Прагрэс у галіне тэхнікі за кароткі час вельмі змяніў наш свет. Многія паняцці, якія былі ў ходу яшчэ сто гадоў таму, сёння з'яўляюцца здабыткам мінулага. Напрыклад, на пытанне: «Хто вышэйшы - граф ці князь?» Нашы продкі адказалі б, не задумваючыся.\nТым не менш многіх з нас ён можа паставіць у тупік. Сапраўды, жыхарам XXI стагоддзя няхітра заблытацца ў дваранскіх тытулах, і тым больш растлумачыць, чым адрозніваецца князь ад графа.\nЗ'яўленне саслоўнага дваранства\nСацыяльная структура сярэднявечнага грамадства была дакладна рэгламентавана. Кожны чалавек ад нараджэння займаў у ёй пэўную прыступку, і пераход з аднаго саслоўя ў другое быў практычна немагчымы. Тады ж, у Сярэднія стагоддзя, склалася грамадская іерархія, якая рэгулявала ўклад жыцця і адносіны ўнутры саслоўяў.\nДваранства з'явілася ў Еўропе ў працэсе станаўлення феадалізму, калі наспела неабходнасць ўпарадкаваць адносіны паміж сюзерэнамі і іх васаламі. У абавязкі апошніх ўваходзіла абарона інтарэсаў і жыцця феадала, ад якога яны атрымалі ў валоданьне лён. Такім чынам, сярэднявечны дваранін - гэта воін, гатовы па клічы сюзерэна далучыцца да яго войска.\nЗ цягам часу змяняліся эканамічныя адносіны ў грамадстве, а з імі і ролю дваранскага саслоўя. Напрыклад, граф - тытул, які абазначаў ў перыяд ранняга Сярэднявечча буйнога феадальнага правіцеля, які размяшчаўся поўнасцю ўлады ў сваім графстве. Аднак пасля адукацыі цэнтралізаваных дзяржаў ўладанне ім паказвала ўсяго толькі на прыналежнасць да вышэйшага дваранству - арыстакратыі.\nТытулаваныя дваране сярэднявечнай Еўропы\nЯк ужо адзначалася, кожнае саслоўе мела строгую іерархічную структуру. Так, дваранства падзялялася на скардзіліся і радавое, а таксама на тытулаваных i не мае тытулаў. Апошняя група ва ўсіх краінах была самай шматлікай.\nСацыяльная прыналежнасць родавых дваран вызначалася самім фактам нараджэння ў дваранскай сям'і, у той час як скардзіліся станавіліся часткай прывілеяванага саслоўя дзякуючы асабістым заслугам або бездакорнай дзяржаўнай службе.\nТытулаваныя дваране знаходзіліся на самай вяршыні іерархічнай піраміды, саступаючы ў радавітасці толькі манархам і членам каралеўскай сям'і. Прынцы, герцагі, графы, маркізы, бароны, віконт складалі феадальную арыстакратыю ў сярэднявечнай Заходняй Еўропе.\nА вось князь - тытул, які ў асноўным выкарыстоўвала высакароднае саслоўе ў славянскіх дзяржавах. Па значнасці ён адпавядаў заходнееўрапейскаму прынцу або герцагу.\nПаходжанне дваранскіх тытулаў\nЗа даўнасцю гадоў сёння немагчыма з упэўненасцю сказаць, калі і як з'явіліся ганаровыя званні дваран. Дапусцім, граф - тытул, які даследчыкі звязваюць з лацінскім словам comes. Так у позняй Рымскай імперыі называліся вышэйшыя дзяржаўныя саноўнікі. Сёння ў раманскіх мовах гэты тытул пішацца як conte (італьянскі), conde (іспанскі) і comte (французская).\nПлямёны франкаў ў перыяд ранняга Сярэднявечча графамі называлі кіраўнікоў сельскай абшчыны. Праз некалькі стагоддзяў, пры каралю Карле лысым, іх валодання і тытул разам з правам кіравання пачалі перадавацца ў спадчыну.\nСлавянскія князі першапачаткова былі кіраўнікамі плямёнаў, і толькі па сканчэнні стагоддзяў гэта ганаровае званне стала асацыявацца з родамі, якія кіравалі пэўнай тэрыторыяй, якія мелі права на княжанне, якая перадаецца па спадчыне.\nТакім чынам, можна заўважыць нешта агульнае ў тытулах «князь» і «граф». Розніца першапачаткова была хутчэй геаграфічнай. У Заходняй Еўропе ўжывалася слова граф, а ва Усходняй і Цэнтральнай - князь. Толькі з часам гэтыя тытулы набылі іншую сэнсавую нагрузку.\nПятроўская Табель аб рангах\nРускае дваранства сфарміравалася ў XII стагоддзі на базе дваровых людзей, якія складаліся на службе ў баяраў або ўдзельных князёў. Яны выконвалі розныя судовыя і адміністрацыйныя функцыі разам з абавязкам несці ваенную службу ў княжым войску.\nПётр I у рамках барацьбы з радавой баярскай арыстакратыяй ўвёў ва ўжытак новыя дваранскія тытулы, запазычаныя з краін Заходняй Еўропы. Так, у XVIII стагоддзі ў Расіі разам з князямі з'явіліся графы і бароны. Гэтыя і іншыя новаўвядзенні былі зафіксаваныя ў Табелі аб рангах - пераліку грамадзянскіх, прыдворных і ваенных чыноў.\nПрайшло некаторы час, пакуль падданыя расійскага самадзержца разабраліся ў новай іерархічнай структуры і змаглі зразумець, хто вышэй - граф ці князь. Апошні тытул існаваў на Русі здаўна, і да моманту праўлення Пятра I у Расіі было 47 княжацкіх родаў.\nПятроўскія рэформы паклалі канец арыстакратычнай іерархіі, у аснове якой ляжала радавітасьць. З гэтага часу князямі маглі стаць не толькі нашчадкі Рурыкавічаў і Гедымінавічаў. Узвядзенне ў княжую або графскі годнасць залежала цяпер ад волі імператара.\nПершым у Расіі, яшчэ да прыняцця Табелі аб рангах, тытул графа атрымаў Барыс Шереметев - фельдмаршал і паплечнік Пятра Вялікага. Аднак не ўсе пераемнікі цара-рэфарматара шчодра даравалі новыя тытулы. Кацярына II ўзводзіла ў графскі годнасць галоўным чынам сваіх фаварытаў.\nДа новага тытулу прыкладалася і пэўны зварот: ваша сіяцельства, ваша высокаблагароддзе. Характэрна, што князі ў XVIII ст. яшчэ не карысталіся такой прывілеем. Па гэтай прычыне на пытанне: «Хто вышэйшы - граф ці князь?» Рускі дваранін у той час, хутчэй за ўсё, адказаў бы: «Граф». У наступным стагоддзі гэты тытул атрымлівалі ў асноўным міністры або тыя, хто да гэтага быў узнагароджаны ордэнам Андрэя Першазванага.\nЧым адрозніваецца князь ад графа\nУ XIX стагоддзі імператары ўжо не скупіліся на новыя падараванні. Таму да канца стагоддзя ў Расіі налічвалася 310 графскіх родаў і 250 княжых. У выключных выпадках аднаму двараніну дазвалялася мець некалькі тытулаў. Напрыклад, Сувораў А. В. за неацэнныя заслугі перад Айчынай быў узведзены як у графскі, так і ў княжую годнасць.\nДык вось, хто вышэй - граф ці князь? Кажучы коратка, уладальнікі апошняга тытула стаялі на іерархічнай лесвіцы на прыступку вышэй. Князем мог стаць толькі той, хто да гэтага ўжо быў узведзены ў графскую годнасць.\nТакое становішча рэчаў было характэрна не толькі для расійскага дваранства. Як згадвалася вышэй, у Заходняй Еўропе княжаму звання адпавядаў тытул герцага або прынца, якія займалі найвышэйшую прыступку на арыстакратычнай лесвіцы.\nРохус Міш - апошні сьведка смерці Гітлера\nПлошчу Цяньаньмэнь, 1989: падзеі ў Кітаі\nГатэль Crystal Cyrene 4 * (ex. Sol Cyrene Hotel), Шарм-Эль-Шэйх. Водгукі і фота турыстаў\n«Астаксантин» - што гэта? БАД «Астаксантин»: водгукі лекараў і супрацьпаказанні\nНадзейныя і недарагія джыпы: агляд, параўнанне канкурэнтаў і водгукі аб вытворцах\nАсноўныя плюсы і мінусы вінілавых падлог\nМультымедыйная сістэма для аўто: галоўныя функцыі


