БелаПАН. Пётр Пракаповіч: Дэвальвацыі не будзе\nАдрас старонкі: https://by.belapan.by/archive/2014/12/19/748098_748102/\nДата раздрукоўкі: 11.05.2021 01:32\n19.12.2014 11:30 Эканоміка, Фінансы, Грамадства\nПётр Пракаповіч: Дэвальвацыі не будзе\nМінск, 19 снежня. Намеснік прэм'ер-міністра Пётр Пракаповіч заяўляе, што дэвальваваць беларускі рубель не плануецца, і прапаноўвае не стаяць у чэргах у абменныя пункты па валюту.\n"Пытанне аб дэвальвацыі — не да мяне. Але калі вы мне верыце, то — не будзе", — заявіў Пракаповіч журналістам 19 снежня ў Мінску.\nПаводле яго слоў, курс рубля будзе такім, які запланаваны ў асноўных кірунках сацыяльна-эканамічнага развіцця.\nПракаповіч адзначыў, што кіраўнік дзяржавы 18 снежня даў усе адказы на пытанні аб дэвальвацыі. У прыватнасці, сказаў ён, аб тым, што Беларусь не пойдзе за Расіяй у пытанні дэвальвацыі рубля.\nТаксама Пракаповіч параіў не стаяць у чэргах у абменныя пункты па валюту. Паводле яго слоў, адсутнасць валюты ў некаторых з іх выклікана тэхнічнымі пытаннямі, звязанымі з вялікім попытам у насельніцтва.\nНагадаем, Пётр Пракоповіч ужо выступаў з падобнай заявай напярэдадні крызісу 2011 года, калі беларускі рубель абясцэніўся ў тры разы. "Пакуль я з'яўляюся старшынёй праўлення Нацбанка, ніякай разавай аднамомантнай дэвальвацыі ніколі не будзе", — заявіў ён у сакавіку 2011 года.\nНа нарадзе 18 снежня Лукашэнка заявіў, што Беларусь не будзе бегчы за Расіяй і дэвальваваць нацыянальны рубель.\nПаводле яго слоў, "ваганні на расійскім валютным рынку не паддаюцца ніякаму асэнсаванню". Дэвальваваць валюту на гэтым фоне непрымальна, заявіў Лукашэнка. "У нас ёсць абавязацельствы перад насельніцтвам, і мы іх павінны прытрымлівацца, што, як мяне інфармуе ўрад і Нацыянальны банк, і робіцца", — дадаў кіраўнік дзяржавы.\nЁн звярнуў увагу на тое, што стабільнасць на валютным рынку — гэта абавязак банкаўскай сістэмы на чале з Нацбанкам і ўрадам, усё астатняе — у руках насельніцтва. "Хочаце абвалу — бегайце па абменніках, гэта ўсё ў руках грамадзян нашай краіны. Ківаць на кіраўніцтва, на ўрад, на Нацыянальны банк сёння непрымальна", — заявіў Лукашэнка.\nТым часам, па стане на раніцу 19 снежня, максімальны курс куплі долара ЗША ў банкаўскіх абменных пунктах Мінска вырас на 650 рублёў і дасягнуў 11.800 рублёў, мінімальны курс продажу павялічыўся на 350 рублёў і склаў 11.500 рублёў.\nПры гэтым максімальны продаж долара дасягнуў 11.990 рублёў супраць 11.400 рублёў напярэдадні.\nЕўра максімальна куплялі па 14.400 рублёў (рост на 600 рублёў), мінімальны продаж вырас на 160 рублёў і дасягнуў 14.000 рублёў.\nМаксімальны курс куплі расійскага рубля вырас на 11 рублёў і склаў 182 рублі, мінімальны курс продажу павялічыўся на 20 рублёў — да 195 рублёў.\nАўторак, 11 Травень 2021, 01:32


Лужыцкія мовы — Вікіпэдыя\nЗапыт «Лужыцкая мова» перанакіроўваецца сюды. Пра мовы ў складзе лужыцкае падгрупы глядзіце артыкулы «Верхнелужыцкая мова» і «Ніжнелужыцкая мова».\nЛужыца (усход Нямеччыны)\nкаля 60 тыс\nХраналягічнае скарачэньне лужыцкага моўнага арэалу\nЛу́жыцкія мовы (па-верхнелужыцку: serbska rěč, па-дольнасорбску: serbska rěc) — мовы сорбаў, аднае з нацыянальных меншасьцяў у Нямеччыне.\nАдносяцца да славянскай групы моваў індаэўрапейскае моўнае сям'і. Агульны лік носьбітаў — каля 60 000 чалавек, зь іх каля 40 000 жыве ў Саксоніі і каля 20 000 у Брандэнбургу (Лужыца). У рэгіёне распаўсюджаньня лужыцкіх моваў табліцы з назовамі гарадоў і вуліцаў часта дзьвюхмоўныя.\nАдрозьніваюць дзьве пісьмовыя мовы, якія ў сваю чаргу складаюцца зь некалькіх дыялектаў:\nВерхнелужыцкая мова (у Горнай Лужыцы, цэнтар — Баўцэн)\nНіжнелужыцкая мова (у Дольнай Лужыцы, цэнтар — Котбус).\nЛік ужывальнікаў лужыцкіх моваў у штодзённым жыцьці значна ніжэйшы за вышэйпрыведзеныя лічбы. У адрозьненьне ад досыць стабільнае верхнелужыцкае мовы ніжнелужыцкая мова знаходзіцца на мяжы выміраньня.\nНа лужыцкай мове таксама размаўляюць у месьце Сэрбін у штаце Тэксас (ЗША). Мясцовы варыянт мовы знаходзіцца пад значным уплывам нямецкае й ангельскае моваў. Да нядаўняга часу на ім выдаваліся газэты. Старанямецкі назоў «вэнды» тут лічыцца зьняважлівым.\nРаспаўсюд лужыцкіх моваў у Нямеччыне.\nЛужыцкія мовы — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Лужыцкія_мовы&oldid=2300814»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 26 сакавіка 2022 году ў 18:51.


