Узда. Узденский район | Чырвоная зорка. Районная газета - Анталія далёка, “Пад’ельнікі” – побач\nЧетверг, 22.08.2019, 08:13\nАнталія далёка, “Пад’ельнікі” – побач\n20.01.2015, 17:35; Category: Гасціннасць, Спорт и здароўе, Эканоміка\nСанаторый “Пад’ельнікі” размешчаны ў цудоўным месцы нашага раёна. Абапал раскінуўся сасновы бор, працякае рачулка Уса. Усё, што патрэбна для адпачынку душы і цела.\nКарэспандэнтаў “Чырвонай зоркі” сустрэла Алена Іванаўна Герасімовіч, адміністратар санаторыя. Яна пагадзілася на невялікі час стаць гідам.\n— На працягу многіх гадоў гэта была база адпачынку, — расказвае наш экскурсавод. — У асноўным тут адпачывалі прадстаўнікі беларускага таварыства інвалідаў па зроку. І толькі апошняе дзесяцігоддзе “Пад’ельнікі” лічацца санаторыем. Тут можна не толькі паправіць здароўе, але і з карысцю правесці вольны час, запланаваны адпачынак.\nЧатырохпавярховы корпус сучаснага дызайну разлічаны на 100 месцаў. Усе службы размешчаны ў адным будынку. Адпачывальнікі размяшчаюцца ў добраўпарадкаваных адна- і двухмесных нумарах з асобнымі душавымі і туалетнымі пакоямі. У кожным нумары маецца каляровы тэлевізар.\nПачалася наша экскурсія з новых аб’ектаў, якія зусім нядаўна з’явіліся на базе санаторыя. Гэта вялікі шацёр, у якім можна адзначыць юбілей ці вяселле. Адкрыў свае дзверы і ўтульны двухпакаёвы катэдж. У ім ёсць усе выгоды для камфортнага адпачынку з сям’ёй, сябрамі. Для маладажонаў прадастаўляецца нумар-люкс.\nСанаторый мае добра абсталяваную сталовую з утульнай абедзеннай залай на 120 пасадачных месцаў, дзе адпачывальнікі забяспечваюцца пяціразовым харчаваннем (заказное меню ў двух варыянтах, дыетычныя сталы). У меню пастаянна ўключаны свежая агародніна, садавіна, малочныя, мясныя, рыбныя стравы і сокі. Высокакваліфікаваныя повары штодня прапануюць сваім кліентам вытанчаныя стравы беларускай кухні. Пацікавіліся ў загадчыцы аб’екта грамадскага харчавання, як фарміруецца і з чаго складаецца рацыён.\n— Чалавек кожны дзень павінен атрымліваць дастатковую колькасць вітамінаў і пажыўных рэчываў, асабліва, калі знаходзіцца на лячэнні, — расказвае Таццяна Асенчык. — Аддаём перавагу хатнім стравам. Нядаўна з’явіліся папулярныя на захадзе салата-бар, кава-машына, што задавальняе патрэбы адпачывальнікаў. Першы час узнікалі складанасці з выкарыстаннем кава-машыны, але персанал сталовай дапамагаў кожнаму, у каго ўзнікалі цяжкасці.\nТаццяна Станіславаўна ўдакладніла, што сярод кліентаў у асноўным расіяне. Прывабным становіцца наш санаторый і для нашых грамадзян, якія едуць сюды не толькі падлячыцца, але і адпачыць. У хуткім часе ў меню з’явяцца сухія сняданкі, а персанал пераапранецца ў новую форму. Для тых, хто выбірае гэты маляўнічы куточак Уздзеншчыны для святкавання Новага года, тут ажывае сапраўдная казка. Супрацоўнікі санаторыя робяць усё магчымае, каб атмасфера свята не пакідала сцены здраўніцы на працягу двух тыдняў калядных свят: разнастайнае меню, насычаная культурная праграма. Каля жывых лясных прыгажунь, на якія багатая санаторная зона, ладзяцца танцы.\nПакет прапаноў і паслуг, які прадастаўляе санаторый “Пад’ельнікі”, выглядае дастойна. Акрамя традыцыйных турыстычных маршрутаў ( пешых, веласіпедных, аўтамабільных) ладзяцца экскурсіі па памятных мясцінах раёна, вобласці, рэспублікі. У санаторыі аказваецца комплекс лячэбна-прафілактычных працэдур — масаж, электрастымулюючыя і водныя, тыя, што садзейнічаюць прафілактыцы і лячэнню сардэчна-сасудзістай сістэмы, апорна-рухальнага апарату, іншых захворванняў. Для гэтага ў санаторыі ёсць неабходнае абсталяванне, апаратура. Асабліва папулярная солелячэбніца. Пад прыемную музыку адпачывальнікі могуць расслабіцца, на некалькі хвілін адыйсці ад рэчаіснасці.\n— Саляное лячэнне (галатэрапія) з’явілася ў санаторыі нядаўна, але карыстаецца попытам, — расказала ўрач-тэрапеўт Вольга Жызнеўская. — Галатэрапія заключаецца ў знаходжанні хворага ў натуральнай салявой пячоры ці пакоі. Гэта працэдура станоўча ўплывае на крываток і дыхальныя шляхі.\nКарацей кажучы, збіраючыся на адпачынак за мяжу, задумайцеся, ці варты ён таго. Паўнацэнны адпачынак і лячэнне можна атрымаць і ў родных мясцінах, у санаторыі “Пад’ельнікі”.\nНА ЗДЫМКАХ: урач-тэрапеўт Вольга ЖЫЗНЕЎСКАЯ; галоўная медсястра Людміла ШЫЛА; так выглядае нумар-люкс для маладых; утульны катэдж гатовы прымаць адпачывальнікаў.\nФота Святланы АСТРАВУХ.\n« Увага – працуючай моладзі\nЗаўсёды на сувязі »


Крэпасць Курэссаарэ — Вікіпедыя\nКрэпасць Ку́рэссаарэ (эст. Maardu piiskopilinnus, ням. Schloss Arensburg) - фартэцыя ў горадзе Курэссаарэ, у Эзэль-Вікскім біскупстве была пабудавана на месцы старажытнага гандлёвага порта, дзе ўжо тысячу гадоў назад канцэнтраваліся найважнейшыя гандлёвыя шляхі.\nНевялікую крэпасць, збудаваную ў канцы XIII стагоддзя, пасля паўстання Юр'евай ночы, якое доўжылася з 1343 да 1345 года, перабудавалі ў вялікую крэпасць тыпу канвента з унутраным дворыкам. Яе часта выкарыстоўвалі як рэзідэнцыю біскупа. Будаўніцтва крэпасці было завершана прыкладна ў 1400 г. Галоўным паверхам быў другі, дзе маецца шэраг прадстаўніцкіх памяшканняў. Асабліва прывабныя, размешчаны ў паўднёва-заходнім крыле, святочны дырэкторый і капліца, а таксама крыжовыя хады. Першы паверх выкарыстоўваўся як склад, а трэці — як абарончы.\nДвор абрамлены крыжовымі хадамі, на адным куце крэпасці ўзвышаецца вартаўнічая вежа Стурвальт, на ў іншым — стройная вартаўнічая вежа Доўгі Герман. Апошнюю аддзяляе ад іншых частак крэпасці глыбокая шахта, праз якую раней быў перакінуты пад'ёмны мост. За зубчастымі краямі сцен ёсць адкрытыя абарончыя хады.\nУ XV стагоддзі асноўную крэпасць абнеслі прасторнай пярэдняй крэпасцю, якую ў XVI—XVII стст. рэканструявалі ў земляныя ўмацаванні з чатырма магутнымі вуглавымі бастыёнамі. Земляныя ўмацаванні акружае ў сваю чаргу запоўнены вадой роў.\nКурэссаарская крэпасць — амаль адзіная ў Эстоніі крэпасць, якая дайшла да нашых дзён. Гэта лепш за ўсё захаваная крэпасць Старой Лівоніі. Лівонская вайна, якая нанесла велізарную шкоду мацерыковай частцы Эстоніі, не зачапіла Курэссаарскую крэпасць, але яна была часткова пашкоджана у час Паўночнай вайны ў 1711 г. Крэпасць была хутка адбудавана.\nПершыя рэстаўрацыйныя працы былі праведзены ў 1904-1912 гг., калі крэпасць была прыстасавана пад рэзідэнцыю саарэмааскага рыцарства. Маштабныя рэстаўрацыйныя працы былі здзейснены ў 1968-1985 гг. Падчас гэтых прац былі адноўлены разбураныя верхнія часткі веж, а таксама сярэдневяковы знешні і ўнутраны выгляд. У крэпасці знаходзіцца музей Саарэмаа, а прасторная тэрыторыя пярэдняй крэпасці стала месцам правядзення розных мерапрыемстваў пад голым небам. Наваколлі крапаснога рова ператварыліся ў маляўнічы парк.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Крэпасць Курэссаарэ\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Крэпасць_Курэссаарэ&oldid=2326215"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 15:15, 26 мая 2016.


Загрузіць CrystalDiskInfo 8.12 – Vessoft\nафіцыйная старонка: CrystalDiskInfo\nCrystalDiskInfo – праграмнае забеспячэнне для праверкі працаздольнасці жорсткіх дыскаў. Праграмнае забеспячэнне выконвае дыягностыку і адлюстроўвае тэхнічны стан дыскаў. CrystalDiskInfo здольны кантраляваць паказчыкі работы прывадаў, такіх як тэмпература, хуткасць кручэння, агульны час працы, колькасць уключэнняў, SMART дадзеных і г.д. Праграмнае забеспячэнне дазваляе праглядаць графік змены тэмпературы, кіраваць параметрамі энергаэфектыўнасці і налады ўзровень шуму прывада. Таксама CrystalDiskInfo падтрымлівае працу з вонкавымі дыскамі і іншых сховішчаў дадзеных.\nАдлюстроўвае тэхнічныя індыкатары дыска\nМаніторынг стану і тэмпературы\nАдлюстроўвае атрыбуты SMART тэхналогіі\nКіраванне AAM і APM налады\nПадтрымка знешніх назапашвальнікаў\nCrystalDiskInfo Адпаведнае праграмнае забеспячэнне\nMiniTool Power Data Recovery – гэта простае ў выкарыстанні праграмнае забеспячэнне для аднаўлення дадзеных розных тыпаў на вашым кампутары і розных носьбітах дадзеных. Праграмнае забеспячэнне падтрымлівае жорсткія дыскі і файлавыя сістэмы розных тыпаў.\nПакет драйвераў, каб забяспечыць правільнае прайграванне гукавых патокаў. Праграмнае забеспячэнне мае высокую частату паласы прапускання і падтрымлівае падключэнне да розных аўдыё прылад.


Главная » А ў нашай хаце свята\n…гасцінна запрашаюць фіналісты творчага конкурсу “А ў нашай хаце свята”. Хто-хто, а яны кемяць у народных гульнях! Сёння аўтары лепшых сачыненняў распавядуць пра пацехі ў пятніцу і зладзяць школьныя вячоркі.\nЗ вечара да раніцы\nУ маёй школе існуе традыцыя штогод ладзіць вялікае фальклорнае свята, у якім бяруць удзел вучні, настаўнікі, мясцовыя жыхары. Надоечы праводзілі вячоркі.\nПадрыхтоўка да іх пачалася з даследавання звычаяў малой радзімы: мы даведаліся, што такія пасядзелкі ў моладзі праходзілі шумна, весела. А пажылыя людзі збіраліся асобна: вялі размовы пра надвор’е, будучы ўраджай, зацягвалі сумныя песні, вязалі, шылі, пралі воўну, спалучаючы адпачынак з працаю. Юнакі і дзяўчаты жартавалі, весела спявалі, танчылі, гулялі, распавядалі прыгодніцкія гісторыі. Спецыяльных музыкаў не запрашалі, бо заўсёды з’яўляўся хто-небудзь з вясковых гарманістаў, які акампанаваў. Частаваліся на вячорках яблыкамі, грушамі, гарбузікамі. Па словах мясцовых жыхароў, свята звычайна ладзілася ў адной хаце. А яшчэ старажылы казалі: гаспадар не пускаў, пакуль не адгадаеш некалькі загадак альбо не праспяваеш прыпеўку. Праходзілі пасядзелкі ў асенне-зімовы перыяд, па пятніцах. А доўжыліся — з вечара да раніцы!\nШкольныя вячоркі мы ладзілі ў стылізаванай пад даўніну беларускай хаце: ёсць тут драўляны стол, дзежка, печ, гарлачыкі, глякі… З сабою госці прынеслі гармонік, прасніцы, вязальныя пруткі, печыва, а хто і проста добры настрой ды мех жартаў.\nРазам са сталымі прыйшлі моладзь і малыя дзеткі, якім прапанавалі гульні і конкурсы. Вось было смеху! Акрамя забаў і пацех, мы даведаліся, адкуль з’явілася назва нашай вёскі: “На гэтым месцы раней стаяў густы лес. Наняў пан лесніка па прозвішчы Сяўрук. Пабудаваў яму леснічоўку. Была ў лесніка сям’я: жонка, сыны і дочкі. Яны жаніліся, выходзілі замуж, будавалі хаты і заставаліся тут жыць. І вырашыў пан назваць паселішча Сеўрукі ў гонар першага жыхара”.\nТрадыцыя адзначаць народныя святы дапамагае нам не толькі весела бавіць вольны час, але і даведацца, як жылі нашы продкі.\nТаццяна Война, НПК Сеўрукоўская дзіцячы сад-базавая школа Баранавіцкага раёна.\nЛепш зладзіць самому!\nНа працягу васьмі гадоў у нашай школе святкуюцца Масленіца, Каляды, Гуканне вясны, Дзяды, Вячоркі… Штогод, нягледзячы на надвор’е, Масленіца Шырокая збірае не толькі вучняў, але і ўсіх вяскоўцаў. Рабяты з цікавасцю даведваюцца пра звычаі і традыцыі беларусаў, ахвотна ўдзельнічаюць у тэатралізаваных прадстаўленнях, дзе выконваюць ролі Зімы, Вясны, Снегавіка, Мароза…\nНа школьным двары скамарохі і завадатары ладзяць гульні з дзецьмі “Скачкі на мятле”, “Паўлінаў хвост”, водзяць карагоды, танчаць. Колькі радасці прыносіць ім катанне на кані! Захапляльнае відовішча — спальванне пудзіла з заклікам “Гары, гары ясна!” або “Гэта пудзіла, браткі, разарвём мы на шматкі!”. Пасля ўсе частуюцца блінамі з гарачай гарбатай і з вясёлым настроем просяць адзін у аднаго прабачэння.\n“Гуканне вясны” таксама праходзіць цікава. Дзяўчаты на ўзгорку спяваюць заклічныя песні і ў вышываным абрусе “ўзвышаюць” жавароначкаў (выпечаных птушак) — гэта сапраўды кранае душу.\nАдзначалі ў нашай школе і свята першай баразны.\nПра звычаі на Дзяды рабяты даведаліся ў “Беларускай хаце” школьнага музея. Нават назва “Запаліце зоркі памяці” ўсхвалявала некаторых вучняў да слёз. Яны расказалі, як дома ўшаноўваюць памяць аб продках.\nКаляды сустракаем крыху з меншым за Масленіцу размахам, але таксама ёсць што ўзгадаць. Часцей за ўсё Шчодры вечар адзначаюць вучні пачатковых класаў. Ім падабаецца пераапранацца ў Мядзведзя, Казу, Цыгана… Не стрымаць смеху, як Касалапы “на вечарынку збіраўся”, “цеста мясіў”, а Каза ўпала, каб атрымаць сала ды “на кожны ражок — піражок”.\nНабыўшы вопыт у школьных імпрэзах, мы спрабуем свае сілы самастойна. Напрыклад, на багатую Каляду, з 13 на 14 студзеня, ходзім калядаваць. Потым дзелімся ўражаннямі. А ўлетку не застаецца без увагі Купалле. Дзяўчынкі рыхтуюць творчыя нумары, хлопчыкі з дарослымі носяць дровы для вогнішча. Усе шукаюць папараць-кветку, скачуць праз вогнішча, спяваюць купальскія песні…\nВучні Дашкаўскай сярэдняй школы заўсёды ў пошуках цікавай інфармацыі аб тым ці іншым святкаванні. Як сапраўдныя артысты, ужываюцца ў ролі, самі ствараюць ка-\nсцюмы. Нам падабаецца знаёміцца з жыццём продкаў. Праз гэта мы вучымся любіць і паважаць традыцыі беларускага народа. Па-\nчуць або прачытаць пра народныя святы — гэта не тое, што ўдзельнічаць асабіста. Дакрануцца да духоўнага скарба малой радзімы душой, сэрцам, думкамі — вось сапраўднае свята!\nДар’я Гейн, Дашкаўская сярэдняя школа Магілёўскага раёна.\nРэспубліканскі конкурс “А ў нашай хаце свята” працягваецца. Работы фіналістаў друкуюцца ў газеце, і ты можаш аддаць свой голас за ўпадабаную нататку, пакінуўшы каментарый на сайце. Імёны пераможцаў і ўладальніка прыза глядацкіх сімпатый вызначацца ў снежні падчас збору актыва акцыі “Жыву ў Беларусі і тым ганаруся” ў НДЦ “Зубраня”. Іх чакаюць дыпломы і падарункі Міністэрства адукацыі, а таксама “хвіліна славы” на старонках “ПВ”. Падрабязнасці — на pvz.by.\nСвята сярод будняў ладзіла Ірына Хацук, “ПВ”.


