Як прадаць сябе найдаражэй — The Village Беларусь\nПрацоўнае пытаннеЯк прадаць сябе найдаражэй\nЭксперты распавядаюць пра тое, як дамагчыся прывабнай прапановы па заробку\nThe Village Беларусь з дапамогай экспертаў працягвае знаходзіць адказы на працоўныя пытанні. Гэтым разам мы даведаліся пра тое, як пераканаць патэнцыйнага працадаўцу прапанаваць вам вышэйшы заробак.\nкансультантка па падборы персаналу кадравага холдынгу «Анкор»\nАдкрываючы вакансію, працадаўца адразу вызначае для сябе «абцугі» — мінімальную і максімальную суму, на якую можа прэтэндаваць спаборнік. Прадаць сябе даражэй — іншымі словамі, пераканаць працадаўцу ў тым, што вы вартыя максімальнае сумы. Выпадкі, калі кандыдату ўдавалася дамагчыся заробку, якая выходзіць за верхнюю мяжу «абцугоў», адзінкавыя.\nУніверсальная парада такая: давядзіце, што валодаеце менавіта тым, што шукае працадаўца. Прывяду канкрэтны прыклад. Фармацэўтычная кампанія шукала менеджара па кліентах, які мусіў адказваць за развіццё адносін з аптэчнымі сеткамі. На той момант у кампаніі былі заключаныя дамовы аб супрацы толькі з трыма сеткамі. Адзін з кандыдатаў на суразмоўе паведаміў, што ў яго выбудаваныя шматгадовыя адносіны ажно з пяццю сеткамі, прывёў канкрэтныя прыклады паспяховага супрацоўніцтва з кожнай з іх і распавёў пра тое, як дзякуючы ягоным намаганням да асартыменту адной з аптэчных сетак быў далучаны прэпарат на бясплатнай аснове. Каштоўнасць такога кандыдата было цяжка пераацаніць, і працадаўца без ваганняў зрабіў яму прывабную прапанову.\nВельмі важны знешні выгляд: ён павінны цалкам адпавядаць таму статусу, на які вы прэтэндуеце. Дасведчаны рэкрутар імгненна зчытвае гэтую інфармацыю, і калі вы выглядаеце як чалавек, які не прывык да высокай зарплаты, вам наўрад ці яе прапануюць. Падбярыце бізнес-штодзённік з якаснай аднатоннай вокладкай і досыць шчыльнымі лістамі. Загадзя акуратным почыркам запішыце ў яго пытанні, якія плануеце задаць прадстаўніку кампаніі на суразмоўе, зрабіце пазнакі, якія дапамогуць вам падчас самапрэзентацыі, — усё гэта дадасць вам балаў. Дрэнна, калі штодзённік ці нататнік будзе выглядаць неахайна (пацёртыя куты і камечаныя старонкі), а запісы ў ім будуць чаргавацца з малюнкамі. Надайце ўвагу гаджэтам — мабільнаму тэлефону і планшэту (апошні шмат хто з кандыдатаў выкарыстоўвае як альтэрнатыву нататніку). Іх экран і корпус не павінны быць трэснутыя, разбітыя, запэцканыя. Чахлы павінныя быць cтрыманых колераў, самавітымі: пазбягайце зыркіх малюнкаў, стразаў і налепак.\nЗнешні выгляд і кожны аксесуар павінны гаварыць аб тым, што вы запатрабаваны спецыяліст і можаце сабе дазволіць адмовіцца ад прапановы аб працы, калі заработная плата будзе ніжэйшая за вашыя чаканні.\nзаснавальнік праекта Job Talks\nЗа ўвесь час работы працадаўцы я правёў больш за 500 перамоваў наконт грошаў з найманымі і звольненымі супрацоўнікамі. І я бачу, што большасць супрацоўнікаў — не самыя эфектыўныя фінансавыя перамоўнікі (няма вопыту, няма ведаў асноўных перамоўных канцэпцый і прыёмаў, няма адпаведнага настрою). Вельмі мала хто дамаўляецца аб напраўду лепшых магчымых умовах; большасць пакідае на стале ад 20 да 50 працэнтаў ад таго, што маглі бы атрымаць.\nІснуе блізу дзесяці важных перамоўных прынцыпаў і яшчэ некалькі дзясяткаў метадаў і прыёмаў правядзення эфектыўных фінансавых перамоваў. Усе тут не пералічу, але вось некаторыя важныя:\n– ніколі нельга прымаць першую прапанову — яна самая нявыгадная;\n– трэба заўсёды таргавацца (ёсць пяць прычын, чаму гэта важна);\n– вельмі важна разумець, калі і з кім можна абмяркоўваць грошы, а калі і з кім нельга;\n– кандыдат на працоўнае месца — роўны бок перамоўнага працэсу;\n– важна разумець сваю каштоўнасць для бізнесу кампаніі патэнцыйнага працадаўцы;\n– нельга ніколі проста так саступаць у грошах — заўсёды трэба прасіць нешта наўзамен;\n– трэба гандлявацца на пакетным узроўні — гэта значыць абмяркоўваць цэлы комплекс умоваў кампенсацыйнага пакета, тады ў абмен на паніжэнне заробку можна прасіць паляпшэння іншых умоваў;\n– асноўны спосаб перамоваў пра грошы — гэта стварэнне максімальна высокай каштоўнасці для кампаніі, а не торг за канкрэтную суму заробку.\nТаксама не трэба верыць у міфы, якіх у гэтай галіне вельмі шмат (нават дзіўна, як шмат людзей верыць у іх): «калі буду таргавацца, мяне выключаць са спісу», «гэта не абмяркоўваецца, гэта максімум», «працадаўца на перамовах можа гаварыць толькі праўду», «калі пайду насустрач працадаўцу, ён пойдзе насустрач мне» і гэтак далей. І вядома, патрэбна рэгулярная перамоўная практыка.\nкіраўніца групы HR-брэнд кампаніі «СКБ Контур»\nМы гатовыя плаціць больш за здольнасць бачыць сітуацыю комплексна, сістэмна. Але не заўсёды нават спрактыкаваны і прыдатны нам спецыяліст умее гэта паказаць. Каб даказаць сваю кампетэнтнасць, рэкамендуем паслядоўна адказаць на шэраг пытанняў: «Якім вопытам вы валодаеце? Прывядзіце прыклад. Апішыце сітуацыю і сваю ролю ў ёй. У чым была ваша задача? Вы яе дасягнулі? Як ацэньваеце дасягнуты вынік? Якія зрабілі высновы па выніках выканання, што можна палепшыць?»\nШто важна ў гэтым:\nКандыдат бачыць сітуацыю ў цэлым, але здольны адасобіць свой унёсак у справу ад міфічнага «мы зрабілі».\nМожа канкрэтна адказаць на пытанне аб выніках, прычым на мове крытэрыяў, звязаных з пастаўленай задачай, то бок у лічбах і фактах, якія гэта даказваюць.\nЗдольны аб'ектыўна ацэньваць свае дзеянні і рабіць высновы на будучыню. Нават калі рэкрутар не задае пытанняў у гэтай паслядоўнасці, пабудуйце свой адказ на пытанне пра досвед менавіта так. Гэта пакажа вас з найлепшага боку і дапаможа пазбегнуць агульных словаў.


Галоўны паказчык дабрабыту – заработная плата — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\nГалоўны паказчык дабрабыту – заработная плата\n03.07.2021 02.07.2021 admin269Комментарии on Галоўны паказчык дабрабыту – заработная плата\nЦячэ малочная рака\nПа выніках работы за мінулы год жывёлаводы ўпершыню перакрылі шасцітысячны рубеж па надоях малака ад каровы. І сёлета дбайнымі працаўнікамі прыкладаюцца намаганні для таго, каб павялічыць дасягнуты паказчык. За пяць месяцаў атрымана ў сярэднім ад кожнай каровы 2615 кілаграмаў малака, што на 48 кілаграмаў перавышае паказчык адпаведнага перыяду летась. У першай тройцы знаходзяцца ТАА «СЖК «Налібакі», ААТ «Каганец» і ААТ «Жацерава». Працаўнікі МТФ «Налібакі» атрымалі летась ад кожнай каровы 10 807 кілаграмаў малака. Пяць аператараў машыннага даення раёна перавысілі летась дзесяцітысячны рубеж па надоях малака ад каровы.\nУсяго з пачатку года на жывёлагадоўчых фермах раёна надоена 45276,7 тоны малака – гэта 101,7 працэнта да мінулагодняга выніку. Павялічыліся якасныя паказчыкі прадукцыі, гатункам экстра перапрацоўшчыкам пастаўляецца амаль 70 працэнтаў. Усё малако, якое паступае на малочныя заводы з ААТ «Жацерава», мае найвышэйшую якасць. У гэтай гаспадарцы, а таксама ў ААТ «Рубяжэвічы», ААТ «Каганец», ААТ «Агранёманскі» рэнтабельнасць данай прадукцыі – адна з самых высокіх.\nЖывёлаводы раёна выйшлі сёлета на пятае месца ў вобласці па штодзённым надоі малака ў сярэднім ад адной каровы. Наперадзе толькі Дзяржынскі, Нясвіжскі, Смалявіцкі і Мінскі раёны.\nЁсць плён і ў мясных справах. На вытворчых плошчах сельгаспрадпрыемстваў вырашчана 3243,3 тоны ялавічыны ў жывой вазе, што склала 100,5 працэнта да выніку папярэдняга года. Лідар па продажы мяса перапрацоўшчыкам – ААТ «Вялікі Двор», дзе сярэднясутачныя прыбаўленні ў вазе бычкоў склалі 830 грамаў. У ліку буйных пастаўшчыкоў – ААТ «Агранёманскі».\nНа фермах сельгаспрадпрыемстваў павялічылася колькасць буйной рагатай жывёлы, у памяшканнях утрымліваецца звыш 51,5 тысячы галоў.\nЗ падтрымкай дзяржавы будуюцца сучасныя жывёлагадоўчыя памяшканні. У прыватнасці, узводзяцца «клюшачнікі» ў ААТ «Жацерава», ААТ «Радзіма Якуба Коласа», ААТ «Рубяжэвічы», ААТ «Агранёманскі». Будзе пабудаваны даільна-малочны блок на МТФ «Вялікі Двор» аднайменнага таварыства. Праводзяцца рэканструкцыі наяўных пабудоў. Вядзецца замена даільнага абсталявання і водапаення.\nДастойны вынік дасягнуты і ва ўзнаўленчай рабоце: на 100 матак летась атрымана 104 цяляці. Па гэтым паказчыку раённая племстанцыя заняла першае месца ў вобласці. Варта адзначыць, што апошнія восем гадоў спецыялісты па штучным асемяненні жывёлы працуюць на высокім узроўні і трывала замацаваліся на лідзіруючых пазіцыях.\nНовыя сарты і тэхніка\nЁсць поспехі ў раслінаводчай галіне. У ААТ «Жацерава» летась упершыню ў гісторыі гаспадаркі намалочана з кожнага гектара 55,9 цэнтнера збожжавых і зернебабовых культур. У ААТ «Радзіма Якуба Коласа» на круг сабрана 47,3 цэнтнера масланасення рапсу – рэкордны паказчык. А ўсяго па раёне намалочана восем тысяч тон гэтай прыбытковай тэхнічнай культуры пры сярэдняй ураджайнасці 25 цэнтнераў з гектара. Паляпшаецца кармавая база. Перазалужаюцца сенажаці і пашы.\nЗначна павялічылася плошча пад кукурузай. Даная прапашная культура заняла ў севазвароце плошчу 11 334 гектары, з якіх 1330 гектараў адведзена пад вырошчванне на зерне.\nХлебаробамі закладзены неблагі падмурак пад ураджай бягучага года. Набыты і пасеяны новыя перспектыўныя сарты. Пасевы шчыра даглядаюць. Сёлета плануецца намалаціць 82 тысячы тон збожжа, а разам з зернем кукурузы – 90 тысяч тон.\nАбнаўляюцца машынна-трактарныя паркі. Летась набыта звыш трыццаці адзінак складанай тэхнікі. Папаўняюцца сучаснымі трактарамі і камбайнамі мехдвары таварыстваў і сёлета. На палетках ААТ «Агранёманскі» задзейнічаны новы кормаўборачны камбайн КВК-800. У ААТ «Дзераўное» і ААТ «Рубяжэвічы» вядзецца будаўніцтва збожжасушыльных комплексаў ЗСК-40 «Амкадор».\nАдзін з галоўных паказчыкаў дабрабыту гаспадарак і працаўнікоў – заработная плата. На сельгаспрадпрыемствах сярэднямесячны заробак з пачатку года склаў 1013 рублёў, а самы высокі – у ААТ «Вялікі Двор», 1615 рублёў.