ЦІКАВА, КАЛІ БУДУЦЬ ГАБРЭЙСКІЯ СВЯТЫ 2015-16? - ІУДАІЗМ - 2022\nГэты каляндар утрымлівае даты грыгарыянскага календара 2015-16 гг. Для ўсіх яўрэйскіх святаў, прысвечаных габрэйскаму календару 5776 года, уключаючы святы і дні жалобы. У адпаведнасці з яўрэйскім календаром даты 2015 года пачынаюцца з\nКанікулы пачынаюцца на заходзе сонца ўвечары да пералічаных дат. Даты тлустым шрыфтам адлюстроўваюць дні з абмежаваннямі, падобныя да Шабату (напрыклад, з забаронамі на працу, распальванне агню і г.д.). 5776 год - гэта высакосны год, пра які можна даведацца больш пад графікам, як разлічваецца габрэйскі каляндар.\nГабрэйскае свята Дата\nНовы год 14-15 верасня 2015 года\nПост сёмага месяца 16 верасня 2015 года\nДзень адкуплення 23 верасня 2015 года\n28-29 верасня 2015 года\n30 верасня-4 кастрычніка 2015 года\nШэміні Ацэрэ 5 кастрычніка 2015 года\nДзень святкавання Торы 6 кастрычніка 2015 года\nФестываль агеньчыкаў 7-14 снежня 2015 года\nХуткая памяць аблогі Іерусаліма 22 снежня 2015 года\nНовы год для дрэў 25 студзеня 2016 года\n23 сакавіка 2016 года\nПурым 24 сакавіка 2016 года\nПурым святкавалі ў Ерусаліме 25 сакавіка 2016 года\nПост Першых Народжаных 22 красавіка 2016 года\n23-24 красавіка 2016 года\n25-28 красавіка 2016 года\n29-30 красавіка 2016 года\nДзень памяці Халакосту 5 мая 2016 года\nДзень памяці Ізраіля 11 мая 2016 года\nДзень незалежнасці Ізраіля 12 мая 2016 года\nДругая Пасха, праз месяц пасля Песаха 22 мая 2016 года\n33-ы дзень пры падліку Омера\nДзень Іерусаліма 5 чэрвеня 2016 года\nПяцідзесятніца / Свята Будкаў 12-13 чэрвеня 2016 года\nХуткая памятная атака на Іерусалім 24 ліпеня 2016 года\nДзевятая з Av 14 жніўня 2016 года\nСвята кахання 19 жніўня 2016 года\nМесяцовы каляндар складаецца з трох рэчаў:\nкручэнне Зямлі па восі (у суткі)\nрэвалюцыя Месяца вакол Зямлі (месяц)\nрэвалюцыя Зямлі вакол Сонца (год)\nУ сярэднім Месяц круціцца вакол Зямлі кожныя 29, 5 дзён, у той час як Зямля круціцца вакол Сонца кожныя 365, 25 дня. Гэта складае 12, 4 месяцовых месяцаў.\nНягледзячы на тое, што грыгарыянскі каляндар адмовіўся ад месяцовых цыклаў на карысць месяцаў 28, 30 ці 31 дня, габрэйскі каляндар прытрымліваецца месяцовага календара. Месяцы вар'іруюцца ад 29 да 30 дзён, каб адпавядаць месячнаму цыкла 29, 5 дня, а гады адпавядаюць месячнаму цыкла 12, 4 месяцаў альбо 12, альбо 13 месяцаў.\nГабрэйскі каляндар уключае розніцу ў год, дадаючы дадатковы месяц. Дадатковы месяц падае каля габрэйскага месяца Адара, у выніку чаго Адар I і Адар II. У гэтым тыпе года Адар II заўсёды з’яўляецца Адар, гэта той самы, у якім Пурым адзначаецца, rec Яржэіць за Адар чытаецца, і ў якім хто-небудзь, які нарадзіўся ў Адары, становіцца a bar or кажан mitzvah.\nГэты тып года вядомы як "цяжарны год", "Шанах Мюбэрэ, альбо проста як" высакосны год ". Ён адбываецца сем разоў у 19-гадовым цыкле на працягу 3-га, 6-га, 8-га, 11-га., 14-ы, 17-ы і 19-ыя гады.\nАкрамя таго, дзень яўрэйскага календара пачынаецца з заходу сонца, а тыдзень завяршаецца Шабатам, які пятніца / субота. Нават гадзіна ў габрэйскім календары ўнікальная і адрозніваецца ад тыповай 60-хвіліннай структуры большасці ноў.\nРэлігійныя Думкі : Кіраўніцтва календара габрэйскага свята 2015-16 © 2019. All Rights Reserved.


Канвертаваць Statuses (SNT) і Уругвайской песа (UYU) : Калькулятар абменнага курсу\nStatus (SNT) і Уругвайской песа (UYU) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Status і Уругвайской песа пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 5 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Status. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Уругвайской песа валюты па змаўчанні. Націсніце на Уругвайской песа або Statuses канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Status гэта валюта, у ні ў адной краіне. Уругвайской песа гэта валюта, у Уругвай (UY, URY). Сімвал SNT можа быць запісаная SNT. Сімвал UYU можа быць запісаная $U. Уругвайской песа дзеліцца на 100 centesimos. Абменнага курсу the Status Апошняе абнаўленне 5 красавік 2020 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу уругвайской песа Апошняе абнаўленне 2 красавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. SNT каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. UYU каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


Міністр замежных справаў Эстоніі заяўляе, што Еўразвяз павінен прымусіць беларускія ўлады паважаць правы чалавека\nhttp://spring96.org/be/news/28102 2009 2009-04-23T17:42:36+0300 2009-04-23T17:42:36+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/urmas_paet_mzs-estonii.jpg\n«Міністр Паэт адзначыў, што задача ЕЗ – прымусіць Менск паважаць правы чалавека ў рэспубліцы і выконваць міжнародныя стандарты ў гэтай сферы. У адваротным выпадку ЕЗ можа за кароткі час аднавіць усе дзейсныя санкцыі ў дачыненні да дзейснага рэжыму», — сказаў ініцыятар правядзення гэтай сустрэчы Яўген Крыштафовіч, старшыня моладзевага аб'яднання «Адкрытая Рэспубліка».\n«Вядома, любыя змены за паўгады не адбываюцца, але, як заўважылі дэпутат Херкель і Крыштафовіч, прынамсі, адмяніць спрэчныя крымінальныя артыкулы Лукашэнка мог за паўгадзіны. Супрацоўніцтва магчымае толькі, калі гэтае супрацоўніцтва ўзаемнае», — лічыць Ігар Случак, беларускі студэнт юрыдычнага факультэта Тартускага ўніверсітэта.\nНагадаем, пасля прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2006 года, якія, на думку ЕЗ, не адпавядалі дэмакратычным нормам, у дачыненні да вышэйшых беларускіх чыноўнікаў былі ўведзеныя санкцыі. У прыватнасці, ім быў забаронены ўезд у краіны Еўрапейскага звяза. Аднак у кастрычніку 2008 года санкцыі былі знятыя.\n7 траўня ў Празе адбудзецца саміт «Усходняга партнёрства», на які быў запрошаны Аляксандр Лукашэнка. Як заявіў кіраўнік МЗС Беларусі Сяргей Мартынаў, Лукашэнка сам прыме ўдзел у саміце і сфармуе чальцоў беларускай дэлегацыі.\n23.04.2009 Тэгі: палітыка, правы чалавека


