Парнас для гарадоцкіх талентаў\nОпубликовано: 02.09.2009 20:00:00\nНевыпадкова на гербе, які быў падараваны Гарадку ў XVI стагоддзі, ёсць выява льва на залатым полі. Цар звяроў сімвалізуе мужнасць жыхароў гэтага паўночнага краю Беларусі, якія змагаліся за сваю незалежнасць “акі львы”. І сёння Гарадоцкі раён здзіўляе сваімі непаўторнымі краявідамі, маляўнічымі ландшафтамі, багатымі традыцыямі і арыгінальнымі праектамі. Чаго вартая ідэя стварыць аптова-лагістычны цэнтр у Езярышчы?! А калі на поўную моц раскруціцца ў аграгарадку Віраўлі гаспадарка з інвестыцыйным капіталам “Дзецкасельскі-Гарадок”, гэты куток стане яшчэ больш прыцягальным для замежных гасцей.\nСярэднегадавая тэмпература ў Гарадоцкім раёне ніжэй, чым дзе-небудзь у краіне. На метэастанцыі ў Бычысе, што за 20 кіламетраў на поўнач ад самога Гарадка, у студзені 1940 года было зафіксавана 41,5 градуса марозу. Дарэчы, назвы навакольных вёсачак гавораць самі за сябе: Студзёнка, Дражакі, Мехавое. У 1955 годзе метэастанцыю з Бычыхі перанеслі ў Езярышча. Начальнік станцыі Алена Гулава прыгадвае марозны студзень 2000-га: мінус 35! Усё тлумачыцца тым, што халоднае арктычнае паветра прыходзіць на Беларусь менавіта праз Гарадоцкі раён, які першым яго сустракае. Снег на Гарадоччыне ляжыць даўжэй, чым у іншых раёнах. Таму нават у сакавіку тут праводзяць свае спаборніцтвы лыжнікі з усёй краіны.\nНародныя паясы ад Наталлі Юшковай\nМайстар па ткацтву паясоў Гарадоцкага дома рамёстваў і фальклору Наталля Юшкова захапілася старадаўняй традыцыяй ткаць паясы адразу ж, калі пасля заканчэння інстытута пазнаёмілася з вядомай гарадоцкай майстрыхай Нінай Міхайлаўнай Каралько.\n— Але ў нашым музеі я ўзялася вывучаць менавіта гарадоцкія паясы, каб распрацаваць свой адметны ўзор. Затым паехала ў экспедыцыі, — распавядае Наталля. — Знайсці тых, хто памятае пра тканыя паясы, было даволі складана. Бо ўжо напачатку ХХ стагоддзя паясы ў нас адышлі з ужытку. Пасля рэвалюцыі паясы страцілі сваю каштоўнасць. Мая бабуля гаварыла, што апошні, хто ткаў паясы, была яе бабуля. Яна ткала паясы ад сцяны: у сцяну ўбівалі цвік, да якога прывязвалі шарсцяныя ніткі, пераважна з воўны. Выбарнае ткацтва вызначалася тым, што кожную нітку перабіралі рукамі, а нітак вельмі многа, гэта цяжкая праца.\nПояс лічыцца не проста элементам адзення, гэта абярэг. Адзін з даследчыкаў побыту беларусаў пісаў: “Уважлівы мужчына бяз пояса не пераступіць парога сваёй хаты і не з’явіцца на вуліцы, а жанчыны носяць на поясе свій андарак, спадніцу і хвартух”. Лічыцца, што павязванне пояса азначае гатоўнасць да дзеяння і здольнасць гэта дзеянне ажыццявіць. Менавіта Гарадоччына найбольш ярка вызначаецца арнаментальным пляценнем паясоў.\nВадзяны арэх — смачна і карысна\nГэта рэліктавая расліна занесена ў Чырвоную кнігу Беларусі. Яе яшчэ называюць чылім. Яна плавае па паверхні возера, нагадваючы дрэйфуючыя астраўкі. Сталая папуляцыя вадзянога арэха сустракаецца ў ніжнім цячэнні ракі Аўсянкі, на азёрах Ціоста, Азёркі. Дарэчы, апошняе называюць самым арэхавым возерам. Гэтыя мясціны знаходзяцца пад аховай дзяржавы як помнікі прыроды.\nВадзяны арэх — травяністая аднагадовая расліна з плаваючым сцеблем мае лісцевую разетку, на якой можа ўтрымлівацца да 10—20 пладоў. Яе тэрыторыя — ціхая завадзь з чыстай вадой.\nЛюдзі здаўна ўжывалі вадзяны арэх як істотную дабаўку да свайго рацыёну. Зараз вучоныя гавораць пра ўвядзенне вадзянога арэха ў аквакультуру.\nЗамак на паўвостраве\nАд былога замка захавалася замчышча. Гэта за 3 кіламетры на ўсход ад сучаснага Езярышча, на паўвостраве вялікага возера з аднайменнай назвай. Адзін з нямногіх помнікаў ваеннага дойлідства эпохі развітога феадалізму на тэрыторыі паўночнай Беларусі, якія маюць здавальняючую археалагічную захаванасць. На думку вядомай даследчыцы Прыдзвінскай даўніны Вольгі Ляўко, чатырохвугольная пляцоўка замчышча сведчыць пра сістэму планіроўкі крэпасцей ХІV—ХVІ стагоддзяў. Да нашых дзён дайшло апісанне ўмацаванняў Езярышчанскага замка ў пісьмовай крыніцы з часоў Лівонскай вайны, калі войскі цара Івана Грознага штурмавалі непрыступную фартэцыю (1565 год).\nСтанцыя ў казённым гатычным стылі\nПаштовая станцыя ў Кузьміно, што на Гарадоцкім адрэзку магістралі Пецярбург — Адэса, з’яўляецца помнікам архітэктуры першай паловы ХІХ стагоддзя. Зараз тут вядзецца поўная рэстаўрацыя, заказчыкам якой выступае прадпрыемства “Віцебскаблаўтадор”. Так што з часам былая слава да станцыі, якая гасцінна прымала падарожнікаў, вернецца. Прыдарожны сэрвіс, насамрэч, застаецца актуальным ва ўсе часы. Цікава, што падобныя збудаванні з’явіліся пры шашэйных дарогах у сярэдзіне ХІХ стагоддзя па адзіных тыпавых праектах. Галоўны будынак падзелены на дзве часткі сенцамі: па левы бок — пакоі для прыезджых, па правы — кватэра дазорцы, кухня і пакой для афармлення падарожных. У глыбіні двара былі размешчаны флігель для фурманаў, свіран з падвалам і карэтная паветка. У архітэктуры будынка спалучаюцца элементы псеўдаготыкі і класіцызму.\nНа радзіме аўтара “Тараса на Парнасе”, альбо Выклік ананімнасці\nНеўміручую паэму ведаюць, чытаюць тут амаль што ўсе. А якія літаратурна-краязнаўчыя чытанні ладзяць — парнасаўскім багам на зайздрасць!\nЛёс гэтага твора, які, безумоўна, называюць вяршыняй беларускай літаратуры, такі ж інтрыгуючы, як і ягоныя фабула і арыгінальны стыль.\nЗ сярэдзіны ХІХ стагоддзя паэма распаўсюджвалася вусна і ў рукапісах, а ўпершыню была апублікавана ў газеце “Минский листок” у 1889 годзе. Гісторыкі літаратуры доўгі час думалі-гадалі, хто ж аўтар ананімнага твора? Версій было шмат. Пакуль апошнюю кропку не зрабілі літаратуразнаўцы В.Скалабан і Г.Кісялёў, якія знайшлі ранні спіс паэмы з паметкай: “Канстанцін Вераніцын, 15.4.1855, Гарадок”. Гэта было невядомае ў літаратуры імя.\nАрхіўныя пошукі высветлілі, што Канстанцін Вераніцын нарадзіўся ў Астраўлянах пад Гарадком у 1834 годзе ў сям’і прыгонных сялян. У 1851 годзе атрымаў вольную і прыпісаўся ў гарадоцкія мяшчане. Вучыўся ў Гарадку, Віцебску, Пецярбургу, а ў 1859 годзе бліскуча скончыў Горы-Горацкі земляробчы інстытут, напісаўшы дысертацыю “О белорусском хозяйстве”. За подпісам Канстанціна Вераніцына да нас дайшла таксама выдатная беларуская сатырычная паэма “Два д’яблы”. Папулярнасць “Тараса на Парнасе” з часу яе напісання была незвычайнай: паэму чыталі амаль у кожнай хаце. Твор пра палясоўшчыка Тараса перакладзены на рускую, украінскую, нямецкую ды іншыя мовы. Канчатковае вяртанне імені Канстанціна Вераніцына на радзіму адбылося напрыканцы ХХ стагоддзя, калі ў Гарадку прайшлі першыя навукова-літаратурныя чытанні, а каля краязнаўчага музея ўстанавілі памятны знак у гонар паэта і яго паэмы. Адпаведны знак тады паставілі і ў вёсцы Астраўляны.\n259 метраў над узроўнем мора\nУнікальны ландшафтны комплекс азёр і ўзгоркаў пачынаецца яшчэ ў межах Гарадка. А называюцца Вараб’ёвы горы ў памяць пра былога ўладальніка гэтых зямель — пана Вараб’ёва.\nУся прыродная тэрыторыя ў 60 гектараў была дасканала даследавана юнымі натуралістамі гарадоцкай СШ №1 пад кіраўніцтвам настаўнікаў Марыны Цімафеевай і Таццяны Баранавай. Іх праект атрымаў спецыяльны прыз на юніёрскім лясным конкурсе, які праходзіў у мінулым годзе ў Маскве. Вараб’ёвы горы ўключаюць гідралагічны комплекс з пяці азёр: Арэхавае, Шчарбакоўскае, Жабініца, Святое і Лугавое. На лясных узгорках і палянах сустракаецца мноства лекавых раслін. На маршрутах юннатаў — хаткі баброў, сляды выдры, амерыканскай норкі, гарнастая, андатры. Рэльеф спрыяў стварэнню тут спартыўна-аздараўленчага комплексу. Звычайна зімой тут ладзяць турніры і лыжныя спаборніцтвы, трэніруюцца каманды нацыянальнай лыжнай зборнай. А яшчэ ў гэтых найпрыгажэйшых мясцінах часта збіраюцца турысты. Мінулым летам на дзіцячы турыстычны злёт прыехала каля 600 удзельнікаў з краін СНД.


Агульныя правілы паводзін\nдзяржаўнай установы адукацыі “Малабераставіцкая сярэдняя школа”\nпрыходзіць у школу за 15 хвілін да пачатку ўрокаў у чыстым адзенні і абутку, якія ўстаноўлены ва ўстанове адукацыі, здымаць ў гардэробе верхнюю вопратку, абуваць зменны абутак, заняць ў класе сваё працоўнае месца і падрыхтаваць усе неабходныя да ўрока прылады працы;\nпадпарадкоўвацца ўказаням дырэктара школы і яго намеснікаў і загадам дырэктара школы, патрабаванням педагагічных работнікаў школы, абслугоўваючага персаналу, рашэнням органаў вучнёўскага самакіравання;\nвыконваць расклад заняткаў (урокаў, факультатываў, гурткоў);\nпраяўляць павагу да старэйшых, клапаціцца аб малодшых;\nпадтрымліваць чысціню ў школе, у класе, на працоўным месцы, выконваць правілы бяспекі, санітарыі і гігіены;\nпрыходзіць на ўрачыстыя агульнашкольныя мерапрыемствы ў адпаведнай форме: дзяўчынкі ў цёмных спадніцах або штанах і светлых блузках, хлопчыкі - у цёмных гарнітурах і светлых кашулях. Пажадана наяўнасць гальштука для апошніх. На святочныя вечары, канцэрты, дыскатэкі навучэнцы выбіраць вопратку па сваім меркаванні.\nберагчы маёмасць школы, акуратна ставіцца як да сваёй, так і да чужой маёмасці, падтрымліваць чысціню і парадак на тэрыторыі школы. У выпадку прычынення шкоды маёмасці школы бацькі (законныя прадстаўнікі) абавязаныя пакрыць яе.\nпрымаць удзел ў мерапрыемствах па добраўпарадкаванні школы і школьнай тэрыторыі ў меру сваіх фізічных магчымасцяў;\nпаважаць права ўласнасці: вопратка, школьныя і іншыя асабістыя рэчы, змешчаныя ў школе, належаць іх уладальнікам. Да навучэнцаў, якія прысвоілі чужыя рэчы, могуць прымацца дысцыплінарныя меры, аж да крымінальнага пакарання.\nу выпадку пропуску заняткаў, прад'явіць класнаму кіраўніку даведку ад урача або запіску ад бацькоў (асоб, якія іх замяшчаюць) аб прычыне адсутнасці на занятках.\nвыконваць Статут школы.\nПаводзіны на занятках\nуставаць у знак прывітання пры ўваходзе настаўніка ў клас і садзіцца пасля таго, як педагог адкажа на прывітанне і дазволіць сесці. Падобным чынам навучэнцы прывітаюць любога дарослага, які ўвайшоў у клас падчас заняткаў.\nпрыносіць на ўрокі ўсе неабходныя падручнікі, сшыткі, пісьмовыя прылады працы;\nпрад’яўляць дзённік па першым патрабаванні настаўніка;\nвыконваць дамашняе задане ў тэрмін, устаноўлены школьнай праграмай;\nвыконваць усе патрабаванні настаўніка.\nпытаць дазволу ў настаўніка, калі падчас заняткаў неабходна выйсці з класа;\nпаднімаць руку, калі жадае задаць пытанне настаўніку або адказаць на пытанне настаўніка;\nз'яўляцца на ўрокі фізічнай культуры ў спартыўнай форме і спартыўным абутку. Навучэнцы, вызваленыя ад заняткаў фізкультурай, абавязкова прысутнічаюць у зале.\nпакідаць клас толькі пасля таго, як настаўнік абвесціць аб канчатку заняткаў;\nуставаць пры выхадзе настаўніка або іншага дарослага з класа;\nКожны настаўнік вызначае для сваіх заняткаў правілы паводзін навучэнцаў на занятках у адпаведнасці з Кодэксам Рэспублікі Беларусь аб адукацыі і Статутам школы.\n3.Паводзіны ў сталовай\n3.1 прытрымвацца добрых манер і паводзіць сябе прыстойна;\n3.2 ставіцца паважліва да працаўнікоў сталовай;\n3.3 прыбіраць стол пасля прыняцця ежы, паставіць на месца крэслы;\n3.4. адносіцца беражліва да маёмасці школьнай сталовай;\n3.5 не размаўляць падчас ежы, каб не турбаваць тых, хто есць па суседстве.\n4.Паводзіны да пачатку, у перапынках і пасля закачэння заняткаў\n4.1 наводзіць чысціню і парадак на сваім працоўным месцы;\n4.2 падпарадкоўвацца патрабаванням настаўнікаў і работнікаў школы;\n4.3 аказваць дапамогу настаўніку ў падрыхтоўцы да аступнага ўрока;\n4.4 хадзіць па лесвіцы, калідорах з правага боку;\n4.5 вітацца пры сустрэчы з настаўнікамі , бацькамі і іншымі дарослымі наведвальнікамі школы;\n4.6 рэагаваць адэкватна на заўвагі дзяжурных па школе навучэнцаў і настаўнікаў.\n5. У школе навучэнцам забараняецца:\n5.1прыходзіць у школу ў пазаўрочны час без суправаджэння настаўнікаў, класных кіраўнікоў;\nпрыводзіць у школу пастаронніх асобаў;\nпрыходзіць у школу пад уздзеяннем алкагольных, наркатычных, псіхатропных і таксічных рэчываў;\nужываць у школе алкагольныя, наркатычныя, псіхатропныя і таксічныя рэчывы;\nкурыць у школе і на яе тэрыторыі;\nнаносіць адзін аднаму якія-небудзь цялесныя пашкоджанні.;\nкарыстацца мабільнымі тэлефонамі на ўроках;\nужываць нецэнзурныя словы, выразы;\nспазняцца і прапускаць заняткі без уважлівай прычыны.\n6. Прыносіць у школу забараняецца:\n6.1алкагольныя, наркатычныя, псіхатропныя і таксічныя рэчывы;\n6.3 выбухныя прылады;\n6.4 агнястрэльную зброю прамысловага або самаробнага вырабу;\n6.5самаробныя і прамысловага вырабу дзіцячыя цацкі і прыстасаванні, якія ўяўляюць небяспеку пры выкарыстанні іх у дзіцячым калектыве, і ў тым ліку:\nцацкі, прыстасаванні, у канструкцыі якіх маюцца небяспечныя элементы дынамікі: пісталеты, аўтаматы і г.д., якія страляюць пластмасавымі, гумовымі і г.д. кулямі; трубкі, якія страляюць гарохам і г. д.;\nцацкі, прыстасаванні, у канструкцыі якіх маюцца вострыя элементы (нажы, кінжалы, шаблі, шпагі і т.д.);\nатрутныя, з'едлівыя, смуродныя рэчывы (кіслоты, шчолачы, ртуць і т.д.) і прадметы іх якія змяшчаюць: газавыя балончыкі, балончыкі з рознымі аэразолямі (бытавой хіміі, парфумерыі і т.п.), піратэхнічныя вырабы (петарды, ракеты, бенгальскія агні, хлапушкі і т.п.);\nнажы і іншыя прадметы з вострым і рэжучым лязом.\n7. У сувязі з гэтым забараняецца:\nштурхаць адзін аднаго, падстаўляць адзін аднаму падножкі асабліва поруч вучнёўскіх сталоў, крэслаў, батарэй цэнтральнага апалу, вокнаў, на лесвічных прыступках і пляцоўках і г.д.;\nразмахваць перад тварам адзін аднаго, кідаць сябар у сябра якія-небудзь прадметамі, асабліва аўтаручкамі, лінейкамі, указкамі, і г.д.;\nстраляць адзін у аднаго з самаробных або прамысловага вырабу\nцацак або прыстасаванняў;\n7.4 высвятляць адзін з адным адносіны з дапамогай фізічнай сілы асабліва з выкарыстаннем якія-небудзь прадметаў (указкі,\nлінейкі і г.д.);\nпаднімацца на дах будынка школы;\nбегаць па калідорах школы, асабліва пасля вільготнай уборкі;\nспускацца і паднімацца па прыступках лесвіц бегам, пераскокваючы\nпраз некалькі прыступак;\nперахіляцца праз парэнчы лесвіц, а таксама спускацца па іх, седзячы наверсе;\nсадзіцца, станавіцца нагамі на падваконнікі зачыненых або адчыненых вокнаў;\nадчыняць самастойна, без дапамогі дарослых, фрамугі і вокны;\nскладаваць вучнёўскія сталы і крэслы, ставячы іх адзін на адзін, на вышыню звыш 1,5м;\nпаднімацца на вышыню больш за вышыню аднаго вучнёўскага крэсла (50-60см);\nправодзіць буйны рамонт мэблі, навучальных класаў і кабінетаў (афарбоўка і пабел і г.д.);\nмыць шыбы і плафоны электрасвяціцеляў;\nвыковаць любую працу з ядахімікатамі;\nпераносіць цяжкасці звыш дапушчальных норм, згодна наступай табліцы:\nМаксімальная маса (у кг)\n7.16 самавольна пакідаць школу і прышкольную тэрыторыю падчас правядзення навучальна-выхаваўчага працэсу;\n7.18прыводзіць у школу сваіх або чужых хатніх жывёлін;\n7.19 кантактаваць з хатнімі, вандроўнымі жывёлінамі пры знаходжанні іх\nу памяшканнях школы або на прышкольной тэрыторыі.\n10.1. Навучэнцы не маюць права падчас знаходжання на тэрыторыі школы і пры правядзенні школьных мерапрыемстваў здзяйсняць дзеянні, небяспечныя для жыцця і здароўя самога сябе і навакольных.\n10.2 Фізічная канфрантацыя, запалохванне і здзекаванні, спробы зневажання асобы, асабістае дыскрымінацыя па нацыянальнай або расавай прыкмеце з'яўляюцца недапушчальным формамі паводзін.\n10.3 Сапраўдныя Правілы распаўсюджваюцца на тэрыторыі школы і на ўсе мерапрыемствы, якія праводзяцца па-за школай.\n10.4 За парушэнне сапраўдных Правіл і Статуту школы навучэнцы прыцягваюцца да адказнасці ў адпаведнасці з Кодэксам Рэспублікі Беларусь аб адукацыі.


