… Шмат гадоў таму Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі выступіў з ініцыятывай уручаць у Дзень Канстытуцыі юным грамадзянам краіны галоўны дакумент. Такім чынам, юнакі і дзяўчаты не проста атрымліваюць прыемныя ўражанні, а з усёй сур’ёзнасцю пачынаюць усведамляць сэнс слоў «Я — грамадзянін Рэспублікі Беларусь». Сёлета актывісты райкама БРСМ распачалі новую традыцыю. Ганаровыя госці пакідалі словы наказу, пажаданні падрастаючаму пакаленню ў сімвалічнай кнізе ў выглядзе пашпарта. Першай на яе старонках павіншавала нашу моладзь з адметнай датай старшыня суда Маладзечанскага раёна.\nНа цырымонію прыйшлі ветэраны Віталій Закаблук, Аляксандр Аўдзееў, Надзея Слюнько разам са старшынёй раённага савета ветэранаў Станіславай Зубковай.\nПрочитано 747 раз\tПоследнее изменение 20.03 9:13\nДругие материалы в этой категории: « Бярозавік: у Амерыцы -- 20 долараў, а ў нас -- 20 капеек 25 сакавіка -- свята «Гуканне вясны» і кірмаш у Маладзечне »


Вороновская газета - Да пабачэння, Год культуры, вiтаем навукi Год\n20.01.2017, 14:45; Category: В посёлке, Год культуры в Вороновском районе\nМінулы год ужо запісаны ў летапіс жыцця як год яскравых падзей, развіцця народных традыцый і, несумненна, культуры. Ён запомніцца, як жыхарам краіны ў цэлым, так і воранаўцам у прыватнасці, гучаннем роднага слова з розных пляцовак, мноствам кранальных і рытмічных мелодый, а таксама цікавымі творчымі сустрэчамі. Нездарма ж 2016-ты насіў назву — Год культуры. Яго вынікі ў Воранаўскім раёне былі падведзены на ўрачыстай канцэртнай праграме “Гучныя акорды Воранаўшчыны”. 19 студзеня ў гарадскім цэнтры культуры і вольнага часу яна сабрала прыхільнікаў таленту мясцовых артыстаў.\nСвяточнае мерапрыемства адкрыў старшыня райсавета дэпутатаў В.В. Роік. Падво-дзячы вынікі Года культуры, Віктар Віктаравіч агучыў некаторыя значныя моманты з культурнага жыцця Воранаўшчыны:\n— 2016 год стаў вельмі важным і знамянальным для кожнага з нас. Каб напоўніць кожны дзень святам, працаваў увесь раён. Было праведзена больш за 4,5 тысячы мерапрыемстваў: канцэртаў, конкурсаў, фестываляў, прэзентацый, літаратурных сустрэч, выстаў. Парадавалі вынікамі ў розных конкурсах навучэнцы і настаўнікі дзіцячых школ мастацтваў раёна: яны заваявалі сем дыпломаў I ступені ў міжнародных конкурсах, Гран-пры і сем дыпломаў I ступені — у рэспубліканскіх. Прэмія спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падтрымцы таленавітай моладзі прысуджана вучню Радунской ДШМ Аляксандру Барташэвічу. Пасведчанне дыпламанта фонду ўручана яшчэ аднаму таленавітаму выхаванцу гэтай установы — Аляксандру Чывелю. Дыпломам II ступені рэспубліканскага конкурсу “Бібліятэка — асяродак нацыянальнай культуры” ўзнагароджана бібліятэкар Бастунскай сельскай інтэграванай бібліятэкі Ірына Яўгенаўна Карповіч. 2016-ты стаў і годам папулярызацыі беларускага мастацтва, культурнага патэнцыялу нашага раёна за мяжой. Народны ансамбль народнай песні “Зараніца” Радунскага цэнтра нацыянальных культур выступіў на свяце “Масленіца” ў Шальчынінкскім раёне. На адной сцэне свае таленты дэманстравалі калектывы Воранаўшчыны і ўдзельнікі музычна-этнаграфічнай экспедыцыі з Польшчы на творчым вечары “Рады мы сустрэчы з вамі” ў Воранаве. Нямала намаганняў было накіравана на захаванне гісторыка-культурнай спадчыны. Самым значным вынікам стала прысваенне звання “Народны майстар Беларусі” захавальніцы лепшых традыцый ткацтва, жыхарцы Пагародна Станіславе Вікенц’еўне Міхне. Несумненна, галоўная падзея Года культуры — абласныя “Дажынкі”, дзе работнікі сферы культуры змаглі ў поўнай меры прадэманстраваць свой творчы патэнцыял. У мінулым годзе нашы калектывы: народны ансамбль народнай музыкі “Лявоны”, фальклорны калектыў “Адраджэнне”, узорны тэатр-студыя гульні “Гульнёвы кірмаш” — упершыню прынялі ўдзел у Міжнародным фестывалі мастацтваў “Славянскі базар у Віцебску”. Сёння, падводзячы вынікі Года культуры, выказваю ўдзячнасць работнікам гэтай сферы за праведзеную працу пры арганізацыі мерапрыемстваў, за падораныя гледачам прыемныя эмоцыі і добры настрой. Мы закрываем Год культуры, але, упэўнены, наперадзе нас чакае яшчэ шмат запамінальных праектаў, цікавых сустрэч, яскравых мерапрыемстваў, творчых перамог і дасягненняў.\nНа працягу года з асаблівым хваляваннем і замілаваннем мы назіралі за выступленнем юных талентаў. Героямі дня на свяце сталі выхаванцы Радунскай дзіцячай школы мастацтваў піяністка Дамініка Барташэвіч (настаўнік Л.І. Качурка), акардэаніст Аляксандр Чывель (А.С. Чывель), а таксама Забалацкага філіяла Радунскай ДШМ — акардэаністка Юлія Вадэйка (В.В. Пышынскі). Па выніках мінулага года ім была аказана матэрыяльная дапамога са спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падтрымцы таленавітай моладзі за актыўны ўдзел у мастацка-творчых мерапрыемствах.\nІ вось паліліся першыя гукі песень. Народны майстар Станіслава Міхна не толькі цудоўна тчэ, але і хораша спявае. На сцэне яна прала кудзелю і, як гэта было звыкла ў беларускіх вёсачках, спявала прыгожую песню. Хутка гледачы віталі даўно любімыя калектывы, якія ўнеслі значны ўклад у культурнае развіццё Воранаўшчыны, неаднаразова былі лаўрэатамі і дыпламантамі розных конкурсаў: фальклорны гурт “Падзітвяначка”, народны ансамбль народнай музыкі “Лявоны”, народны ансабль народнай песні “Зараніца”, а таксама таленавітыя вакальныя гурты Жырмунскага цэнтра культуры “Рэчанька” і Радунскага “Радунскія хлопцы”. Заўсёды з асаблівай цеплынёй зал сустракае таленавітых дзяцей. Шчырыя апладысменты атрымалі вакальны ўзорны калектыў “Юность”, харэаграфічны “Равеснік”, эстрадны ансамбль Воранаўскай дзіцячай школы мастацтваў, а таксама юныя выканаўцы з Жырмунскага і Больцішскага цэнтраў культуры Дар’я Кузьміцкая і Вікторыя Лісоўская. А салісты Аксана Козар з Доцішкага цэнтра, Ірына Урублеўская і Людміла Вароніна з Нацкага, Лілія Бярцэвіч з Тракельскага і Галіна Ненартовіч з Забалацкага выканалі лірычныя песні пра каханне. Да месца прыйшоўся гумар. Людміла Бярцэвіч і Віктар Лебя-дзевіч з Начы разыгралі вясёлую сцэнку пра мужа і жонку. “Гарачы” танец падаравала Марта Макрыцкая, а гарэзлівыя гукі акардэона Сяргея Кунея акунулі ў чароўны свет музыкі.\nРазвітальная музычная кампазіцыя народнага вакальнага ансамля “Цветные сны” паставіла кропку ў Годзе культуры, які на гэтай яскравай ноце саступіў сваё месца Году навукі.\n« Творческие итоги Года культуры на Вороновщине\nВ Вороновском районе прошел Единый день информирования »