Фінал IV Нацыянальнага конкурсу прыгажосьці “Міс Беларусь-2004” перанесены на 24 верасьня\n13 ліпень 2004, 18:51\nАльгерд Невяроўскі, Менск Паводле міністра культуры Леаніда Гулякі, гэта зроблена з просьбы саміх удзельніц папярэдніх абласных конкурсных адбораў. Але ў фінал патрапілі толькі пераможцы гэтых кастынгаў. Усе астатнія прэтэндэнткі будуць удзельнічаць у дадатковых конкурсах. Хаця раней гэтыя новыя кастынгі не былі прадугледжаны арганізатарамі.\nПаводле папярэдніх умоваў IV Нацыянальнага конкурсу прыгажосьці “Міс Беларусь-2004”, ягоны фінал павінен быў адбыцца напрыканцы чэрвеня ў менскім палацы Рэспублікі. У траўні прайшлі абласныя й менскі гарадзкі кастынгі, якія вызначылі ўдзельніц фіналу – па тры дзяўчыны з кожнай вобласьці й Менску. Але ў чэрвені фінал так і не адбыўся.\nМіністар культуры Беларусі Леанід Гуляка на прэсавай канфэрэнцыі 13 ліпеня распавёў, што фінал конкурсу перанесены на 24 верасьня з просьбы саміх пераможцаў абласных кастынгаў, шмат хто зь якіх – студэнткі. Цяпер жа арганізатары вырашылі зьмяніць рэглямэнт правядзеньня конкурсу.\n(Гуляка: ) “Вось гэты прамежак часу мы вырашылі выкарыстаць максымальна, каб правесьці дадатковыя адборы ў абласьцёх і горадзе Менску. Каб максымальная колькасьць людзей, максымальная колькасьць нашых дзяўчат маглі прыняць удзел у дадатковых праглядах”.\nУ верасьнёўскім фінале конкурсу прыгажосьці цяпер будуць удзельнічаць толькі пераможцы абласных кастынгаў. Тыя ж дзяўчаты, хто заняў 2 і 3 месцы й меркавалі, што патрапілі ў фінал, цяпер мусяць зноў удзельнічаць у адборачным туры. Усяго ж у фінальным туры будзе ўдзельнічаць 24 прэтэндэнткі.\nПаводле інфармацыі газэты “7 дней”, дадатковыя абласныя конкурсы праводзяцца таму, што некаторыя пераможцы травеньскіх кастынгаў заключылі кантракты з мадэльнымі агенцыямі й выехалі працаваць за мяжу. Міністар культуры гэтую інфармацыю аспрэчыў. Але зазначыў, што ўсе фіналісткі будуць абавязаны заключыць кантракты зь дзяржаўнай установай “Нацыянальная школа прыгажосьці”, якая ёсьць адным з арганізатараў конкурсу. Пераможца нацыянальнага конкурсу будзе выступаць ад Беларусі на конкурсе Міс Эўропа. Таму я задаў міністру Гуляку пытаньне “Ці будуць пры адборы фіналістак неяк абазначаны нацыянальныя асаблівасьці беларускіх прыгажунь?” Вось што ён адказаў:\n(Гуляка: ) “Я лічу, што валодаць беларускай мовай для ўдзелу ў Нацыянальным конкурсе прыгажосьці не абавязкова – гэта ня ёсьць умовай для падачы заяўкі на конкурс, і таксама для фіналісткі. Адна з нацыянальных асаблівасьцяў конкурсу: упершыню будзе паказ-выхад у нацыянальных строях”.\nПакуль ня вызначана сума ўзнагароды, якую атрымае пераможца Нацыянальнага конкурсу “Міс Беларусь-2004”. Але міністар Гуляка паабяцаў: яна будзе ня меншай за тую, што атрымліваюць пераможцы ў іншых краінах Эўропы й сьвету. Спадар міністар таксама выказаў спадзяваньне, што назіраць за фіналам конкурсу будуць Аляксандар Лукашэнка, іншыя высокія дзяржаўныя чыноўнікі, а да таго ж і вядомы мадэльер П’ер Кардэн.\nНа фотаздымку: “Міс Менск – 2004”, Вольга Курышка


Да гэтага часу няма больш цікавай навіны, чым перамога Уладзіміра Зяленскага на выбарах прэзідэнта Украіны. Ён набраў 75% галасоў і стане новым гарантам нашай паўднёвай суседкі.\nСам Зяленскі пракаментаваў сваю перамогу проста: «Усё магчыма». А дакладней, яго словы гучалі так: «Пакуль я яшчэ не прэзідэнт, павінен сказаць як грамадзянін Украіны ўсім краінам, экс-рэспублікам Савецкага Саюза — паглядзіце на нас, усё магчыма».\nПраўда, у тое, што ўсё магчыма, гэтыя экс-рэспублікі Савецкага Саюза пакуль не вераць. Ці самі кпяць з сябе. Вельмі папулярны зараз жарт, калі адзін чалавек выстаўляе ў сеціва навіну: «Ва Украіне ў другім туры Уладзімір Зяленскі перамог Пятра Парашэнку». Пад гэтай навіной каментары: «Патлумачце, што такое „другі тур“ — прашу прабачэння, я з Расіі». «А што, можна два кандыдаты? Выбачаюся, я з Беларусі».\nМой добры сябар з Кіеву пасля першага туру прэзідэнцкіх выбараў, калі Зяленскі выйшаў у фінал прэзідэнцкай гонкі, запытаў мяне: «А што ў вас у Беларусі з моладдзю? Яна паўсюдна такая, як у нас, што галасуе за Зяленскага?» У Зяленскага нібыта не было эканамічнай, палітычнай і знешнепалітычнай праграмы. І, тым не менш, Украіна прагаласавала за яго...\nАдказаў я на пытанне сябра проста: «За Зяленскага ваша моладзь галасуе, бо ў яе ёсць выбар. Чаго пра беларускую сітуацыю не скажаш». Выбар, свабоднае волевыяўленне грамадзян — гэта галоўнае, што прадэманстравала Украіна. І таму Зяленскі мае права казаць: «Магчыма ўсё».\nНездарма старшыня беларускага ЦВК Лідзія Ярмошына, высока ацаніўшы першы тур галасавання, на пытанне, што б яна ўзяла з украінскіх выбараў для досведу Беларусі, адказала: «Нічога». Свабода, адкрыты падлік галасоў, вольнае назіранне, калі журналісты швэндаюцца па выбарчым участку, як па сваёй хаце, — наўрад ці ўкладаецца ў яе галаве.\nНешта ёсць у Зяленскім ад маладога Лукашэнкі. На голым папулізме прарвацца на вышыню ўлады... Дый маладога Лукашэнку старая наменклатура не ўспрымала ўсур’ёз — для іх ён таксама быў комікам. Гэтая памылка дорага абыходзіцца Беларусі.\nЗараз усе кажуць, што Украіна галасавала не столькі за Зяленскага, колькі супраць Парашэнкі і яго старой наменклатуры. Тое ж можна казаць і пра прэзідэнцкія выбары ў Беларусі ўзору 1994 года — галасавалі не за Лукашэнку, а супраць тагачаснага прэм’ера Кебіча. Выйграй Кебіч, які падпісаў з Чарнамырдзіным пакт пра пераход Беларусі на расійскі рубель, — невядома, дзе б мы былі зараз. Як адгукнецца Украіне галасаванне «супраць Парашэнкі» — яшчэ паглядзім.\nНаўрад ці, канешне, будзе нешта, падобнае на Беларусь. Украіна — не Расія і не Беларусь. Калі новы ўкраінскі кіраўнік паспрабуе разагнаць парламент, перапісаць Канстытуцыю ці ўчыніць нешта такое — тамтэйшым грамадзянам нішто не перашкодзіць наладзіць новы Майдан. І ад дыктатарскіх амбіцый коміка застануцца толькі рожкі ды ножкі.\nДарэчы, за тое, што «ўсё магчыма», новы ўкраінскі прэзідэнт павінен шчыра дзякаваць мінуламу. Пётр Парашэнка — прыклад таго, як сыходзіць годна. Як толькі стала дакладна вядома, што ён не выйграе, Парашэнка не проста павіншаваў Зяленскага з перамогай — ён прапанаваў яму дапамогу, калі тая спатрэбіцца. Але і папярэдзіў, што не сыходзіць з палітыкі, ідзе ў апазіцыю, і гэтая апазіцыя будзе вельмі моцнай, аднак — на карысць краіне.\nПрыняць волевыяўленне народа, такое, як яно ёсць, не фальсіфікуючы вынікі выбараў, не падладжваючы галасаванне на сваю карысць, не граючы ў «пераемнікаў», не перапісваючы Асноўны закон «пад сябе», — гэта таксама мужна і годна.\nГэта тое, чаго не хапіла нашаму «гаранту». І ў гісторыі ён застанецца не як «першы прэзідэнт Рэспублікі Беларусь», а як чалавек, які ўсімі сіламі трымаўся за ўладу.\nУкраінскія выбары паказалі, наколькі далёка — пры гэтым усяго за пяць гадоў і ва ўмовах вайны, — можа прайсці краіна ў дэмакратычных пераўтварэннях, калі яна гэтага жадае.\nКалі-небудзь Беларусь таксама будзе абіраць другога прэзідэнта, другога кіраўніка дзяржавы. Безумоўна, у нас таксама ўзнікнуць кандыдаты-комікі. Таму зараз нам трэба прыглядацца да паўднёвай суседкі як да палігона. Трэба бачыць і асэнсоўваць, што будзе, калі да ўлады прыходзяць людзі, якія слаба ўяўляюць, што з той уладай рабіць. Калі ў Зяленскага не атрымаецца — гэта будзе і нам «прышчэпка ад папулізму». І тады казаць: «Вы хочаце, каб было, як ва Украіне?», мы будзем зусім з іншым кантэкстам.\nА калі атрымаецца, будзе важны доказ: калі людзі вольныя, калі іх чуюць, калі галасы на выбарах сапраўды лічаць, а вышэйшыя асобы дзяржавы за ўладу не чапляюцца і прызнаюць выбар народа — магчыма ўсё. Нават неверагоднае.