Канвертаваць Бермудскія астравы даляраў (BMD) і Counterpartys (ZCP) : Калькулятар абменнага курсу\nДаляр Бярмудзкіх выспаў (BMD) і Counterparty (ZCP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Даляр Бярмудзкіх выспаў і Counterparty пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 1 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Даляр Бярмудзкіх выспаў. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Counterparty валюты па змаўчанні. Націсніце на Counterpartys або Бермудскія астравы даляраў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nБярмудскі даляр гэта валюта, у Бермудскія астравы (BM, БМУ). The Counterparty гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал BMD можа быць запісаная Bd$. Сімвал ZCP можа быць запісаная ZCP. Бярмудскі даляр дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Бярмудскі даляр Апошняе абнаўленне 31 сакавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the Counterparty Апошняе абнаўленне 1 красавік 2020 ад coinmarketcap.com. BMD каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. ZCP каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Вясёлка. Часопіс для дзяцей. Детский журнал "Вясёлка" - Вавельскі цмок\nПятница, 12.08.2016 08:09. Рубрика: Лicт у рэдакцыю\nДаўным-даўно ў старажытным і прыгожым горадзе Кракаве правіў князь Крак. Ён быў мудрым каралём і добрым правіцелем, ды дачку меў – вачэй не адвесці. Прыгожым і багатым было яго княства, а яго падданыя жылі заможна і радаваліся, што ў іх такі цудоўны кароль.\nГорад узвышаўся на Вавельскім ўзгорку на беразе ракі Віслы, у якой плавалі вушакі рыб. За сценамі замка распасціраліся зялёныя сенажаці, на якіх мірна пасвілася скаціна. Урадлівая зямля давала багата хлеба, а густыя лясы за палямі і сенажацямі забяспечвалі горад драўнінай. Праца кожнага прыносіла добрыя плады. Пасля працы і асабліва ў святочныя дні людзі цешыліся ды весяліліся, бо мудры кароль імкнуўся правіць так, каб усе жылі ў дастатку і шчасліва.\nАле ж прыйшла бяда адкуль не чакалі. Прыляцеў да горада вялізны і страшны цмок і пасяліўся ля падножжа Вавельскага ўзгорка, у велізарнай яме-пячоры. У яго была грубая зялёная скура, доўгі моцны хвост і поўная пашча вострых, як нажы, зубоў. А яшчэ з яго велізарнай пашчы вырываўся агонь і атрутны дым. Гэта быў цмок-жываглот, які за раз мог праглынуць адразу некалькіх бараноў. І, каб цмок не чыніў лішняй шкоды, жыхарам давялося залагоджваць яго данінай. Штотыдзень прыносілі яму ахвяру – трох цялятак і трох бараноў.\nАднак праз пэўны час, дзякуючы клопатам грамадзян, вавельскі цмок незвычайна вырас і стаў яшчэ больш пражэрлівы. Цяпер, калі не прыносілі яму дастаткова ежы, цмок вылятаў са сваёй ямы і хапаў хатнюю скаціну, а то і на людзей нападаў. Калі вылятаў на сваё жудаснае паляванне – цень ад яго крылаў засцілала паўгорада, а жудасны роў, які ён выдаваў, пужаў больш за гром маланак падчас буры і разносіўся далёка за межамі горада.\nНекалі вясёлыя і шумныя вуліцы горада пачалі пусцець і ўсё больш нагадвалі ціхія лабірынты. Людзі баяліся выходзіць са сваіх дамоў, а іншыя спешна пакідалі горад.\nА неяк па горадзе пайшоў слых, што цмок ужо і на маладых дзяўчынак перакінуўся. Замаркоціўся і жаласна зарыдаў кароль – у яго была маладая дачка-прыгажуня і пры адной думцы, што цмок можа выкрасці і яе, боль сціснула яго старое сэрца.\nУ роспачы ён звярнуўся за парадай да сваіх мудрацоў, але і яны не змаглі прыдумаць ніводнага спосабу забіць пачвару. Тады кароль абвясціў на ўсе бакі свету, што аддасць палову каралеўства і прыгажуню дачку ў жонкі смельчаку, які пераможа цмока. Гэтая вестка вокамгненна разляцелася па ваколіцах і хутка адусюль пачалі сцягвацца мужныя рыцары, каб памерацца сіламі з грозным цмокам.\nАле, на жаль, усіх іх чакаў адзін лёс. Рыцары нават не заўсёды паспявалі дастаць меч з ножнаў, як цмок пажыраў іх. Не пужалі пачвару нават групы рыцараў. Урэшце, перад ямай стала цэлае войска смельчакоў, узброеных шчытамі, дзідамі і мячамі, але і яны сталі толькі стравай для вавельскага цмока. Ні адзін з іх не вярнуўся з паходу да ямы монстра.