24 жнівень 2009, 23:22\nБеларусы, расейцы, украінцы\nБлогасфэра й наагул Інтэрнэт — унікальная прастора камунікацыі. Тут можна амаль імгненна абмяняцца думкамі на любую тэму з цэлым сьветам, зь людзьмі, зь якімі наўрад ці паразмаўляў бы ў “рэале”. Пагутарыць ня толькі з суайчыньнікамі, але і з украінцамі, расейцамі, амэрыканцамі, заходнеэўрапейцамі. Штопраўда, для дыскусіяў з замежнікамі (апроч хіба ўкраінцаў) даводзіцца пісаць на замежнай мове, найчасьцей – расейскай. Часам гэта цікавей, чым размаўляць выключна па-беларуску з тымі, хто і сам ужо ўсё ведае пра Беларусь.\nРасейцы хіба што з нашых расейскамоўных блогаў і камэнтароў могуць убачыць, што думаюць беларусы пра сваю краіну, пра Расею і наагул пра гэты сьвет. Напрыклад, папулярны расейскі блогер Фрыц Морген, піяршчык пуцінскага рэжыму, нядаўна атрымаў амаль тысячу камэнтароў на тэму, ці варта аб’яднацца Расеі й Беларусі:\nЧытачы блогу (а іх амаль 9 тысячаў) былі моцна зьдзіўленыя, што практычна ўсе беларусы, якія там пакінулі свой камэнтар, выказаліся супраць аб’яднаньня (бо “ня трэба спрыяць імпэрскім амбіцыям Расеі”). Зрэшты, значная частка расейцаў таксама супраць — маўляў, “ня варта псаваць беларусам жыцьцё”.\nАдзін з найбольш цытаваных у Livejournal беларускіх блогераў, Будзімір, гэтымі днямі заснаваў расейскамоўную суполку “Культурный мусор. Произведено в России.” Тэкстаў там пакуль няма, зьбіраюцца фотафакты, закліканыя высьмеяць вялікадзяржаўны кіч – яйкі Фабэржэ ў шакалядзе, праваслаўная бомба, дзявочая бялізна зь імем Пуціна, наагул бутафорскі імпэрыялізм.\nСамі расейцы жартаваць са сваіх вялікадзяржаўных амбіцыяў рэдка адважваюцца, дык беларусы могуць ім дапамагчы.\nЧатыры шляхі для апазыцыі\nПалітоляг Міхаіл Падаляк на сваім сайце разважае пра эвалюцыю палітычнай сытуацыі ў Беларусі:\n“Лукашэнка моцна зьмяніўся. Знешне... але ўнутрана застаўся ранейшым... Апазыцыя занадта позна зразумела, што з Лукашэнкам адбыліся сур’ёзныя зьнешнія зьмены і што ён стаўся прыярытэтным (калі не адзіным) партнэрам для новай эўрапейскай гульні. Апазыцыя дагэтуль не паверыла ў відавочную праўду: Эўропа адкрыта ашукала яе, і таму па-ранейшаму спрабуе дамовіцца пра што-небудзь з эўрапейцамі, якія імгненна закрыліся. Замест таго, каб гучна й фактурна паслаць гэтых эўрабюракратаў у дзясятку-другім найбуйнейшых эўрапейскіх выданьняў. Паслаць па прозьвішчах і па імёнах”.\nНа мой погляд, сварыцца з кіраўніцтвам эўрапейскіх структураў і краінаў, да чаго заклікае Падаляк, для прафэсійнай беларускай апазыцыі сьмяротна небясьпечна. Гэта правакацыя. Цяжка пагадзіцца й з альтэрнатывамі, якія ён малюе ў сваім тэксьце: цалкам капітуляваць альбо ўсяляк дапамагаць рэжыму, канчаткова ператварыўшыся ў дэкаратыўную апазыцыю.\nСьмешны камэнтар пакінуў адзін з чытачоў гэтага артыкулу: “Лукашэнка ўсю гісторыю свайго кіраваньня вядзе “палітыку пацука”. Калі ціха — ён гаспадар на кухні, і ўсё сала належыць яму! Калі ж прыціснуць хвост — бяжыць хавацца, не выбіраючы кірунку, у першую-лепшую шчыліну. Як вядома, дурням шчасьціць, і “бацька” пацьвярджае гэта на 200%. Хто-небудзь іншы на віражах такога кшталту зламіў бы галаву, а гэтаму ўсё на карысьць”.\nМагчыма, і кіраўнікам апазыцыі, каб пачало шчасьціць, варта разьняволіцца, больш імправізаваць?\nНезалежнасьць Украіны й беларускія дзяўчаты\nСёньня, 24 жніўня, братняя Ўкраіна адзначае Дзень незалежнасьці.\nУ суполцы, дзе нястомна змагаюцца патрыёты Расеі й Украіны, “ісконьнікі” й “сьвідаміты”, а да іх почасту далучаюцца й беларусы (звычайна на баку ўкраінцаў), адзін з найбольш актыўных аўтараў pozandtiv перайшоў з расейскага на ўкраінскі бок. Прычыны ён сфармуляваў так:\n“Чаму я люблю Ўкраіну?\nГэтая дзяржава выбрала шлях свабоды й дэмакратыі. Людзі тут адкрытыя й ветлівыя. Напрыклад, у мэтро заўсёды прытрымліваюць дзьверы, а ў Маскве такое здараецца рэдка. Народ любіць і ўмее працаваць, не губляе аптымізму, не страшыцца цяжкасьцяў. Усе, хто больш-менш доўга пражывае ва Ўкраіне, робіцца прыхільнікам яе незалежнасьці — атмасфэра тут такая. Шчодрая зямля, вабная прырода. Дзяўчаты — найпрыгажэйшыя ў сьвеце. Тут нарадзіліся мае дзеці”.\nНаконт дзяўчатаў беларусы, вядома, могуць паспрачацца. Больш за тое, перавагу беларусак прызнаюць нават некаторыя ўкраінскія дзяўчаты, як, прыкладам, крымчанка sveltione. Камэнтуючы мой тэкст пра ўкраінскіх жанчынаў, яна напісала:\n“Жыла ў Турцыі. Калі казала, што з Украіны, у вачах мужчынаў адразу зьяўляўся “зацікаўлены” агеньчык. Але найпрыгажэйшымі і найбольш… запатрабаванымі там лічацца дзяўчаты зь Беларусі. Туркі зьяжджаюцца ў аэрапорт пад час прыбыцьця самалёту зь Менску. Стаяць шчыльнымі радамі перад выхадам у горад з мытна-багажнай зоны. Сама назірала гэты ачумелы натоўп туркаў, якія гучна абменьваюцца ўражаньнямі. Прыходзяць проста падзівіцца”.\nУ менскім Палацы мастацтва 25 жніўня, у аўторак, а 17-й мае адчыніцца міжнародная выстава жывапісу ды інсталяцыяў на тэму “Ахвяры мастацтва”. Год таму выстава з такой самай назвай адбылася ў бэрлінскім Доме мастакоў Tacheles. Галоўныя арганізатары абедзьвюх выставаў — беларускія мастакі Алесь Родзін і Зьміцер Юркевіч.\nНекаторыя экспанаты прысьвечаныя беларускім мастакам і літаратарам з трагічным лёсам — Язэпу Драздовічу, Анатолю Сысу, Аляксею Жданаву, Тодару Копшу... Выстава гэтая — цэнтральнае зьвяно грандыёзнага фэстывалю “Дах”: цягам месяца амаль штодня адбываюцца канцэрты электроннай музыкі, літаратурныя вечарыны, пэрформансы. Праграму фэстывалю можна зірнуць тут.


Скачать реферат на тему «История белоруссии» бесплатно\nРеферат на тему "История белоруссии" бесплатно\nвосточная философия реферат, образование ссср, философия сократа реферат\nФевральская революция и футуризм введение. 2 Формирование идеологии футуризма. Довоенный футуризм. 5 Поэты на фугасах. Русский футуризм в годы Первой мировой 1914–1917гг. 11 Февральская революция и Возрождение футуризма. 13 Заключение. 15 Источники и литература: 16 введение. Вопрос о связи русского футуризма и революции возник после Октября 1917 года. Главная причина этого— попытки левых от искусства захватить доминирующие позиции в художественной\nЗмаганне Полацкай і іншых зямель за незалежнасть.  2\nПолацк, упершыню ўспомнены ў «Аповесці мінулых часоў» у сувязі з\nдзяльбою гарадоў наўгародскім князем Рурыкам. Праз тры гады пасля гэтага, у\n865-м, сюды прыйшло кіеўскае войска князёу Аскольда і Дзіра, што, як\nпаведамляе Ніка-наўскі летапіс, «ваявалі палачанаў і шмат зла ўчынілі», а\nвыніку на нейкі час зрабілі горад залежным ад Кіева.\nТагачасны Полацк — гэта абнесены драўлянымі сценамі, абведзены валам ды\nровам град-дзядзінец, плошчаю ўсяго 1 гектар, а таксама неўмацаваны\nвакольны горад, дзе жылі рамеснікі.\nКурсовая: ЭКОНОМИЧЕСКИЙ РОСТ В СОВРЕМЕННОЙ РОССИИ\nГЛАВА 1. ЭКОНОМИЧЕСКИЙ РОСТ И ЕГО ИЗМЕРЕНИЯ. 1.1 Понятие экономического роста. Категория экономического роста является важнейшей характеристикой общественного производства при любых хозяйственных системах. Экономический рост- это количественное и качественное совершенствование общественного продукта за определенный период времени. Экономический рост означает, что\nПродолжение текста работы - « История белоруссии »\nЯны сяліліся і каля княжага дзядзінца,\nтрохі далей, дзе цяпер стадыён. Полацк меў тысяч пяць жыха-роў — крыху\nменей за Кіеў і Ноўгарад і болей за любы іншы ўсходнеславянскі горад.\nУ 907, 911, 941 і 944 гадах полацкія дружыны, даручыў-шы лёс Перуну,\nвыходзілі адсюль у паходы на далёкі Царгорад-Канстанцінопаль, сталіцу\nВізантыйскае імперыі. Паганс-кі бог вайны спрыяў продкам. Полацк мы\nзнаходзім у пералі-ку гарадоў, якім Царгорад плаціў даніну. Сілу галоўнай\nкрывіцкай цвярдыні ведалі і паўночныя суседзі. У сканды-наўскіх сагах ён\nзгадваецца дзесяткі разоў пад назваю Пал-цеск'я — ад старажытных\nусходнеславянскіх найменняў Полацеск, Полцеск, Полацьсі.\nПолацк называюць «древнерусскнм городом», адным з цэнтра\nстаражытнарускае дзяржавы, або Кіеўскае Русі. Але, па-першае, такой назвы\nКіеўская Русь — вы не знойдзеце ні ў адным летапі-се. Па-другое, «дзяржава»\nгэтая была шматковая — нетры-валая, аб'яднаная сілаю зброі, а Полацк\nтрапляў у яе зусім ненадоўга, супроць свае волі і заўсёды імкнуўся як\nнайхутчэй вызваліцца. А па-трэцяе, “адзіная старажытнаруская народнасць\n(гэтаксама, як і «адзіная старажытнаруская мова»), ад якой нібыта паходзяць\nтры ўсходнеславянскія народы,— міф, створаны дзеля абгрунтавання адвечных\nпрэтэнзій маскоўскіх князёў і цароў на беларускія ды ўкраінскія землі.\nЛогіка тут вельмі простая: паколькі мы, маўляў, з ад-наго кораня, значыцца,\nжыць павінны ў адной дзяржаве — зразумела, у расейскай.\nЛетапіс называе Полацк сярод гарадоў, дзе сядзелі князі, якія\nпрызнавалі старэйшым між сябе кіеўскага Алега. Разам з тым улада далёкага\nКіева ніколі не была тут трывалая. Горад нашых продкаў імкнуўся жыць\nнезалежна і будаваць сваю дзяржаву. Добрыя ўмовы гэтаму стварала выгаднае\nгеаграфічнае сгановішча на шляхах, што звязвалі Арабскі халіфат і Хазарыю\nса Скандынавіяй і славянскім светам.\nНоўгарада князь Рагвалод. (Відаць, ён быў сынам полацкай княгіні Прадславы,\nзгаданай у дамове, якую ў 945 годзе падпісалі Візантыя і кіеўскі князь\nІгар.) Іначай кажучы, у тыя часы пачала існаванне першая беларуская\nдзяржава — Полацкае княства.\nНа хаўрус з ёю мог разлічваць той, хто возьме за жонку Рагвалодаву\nдачку Рагнеду. Магла віраваць над Палатою вясельная бяседа з хмельным мёдам\nзаморскім віном, з пес-нямі гусляроў і прысягамі на вечную ўзаемную\nвернасць. Псторыя ж вырашыла пасвойму: не рамейскае віно лілося на\nРагнедзіным вяселлі, а кро\nСпачатку Полацк прымаў сватоў ад кіеўскага князя Яраполка. Рагвалоду\nнайвыгадней было, каб Кіеў ды Ноўгарад варагавалі, а крывіцкая дзяржава тым\nчасам пашырала ме-жы ды выходзіла на волакі, што злучалі Дзвіну з Дняпром\nЛоваццю, дазваляючы трымаць у руках важную частку гандлёвага шляху «з\nварагаў у грэкі». Але ў такім разе Полацк апынаўся паміж двух агнёў. Князь\nмусіў выбіраць і аддаў сваю прыхільнасць мацнейшаму, на ягоную думку,\nПаспрабуйма знайсці ў ранняй гісторыі ўсходніх славянаў (дый не тольк\nх) прыклад, каб два князі — бацька і сын — трымалі дзяржаву цэлае\nстагоддзе. Нехта скажа, што такога і быць не магло: часам князь на пасадзе\nгоду не сядзеў — каго браты зарэжуць, каго пляменнікі ў магілу звядуць. А\nвось жа і магло. 3 1001 да 1044 года ў Полацку валадарыў Брачыслаў, а пасля\nягонае смерці, да 1101-га,— найславуцейшы з полацкіх князёў Усясла\nТаямніца ахутвае ўжо ягоны прыход на свет. Як занатавана ў летапісе,\nмаці нарадзіла Усяслава «от волхвовання», гэта значыць, пры ўдзеле\nпаганскіх чараўнікоў. На галаве немаўля мела загадкавае «язвено», што\nвешчуны наказалі маці завязаць, каб сын насіў яго да смерці. Можа, гэта\nбыла нейкая язва, а мо - вялікі радзімы знак, якім пазначае сваіх\nСучаснікі і нашчадкі верылі, што гэтага князя нябесныя сілы надзяліл\nвешчай душою, што ён умеў перакінуцца ў шэрага ваўка, у яснага сокала ц\nтура з залатымі рагамі. Ужо пры жыцці пра яго складалі паданні. Ва ўсіх\nусходнес-лавянс'кіх зсмлях з пакалення ў пакаленне перадаваліся быліны пра\nЗмея, пераможцу індыйскага цара. Правобраз Волха — полацкі князь-вяшчун. Як\nмяр-куюць знаўцы славянскае даўніны акадэмікі Дзмітрый Ліхачоў і Барыс\nРыбакоў, памяць пра Усяслававы подзвігі за хоўваюць і шматлікія сказанн\nпра Іллю Мурамца.\nУ такім вяку, можна лічыць, Усяслаў стаў князем. Тады атрымаецца, што\nполацкія вешчуны трымалі на руках немаўлятка з язвенам на галаве ў 1029\nЛетапісы паведамляюць, што, выконваючы волю вешчу ноў, князь усё жыцц\nтак і насіў на галаве перавязь. Схава наму пад ёю таямнічаму язвену\nпрыпіспалі «нялітасцівасць Усяслава на кроў. Чарадзей сапраўды прал\nнямала крыві, але большая частка яго доўгага княжання была ўсё ж аддадзена\nмірным клопатам. Дзесяць гадоў ён жыў у згодзе з Яраславам Мудрым, потым\nяшчэ дзесяць з ягоным сынам, кіеўскім князем Ізяславам, якому палачане\nдапамага лі ваяваць з качэўнікамі-торкамі. Якраз з тых мірных часоў, з\nпаловы XI стагоддзя, плыве над Дзвіною велічны карабель Сафійскага сабора.\nУсяслаў узводзіў храм у гонар святой Сафіі, каб сказаць свету пра\nроўнасць Полацка з Ноўгарадам і Кіевам, дзе такія саборы з'явіліся трох\nраней. Даіэтуль мураваных храмаў палачане не ставілі, таму князь запрасіў у\nгорад візантый-скіх дойлідаў. Да іх, на хаду асвойваючы будаўнічыя сакрэты,\nдалучыліся мясцовыя муляры: нельга ж было, каб галоўны сабор Полацкай зямл\nпадымалі ў неба рукі чужынцаў.\nІІродкі тлумачылі яго шырэй — як вялікую чалавечую супольнасць, з'яднаную\nагульнымі клопатамі і памкненнямі. Сабор мусіў стаць сімвалам адзінства\nадна-думства ўсіх жыхароў княства. Яго будавалі ўсёй грамадой. На\nпакладзеным у парозе Сафіі вялізным камені-вапняку, што праз дзевяць\nстагоддзяў ператворыцца ў музейны экспанат, старжытныя полацкія майстры\nпакінулі нам свае імёны: Давыд, Тума, Мікула, Копысь, Варышка .