Ці ёсць альтэрнатыва інтэрнату для дарослых з цяжкай інваліднасцю? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Сацыяльная падтрымка » Ці ёсць альтэрнатыва інтэрнату для дарослых з цяжкай інваліднасцю?\nЦі ёсць альтэрнатыва інтэрнату для дарослых з цяжкай інваліднасцю?\nМіцю 26 гадоў. Ён не размаўляе, не чытае і не ўмее лічыць — інтэлектуальныя парушэнні з прычыны пашкоджання галаўнога мозга. Кантактуе з навакольнымі хлопец пры дапамозе жэстаў, няўцямных гукаў і піктаграм. Пры гэтым ён мае кішэнныя грошы, больш за тое, сам іх зарабляе! Працуе прыбіральшчыкам плюс на паліграфічным абсталяванні на сталічным прадпрыемстве «Арт-ідэя» робіць паштоўкі. У яго нават ёсць мабільны тэлефон! Ён тэлефануе маме — тая выдатна разумее ўсе яго гукі. Больш за тое, Міця, не ўмеючы чытаць і пісаць, можа самастойна пакласці грошы на тэлефон у банкамаце (яго навучылі адрозніваць купюры). Іншымі словамі, хлопец добра сацыялізаваны. Адзінае пытанне, якое да самага апошняга часу моцна мучыла яго маці: што з ім будзе далей, калі не будзе яе? Бо, нягледзячы ні на што, Міця ніколі не зможа жыць самастойна — ні ў 26 гадоў, ні ў 40...\n«Суседзі спачатку цураліся сына, а цяпер жартуюць, што зробяць яго швейцарам...»\nГэтае пытанне мучыць і тысячы іншых людзей — бацькоў такіх жа дзяцей. Усе яны баяцца, што іх сын (ці дачка) рана ці позна трапіць у інтэрнат.\nУявіце сваё жыццё ў пакоі, дзе ад 4 да 6 чалавек, прычым у дарослым інтэрнаце побач могуць жыць малады мужчына з інваліднасцю, які трапіў туды, калі яму споўнілася 18 гадоў, дзядуля з дэменцыяй, алкаголік або наркаман з рознымі расстройствамі... І вы ніколі больш не спытаеце: а чым яму будзе дрэнна ў інтэрнаце? І нават калі там створаны ідэальныя ўмовы — усё роўна ў інтэрнаце вы жывяце з тым, з кім, магчыма, не хацелі б жыць, снедаеце тым, што не хацелі б есці, паднімаецеся ранкам тады, калі, можа, не хацелі б уставаць. Вы цалкам залежны чалавек, і вашага меркавання ніхто не пытаецца...\n«Мой Міця прывык жыць у любові, — кажа Алена, яго маці. — У яго ёсць уласны пакой, свой гардэроб. Яго ведаюць усе суседзі, ён сам ходзіць у краму, ездзіць па горадзе з суправаджэннем. Мы з ім наведваем кафэ, удзельнічаем у розных спартыўных мерапрыемствах»...\nБудзем шчырымі, калі вы ніколі не сутыкаліся з такімі людзьмі раней, першай вашай рэакцыяй будзе, скажам так, некаторая насцярожанасць... Але дастаткова крыху паназіраць за імі, паспрабаваць паразмаўляць — і ўсе апасенні, як правіла, развейваюцца, нібы ранішні туман над раллёй.\n«Майго сына ні разу не пакрыўдзіў ні адзін сусед, яму ніколі не сказалі дрэннага слова ў краме, — кажа Алена. — Чаму я гэта ведаю? Таму што ён бы спалохаўся і больш туды не пайшоў бы. Але я з суседзямі спачатку вельмі шмат размаўляла. Так, яны па першым часе цураліся майго Міці. Але я ім тлумачыла: мой сын не размаўляе, не чытае, не піша. Але ён усё разумее, яго завуць Міця... І ён вітаецца з усімі, заўсёды адкрые дзверы ў пад'ездзе, калі хто ідзе, выкліча ліфт... Суседзі жартуюць, што зробяць яго швейцарам».\nУ 1991 годзе, калі нарадзіўся Міця, Алене прапанавалі здаць яго ў інтэрнат. Тады было так: альбо мама здае дзіця, якое нарадзілася з цяжкімі парушэннямі, туды, альбо сядзіць з ім дома, паставіўшы на сваім жыцці крыж. Алену не задаволіў ні адзін з гэтых варыянтаў. Міцю наогул пашанцавала, таму што яго мама аказалася не проста любячай і самаадданай, але і з актыўнай жыццёвай пазіцыяй.\nЦяпер яна, мабыць, адна з самых вядомых асоб сярод такіх жа бацькоў, а таксама прафесіяналаў, што займаюцца згаданай праблемай, і актывістаў грамадскіх арганізацый. Алена Цітова стаяла ля вытокаў і ўжо шмат гадоў з'яўляецца старшынёй «Беларускай асацыяцыі дапамогі дзецям-інвалідам і маладым інвалідам» («БелАДДІіМІ») — грамадскай арганізацыі, што аб'ядноўвае каля 3000 сем'яў, у якіх жывуць дзеці і маладыя людзі з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця.\n«Мы першымі ў краіне стварылі цэнтр для дзяцей-інвалідаў, якія лічыліся ненавучаемымі. Паралельна лабіравалі адкрыццё аналагічных па ўсёй рэспубліцы, а пачынаючы з 2000-х Цэнтры карэкцыйна-развівальнага навучання (ЦКРН) адкрыліся па ўсёй краіне, — расказвае Алена Цітова. — Пры іх адкрыліся класы, дзе маглі займацца дзеці з самымі цяжкімі парушэннямі. Зараз ужо ёсць і інтэграваныя групы. І ў аддзяленнях дзённага знаходжання сталі стварацца групы для самых цяжкіх выпускнікоў ЦКРН — цяпер дарослыя інваліды (1—2 групы, як правіла, з разумовымі абмежаваннямі) не сядзяць невылазна ў чатырох сценах»...\nДом-інтэрнат — ужо не адзінае выйсце\nВядома, людзі з разумовымі абмежаваннямі да канца жыцця маюць патрэбу ў суправаджэнні. Хоць бы таму, што нават з лёгкай ступенню абмежаванняў яны — патэнцыйныя ахвяры самых разнастайных ашуканцаў. Дамы-інтэрнаты і ўзніклі калісьці з мэтай абараніць такіх людзей. Тым не менш ужо 50—60 гадоў назад у Еўропе вялікія дамы-інтэрнаты сталі зачыняцца. Вядома, сваю ролю тут адыгралі гуманныя меркаванні, але ўсё ж на першым месцы стаялі эканамічныя прычыны.\nУтрымліваць чалавека ў інтэрнаце — гэта заўсёды дорага. Так, паводле звестак Міністэрства працы і сацабароны, месяц знаходжання дзіцяці ў доме-інтэрнаце абыходзіцца нашай дзяржаве ў 1018 рублёў. Кошт утрымання дарослага чалавека ў доме-інтэрнаце агульнага тыпу складае каля 767 рублёў, у псіханеўралагічным доме-інтэрнаце — каля 600 рублёў у месяц. Калі такі чалавек жыве ў сям'і, то дапамога па доглядзе інваліда першай групы (пры гэтым чалавек, які яго даглядае, не мае права працаваць) і пенсія па інваліднасці складаюць, па словах Алены Цітовай, у суме каля 443 рублёў. Пагадзіцеся, розніца ёсць.\nГэта ўжо разумее і дзяржава. З 2013 года ў нас у краіне з'явілася такое паняцце, як «суправаджальнае пражыванне інвалідаў». А ў апошнія гады пры ТЦСАН сталі адкрывацца аддзяленні суправаджальнага пражывання.\n«Цяпер, напрыклад, пажылая мама-пенсіянерка, якой ужо цяжка самой даглядаць такога сына, можа патэлефанаваць туды і сказаць: мне складана завесці яго ў паліклініку або прыгатаваць для яго абед... Заключаецца дагавор, і сацработнік будзе ажыццяўляць элементы таго догляду, які раней ажыццяўлялі бацькі, — кажа Алена Цітова. — Я лічу, што гэта самы лепшы шлях. Людзі з інваліднасцю застаюцца ў звыклым асяроддзі, дзе іх усе ведаюць. Калі вяртацца да майго сына... Дапусцім, нас з мужам не стане. Тады сацработнік дапаможа арганізаваць яму побыт».\nНаступным крокам, які, на думку Алены Цітовай, зробіць гэтую дапамогу больш таннай, стане аб'яднанне 5—7 такіх чалавек у адной вялікай кватэры. Людзі рознага ўзроўню інтэлектуальных парушэнняў змогуць жыць разам у суправаджэнні сацработніка і дапамагаць адзін аднаму.\n— Скажыце, ці не будуць пры гэтым у нейкай ступені ўшчэмленыя правы іншых, каму, можа быць, будзе некамфортна жыць па суседстве з такой кватэрай? — задаю пытанне Алене Цітовай.\n— У Германіі, напрыклад, калі дзесьці адкрывалася такая кватэра ці будаваўся дом, у першую чаргу расказвалі суседзям, якія і з якімі парушэннямі людзі будуць там пражываць. І што яны — не небяспечныя, не заразныя і г. д. Больш за тое, ім даваўся тэлефон арганізацыі, якая суправаджае пражыванне такіх людзей, і прасілі ў любой хвалюючай сітуацыі тэлефанаваць. Дарэчы, такое інфармаванне праводзілася яшчэ і з мэтай знайсці добраахвотных памочнікаў сярод суседзяў.\nНаогул, суседзі — гэта самая галоўная сіла пры суправаджальным пражыванні. І замежны вопыт, і вопыт нашай арганізацыі паказвае, што калі ўсё растлумачыць, то яны не толькі не супраць такога пражывання, але і імкнуцца дапамагчы гэтым людзям.\n«Бацькам асаблівых дзяцей вельмі важна прывучыць іх да як мага большай самастойнасці. Так, іх дзеці, нават стаўшы дарослымі, заўсёды будуць мець патрэбу ў суправаджэнні. Пытанне — наколькі яно будзе вялікае», — лічыць Алена Цітова.\nГэта ж датычыцца і выпускнікоў дзіцячых дамоў-інтэрнатаў. Цяпер пры іх ствараюцца аддзяленні суправаджальнага пражывання, дзе выхаванцаў рыхтуюць да самастойнага жыцця. А зусім нядаўна ў Полацку пры мясцовым ТЦСАН дабрачыннае грамадскае аб'яднанне «Свет без межаў» адкрыла інтэрнат для выпускнікоў дзіцячага дома-інтэрната. Пражываць там хлопцы і дзяўчаты будуць на працягу паўгода, пакуль не вырашаць пытанні з атрыманнем сацыяльнага жылля. Адначасова яны будуць навучацца прафесіі або працаваць, самастойна весці гаспадарку і адаптавацца да нармальнага жыцця.\nА яшчэ ў канцы снежня мінулага года ў Беларусі ўступіла ў сілу новая рэдакцыя Закона «Аб сацыяльным абслугоўванні», у якой прадугледжана і такая форма сацыяльнага абслугоўвання, як замяшчальная сям'я. Прыёмным членам такой сям'і можа стаць як пажылы чалавек старэйшы за 70 гадоў, так і адзінокі чалавек з інваліднасцю І або ІІ групы, з улікам медыцынскіх паказанняў і супрацьпаказанняў.\nІ хоць мы робім толькі першыя крокі ў гэтым кірунку, але альтэрнатыва інтэрнату ўжо ёсць.\nНамеснік начальніка галоўнага ўпраўлення сацыяльнага абслугоўвання і сацыяльнай дапамогі Мінпрацы і сацабароны Таццяна Фёдарава:\n— У выпадку, калі ў сям'і выхоўваўся інвалід з дзяцінства, які стаў дарослым, а яго бацькі памерлі, ёсць тры варыянты далейшага развіцця падзей.\nПершы варыянт. У выпадку цяжкага дыягназу і немагчымасці жыць самастойна чалавека з інваліднасцю могуць пазбавіць дзеяздольнасці ў судовым парадку. У такім выпадку яму павінен быць прызначаны апякун. Ініцыююць гэты працэс звычайна члены сям'і або хто-небудзь з сваякоў. Апякун з'яўляецца законным прадстаўніком інваліда, ён арганізуе яму жыццё, прымае за яго рашэнні, абавязаны абараняць яго правы. Чалавек пры гэтым застаецца жыць дома і ў дапамозе сацыяльнай службы не мае патрэбы.\nДругі варыянт. Чалавека з інваліднасцю пазбавілі дзеяздольнасці, у яго ёсць апякун і дадаткова аказваюцца паслугі тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва. Ён можа наведваць аддзяленне дзённага знаходжання для інвалідаў, яму могуць аказвацца паслугі суправаджальнага пражывання... Але ўсё гэта пры ўмове, што маецца хтосьці, хто нясе за яго адказнасць: плануе яго фінансы, аплачвае камунальныя плацяжы і г. д.\nУ гэтым выпадку апякун будзе арганізоўваць самастойнае пражыванне інваліда, а ТЦСАН аказваць паслугі суправаджальнага пражывання, гэта значыць дапаможа арганізаваць побыт такога чалавека. Тэрытарыяльны цэнтр арганізуе для яго паслугі асістэнта, якія прызначаны для адзінокіх і адзінока пражываючых інвалідаў I і II групы з разумовымі парушэннямі. Заключэнне аб тым, што чалавек мае патрэбу ў той ці іншай паслузе, даюць медыкі. Паслугі асістэнта аказваюцца бясплатна, але не больш як 60 гадзін у месяц, у адпаведнасці з індывідуальнай праграмай рэабілітацыі інваліда або заключэннем УКК.\nАкрамя таго, ТЦСАН можа даць памочніка інвалідам I групы з парушэннямі апорна-рухальнага апарату і інвалідам па зроку, а таксама перакладчыка мовы жэстаў інвалідам з парушэннямі слыху.\nТрэці варыянт. Калі не знайшлося нікога, хто захацеў бы апекаваць чалавека з інваліднасцю, орган апекі і папячыцельства можа выступіць з хадайніцтвам аб тым, каб накіраваць яго ў дзяржаўную ўстанову. Вось у такім выпадку чалавек з інваліднасцю і аказваецца ў псіханеўралагічным доме-інтэрнаце. Апекуном пры гэтым прызначаецца дырэктар дома-інтэрната.\nВядома, самым аптымальным варыянтам магло б стаць увядзенне інстытута персанальнага асістэнта інваліда, як у Еўропе. Гэта комплексна вырашыла б згаданую праблему. Магчыма, мы прыйдзем да гэтага. Работа па карэкцыі законаў, якія датычацца людзей з інваліднасцю, вядзецца пастаянна.\nНамеснік начальніка ўпраўлення арганізацыі сацабслугоўвання галоўнага ўпраўлення сацыяльнага абслугоўвання і сацыяльнай дапамогі Мікалай Арол:\n— Што датычыцца дзяцей, якія пражываюць у дзіцячых дамах-інтэрнатах, то ў 9 з 10 такіх устаноў ужо створаны моладзёжныя аддзяленні, гэта значыць, дасягнуўшы паўналецця, пастаяльцы не пераходзяць у дарослы дом-інтэрнат, а застаюцца жыць у звыклых умовах. І ва ўсіх дзіцячых дамах-інтэрнатах зараз створаны аддзяленні суправаджальнага пражывання — для тых маладых людзей, хто, па заключэнні медыкаў, пасля адаптацыі зможа жыць самастойна. Для іх ствараюцца ўмовы, максімальна набліжаныя да самастойнага жыцця: яны жывуць у асобных пакоях, самі сабе гатуюць ежу, прыбіраюць у пакоях і г. д. Падрыхтоўка да асобнага пражывання праходзіць паэтапна. На апошнім этапе маладых людзей вывозяць з дома-інтэрната, ствараюць розныя сацыяльныя сітуацыі і вучаць, як сябе паводзіць па-за межамі ўстановы (у банку, магазіне, тэатры і г. д.).\nТакім чынам ужо выйшлі з інтэрнатаў і жывуць самастойна каля 100 чалавек. Тут павінны падключыцца і мясцовыя органы, выдзяляць працоўныя месцы і жылплошчу (інтэрнат або спецыяльны дом), і грамадскія арганізацыі. А ў многіх жыллё маецца, і яны проста вяртаюцца дадому.\nФота Алены ЦІТОВАЙ\nЗагаловак у газеце: «Мой Міця прывык жыць у любові...»