Часопіс "НАША ВЕРА" :: 1(35)/2006 ::МАЛЕНЬКІЯ ТАЯМНІЦЫ\nЖыццё чалавечае — вялікая таямніца, складзеная з мноства маленькіх, як дзівосны вітраж з рознакаляровых шкельцаў. Яны шчодра рассыпаныя ўладнаю Божаю рукою ў нашым лёсе — светлыя й балючыя, радасныя й сумныя...\nЗгадка пра іх — гэта не толькі жаданне зноў перажыць і асэнсаваць тое, што назаўсёды адклалася ў памяці і ўзрушыла сэрца; гэта імкненне хоць трохі наблізіцца да таямніцы жыцця, аднойчы падараванага Богам.\nТак сталася, што з Дзесяці Божых запаведзяў чацвёртую — «Шануй бацьку свайго і маці сваю» — мне суджана было выканаць толькі напалову. Бацька ўвесь час жыў ад нас далёка, на Поўначы. Сяды-тады ад яго прыходзілі паштоўкі і фотаздымкі, надпісаныя «дарагой дачушцы», а потым, пасля афіцыйнага разводу з мамаю, толькі рудыя квіты «аліментаў». Усё жыццё мяне прыгнятала не так бацькава адсутнасць, як тая таямніца, што атачала яго асобу. З рэдкіх дарослых размоваў я ведала, што яшчэ да сустрэчы з мамаю бацька быў асуджаны і адбываў тэрмін на Поўначы. Туды ж ён і вярнуўся потым. Чаму так сталася, кім і за што быў асуджаны бацька? Гэтыя пытанні заставаліся без адказу, бо мама ўнікала размоваў пра яго: адразу хмурнела і ў лепшым выпадку адмоўчвалася, у горшым — абрывала мяне на паўслове, і тады ў нашай хаце на нейкі час пасялялася прыкрае маўчанне. Я не любіла такіх момантаў, а таму амаль ніколі не распытвала пра бацьку. Так і жылі мы з мамаю, згодна абмінаючы гэтую няпростую для нас тэму.\nВечна ў працы, як ластаўка, з ранняга рана да позняга вечара яна шчыравала то ў калгасе, то дома. Я ніколі не бачыла, калі яна ўставала і калі клалася спаць. Пасля ўжо зразумела, што тая маміна шчырая, да самазабыцця праца была не толькі дзеля кавалка хлеба, а служыла ёй яшчэ й паратункам...\nМожа таму мне так і запомніўся вясновы дзень перад Вялікаднем, што менавіта тады мама сама згадала пра бацьку.\nЯна акурат збіралася бяліць хату. Як заўсёды ў такіх выпадках, найперш здымала са сцен абразы, люстэрка, фотакарткі нашай вялікай, параскіданай па свеце радні. Стоячы на стале, мама раскручвала з цвікоў закураныя рудыя ніткі, на якіх трымаліся рамкі, працірала шклы і толькі пасля асцярожна падавала знятае мне.\nЗ-за вялікага абраза Маці Божай Вастрабрамскай выняла пацягнуты павучынкаю і перавязаны суравою ніткаю скрутак. Але не аддала яго, а сама з ім у руках хуценька саскочыла са стала.\nПерарэзала нітку — і на сталешніцы, як бы нехаця, развінуліся шэрыя лісты картону. Мама пачала браць кожны паасобку і, злёгку прыціскаючы, разгладжваць.\n«Малюнкі твайго бацькі», — не адрываючыся ад свайго занятку, але, мабыць, адчуваючы маё здзіўленне, прамовіла спакойна і, здалося, абыякава.\nНа мяне з гэтых старых лістоў зірнулі знаёмыя абліччы. Я пазнала нашу прыгажуню цётку Зосю, хоць ведала яе толькі па здымках, бо яшчэ да майго нараджэння яна з мужам выехала ў Польшчу...\nЗ аднаго ліста шчасліва ўсміхалася мама. Што гэта была за ўсмешка! Яна жыла ў яе вачах, таілася ў куточках вуснаў. Здавалася, мама намагаецца стрымаць нейкую нязнана вялікую радасць. Я ніколі не бачыла, каб яна так усміхалася. Як зачараваная, я неадрыўна глядзела на мамін партрэт. Нечаканае адкрыццё балюча кальнула мяне: прычынаю гэтай мамінай радасці быў той, на каго яна глядзела, быў бацька. Гэта яму яна так шчасліва ўсміхалася.\nЯ адарвала позірк ад малюнка і ўзняла вочы на маму. Яна, аказваецца, таксама разглядала свой партрэт, як бы ўпершыню яго бачыла. Цяпер у яе сумных вачах блішчэлі слёзы, а ў руках мама разгублена камячыла анучку, якою працірала абразы і здымкі. Ці то яна раптам адчула мой настрой, ці то была якая іншая прычына, але неяк адразу страпянулася, адным імклівым рухам сабрала ўсе гэтыя картонкі са стала, зноў скруціла іх у трубку. Імгненна адчыніліся дзверцы ў пліце, у якой яшчэ горача дыхала бярозавае вуголле... Як бы ад нечаканасці лісты спачатку паспрабавалі распростацца там, а пасля пачалі зноў скручвацца і зараз жа чарнець ад жывога пякучага дыхання...\nПра шасцігадовы эпісталярны раман сваіх бацькоў, які папярэднічаў іхняму шлюбу, я дазналася значна пазней, калі падрасла, і мы з мамаю часам размаўлялі таксама й пра гэта. Праўда, ніводнага бацькавага ліста я так ніколі й не пабачыла. Падазраю, што яны паўтарылі незайздросны лёс ягоных малюнкаў, толькі ўжо, відаць, без сведкаў...\nМая запозненая паездка да бацькі ў 1989 годзе і наша з ім несустрэча — гэта ўжо іншая, балючая тэма, да якой я аніяк не магу падступіцца...\nСнілася: летняя раніца і вялізныя бурачковыя півоні з сакавітым зяленівам лісця. Высокія, росныя, яны, здаецца, расквецілі ўвесь наш папар перад хатаю. Ніколі там не цвілі і вось — на2 табе, як у казцы, стаяць адна пры адной у рэдкім сяйве туману. Малая, зачаравана гляджу на іх, стоячы на ганку, і не магу адарваць вачэй, не магу наглядзецца. І, о дзіва, раптам бачу, як з гэтага ранішняга туману, проста ў гэтыя кветкі, выходзіць маладая жанчына ў блакітна-белым адзенні. Злёгку расхінаючы рукамі півоні, яна ціха ідзе да мяне, быццам плыве сярод гэтых незвычайных кветак. Невядома якім пачуццём угадваю-разумею: ідзе да мяне Багародзіца. Ад нечаканасці, захаплення і радасці ажно ўскрыкваю і... прачынаюся.\nА ўдзень, у школе, на пазакласнай гадзіне, прысвечанай атэістычнаму выхаванню, не дае спакою вярэдлівы клопат: як надзейней схаваць, як зберагчы сваю незвычайную таямніцу.\nМінаюць гады, праходзяць дзесяцігоддзі, а сон той жыве ў душы, як самы дзівосны дар маленства, якім сёння я ўжо магу падзяліцца.\nА згадка пра маленства, як тая васковая свечачка на каляднай ялінцы: то ўспыхне-засвеціцца ў душы цёплаю радасцю, то згасне, задзьмутая скразнякамі дарослай мітусні і клопату...\nІх было шмат, тых свечак — маленькіх, рознакаляровых. Былі жоўтыя, белыя, зялёныя, светла- і цёмна-ружовыя, амаль малінавыя. Запальвалі іх звычайна шараю гадзінаю. Намацаюць запалкі ў пячурцы — шорх-шорх і вось ужо асцярожны дрогкі агеньчык наблізіцца да тонкай нітачкі кноту, павісне гарачаю кропляю, затрымціць, патрэскваючы, закалышацца, а потым выцягнецца ўгору, ажыве. Ізноў — шорх-шорх — гэта другая запалка, яна ўжо больш упэўненая: ажывіць некалькі свечак адразу і тут жа запахне ў хаце воскам, заблішчаць цацкі на ялінцы, зазіхціць доўгі пералівісты «дожджык», а ў незавешаным цёмным вакне адаб’ецца-ўспыхне яшчэ адна таямнічая ялінка, як доўгачаканая святочная радасць у тваёй душы. Ты будзеш зачаравана глядзець на жывыя трапяткія агеньчыкі, на гарачыя кроплі воску, што сцякаюць з свечак і капаюць на бліскучыя цацкі, на яловыя лапкі і на тваю, нясмела падстаўленую далоньку. А потым мама возьме цябе на рукі, падыме — і ты будзеш з усяе сілы дзьмухаць на свечкі, тушыць іх. І тады, калі паплывуць тонкія духмяныя стужачкі дымкоў і згасне апошняя свечка, а ў хаце зробіцца зусім цёмна, упершыню пракрадзецца ў тваю душу халодны струмок суму: ты раптам, усёю сваёю істотаю адчуеш непазбежную канцовасць гэтае радасці, яе незваротную імгненнасць. Як ад нечаканага скразняку, паспрабуеш засланіцца ад гэтага чужога й незнаёмага адчування і моцна-моцна прыхінешся да мамы. І яна, ураз усё зразумее, абдыме, прыгорне цябе, а потым апусціць на падлогу, каб хутчэй запаліць лямпу і завесіць цёмнае, таямнічае вакно.\nАдразу светла і ўтульна зробіцца ў хаце і зноў святочна і радасна, хоць ужо і крышку іначай заблішчыць-засвеціцца ялінка.\nА з-за печы тым часам выплыве пукатая торба залацістых гарэхаў-лушчанцоў. І пачнецца нарэшце любімая гульня «ў цот ці лішку». Пачнецца адзін з першых калядных вечароў твайго шчаслівага маленства.