Дзяніс Урбановіч: мяне падтрымлівае вера ў Бога » Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД)\nГалоўная старонка » Галоўныя навіны » Дзяніс Урбановіч: мяне падтрымлівае вера ў Бога\n01.10.2018, 08:51 | Галоўныя навіны, Палітыка\nПрэс-служба БХД працягвае серыю інтэрв’ю пра ўдзельнікаў Курапацкай абароны. Сёння наш госць – адзін з лідараў Маладога Фронту Дзяніс Урбановіч, якога часта можна сустрэць на серадовай варце хрысціянскіх дэмакратаў.\nХто такі Дзяніс Урбановіч, Беларусь даведалася падчас Курапацкай варты. Скажыце, чаму Вы стаіце там чацвёрты месяц?\nПра Курапаты я даведаўся ад свайго настаўнiка ЎладзiмiраПалупанава, ён жа мне i распавёў, што там расстраляны мой сваяк Казiмiр Гладкi. З часам я даведаўся пра ўсё, i пра абарону Курапатаў у 2001-2002 гадах. На гэты момант я лiчу, што баранiць гэтае святое месца- мой абавязак. Як беларус я павiнен быць там у небяспечную хвiлiну. У 2017 годзе я не змог прыняць удзел у абароне Курапатаў, бо адбываў пакаранне, i моцна перажываў, што і як будзе далей. Зараз я буду стаяць столькi, колькi прыйдзецца, я поўнасцю гатовы ахвяраваць сабой дзеля гэтай святой справы.\nМногіх уразілі Вашы ахвярныя акцыі "Кабак НКУС зачынены", "Байкот Гранд Кушавелю", "За вольныя выбары". Распавядаюць, што нават падчас адсідак Вы змагаецеся з сістэмай прамовамі ды галадоўкамі. Адкуль такі характар?\nЗ такой сiстэмай, якая зараз у нашай краiне, змагацца можна толькi з цвёрдым характарам. Мяне падтрымлівае вера ў Бога. Я веру ў будучыню Беларусі, у адраджэнне беларушчыны. Таму пры кожным моманце, дзе б я не знаходзiўся, я спрабую хоць нешта зрабiць, змагацца рознымі шляхамi, якімі толькі магчыма.\nРаспавядзіце, калі ласка, пра сябе.\nНарадзiўся i жыву я ў Лагойскiм раёне, у весцы Мiхалкавiчы, у хаце сваiх сваякоў Язэпа, Казiмiра Гладкiх, беларускiх асьветнiкаў. Вучыўся у беларускай школе у вёсцы Корань. Скончыў 11 класаў, потым пайшоў вучыцца у МДПТУ у Менску. Заўсёды цiкавiўся гiсторыяй свайго краю i Беларусi. У жыццi я вельмi ўдзячны свайму бацьку Iосiфу Iосiфавiчу, а таксама настаўнiку Уладзiмiру Васiльевiчу Палупанаву, якi мяне заўсёды вучыў любiць сваю Радзiму, мову i баранiць пры небяспецы. Прымаў удзел у акцыях апазіцыi, у партыях я не быў. У 2015 годзе мяне i майго сярэдняга брата асудзiлi па артыкулах 370 i ч. 2 арт. 339. за нашу акцыю супраць фальсіфікацыі выбараў, мне далi 2 гады спецкамендатуры, а брату 1,6 гады. Пасля выхаду я зноў прымаў удзел у акцыях.\nВы ўжо зараз - адзін з лідараў Маладога Фронту - руху, заснаванага на хрысціянскіх каштоўнасцях. Чаму далучыліся менавіта да МФ?\nМяне заўсёды цiкавiла нацыянальная iдэя, i як прыцягнуць моладзь да беларускага руху - каб не згубiць нашы нацыянальныя каштоўнасцi, мову, культуру. Моладзь нясе адказнасць за лёс сваёй краiны. Зрабiць моцнае нацыянальнае пакаленне. Таму Малады Фронт мне найбольш блiзкi па духу, па мэтах. Таму я абраў Малады Фронт.\nЯк Вы лічыце, чаго зараз не хапае беларускаму народу? Апазіцыі?\nНароду не хапае смеласцi i адказнасцi за сваю краiну. Сiстэма знішчыла ўсё, таму свае жыццё наш народ абраў сам сабе. Апазіцыя: на гэты момант большая частка людзей не падтрымлівае апазіцыю, таму што кожная партыя цягне на сябе коўдру. Толькi калi аб'яднаемся, зробiм адзiны кулак, тады можна выступiць. Можна будзе вылучыць адзiнага кандыдата. Вось, можа, тады будзе сапраўдным крокам, i народ зразумее i падтрымае.\nЯкія тры першыя пастановы Вы б прынялі, калі б Вас абралі прэзідэнтам Беларусі?\nПа-першае – гэта аднаўленне нашай нацыянальнай сімволiкi, гiмна. Па-другое, узмацнiць мяжу з Расеяй. Па-трэцяе, ператварыць у Беларусь у парламенцкую рэспублiку.\nУ Вас ёсць магчымасць звярнуцца да чытачоў нашага сайту. Што б Вы хацелі ім сказаць?\nПа першае ,трэба паважаць адзiнаднаго. Падтрымліваць, i паспрабаваць яшчэ раз аб'яднацца. Свабода, перамога сама не прыйдзе, яе трэба здабыць, наколькі магчыма мiрна, але калi спатрэбiцца - то i ўступiць у бой. Усiм дзякуй! Жыве Беларусь!


Ўступленне | Гісторыя Украіны, 5 клас. Знайдзіце па карце адказы на пытанні\nВы пачалі вывучаць гісторыю. Даведаліся, што гэта навука аб мінулым чалавецтва. Даведаліся і пра тое, што даследаваць мінулае дапамагаюць шматлікія іншыя навукі, роднасных з гісторыяй: храналогія, археалогія, Пале-графіт, тапаніміка, етнонимика г.д. Знаёмства з імі ператварае ўрокі гісторыі на поўныя прыгодаў падарожжа. Але каб не збіцца ў падарожжах у зман, трэба добра арыентавацца ў прасторы. Бо кожная падзея адбывалася не толькі ў пэўны час, але і ў пэўным мес-цы. Вучыць вас ўменню не губляцца ў гістарычным прасторы гістарычныя карты\nГістарычныя карты ствараюць на аснове геаграфічных, з якімі вам даводзілася працаваць на ўроках прыродазнаўства. Аднак гістарычныя карты істотна адрозніваюцца ад іх. Розніцу заўважаем, у прыватнасці, у выкарыстанні кветак. Працуючы з гістарычнай картай, майце гэта на ўвазе. Бо калі на геаграфічнай карце колер абазначае вышыню мясцовасці над узроўнем мора (зялёны - нізіны, карычневы - горы), то на гістарычнай колерам абазначаюць тэрыторыі дзяржаў, рассялення народаў г.д. Акрамя таго, малюнак на гістарычнай карце абазначаюць падзеі ў часе. Напрыклад, з карты можна даведацца, як расла тэрыторыя дзяржавы впро, рас-пэўнага часу, куды рухаліся войскі, калі і дзе адбылося бітва, калі ўзнік горад і калі быў разбураны заваёўнікамі г.д.\nВось бачыце, колькі можна даведацца з гістарычнай карты! Аднак свае таямніцы гістарычная карта адкрывае толькі таму, хто ўмее яе "прачытаць", г.зн. расшыфраваць і патлумачыць. Для гэтага перш за ўсё трэба ўважліва разгледзець ўмоўныя абазначэнні і тлумачэння да карце, размешчаныя ў яе ніжнім куце\nГістарычныя карты бываюць насценнымі і настольнымі. Некалькі настольных карт агульнай тэматыкі, аб'яднаных у зборнік, завуць атласам. Ёсць яшчэ і так званыя контурныя карты, якія вы запаўняць самастойна. Менавіта атлас, з якім вы пачалі працаваць, і контурныя карты дапамогуць вам вывучаць гісторыю. Спадзяемся, што гэты занятак будзе для вас цікавым і надзвычай займальным\nГісторыка-этнаграфічныя землі Украіны →