\nЗусім засмуціўся кароль і забедавалі жыхары горада. Ужо здавалася ўсё страчана, як на вуліцах горада з’явіўся бедны шавец. Гэта быў схуднелы хлопец, звалі якога Скуба.\n– Ваша Вялікасць, – звярнуўся ён да караля, нізка кланяючыся. – Я думаю, што я здолею перамагчы цмока, які Вам не дае спакою.\n– А ці ведаеш ты, хлопец, што ён забіў ужо многіх мужных ваяроў?! Як ты думаеш яго адолець?\n– Ёсць у мяне адна задума, Ваша Вялікасць. Адзінае, што мне толькі спатрэбіцца, гэта скура найбуйнейшага барана. Астатняя справа за мной.\nПадумаў князь Крак. Ён быў гатовы выкарыстаць любы шанец, толькі б хутчэй пазбавіцца ад небяспечнага звера.\n– Добра, шавец. Калі пераможаш цмока, будзеш шчодра ўзнагароджаны.\nЯму прынеслі баранову скуру і хутка шавец прыняўся за справу. Увесь дзень і палову ночы працаваў кемлівы шавец. Са скуры ён пашыў куклу, пудзіла, падобнае на барана, і бітком напхаў яе серай з каменяломні і смалой. І яшчэ да ўзыходу сонца разам з каралеўскімі жаўнерамі аднёс пудзіла да ямы цмока і паставіў каля самага ўваходу. З боку выглядала быццам і насамрэч стаіць самы звычайны добра адкормлены жывы баран. Скуба з жаўнерамі схаваліся ў хмызняку за камянямі і сталі назіраць, што будзе далей.\nЯк сонца ўзышло, цмок вылез са сваёй пячоры і ўбачыў перад самым носам апетытны сняданак. Адным глытком ён праглынуў барана і, задаволены, палез назад у сваю яму далей адпачываць. Але ўжо хутка адтуль раздаўся страшны рык і вырвалася полымя. Узгорак затросся, а з пячоры вылецеў вавельскі цмок і спешна панёсся да Віслы.\nГэта сера, прыхаваная ў баране, пачала дзейнічаць. Яна пачала гарэць у страўніку цмока і з кожнай хвілінай пякло ўсё больш і больш горача. Цяпер, адзінае чаго ён прагнуў – гэта як мага хутчэй напіцца вады, каб патушыць страшнае полымя, якое пажырала яго знутры. Ён падбег да ракі, акунуў галаву ў ваду і прагна пачаў піць, вялізнымі глыткамі заглынаючы ваду. Аднак пажар, што бушаваў унутры яго, не сціхаў. І цмок піў і піў, а жывот тым часам рос і рос.\nСмага была настолькі вялікая, што цмок амаль да дна выпіў усю Віслу і хутка стаў выглядаць, як вялікі паветраны шар. Зрэшты ён надзьмуўся так, што жывот яго не вытрымаў і з гучным трэскам ўзарваўся.\nАдразу ж добрая навіна разнеслася па горадзе. Усе жыхары ўзрадаваліся, выбеглі на вуліцы, пачалі радасна крычаць і спяваць. А шчаслівы кароль падышоў да спрытнага хлопца Скубы, абняў яго і сказаў:\n– Ты перамог страшнага цмока, вызваліў нас ад яго. Трымай жа цяпер абяцаную ўзнагароду. Аддаю цябе палову каралеўства і маю любімую дачку.\n– Шчыра дзякую, Ваша Вялікасць. Але пагаджуся яе прыняць, толькі калі яна сама таго пажадае і зможа пакахаць мяне.\nДы дзе ж не закахацца ў такога мужнага героя?! Юная каралеўна з радасцю пагадзілася і хутка на Вавелі адбылося выдатнае і шумнае вяселле. А ў якасці вясельнага падарунка Скуба сваёй жонцы паднёс абутак са скуры таго самага Цмока.\nУ прыгожым горадзе Кракаве нарэшце настаў спакой і жыхары радасна вярнуліся да шчаслівага жыцця. А пра злога цмока засталася толькі легенда і пячора, якая дагэтуль завецца Цмокава Яма. Яе і сёння можна паглядзець у Кракаве ля падножжа замка. А яшчэ там можна ўбачыць агнядышную постаць вавельскага цмока, якая ўвекавечвае доблесны ўчынак шаўца.\n« Што такое сем цудаў свету?\nНовая книга о Гарри Поттере стала самой продаваемой в Великобритании »