\nПершы дзень Вялікадня. Мама прыйшла з касцёла. З’елі свянцонае і выйшлі з хаты. Высокае веснавое сонейка, падсохлы і чыста падмецены пасля зімы надворак. Гародчык пры хаце яшчэ пусты, але каля самай падмуроўкі, атуляючы яе вузкаю яркаю стужкаю, ужо цвітуць на прыгрэве ліловыя прымулы. Ідзём з мамаю паглядзець на іх, пацешыцца гэтым першым вясновым цудам. Мама, маладая, без хусткі, у тонкім аксамітным каптаніку, туліцца плячыма да цёплай сцяны і, мружачы вочы, радасна ўсміхаецца. Недзе высока-высока, у паднебным блакіце звініць жаўранак, весела свішчуць шпакі на блізкай бярэзіне, пырхаюць над прымуламі ярка-жоўтыя матылі і востра пахне набрынялая гаркавым сокам чаромха за плотам. Яна яшчэ толькі наважваецца высунуць на гэты свет цікаўныя вушкі нясмелай лістоты.\nЛагода, спакой і цяпло, разлітыя ў прагрэтым, трымтлівым паветры. Свята. «Вясёлы сёння дзень настаў», — толькі што гучала ў нашай хаце і цяпер яшчэ пераліваецца, жыве ў сэрцы гэта велікодная песня, зліваецца з птушыным спевам, як бы пацвярджаючы ўсю мілую вясновую непераможнасць жыцця. Напэўна таму так радасна і па-святочнаму бесклапотна ўсміхаецца мама.\nНечакана прыходзіць і залівае ўсю маю істоту пранізліва-моцнае адчуванне шчасця. Першае ў жыцці? Першае, якое запомнілася? А помніцца так, як быццам было яно толькі ўчора ці, можа, мінулай вясною... Ведаю, што не забудзецца ўжо да скону.\nКалі я, прагнучы суцішыць яе боль, перабірала-гладзіла кожны збалелы пальчык на родных спрацаваных руках і гаварыла-гаварыла ёй пра тое, як люблю яе, мама нечакана перапыніла мяне: «Ніхто нікога на свеце так не любіць, як я цябе...»\nГэта было за дзень да яе адыходу ў Вечнасць, і была апошняя такая наша размова.\nПамятаю, як, не могучы вымавіць у адказ ні слова, я хутка выйшла з пакоя і тады ўжо зайшлася ў плачы. Мама развітвалася са мною. І ў гэтыя некалькі слоў намагалася ўкласці ўсю сілу свае любові, якую мне пакідала. Пакідала самае вялікае багацце, якое мела...\nНе так даўно, на нядзельнай Імшы, калі слухала Першае чытанне з Кнігі Быцця пра ахвяру Абрагама ў краіне Moria, нечакана прыйшлі да мяне і тыя маміны словы, і мае няўцешна-горкія слёзы. Так жыва ўбачыла, як ідуць яны, бацька і сын да пагорка, дзе неўзабаве павінен запалаць ахвярны стос. Ісак нясе дровы, бацька — агонь і нож, якім павінен забіць адзінага ўлюбёнага сына. Іх стрыманая, поўная болю размова пранікала ў сэрца. Усё тое далёкае, старазапаветнае, амаль неспасцігальнае для розуму нечакана ўбачылася праз маміну любоў, праз яе апошняе, катэгарычна-адчайнае: «Ніхто нікога на свеце так не любіць...»\nСтаяла ў касцёле і плакала, як дзіця, ад невытлумачальна глыбокага жалю... І толькі пасля прыйшло разуменне, што такім чынам, праз асабісты боль і слёзы, як праз ачышчальны агонь, Божае слова вядзе мяне да сэнсу сапраўднай любові, якая ніколі не бывае без ахвяры... Ці хоць бы без нашай згоды на яе.\nНіхто ніколі ў нас не казаў «сад», усе казалі «садок»: «схадзі ў садок, набяры яблыкаў»; «у садку, пад бярозаю, баравіка знайшла»; «у садку, на елцы, дзікі голуб буркуе...». Рэч у тым, што садок, як і хата, раней былі атуленыя лесам. Гэтакую лясную сялібу некалі, яшчэ «за польскім часам», прыдбаў мамін бацька, а мой дзед Вінцук для свае вялікай сям’і. Дзед хату пабудаваў, дванаццаць дзяцей у ёй выгадаваў і лес свой, казалі, даглядаў-песціў, як мог. Садок потым ужо, пасля вайны, сыны пасадзілі без дзеда. Яго ў 1942 годзе разам з малодшым сынам Віцькам нямецкі паліцай застрэліў. А лес дзедаў праз дваццаць гадоў пасля яго смерці калгас выпілаваў. Засталіся каля хаты садок і тыя дрэвы, што на яблыні былі нахіленыя: не рашыліся іх пілаваць «дабрадзеі», пабаяліся, што яблыні паб’юць-пакалечаць. Так і шумяць тыя дзедавы бярозы да гэтага часу ў садку і на падворку. Дзве яліны, што раслі ў канцы садку, і асіна засохлі. А бярэзіны — высокія, з парэпанаю карою, з глыбокімі чорнымі шнарамі ад удараў маланкі — жывуць. Памяць пра дзеда Вінцука. Самая дарагая.\nУ садку ў нас, колькі сябе памятаю, расла высокая трава, даставала да самых яблыкаў.\nУ левым заходнім кутку і цяпер яшчэ раскашуюць разложыстыя папаратнікі ды чубок малінніку хавае вялікія амшэлыя камяні. Камяні гэтыя — знак ад недабудаванай перад вайною і потым разабранай на апал стайні. І там, каля малінніку, да гэтага часу расце найбольш усялякіх зёлак: ліловыя ваўчкі, цёмна-сінія таўкачыкі і цэлыя жоўтыя сузор’і святаянніку...\nКалі яшчэ лес быў, канцы садку, у высокай траве, даспявалі надта ж буйныя й салодкія суніцы. У нас кажуць — паземкі. Раслі таксама й купінкі чарнічніку з таямніча цёмнымі, абкуранымі шызаватым пылком, ягадамі.\nЯ, малая, цішком ад бабы ўкрадалася па іх. Баба сварылася не за ягады, а за тое, што траву мну: потым касіць цяжка. Але дзе ты дзіця ўпільнуеш? Шмыгне, як мыш, у любую шчыліну. А я не для сябе старалася: маме падарунак збірала — кубачак духмяных паземак, перасыпаных чорнымі гарошынкамі чарніцаў. Яна ж з працы стомленая, ажно пад вечар прыходзіла...\nЗ нашым садком звязаны і мой самы першы і, мабыць, самы яркі ўспамін. Першае каляровае ўражанне ад гэтага свету. Яблыні ў бела-ружовай кіпені квету. Высокае балючае сонца ўверсе, а ўнізе — шмат-шмат жоўтых сонейкаў малачаю. Уся зямля ярка-жоўтая, сонечная. А я такая малая, што жаўцізна гэта каля самага твару, проста пад рукамі: духмяная, цёплая...\nПотым ужо, хіба, дадалося пазнейшае: глыбокая, аж коле ў вочы, сінька чыстых нябёсаў і таямнічае гудзенне пчолаў у бела-ружовых кронах нашых, тады яшчэ маладых, яблыняў...\nМінулым летам, у сваёй сумна-апусцелай без мамы хаце, як заўсёды цяпер, не так адпачывала, як спрабавала неяк перажыць кароткую пабыўку на радзіме. Ходзячы па садзе, пад грушаю-дзічкаю натыкнулася на вялікага старога баравіка. Пачала азірацца вакол, ажно ў маладых бярозах, што насеяліся ад старых дзедавых і паспелі ўжо з імі зраўняцца, сядзяць сабе карычнегаловыя прыгажуны, як бы хто іх знарок насадзіў. Хіба, з самага маленства не бачыла я такога дзіва ў нашым садку. Гэта быў сапраўдны цуд, нечаканы падарунак. Не верачы сабе, пабегла ў хату па нож і кошык. І калі ўжо згіналася над баравікамі, калі зразала іх, крамяныя, здаровыя, адзін у адзін, і клала ў кошык, адчула ў душы цёплую, як той жоўты малачай, амаль дзіцячую радасць. Першую за ўсе гэтыя гады на сваёй асірацелай радзіме.\nНідзе так не адчуваецца дыханне вечнасці, як на пакінутым селішчы. Там, дзе ўжо й забудовы не засталося, адно можна яшчэ адшукаць утравелы падмурак.\nНідзе так не набліжаюцца да вачэй, не сцякаюць проста ў душу сваёю сцішанасцю нябёсы; нідзе так не грае на сваіх басэтлях вецер і нідзе так не думаецца пра жыццё, як на пакінутым селішчы.\nКолькі ж іх, такіх астравочкаў, затопленых глыбокімі водамі няўмольнага часу, на нашай зямлі? Раней тыя калгасныя «рупліўцы», што разбуралі-згладжвалі пакінутыя хутары, былі больш міласэрныя: пакідалі на ўспамін хоць бы дрэва ці куст бэзу. Цяпер жа «прасуюць» падчыстую, каб ані знаку, ані згадкі. І ўсё роўна я беспамылкова знаходжу іх на сваёй радзіме: прыводзіць памяць маленства, прыцягвае энергія блізкіх людзей, якія доўгія гады радаваліся тут і гаравалі, працавалі і святкавалі, кахалі і нараджалі, а ў горкую ўрачыстую хвіліну, з апошнім уздыхам, адыходзілі адсюль назаўсёды.\nНават калі гляджу здалёк, здаецца, бачу кожную хату на сваім звыклым месцы. Але як жа хочацца зачапіцца вокам хоць за які знак: за куст бэзу ці шыпшыны, за грушу-дзічку на абмежку або за крыж, што стаяў пры дарозе каля Юльчынай хаты. Няма ні крыжа, ні нават дарогі. А я ўсё роўна іду ў гэта чыстае поле, да ўтравелых падмуркаў. Іду, каб адчуць там дыханне вечнасці, каб падумаць пра жыццё... Бо нідзе так не думаецца пра жыццё, як на пакінутым селішчы.