\nТут не толькі маліліся: князь з сям'ёй і прыдворнымі ўверсе, на хорах,\nастатнія — унізе. У Сафіі прымалі паслоў, абвяшчалі вайну і падпісвалі мір,\nзахоўвалі княжы скарб і заснаваную Ізяславам бібліятэку, узаконьвал\nпячаткаю сталічнага горада гандлёвыя дамовы. Нездарма яна мела надіііс:\n«Прыйшоў Усяслаў і ўзяў Ноўгарад з жанчынамі і з дзецьмі, і званы зняў са\nсвя-той Сафіі». За год да гэтага полацкая дружына ўжо хадзіла на Пскоў,\nузяць які, праўда, не ўдалося. Мірнае жыццё крывіцкага князя з суседзям\nУсяслаў, хоць і дарагой цаною, абараніў крывіцкую дзяржаву. Ён\nпачуваўся упэўнена: за ім, апрача збройнае сілы, была глыбокая народная\nвера ў яго чарадзейныя здольнасці. У Радзівілаўскім летапісе ёсць\nмініяцюра, што засведчы-ла адносіны паміж вешчунамі і наўгародскім князем.\nЗлева стаіць князь з бердышом, епіскап з крыжам і дружыннікі, справа\nбезбароды вяшчун ў доўгай белай апранасе і ягоныя прыхільнікі, простыя\nлюдзі. У Полацку такога варожага супрацьстаяння не існавала. Вешчунам тут\nне секлі галоў, не кідалі паганскіх святароў на разарванне мядзведзям, не\nпа-лілі на вогнішчах. Верацярпімасць, ці, праўдзівей, дваяверства, і князя,\nягоных падданых няраз дазваляла Усяславу набіраць войска ў суседніх\nбалцкіх або вугра-фінскіх землях, дзе яшчэ маліліся старым багам.\nЯраславічы ўпэўненасці ў перамозе не мелі, таму замест адкрытага бою\nспадзяваліся на хітрасць ды злачыннае ашу-канства.\nПраз чатыры месяцы ворагі сустрэліся зноў, цяпер каля Воршы. Усясла\nстаяў з дружынаю на правым дняпроўскім беразе, Яраслававы сыны — на левым.\nКіеўскі князь прапа-наваў вырашыць спрэчку палюбоўна, можа, нават нагада\nЧарадзею, як дамовіліся на Судоме іхнія бацькі. Ізяслаў даў прысягу, што не\nчыніць полацкаму валадару ніякага ліха, і замацаваў яе прынародным\nТым разам вешчая душа схібіла: нельга было верыць ні словам, н\nкрыжоваму цалаванню, і сыноў на перамовы браць таксама нельга было.\nАбяцанняў Ізяслававых хапіла датуль, пакуль Чарадзей з сынамі не пераеха\nТой махнуў рукой, наляцелі дружыннікі, і ўмомант вока трое Рагвалодавіча\nляжалі на доле, звязаныя вяроўкамі.\nКолькі разоў каяўся Усяслаў за сваю даверлівасць па дарозе ў Кіе\nпотым, ў жудаснай земляной турме-порубе, куды яго кінулі, закаваўшы\nкайданы. Намеры Яраславічаў зразумелыя — згнаіць, звесці Рагвалодаў корань\nса свету, учыніць тое, што рабіў ды не скончыў Уладзімір з ваяводам\nДабрынем. На літасць крывіцкі князь не спадзяваўся — ведаў, які прыклад да\nспадкаемцам сам Яраслаў Мудры: пасадзіў у поруб роднага брата Судзіслава,\nсядзеў ён там чвэрць стагоддзя, пакуль не пачаў дыхаць на ладан. Тольк\nтады выпусцілі нляменнікі дзядзьку на божы свет, каб праз манаскі зарок\nвырваць адмову ад усякіх княжых правоў. Такі, а мо і страшпейшы лёс чака\nВязніца — сырая яма, накрытая зверху ў тры накаты бярвёнамі з маленькім\nвакенцам, праз якое ледзьве точыцца паветра ды прасоўваюць палоннікам хлеб\nз вадою. Напера дзе безнадзейнасць, і, здаецца, лепей перагрызці зубамі жы-\nлы ды сплыць крывёю, чым ператварыцца ў лядачага старо га і бачыць, як\nгасне жыццё ў сынах. Але князя трымала на гэтым свеце думка пра\nБацькаўшчыну, якую рабавалі кіеўскія стаўленікі. Трымала і надзея на\nпаганскіх багоў, з якімі Чарадзей ад нараджэння стараўся жыць у згодзе: не\nкрыў дзіў вешчуноў, не руйнаваў капішчаў, будаваў над Дзвіною свой\nхрысціянскі сабор ды здымаў званы з сабора наўгародскага.\nУ 1068 годзе на кіеўскую зямлю ўварваліся полаўцы. Яраславічы выйшл\nнасустрач і былі ўпічэнт разбітыя. “3а грахі нашы наслаў Бог на нас\nпаганых, і пабеглі ругкія князі”,— выводзіў летапісец, успаміпаючы\nвераломства пад Воршаю.\nЕсць падставы лічыць, што выбаўленню полацкага князя з вязніцы\nабранню яго на вялікакняжы пасад спрыяў ігумен Кіева-Пячорскага манастыра\nФеадосій. Вядома, што Чарадзей быў у прыязных адносінах і з адным з самых\nадукаваных людзей таго часу Антоніем Пячэрскім.\nУсяслаў Брачыславіч стаў вялікім кіеўскім князем. Адмерана на гэта яму\nбыло мала — усяго сем месяцаў. Ды на тое ён і Чарадзей, каб за месяц\nпаспяваць столькі, на што іншаму і года мала. Зрабіў з Кіева імклівы паход\nна Тмутаракань, набыў там коней, якіх не хапала дзеля адпору «паганым».\nНапрыканцы таго ж года полаўцы адчулі сілу новага кіеў скага ўладара і,\nразгромленыя, адступілі ў сваё Дзікае Поле. Можа, у тыя сем месяцаў Усясла\nзаслужыў у аўтара «Слова пра паход Ігаравы» пахвалу за дзяржаўны розум\nсправядлівасць: «Всеслав князь людем судяше, князем грады рядяше»?\nЗрэшты, ён не збіраўся надоўга затрымлівацца на кіеўскім пасадзе. Чужы\nгорад, ненадзейная дружына, варожае баярства. Адмовіліся плаціць даніну\nнаўгародцы, касаву рацца паўднёвыя князі. Збеглы Ізяслаў таксама не хаце\nразвітваода з вотчынай і набліжаўся да Кіева з войскам цесця, польскага\nкараля Баляслава. На каго Усяслаў мог разлічваць? Адно на просты люд, што\nабвясцп' яго сваім валадаром.\nКнязь вёў дружыну на Ізяслава, а праз сотні вёрстаў яго ўладна клікал\nзваны полацкае СаФii.\nІзяслаў з польскімі дружынамі рушыў з Кіева на Полацк. Усяслаў з купкаю\nнайбліжэйшых прыдворных мусіў ратавацца ў фінскага племені водзь, адкуль,\nмагчыма, паходзіла яго маці. Вадзякі былі паганцы, а таму прынялі князя-\nвешчуна гасцінна і далі яму войска дзеля паходу на Ноўгарад.\nКрывіцкіх ваяроў Усяслаў пад рукою не меў, а фінскія не вытрымал\nнаціску наўгародцаў і пабеглі. Князь трапіў у па-лон, але адразу ж вынша\nна волю. Ноўгарад памятаў, як тры гады таму палачане рабавалі горад, як\nгрузілі на калё-сы сафійскія званы, ды пачуццё помсты перамог палітычны\nразлік. Нават гнаны і палонны, Чарадзей быў небяспечны вораг, бо за ім\nстаяла Полацкая дзяржава. Такога выгадней адпусціць - няхай ваюе з Кіевам.\nI Чарадзей ваяваў. На два гады знікшы з відавоку летапісцаў, у 1074-м\nн раптоўным ударам выгнаў з Полацка кіеўскага стаўленіка Святанолка.\nПраз шэсць гадоў пасля выгнання Святаполка на Полацк пайшоў вайною\nвядомы ў гісторыі Уладзімір Манамах, тады князь чарнігаўскі і смаленскі.\nЛасы кавалак быў не ііа зубах, і ў наступным, 1078 годзе Манамах сабра\nдружыны ўсіх паўднёвых княстваў, паклікаўшы на дапамогу наўгародца\nпалавецкую арду. I зноў адно аблізнуўся: Полацк выстаяў. Адступаючы, вораг\nпалілі і рабавалі полацкія воласці. У бяссілай лютасці яны дазвання\nзнішчылі крывіцкі горад Одрск, які так і не падняўся з папялішча.\nМенск і не пакіне там «ні чалядзіна, ні скаціны». Будуць і іншыя бітвы,\nале, калі ўсходнеславянскія князі збяруцца ў 1097 годзе на з'езд у Любечы,\nкаб дамовіцца кожнаму трымаць “вотчнну свою”, Чарадзей не прыедзе. Ен не\nмае патрэбы нешта з некім дзяліць: ёсць дзяржава, дзе мірна жывуць\nхрысціяне і паганцы, ёсць войска, што абароніць княства ад любога ворага.\nПакуль ворагі скрыгаталі зубамі і выкрывалі будаўніка Саф\nбязбожнасці, крывіцкая зямля дасягнула вяршыні сваёй магутнасці. Абшарам\nПолацкае княства было роўнае такім тагачасным еўрапейскім дзяржавам, як\nгерцагства Баварскае ці каралеўства Партугальскае. Апроч сталіцы яно\nналічвала васемнаццаць гарадоў: Віцебск, Браслаў, Заслаўе, Усвят, Копысь,\nБалтыйскага, або, як яго тады называлі, Варажскага, мора. На землях, дзе\nжылі продкі сучасных латышоў, стаялі гарады Герцыка і Куканос, у якіх\nсядзелі полацкія васалы.\nПолацкае княства паспяхова адстойвала незалежнасць ад Кіева. Апроч\nпалітычных і эканамічных выгодаў, гэта давала творчую свабоду дойлідам,\nжывапісцам, ювелірам, ад якіх ніхто не вымагаў абавязкова арыентавацца\nна'кіеўскія ўзоры. Полацкая зямля — не толькі прарадзіма беларусаў, але\nкалыска беларускай культуры. Еўфрасіння была сярод рупных выхавальніка\nгэтага «дзіцяці». Нястомна збіраючы вакол сябе таленты, яна стала нашай\nВысокі ўзлёт полацкай школы дойлідства засведчыла стварэнне Спасаўскай,\nабо Спаса-Праабражэнскай (цяпёр яе часта не зусім правільна называюць Спаса-\nПасля смерці князёўны Бацькаўшчына, няхай і нядоўга, але пажыла у\nспакоі і міры. Аціхлі ўсобіцы, аднавілася адзінства Полацкай зямлі. Хоць\nяна ўжо была падзеленая на добры тузін удзельных княстваў, агульныя\nнтарэсы гуртавалі іх у магутны баявы і палітычны хаўрус.\nКалі ў Друцку сеў смаленскі стаўленік, шэсць полацкіх князёў зрабіл\n1180 годзе пераможны паход і вярнулі горад пад уладу Усяслава II. У\nаб'яднаным войску разам з крывічамі ішлі літоўцы і ваяры з падуладнага\nЛітоўцы былі хаўруснікі моцныя, а таму і ненадзейныя. Праз няць гадо\nполацкі князь у баі з імі загінуў, і ў Бельчыцкі княжы хорам прыйшоў новы\nгаспадар, малодшы Усяс-лаваў брат, якога дагэтуль і ў навуковай,\nмастацкай літаратуры называлі Уладзімірам. Ні раней, ні пазней Уладзіміра\nу полацкай дынастыі не было. Чаму—растлумачыць няцяжка, варта тольк\nзгадаць крывавае Рагнедзіна вяселле. Рагвалодавічы не называлі сыноў імем\nВалодша займаў полацкі пасад трыццаць гадоў і ўвесь гэты час мус\nзмагацца з новым смяротна небяспечным ворагам — рыцарамі-крыжакамі. На\nпачатку 1216 года ён рых таваўся да вялікага паходу на Рыгу.\nПершыя паслы з Чудскай зямлі прыйшлі ў Полацк на Вадохрышча, у самыя\nлютыя маразы, калі мядзведзь пераварочваецца ў берлагу на другі бок. На\nмірныя паселішчы эстаў наляцелі немцы з атрадамі перавернутых у новую веру\nліваў. Мужчын забівалі на месцы, а жанчын, дзяцей і гавяду гналі ў Лівонію.\nДзесяць дзён эсты адбіваліся ў замку, а на адзінаццаты, калі з абложнае\nвежы нямецкія латнікі з лукаў і прашчаў перабілі палову абаронцаў, мусіл\nскарыпда: пусцілі ў замак лацінскага святара і аддалі немцам ў заложнік\nсыноў сваіх старэйшын. Паслы прасілі полацкага князя ісці на Рыгу, а сам\nабяцалі паўстаць і цясніць вайной ліваў і летаў.\nНовыя паслы скардзіліся, што суддзі, якіх шлюць немцы ў скораныя землі,\nдбаюць не пра справядлівасць, а пра сваё багацце. Эсты не хочуць плаціць\nдзесяціну, не хочуць карміць святароў і хадзіць з немцамі на вайну, каб\nпотым цяр-пець помсту ад суседзяў. Чудзіны зноў прасілі ў Полацка падмогі.\nЕн, Валодша, прыняў іхласкава, ад сваіх ранейшых слоў не адмаўляўся, аднак\nне гэтых паслоў ён чакаў.\nНа поўню наплыла хмара, і ў вакне князь бачыў толькі вогнішча з чорным\nпостацямі ваяроў са зменнай начной варты. Але ён ведаў, што вунь там,\nправаруч, падняты на ноч мост цераз роў, там і там — вялізныя, укапаныя\nзямлю медныя катлы для вару, які пальепда на галовы тым, хто адважыцца\nнапасці на Бельчыцы. Харчу і вайсковых запасаў у складах хопіць хоць на два\nгады аблогі. Ды ўсё гэта не магло развеяць нялёгкіх князевых дум.\nТрыццаць гадоў носіць ён гэтыя думы ў сабе, трыццаць гадоў яны\nпадпільноўваюць яго, каб у адну з начэй зноў прыціснуць сэрца каменем-\nжарнавіком, і з кожным годам камень гэты робіцца цяжэйшы і цяжэйшы. Але\nмудра пісана ў кнігах: “Хто, рабуючы чужое, будуе на тым дом свой, той\nскладае яго на лёдзе. Прыйдзе вясна, і сплыве дом за мора”.\nНеразумна ўсё жыццё вінаваціць сябе, але хіба забудзеш, што калісьці як\nдарагіх гасцей прымаў людзей з чорнымі душамі, якія ў сэрцы сваім хацел\nпагібелі і яму, і ўсей Полацкай зямлі.\nУ тое ж лета, як ён сеў на полацкі.пасад, у горад прыйшоў па Дзвіне\nразам з брэменскімі купцамі першы лацінскі манах. Быў ён у падшытай ветрам,\nлапленай сутане і выгляд меў такі, быццам ніколі не еў уволю хлеба. У\nкняжым хораме заморскі госць трымаўся цішэй за халопа, толькі бесперастанку\nмаліўся і праз тлумача прасіў аднаго: дазволу прапаведаваць слова Божае\nпадуладнай полацкаму князю зямлі ліваў.\nПолацку здавён не надта рупіла, што яго даннікі моляцца не ў цэрквах, а\nсвятых гаях і дубровах; іхнія багі любілі мяса аленяў і тураў, а\nнайлепшым пачастункам была ім кроў палонных чужынцаў. Але ён, Валодша, да\nманаху згоду, бо полацкія купцы казалі, што маюць добры гандаль у Брэмене\nЛюбеку. Мала таго, на адвітанне ён адарыў ціхмянага госця кунам\nвавёрыцамі са сваіх кладовак.\nЯго пабойванні спраўдзіліся скора. Стары біскуп Мейнард памёр, а новы\nда полацкага князя ўжо не паехаў. Прыкрываючыся Божым словам, немцы стал\nадбіраць у ліваў зямлю. Папа ў Рыме ўжо абвясціў адпушчэнне грахоў усім,\nхто нашые крыж і пойдзе служыць у біскупава войска на беразе Варажскага\nмора. Полацкія купцы прывезлі навіну, што папа і нямецкі кесар прыраўнял\nпаход у Лівонію да крыжовых паходаў у палесцінскую зямлю.\nМінулася яшчэ два гады, і побач з наўгародцамі і пскавічамі нолацкія\nратнікі, што разам з віцяблянамі складалі траціну ўсяго войска, насмерць\nстаялі каля Варонінага Каменя на Чудскім возеры. Пасля Лядовага пабоішча\nяны супольна гналі палонных тэўтонаў да Пскова, а адтуль па-вярнулі на\nрадзіму, у Полацк.\nУ той дарозе, каля вясёлых вечаровых вогнішчаў, старэйшыя векам\nдружыннікі неаднойчы згадвалі Валодшу і веры-лі, што князь бачыў усё з\nзахмараных высяў і радуецца цяпер разам з імі.\nПолацкія воіны яшчэ няраз святкавалі перамогу над за-хопнікамі з\nзахаду. Разам з літоўцамі, латышамі і эстамі яны ўшчэнт разбілі крыжакоў ля\nвозера Дурбэ ў 1260 годзе. Праз два гады палачане даііамаглі пскавічам\nнаўгародцам пры-ступам узяць Юр'еў. Але гэта былі аіюшнія старонкі гісторы\nмагутнай Полацкай дзяржавы. Пад Юр'еў нашых нродкаў вадзіў ужо не\nЛітоўскае. Першая палова XIII стагоддзя адзначана з'яўленнем дзвюх варожых\nславянству сілаў: татараў на ўсходзе і Тэўтонскага ордэна на захадзе. Паміж\nмі і паднялася новая еўрапейская краіна. Яе стваральным ядром стал\nбеларускія і балцкія землі, размешчаныя на сучасным абшары Беларусі, яе\nмоваю—старабеларуская, яе гербам—старажытны беларускі сімвал «Пагоня».\nПершае найменне княства — Літоўскае — было яму ўжо цеснае, і афіцыйна яно\nпачало называцца Вялікім княствам Літоўскім, Рускім і Жамойцкім.