Фестываль у Беразінскім: працяг традыцый графіні Габрыэлі Пузыні | Krynica.info\nУ пасёлку Беразінскім Маладзечанскага раёна прайшоў ужо трэці па ліку фестываль хрысціянскай культуры Laudato Si. 10-11 жніўня ён прыняў больш за 120 гасцей. Арганізатар свята ксёндз-пробашч касцёла Божага Цела ў Беразінскім Сяргей Бараўнёў распавёў пра гісторыю гэтай мясціны і свае служэнне:\n– Наша парафія невялікая, але яе гісторыя пачыналася ў 1433 годзе. Тады яна называлася Градзілава. Пасёлак Беразінскае ўзнік у 50-х гадах мінулага стагоддзя, калі пабудавалі торфабрыкетны завод, і палову населенага пункту Градзілава назвалі Беразінскім. У мінулым ў гэтай мясцовасці жыла і дзейнічала выдатная асоба, якая мела вялікае значэнне для культуры ў 19-м стагоддзі – уладальніца маёнтка графіня Габрыэля Пузыня. Сюды прыязджалі творчыя людзі, яе блізкія сябры: Станіслаў Манюшка, Тамаш Зан, графы Тышкевічы, князі Агінскія, Ян Чачот, Ігнат Дамейка, Уладыслаў Сыракомля, і ладзілі тут салонныя вечары.\nГрафіня была пахавана пры старым касцёле, але ён пазней быў знішчаны. Засталася старая зарослая сажалка. Могілкі каталіцкія былі перакопаныя і часткова захаваліся, праз могілкі пракладзена новая шашэйная дарога.\nНаш фестываль ў Беразінскім – працяг мінулага, таго, што адбывалася раней. Хацелася б, каб літаратары, музыкі, мастакі збіраліся тут, каб праславіць Бога, таму фестываль называецца Laudato Si (Будзь праслаўлены, Госпадзе). Габрыэля Пузыня была вельмі пабожнай, яе пісьменніцкі псеўданім быў – у Імя Божае. Кніжачка яе вершаў выйшла ў 2018 годзе ў найлепшай якасці. Яна старалася не толькі захаваць сваю веру, але памножыць і перадаць яе іншым. Яе спадчына перадалася новым пакаленням, і цяпер мы адраджаем традыцыі.\nПершы фестываль ў нас быў цалкам музычным у 2016 годзе. Новы фестываль аб’ядноўвае не толькі музыкаў, але ўсе сферы культуры. Сёлета ў нас былі кінарэжысёры, якія паказвалі свае стужкі ў Маладэчна, была мастацкая выстаўка Лявона Грышука, якая працягвае дзейнічаць. У Беразінскім адбыўся вялікі канцэрт. Мы абапіраемся на Провід Божы. Усё тое, што робіцца, робіцца не здарма. Ёсць Божае бласлаўленне на тое, каб Беларусь была прыгожай і дагледжанай.\n13.08.2018 Навіны цэркваў| Тэгі: каталікі, Маладзечна, музыка\nУ Беразінскім пад Маладзечна святар зладзіў музычныя вечарыны\nПрыезд «Laudans» у пасёлак пад Маладзечна стаў штуршком для стварэння мясцовых гуртоў


Галоўная ➠ Інтэр'ер і экстэр'ер ➠ Купить багет для зеркала\nЕсли вас интересует багет для зеркала, стоит заглянуть на этот сайт baguette-hall.ru вы найдете багет для зеркала отличного качества и по доступной цене.\nЯкія патрабаванні прад'яўляюцца да люстраным канструкцый для ваннай:\nВарта пераканацца ў якасным выкананні люстэркам сваіх функцый: малюнак, атрыманае з розных ракурсаў, не павінна скакаць або скажацца. На палатне не павінна быць расколін і драпін.\nЗвычайна люстэрка усталёўваюць над ваннай. Невялікую канструкцыю вешаюць на спецыяльны клей або выкарыстоўваюць вадкія цвікі. Потолочные люстэркі і атрыбуты з противоосколочной плёнкай мацуюцца на саморезы.\nСёння тэхніка годнага афармлення папулярная не толькі ў адносінах да карцін ці фота: люстэрка ў багеце ў ванны пакой могуць стаць самай яркай рысай інтэр'еру. Дадзенае апраўленне размяшчае варыятыўнасцю фактур, разнастайнасцю колерам і багаццем матэрыялаў.\nДрэва - фінансава затратны варыянт. Драўляныя багеты ўніверсальныя: яны арганічна ўпісваюцца ў інтэр'еры розных стыляў. Папулярныя рамы іх трапічных дрэў, часта багеты выконваюць з лісцяных парод, часам выкарыстоўваюць хвою. Шчыльная тэкстура не дазваляе тэмпературным ўздзеяння аказваць негатыўны ўплыў на знешні выгляд рамы. У залежнасці ад індывідуальных пераваг можа выкарыстоўвацца нейтральнае або каляровае пакрыццё. Нягледзячы на ??разнастайныя годнасці, драўляныя багеты рэдка ўпрыгожваюць ванныя пакоі - перашкодай таму становіцца падвышаная вільготнасць\nБагеты з названага матэрыялу цяжка паддаюцца дэкарыравання, але ўсё ж маюць пэўныя перавагі: створаныя па сучасных тэхналогіях, алюмініевыя багеты здольныя вытрымліваць сур'ёзныя нагрузкі. Яны падыходзяць для апраўлення вялікіх канструкцый.\nЗ дапамогай інавацыйных тэхналогій афарбоўкі выраб набывае натуральны выгляд. Невялікая вага профілю абумоўлівае станоўчыя эксплуатацыйныя характарыстыкі люстраных рам з алюмінія. Алюмініевае апраўленне часта сустракаецца на люстэрках ў ваннай, бо яму не страшна ўздзеянне вільгаці.\nВыкарыстанне дадзенага матэрыялу для люстэрка ў багеце для ваннай - папулярны варыянт стварыць выраб, вонкава нагадвае дарагі ўзор. І не давядзецца траціць на драўляны выраб, бо пластыкавы багет можа выступіць якаснай імітацыяй. Кліентаў прыцягвае прастата ў сыходзе за пластыкавымі рамамі, ўстойлівасць да вільготнасці - пастаяннага спадарожніка ванных пакояў. Дадзеныя ўласцівасці робяць пластыкавы багет практычным рашэннем для дэкарыравання ваннай.\nЯкой формы будзе люстэрка ў ванную ў багеце - асабісты выбар гаспадара. На выбар люстэрка і годнага апраўлення ўплывае таксама дызайн памяшкання. Для інтэр'еру з перавагай сталёвых адценняў разумным рашэннем стане выбар сталёвага палатна для люстраной канструкцыі. Выбар аздаблення багаты: матавы і структурны варыянт выдатна ўпішуцца ў інтэр'ер ваннай.\nДля ваннай, аздобленай ў мадэрнісцкай ключы, падыдзе прамавугольнае люстэрка, абрамленая цёмным багет. Драўляны варыянт ўпрыгожыць пакоя ў стылі кантры, немудрагелісты багет з дрэва стане годным рыскай у ваннай стылю Праванс. Асаблівы шарм надасць памяшканню рама з эфектам состаривания. Яна пакажа на заможнасць ўладальніка і прыцягненне да вечных каштоўнасцяў.\nДля прыхільнікаў класічнага афармлення ваннай знаходкай стане разьбяны багет з дрэва. Рама з вычварнай акантоўкай ўпрыгожыць памяшканне ў стылі арт-дэко. Арыгінальнае люстэрка прыцягне да сябе ўвагу і расставіць неабходныя акцэнты.\nУ салоне Baguette Hall вы знойдзеце стыльныя рашэнні для ваннай пакоі, якія адказваюць вашым уяўленням аб выдатным. Драўляныя рамы, алюмініевы і пластыкавы багет чакаюць пакупнікоў. Можна замовіць канструкцыі рознага памеру. Годны выбар багета дапаможа зрабіць выбар самому патрабавальнаму пакупніку.


Мультымедыя: "Black list of arts" - Музыкальные новости - XLAM.BY\nМультымедыя: "Black list of arts"\nФатограф «Нашай Нівы» Сяргей Гудзілін ад пачатку 2012 года здымаў творчую паўсядзённасць забароненых беларускіх культурных дзеячаў. Іх канцэртная дзейнасць зведала шматлікія перашкоды, а самі творцы трапілі ў неафіцыйны «BLACK LIST».\nГероямі дзесяціхвіліннага мультымедыя (гэта сумесь фота, відыё ды гукаў) сталі Сяргей Міхалок, «Свабодны Тэатр», Зміцер Вайцюшкевіч, Аляксандар Кулінковіч, мастак Алесь Марачкін, Ігар Варашкевіч, Анастасія Шпакоўская, Лявон Вольскі.\nПра праект Сяргей распавядае ў інтерв'ю парталу Tuzin.fm:\n"Праект дакумэнтальны. Таму наконт ідэі ў чыстым выглядзе пытанняў не было, бо размова ідзе пра грамадзкія і культурныя працэсы. І я як просты грамадзянін Беларусі проста вымушаны быў жыць з імі побач. Ну, а як фатограф, я вымушаны адлюстроўваць рэчаіснасць ці яе працэсы для нашай калектыўнай і візуальнай памяці. Я проста бачыў, што гэта сітуацыя павінна быць адлюстравана трохі больш, чым сухія паведамленні на стужках навінаў пра адмены канцэртаў, ці чарговыя прыступы «інтэрнэт-змагароў» пра «крывавы рэжым»."\nСтаронка праекта на сайце Нашай Нівы\nПра «чорны спіс» 2.0 усе даведаліся пасля прэзідэнцкіх выбараў-2010. Першая хваля забаронаў пракацілася пасля выбараў-2006. Тэхналогія беларускага культурнага «чорнага спісу» стандартная: канцэрты адмяняюцца невядома кім пасля наведвання канцэртных пляцовак «людзьмі са спецслужбаў». Дакументаў, загадаў, подпісаў пад такімі распараджэннямі часцей за ўсё няма: клубныя дырэктары ў паніцы, музыкі здзіўленыя, а фанаты гуртоў здаюць квіткі. Вінаваціць нібыта і няма каго, але ўсе разумеюць чаму адбываецца так.\nПа матэрыялах Нашай Нівы, Tuzin.fm


Неабмежаваны Robux Generator - патрабаваць бясплатна Robux зараз!\nБясплатны генератар Robux\nБясплатна генератар кодаў Robux\nКастрычнік 15 адмін\nЛепшы бясплатны генератар кода Robux, разгледжаны Кароткае ўвядзенне: Roblox, запушчаны ў 2007, штурмом заняў свет гульняў. На сваёй платформе ёсць дзясяткі і мільёны актыўных карыстальнікаў. Вядома, гэта кажа нам, што шмат людзей гуляе […]\nЯк атрымаць і патраціць бясплатны Robux?\nверасень 25 адмін\nВы ствараеце грандыёзныя планы, як выдаткаваць усю назапашаную валюту Robux? Мы бачым, што на гэтым этапе шмат гульцоў затрымаліся, што цалкам зразумела. У рэшце рэшт, існуе шмат спосабаў патраціць валюту Robux. […]\nДанііл on Як атрымаць і патраціць бясплатны Robux?\nKassadin on Як атрымаць і патраціць бясплатны Robux?\nкаўбой on Як атрымаць і патраціць бясплатны Robux?\nBl00d on Як атрымаць і патраціць бясплатны Robux?\nРабаваць on Як атрымаць і патраціць бясплатны Robux?\n© 2020 Аўтарскае права © 2019 Securerobuxgenerator.com. Усе лагатыпы і маркі належаць адпаведным уладальнікам.\nУ вас няма ўліковага запісу? Зарэгістравацца!\nзапомніць Забылі свой пароль?\nЗарэгістравацца на гэтым сайце


Кансультацыю наконт рака грудзі дадуць праз інтэрнэт\nУ Сеціве з’явяцца мамалагічныя кабінеты.\nПаводле галоўнага тэрапеўта Камітэту аховы здароўя Менгарвыканкаму Алены Філіпавай, да канца 2010 г. з’явіцца лакальная сетка, якая аб’яднае мамаграфічныя кабінеты сталічных медустановаў.\n“Стварэнне сеткі дазволіць перадаваць вынікі мамаграфічных абследаванняў у сталічны анкадыспансер адразу па электроннай пошце. Апроч таго, з’явіцца магчымасць праводзіць тэлемедычныя кансультацыі”, – адзначыла чыноўніца.\nМамаграфія праводзіцца для ранняй дыягностыкі пухлінаў малочных залозаў. Анколагі рэкамендуюць прайсці гэтае абследаванне жанчынам, старэйшым за 40 гадоў. Пік захворвання на рак малочнай залозы прыпадае на ўзрост 45–85 гадоў.\nСёння ў Менску мамалагічныя кабінеты працуюць усяго ў пяці медычных установах. Чарга на агляд складае каля двух месяцаў. А папярэдні агляд мае рэкамендацыйны характар.\n“Колькасць выпадкаў захворвання на рак малочнай залозы расце з кожным годам. Адна з асноўных прычынаў – хваробу, як кажуць, не папярэдзілі, не зрабілі прафілактыкі, – распавядае генеральны сакратар Беларускай асацыяцыі маладых хрысціянскіх жанчын Ірына Альхоўка. – Да 40% хворых можна было б пазбегчы, калі б жанчыны прайшлі напачатку медычны агляд. Менавіта таму мы выступаем за тое, каб мамалагічны агляд быў абавязковы, як і флюараграфія. Нашы людзі церпяць хваробу да таго часу, пакуль могуць цярпець. І лячыцца яны прыходзяць, як правіла, з трэцяю ці нават чацвёртаю ступенню раку, калі выздараўленне гарантаваць складана”.