Беларусь мае намер захаваць сваю міратворчую місію — Лукашэнка | zviazda.by\nБеларусь мае намер захаваць сваю міратворчую місію — Лукашэнка\nЁн разлічвае, што сёння, выстаяўшы перад масіраванным уплывам тэхналогій, Беларусь стане донарам стабільнасці, як і была. «Мы выходзім з выпрабаванняў цяжкага 2020 года з абноўленай медыцынай, сучаснымі формамі самаарганізацыі грамадства. Мы праверылі на стрэсаўстойлівасць сельскую гаспадарку, узмацнілі энергетычную бяспеку», — дадаў кіраўнік дзяржавы.\n489 У якім кірунку будзе развівацца беларуская армія?\n462 Прывіды беларускіх муроў. Балі ў разбураным замку


ЦІ МАГЧЫМАЕ ЗЬЯЎЛЕНЬНЕ Ў БЕЛАРУСІ ІНСТЫТУТУ АМБУДЗМЭНА?\n28 сакавік 2002, 15:00\nЦі ўзмацненьне ролі Польшчы ў праваабарончых структурах ААН можа паўплываць на павелічэньне цікаўнасьці міжнароднай супольнасьці да праблемаў з правамі чалавека ў Беларусі? Ці магчымае ў цяперашняй сытуацыі зьяўленьне ў Беларусі інстытуту амбудзмэна? На гэтыя пытаньні ў размове з нашым варшаўскім карэспандэнтам адказвае кіраўнік польскай Гельсынскай Фундацыі вядомы праваабаронца спадар Марк Навіцкі.\n(Карэспандэнт: ) “Польшча – гэта краіна, якая бадай найлепш арыентуецца ў сытуацыі з парушэньнямі правоў чалавека ў суседняй Беларусі. Спадар Навіцкі, ці можна меркаваць, што роля Польшчы ў міжнародных праваабарончых структурах паўплывае на большую ўвагу да праблемаў Беларусі?”\n(Навіцкі: ) “Так, Польшча, як ніводная іншая краіна, ну можа яшчэ Літва, вельмі адчувальная да таго, што робіцца з дэмакратыяй і правамі чалавека ў Беларусі. Таму, мяркую, што тут ёсьць шанец і для Беларусі.\nМы бачым, як ставяцца беларускія ўлады, у прыватнасьці, да трэцяга сэктару. Яны не рэгіструюць новыя недзяржаўныя арганізацыі й ствараюць законы, якія дазваляюць зьліквідоўваць існыя (і ўжо ліквідуюць тыя, што добра працуюць, як, напрыклад берасьцейскую “Вежу”).\nУвогуле на ўсё, што робіцца ў Беларусі ў справе свабоды аб’яднаньняў, стварэньня недзяржаўных арганізацыяў, Польшча рэагуе. Гэта разумее і польскі ўрад, і недзяржаўныя арганізацыі, і я ўпэўнены, што гэтая праблема будзе ўзьнятая і на паседжаньні Камісіі правоў чалавека ў Жэнэве. Магчыма, сытуацыя з правамі чалавека паўплывае і на двухбаковыя адносіны нашых краінаў.\nМы хочам зь беларускім грамадзтвам добрасуседзкіх адносінаў. Але гэта немагчыма, калі будзе зьнішчаная грамадзянская актыўнасьць. З цэнтралізаванай дзяржавай з моцнай уладай можна падтрымліваць стасункі дыпляматычныя, аднак нельга сябраваць. Бо сяброўства нашых грамадзтваў і людзей зробіцца вельмі цяжкім. А мы хочам мець сяброў за нашай усходняй мяжой”.\n(Карэспандэнт: ) “На мінулым тыдні славацкі парлямэнт прызначыў першага ў сваёй краіне амбудзмэна. У Беларусі гэтай пасады дагэтуль няма. Ці можна меркаваць, што ў Беларусі ўрэшце зьявіцца інстытут амбудзмэна?”\n(Навіцкі: ) “Я б не прысьпешваў увядзеньне гэтай пасады ў Беларусі. Бо амбудзмэн – гэта такая інстытуцыя ў структуры дзяржавы, сіла і значэньне якой залежыць у значнай ступені ад асобы, якая займае гэтае становішча. Калі на гэтай пасадзе будзе чалавек слабы, які ня мае волі да ўвядзеньня зьменаў, то ён нічога ня зробіць, а будзе толькі дэкарацыяй для ўладаў, якія будуць казаць – вось мы маем амбудзмэна. А ў жыцьці людзей нічога ня зьменіцца. Дарэчы, такая сытуацыя цяпер у многіх краінах Усходняй Эўропы.\nАднак калі гэта будзе чалавек, які адназначна стаіць на пазыцыі абароны правоў чалавека і ўмее добра працаваць з мэдыямі, дык нават ня маючы вялікіх паўнамоцтваў ён можа шмат зьмяніць, як калісьці ў Польшчы зьмяніла прафэсар Эва Лэнтовска – першы польскі амудзмэн.\nТаму, калі б у Беларусі нават і зьявілася цяпер пасада амбудзмэна, дык ня думаю, каб яе заняў нехта, хто б меў волю, жаданьне і здольнасьці, каб бараніць правы беларусаў. Таму можа й лепш, што такога інстытуту няма. Прынамсі, беларускія ўлады ня могуць казаць, што яны маюць у сваёй краіне ўсе дэмакратычныя інстытуты”.\n(Карэспандэнт: ) “Ці ўвогуле ў цяперашняй палітычнай сытуацыі ўвядзеньне пасады амбудзмэна магчымае ў Беларусі?”\n(Навіцкі: ) “Мяркую, што магчымае. Беларускія ўлады могуць стварыць пасаду, прызначыць на яе каго-небудзь з КГБ, і ён нікому не дапаможа. А ўлады будуць казаць, што краіна вельмі дэмакратычная, бо ёсьць нават амбудзмэн.\nЯ мяркую, што інстытут амбудзмэна мае значэньне толькі ў дзяржавах дэмакратычных. А ў дзяржавах недэмакратычных ён толькі стварае ўражаньне, што ўлады робяць нешта добрае”.


Лабадзенка Глеб, Літвіноўская Алеся, Мова Нанова, «У нашай вёсцы дзеці кпілі з тых, хто размаўляе па-расейску» - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nДата выхаду: 2017-04-02\nЯкі адсотак дзяржаўных законаў і актаў існуе сёння па-беларуску? Ці нясе небяспеку беларускай мове ўваход краіны ў Мытны саюз? У чым сутнасць кампаніі «Справаводства па-беларуску»? І ўрэшце, хто быў пакараны за абразу беларускай мовы? Вядоўцы перадачы Алеся Літвіноўская і Глеб Лабадзенка размаўляюць з юрыстам, праваабаронцам Ігарам Случаком пра месца беларускай мовы ў сучасным заканадаўстве і публічнай прасторы.