Партыя БНФ » Старшыня БНФ Рыгор Кастусёў не пойдзе на “усебеларускі народны сход”\nСтаршыня БНФ Рыгор Кастусёў не пойдзе на “усебеларускі народны сход”\nДададзена 05.02.2021 12:27:57 | 1,364 праглядаў\nСтаршыня Партыі БНФ Рыгор Кастусёў атрымаў запрашэнне на Усебеларускі народны сход, але адмаўляецца на яго ісці. Пра прычыны, якія перашкаджаюць узяць удзел у гэтым мерапрыемстве, палітык распавёў у камэнтары Беларускаму Радыё Рацыя.\nРыгор Кастусёў: Сёння, 4 лютага, я атрымаў запрашэнне на сход, хаця ў ім не сказана, у якой якасці запрошаны – удзельніка мерапрыемства ці госця без права голасу. Трэба пацвердзіць удзел, але мне гэта не патрэбна – яшчэ раней было прынята партыйнае рашэнне не ўдзельнічаць у гэтым сходзе, таму я на яго не пайду.\nРадыё Рацыя: А можа варта было б скарыстацца магчымасцю патрапіць на гэты форум? Магчыма, з’явілася б магчымасць выступіць і выказаць тое, што праўладныя дэлегаты не скажуць?\nРыгор Кастусёў: Па-першае, я мяркую, што нікому з прадстаўнікоў апазіцыйных партый трыбуну не прадставяць, некаторым пра гэта ўжо паведамілі. Па-другое, адразу пасля выбараў 9 жніўня многія актывісты нашай партыі ў розных гарадах краіны выходзілі да ўладаў з прапановай арганізацыі перамоўнага працэса, каб спыніць гвалт. У адказ мясцовыя ўлады ўжылі рэпрэсіі да тых самых актывістаў – у Гародні, у Віцебску, у Магілёве, у Лідзе, у Берасьці ды іншых гарадах. Многія патрапілі на “суткі”, камусьці далі вялікі штраф, а сябра Партыі БНФ з Бярозаўкі Вітольда Ашурка наогул асудзілі да 5 год зняволення. Дык пра што можна весці размову з гэтым рэжымам?\nРадыё Рацыя: Ведаю, што вас запрашалі ўдзельнічаць і ў дыялогавых пляцоўках…\nРыгор Кастусёў: Так, але найперш мы таксама заявілі, што гэтаму павінна папярэднічаць. А гэта – вызваленне палітвязняў, правядзенне расследавання па фактах гвалту сілавікамі над людзьмі і гэтак далей. Мы прапанавалі дарожную мапу па выхадзе краіны з палітычнага крызісу. Мы давялі гэтую інфармацыю да ўладных структураў, адтуль прыйшоў адказ: маўляў, мы не прапаноўваем, а ставім ультыматум. Адным словам, дыялогу не атрымалася.\nТаму для нас непрымальны ўдзел і ў так званым Усебеларускім народным сходзе, бо не трэба, каб яшчэ і лідары апазіцыйных партый дапамагалі легітымізаваць гэтае мерапрыемства і тыя рашэнні, што там будуць прыняты. Я не выключаю, што менавіта на гэтым сходзе прымуць рашэнне па забароне бел-чырвона-белага сцяга і прызнанні яго “экстрэмісцкім”. Удзельнічаць у гэтым – як брудам абліцца.


Як захаваць душэўны спакой у любой сітуацыі? 09 красавіка 2020\nЯк захаваць душэўны спакой у любой сітуацыі?\nРазуменне пульсацыі наступстваў гневу на космас.\nВітаю, я спадзяюся, што новы год-новае дзесяцігоддзе ставіліся да вас усё добра. Вы прысвячалі сваю рэзалюцыю новага года? Калі ў вас усё яшчэ ўзнікаюць праблемы з выкананнем вашых дазволаў, вы можаце напісаць мне. Мы можам дапамагчы вам прытрымлівацца спісу. У рэшце рэшт, прадукцыйнасць зробіць усіх шчаслівымі. І мы з задавальненнем - гэта лепшы спосаб падняць настрой.\nЭмоцыі заразныя. Калі вы адчуваеце сябе станоўча, вы дзяліцеся пазітывам з навакольнымі людзьмі. Сапраўды гэтак жа, калі вы сумна ці злы, атмасфера, у якой вы працуеце, павольна пачынае адлюстроўваць ваш настрой. Мой гуру, які вучыў мяне расказанню гісторый і асновам ідэі, падзяліўся са мной яшчэ адной вельмі цікавай гісторыяй, калі я быў другім курсам.\nПара неяк змагалася за дрэнна завараны чай. Жонка прачнулася рана, каб выправіць мужу кубак гарбаты раніцай, перш чым ён пайшоў на працу. Аднак, калі чай падалі мужу, ён пацягнуў пачварны твар пасля пацягвання. Ён выплюнуў і стукнуў кружкай па чайніку і выйшаў. Жонка адчула гэта вельмі абражана і апаражыла чайнік у мыйку. Яна не магла цярпець. Яна накіравала свой гнеў на пакаёўку. Яна змагалася з ёй, а потым звольніла яе. Абураная недарэчнымі паводзінамі былога працадаўцы, яна паехала дадому, каб усю гнеў распаліць на сына, які папрасіў грошы на пікнік на школьную экскурсію. Яна адмовілася даваць яму грошы. Сын, заражаны заразнай лютасцю, пайшоў у школу і збіў малодшага, каб вызваліць свой гнеў. Збіты хлопец, які выпрабоўваў сваю раздражняльнасць, згуляў з настаўнікам. Ад злосці настаўнік патэлефанаваў бацьку дзіцяці і выпусціў на яго ўвесь гнеў. Настаўнік зусім не шкадаваў бацьку і абмяркоўваў яго скептычнасць да бацькоўскіх навыкаў бацькі. Раззлаваны заўвагамі настаўніка пра яго выхаванне, бацька ўспыхнуў аднаго са сваіх супрацоўнікаў. Супрацоўнік быў звольнены за ўкручванне адной з самых важных здзелак, перададзеных яму з самым каштоўным кліентам кампаніі. Адначасна гэты супрацоўнік быў мужам, які выпіў гарбату ў пачатку гэтай гісторыі.\nУ паралельнай сусвеце, дзе муж не п'е гарбату і спакойна выказвае смешныя каментарыі, але дзякуючы ёй за прыкладзеныя намаганні, ён не звольняе, але ў рэшце рэшт прасоўваецца.\nЭмоцыі - гэта энергіі, якія перадаюцца ад аднаго чалавека другому.\nНекалькі гадоў таму мая сястра падарыла мне гэтую выдатную кнігу пад назвай «Медытацыі», стэіка Маркуса Аўрэлія. Калі мне расказвалі гэтую гісторыю, я не мог не думаць пра гэтую кнігу. Былі дзве вельмі важныя думкі, якія проста не пакідалі мяне нават пасля таго, як я чытаў кнігу. І я думаю, усе мы можам атрымаць ад гэтага, каб пазбегнуць паэтычных няшчасцяў з намі, як гэта адбылося з мужам з гісторыі. Дзве думкі (не ў яго дакладных словах, але я зразумеў з яе) наступныя.\nПрыміце, што свет напоўнены людзьмі, якія не маюць кантролю над сваімі эмоцыямі. Але таксама прыняць, што дзейнічаць супраць аднаго, значыць дзейнічаць супраць сусвету. Усе мы прызначаны для таго, каб супрацоўнічаць, быць у залежнасці, як рукі, як ногі, як павекі, як верхнія і ніжнія шэрагі зубоў. Прыміце, што ён такі.\nАле тое, што вы прымаеце гэта, не азначае, што добра быць як усе. Працуйце над сабой і трымайце свае эмоцыі пад кантролем. Спытайцеся ў сябе, ці ёсць тое, што са мной адбываецца? Калі так, выправіце гэта станоўча. Калі няма, то вы нічога не можаце зрабіць з гэтым, так што вы можаце заставацца з гэтым пазітыўным. Адказвайце, не рэагуйце.\nНа працоўным месцы ці нават у жыцці мы несвядома рэагуем на пэўныя рэчы пэўнымі спосабамі. Перадаваць пазітыўнасць ці негатыў заўсёды на нас. Адмоўнасць і прадуктыўнасць ніколі не ідуць рука аб руку.\nРашэнне ў рэшце рэшт - наша, незалежна ад таго, працаваць на прадукцыйнасць ці супраць гэтага. Такім чынам, мы з il0g думаем двойчы, перш чым нават рэагаваць. Мы ўсе разумеем важнасць быць шчаслівымі ў індывідуальным парадку, але гэта, у сваю чаргу, працуе для ўсёй каманды тым ці іншым спосабам. Спадзяюся, гэтая гісторыя натхняе вас на тое, каб зрабіць каго-небудзь шчаслівым сёння! Ciao пакуль!\nМір і З павагай,\nЯк стварыць сайт з WordPress і GoDaddy? Як запусціць паспяховы бізнес-распрацоўкі з нуля? Колькі часу спатрэбіцца для вывучэння CSS? Як толькі выкарыстоўваць CSS, як паказаць / схаваць дзіў, выкарыстоўваючы выяву ў якасці ўваходу? Якія лепшыя сайты дастаўкі падзенняў?\nЯк зарэзерваваць сваё галасавое даменнае імя ў Google - дзеянне Google WhitelabelingЯк правільна рэалізоўваць сябе, калі вы знаходзіцеся ў змене кар'еры сярэдняга ўзросту?Як выжыць і квітнець як вельмі адчувальная асоба, са Шондай МаралісамВам трэба больш часу? Даведайцеся, як памножыць свой час са стратэгічнай шматзадачнасцюЯк прадказаць будучыню (а) і стварыць устойлівыя і эфектыўныя таварыствы і арганізацыі