Кіраўнік petitions.by: горш за ўсё чыноўнікі рэагуюць на звароты наконт мовы, «Пагоні» і бел-чырвона-белага сьцяга\n01 сьнежань 2016, 19:15\n«Пэтыцыі могуць быць эфэктыўным мэханізмам уплыву на дзяржаўныя органы, але чыноўнікі адмаўляюцца ісьці на саступкі, калі бачаць у зваротах палітычны падтэкст».\nТакую думку выказаў кіраўнік інтэрнэт-пляцоўкі petitions.by Уладзімер Кавалкін на прэзэнтацыі вынікаў першага году яе існаваньня.\nКавалкін кажа, што вынікі працы праекту абвяргаюць думку, што ствараць пэтыцыі — гэта марнаваць час. Паводле ягоных слоў, у 60% выпадкаў ад чыноўнікаў удаецца дамагчыся вырашэньня праблемы. Яшчэ 20–30% адказаў — гэта фармальныя адпіскі, а ў астатніх выпадках аўтары пэтыцыяў атрымліваюць разгорнутае тлумачэньне, чаму ім адмоўлена.\n«Чыноўнікі баяцца бунту, таму баяцца гучных зваротаў зь вялікай колькасьцю подпісаў. Я гэта заўсёды кажу: чым больш подпісаў зьбераце, чым большая будзе кампанія ў СМІ і сацсетках, тым лепш — большая будзе верагоднасьць таго, што чыноўнікі пачнуць баяцца нейкай агалоскі, нейкага бунту, і хутчэй будуць шукаць кампраміс і пойдуць на саступкі. Асабліва за апошні год я шмат бачыў: там, дзе сапраўды ёсьць добрае ядро сярод актыўных мясцовых жыхароў, хаця б чалавек 5–7, да іх адразу далучаюцца ўсе астатнія — яны бачаць, што яны не адны такія», — кажа ён.\nНайчасьцей вырашаюцца праблемы, зьвязаныя з дарогамі, транспартам, паркоўкамі, ЖКГ і іншымі лякальнымі пытаньнямі.\nГалоўны прынцып адбору пэтыцыяў для плятформы — іх адпаведнасьць Закону аб зваротах грамадзян і Крымінальнаму кодэксу.\nКалі сабраць усіх актыўных людзей Менску, то яны лёгка зьмесьцяцца ў невялікую актавую залю — чалавек на 200–300\nУсяго за год працы petitions.by было сабрана 30–35 тысяч подпісаў пад прыкладна 400 пэтыцыямі. Але ў цэлым грамадзянскую актыўнасьць беларусаў Кавалкін ацэньвае невысока:\n«Калі сабраць усіх актыўных людзей Менску, то яны лёгка зьмесьцяцца ў невялікую актавую залю — чалавек на 200–300. Актыўныя ж людзі — гэта ня тыя, хто падпісваецца, а тыя, хто стварае звароты, здольны завесьці і павесьці за сабой людзей».\nКавалкін кажа, што лепш за ўсё ў Менску рэагуюць на звароты ДАІ і адміністрацыі раёнаў у пытаньнях ЖКГ.\n«Сапраўды, ДАІ працуе ў пляне зваротаў добра — яны разглядаюць іх па сутнасьці, і там, дзе прапановы нармальныя, яны ідуць насустрач. Калі яны ня згодныя — яны не даюць фармальную адпіску, а шчыра тлумачаць, што і чаму», — кажа ён.\nГорш за ўсё рэагуюць улады на тыя звароты, якія чыноўнікі ўспрымаюць як палітычныя, хоць якраз палітычныя партыі і рухі плятформай petitions.by зусім не карыстаюцца, кажа кіраўнік праекту.\nУ інтэрвію Свабодзе Ўладзімер Кавалкін патлумачыў, на якога кшталту звароты чыноўнікі рэагуюць нэгатыўна:\n— Што чыноўнікі звычайна кваліфікуюць як палітычныя звароты?\n— Часьцей за ўсё гэта пэтыцыі, якія зьвязаныя з Пагоняй, бел-чырвона-белым сьцягам і беларускай мовай. Усё гэта яны асацыююць з палітычнай апазыцыяй. Усё тое, што па сьветапоглядзе падпадае пад інтарэсы апазыцыі, яны адразу пачынаюць успрымаць як палітычныя звароты. Ну вось, напрыклад, можна згадаць пэтыцыю Антона Матолькі наконт «Пагоні».\nАкрамя таго, яны кепска рэагуюць на патрабаваньні, зьвязаныя з вышэйшымі службовымі асобамі — міністрамі ці намесьнікамі міністра. Вельмі часта гэта таксама ўспрымаецца як палітыка.\n— А які адсотак вось такіх «палітычных» зваротаў у агульнай колькасьці пэтыцыяў?\n— Вельмі невялікі — каля 10, максымум 15%. Але паколькі яны звычайна дастаткова яскравыя, то складаецца ўражаньне, што іх шмат. Адсоткаў 80–85 — гэта бытавыя праблемы, мясцовыя, зьвязаныя з забудовай тэрыторыі ці прывядзеньнем тэрыторыі ў парадак і г. д.\n— Вы таксама казалі, што чыноўнікі вельмі ня любяць раскрываць інфармацыю пра нейкія фінансавыя выдаткі. Якія былі найбольш значныя і папулярныя звароты гэтага кшталту?\n— Сярод нядаўніх — пэтыцыя з просьбай апублікаваць суму выдаткаў на правядзеньне Ўсебеларускага сходу. Другое — гэта зварот з просьбай апублікаваць выдаткі на пошук дармаедаў (колькі чыноўнікі выдаткоўваюць на лоўлю дармаедаў). Гэта пэтыцыі, на якія не было атрымана адэкватнага адказу і па якіх можна нават спрабаваць судзіцца з чыноўнікамі, бо паводле закону яны абавязаныя гэтую інфармацыю прадстаўляць.\n— З вашага досьведу, якія дзяржаўныя органы ў Беларусі найбольш забюракратызаваныя — то бок часьцей за ўсё адказваюць адпіскамі?\n— Чым вышэйшы дзяржаўны орган, тым больш ён забюракратызаваны і кансэрватыўны. Ад мясцовых адміністрацыяў значна прасьцей чагосьці дабіцца, бо яны бліжэй да людзей, яны ведаюць, чаго людзі хочуць. А вось на ўзроўні міністэрстваў дабіцца чагосьці складаней, бо ў іх бюракратыя, кансэрватыўнасьць. Але і сярод міністэрстваў ёсьць больш адкрытыя і менш адкрытыя. Напрыклад, Міністэрства эканомікі і Міністэрства антыманапольнага рэгуляваньня і гандлю больш адкрытыя, Міністэрства фінансаў — жахліва закрытае. Што ні спытаеш у Мінфіна — заўсёды прыходзіць адпіска. Тое ж самае тычыцца Міністэрства па падатках і зборах. Нават часам МУС больш адкрыты, больш шчыра ідзе на дыялёг, чым Мінфін ці Міністэрства па падатках і зборах.\n— Якая была самая папулярная пэтыцыя, што сабрала найбольшую колькасьць подпісаў?\n— На дадзены момант гэта пэтыцыя Антона Матолькі пра тое, каб пры правядзеньні парадаў не выкарыстоўваць цяжкую гусенічную тэхніку. Яна, здаецца, сабрала 3 тысячы подпісаў.\n— І які быў атрыманы адказ?\n— Там была сэрыя адказаў. Менгарвыканкам чакана даслаў адпіску: зварот трапіў да ідэоляга, і ён напісаў адказ у духу «дзяды ваявалі». З Савету бясьпекі прыйшоў больш цікавы адказ — яны праінфармавалі, што ім патрэбна больш часу, каб узгадніць гэтае пытаньне зь іншымі міністэрствамі, і што пры правядзеньні наступнага параду яны гатовыя ўлічыць гэтае патрабаваньне. То бок канчатковага рашэньня няма, але грамадзяне гучна заявілі, што яны ня хочуць дзеля параду псаваць асфальт, а потым плаціць падаткі на рамонт гэтага асфальту.\n— Які парадак падачы пэтыцыі на вашай плятформе?\n— Вы заходзіце на сайт, рэгіструецеся і пакідаеце там самую неабходную інфармацыю, каб ваш подпіс прызнаваўся юрыдычна значным (то бок усё тое, што б вы пазначылі на канвэрце, калі б дасылалі зварот па пошце). З гэтага моманту вы можаце працаваць на сайце як паўнавартасны карыстальнік. Далей вы цісьнеце кнопку «стварыць пэтыцыю», пішаце яе тэкст, пасьля чаго вы можаце выбраць тэрмін абмеркаваньня пэтыцыі і тэрмін збору подпісаў. Пасьля таго як завяршыўся тэрмін збору подпісаў, пэтыцыя аўтаматычна адпраўляецца ў дзяржаўны орган. Калі ад дзяржаўнага органа прыходзіць адказ, мы яго адразу публікуем на сайце (вядома, без пэрсанальных дадзеных чалавека), і ўсім, хто падпісаўся пад пэтыцыяй, аўтаматычна прыходзіць апавяшчэньне.\n«Джон Сыльвэр спрабаваў даведацца, на якім паверсе КДБ я сяджу» — Антон Матолька пра салідарнасьць калегаў, справу Пальчыса і свой прыход у палітыку\nПартал 115.бел заплянавалі распаўсюдзіць на ўсю Беларусь\nМУС — лідэр па адпісках, Менгарвыканкам — па непавазе да беларускай мовы\nПэтыцыя як спосаб разварушыць чыноўнікаў\nЯкія дзяржаўныя органы рэагуюць на пэтыцыі, а якія — не. Рэйтынг petitions.by\nПартал менскіх камунальнікаў 115.бел абяцае загаварыць па-беларуску


Экс-зняволенага Тараса Аватарава правяралі на паліграфе | Новы Час\nЭкс-зняволенага Тараса Аватарава правяралі на паліграфе\nБеларускі добраахвотнік на Данбасе, які 26 лістапада вызваліўся з калоніі «Віцьба-3» пасля пяці гадоў зняволення, распавёў, што яго заманілі ў Полацкі РАУС і праверылі на паліграфе.\n«Мяне заманілі са звычайнай праверкай па маёй мінулай судзімасці. Датэлефанаваліся да майго інспектара па наглядзе, і ён ледзь не сам прыехаў да мяне ўгаворваць пад'ехаць пагаварыць з людзьмі», — распавёў «Новаму Часу» Тарас Аватараў.\nУ РАУСе яго пасадзілі на праверку на паліграфе.\n«Дзякуй Богу, пра фабулу справы я нічога не ведаў. Але сам факт допыту без сведак (маю маці ў якасці даверніка нават не ўпусцілі) і адваката мяне насцярожвае. А што, калі гэты "эксперт"-паліграфолаг проста напіша заяву, што лічыць, што я хлусіў паліграфіу?» — непакоіцца Тарас.\nАдмовіцца ад праверкі ён не мог, бо гэта, як і адмова ад адказаў на некаторыя пытанні, фіксуецца і дазваляе па адным гэтым факце лічыць чалавека падазраваным.\n«А з групы падазраваных зляпіць АЗГ (аб'яднаную злачынную групу — НЧ) наогул нічога не каштуе», — зазначае суразмоўца, прыгадваючы нядаўнія справы Ігара Аліневіча і Мікалая Аўтуховіча.\nТарас Аватараў мяркуе, што гэты выклік звязаны са справай аб пагрозе здзяйснення тэрарыстычнага акту, якая была заведзеная па факце выяўлення 7 снежня ў Полацкім раёне каля чыгуначнай станцыі Адамава прадмета з прыкметамі самаробнага выбуховага прыстасавання. Знаходка прывяла да цяжкіх наступстваў, якія выказаліся ў затрымцы руху цягнікоў. На перыяд больш за пяць гадзін былі затрыманыя два пасажырскіх і тры грузавыя саставы. Як паведаміла прэс-служба Генпракуратуры Беларусі 8 снежня, справу ўзбудзіў пракурор Віцебскай вобласці Вадзім Сушчынскі.\nНагодай для прыцягнення Тараса Аватарава да праверкі на паліграфе паслужыў яго допіс у фэйсбуку ад 6 снежня, аб тым, што, мяркуючы па чыгуначным трафіку з Латвіі, магчымая нейкая правакацыя на «Нафтане».\n«Супадзенне ці выпадковасць, што я адзіны раз у жыцці папярэдзіў гараджан пра тое, што робіцца на чыгунцы, як у тую ж ноч хтосьці ўсталёўвае бутэльку з батарэйкай», — зазначае Тарас.\nПадазрэнні аб магчымай правакацыі ў яго ўзніклі праз тое, што раптам рэзка на працягу аднаго дня масавага пачалі адзін за адным ездзіць саставы з Латвіі, хоць да гэтага грузавыя цягнікі не хадзілі доўгі час.\nНагадаем, пасля вызвалення з калоніі Тарасу Аватараву прызначылі два гады нагляду.


"Рух наперад" ліквідавалі хутка, каб зняць Някляева з прэзідэнцкай гонкі?\nhttp://spring96.org/be/news/37591 2010 2010-11-10T13:26:39+0200 2010-11-10T13:26:39+0200 1970-01-01T03:00:00+0300 be\nНагадаем, што ў рамках "Руху наперад" дзейнічае кампанія "Гавары праўду". У каментары Еўрарадыё лідэр кампаніі Ўладзімір Някляеў паведаміў, што юрысты арганізацыі рыхтуюць касацыйную скаргу на рашэнне пра ліквідацыю. Падаваць касацыю будуць у Вышэйшы гаспадарчы суд.\nАбскарджваць рашэнне можна цягам месяца. Аднак Някляеў мяркуе, што шмат часу "Руху наперад" не дадуць. Па яго словах, "Рух наперад" знарок ліквідавалі 10 лістапада, ведаючы, што назаўтра Някляеў ідзе ў Цэнтравыбаркам падаваць дакументы на рэгістрацыю кандыдатам у прэзідэнты. Сярод іншых звестак прэтэндэнт павінен пазначыць сваё месца працы.\nНякляеў: "Па гэтай фармальнай прычыне, па гэтай судовай прычыне яны чытаюць маю анкету, кажуць, што я ўказаў не тое месца працы, а дакладней - падмануў іх... І гэтага дастаткова, каб зняць мяне з патэнцыйных кандыдатаў".\n10.11.2010 Тэгі: свабода асацыяцыяў