Renault vel satis - Агляды лепшых аўтамабіляў\nУ 2001 годзе на Жэнеўскім аўтасалоне фірма Renault прадставіла Vel Satis. Французы стварылі аўтамабіль з падкрэслена двухобъемным кузавам. Дызайн атрымаўся незвычайным і вельмі крэатыўным. Renault Vel Satis нагадвае канцэпт-кары Initiale (1995 год) і Vel Satis (1998). Фармальна навінку можна аднесці да пятідверного хэтчбэка - у аўтамабіля пяць дзвярэй, прычым пятая мае характэрны "хэтчбековский" кут нахілу. Вось толькі для хэтчбека Vel Satis вельмі высокі па ўзроўні даху ён амаль даганяе "кроссоверы". Vel Satis на 13 см вышэй класічных мадэляў, што з'яўляецца несумнеўным годнасцю. Падобная вышыня забяспечвае не толькі зручнасць пасадкі, але і добрую обзорность. Але ў той жа час Vel Satis значна ніжэй, чым мінівэны і однообъемники - атрымліваецца нейкі сімбіёз традыцыйнага французскага хэтчбека і однообъемника.\nУ Renault Vel Satis выдатна гармануюць паміж сабой такія неад'емныя рысы класа "люкс" як самавітыя габарыты, доўгі капот, знешняя дачыненне да маркі, бездакорная прадуманасць канструктыўных рашэнняў, якія забяспечваюць камфорт кіроўцу і пасажырам.\nДзякуючы незвычайнай кампаноўцы аўтамабіль вельмі прасторны: і спераду, і ззаду месцы больш чым дастаткова.\nДзверцы Vel Satis ўладкованыя такім чынам, што не прыходзіцца згінацца пры ўваходзе і выхадзе. Прасторны камфартабельны салон працяты духам ціхамірнасці і люксамі.\nПрапрацаваны да драбнюткіх дэталяў Vel Satis заключае ў сабе тонкае спалучэнне традыцый і сучаснасці. Інтэр'ер дзівіць раскошай і арыгінальнасцю. Аздабленне дрэвам. Высоўныя скрыні выкананы ў стылі скрынь старадаўняга камоды. Свядома абмежаваная каляровая гама, мяккае асвячэнне дадаюць Vel Satis шарму і вытанчанасцю.\nДля забеспячэння максімальнага камфорту на Vel Satis выкарыстоўваюць мноства інавацыйных рашэнняў. Так, напрыклад, ручной стояночный тормаз сышоў у мінулае. Яго выкарыстанне становіцца "незаўважным" для вадзіцеля Vel Satis, ён праводзіцца ў дзеянне аўтаматычна пры выключэнні запальвання. Прычым электроніка ацэньвае кут нахілу паверхні, дзе запарковать аўтамабіль, і, адпаведна, зацягвае тормаз тужэй або слабейшыя. Выключаецца ён таксама аўтаматычна, калі заведзены рухавік і кіроўца збіраецца крануцца.\nВерхнія часткі спінак пярэдніх крэслаў несіметрычныя і могуць змяняць кут нахілу незалежна ад становішча падставы, што дазваляе таго, хто сядзеў максімальна зручна адрэгуляваць яе становішча. Дадатковы камфорт: рамяні бяспекі ўбудаваны ў крэслы, што забяспечвае ідэальную "сувязь" паміж крэслам і хто сядзеў у ім.\nКлюч запальвання замяняе пластыкавая картка і кнопка "старт / стоп", круіз-кантроль абсталяваны сістэмай радыёлакацыйнага вымярэння дыстанцыі, ёсць "парктронік" і сістэма стабілізацыі ESP.\nУ дапамогу кіроўцу прадугледжаны такія дапаможныя прылады як: рэгулятар хуткасці з кантролем адлегласці ад аб'екта, сістэма навігацыі GPS Carminat, якая атрымоўвае інфармацыю пра інтэнсіўнасць руху, аўтаматызаваныя стандартныя аперацыі (ўключэнне фар, шклоачышчальнікаў).\nУ Vel Satis закладзена некалькі характэрных тэхнічных рашэнняў, якія палягчаюць кіраванне аўтамабілем. Напрыклад, круіз-кантроль размяшчае рэжымам "старт і дасягненне ўсталяванай хуткасці".\nШумаізаляцыя надзвычай прыгожая. Аўтамабіль забяспечаны падвойнымі бакавымі шклом і асаблівым "акустычным" лэбавым шклом.\nГама сілавых агрэгатаў прадстаўлена двума магутнымі V-вобразнымі "шасцёрку": аб'ёмам 3,5 л магутнасцю 235 л.з. і 3,0 л 180-моцным турбадызелем з непасрэдным упырскам паліва common rail. З бензінавым рухавіком азгон да 100 км / г займае 8,3 с.\nАбодва рухавіка агрэгатуюцца з аўтаматычнай пяціступеністай проактивной трансмісіяй.\nАкрамя двух 6-цыліндравых рухавікоў прапануецца дуэт 4-цыліндравых: турбодизельный (2,2 л / 150 л.з.) і бензінавы (2,0 л / 165 л.з.) таксама забяспечаны турбонаддувом.\nЗ хуткасці 100 км / г аўтамабіль спыняецца за ўсё за 38 м. Гэта адзін з лепшых паказчыкаў у класе. Сакрэт крыецца ў вялікіх колах (17-цалевыя ўсталёўваюцца на 4-цыліндравыя версіі; 18-цалевыя спалучаюцца з V6) і сістэме дапамогі пры экстраным тармажэнні. Пры рэзкім удары па тармазах сістэма ўступае ў дзеянне, нарошчваючы высілак у тармазной магістралі да максімуму, такім чынам, максімальна скарачаючы тармазны шлях.\nУ красавіку 2005 года кампанія Renault мадэрнізавала мадэль. Экстэр'ер значных змен не зведаў, толькі некалькі вытанчаных рысак для таго, каб падкрэсліць прыналежнасць Vel Satis да класа люкс. Спераду з'явілася рашотка радыятара з храмаванымі "рэбрамі", змянілася размяшчэнне светлавых элементаў у фарах, іншую форму набыў паветразаборнік ў ніжняй частцы бампера. Задняй частцы надалі рысы спартыўнай выставіўшы вонкі два патрубка выхлапной сістэмы, а оптыку замянілі на "крыштальную". Храмаванымі дзвярнымі ручкамі цяпер размяшчаюць ўсе версіі Vel Satis. У спісе опцый з'явіліся колы новага дызайну (у 17- і 18-цалевым выкананні) і два новых колеру кузава.\nЛініі інтэр'еру сталі больш абцякальнымі. Цыферблаты і стралкі прыбораў выкананы ў "гадзіннікавым" стылі, драўляныя ўстаўкі з серабрыстага клёну ўпрыгожаны інкрустацыяй з алешыны. Тканкавую абіўку зараз можна замовіць у цёмна-або светла-шэрым колеры, скураную - у цёмна-шэрым або тытунёвых-бэжавым. На цэнтральнай кансолі падзеленыя органы, якія адносяцца да кіравання аўтамабілем і загадчыкі функцыямі, якія забяспечваюць камфорт пасажыраў.\nУ Vel Satis з'явілася сістэма бесключевого адчынення дзвярэй і запуску рухавіка. Зараз каб пачаць рух не трэба нават ўстаўляць картку-ключ у слот на пярэдняй панэлі - дастаткова мець яе пры сабе ў кішэні. Задні парктронік дапоўнены пярэднім. На мадэрнізаваны аўтамабіль усталёўваецца новая мультымедыйная сістэма, якая аб'ядноўвае навігацыйную сістэму, акустыку Cabasse Tronic з прайгравальнікам на 6 дыскаў і функцыі тэлефаніі.\nКолеравая схема меню змяняецца ў залежнасці ад таго, ці ажыцьцяўляецца кантроль над навігацыйнай сістэмай, радыё або тэлефонам.\nВыбар рухавікоў застаўся ранейшым, за выключэннем таго, што турбірованный двухлітровы агрэгат зараз валодае большай магутнасцю і крутоўным момантам, а дызель 2.2 dCi атрымаў сажевый фільтр.\nВялікі прасторны салон, высокі ўзровень матэрыялаў аздаблення, індывідуальны стыль, хупавы дызайн і шмат іншых станоўчых характарыстык зрабілі Vel Satis канкурэнтаздольным і папулярным.


ГалоўнаяМерапрыемствыПрэзентацыя альбома “Напалеон Орда”: беларускія мясціны ў гравюрах мастака\nНапалеон Орда (1807–1883) – знакаміты мастак, кампазітар, піяніст, педагог і грамадскі дзеяч. Адзін з самых вядомых майстроў архітэктурнага пейзажу: сярод яго акварэляў і графічных прац больш за 200 адлюстроўваюць беларускія мясціны. Найбуйнейшая айчынная калекцыя літаграфій, якая захоўваецца ў Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі, стала асновай для шэрагу запатрабаваных выданняў, прысвечаных асобе мастака.\nАльбом “Напалеон Орда” – вынік супрацы Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі і выдавецтва “Беларусь”. У выданні 2020 г. сабраны і прадстаўлены 190 гравюр з выявамі беларускіх архітэктурных помнікаў, палацаў і мястэчак ХІХ ст. Многія з іх публікуюцца ў альбоме ўпершыню.\nсустрэча з удзельнікамі выдавецкага праекта і экспертамі;\nвыступленне аўтара ўступнага артыкула і складальніка выдання – намесніка генеральнага дырэктара Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі Аляксандра Сушы;\nвыстаўка-прагляд выданняў, прысвечаных Напалеону Ордзе як майстру архітэктурнага пейзажу. Дапаўняюць выстаўку арыгінальныя лінагравюры мастака з калекцыі Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі;\nзнаёмства з унікальным альбомам (выдавецкая навінка адзначана дыпломам пераможцы і знакам-сімвалам “Малы залаты фаліянт” у намінацыі “За ўклад у захаванне гісторыка-культурнай спадчыны” LX Нацыянальнага конкурсу “Мастацтва кнігі”).


Беларусь дала свае тлумачэнні па скарзе Уладзіміра Лемеша ў Камітэт ААН\nhttp://spring96.org/be/news/48332 2011 2011-12-15T13:56:22+0300 2011-12-15T13:56:22+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/lemesh1.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nСалігорскі актывіст “Еўрапейскай Беларусі” Уладзімір Лемеш атрымаў паведамленне з Камітэту ААН па правах чалавека, датычнае ходу разгляду ягонай справы.\nНагадаем, што 27 лістапада 2009 году маладзён быў выкарадзены супрацоўнікамі міліцыі наўпрост у цэнтры Мінску. Актывіста закулі ў кайданкі, нацягнулі на твар шапку і вывезлі за 30 кіламетраў ад гораду. У сваім імкненні высветліць імёны і пакараць прадстаўнікоў дзяржавы, датычных да выкрадання, Уладзімір Лемеш дайшоў да Камітэту ААН па правах чалавека. Папярэдне ён звяртаўся з адпаведнымі скаргамі ў пракуратуру Савецкага раёна сталіцы, у нацыянальныя суды першай і другой інстанцый, але не змог знайсці там справядлівасці. Скарга моладзевага актывіста была прызнана Камітэтам ААН па правах чалавека прымальнай і ўзята на разгляд.\nУ верасні 2011 году Камітэт ААН атрымаў тлумачэнні беларускай дзяржавы па дадзенай справе і накіраваў іх Уладзіміру Лемешу для заўвагаў. Паводле кантрольнай працэдуры па скарзе, змест карэспандэнцыі з Камітэтам не можа агалошвацца. Аднак вядома, што да 26 снежня 2011 году моладзевы актывіст мусіць перадаць свае каментары ў Жэневу, пасля чаго Камітэтам будзе вынесена канчатковае рашэнне па сутнасці - ці былі парушаны правы чалавека ў дадзеным выпадку.\nЦягам тэрміну, дадзенага дзяржаве на тлумачэнні, яна магла аднавіць парушаныя правы чалавека альбо ліквідаваць наступствы такіх парушэнняў. Па словах Уладзіміра Лемеша, за гэты перыяд такіх крокаў дзяржавай зроблена не было.