Расея забараніла ўвоз 10 тон беларускай згушчонкі\n16 чэрвень 2015, 20:29\nРассельгаснагляд забараніў увоз 12 тон малочнай прадукцыі беларускіх прадпрыемстваў. Таксама расейцы знайшлі забароненыя прэпараты ў сухім малацэ зь Беларусі.\nЯк паведамляе фэдэральная служба па вэтэрынарным наглядзе, на гэтым тыдні падчас вэтэрынарнага кантролю беларускай малочнай прадукцыі інспэктары ўпраўленьня Рассельгаснагляду па Бранскай і Смаленскай абласьцях «выявілі парушэньні, якія сьведчаць пра адсутнасьць гарантый у яе бясьпецы і недастатковы кантроль за пастаўкай з боку вэтслужбы».\nКаля 2 тон стэрылізаванага малака для дзіцячага харчавання ваўкавыскага «Беллакту» было без пасьведчаньня якасьці.\nРаней Рассельгаснагляд у малочнай прадукцыі гэтага прадпрыемства выяўляў мэтранідазол і антыбіётыкі тэтрацыклінавай групы.\nАкрамя таго, больш за 10 тон згушчонага малака з Рагачова ўвозілася ў транспартным сродку, які не забясьпечваў патрэбны тэмпэратурны рэжым. А на індывідуальнай упакоўцы адсутнічала маркіровачная этыкетка.\nУсе гэтыя грузы расейцы вярнулі ў Беларусь.\nТаксама Рассельгаснагляд паведамляе пра сваю занепакоенасьць якасьцю і бясьпекай сухога малака беларускіх прадпрыемстваў. Апошнім часам практычна штотыдзень расейцы выяўляюць выпадкі неадпаведнасьці сухога малака і сухой малочнай сыроваткі патрабаваньням бясьпекі па ўтрыманьні метранідазолу.\nГэта неаднаразова тычылася прадукцыі гомельскага ААТ «Мілкавіта». Раней было забракавана 7 падобных партый.\nТаксама забаронены прэпарат быў тройчы выяўлены ў абястлушчаным сухім малацэ Лепельскага малочна-кансэрвавага камбінату, двойчы — у сухой малочнай прадукцыі ваўкавыскага «Беллакту», а таксама ў пастаўках з ААТ «Бабулін гладыш», Клецкага філіялу ААТ «Слуцкі сыраробны камбінат», Лідзкага малочна-кансэрвавага камбінату і малочнай кампаніі «Наваградзкія дары».


Будзьма беларусамі! » Колькі зуброў у Беларусі?\nУ Белавежскай пушчы пагалоўе зуброў павялічылася ў 2017 годзе да 510 зь леташніх 480, перадае БелТА. Гэта, як лічыцца, нават у паўтара раза больш, чым трэба: афіцыйна прынятая аптымальная колькасьць зуброў для Белавескай пушчы — 350 асобін.\nБелавеская папуляцыя зуброў — найбуйнейшая ў Беларусі. Але не адзіная: у 2016 годзе ў Беларусі налічвалася 1428 зуброў у 10 мікрапапуляцыях, зь іх 350 былі ў Асіповіцкай папуляцыі, 196 — у Азёрскай, 116 — у Палескай (у зоне адчужэньня ля Чарнобылю). Новая папуляцыя ствараецца ў Мастоўскім раёне, яшчэ адну плянуецца стварыць у Рагачоўскім.\nЗубры ў закінутай вёсцы Дронкі, што ў зоне адчужэньня ля Чарнобылю\nУ Польшчы папуляцыя зуброў прыблізна такая ж: каля 1500 жывёлін у 5 вольных чародах і 24 гадавальніках. Яшчэ столькі ж — у Расеі. У іншых эўрапейскіх краінах папуляцыі ў шмат разоў меншыя.\nДля параўнаньня, папуляцыя амэрыканскага бізона, родзіча эўрапейскага зубра, ледзь ня зьнікла ў XIX стагодзьдзі, скараціўшыся да 541 асобіны, але была адноўленая да цяперашніх паўмільёна зуброў.\nБеларускую папуляцыю зуброў паступова аднаўляюць. Дваццаць гадоў таму ў Беларусі было ў чатыры разы меней зуброў — усяго 347.\nНекалі зубры жылі па ўсёй Эўропе, ад Грэцыі і Гішпаніі да Ангельшчыны і Швэцыі (продкаў беларускіх зуброў знайшлі ў Пірэнэях), але чалавек іх актыўна вынішчаў праз паляваньне і высечку лясоў. На канец XIX стагодзьдзя засталіся толькі дзьве папуляцыі: у Белавескай пушчы (каля 1700 галоў) і на Паўночным Каўказе. У час Першай усясьветнай вайны і немцы, і мясцовыя забівалі апошніх зуброў на мяса. Прыблізна ў 1919 годзе ў Белавескай пушчы загінуў апошні зубар, які жыў вольна.\nУ 1929-1930 гадах, калі Белавеская пушча была ў складзе Польшчы, у ёй пачалі аднаўляць папуляцыю з групы трох белавеска-каўкаскіх зуброў — прывезьлі самца зь Нямеччыны і дзьвюх самак са Швэцыі. Пасьля Другой усясьветнай вайны мяжа Польшчы і БССР прайшла якраз па Белавескай пушчы, зубры засталіся на польскім баку. У 1946 годзе на беларускую частку пушчы прывезьлі трох самцоў і дзьвюх самак.\nПагалоўе пачало паступова расьці. У 1953 годзе, калі яно дасягнула 18 зуброў, іх выпусьцілі з загонаў для вольнага разьвядзеньня. Да 1968 году зь Белавескай пушчы вывезьлі ў іншыя лясы СССР 114 белавеска-каўкаскіх зуброў, але выпусьцілі ў пушчу дадаткова 38 чыстакроўных белавескіх зуброў зь гадавальніка. Гадавальнік сваю задачу выканаў, загоны разабралі, а зубры засталіся жыць пры нязначным умяшаньні чалавека.\nДынаміка колькасьці зуброў у Белавескай пушчы\nЗуброў з пушчы часам расьсяляюць у іншыя месцы разьвядзеньня ў Беларусі. Хворых жывёл часам адстрэльваюць з дазволу камісіі — за апошнія 30 гадоў застрэлілі 380 зуброў. У Белавескай пушчы дазваляюць у канцы студзеня і ў лютым за грошы паляваць на зуброў, запісаных у «рэзэрвовы генафонд» — самцоў, старэйшых за 18 гадоў; самак, старэйшых за 16, а таксама хворых і нямоглых. Цана такога паляваньня — 8-10 тысяч даляраў.


Ворша: Прыбіральня насупраць помніка Караткевічу\n17 сакавік 2008, 22:10\nЯк паведаміў Радыё Свабода старшыня аршанскай гарадзкой арганізацыі Партыі БНФ Алесь Шутаў, у гараджан гэты праект выклікаў хвалю абурэньня. Пратэст супраць будаўніцтва прыбіральні выказалі супрацоўнікі музэя Уладзімера Караткевіча, а таксама грамадзкасьць горада. Пад зваротамі да старшыні гарсавету Віталя Сівакова й старшыні гарвыканкаму Мікалая Лісоўскага ўжо падпісаліся больш за сотню аршанцаў, якія патрабуюць перанесьці будаўніцтва ў іншае месца.\nАелсь Шутаў кажа, што збор подпісаў пад лістамі пратэсту працягваецца, бо практычна кожны жыхар Воршы ведае свайго славутага земляка і ўзьвядзеньне грамадзкай прыбіральні насупраць помніка Уладзімеру Караткевічу людзі лічаць кашчунным.\nПомнік пісьменьніку быў узьведзены ў 1992 годзе недалёка ад таго месца, дзе стаяла хата сям'і Караткевічаў. Сюды прывозяць турыстаў, прыводзяць на экскурсіі школьнікаў. Каля помніка ці не круглы год ляжаць жывыя кветкі, а на ўгодкі пісьменьніка тут праходзяць літаратурныя чытаньні.\nПаводле зьвестак некаторых гараджанаў, якія тэлефанавалі ў гарвыканкам і выказвалі абурэньне з нагоды недарэчнага будаўніцтва, гарадзкія ўлады разглядаюць мажлівасьць перанясеньня помніка ў іншае месца. Спыніць узьвядзеньне прыбіральні чыноўнікі пакуль адмаўляюцца: кажуць, што ў гэты праект ўжо ўкладзеная пэўная сума грошай, выдаткаваная на сёлетнія "Дажынкі".