“Адкасіць” не атрымалася | Дзяннiца\nГлавная “Адкасіць” не атрымалася Опубликовано Анна Рудская в 16 Ноябрь, 2015 - 16:00\nВерсия для печатиУхіленне ад службы ў арміі “каштавала” маладому шчучынцу больш за 20 мільёнаў\nНа выязным пасяджэнні суда, якое правёў у райваенкамаце старшыня суда Шчучынскага раёна Валерый Яцэнтавіч Раманоўскі з удзелам намесніка пракурора Аляксандра Мікалаевіча Ганчарова, разглядалася крымінальная справа ў адносінах да маладога чалавека, які вырашыў, што служыць у арміі зусім не абавязкова. Дастаткова проста не з’явіцца па павестцы ва ўказаны час, і гэта праблема адпадзе сама сабою.\nМоцна памыляюцца тыя, хто лічыць, што без уважлівай прычыны можна «адкасіць» ад арміі. Служба ва Узброеных Сілах – грамадзянскі абавязак кожнага маладога чалавека, які дасягнуў 18 год, і проста не выканаць яго ніхто не мае права.\nЗразумеў гэта і Ігар Б., толькі, на жаль, пазнавата. Прызначаны судом штраф – сума немалая. Дый і судзімасць не дабавіць яму станоўчых пунктаў у характарыстыцы. Толькі цяпер штосьці змяніць ужо нельга...\nПрызыўная камісія прызнала Ігара Б. годным для праходжання армейскай службы. Асабіста ў рукі прызыўніку была ўручана павестка, у якой указвалася, калі яму належала прыбыць у ваенкамат з сабранымі рэчамі. Па прызнанні маладога чалавека, служба ў арміі на той час зусім не ўваходзіла ў яго планы, і ён вырашыў атрымаць медыцынскае заключэнне аб наяўнасці хваробы.\nЯк расказала маці падсуднага, яшчэ ў школе ў яе сына былі праблемы са здароўем. Ён прайшоў лячэнне ў бальніцы, затым у санаторыі. У час вучобы ва ўніверсітэце, з якога яго адлічылі за непаспяховасць, таксама лячыўся ў стацыянары. Больш па медыцынскую дапамогу не звяртаўся. Атрымаўшы павестку, вырашыў паехаць у Гродзенскую абласную бальніцу і прайсці абследаванне, каб пацвердзіць свой былы дыягназ. У выніку стала ясна, што на гэты раз паталогіі ў маладога чалавека не знойдзена. Падчас судовага пасяджэння Ігар Б. сваю віну прызнаў поўнасцю і шчыра раскаяўся. Безумоўна, яму не хацелася губляць высокааплатную работу ў Мінску, дзе ён працаваў па найме маляром-тынкоўшчыкам і атрымліваў, што называецца, добрыя грошы. Але ж гэтыя абставіны не маглі стаць прычынай ухілення ад службы ў арміі. Згодна з прыгаворам суда ён панёс пакаранне, прадугледжанае ч. 1 арт. 435 Крымінальнага Кодэкса Рэспублікі Беларусь, і за свой учынак расплаціўся штрафам у памеры 120 базавых велічынь, а гэта 21 млн. 600 рублёў.\nНа пасяджэнні выязнога суда прысутнічалі рабяты, якім праз некалькі год таксама давядзецца праходзіць тэрміновую ваенную службу. Каб не трапіць у сітуацыю, у якой аказаўся Ігар Б., і не паламаць сваё жыццё, патэнцыяльныя прызыўнікі павінны выконваць усе мерапрыемствы прызыву. Аб гэтым маладым людзям яшчэ раз нагадалі А.М. Ганчароў і ваенны камісар Аляксандр Генадзьевіч Гайдук.\nЗа ўхіленне ад мерапрыемстваў прызыву на тэрміновую ваенную службу прадугледжана крымінальная адказнасць згодна з артыкулам 435 Крымінальнага Кодэкса Рэспублікі Беларусь і пакаранне ў выглядзе штрафу або арышту тэрмінам да шасці месяцаў, або абмежаванне свабоды тэрмінам да двух гадоў, або пазбаўленне свабоды на той жа тэрмін.


Касмічная дзяржава, тэрытарыяльная цэласнасць ды братняя Расея. Пра што казаў Лукашэнка\nКіраўнік Беларусі на парадзе\nПадчас параду з нагоды Дня Незалежнасці Аляксандр Лукашэнка выступіў з прамовай. У ёй прагучала некалькі цікавых заяваў.\nПадаем выбраныя цытаты з прамовы кіраўніка краіны.\nПра небляспеку для Беларусі\nГістарычны досвед паказвае, што дыпламатыяй без эфектыўнай абароннай сістэмы абараніць краіну немагчыма. Сіла дзяржавы заключаецца ў здольнасці прадказаць і папярэдзіць небяспеку. На жаль, цяпер у арсенале міжнародных адносінаў адным з асноўным аргументаў па-ранейшаму застаецца вайсковая моц. Значыць, любая дзяржава, дзе народ шануе цэласнасць і незалежнасць сваёй краіны, павінен умець абараніць сябе. Таму ў Беларусі працягнецца ўзмацненне войска, аснашчэнне яго самымі сучаснымі ўзорамі ўзбраенняў тэхнікі.\nПра новае ўзбраенне і «касмічную дзяржаву»\nСёння ў парадным строі пройдзе рэактыўная сістэма залпавага агню «Паланэз». Гэта сучасная грозная зброя. Яе наяўнасць зʼяўляецца важнейшым фактарам стратэгічнага стрымлівання ад спробаў размовы з нашай краінай з пазіцыі сілы. Не менш важна і тое, што за намі трывала замацаваны статус касмічнай дзяржавы. Бесперапынна ўдасканальваецца баявая вывучка ўзброеных сілаў. Рэгулярна праводзяцца вучэнні з сіламі тэрытарыяльнай абароны.\nПра тэрытарыяльную цэласнасць\nКожны жыхар Беларусі можа быць упэўнены, што нікому не будзе дазволена дэстабілізаваць абстаноўку, парушыць суверэнітэт і тэрытарыяльную цэласнасць краіны.\nПра братэрскую Расею ды дыялог з Захадам\nПаважаныя таварышы! Падчас нядаўняга пятага Усебеларускага народнага сходу былі выпрацаваныя асноўныя напрамкі развіцця краіны на бліжэйшы перыяд. Гэты ўсенародны форум прадэманстраваў згуртаванасць нашага грамадства, міралюбную шматвектарную палітыку дзяржавы, што грунтуецца на прынцыпах добрасуседзства і супрацы. Мы шчыльна ўзаемадзейнічаем з нашымі хаўруснікамі, перадусім з братэрскай Расеяй. Развіваем дыялог з суседзямі і краінамі Захаду.\nПра палітычныя авантуры, якіх пазбегнула Беларусь\nЗа гады незалежнасці мы не далі ўцягнуць сябе ў ніводную палітычную авантуру, не ўвязаліся ў ніводны міжнародны канфлікт. Мы ўпэўнена глядзім у будучыню і беражліва захоўваем слаўную гісторыю нашай краіны. Вечная памяць героям, якія палі ў баях за айчыну! Будзем годныя іх вялікага подзвігу.\n«Міра, дабра і поспехаў!»\nЖадаю ўсім міра, дабра, шчасця, здароўя і поспехаў у працы на карысць нашай радзімы. Слава беларускаму народу, які адстаяў свабоду і незалежнасць айчыны! Слава нашай радзіме – Рэспубліцы Беларусь! Слава ейным доблесным узброеным сілам! Са святам вас – Днём Незалежнасці! Ура!\nТэгі: 3 июля


11 красавіка ў пункце пропуску «Дамачава» брэсцкія пагранічнікі прадухілілі ўвоз у Беларусь буйной партыі рэчыва расліннага паходжання.\n28-гадовы жыхар Брэсцкага раёна вяртаўся з замежнай паездкі і выбраў «зялёны» канал, тым самым заявіўшы аб тым, што не мае тавараў, якія падлягаюць дэклараванню. Падчас праходжання пагранічнага кантролю службовы сабака адрэагаваў на яго іншамарку. Пагранічнікамі было прынята рашэнне аб правядзенні спецыяльнага дагляду аўтамабіля сумесна з супрацоўнікамі мытні ў асобным боксе.\nУ выніку пагранічны нарад сумесна з мытнікамі ў багажным аддзяленні «Volkswagen» выявіў тайнік, у якім знаходзіліся 12 прамавугольных брыкетаў з рэчывам расліннага паходжання агульнай масай 92 кілаграма. Згодна з заключэннем экспертаў, гэта – небяспечны наркатычны сродак - гашыш. Наркотыкі канфіскаваныя супрацоўнікамі органаў пагранічнай службы.\n12 красавіка ў дачыненні да грамадзяніна Беларусі, які незаконна перамяшчаў праз мытную граніцу Еўразійскай эканамічнай саюза дадзеную партыю наркотыкаў, распачата крымінальная справа па частцы 2 артыкула 328-1 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь.


16 студзеня 2020Архіў...\nУ БДУ адбылося ўшаноўванне пераможцаў універсітэцкіх студэнцкіх конкурсаў 2019 года. Узнагароды ўручылі 50 студэнтам, якія заваявалі тытулы ў "Студэнт года БДУ", "Найлепшы моладзевы праект БДУ" і "Найлепшы студэнцкі медыйны рэсурс БДУ".\nВітаў лаўрэатаў першы прарэктар БДУ Дзмітрый Мядзведзеў. Ён падкрэсліў значнасць паразумення паміж студэнтамі розных факультэтаў і пажадаў захаваць актыўнасць для працягу сваёй улюбёнай справы.\nУручаючы ўзнагароды пераможцам, прарэктар па выхаваўчай рабоце і сацыяльных пытаннях Іван Янушэвіч звярнуў увагу прысутных на ўнікальную асаблівасць конкурсаў. Яны аб'ядноўваюць студэнтаў і іх навуковых кіраўнікоў, што надае БДУ дадатковую рухальную сілу. Начальнік цэнтра карпаратыўных камунікацый Таццяна Зайкоўская, узнагароджваючы канкурсантаў, пажадала ім заставацца мэтанакіраванымі і заўсёды і ва ўсім быць першымі.\nКонкурс "Студэнт года БДУ" штогод праводзіцца з мэтай падтрымкі таленавітай моладзі, стварэння ўмоў для яе самарэалізацыі ў галіне навукі, мастацтва, спорту і грамадскай дзейнасці ва ўніверсітэце. У 2019 годзе журы разгледзела 49 заявак ад прадстаўнікоў 17 факультэтаў і ўстаноў адукацыі БДУ.\nКонкурс "Найлепшы моладзевы праект БДУ" накіраваны на забеспячэнне інфармацыйнай, тэхнічнай, каардынацыйнай і фінансавай падтрымкай студэнцкіх ініцыятыў. У 2019 годзе ў конкурсе прынялі ўдзел каля 200 студэнтаў універсітэта ў складзе 30 каманд з 14 структурных падраздзяленняў ВНУ. Многія з праектаў атрымалі дапамогу ў рэалізацыі і грашовыя гранты.\nКонкурс "Найлепшы студэнцкі медыйны рэсурс БДУ" накіраваны на раскрыццё творчага патэнцыялу моладзі, стымуляванне яе ініцыятыў, інфармацыйна-даведачную і прававую падтрымку навучэнцаў БДУ, а таксама развіццё адзінай моладзевай інфармацыйнай прасторы ВНУ. Летась у конкурсе прынялі ўдзел 45 інтэрнэт-рэсурсаў і сем друкаваных выданняў. Гэта 16 факультэтаў і ўстаноў адукацыі, чатыры кафедры ўніверсітэта, сем моладзевых арганізацый і пяць праектаў.


Гігін: работа над Канстытуцыяй стала важнейшым элементам палітычнай трансфармацыі Беларусі — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\nРабота над Канстытуцыяй стала важнейшым элементам палітычнай трансфармацыі Беларусі. Такое меркаванне выказаў старшыня праўлення Беларускага таварыства «Веды» Вадзім Гігін у праграме «Маркаў. Нічога асабістага» на тэлеканале АНТ, паведамляе БЕЛТА.\n«27 снежня ў 15.00 апублікаваны змяненні і дапаўненні Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь. Мы з вамі сустракаемся ў чацвер — ужо столькі сказана, ужо створана столькі фэйкаў. Ужо актыўна ідуць прапановы ад грамадзян, яны вылічаюцца сотнямі. Узнікаюць грамадзянскія ініцыятывы па нейкіх прапановах, ідуць дыскусіі, спрэчкі, сапраўдныя батлы. Пра што гэта сведчыць? Што Канстытуцыя Рэспублікі Беларусь з’яўляецца важнейшым элементам палітычнай трансфармацыі», — падкрэсліў Вадзім Гігін.\nПаводле яго слоў, работа над Канстытуцыяй стала самай важнай палітычнай падзеяй адыходзячага 2021 года. «Нашы праціўнікі спрабавалі сказаць, што «так не будзе, каму гэта трэба, паслухайце, гэта ўжо ніхто не патрабуе». Не, рабяты. Той запал, тая дыскусія, што разгортваецца, сведчаць аб тым, што змяненні і дапаўненні сапраўды вызначаюць праграму будучыні Беларусі і характарызуюць нашу сучаснасць», — адзначыў палітолаг.\nКонституция – это наш ориентир на ближайшие годы


20.11.2011 / 21:14\nЗдымкі ідуць у Варшаве ў атмасферы паранаідальнай сакрэтнасці.\nгэта па-мастацку апрацаваная гісторыя жыцця… Франака Вячоркі, якая каштуе $2 мільёны.\nТут будуць і ягоныя прыгоды ў войску, і нават рамантычная сцэна, дзе супрацоўнікі ваенкамата выцягваюць героя з абдымкаў дзяўчыны.\nАпошнюю SMS-адмову карэспандэнт «НН» атрымаў, стоячы на мінскім вакзале, калі ён ужо быў гатовы выправіцца ў Варшаву.\nнекалькі тыдняў таму Вячорка-малодшы на сваёй старонцы ў Facebook заклікаў «дзяўчат і хлопцаў 18–30 гадоў з акторскімі здольнасцямі», каб прайсці кастынг для ўдзелу ў мастацкім фільме пра Беларусь.\nЯгоная партнёрка — 31-гадовая полька Караліна Грушка. У сваёй акторскай кар’еры нараджэнка Варшавы паспела засвяціцца нават у стужцы «У жніўні 44-га», дзе выканала ролю Юліі.\nГероі размаўляюць у фільме як па-беларуску, так і па-расійску. Гэта зроблена не толькі для таго, каб больш праўдзіва паказаць сітуацыю ў нашай краіне. Рэч у тым, што ў фільме будуць задзейнічаны расійскія акторы, якім беларуская гаворка будзе давацца дрэнна.\nХутчэй, яго чакае лёс мінулага фільма пра Франака Вячорку, «Урок беларускай мовы», які з’явіўся пяць гадоў таму па матывах Плошчы-2006.


У гонар песняра гучаў “БЛАГАВЕСТ”…\nГлавнаяНовостиУ гонар песняра гучаў “БЛАГАВЕСТ”…\nАрхіепіскап Пінскі і Лунінецкі Сцяфан благаславіў ансамбль, вядомы духоўным рэпертуарам, выступіць у Дзяржаўным мемарыяльным доме-музеі Якуба Коласа ў Мінску.\nГэта была ўжо другая сустрэча прадстаўнікоў сям’і класіка беларускай літаратуры і аматараў яго творчасці, 110-годзе пачату якой святкуем сёлета, з палескім духавенствам.\nКіраўнік прэс-службы Пінскай епархіі, настаяцель храма вялікамучаніцы Параскевы в. Альшаны Столінскага благачынія іерэй Іаан Гарбуноў паведаміў аб духоўным сэнсе масленіцы.\nУ тыдзень, што папярэднічае Вялікаму посту, трэба мець зносіны з роднымі і блізкімі, папрасіць іх даравання за “вольныя і нявольныя” памылкі, разам пасядзець за святочным сталом.\nЧацвер масленіцы называецца “разгулам”, што і адлюстравала канцэртная праграма “Благавеста”. Гучалі спевы богаслужбовага цыклу, рускія, украінскія, беларускія народныя песні, стаўшае “візітоўкай” ансамбля танга Ежы Пецярбуржскага “Стомленыя сонцам”. Асаблівы поспех меў саліст “Благавеста” Дзяніс Бахрэўскі – ураджэнец Пінска. На памяць Уладыку Сцяфану ўручаны адзін з дыскаў ансамбля, які мае назву “Слава Богу за ўсё”… Садружнасць славянскіх народаў адлюстравалі спевы аспіранта Мінскай духоўнай акадэміі Аляксандра (Ацы Будзішына) з Сербіі.\nПачатак вясны асабліва святочны для жанчын. Пяшчоты і кахання ўдзельніцам сустрэчы пажадаў кіраўнік сацыяльнага аддзела Пінскай епархіі іерэй Сергій Плотніцкі, які ў сталіцы Палесся будуе храм з рэабілітацыйным цэнтрам для дзяцей-інвалідаў. Віншаванні бацюшкі былі шчырым заклікам да спраў дабрыні і міласэрнасці. Вакальнымі падарункамі “прыгожай палове” сталі папулярныя рамансы, якія выканаў кіраўнік місіянерскага аддзела Пінскай епархіі протадыякан храма Пакрова Багародзіцы г. Баранавічы Андрэй Гарбуноў. Завяршаючай прагучала песня “Мой родны кут” Ігара Лучанка. Расчуленыя дырэктар музея Зінаіда Мікалаеўна Камароўская, нявестка Якуба Коласа Аляўціна Цімафееўна Міцкевіч і ўнучка Марыя Міхайлаўна Міцкевіч шчыра дзякавалі айцу Андрэю за “прэм’еру песні” і адзначалі, што менавіта барытон спевака найбольш сугучны ўражанням ад прынёманскіх краявідаў малой радзімы народнага песняра, які занатаваў іх сваім вершам.\nКлічнікам сустрэчы, зачараваўшай слухачоў, стаў торт, выраблены пінскімі кулінарамі ў форме “Новай зямлі” Якуба Коласа разам з чарнільніцай і “пушкінскім” пяром. Уладыка Сцяфан, уручаючы незвычайны “фаліянт”, пажартаваў, што “надрукаваны ён у Пінску ў адзіным экземпляры”. У 1938 годзе падобнай “смачнай” кнігай дзеці Якуба Коласа віншавалі бацькоў з сярэбраным вяселлем. Сямейны саюз, які пачаўся вянчаннем у Пінску, спыніўся завяршэннем зямнога шляху Марыі Дзмітрыеўны ў 1945-ым, але памяць аб вернай спадарожніцы жыцця народнага песняра захавана і сёлета адзначэннем яе 125-годдзя.\nАрхіерэй малітоўна нагадаў, што надыходіць Вялікі пост, які патрабуе ад праваслаўных стрыманасці і развагі, і кожнаму пажадаў моцы ў духоўным 40-дзённым імкненні да агульнай радасці “Свята Святаў”.