\nБеларусі і паўднёвы ўсход сённяшняй Літоўскай рэспублікі (Летувы); Рускае\nусходняя частка беларускіх і ўкраінскія землі; Жамойцкае — Жамайція, або\nУсіх, хто жыў у Княстве (а скарочана — проста ў Літве), незалежна ад\nнацыянальнасці ў сярэднявеччы звычайна на-зывалі па дзяржаве. Для Масков\nXIV, і ў XVII стагод-дзях жыхары Беларусі былі літоўцамі або ліцвінамі.\nМатюшка да Мнкнтка Матвеевы дета Мнкулаевы нз Полодцку».) Так звал\nполацкіх або менскіх купцоў, ліцвіна-мі для ўсходніх суседзяў был\nФранцішак Скарына і ягоны паслядоўнік Пятро Мсціславец. Войска, што няраз\nпрыходзі-ла над сцены Масквы і часта на 9.10 складалася з беларусаў,\nрасейскія летанісы таксама называлі літоўскім. 3 тае самае прычыны жыхары\nЦiкава, што, сеўшы ў Кіеве, Уладзімір выбраў з мноства паганскіх баго\nшэсць галоўных. Але вось стод Пе-руна, як звычайнае бервяно, паплыў да\nдняпроўскіх парогаў, а ракў Уладзімір Краснае Сонейка зрабіў велізарнаю\nкупеллю. Сагнаным на бераг кіянам князь кінуў пагрозлі-вае: “Хто не са\nмною, той супраць мяне”. Баючыся суровай кары за непаслушэнства, паганцы\nзаходзілі па шыю ў ваду і вярталіся ўжо хрысціянамі. Наўгародцаў, як\nсведчаць летапісы, кіеўскія ваяводы Дабрыня і Пуцята хрысцілі «агнём\nмячом». Прыход новае веры ў беларускі Тураў таксама стаўся надзеяю\nдраматычнай: нездарма там дагэтуль жыве паданне пра каменныя крыжы, шго\nпрыплылі з Кіева і афарбавалі Прыпяць крывёю. А як прыняла Хрыстовую веру\nАфіцыйныя гісторыкі ніколі нічога пэўнага не казалі — маўляў, гэта\nчастка Кіеўскай Русі, таму ўсё было тут, як у сталіцы ці, у горшым разе, як\nу Ноўгарадзе. Аднак звестак пра тое, як хрысцілася наша княства, мы не\nзнойдзем ні ў адным з вядомых сёння летапісаў. Няхай Полацкі летапіс не\nзахаваўся, але, калі б кіеўскія дружыннікі ўчынілі на берагах Дзвіны\nкрывавы гвалт, гэта абавязкова адзначылі б іншыя летапісцы.\nВа Уладзіміра Святаславіча ўжо не было дастатковай сілы, каб хрысціць\nпалачанаў прымусова. Княства няўхільна адраджала сваю самастойнасць. Яго\nваладары - нашчадкі Рагнеды не мелі патрэбы сцвярджаць сваю ўладу пераводам\nу хрысціянства адразу ўсіх жыхароў, як зрабіў у Ноўгарадзе князь Уладзімір.\nПаганства несла ў сабе шмат светлага, такога, ад чаго чалавеку нялёгка\nадмовіцца. Полацкія князі, разумеючы гэта, тым не менш не хацелі бачыць\nсваю зямлю паганскаю выспаю сярод хрысціянскай Еўропы. Яны цвяроза\nацэньвалі перавагі, якія давала дзяржаве і яе народу новая вера. Таму\nПолацк прыняў яе і сгірыяў мірнаму пашырэнню Хрыстовага вучэння на ўсім\nУжо ў 992 годзе была ўтворана Полацкая епархія. Сёй-той з нашых продка\nмог надзець крыж яшчэ у час паходаў на хрысціянскую Візантыю. Некаторыя\nгісторыкі мяркуюць, што хрысціянінам быў князь Рагвалод. Магчыма, у Полацку\nзнік і першы ва ўсходніх славянаў манастыр. Дапусціць гэта дазваляе\nскандынаўская «Сага пра хрышчэнне», дзе апавядаецца пра падзеі Х стагоддзя.\nГерой сагі, прылічаны пасля смерці да святых Торвальд Вандроўнік, хрысц\nІсландыю, адкуль выправіўся ў Ерусалім. Заслужыўшы вялікую пашану\nканстанцінопальскага патрыярха, паломнік вяртаўся на радзіму праз\nУ «Русіі» ён заснаваў манастыр Іаана Хрысціцеля, у дарозе сканаў і бы\nпахаваны «ў высокай гары каля царквы святога Іаана, непадалёку Полацка».\nВысокую гару знайсці ў По-лацку няцяжка. Быў тут і згаданы ў гістарычных\nдакументах старажытны манастыр у гонар Іаана Хрысціцеля.\nНяма ніякіх доказаў, што Полацкая зямля прымала хрост ад Кіева. Затое\nсць багата іншых сведчанняў. Аўтар «Аповесці мінулых часоў» піша, што\n1007 годзе ў Полацку «перанесены святыя ў святую Багародзіцу». Першыя\nкіеўскія святыя Барыс і Глеб з'явяцца адно праз колькі гадоў, а пера-нясуць\nх у царкву, як сведчыць той самы летапісец Нестар, у 1072 годзе. Хто ж\nтады тыя таямнічыя полацкія святыя? Самае верагоднае, што пакутніца Рагнеда-\nЯк бы ні хацелася камусьці аб'явіць хрысціцелем крывіцкае зямл\nкіеўскага князя Уладзіміра, новая вера прыйшла ў княства непасрэдна з\nНягледзячы на тое, што царква абвяшчала вялікім грэхам не тольк\nразмову пра паганства, але і думкі пра яго, хрысціянства на нашай зямл\nяшчэ велымі доўга мірна суіснавала са старым светаўспрыманнем. Паганцам\nдушы заставаліся і простыя людзі, і некаторыя з вялікіх полацкіх князёў.\n«Шануюць старых бажкоў Леля і Палеля і агідныя Богу іхнія імёны крычаць на\nгрышчах. Славяць на вяселлях і матку іх Ладу, і гэтага хрысціянам\nсцерагчыся трэба, каб унікнуць кары Божай. I нячысціка Купалу сла-вяць,\nасабліва перад нараджэннем Іаана Хрысціцеля. Хлоп-цы і дзяўчаты звіваюць\nсабе вянкі з некаторых траў і ўскла-даюць іх на галовы і па вадзе пускаюць,\nзабыўшыся пра імя Госпада нашага. 1 агонь раскладаюць на тым д'яблавым\nгрышчы, і скачуць праз яго, і карагоды вакол яго водзяць, і шмат чаго\nншага на тых ігрышчах учыняюць, пра што і пісаць непрыстойна. 1 на свята\nНараджэння Хрыстовага славяць нячысціка Каляду, і ўсё гэта спакусы\nд'яблавы. Есць і такія, што твары свае і ўсю і'ожасць чалавечую, на пада-\nбенства Божае створаную, хаваюць пад маскамі, на д'яблаў узор зробленымі,\nтым як быццам Бога нашага дакараюць, пагарджаючы стварэннем рук ягоных».\nГэтыя словы маюць непасрэднае дачыненне да Полаччыны, дзе карані паганскае\nверы былі асабліва глыбокія.\nУладзімір Краснае Сонейка пасля хрышчэння пражыў яшчэ амаль трыццаць\nПолацкая зямля прыняла хрысціянства да яго афіцыйнага падзелу на\nзаходнюю і ўсходнюю плыні ў 1054 годзе. Хрысціўшыся паводле грэцкага\nабраду, нашы продкі не адчувалі варожасці і да вернікаў-лацінцаў. У часы\nЕўфрасінні ў Полацкім княстве пашыраліся жыціі рымскіх святых. Асаб-лівую\nпапулярнасць меў жыццяпіс Аляксея чалавека Божа-га. «Родам рымлянін» бы\nадзін з першых беларускіх святых Меркуры Смаленскі. Высакародны дух паваг\nда людзей іншае веры палачане захаваюць на працягу стагоддзяў.\nПаспрабуйма пакласці перад сабою таўшчэзныя тамы «Всемирной истории» ды\nэкцыклапедый і знайсці ў Еўропе XII стагоддзя жанчыну, якую па адукаванасц\nпа зробленым дзеля асветы свайго народа можна паставіць побач з\nЕўфрасінняй. Усяславава ўнучка ў той эпосе не мела роўных сабе\nславянскім свеце, і на ўсім еўрапейскім кантыненце.\nЯна не сканчвала універсітэтаў. Па-першае, жанчын ў сярэднявечныя\nуніверсітэты не прымалі. Па-другое, калі Прадслава нарадзілася, у Еўропе,\nздаецца, была ўсяго адна альмаматэр — у Балоньі. У Парыжы і Оксфардзе яны\nСярод кніг, якія перакладалі і перапісвалі, прыехаўшы на ўсход\nславянства, візантыйскія святары ды іх мясцовыя па-слядоўнікі, большасць\nскладалі, вядома, царкоўныя творы. Але ў княжыя палацы і ў манастыры\nтраплялі таксама хроні-кі, гістарычныя аповесці, прыродазнаўчыя трактаты.\nМаладая манашка змагла цалкам аддацца кнігам. Апрача Бібліі, яна чытала\nтворы рымскіх і візантыйскіх багасловаў, -якіх называюць айцамі царквы. У\nполацкіх кнігазборах былі творы выдатнага хрысціянскага прапаведніка Іаана\nЗадата-вуснага, што вобразна выкрываў чалавечыя заганы і наву-чаў чытачо\nдабрачыннасці. Той самай мэце служылі пацерыкі — зборнікі кароткіх\nапавяданняў пра людзей, слаўных сваёй вераю. 3 іх старонак паўстава\nфантастычны, поўны дзівосаў свет, дзе за людскія душы зацята змагаліся сілы\nдабра і зла. Пра будучыню гэтага свету і чалавечы лёс пасля смерц\nапавядала апакрыфічная кніга «Блуканне Багародзіцы па пакутах». Яшчэ за\nкнязем Ізяславам у Полацк маглі трапіць кнігі славянскіх асветнікаў Кірылы\nМяфодзія, вядомыя па апісанні бібліятэкі Сафійскага сабора ў XVI\nКамусьці здаецца, што ўсё роўна гэта былі задворкі Еуропы. Візантыйск\nмператар Аляксей Комнін думаў іначай. Таму, маючы вялікі выбар, і ўзя\nшлюб з Усяслававай дачкою. Сваяцтва полацкай дынастыі Рагвалодавічаў з\nдомам Комнінаў мела, як мы ўбачым, далёкія палітычныя і культурныя вынікі.\nЗнайшлі ў Полацку нават ракавінку малюска каўры, радзіма якога Індыйск\nакіян. Чулася на торжышчы і нямецкая гаворка. 3 Заходпяй Еўропы рамеснік\nатрымлівалі свінец, медзь і волава. Першае месца ў полацкім імпарце кольк\nстагоддзяў займала соль, у экспарце—воск і футра.\nРазлічваліся срэбнымі зліткамі — грыўнямі. Грыўня дзялілася на 20\nнагатаў або 50 кунаў. Конь, напрыклад, каштаваў дзве-тры грыўні. ІІлаціл\nтаксама вязкамі футравіны.\nГаворачы пра гандаль, трэба ўспомніць і пра шляхі, па якіх ездзіл\nкупцы ды іншыя падарожнікі.\nГалоўнымі дарогамі былі водныя. Паблізу горада па Дзвіне снавал\nневялікія выдлубаныя чаўны-аднадрэўкі. Са стаўбура вячыстае ліпы тым самым\nспосабам можна было зрабіць лодку, куды змяшчалася некалькі коней з\nлюдзьмі. Ішлі па рацэ важка наладаваныя таварам пласкадонныя стругі.\nПаўсотні ваяроў з рыштункам падымала ладдзя (яны хадзілі над ветразем і на\nвёслах). Вялікія ладдзі з палубай і носам, аздобленым выразанай з дрэва\nзвярынай ці птушынай галавой, зваліся насадамі. У сярэднявеччы на\nбеларускіх рэках сустракаліся піраты, якіх называлі расколамі. (Ці не\nадтуль пайшло жаргоннае слаўцо «раскалоць»?)\nПраз валокі, дзе гандлёвыя караваны пераходзілі з адной рачной сістэмы\nдругую, судны перапраўляліся на катках і колах, а невялікія перавозілі на\nзапрэжаных некалькімі коньмі калёсах або валакушах. Ездзілі па рэках і на\nсанях, але тыя лёгка беглі адно на пачатку зімы, пакуль завірухі не\nперагароджвалі ледзяной дарогі сумётамі.\nНа высокіх берагах і прыбярэжных узлобках усцяж Дзвіны будавал\n«глядзені», адкуль вартавы ўдзень і ўначы сачыў, цi не набліжаецца вораг. У\nвыпадку небяспекі загараўся сігнальны агонь, які бачылі з суседняга дазору.\nЛан-цужок агнёў хутка дабяіаў да горада, і жыхары бралі ў рукі зброю. Адзін\nз такіх «глядзеняў» стаяў на ўзгорку каля вёскі ІІадкасцельцы, што\nвайіііла цяпер ў межы Наваполацка.\nНоўгарад, Менск Першымі дарожнымі знакамі былі засечкі на дрэвах, а\nзімку — высокія тычкi.\nМалюючы тагачаснае жыццё, можна сказацi пра вечавыя сходы, што віравал\nпобач з Сафійскім саборам. По-лацкае веча было ў горадзе другой ўладай.\nКнязь узначальваў войска, кіраваў дзяржавай, раздаваў васалам землі з\nгарадамі. Веча вырашала пытанні вайны і міру, слала пасольствы, вяршыла\nнайвышэйшы суд, ацэньвала дзей-насць князя. Некалі Брачыслаў Ізяславіч\nпрыняў на службу варажскую дружыну Эймунда толькі са згоды вечавога сходу,\nякі пастанавіў даць князю грошы на разлік з наймітамі. Веча мела права\nзапатрабаваць ад уладара адказу за прай граную бітву і нават за перамогу,\nкалі тая каштавала занадта дорага.\nПаступова полацкае веча набярэ такую сілу, што пачне само запрашаць\nкнязёў на пасад (праўда, абавязкова з роду Рагвалодавічаў) і пазбаўляць іх\nулады, выганяючы з горада. Пасля Усяслава дваяўладдзе прывяло да таго, што\nвялікія князі полацкія жылі ўжо не каля муроў Сафіі, а за Дзвіною, у\nБельчыцах. Галоўнай асобаю ў дзядзінцы стаў епіскап. Ад яго імя, гэтаксама,\nяк і ад імя князя, веча заключала дамовы, іхнімі пячаткамі змацоўваліся\nдзяржаўныядакументы. Лета нісы паведамляюць, іыто ўлада ў Полацку ў XII\nстагоддзі належала трыццаці «мужам», або «старцам». Па сутнасці, Полацкая\nзямля была феадальнай рэспублікай з выбарным манархам.\n4. Iгнатоускi У.М. Кароткі нарыс гісторыі Беларусі. Мн. 1992.<.pre>\nСкачать бесплатно реферат на тему: "История белоруссии"\nЗабирай бесплатно реферат или сочинение из нашей базы, или закажи уникальную работу | Автор: Зав.Кафедры — 24.03.2011 17:31\nфлага - ВАРИАНТ 16 1.Ответьте на теоретические вопросы 1. Отраслевая структура экономики. Сущность показателей Микро и Макроэкономики 2. Ценовая эластичность спроса. Взаимосвязь...\nотчет по производственной практике - Организация объединеных наций План. Введение. I Основная часть. 1) История создания ООН. а) Лига Наций как предшественник ООН. б) История...\nвэд реферат - Мы воздерживаемся от открытия новых позиций.Форекс ведет себя все алогичнее. Внутренний запас идей иссяк, внешние драйверы отсутствуют, и играть, в...\n}} реферат 1. Характеристика пр - Отчет: Организация р...\n}} реферат Макроэкономика Вариа - Контрольная: Макроэк...\nСварка пре - Курсовая: Технология...\nИстория белоруссии из каталога рефератов\nСтатья опубликована 24.03.2011 17:31. Автор — Зав.Кафедры.\nПредыдущая запись — Международная экономика - основа развития\nСледующая запись — Французская буржуазная революция\nВы на странице -  «История белоруссии»