Музей беларускага народнага мастацтва быў адкрыты 12 снежня 1979 г. Размясціўся ў былым Крыжагорскім касцёле, пабудаваным у 1862 годзе, і размешчаны на тэрыторыі алімпійскага спартыўнага комплексу «Раўбічы» ў 20 км ад Мінска. Пісьмовыя помнікі, што дайшлі да нашых дзён, распавядаюць пра незвычайная сітуацыі, якія паспрыялі таму, што гэта месца стала святым і вельмі папулярным сярод мясцовых жыхароў. Паводле легенды, прычынай будаўніцтва першага храма, датаванага 1650 годам, было ўзнікненне мясцовага вобраза іконы Божай Маці Млекакормячай, якая абараніла мясцовага шляхціца Лукаша Халяву падчас страшэннай навальніцы. З цягам часу колькасць вернікаў павялічылася, і з’явілася патрэба ва ўжо больш грунтоўным храме. У 1858 годзе біскуп мінскі, ксёндз Вайткевіч урачыста асвяціў краевугольны камень у падмурак будучай святыні, і да 1862 г. будаўніцтва новага каменнага касцёла было завершана. З 1866 г. храм асвяцілі ў праваслаўную Успенскую царкву, якая і дзейнічала да пачатку 30-х гадоў XX стагоддзя. Знаходзячыся шмат гадоў без рамонту, будынак сур’ёзна пацярпеў, і да 1970-х гг. па яго аднаўленні нічога не было зроблена.\nІдэя стварэння Музея беларускага народнага мастацтва ў сценах разбуранага былога Крыжагорскага касцёла належала намесніку дырэктара па навуцы Дзяржаўнага мастацкага музея БССР І.М. Паньшынай і старэйшаму навуковаму супрацоўніку аддзела дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва Т.І. Сцёпінай. Канцэпцыю рэстаўрацыі і размяшчэння экспазіцыі ў культавым будынку падтрымала дырэктар Дзяржаўнага мастацкага музея Алена Васільеўна Аладава. Першапачаткова было вырашана знесці падмурак і сцены, якія захаваліся, бо на той момант страты будынка складалі звыш 80%. Толькі ліст А.В. Аладавай на імя П.М. Машэрава, а таксама асабістае ўмяшанне кіраўніка БССР перашкодзілі поўнаму знішчэнню Крыжагорскага касцёла. Групу рэстаўратараў узначаліла архітэктар Л.У. Паўлава. Па праекту заслужанага архітэктара БССР В.М. Аладава да асноўнага аб’ёму касцёльнага будынка з боку апсіды быў дададзены прастакутны ў плане аб’ём, дзе размясціліся дадатковыя выставачныя плошчы і бытавыя памяшканні. У розныя гады Музей беларускага народнага мастацтва ў Раўбічах узначальвалі Таццяна Іванаўна Сцёпіна, Валянціна Рыгораўна Пісарэнка, Святлана Васільеўна Крэль, Вольга Леанідаўна Залуцкая.\nЭкспазіцыя музея знаёміць з традыцыйным народным мастацтвам ХVI – пачатку XX стагоддзя і з творамі сучасных майстроў, якія працуюць у найбольш распаўсюджаных відах народнага мастацтва: ткацтве, ганчарстве, разьбе і роспісу па дрэве, пляценню з саломы і лазы. Ткацтва – адзін з самых старажытных відаў народнага мастацтва. Стагоддзямі складваліся спосабы апрацоўкі лёну і воўны, тэхнікі і прыёмы ткацтва, тыпы адзення, а таксама звычаі і абрады, у якіх даматканым абрусам, ручнікам, кашулям, плеценым і тканым паясам адводзілася значнае месца. У экспазіцыі прадстаўлены традыцыйныя касцюмы канца XIX – пачатку XX ст., ручнікі і дэкаратыўныя тканіны ХХ стагоддзя з розных рэгіёнаў Беларусі. Непаўторнасць народнага адзення прадыктавана яе прызначэннем і рэгіянальнымі асаблівасцямі традыцый. Для Беларусі характэрна выкарыстанне льняной тканіны з вышытым альбо тканым узорам чырвонага колеру. Валодаючы ўсімі вядомымі тэхнікамі ткацтва, выкарыстоўваючы ў асноўным спалучэнне адбеленага і неадбеленага лёну з чырвонымі баваўняных ніткамі, ткачыхі дасягалі дзіўнай разнастайнасці дэкору. Вырабы з ваўняных тканін – посцілкі і спадніцы – шматколерныя. Выкананы яны большай часткай самымі простымі прыёмамі перапляцення нітак. Варыянтнасць дасягаецца камбінацыяй рознакаляровых нітак утка і асновы. З’яўленне ў беларускай вёсцы ў 80-я гады ХIХ стагоддзя фабрычных тканін і штучных фарбавальнікаў у значнай ступені паўплывала на каларыт тканых вырабаў і характар адзення. Старадаўні галаўны ўбор ручніковага тыпу выцясняецца фабрычнымі шаўковымі, паркалёвымі і ваўнянымі рознакаляровымі хусткамі. З фабрычнай тканіны – сукна, аксаміту, шоўку – шыюць камізэлькі, упрыгожваючы іх тасьмой, па-майстэрску ўплятаючы ва ўзор металічныя гузікі і кнопкі. Заканамерная эвалюцыя арнаменту, каларыту і тэхнікі ткацтва посцілак. Іх мастацкая форма склалася ў першай палове ХХ стагоддзя. Побач з традыцыйным бытавым начыннем экспануюцца царскія вароты канца ХVIII – пачатку XX стагоддзя. Майстар выкарыстоўвае некалькі элементаў пляцення, з якіх складаецца мудрагелісты ўзор з зубчыкаў і квадратаў розных памераў. У сярэдзіну кожнага квадрата змешчаны кавалачак яркага каляровага сукна. Залацістая салома служыць яму своеасаблівай аправай, імітуючы золата, а кавалачак каляровай тканіны замяніў каштоўныя камяні. Царскія вароты – выдатны прыклад высокаразвітога мастацтва пляцення з саломы. Беларускія майстры ўнеслі значны ўклад у гісторыю мастацтва разьбы па дрэве. «Беларуская рэзь» згадваецца ў дакументах ХVII стагоддзя, калі ў Маскоўскай дзяржаве пры «Палаце разьбяных і сталярных спраў» сталі працаваць беларускія разьбяры, упрыгожваючы іканастасы ў Ізмайлаве, Данскім і Новадзявочым манастырах, выконваючы работы ў Каломенскім палацы. Вялікую цікавасць уяўляюць творы сельскіх майстроў, якія працавалі па замове аднавяскоўцаў з в. Нягневічы, Забалацце, Мяжэвічы і стварылі разьбяныя царскія вароты і скульптуру ХVIII – пачатку ХХ стагоддзяў. У іх пры адрозненні творчых манер захоўваюцца агульныя рысы, уласцівыя ўсім творам народных майстроў. Іх аб’ядноўвае веданне пластычных уласцівасцяў матэрыялу. Да канца ХIХ стагоддзя старадаўняе мастацтва разьбы па дрэве захавалі толькі асобныя майстры. Яны рэзалі скульптуру для сельскіх капліц, а таксама лялек для народнага тэатра – батлейкі. Сучаснае мастацтва разьбы па дрэве прадстаўлена работамі вядомых у рэспубліцы самадзейных разьбяроў – А.Ф. Пупко, В.В. Альшэўскага, К.К. Казялко, якія працягваюць слаўныя традыцыі беларускай разьбы. Ганчарныя вырабы ў калекцыі музея адносяцца да ХХ стагоддзя. Чыгуны і макітры для прыгатавання ежы, міскі, збаны і гладышы для малака, глякі і слоікі для захоўвання прадуктаў, свістулькі і гліняныя цацкі майстры ўпрыгожвалі самымі простымі спосабамі, вядомымі ўсім ганчарам свету: абваркай, томленасцю, роспісам па тэракотавай паверхні, пакрыццём палівай. Бытавое ганчарнае начынне беларусаў амаль не мае роспісу. Дэкаратыўнасць дасягаецца элементарнымі прыёмамі. Прыроджанае пачуццё формы, прафесійнае валоданне матэрыялам падказваюць майстру неабходны варыянт дэкору. Дастаткова разнастайныя і прыцягваюць сваёй функцыянальнасцю і прастатой дэкору чорналашчоная кераміка Пружанаў; светлы, тэракотавы з чырвонай размалёўкай з канцэнтрычных колаў і «косак» посуд Гарадной; гарадокскае начынне, пакрытае свабодна разлітай па форме каляровай палівай. Асаблівую групу помнікаў у экспазіцыі складаюць вырабы Івянецкай фабрыкі, якая з невялікай саматужнай арцелі ператварылася ў вядучы цэнтр мастацкага ганчарства ў Беларусі. У музеі прадстаўлены работы аднаго са стваральнікаў арцелі ў Івянцы – В.Ф. Кулікоўскага, а таксама І.М. Маўчановіча, М.М. Звярко, А.В. Пракаповіча, якія працуюць у традыцыях старой івянецкай керамікі і адраджаюць забытае мастацтва вырабу фігурных пасудзін у выглядзе бараноў, мядзведзяў, зуброў.