“Зорка Бэтлеему” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nКонкурс каляднай песні прайшоў у Мёрскім доме культуры. У ім прымалі ўдзел больш за сто прадстаўнікоў каталіцкіх парафій Віцебскай дыяцэзіі. Дзеці і моладзь выконвалі песні і інструментальныя кампазіцыі на тэму Раства, а таксама танцавалі і ўдзельнічалі ў гульні.\nПаводле арганізатара мерапрыемства, пробашча мёрскай парафіі Кшыштафа Мянкіны, гэты конкурс у Мёрах яны ладзяць ужо шаснаццаты год.\n– Ідэя прыйшла тады, калі мы зразумелі, што зімой у час канікулаў дзецям няма чаго рабіць. І мы падумалі, што моладзь магла б прэзентаваць сябе і паказаць радасць Божага Нараджэння. І так мы гэта працягваем. Што да колькасці ўдзельнікаў, то на пачатку было вельмі многа, а пасля прыйшоў час злучэння і г.д., і былі такія худыя гады, калі толькі 6 каманд удзельнічала. А сёння дванаццаць.\nПасля конкурсу прысутныя маглі паслухаць канцэрт мясцовага моладзевага гурта «Fire of Love» і паспяваць разам з ім. Напрыканцы імпрэзы журы назвала пераможцаў конкурсу, сярод іх аказаліся прадстаўнікі Шаркоўшчыны, Лучая і Мёраў. А таксама ўручыла прызы глядацкіх сімпатый, падарункі кожнай парафіі і суцяшальныя салодкія прызы ўсім удзельнікам конкурсу.\n“Свет навагодняй урачыстасці” – святочная выстава ў Глыбокім\nУ Гародні ва ўчастковых камісіях: ні апазіцыянераў, ні маладых БРСМаўцаў\nВіктару Грамыку споўнілася 95 гадоў


У Крамлі пракаментавалі словы Лукашэнкі пра пагрозу перавароту ва Узбекістане\nВыказванні Аляксандра Лукашэнкі пра пагрозу перавароту ва Узбекістане — тэма размовы Мінска з Ташкентам. Пра гэта заявіў прадстаўнік Крамля Дзмітрый Пяскоў.\nТакім чынам прэс-сакратар адказаў на пытанне журналістаў, ці падтрымліваюць у Крамлі асцярогі Лукашэнкі і ці вядуцца кансультацыі з кіраўніцтвам Узбекістана. «Хутчэй, гэта тэма для кантактаў паміж Мінскам і Ташкентам. У гэтым ракурсе мы не прымаем удзелу ў размовах», — выказаўся Пяскоў.\nУ панядзелак Лукашэнка, выступаючы на сесіі Савета Арганізацыі Дамовы аб калектыўнай бяспецы (АДКБ), прысвечанай падзеям у Казахстане, прадказаў праблемы Узбекістану.\n«Паводле нашай інфармацыі, іх позіркі ў тым ліку кінутыя на Узбекістан», — дадаў ён.\nЧые позіркі, Лукашэнка не ўдакладніў.


Будзьма беларусамі! » Каляровая беларускамоўная чытанка для маленькіх ужо ў кнігарнях Мінска\nКаляровая беларускамоўная чытанка для маленькіх ужо ў кнігарнях Мінска\nНавагоднія святы прайшлі, але не ніколі не пройдзе жаданне радаваць дзетак. “Чытанка для маленькіх” з’явілася ў кнігарнях Мінска і інтэрнэт-крамах. Яна выйшла ў выдавецтве “Кнігазбор” на замову МГА “ЗБС “Бацькаўшчына” і стала працягам серыі Саюза беларускіх пісьменнікаў “Каляровы ровар”.\nУ “Чытанцы” сабраныя як народныя, так і аўтарскія вершы і казкі, калыханкі і гульнёвыя прыпеўкі для дзетак да трох гадоў. Укладальнікі кнігі – вядомыя знаўцы беларускай мовы Вінцук Вячорка і Пётра Садоўскі.\nМастачка Святлана Канькова-Дударэнка адмыслова да гэтага выдання зрабіла ілюстрацыі – яскравыя, разнастайныя, душэўныя. Яе малюнкі прыйдуцца даспадобы маленькім чытачам, так што кнігу захочацца гартаць зноў і зноў! Але не трэба хвалявацца, што дзеткі “зачытаюць кніжку ўшчэнт”: чытанка выдадзеная на шчыльнай крэйдавай паперы і мае цвёрдую вокладку.\nГэтае выданне, якое прыемна чытаць, разглядаць і нават проста трымаць у руках, будзе выдатным падарункам маленькім дзеткам ды іх бацькам.\n“Чытанку для маленькіх” ужо можна набыць у наступных кнігарнях Мінска:\n“Акадэмкніга”, пр-т Незалежнасці, 72\n“Кнігарня Ў”, пр-т Незалежнасці, 37А\n“Кніжны салон”, вул. Калініна, 5\n“Кнігарня пісьменніка”, вул. Казлова, 2\n“Веды”, вул. К.Маркса, 36\n“Светач”, пр-т Пераможцаў, 11\n“Цэнтральны кніжны”, пр-т Незалежнасці, 19\n“Кнігі & кніжачкі”, пр-т Незалежнасці, 14\nКніжная выстава-кірмаш “Мир книг”, вул. Янкі Купалы, 27\nТаксама чытанку можна замовіць у інтэрнат-крамах knihi.by і prastora.by.