Пластовае дражджавое цеста для хачапуры\nРаспавяду, як рабіць хачапуры - традыцыйнае грузінскае страву "пеновани хачапуры» (პენოვანი ხაჩაპური). Для гэтага выкарыстоўваюць пластовае цеста. Можна прыгатаваць традыцыйнае пластовае цеста з прэснага. Гэта будзе хутчэй, але я вам раю вырабіць з дражджавы слойкі. Такое цеста атрымліваецца больш далікатным і больш смачным. Такім чынам, глядзіце рэцэпт "пластовае дражджавое цеста для хачапуры" і абавязкова прыгатуйце гэты смачны пірог.\nПрадукты, якія спатрэбяцца, каб прыгатаваць цеста хачапуры:\n1) Вада цёплая, каля 40 АС, 300 мілілітраў\n2) Мука пшанічная, вышэйшага гатунку - 1 кілаграм\n3) Маргарын сметанковы - 250 - 400 грамаў\n4) Соль - 10 грамаў\n5) Дрожджы сухія - 30 грамаў\n6) Цукар, пясок - 10 грамаў\nПачынаем рыхтаваць цеста для хачапуры.\nЦеста рыхтуецца безопарное спосабам. У цёплай кіпячонай вадзе раствараць соль, цукар і дрожджы. Дадаем паступова муку, каб не ўтвараліся камякі і вымешваюць. Варта дадаць да 750-800 грамаў мукі. Вымешваюць цеста, вельмі старанна, яно павінна атрымацца аднастайным і даволі шчыльным. Такой шчыльнасці, як быццам вы сабраліся рабіць пельмені. Скочваецца ў камяк, кладзем у міску або на дошку, присыплем зверху трошкі мукой і прыкрыем чыстай сурвэткай. Пакінем у цёплым месцы, каб цеста падышло і павялічылася ў аб'ёме ў 1,5-2 разы.\nПадышоўшыя цеста добра яшчэ раз вымешаць, зноў зрабіўшы яго шчыльным і паставіць, няхай яшчэ раз падыдзе і павялічыцца ў аб'ёме.\nБярэм маргарын. Ён не павінен быць халодным, але, у той жа час, не вельмі вадкім. Такі кансістэнцыі, каб без намаганняў размазваць і ня расцякаўся. Як бачыце, у рэцэпце паказаны вельмі вялікі роскід лікаў для ужывальнага маргарыну. Гэта ўжо залежыць ад вашага густу. Чым больш тлушчу будзе выкарыстана, тым цеста атрымаецца далікатней, але і адпаведна, будзе больш сытным і каларыйны. Не апошнюю ролю адыгрывае і тлустасць сыру. Калі ў сыр вы будзеце дадаваць каровіна масла, то цеста лепш рабіць больш лёгкім, з менш тлустым сырам.\nТым часам, цеста для хачапуры падышло ў другі раз. Зараз ўздым тэсту зойме значна менш часу, чым у першы раз.\nБярэм падышоўшыя цеста і трохі абмінаць. Раскочваем качалкай у пласт таўшчынёй прыблізна да аднаго сантыметра. Прыблізна, на вока, падзяляем пласт на 4 роўныя часткі. Пачынаем змазваць маргарынам пасярэднія другую і трэцюю чвэрці. Для гэтага трэба выкарыстоўваць прыблізна чвэрць прыгатаванага маргарыну. Размазаўшы нажом тонкі пласт, тыя, што засталіся першую і чацвёртую часткі накрываем на змазаную паверхню. Цяпер мажам адваротны бок першай чвэрці і збіраем ўсе разам. У вас атрымаўся прастакутнік тэсту з чатырох слаёў. Для ўсёй промазка мы выкарыстоўвалі палову нарыхтаванага маргарыну.\nРаскочваем па шырыні атрыманы кавалак тэсту і зноў праробліваем апісаныя вышэй аперацыі. Але цяпер складаем ўжо па шырыні. Такім чынам, мы выкарысталі ўвесь маргарын, і ў нас зноў атрымаўся прастакутнік. Складаем яго, кладзём у маразільную камеру халадзільніка на гадзіну. Праз гадзіну вымаем і зноў раскочваем, складаем, як рабілі раней, толькі ўжо не промазываем маргарынам. Яшчэ раз змяшчаем на гадзіну ў маразілку. Зноў выцягнулі і раскаталі. Склалі. Цеста хачапуры гатова.\nЦяпер нам трэба атрымаць асобныя квадраты. Раскочваем атрыманае цеста для хачапуры у пласт таўшчынёй у 1 сантыметр. Разразаем на квадрацікі з памерамі 8 х 8 см2. Кожны кавалачак - парцыённыя нарыхтоўка. Усе нарыхтоўкі змяшчаем на холад. Выцягваем па адной, раскочваем у таўшчыню ад 3 да 5 мм. На сярэдзіну раскочанай аладкі кладзём падрыхтаваную начынне. Гэта нацёрты на тарцы малады сыр. Начынне кладзём пластом у полсантіметра, размяшчаючы яе квадратам так, каб куты начыння ляжалі на сярэдзіне бакоў тэсту. Закрываем кончыкі, надаючы форму квадрата. Выпякаць 10-15 хвілін у моцна нагрэтай духоўцы. Прыемнага апетыту.\nАладкі шакаладныя - хутка і смачна\nБальзамічны соус і рэцэпты яго падрыхтоўкі\nШынкі, запечаныя з сырам і памідорамі: два розныя варыянты падрыхтоўкі\nЗаедзь на кухні - гэта бяда! Кормяць іх смецце, бруд і вада\nAlizee: дата смерці на самай справе фіктыўная\nЯк зрабіць выраб для мамы сваімі рукамі?\n5 правілаў напісання эфектыўнага аб'явы аб продажы\nПаняцце "чалавек": вызначэнне асобы\nАналіз на стафілакок: як бяруць і дзе здаць\nМінус 60 дыета - эфектыўны сродак схуднець раз і назаўжды\nЦі можна класці плітку на плітку пры рамонце?