07 сакавік 2021, 16:30\nУ беларускай мірнай рэвалюцыі жаночы твар, жанчыны — актыўныя і ахвярныя ўдзельніцы і лідэркі пратэстаў.\nПсыхоляг і псыхатэрапэўтка Вольга Андрэева, блогерка і журналістка Наста Захарэвіч і журналістка «Белсату» Алена Дубовік абмяркоўваюць ня большасьць, а меншасьць — жанчын, якія ўдзельнічаюць у гвалце і рэпрэсіях — супрацоўнц АМАПу, наглядчыц, супрацоўніц РУУС, судзьдзяў і пракурорак.\nТут фрагмэнты дыскусіі.\nЗахарэвіч: Калі паглядзець на статыстыку па крымінальных артыкулах, зьвязаных з гвалтам, у мірны час, то каля 70% выпадкаў — гэта гвалт, які праяўлялі мужчыны. У гэтым сэнсе гвалт мае гендэр.\nАндрэева: Жанчыны, якія будуць працаваць у МУС, нават калі іх будзе 70%, стануць гэткім жа параджэньнем гэтай структуры, дзе няма каштоўнасьці чалавечага жыцьця. Калі б яны былі гуманістычнымі, пайшлі ў мэдычны каледж ці ўнівэрсытэт.\nДубовік: За тры содні на Акрэсьціна ў жніўні я не заўважыла ніякай розьніцы паміж мужчынскай і жаночай агрэсіяй. Мяне зьбівала там жанчына, але побач тое самае рабілі мужчыны зь іншымі дзяўчатамі і хлопцамі.\nЦі мае гвалт гендэр\n— Супрацоўніцы АМАПу разганялі жаночыя маршы, супрацоўніцы ў РУУСах складаюць пратаколы, па якіх абвінаваўцы жанчыны запрошваюць максымальнае пакараньне, а судзьдзі-жанчыны выносяць жорсткія прысуды, а потым за кратамі наглядчыцы мацюкаюцца на зьняволеных жанчын, а турэмныя лекаркі не аказваюць ім належную мэдычную дапамогу. Усё тое самае робяць і мужчыны, якіх у гэтай сыстэме пераважная большасьць. Ці рэпрэсіўную машыну можна разглядаць без уліку гендэрных асаблівасьцяў?\nВольга Андрэева: І так, і не. Гэта дастаткова складанае, але дасьледаванае пытаньне. Ня ведаю, ці былі ў Беларусі дасьледаваньні пра асаблівасьці асобаў жанчын, якія працуюць у сілавых структурах, усё што тычыцца прафэсійнай дэфармацыі. У Расеі такія дасьледаваньні ёсьць, і ў адкрытым доступе таксама.\nНаста Захарэвіч: Калі паглядзець на статыстыку па крымінальных артыкулах у мірны час, менавіта артыкулаў, зьвязаных з гвалтам, то мы бачым, што каля 70% выпадкаў — гэта гвалт, які праяўлялі мужчыны. У гэтым сэнсе гвалт мае гендэр. Іншая рэч, якімі фактарамі абумоўлена — выхаваньня, адукацыі, сацыяльнымі стэрэатыпамі. Жанчын у беларускай сілавой сыстэме меншасьць, але менавіта да рэдкіх жорсткіх жанчын, якія робяць незаконныя дзеяньні, выносяць жорсткія прысуды і гэтак далей, індывідуальнай увагі часта аказваецца нашмат болей, чым да такіх жа мужчын.\nЯк падрабязна разабралі асобу пракуроркі, якія запатрабавала два гады для журналістак «Белсату», так падрабязна індывідуальна не разьбіралі яшчэ нікога. Я не лічу, што ня трэба было яе разьбіраць, а лічу, што разьбіраць трэба і асобы іншых, каб не атрымлівалася перакосаў, што жанчынаў мала, але калі размова ідзе пра нешта кепскае, дык менавіта да іх найбольшая ўвага.\n— Падаецца, увага да яе была прыцягнутая і праз тое, што было падабенства ва ўзросьце з абвінавачанымі, і таму, што і падсудныя, і абвінаваўца, і судзьдзя былі жанчынамі.\nАлена Дубовік: Жаночая агрэсія прыцягвае да сябе ўвагу менавіта таму, што жаночая агрэсія ня вельмі прынятая яшчэ зь дзяцінства. З малога ўзросту хлопчыкам заўсёды больш дазвалялася чым дзяўчынкам. І таму ў выпадках жорсткасьці з боку жанчын сацыяльныя стэрэатыпы, навязаныя нам сацыяльныя нормы кіруюць. Таму мы больш зьвяртаем увагі і нас больш цікавіць гэтыя выпадкі. Тады кажуць пра фэномэн жаночай агрэсіі. Я не псыхоляг, не магу прафэсійна казаць пра гендэрныя асаблівасьці гвалту, але за тры содні на Акрэсьціна ў жніўні я не заўважыла ніякай розьніцы паміж агрэсіяй мужчынскай і жаночай. Мяне зьбівала там жанчына, але побач тое ж самае рабілі мужчыны зь іншымі дзяўчатамі і хлопцамі.\nАсабісты досьвед гвалту з боку жанчын\n— Кожная з вас сутыкалася з жанчынамі на службе рэпрэсіўнай сыстэмы падчас уласнага арышту, затрыманьня, адседкі. Якім быў ваш асабісты досьвед? Ці былі пэўныя чаканьні? Ці спраўдзіліся яны?\nАлена Дубовік: Зь мяне зьдзекаваліся ўвесь час наглядчыца — прымушала прысядаць, біла каленямі ў жывот. Мне падаецца, тут нейкі псыхалягічны момант, калі жанчыны б’е другую жанчыну ў ніз жывату. Яна спрабавала паветра перакрываць, зь ежай зьдзекавацца, але быў такі самы малады хлопец наглядчык, які рабіў тое ж самае. Піхнуў жанчыну сталага ўзросту, якая проста павалілася на бэтонную падлогу.\n— Ці былі чаканьні, што жанчына будзе, можа быць, не такой жорсткай?\n— У мяне былі чаканьні, што ніхто нікога ня будзе зьбіваць. Калі я трапіла на Акрэсьціна ў жніўні, некаторы час не разумела, што адбываецца. Потым я ўсьвядоміла, што нас тут забʼюць, што я тут застануся, калі заўважыла моцна зьбітых хлопцаў, якія стаялі ў чаргу ля сьцяны, было шмат крыві, яны былі ўсе голыя, было чуваць крыкі, стогны, гукі дубінак. Я зразумела, што нас тут забʼюць і ніякіх разважаньняў, хто гэта зробіць, мужчына ці жанчына, у мяне не было.\nНаста Захарэвіч: Мне з большага шанцавала на жанчын у той сыстэме. Моцнай жорсткасьці ніхто зь іх да мяне не праяўляў. Адзін момант вельмі запомніўся з супрацоўніцай Магілёўскага ІЧУ. Нас завялі глядзець прапагандысцкае відэа, як пратэстоўцы нібыта білі сілавікоў. Мы адкрыта з гэтага сьмяяліся. Супрацоўніца сказала, што гэта ня сьмешна. Мы адказалі, што сьмешна. На што яна сказала: «Вы занадта сьмелыя сталі, хочаце, каб было як у Жодзіна, дык мы зробім як у Жодзіна».\nГэта вельмі расчалавечыла іх у маіх вачах, бо да гэтага была невялічкая ілюзія, што ў Магілёве наглядчыкі больш адэкватныя, хаця б таму, што я была ў першай партыі завезеных у Магілёў, і да іх яшчэ не давялі розныя загады, і была ілюзія, што тут ня будуць зьдзекавацца. Я не сутыкалася з асобнай жаночай агрэсіяй ці злосьцю, гвалтам у гэтай сыстэме, таму што 90% тых, зь кім я перасякалася на Акрэсьціна, у Жодзіна, на этапах, у Магілёве, гэта былі мужчыны. Жанчыны былі пераважна мэдычныя супрацоўніцы, работніцы, якія разносілі ежу на Акрэсьціна, і тыя, хто нас даглядалі ў Жодзіна і Магілёве.\nВольга Андрэева: Мы правялі пасьля затрыманьня каля 10 гадзінаў у РУУС. Пяць чалавек з усіх затрыманых адпусьцілі дадому да суду, паколькі мы ўсе пяцёра былі пэнсійнага ўзросту. Усіх астатніх адвезьлі на Акрэсьціна. Мне не было страшна. Быў нейкі адрэналін. Мне было цікава назіраць у большай ступені за жанчынамі, якія з намі працавалі. Жанчыны рабілі вобшук, глядзелі асабістыя рэчы. Калі мяне першую прывялі на дагляд да двух жанчын, мяне ўразіла, калі мне сказалі: «Не хвалюйцеся, мы вас біць ня будзем».\nМенск, 9 траўня 2020 году. Ілюстрацыйнае фота.\nЯ вырашыла не адказваць. Гэта значыць, што яны разумеюць, якая ў іх рэпутацыя і якія ад іх чаканьні. Яны ўсе адчуваюць насьцярожанасьць, што яны аказаліся па той бок барыкадаў, нават супрацоўніцы РУУС. Былі яшчэ жанчыны, якія складалі пратаколы, забіралі тэлефоны. Іх паводзіны, як казала Наста, не адрозьніваліся ад паводзінаў мужчын. Ёсьць некаторая гендэрная супярэчнасьць у іх ідэнтычнасьці. З аднаго боку яны сябе атаясамліваюць зь сілавымі структурамі, па сутнасьці з мужчынскай уладай над чалавечым жыцьцём, над чалавечай годнасьцю.\nМы пад іх уладай, і яны, відавчна, ад гэтага атрымліваюць асалоду. З другога боку ў гэтых жанчын былі даўгія пазногці, ламінаваныя валасы, там было шмат сіл і сродкаў укладзена ў вонкавы выгляд. З аднаго боку яны хочуць выглядаць як традыцыйныя прыгожыя жанчыны, але ўнутрана там ідзе ідэнтыфікацыя з мужчынскай уладай і сілай. І ёсьць права на гвалт. Яны даюць сабе гэтае права. Таму размаўлялі мы зь імі вельмі акуратна, асабліва не жартавалі. Яны не выглядалі бясьпечнымі. Як і мужчыны.\nЦі зробіць больш гуманным сілавы блёк Беларусі павелічэньне колькасьці жанчын у ім?\n29 жніўня. Супрацоўніцы АМАП разганяюць удзельніц жаночага маршу ў Менску.\n— Наяўнасьць жанчын у сілавых структурах прыхільнікі гендэрнай роўнасьці традыцыйна ўспрымаюць пазытыўна, выступаюць за тое, каб было болей жанчын у сілавых структурах і не на нізавых, а на кіраўнічых пасадах. Як вы лічыце, ці павелічэньне колькасьці жанчын у сілавых, рэпрэсіўных структурах у цяперашні час зробіць іх больш гуманнымі?\nВольга Андрэева: 100% не. Не адыграе ніякай ролі. Прывяду прыклад, калі журналіст Tut.by апытваў хлопцаў, якія паступалі ў розныя ВНУ. І хлопец, які паступаў у Акадэмію МУС, на пытаньне, чаму выбаў гэта, адказаў, што яму падабаецца караць. Ёсьць фільтар на першым этапе. Туды ідуць не выпадковыя людзі. Ёсьць розьніца паступіць на юрфак у БДУ, ці паступаць у Акадэмію МУС. Туды ідуць людзі з пэўнай структурай асобы. Падчас навучаньня яны спазнаюць сурʼёзную дэфармацыю, ідзе апрацоўка. І штодзённая дэфармацыя падчас працы, службы ў шэрагах міліцыі накладае свой адбітак. Таму гэтыя жанчыны нічым не адрозьніваюцца ад мужчын.\nПрыход жанчын цяпер у гэтыя структуры не прынясе гуманізму. Гуманізм павінен быць каштоўнасьцю ўсяго грамадзтва. Чалавечая годнасьць неаспрэчная. Гэта першая фраза нямецкай Канстытуцыі. Калі гэта каштоўнасьць грамадзтва, тады можна гаварыць пра гуманізацыю сілавых структураў. У нас чалавечае жыцьцё не зьяўляецца каштоўнасьцю ні на якім узроўні. Мы, можа, упершыню падчас нашых пратэстаў сутыкнуліся з яўна выказанай ідэяй дэмакратыі і каштоўнасьці чалавечай годнасьці. А так традыцыйна не, ні за савецкім часам, ні потым. Жанчыны, якія будуць працаваць у МУС, нават калі іх будзе 70%, стануць такім да параджэньнем гэтай структуры. Калі б яны былі гуманістычнымі, напэўна б, пайшлі ў мэдычны каледж ці ўнівэрсытэт.\nПарад, Дзень Перамогі, Менск, 9 траўня 2020 году. Ілюстрацыйнае фота.\nНаста Захарэвіч: Само па сабе павялічэньне колькасьць жанчын у сілавых структурах ня зробіць гэтую структуру больш ці менш гуманнай. Але калі жанчынаў у гэтай структуры будзе больш, гэта само па сабе будзе паказьнікам, што грамадзтва зьмянілася і што ў грамадзтве пануюць іншыя каштоўнасьці. Пасьлядоўнасьць будзе крыху іншая. Спачатку больш гуманізуецца грамадзтва, а потым у сыстэме МУС будзе больш жанчын, бо будзе мяняцца матывацыя.\nКалі ісьці ў гэтую структуру будзе больш прэстыжна, калі гэта будзе менш асацыявацца з гвалтам і кватэрамі, пабудаванымі «на крыві», тады, верагодна, і жанчын будзе больш. І калі будуць іншыя правілы паступленьня ў гэтыя акадэміі. Часта ў такія ўстановы дзяўчатам паступіць нашмат цяжэй. Ёсьць канкрэтныя абмежаваньні паводле колькасьці, значна вышэйшыя прахадныя балы бываюць для жанчын. Цяпер сыстэма створаная такім чынам, каб там жанчын не было. Гэта паступовы працэс, гуманізацыя будзе адбывацца, але ня проста таму, што будзе большая колькасьць дзяўчат у Акадэміі МУС.\nАліна Дубовік: Я ўвогуле не разумею, як можа там стаць у цяперашніх умовах больш жанчын, і як гэта можа паўплываць нейкім добрым чынам. Якая жанчына зараз пойдзе ў МУС? Зараз гэтая прафэсія настолькі прыніжаная... Ня ведаю, хто цяпер будзе паступаць у гэтыя акадэміі. Пасьля таго, што адбылося пасьля жніўня, у мяне няма спадзеваў, што ў гэтай сыстэме засталіся людзі.\nНя думаю, што зараз у гэтую сыстэму пойдуць людзі з высокімі прынцыпамі і каштоўнасьцямі. Зараз ідуць туды тыя, хто гатовы гвалтаваць, зьдзекавацца, хто кайфуе ад пачуцьця, калі над нейкім чалавекам адчуваеш сваю значнасьць. Наглядчыца, якая мяне зьбівала, адчувала, што яна да мяне ставіцца як да нейкай жывёлы. Яна хоча мяне прынізіць і за кошт гэтага сама робіцца вышэй.\nЯкая матывацыя жанчын, якія належаць да рэпрэсіўнай сыстэмы?\n— Усе зьвяртаюць увагу на тое, што маладыя жанчыны на пракурорскіх і судзейскіх пасадах спрычыняюцца да жорсткіх прысудаў сваіх раўналетак, у тым ліку Каці Андрэевай і Дашы Чульцовай. Што вы думаеце пра матывацыю жанчын розных узростаў, якія належаць да рэпрэсіўнай сыстэмы?\nВольга Андрэева: Ніякіх маральных дылемаў там няма, гэтыя жанчыны цалкам у згодзе з сабой. Тут шмат псыхалягічных аспэктаў, адзін зь іх — гіперкампэнсацыя. Яны дарваліся да ўлады і разумеюць, што судзяць дзяўчат, якіх падтрымлівае вялікая частка грамадзтва, што яны судзяць не злачынцаў. Яны ж разумеюць, што гэта ня тыя жанчыны, якія дзіця задушылі. Тут асалода сваёй уладай і прыналежнасьць да ўладных сілаў. Яны цяпер як гопнікі, калі закон парушаецца ўсімі хто можа, у каго ўлада ў руках. Калі ёсьць дылема, заўсёды ў чалавека ёсьць выбар, ён можа сысьці, а тут яны асалоду атрымліваюць. Там няма ніякіх маральных канфліктаў і пра маральнасьць гаворка не ідзе ўвогуле. Гэта жорсткае самасьцьвярджэньне, інтэнсіўны, памежны нарцысізм. Зьвяртацца да іх сумленьня ня варта.\nНаста Захарэвіч: Я пагаджаюся са здагадкамі, што судзьдзі, пракуроры старэйшага ўзросту адмовіліся весьці гэтыя працэсы, бо яны больш дасьведчаныя і разумеюць, што ня ўсё вечна. Гэта меркаваньне, ня ведаю як насамрэч. Чаму гэтыя маладыя жанчыны ўпэўненыя ў тым, што ім не давядзецца адказваць за тое, што яны зараз робяць, я ня ведаю, для мяне гэта пытаньне нумар адзін. Я ўпэўненая, што яны цалкам у згодзе самі з сабой. Можа быць, была калісьці адна маральная дылема на самым пачатку — ці ісьці ў палітычныя працэсы, але зараз, відавочна, ніякіх маральных дылемаў у іх няма.\nЯны кайфуюць, ім добра, яны здымаюць свае сацыяльныя плюшкі, сацыяльныя мэдалькі атрымліваюць у тым сэнсе, у якім яны гэта разумеюць. З майго пункту гледжаньня, яны ў сацыяльным пройгрышы. Не ўяўляю, якія ў іх будуць магчымасьці пабудаваць карʼеру, калі зьменіцца ўлада. Яны лічаць інакш і атрымліваюць усе па максымуме сёньня.\nАлена Дубовік: Месяц таму я даведалася, што ў добрых знаёмых маёй маці сын — судзьдзя, які зараз выносіць палітычныя прысуды. Маці запытала ў яго маці, навошта ён робіць гэта, як пачуваецца, і тая жанчыны, вокам не міргнуўшы, адказала: «У яго ўсё добра, ён робіць карʼеру». Частка людзей, якія гэтым займаюцца, сапраўды проста робяць карʼеру. Зараз гэта лёгка, трэба толькі выконваць гэтыя загады. Зразумела, не Касьянчык вырашыла даць нашым дзяўчатам па 2 гады, гэта загад зьверху. Ёй нехта «лялькаводзіць».\nЁсьць і іншыя. У мяне ў сямʼі ёсьць адналетка, якая працуе ў АБЭП. 9 жніўня яна працавала, падпісвала ўсе гэтыя пратаколы. Уся наша сямʼя гэта ведае, і ёй вельмі складана. Яна не сыходзіць, бо ў яе кватэра ў крэдыт, ня вельмі здаровае дзіця. Яе маці вельмі перажывае, што дачка ўляпалася. Яна сама гэта разумее. Я ведаю, што яна не кайфуе, не адчувае сябе ў бясьпецы, яна як у клетцы і ня можа нічога зрабіць, як яна лічыць.\nЯ бачу выхад, я б сышла. Яна сумняваецца, бо ня ведае іншай дарогі. Думаю, што Аліна Касьянчык і робіць карʼеру, і сумняваецца, бо тое, што я пачытала ў адказе аднаклясьнікам, сьведчыць, што яна не адчувае ўпэўненасьці...