Унікальны ледзяны гатэль адкрыюць ва Украіне | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУнікальны ледзяны гатэль адкрыюць ва Украіне\nУжо гэтай зімой плануецца адкрыццё першага ва Украіне гатэля для аматараў марозу. Усе элементы нумароў будуць створаны са снегу і лёду, а тэмпература ў памяшканні не перавысіць 2 градуса марозу.\nПершы ўкраінскі гатэль са снегу і лёду Ice Hotel Bukovel адкрыецца ў гэтым сезоне на тэрыторыі турыстычнага комплексу „Буковель”. Працэс будаўніцтва знаходзіцца на завяршальным этапе.\n„Усе элементы Ice Hotel Bukovel створаны са снегу і лёду (сцены, падлога, бар, нават мэбля)”, – гаворыцца на афіцыйным сайце комплексу „Буковель”. Нумарны фонд ледзянога гатэля складзе ўсяго 5 двухмесных нумароў, паведаміла БЕЛТА.\nДля начоўкі гасцям пададуць цёплыя спальнікі і натуральныя авечыя шкуры. Па Ice Hotel Bukovel будуць вадзіць экскурсіі з аглядам фотазон і нумароў. Акрамя таго, для гасцей гатэля будзе працаваць Ice Bar з ледзяным посудам і Ice Restaurant з эксклюзіўным меню.\nВарта адзначыць, што тэмпература ўнутры гатэля не адрозніваецца ад тэмпературы і ўмоў навакольнага асяроддзя і вагаецца ад 2 да 5 градусаў марозу.


Як працуе прапускны пункт на беларуска-польскай граніцы | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Як працуе прапускны пункт на беларуска-польскай граніцы\nПункт пропуску «Брузгі» на беларуска-польскай граніцы сустракае цішынёй. З-за каранавіруса суседзі забаранілі ўезд. Тут няма звыклых легкавікоў. Актыўна рухаецца ў абодва бакі толькі паток фур, які, нягледзячы на ўсю сітуацыю ў Еўропе, практычна не зменшыўся. «Мяжу прайшоў досыць хутка», — адзначае беларускі дальнабойшчык Дзмітрый, які едзе з грузам з Бельгіі. Кіроўца не здзіўляецца таму, што пагранічнік на ўездзе ў краіну перш за ўсё пацікавіўся, як мужчына сябе адчувае. Гэта частка адпрацаванай працэдуры, з якой азнаёміліся і карэспандэнты БелТА.\n«Калі чалавек вяртаецца з эпідэміялагічна небяспечнай краіны, то з ім працуем ужо мы», — расказвае памочнік урача-эпідэміёлага\nВераніка ПЫШКО. Спецыялісты Гродзенскага абласнога цэнтра гігіены, эпідэміялогіі і грамадскага здароўя дзяжураць у пункце пропуску кругласутачна.\nЧалавека выводзяць з агульнай плыні пасажыраў, яму мераюць тэмпературу, бяруць мазкі на аналіз. Абавязкова запаўняецца спецыяльная анкета, дзе паведамляецца ўся неабходная кантактная інфармацыя.\nПры найменшых сімптомах, напрыклад павышанай тэмпературы, кашлі або нават скаргах на недамаганне тых, хто прыехаў з іншых краін, у пункт пропуску выклікаюць хуткую дапамогу, пацыента шпіталізуюць. Такія выпадкі былі нават у пункце пропуску «Брузгі». Напрыклад, у бальніцу даставілі аднаго з кіроўцаў вялікагруза. Цяпер мужчына на каранціне. Падыход да бяспекі ў пункце пропуску сур'ёзны. Пагранічнікі сустракаюць падарожнікаў у масках і пальчатках. На кожным пасту — дазатары з антысептыкамі. Апрацоўка рук — пасля кожнага пашпарта.\n«Пагранічнікі працягваюць узмоцнены санітарна-каранцінны кантроль. Усе супрацоўнікі ў дастатковай колькасці забяспечаны неабходнымі сродкамі індывідуальнай абароны», — падкрэслівае афіцыйны прадстаўнік Гродзенскай пагранічнай групы Надзея МАСЕВІЧ.\nУ Гродзенскім абласным цэнтры гігіены, эпідэміялогіі і грамадскага здароўя расказваюць, што колькасць людзей, агляд якіх праводзіцца, паменшылася ў апошнія дні ў некалькі разоў. Звязана гэта з закрыццём суседзямі граніц. За адны суткі ў чатырох пунктах пропуску (у «Брузгах» і «Бераставіцы» на польскім напрамку і ў «Прывалцы» і «Каменным Логу» на літоўскім) абследавана каля 550 чалавек, з іх 116 з эпідэміялагічна небяспечных краін. Большасць з іх — дальнабойшчыкі.\n«Я сорак гадоў за рулём, а такога напружання ў Еўропе не згадаю. Радыё ўключыш і чуеш пра каранавірус. Крамы зачыненыя, ежу ў кавярні пры дарозе прадаюць толькі на вынас. А яшчэ некаторыя дзялкі ў крамках паднялі цэны», — кажа дальнабойшчык Алег.\nМужчыну, як і многіх яго калег, турбуе, як адаб'ецца каранавірус на іх сферы, ці будзе работа. У яго польскай фірме кажуць, што заказаў у найбліжэйшы час можа стаць менш. «З іншага боку, я зараз вязу абсталяванне для сельгастэхнікі з Германіі ў Расію. Ведаеце, вірус ці не, але сеяць трэба», — адзначае ён. А да таго, што на граніцы мераюць тэмпературу, ставіцца спакойна. Прафілактыка — важная справа. Праўда, мужчына з гумарам дзеліцца рэцэптам — тым, хто не за рулём, варта народныя метады выкарыстоўваць.\nУ «Брузгах» часова адкрылі і рух для пешаходаў. Часцей за ўсё гэтым карыстаюцца грамадзяне Беларусі, якія затрымаліся ў Еўропе, бо авія-, чыгуначныя і аўтобусныя рэйсы паміж краінамі адмянілі. Праўда, іх зусім няшмат — за некалькі гадзін граніцу перасекла крыху больш за дзесяць чалавек. Тых, хто вяртаўся з эпідэміялагічна небяспечных краін, дадаткова праверылі.\nДарэчы, лабараторна пацверджаны выпадак каранавіруса ў Гродзенскай вобласці быў выяўлены менавіта дзякуючы адладжанай рабоце на граніцы. Вірус знайшлі ў жанчыны, якая 9 сакавіка прыбыла з Італіі. Яе кантакты першага ўзроўню ізаляваны і знаходзяцца пад наглядам у інфекцыйнай бальніцы. Першыя вынікі даследаванняў адмоўныя. Усе гэтыя людзі адчуваюць сябе добра. Пад наглядам яны будуць знаходзіцца да кантрольных даследаванняў на 13—14-ы дзень.\nФота Ленаіда ШЧАГЛОВА\nЗагаловак у газеце: Маскі, пальчаткі, антысептык і пытанне пра самаадчуванне\nУнучка камандзіра Чырвонай Арміі, сям'ю якога ратавалі вяскоўцы пад Брэстам, прыехала пакланіцца магілам ратавальнікаў\nУ Брэсце хутка з'явіцца мурал, прысвечаны абаронцу Брэсцкай крэпасці Герою Савецкага Саюза Пятру Гаўрылаву\nРускі пісьменнік Мікалай Чаркашын наведаў Брэст\n9682 Лета выходзіць на фінішную прамую! Чаго чакаць ад надвор'я ў жніўні? Прагноз ад Дзмітрыя Рабава\n5458 Адзін дзень у Вязынцы: вандруем разам са «Звяздой» па Беларусі\n3319 Усходні гараскоп на наступны тыдзень\n3067 «Ураджайны» тэст\n2867 Правілы чамадана. Парады па зборы ў адпачынак ад розных спецыялістаў\n1961 Карэспандэнт «Звязды» разам с супрацоўнікамі міліцыі і Таварыства ратавання на водах «праінспектавалі» Камсамольскае возера


Наталья Эйсмонт о задержании россиянки в Минске: Ее не задерживали и не арестовывали36\n14 чэрвеня ў Мінску ў Дзяржаўным музеі гісторыі беларускай літаратуры (Траецкае прадмесце, вул. М. Багдановіча, 13) пройдуць ХХ Міжнародныя Гарэцкія чытанні. Тэма канферэнцыі – жыцце і творчасць Максіма і Гаўрылы Гарэцкіх.\nГарэцкія чытанні – традыцыйна яскравая культурна-навуковая падзея для ўсіх аматараў беларускай літаратуры. На ей штогод выступаюць з дакладамі філолагі, гісторыкі, культуролагі, іншыя даследчыкі жыцця і творчасці роду Гарэцкіх. А распачынаюць канферэнцыю прывітальным словам сучасныя знакамітыя пісьменнікі. У гэтым годзе чакаецца ўдзел літаратараў і навукоўцаў таксама з Літвы і Расіі.\nМаксім Гарэцкі (1893-1938 гг.) – вядомы беларускі пісьменнік, фактычна, пачынальнік твораў маральна-этычнай праблематыкі і адзін з пачынальнікаў эпічнага жанру ў беларускай літаратуры. Актыўны дзеяч беларускага нацыянальнага руху ў Заходняй Беларусі і БССР. Арыштаваны і расстраляны па прысудзе “тройкі” НКУС. Аўтар незавершанай эпапеі “Камароўская хроніка”, рамана “Віленскія камунары”, аповесцяў “Ціхая плынь” і “Дзве душы”.\nГаўрыла Гарэцкі (1900-1988 гг.) – вядомы беларускі геолаг, географ і эканаміст, адзін з заснавальнікаў і акадэмік Беларускай акадэміі навук, брат Максіма Гарэцкага. Ен распрацаваў асновы палеапатамалогіі - навукі пра рэкі мінулага, апублікаваў больш за 160 навуковых прац, у тым ліку па фальклоры, дэмаграфіі і археалогіі.У яго гонар названы 13 відаў выкапнёвых раслін і жывёл.\nАрганізатарамі мерапрыемства выступаюць Дзяржаўны музей гісторыі беларускай літаратуры, Рэспубліканскі фонд імя братоў Гарэцкіх, Інстытут мовы і літаратуры імя Якуба Коласа і Янкі Купалы НАН Беларусі. Рабочыя мовы – беларуская і руская.\nПачатак рэгістрацыі ўдзельнікаў канферэнцыі адбыдзецца ў 9.00, урачыстае адкрыцце – у 10.00.\nДаведкі па тэл. (017) 334-56-21, 334-86-22 ці праз электронную пошту bellitmuseum@tut.by.\nПінчукі адшукалі ўнікальную кнігу “Памяці Янкі Купалы”


Ёсіф Бродзкі — Вікіпэдыя\n24 траўня 1940\n28 студзеня 1996 (55 гадоў)\nпаэт, эсэіст, драматург\nНобэлеўская прэмія (1987)\nСтыпэндыя Гугенгайма[d] (1977)\nСтыпэндыя МакАртура[d] (чэрвень 1981)\nпаэт-ляўрэат ЗША[d] (1991)\nЗалаты вянок[d] (1991)\nhonoris causa[d] (1978)\nЁсіф Бродзкі ў Вікісховішчы\nЁсіф Алякса́ндравіч Бро́дзкі (па-расейску: Иосиф Александрович Бродский; 24 траўня 1940, Ленінград — 28 студзеня 1996, Нью-Ёрк) — выбітны савецкі і амэрыканскі расейскі паэт, расейскі і ангельскі эсэіст, драматург, перакладчык, ляўрэат Нобэлеўскай прэміі па літаратуры 1987 году, паэт-ляўрэат ЗША ў 1991—1992 гадох. Меў вялізарную папулярнасьць сярод ленінградзкае інтэлігенцыі.\nБацькі Бродзкага былі габрэямі. Зь імі ён правёў сваё юнацтва ў горадзе Ленінград. Там скончыў школу-сямігодку. Потым працаваў у моргу, кацельнай, на заводзе. У 1964 быў асуджаны за дармаедзтва на пяць гадоў прымусовай работы ў Архангельскую вобласьць. Але пад ціскам міжнароднай грамадзкасьці быў вызвалены пасьля 18 месяцаў. У 1972 годзе быў высланы з СССР у Вену. Затым ён пераехаў у Нью-Ёрк, дзе атрымаў амэрыканскае грамадзянства. У СССР больш не вяртаўся. Памёр ад інфаркту ў сьне. Пахаваны ў Вэнэцыі (Італія).\nВершы пачаў пісаць напрыканцы 1950-х. Да таго ж часу адносяцца і ягоныя першыя пераклады (песьні Бітлз). Творы распаўсюджваюцца ў самвыдаве. Чатыры паэмы Бродзкага былі апублікаваныя ў Ленінградзкіх анталёгіях у 1966 і 1967 гг. Падчас жыцьця ў ЗША піша вершы і эсэ па-ангельску, займаецца перакладамі на расейскую, выкладае ва ўнівэрсытэтах.\nУ 1986 годзе ангельскамоўная кніга Бродзкага «Less Than One» («Менш за адзінку») была прызнаная найлепшым літаратурна-крытычным творам у ЗША. У 1987 годзе Бродзкі атрымаў Нобэлеўскую прэмію ў галіне літаратуры. Ён зьяўляўся таксама ляўрэатам стыпэндыі Макартура, Нацыянальнай кніжнай прэміі. Быў прызнаны як паэт-ляўрэат ЗША, як ганаровы грамадзянін гораду Санкт-Пецярбургу.\nБродзкага перакладалі Алесь Чобат, Вадзім Болбас, Валянцін Акудовіч, Андрэй Хадановіч, Вера Бурлак, Марыя Мартысевіч.\n^ "Joseph Brodsky - Biographical". Nobelprize.org. Nobel Media AB 2014. Праверана 6 Dec 2015 г.\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Ёсіф_Бродзкі&oldid=2172286»\nГанаровыя грамадзяне Санкт-Пецярбургу\nПеракладчыкі паэзіі на расейскую мову