12 жніўня 1399 году адбылася бітва на Ворскле\n12 жнівень 2004, 11:06\nУл. інф. Што адбывалася ў Беларусі і ў сьвеце 12 жніўня\n12 жніўня ў Беларусі традыцыйна ўшаноўваліся Сіла і Іван. У гэты дзень трэба было, скончыўшы жніво, пачаць сяўбу новага хлеба. Таму казалі: “Хто на Сілу жыта пасее – у таго на хлеб надзея”. Імя Івана з працамі ў полі ня зьвязвалі. Івану маліліся, каб дапамог адшукаць скрадзеныя рэчы і пакараць злодзеяў.\n12 жніўня 1399 году адбылася бітва на Ворскле – паводле ацэнак гісторыкаў, самая няўдалая ў гісторыі беларускага сярэднявечча. Войскам Вялікага Княства кіраваў Вітаўт, а ардынскімі татарамі – хан Эдыгей. Сыйшліся дзьве арміі на рацэ Ворскла ў цяперашняй Украіне. Нашыя продкі пацярпелі сакрушальную паразу. На полі палегла дзьве траціны іхнага войска, у тым ліку 60 князёў-вайскаводцаў.\n12 жніўня 1893 году прыйшоў на сьвет Аляксандар Ружанцоў, беларускі палітык і гісторык, чалавек незвычайнага лёсу. Народжаны ў расейскай Вязьме, Ружанцоў стаў адным з галоўных беларускіх дзеячоў у міжваеннай Літве, а закончыў свой жыцьцёвы шлях у ЗША. У 1919 годзе Ружанцоў узначаліў беларускі батальён літоўскага войска. Ягоныя беларускія вершы, падпісаныя псэўданімам Алесь Смаленец, высока цаніў Максім Гарэцкі.\nА яшчэ 12 жніўня ў розныя гады нарадзіліся амэрыканскі прадпрымальнік і філянтроп Джордж Сорас і беларускі паэт Леанід Галубовіч. Стваральнік закрытага цяперашнімі ўладамі Беларускага фонду Сораса прыйшоў на сьвет у 1930 годзе, а паэт – у 1950-м. Аўтар шасьці зборнікаў вершаў, Леанід Галубовіч прызнаны крытыкамі адным з найбольш праўдзівых паэтаў сучаснасьці, у якіх талент – не ад навукі, а ад Бога. Тым ня менш, некалькі гадоў таму Галубовіч пісаць вершы перастаў. Ён абвясьціў пра гэта публічна, а ў дадатак выдаў кніжку з красамоўнай назвай “Апошнія вершы Леаніда Галубовіча”. Цяпер паэт ператварыўся ў літаратурнага крытыка, а таксама ў аўтара лірычных мініятураў, якія ён публікуе пад агульнай назвай “Зацемкі зь левай кішэні”.


Сільфіда з мужчынскім характарам - Женский журнал\nНіжынскіх у Расійскай імперыі лічылі палякамі, ды яны і самі пэўна гэтак дэкларавалі сябе, бо былі католікамі. Аднак прапрадзед Браніславы Мікалай Ніжынскі быў прыгонным селянінам князя Міхала Клеафаса Агінскага і танцаваў на сцэне яго тэатра ў Слоніме. Бацька Браніславы Тамаш Лаўрэнавіч Ніжынскі меў уласную перасоўную балетную трупу, з якой пэўны час выступаў у Варшаве. З адной са сваіх танцорак, Элеанорай Бярэдай, Тамаш і ажаніўся. Старэйшыя браты Браніславы, Станіслаў і Вацлаў, безумоўна, таксама танцавалі. Але талент Станіслава быў проста талентам. Вацлаў жа з ранняга юнацтва заявіў пра сябе як пра неардынарнага танцора. Розніца ва ўзросце паміж Вацлавам і Браніславай была невялікая – усяго толькі год. Таму яны вельмі прывязаліся адно да аднаго і іншы раз паводзілі сябе не як пагодкі, а як блізняты. І трэніраваліся разам, спрабуючы навучыць адно аднаго ўсяму, што ведалі.\nЛёс малодшых дзяцей Ніжынскіх шмат у чым вырашыла раптоўнае развітанне бацькоў. Тамаш упадабаў іншую жанчыну і пакінуў сям’ю. Элеанора выехала з дзецьмі ў Санкт-Пецярбург, і там у 1902 годзе ўладкавала іх ў Імператарскае тэатральнае вучылішча ў клас танца.\nБрат і сястра спадабаліся настаўнікам. Па здольнасцях сваіх Браніслава мала чым адрознівалася ад Вацлава – той жа тэмперамент, тая ж вынослівасць, амаль такі ж «лятучы» скачок. Але Вацлаў быў яркім прыгажуном, а знешнасць Браніславы лічылі шэраговай. Вацлаў меў ганарлівую паставу, фігуру, нібыта выразаную з мармуру антычным скульптарам. Яго ж сястры бракавала вытанчанасці і элегантнасці. Гэта была даволі «цяжкая» балерына. Хутчэй амазонка, чым сільфіда, больш Брунгільда, чым Жызэль. Ёй неяк адразу вылучылі амплуа – характарная танцорка. А гэта значыла, што ніколі і ні пры якіх умовах ёй не давядзецца танцаваць у пары з Вацлавам.\nУ 1908 годзе Браніслава скончыла навучанне і ўслед за братам была залічана ў балетную трупу Марыінскага тэатра. Яна, далібог, была б рада гэтаму, калі б не пэўная акалічнасць: Вацлаву амаль заўжды давалі прыма-партыі, ёй даводзілася танцаваць другарадныя і трэцярадныя. А потым у жыцці Ніжынскіх падобна добраму чарадзею ўзнік чалавек па прозвішчу Дзягілеў… Ён быў зачараваны танцам Вацлава, і ў 1909 годзе прапанаваў яму прыняць удзел у Парыжскіх паказах. Вацлаў абумовіў выступленне ў Парыжы разам з сястрой. Дзягілеў згадзіўся і не пашкадаваў. Французы адчулі шарм юнай Браніславы, хаця і тут яе ролі заставаліся другаснымі. Затое Вацлаў быў у цэнтры ўвагі!