Як мы павінны вымяраць поспех навукі і навуковы поспех кіраўніцтва да ісціны?\nЯк мы павінны вымяраць поспех навукі, і навуковы поспех кіраўніцтва да ісціны?\nдададзена 10 сакавік 2016 у 01:00 аўтар spaceycake\nЯк напісана пытанне ў значнай ступені на аснове меркаванняў, і гэта не ясна, ці будзе вы сцвярджаючы, «навуковы поспех [гэта] кіраўніцтва да праўды» ці не. Я лічу, што ў нас былі пытанні на абодвух канцах, але можа быць яшчэ адзін цікавы пытанне, дзе-то там. Вы не маглі б абмеркаваць тое, што матывуе сваё пытанне пра філасофію?\nдададзена 10 сакавік 2016 у 01:08, аўтар virmaior, крыніца\nЯк растлумачана тут plato.stanford.edu/entries/scientific-progress было спрабуе паказаць, як truthlikeness або праўдападабенства з тэорыі можна даць строгую эксплікацыю. plato.stanford.edu/entries/truthlikeness дае больш падрабязнае тлумачэнне, але першы артыкул ахоплівае іншыя рэчы, звязаныя з вашым пытаннем.\nдададзена 10 сакавік 2016 у 11:35, аўтар Abhimanyu, крыніца\nПоспех навукі вымяраецца ў правільнасці навуковых тлумачэнняў.\nКожная навуковая тэорыя павінна даць спасылку на назірання або эксперыменту. Поспех вымяраецца ступенню, у якой тэорыя прадказвае або retrodicts назіраных з'яў.\nТым не менш, нават паспяховае прадказанне многіх выпадкаў не гарантуе, што тэорыя верная. Паколькі тэорыя ўключае ў сябе бясконца шмат выпадкаў, у той час як усе назірання ахопліваюць толькі канчатковае лік выпадкаў. Як следства, адзін ніколі не можа даказаць правільнасць навуковай тэорыі. Можна толькі аспрэчыць памылковыя тэорыі ад контрпримеры. Але ў тым выпадку, калі адзін не можа фальсіфікаваць тэорыю, пытанне ці тэорыя праўдзівая павінен быць пакінуты адкрытым.\nНаогул кажучы, у якасці адказу на ваша пытанне: Навуковы поспех не з'яўляецца гарантыяй ісціны, але толькі кіраўніцтва, мы павінны дамагчыся прагрэсу.\nСм прынцып Поппера фаллибилизма: праблема дэмаркацыі ў http://plato.stanford.edu/entries/Попер/# PRODEM\nдададзена 10 сакавік 2016 у 02:03 аўтар Nodey The Node Guy\nАдрозненне паміж навукай і іншымі абласцямі запыту ляжыць у предсказательной сіле навукі ст. Многія дысцыпліны: Навука, філасофія, гісторыя, сацыялогія і г.д. ... могуць растлумачыць рэчы пасля таго, як яны адбываюцца. Сацыёлагі могуць растлумачыць нам, чаму хіпі паўстаў у 1960-ы год, і гісторыкі могуць растлумачыць нам, чаму прамысловая рэвалюцыя адбылася ў дзевятнаццатым стагоддзі ў Еўропе. Але навука гэта адзінае поле, якое дазваляе рабіць дакладныя прадказанні пра будучыню, а не толькі ў мінулым.\nТэкст кніга выпадак навуковай тэорыі з предсказательной сілай з'яўляецца тэорыяй адноснасці Эйнштэйна: Эйнштэйн прадказаў існаванне гравітацыйных хваль у 1916 годзе, і іх існаванне было пацверджана ў 2016 годзе.\nГэтая ідэя была фармалізаваная філосафам навукі Карл Попер ў ідэі сфальсіфікаваных . Тэорыя і зацвярджэнне навукова, калі мы можам правесці эксперымент, які даказвае, што не так, то гэта можа быць фальсіфікаваць. Вы павінны быць асцярожныя з мовай, якая выкарыстоўваецца тут: Мы не хочам, каб даказаць, што гэта не так, мы хочам паказаць, што мы можам даказаць, што гэта не так.\nПрычына заключаецца ў тым, што некаторыя сцвярджэнні не могуць быць абвергнутыя. Разгледзім наступны аператар: «Джон захварэў, таму што Бог ненавідзіць яго» , вы маглі б паспрабаваць адказаць, кажучы, што «Няма Джон захварэў, таму што ён злавіў небяспечны вірус» , і ваш суразмоўца адкажа "гэта праўда, але гэта быў Бог, які зрабіў яго злавіць вірус» .\nТам няма ніякага спосабу, мы можам распрацаваць эксперымент, які даказвае «Джон захварэў, таму што Бог ненавідзіць яго» няправільна, дадзеныя заўсёды могуць быць інтэрпрэтаваныя, каб падтрымаць гэтую заяву, і, такім чынам, гэта сцвярджэнне не фальсіфікаваць.\nПараўнайце гэта з сцвярджэннем «Джон захварэў, таму што ён злавіў вірус грыпу» : Мы можам выканаць эксперымент, каб пацвердзіць, што Джон сапраўды падхапіць вірус грыпу, у якасці альтэрнатывы можна было б таксама правесці эксперымент і паказаць, што ён не пачуў які-небудзь вірус, але ён захварэў, таму што ён праглынуў атрутнае хімічнае рэчыва замест гэтага. Такім чынам, сцвярджэнне «Джон захварэў, таму што ён злавіў вірус грыпу» з'яўляецца фальсіфікаваць.\nОпровергаемость таксама дазваляе ацаніць, наколькі паспяхова навуковая тэорыя: тэорыя добрая датуль ён не быў падроблены. Пасля таго, як ён быў падроблены, то мы ведаем, што новая тэорыя патрэбна, і што вобласць прымянення старой тэорыі абмежаваная. Гэта тое, што здарылася з ньютоновской механікай: гэта добрая тэорыя, але яна абмежаваная ў абмежаванай вобласці, і гэтыя абмежаванні былі даказаны фальсыфікацыямі. Тэорыя адноснасці з'яўляецца больш паспяховай тэорыяй, паколькі яна ахоплівае больш шырокую вобласць, і гэта прыбыло фальсіфікацыю ньютоновской механікі.\nдададзена 10 сакавік 2016 у 05:26 аўтар MrDracoSpirit


Топ-10 беларускамоўных выданняў, якія варта набыць на Мінскім кніжным кірмашы\n07.02.2019 / 16:10 2\nАлена Брава, «Садомская яблыня»\n«Гэта вельмі жорсткая проза, але інтэлектуальнае чытво. Тут няма падмены паняццяў, калі бульварныя раманы падаюцца як інтэлектуалістыка. Алена Брава працавала над раманам некалькі гадоў. За пару дзён да выставы міністр інфармацыі Алесь Карлюкевіч назваў Алену Браву сярод сваіх любімых аўтараў. Проза цяжкая і драматычная. Чытаць яе вялікімі ўрыўкамі вельмі складана, прасцей невялікімі», — расказвае выдавец Зміцер Вішнёў.\nМіленка Ергавіч, «Арэхавы палац»\nЦана: 25 рублёў\nЧарговы пераклад вядомага харвацкага пісьменніка ў выкананні Сяргея Шупы. Першай выйшла кніга «Іншала, Мадона, іншала». Сам Шупа прыедзе 10 лютага на выставу, каб прэзентаваць кнігу.\nКадзуа Ісігура, «Не адпускай мяне»\nЦана: 20 рублёў\nРаман апошняга на сённяшні момант нобелеўскага лаўрэата. Калі раптам Нобеля болей не будуць уручаць, то канец прэміі будзе пастаўлены менавіта на гэтым аўтары. Арыгінальны раман выйшаў у 2005. Гэта першая кніга англійскай літаратуры ХХІ стагоддзя, якая выйшла па-беларуску. Перакладчыца — Ганна Янкута.\nАляксандр Бракель, «Пад чырвонай зоркай і свастыкай: Баранавіччына ў 1939—1944 гг. Заходняя Беларусь пад нямецкай і савецкай акупацыяй»\nЦана: 14,9 рублёў\n«Манаграфія нямецкага гісторыка Аляксандра Бракеля прысвечаная Баранавіцкаму рэгіёну пад нямецкай і савецкай акупацыяй. Ужо сама назва паказвае, што аўтар іначай успрымае, чым нашы афіцыйныя гісторыкі, анексію Заходняй Беларусі ў 1939 годзе, — а менавіта як акупацыйны рэжым. Кніга прысвечаная не вузкаму Баранавіцкаму раёну, а адміністрацыйнай адзінцы, якая ў міжваеннай Польшчы называлася Наваградскім ваяводствам, а з 1939 па 1941 і з 1945 па 1954 называлася Баранавіцкай вобласцю. Гэта вельмі вялікі рэгіён, які ўключаў самыя розныя землі: ад Стоўбцаў і Валожына да Шчучына і Воранава. Саветы, калі акупавалі гэты рэгіён, то карысталіся польскім адміністрацыйным падзелам. Аўтар піша, што нягледзячы на істотныя адрозненні ў ідэалогіі, практыкі ўсталявання ўлады ў Саветаў і немцаў былі падобнымі — гэта тэрор, дэпартацыя, прававое бязмежжа», — расказвае рэдактар часопіса ARCHE Валерый Булгакаў.\nАльгерд Бахарэвіч, «Мае дзевяностыя»\n«Гэтую кнігу Альгерд Бахарэвіч напісаў за адзін год. Кніга ўспамінаў пра яго маладосць. Вялікая ўвага ў кнізе нададзена не самой асобе аўтара, а ягонаму роднаму Мінску. Бахарэвіч адзін з самых чытаных беларускіх аўтараў», — расказвае супрацоўнік выдавецтва «Янушкевіч» Сяргей Макарэвіч.\nЯўгенія Янішчыц, «Кахання сад і ластаўка вясны»\n«У серыі «100 вершаў» выйшла цудоўная кніга Яўгеніі Янішчыц, якую ўклаў Віктар Шніп. Кніга аздобленая выдатнымі карцінамі мастака Міколы Казакевіча. Кніга прыцягвае да сябе пяшчотай. Нават вокладка такая рамантычная. Вершы Яўгеніі Янішчыц добра вядомыя», — раіць кнігу супрацоўніца «Мастацкай літаратуры» Аксана Спрынчан.\nГаліна Мыцык, «По-белорусски? Пожалуйста! Па-беларуску? Калі ласка!»\nЦана: 23 рублі\nДаўно марыце пачаць размаўляць па-беларуску альбо ваш сябра хоча, але не ведаеце, з чаго пачаць? Тады гэтая кніга для вас. Практычныя заняткі, руска-беларускі слоўнік, вялікі спіс прыказак і прымавак.\nВалерый Гапееў, «Пазл»\n«Валерый Гапееў — вядомы аўтар, які піша для падлеткаў. Апошнія гады ён, калі так можна сказаць, перайшоў у дарослую прозу. Папярэднія ягоныя раманы «Ноч цмока» і «Праклён» разышліся цалкам. «Ноч цмока» пераклалі на ўкраінскую мову. Трэці раман таксама не расчаруе чытачоў. Ён аб’ядноўвае містыку, дэтэктыў, прыгоды», — прадстаўляе кнігу Зміцер Вішнёў.\nСяргей Пясэцкі, «Мінская трылогія»\nЦана: кожная кніга па 9,36\nЯкім быў Мінск сто гадоў таму? Кнігі поўныя прыгоды, дзе сапраўдныя факты змешваюцца з аўтарскай выдумкай. «Першая сусветная вайна пераўтварыла Менск у прыфрантавы горад, куды з усіх канцоў Еўропы і былой Расійскай імперыі з надзеяй хуткага заробку сцягнуліся зладзеі, прастытуткі і махляры», — гаворыцца ў апісанні першай кнігі «Яблычак».\nСвятлана Алексіевіч, «У вайны не жаночы твар»\nПасля істотнага перапынку кнігу нобелеўскай лаўрэаткі выйшла ў дзяржаўным выдавецтве. На беларускую мову твор пераклаў Валянцін Акудовіч.\n«Наша гісторыя», № 2—5, 2018, № 1 — 2019\nЦана 5,50 рублёў\nНу а абсалютны хіт продажаў гэтага года — цудоўны часопіс «Наша гісторыя». На выставе можна набыць пяць апошніх нумароў гэтага выдання.\n07.02.2019 / 20:21\n"Цана"... Может, всё-таки, "кошт"?\n07.02.2019 / 22:56\nЦана - гэта грашовае вымярэньне кошту


Catholic.by - Новы выпуск перадачы «Школа малітвы» — калі маліцца?\n03.09.2019 14:34 Тэрэса Клімовіч / Catholic.by\nМагчыма, мы робім гэта часцей, чым нам здаецца. Але калі няма часу і сіл нават думаць — няўжо тады мы губляем гэты каштоўны дар? Асабісты шлях малітвы праходзіць менавіта скрозь заняткі і падзеі звычайных дзён, пачынаецца з малых крокаў і кліча да ўзрастання. Калі маліцца — пытанне не толькі часу, але і нагоды.\nАбноўлена 03.09.2019 15:39


У апошні час асаблівая ўвага надаецца выяўленню і развіццю адораных і таленавітых дзяцей. Інавацыйны цэнтр «Новая школа» (Яраслаўль) быў створаны для ранняй дыягностыкі дзіцячай адоранасці.\nКласічная адукацыйная сістэма і інстытуты выхавання асобы не спраўляліся з пастаўленымі перад імі задачамі. Узнікла сітуацыя, у якой школы і цэнтры дадатковай адукацыі адсталі ад тых патрэбаў і запытаў, што выставіла грамадства да асобаснага развіцця школьнікаў.\nЯраслаўскі рэгіянальны інавацыйна-адукацыйны цэнтр «Новая школа» быў створаны для таго, каб сучаснымі, эфектыўнымі і даступнымі выхаваўчымі метадамі фармаваць асобу школьнікаў.\nСтагоддзе інфармацыйных тэхналогій патрабуе ад сучаснай адукацыйнай сістэмы фарміравання адкрытага і адзінай адукацыйнай прасторы, а таксама ўстанаўлення ўзаемадзеяння паміж адукацыйнымі сістэмамі розных рэгіёнаў і краін і інтэграцыі узроўняў адукацыі.\nГОУ ДА ЯЗ ЯРИОЦ «Новая школа» стаў такім цэнтрам, які паспяхова спраўляецца з падобнай задачай.\nІнавацыйны цэнтр, створаны ў Яраслаўлі, быў вынікам рэалізацыі новых дзяржаўных адукацыйных ініцыятыў. Праект «Новая школа» (Яраслаўль) стаў часткай мэтавай федэральнай праграмы, накіраванай на мадэрнізацыю расійскай адукацыйнай сістэмы.\nАсноўнае прызначэнне створанага цэнтра - гэта інавацыйная дзейнасць у галіне адукацыі, навукі, ажыццяўленне ўзаемасувязі паміж дашкольнай і школьнай адукацыяй.\nЦэнтр «Новая школа» (Яраслаўль) стаў каардынатарам для творчага развіцця асобы для ўсіх прыступак адукацыі. Акрамя выяўлення таленавітай моладзі, стварэння максімальна камфортных умоў для самарэалізацыі творчых здольнасцяў, асаблівая ўвага надаецца адаптацыі новых адукацыйных тэхналогій, пошуку прафесійных педагагічных кадраў.\nУ сувязі з тым, што ў рамках новых федэральных дзяржаўных стандартаў асаблівая ўвага надаецца праектных тэхналогіях і самастойнай даследчай дзейнасці школьнікаў, у цэнтры створаны разнастайныя лабараторыі і творчыя студыі. Такі праект, як «Разумнікі і разумніцы», ужо паказаў сваю неабходнасць і своечасовасць. Ён прыцягвае да сябе сотні таленавітых і адораных дзяцей з усёй Яраслаўскай вобласці.\nІнтэрнэт-праекты па экалогіі, хіміі, фізіцы, лічацца традыцыйнымі мерапрыемствамі. У такіх алімпіядах і адкрытых конкурсах штогод прымаюць удзел тысячы школьнікаў і настаўнікаў (кіраўнікоў каманд) з розных куткоў нашай краіны.\nПраект «Разумнікі і разумніцы» дазволіў многіх хлопцам, якія жывуць у аддаленых кутках вобласці, прадэманстраваць свае творчыя здольнасці, атрымаць «пуцёўку ў жыццё».\nПраца цэнтра развіцця асобы немагчымая без прымянення новых эфектыўных спосабаў самаацэнкі і ацэнкі работы педагога і школьнікаў, якія грунтуюцца на стварэнні для кожнага дзіцяці уласнай адукацыйнай траекторыі развіцця.\nДля пачатку вызначаецца ўзровень сфармаваных псіхічных новаўтварэнняў: вучэбнай дзейнасці, культуры паводзін, творча-тэарэтычнага мыслення, то ёсць ацэньваецца ўзровень творчага развіцця асобы.\nЦэнтр «Новая школа» (Яраслаўль) займаецца арганізацыяй кіравання і стымулявання творчага развіцця асобы дзіцяці ў вучэбна-выхаваўчым працэсе. Акрамя таго, супрацоўнікі дадзенай арганізацыі кантралююць выкананне пераемнасці паміж усімі этапамі развіцця дзяцей: з дашкольнага ўзросту да паступлення ў вышэйшыя навучальныя ўстановы.\nНаколькі эфектыўны цэнтр «Новая школа» (Яраслаўль)? Водгукі сведчаць аб тым, што дадзеная арганізацыя ў поўнай меры спраўляецца з тымі задачамі, якія пастаўлены перад ёй Міністэрствам адукацыі рэгіёну:\nрэалізуе праграмы мадэрнізацыі і развіцця адукацыйнай сістэмы;\nудзельнічае ў распрацоўцы сучасных інфармацыйных і адукацыйных тэхналогій.\nСпецыялісты цэнтра надаюць асаблівую ўвагу захаванню і ўмацаванню псіхічнага, фізічнага, маральнага здароўя дзяцей.\nНаколькі эфектыўна працуе «Новая школа» (Яраслаўль)? Вынікі алімпіяд сведчаць пра тое, што ўся праца, якая праводзіцца спецыялістамі дадзенага інавацыйнага ўстановы, выбудаваная ў правільным ракурсе.\nАсаблівасцю цэнтра з'яўляецца распрацоўка праектаў і даследчых работ у міждысцыплінарнай галіне навуковых ведаў, што дазваляе шукаць спосабы вырашэння вострых праблем сацыяльна-эканамічнай накіраванасці, забяспечваць практычнае выкарыстанне створаных работ.\nАсноўным напрамкам дзейнасці інавацыйнага цэнтра з'яўляецца творчае развіццё дзіцяці, яго адаптацыя да сучасных сацыяльна-эканамічных умоў. Новыя патрабаванні, якія прад'яўляюцца да сучаснага адукацыі, прымушаюць мяняць мысленне, фарміраваць у падрастаючага пакалення актыўную грамадзянскую пазіцыю.\nУлічваючы, што структура цэнтра мае на ўвазе аб'яднанне ўсіх прыступак навучання, адбываецца паступовае станаўленне псіхолага-інтэлектуальных асаблівасцяў дзіцяці, яго самастойнае развіццё па стваранай настаўнікам адукацыйнай траекторыі.\nПраца міжвузаўскага навукова-даследчага цэнтра накіравана на фарміраванне і распаўсюджванне інавацыйных тэхналогій, стварэнне падтрымкі таленавітым дзецям.\nПедагогі-тьюторы, якія маюць навуковую ступень, дапамагаюць дзецям асвойваць складаныя даследчыя методыкі, праводзіць пад іх кіраўніцтвам сур'ёзныя эксперыменты, апрацоўваць атрыманыя адказы, рабіць высновы, супастаўляць гіпотэзу з вынікамі дзейнасці.\nАсаблівая ўвага надаецца ў цэнтры працы з дзецьмі, якія маюць праблемы са здароўем. Спецыяльны праект па працы з дзецьмі-інвалідамі ажыццяўляецца дзякуючы выкарыстанню сучасных камп'ютэрных тэхналогій. Навучанне такіх школьнікаў праводзіцца на хаце, да кожнага дзіцяці прымацоўваецца адзін або некалькі настаўнікаў, якія дапамагаюць яму развівацца па пэўнай адукацыйнай траекторыі, якая ўлічвае ўзровень інтэлектуальных здольнасцяў. Работа праводзіцца пад пільным кіраўніцтвам дзіцячага псіхолага.\nЎкараненне ў працу методыкі праектнай дзейнасці дазваляе развіваць самастойнасць адораных дзяцей, навыкі правядзення эксперыментальнай работы, сацыялагічных апытанняў. У працэсе апрацоўкі атрыманых дадзеных школьнікі выкарыстоўваюць статыстычную апрацоўку, выкарыстоўваюць розныя віды хібнасцяў.\n'Траумель С' - мазь ад удараў і расцяжэнняў\nСістэма Сандова: практыкаванні, водгукі