Кітай Custom Foundation Private Label Matte Foundation Поўнае ахоп веганскі асновы пастаўшчыкоў фабрыкі і пастаўшчыкоў | Iris Beauty\nКарыстальніцкі танальны крэм прыватнай маркі матавай асновы поўны ахоп пастаўшчыкоў веганскі асновы\nЛёгкая аснова з выдатным пакрыццём і матавым пакрыццём. Поўнае пакрыццё таксама дапамагае кантраляваць бляск і матыруючы ваш колер асобы на працягу ўсяго дня. Але гэта не спыняецца: гэты класічны танальны крэм падыходзіць для нармальнай, тоўсты, камбінаванай і адчувальнай скуры.\nВадкая аснова мае тонкую і мяккую тэкстуру, добрая расцяжымасць, лёгка адштурхоўваецца, не зліпаюцца і забяспечвае поўнае пакрыццё. Ён можа эфектыўна закрыць дэфекты скуры, такія як шнары ад вугроў, цёмныя плямы на твары, цёмныя кругі пад вачыма, няроўны тон скуры і пашыраныя пары. Робіць колер асобы больш яркім і светлым, дзякуючы чаму скура выглядае цалкам натуральна.\nВадкі танальны крэм валодае ўвільгатняе і водозащищающей функцыяй. Ён змяшчае адбельваюць і ўвільгатняюць і аднаўляюць інгрэдыенты, якія абараняюць скуру, пакрываюць тонкія лініі і маршчыны і робяць вашу скуру больш дасканалай.\nДоўгаўстойлівая, воданепранікальная і ўстойлівая да поту формула дазваляе падтрымліваць прыгажосць макіяжу на працягу ўсяго дня. Лёгкая аснова для догляду можа павялічыць бляск, асвятліць тон скуры і зрабіць скуру шаўкавістай гладкай. Партатыўны дызайн, пачаткоўцы могуць лёгка выкарыстоўваць яго, падыходзіць жанчынам з рознымі адценнямі скуры.\nНазва прадмета Падмурак\n2. Веганскі / без парабенов / без алею\n4. Гладкае, поўнае пакрыццё\n5. Для ўсіх тыпаў скуры\n2.Пытанне: колькі кветак у вас ёсць для асновы?\nA: Колеры падмурка ўсяго ў нас ёсць 30 колераў на ваш выбар, таксама мы можам наладзіць вашыя ўласныя колеры.\nПапярэдні: Макіяж палітра ценяў для стагоддзе настроены прыватныя лэйблы маляўнічая палітра ценяў для стагоддзе без жорсткасці\nДалей: Аптовая аснова для макіяжу на заказ веганская аснова зрабіце свой уласны лагатып арганічнай асновы прыватнай маркі\nпадмурак поўнае покрыва\nпрыватная марка фонду\nпадмурак поўнага пакрыцця\nфонд прыватнай маркі\nматавая аснова прыватнай маркі\nЗавадская прамая продаж падмурак парашок Наладзіць ...


Канвертаваць Паўночнакарэйскіх прэч (KPW) і Унцыі медзі (XCP) : Калькулятар абменнага курсу\nПаўночнакарэйскіх прэч (KPW) і Унцыі медзі (XCP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Паўночнакарэйскіх прэч і Унцыі медзі пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 23 люты 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Паўночнакарэйскіх прэч. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Унцыі медзі валюты па змаўчанні. Націсніце на Унцыі медзі або Паўночнакарэйскіх прэч канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nПаўночна карэйскіх прэч гэта валюта, у Паўночная Карэя (Карэйская Народна-Дэмакратычная Рэспубліка Карэя, КП, ФРК). Сімвал KPW можа быць запісаная Wn. Сімвал XCP можа быць запісаная Cu Oz. Паўночна карэйскіх прэч дзеліцца на 100 chon. Абменнага курсу Паўночна карэйскіх прэч Апошняе абнаўленне 23 люты 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Унцыі медзі Апошняе абнаўленне 23 люты 2020 ад Лонданская біржа металаў. KPW каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў. XCP каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


ALKOZERON у Брэсце купіць ад 5Руб.\nАфіцыйны сайт Alkozeron\nAlkozeron у Брэсце\nСродак для лячэння алкагалізму\nНовае сродак для лячэння алкагалізму! Alkozeron - капсулы, якія назаўсёды заблякуюць непераадольнае жаданне выпіць.\nВажна ведаць! Беларусь - краіна, дзе Alkozeron даступны для продажу толькі праз афіцыйны сайт. Кошт* вытворцы - 5Руб..\nКаб набыць капсулы ў Брэсце, у форме замовы выкарыстоўвайце форму для замовы і калі ласка, увядзіце дадзеныя для замовы. У плыні гадзіны з Вамі звяжацца менеджэр для кансультацыі па заяўцы на куплю, ўдакладніць умовы дастаўкі і іншыя дэталі.\n* Дзейнічае ва ўсіх населеных пунктах. Аплата адбываецца на пасылку накладзеным плацяжом.\nАКЦЫЯ -50% - як атрымаць капсулы па выгаднай цане удакладняйце ў мэнэджара\nДзе купіць у Брэсце Alkozeron\nСродак для лячэння алкагалізму Alkozeron - капсулы, якія хутка пазбавяць ад залежнасці і вернуць Вас да нармальнага жыцця!\nВажна ведаць! Беларусь - краіна, дзе за мінулы год былі выяўленыя выпадкі пакупкі падробак па афіцыйнай цане. Таму шануйце асцярожнасць. Купіць арыгінальныя капсулы Alkozeron у Беларусі можна толькі пад заказ праз наш афіцыйны сайт. Пакіньце заяўку на нашым сайце, паказаўшы імя і нумар тэлефона, дачакайцеся званка аператара, які стэлефануецца з Вамі ў самы кароткі тэрмін для ўдакладнення дэталяў.\nПрацуем без перадаплаты! Вырабляецца пасля атрымання пасылкі Вы зможаце аплаціць заказ. Цана без уліку дастаўкі - 5Руб..\nЗвяртаем увагу, дзейнічае АКЦЫЯ - Купіць Alkozeron са зніжкай -50%. Тэрміны акцыі абмежаваныя. Ужо цяпер запоўніце Вашыя дадзеныя ў форму замовы, каб набыць капсулы для лячэння алкагалізму па самай выгаднай цане.\nЯк зрабіць заказ з дастаўкай у Брэсце\nКаб замовіць Alkozeron у Брэсце запоўніце Вашыя дадзеныя ў форму замовы. Пасля пацвердзіце заказ, і ўжо праз некалькі дзён* аплаціце пасылку пры атрыманні на пошце ці кур'ерам на бліжэйшай пошце.\nКошт за дастаўку поштай ці кур'ерам можа адрознівацца ў залежнасці ад горада, не ўключана ў кошт капсул, аплачваецца дадаткова накладзеным плацяжом.\n* Брэст - дастаўка ажыццяўляецца на працягу 2-3 рабочых дзен.\nІншыя гарады ў Беларусі дзе можна купіць Alkozeron\nГарады ў Беларусі дзе можна купіць Alkozeron Alkozeron\nAlkozeron у Мінску Alkozeron у Гродне\nAlkozeron у Гомелі Alkozeron у Віцебску\nAlkozeron у Магілёве\nЯкі алкаголь самы бясшкодны?\nЯкі алкаголь можна піць без шкоды для здароўя? Якія напоі лічацца самымі карыснымі?\n3 кастрычнік 2020\nКалі можна піць алкаголь пасля прыёму антыбіётыкаў?\nПраз колькі дзён пасля лячэння антыбіётыкамі можна піць спіртныя напоі? Якія антыбіётыкі катэгарычна нельга спалучаць з алкаголем: пералік сродкаў. Магчымыя наступствы сумяшчэння.\n28 снежні 2020\nЯк наогул не піць алкаголь?\nШкодныя звычкі і іх уплыў на здароўе. Чаму ў людзей з'яўляецца залежнасць ад алкаголю, курэння і наркотыкаў і як лячыць гэтыя хваробы?\n14 ліпеня 2020\nЗамовіць у Брэсце Alkozeron