Отдам в добрые руки, или Как Светлана котиков и собачек выхаживает\n17 ноября 2017 Общество Беларуская 0\nЧаму людзі саромеюцца сваёй дабрыні? Угаварыць на інтэрв’ю жыхарку Пружан Святлану Савіцкую было няпроста. “Я ж гэта не для паказу,— старалася пераканаць мяне Святлана Арсенцьеўна.\n— Проста шкада нямоглых жывёлін, якія вінаваты толькі ў тым, што з’явіліся на свет…” Сапраўды, яе могуць асудзіць, з яе могуць пасмяяцца тыя, хто сам выкідвае коцікаў і сабачак на сметнікі ці здзекуецца з іх.\nНа агароджы – шыльда с надпісам “Злы сабака”. Нягледзячы на гэта, я смела адчыняю веснічкі: Ніка мяне ведае. Яна выбягае з саду і раптам, на нейкае імгненне спыніўшыся і павярнуўшыся, пачынае злосна гаўкаць. Усё правільна: ідзе гаспадыня, і Ніка стараецца прадэманстраваць ёй сваю адданасць. Адно слова жанчыны — і вось сабака ўжо даверліва сядае каля мяне. Правая задняя лапа ненатуральна выцягнута. Год таму Ніку (тады яшчэ зусім маладзенькую сучку) падбіла машына. Усю акрываўленую, Святлана прынесла яе на двор. Што вы зрабілі бы на месцы жанчыны? Выклікалі ветэрынараў, каб увялі смяротны ўкол? Света закруціла напаўжывую Ніку ў прасціну і павезла ў Брэст. У ветэрынарнай клініцы пасля рэнтгенаўскага здымка сабаку аперыравалі. Аперацыя доўжылася дзве гадзіны. Шылі, змацоўвалі скобамі. Асабліва давялося папрацаваць над задняй лапай. Яе, па сутнасці, складвалі нанова. І склалі дрэнна. Калі потым дасталі ўсе штыры і вінты, аказалася, што лапа зраслася няправільна і яе трэба зноў ламаць. Света пашкадавала Ніку, і сабака засталася з выцягнутай “пісталетам” канечнасцю. Хутка яна прызвычаілася да сваёй новай нагі. Вунь як спрытна бегае і скача на трох лапах! А мінулай зімою, напэўна, каб не дакранацца пакалечанай лапай да снегу, хадзіла па садзе на дзвюх пярэдніх. Мы назіралі за гэтым, як за цудам. Дзеці смяяліся: “Глядзіце, глядзіце, як у цырку!” Святлана Арсенцьеўна гладзіць сабаку: “Такой адданасці і вернасці, як у яе, можна павучыцца многім людзям”.\nНіка ахоўвае не толькі сваіх гаспадароў, але і двух шчанюкоў Герду і Жука, якія – хвосцікі кручком – бегаюць услед за ёю. У іх свая, не менш багатая і ўражлівая, гісторыя. Гэта было яшчэ напрадвесні. Аднойчы, калі выйшла на двор, Света пачула жаласны піск з-пад бярвенняў у суседнім двары. Здалося? Але піск зноў паўтарыўся. “Не магу слухаць! Душа рвецца!”—расказвала жанчына. Нядоўга думаючы, яна ўзялася рабіць падкоп пад бярвенне. Гэта было няпроста: зямля была яшчэ падмёрзлай, вакол снег і бруд. Калі Святлана дабралася да сабачак, яны ўжо ледзь папісквалі. Двух дастала, трэці аказаўся мёртвым. Як малюсенькія істоты трапілі пад гэтае бярвенне? Дзе іх маці? Жанчына забрала малых дахаты. Наладзіла ім “бярлогу” на кухні пад цёплай батарэяй. Спачатку карміла з бутэлечкі: па грамульцы некалькі разоў на дзень і нават ноччу. І выхадзіла малых. Хутка, напаўжывыя, брудныя і мокрыя, яны пераўтварыліся ў прыгожых, вясёлых, пузаценькіх сабачак. “Цётка Света, можна мне пагуляць з Вашай Гердай?”— амаль штодзень просіць мая ўнучка Насця. Я задаволена: па суседстве ў дзяўчынкі – прыклады дабрыні, клопату, чалавечнасці.\nТакіх гісторый тут вялікае мноства. Напрыклад, як Святлана Арсенцьеўна выхадзіла двух нованароджаных сабачак, маці якіх памерла пры родах. Або як выратавала нашу Жульку, якая падавілася курынай костачкай і ветэрынары прарочылі, што памрэ да раніцы… Вылечыўшы і адкарміўшы маленькіх гаротнікаў, жанчына пачынае настойліва змяшчаць аб’явы ў раённую газету: “Аддам у добрыя рукі…” І калі людзі прыходзяць па чарговай аб’яве, просіць напрамілы Бог: “Вы толькі не выкідвайце іх! Яны добрыя, усё ўмеюць…”\nЦяпер разам з сабакамі Нікай і Гердай (Жука ўжо «ўсынавілі») у гэтым прасторным двары жывуць чацвёра малюсенькіх кацянятак. Святлана радуецца: яны ўжо навучыліся есці! І абураецца: нехта выкінуў кацянятак у высокай кардоннай скрынцы (каб не вылезлі!) на беразе гарадскога возера. Клопатаў дабавілася, бо ў гэтым выпадку мала адкарміць, важна яшчэ і наладзіць адносіны паміж катамі і сабакамі. А гэта вельмі няпроста. Безумоўна, найлепш было б, каб іх як найхутчэй разабралі людзі! Дарэчы, большасць жывёл да Святланы прыносяць сябры, знаёмыя, калегі па працы. Ведаюць: жанчына ніколі не пройдзе міма таго, каму патрэбна дапамога.\nПрадбачу водгукі на мой артыкул: маўляў, якая дробязь, ці варта замарочвацца: вунь колькі такіх бяздомных катоў і сабак бадзяецца па горадзе і туліцца пад дзвярыма пад’ездаў!\nТак, бадзяюцца! Толькі большасць з гэтых бяздомных раней мелі гаспадароў, якія потым бязлітасна выкінулі іх, як надакучлівую рэч! Між іншым, псіхолагі наконт гэтага сцвярджаюць: той, хто выкідвае хатніх жывёл, папросту можа адправіць у прытулак сваіх бацькоў; хто забівае коціка ці сабачку, можа забіць і чалавека. ...\nАвтор: Ганна ХадаровічРаённыя будні


Прышчэпка дзецям ад віруса клешчавага энцэфаліту - Клешч - 2019\nНебяспека віруса клешчавага энцэфаліту\nШто дасць вакцынацыя\nСхема вакцынацыі дзяцей\nСупрацьпаказанні і пабочныя дзеянні прышчэпкі\nВідэа: ❤У Вас будет девочка! Часть вторая. Советы доктора для молодых и будущих мам! (Чэрвень 2019).\nКлешчавы энцэфаліт ўяўляе сабой надзвычай небяспечнае інфекцыйнае віруснае захворванне, працягу якога непазбежна суправаджаецца павышэннем тэмпературы цела, ванітамі і млоснасцю, інтэнсіўнай галаўным болем, якая часам суправаджаецца галюцынацыямі, у асабліва цяжкіх выпадках - комай. Асаблівую небяспеку ўяўляюць ўскладненні: у выніку хваробы могуць узнікнуць запаленчыя працэсы, якія прыводзяць да ацёку мозгу і, як вынік - паралічу, з прычыны значнага паразы нервовай сістэмы. І ўсё ж, нягледзячы на відавочную небяспеку, зусім не ўсе бацькі гатовыя вакцынаваць дзяцей ад клешчавога энцэфаліту, бо не валодаюць дастатковым аб'ёмам інфармацыі і пра тое, што з сябе ўяўляе вакцынацыя.\nПрымаючы рашэнне аб тым, наколькі вакцынацыя неабходная для вашага дзіцяці, варта старанна вывучыць усе магчымыя наступствы і бясспрэчныя перавагі такога кроку:\nпрышчэпка супраць клешчавога энцэфаліту аказвае ахоўнае дзеянне на малога - нават калі казурка-носьбіт віруса ўкусіць прышчэплена дзіцяці а, апошні або зусім не пацерпіць ад захворвання, або перанясе яго ў лёгкай форме без сур'ёзных наступстваў;\nбольшасць крыніц падрабязна апісваюць, якой можа быць магчымая рэакцыя на ўвядзенне вакцыны ўнутр арганізма. Але, як паказвае практыка, пабочныя дзеянні назіраецца ў выключна рэдкіх выпадках, і працякаюць у лёгкіх формах;\nпрыняўшы рашэнне паставіць такую прышчэпку, вы можаце быць спакойныя за сваё дзіця на працягу ўсяго лета - маляня атрымае магчымасць гуляць на свежым паветры без боязі;\nвакцына супраць клешчавога энцэфаліту дзейнічае на працягу 3-х гадоў з моманту ўвядзення - аднойчы праведзеная імунізацыя захавае здароўе малога на бліжэйшыя некалькі гадоў.\nЯк бачыце, перавагі вакцыны для дзяцей бясспрэчныя, так ці варта ад яе адмаўляцца? Бо негатыўныя наступствы, да якіх можа прывесці вакцынацыя, здараюцца толькі ў тых выпадках, калі на момант увядзення сыроваткі не былі ўлічаныя якія-небудзь з супрацьпаказанняў.\nСтавіць прышчэпку ад клешчавога энцэфаліту можна ў выразна абумоўленыя тэрміны і па пэўнай схеме. З прыходам небяспечнага сезона доктара традыцыйна прапануюць бацькам падпісаць згоду на ўвядзенне вакцыны. Калі такое атрымана, тады прышчэпка ад энцефалитного кляшча робіцца дзецям па наступнай схеме:\nвакцына ад клешчавога энцэфаліту ўводзіцца двума ін'екцыямі. Калі ставіць прышчэпку? Лепш, калі працэдура будзе праведзена ў пачатку вясны, да пачатку "клешчавога" сезону, так як імунітэт да захворвання пачне выпрацоўвацца арганізмам толькі праз 14 дзён пасля другой ін'екцыі;\nінтэрвал паміж ўводзінамі павінен складаць прыкладна 1-3 месяцы (за выключэннем тых выпадкаў, калі неабходная тэрміновая вакцынацыя - тады перапынак скарачаецца да 14 дзён);\nпаўторна праводзіць прафілактыку захворвання можна не раней чым праз 3 гады;\nважную ролю адыгрывае ўзрост маляняці: дзеці, якім споўнілася 12 гадоў, маюць патрэбу ў паўторнай прышчэпцы то лько праз 5 гадоў, тыя ж малыя, якія гэтага ўзросту не дасягнулі, патрабуюць паўторнай вакцынацыі праз 1 год пасля першаснага курсу, а ў далейшым ўжо дапускаецца датрыманьні стандартнай схемы.\nДзіцячая прышчэпка ад гэтага небяспечнага захворвання ставіцца падскурна, у плячо.\nНягледзячы на відавочную карысць, якую ўяўляе прышчэпка ад клешчавога энцэфаліту для дзяцей, многія бацькі ўпарта працягваюць адмаўляцца ад гэтай працэдуры, і віной таму - спіс супрацьпаказанняў і пабочных дзеянняў. Вылучаюць такія асноўныя абмежаванні:\nіндывідуальныя ўласцівасці арганізма, якія выяўляюцца ў непераноснасці кампанентаў прэпарата;\nнаяўнасць прагрэсавальных захворванняў - як у вострай, так і ў хранічнай формах;\nнаяўнасць у дзіцяці алергічных рэакцый (у прыватнасці, на яечны бялок ці курынае мяса);\nнаяўнасць эндакрынных захворванняў у пацыента;\nпаталагічныя парушэнні нырак ці печані;\nКалі, на шчасце, ні адно з абмежаванняў не мае дачынення да вашага дзіцяці, прышчэпка не прычыніць яму шкоды.\nВарта згадаць таксама і пра магчымыя пабочных эфектах, якія, дарэчы, назіраюцца вельмі рэдка:\nацёк у месцы ўвядзення прэпарата;\nнязначныя алергічныя праявы;\nпачуццё агульнага нядужання, галаўны боль;\nваніты або млоснасць.\nУк занные праява дыскамфорту не ўяўляюць ніякай небяспекі для здароўя дзіцяці, і праходзяць без старонняга ўмяшання на працягу некалькіх дзён. А вось станоўчы эфект захоўваецца на працяглы час, засцерагаючы маляня ад падступных небяспекі, хаваюцца ў бяскрыўдных, на першы погляд, зарасніках травы. Беражыце сваіх дзяцей, падыходзіце узважана да клопату аб іх здароўе, і ваша лета будзе незабыўным!\nЗ гэтага відэа вы даведаецеся аб правілах і эфектыўнасці вакцынацыі ад энцефалитного кляшча.


Субота задушная » Часасловец\nЧасасловец » Трыёдзь » Посная трыёдзь » Перад Постам » Субота задушная\nНа "Госпадзе, Цябе клічу...": тры песьні мучанічныя належнага тону і тры наступныя памёрлым:\n(Тон 8). Успамінаючы, верныя, сёньня пайменна ўсіх, што пажыўшы ў веры набожна, адвеку спачылі, усхвалім Збавіцеля і Госпада, шчыра просячы, каб яны маглі даць добры адказ Самому Богу нашаму, калі Ён прыйдзе судзіць усю зямлю; каб у радасьці ім стаць па правай руце Яго сярод праведных у сьветлым хоры сьвятых; і каб быць годнымі Ягонага небеснага валадарства\nСваёй крывёю Ты, Збавіцелю, выкупіў людзей; сьмерцю Тваёю Ты вызваліў нас ад горкай сьмерці, і ўваскрасеньнем Тваім даў нам жыцьцё вечнае. Супакой, Госпадзе, усіх, што набожна спачылі ў пустынях і ў местах, на моры і на зямлі, і на кожным месцы – уладароў, біскупаў і сьвятароў, манахаў і ўсіх людзей у кожным веку і родзе, і зрабі іх годнымі нябеснага валадарства Твайго.\nДзякуючы Твайму, Хрысьце, уваскрасеньню з мёртвых, сьмерць ужо не пануе над тымі, што набожна памерлі. Дзеля гэтага молімся шчыра: супакой у сялібах сьвятых, ва ўлоньні Абрагама, слугаў Тваіх – пачаўшы ад Адама да сёньняшняга дня – айцоў і братоў нашых, родных і прыяцеляў, і ўсіх тых, што ў жыцьці верна служылі Табе, і да Цябе пераставіліся ўсялякім спосабам, і зрабі іх годнымі, Божа, валадарства Твайго.\nСлава...: (тон 8). Плачу наўзрыд, калі размышляю аб сьмерці і бачу створаную на падабенства Божае нашую красу, што ляжыць у магіле – непрыглядную, бясслаўную, без ніякага выразу. Што гэта за цуд, што за тайна? Як гэта мы былі аддадзеныя тленнасьці, сталіся сьмерці падуладнымі? Сталася гэта, як напісана, на загад Бога, які памёрлым дае супакой.\nЦяпер...: дагматык належнага тону.\nЗамест пракімена, “Алілуя” з наступнымі вершамі:\nВерш. Шчасьлівыя, каго Ты выбраў і прыняў, Госпадзе.\nВерш. Памяць іх жыць будзе з пакаленьня ў пакаленьне.\nВерш. Душы іх у шчасьці жыць будуць\nВершапесьні належнага тону\nСлава...: (тон 6). Пачаткам і асноваю стаўся нам Твой творчы загад. Захацеўшы скласьці чалавека з бачнай і нябачнай частак, Ты стварыў наша цела з зямлі, і душу ўдыхнуў Тваім Боскім і жыцьцядайным подыхам. Дзеля гэтага, Хрысьце, супакой у краіне жывых, у сялібах праведных, слугаў Тваіх.\nЦяпер...: (тон 6). Малітвамі Маці Тваёй, Хрысьце, Прадвесьніка Твайго, прарокаў і апосталаў, сьвятаначальнікаў і мучанікаў, сьвятых айцоў і праведных, і ўсіх сьвятых, супакой памёрлых слуг Тваіх.\n(Тон 8). Адзіны Творча і Госпадзе, што глыбінёю мудрасьці Тваёй уладаеш усім і чалавекалюбна даеш карыснае кожнаму з нас, супакой душы заснуўшых слуг Тваіх, бо яны ўсклалі ўсю надзею на Цябе, Творцу і Ўладара, і Бога нашага.\n(Тон 8). Ты – наша сьцяна і прытулак, і спагадлівая заступніца перад Богам, якога нарадзіла Ты, Багародзіца ўсячыстая, верных збаўленьне.\nПасьля трапароў літанія за памёрлых:\nЛюдзі: Госпадзе, зьмілуйся (Тройчы). І так пасьля кожнага выгаласу\nДыякан: Яшчэ молімся за супакой душаў заснуўшых слугаў Божых..., і каб ім былі дараваныя іхнія правіны вольныя і міжвольныя.\nДыякан: Каб Госпад Бог пасяліў душы іх, дзе праведнікі спачываюць.\nДыякан: Зьмілаваньня Божага, валадарства нябеснага і адпушчэньня грахоў іх у Хрыста, несьмяротнага Ўладара і Бога нашага просім.\nЛюдзі: Дай ім, Госпадзе.\nСьвятар (ціха): Божа духаў і ўсякага цялеснага стварэньня, што зваяваў сьмерць і д'ябла перамог, і дараваў сьвету Твайму жыцьцё, супакой душы заснуўшых слуг Тваіх... у месцы сьветлым, месцы радасным, месцы спакойным, дзе няма ні болю, ні суму ні плачу; усякую правіну, зробленую ім (ёю, імі) словам, учынкам і думкаю, Ты, як добры і Чалавекалюбны Бог, прабач ім. Бо няма жывога чалавека – і ніколі ня будзе, – які б не зграшыў: Ты адзін толькі без граху, справядлівасьць Твая – справядлівасьць навекі, і слова Тваё – праўда.\n(Уголас): Бо Ты – уваскрасеньне, жыцьцё і супакой заснуўшых слуг Тваіх..., Хрысьце Божа наш, і мы Табе славу аддаем, разам з адвечным Тваім Айцом і з усесьвятым, добрым і жыцьцядайным Тваім Духам, цяпер і заўсёды, і на вякі вякоў.