Караван з беларускай гуманітарнай дапамогай дасягнуў Харкава\nВа Украіне працягваецца беларуская гуманітарная місія. Сёння караван дасягнуў Харкава. Тут груз будзе раздзелены. А пазней прадукцыю адправяць у Данецкую і Луганскую вобласці. Беларусь ужо аказвала гуманітарную дапамогу Украіне. Год таму на МНС ускладалася такая ж місія. У складзе цяперашняга грузу - прадметы першай неабходнасці.\nНаша здымачная група таксама суправаджае груз. З месца падзей падрабязнасці ў майго калегі Уладзіміра Каралёва.\nХаркаў - другі па колькасці горад Украіны, навуковы цэнтр краіны. Менавіта сюды прыбыла калона з гуманітарнай дапамогай. Ужо заўтра груз будзе дастаўлены да месца прызначэння - у Данецкую і Луганскую вобласці.\nЗа дзень калона ў суправаджэнні ўкраінскай паліцыі пераадолела адлегласці 500 км з Кіева да Харкава. Заўтра спецгруз раздзеляць. Частка будзе дастаўлена ў Краматорск - тут знаходзіцца адміністрацыя Данецкай вобласці. Гэта значыць, дэ-юрэ гэта адміністрацыйны цэнтр рэгіёна. Другую частку накіруюць у Паўночнаданецк - горад мае такі ж статус у Луганскай вобласці. Узброены канфлікт на ўсходзе Украіны працягваецца амаль 4 гады. Увесь гэты час пакуль розныя бакі шукаюць шляхі яго ўрэгулявання, у так званай шэрай зоне і лініі размежавання жывуць людзі, якія адчуваюць сур'ёзныя праблемы з харчаваннем і медыкаментамі, мабільнай сувяззю. Сюды не заўсёды аператыўна можа прыехаць хуткая дапамога.\nМенавіта такім людзям беларускі бок плануе паставіць прадукты харчавання. Напярэдадні дзве фуры адгрузілі харчаванне на склады місіі Міжнароднага камітэта Чырвонага Крыжа ў Кіеве. У найбліжэйшы час супрацоўнікі арганізацыі сфарміруюць прадуктовыя наборы для амаль 2,5 тысячы чалавек. Гэтая дапамога будзе дастаўлена на непадкантрольныя ўкраінскаму боку тэрыторыі, каб раздаць мясцоваму насельніцтву.\nНаша здымачная група пройдзе на тэрыторыю Данецкай вобласці. Плануецца, што заўтра ў Краматорску для журналістаў будзе арганізавана прэс-канферэнцыя, прысвечаная прыбыццю гуманітарнай дапамогі.\nЧылі прыходзіць у сябе пасля землетрасення\nПанская сядзіба ў Клецкім раёне прыходзіць у заняпад\nАляксандра Герасіменя - двойчы сёмая на этапе Кубка свету па плаванні


Пакуль захворванне на вострыя рэсператорныя інфекцыі ў рэспубліцы не перавышае мінулагодні ўзровень. 23.11.2016, Sputnik Беларусь\nу беларусі, навіны , грамадства, беларусь, іна карабан, міністэрства аховы здароўя рэспублікі беларусь\n14:30 23.11.2016 (абноўлена: 15:08 23.11.2016)\n© Sputnik / Максим Богодвид / Перайсці ў фотабанкТэмпература\nПакуль захворванне на вострыя рэсператорныя інфекцыі ў рэспубліцы не перавышае мінулагодні ўзровень.\nМІНСК, 23 ліс —Sputnik. Сітуацыя з захворваннем на грып у Беларусі знаходзіцца пад кантролем і не перавышае звычайных значэнняў, паведаміла журналістам у сераду галоўны эпідэміёлаг рэспублікі Іна Карабан.\nПаводле агучанай медыкамі інфармацыі, ужо больш за 3,5 мільёны беларусаў прышчапіліся ад грыпу ў гэтым сезоне. У Міністэрстве аховы здароўя лічаць, што вакцынацыя на ўзроўні хаця б у 40% дапамагае пазбягаць эпідэмій ВРІ.\n"Сёння захворванне не перавышае таго ўзроўню, які быў летась", — паведаміла журналістам галоўны эпідэміёлаг.\nТым часам кампанія па вакцынацыі насельніцтва набліжаецца да завяршэння: паводле словаў прадстаўнікоў профільнага ведамства, з актыўнай фазы "сезон прышчэпак" выйдзе ў пачатку снежня.


28 сакавік 2017, 12:58\nПры гэтым Андрэй Дзьмітрыеў адзначае зьмену стратэгіі арганізатараў «Маршаў недармаедаў», акцыяў супраць дэкрэту № 3: праводзіць толькі санкцыянаваныя мерапрыемствы:\n«Гэта ўжо іншы падыход, асабліва што датычыцца пытаньня бясьпекі людзей. Лідэрам здаецца, што яны 2 тыдні правялі за кратамі, і ім зараз трэба выйсьці і паказаць, што яны не зламаныя, што яны могуць ісьці далей. Але гэта ўсё ілюзія. Ніхто ня лічыць іх зламанымі. Але цяпер той час, калі трэба спыніцца, падумаць, што мы робім далей, навошта мы гэта робім, засяродзіцца на 1 Траўня і зрабіць гэта якасна. Мне думаецца, вось такім чынам мы даможамся большага.\nБо калі рабіць нават санкцыянаваныя акцыі даволі часта, то яны проста страчваюць сэнс. Бо людзі бачаць, што пасьля акцыяў нічога не мяняецца, і робяць для сябе вельмі простую выснову: выходзіць ня трэба, бо ніякага выніку ня будзе. І гэта вельмі небясьпечна для ўсіх нас, калі грамадзтва зробіць такую выснову.\nЯ б на сёньняшні дзень зафіксаваў: тое, што людзі выйшлі — гэта посьпех, і вынік ёсьць. Усё ж такі ўлады прыпынілі дзеяньне дэкрэту № 3. Прычым гэта посьпех супольны: і грамадзтва, і апазыцыі. Але трэба працаваць далей. Я б цяпер не часьціў з правядзеньнем акцыяў. Бо празь месяц будзе ўжо Чарнобыльскі шлях, а за ім — 1 Траўня.\nЯ б сканцэнтраваўся цяпер менавіта на 1 Траўня — бо само сьвята сымбалічнае, сьвята працы. І засяродзіўся б ня толькі на адмене дэкрэту № 3, але і на падвышэньні дапамогі па беспрацоўі, і на стварэньні ўмоў для разьвіцьця малога і сярэдняга бізнэсу, бо ў невялікіх гарадах толькі ён можа выцягнуць беспрацоўе. Мне здаецца, такі падыход можа даць вынік.\nА калі цяпер працягваць праводзіць акцыі, ну выйдзе 40 ці 100 чалавек, і гэта можа стаць сыгналам таго, што «ўсё, пратэставая хваля сышла, мы нічога не дамагліся». Хоць насамрэч дамагліся! І гэта важна сёньня ня страціць.\nА на 1 Траўня трэба падаваць паўсюль заяўкі, дзе ў дэмакратычных партыяў і рухаў ёсьць структуры. І 1 Траўня павінна стаць адзіным агульнанацыянальным днём, калі мы ўздымаем адно пытаньне — пытаньне беспрацоўя. І яно вельмі шматбаковае: гэта і заробкі, і сацыяльная бясьпека для тых, хто страчвае працу, і стварэньне новых працоўных месцаў.\nКалі 1 траўня акцыі пройдуць у дзясятках гарадоў — і «Гавары праўду!» да гэтага далучыцца, — тады мы зможам атрымаць нашмат большы розгалас. І даказаць, што лідэрства — гэта ня тое, калі ты бяжыш за падзеямі, а тое, калі ты прымаеш адказныя рашэньні і сам фармуеш гэтыя падзеі».


23 студзень 2007, 18:31\nКалегія абласнога суду адмяніла прысуд Сьветлагорскага суду аб прызнаньні спадара Ярашэвіча вінаватым у абразе рагачоўскіх судзьдзяў -- Уладзімера Саламейчука й Мікалая Рубісава і пакараньні яго двума гадамі папраўчай працы. Разгледзець гэтую справу наноў даручана суду Савецкага раёну Гомеля.\nНамесьнік старшыні Савецкага суду Віктар Купрацэвіч, які вёў разьбіраньне, высьвятляў у пацярпелага судзьдзі з Рагачову Ўладзімера Саламейчука, у чым дакладна выявілася абраза і яе непрыстойная форма? Менавіта на гэтыя дзьве акалічнасьці й зьвяртаў увагу абласны суд, накіроўваючы справу на новы разгляд.\nСпадар Саламейчук заявіў, што ў запісе Ярашэвіча ў кнізе заўваг і прапаноў яго абразіла параўнаньне з судзьдзямі 37-га году. А вось у чым выявілася непрыстойная форма абразы, ён адказаць ня здолеў.\nНе сфармулявалі гэтага й сьведкі з боку рагачоўскіх судзьдзяў. Загадчыца канцылярыі Рагачоўскага суду Любоў Ганчарова нават зьдзіўлялася: “Няўжо праўда, у нас судзьдзі такія адсталыя”?\nСудзьдзя Купрацэвіч з хадайніцта пацярпелага боку прызначыў лінгвістычную экспэртызу зробленага запісу. На наступнае судовае разьбіральніцтва будзе паўторна запрошаны -- як пацярпелы -- старшыня Рагачоўскага суду Мікалай Рубісаў. Сёньня на паседжаньні ён ня быў, як патлумачыў, з прычыны моцнай занятасьці.\nСяргей Ярашэвіч вінаватым сябе ў абразе рагачоўскіх судзьдзяў не прызнае: кажа, што запіс у кнізе заўваг і прапаноў зроблены на знак пратэсту супраць неаб’ектыўнага разгляду, на ягоны погляд, справы ў абвінавачваньні яго ў хуліганстве супраць былога супрацоўніка жлобінскай міліцыі.\nДа прызначанай лінгвістычнай экспэртызы па цяперашняй справе спадар Ярашэвіч адносіцца станоўча:\nЯрашэвіч: “Неабходнасьць такой экспэртызы несумнеўная. Ацэньваць, абразьлівы ці не той альбо іншы выраз, павінен спэцыяліст. Але пры гэтым мусіць быць пастаўлена пытаньне (і, магчыма, я яго заяўлю): чым абумоўлены такі запіс? Ці існуе прычынная сувязь паміж тым, што было, і тым, што спарадзіла такі запіс”.


Карціны з «Арт-запраўкі» пераязджаюць у гандлёвы цэнтр\nНезвычайны мастацкі праект «Арт-запраўка» працягваецца. Аднак цяпер больш за сорак карцін пятнаццаці сучасных беларускіх аўтараў будуць аб’яднаны ў адну маштабную экспазіцыю. У пачатку верасня яна адкрыецца ў гандлёвым цэнтры «МОМО» і будзе радаваць сваіх наведвальнікаў увесь месяц.\nІніцыятарам праекта выступае сетка «АЗС А—100», партнёрам — Нацыянальны цэнтр сучасных мастацтваў Рэспублікі Беларусь.\n«Мастацтва павінна быць даступным!» — кажуць арганізатары ўнікальнай выстаўкі. І гэта праўда: праект «Арт-запраўка» стаў яскравым прыкладам паспяховай інтэграцыі сучаснага беларускага жывапісу ў наша паўсядзённае жыццё. Імправізаваныя музеі на шасці АЗС сеткі А—100 з’яўляюцца гэтаму найлепшым пацвярджэннем. Толькі за два месяцы «арт-запраўкі» наведалі дзясяткі тысяч чалавек.\n«Для нас гэта першы вопыт працы з такой незвычайнай пляцоўкай, — падзяліўся дырэктар НЦСМ Сяргей Крыштаповіч. — Аднак з праектам «Арт-запраўка» мы трапілі ў яблычак. Сучасныя людзі жывуць у хуткім рытме. І за паўсядзённымі справамі забываюць, як важна часам спыніцца на некалькі хвілін, адчуць смак жыцця, атрымаць асалоду ад яго. Карціны, прадстаўленыя на «Арт-запраўцы», вельмі разнапланавыя. У кожнага аўтара свой стыль, сваё бачанне свету. Раю ўсім, хто бачыў толькі частку карцін на некаторых аўтазаправачных станцыях, абавязкова наведаць поўную экспазіцыю ў ГЦ «МОМО». Каля кожнай карціны ёсць таблічка з імем аўтара і кароткай інфармацыяй пра яго дзейнасць. Гэта вельмі пазнавальна і цікава».