«Там зараз самыя лепшыя людзі нашай краіны» - Хартия'97 :: Новости Беларуси - Белорусские новости - Новости Белоруссии - Республика Беларусь - Минск\nХартыя 18 мая 2021, вторник, 16:57\n«Там зараз самыя лепшыя людзі нашай краіны»\nЖонка Паўла Севярынца Вольга чакае яго ля менскага ізалятара часовага ўтрыманьня на завулку Акрэсьціна. 22 ліпеня 2020 году. Фота — Надзея Бужан, «Наша Ніва»\nДзеля Беларусі яны ўсё зрабілі слушна.\nЧаму людзі на волі сілкуюцца энэргіяй і аптымізмам ад тых, хто за кратамі? Што палітвязьні даюць грамадзтву — і чым тыя, хто на волі, могуць дапамагчы палітычным зьняволеным? Ці ёсьць эмпатыя да палітвязьняў сярод турэмнікаў? І чаму родным зьняволеных ня варта замоўчваць сваю бяду?\nПра гэта на сайце «Радыё Свабода» разважаюць жонкі палітвязьняў Паўла Севярынца, Міколы Статкевіча і Ігара Лосіка — Вольга Севярынец, Марына Адамовіч і Дарʼя Лосік.\n«Там зараз самыя лепшыя людзі нашай краіны, якія заслугоўваюць абсалютнай павагі»\n— Я неаднойчы сутыкалася зь нібыта парадаксальнай зьявай — людзі, якія на свабодзе, сілкуюцца энэргіяй і аптымізмам ад тых, хто за кратамі. Пра гэта часта гавораць людзі, якія сустракаюць вязьняў пасьля сутак, яны сьведчаць, што ў іх стала значна больш веры пасьля размовы з чалавекам, які толькі выйшаў з-за кратаў. Веру і надзею многія атрымліваюць зь лістоў палітвязьняў. Падавалася б, павінна было б быць наадварот. Як бы вы патлумачылі гэтую зьяву?\nМарына Адамовіч: Людзі, якія за кратамі, у абсалютнай большасьці ўсьведамляюць, за што і чаму яны там знаходзяцца. Яны разумеюць і ведаюць, што дзеля Беларусі яны зрабілі ўсё слушна і працягваюць рабіць усё слушна. Яны сядзяць за свае перакананьні. І гэта вельмі мацуе. І пекла, і рай мы носім у сабе. І яны спрабуюць умацаваць нас.\nПамятаеце, як Ігар Ільяш перадаў адказ Каці Андрэевай на пытаньне турэмшчыкаў, ці варта яно таго было. І Каця, і многія іншыя кажуць: «Варта было». Варта было за сваю радзіму, за перакананьні, за сваю мару аб цудоўнай краіне, якую мы заслужылі. Я думаю, што 2020 год паказаў, што беларусы вельмі заслужылі тую цудоўную краіну, за якую мы зараз змагаемся.\nКалі ты ўжо за кратамі, усе твае сілы сабраныя на тое, каб змагацца. Людзі, якія там, робяць для перамогі, мабыць, нашмат больш, чым многія з нас тут. Гэта і наш досьвед 2010–2015 гадоў, і сёньняшні досьвед. Сапраўды, там зараз самыя лепшыя людзі нашай краіны, якія заслугоўваюць абсалютнай павагі.\nЯ зьвяртаюся да блізкіх людзей, якія саромеюцца чамусьці зь нейкіх варʼяцкіх прычын сваіх родных, якія абвінавачваюць іх — «сам вінаваты, няма чаго было лезьці». Яны павінны ўсьвядоміць, што гэта найлепшыя людзі, што іх учынкі вартыя любой павагі, што ніводзін зь беларусаў, якіх цяпер трымаюць за кратамі, не зрабіў нічога такога, што выходзіла б за межы неабходнай абароны альбо прадухіленьня іншага, больш цяжкага злачынства. Гэта людзі, якія змагаліся і змагаюцца за нашу радзіму, за нас усіх, хто цяпер на волі.\n«Ім трэба быць сьцятымі, як кулак, увесь час»\nВольга Севярынец і яе сын Францішак\nВольга Севярынец: Ахвяра, якую нашы родныя за кратамі прыносяць, настолькі канцэнтраваная, і яна нашмат больш важная, калі параўноўваць яе зь дзеяньнямі, якія мы можам тут рабіць. Яны робяць усё тое, на што яны здольныя зараз у канкрэтны момант. У нас ёсьць нейкія справы, мы нечым іншым можам займацца, мы забываемся, складаем рукі, пакідаем сваю барацьбу. А іх барацьба — няспынная. Ім трэба быць сьцятымі, як кулак, увесь час, і таму яны зь сябе прадукуюць усё самае лепшае, што ў іх ёсьць, бо гэта моцныя, сьветлыя, цудоўныя людзі, таму яны ў крытычнай сытуацыі самае лепшае, сьветлае і аддаюць.\nЗь іншага боку, у такіх умовах, у турме, чалавек заўсёды бліжэй да Бога, таму гэта і духоўная праца, і сьветлыя думкі. Ведаю, што многія з тых, хто сядзіць, чытаюць Біблію, асэнсоўваюць, прапускаюць празь сябе. Зразумела, што тады найлепшае з чалавека выходзіць. Таксама гэта і жаданьне не засмучаць сваіх блізкіх. Яны разумеюць, што як мы павінны тут трымацца дзеля іх, так і яны там павінны дзеля нас таксама трымацца.\nМожа, у іх няма нашых вечных арэляў, бо ў нас інфармацыя адусюль ідзе і мы то паміраем, то ўваскрасаем, а яны ў вакуўме — можа, ён іх і ратуе дзесьці. Яны змагаюцца, робяць тое, што могуць, і ня трацяць свае сілы на гэтыя арэлі, якія нічога ня значаць. Мы прыносім ахвяру сваімі пакутамі, цярпеньнем, перажываньнямі, і іх ахвяра большая, і гэта самае магутнае, што мы можам зараз Беларусі прынесьці. Вышэй толькі сьмерць.\n«Яго незламанасьць натхняе людзей навокал, а ён натхняецца падтрымкай»\nДарʼя Лосік: Галоўнае, што Ігар не зламаўся пад тым ціскам, які быў на яго гэтыя 10 месяцаў. Яго ламалі, каб ён у нечым прызнаўся (у чым прызнавацца, калі ты нічога не ўчыніў?), а ён усё роўна гэтага не зрабіў, двойчы галадаў, на знак пратэсту ўскрываў сабе вены. Зламаць яго не атрымалася. Нармальны чалавек ня можа прызнацца ў тым, чаго не рабіў. І гэтая яго незламанасьць, напэўна, нечым натхняе людзей навокал. А ён натхняецца падтрымкай...\nКалі яму ішлі сотні лістаў, Ігар проста атрымліваў асалоду, адкрываючы кожны канвэрт, яго гэта вельмі зараджала, што ён не застаўся без увагі. І, канечне, важная міжнародная ўвага з боку розных сэнатараў, дыпляматаў, сусьветных палітыкаў. Ён даведваецца пра гэта ў любым разе, і гэта не дае ўпасьці духам. Ён верыць цяпер не ў справядлівасьць судовай сыстэмы і дзейнай улады (усё даўно растаптана), ён верыць у тое, што міжнародныя арганізацыі могуць аказаць моцны ціск на дзейны рэжым хаця б проста для таго, каб ён адпусьціў закладнікаў, невінаватых людзей, якія амаль год знаходзяцца ў жахлівых умовах пад магутным ціскам.\n14.05 США отрезали Лукашенко от главного источника валюты 76,728\n14.05 «Работа становится невыносимой»: подполковник милиции рассказал правду о ситуации среди силовиков 72,806\n14.05 Белорусских водителей на границе ждет новый «сюрприз» 71,192\n12.05 Карбалевич: Между Путиным и Лукашенко происходит что-то странное 69,542\n16.05 «Конец временщика: опального Лукашенко обложили со всех сторон» 61,350\n14.05 Удалось нашкодить «Шкоде»? 61,330\n13.05 «С дисциплиной в минском ОМОНе полный ахтунг» 56,546