\nДаведаўшыся пра поспехі брата і сястры за мяжой, калегі і прадстаўнікі адміністрацыі Марыінскага тэатра пачалі зайздросціць, інтрыгаваць, патроху выжываць удачлівых танцораў. Разрыў з Марыінкай адбыўся ў 1911 годзе. Афіцыйным повадам для яго стаў выпадак, які адбыўся пад час спектакля «Жызэль». Вацлаў выйшаў на сцэну ў касцюме, у якім ён выступаў у гэтым балеце за мяжой. Яго знарок заказвалі для Ніжынскага, каб танцор адчуваў сябе як мага больш вольна. Але ўдовая імператрыца, што прысутнічала на спектаклі, прыйшла ў жах – касцюм падаўся ёй непрыстойным, бо ніжняя частка яго занадта абцягвала фігуру. Ніжынскага звольнілі з Марыінкі. Браніслава ў знак пратэста пайшла за братам. З гэтага часу іх лёс цалкам залежаў ад Дзягілева. Той неўзабаве стварыў уласную антрэпрызу «Рускі балет», і сястра з братам падпісалі з ім кантракт. Балетмайстрам Дзягілева быў Фокін. У балетах, створаных ім, і выступалі пераважна Ніжынскія.\nМенавіта ў гэты перыяд Вацлаў вырашыў паспрабаваць сябе ў іпастасі пастаноўшчыка. На жаль, пастаноўкі Ніжынскага праваліліся. А хутка ў танцора ўскладніліся ўзаемаадносіны з Дзягілевым. Антрэпрэнёр ужо даўно аказваў двусэнсовыя знакі ўвагі Вацлаву, ледзь хаваючы сваю прыхільнасць да людзей аднаго з ім пола. Даведаўшыся, што Ніжынскі збіраецца жаніцца з харошанькай танцоркай-непрафесіяналкай Рамолай Пульскай, Дзягілеў закаціў сапраўдную сцэну рэўнасці. Ніжынскі ўспыхнуў і парваў кантракт. За братам вымушана была сысці з трупы Дзягілева і Браніслава з мужам, танцорам Аляксандрам Качатоўскім.\nВацлаў самаўпэўнена адхіліў прапанову адміністрацыі французскага тэатра «Гранд Опера», які запрашаў яго ўзначаліць балетную трупу. Ён меркаваў, што яго імя дапаможа яму зрабіць уласную кар’еру. Аднак першыя ж гастролі трупы Ніжынскага скончыліся фінансавым крахам. Антрэпрыза распалася. У Вацлава здарыўся нервовы зрыў. А потым пачалася Першая сусветная вайна. І яна развяла, раскідала ўсіх танцораў трупы Ніжынскага па розных гарадах і краінах. Браніслава апынулася ў Расіі, а Вацлаў з жонкай і маленькай дачкой не здолелі перабрацца праз граніцу. Іх арыштавалі ў Будапешце і інтэрніравалі…\nДзіўна, але толькі разлучыўшыся з горача любімым братам, Браніслава ўрэшце здолела заявіць пра сябе як пра безумна таленавітую асобу. У Пецярбургу яна нечакана нават для сябе самой паспрабавала выступіць балетмайстрам. Спачатку гэта былі харэаграфічныя нумары «Лялька» і «Асенняя песня», у якіх удзельнічалi сама Ніжынская і яе муж, пасля – аднаактовы балет «Тытунніца» на музыку А. К. Лядава. У адрозненні ад харэаграфіі Вацлава, якую публіка адмаўлялася разумець, работа Браніславы была прынята і ўхвалена. Калі ў Пецярбургу запахла рэвалюцыяй, Ніжынская выехала ў Кіеў, дзе і асела на некалькі гадоў. Тут яна ўзначаліла балетную трупу Кіеўскага тэатра оперы і балета, для якой, дарэчы, стварыла два новых спектакля – «Мефіста-вальс» і «Жалобны марш».\nВесткі ад брата з-за мяжы прыходзілі рэдка, але Браніслава ўсё ж даведалася, што ў 1916 годзе Вацлава з яго сям’ёй знайшоў і ўратаваў ад галоднай смерці ўсё той жа Сяргей Дзягілеў. Ён прапанаваў Ніжынскаму падпісаць новы кантракт і вывез яго разам з іншымі сваімі танцорамі падалей ад вайны – на гастролі ў Амерыку. І ўсё было добра да новай прэм’еры – балета, створанага Вацлавам, – «Тыль Уленшпігель». Балет, як і ранейшыя работы Ніжынскага, праваліўся, а няшчасны Вацлаў пасля такога стрэсу так і не прыйшоў у сябе, на доўгія гады стаўшы пацыентам псіхіятрычнай клінікі.\n1919 год прынёс новыя ўзрушэнні ў жыццё Браніславы Няжынскай. Кіеўскі тэатр быў нацыяналізаваны, і Браніслава мусіла адкрыць школу танцаў. Цяпер менавіта гэтая дзейнасць карміла яе. Асноўны кантынгент навучэнцаў школы складалі юныя пралетарыі. І многіх каробілі «панскія звычкі» настаўніцы. Яна, напрыклад, заўжды насіла пальчаткі, каб не дакранацца голай рукою да разгарачаных потных целаў сваіх вучняў. Магла быць надта грубай, гучна крычаць і лаяцца, шмат курыла. Але як толькі Браніслава заўважала сярод вучняў сапраўдны талент – яна адразу ж станавілася іншай. І самааддана вяла гэты талент да вяршынь удасканалення. А самаму лепшаму свайму вучню, Сяргею Ліфарэнку, Ніжынская неўзабаве прапанавала шукаць лёсу і прызнання за мяжой. У 1921 годзе Браніславе ўдалася збегчы ў Парыж да Дзягілева. Разам з Сяргеем, які неўзабаве ператварыўся ў Францыі ў Сержа Ліфара і стаў другім пасля Дзягілеўскага каханка, Леаніда Мясіна, танцорам трупы.