Уладзімір Караленка: Над адкрытай магілай расстрэльвалі ў патыліцу без цырымоній | Смяротнае пакаранне ў Беларусі, аналітыка, петыцыя супраць смяротнай кары\nУладзімір Караленка: Над адкрытай магілай расстрэльвалі ў патыліцу без цырымоній\nПасля рэвалюцыі 1917 года пісьменнік Уладзімір Караленка (1853-1921) працягнуў выступаць супраць смяротнага пакарання, яго пазіцыя не змянілася, у гады «чырвонага тэрору» ён спрабаваў ратаваць людзей з засценкаў НК.\nСмяротнае пакаранне ён асуджаў у лістах да наркама асветы Анатоля Луначарскага, якія напісаў у Палтаве ў 1920 годзе, перад сваёй смерцю. Пісьменнік напісаў да Луначарскага шэсць лістоў, але ніводнага адказу не атрымаў. Сам Луначарскі, калі адказваў у 1930 годзе на прапанову перавыдаць яго перапіску з Караленкам, заявіў: "Што тычыцца маёй перапіскі з Караленкам, то яе выдаць ніяк нельга. Бо перапіскі - не было". Лісты атрымалі распаўсюд у спісах, а ў 1922 годзе былі выдадзеныя ў Парыжы.\n"Пры царскай уладзе я шмат пісаў пра смяротнае пакаранне і нават адваяваў сабе права гаварыць пра яго ў друку нашмат болей, чым гэта наогул было дазволена цэнзурай. Часам мне ўдавалася нават ратаваць ўжо асуджаных ахвяраў ваенных судоў, і былі выпадкі, калі пасля прыпынення пакарання атрымлівалі доказы нявіннасці, і ахвяры вызваляліся (напрыклад, у справе Юсупава), хаця бывала, што гэтыя доказы прыходзілі занадта позна (у справе Глускера ды іншых).\nАле пакаранне смерцю без суда, пакаранні ў адміністрацыйным парадку - гэта было найвялікшай рэдкасцю нават і тады. Я памятаю толькі адзіны выпадак, калі азвярэлы Скалон (варшаўскі генерал-губернатар) расстраляў без суда двух юнакоў. Але гэта выклікала такое абурэнне нават у вайскова-судовых сферах, што толькі "адабрэнне" неразумнага цара выратавала Скалона ад суду. Нават чальцы галоўнага вайсковага суда запэўнівалі мяне, што паўтор гэтага больш немагчымы.\nДзейнасць бальшавіцкіх Надзвычайных следчых камісій уяўляе прыклад, можа быць, адзіны ў гісторыі культурных народаў. Аднойчы адзін з чальцоў Усеўкраінскай НК, сустрэўшы мяне ў Палтаўскай надзвычайнай камісіі, куды я часта прыходзіў і тады з рознымі хадайніцтвамі, запытаў мяне пра мае ўражанні. Я адказаў: калі б пры царскай уладзе акруговыя жандарскія ўпраўленні атрымалі права не толькі высылаць у Сібір, але і караць смерцю, то гэта было б тое самае, што мы бачым цяпер.\nНа гэта мой суразмоўца адказаў:\n- Але ж гэта для народа.\nЯ думаю, што не ўсялякія сродкі могуць сапраўды выкарыстоўвацца на карысць народа, і для мяне несумненна, што адміністрацыйныя расстрэлы, узведзеныя ў сістэму і якія працягваюцца ўжо другі год, не належаць да іх ліку.\nАднойчы, у мінулым годзе, мне давялося апісаць у лісце да Ракоўскага адзін эпізод, калі на вуліцы чэкісты расстралялі некалькі так званых контррэвалюцыянераў. Іх ужо вялі цёмнай ноччу на могілкі, дзе ставілі над адкрытай магілай і расстрэльвалі ў патыліцу без далёкіх цырымоній. Можа быць, яны сапраўды спрабавалі збегчы (і не дзіўна), і іх прыстрэлілі проста на вуліцы з ручных кулямётаў. Як бы там ні было, народ, які з'язджаўся раніцай на рынак, бачыў яшчэ лужыны крыві, якую лізалі сабакі, і слухаў у натоўпе аповеды мясцовых жыхароў пра начное здарэнне. Я тады запытаўся ў Ракоўскага: ці лічыць ён, што калі гэтыя людзі былі б самымі злоснымі агітатарамі, ці маглі бы яны распавесці гэтаму натоўпу што-небудзь больш яскравае і больш абуральнае, чым гэтая карціна?\nПавінен сказаць, што тады і мясцовы губвыканкам, і цэнтральная кіеўская ўлада неадкладна спынялі (два разы) спробы такіх калектыўных расстрэлаў і запатрабавалі перадачы справы рэвалюцыйнаму трыбуналу. Суд аднаго з асуджаных Надзвычайнай камісіяй да расстрэлу апраўдаў, і гэты прысуд быў сустрэты воплескамі ўсёй публікі. Апладзіравалі нават вартавыя чырвонаармейцы, адклаўшы стрэльбы. Пасля, калі прыйшлі дзянікінцы, яны выцягнулі з агульнай ямы 16 трупаў у стане распаду і паклалі іх напаказ. Уражанне было жудаснае, але - да таго часу яны самі расстралялі ўжо без суда некалькі чалавек, і я пытаўся ў іх прыхільнікаў: ці думаюць яны, што трупы расстраляных імі, выцягнутыя з ямаў, мелі б больш прывабны выгляд? Так, узаемнае азвярэнне дасягнула ўжо крайніх межаў, і мне горка думаць, што гісторыку давядзецца адзначыць гэтую старонку "адміністрацыйнай дзейнасці" НК у гісторыі першай Расійскай Рэспублікі, і не ў XVIII, а ў XX стагоддзі.\nЗараз насельніцтва жыве пад ціскам жаху. Кажуць, быццам толькі частка імёнаў пакараных смерцю прыводзіцца ў спісе. Даходзяць да жахлівых чутак, быццам нават ранейшая працэдура яшчэ спрашчаецца да немагчымай адсутнасці ўсялякіх формаў, кажуць, што цяпер можна абыходзіцца нават без допыту падсуднага".\nЗ ліста трэцяга:\n"Расстрэлы без суда адбываюцца ў нас дзесяткамі, і - зноў мае запозненыя або беспаспяховыя хадайніцтвы. Вы скажаце: добра ж падчас міжусобіцы прапаведаваць лагоднасць. Не, гэта не тое. Я ніколі не думаў, што мае пратэсты супраць смяротнага пакарання, што пачаліся з "Бытавой з'явы" яшчэ пры царскай уладзе, калі-небудзь звядуцца на сціплыя пратэсты супраць пакаранняў смерцю бяссудных ці супраць дзетазабойства.\nМне прыйшлося яшчэ пісаць старшыні Усеўкраінскага Цэнтральнага Выканаўчага Камітэта таварышу Пятроўскаму. Апошні ліст лічу таксама не лішнім прывесці тут.\n"Шаноўны таварыш Пятроўскі.\nЦяпер вырашаюся звярнуцца да вас. Справа гэта - хадайніцтва адносна малой дачкі селяніна Еўдакіі Пішчалкі, асуджанай палтаўскай НК да расстрэлу. Дванаццаць чалавек па гэтай справе ўжо расстраляныя. Пішчалка пакуль пакінутая да вырашэння яе лёсу ў харкаўскіх цэнтральных установах. Я не магу паверыць, каб у гэтых вышэйшых інстанцыях маглі ўхваліць расстрэл малалетняй, у чым ўжо ўсумнілася нават мясцовая Надзвычайная камісія. Сястра Пішчалкі едзе да вас з апошняй надзеяй. Няўжо магчыма, што яна вернецца без поспеху і гэтая дзяўчынка (ёй нядаўна споўнілася толькі 17 гадоў), якая перажыла ўжо жах блізкага пакарання смерцю і агонію некалькіх дзён чакання - будзе ўсё ж такі расстраляная?\nПятроўскі даў тэлеграму ў Палтаву - не прыводзіць прысуду над малалетняй ў выкананне, і Пішчалка, як кажуць, адпраўленая ў Харкаў. Але паколькі "адправіць у Харкаў" - гэта формула, якая ў нас раўназначная "адправіць на той свет" (так у даведачным бюро адказваюць родным пра расстраляных), то ў вачах насельніцтва лёс Пішчалкі застаецца змрочна-сумнеўным. ( ... ) Якраз на гэтым месцы майго ліста мне паведамілі, што да мяне прыйшла нейкая дзяўчынка. Я выйшаў і даведаўся, што гэтая дзяўчынка і ёсць Пішчалка. Яна вярнулася з Харкава вольнай. Гэта прынесла мне глыбокую радасць за яе і за яе сям'ю. Але - я не магу радавацца за нашу радзіму, дзе магла ісці гаворка пра расстрэл гэтага дзіцяці і дзе яе ўжо вывелі з арыштанцкіх ротаў разам з іншымі, якія назад не вярнуліся".\nПерадгісторыя гэтых лістоў, пакінутых наркамам без адказу, такая: Анатоль Луначарскі прыехаў у Палтаву для сустрэчы з Уладзімірам Караленкам 7 чэрвеня 1920 году. На мітынгу ў гарадскім тэатры Караленка звярнуўся да яго з просьбай выратаваць пяцёх мясцовых жыхароў, асуджаных да расстрэлу. На наступную раніцу Караленка атрымаў запіску ад Луначарскага: "Дарагі , бясконца паважаны Уладзімір Галакціёнавіч. Мне жудасна балюча, што з заявай да мяне спазніліся. Я, вядома, зрабіў бы ўсё, каб выратаваць гэтых людзей дзеля Вас, - але ім ўжо нельга дапамагчы. Прысуд прыведзены ў выкананне яшчэ да майго прыезду. Шчыра Ваш Луначарскі".


Адам Глобус :: Студия книг и аксессуаров "ВИЛКА" :: Беларусь Минск :: Адам Глобус\nАвторы на Г / Глобус, Адам\nУладзімір Вячаслававіч Адамчык\nАдам Глобус отвечает на вопросы "Вилки":\nБеларускія літаратары ў Жывым Часопісе: Уладзімір Сцяпан, Ганна Кісліцына, Міраслаў Адамчык, Уладзімір Лобач, Андрэй Хадановіч, Аксана Бязлепкіна, Ігар Бабкоў…\n2. 12 points from Адам Глобус go to… (лучший белорусский автор 2008 года)\nЯкуб Колас “Збор твораў”, трэці-пяты тамы; Міхась Скобла "Галасы з-за небакраю Анталогія паэзіі свету ў беларускіх перакладах ХХ стагоддзя"; Міраслаў Адамчык “Карона”…\n3. Книга, которую вы бы взяли с собой на необитаемый остров?\nНататнік з чыстымі старонкамі…\nУ аснове капіталу гэтай прэміі ляжаць грошы заробленыя на дынаміце і вайне, таму я б скасаваў такую прэмію наогул. Скасаваць нельга, але можна, гепатэтычна, некаму даць? Постаць мусіць быць антываенная і сімвалічная, а лепей дзве постаці, два паэта Джон Ленан і Джым Морысан. Яшчэ, яе не даюць мастакам. Яны не даюць, а я дам Пабла Пікаса. Архітэктарам не даюць? Мы дадзім Карбюз’е! Пікаса і Карбюз’е выдатныя паэты. Рокенрольшчыку Міку Джагеру варта даць, і артысту Мікі Рурку можна ўручыць… Не! Трэба скасаваць!!!\nЗабылі? І слушна зрабілі…\nТакіх шмат, і лепей іх пераварыць на кардон, каб зрабіць новыя кнігі…\nНе! Глядзець вельмі люблю, гляджу дома адзін…\nКавярня “Акварыум” у “Цэнтральным” універсаме…\nКава, гарбата, сабака, кот і, пажадана, калі можна, без мёртвых жанчын…\nАдам Глобус - пісьменнік, мастак, выдавец. Стыльны, вядомы, з пачуццем гумару, заўжды "на хвалі".\nпаводле ЖЧ Адама Глобуса :\nНарадзіўся ў сям'і пісьменніка Вячаслава Адамчыка. З 1959 жыве Мінску. Скончыў педагагічнае адзяленне Мінскага мастацкага вучылішча (1977), Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (1983). Працаваў чарцёжнікам, мастаком-рэстаўратарам, мастаком–афарміцелем, рэдактарам у часопісе «Крыніца-Родник» (з 1987). Цяпер займаецца выдавецкай дзейнасцю (выдавецтва "Сучасны літаратар"). Заснавальнік Таварыства маладых літаратараў "Тутэйшыя" (1986-1990). Член СП СССР (з 1988), СП БССР (з 1989)\nПрацуе ў галіне паэзіі і прозы. У друку пачаў выступаць з вершамі ў 1981 (газета «Літаратура і мастацтва», часопіс «Маладосць»). Аўтар кніг «Парк» (паэзія, 1988), «Адзінота на стадыёне» (зборнік апавяданняў, 1989), «Смерць — мужчына» (1992), «Скрыжаванне» (1993), «Дамавікамерон» (1994), «Толькі не гавары маёй маме» (1995), «Койданава» (1997), «Новы дамавікамерон» (1998), «Post scriptum» (1999), «Тэксты» (зборнік ўсіх папярэдніх кніг, 2000), «Браслаўская стыгмата» (2001), «Сшыткі» (2003), «Дом» (2005), «сУчаснікі» (2006), «Літары» (2006), "Казкі" (2007) «Convolutus», "Замак" (2008). Публікаваўся ў складзе зборнікаў «Тутэйшыя» (зборнік твораў удзельнікаў Таварыства «Тутэйшыя», 1989), «Круглы год» (зборнік хоку беларускіх паэтаў, 1996).\nВершы і апавяданні А. Глобуса перакладзены на асноўныя мовы свету, а таксама на асяцінскую і каталонскую, друкаваліся ў Вялікабрытаніі, Германіі, Славеніі, Чэхіі, Польшчы і Расіі («Оборотни» (1991), «Demonokameron» (1993), «Лирика by» (выбраныя паэтычныя і празаізныя творы ў рускім перакладзе, 2007)).