«Павінны выказацца Пазьняк, Лукашэнка і сьвятары», — Галіна Абакунчык, Наста Дашкевіч і Вольга Нікалайчык пра канфлікт у Курапатах\n28 люты 2017, 18:56\nУ новай перадачы «Толькі жанчыны» супрацьстаяньне ў Курапатах абмяркоўваюць грамадзкая актывістка Наста Дашкевіч, кінарэжысёр Вольга Нікалайчык, журналістка Свабоды Галіна Абакунчык і вядучая Ганна Соўсь.\nГанна Соўсь: У абарону Курапатаў гучаць многія галасы цяпер. Голасу якой асобы вам цяпер бракуе? Чый голас у абарону вы хацелі б пачуць?\nВольга Нікалайчык: Я бы хацела, каб сюды прыехаў Зянон Пазьняк.\nДашкевіч: Безумоўна, гэта можа быць голас Лукашэнкі, каб ён сказаў, што трэба спыніць будаўніцтва і зрабіць Нэкропаль.\nГаліна Абакунчык: На жаль, нельга сказаць, што хацела б пачуць голас Васіль Быкава, бо яго ўжо зараз з намі няма. Хацела б пабачыць там прадстаўнікоў самых розных рэлігійных канфэсій, каб яны сабраліся і сказалі сваё слова пра гэтае ўрочышча.\n«Мы яшчэ не прайгралі гэтую вайну»\nГанна Соўсь: У панядзелак некаторы час было адчуваньне, што перамога магчымая, што будаўніцтва офіснага цэнтру атрымаецца спыніць, дзякуючы пасьлядоўнаму пратэсту грамадзкасьці. Цяпер сытуацыя зьмянілася. Будаўніцтва ў Курапатах дазволенае, і можна сказаць, узаконенае. Наколькі вялікія шанцы на посьпех гэтай акцыі цяпер і пры якіх умовах?\nВольга Нікалайчык: Зараз гэтая акцыя ня столькі супраць будаўніцтва, колькі за тое, каб мы змаглі прарвацца праз гэтую турму, праз гэтыя муры. Гэта, бадай, адзіны шанец у нас зараз, каб нас пачулі. Я не лічу, што мы прайгралі змаганьне за Курапаты. У нас яшчэ гарвыканкам у сераду, і я ня думаю, што настолькі ўсё безнадзейна. Усё ж у нас атрымалася падняць грамадзтва, актывістаў, падняць усіх нашых апазыцыйных палітыкаў. Мы яшчэ не прайгралі гэтую вайну. Тое, што мы тут знаходзімся, у любым выпадку — прарыў. Гэта шанец на тое, каб народ пачаў кантраляваць сытуацыю ў краіне, прынамсі на гэтай маленькай пляцоўцы ля Курапатаў. Тут мы адчуваем сябе пераможцамі.\n«Ім не патрэбная зараз гарачая кропка»\nСоўсь: Наста, ваш эмацыйны зварот у суботу многія пачулі. Як цяпер вы ацэньваеце, наколькі вялікія шанцы на посьпех гэтай акцыі, якія ўмовы для гэтага патрэбныя?\nНаста Дашкевіч у Курапатах\nНаста Дашкевіч: 50 на 50. Але плюс у тым, што ўсё ў Божых руках. Шанцы ёсьць, безумоўна, і я ня вельмі скептычна стаўлюся да сытуацыі, якая склалася ўчора падчас паходу ў Адміністрацыю Першамайскага раёну. Курапаты — гэта ўсё ж моцна палітызаванае пытаньне. І чыноўнікі зьнізу, канешне, нічога не вырашаюць. Калі будзе загад зьверху, гэтыя чыноўнікі склікаюць трэцяе паседжаньне перагляду ахоўнай зоны і ўключаць туды пытаньне Курапатаў як праблемнае пытаньне. Калі трэба, будуць афармляць усе патрэбныя паперы і дакумэнты. Я таксама не заўсёды разумею ціск, што маўляў, абаронцы лягеру павінны пісаць паперы ва ўсе інстанцыі. Калі трэба гэта будзе чыноўнікам, паверце, яны ведаюць, як складаць гэтыя паперы, і яны складуць іх за нас. Гэта ня значыць, што гэтага ня трэба рабіць — трэба рабіць кожнаму тое, што можа.\nКурапаты — гэта ўсё ж моцна палітызаванае пытаньне\nЯ лічу, што шанцы ёсьць, і трэба прыходзіць, сачыць за падзеямі, за навінамі, трэба сачыць за мабілізацыямі, якія адбываюцца. Сэнс у тым, каб накал жарсьцяў не спадаў. Калі толькі ўлада зразумее, што цікавасьць да гэтага пытаньня пачынае зьніжацца, калі яны ўбачаць, што людзей становіцца меней і яны стамляюцца, адыходзяць, замена ім не прыходзіць, тады, канешне, нашы шанцы будуць зьніжацца. Калі застанецца такая ж атмасфэра, такія ж людзі, якія заступаюцца, прыходзяць, начуюць дзясяткамі, раніцай зьбіраюцца на сходы, то я перакананая, што ўлада адступіць. Ім не патрэбная зараз гарачая кропка.\n«Найважнейшая роля СМІ — паказаць гэтую гібрыдную вайну»\nСоўсь: На мінулым тыдні Зьміцер Дашкевіч напісаў у Фэйсбуку: «Пакуль журналістка Радыё Свабода Галіна Абакунчык нас бароніць, мы баронім Курапаты». Як выглядае, роля СМІ надзвычай высокая ў гэтым канфлікце, абаронцы прасілі, каб прадстаўнікі розных СМІ па чарзе прыяжджалі ў Курапаты, каб тым увесь час былі журналісты. Што для вас як для журналісткі, якая ў самыя драматычныя часы працуе ў Курапатах, найбольш складана? І што найбольш цікава? Якая роля СМІ цяпер у Курапатах?\nГаліна Абакунчык -- пераможца прэміі «Чэмпіёны грамадзянскай супольнасьці»\nГаліна Абакунчык: Той выпадак, пра які ўзгадалі Зьміцер і вы, здарыўся на самым пачатку, калі а 8-й ранку каля ўрочышча знаходзілася не 30 чалавек абаронцаў, як зараз, а 3 чалавекі на чале са Зьмітром Дашкевічам. І вось гэтыя 3 чалавекі больш за 3 гадзіны трымалі гэтую будоўлю. Яна не працавала з той інтэнсіўнасьцю, зь якой пачалася гэтая будоўля, і гэтыя 3 гадзіны былі надзвычай паказальнымі. Абаронцы сталі насупраць бульдозэра і не давалі яму праехаць на будоўлю. Будаўнікі палілі, пілі каву, грэліся і ўсё стаяла.\nЗьміцер сказаў, што гэта адбылося толькі таму, што стаяла журналістка, я стаяла там з відэакамэрай\nПазьней мне Зьміцер сказаў, што гэта адбылося толькі таму, што стаяла журналістка, я стаяла там з відэакамэрай. Гэта азначае толькі тое, што тыя людзі, якія прымянялі сілавыя мэтады да актывістаў, не хацелі, каб гэтыя брутальныя захады бачылі людзі, каб гэта было апублікавана і даступна шырокай грамадзкасьці. Я б ня стала перабольшваць ролю СМІ, бо калі б не абаронцы Курапатаў, то СМІ была б значна меншая роля там. Колькі б ні здымалі журналісты фота- і відэарэпартажоў каля будоўлі, калі б не актывісты, там ужо першы паверх гэтага будынку стаяў бы.\nгалоўная роля СМІ паказаць гэтага «ваўка ў авечай скуры»\nМне падаецца, у гэтай сытуацыя галоўная роля СМІ паказаць гэтага «ваўка ў авечай скуры». Калі кажуць, што будаўнікі напалі на актывістаў, яны іх там сілай расьцягнулі, бо гэта просты людзі, рабацягі, ім трэба заробак, а за паўгадзіны да таго на будаўнічую пляцоўку ў бытоўкі заходзіць тры асобы двухмэтровага росту ў чорным адзеньні, а выходзяць ужо ў спэцыяльнай новенькай будаўнічай вопратцы. Калі Сяргею Пальчэўcкаму кайданкі пачалі выпілоўваць ля машыны, то яго абступілі таксама людзі двухмэтровага росту ў чорным адзеньні, якія нікога не затрымлівалі, нікому не апраналі кайданкі, але працавалі локцямі і сваімі сьпінамі так, што ніякія журналісты туды падысьці не змаглі, каб пабачыць, што адбываецца. І калі да начальніка міліцыі, якога таксама ведаюць толькі зьнешне, бо ён таксама не прадстаўляўся і таксама быў у цывільным, зьвярталіся і казалі: «Забярыце вашых людзей. Што яны там робяць? Яны замінаюць працаваць журналістам». Ён адказваў: «А гэта не мае людзі, я ня ведаю, хто гэта».\nУ мяне быў шанец параўнаць за гэтыя 20 гадоў, як людзі ставяцца да ўлады\nНайважнейшая роля СМІ — паказаць гэтую гібрыдную вайну і даць магчымасьць людзям паразважаць над заявай таго ж міністра Шуневіча, які сказаў, што супраць супрацоўнікаў міліцыі зараз распачалася інфармацыйная вайна. Хацелася б, каб людзі падумалі і пабачылі, хто распачынае, і ці вось такія дзеяньні супрацоўнікаў міліцыі сапраўды зьяўляюцца гарантам міру і спакою ў краіне, як казаў міністар.\nІ самае цікавае для мяне ў гэтай сытуацыі — меркаваньне людзей, як мяняецца з часам грамадзкая думка. У мяне быў шанец параўнаць за гэтыя 20 гадоў, як людзі ставяцца да ўлады, ды сытуацыі ў краіне, да падзеяў. Быў такі пэрыяд, калі людзі казалі, што мы ня будзем гаварыць пра палітыку, калі гаворка пра яе заходзіла, то адмаўляліся. Наступны этап быў, калі людзі казалі, што я скажу, але ня ведаю, што будзе пасьля гэтага на маёй працы, ці мяне не прагоняць, ці мяне не пасадзяць. Зараз этап, калі людзі не кажуць пра тое, што зь імі будзе, не думаюць пра тое, ці гаварыць ім пра палітыку, яны гавораць наўпрост, адкрыта, зьвяртаюцца не агулам да нейкай абстрактнай улады, а канкрэтна да кіраўніка краіны, выказваюць свае прэтэнзіі. Не ў прыватным гэтым месцы, але агулам па эканамічнай і сацыяльна-палітычнай сытуацыі ў краіне.\n«Да нас прыйдуць выступаць Кася Камоцкая, можа, і Паліна Рэспубліка»\nСоўсь: У абароне Курапатаў 15 гадоў таму, калі пашыралі МКАД праз урочышча, бралі ўдзел многія дзяўчыны, разам з хлопцамі вытрымлівалі холад і ўціск. Ці шмат жанчын бяруць удзел у гэтай акцыі? Як вы лічыце, у чым перавагі жаночага ўдзелу ў абароне мэмарыялу Курапаты?\nУ жанчын разьвітае пачуцьцё адказнасьці за будучыню\nНікалайчык: Жанчыны — гэта неад’емная частка чалавецтва, і найлепшая, безумоўна. Што адбываецца? Салідарнасьць праз блінцы. Адна жанчына прынесла адмыслова блінцы з сырам і вяндлінаю, яна стаяла дзень ля пліты, яна не можа тут з намі быць, хатняя гаспадыня, але яна падскочыла і прынесла гэта ўсё, каб было што есьці. У яе былі такія вочы. І вось зараз стаяць перада мной некалькі жанчын, яны прынесьлі каву, гарбату, перакусіць. Сталыя жанчыны, маладыя жанчыны. Часам з намі начуюць дзяўчаты, каб было весялей нам усім і пагаварыць, і дапамагчы. І я ўпэўненая, што да нас прыйдуць выступаць жанчыны, і Кася Камоцкая, і можа Паліна Рэспубліка, мы запрашаем усіх на нашу сцэну. Жанчын шмат... Без жанчын нельга ў сьвеце. І ўсе жанчыны, якія тут, прыгожыя, мужныя, яны не баяцца ні Лукашэнкі, ні гэтых чыноўнікаў, якія забыліся, што яны слугі народу.\nУчора брыдка было назіраць, як ён прымушаў у Адміністрацыі Першамайскага раёну жанчын галасаваць, нібыта яны камісія, хоць дзьве з іх не былі ў камісіі! Яны прагаласавалі пад прымусам. Я ім кажу: «Што вы робіце? Гэта крымінальная адказнасьць, злачынства. Вы будзеце сядзець, а яны будуць гуляць у сваім бізнэс-цэнтры, забаўляцца і глуміцца на касьцях бязьвінна забітых людзей!» І бачыце, гэтыя жанчыны задумаліся, і нібыта пасьля была інфармацыя, што адна зь іх ледзьве не сышла з працы і не падала заяву пра звальненьне.\nУ жанчын разьвітае пачуцьцё адказнасьці за будучыню. Вельмі прыемна, што сярод нас на Курапатах іх шмат, і вельмі сумна, што ўчора гэты чалавек, намесьнік старшыні Адміністрацыі, які прыняў гэтае рашэньне пра працяг будоўлі, прымусіў гэтых жанчын і сьпіхне на іх адказнасьць, а сам будзе глуміцца над памяцьцю продкаў, бязьвінна забітых сталінскім НКУС.\nА я, значна старэйшая за іх усіх, як рэжысёр бачу, што яны місіянэры, што яны — любімыя дзеці Бога\nЯ вельмі люблю мужчын, якія з намі тут на Курапатах. Тыя людзі, якія з намі тут — гэта людзі будучыні. Сяргей Пальчэўскі — у яго вочы сьвецяцца. Уладзь Яроменка, Дзіма Дашкевіч — гэтыя хлопцы самі ня ведаюць, якую яны місію выконваюць. Яны проста жывуць гэтым, яны любяць сваю радзіму, свой народ, сваіх дзяцей, хочуць, каб яны жылі, а не ляжалі разам з бацькамі ў Курапатах. А я, значна старэйшая за іх усіх, як рэжысёр бачу, што яны місіянэры, што яны — любімыя дзеці Бога і робяць нашу будучыню такой, якой яна мусіць быць — беларускай і чалавечай.\n«Дзякую ўсім, хто прымушае есьці майго мужа»\nСоўсь: Наста, як бы вы ацанілі той цяжар, які кладзецца на жанчын, якія і бароняць Курапаты, і падтрымліваюць абаронцаў-мужчын?\nЖаночы ўдзел у Курапатах зьмяняе атмасфэру пратэсту\nДашкевіч: Жаночая работа вельмі часта нябачная. Праўда, яна неяк застаецца за сьпінамі, не заўсёды публічная. Жанчыны, удзельнічаючы ў абароне Курапатаў, ня толькі прысутнічаюць там, ня толькі прыносяць ежу, але і чакаюць іх дома, перажываюць за іх, сушаць вопратку тых, хто там стаіць. Сотні, сотні жаночых сэрцаў зараз перажываюць за ўсю атмасфэру, якая там ёсьць. І я ведаю шматдзетных мам, якія цэлы дзень у сваіх клопатах, займаюцца дзеткамі, а ўначы, калі кладуць спаць дзяцей і пакідаюць іх з мужам, прыяжджаюць і прыносяць баршчы, як Ганна Харланчук, каб накарміць пратэстоўцаў. Жаночы ўдзел у Курапатах зьмяняе атмасфэру пратэсту. Калі прыходзяць людзі і бачаць адных мужчын, якія радыкальныя, спрачаюцца з будаўнікамі, перакрываюць дарогу — гэта адно. А іншае, калі прыходзяць людзі і бачаць там і мужчын, і жанчын, якім дапамагаюць, і жанчын, якія там клапоцяцца, і жанчын, якія ўпарадкавалі ўсю кухню. Жанчына мяняе атмасфэру ўнутры. Як ні круці, але калі яны прыходзяць і бачаць там той развал у побытавым пляне, канешне бяруцца за работу адразу!\nПакуль мужчыны ходзяць на дзяжурства, жанчыны парадкуюць кухню, прыбіраюць. Вы паглядзіце, як там усё ўпарадкавана, як там усё прыгожа ў гэтым намёце па ежы! Усё акуратна ляжыць па скрынях, усё падпісана. Я ня думаю, што мужчыны бяз іх бы так ставіліся. І яны ходзяць, бясконца прапаноўваюць есьці, глядзяць, ці не зьмерзьлі хлапцы, падносяць ім каву-гарбату, і часам нават прымушаюць. Я дзякую ўсім, хто прымушае есьці майго мужа. Гэта вялікі кавалак працы.\nШмат можа жаночае сэрца, шмат можа жаночае слова\nСапраўды шэраг дзяўчат застаецца начаваць. Гэта вельмі складана. Вы ж бачыце, якія там побытавыя ўмовы, як гэта няпроста, як там халодна. Прыяжджаюць, глядзяць, ці ёсьць паддоны, ці ўсё зручна. Вось учора мы арганізоўвалі большую колькасьць паддонаў, каб людзям не было халодна, брудна. Таму жанчыны — гэта такая апора, на чым трымаецца мужнасьць мужчын. Каб мужчыне даць магчымасьць рэалізаваць сябе, каб даць яму магчымасьць абараняць тое, што ён хоча абараняць, мусіць быць такі тыл, каторы закрывае ўсе. Роля жанчын, канешне, вялізарная, і калі нехта вагаецца і думае, ці трэба туды прыходзіць, прыходзьце абавязкова. Можна прынесьці ежу, можна забраць вопратку, можна сесьці і паразмаўляць з хлапцамі, маральна іх падтрымаць. Шмат можа жаночае сэрца, шмат можа жаночае слова, таму прыходзьце абавязкова, не думайце што там страшна. Там цудоўная атмасфэра, і кожны там знойдзе сабе месца.\n«Жанчыны вельмі мужныя, адважныя і сьмелыя, і не менш, чым мужчыны»\nСоўсь: Я бачыла жывы эфір з Курапатаў якраз, калі была цісканіна, калі спрабавалі затрымаць людзі ў цывільным Пальчэўскага. Галіна, вы стаялі ў самым цэнтры падзеяў і магла быць рэальная небясьпека. Якая, з вашага погляду, роля жанчыны і небясьпека, якую можа сустрэць яна ў Курапатах?\nгэты штамп не ўлічвае, што насамрэч жанчыны вельмі мужныя, адважныя і сьмелыя, і не менш, чым мужчыны\nАбакунчык: Тут можа сустрэць тое самае што мужчына, што жанчына, што абаронцы, што журналісты. Але іншы раз ёсьць сапраўды такі момант, калі спрацоўваюць нейкія стэрэатыпы, кшталту таго, што жанчына — гэта слабы пол, яе трэба берагчы. Як правіла, гэта ўсё адбываецца на словах. Гэта яшчэ савецкі штамп, які рэдка калі працуе, але ўсё ж спрацоўвае. Дык вось у выпадку з Курапатамі... Ён, дарэчы, гэты штамп не ўлічвае, што насамрэч жанчыны вельмі мужныя, адважныя і сьмелыя, і не менш, чым мужчыны. Вось які выпадак здарыўся ў першы дзень абароны Курапатаў, калі зламалі палатку, калі хлопцаў сілаю выштурхалі за межы тэрыторыі, тады ж выносілі палатку разам са скамечаным бел-чырвона-белым сьцягам. Дык вось адна з грамадзкіх актывістак, Алена Таўстая, актывістка руху «Разам», проста адважна кінулася на гэтых будаўнікоў, бел-чырвона-белы сьцяг вырывала з рук, каб яго не мялі і не брудзілі, і каля гадзіны стаяла ў цэнтры гэтай будаўнічай пляцоўкі адна. І гэты бел-чырвона-белы сьцяг разьвіваўся на ветры. Гэта як сымбаль нескаронасьці, нязломнасьці. Ну а падняць дух — гэта немалая справа.\n«Я ня веру ў чалавечнасьць Лукашэнкі»\nСоўсь: У перадачы, прысьвечанай 25-годзьдзю Незалежнасьці, я запыталася майго калегу Сяргея Навумчыка: «Які крок Лукашэнкі для вас быў бы знакам, што ён пачаў мяняцца?». Былы дэпутат Вярхоўнага Савету адказаў: «Калі б Лукашэнка прыехаў у Курапаты і пакланіўся Крыжу Пакуты». «Сёньняшнія падзеі ля Курапатаў — індыкатар «зьменаў», так напісаў Сяргей у гэтыя дні ў фэйсбуку. Ваш прагноз, не будзем казаць пра паклон, але ці хаця б наведае Курапаты Аляксандар Лукашэнка і ці гэта нешта зьменіць для ўрочышча?\nНікалайчык: Я не ўпэўненая, што ён гэта зробіць. Ён можа зрабіць гэта толькі ў складзе якой замежнай дэлегацыі, каб паказаць, што ён гэтую дэлегацыю да прыкладу з Эўропы ці са Штатаў, прымае. Я ня веру ў чалавечнасьць Лукашэнкі. Яго можа нешта прымусіць спыніць будоўлю — наш пратэст альбо якіясьці іншыя варункі. Калі чалавек ні разу не прыехаў на Курапаты — для мяне гэта знак таго, што яго зусім не цікавіць ні Беларусь, ні памяць, ні беларускі народ, які ён ня слухае, ня чуе.\nСоўсь: Сёньня газэта «Советская Белоруссия» крытыкавала мясцовыя ўлады за абыякавасьць да Курапатаў. У артыкуле, прысьвечаным кругламу сталу, праведзенаму ў рэдакцыі «СБ», адзначаецца, што ўрочышча Курапаты зьяўляецца месцам «амаральных палітычных рэпрэсіяў». «Советская Белоруссия» заклікае зрабіць Курапаты месцам, якое б аб’ядноўвала ўвесь беларускі народ. Што да стаўленьня ўладаў, што да стаўленьня кіраўніка Беларусі, ці зьменіцца яно, ці мяняецца?\nДашкевіч: Лукашэнка заўсёды казаў, што пакуль гэтае месца палітызаванае, ён яго не наведае. Ён некалькі разоў падкрэсьліў, што яму з усім трэба разьбірацца, і гэта кажа той чалавек, якія мае гістарычную адукацыю. Таму я лічу, што Курапаты заўсёды будуць палітызаваныя, і пакуль памяць пра пратэсты будзе, ён туды не прыедзе.\nАбакунчык: Я б ня стала прагназаваць дзеяньні кіраўніка краіны, гэта справа вельмі няўдзячная, але калі б такі крок быў зь яго боку, гэта быў бы сымбаль прымірэньня з уласным народам. Натуральна чынавенства на ўсім узроўнях настолькі прывыкла вагацца разам з лініяй, як некалі казалі, партыі, то цяпер з лініяй кіраўніка краіны, што адпаведна гэты крок быў бы пачаткам нейкага сапраўды іншага стаўленьня да Курапатаў, чым ёсьць зараз.\nСоўсь: Ці былі ў вашых сямʼях рэпрэсаваныя? Ці можа хтосьці з вашых родных ляжаць у Курапатах ці іншых падобных мясьцінах Беларусі?\nКанфлікт нашчадкаў ахвяраў і катаў\nНікалайчык: У маёй сям’і рэпрэсаваных няма. У мяне дзед загінуў на тэрыторыі Эўропы, калі Сталін пагнаў Эўропу акупаваць. Рэпрэсаваных няма, але гэта нічога не мяняе для мяне ў жыцьці. Я люблю беларусаў і Беларусь, гэта для мяне родныя людзі, і калі я ўяўляю, як на сьмерць ішлі сем’ямі гэтыя ні ў чым не вінаватыя людзі і пыталіся, за што іх вядуць на расстрэл. Я глядзела сьпісы. Сем’ямі расстрэльвалі. А як можна па-іншаму ставіцца, калі тваё сэрца заўжды на Курапатах? Я рабіла фільм «Голас Курапатаў» некалькі месяцаў, вечарам пад сьнегам стаяла там, здымала, і ў мяне шчыміла сэрца, я пакінула там частку сябе, я ўвесь час, калі туды прыходжу, я чую гэты боль, ён гудзіць у мяне ў вушах.\nСоўсь: Вольга, ці вы будзеце рабіць фільм пра гэтую акцыю?\nНікалайчык: Матэрыялу вельмі шмат, акцыя яшчэ ня скончылася, на ўсё трэба крышачку глядзець здалёк і асэнсаваць. Калі я здолею паглядзець на гэтую сытуацыю з будучыні, я безумоўна зраблю, бо тут столькі ўсяго, тут такая праўда жыцьця, драматургія, і сьмех, і сьлёзы, і боль, і зьбіцьцё, і самаахвярнасьць. Памяць і самаахвярнасьць — гэта дзьве асноўныя рэчы, якія сёньня выратуюць Беларусь, і тут яны ёсьць.\nМой дзед распавядаў мне пра Галадамор\nДашкевіч: Так, у маёй сям’і былі рэпрэсаваныя. Мая сям’я на палову паходзіць з Украіны, на палову з Беларусі, з Магілёўскай вобласьці. Мой дзед распавядаў мне пра Галадамор, ён бачыў дзіцёнкам, як паміралі апухлыя людзі ад голаду. Мой прадзед па бацькавай лініі быў раскулачаны, сям’я яго была раскіданая, але засталіся жывыя, апроч майго дзеда, які з гароты проста сышоў у лясы і потым прыйшоў з запаленьнем лёгкіх і памёр у прабабулі на руках.\nСоўсь: Часта гавораць, што вакол Курапатаў заўсёды адбываецца канфлікт нашчадкаў ахвяраў і катаў. Галіна, як з вашай сям’ёй?\nАбакунчык: Так, безумоўна. Маім родным удалося выжыць, яны былі высланыя ў Сыбір, некалькі сем’яў маіх родных, братоў і сясьцёр маіх бацькоў. Яшчэ ў канцы 70-х гадоў адтуль прыходзілі прыгожыя лісты на прыгожай беларускай тарашкевіцы, з вельмі самабытнымі і прыгожымі беларускімі словамі, з чаго мы, дзеці, пацяшаліся, бо мы ня ведалі беларускай мовы, а яны ведалі яшчэ яе ў Сыбіры. Але на жаль, з таго часу нашыя сувязі абарваліся.\nНайгоршы варыянт мы бачылі на Майдане\nСоўсь: Вольга, Наста, Галіна, які найгоршы варыянт разьвіцьця падзеяў і які найлепшы рэальны варыянт. Чаго максымальна можна дамагчыся? А што проста пакуль немагчыма?\nНікалайчык: Найгоршы варыянт мы бачылі на Майдане, а найлепшы варыянт, калі спыніцца будоўля і міжнародны мэмарыял-магільнік Курапаты бязьвінна забітых ахвяраў сталінізму будзе прызнаны ўладамі, і дзяржава нарэшце зьверне на яго ўвагу і пачне яго бараніць.\nнайгоршы варыянт — гэта рэпрэсіі\nДашкевіч: Максымальна чаго можна дамагчыся з такім інфармацыйным розгаласам — гэта спыніць будаўніцтва, захаваць ахоўную зону, якая была. У пэрспэктыве прызнаньне ўладамі Курапатаў, стварэньне мэмарыялу, але без перашкоды народнаму мэмарыялу, які ўжо ёсьць. І найгоршы варыянт — гэта рэпрэсіі ў дачыненьні да тых людзей, якія там стаяць, калі разгоняць гэтую акцыю, завядуць крымінальную справу, а будаўніцтва працягнецца тут і ў іншых кавалачках Курапатаў, як яны хочуць зрабіць.\nАбакунчык: Я цалкам згодная з папярэднімі выказваньнямі. Трэба стварыць у гэтым месцы нацыянальны Нэкропаль, месца для пакаяньня і нацыянальнага паяднаньня для таго, каб нацыя магла ісьці наперад.\nВечны канфлікт ахвяраў і катаў. Чарнаморцава, Процька і Шапуцька пра супрацьстаяньне ля Курапатаў