Восеньскія гілі па-вясноваму | BirdWatch.by\nВосеньскія гілі па-вясноваму\n01.12.2021 - 00:07 | Harrier\nЯшчэ ў сярэдзіне кастрычніка, калі апала асноўнае лісце з дрэваў, я заўважыў, што на клёнах і пенсільванскім ясені, на якіх мінулай зімой гілі (Pyrrhula pyrrhula) доўга ад'ядаліся, сёлета зусім скромны ўраджай насення. І яшчэ тады падумаў - што ж яны будуць есці зімой?\nЧакаць адгадкі прыйшлося больш за месяц. Бо хаця я і раней чуў асобных гілёў і нават бачыў асобных птушак, але паназіраць за імі неяк не атрымлівался. Да мінулай нядзелі, калі я праверыў "старыя соткi" у т.зв. новым парку, дзе здымаю гілёў апошнія гады з восені да зімы.\nГілі там былі, і шмат. Яны пастаянна пераляталі навокал і паасобна, і невялікімі групкамі і таксама пастаянна пераклікаліся даволі гучнымі "Гілі. Гілі!". Спачатку я не мог прынаравіцца да іх пералётаў і не толькі зняць, але і паназіраць за імі нармальна не атрымлівалася. Але хутка я зразумеў, што гілі не шукаюць крылатак, якіх зусім мала, а ядуць пупышкі на пладовых дрэвах - зусім, як робяць гэта на прыканцы зімы і ў пачатку вясны, калі крылаткі з'едзены і іншага выбару асабліва няма.\nА потым у двух месцах убачыў і зусім нешта новае - гілі апускаліся на зямлю, каб папіць вялікія 'кроплі' вады, якія засталіся на лістах розных раслін з расталага снегу:\nЗіма толькі пачынаецца і будзе цікава паназіраць за імі - чым яшчэ здзівяць мяне гэтыя птушкі.\npva - 01.12.2021 - 11:26\nІ птушкі разумеюць, што…\nІ птушкі разумеюць, што адталая вада больш карысная... Назіраць уважліва за птушкамі заўсёды цікава. Яны могуць выдаць нешта незвычайнае, і вы пра гэта распавялі.


Расійскія навукоўцы прапануюць замяніць сілікон і ботокс бурштынам\n» Новости » Российские ученые предлагают заменить силикон и ботокс янтарем Галоўная » Навіны » Расійскія навукоўцы прапануюць замяніць сілікон і ботокс бурштынам\nПа дадзеных My-surgeon.ru стала вядома, што пластычныя хірургі Калінінграда сур'ёзна заняліся пытаннем замены сілікону і ботокса бурштынам. Звязана гэта з тым, што бурштын па сваіх уласцівасцях значна лягчэй, ўстойлівей і танней, чым выкарыстоўваюцца зараз сілікон і ботокс.\nБурштын не ўзаемадзейнічае з органамі і тканкамі чалавека, таму кіслотна-шчолачная рэакцыя ў натуральным асяроддзі арганізма не ажыццяўляецца. Такім чынам, ніякіх ускладненняў ад бурштыну ў целе чалавека адбыцца не можа.\nВыкарыстанне бурштыну ў пратэзах плануецца ў Калінінградзе. У цяперашні час праводзяцца перамовы з вытворцамі, якія задзейнічаны ў гэтай сферы. Для паўнавартаснага законнага выкарыстання бурштыну ў пластычнай хірургіі будзе распрацавана спецыяльная база стандартаў і імплантатаў. Інспекцыйныя органы вырашаць какая клініка ў Калінінградзе атрымае поўнае права на правядзенне аперацый з выкарыстаннем бурштыну - у бліжэйшыя гады толькі адну ўстанову будзе займацца падобнымі працэдурамі.


Паляўнічы з Драгічына стварыў адзіны ў краіне ансамбль рагавой паляўнічай музыкі\nПясняр беларускага палявання\nОпубликовано: 02.12.2016 21:01:54\nМузыкант і паляўнічы з Драгічына Мікалай Шаўчук аб’яднаў два свае захапленні і стварыў адзіны ў краiне ансамбль рагавой паляўнічай музыкі.\nЁсць людзі, быццам колішнія грубкі, — цёплыя і грунтоўныя. Да іх цеплыні хочацца падсесці бліжэй, прытуліцца, калі за акном або на душы непагадзь. І слухаць iх бясконца. Дзед Бекас — з такіх. Пад гэтым імем Міколу Шаўчука ведае амаль кожны з тых, хто больш-менш сур’ёзна займаецца паляваннем. Ён заснаваў адзіны ў нашай краіне ансамбль рагавой музыкі, вывучае сігналы паляўнічых ражкоў, піша маршы і вершы, а таксама займаецца папулярызацыей малавядомай пароды сабак — беларускага ганчака.\nЗ дзедам Бекасам мы пазнаёміліся напрыканцы вясны ў Белавежскай пушчы, на першым фестывалі паляўнічай музыкі. Мікола Шаўчук такіх па-дзей не прапускае. Абавязкова едзе, нават калі здароўе падводзіць. У пушчы кожны крок для дзеда Бекаса станавіўся выпрабаваннем. Цяжкая хвароба брала сваё. Апорай яму былі ўнук і металічная прылада на чатырох нагах. Аднак дзед Бекас трымаўся мужна. Апрануты ў старажытны строй беларускага паляўнічага, ён радаваў звонкім ражком гасцей фэсту, адказваў на бясконцыя пытанні. Пагаварыць з Міколам Шаўчуком тады не атрымалася. Але ён запрасіў да сябе ў госці, у палескі гарадок Драгічын.\nДля невялікага райцэнтра асоба Міколы Шаўчука вельмі маштабная, каб заставацца незаўважанай. Тут яго ведае кожны. Пяціпавярховік, у якім жыве дзед Бекас, адшукаў хутка — адразу за помнікам Леніну. На парозе сустракае гаспадар. Лагодна ўсміхаецца, вітаецца: «Хвала лесу!» На гэтыя словы неабходна адказаць такімі ж: «Хвала лесу!»\nПростая і ўтульная кватэра. На сценах — процьма фотаздымкаў і дыпломаў. На паліцах і ў шафах — безліч кніг. Пакой тоне ў густым водары восеньскіх яблыкаў, што ляжаць на стале. Дзед Бекас садзіцца на ложак і ставіць умову: «Я буду размаўляць па-беларуску, а вы — пісаць на мове. Дамовіліся?» Дамовіліся.\n— Я заўсёды любіў музыку, прыроду і спорт, — пачынае свой аповед Мікалай Аляксандравіч. — Іграў на трубе, займаўся вольнай барацьбой. Паступіў у інстытут фізічнай культуры. Побач трэніраваліся чэмпіёны СССР, Еўропы. На суседнім дыване — сам Аляксандр Мядзведзь. А я ж быў худы як шчэпка! Ну, думаю, папаў. Але нічога, справіўся. Скончыў з чырвоным дыпломам. Стаў кандыдатам у майстры спорту.\nПасля інстытута Мікалай Шаўчук вярнуўся ў родны Драгічын. У секцыю вольнай барацьбы набраў першую групу хлопцаў. І пайшло-паехала. Сярод вучняў таленавітага трэнера — чэмпіёны Беларусі, прызёры юнацкіх чэмпіянатаў Савецкага Саюза:\n— Помню, прывёз неяк сваіх хлопцаў на спаборніцтвы ў Мінск, а нас прадстаўляюць: «Драчычын». Які, думаю, «Драчычын»? Але ж мы за родны горад адпомсцілі. З трынаццаці рабят дзевяць атрымалі медалі. Усе пыталіся, дзе гэтых пацаноў знайшоў. А я проста з імі працаваў як трэба. Па тэорыі як у інстытуце вучылі.\nАле ж галоўнай справай дзеда Бекаса стала музыка. З дзяцінства ён іграў на трубе. Падчас службы на Далёкім Усходзе ўваходзіў у склад вайсковага аркестра. Потым вучыў музычнай грамаце дзяцей у драгічынскай музыкалцы:\n— Неяк брат прывёз з Санкт-Пецярбурга карабельную трубу. Ну, я калі-нікалі браў яе з сабой на паляванне. Трубіў, што ў галаву прыйдзе. А ў 1999 годзе мяне запрасілі на конкурс, які праходзіў падчас нацыянальнага свята паляўнічых і рыбаловаў. Прыслалі ноты паляўнічых сігналаў. З таго часу гэтая тэма не дае мне спакою.\nУ 2001 годзе дзед Бекас заснаваў адзіны ў Беларусі ансамбль ражковай паляўнічай музыкі «Бекасікі». Хутка «Бекасікі» падраслі і сталі «Бекасятамі», а потым — i дарослымі «Бекасамі». Каля 30 разоў ансамбль прымаў удзел у замежных конкурсах і фестывалях. У асноўным у Польшчы:\n— З палякамі ў нас наладзіліся добрыя адносіны. Яны з радасцю нас запрашалі, а мы з задавальненнем ездзілі. Тады чэргі на мяжы былі страх якія! Прасіў памежнікаў прапусціць, каб дзеці на фестываль не спазніліся. Тыя, каб упэўніцца, што мы сапраўды на фестываль едзем, прасілі сыграць што-небудзь. Мае хлопцы выходзілі і паказвалі клас!\nЧалавек актыўны, няўрымслівы, апантаны, Мікалай Шаўчук не стаў абмяжоўвацца толькі выкладаннем ігры на ражку. Ён пастараўся захапіць сваіх выхаванцаў вывучэннем біялогіі звяроў і птушак, турыстычных навыкаў, паляўнічай справы. Так неўпрыкмет склалася секцыя «Юны паляўнічы і рыбалоў».\nДзед Бекас дастае з шафы ражок. Расказвае, што прывезлі яго з Германіі і каштуе ён нямала — 250 долараў. Зараз іграе спадар Мікола вельмі рэдка — здароўе не тое. Але ж пра сігналы паляў-нічых ён можа расказваць гадзінамі.\nПачынаючы з XV стагоддзя, без гукаў ражкоў не абыходзілася ні адно паляванне: «збор стралкоў», «прывітанне», «пачатак загону», «прызыў на абед», «падзяка прыродзе» — усяго ў арсенале паляўнічых больш за сотню розных сігналаў. Аднак на працягу апошніх дзесяцігоддзяў рагавая музыка не гучала ў беларускіх лясах. Адраджэнне традыцый — галоўная мэта адданага паляўнічага і музыканта з Драгічына.\n— Што за выява на гербе Радзівілаў? — хітра ўсміхаецца дзед Бекас. — Тры пераплеценыя ражкі. Яны ўзгадваюцца і ў «Песні пра зубра» Міколы Гусоўскага. Шмат дзе яшчэ. Паляўнічая музыка, сігналы — гэта наша старадаўняя традыцыя. І яе трэба абавязкова аднавіць!\nФактычна кожны крок паляўнічага можна пракаментаваць сігналам. Гасцей лесу вітаюць гукамі ражкоў, клічуць на абед, аддаюць даніну павагі забітым звярам. Дзед Бекас расказвае, што самы складаны сігнал — «пабудка». Сёння ён амаль не ўжываецца. Самы любімы сярод паляўнічых — «прызыў на абед». Завяршаецца паляванне «падзякай прыродзе»:\n— У канцы дня на паляне выкладваюцца ўсе трафеі. Прычым строга па значнасці. Першым кладуць зубра, потым лася, мядзведзя. І так да самай маленькай птушачкі. Для кожнай жывёлы паляўнічыя павінны сыграць «развітанне з лесам». Яны забралі жыццё звера, і таму патрэбна аддаць даніну павагі.\nСігналы з’явіліся на тэрыторыі сучаснай Германіі. Іх дапаўнялі палякі, аўстрыйцы, венгры. Значная частка паляўнічых Еўропы карыстаецца менавіта гэтымі сігналамі. У тым ліку беларускія, польскія, літоўскія энтузіясты. У паляўнічых з Францыі, Чэхіі, Эстоніі свае, асобныя знакі.\n— У Польшчы паляўнічая музыка — гэта цэлы пласт нацыянальнай культуры. Кожны год праводзіцца некалькі буйных фестываляў, у якіх бяруць удзел тысячы чалавек. Я мару, каб і ў нас праходзіла нешта падобнае, але энтузіястаў вельмі не хапае. Некалі я хацеў арганізаваць у нашым раёне фестываль паляўнічых, запрасіць гасцей. Біўся-біўся і пакінуў, бо сам я гэта проста не пацягну.\nДзед Бекас аднекуль дастае агромністую папку. Паказвае ноты, вершы, тэксты, неадасланыя пісьмы ў канвертах без адрасоў.\n— Нейкі час я нават з ложка падняцца не мог. Думаў, памру. Вырашыў сабраць усё, што зроблена. Перамагаючы боль, працаваў тры месяцы. Вось праграма развіцця рагавой і паляўнічай музыкі ў Беларусі. Гэта праграма першага Нацыянальнага фестывалю паляўнічай музыкі і культуры. Далей тэкст клятвы і цырымонія прыёму ў паляўнічыя. Трэба быць дзіваком, каб займацца ўсім гэтым, — усміхаецца дзед Бекас.\nМікалай Аляксандравіч гартае ноты. Ягоныя пераклады песень на беларускую мову, напісаныя ім «Марш паляўнічых» і «Драгічынская паляўнічая фанфара». А яшчэ — сотні тэкстаў і артыкулаў. Іх значная частка прысвечана музыцы, беларускім традыцыям палявання, любімай рацэ Ясельдзе.\nЁсць у дзеда Бекаса мара: каб усё, што зроблена за апошнія гады, не знікла, не прапала. Зараз ён стварае невялічкі сямейны музей, дзе будуць сабраныя тэксты, ноты, інструменты, фотаздымкі, граматы і прызы. А яшчэ ён вельмі спадзяецца, што справу яго жыцця працягнуць унукі Веніямін, Павел і Назар. Двое старэйшых ужо вучацца іграць на трубе і саксафоне:\n— У кожным райцэнтры ёсць музычная школа. Амаль у кожнай школе — духавое аддзяленне. Чаму б не зацікавіць хлопцаў, не вучыць іх паляўнічым сігналам? Трэба ж захаваць нашу традыцыю! Вучыцца можна на трубах, а потым купіць ражкі. Ражок — гэта тая ж труба, толькі тэмбр у яе больш прыгожы, загадкавы. Я распісаў усю праграму, кожны год, кожны занятак. На жаль, гэтым пакуль ніхто не зацікавіўся…


23.01.2021 / 15:56\nУ 15:00 у Мінску на пікеты выйшлі дзясяткі чалавек на асноўных скрыжаваннях — гэта знак падтрымкі мітынгоўцам у Расіі і напамін самім сабе, што пратэсны настрой у грамадстве не знік.\nБагата людзей сабралася, напрыклад, ля станцыі метро «Спартыўная». Сілавікоў спачатку не было ўвогуле, яны пад‘ехалі праз хвілін 20. Карэспандэнты НН заспелі кропкавыя затрыманні на гэтым месцы.\nДзе яшчэ выходзілі людзі? Адоеўскага, Серабранка, Малінаўка, Антонаўская — Захарава — Пуліхава, Чырвоны Бор, Копішча, Ратамка, Каменная Горка, Магілёўская шаша, Даўгінаўскі тракт, Грушаўка, Багдановіча, Лошыца, Тарасава, Ждановічы, Пярэспа, Скарыны, «Рыга». І гэта толькі тыя месцы, пра якія вядома рэдакцыі.\nВідэа з ланцугамі салідарнасці — у нашым тэлеграм-канале:\nЯк пазней адсправаздачыцца МУС, агулам у сталіцы было затрымана каля 100 чалавек. Вечарам у спісах валанцёраў значылася больш за 140 прозвішчаў.\nВялікі ланцуг сабраўся на праспекце Пераможцаў у «Лебядзіным», калі людзі разышліся, у суседніх дварах з'явіліся сілавікі.