Лічбы маюць значэнне | Martech Zone\nСубота, кастрычнік 29, 2011 Субота, кастрычнік 29, 2011 Douglas Karr\nЯ чуў, як паважаныя людзі ў сацыяльных сетках кажуць: "Не звяртайце ўвагі на колькасць паслядоўнікаў вы маеце." і «гэта не мае значэння колькі прыхільнікаў вы маеце". Яны памыляюцца. Калі б гэта не мела значэння, мы б не лічылі іх. Мы падлічыць усё... і мы судзім усіх па лічбах, якія мы бачым. Дазвольце растлумачыць.\nУ цяперашні час існуе рэакцыя на Klout і змены алгарытму, якія яны ўнеслі. Змянілася ўласная методыка ацэнкі ўплыву, і паказчыкі Klout людзей знізіліся - большасць склала каля 10 балаў, прычым многія апускаліся да 20 балаў. Klout абараняе гэты крок, падаючы зваротную сувязь, што новыя змены алгарытму забяспечваюць больш дакладную інфармацыю пра ўплыў кагосьці ў Інтэрнэце.\nЛюдзям усё роўна дакладнасць. Яны клапоцяцца пра нумары.\nЯ ў гэтым не сумняваюся Намеры Клута былі цудоўныя. Тэхнічна азначае падзенне з адзнакі Klout на мінулым тыдні з 71 да 61 на XNUMX на гэтым тыдні нічога паколькі сам па сабе нумар проста адпавядае рэлевантнасці.\nАднак рэальнасць такая, што лічбавая ацэнка - гэта тое, што было важна для многіх людзей, каб вызначыць іх уплыў і ўзаемадзеянне ў Інтэрнэце. Калі б Клоўт некалькі разоў рэгуляваў алгарытм, яны, верагодна, не атрымалі б негатыўнай рэакцыі. Але калі я сумяшчаю свае намаганні з кімсьці падобным, і іх ацэнка застаецца нязменнай, але мая апускаецца ... знешні выгляд якасць сістэмы ставіцца пад пытанне. Вось што здарылася ... і Клут зараз спрабуе выкапаць.\nНа мой погляд, Клуту было б лепш проста павялічыць маштаб, а не паменшыць балы. Калі б маштаб раней быў 100, яны павінны былі проста павялічыць яго да 115. Карэкціроўка зрабіла б змяненне балаў у Клуце людзей нязначным. Я спадзяюся, што гэта здуецца, я ўсё яшчэ прыхільнік таго, што спрабуе дасягнуць Klout (хаця я ўсё яшчэ лічу, што гэта частковая адзнака, бо яна не ўлічвае статыстыку пошуку і трафіку).\nКалі вы не верыце, што лічбы важныя, вы жартуеце. Часта ў нас ёсць кліенты, у якіх 0 прыхільнікаў, 0 падпісчыкаў, 0 рэтвітаў, 0 праглядаў, 0 упадабанняў і г. д. У аднаго з нашых нядаўніх кліентаў было дзівоснае відэа ў Інтэрнэце, якое было прафесійна запісана і вельмі крута прадэманстравала свой прадукт. Праблема была ў тым, што было каля 11 праглядаў відэа.\nВельмі мала людзей знаходзяць час, каб паглядзець відэа з 11 праглядамі.\nТакім чынам, мы рабілі тое, што будуць называць іншыя блюзнерскі. Праз некалькі месяцаў і некалькі сотняў праглядаў я выйшаў і набылі 10,000 XNUMX праглядаў і 1,000 любіць ад службы. Гэта не з'яўляецца незаконным і не парушае ўмовы прадастаўлення паслуг. Гэта сапраўды гучыць цяністы, праўда. На працягу 2 тыдняў відэа з Youtube павялічылася да 10,000 XNUMX праглядаў. Праз тыдзень і відэа зараз сядзіць больш за 12,000 праглядаў і яшчэ пару дзясяткаў лайкаў. Тое самае відэа, аднолькавы змест, цяпер дадаецца 2,000 праглядаў на тыдзень замест дзясяткаў.\nНа людзей уплываюць лічбы\nЛюдзі з ~ 50,000 50 падпісчыкаў могуць дадаваць у Twitter 50 падпісчыкаў у дзень. Для кагосьці новага ў Twitter дадаць XNUMX падпісчыкаў за месяц было б выдатна ... але гэтага проста не адбудзецца. Мне ўсё роўна, наколькі фантастычны іх змест ... рост для звычайнага карыстальніка Twitter будзе прапарцыйны да іх цяперашніх наступных. Калі яны хочуць паскорыць свой рост, ім трэба павялічыць колькасць. Зноў жа, пурысты будуць сцвярджаць, што купля паслядоўнікаў ёсць жудасны. Ім гэта лёгка сказаць, калі ў іх ужо тысячы падпісчыкаў.\nЛічбы не складаюцца\nПраблема лічбаў у тым, што яны не заўсёды складаюцца. Мне падабаецца прыклад ніжэй ... аўтападпарадкаванне ўліковага запісу ў Twitter. Гэта не толькі больш высокі бал уплыву, чым я, але і ўплыў на саму Klout (па іроніі лёсу, гэта таксама ўплывае на занятасць і фондавы рынак).\nБлог Папулярнасць і лічбы\nМаніпуляваць лічбамі проста. Я памятаю, калі залатым стандартам папулярнасці ў блогу была ваша колькасць падпісчыкаў у Feedburner. Gmail выйшаў на сцэну і дазволіў людзям мець адрасы электроннай пошты з каментарыямі ў адрасе электроннай пошты. Напрыклад, калі мой адрас электроннай пошты name@domain.com, я магу выкарыстоўваць name+1@domain.com, name+2@domain.com, name+3@domain.comі г. д. Некалькі блогераў зразумелі гэта і проста напісалі сцэнарыі, каб падпісаць дзясяткі тысяч падпісчыкаў на ўласную электронную пошту Feedburner.\nВынік? Папулярнасць іх блогаў вырасла за адну ноч. Некаторыя з іх нават маглі прадаваць рэкламу і спонсарскія паслугі, зыходзячы з завышаных лічбаў. У якасці тэсту я купіў паведамленне ў блогу ў адным з блогаў і атрымаў некалькі сотняў адказаў з сотні тысяч падпісчыкаў у блогу. Гэта пацвердзіла мае падазрэнні. Яны павялічылі колькасць.\nПраз гады мой блог усё яшчэ павялічваецца ў папулярнасці і папулярнасці чытачоў. Ён стаў папулярным блогам па любых мерках. Але ... тыя блогі, якія ашуканы па-ранейшаму апярэджваюць мяне на большасці рэйтынгавых сайтаў. У іх быў кантэнт для рэзервовага капіявання росту, таму яны зрабілі добра. Хіба я не шкадую махлярства як яны рабілі? Уласна, так. Я вельмі шкадую. Я павінен быў скарыстацца гэтымі магчымасцямі, калі яны ўзніклі.\nВы можаце купіць любы нумар\nНабыць можна што заўгодна. Падпісчыкі, прыхільнікі, рэтвіты, лайкі, прагляды старонак, прагляды Youtube, лайкі Youtube... ва ўсім Інтэрнэце ёсць паслугі. Я праверыў масу гэтых сістэм, і некаторыя працуюць лепш, чым іншыя. На мой погляд, пытанне заключаецца не ў тым, правільна яны маральна ці не ... пытанне ў інвестыцыях. Можа нумары пакупкі на самай справе павялічыць бачнасць і папулярнасць вашай прадукцыі ці паслуг у Інтэрнэце? Часам ... гэта залежыць ад таго, ці падтрымлівае ваша прасоўванне!\nУ мяне ёсць сябры, якія з жахам адчуваюць, што я заплаціў за гэтыя паслугі, але праз тыдзень яны просяць мяне прасоўваць падзею альбо прадукт, які ў іх ёсць. Даволі захапляльна ... яны думаюць, што гэта неяк маральна няправільна, але потым звяртаюцца, калі яны могуць з гэтага выйграць.\nЦі варта купляць нумары?\nЯ ў гэта не веру нумары пакупкі няправільна ... гэта маркетынгавая інвестыцыя, як і ўсё астатняе. Справа ў тым, ці зможаце вы атрымаць выгаду ад гэтых інвестыцый і забяспечыць кантэнт, здольны павялічыць наступнае. Калі гэтага не зрабіць, вы страцілі грошы. Шкоды, нікога не парушаеш ... акрамя вашай кішэннай кнігі.\nнататка: Я сапраўды веру, што гэта так ашуканскі прадаваць рэкламу на аснове лічбаў, якія, як вы ведаеце, не рэальныя.\nШмат хто не будзе са мной пагаджацца па гэтай тэме. У чым заключаецца рэклама і маркетынг? Калі б усё залежала ад арганічнага росту, мы б усе не працавалі ў сферы маркетынгу.\nКалі я маніпулюю папулярнасцю і паводзінамі спажыўцоў купляйце вентылятары? Так!\nЦі маніпулюю я папулярнасцю, калі наймаю прафесійнага дызайнера для распрацоўкі брэнда, каб ён выглядаў значна большай кампаніяй, чым ёсць? Так!\nМаркетынг - гэта стварэнне ў галаве перспектывы таго, што ім патрэбна ваша паслуга. Маркетынг таксама заключаецца ў выкарыстанні паводзін спажыўцоў для павышэння бізнес-вынікаў. Я не магу не дапамагчы, каб большасць людзей не звяртала ўвагі невялікія лічбы... але я магу змяніць лічбы, каб яны звярнулі ўвагу!\nМаркетынг прыцягвае людзей да вас. Гэта ваша адказнасць за выстаўляйце чаканні і пераўзыходзіце іх са сваімі кліентамі. Калі ваш маркетынг задае чаканні, якіх вы не можаце ўтрымаць, значыць, вы хлусіце, і гэта няправільна. Але калі вы купляеце мноства праглядаў на Youtube, ваша відэа становіцца вірусным, і вы прадаеце тону прадукту шчаслівым кліентам з-за гэтага, гэта было выдатным маркетынгавым укладаннем.\nНашы інвестыцыі ў гэтыя паслугі рэдка. Толькі калі мы працуем з чалавекам, прадуктам ці паслугай, мы ведаем, што будзе добра, мы ўкладваем грошы. Альбо калі мы працуем з кліентам, якому неабходна хутка прасоўваць па службе. У любых сітуацыях мы звычайна выкарыстоўваем паслугі як пачатак, каб прымусіць іх расці. Пасля таго, як яны вырастуць, няма неабходнасці працягваць.\nВы былі б здзіўлены, наколькі гэта добра працуе - я б заклікаў паспрабаваць сам ... купіць 5,000 чагосьці і назіраць, як гэта паскарае рост.\n29 кастрычніка 2011 г. у 8:13\nВельмі пераканаўча. Але як наконт куплі 5-зоркавых водгукаў?\n29 кастрычніка 2011 г. у 10:36\nІронія ў тым, што многія аглядныя пакеты прапануюць рэцэнзіі на акцыі адразу. Матывацыя вышэй проста ў тым, каб давесці кампанію да кропкі, у якой можа ўзяць на сябе шырокая грамадскасць. Я хацеў бы дадаць, што гэта не адзіная наша тактыка. Паралельна з гэтымі акцыямі мы фактычна робім сапраўдную акцыю - просім прадстаўнікоў уплывовых рэцэнзій пра прадукт. Мы не плацім ім за тое, каб яны хлусілі ... мы сапраўды прадастаўляем прадукт і дазваляем чыпсам падаць туды, куды яны могуць. Я лічу, што агляд прадукцыі - гэта значна большае адабрэнне, чым простая "лічба".\nЯ хацеў бы таксама дадаць, што большасць людзей дрэнна рэагуюць на 5-зоркавыя водгукі. Я быў на канферэнцыі гадоў таму, калі вытворцы прадуктаў заявілі, што пераважная колькасць 5-зоркавых аглядаў на самай справе знізіла продажы. Людзі набылі больш 4-зоркавых вырабаў пасля таго, як паглядзелі, што ў прадукце не ідэальна. Калі б гэта не турбавала іх, яны б куплялі.\nГэта яшчэ адзін цікавы нюанс паводзін пакупніка.\n29 кастрычніка 2011 г. у 11:06\nДзякуй за ўдумлівы адказ. Гэта праўда: ёсць фантомны бар'ер, які трэба пераадолець, перш чым незнаёмыя людзі ўспрымуць яго сур'ёзна. Колькасць прыхільнікаў - гэта касцюм і гальштук маркетынгу.\nТым не менш я проста лічу, што гэта так ... няўдала. Цікава, ці адчувалі людзі такое стаўленне да рэкламы, калі яна была менш развітай? Маўляў, "навошта я казаў людзям, наколькі выдатны мой прадукт, гэта хлусня?"\n29 кастрычніка 2011 г. у 11:20\nЯ думаю, што "icky" - выдатны спосаб гэта растлумачыць. Мне здаецца, што ў наш час гэта неабходнае зло. І гэтыя паслугі ўзрываюцца ... значыць, нехта імі карыстаецца!\n30 кастрычніка 2011 г. у 8:35\nНазвы пераважных паслуг і кошты?\n30 кастрычніка 2011 г. у 4:55\nНе маглі б вы сказаць, што я спрабаваў гэтага пазбегнуць, Кенан? 🙂 Мне пашанцавала з Socialkik і Retweet.it - абодва адкрыта паведамляюць і прадастаўляюць падтрымку і водгукі.\n30 кастрычніка 2011 г. у 11:49\nЯк чалавек, які займаецца маркетынгам і бізнесам, я згодны з вашай пазіцыяй наконт набыцця лайкаў, праглядаў і адзнак +1 у якасці інвестыцый. Ёсць шмат маркетынгавых мерапрыемстваў у не-лічбавай сферы, якія робяць тое ж самае. Конкурсы з прызамі, апытанні з заахвочваннямі, купонамі - усё гэта накіравана на тое, каб "купіць" час, увагу і ўдзел.\nАле дзе праведзена рыса? Акт куплі лайкаў, праглядаў і адзнакі +1 можа сапсаваць давер. Ці гатовы ваш кліент з дзіўным відэа заявіць, што купіў прагляды? Я падазраю, што адказ адмоўны, таму што ў гэтага кліента ўзнікае пэўны ўзровень даверу, заснаваны на бягучай кліенцкай базе, які ён не хацеў бы сапсаваць.\nІншы прыклад: агляды Google Places можна набыць на такіх сайтах, як Fiverr (http://fiverr.com/ ) альбо Elance (https://www.elance.com/ ). Нішто не перашкаджае мець прысутнасць у Інтэрнэце і не мае водгукаў. Я, як спажывец, перайду да іншых спраў у пошуках месца, каб паесці. Але калі я ўбачу рэстаран з водгукамі, я прачытаю іх і прыму рашэнне. Калі б я выявіў, што водгукі пішуць людзі, якія ніколі не спрабавалі есці і не наступалі на месца, я б давяраў сістэме (больш падрабязна пра гэта на http://agtoday.us/vyVjXn).\nІснуе таксама юрыдычны кут разгляду: паглядзіце рэкамендацыі Федэральнай гандлёвай камісіі ЗША (FTC), якія рэгулююць рэкамендацыі і водгукі (http://www.ftc.gov/opa/2009/10/endortest.shtm ). Можна сцвярджаць, што купля лайкаў - гэта купля рэкамендацыі, і таму яе трэба раскрываць. Калі не будзе раскрыта інфармацыя, падобны пакупнік рызыкуе падвергнуцца судовым працэсам і штрафам.\nЯк кіраўнік думкі (так, я лічу вас кіраўніком думкі), вы можаце паставіць гэтую дошку на дзверы офіса :), на вас глядзяць як на даверную_ крыніцу разумення і экспертызы. Тое, што вы напісалі гэты артыкул, дапамагае нам зразумець асновы маркетынгу, рэкламы і сувязяў з грамадскасцю. Я спадзяюся, вы ўвесь час не купляеце лайкі :)\nЗаўвага: ці існуе формула канстанты / суадносін / крывой, якую бізнес павінен улічваць з пункту гледжання таго, калі купляць, каб атрымаць тую "крытычную падтрымліваючую масу", а потым спыніць куплю?\n30 кастрычніка 2011 г. у 4:51\nДля тых людзей, якія цалкам адмаўляюцца ад меркавання, што купля паслядоўнікаў і г.д. па сваёй сутнасці дрэнная, я хацеў бы прапанаваць аналогію, якая можа перадумаць. Мы не звар'яцеем, калі Budweiser, Coca Cola, Nike, Ford, усе велізарныя кампаніі, выдаткоўваюць мільёны на адну рэкламу для Super Bowl. Ці атрымала гэтая рэклама права на выхад у эфір на падставе нейкага агню папулярнасці ў сацыяльных сетках? Не, яны проста купілі. Рэальнасць такая, што мы, як маркетолагі, робім рэчы, каб дапамагчы сваім кліентам, працадаўцам, прадаць больш рэчаў.\nМы адчуваем доктар Джэкіла і містэра Хайда ва ўсіх сацыяльных рэчах. З аднаго боку, мы часам хочам захаваць чысціню сацыяльнага досведу, але мы не міргаем вокам, выкарыстоўваючы маркетынгавыя дзеянні, менш аптымальныя, якія, здаецца, парушаюць дух і намер таго, што мае на ўвазе сацыяльная сетка.\nІ я думаю, што многія нашы калегі па-ранейшаму захопленыя думкай, што наяўнасць вялікай аўдыторыі неяк азначае рэпутацыю, давер і ўсё такое.\n30 кастрычніка 2011 г. у 4:53\nНу, мы дакладна ведаем, што спажыўцы апынуліся ў гэтым паняцці, Марці!\n30 кастрычніка 2011 г. у 8:19\nЯк шырокія лайкі, RT і пакупкі +1 дапамагаюць нішавым галінам? Службы, пра якія вы згадвалі, не могуць сканцэнтравацца ні на адной вузкай групе, напрыклад, як маленькія ветэрынары і педыятры.\nЦі будзе падыход для нішавых галін - імкнуцца выкарыстоўваць пакупніцкую здольнасць для шырокага росту, адначасова развіваючы нішу і вузкае будаўніцтва з дапамогай іншых метадаў сацыяльных сетак?\n30 кастрычніка 2011 г. у 8:53\nЯ не ведаю, што хтосьці даследуе, адкуль бяруцца рэтвіты альбо лайкі, таму я не ўпэўнены, што гэта мае значэнне, нішавая ці шырокая мэта. Перавага нішавага сегмента, я мяркую, заключаецца ў тым, што можа не чакаць вялікіх аб'ёмаў, як у выпадку з шырокай тэмай.