\nНіжынскай было ўжо трыццаць гадоў. Танцоркай Дзягілеў яе не бачыў. Але яго зацікавілі яе работы як балетмайстра. Урэшце, Браніслава стала першай і адзінай жанчынай-балетмайстрам у аматара мужчын Дзягілева, паставіўшы некалькі балетаў, якія карысталіся поспехам.\nАднак лаўры Ніжынскай некаму моцна не давалі спакою. І вось аднойчы танцор Леанід Мясін заявіў, што гатовы замяніць Браніславу і сам працаваць як балетмайстар. Дзягілеў не прывык у чымсьці адмаўляць свайму ўлюбёнцу, які некалі дапамог яму справіцца з сумам па Няжынскаму. У выніку сястра Ніжынскага атрымала адстаўку.\nАле гэтым часам яна ўжо трывала стаяла на нагах. І ў яе быў варты абаронца – яе другі муж Мікалай Сінгаеўскі. Ён стаў яе менэджэрам пасля сыхода ад Дзягілева. Талентам і прафесіяналізмам Браніславы шчодра карысталіся Тэатр Калон у Буэнас-Айрэсе, Рускі балет у Монтэ-Карла. Яна супрацоўнічала з трупамі палкоўніка дэ Базіля і Макса Рэйнхардта. А яшчэ Ніжынская здолела адпомсціць Дзягілеву – вельмі своеасабліва. Яна прапанавала свае паслугі галоўнай канкурэнтцы стваральніка «Рускага балета» – мільянершы і вялікай аматарцы танца Ідзе Рубінштэйн. Балеты Ніжынскай прынеслі незвычайны поспех тэатру Іды Рубінштэйн. Дзягілеў памёр у 1929 годзе, амаль разарыўшыся.\nУ тым жа 1929 годзе вучню Ніжынскай, Сержу Ліфару, зрабілі такую ж прапанову, якую некалі рабілі Вацлаву Ніжынскаму, – узначаліць балет «Гранд-опера». Параіўшыся з Браніславай, ён згадзіўся. І тут жа запрасіў сваю настаўніцу паставіць танцы для оперы Ж. Афенбаха «Казкі Гофмана». Слава балетмайстра Браніславы Ніжынскай, жанчыны з нежаночай сілай волі і талентам, расла. У 1932 годзе яна здолела адкрыць у Парыжы ўласны «Тэатр танцу» (пазней «Рускі балет мадам Ніжынскай»). Тут яна была паўнаўладнай гаспадыняй і магла эксперыментаваць, як хацела. Адным з такіх эксперыментаў стал балет «Гамлет» на музыку Ф. Ліста. Узгадаўшы пра вялікую англійскую артыстку Сару Бернар, якая не спалохалася выконваць ролю Гамлета ў драматычным спектаклі, Браніслава таксама выйшла на балетную сцэну ў ролі Гамлета.\nКанец 1930-х гадоў быў неспакойным для Еўропы, у нетрах якой нараджаўся фашызм. Ніжынская інтуітыўна адчула, што трэба ратавацца ад бяды за акіянам. І ў 1938 годзе пакінула Еўропу. У ЗША яна прыехала з дачкой Ірынай. І была прынята з радасцю і захапленнем. Тут яе чакалi павага і запатрабаванасць, выкладчыцкая дзейнасць, уласная студыя ў Галівудзе, уласная школа балета ў Нью-Йорку. І – спакойная забяспечаная старасць. Браніслава Ніжынская памерла ў 1972 годзе, на восемдзесят другім годзе жыцця. Яна стварыла больш за 70 балетаў і выхавала больш за сто вучняў. А гэта, трэба згадзіцца, не так ужо і мала.


час — тлумачэнне слова\nчас, -у, мужчынскі род\n1. Працягласць існавання ўсіх з'яў рэчаіснасць якая вымяраецца вякамі, гадамі, гадзінамі, мінутамі і пад. Час не стаіць і не чакае. Колас. Празрыста-быстраю ракой плыву, І хвалям у затоку не аднесці, Хоць час пасыпаў снегам галаву, І мне яго не змесці, не атрэсці. Пушча. // Мера працягласці ўсяго, што існуе ці адбываецца. Сонечны час. Зорны час. Сярэдні сутачны час. ▪ Было адзінаццаць гадзін ночы па маскоўскаму часу. Шамякін. // Паслядоўная змена мінут, гадзін, дзён і пад. У марах ды ў гаворцы час бяжыць хутка, і мужчыны не заўважылі, як апынуліся перад ганкам перасяленцкага пункта. Пальчэўскі.\n2. Больш-менш пэўны прамежак у паслядоўнай змене гадзін, дзён, гадоў і пад., у які што-н. адбываецца. Траціць час. Бавіць час. ▪ За час сваёй доўгай хваробы .. [Марылька] навучылася вось так ляжаць, глядзець і думаць... Брыль. [Пніцкі:] Цяпер жыву, работы хапае.. А пасля не тое яшчэ будзе. Дай ты адно нам час умацавацца. Чорны. // Пара года, месяца, дня і пад. Ранні час. ▪ Бывала ў восеньскі час, пасучы статак, Андрэй не раз прыходзіў слухаць гэты гоман [дубоў]. Дуброўскі. Добра пасядзець тут [ля доміка] летнім вячэрнім часам, калі паціху згасаюць размаітыя фарбы дня. Навуменка. // Вольныя ад асноўнага занятку гадзіны, дні, якія можна прысвяціць якой-н. іншай справе. Дырэктар сустрэў суддзю стрымана. — Няма мне часу па рыбалках ездзіць. План трэба выконваць. Капусцін. Нялёгка Леніну было ў тыя дні. Але і тады Уладзімір Ільіч знаходзіў час, каб з выключнай любоўю аднесціся да людзей, дапамагчы ім. Мяжэвіч.