Матэрыялы з тэгам «Чарнобыль» (старонка 7) | Новы Час\nБрэст +29℃ +25℃ +19℃ +26℃\nГродна +30℃ +21℃ +18℃ +25℃\nПаменшылася колькасць лясоў з радыеактыўным забруджваннем\nУ першым паўгоддзі плошча лясоў, аднесеных да зон радыеактыўнага забруджання, паменшылася на 29,8 тыс. га, ці 2,1%, паведамляе УП "Беллесахова".\nБеларусь прапануе Украіне дапамогу ў рэабілітацыі Чарнобыльскай зоны\nБеларусь прапануе Украіне дапамогу ў рэабілітацыі трыццацікіламетровай зоны Чарнобыльскай атамнай электрастанцыі. Адпаведную прапанову атрымала Дзяржаўная інспекцыя ядзернага рэгулявання.\nНа месцы пажара ў Чарнобыльскай пушчы застаюцца ачагі тлення\nРадыяцыйны фон пры гэтым не змяніўся.\nУ Кіеўскай вобласці гараць прыкладна 270 га лесу паблізу Чарнобыля. Гарыць у тым ліку лес на тэрыторыі зоны адчужэння — гэта населеныя пункты Іванкоў і Чарнобыль.\nЧарнобыльскі шлях (фотарэпартаж)\nСёння, 26 красавіка, Мінску адбыўся традыцыйны, дазволены ўладамі "Чарнобыльскі шлях–2015". Акцыя прайшла мірна.\nЧарнобыльскі шлях–2015 (анлайн)\nЗараз у Мінску адбываецца "Чарнобыльскі шлях", збор удзельнікаў быў традыцыйна прызначаны на 14.00 – 14.30 каля кінатэатра Кастрычнік (ст. метро Акадэмія навук).\nПершыя дні пасля аварыі на ЧАЭС: «Піце, дзеці, рошчыну люголю — гэта савецкая Coca-Cola»\nСёння — чарговая гадавіна чарнобыльскай катастрофы\nПраз 29 гадоў пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС, найбуйнейшай тэхнагеннай катастрофы ў гісторыі чалавецтва, на забруджаных тэрыторыях Беларусі працягваюць жыць людзі. Паводле звестак Белстата, гэта больш як 12% насельніцтва краіны.\nДакументальны фільм «Радыёактыўныя ваўкі» — пра прыроду пасля ядравай катастрофы\nЧарнобыль — месца, дзе адбылася найгоршая ў гісторыі чалавецтва тэхнагенная катастрофа. Пра зону адчужэння распавядае прэм'ерны дакументальны фільм «Радыеактыўныя ваўкі» на «Белсаце».\n…Калі проста ўехаць за калючы дрот з надпісам “забароненая зона”, насцярожана аглядаючы похапкам зваленыя дзесяцігоддзі таму кавалкі арматуры, абгарэлыя шкілеты дамоў, здзічэлую прыроду з рэдкімі, засохлымі дрэвамі, якіх, здаецца ўжо ніколі не пакалыша ветрык — першае, што агалошвае, уціскае цябе ў зямлю — магільны спакой.\n«Вялікая трагедыя. Трэба заўсёды памятаць пра яе». Мінчукі пра «Чарнобыльскі шлях» (відэа)\nЦі ведаюць мінчукі пра заўтрашні «Чарнобыльскі шлях» і ці варта апазіцыі арганізоўваць такія акцыі? З гэткім пытаннем здымачная група «Белсату» выйшла на сталічныя вуліцы.\nВёска Галоўчыцы праз 29 гадоў пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС\n29 гадоў таму выбухнуў Чарнобыль. За прамінулы час тысячы беларускіх сем’яў з Гомельшчыны, Магілёўшчыны, Берасцейшчыны вымушаныя былі праз радыяцыйную забруджанасць пакінуць свае родныя мясціны.\n«Не — расійскай ядзернай пагрозе!» — галоўны лозунг Чарнобыльскага шляху\nЗаўтра ў Мінску пройдзе традыцыйнае шэсце «Чарнобыльскі шлях». Збор удзельнікаў прызначаны на 14 гадзіну каля кінатэатру «Кастрычнік».\nЗ таго дня, як выбухнуў Чарнобыль, прайшло амаль 30 гадоў. Але, як сведчаць навукоўцы, праблемаў з часам не паменела. А ў выніку гаспадарчай дзейнасці на забруджаных тэрыторыях і будаўніцтва АЭС у Беларусі іх яшчэ і пабольшае.\nПамёр вялікі беларус. 28 студзеня сышоў у лепшы свет Генадзь Грушавы. Ён пакінуў свайму сябру Марату Гаравому (журналісту “Новага часу”) свой запавет беларускаму грамадству. Запавет Генадзь Грушавы прасіў апублікаваць пасля свайго сыходу.\n10 студзеня — 75 гадоў з дня народзінаў выбітнага беларускага навукоўцы і грамадскага дзеяча, аднаго з заснавальнікаў і лідараў айчыннага постчарнобыльскага руху Івана Нікітчанкі (10.01.1939, вёска Горыцы Пагарскага раёна Бранскай вобласці Расіі — 20.11.2010).


Весткi з рэгiёнаў\nЧым жывуць рэгiёны...\n«Акно» да берагоў Нявы\nБольшасць прадпрыемстваў спажыўкааперацыi ўжо даўно праклалi шляхi-дарогi да Масквы. Зразумела, што ў Белакаменнай для ўсiх месца знойдзецца. Але чаму б не пашукаць iншыя адрасы i рынкi гандлю папулярнымi беларускiмi таварамi? Вiцебскiя кааператары вырашылi заявiць пра сябе i ў паўночнай расiйскай сталiцы. Сёлетнiм летам разам з iншымi прадпрыемствамi Белкаапсаюза яны прынялi ўдзел у ярмарцы ў г. Гатчына Ленiнградскай вобласцi. Гонар там прадстаўляць Вiцебшчыну мелi Полацкая унiверсальная база, Шаркаўшчынскi кансервава-гароднiнасушыльны завод i тры райпо — Глыбоцкае, Талачынскае i Верхнядзвiнскае.\nПрэзентацыя беларускiх кааператараў прайшла з трыумфам. Як i масквiчы, ленiнградцы проста ў захапленнi ад асартыменту, натуральнага зместу i выдатнай якасцi нашай прадукцыi, якая i па кошце задавальняе пакупнiкоў з любым кашальком. У прыватнасцi, верхнядзвiнскiя калегi атрымалi зялёнае святло за адмысловыя мясныя i кандытарскiя вырабы, за шырокi выбар агароднiны. Многiя пакупнiкi на месцы спрабавалi вараныя i вэнджаныя каўбасы, шашлыкi, пасля чаго загружалi сумкi ды пакеты беларускiм фаршам, выразкамi i свежанiнай. Запрашалi прыязджаць часцей, i ўжо не толькi з летнiмi, а i з восеньскiмi таварамi.\nПа жаданнi пакупнiка\nКалi заходзiш у магазiн «Унiверсам» Бешанковiцкага раённага спажыўтаварыства, адразу забываеш, што знаходзiшся ў невялiкiм райцэнтры. Асартымент тавараў у iм не горшы за сталiчны. Ад шырокага выбару мясных i каўбасных далiкатэсаў вочы разбягаюцца. Асаблiвы попыт у насельнiцтва на фiрменную каўбасу «Сялянская» мясцовага цэха паўфабрыкатаў. Штомесяц яе разыходзiцца не меней паўтоны.\nI ўжо нiкога не здзiўляе, што сярод тавараў бакалеi, напояў цi садавiны прапануюцца ў асартыменце замарожаныя мясцовыя журавiны, бруснiцы i чарнiцы. А яшчэ прыемна, што мясцовае насельнiцтва поўнасцю забяспечваецца хлебабулачнымi вырабамi хлебазавода райспажыўтаварыства. I нават па жаданнi пакупнiка першы на стале прадукт прадаецца, як кажуць, з полымя, з жару. Прычым такi сервiс круглагадовы — без мiжсезоння.\nШчодры гэты год на дары прыродныя. Расонскiя нарыхтоўшчыкi яшчэ ў лiпенi закупiлi на мiжсезонне ўсялякай сыравiны на 378 мiльёнаў рублёў i выканалi нарыхтоўчы тавараабарот на 109,1 працэнта. Больш за леташняе закладзена ў сховiшчы агуркоў, чарнiц, парэчак, садовых i дзiкiх сунiц. Цяпер у разгары яблычны i грыбны збор. У райспажыўтаварыстве распрацаваны ўмовы спаборнiцтва i заахвочвання лепшых па продажы дзiкарослых ягад, грыбоў i садавiны. Акрамя разлiку за здадзеную сыравiну, уладальнiкi першага месца атрымаюць прэмii ў памеры 5 базавых велiчынь, за другое — дзве з паловай i за трэцяе — паўтары базавыя велiчынi.\nУсяго на Расоншчыне дары прыроды i з уласных падворкаў прымаюць 44 магазiны. I хаця планы нарыхтовак напружаныя, амаль усе прадпрыемствы кааперацыi iдуць з апярэджаннем мiнулагоднiх паказчыкаў. Трошкi засмучае, праўда, што працягвае скарачацца колькасць жыўнасцi ў асабiстых падсобных гаспадарках. Тлумачэнне таму ёсць аб’ектыўнае: скарачаецца i колькасць вясковага працаздольнага насельнiцтва. Тым не менш за восем месяцаў толькi буйной рагатай жывёлы прынята ад вяскоўцаў звыш 20 тон. Але самы забой жывёлы чакаецца з наступленнем халадоў, i тады нарыхтоўкi мясной сыравiны ўзрастуць. А калi жыўнасць здаецца ў жывой вазе, то кiраўнiцтва райпо выдзяляе свой транспарт для яго адгрузкi i дастаўкi.