8 Шкодныя звычкі, якія высільваюць вашу энергію і як пазбавіцца ад іх 08 красавіка 2020\n8 Шкодныя звычкі, якія высільваюць вашу энергію і як пазбавіцца ад іх\nЧасам нашы маленькія, шкодныя працэдуры парушаюць наш поспех.\nНаша штодзённая дзейнасць вызначае наша жыццё.\nТое, што вы зрэдку робіце, не будзе ў корані ўплываць на вашу жыццё.\nЗ іншага боку, што вы робіце кожны дзень, гэта тое, што вызначае ваш доўгатэрміновы лад жыцця.\nВось чаму звычкі настолькі магутныя і чаму ўсё больш і больш людзей ныраюць углыб будынка.\nНа працягу апошніх гадоў праводзіліся тоны даследаванняў, каб высветліць, чаму мы паўтараем пэўныя рэчы, якія шкодзяць нам і як ствараць больш станоўчых звычак.\nЯк я энтузіяст асабістага росту, я таксама шмат увагі ўдзяляў гэтай тэме.\nСпачатку я чытаў кнігі і дзіўныя артыкулы. Потым я спажываў онлайн-курсы. Пасля таго, як я сам асвоіў навыкі стварэння выдатных звычак, я праводзіў майстар-класы, каб падтрымаць іншых у стварэнні іх працэдур.\nРобячы гэта на працягу апошніх двух гадоў, я зразумеў, што часам справа не ў звычках, якія мы спрабуем выбудаваць.\nШто б поспех ні быў для вас, гэта заўсёды вынік вашых штодзённых дзеянняў.\nЯ выявіў, што за апошнія месяцы мы часта сабатавалі сябе, паўтараючы пэўныя дзеянні, шкодныя для нашага поспеху і дабрабыту.\nІ часта ліквідаваць гэтыя разбуральныя дзеянні не так проста, бо мы іх практыкуем шмат гадоў.\nАднак нават ліквідацыя або памяншэнне ўсяго некалькіх гэтых дрэнных працэдур можа дапамагчы павялічыць ваша шчасце, прадукцыйнасць і поспех.\n1. Не прымайце рэчы асабіста\nПрасцей сказаць, чым зрабіць, я ведаю.\nТым не менш, я выявіў, што асабістае абыходжанне з рэчамі мне каштавала сотні гадзін.\nАсабліва ў сваіх адносінах я часта адчуваю сябе пакрыўджаным, нават калі гэта не ягоны намер.\nВялікую частку часу людзі не імкнуцца нанесці вам шкоду ці нават абразіць вас.\nМы самі інтэрпрэтуем той ці іншы сэнс таму, што гавораць людзі.\nПасля таго, як вам ўдасца застацца нейтральным і перастаць укладваць негатыўныя сэнсы ў выказванні іншых людзей, вы адчуеце сябе значна больш шчаслівымі і вызвалены.\nПраўда ў тым, што мы занадта эгаісты.\nМы схільныя лічыць, што мы ў цэнтры Сусвету. Таму мы ўспрымаем рэчы асабіста, а не засяроджваючыся на фактах.\nУ наступны раз, калі вы адчуеце крыўду на заяву, спытаеце свайго партнёра па размове, што ён на самай справе меў на ўвазе.\nУ 99,99% усіх выпадкаў, калі яны ўдакладняюць сваю заяву, вы зразумееце, што асабістага нападу на вас няма.\nНават калі гэта гучыць занадта проста, пытацца і размаўляць - найбольш эфектыўныя і эфектыўныя спосабы разумення адзін аднаго.\nЗносіны выключна ўніверсальныя, і памылкі могуць здарацца ўвесь час.\nЗамест таго, каб разважаць над тым, што б хто-небудзь меў на ўвазе, проста спытайцеся.\n2. Перастаньце трымацца за мінулае\nТак, яшчэ адзін з гэтых клішэ парад па паляпшэнню жыцця.\nВы можаце ведаць адно з гэтых даследаванняў, у якім гаворыцца, што ў сярэднім у нас у дзень ад 60 000 да 80 000 думак перасякаюць розум.\nГэтыя лічбы велізарныя, але што яшчэ больш уражвае:\nБольшасць нашых думак негатыўныя.\nБудзем спадзявацца, што не ваша і маё, але ў сярэднім большасць думак людзей негатыўныя.\nЯны альбо думаюць пра дрэнныя рэчы, якія могуць здарыцца ў будучыні, альбо застаюцца ў мінулым, марнуючы сваю энергію на негатыўныя падзеі, якія яны ніяк не могуць змяніць.\nАбодва выпадкі разбуральныя.\nАднак, калі ўсё зроблена правільна, разважанне пра будучыню можа даць вам магчымасць і матываваць. Напрыклад, калі вы маеце моцнае бачанне і ўжываеце закон прыцягнення плюс тэхнікі візуалізацыі, разважанне пра будучыню можа стаць магутным сродкам матывацыі сябе і прыцягнення таго, што вы хочаце.\nНаадварот, утрыманне мінулага зусім не прыносіць карысці.\nМы не можам змяніць тое, што адбывалася раней, таму адпускаць яго - гэта самае разумнае і эфектыўнае.\nТое, што мне дапамагае скончыць мінулае, займае некаторы час, каб падумаць над гэтым.\nРэкламуючы і запісваючы ўсе свае думкі і праблемы, я магу лёгка адпусціць папярэднія падзеі.\nКалі вам здаецца, што пэўная падзея ў мінулым усё яшчэ вас турбуе, сядзьце на некалькі хвілін і запішыце ўсе свае думкі.\nПісанне значна больш магутнае, чым мысленне, бо дазваляе нам структураваць свае думкі. Такім чынам, становіцца лягчэй бачыць узоры і выяўляць, чаму нешта можа ўсё ж вас турбаваць.\nЧасопіс пра ваша мінулае можа стаць вашым святым граалам для больш мірнага падарунка.\n3. Кантралюйце выкарыстанне сацыяльных медыя\nДля тоны людзей сацыяльныя медыя - прычына нумар адзін для менш радасці і энергіі ў іх жыцці.\nТак, крута праглядаць прыгожыя здымкі ў Instagram, але сур'ёзна: што карысці гэта прыносіць у ваша жыццё?\nЯ не кажу, што сацыяльныя медыя самі па сабе - гэта дрэнна. Наадварот, гэта фантастыка, мне гэта падабаецца. Я штодня дзялюся гісторыямі ў Instagram, і я люблю сваю суполку.\nАднак існуе вялікая розніца ў тым, як вы яго выкарыстоўваеце.\nВы ствараеце і абменьваецеся каштоўным зместам альбо проста спажываеце тое, што падзяляюць іншыя?\nЦі натхняе вас стужка навін, ці гэта прымушае вас адчуваць сябе дурнем?\nКалі я адкрываю Instagram, я проста бачу паведамленні людзей, якія мяне натхняюць.\nЯ бачу матывацыйныя цытаты, пацверджанні і людзей, якія жывуць жыццём, якім я захапляюся.\nГэта крута, таму што гэта натхняе мяне прыбраць тэлефон і вярнуцца да працы.\nАднак горкая праўда заключаецца ў тым, што большасць людзей адчувае расчараванне пасля пракруткі фатаграфій іншых.\nЧаму? Таму што (асабліва) Instagram - гэта цалкам падроблены свет.\nВядома, людзі загружаюць свае самыя вялікія разыначкі, якія дадаткова фатаграфуюцца. І калі вы сядзіце на канапе, апранаючы піжаму, напэўна вы зрываецеся, бачачы, як дзіўна выглядае жыццё іншых людзей.\nПараўноўваючы сваё звычайнае жыццё з іншымі людзьмі, вы ніколі не зробіце вас шчаслівымі.\nЗасяродзьцеся на сабе.\nВыкарыстоўвайце сацыяльныя медыя, каб атрымаць натхненне і наладжваць глыбокія сувязі, каб не адчуваць сябе дрэнна.\nВы можаце ўсталяваць на тэлефоне пэўныя таймеры, якія будуць з'яўляцца пасля таго, як вы перавысіце выкарыстанне платформы. Гэта выдатныя напаміны пра тое, каб клапаціцца пра сябе і сваю энергію.\nНапрыклад, вы можаце ўсталяваць 15 хвілін для Instagram або Facebook, і, калі перавысіце гэты лік, вы не атрымаеце доступу да платформы на працягу астатніх дзён.\nГэта можа здацца складаным, аднак, памяншаючы пасіўнае выкарыстанне сацыяльных медыя, вы будзеце мець больш ясны розум і больш часу, каб укладваць грошы ў рэчы, якія прымусяць вас адчуваць сябе добра.\n4. Не перанапружвайце\nЗноў жа, прасцей сказаць, чым зрабіць, я ведаю.\nТым не менш, з дапамогай некалькіх простых стратэгій, становіцца менш стрэсавым.\nЯк ужо згадвалася вышэй, большая частка нашага стрэсу звязана з тым, што мы не прысутнічаем на дадзены момант. Мы альбо заклапочаныя будучыняй, альбо ўсё яшчэ затрымаліся ў мінулым.\nКалі вы сапраўды прысутнічаеце ў дадзены момант, вы не адчуеце ніякага стрэсу, і замест гэтага выкажыце ўдзячнасць за ўсе рэчы, якія ў вас ёсць у гэты момант.\nДыхальныя практыкаванні - просты і хуткі спосаб ліквідацыі непатрэбнага стрэсу і наяўнасці. Нават простае глыбокае ўдых можа забраць некалькі вашых праблем. Проста сядзіце спакойна і спадзяйцеся на некалькі хвілін, каб засяродзіцца на сваім дыханні. Праз некаторы час выкананне гэтых практыкаванняў стане больш камфортным і неад'емнай часткай вашага жыцця.\nЖурналістыка - яшчэ адзін выдатны спосаб спыніць думкі ад сабатавання вашага шчасця. Запісаўшы тое, пра што вы думаеце, вы вызваляеце яго. Адпусціць яго становіцца лягчэй, бо ён больш не замітуецца ў галаве.\nВыконваючы дыхальную гімнастыку і вядучы часопіс, вы хутка зразумееце, што перанапружанне не мае сэнсу і не шкодзіць вашай жыцця. Плюс да гэтага будзе значна прасцей адпусціць негатыў і засяродзіцца на станоўчым.\n5. Вазьміце пад кантроль свой сон\nСон можа стаць вашым нумарам павышэння прадукцыйнасці і павышэння энергіі.\nАтрыманне выдатнага адпачынку непазбежна для шчаслівага, здаровага жыцця.\nЗ дапамогай некалькіх саветаў і рэкамендацый вы можаце хутка палепшыць якасць вашага сну і жыцця.