Публікацыі па тэме «Даля Грыбаўскайтэ» | Новы Час\n31 год таму, 23 жніўня 1989 года, каля двух мільёнаў жыхароў Літвы, Латвіі і Эстоніі сталі ў жывы 600-кіламетровы ланцуг ад Вільні да Таліна, такім чынам выказаўшы жаданне быць свабоднымі. Сёння за свабоду змагаецца беларускі народ, з якім Літва таксама праяўляе салідарнасць, паведамляе «Наша Ніва».\nДаля Грыбаўскайтэ: Суседства з Расіяй і Беларуссю — «выклік і пагроза»\nМілітарызацыя Калінінградскай вобласці, суседства з Беларуссю і Расіяй і выкарыстанне беларускай тэрыторыі для «агрэсіўных гульняў, накіраваных супраць Захаду» — выклікі і пагрозы, якія стаяць сёння перад Літвой, на думку яе прэзідэнта Далі Грыбаўскайтэ.\nНезалежныя СМІ зрабілі Літву свабоднай еўрапейскай краінай.\nМінэнерга пацвердзіла няштатную сітуацыю на будоўлі БелАЭС\nМіністэрства энергетыкі Беларусі 26 ліпеня пацвердзіла інфармацыю аб няштатнай сітуацыі на Беларускай АЭС.\nФранцузская Нацыянальная рада па выведцы заявіла, што валодае дакладнымі дадзенымі пра тое, што ў тэрарыстычнай атацы на рок-канцэрце ў тэатры „Батаклан” прымалі ўдзел і грамадзяне Расійскай Федэрацыі.\nNATO адкрывае штабы ва Усходняй Еўропе, каб стрымліваць Расію\nГенеральны сакратар NATO Ёнс Столтэнберг ў чацвер адкрыў у Вільні камандны пункт Альянсу. Гэты штаб і яшчэ пяць невялікіх штабоў у краінах Усходняй і Цэнтральнай Еўропы заснаваныя ў адказ на дзеянні Расеі на Украіне.\nУ Літве адзначаюць Казюкас. Беларусы прывезлі на свята свой "гарадок"\nСёлета на Лукішскім пляцы абсталяваны Беларускі гарадок майстроў. Па святочным кірмашы ў Вільні прагулялася і прэзідэнт Літвы Даля Грыбаўскайтэ.\nПрэзідэнт Літвы: Ваенная пагроза рэальная\nДа прыходу саюзнікаў Літва мусіць пратрымацца мінімум трое сутак.\nГрыбаўскайтэ: прыйшоў час вярнуць абавязковую ваенную службу\nУ Літве на пасяджэнні Дзяржсавета па абароне ў аўторак было прынята рашэнне ініцыяваць вяртанне абавязковай ваеннай службы.\nСёння Літва святкуе Дзень аднаўлення дзяржавы\nУ панядзелак, 16 лютага, Літва ўрачыстымі мерапрыемствамі, канцэртамі, выставамі і традыцыйнымі вогнішчамі адзначае Дзень аднаўлення дзяржавы.\nДаля Грыбаўскайтэ не хоча эканамічных санкцый супраць Расіі\nПра гэта прэзідэнт Літвы заявіла ў сераду.


Расіяне зноў назвалі любімай краінай для восеньскага адпачынку Беларусь - 20.11.2019, Sputnik Беларусь\nШтогадовы турыстычны рэйтынг дэманструе зайздросную сталасць - жыхары Расіі чарговым разам прызналіся, што з усіх краін СНД больш за ўсё любяць адпачываць у... 20.11.2019, Sputnik Беларусь\nтурызм, у беларусі, навіны , расія, беларусь\nCC BY 2.0 / Ilya Kuzniatsou / Sunset on NarochВозера Нарач\nМІНСК, 20 ліс - Sputnik. Беларусь зноў названая расійскімі турыстамі любімай краінай для восеньскага адпачынку з краін СНД, гэта афіцыйныя вынікі чарговага рэйтынгу партала ТурСтат.\nНа гэты раз рэйтынг складаўся сярод курортаў краін СНД для аздараўленчага адпачынку. Не цяжка здагадацца, што ў лідарах апынуліся санаторыі Беларусі, большасць з якіх даўно ўжо арыентавана на адпачынак суседзяў-расіян.\nСамым любімым у нашай краіне месцам восеньскага аздараўлення названыя санаторыі, размешчаныя на возеры Нарач. Па дадзеных рэйтынгу расіяне праводзяць на курорце восенню ад 10 да 14 дзён. Адзін дзень у Беларусі абыходзіцца расійскім гасцям прыкладна ў 3 тысячы расійскіх рублёў. Гэта самы нізкі кошт сярод краін СНД.\nУ топ-5 турыстычных напрамкаў таксама ўвайшлі курорты Нафталан ў Азербайджане, Бурабая ў Казахстане, Джармук у Арменіі і Калараш у Малдове.


Выстава "Маладзечна: турызм і адпачынак". Аграсядзібы » Вялейка й Вялейскі раён | Вілейка і Вілейскі Раён | Вилейка и Вилейский район\n2 траўня 2013, Катэгорыя - Навіны рэгіёну, Аграсядзібы\nАдбылася другая міжрэгіянальная выстаўка-кірмаш «Маладзечна: турызм і адпачынак». Былі прадстаўлены турыстычныя кампаніі і аграсядзібы з Маладзечанскага, Вілейскага і Валожынскага раёнаў, сталічныя арганізацыі. У зале літаратуры на замежных мовах прайшла прэзентацыя міжрэгіянальнага «зялёнага» маршруту «Зялёнымі сцежкамі ад Іслачы да Віліі».\n- У нашай краіне краязнаўству і экалогіі надаецца вялікая ўвага, - адзначыла галоўны спецыяліст аддзела фізічнай культуры, спорту і турызму райвыканкама Таццяна Пятроўна Ганіч. – Гэты год аб’яўлены ў Беларусі годам «зялёнага» турызму. Падрыхтаваны «зялёныя маршруты» і ў нашым рэгіёне.\nЛакальны маршрут «Па слядах вялікіх паэтаў і музыкантаў» быў распрацаваны да Рэспубліканскага экалагічнага форуму і злучыў адметныя месцы Маладзечаншчыны. Ён сёлета стаў адным з участкаў міжрэгіянальнага маршруту «Зялёнымі сцежкамі ад Іслачы да Віліі». Ён праходзіць па тэрыторыі Маладзечанскага, Вілейскага і Валожынскага раёнаў.\nАляксандр Рашэтнікаў і яго аграсядзіба\nГалерэя ў арасядзібе\nНаведвальнікі выстаўкі пераканаліся ў тым, што агра- і экатурызм могуць быць змястоўнымі і цікавымі. Гаспадары аграсядзіб «Панскі куток», «Карыцька», «У Іванавіча», «Ганка» з задавальненнем расказвалі аб сваіх падвор’ях.\n- Заняцца агратурызмам вырашылі на сямейным савеце, - паведаміла гаспадыня самай маладой на Маладзечаншчыне аграсядзібы, жыхарка вёскі Насілава Алеся Іванаўна Карыцька. – Муж пабудаваў вялікі дом, лазню, абсталяваў усім неабходным пакоі і кухню. Я, у сваю чаргу, узяла на сябе клопаты аб гасцях. Хочацца, каб людзям было ў нас утульна, каб яны прыязджалі ў Насілава як мага часцей.\nІнтэр'ер аграсядзібы "Карыцька"\nПершых наведвальнікаў аграсядзіба «Карыцька» прыняла ў канцы мінулага года. За гэты час тут адпачылі і маладзечанцы, і госці з Расіі.\nАграсядзіба "Панскі куток" (больш фота тут)\nГлядзіце таксама Сядзіба "Сябрына" у вёсцы Заспорня на Вялейшчыне і Сядзіба "РАЧНАЯ” вёска Красніца Вілейскі раён\nФота з аграсядзібы "Рачная"\nФота з аграсядзібы "Сябрына"\nПаводле Алег БЯГАНСКІ. http://www.mgazeta.by/\nДомік паляўнічага ва ўрочышчы «Даманава»\nЦі можа турызм стаць стратэгічным кірункам эканомікі Вялейшчыны?\nСядзіба “РАЧНАЯ” вёска Красніца Вілейскі раён


Будзьма беларусамі! » Новая загадка Сяргея Палуяна?\n12.05.2020 | Літаратура\nУначы з 7 (20) на 8 (21) красавіка 1910 года ў Кіеве ва ўзросце дзевятнацці з паловай гадоў узяў свой «грозны жэрабій» (М. Багдановіч) яркага таленту і кіпучай энергіі нашанівец Сяргей Палуян. На Брагіншчыну, да бацькоў пісьменніка, і ў Вільню, у рэдакцыю «Нашай нівы», паляцелі тэлеграмы з сумнаю весткаю. Згуртаваная вакол часопіса «Українська хата» творчая моладзь, у колы якой уваходзіў нябожчык, занялася арганізацыяй грамадскага развітання. З падачы «хацянаў» (у першую чаргу — найбліжэйшага Палуянавага сябра Мікіты Шапавала, якому Сяргей пакінуў свой апошні ліст) паведамленне пра смерць, некралог і абвестка з інфармацыяй пра час і месца пахавання былі надрукаваны ў найбуйнейшай украінскамоўнай газеце Расійскай імперыі — штодзённіку «Рада», а таксама ў шэрагу прагрэсіўных рускамоўных выданняў Кіева.\nДажджлівым днём 11 (24) красавіка 1910 г., на вербніцу, у капліцы Анатамічнага тэатра Імператарскага Кіеўскага ўніверсітэта Святога Уладзіміра прайшла жалобная паніхіда па Сяргею Палуяну. Пасля яе завяршэння пахавальная працэсія рушыла на Байкавыя могілкі, дзе труна з целам памерлага легла ў зямлю. На свежы капец былі ўскладзены вянкі ад двух выданняў, з якімі найбольш актыўна супрацоўнічаў Палуян: «Таварышу і супрацоўніку ад рэдакцыі “Нашай нівы”» і «Любому товаришу від редакції “Української хати”».\nПраз год бацькі ўсталявалі на сынавай магіле помнік — гранітны чатырохгранны слупок, увянчаны зверху мармуровым крыжам. Надмагілле ўпрыгожыў надпіс: «Белорусский беллетрист Сергей Полуян». Былі пазначаны таксама даты нараджэння і смерці. Тады ж вакол месца пахавання зрабілі металічную агароджу.\nМенавіта такою — добра дагледжанаю, у кветках — мы бачым Палуянаву магілу на здымку 1911 г., адшуканым у свой час Таццянай Кабржыцкай і Вячаславам Рагойшам. Гэтая каштоўная фотавыява была змешчана ў амаль легендарных ужо «Лістах у будучыню» (1986), якія вярнулі ў гісторыю беларускай літаратуры надоўга выкрасленае палуянаўскае імя, а цяпер — прадубліраваная ў новым, значна больш поўным выданні тэкстаў С. Палуяна і матэрыялаў пра яго — кнізе «След, вечна жывы» (2018), падрыхтаванай тымі ж літаратуразнаўцамі.\nЗвяртаюць на сябе ўвагу іншыя дэталі фотаздымка. Навокал Палуянавай магілы — цэлы лес пахаванняў, у пераважнай большасці пазнейшых, бо на іх стаяць часовыя драўляныя крыжы. Зусім недалёка, дзе, трэба меркаваць, праходзіць мяжа могілак, выразна праглядаюцца мураваныя будынкі.\nТое, што магіла С. Палуяна месцілася на ўскрайку Байкавых могілак, пацвярджае і адна з яго малодшых сясцёр — Людміла, якая пасялілася ў Кіеве і пражыла там да канца сваіх дзён. Яна ж ва ўспамінах пра брата, напісаных для кнігі «Лісты ў будучыню», дае яшчэ адно прынцыпова важнае сведчанне: «На жаль, тая частка могілак, дзе быў пахаваны Сяргей, пазней, яшчэ да вайны, адышла пад забудову. Казалі, быццам на тым месцы школу міліцыі пабудавалі» («След, вечна жывы», с. 209).\nЗдавалася б, усе кропкі над «і» расстаўлены. Дарагая для беларусаў магіла страчана. Страчана даўно і незваротна. Нават знаку ці следу ад яе шукаць не выпадае, бо на яе месцы — гарадская забудова.\nІ тым не менш... У маі 2010 г. у газеце «СБ. Беларусь сегодня» з’яўляецца артыкул Людмілы Рублеўскай «След упавшей звезды», дзе згадваецца публікацыя ўкраінскага журналіста Валерыя Дружбінскага з нечаканымі звесткамі: помнік Сяргею Палуяну стаяў на Байкавых могілках да пачатку 1960-х гг., потым знік, а ў 1969 г. на месцы магілы было зроблена новае пахаванне. Больш за тое: апісанне Палуянавага помніка, пададзенае В. Дружбінскім, зусім не супадае з вядомым фотаздымкам. Працытуем само ўкраінскае выданне: «На могиле был поставлен камень в виде срубленного дерева и сделана надпись: “7 апреля 1910 года. Здесь покоится прах Сергея Епифановича Полуяна, который жил, писал и погиб в Киеве, но душой своей и сердцем был всегда в родной Беларуси. Аминь”» (Памяти погибших могил. Диагноз: скорбное бесчувствие // Зеркало недели, 2003, № 46).\nМаючы фотаздымак магілы і аўтарытэтныя сведчанні родных С. Палуяна, на ўсё гэта можна было б не звяртаць увагі як на чарговы ўзор несумленнасці сучаснай прэсы. Аднак аўтар матэрыялу — журналіст далёка не шараговы — двухразовы лаўрэат прэміі Саюза журналістаў СССР, кандыдат гістарычных навук, пісьменнік, літаратурны сакратар К. Паўстоўскага ў 1965—1968 гг. Даследчыцкая адказнасць вымагала хаця б мінімальнай праверкі агучаных ва Украіне фактаў. Знайсці кантакты В. Дружбінскага аказалася нескладана, і падчас тэлефоннай гутаркі, якая адбылася ў 2015 г., аўтар «Памяти погибших могил» запэўніў, што пры падрыхтоўцы свайго матэрыялу карыстаўся ў першую чаргу друкаванымі крыніцамі пра Байкавыя могілкі. Паколькі з часу публікацыі артыкула мінула больш за 10 гадоў, адразу адказаць на ўсе пытанні В. Дружбінскі не змог, але з ахвотай пагадзіўся перагледзець свае колішнія запісы і яшчэ раз наведаць Нацыянальную бібліятэку Украіны імя У. І. Вярнадскага — ужо адмыслова па палуянаўскай «праблеме». Праз пэўны час з Кіева прыйшоў ліст: узнавіць крыніцы, з якіх былі ўзяты звесткі пра магілу С. Палуяна, на жаль, не ўдалося… Інтрыга захавалася?..\nШто б там ні было, але артыкул В. Дружбінскага «Памяти погибших могил», скіраваны супраць злачыннай практыкі перапахаванняў і «распродажу» месцаў на Байкавых могілках, стаў штуршком да новых пошукаў — у прыватнасці больш уважлівага вывучэння гісторыі саміх могілак.\nСтарадаўнія Байкавыя могілкі (дзейнічаць пачалі яшчэ ў 1830-я гг.) сёння з’яўляюцца галоўным, найбольш вядомым і прэстыжным некропалем Украіны. Цяжка назваць усіх дзеячаў украінскай культуры, палітыкі, мастацтва, літаратуры, навукі і спорту, якія пахаваны тут: М. Грушэўскі, М. Лысенка, М. Рыльскі, У. Сасюра, П. Тычына, Леся Украінка… Такая прывілеяванасць абазначылася ўжо на мяжы ХІХ— ХХ стст. Месца на Байкавых могілках абіралі для сябе ўплывовыя кіеўскія сем’і, а спецыяльна пад пахаванні, напрыклад, рэктараў і прафесараў Кіеўскага ўніверсітэта ў 1900-я гг. былі вылучаны дзве «ганаровыя» дзялянкі. Наўрад ці выпадкова, што свой апошні спачын С. Палуян знайшоў менавіта на Байкавых…\nАле час (а дакладней — людзі) не шкадаваў старых магіл. Разгорнуты спіс асоб, пахаванні якіх былі страчаны на Байкавых могілках, знаходзім у даведніку «Киïвсьский некрополь» (1994), падрыхтаваным адным з найбуйнейшых украінскіх спецыялістаў па некрапалістыцы Людмілай Працэнкай і цалкам прысвечаным дзеячам літаратуры. Ёсць тут і звесткі пра С. Палуяна. Пасля невялікай даведкі, у якой пададзена біяграфічная інфармацыя пра нашаніўца (дарэчы, у асобных момантах не зусім дакладная — «Лісты ў будучыню», відаць, не былі вядомы Л. Працэнцы), чытаем: «Магіла не збераглася. Была ў канцы могілак, каля паркану, пад Інстытутам бактэрыялогіі» (Киïвський некрополь, с. 214).\nВажныя арыенціры: будынак Інстытута бактэрыялогіі (дарэвалюцыйная назва — Кіеўскі бактэрыялагічны інстытут) быў узведзены ў 1896 г. і захаваўся да сённяшняга дня (цяпер знаходзіцца на тэрыторыі кампаніі «Біяфарма», вул. Амосава, 4). Параўноўваем фота інстытута, датаванае пачаткам ХХ ст., з будынкамі, якія відаць на фотаздымку Палуянавай магілы, — адрозненні ёсць. Таму трэба правяраць іншыя дамы ва ўказаным Л. Працэнкай квартале. Тут месціцца так званае Клінічнае (або Медыцынскае) мястэчка, якое актыўна забудоўвалася для патрэб Кіеўскага ўніверсітэта ў 1910-я гг. Якраз тады, у прыватнасці, паўстаў будынак хірургічнай клінікі — яшчэ адзін прэтэндэнт на аб’ект з фотаздымка з Палуянавай магілай. У ім цяпер — Інстытут фтызіятрыі і пульманалогіі імя Ф. Г. Яноўскага (вул. Амосава, 10).\nАднак ні ў артыкуле пра самога С. Палуяна, ні на іншых старонках даведніка Л. Працэнкі «Кіеўскі некропаль», ні ў яе ж аўтарства манаграфіі «Історія Київського некрополя» (1995) няма ніякіх згадак пра тое, што тэрыторыя Байкавых могілак у той ці іншы час «адразалася» пад гарадскую забудову. Галоўнай прычынай страты магіл даследчыца называе (як следам за ёю В. Дружбінскі ды іншыя аўтары) менавіта чалавечыя прыхамаці і злачынную нядбайнасць: помнікі разбураліся і раскрадаліся; пачынаючы з 1920-х гг. на старых месцах актыўна рабілі новыя пахаванні. Паводле Л. Працэнкі, на Байкавых могілках засталася толькі дзясятая частка дарэвалюцыйных пахаванняў («Київський некрополь», с. 69)! Кансультаванне з украінскімі гісторыкамі і знаўцамі мінуўшчыны Кіева таксама дало пакуль адназначны вынік: Байкавыя могілкі не забудоўваліся.\nТакім чынам, версія, агучаная сёстрамі С. Палуяна яшчэ ў першай палове 1980-х гг., зусім нечакана запатрабавала праверкі. Калі сур’ёзна задумацца, прычын для недакладнасці магло быць шмат: пачынаючы ад даўнасці падзей і паважнага ўзросту родных нашаніўца (на момант сустрэчы са складальнікамі «Лістоў у будучыню» Людміле Палуян, напрыклад, было ўжо амаль 90 гадоў) і заканчваючы ўсё яшчэ далёка не самай спрыяльнай для свабоднага і праўдзівага расповеду пра мінулае грамадскапалітычнай атмасферай. Як дочкі былога землеўласніка і родныя, з аднаго боку, беларускага нацдэма (брат Сяргей), а з другога — белагвардзейцаў у эміграцыі (браты Дзмітрый і Рыгор), сёстры Палуян, безумоўна, ведалі пра ўсе пагрозы (старэйшая Ганна, з якой пагутарыць В. Рагойшу і Т. Кабржыцкай ужо не давялося, двойчы была ў высылцы). Жыццё прымушала засвоіць і эзопаву мову, і фігуры ўмаўчання... У рэшце рэшт Палуянавы сёстры, не знайшоўшы аднойчы братавай магілы сярод помнікаў і крыжоў на Байкавых могілках, самі маглі не ведаць яе дакладнага лёсу, а таму ў размове з даследчыкамі карысталіся гарадскімі чуткамі і ўскоснымі сведчаннямі (згадаем паказальную ў гэтым сэнсе фармулёўку Людмілы: «Казалі, быццам на тым месцы…»).\nЗасталося не высветленым, якую школу міліцыі мела на ўвазе Людміла Палуян. Ва ўспамінах тая згадваецца як нешта добра вядомае для кіяўлян, таму гаворка, хутчэй за ўсё, ідзе пра найбуйнейшую ўстанову такога кшталту — цяперашнюю Нацыянальную акадэмію ўнутраных спраў Украіны (знаходзіцца на вул. Саломенскай, 1). У 1920—1930-я гг. яна мела розныя назвы: Усеўкраінская школа міліцыі і крымінальнага вышуку, Школа каманднага складу рабоча-сялянскай міліцыі УССР, Школа старшага кіраўнічага складу рабоча-сялянскай міліцыі імя У. А. Баліцкага і інш. Пэўны час да Вялікай айчыннай вайны яе галоўны будынак сапраўды месціўся адносна недалёка ад Байкавых могілак — на Батыевай гары (вул. Валгаградская, 1/2). Аднак ніякага дачынення да тэрыторыі саміх могілак гэты адрас і мясціны не маюць.\nСяргей Палуян зноў загадвае літаратуразнаўцам загадкі. Для адказу на пастаўленыя пытанні патрабуюцца ўжо не толькі архіўныя пошукі і грунтоўнае вывучэнне публікацый украінскіх даследчыкаў, але і палявыя доследы — шпацыр па Байкавых могілках і прылеглых да іх вуліцах, уважлівае ўгляданне ў старыя кіеўскія будынкі. Хочацца спадзявацца, што калі-небудзь мы будзем ведаць дакладную дзялянку, дзе знаходзілася на Байкавых магіла выбітнага беларуса.\nТаццяна Вабішчэвіч, Звязда\nНабыць кнігу «Сяргей Палуян. След, вечна жывы» можна тут