Рэцэпт маладосці душы Васіля Карпяца\nГлавная→Новости→Новости→Рэцэпт маладосці душы Васіля Карпяца\nРэцэпт маладосці душы Васіля Карпяца\n07:11 / 04.10.2018\nЯк удаецца Васілю Антонавічу Карпяцу, музычнаму кіраўніку вакальнай групы «Аксаміткі» пры аддзяленні дзённага знаходжання пажылых людзей Тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва, паспяваць усё і ўсюды?\nУ Астравецкага ТЦСАН ўсталяваліся моцныя сяброўскія сувязі з аналагічным цэнтрам Смаргоні. Суседзі назвалі сваё такое ж аддзяленне душэўна – «Цёплы дом». Пяць гадоў існуе пры ім вакальны ансамбль «Крынічанька» – «дзіця» Васіля Антонавіча. У кастрычніку мінулага года астраўчане прымалі калектыў у гасцях і былі ў захапленні ад яго выканаўчага майстэрства. Папрасілі Васіля Антонавіча: «Папрацуйце з намі! Таксама хочам выступаць на сцэне». Маэстра даў згоду. І кожны аўторак прыязджае ў Астравец на рэпетыцыі.\n…Музыка ўзяла ў палон хлапчука з Лунінеччыны ў дзяцінстве. Варта было ёй загучаць дзесьці на вуліцы роднай вёскі Луніна, як сэрцайка Васілька замірала ад захаплення. А потым у доме з’явіўся гармонік – аддаў добры чалавек. Вось было радасці! А яшчэ больш – калі дарослыя музыкі на вясковым вяселлі клікалі васьмігадовага «калегу» пайграць, пакуль яны крыху адпачнуць.\n– А потым дзядзька, матчын брат, музыкант-самавучка, набыў сабе баян, часам даваў мне пайграць, – узгадвае Васіль Антонавіч. – Толькі неўзабаве і баян, і гармонік адышлі ўбок, бо я пачуў акардэон. У аднаго вяскоўца з’явіўся цудоўны італьянскі інструмент. Я літаральна захварэў ім. Бацька, зразумеўшы, што ўсё сур’ёзна, купіў нам з братам невялікі акардэон. Нас аддалі ў музычную школу. Але вучыць абодвух было цяжка – лішніх грошай у сям’і з чатырма дзецьмі не вадзілася. Ды і ездзіць трэба было ў Лунінец некалькі разоў на тыдзень, таму я скончыў толькі два класы, а брат – тры. Нотную грамату, між тым, засвоіў. Самастойна развучваў асобныя п’ескі – і гэта дапамагло потым на ўступных экзаменах у Гродзенскае музычна-педагагічнае вучылішча. Па нотах сыграў «Паланез» Агінскага, а на слых – віртуёзную, даволі складаную п'есу «Карусель». Экзаменатары былі ў здзіўленні, не ўбачыўшы сярод пададзеных мной дакументаў пасведчання аб музычнай адукацыі.\nКанец 60-х-пачатак 70-х для тагачаснай моладзі – пара захаплення эстрадай. Як грыбы пасля дажджу ўзнікалі вакальна-інструментальныя ансамблі. У некалькіх, лунінецкага «разліву», іграў і Васіль Карпец. Ды і вайсковую службу пашчасціла праходзіць у музычным палку. Там упершыню выйшаў на сцэну як спявак. Адчуў смак поспеху, нават прыхапіў трохі «зорнай хваробы». І канчаткова зразумеў: музыка – яго жыццё. Акрамя акардэона, баяна, звычайнага і губнога гармонікаў яму пакарыліся фартэпіяна, гітара, банджо… А цяпер ён марыць яшчэ і скрыпку «адолець», і саксафон асвоіць!\nПасля вучобы малады спецыяліст па накіраванні трапіў у Солы. Выкладаў спевы ў мясцовай школе і працаваў музычным кіраўніком у дзіцячым садку. Шукаў юныя таленты, гуртаваў іх вакол сябе, шліфаваў, бы дыяменты. Ужо праз год, у 1979-м, хор звычайнай сельскай школы заняў на абласным аглядзе першае месца. Гэта быў фурор! Васіль Антонавіч звычайны школьны клас пераўтварыў у музычную студыю, у якой з захапленнем займаліся дзеці здольныя і проста старанныя.\nУ самога Васіля Антонавіча музыка загартавала характар і развіла працавітасць. Яго дні былі запоўненыя да хвілінкі: праца ў школе і садку спалучалася з работай у клубах, уласнай канцэртнай дзейнасцю як выканаўцы, кампазітара і паэта-песенніка. Неўзабаве пра Карпяца загаварылі як пра выдатнага аранжыроўшчыка. Зароблены карпатлівай працай аўтарытэт цяпер працаваў на яго самога. А Васілю і гэтага стала мала! Ва ўзросце пад сорак гадоў ён паступае ва ўніверсітэт культуры на факультэт акадэмічнага харавога спеву, спасцігае асновы пастаноўкі голасу…\nУ Палац творчасці дзяцей і моладзі ў Смаргоні Васіль Антонавіч прыйшоў з годным багажом ведаў і ўменняў і выгадаваў плеяду таленавітых музыкантаў, якія працуюць не толькі ў сваёй Айчыне, але і за яе межамі – у Маскве, Санкт-Пецярбургу.\nПенсійны ўзрост настае непазбежна і кардынальна мяняе наша існаванне і светаўспрыманне. А Васіль Антонавіч нібыта і не заўважыў яго надыходу – па-ранейшаму ўвесь у справах: калясіць па Смаргоншчыне, Ашмяншчыне, цяпер і па Астравеччыне, шукае таленты. Адкуль сілы бяруцца?\n– Любімай справай хочацца займацца ўсё жыццё. І мусіш паспяваць за часам, што ўвачавідкі мяняецца, пазнаваць новае, каб быць цікавым сваім вучням і калегам. А трымаць сябе ў добрай фізічнай форме дапамагае спорт.\nЯшчэ адно захапленне Васіля Антонавіча – пчалярства.\n– Гэта – колішняе абяцанне бацьку і даніна яго памяці, – расказвае мой суразмоўца. – Тата быў слынным пчаляром, меў каля сотні вулляў на ўласнай пасецы ды сто пяцьдзесят – на калгаснай. І вельмі хацеў, каб я пераняў яго справу, змалку прывучаў да яе. А мяне клікала музыка ды футбол… Калі бацька пачаў хварэць, усё бедаваў, што пасека змарнее. І я даў слова ўсур’ёз заняцца пчалярствам. Хоць і праз шмат гадоў, але ажыццявіў татава пажаданне: купіў хатку ў ціхай вёсачцы, паставіў вуллі. Спачатку не ўсё атрымлівалася, а зараз такую асалоду адчуваю! Часам і джаляць мяне пчолкі. Ды, мусіць, усё ж любяць. І я іх – таксама.\n– Які ў вас рэцэпт маладосці душы? – пытаюся на развітанне\n– У мяне ён просты: любімая справа, рух для падтрымання здароўя, любоў да людзей і вера ў Бога, якая дае мне духоўную моц.\nІ нам гэты рэцэпт падыдзе!


Спектр работ пашырыўся — Докшицы Бегомль Официальная газета Докшицкого района Родныя вытокi Районная газета Новости Докшиц и региона Реклама в Докшицах Работа в Докшицах Докшицы онлайн Фото и видеоинформация о Докшицах Услуги в Докшицах Объявления в Докшицах\n03.04.2010 164 Родныя вытокi Комментариев нет\nУ аўторак на пашыраную планёрку ў райвыканком былі запрошаны кіраўнікі службаў, аддзелаў і арганізацый раёна, старшыні і сакратары пассельвыканкомаў. Прысутнічаў на планёрцы памочнік дэпутата Уладзіміра Паўлавіча Андрэйчанкі, старшыні Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Віталь Мікалаевіч Шыпко. Як звычайна, старшынствуючым быў Алег Леанідавіч Пінчук. І як звычайна, быў падняты шэраг жыццёва важных пытанняў. Першай трымала справаздачу першы намеснік старшыні райвыканкома, начальнік упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Н.П. Бортнік. Упачатку яна гаварыла пра справы ў жывёлагадоўлі.\nСпынілася на пытаннях вытворчасці малака і яго рэалізацыі. Выказала незадаволенасць гаспадаркамі (РУВСП племзавод “Порплішча”, СВК “Таргуны” і ААТ “Докшыцкі райаграсервіс”), якія не выконваюць план яго продажу дзяржаве. Звярнула ўвагу на нізкі тэмп росту валавой вытворчасці малака. Спынілася на якасці прадукцыі, якая рэалізоўваецца, і акрэсліла прычыны. Яна гаварыла пра закуп цялят у насельніцтва і падрыхтоўку да пашавага ўтрымання, а непасрэдна – перасоўных даільных установак. Асаблівую ўвагу прысутных засяродзіла Наталля Паўлаўна на пачатку вясенніх палявых работ. Было адзначана, што тэхніка да работы ў полі гатова. 32 энерганасычаныя трактары, 39 адзінак чызельных культыватараў, 31 – абаротных плугоў, 10 пасяўных агрэгатаў хоць зараз гатовы прыступіць да найбольш адказнай хлебаробскай справы. Праўда, каб своечасова справіцца з вясеннімі клопатамі хлебаробаў, не абысціся і сёлета без дапамогі работнікаў прамысловых прадпрыемстваў раёна. Зацверджаны план выдзялення людзей і тэхнікі з горада ў вёску. Н.П. Бортнік гаварыла таксама пра выкананне праграмы “Чыстае поле” і закранула некаторыя іншыя пытанні.\nУ сваім выступленні намеснік старшыні райвыканкома па эканоміцы Л.В. Мальчык канстатавала факт: з 13 прагнозных паказчыкаў раёнам не выкананы 11. Не выйшлі на запланаваны рубеж у 200 умоўных адзінак па выплаце заработнай платы 10 арганізацый раёна. Толькі тры арганізацыі выканалі план платных паслуг. Не задавальняе тое, што КУПБА “Бытавік” – прадпрыемства, якое непасрэдна створана для аказання паслуг насельніцтву, – не спраўляецца са сваёй функцыяй. Дадзены месяц, каб выправіць становішча. Экспартуе тавар з раёна практычна толькі СП “Хэндэкс імпарт-экспарт” ТАА. Неабходна актывізаваць гэту работу Докшыцкаму райста, сельгасарганізацыям, ДЛГУ “Бягомльскі лясгас” і КУВП “Докшыцкі КБМ”. Дарэчы, пробная партыя новай прадукцыі камбінатам будаўнічых матэрыялаў ужо выпушчана, і цяпер стаіць задача наладзіць серыйны выпуск. Не ўсё гладка, засяроджвала ўвагу Ларыса Васільеўна, у рабоце раённага спажывецкага таварыства. Напрыклад, нельга знайсці апраўданне таму, што ў крамах не хапае будаўнічых тавараў. Пакуль не выканана задача забеспячэння жыхароў вёсак праз вясковыя крамы нехарчовай групай тавараў.\nПрапанавана ў цэнтральных сядзібах сельгаспадарак за кошт свабодных плошчаў у крамах арганізаваць продаж нехарчовых тавараў.\nУ справаздачы намесніка старшыні райвыканкома па будаўніцтве і жыллёва-камунальнай гаспадарцы В.С. Жаўнеркі гучала заклапочанасць па пытанні ўводу жылля. За 2 месяцы бягучага года будаўнічыя арганізацыі раёна з планам не справіліся. Зацягнуліся работы ў будаўніцтве кааператыва № 6. Між тым, у чарзе на жыллё ў раёне стаяць 800 чалавек, дзесьці каля 600 – у райцэнтры.\nВ.С. Жаўнерка спыніўся на рабоце дарожнай службы, камунальнай гаспадаркі раёна. У комплексе трэба весці работы па ямачным рамонце дарог, абрэзцы старых дрэў, камплектацыі гарадскіх паркаў, асвятленні вуліц і шматлікім іншым.\nДэмаграфічная бяспека – тое, што стаіць, лічы, на першым плане ў рабоце намесніка старшыні райвыканкома па сацыяльных пытаннях М.М. Маркаўца. Міхаіл Міхайлавіч спыніўся на той рабоце, якая праводзіцца ў раёне, і на тым, чаго не стае ў арганізацыі работ.\nПадагульніў выступленні, паставіў канкрэтныя задачы старшыня райвыканкома А.Л. Пінчук.\n← Дзеля ўмацавання грамадскай бяспекі і дысцыпліны\nСкаргі трэба папярэджваць →\n08.12.2021 Главный редактор Комментариев нет


Навошта Беларусі расейскі рубель?\nЯкія наступствы будзе мець для Беларусі падпісанае пагадненьне пра пераход у 2005 г. на расейскі рубель. Былы старшыня Нацбанку Багданкевіч лічыць, што беларускай уладзе давядзецца разьлічвацца за фінансавыя датацыі Масквы палітычным сувэрэнітэтам.\nЗдаецца, чарговыя сустрэчы кіраўнікоў Беларусі й Расеі ды падпісаньне імі новых дакумэнтаў у сфэры інтэграцыі даўно не выклікаюць істотнае рэакцыі ў беларускім грамадзтве. Між тым, узгоднены ўчора прэм’ер-міністрамі Беларусі й Расеі тэкст дамовы пра ўвядзеньне адзінае валюты відавочна супярэчыць беларускай Канстытуцыі.\n“Парушэньне Канстытуцыі відавочнае. Ёсьць артыкул у дзейнай і “лукашэнкавай” Канстытуцыі, дзе сказана, што пытаньні грашовага абароту, разьлікаў і тым больш эмісіі афіцыйнай грашовай адзінкі — гэта манапольны абавязак Нацыянальнага Банку Рэспублікі Беларусь.\nІншы момант — у Беларусі эканамічны крызыс, і, мусіць, улада ня бачыць для сабе іншага выйсьця, акрамя як перадаць свае сувэрэнныя правы чужой суседняй дзяржаве, каб яна навяла ў нас парадак у эканоміцы ды грашовым абароце. Гэта прыніжае кожнага беларуса…”, — лічыць Станіслаў Багданкевіч.\nГэта, аднак, не прыніжае і не бянтэжыць кіраўніцтва Беларусі, якое ня толькі пагадзілася выканаць шмат якія фінансава-эканамічныя ўмовы сваіх расейскіх партнэраў, але й пайшло на істотныя саступкі ад сваёй ранейшае пазыцыі. Раней беларускія ўлады заяўлялі толькі пра “два раўнапраўныя эмісійныя цэнтры”, цяпер Аляксандар Лукашэнка ўжо згодны на тое, каб грошы друкаваў толькі Цэнтральны банк Расеі. Засталася толькі просьба пра ўзгадненьне зь беларускім бокам аб’ёму эмісіі.\nБагданкевіч: “Зразумела, калі Расея ня будзе патрабаваць вяртаньня гэтых запазычанасьцяў, і дасьць гэтыя сто мільёнаў, гэта на пэўны тэрмін да прэзыдэнцкіх выбараў дапаможа Лукашэнку захаваць сваю ўладу”.\nЦыганкоў: “Па-вашаму, Беларусь калі-небудзь аддасьць гэтыя грошы?..”\nБагданкевіч: “Ня думаю, што Беларусь аддасьць іх. Я мяркую, што ўлада будзе расплочвацца сваім палітычным сувэрэнітэтам за гэтыя падачкі з боку Масквы”.\nФранцузкая газэта Liberation надрукавала артыкул пад назвай "Сэрыя зьнікненьняў сярод апанэнтаў беларускага прэзыдэнта"\nАлександр Лукашенко требует от правительства Беларуси "незамедлительных шагов, направленных на увеличение реальных доходов населения"


САМАБЫЦЬЦЁ: Знаньне веды\nPosted by bayaryn at 11:58 AM\nAnonymous Apr 2, 2012, 3:03:00 PM\nнаконт мовы, усё такі мова ← молва, то бок пратвор валей mal- / mar- (іран. mraoti "гаворыць", мо нават bravīti)\nbayaryn Apr 2, 2012, 4:12:00 PM\nДзякуй. Пераглядзеў і паправіў. Магчыма, молвіць - адназоўае ад молва, молва - адназоўнае ад модла, а ўжо модла - ад mū, дзе -дла уток. Так ці інакш, у аснове тут этымалягічная інтуіцыя, што маўчаньне і маўленьне невыпадкова сугучны і што абодва змыслы караняцца ў адным пратворы. Што, адлі, мае змысел і без этымалягічнага доказу.