\nПерш за ўсё, абавязкова высыпайцеся. Калі вы спіце чатыры гадзіны за ноч, ніякі ўзлом не можа зэканоміць вашу энергію.\nДастаткова можа азначаць штосьці іншае для каго. Аднак для рэгенерацыі цела і розуму спатрэбіцца мінімум шэсць гадзін.\nСпі ў цемры і цішыні. Гэтыя два парады могуць значна павысіць якасць вашага сну. Асабліва, калі вы жывяце ў вялікім горадзе, вы, верагодна, схільныя спаць у пакоях, якія не зусім цёмныя і маўклівыя.\nАднак ёсць два простыя шляхі вырашэння гэтага пытання: калі вы не можаце цалкам зацьміць пакой, выкарыстоўвайце маску сну. Гэта танна і проста, плюс вы можаце ўзяць яго з сабой куды заўгодна.\nКалі ваша спальня не зусім бясшумная, выкарыстоўвайце берушы. Таксама танна і проста, але супер эфектыўна.\nВажна таксама для начнога сну, што вы робіце перад сном.\nНапрыклад, пазбягайце ўжывання вялікіх, тоўстых страў або заняткаў празмернымі відамі спорту.\nЗамест гэтага рабіце спакойныя мерапрыемствы. Як часопіс, медытацыя, чытанне або лёгкія заняткі ёгай.\n6. Вазьміце пад кантроль сваё харчаванне\nТое, што вы ясьце, аказвае значны ўплыў на ваш узровень энергіі.\nКалі вы хочаце павялічыць штодзённую магутнасць, змяненне рацыёну харчавання - гэта адна з самых хуткіх і найбольш магутных рэчаў, якія трэба зрабіць.\nПазбаўленне ад апрацаваных, нездаровых прадуктаў - гэта першы крок.\nЗамест гэтага выбірайце больш веганскія варыянты. Зрабіце невялікае даследаванне і даведайцеся, якія здаровыя варыянты вам больш падабаюцца і якія вы хацелі б паспрабаваць у бліжэйшы час.\nАкрамя таго, не забудзьцеся пазбегнуць абязводжвання. Пітво дастатковай колькасці вады - ідэальная аснова для стабільнага і трывалага ўзроўню энергіі.\n7. Перастаньце ўвесь час скардзіцца\nЗамест гэтага практыкуйце падзяку.\nКалі вы хочаце паскардзіцца, вы будзеце ўвесь час знаходзіць негатыўныя моманты вашага жыцця.\nМы ўсе проста людзі, і ўсе мы перажываем негатыўныя сітуацыі.\nАднак тыя, каму ўдаецца засяродзіцца на дабром, больш шчаслівыя і здаровыя.\nСкаргі на рэчы без іх змены толькі высільваюць вашу энергію.\nАльбо прыміце меры альбо засяродзьцеся на сапраўдным моманце, падзякуючы за ўсё, што вы маеце ў сваім жыцці.\nНіхто не любіць быць побач з чалавекам, які ўвесь час скардзіцца і распаўсюджвае скептыцызм.\nНе будзьце чалавекам, які распаўсюджвае негатыў, замест гэтага ярка ззяйце і распаўсюджвайце станоўчыя вібрацыі.\nРобячы гэта, вы станеце шчаслівей, і людзі будуць адчуваць сябе вакол сябе камфортна.\n8. Перастаньце радаваць іншых\nПражываць сваё жыццё ў адпаведнасці з чаканнямі іншых людзей - самы бяспечны спосаб быць няшчасным.\nУ канцы жыцця вы будзеце азірацца на ўсе шанцы, якія не рабілі, каб зрабіць сябе шчаслівым.\nУ сваёй кнізе "Пяцёрка шкадаванняў аб памерлых" Броні Уа абагульніла самыя вялікія шкадаванні людзей, якія былі блізкія да смерці.\nДзякуючы працы паліятыўнай медсястры яна штодня падтрымлівала сувязь з паміраючымі людзьмі, і неўзабаве прызнала, што большасць шкадаванняў паўтараюцца.\nУ канцы жыцця людзі часта расчароўваюцца па тых жа прычынах.\nАдзін з такіх шкадаванняў паміраючых людзей:\n"Хацелася б, каб я меў мужнасць жыць жыццём, верным сабе, а не тым, чаго ад мяне чакаюць іншыя".\nВыдаткаванне занадта шмат часу на задавальненне іншых будзе каштаваць вам столькі часу і энергіі ў вашым жыцці.\nПачніце паважаць сябе і казаць "не" рэчам, якімі вы не будзеце ганарыцца ў канцы жыцця.\nВыкарыстоўвайце кожную хвіліну, каб павялічыць сваё шчасце і энергію, каб апраўдаць свае ўласныя чаканні. Замест таго, каб радаваць іншых, стварыце сваю ўласную чароўную жыццёвую гісторыю.\nMind Cafe у вашай паштовай скрыні\nХочаце быць у курсе нашых найлепшых паведамленняў кожны тыдзень? Падпішыцеся на абнаўленні па электроннай пошце, перайшоўшы па гэтай спасылцы.\nЯк я магу стварыць бясплатны сайт для WordPress? Колькі часу спатрэбіцца для вывучэння першай мовы праграмавання? Мне цікава даведацца пра тое, як распрацоўваць і ствараць сайты і дадаткі. З чаго пачаць?Як атрымаць доступ да маршрутызатара з аддаленага месцазнаходжанняКолькі каштуе выраб смартфона? Наколькі важна рэагаванне на дызайн сайта сёння? як браніраваць у рэстаране кухні пеклаЯк мы можам інтэграваць лічбавы маркетынг з бізнесам?\nЭтап вучнёўства: як дамагчыся майстэрства ў вашым рамястве3 прычыны таго, што ваш бізнес-трэнер па ахове здароўя не здымае і як гэта выправіцьЯк пацвердзіць камерцыйны сертыфікат на наведванне замежжа?Як зрабіць рэзервовую копію Veeam на воблачным сховішчыІнтэрнэт-капіраванне ўстаўкі, як зарабіць грошы на працы з копіяйЯк спыніць апраўдвацца за залежнасцьЯк дамагчыся лепшых у часы нявызначанасціЯк уключыць сваю творчасць як прадпрымальнік


На чарговай канферэнцыі грамадскай арганізацыі "Белая Русь" дэлегаты падвялі вынікі і абралі кіраўніцтва - Віцебская вясна\nТое, што гэтая «Белая Русь» прадстаўляе дзяржаву ў грамадскім сектары, сведчыць склад яе ўдзельнікаў канферэнцыі. Гэта людзі, якія займаюць кіруючыя пасады на дзяржаўных прадпрыемствах і ўстановах.\nРэжысіравалі і дырыжыравалі ходам канферэнцыі намеснік старшыні Рэспубліканскага савета РГА "Белая Русь" Аляксандр Шацько, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, рэктар Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта Алег Раманаў, начальнік галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы і па справах моладзі Віцебскага аблвыканкама Марына Навіцкая адукацыі Віцебскага аблвыканкама Дзмітрый Хома.\nСклад прэзідыума ўказвае на тое, што арганізацыя з'яўляецца інструментам, з дапамогай якога кіруючы клас чыноўнікаў паслядоўна прасоўвае сваю палітыку ў працоўных калектывах Віцебскага рэгіёна.\nА інструмент у іх руках сапраўды вялікі. У шэрагах "Белай Русі" Віцебшчыны налічваецца 19600 чалавек, якія знаходзяцца ў 941 нізавай арганізацыі. За пяць апошніх гадоў, выкарыстоўваючы адначасова адміністрацыйны ціск і матэрыяльныя стымулы, уладам удалося ўцягнуць у сяброўства “Белай Русі” без малога 2000 чалавек (рост на 10%).\nЗ якіх крыніц фінансуецца дзейнасць "Белай Русі" застаецца таямніцай за сямю пячаткамі. Арганізацыя не публікуе штогадовых фінансавых справаздач. Тым не менш яна мае шэраг праектаў, якія пастаянна рэалізуюцца. Працуюць грамадскія прыёмныя, змяшчаюцца дзясяткі офісаў, функцыянуюць кіруючыя органы першасных арганізацый і пастаянна выпускаецца дарагая сімволіка і атрыбутыка. Відавочна, адных узносаў, каб пакрыць змест інфраструктуры і грамадска-палітычную актыўнасць, відавочна недастаткова. Паказальна, на пытанне, ці аплаціла "Белая Русь" арэнду актавай залы для правядзення справаздачна-выбарнай канферэнцыі, кіраўніцтва адмовілася адказваць.\nАдной з галоўных задач, якую вырашаюць улады з дапамогай сябраў «Белая Русь» з'яўляецца легітымізацыя вынікаў выбараў. З дапамогай актывістаў гэтай арганізацыі, якія масава ўваходзяць у выбарчыя камісіі і з'яўляюцца назіральнікамі на выбарах, кіруючы клас татальна кантралююць электаральныя кампаніі.\nКаб эфектыўна вырашаць гэту задачу, на працягу больш як 10 гадоў намеснік старшыні абласной арганізацыі РГА "Белая Русь" Дзмітрый Хома нязменна ўзначальвае і кіруе Віцебскай абласной выбарчай камісіяй.\nДэлегаты канферэнцыі абралі працоўныя органы арганізацыі, у тым ліку і Раду. На першым паседжанні сябры Рады на безальтэрнатыўнай аснове аднагалосна прагаласавалі за абранне старшынём «Белай Русі» Уладзіміра Цярэнцьева. Абранню не перашкодзіла адсутнасць Уладзіміра Ўладзіміравіча на канферэнцыі.\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « У Віцебску казакі разам с праўладнымі актывістамі незаконна пікетавалі консульства Латвіі\tУ Віцебску праходзіць збор подпісаў каб прыцягнуць да адказнасці ўдзельнікаў мітынгу каля латвійскага консульства »


PWP Каб KWD Канвэртар, Онлайн канвэртар - Канвертаваць відэа, аўдыё, выявы, PDF - OnlineConvert.Com\nPWP Каб KWD Канвэртар\nІнтэрнэт Канвертаваць PWP Каб KWD Выкарыстоўвайце OnlineConvert Online. Бясплатна Хутка! Ніякая рэгістрацыя не патрабуецца.\nЯк канвертаваць PWP Каб KWD?\nІнтэрнэт PWP Каб KWD, вы можаце паставіць фармат PWP Каб KWD на свой кампутар, планшэт або мабільны тэлефон, не загружаючы ніякага праграмнага забеспячэння!