09:29 05.07.2017 (абноўлена 10:19 05.07.2017)\nПэўная сума будзе таксама выдзелена Полацкаму гісторыка-культурнаму музею-запаведніку - на таніраванне роспісаў Спаса-Праабражэнскай царквы.\nМІНСК, 5 ліп — Sputnik. Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка падпісаў распараджэнне, у адпаведнасці з якім будуць выдзелены сродкі на правядзенне рэстаўрацыйных і кансервацыйных работ на некаторых архітэктурных аб'ектах, паведамілі Sputnik у прэс-службе кіраўніка дзяржавы.\nПаводле інфармацыі прэс-службы, на гэтыя мэты будзе выдаткавана 369 тысяч рублёў.\n"Грошы будуць накіраваныя на выкананне рэстаўрацыйных работ і капітальны рамонт Барысаглебскай (Каложскай) царквы ў Гродне і кансервацыю Княжацкай вежы Крэўскага замка", — сказалі суразмоўцы Sputnik.\nПэўная сума будзе таксама выдзелена Полацкаму гісторыка-культурнаму музею-запаведніку — на таніраванне роспісаў Спаса-Праабражэнскай царквы.\nУ прэс-службе адзначылі, што дадзенае распараджэнне Лукашэнкі сведчыць пра ўвагу дзяржавы да захавання гісторыка-культурнай спадчыны Беларусі.\nрэстаўрацыя, Гісторыка-культурныя каштоўнасці, Аляксандр Лукашэнка, Полацк, Гродна, Беларусь


У Нароўлі чыноўніца на «Мерседэсе» наехала на тэлеаператара\nПра выпадак паведаміў журналіст Кастусь Жукоўскі, які разам з тэлеаператарам Аляксеем Атрошчанкавым здымаў сюжэт на эканамічную тэму ў Нароўлі.\nЖукоўскі распавёў «Белсату», што за імі ў Нароўлі сачылі два аўтамабілі – «Мерседэс» і «Аўдзі».\n«Не давалі працаваць, здымалі і нас і іншых людзей. Гэта былі чыноўнікі ў свой працоўны час. Я прапанаваў схавацца за вугал і прасачыць за імі. Яны паехалі ў РАУС. Мы таксама затрымаліся, Аляксей выйшаў і пачаў здымаць спераду, каб запісаць нумар. Жанчына завяла аўта і рушыла з месца, хоць і бачыла, што ён стаіць спераду. Стукнула яго ў калена. Аляксей не ўтрымаўся, захістаўся, абапёрся аб капот. У яго балела нага, чырвонае было. Жанчына дала задні ход, мы іх пераследавалі, выклікалі міліцыю, але міліцыянты не ведалі, што рабіць», – кажа Жукоўскі.\nІмя крыўдзіцелькі вядомае – гэта першая намесніца старшыні Нараўлянскага райвыканкаму Наталля Коваль.\n«Я запытаў яе, чаму яны за намі сочаць. Яна сказала, што гэта ейная праца. Агулам іх было чацвёра: тры жанчыны і мужчына. Яе павезлі ў шпіталь праверыць на алкаголь, а астатнія сядзяць у машыне, хаваюць твары», – распавёў Жукоўскі.\nНа старонцы Нараўлянскага райвыканкаму змешчаны спіс абавязкаў спадарыні Коваль. Апынулася, што чыноўніца мае надзвычайна шырокае кола прафесійнай дзейнасці.\nЖурналісты пасля інцыдэнту паехалі ў РАУС. Аляксей Атрошчанкаў піша заяву.


Алесь Смалянчук: Каліноўскі — гэта дэмакратычны і еўрапейскі вектар развіцця Беларусі\nПамяць пра героя ў вялікай ступені вызначае будучыню нашай краіны.\nГосць «Радыё Рацыя» – прафесар Алесь Смалянчук, доктар гістарычных навук, сябра камісіі па ўшанаванні памяці паўстанцаў 1863-1864 гадоў, які меў дачыненне да адстойвання беларускіх інтарэсаў у справе пахавання паўстанцаў на могілках Росы.\n— У вялікай ступені стала адкрыццём, хоць шмат што ўказвала на тое, што пахаваны яны там. Па-першае, увесь міжваенны час там стаяў Крыж памяці паўстанцаў з імёнамі пакараных смерцю ў Вільні, у тым ліку там было імя Кастуся Каліноўскага. Апроч таго, калі я сам займаўся пошукамі магілы ў 2010-2012 гадах, то знайшоў вельмі цікавую інфармацыю ў газеце «Dziennik Wileński», якая выдавалася ў часы нямецкай акупацыі яшчэ падчас І Сусветнай вайны.\nУ лютым 1916 года мясцовыя краязнаўцы раскапалі магілу аднаго з паўстанцаў на Замкавай гары. І судзячы па тым, што яны знайшлі, вельмі падобна, што гэта быў ксёндз. Мы ведаем, што былі пакараныя два ксяндзы. Там паставілі крыж. А парэшткі перадалі на захаванне ў касцёл Святога Міхала.\nНемцы выкінулі крыж і пасадзілі іх у турму на некалькі месяцаў, бо ўсё рабілася без дазволу акупацыйнай улады. Але гэтая знаходка ўжо паказвала, дзе можна шукаць сляды пакараных смерцю паўстанцаў.\n— Значэнне велізарнае, таму што беларуская гісторыя апошніх стагоддзяў такая, што мы практычна не маем магіл вялікіх, важных для Беларусі асобаў. Таму магіла Каліноўскага ў Вільні – гэта будзе нешта фантастычна важнае для беларускай гістарычнай памяці.\nГэтая магіла яшчэ раз будзе нагадваць пра тое велізарнае значэнне Вільні для нашай беларускай гісторыі. Каліноўскі па трапным вызначэнні Сяргея Дубаўца – беларускі нацыянальны герой №1. Беларускі нацыянальны міф Каліноўскага вельмі важны для сённяшняй Беларусі. Можа часам ён вельмі далёкі ад таго рэальнага Каліноўскага, які жыў і памёр у 19 стагоддзі, але ён вельмі важны.\nНагадаю, што падчас спробы беларускага Майдану на пачатку 2006 году, моладзь, якая пратэставала, перайменавала Кастрычніцкую плошчу ў Менску ў плошчу Каліноўскага. І гэта быў момант, які з аднаго боку паказаў важнасць Каліноўскага для сучаснай беларускай і памяці, і свядомасці, а з іншага – проста выклікаў шквал абурэння з іншага боку.\nТаму што менавіта пасля гэтага пачынаецца спроба «развянчання» Каліноўскага як героя. Спроба, да якой актыўна спрычыніліся сучасныя «заходнія русы» ў Беларусі Аляксандар Гронскі ды іншыя, дэпутат парламента і гісторык Ігар Марзалюк і Аляксандар Каваленя і іншыя. Фактычна сітуацыя з Каліноўскім – гэта яскравы прыклад баёў за гісторыю, за памяць. Мы ведаем, што памяць – гэта тое, што ў вялікай ступені вызначае будучыню Беларусі. І тут Каліноўскі вельмі важны для нас.\n— Безумоўна. Мы разумеем, 19 стагоддзе, усё вельмі няпроста, бо гэтае паўстанне часам нагадвала грамадзянскую вайну ў Беларусі. Гэта ўсё ж такі заклік да роўнасці, вольнасці, справядлівасці. Гэта дэмакратычны вектар развіцця Беларусі і еўрапейскі вектар развіцця Беларусі. А тыя, хто спрабуе яго «развянчаць» – гэты тыя, хто цягне нас фактычна назад, у мураўёўшчыну, у расейшчыну.\nГарантия на дизайн квартиры под ключ от мастеров из stroyhouse.od.ua\nЧашка кофе или пробежка: как лучше начать утро?\nЯк выглядалі дзяржаўныя пячаткі Беларускай Народнай Рэспублікі


Віталь Рымашэўскі ўдзельнічае ў сесіі “Еўранесту” ў Кіеве » Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД)\nГалоўная старонка » Галоўныя навіны » Віталь Рымашэўскі ўдзельнічае ў сесіі “Еўранесту” ў Кіеве\nВіталь Рымашэўскі ўдзельнічае ў сесіі “Еўранесту” ў Кіеве\n30.10.2017, 11:43 | Галоўныя навіны, Палітыка\nСустаршыня Беларускай хрысціянскай дэмакратыі Віталь Рымашэўскі бярэ ўдзел у Вярхоўнай Радзе Украіны ў Кіеве бярэ ўдзел у сесіі Парламенцкай асамблеі Усходняга Партнёрства “Еўранест”.\n“Паседжанне праходзіць без прадстаўнікоў беларускай улады. Прынцып просты: няма свабодных выбараў - няма паўнавартасных стасункаў з дэмакратычным светам. Аднак удзел Беларусі у працы Eўранесту забяспечаны праз удзел у працы прадстаўнікоў дэмакратычных сілаў. Супраца ЕС з Беларуссю мусіць працягвацца не у задавальненне патрэбаў улады, але ў інтарэсах беларускага народу”, - адзначыў сустаршыня БХД.\nНа бягучай сесіі Еўранесту і на паседжанні працоўнай групы па Беларусі будзе абмяркоўвацца зварот да Саміту Усходняга партнёрства ў Бруселі. Саміт вызначыць стратэгію супрацы ЕС- Беларусь на бліжэйшы час.\n“Пазіцыя Беларускіх хрысціянскіх дэмакратаў і Правацэнтрысцкай кааліцыі прапануе ўключыць у якасці абавязковых канкрэтных прыярытэтаў для развіцця партнёрства ЕС і Беларусі: правы чалавека, фундаментальныя каштоўнасці; дэмакратычнае кіраванне, уключаючы ўсебаковую рэформу выбарчага працэсу ў адпаведнасці з даўнімі рэкамендацыямі БДІПЧ / АБСЕ і Венецыянскай камісіі; дыялог з грамадзянскай супольнасцю, дэмакратычнай апазіцыяй і незалежнымі СМІ і яго падтрымка; рэформа судовай сістэмы з мэтай забеспячэння рэальнай незалежнасці судоў ад выканаўчай улады і вынясення непрадузятых судовых рашэнняў”, - заявіў Віталь Рымашэўскі.\nСёння ў Ерэване на Еўранэсце адбудзецца сустрэча працоўнай групы па Беларусі\nСустаршыня БХД Віталь Рымашэўскі прымае ўдзел у працоўнай групе па Беларусі на паседжанні…\nУ Бруселі абмеркавалі пытанні далейшага ўдзелу Беларусі ў Еўранэсце\nПытанні далейшага ўдзелу Беларусі ў Еўранэсце абмяркоўваліся 28 мая ў Бруселі на пасяджэнні…\nВіталь Рымашэўскі возьме ўдзел у паседжанні працоўнай групы Еўранэст па Беларусі\nВіталь Рымашэўскі: еўрапейцы павінны дакладна разумець, хто ёсць хто ў Беларусі\nНа сесіі Парламенцкай асамблеі «Усходняга партнёрства» прайшло пасяджэнне рабочай групы…


Вера Савіна: Сучаснае беларускае тэлебачаньне выконвае сэрвільную функцыю\n20 жнівень 2015, 15:01\nВера Савіна: Ня толькі тэлебачаньне і тэатральная крытыка, а і мы самі выпадаем наогул з прасторы культуры\n1980-я гады называюць «залатым векам» беларускай тэлевізіі і дакумэнтальнага кіно. Сярод тых асобаў, якія з экрана несьлі гледачам духоўныя каштоўнасьці, прапагандавалі беларускую культуру і самі стваралі нацыянальны культурны прадукт, была і Вера Савіна — тэлежурналістка, сцэнарыстка дакумэнтальнага кіно. У тэлестудыі Радыё Свабода яна разважае пра культурную прастору Беларусі тады і цяпер.\nВячаслаў Ракіцкі: Чаму тады, у 1980-я гады, беларускае тэлебачаньне было і рэтрансьлятарам культуры і само стварала культурны прадукт, само было фактам культуры, а сёньня яно як бы пакідае культурны кантэкст Беларусі?\nВера Савіна: А мне здаецца, што ад культурнага кантэксту адыходзіць само нашае жыцьцё. Ня толькі тэлебачаньне і тэатральная крытыка, а і мы самі выпадаем наогул з прасторы культуры. Гэта мой боль. Мяне гэта хвалюе, мне гэтага не хапае нават у маім духоўным жыцьці.\nРакіцкі: Тады якую функцыю выконвае сёньня беларускае тэлебачаньне, калі яно само сябе вывела за межы культурнага кантэксту краіны?\nСавіна: Нейкую сэрвільную функцыю. Мне так здаецца. Час ад часу я гляджу гэтае тэлебачаньне. Усе сьпяваюць, усе танцуюць, усе там у нейкіх конкурсах удзельнічаюць. Але гэта нейкая субкультура. Што тычыцца той культуры, якая фармуе душу чалавека, якая дапамагае чалавеку адчуць у сабе нешта чалавечае, ці нават боскае — натуральна, калі гэта вялікі твор культуры — гэтага няма.\nРакіцкі: А якое ваша стаўленьне да таго, што некалькі дзён таму на пікеце ў падтрымку свабоды слова тэлевізар з надпісам «БТ», быў выкінуты ў сьметніцу? Гэта ж калісьці было для нас з вамі вельмі дарагім тэлебачаньнем... Яно заслугоўвае гэтага?\nСавіна: Гэта ж быў нейкі пэрформанс. А чаму б і не? Пасьля рэвалюцыі была такая плынь, і вы яе таксама добра ведаеце, — Пралеткульт. Пралеткультаўцы скідвалі з карабля сучаснасьці творы нават клясыкаў. Гэта і спэктакль, і пратэст. А да пратэсту трэба прыслухоўвацца.