Затрыманні працягваюцца па ўсёй Беларусі 20-21 верасня Дапоўнена - Віцебская вясна\nПраваабарончы цэнтр "Вясна" працягвае збіраць факты палітычнага пераследу па ўсёй краіне за 20 і 21 верасня. Грамадзян, па-ранейшаму, затрымліваюць, праводзяць ператрусы, ціснуць на палітвязняў і ўжываюць іншыя формы ціску за іх актыўную пазіцыю і незадаволенасць дзеяннямі ўлады. Калі вас ці вашых блізкіх затрымалі, паведамляйце нам:\nПератрус у Наваполацку\nУ Наваполацку 21 верасня КДБ прыйшоў з ператрусам у кватэру старшыні Беларускага незалежнага прафсаюза «Нафтана» Вольгі Брыцікавай, паведамляе «Рабочы Рух».\n20 верасня ў Віцебску затрымалі мінімум восем чалавек. Сярод затрыманых – Канстанцін Бадэ, Дзмітрый Карнеенка. Вядома, што некаторыя з затрыманых раней прыцягваліся да адказнасці па адміністрацыйным артыкуле 24.23 КаАП. Прычыны затрымання высвятляюцца.\nЗатрыманне ў Бабруйску\n18 верасня ў Бабруйску ў сябе дома затрымалі 30-гадовага Арцёма Мархасёва. Таксама ў яго кватэры быў праведзены ператрус. Пазней у інтэрнэце з'явілася "пакаяльнае відэа" з ім. Вядома, што яго абвінавачваюць у адміністраванні тэлеграм-чата «Бобруйск Белая церковь».\nСемярых мінчукоў, якіх затрымалі за размаляваныя цюкі з сенажом, узялі пад варту і змясцілі ў турму. Сярод іх сям’я і бацькі непаўнагадовых дзяцей\n2 верасня прэс-служба МУС паведаміла, што каля трасы М1 ноччу былі затрыманыя чатыры мужчыны і тры жанчыны з Мінска ва ўзросце ад 27 да 51 года. Прычынай затрымання стала размалёўванне на полі больш за 80 цюкоў з сенажом. Супраць затрыманых распачалі крымінальную справу па ч. 2 арт. 339 Крымінальнага кодэкса (злоснае хуліганства).\nПраваабаронцам «Вясны» стала вядома, што затрыманыя Аляксандр Бабко, Ігар Мыслівец, Алена Дзядзюля, Вольга Дубовік, муж і жонка Андрэй і Кацярына Арыко, Максім Дубешка.\nПасля затрымання іх даставілі ў Дзяржынскі РАУС, дома ў іх былі праведзеныя ператрусы. Да суда ім усім абралі меру стрымання ў выглядзе заключэння пад варту і змясцілі ў жодзінскую турму №8. Ім пагражае да шасці гадоў пазбаўлення волі. У некаторых затрыманых ёсць непаўнагадовыя дзеці.\nНа выходных былі затрыманыя работнікі «Гродна Азот»\nПагерыла Андрэй і Жураўкоў Уладзімір знаходзяцца ў ІЧУ, Шэлест Сяргей паспеў пакінуць краіну. Усе гэтыя хлопцы працавалі ў адным з асноўных цэхаў заводу – Аміяк-3.\nУ 2020 годзе Уладзімір заявіў у відэа пра сыход у стачку. Шэлест і Пагерылавывесілі нацыянальны сцяг Беларусі на тэлевізійнай вышцы ў Горадні на вышыні 150 метраў, за што былі затрыманыя, звольненыя і адседзелі суткі. Чаму мужчынаў затрымалі цяпер – не вядома.\nКрыніца: Затрыманні працягваюцца па ўсёй Беларусі 20-21 верасня Дапоўнена


ВЫБАРЫ ВІП-ГАСПАДЫЦЫ - РЭЛЕЙ ТЕЛЭС\nBy Alejandroeb On Люты 19, 2020\nУ рамках свайго моцнага развіцця і ўмацавання сваёй каманды SESAME Financial Services набірае VIP-хостэс з горада Яунде.\nМінімальнае даследаванне: BACCALAUREATE\nУзрост: 21-25 гадоў\nДобрае фізічнае прадстаўленне.\nБельгія: “Канец” гаспадыні бараў Льежа пры Дзяржсавеце\nПрапанова вакансіі для гаспадынь / сакратароў…\nПатрабуецца якасць :\nВы даступныя, гасцінныя, усмешлівыя, у вас добрая адаптыўнасць і навыкі міжасобасных зносін.\nВы ведаеце, як працаваць у камандзе і быць эфектыўным у задавальненні кліентаў, вы шукаеце структуру, якая дазваляе вам праявіць увесь свой патэнцыял і да якой вы зможаце данесці свае ідэі і свае навыкі.\nВы зацікаўлены ў пазіцыі, дашліце нам хутка сваё рэзюмэ і поўнае фота па электроннай пошце альбо звяжыцеся з намі непасрэдна па тэлефоне.\nМесца працы: Яунде\nПадаць заяўку на гэтую працу http://www.akwajobs.com/job/recherche-hotesses-vip#.Xk1fmWhKjIV\nТэст: хто стане вашым кандыдатам у прэзідэнты да 2022 года?\nЦі можа Litecoin дасягнуць новага максімуму за ўвесь час у 2020 годзе? - Заклёпкі\nПрапанова вакансій для сакратароў прыёму / сакратара


23 ліпень 2016, 21:03\n«Цяпер ідуць першачарговыя сьледчыя дзеяньні. Мы атрымліваем паказаньні тых, хто пражывае ў гэтым раёне, апытваем сьведак, у тым ліку і сумна вядомага расейскага каналу, які першым прыяжджае на месца нечаканых забойстваў, апытваем таксама блізкіх Паўла», — паведаміў Юры Луцэнка сёньня ў эфіры аднаго з украінскіх тэлеканалаў.\nПаводле яго, у панядзелак, 25 ліпеня, будуць заслуханыя першыя высновы супрацоўнікаў ФБР, якія далучаныя ў якасці спэцыялістаў у пытаньнях выбуха- і аўтатэхнічнай экспэртызы. «Яны нам дапамагаюць і ў аналізе атрыманых відэа», — дадаў генэральны пракурор.\nЮры Луцэнка адзначыў, што на пачатку наступнага тыдня да працы ў складзе апэратыўнай групы будуць дадаткова далучаныя сьледчыя Міністэрства ўнутраных спраў і Генэральнай пракуратуры.\nСьледзтва таксама правярае інфармацыю пра сачэньне за Паўлам і ягонай грамадзянскай жонкай Аленай Прытулай з боку прадстаўніка Нацыянальнай паліцыі Ўкраіны.\nЮры Луцэнка абурыўся публікацыяй у Інтэрнэце відэа зь месца стаянкі аўтамабіля напярэдадні злачынства. «Гэта забівае таямніцу сьледзтва і ўскладняе працу праваахоўных органаў. А тыя, хто знутры праваахоўных органаў такім чынам зарабляе сабе папулярнасьць на сяброўстве з журналістамі або нават грошы за сэнсацыйныя матэрыялы, — мы іх шукаем і яны будуць звольненыя з праваахоўных органаў», — пераконвае ён.\nРазьвітаньне з Паўлам Шараметам. ФОТА


Аналітыкі: рызыка глабальнай рэцэсіі высокая і ўвесь час расце\nАналітыкі: рызыка глабальнай рэцэсіі высокая і ўвесь час расце – belsat.eu\nЗапавольванне тэмпаў росту кітайскай эканомікі можа адбіцца на ўсім астатнім свеце.\nАналітыкі карпарацыі «Citigroup» б’юць трывогу. Іх непакоіць рызыка глабальнай рэцэсіі, якая працягвае расці. На думку аналітыкаў, глабальны эканамічны рост сёння няпэўны. Пасля 2-3 гадоў адноснага спакою існуе высокая рызыка, што сусветная эканоміка запаволіцца і пачне скарачацца.\nГалоўным аргументам такога тэзіса з’яўляецца Кітай, у якім штомесяц усплываюць дадзеныя наконт меншага росту ВУП у параўнанні з тым, што планаваўся.\n«У доўгай перспектыве сусветная эканоміка адчуе запавольванне ў Кітаі, а таксама празмерныя запазычанасці ў шмат якіх краінах і сектарах», – мяркуюць аналітыкі «Citigroup».\nЯны дадаюць, што дадатковай рызыкай з’яўляецца і геапалітычная няпэўнасць.\nПаводле аналітыкаў «Citigroup», сусветная эканоміка будзе развівацца з тэмпам росту 2,5 %, а не 2,7 %. Але і гэтыя лічбы могуць аказацца неактуальнымі, калі аслабленне ў Кітаі моцна адаб’ецца на гаспадарках іншых краінаў.\nНМ, belsat.eu, паводле Bloomberg, cnbc.com, tvn24bis.pl\nКаірскі транзіт. Што Лукашэнка рабіў у Егіпце?\nПраз каронавірус продаж аўтамабіляў у КНР упаў на 92 адсоткі\n15:25 Гурток (L’atelier), м/ф цяпер\n17:20 Гісторыя пад знакам Пагоні (спазнаваўчая праграма): - Канстанцін Астрожскі і бітва пад Воршаю\n17:30 Ваенныя дзяўчаты (Wojenne dziewczyny), серыял