1800 сутак і амаль 190000 рублёў штрафаў з пачатку выбарчай кампаніі. Суды працягваюцца Дапоўнена\nhttps://spring96.org/be/news/98019 2020 2020-07-02T15:23:50+0300 2020-07-02T15:23:50+0300 2020-07-02T18:29:46+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/aranovich.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nПа дадзеных праваабаронцаў "Вясны", з пачатку бягучай выбарчай кампаніі 125 чалавек атрымалі агулам 1800 сутак арышту па адміністрацыйных артыкулах, выкарыстаных у мэтах палітычнага пераследу. 246 чалавек атрымалі штрафы агульным памерам амаль у 190000 рублёў. Праваабаронцам вядома як мінімум пра 680 выпадкаў адвольных затрыманняў, якія адбыліся ў перыяд з 6 траўня па 1 ліпеня.\nСуды над удзельнікамі перадвыбарчых пікетаў і акцый салідарнасці дагэтуль не спыняюцца. Другога ліпеня яны праходзяць у Гродне і Жлобіне.\nУ Гродне працягваюць судзіць фігурантаў “справы Ціханоўскага”\nУ Гародні ў будынку абласнога суда працягваюць разглядацца адміністрацыйныя справы затрыманых падчас пікету 29 траўня разам з Сяргеем Ціханоўскім фігурантаў крымінальнай справы па арт. 342 КК. Гэта палітвязні Вяргілій Ушак, Аляксандр Арановіч і Арцём Сакаў. Пратаколы на іх складзены за той жа інцыдэнт 29 траўня – за які і ўзбуджана крымінальная справа.\nПершым разглядалася справа Вяргілія Ушака. На яго складзены два пратаколы пра нібыта адміністрацыйныя правапарушэнні - паводле артыкулаў 17.1 (хуліганства) і 23.4 (непадпарадкаванне супрацоўнікам міліцыі). Працэс вяла суддзя Ленінскага раённага суда Наталля Козел. На працэсе выступілі як сведкі службоўцы АМАПу Павел Конан, Дзяніс Серада і Сяргей Рынко.\nСуд над Вяргіліем Ушаком\nУ вынік суддзя Наталля Козел засудзіла Вяргілія Ушака агулам да 7 сутак адміністрацыйнага арышту (17.1 - 3 сутак, 23.4 - 4 сутак).\nПа такіх жа артыкулах другі палітвязень Аляксандр Арановіч атрымаў 10 сутак арышту (17.1 - 4 сутак, 23.4 - 6 сутак). Рашэнне вынесла тая ж суддзя.\nСуд над Аляксандрам Арановічам\nПасля абеду пачала разглядацца адміністрацыйная справа аператара “Краіны для жыцця” Арцёма Сакава. На яго складзены пратакол па артыкуле 17.1 КаАП (дробнае хуліганства). Сведкамі выступаюць міліцыянты Раман Мацкевіч і Сяргей Біліда.\nПрадстаўнік органа, які вядзе адміністрацыйны працэс, не мог назваць дакладную дату і абставіны затрымання Сакава (яго затрымлівалі 31 траўня).\nАдвакат звяртае ўвагу на тое, што пратакол складзены сёмага чэрвеня, а прывезлі яго Сакаву ў Мінск толькі 12-га. Сакава па ім ніхто не апытваў, ён сваіх тлумачэнняў не даваў.\nПершы сведка супрацоўнік АМАПу Раман Мацкевіч. Ён не памятае, ва што быў апрануты Сакаў, відэарэгістратар ніхто не глядзеў. Ён і іншы сведка Біліда не могуць узгадаць, якой "нецэнзурнай лаянкай" лаяўся пры затрыманні Арцём Сакаў.\nАдвакат звярнуў увагу на парушэнні правоў Арцёма Сакаў, супярэчнасці ў паказанняў сведак, заявіў пра абсалютную недаказанасць віны Сакава і папрасіў спыніць справу. Але суддзя Руслан Гурын прысудзіў яму 5 сутак адміністрацыйнага арышту.\nУ апошнія тры дні таксама былі асуджана на "суткі" іншыя фігуранты "справы Ціханоўскага" - Уладзімір Кніга, Яўген Разнічэнка, Васіль Баброўскі, Уладзімір Навумік, Зміцер Фурманаў і сам Сяргей Ціханоўскі.\n9 фігурантаў "справы Ціханоўскага", уключаючы самога Сяргея Ціханоўскага, атрымалі дадатковыя суткі. Судовыя пасяджэнні па адміністрацыйных справах праходзілі над імі 29, 30 чэрвеня, а таксама 1 і 2 ліпеня ў Гродзенскім абласным судзе на выязным пасяджэнні суда Ленінскага раёна горада Гродна.\nСуды ў Жлобіне за тое, што “пляскалі ў далоні”\nУ дачыненні да Святланы Зыль і жыхара вёскі Стрэшын Віталя Грыцкова склалі пратаколы аб адміністратыўным правапарушэнні за нібыта ўдзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве (мітінгу) згодна з арт.23.34 КаАП. Святлану і Віталя вінавацяць у тым, што яны стаялі ўвечары 19 чэрвеня на плошчы “Вызваліцеляў” і пляскалі ў далоні.\nСуд над Святланай Зыль і Віталём Грыцковым адбудзецца 2 ліпеня ў 14.30 і 15.30.\nСуддзя Зоя Балаболава аштрафавала на 10 базавых велічынь (270 рублёў) Дзмітрыя Рыжычэнку за ўдзел у "Ланцугу салідарнасці" 19 чэрвеня.\n02.07.2020 Тэгі: суды, адміністратыўны перасьлед


"Мы заклікаем дзейнічаць. А тыя, хто хоча праводзіць круглыя сталы з Макеем – хай праводзяць"\n21 сакавік 2011, 16:04\nАпублікаваны Маніфэст групы палітыкаў аб негвалтоўным супраціве нелегітымнай уладзе і актыўным грамадзянскім супрацьстаяньні ўсім дзяржаўным інстытутам камэнтуе адзін зь ягоных аўтараў – палітык Віктар Івашкевіч.\nЦыганкоў: Пад вашым Маніфэстам пакуль падпісалася толькі некалькі асобаў? Ці азначае гэта, што іншыя не пажадалі падпісвацца, ці дакумэнт адкрыты для падпісаньня?\nІвашкевіч: У прынцыпе, гэта спроба ў фармаце дыскусіі, што цяпер вядзецца пра стратэгію дэмакратычных сілаў, сфармуляваць больш ясна сваю пазыцыю. Заўсёды, калі зьбіраецца шмат людзей, што шукаюць фармулёўкі, якія б задаволілі усіх, - вельмі цяжка нарадзіць нейкі агульны кампрамісны варыянт. Каб быў зразумелы наш падыход, мы і апублікавалі гэты артыкул.\nЦыганкоў: Ці можна сказаць, што Маніфэст – ваш адказ на дакумэнт, які называецца "Стратэгія 2012"? Станіслаў Шушкевіч падчас онлайн-канфэрэнцыі на Радыё Свабода ўжо нэгатыўна выказваўся пра "Стратэгію 2012". Ці ёсьць ваш Маніфэст альтэрнатыўным дакумэнтам?\nІвашкевіч: У "Стратэгіі 2012" зусім не растлумачваецца пазыцыя наконт сытуацыі з палітвязьнямі і ўмовамі дыялёгу, якія павінны быць, каб гэты дыялёг адбыўся. Усе разумеюць, што ўлады сядуць за стол перамоваў з апазыцыяй, толькі калі будуць змушаныя да гэтага. Мэханізм гэтага змушэньня у "Стратэгіі 2012" якраз не агучаны.\nУ суботу, 19 сакавіка, я браў удзел у запісе перадачы на Белсаце, і там намесьнік старшыні руху "За свабоду" Юрась Губарэвіч, які ёсьць прыхільнікам "Стратэгіі 2012", заявіў, што ўдзел у парлямэнцкіх выбарах і дыялёг з рэжымам ніяк не зьвязаны з наяўнасьцю палітвязьняў. І калі вядучы перапытаўся, ці азначае гэта, што вы можаце пайсьці на парлямэнцкія выбары ў той час, калі палітвязьні будуць сядзець, то Губарэвіч адказаў "Так".\nГэты момант найбольш прынцыповы. Я не ўяўляю сябе, як магчыма аб'яднаць пазыцыю "удзел у парлямэнцкіх выбарах пры наяўнасьці палітвязьняў" з пазыцыяй "удзел у выбарах магчымы толькі пасьля вызваленьня палітвязьняў". І другое пытаньне – як жа ўлады прымусіць пайсьці на дыялёг. Вось мы і прапаноўваем мэханізм прымусу, які розным людзям дазваляе абраць розныя формы – ад пасіўных (не падпісвацца на дзяржаўныя выданьні) да актыўных – выхад на несанкцыянаваныя акцыі.\nЦыганкоў: Крытыкі ўжо сказалі ці яшчэ скажуць, што такое спадзяваньне на масавы чын людзей, на тое, што сотні тысячаў будуць дзейнічаць – наіўнае і рамантычнае…\nІвашкевіч: Сотні тысячаў ужо дзейнічаюць у гэтым накірунку, скупляючы валюту, хаця кіраўнікі дзяржавы заклікаюць гэта не рабіць. Пачынаецца кампанія "Стоп-бэнзін", дзе людзі выступаюць супраць падаражаньня бэнзіну. У гэтым сэнсе наша прапанова не выйшла з космасу, а абапіраецца на тыя працэсы, якія ўжо ідуць у грамадзтве.\nБолей фантастычнымі, я лічу, ёсьць стратэгіі, заснаваныя на тым, што рэжым пойдзе на дыялёг з апазыцыяй, працягваючы рэпрэсіі.\nЦыганкоў: Ці азначае зьяўленьне вашага звароту, што апазыцыя дэ-факта дзеліцца на дзьве часткі -- больш радыкальную, бескампрамісную, і "дыялёгавую"?\nІвашкевіч: Паміж намі няма такога радыкальнага ўзаемаадмаўленьня. Бо тыя, хто выступае за дыялёг, прызнаюць, што ўладу трэба да гэтага прымушаць. Хто гатовы займацца працай па прымушэньні ўлады – будзе гэтым займацца. Хто хоча ісьці дамаўляцца з рэжымам, угаворваць яго зрабіць саступкі – хай ідзе.\nРазмовы пра пошук адзінай стратэгіі трэба пераводзіць у актыўныя дзеяньні. Наша прапанова дае магчымасьць дзейнічаць. А тыя, хто хоча праводзіць круглыя сталы з Макеем – хай паспрабуюць правесьці і запрасіць Макея. Пакуль што ім нават памяшканьня не даюць.


Што трэба для самаробнага паяльніка на 12 вольт - Блог пра інструменты\nСамаробны паяльнік на 12 вольт - неабходны інструмент сучаснай радыёэлектронікі ў хатнім ужытку. З яго дапамогай можна хутка злітаваць мікрасхемы, дэталі мікранавушнікам, ручных электронных гадзін, паправіць зарадку для тэлефона. Многія радыёаматары аддаюць перавагу рабіць электрапаяльніка сваімі рукамі. Гэтая праца эканоміць грошы і не дае забыцца школьны курс фізікі.\nСхема прылады самаробнага паяльніка з пліты.\nДля вырабу паяльніка шмат матэрыялу не спатрэбіцца, і яго можна лёгка знайсці ў сябе дома. Гэта медны дрот для вырабу непасрэдна спайваюць асновы, медная фальга, бляшаная трубка (для кажуха) і нихромовая дрот, дзяржальня (пажадана пластмасавая), электрашнур ў тэрмаўстойлівай ізаляцыі, сілікатны клей, тальк для электраізаляцыйныя масы.\nЧасам цяжка знайсці медную фальгу. Можна скарыстацца фальгіраваны стеклотекстолитом. Яго часта ўжываюць пры вырабе друкаваных схем і плат. Калі такія дома адсутнічаюць, можна звярнуцца ў краму і за 200 рублёў набыць неабходны матэрыял. Каб атрымаць адзін ліст меднай фальгі, трэба нагрэць стеклотекстолит пры дапамозе звычайнага праса і, падзяліўшы яго на тонкія пласціны, пацягнуць за куток, наматаць на круглую палачку.\nАсноўным элементам з'яўляецца трансфарматар 220/12 вольт, праз які паяльнік будзе атрымліваць энергію ад электрасеткі. Часта выкарыстоўваюць ТВК-11ОЛ. Яго можна знайсці ў старых лямпавых тэлевізарах.\nНеабходныя наступныя прылады:\nпласціны або дошчачкі для абмазвання клеевой масай;\nпліта (электра-або газавая);\nЭтапы зборкі паяльніка\nМедны дрот, якую вы набылі, паслужыць джалам микропаяльника. Спатрэбіцца ўсяго 50 мм. Яе трэба завастрыць ў выглядзе двухгранныя кута з аднаго боку і абавязкова залудить грані. Гатовае джала будзе знаходзіцца ўнутры награвальнага элемента.\nДругім этапам вырабу микропаяльника будзе падрыхтоўка спецыяльнай электраізаляцыйныя масы. Для гэтага змяшайце тальк і вадкае шкло (сілікатны клей). З дапамогай дошчачкі ці пінцэта нанёс ізаляцыю на цыліндрычную паверхню, перыядычна пасыпаючы талькам, каб маса не прыліпала да рук.\nМедную фальгу згарніце ў трубачку даўжынёй каля 35 мм. Гэта і будзе падстава награвальнага элемента. З аднаго боку з-пад трубкі будзе відаць джала паяльніка. Гэтую трубку неабходна пакрыць ізаляцыйнай масай, як і ў першым выпадку. Сырую масу, якую вы нанеслі, трэба прасушыць над плітой да поўнага застывання. Цяпер на гатовае падстава можна наматаць нихромовую дрот, зрабіўшы спіраль. Яе даўжыня не павінна перавышаць 350 мм. Укладваць віткі трэба акуратна і вельмі блізка адзін да аднаго, пры гэтым верхні і ніжні канцы дроту (ад 30 да 60 мм) пакідаюць як высновы. Дадзеную канструкцыю яшчэ раз пакрываюць сумессю электраізаляцыі і прасушваюць над плітой.\nСхема зборкі паяльніка з рэзістара.\nЦяпер заворотной канец дроту трэба адхіліць назад, шчыльна прыціснуць яго да паверхні трубкі і паўтарыць нанясенне масы трэці раз. Толькі пасля гэтага награвальны элемент паяльніка можна лічыць цалкам гатовым да ўжывання.\nДрот, якая выступае з-пад награвальнага элемента, павінна быць пакрыта электраізаляцыйныя масай. Пры гэтым трэба мець шмат трывання і, кожны раз наносячы масу, не забываць правяраць якасць выкананых дзеянняў.\nКалі падстава цалкам пакрыта ізаляцыяй, можна прыступаць да зборкі микропаяльника. Злучаем канцы нихромового нагревателя з ручкай. Для гэтага праз ўнутраную пластмасавую паражніну працягваем электрашнур ў тэрмаўстойлівай ізаляцыі. Аголеныя месцы трэба ізаляваць масай і прасушыць. Пасля гэтага апранаем на награвальнік ахоўны бляшаны кажух і злучаем яго з дзяржальняй. Микропаяльник гатовы да ўжывання.\nСамаробны паяльнік з рэзістара\nРадыёаматары часта выкарыстоўваюць самыя незвычайныя падручныя сродкі для вырабу розных інструментаў. Прастата, надзейнасць, зручнасць у працы - вось тэхнічныя характарыстыкі микропаяльника, зробленага сваімі рукамі.\nЯк і ў папярэднім варыянце, для вырабу паяльніка спатрэбяцца медны і сталёвая дроту і двухбаковы тэксталіт.\nНовымі элементамі будуць шарыкавая ручка (для вырабу корпуса) і рэзістар МЛТ-0,5, які мае супраціў 5-10 ым.\nПачынаем працу з вырабу награвальнага элемента. З дапамогай скальпеля ці наждачнай паперы выдаліце фарбу з рэзістара. Для гэтага падключыце яго да рэгуляваным крыніцы харчавання. Пасля дбайнай ачысткі ад фарбы выдаліце адну з ног рэзістара, а іншую выкарыстоўвайце ў якасці крапяжу і токовода. У той частцы рэзістара, дзе была выдаленая нага, трэба прасвідраваць адтуліну дыяметрам у 1 мм для ўстаноўкі джала паяльніка. Пасля гэтага раззенкуйте адтуліну свердзелам большага дыяметра так, каб джала паяльніка не датыкалася з кубачкам. З дапамогай надфіль трэба зрабіць яшчэ адзін прапіў круглай формы для мацавання токовода на глыбіню 2/3 ад таўшчыні.\nТоковод можна зрабіць з добра лудящейся спружынкі, колцы якой павінны шчыльна апранацца на кубак.\nНаступным этапам работы з'яўляецца выраб платы з тэксталіту. Яна мае шырокую частку для припаивания токовода і рассейвання цяпла, сярэднюю - для корпуса ручкі, вузкую - для мацавання правадкоў і кембрика.\nПасля гэтых аперацый можна прыступаць да зборкі. Токовод з спружынкі трэба надзець на пярэднюю кубачак. Тоководы прылітоўваецца да плаце з тэксталіту. Усталёўваюць джала микропаяльника з меднага дроту, папярэдне апрануўшы яго ў кавалачак керамікі або лушчака, для таго каб не было доступу току. Зараз да плаце застаецца прылітаваць провада (пажадана МГТФ). У якасці элемента харчавання выкарыстоўваюць рэгуляваны БП1А, 0-15В. Микропаяльник гатовы да ўжывання.\nТэхналогія пайкі самаробным микропаяльником нічым не адрозніваецца ад таго, які вы набылі ў краме. З дапамогай яго можна выконваць нават мініяцюрныя паяння. Ён вельмі зручны і не патрабуе вялікіх уменняў для зборкі.\nСледующаяЯк вырабіць самаробны снегоуборщик з бензапілы