Каменныя крыжы ў вёсцы Заазер'е, Беларусь: гісторыя, апісанне, фота\nКаменныя крыжы ў вёсцы Заазер'е\nВа ўсім свеце анамальных месцаў існуе вялікае мноства: гэта і старажытныя пячоры, і старадаўнія капішчы, і нават самыя звычайныя жылыя хаты. Успомніць хоць бы ўсім вядомы Бярмудскі трыкутнік, якога так баяцца мараплаўцы. У Беларусі, між іншым, такія месцы таксама існуюць. Пра многія з іх мясцовыя жыхары з пакалення ў пакаленне перадаюць дзіўныя легенды і міфы.\nНапрыклад, адным з самых загадкавых і містычных артэфактаў лічацца каменныя крыжы ў вёсцы Заазер'е ў Бялыніцкім раёне на Магілёўшчыне. Тут знаходзіцца самы сапраўдны «Стоўнхэндж» - менавіта так гэтае ўнікальнае месца назвалі журналісты і многія даследчыкі анамальных з'яў. Толькі замест тыповых мегалітаў тут можна ўбачыць старажытныя каменныя крыжы, пра паходжанне якіх да гэтага часу ніхто нічога не ведае. Навукоўцам і ўсім захопленым анамальнымі з'явамі людзям застаецца толькі меркаваць – што ж гэта за незвычайныя камяні.\nСістэма камянёў уяўляе сабою нешта накшталт капішча з наяўнасцю аднаго масіўнага каменнага крыжа і раскіданымі вакол яго ў хаатычнай, як здаецца на першы погляд, сістэме камянёў. Гэтыя камяні маюць розную форму: куб, паўсфера і пліта. На некаторых з іх можна разгледзець практычна нябачныя выявы крыжыкаў, кружкоў, трыкутнікаў , ліній і некаторых іншых геаметрычных фігур.\nУвагу наведвальнікаў тут першым чынам прыцягваюць не толькі вышэйзгаданыя камяні, але і масіўная каменная пліта-валун, размешчаная ззаду крыжа. Самую вялікую каштоўнасць уяўляе сістэма высечаных на ёй знакаў. Многія мясцовыя жыхары разгледзелі на выявах зменшаную копію «чалавека-крыжа» і многія іншыя, не менш цікавыя фігуркі. Аднак застаецца толькі здагадвацца, што ж усе гэтыя фігуркі азначаюць. Ёсць думка, што гэтыя выявы ўвасабляюць уяўленні першабытных людзей пра космас і сусвет, такім чынам, яны маюць вельмі глыбокія і старажытныя карані.\nНа гэтым магільніку ў вёсцы Заазер'і існуюць таксама і тры валуны, якія чымсьці напамінаюць след чалавека. Адзін з іх можна ўбачыць пры ўваходзе ў капішча, а два іншых знаходзяцца па краях. З часам многія з гэтых камянёў зарастаюць мохам і сыходзяць глыбока ў зямлю. Але потым мясцовыя энтузіясты зноў іх адкопваюць.\nШто жа тычыцца тлумачэння іх з'яўлення, то гэта таямніца цалкам пакрыта цемрай. Дарэчы, на тэрыторыі Беларусі такіх знаходак досыць шмат. У Заазер'е прыязджалі не толькі беларускія даследчыкі, але і археолагі з сусветным імем з мэтай спасцігнуць неразгаданую да гэтага часу таямніцу з'яўлення капішча. Напрыклад, адзін з вядомых шведскіх навукоўцаў выказаў думку, што камяні з'яўляюцца тыповым увасабленнем культу бажаства, што існавала яшчэ за некалькі тысячагоддзяў да Нараджэння Ісуса Хрыста. У той час была найстражэйшая забарона на любыя выявы багоў, таму людзі ўсё ж спрабавалі «уцягнуць» Багоў і высякалі іх фігуркі на камянях.\nБеларускія навукоўцы выказваюць зусім іншую думку пра ўтварэнне валуноў і крыжападобных камянёў. Гісторык Мікалай Целеш мяркуе, што гэта тыповыя пахаванні, што адносяцца да XII стагоддзя, якія за мноства стагоддзяў проста зараслі мохам і лесам. Аднак да адзінай думкі да гэтага часу прыйсці не атрымалася, што толькі падагравае цікавасць людзей да каменных статуй у вёсцы Заазер'е.\n, Заазер'е , Беларусь


ПРЫЛАДЫ | Версия для слабовидящих\tПРЫЛАДЫ — Средняя школа №7 г. Калинковичи\nПРАНІК – пляскаты драўляны брусок з ручкай, якім перылі (пралі) бялізну пры мыцці, палотны пры адбельванні; ім таксама абівалі лён, проса.\nПРАС ВУГАЛЬНЫ – такі прас награваўся бярозавым вуголлем, верх яго адчыняўся, як карабок, і вугалькі засыпалі ўнутр. У бакавых сценках былі адтуліны для паляпшэння цягі. Такі прас называўся “духавы”, бо яго патрэбна было ўвесь час раздуваць.\nКАЧАЛКІ – прыстасаванні для разгладжвання тканых вырабаў. Накручаны на качалку выраб раскочвалі валком. Валок – прамы ці выгнуты драўляны брус з нарэзанымі ўпоперак трапецападобнымі зубцамі знізу і з ручкай.\nЧАЎНОК — прылада для прапускання нітак, якія накручвалі на цэўку, драўляную палачку з утаўшчэннямі на канцах. Вядомы дзве разнавіднасці чаўнака — з донцам і полы. У першым выпадку цэўку кладуць на дно, а ўточную нітку прапускаюць праз адтуліну збоку ці ў канцы чаўнака (у працэсе ткання прытрымліваюць цэўку вялікім пальцам. У полым чаўнаку цэўку мацуюць на тонкім металічным стрыжні, таму яго не трэба было прытрымліваць.\nПРАСНІЦА – драўляная прылада для прадзення воўны, льняной і пяньковай кудзелі. Найбольш пашыраныя лапатападобныя. Іх рабілі з суцэльнага кавалка дрэва.\nСУКАЛА – прылада для намотвання нітак на цэўкі. Уяўляе сабой дзве стойкі з умацаваным паміж імі гладка адшліфаваным валікам з махавым колам, размешчаным бліжэй да аднаго канца валіка. З працілеглага канца ў валік устаўляўся металічны стрыжань, на які надзявалася цэўка (вярчэнне дасягалася хуткімі рытмічнымі ўдарамі па валіку). Знізу стойкі змацоўваліся драўлянай плахай або збіваліся дошкамі з бокоў і знізу ў выглядзе скрынкі для цэвак. Насуквалі цэўкі з клубка ці з матавіла.\nБыў час, калі ў вёсцы ўсе былі папрадухамі: маці вучыла прасці дачку, бабка – унучку. Вы бачыце таксама некаторыя прылады для ткацтва, у прыватнасці грэбень, на якім жанчыны пралі кудзелю. Папрадуха левай рукою выцягвае з барады валасінкі, а правай круціць верацяно, навіваючы на яго нітку. Потым іх маталі ў клубкі, затым сукалі цэўкі. Цэўкі закладвалі ў чоўнік, а зімою снавалі і ткалі кросны.\nВЕРАЦЯНО – прылада для ручнога прадзення лену, воўны, пянькі. У старажытныя часы верацяном служыла драўляная крыху завостраная палачка, пазней-конусападобная палачка даўжыней 20-30 см з завостраным верхам, патоўшчаным нізам, на які для павелічэння вагі надзявалі прасліца, і вострай пяткай верацяно выстругвалі нажом або выточвалі з бярозы, ясеню, грушы і інш.\nНАЧОЎКІ — карытападобная пасудзіна з шырокім адкрытым верхам. Прызначаліся для мыцця бялізны, прыгатавання сечанай капусты (якую ссыпалі потым у бочку), мяса для каўбас і інш. Рабілі з драўлянага цурбана (асіны,ліпы), колатага папалам; ёмістасць выдзёўбвалі цяслой, сценкі і дно знутры згладжвалі скобляй, разцом. Невялікія начоўкі для ачысткі зерня называюцца апалушкі.\nУ кожным двары абжывалася цэлае сямейства кашоў, старых i новых, вялiкiх i малых. Без iх, лёгкiх i зручных, не абыходзiлiся нi дарослыя, нi дзецi. У кашах з плеценымі вечкамі захоўвалі сушаныя каўбасы, паляндвіцы, кумпякі. Кош – плеценая ёмістасць сярэдняга памеру для збірання і пераносу гародніны, бульбы, садавіны, грыбоў і інш. Мае драўляную ручку.\nА вось перад вамі бойка. Калі малако адстойвалася ў збанках, гаспадыня збірала зверху смятану – густы, тлусты слой. Назапашвала смятаны ўдосталь і біла з яе ў бойцы масла. Масла білі ўручную. Калатоўка шпарка бегала зверху-ўніз, знізу-ўверх. Бегала доўга і без перадыху, каб смятана ў бойцы не астыла. Збіўшы масла, злівалі ў збанкі маслёнку. Кіславатая, з залацістымі крупінкамі масла, яна смачна сёрбалася потым з цёплаю бульбаю.


Са шчырым сэрцам\nУ адным са сталічных забаўляльных клубаў днямі прынялі 120 дзяцей з Рудзенскай дапаможнай школы-інтэрната для дзяцей-сірот і тых, што засталіся без апекі бацькоў. Канцэрт і салодкі стол арганізавала для іх Міжнароднае грамадскае дабрачыннае аб’яднанне “Незалежная дапамога дзецям” пры падтрымцы Пасольства Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў у Рэспубліцы Беларусь.\nНягледзячы на тое, што ў Рудзенскай школе-інтэрнаце, якая месціцца недалёка ад Мінска, святы для дзяцей адбываюцца часта, такога радаснага многія з іх і не згадаюць.\nУсебаковую дапамогу такім дзецям аказвае Упраўленне аховы здароўя, сацыяльнай абароны і па пытаннях ліквідацыі наступстваў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС апарата Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь. У гутарцы з карэспандэнтам "К" галоўны саветнік згаданага ўпраўлення Аляксандр Парадоўскі адзначыў: "Найпершая мэта арганізатараў і ўсіх тых, хто не абыякавы да лёсу гэтых дзяцей, - зрабіць для іх такі дзень, што запомніцца. Цікавай падаецца і ідэя ладзіць паездкі ў рэгіёны для тых, каму дабрацца ў сталіцу вельмі складана па стане здароўя".\nТакое дабрачыннае свята пад назвай "Шчырасць сэрца" праводзіцца ўжо восьмы раз з пачатку 2009 года. Прадстаўнікі пасольстваў замежных краін у Беларусі, грамадскіх арганізацый, дзяржаўных устаноў далучаюцца да ініцыятывы, каб падарыць увагу навучэнцам адной са школ-інтэрнатаў або дзіцячага дома.


Honor 4X, сярэдняга класа з выдатнымі магчымасцямі | Навіны гаджэта\nHonor 4X, сярэдняга класа з выдатнымі характарыстыкамі і прывабнай цаной\nШанаваць, даччыная кампанія Huawei працягвае прапаноўваць нам высокую якасць мабільных прылад, і ў большасці выпадкаў з дбайным дызайнам, акрамя коштаў у межах даступнасці любога карыстальніка. Сёння і праз гэты артыкул мы збіраемся прапанаваць вам поўны і дэталёвы аналіз гонар 4X, фаблет з выдатнымі характарыстыкамі, якія мы можам набыць за вельмі нізкую цану, і якія мы ўжо чакаем, што гэта пакінула нам цудоўны густ у роце. У цяперашні час Honor 5X даступны на рынку, але на дадзены момант ён не дасягнуў нашых рук, таму мы зараз спынімся на гэтым тэрмінале, які зараз мы можам атрымаць па выгаднай цане.\nАхоплены так званым сярэднім дыяпазонам, гэты тэрмінал Honor дабіўся вельмі добрай адзнакі з пункту гледжання прадукцыйнасці і дызайну і відавочна падвешаны ў баку камеры, адзін з самых важных аспектаў любога смартфона сёння, і гэта ў Honor 4X. далёка не тое, што мы маглі чакаць. Калі вы хочаце даведацца гэты смартфон ад кітайскага вытворцы, прыгатуйцеся, бо мы пачалі з аналізу.\n3 Асаблівасці і тэхнічныя характарыстыкі\n5 Камеры - слабае месца гэтага Honor 4X\n6 Кошт і даступнасць\nДызайн гэтага Honor 4X - адна з яго моцных бакоў дзякуючы канчатковаму штрыху, які быў нададзены пластыку, які выкарыстоўваецца для будаўніцтва гэтай мабільнай прылады, але мы не можам забыцца, што перад намі прылада з пластыкавай аздабленнем. У наш час большасць тэрміналаў на рынку прапануюць нам металічную аздабленне, з якой гэты тэрмінал Honor трохі адстае.\nАдна з рэчаў, якая прыцягвае найбольшую ўвагу, - гэта грубая навобмацак спіна, дзякуючы якой прылада захоплівае любую паверхню. Любы карыстальнік, які трымае Honor 4X у сваіх руках, хутка зразумее, што ён дае пачуццё бяспекі і здаецца, што ў любы час ён можа зваліцца з нашых рук. У цяперашні час на рынку ён даступны ў чорна-белым колеры, з аднолькавым грубым налётам у абодвух выпадках, і гэта адна з рэчаў, якая прыцягвае найбольшую ўвагу.\nУ завяршэнне гэтага раздзела мы павінны адзначыць, што мы не сутыкаемся з суцэльным тэрміналам, які, аднак, будзе цяжка выняць батарэю. Зразумела, з невялікім майстэрствам і клопатам мы можам выдаліць яго без праблем, што вельмі вітаецца.\nПрадукцыйнасць смартфона - цуд для свайго класа, мы не знайшлі ніякіх праблем пасля таго, як правялі некалькі інтэнсіўных выпрабаванняў. Мы таксама павінны адзначыць, што ўзровень налады Huawei EMUI 3.0, распрацаваны Huawei, які з'яўляецца ўладальнікам Honor і які палягчае не толькі гэты ўзровень наладкі, але і некаторыя прыкладання кітайскага вытворцы.\nГэты ўзровень персаналізацыі, які з'яўляецца адным з найбольш апладзіраваных карыстальнікамі, гэта не пагаршае агульную прадукцыйнасць прылады, і нават калі мы ўсталюем чысты ПЗУ, гэта не зменіцца занадта шмат. Вядома, на жаль, мы знойдзем некалькі прыкладанняў, усталяваных уласна, якія мы не можам выдаліць, і гэта, несумненна, непрыемна для многіх карыстальнікаў, якія любяць вырашаць, якія прыкладанні ёсць у нас на смартфоне, а якія - не.\nУ тэстах, якія мы правялі з гэтым Honor 4X, мы можам атрымліваць асалоду ад і выдатна працаваць з некалькімі праграмамі, адкрытымі адначасова, і нават гуляць без праблем у лепшыя гульні на дадзены момант і для якіх звычайна патрабуецца дастаткова рэсурсаў здольны запускаць іх без праблем і прыпынкаў.\nДалей мы збіраемся разгледзець Асноўныя характарыстыкі і характарыстыкі Honor 4X;\nПамеры: 15,3 х 7,7 х 0,9 сантыметра\nДысплей: 5,5 цалі з дазволам 1.280 х 720 пікселяў\nПрацэсар: Kirin 620 васьмі'ядравы 1,2 Ггц 64 біта ўласнай вытворчасці\nУнутраная памяць: 8 ГБ, якая пашыраецца з дапамогай карты MicroSD\nКамеры: 13-мегапіксэльная задняя і 5-мегапіксэльная пярэдняя\nАкумулятар: 3.000 мАг, што забяспечыць аўтаномнасць на працягу некалькіх дзён\nАперацыйная сістэма Android KitKat, якая неўзабаве можа быць абноўлена афіцыйным спосабам, што пацвердзілі некалькі чыноўнікаў Honor\nУлічваючы гэтыя характарыстыкі і характарыстыкі, мы можам зразумець, што гэта тэрмінал сярэдняга класа, які вылучаецца ў некаторых аспектах, такіх як акумулятар ці экран, які прапануе нам вялікую якасць пры праглядзе змесціва. Да ўсяго гэтага нам трэба было б дадаць яго цану прыблізна 179 еўра, каб зразумець, што мы сутыкнуліся з тэрміналам, які мы маглі б упісаць у сярэдзіну, хоць і з паніжанай цаной і амаль больш тыповай для нізкага дыяпазону.\nШто тычыцца батарэі гэтага Honor 4X, мы можам сказаць, што хоць гэта і не лепшы смартфон на рынку ў гэтым плане, ён блізкі да лепшых. Без праблем нам удалося дасягнуць двух дзён выкарыстання гэтага тэрмінала, моцна сціснуўшы, і мы маглі б амаль сказаць, што без літасці.\nКалі казаць пра лічбы, акумулятар гэтага тэрмінала мае ёмістасць 3.000 мАг, і хоць ён мае велізарны экран, ён прапануе нам вельмі важную аўтаномію. Акрамя таго, розныя рэжымы эканоміі батарэі, прапанаваныя кітайскім вытворцам, таксама вельмі важныя, і ў пэўны час могуць быць сапраўды важнымі і карыснымі.\nКамеры - слабае месца гэтага Honor 4X\nКалі ў цэлым Honor 4X нам вельмі спадабаўся дзякуючы сваёй магутнасці, экрану і аўтаномнасці, якія ён нам прапануе, Гэта прымусіла нас крыху пахаладаць пры выкарыстанні пярэдняй і задняй камер і праверкі атрыманых вынікаў. Справа таксама моцна пагаршаецца, калі святло памяншаецца альбо калі мы трапляем у сітуацыю поўнай цемры.\nУ цэлым можна сказаць, што камеры не на ўзроўні, але пакуль умовы асвятлення будуць адэкватныя, у нас не будзе занадта шмат праблем. Калі ўмовы асвятлення дрэнныя, асабліва пацерпіць задняя камера.\nВідавочна, што тэрмінал сярэдняга класа з нізкай коштам мы не можам папрасіць выключную камеру, але, магчыма, гэты Honor 4X павінен палепшыцца, асабліва ў гэтым плане, і мы спадзяемся, што, калі новы Hopnor 5X патрапіць у нашы рукі, адзін з навінка, якая нас здзіўляе, - гэта паляпшэнне вашай камеры.\nКаб удакладніць і дапрацаваць гэты момант, і каб ніхто не сумняваўся, калі мы сфатаграфуем у звычайных умовах асвятлення, мы атрымаем правільныя вынікі. Калі мы хочам сфатаграфаваць сярод ночы альбо ў месцы, дзе няма занадта шмат святла, вынікі пакідаюць жадаць лепшага.\nГэты Honor 4X прадаецца на рынку ўжо некалькі месяцаў па цане 179 еўра. У цяперашні час мы таксама можам набыць новы Honor 5X, які быў прадстаўлены філіялам Huawei некалькі тыдняў таму на мерапрыемстве, якое адбылося ў Кітаі. У мінулым CES 2016 быў таксама прадстаўлены новы Honor 5X, які ідзе па лініі дызайну і прадукцыйнасці тэрмінала, які мы сёння прааналізавалі.\nКалі вы зацікаўлены ў набыцці гэтага Honor 4X, не спяшаецеся купляць яго хутка і паскорана і спачатку шукайце ў некалькіх крамах, як у Інтэрнэце, так і ў фізічным, бо пры пошуку і параўнанні з поўнай бяспекай вы знойдзеце вельмі танную цану за гэта мабільная прылада Honor.\nЯк мы ўжо казалі ў пачатку аналізу Гэты Honor 4X пакінуў нам цудоўны густ у роце І калі ўлічыць, што ён нам прапануе, і асабліва яго кошт - 179 еўра, гэта проста ідэальны смартфон для большасці карыстальнікаў, якія не збіраюцца празмерна карыстацца тэрміналам. Калі мы таксама збіраемся выкарыстоўваць яго для гульні або прагляду рознага лічбавага кантэнту, ён зноў стане ідэальным смартфонам дзякуючы сваёй магутнасці і асабліва вялікаму экрану.\nНа жаль, у некаторых выпадках камеры не на ўзроўні, і версія аперацыйнай сістэмы Android можа быць занадта састарэлай, але яшчэ раз, калі ўлічыць цану і агульную прадукцыйнасць, мы можам лічыць гэта слабым месцам, як іншае шмат хто з іншых мабільных прылад.\nПа асабістым меркаванні і пасля выкарыстання гэтага тэрмінала на працягу некалькіх тыдняў, я быў вельмі зачараваны, хоць, як і ўсе прылады на рынку, могуць узнікнуць нязручнасці. Яго памер, дызайн альбо камера могуць стаць гэтымі недахопамі. Моцныя бакі, несумненна, у цане, магутнасці і вялікіх магчымасцях тэрмінала з такім вялікім экранам.\nШто вы думаеце пра гэты Honor 4X, які мы сёння вельмі падрабязна прааналізавалі?. Вы можаце даць нам сваё меркаванне ў прасторы, адведзенай для каментарыяў да гэтай публікацыі, альбо праз любую з сацыяльных сетак, дзе мы прысутнічаем і дзе чакаем вас з распасцёртымі абдымкамі, каб мець магчымасць з вамі спрачацца.\nПоўны шлях да артыкула: Навіны гаджэта » Тэлефанія » Мабільныя тэлефоны » Honor 4X, сярэдняга класа з выдатнымі характарыстыкамі і прывабнай цаной\n10 лепшых сайтаў торэнтаў 2016 года\n5 прыкладанняў Google, якіх вы можаце не ведаць і якія могуць быць вельмі карыснымі