З 15 лістапада забаронена лоўля еўрапейскай рапушкі | zviazda.by\nЗ 15 лістапада забаронена лоўля еўрапейскай рапушкі\nПа 20 снежня ў рыбалоўных угоддзях Беларусі забараняецца здабыча гэтага віду рыбы ў сувязі з яе нерастам. Забарона ўведзена пастановай Мінпрыроды ад 2 снежня 2015 г. № 42 пасля выключэння еўрапейскай рапушкі са спісу ахоўных відаў.\nЯк нагадалі ў Дзяржаўнай інспекцыі аховы расліннага і жывёльнага свету пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, рапушка -- самы дробны прадстаўнік сігавых відаў рыб, яе максімальная даўжыня не больш за 25 сантыметраў, знешне падобная на селядзец. Жыве ў вадаёмах Віцебскай вобласці і некаторых азёрах на поўначы Мінскай вобласці. Назва аднаго з іх сугучная з беларускай назвай рапушкі – “Сялява”.\nЗ 1981 па 1993 гады і з 2004 па чэрвень 2014 года від быў уключаны ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь і забаронены да лоўлі. Зараз лавіць рапушку дазволена, за выключэннем нерестового перыяду. За здабычу кожнай асобіны ў гэты час парушальнікам прыйдзецца выплаціць па дзевяць базавых велічынь (229,5 рубля).\nНепрацуючыя жыхары пасёлка Кастрычніцкі сеткамі лавілі рыбу\nЗатрыманы жыхар аграгарадка Азёры, які лавіў рыбу сеткамі\n1188 Сталіца адсвяткавала Дзень Незалежнасці\n1123 Як у Мінску адзначылi Дзень вышыванкi\n570 Уначы ў сярэдзiне тыдня пахаладае да плюс 7 градусаў


Галоўная ➠ Альцгеймера ➠ Навукоўцам упершыню ўдалося звярнуць назад страту памяці ў пацыентаў з хваробай альцгеймера\nТакога прарыву ўдалося дасягнуць навукоўцам з Інстытута даследаванняў старэння Бака. Невялікае даследаванне, праведзенае на 10 пацыентаў, паказала, што ўсе яны мелі выяўленыя паляпшэння памяці ў працягу першых некалькіх месяцаў і яшчэ больш значныя паляпшэння на працягу наступных двух гадоў. Спецыялісты сцвярджаюць, што страта памяці ў пацыентаў з хваробай Альцгеймера можа быць звернутая назад, і паляпшэння могуць быць вельмі ўстойлівымі.\nЛячэнне пацыентаў ўяўляла сабой тэрапеўтычную праграму, якая правільнае харчаванне, стымуляцыю мозгу, фізічныя практыкаванні, аптымізацыю сну, пэўныя лекавыя прэпараты і вітаміны, а таксама іншыя крокі, якія ўплываюць на хімію мозгу. Было ўстаноўлена, што ні адзін прэпарат сам па сабе не змог спыніць ці запаволіць прагрэсаванне хваробы Альцгеймера – прэпараты аказвалі толькі умеранае ўздзеянне на сімптомы захворвання.\nЭксперты спадзяюцца, што атрыманыя вынікі змогуць пракласці шлях для першага эфектыўнага лячэння хваробы Альцгеймера, якая была ўпершыню апісана больш за 100 гадоў таму. Персаналізаванай падыход з улікам характарыстык здароўя кожнага канкрэтнага пацыента дапаможа вызначыць лепшыя метады лячэння для кожнага хворага.


25 лістапада – Іван Міласцівы. Дзелімся і дорым 25 лістапада – Іван Міласцівы. Дзелімся і дорым\nЗдаровыя людзі. — Адчувай шчасце — Думкі ўслых — Іван Міласцівы. Час уручаць падарункі і… карміць мужа арэшкамі! :)


Апублікавана 15.02.2017 10:14\nНацяжныя Потолочные канструкцыі – гэта адно з найбольш распаўсюджаных рашэнняў пры акультурванні розных памяшканняў, якое дазваляе ажыццяўляць рамонтныя працы ў больш сціслыя тэрміны і без якіх-небудзь асаблівых цяжкасцяў.\nПадрабязней:Нацяжны столь як не памыліцца з выбарам\nЯкія бываюць трубы для каналізацыі\nАпублікавана 16.12.2016 17:15\nЎладкаванне эфектыўнай і надзейнай сістэмы каналізацыі ў доме з'яўляецца закладам камфортнага пражывання і паўнавартаснай жыццядзейнасці сям'і. Каб гэта рабіць, неабходны добры навык ў правядзенні сантэхнічных работ, а таксама правільны выбар труб для сістэмы, найбольш падыходных для канкрэтных эксплуатацыйных умоў і задач.\nПадрабязней:Якія бываюць трубы для каналізацыі\nПадрабязней:Душа хатняга ачага\nПадрабязней:Апрацаваць драўляную паверхню прасцей простага з электрорубанком\nПадрабязней:Як самастойна зрабіць сажалка\nПадрабязней:Led лямпы для дома\nПадрабязней:Афармленне студні на дачы\nПадрабязней:Асаблівасці выкарыстання клею для лінолеўма\nАпублікавана 23.03.2015 20:28\nПісьменны рамонт кватэры магчымы толькі пры складанні праекта. Гэта вельмі важная дэталь, якую многія прапускаюць. А дарма, бо праектаванне дызайну інтэр'еру, гэта аснова ўсяго будучага перабудовы памяшкання.\nПадрабязней:Дызайн праект інтэр'еру


Хрысьціянства | Малады Фронт\nСёньня многія хрысьціяне усяго сьвету сьвяткавалі сьвята Пяцідзесятніцы. І хаця гэта сьвята зьяўляецца адным з трох асноўных хрысьціянскіх сьвятаў, ня многія пра яго ведаюць, у адрозьненьні ад самых вядомых – Раства і Пасхі. Дык што такое Пяцідзесятніца?\nЗабарона абортаў уратавала жыццё Крышціану Раналду\nСям’я будучай зоркі футболу жыла бедна, бацька піў, таму маці Крышціану Раналду думала пра аборт, але, на шчасце, яны былі тады забаронены ў Партугаліі, распавядае біяграфічны фільм.\n«Ён быў нежаданым дзіцём», — распавядае Далорэс, маці футбаліста, якая тады перажывала псіхалагічныя праблемы і піла транквілізатары. Далей\nБрытанец дзякуе Госпаду за перамогу над Клічко\nбокс, Відэа, Хрысьціянства\nПасля перамогі над Уладзімерам Клічко брытанскі баксёр Тайсан Ф’юры стаў чэмпіёнам свету адразу па 5 версіях (WBA, IBF, WBO, IBO і The Ring). Далей\nПадзенне расейскага самалёта ў Егіпце яскрава прадэманстравала тое становішча, у якое Пуцін загнаў Расею і ўсе тыя здабыткі, якіх дамогся ненажэрны “рускі сьвет” за апошнія пару год. А здабыткі сумныя. Далей\nНя бойцеся тых, што забіваюць цела\nГісторыя са зьбіццём і сьмерцю пасьля яе гея Пішчэўскага ўскалыхнула пасіянарную частку грамадзтва.\nАсабіста мяне ўразілі два аспекты. Далей\nСевярынец: Беларускае праваслаўе нельга аддаваць чарнасоценцам\nПавал Севярынец, Хрысьціянства\nУ сённяшняй Беларускай Праваслаўнай Царкве ёсць два лагеры. «Адзін – звязаны з “расейскім светам”, схільны да адміністрацыйных метадаў, ксенафобіі, часам да шавінізму. І другая частка – светлая, ахіленая той бел-чырвона-белай стужкай», — мяркуе сустаршыня аргкамітэту па стварэнні партыі “Беларуская хрысціянская дэмакратыя” Павел Севярынец. Далей\nДашкевіч: трэсці сваімі геніталіямі — гэта не праява свабоды\nЗьміцер Дашкевіч, хваробы, Хрысьціянства\nПрадстаўнікам гей-лобі не падабаецца, што «Малады фронт» «заўсёды і ўсюды заяўляе, што мы супраць гей-парадаў і не дапусцім ўсёй гэтай педэрастыі». Пра гэта заявіў лідар арганізацыі Зміцер Дашкевіч. «З-за гэтага, дарэчы, у нас адсутнічае фінансавая падтрымка з боку міжнародных фондаў», — адзначыў ён. Далей\nСупраць вас увесь свет? – Узрадуйцеся ды ўзвесяліцеся!\nНеяк пачаў я з адным сваім сябрам спрэчку на тэму ганарліва маршыруючага па свеце гомасэксуалізму і таго, наколькі гэта адпавядае Біблійным нормам. Сябар мой здзівіў мяне заявай, што Біблія гамасэксуалістаў не асуджае. Я спачатку ўспыліў, але потым падумаў, што асуджаць майго таварыша нельга, бо ўся бяда яго — як і многіх мільёнаў, хто называе сябе «вернікам» — толькі ў тым, што ён не чытае Біблію. Далей


Арцыбіскуп Кандрусевіч павіншаваў новага апостальскага нунцыя ў Беларусі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАрцыбіскуп Кандрусевіч павіншаваў новага апостальскага нунцыя ў Беларусі\nКіраўнік беларускага каталіцкага біскупства, мітрапаліт Менска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч, які цяпер вымушана знаходзіцца за мяжой і не можа вярнуцца на радзіму, 16 верасня павіншаваў новага апостальскага нунцыя ў Беларусі Антэ Ёзіча з біскупскім пасвячэннем, паведамляе партал Рымска-каталіцкага касцёла ў Беларусі.\nКаталіцкі іерарх адзначыў, што арцыбіскуп Ёзіч „становіцца наступнікам апосталаў і прадстаўніком папы ў Беларусі ў вельмі складаны час у жыцці краіны”. Паводле яго слоў, у гісторыі „мірнай з палітычнага, нацыянальнага і рэлігійнага пункту гледжання” краіны ніколі не здаралася, каб „брат падняў руку супраць брата”, але цяпер „ёсць ахвяры”.\n„Мы сталі сведкамі праліцця крыві на вуліцах і плошчах нашых гарадоў, — канстатаваў Кандрусевіч. — Шмат людзей паранены, тысячы затрыманы. Гэта прывяло да глыбокага падзелу ў нашым грамадстве, які можа справакаваць грамадзянскую вайну”.\nРазам з тым старшыня Канферэнцыі каталіцкіх біскупаў Беларусі заўважыў, што цяперашні грамадска-палітычны крызіс „даў штуршок да ўмацавання добрых адносінаў паміж прадстаўнікамі розных канфесій і рэлігій у духу братэрства і салідарнасці”. Ён дадаў, што з самага пачатку крызісу „каталіцкі касцёл запрашае бакі канфлікту да шчырага дыялогу ў праўдзе з мэтай вырашыць яго мірным шляхам”.\n„Дзеля развіцця нашай пастырскай і грамадскай дзейнасці, а таксама адносін з дзяржавай у гэты пераломны момант нашай гісторыі нам патрэбна ваша падтрымка як прадстаўніка Святога пасаду. Таму мы з надзеяй чакаем вашага прыезду ў Беларусь, дзе вы будзеце здзяйсняць служэнне, даручанае вам святым айцом Францішкам”, — падкрэсліў арцыбіскуп Кандрусевіч.\nДзяржаўны сакратар Святога прастола кардынал П’етра Паралін 16 верасня пасвяціў у біскупы Антэ Ёзіча, якога раней папа Францыск сёлета 21 мая прызначыў апостальскім нунцыем у Беларусі. Сакрамент пасвячэння адбыўся ў касцёле Святой Сям’і санктуарыя Маці Божай Астраўной у Саліне, што прыкладна за 20 км ад Трыля — роднага горада Ёзіча.\nНовапасвечаны арцыбіскуп Ёзіч звярнуўся да духавенства і вернікаў касцёла ў Беларусі па-руску. „Я з радасцю вітаю каталіцкую царкву, біскупаў, святароў і свецкіх вернікаў Беларусі, якая ў гэты перыяд перажывае цяжкія часы ў пошуку выхаду з наяўнай сітуацыі, — сказаў іерарх. — З гэтага моманту я абяцаю вам сваё плённае супрацоўніцтва і запрашаю вас маліцца аб найлепшым вырашэнні вашых праблем з дапамогай міру, дыялогу і салідарнасці, пазбягаючы любога віду гвалту. Я малю Дзеву Марыю, маці Ісуса Хрыста, заўсёды натхняць вас і дапамагаць вам у цяжкія моманты вашага жыцця”.\nКардынал Паралін адзначыў, што Ёзіч закліканы служыць у Беларусі, якая „перажывае цяжкія часы на сваім шляху”. „У справе прасоўвання справядлівасці, праўды і агульнага дабра праз дыялог і прымірэнне вы можаце разлічваць — акрамя Божай дапамогі — на міралюбны і працавіты дух гэтага народа, на адданасць каталікоў сваёй веры пад кіраўніцтвам іх пастыраў, на іх імкненне ўсталяваць братнія адносіны з праваслаўнымі хрысціянамі, на добрую волю тых, хто шчыра клапоціцца пра лёс краіны”, — падкрэсліў дзяржсакратар Святога прастола.\nНагадаем, 31 жніўня памежнікі без тлумачэння прычын не ўпусцілі арцыбіскупа Кандрусевіча з Польшчы ў Беларусь, нягледзячы на яго беларускае грамадзянства. Праз два тыдні афіцыйны партал касцёла ў Беларусі са спасылкай на кіраўніка Дзяржпагранкамітэта Аляксандра Лапо паведаміў, што Кандрусевіча не пусцілі ў Беларусь, паколькі органы ўнутраных спраў прызналі яго пашпарт несапраўдным.\nПытанне аб сітуацыі з Кандрусевічам было ўзнятае падчас візіту 11—14 верасня ў Беларусь арцыбіскупа Галахера. Кіраўнік дыпламатыі Ватыкана кардынал П’етра Паралін па выніках гэтага візіту заявіў, што Святы прастол настойвае на тым, каб старшыня беларускага епіскапату „мог вярнуцца ў сваю дыяцэзію і працягваць кіраваць сваёй паствай”.\nРаней генеральны вікарый Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі біскуп Юрый Касабуцкі назваў сітуацыю з арцыбіскупам Кандрусевічам, з’яўленне цяжкасцяў у адносінах з апаратам упаўнаважанага па справах рэлігій і нацыянальнасцяў і некаторыя іншыя выпадкі сведчаннем пераследу касцёла, пра які „ніхто адкрыта не кажа”.\nКолькасць галасоў: 618