30 чэрвень 2009, 17:21\nВадзячыся з заходнімі дзяржавамі, беларускі рэжым цьвердзіў пра "шматвэктарнасьць" уласнай палітыкі, разьвіцьцё сувязяў у прыватнасьці з Блізкім Усходам. Беларускае кіраўніцтва пераборлівасьцю не вылучалася і сябравала з усімі - рэшткавай Югаславіяй, Вэнэсуэлай, Лібіяй, Іракам, Іранам, Суданам. Сяброўства (што ня значыць супрацоўніцтва!) адрозьнівалася па інтэнсыўнасьці, якая залежала ад таго, наколькі Лукашэнку ўдавалася паразумецца з сваімі калегамі з гэтых краінаў. З "свойскім" Ахмадынэжадам беларускі лідэр таварышуе больш, чым зь незразумелымі яму асобамі, як то фанатычным Кадафі ці экзатычным аль-Башырам з Судану.\nМеркавалася, што новыя партнэры з Усходу дапамогуць вырашыць праблемы беларускай эканомікі - беларусы пашыраць рынкі для МАЗаў, будуць здабываць нафту, атрымаюць казачныя крэдыты. Але незалежная зь нядаўнага часу краіна мела для такой палітыкі мінімум перадумоваў - пачынаючы ад адсутнасьці тэхналёгіяў ды сродкаў і заканчваючы бракам адпаведнай падрыхтоўкі і рэалістычных доўгатэрміновых плянаў у выканаўцаў гэтых грандыёзных задумаў, ня кажучы ўжо аб недахопе ахвочых ды гатовых стаць гэтымі выканаўцамі.\nДаходзіла да таго, што часам міністэрствам чамусьці было складана аплаціць нават пераклад перамоваў на ўзроўні міністраў і тады зь перакладнікамі пачыналіся дамоўленасьці па прынцыпе "памажы ты нам сёньня, а мы табе заўтра". Якая ж сур'ёзная супраца магчымая ў такіх абставінах? Або іншы прыклад - знаёмыя зь іранскага міністэрства нафты абураліся: маўляў, на што спадзяецца беларускі бок і якога ён можа чакаць стаўленьня да сябе, калі рэалізацыяй складанейшых нафтавых праектаў у Тэгеране прызначае кіраваць зусім маладога хлапца гадоў 25-ці пасьля ўнівэрсытэту.\nЯ зразумеў, як цяжка дасягнуць плёну ў нафтавых праектах у Вэнэсуэле й Іране, паразмаўляўшы аднойчы ў Гомлі зь беларускімі нафтавікамі. Хлопцы са скрухай казалі пра няпэўнасьць мясцовых партнэраў, складанасьць мясцовых умоваў, адсутнасьць тэхналёгіяў для здабычы заморскае нафты ды цьвердзілі, што каб ня жорсткае даручэньне прэзыдэнта, дык ніхто б тыя вэнэсуэльскія, іранскія ды іншыя экзатычныя праекты ўсур'ёз ня ўспрымаў - зарабіць нафтавікам прасьцей у Сыбіры. Іран ці Вэнэсуэлу яны ўспрымалі, як катаргу. Сьціплыя вынікі такіх праектаў відаць і па афіцыйных навінах пра ўсё новыя і новыя падпісаньні дамоваў зь іранскім бокам, якімі сыты ня будзеш.\nІншы напрамак беларускай цікавасьці да кантактаў з Тэгеранам - гэта атрыманьне крэдытаў, пра што кажуць і беларускія афіцыйныя асобы, і незалежныя экспэрты. Але спадзявацца на тамтэйшыя грошы - значыць жыць ілюзыямі. Рэальнасьць бязьлітасная - нафтавыя грошы ў Ірана ёсьць, але зараз у выніку эканамічнай палітыкі тамтэйшага ўраду яны прагайдамачаныя, а сама краіна пакутуе ад інфляцыі. Што казаць, калі нават у тамтэйшага Мінадукацыі бюджэтныя сродкі летась былі скончыліся пасярод году. Дык на што тут спадзявацца Менску і які ўзровень абазнанасьці спэцыялістаў, якія такое раяць?\nПаказальным прыкладам гучнай рыторыкі зьяўляецца праект зборкі самаходаў "Саманд" у Беларусі. Апошнім часам яго арганізатары прыціхлі і падрабязнасьці наконт цяперашняга стану праекту асабліва не афішуюць. Але хай чытачы самі ацэняць амбітнасьць гэтых спадароў, якія летась дэкляравалі намер вывесьці да 2010 году вытворчасьць "Самандаў" у Беларусі на ўзровень 60 000. Вось ужо да 2010 году засталося колькі месяцаў, дзе ж гэтыя тысячы "Самандаў"? Каб мець налета хаця 60 000, трэба ўжо сёлета выпусьціць колькі дзясяткаў тысяч. Дзе яны? Заява пра 60 000 "Самандаў" прымушае ўзгадаць іншыя абяцаньні іранскага боку дапамагчы Беларусі ў галіне ядравай энэргетыкі і давесьці аб'ём гандлю да мільярда даляраў. Незразумела толькі, чаму на гэткія заявы так чуйна рэагуюць заходнія СМІ. Словы і справы ў беларуска-іранскіх стасунках - гэта дзьве паралельныя рэчаіснасьці.\nЗважаючы на гэтыя моманты, цяжка ўявіць сабе якое-кольвечы істотнае супрацоўніцтва паміж дзьвюма краінамі па сакрэтных вайсковых праграмах. Пры такіх перадумовах дапускаць магчымасьць перадачы Менскам нейкіх супэрсакрэтаў і сур'ёзнай вайсковай дапамогі Ірану, гэта тое самае, што дапускаць магчымасьць стварэньня атамнай бомбы Зымбабвэ.\nБясспрэчна, Беларусь можа быць каналам для пастаўкі расейскай зброі, але каналам тэхнічным - празь яе перададуць, але ня ёй вырашаць, што ды як. Афіцыйны Менск ня даў рады стаць для Расеі тым, чым для ЗША ёсьць Ізраіль, нашая роля куды меншая. Таму ўсе размовы пра сакрэтныя вайсковыя сувязі аднясем на рахунак некаторых СМІ і палітыкаў, прагных да сэнсацыі.\nЦікава, як крывадушна будуюцца стасункі паміж Беларусяй і краінамі Трэцяга сьвету і на людзкім узроўні. Нягледзячы на ўсе дэклярацыі з боку афіцыйных асобаў пра непарушнае сяброўства з Іранам, грамадзянін Беларусі, што захоча туды патрапіць, будзе зьдзіўлены, наколькі складана ці наагул немагчыма гэта зрабіць. Аналягічна выглядае сытуацыя і з наведваньнем Беларусі грамадзянамі Ірану.\nБеларусам і зараз атрымаць іранскую візу не прасьцей за нямецкую (выключэньне - аэрапортавая 7-дзённая, зараз, кажуць, можна нават на 2 тыдні атрымаць), а іранскіх грамадзянаў беларускі МУС наагул унёс у асобную катэгорыю, вартую асаблівай увагі (разам зь іракцамі, аўганцамі, самалійцамі ды грамадзянамі іншых "гарачых кропак"). Уезд іх на тэрыторыю Беларусі строга абмяжоўваецца - прыкладам, санкцыю на запрашэньне прыватнымі асобамі кожнага іранскага грамадзяніна дае начальнік Дэпартамэнту па грамадзянстве і міграцыі МУС, часам пасьля працяглага інтэрвію. Знаходжаньне кантралюецца ня менш пільна - праз пастаянную праверку дакумэнтаў, адсочваньне ўчастковымі ды нават унівэрсытэтамі (калі гэта студэнты). Грамадзяне афіцыйна сяброўскай краіны трактуюцца як катэгорыя асобаў, ад якой зыходзіць падвышаная небясьпека!\nУ чым тады палягае плён беларуска-іранскіх стасункаў, калі і па вялікім рахунку (нафтавым), і па малым (чыста чалавечым) пахваліцца няма чым? Кожны бок падозрана ставіцца да другога і бачыць другога ў сваёй хаце яўна не жадае.\nПараўнаць сытуацыю зь Іранам і стасункі зь іншымі беларускімі саюзьнікамі складана, бо ніхто ў дзяржустановах недазволеных начальствам тлумачэньняў даваць ня прагне, але і згаданыя вышэй факты ёсьць дастаткова красамоўнымі, каб уявіць, наколькі прывідныя беларускія стасункі з усім Трэцім сьветам.\nЗрэшты, пра тое скажуць і лічбы статыстыкі - у структуры вонкавагандлёвага абароту Беларусі "з далёкім замежжам" ( г.зн. па-за межамі СНД) на краіны Азіі, Лацінскай Амэрыкі, Блізкага Ўсходу летась прыходзілася 24,4 адсотка тавараабароту і 19,6 % экспарту. Прытым вялізную частку беларускага гандлю складалі калійныя солі для Кітаю ды Індыі.\nВядома, за апошнія пятнаццаць гадоў тавараабарот паміж Беларусяй і Іранам узрос з 89 тысячаў даляраў у 1993 годзе да 38,7 мільёна ў 2001 годзе і 93,8 мільёна летась. Цешыць тое, што пераважае беларускі экспарт - летась 83,7 мільёна. Але гэта - вельмі невялікія лічбы, калі ўлічыць, колькі палітычных намаганьняў прыкладалася дзеля актывізацыі сувязяў з Тэгеранам і наяўнага патэнцыялу. Для параўнаньня скажам, што ў Беларусі большы гандаль з нашмат больш далёкім і меншым Узбэкістанам, зь якім да таго ж амаль адсутнічаюць палітычныя кантакты на вышэйшым узроўні (нават амбасады ў Менску Ўзбэкістан ня мае). А на тле шуму вакол Ірану згаданы аб'ём тавараабароту інакш як сьціплым не назавеш, нават нягледзячы на яго імклівы рост.\nСтасункі зь Іранам пасьля сыходу Ахмадзінэжада, праўдападобна, захаваюцца. Мяркуйце самі: беларуска-іранскія стасункі пачыналіся яшчэ за часы, калі Беларусяй кіравалі Шушкевіч і Кебіч, а Іранам - Рафсанджані. Пазьней яны няблага разьвіваліся, калі ў Іране прэзыдэнтам быў Хатамі, і менавіта Хатамі стаў першым іранскім кіраўніком, які наведаў Беларусь у кастрычніку 2004 году. Ацэньваючы беларуска-іранскія стасункі, ня трэба блытаць супрацы і сяброўства. Як кажа пэрсыдзкая прымаўка, "брат братам, а грошы грашамі".\nБеларусь і Іран могуць і мусяць супрацоўнічаць. Але цяперашняя гучная і часам ваяўнічая рыторыка, што гучыць з вуснаў беларускага й іранскага кіраўніцтва гэтай супрацы не дапамагае і нават пужае ёй некаторыя іншыя краіны. Супраца мусіць быць дзеля ўзаемнага плёну, а не на злосьць іншым. Тады і балянс яе будзе стабільна станоўчым. На сёньня ж за плыньню гучных словаў Менску і Тэгерана хаваюцца зусім ціхія ды несамавітыя посьпехі. За паказным сяброўствам няма такога ж моцнага супрацоўніцтва.