Мария Авдевич шесть лет возглавляет отделение почтовой связи в Ивьевской деревне Бакшты\nГазеты і халадзільнік з дастаўкай\nОпубликовано: 02.11.2019 10:36:00\nАддзяленне паштовай сувязі ў іўеўскай вёсцы Бакшты шэсць гадоў узначальвае Марыя Аўдзевіч. Раней яна працавала эканамістам у сельскім спажывецкім таварыстве, лесаўчастку ААТ «Мастоўдрэў», вяла бухгалтарскі ўлік у сельвыканкаме. Завочна скончыла эканамічны факультэт Гомельскага кааператыўнага інстытута. Пасля пераходу ў аддзяленне сувязі прыйшлося перакваліфікавацца.\nБывала, у першыя дні працы на пошце Марыя Мікалаеўна да поўначы заставалася за камп'ютарам, каб засвоіць яго. І свайго дабілася. Гаспадарчымі клопатамі дома займаўся муж Уладзімір Антонавіч, які працуе шафёрам на лесаўчастку. Пакуль падрасталі сын і дачка, Аўдзевічы трымалі дзве каровы, свіней, курэй. Жывуць у сваім доме ў суседняй з Бакштамі вёсцы Забярэззе.\nУ Марыі Мікалаеўны спорыцца і праца. У аддзяленні паштовай сувязі Бакшты калектыў невялікі. Паштальёны Святлана Сакаловіч і Жанна Клімовіч дастаўляюць перыядычныя выданні, грашовыя выплаты, а таксама прамысловыя і харчовыя тавары жыхарам паўтара дзясятка навакольных вёсак і хутароў. Сяляне на пошце заказваюць камбікармы для хатняй жывёлы і птушак. Паступаюць заказы на пральныя машыны, халадзільнікі. Штомесячна аддзяленне сувязі рэалізуе тавараў больш як на чатыры тысячы рублёў.\nЗладжана праводзіцца ў Бакштах і падпісная кампанія. Найбольш актыўныя сябры перыядычных выданняў — інжынер ААТ «Мастоўдрэў» Рыгор Хоміч, былы старшыня калгаса Іван Адашкевіч, педагог Віктар Чэрнік. Карыстаецца папулярнасцю ў вяскоўцаў «Сельская газета». Яе выпісваюць спецыялісты сельгаспрадпрыемства, жывёлаводы, механізатары, інтэлігенты. Аддзяленне паштовай сувязі, якім кіруе Марыя Аўдзевіч, адно з лепшых у Іўеўскім раёне.


Catholic.by - «Цяжкія старонкі Святога Пісання»\n«Цяжкія старонкі Святога Пісання»\nБіблію часта называюць Кнігай жыцця. Падобна як жыццё не заўсёды бывае лёгкім і простым, так і старонкі Бібліі не заўсёды лёгка разумець і ўспрымаць.\nРаман задае пытанне: «Падчас Крыжовага шляху восьмая стацыя нярэдка называецца “Езус суцяшае ерузалемскіх жанчын” і падаецца звязаны з гэтым момантам тэкст Святога Пісання: “…не плачце па Мне, а плачце па сабе і па дзецях вашых”. Аднак на цяперашні лад гэта гучыць больш як суровае папярэджанне, чым суцяшэнне, бо плакаць трэба, прычым па больш блізкіх людзях — па сабе і па дзецях. Скажыце, калі ласка, чаму ўсё ж гэты момант трактуецца як суцяшэнне».\nЦяжкія старонкі Святога Пісання: чаму наступствы недаверу для Захарыi і Сарры былі рознымі?\nАляксандр пытае: «Чаму ў Старым Запавеце наступствы недаверу Пану былі рознымі для Захарыi і Альжбеты, Абрагама і Сарры?»\nЦяжкія старонкі Святога Пісання: як лічылі ўзрост у Кнізе Быцця?\nЧарговае пытанне ў рубрыку скіроўвае Яна: «Маё пытанне датычыць лічбаў у Кнізе Быцця (5 глава). Ці сапраўды гэтыя людзі, пра якіх тут ідзе гаворка, памерлі ў такім узросце? Ці ўсё ж такі раней узрост лічыўся інакш?»\nУ фрагменце Святога Пісання ад св. Яна (18:15-16) вядзецца аповед: «За Езусам ішоў Сымон Пётр і іншы вучань...» Што за «іншы вучань» згадваецца ў гэтым урыўку?\nЦяжкія старонкі Святога Пісання: хто пакланіўся Езусу ў Гетсіманскім садзе?\nУ Евангеллі ад Яна (Ян 18, 4-6) ёсць урывак: «Езус жа, ведаючы ўсё, што павінна з Ім стацца, выйшаў і сказаў ім: “Каго шукаеце?” Яму сказалі: “Езуса з Назарэта.” Кажа ім: “Гэта Я!” Стаяў жа з імі таксама Юда, які выдаў Яго. І калі Ён сказаў ім: “Гэта Я!”, — яны адступілі назад і ўпалі на зямлю». Хто пакланіўся Езусу, упаўшы на зямлю?\nЦяжкія старонкі Святога Пісання: Ці былі ў Езуса браты і сёстры?\nАляксандр цікавіцца: у Евангеллі ад св. Марка (3, 31-35) вядзецца аповед аб тым, што Езуса чакалі яго блізкія маці, браты і сёстры). Гэта былі сапраўдныя яго родныя, ці гэта ізноў вобраз ягоных вучняў і непрымірэнцаў?\nЦяжкія старонкі Святога Пісання: чаму абраны народ называе Нябеснага Айца Бог Сабаот?\nУ Старым Запавеце народ абраны называе Нябеснага Айца Бог Сабаот. Патлумачце, калі ласка, адкуль такое імя, што яно азначае?\nЦяжкія старонкі Святога Пісання: чаму запалаў гнеў Пана на прарока Балаама?\n«Растлумачце, калі ласка, чаму запалаў гнеў Пана на прарока Балаама (Ліч 22,22). Бо на першы погляд здаецца, што Балаам быў ва ўсім паслухмяны Богу» (Ян)\nНядзеля, 7 мая 2017\nІснуе меркаванне, што ў часы Хрыста на Святой Зямлі ў некаторых сінагогах выкарыстоўвалася Септуагінта. Таму ўзнікае пытанне на якой мове чытаў Езус тэксты Старога Запавету падчас сінагагальнага набажэнства.\nСерада, 5 красавіка 2017\nЦяжкія старонкі Святога Пісання: чаму Бог ахвяру ад Абэля прыняў, а ад Каіна — не?\nСандра з Мінска цікавіцца: «Мяне заўсёды непакоіла пытанне пра Каіна і Абэля: чаму Бог на ахвяру аднаго паглядзеў, а на ахвяру іншага не. Неяк несправядліва атрымліваецца. Вядома, Каін пакрыўдзіўся. Дык няўжо Бог несправядлівы?»\nЦяжкія старонкі Святога Пісання: у чым розніца «народа ізраэльскага» ад «народа габрэйскага»?\nАляксандр задае наступнае пытанне: «У Бібліі сустракаюцца выразы “народ ізраэльскі” і “народ габрэйскі”. У чым іх розніца?» Сапраўды, чытаючы Святое Пісанне, а асабліва Стары Запавет, можна сустрэць два тэрміны: народ Ізраэля (даслоўна — «сыны Ізраэлевы») і народ габрэйскі («габрэі).\nЦяжкія старонкі Святога Пісання: хто і калі павінен пакрываць галаву ў Касцёле?\n«Чаму напісанае ў Першым пасланні да Карынцянаў выконваецца ў касцёле часткова: мужчыны ў касцёле заўсёды з непакрытаю галавою, а жанчыны незаўсёды з пакрытаю галавою...»\nДар’я з Мінска задае пытанне па ўрыўку з Евангелля паводле святога Марка, дзе Езус кажа вучням: «І сказаў ім: Сапраўды кажу вам: некаторыя з тых, хто тут стаіць, не спазнае смерці, пакуль не ўбачыць Валадарства Божага, якое прыйдзе ў моцы».\nЦяжкія старонкі Святога Пісання: чаму Бог рабіў жорсткім сэрца фараона?\nЧаму, калі Майсей быў абраны вывесці народ з рабства, Бог увесь час рабіў жорсткім сэрца фараона? Ці можна было вызваліць народ ад такіх цяжкіх бедаў і смерці дзяцей?


19 студзеня — дзень малітвы за палітычных вязняў | Народная Воля\n19 студзеня — дзень малітвы за палітычных вязняў\n17.01.2011 в 9:35\nЗ гэтай нагоды прыняты зварот, у якім гаворыцца: “Амаль месяц мінуў з часу жорсткага разгону мірнай акцыі і масавага збіцця грамадзянаў на плошчы Незалежнасці ў Мінску. Жыццё многіх пацярпелых вяртаецца ў звыклую каляіну, а фізічныя і душэўныя раны загойваюцца. Але па-ранейшаму не дае спакою той факт, што многія нашы суайчыннікі працягваюць знаходзіцца ў турмах. Не менш за 45 чалавек маюць статус абвінавачаных альбо падазраваных у крымінальнай справе аб “масавых беспарадках”. Ім пагражае тэрмін зняволення да 15 год. Яшчэ дваім палітычным актывістам прад’яўлена абвінавачанне за быццам бы здзейсненае хуліганства. Відавочна, што большасць з тых, хто сёння знаходзіцца за кратамі па палітычных матывах, не здзяйснялі аніякіх гвалтоўных дзеянняў. Аднак у несвабоднай краіне не даводзіцца спадзявацца на аб’ектыўнае судовае разбіральніцтва.\nМы прапануем абвясціць дзень 19 студзеня, калі спаўняецца месяц ад часу сумных снежаньскіх падзей, агульнабеларускім днём малітвы за палітычных вязняў.\nМы заклікаем вас, дарагія браты і сёстры ў Хрысце, аб’яднацца ў гэты дзень у малітве за тых, хто несправядліва знаходзіцца за кратамі. Няхай кожны, хто мае магчымасць, звернецца да святароў і пастараў з просьбай правесці ў цэрквах малітвы за палітычных вязняў у гэты дзень альбо ў бліжэйшую да гэтага дня нядзелю – 23 студзеня”.


В Минске работает выставка, посвященная сразу нескольким белорусским драматургам\nТры непаўторныя лёсы\nОпубликовано: 06.11.2020 13:44:00\nУ Дзяржаўным музеі гісторыі беларускай літаратуры на мінулым тыдні распачала работу літаратурна-дакументальная экспазіцыя «Творчасць як жыццё…». Выстава прымеркавана да юбілеяў знакамітых беларускіх драматургаў. Сёлета адзначаецца 100-годдзе з дня нараджэння Андрэя Макаёнка, 90-годдзе Алеся Петрашкевіча і 70-гадовы юбілей Аляксея Дударава.\n— Выстаўку рыхтавалі каля чатырох месяцаў. Экспанаты — з фондаў Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры, Беларускага дзяржаўнага архіва-музея літаратуры і мастацтва, музея «Гасцёўня Уладзіслава Галубка», сямейных архіваў пісьменнікаў, — паведаміла куратар выставы Святлана Кажамяка.\nЭкспазіцыя напоўнена фотаздымкамі, асабістымі рэчамі, кнігамі, рукапісамі і машынапісамі, якія добра расказваюць пра жыццё і творчасць драматургаў. Да прыкладу, дачка Андрэя Макаёнка Ала Гаўрылавец падзялілася рэдкімі кадрамі з жыцця пісьменніка — Андрэй Ягоравіч стаіць са сваёй сям’ёй. Бачым на выставе і гадзіннік, падораны Алесю Петрашкевічу за ўдзел у фестывалі народнага гумару «Аўцюкі-2000». Прадстаўлена шмат узнагарод пісьменніка. Цікавыя экспанаты — праграмы спектакляў Тэатра юнага гледача, у якім Аляксей Дудараў некаторы час працаваў акцёрам. Змешчана яго кніга прозы\n«Святая птушка», многія апавяданні з якой перакладзены на іншыя мовы.\nШмат экспанатаў расказваюць пра спектаклі па п’есах юбіляраў. На выставе бачым фотаздымкі з рэпетыцый, касцюмы акцёраў і гэтак далей. Літаратурна-дакументальная экспазіцыя «Творчасць як жыццё…» будзе працаваць да 21 студзеня 2021 года.