З Ірландыі з любоўю. Гісторыя аднаго валанцёрства - GPress\nЯна – ірландка Вівіен Лонг. Ёй 32 гады, 10 з якіх яна пражыла ў малым беларускім горадзе Чэрвень, дапамагаючы мясцовым дзеткам-інвалідам з псіхічнымі разладамі. Тут, у глухім цэнтры Еўропы, яна знайшла сваё каханне – мясцовую дзяўчыну Наталлю – і спазнала сапраўднае жыццё. Падобна на новы моладзевы серыял? А насамрэч усяго толькі Божыя шляхі за 60 км ад сталіцы.\nЗа вокнамі машыны цягнецца шэры беларускі чацвер, кіроўца набірае адрас галоўнага паштовага аддзялення горада Чэрвень на GPS-навігатары. Ірландка Вівіен, да якой мы едзем у госці, па тэлефоне тлумачыць, як знайсці яе дом. Мы размаўляем на англійскай, бо руская мова нашай гераіні даецца цяжэй, і ў мяне не атрымліваецца зразумець Вівіен з першага разу, бо ў яе густы, як Гінес, ірландскі акцэнт.\nЧэрвень – тыповы беларускі правінцыйны гарадок. Царква – праваслаўная, касцёл – каталіцкі, Ленін – на плошчы. Плюс райвыканкам, адзін рэстаран і моладзь, якая ездзіць на дыскатэку ў Мар’іну Горку за 25 км адсюль. «Першы раз я прыехала сюды ў студзені 2001 года, каб пазнаёміцца з краінай і агледзецца. Пасля вяртання дадому адчула – гэта быў самы доўгі тыдзень у маім жыцці», – распавядае сціплая Вівіен, якая сустракае нас на ўласнай кухні моцнай чорнай гарбатай з малаком. Аднак менавіта ў гэтым middle of nowhere ва ўспрыманні тыповага еўрапейца ірландка знайшла сваё каханне – дзяўчыну Наталлю. Разам яны выхоўваюць 15-гадовага сына апошняй, дапамагаюць дзеткам-інвалідам і змагаюцца з грамадскаю думкаю.\nМесца дзеяння – вялікая ўтульная кухня на апошнім паверсе цаглянага дома. За акном выстраіліся шэрыя будынкі, здольныя хіба што псаваць псіхічнае здароўе. На лядоўні налепленыя выявы Дзевы Марыі, прайд-каляндар з пацалункам лесбі і фота ружовашчокага падлетка Мікіты, сына Наталлі. Мы сядзім за дыхтоўным драўляным сталом, жуем печыва і спрабуем уцяміць, якое ліха прынесла сюды Вівіен.\nЁй 32 гады, яна нарадзілася ў Лімарку, скончыла каледж у Дубліне па спецыяльнасці TV-прадакшн. Паводле Вівіен, ёй заўсёды хацелася дапамагаць людзям, аднак ад залішняга загару і малярыі яе выратавала радыё – аднойчы яна пачула навіны, дзе размова ішла пра Беларусь. Каб дапамагаць дзецям, што пацярпелі ад выбуху на Чарнобыльскай АЭС, Вівіен прыехала ў Чэрвень – спачатку на тыдзень, потым на тры месяцы – і ў выніку засталася тут на 10 гадоў.\nПершы час уражвала адсутнасць машын на вуліцах, вазы з коньмі як у старых хроніках, уражвала, што ўручную збіраюць лісце, а потым яго паляць. Увогуле, Беларусь нагадвала Ірландыю 40 гадоў таму. А яшчэ пужала адсутнасць памперсаў у дзіцячым доме. «Ты заходзіш у бокс на 25 месцаў, дзе ляжачыя дзеткі, і ў нос ударае пах», – успамінае Вівіен. «Памперсавая кампанія» была першаю, у якой удзельнічала Вівіен: у Ірландыі збіралі грошы, набывалі памперсы і тракамі везлі ў Чэрвень праз усю Еўропу. Апошнім часам амаль усё неабходнае магчыма набыць на месцы.\n«Ты заходзіш у бокс на 25 месцаў, дзе ляжачыя дзеткі, і ў нос ударае пах»\nІрландцы актыўна працуюць у Чэрвені з канца 1990-х. Не толькі тут і не толькі яны. Аднак менавіта сюды кожны месяц-два на некалькі тыдняў прыязджаюць групы валанцёраў, абавязкова хтосьці бывае падчас Вялікадня і Хэлаўіна. Гэтыя валанцёры – звычайныя добрыя ірландскія дзядзькі і цёткі, якія знаходзяць кайф у тым, каб падчас сваіх вакацыяў мясіць бетон і класці сцены для дзіцячых прытулкаў у Беларусі. За гэта ім нічога не плацяць. Напрыклад, Вівіен жыве за кошт таго, што здае свой дом у Ірландыі. «Мясцовыя проста не разумеюць канцэпцыі валанцёрства, пытаюцца: у вас за гэта нейкія падатковыя палёгкі?» – пасміхаецца Вівіен. З іншых рэчаў, якія цяжка ўцяміць, – замежніку-валанцёру штогод трэба аднаўляць візу, а кожныя тры месяцы – перасякаць мяжу.\nМагчыма, так бы і засталася нашая гераіня адной са шматлікіх валанцёрак на тыдзень, калі б не даволі драматычная гісторыя.«Аднойчы я ўзяла ў сваю сям’ю на дзевяць месяцаў дзяўчынку Крысціну з дзіцячага прытулку, – успамінае Вівіен. – Аднак беларускі ўрад з нейкай нагоды раней неабходнага тэрміну вярнуў яе і яшчэ семярых дзетак дадому. Я зразумела, што проста так не магу кінуць яе, сямігадовую, адну». Яна вяртаецца ў Беларусь і дапамагае ірландскай сям’і арганізаваць працэс удачарэння дзяўчынкі. Цяпер Крысціна і яшчэ двое дзетак-інвалідаў жывуць у Дубліне. Дарэчы, на аўтамаце Вівіен не ўжывае слова disabilities, толькі special needs.\nА далей гісторыя нагадвае сцэнар незалежнага прайд-муві. Раскадроўка, сцэна 1: Вівіен сустракае Наталлю, выхавальніцу дзіцячага прытулку. Наталля жыве ў Чэрвені ўсё жыццё і адна гадуе сына. Яны гавораць на розных мовах і не разумеюць адна адну. Сцэна 2: у прахалодны вечар, падчас шпацыру дадому, Наталля накідвае пінжак на плечы апранутай не па надвор’і Вівіен – першы фізічны кантакт. Усе разумеюць, што адбываецца нешта незвычайнае. Сцэна 3: перад вячэрай з сябрамі Вівіен забягае да Наталлі – немагчыма больш стрымліваць напружанне. Шукаючы рускія фразы ў размоўніку, Вівіен выпальвае: «Я не ведаю, што адбываецца. Скажы, што ты адчуваеш, гэта сяброўства ці нешта іншае?» – «Так, гэта нешта іншае», – адказвае Наталля.\nСёлета пара «ажанілася» ў Ірландыі. Было вялікае свята, з усёй сям’ёй, сабакамі, дзецьмі, кветкамі і вялікім святочным прайд-тортам. Для абедзвюх гэта першыя стасункі з асобамі свайго полу.\n«Спачатку было шмат чутак, абмеркаванняў. Ідзеш на кірмаш і фізічна адчуваеш позіркі»\nУсю гэтую гісторыю Вівіен расказвае абсалютна нармалёва і побытава, часам перапытваючы, ці падліць нам гарбаткі. Каб не было ніякіх непаразуменняў, падчас першай сустрэчы яна адразу зрабіла добраахвотны coming out і дала карт-бланш – пытаць можна пра ўсё. Пара не афішуе сваіх зносінаў спецыяльна, аднак і не хавае – у такім горадзе, як Чэрвень, гэта не мае сэнсу. «Спачатку было шмат чутак, абмеркаванняў. Ідзеш на кірмаш і фізічна адчуваеш позіркі. Аднак з цягам часу ўсім надакучыла, бо няма чаго больш абмяркоўваць – мы не робім з гэтага таямніцы. Шчырасць – найлепшая палітыка», – усміхаецца Вівіен. Званіць тэлефон, і ў нас ёсць шанец пачуць вельмі неблагую рускую мову, ірландка вывучыла яе на слых.\nПрыходзіць Наталля, такая ж усмешлівая і апранутая ў клетачку. Пад дробным дажджом мы ідзем абедаць у адзіны мясцовы рэстаран «Сузор’е». Чэрвень – нібыта горад жанчын, дзе мужыкі – таямніца з відавочнымі адказамі. Іншае пытанне – дзе дзеці? Сын Наталлі Мікіта цяпер на працы, дапамагае ў будаўніцтве сваім сябрам. «Гэта вельмі важна – зразумець, ці хочаш ты ўсё жыццё працаваць фізічна, ці лепш вучыцца», – абыходзячы вялізарнага чорнага сабаку, тлумачыць Вівіен. Высвятляецца, што хлопец патрыятычна настроены – ён хоча атрымаць адукацыю тут, нягледзячы на тое, што ёсць магчымасць вучыцца ў Ірландыі, дзе ён праводзіць кожнае лета пачынаючы з пяцігадовага ўзросту.\nМы праходзім апошні праект ірландцаў – цэнтр дзённага знаходжання інвалідаў. Раней гэта быў пакой у дзіцячым садку, пра які не ведалі нават самі чэрвеньцы. Цяпер гэта асобны аднапавярховы будынак, прыдатны для развіваючых заняткаў, з карцінкамі на сценах і новым абсталяваннем. Аднаўлялі яго ўсёй грамадой апошнія тры гады, адзінае, што засталося скончыць – гульнявую пляцоўку. Беларускі ўрад дапамагае тым, што проста не перашкаджае. Увогуле, складаецца ўражанне, што Чэрвень – адзін з самых спрыяльных гарадоў у рэспубліцы ў плане абыходжання з людзьмі з асаблівасцямі развіцця.\nРэстаран уражвае дыска-шарам пад столлю і неблагім падборам элітнага алкаголю. Калі дагартаць меню да канца – адразу пасля цыгарэт прапаноўваюць набыць прэзерватывы. Увогуле, калі доўга глядзець праз акно на пустыя вуліцы, не цяжка ўявіць, што горад нядаўна перажыў лёгкую атаку зомбі або забруджванне паветра іпрытам. «У вольны час сумна неверагодна, – распавядае Вівіен. – Таму я пастаянна працую, адзін праект за другім». Кормяць, дарэчы, няблага. Цікава, што раней валанцёры ўсю ежу везлі з сабой з Ірландыі – быў прамы рэйс і гідлівасць да мясцовай ежы. Неяк працаўнікі нават угаварылі рэстараннага повара для разнастайнасці прыгатаваць прывезеную з сабой барановую нагу.\nПасля абеду працягваем знаёмства з горадам. Нам паказваюць новую плошчу, ружовыя дамкі, з прыемнасцю – помнік Леніну, які нарэшце знеслі з пастамента і прыткнулі недзе збоку. Увесь час Наталля з кімсьці вітаецца і напрыканцы збягае ад нас па тэрміновых справах. Недзе на шляху ад Леніна да райвыканкама мы чуем казку пра ірландскіх фей і беларускіх алкаголікаў.\nДзеці, што знаходзяцца ў прытулку, паходзяць не з найлепшых сямей. Часта бацькі пазбаўленыя правоў, яшчэ часцей гэта маці-адзіночкі. Таму ў вольны час валанцёры ездзяць па сем’ях і прапаноўваюць адрасную дапамогу. «Мы не даем грошы проста так, бо хто ведае, на што іх патрацяць. Калі трэба халадзільнік, набываем халадзільнік, стол – набываем стол, алей ці ежа – ідзем у краму. Аднойчы мы прыязджаем да маці адной дзяўчынкі – і я разумею, што жанчыне патрэбная дапамога ці не больш, чым дачцэ. Яна жыве ў жудаснай лазні, з небяспечнай праводкай, па ўсім целе вялікія сінякі – яе пакалаціў сужыцель». Жанчыну разам з яе сужыцелем адправілі на лячэнне ад алкагалізму ў Менск. Спрацавала: яны скончылі піць, знайшлі працу і нават вярнулі бацькоўскія правы – што ў нашай сацыяльна арыентаванай дзяржаве надзвычай складана. Праўда, схема працуе не заўсёды: яшчэ адна пара піць не кінула, і грошы ірландскіх дабрачынцаў сышлі на рахунак «Крышталя».\n«Яна жыве ў жудаснай лазні, з небяспечнай праводкай, па ўсім целе вялікія сінякі»\nГаворачы пра асаблівасці побыту і тое, як усё змяняецца ў лепшы бок, даходзім да пакінутай каля пошты машыны. «А чаму б не дапамагаць ірландскім дзеткам?» – пытаем мы напрыканцы. «У іх няма такіх праблемаў, сістэма ўладкаваная і працуе вельмі добра. Тут я патрэбная значна больш. Калі вярнуся дадому, буду хіба што бяздомнікамі займацца», – адказвае Вівіен. Аднак ці хутка яна вернецца ў Ірландыю, не зразумела – мясцовы праект амаль скончаны і трэба вырашыць, куды рухацца далей. З вялікай імавернасцю гэта будзе Афрыка. Паедуць, вядома, разам з Наталляй.\nНа зваротным шляху робіцца млосна ці то ад уражанняў і чыстага паветра, ці то, што больш імаверна, ад з’едзенага на абед хека. Выратоўвае Coca-Cola – і проста хочацца падзякаваць глабалізацыі за ўсю гэтую гісторыю.


03 лістапад 2021, 12:53\nЖонка Паўла зачытвае лісты ад мужа на ягоным ютуб-канале, іх слухаюць 66 тысяч падпісчыкаў.\nПавал Сьпірын адбывае пакараньне ў папраўчай калёніі № 2 гораду Бабруйску. Просьбы аб памілаваньні не падаваў.\n«Нядаўна адпачываў 5 сутак на ШЫЗА. Гэта каморка, кажучы простай мовай. Але ўжо на „волі“ і адчуваю сябе нармальна», — піша блогер у лісьце да жонкі Ірыны.\nПавал паведаміў, што ўжо мае тры парушэньні рэжыму: ня выцер пылу за тумбачкай, не павітаўся з работнікам калёніі, а таксама ішоў з крамы без днявальнага.\n«Гэта азначае, што цяпер зь лістапада мне можна будзе атаварвацца ў краме ня больш як на 58 рублёў у месяц. Бо лічыцца, што я „злосны парушальнік рэжыму“. Плюс у мяне вылічваюць каля 30% даходаў за адзеньне», — піша Павал.\nКалі не пазбавяць пасылкі, то Павал просіць прыслаць у ёй пальчаткі, якія праслужаць даўжэй. Яны патрэбны для працы на кухні.\nПаводле Ірыны, спатканьняў з Паўлам ня будзе да лютага. Апошні раз яна бачыла мужа пасьля суду, 27 красавіка.\n«Я чуў, што ўсе СМІ пазакрывалі»\nТэлефанаваньняў ад Паўла не было, у кастрычніку Ірына атрымала два лісты, яшчэ два не прапусьціла цэнзура.\n«Я чуў, што ўсе СМІ пазакрывалі. Ня думаў, што дажыву да такіх часоў. Нібыта Оруэла з кнігі ў жыцьцё ўвасобілі, — піша Павал. — Хачу дадому, зразумела. Сумую па вас. Але трымаюся — стойкі алавяны салдацік».\nПаводле Ірыны, да Паўла не дайшоў ліст зь вершам, які напісаў 10-гадовы сын Арцём. Павал піша, каб Арцём ня плакаў, тата вернецца. Каб ён добра вучыўся, слухаў маму і кожны дзень адціскаўся і падцягваўся.\n«Напрыклад, за дзень ён можа 5 разоў адціскацца па 15 разоў. І 5 разоў падцягвацца па 7 разоў цягам дня. Патлумач яму, як. А таксама можна 5 разоў на дзень прысядаць па 20 разоў, — піша Павал. — Яшчэ скажы яму, што тату давядзецца затрымацца ў зоне даўжэй. Але працэс вяртаньня можна паскорыць. Трэба вучыць як мага лепш ангельскую мову, больш чытаць кніг і вучыць матэматыку. А тата будзе старацца хутчэй вярнуцца дахаты».\nПаводле Ірыны, на здароўе, мяркуючы па лістах, Павал ня скардзіцца.\n«Удзень ачышчаю каля трох тысяч талерак»\nЖонка Паўла Сьпірына чытае лісты ад мужа на яго ютуб-канале, які мае больш за 66 тысяч падпісчыкаў.\nПавал піша, што працуе на кухні, праца ня зь лёгкіх, але і ня самая складаная. Ён зьбірае аб’едкі ў сталовай, дзе харчуецца ўся калёнія.\n«Мой абавязак — гэта посуд, — піша Павал. — Я надзяваю тканінныя пальчаткі і рукамі зграбаю ўсё гэта з талерак у вялізныя бакі для сьмецьця, якія пазьней вывозяць. Удзень ачышчаю каля трох тысяч талерак. І яшчэ адна з маіх задач — гэта ачыстка залі ад рэшткаў ежы. І так яшчэ 3,5 года. Шкада, што не магу цяпер працаваць па сваёй прафэсіі. Але так і павінна было быць, іншага не чакаю».\nПавал піша, што ня можа ўсім адказаць на лісты і віншаваньні з днём народзінаў, бо працуе два поўныя дні запар і вечарам пасьля гэтага «валіцца з ног».\n«Уся мара — гэта адмыць ад сябе пахі ежы і легчы спаць. А на трэці дзень, які выходны, такая ж сытуацыя. Пастаянныя рэжымныя мерапрыемствы, якія нельга прапусьціць. Усяго 2-3 гадзіны часу застаецца. Пасьля таго, як мяне працаўладкавалі, я не магу нават чытаць, вельмі шкада», — піша Павал.\nУ лісьце блогер пайменна падзякаваў усім, чые лісты да яго дайшлі.\n«У нас тут толькі БТ, і я карыстаюся парадай прафэсара Праабражэнскага наконт савецкіх газэт і тэлевізіі», — піша ён.\nУ чым абвінавацілі блогера?\n37-гадоваму палітычнаму блогеру Паўлу Сьпірыну прысудзілі 4,5 года пазбаўленьня волі ў калёніі агульнага рэжыму. Яго затрымалі 9 верасьня летась і абвінавацілі ў распальваньні нянавісьці паводле 1-й часткі 130-га артыкулу Крымінальнага кодэксу. Падставай для перасьледу сталі ягонае відэа — фільм «Грань», які ўнесьлі ў сьпіс экстрэмісцкіх матэрыялаў, і відэа «Жахлівая таямніца генпракурора Беларусі: карт-блянш на садызм». У фільме «Грань» блогер расказаў пра наркагандаль у Беларусі, а ролік «Жахлівая таямніца генпракурора Беларусі: карт-блянш на садызм» быў прысьвечаны гвалту над дэманстрантамі.\nНа прэзыдэнцкіх выбарах блогер спрабаваў стаць кандыдатам у прэзыдэнты, аднак Цэнтравыбаркам не зарэгістраваў ягонай ініцыятыўнай групы. На паседжаньні ЦВК блогер рэзка выказаўся пра Аляксандра Лукашэнку. Сьпірын быў даверанай асобай кандыдаткі ў прэзыдэнты Сьвятланы Ціханоўскай.


Канвертаваць Грэцкія драхмы (GRD) і Populouses (PPT) : Калькулятар абменнага курсу\nГрэцкая драхмаў (GRD) і Populous (PPT) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Грэцкая драхмаў і Populous пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 25 лістапад 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Грэцкая драхмаў. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Populous валюты па змаўчанні. Націсніце на Populouses або Грэцкія драхмы канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nГрэцкая драхмаў гэта валюта, у Грэцыя (GR, GRC). The Populous гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал GRD можа быць запісаная Dr. Сімвал PPT можа быць запісаная PPT. Грэцкая драхмаў дзеліцца на 100 lepta. Абменнага курсу Грэцкая драхмаў Апошняе абнаўленне 24 лістапад 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the Populous Апошняе абнаўленне 25 лістапад 2020 ад coinmarketcap.com. GRD каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. PPT каэфіцыент мае 14 ўважаецца лічбаў.


На лініі жыцця і смерці. 80 гадоў таму было створана Мінскае гета | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » На лініі жыцця і смерці. 80 гадоў таму было створана Мінскае гета\nНападзенне гітлераўскай Германіі на Савецкі Саюз восем дзесяцігоддзяў таму ўскалыхнула ўвесь свет. Палітыка акупантаў у дачыненні да захопленых тэрыторый і іх насельніцтва была бязлітасная. Для жыхароў яўрэйскай нацыянальнасці — без шанцаў на выжыванне. Менавіта ў беларускай сталіцы летам 1941 года пачаліся масавыя забойствы яўрэяў — 19 ліпеня ў горадзе было створана Мінскае гета.\nЯно стала адным з найбуйнейшых ва Усходняй Еўропе ў гады Другой сусветнай вайны. Па розных крыніцах, тут загінула ад 88 тысяч да 100 тысяч чалавек. У памяць аб закатаваных вязнях, а таксама зніклых беларускіх мястэчках, у Беларускім дзяржаўным музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны адкрылася часовая экспазіцыя «Лінія жыцця і смерці».\n— Гісторыя Другой сусветнай вайны мае два бакі: як гераічны, так і трагічны, — адзначыў дырэктар Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны Уладзімір ВАРАПАЕЎ. — Мы добра ведаем, якой цаной нам далася Перамога: Беларусь страціла трэцюю частку насельніцтва. З іх звыш 800 тысяч — гэта людзі яўрэйскай нацыянальнасці. У экспазіцыі музея тэме Халакосту пастаянна ўдзяляецца ўвага. Сёння мы можам дакрануцца да лёсаў гэтых людзей, яшчэ раз успомніць іх трагедыю, а таксама данесці да нашых наведвальнікаў увесь той жах, каб больш ніколі падобнае не паўтарылася.\nУ лістападзе 1941 года частка Мінскага гета была адведзена для размяшчэння дэпартаваных з Германіі яўрэяў. Было створана «зондэргета». Першы транспарт, у якім знаходзілася 990 чалавек, прыбыў з Гамбурга 10 лістапада 1941 года. Да канца года, а таксама з мая па кастрычнік 1942 года сюды было дастаўлена яшчэ 22 транспарты з Германіі, Аўстрыі і Чэхаславакіі — усяго ў Мінск з мэтай знішчэння было дэпартавана звыш 22 тысяч яўрэяў.\nПрацаздольныя з іх разглядаліся акупантамі як рухомая маёмасць. Іх бязлітасна эксплуатавалі, здаючы ў наём арганізацыям і прыватным гаспадаркам, выкарыстоўвалі на прадпрыемствах. Працоўны дзень доўжыўся 12—14 гадзін — недахоп рук быў адзіным аргументам супраць ліквідацыі гета. Але так было нядоўга. У студзені 1942 года яўрэйскае пытанне было канчаткова вырашана: зняволеныя ў гета падлягалі поўнаму фізічнаму вынішчэнню. Паводле розных крыніц, у Беларусі загінула ад 500 да 800 тысяч яўрэяў. Мінскае гета праіснавала два гады, тры месяцы і тры дні.\n— Чым больш гадоў аддзяляе нас ад гэтых жудасных падзей Халакосту, тым менш жывых сведак застаецца сярод нас, таму сёння мы павінны аддаваць больш увагі захаванню памяці, — перакананы Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Ізраіля ў Беларусі Алекс ГОЛЬДМАН-ШАЙМАН. — У Беларусі многае робіцца ў гэтым кірунку. У цяперашні час, напрыклад, сумесна з Мінгарвыканкамам мы плануем стварэнне Алеі Праведнікаў народаў свету. Мінскае гета стала адным з першых месцаў, дзе ў адпаведнасці з планам «Барбароса» пачалася рэалізацыя канчатковага вырашэння яўрэйскага пытання — масавае і планамернае забойства яўрэйскага насельніцтва Еўропы.\nКаб зразумець, які пласт еўрапейскай культуры мы ў выніку гэтага страцілі, варта толькі паглядзець карціны мастака Юрыя Крупянкова, якія складаюць аснову экспазіцыі «Лінія жыцця і смерці». На большасці работ — мірнае даваеннае жыццё яўрэяў, іх прафесійныя заняткі, святы, вяселлі. Іншыя карціны расказваюць аб трагічным лёсе яўрэйскага народа ў перыяд нацысцкай акупацыі. Член Саюза мастакоў Беларусі Юрый Крупянкоў працуе над цыклам гэтых карцін на працягу 25 гадоў. «Блаславіў мяне на работу сам майстар — Міхаіл Савіцкі, — расказаў мастак. — У мяне было адчуванне несправядлівасці, што, нягледзячы на папулярнасць у беларускім мастацтве тэмы Вялікай Айчыннай вайны, Халакост быў практычна не раскрыты».\nДапаўняюць экспазіцыю прадметы з фондавых калекцый музея, фотадакументальны матэрыял раскрывае жудасныя злачынствы нацыстаў супраць яўрэяў у Мінскім гета, а таксама ў іншых беларускіх гарадах.\nЗасцярога ад бяспамяцтва\nБудаўнікі і інжынеры, настаўнікі і вучоныя, рабочыя і рамеснікі, гандляры і бухгалтары, музыканты і артысты, студэнты і школьнікі, старыя і немаўляты... Выжыць удалося нямногім. Дакладных лічбаў, звязаных са знішчэннем яўрэяў у Мінскім гета, да гэтага часу няма. Няма і адзінага комплекснага, маштабнага і ўсебаковага даследавання, як заўважыў загадчык сектара навукова-даследчай работы Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны Сяргей Тукала падчас памятнага мерапрыемства, якое прайшло ў Мінскім міжнародным адукацыйным цэнтры імя Ёханеса Рау. Яшчэ на вельмі многія пытанні давядзецца шукаць адказы. Усё ж дадзенае месца ўнікальнае і вельмі важнае ў агульнаеўрапейскай культуры памяці. Мінскае гета ўваходзіць у тройку самых масавых па колькасці забітых гета Еўропы. Яго асаблівасць у тым, што тут знішчаліся розныя катэгорыі ахвяр — мясцовыя жыхары, яўрэі-бежанцы і людзі, дэпартаваныя з розных краін Еўропы. Менавіта ў Беларусі нацысты апрабавалі новыя механізмы масавых прадуманых забойстваў. Да таго ж Мінскае гета існавала даволі доўга — два гады і тры месяцы. У многіх іншых гета ахвяр знішчалі хутчэй. Прычын можа быць некалькі: па-першае, немцы выкарыстоўвалі рабочую сілу для абслугоўвання сваіх тылоў, па-другое, вязняў было вельмі шмат і таму іх вынішчалі паэтапна, ад акцыі да акцыі.\nУ памятных мерапрыемствах узялі ўдзел сведкі ваенных падзей, прадстаўнікі розных рэлігійных канфесій, яўрэйскіх арганізацый, настаўнікі, гісторыкі, грамадскасць. Пачалося ўсё з ускладання кветак. На мемарыяле «Яма» ўшанавалі памяць ахвяр Мінскага гета, на Каменным пантэоне — яўрэяў, якія былі дэпартаваныя і загінулі ў Мінску.\nЗагад аб стварэнні гета быў аддадзены літаральна праз месяц пасля пачатку акупацыі Мінска. У горадзе выдзялялася асобная частка, агароджаная дротам, куды людзей перасялялі пад пагрозай расстрэлаў. Вялікая колькасць ахвяр павінна была рассяліцца ў невялікіх драўляных дамах на тэрыторыі 39 вуліц і завулкаў. Ахвяры ўтрымліваліся ў нечалавечых умовах, штодзень паміралі ад голаду і хвароб. Раніцай целы выносілі на двор, а спецыяльная каманда збірала іх і скідвала ў выкапаныя ямы. За два гады ўчынілі шэсць масавых пагромаў, былі бясконцыя начныя і дзённыя аблавы, забойствы са смехам, проста дзеля забавы... Самы масавы, чатырохдзённы пагром пачаўся 28 ліпеня 1942 года, падчас яго было знішчана 30 тысяч чалавек. І пры гэтым на тэрыторыі гета існавалі 22 падпольныя арганізацыі!\nФрыда Рэйзман стала вязнем мінскага гета ў няпоўныя шэсць гадоў, але жахлівыя гісторыі з таго часу не адпускаюць: «Помню пагромы, вязняў, іх твары, памятаю раку крыві, што цякла па Абутковай вуліцы з правага боку ўніз да Мяснікова. Ад жаху ў мяне адключалася свядомасць».\n«Гэта было гета, арыентаванае на поўнае знішчэнне людзей, якія туды трапілі, выжыла ўсяго два-тры працэнты, — адзначыў старшыня Беларускага грамадскага аб'яднання былых вязняў гета і нацысцкіх канцлагераў Валерый Мызгаеў, які таксама прайшоў праз Мінскае гета. Праўда, яму тады было толькі два гады і памяць не пакінула ніякіх успамінаў пра тыя жахлівыя падзеі, але засталося столькі пытанняў, на якія б ён хацеў пачуць адказы... — Чаму нямецкі народ успрыняў вар'яцкую дактрыну па знішчэнні яўрэяў, чаму гэтую ідэю падтрымалі ў іншых краінах, чаму прадстаўнікі іншых народаў удзельнічалі ў забойствах, чаму французы грузілі яўрэяў і пасылалі іх у канцлагеры? Чаму нарвежцы не давалі перасячы граніцу, каб перабрацца на нейтральную паласу? Былі ж краіны, якія не пайшлі такім шляхам. Напрыклад, Балгарыя ўратавала 50 тысяч яўрэяў, а Данія пераправіла восем тысяч у нейтральную зону».\nМагчыма, захаванне і папулярызацыя ведаў пра Мінскае гета будзе ці не найлепшай перасцярогай, каб падобнае ніколі не паўтарылася. Яшчэ і таму ў Беларусі столькі ўвагі аддаецца мемарыялізацыі трагічнай памяці.\nШляхі да захавання\nІна Герасімава, былы дырэктар яўрэйскага музея ў Мінску, адзначыла, што ўжо выдадзены шэраг кніг, удалося запісаць гісторыі сем'яў, якія прайшлі праз Мінскае гета, шмат матэрыялаў захоўваецца ў архівах. Часам такія даследаванні дапамагаюць адкрыць раней невядомыя факты, напрыклад, тое, што на тэрыторыі гета было ўзброенае паўстанне, ці што многія прадстаўнікі юдэнрата (яўрэйскага савета, створанага паводле патрабавання акупацыйных уладаў), былі падпольшчыкамі, хоць у некаторых вязняў складвалася негатыўнае ўражанне, маўляў, тыя выслугоўваліся перад фашыстамі.\nШмат чаго ўдалося дасягнуць дзякуючы ўзаемадзенню органаў улады з грамадскімі арганізацыямі, ініцыятывамі і замежнай дапамозе. Адзін з такіх яскравых прыкладаў міжнароднага супрацоўніцтва — выстаўка «Лагер смерці «Трасцянец», якая з 2016 года дэманструецца не толькі ў Беларусі і Германіі, але і ў іншых краінах.\nВыканаўчы дырэктар Дортмундскага міжнароднага адукацыйнага цэнтра Астрыд Зам заўважыла, што шмат намаганняў робіцца для таго, каб захаваць гісторыі сведкаў і зрабіць так, каб яны былі даступныя наступным пакаленням. Таксама важна зберагчы месцы, звязаныя з гісторыяй, яны могуць быць крыніцамі ведаў для моладзі.\nУ Мінску такім асаблівым месцам стала Гістарычная майстэрня імя Леаніда Левіна, што працуе ў драўляным будынку па вуліцы Сухой, які знаходзіўся на тэрыторыі гета. Старшыня рэспубліканскага фонду «Халакост», архітэктар Галіна Левіна прадставіла прект рэстаўрацыі і мадэрнізацыі гістарычнага будынка, які яна ахарэктыразавала як аб'ект — засцярогу ад бяспамяцтва. Ён прырасце прыбудовай са шкла (адсылка да хісткасці свету) і бетону, які суадносіць з творчасцю Леаніда Левіна і многімі яго аб'ектамі, звязанымі з мемарыялізацыяй памяці ахвяр Халакосту. Адна з унутраных сцен драўлянага будынка стане часткай інтэр'еру. А на цокальным паверсе змогуць размясціцца памяшканні для работы гурткоў і музейная экспазіцыя, якая будзе распавядаць пра ратаванне яўрэяў, нагадваць пра так званую маліну — так яўрэі называлі куткі, дзе хаваліся падчас аблаў.\nЯк паведаміла дырэктар Гістарычнай майстэрні Ірына Кашталян, новая экспазіцыя, якая размесціцца ў гістарычнай частцы будынка, будзе знаёміць з гісторыяй Мінскага гета і Трасцянца, іншымі месцамі масавага знішчэння яўрэяў, раскрываць тэму Халакосту. Увага будзе ўдзяляцца біяграфіям сведкаў, праведнікам, яўрэйскаму Супраціўленню, а таксама культуры памяці ў Беларусі.\nРазведка Савецкага Саюза была адной з найлепшых у свеце\nЗала № 10. «Нашчадкі Вялікай Перамогі»\nУ нашай краіне робіцца шмат для захавання памяці аб ахвярах халакосту\n2302 Падарунак малой радзімы


Як прыгатаваць спаржу – каралеўскую гародніну і афрадызіяк\nУ сваім аўтарскім праекце «З коўшыка – у талерку» Аліна Коўшык прапануе тры рэцэпты страваў са спаржы.\nСпаржа – гэта вясна на талерцы. Смачная, тонкая і вытанчаная. Кожная страва з яе, як бы атрымала такі лёгкі французскі шык. Нездарма яе называлі каралеўскай гароднінай, спаржа была ўлюбёным прысмакам Людовіка XIV.\nЗ цікавых фактаў. Спаржа лічыцца афрадызіякам асабліва для жанчын, бо ўтрымлівае фоліевую кіслату, якая рэгулюе ўзровень гістаміну ў крыві – а ён непасрэдна ўдзельнічае ў інтэнсіфікацыі аргазму. Дадамо яшчэ фіта эстрагены, якія ў арганізме жанчын дзейнічаюць як эстрагены – гармоны, што павялічваюць палавую прыцягальнасць.\nБольш па спасылцы:\nРэцэпты страваў са спаржы.