\n3. Нейкі пэўны момант у паслядоўнай змене гадзін, дзён, гадоў і пад. Назначыць дакладны час сходу. ▪ У гэты ж час хрыпла і прыдушана закукавала зязюля... Нікановіч. // Адпаведны момант, спрыяльная пара для якіх-н. дзеянняў, для разгортвання чыёй-н. дзейнасці. Стары, сухенькі, мітуслівы, хапаўся сам і падганяў іншых — усё баяўся ўпусціць час, божкаў, каб пратрымалася надвор'е. Мележ. // у значэнне выказнік Наступіла пара. Час класціся спаць. Час збіраць ураджай. ▪ Час быў выходзіць. А чалавек усё стаяў і глядзеў. Шыцік. [Дзед:] — Час нам ісці, відаць, там і чаканкі ўсе даўно хлопцы паелі, нас з табой чакаючы... Лынькоў.\n4. Перыяд, эпоха, пэўная колькасць гадоў у жыцці чалавецтва, дзяржавы, народа і пад. Каржакевіч быў досыць папулярны яшчэ з дарэвалюцыйнага часу. Крапіва. Меркаванне, што вінавата ў гэтым яе становішча, здавалася Лёдзі дзікім: хіба можа быць такое ў наш час. Карпаў.\n5. У філасофіі — усеагульная аб'ектыўная форма існавання матэрыі, якая праяўляецца ў працягласці і паслядоўнасці, неад'емна ад руху. У свеце няма нічога, апрача рухаючайся матэрыі, і рухаючаяся матэрыя не можа рухацца інакш, як у прасторы і ў часе. Ленін.\n6. У лінгвістыцы — форма дзеяслова, якая выражае адносіны дзеяння або стану да моманту гаворкі або да якога-н. іншага моманту. Прошлы час. Цяперашні час. Будучы час.\nДаўномінулы час — асобая форма дзеяслова прошлага часу ў некаторых мовах, якая абазначае дзеянне, што адбылося (адбывалася) раней другога дзеяння прошлага часу.\nДэкрэтны час — паясны час, пераведзены для тэрыторыі СССР на адну гадзіну ўперад.\nКаменданцкі час — забарона без асобага дазволу з'яўляцца на вуліцах населенага пункта ў пэўны час пры аб'яўленні ваеннага або асаднага становішча.\nМашынны час — час, за які выконваецца работа ці вытворчая аперацыя машынай або механізмам.\nМясцовы час — час, які ўстанаўліваецца для пэўнага геаграфічнага пояса, раёна, для пэўнай мясцовасці.\nАдзін час — на працягу нейкага часу; некалі, даўней.\nАд часу да часу; час ад часу — калі-нікалі, зрэдку.\nАпошні час — незадоўга да цяперашняга моманту.\nБез часу — заўчасна, не пражыўшы адведзены час.\nБлагі час — нядобры час, ліхая гадзіна.\nВыйграць час глядзі выйграць.\nДа пары да часу глядзі пара.\nДа часу — а) раней тэрміну. — Мы скончылі ўжо, — растлумачыў .. [Міхась]. — Скончылі да часу і цяпер прыбіраем кожны сваё. Скрыган; б) часова. Зрабілі некалькі брыгад: абсталяваць хоць да часу будоўлю пад .. жывёлу. Чорны.\nЗасячы час глядзі засячы.\nЗ цягам часу глядзі цяг1.\nЗ часам — у будучым, некалі.\nКаліф на час глядзі каліф.\nНа першы час — для пачатку чаго-н.\nНа скорым часе — неўзабаве, хутка.\nНа той час — некалі, у мінулым, раней.\nНа часах — на апошнім месяцы цяжарнасці (пра жанчыну).\nПад час — калі-нікалі, зрэдку.\nПа часе — пасля таго, як ужо што-н. здарылася.\nСамы час — іменна такі, які патрэбна, пара.\nСімвал часу глядзі сімвал.\nСудны час — тое, што і судны дзень (глядзі дзень).\nТым часам — адначасова з гэтым, у той самы момант. Тым часам ля ракі ўзнялася, зноў страляніна. Лынькоў.\nУвесь час — пастаянна, бесперастанку.\nУ добры час — нежаданне поспеху, удачы каму-н.\nУ свой час — а) некалі, калісьці, раней, у мінулым. І ліпы ўздоўж нашай вуліцы пасадзіў у свой час таксама адзін з паноў Стахоўскіх, — тлумачыць стары краязнаўца. В. Вольскі; б) своечасова, калі ў чым-н. будзе патрэба, неабходнасць. — Усё ў свой час. Рабіць так, як дамовіліся, — сказаў Хукін. Алешка.\nУ хуткім часе — хутка, неўзабаве, у блізкай будучыні.\nУ час — своечасова, у патрэбны момант.\nЧас б'е чый або каго-чаго — а) падыходзіць, набліжаецца канец; б) падыходзіць час што-н. рабіць.\nЧас не трывае (не чакае) — нельга далей адкладваць, трэба спяшацца з выкананнем чаго-н.\nЧас прабіў — прыйшла, настала пара для чаго-н.


Наступнай зімой дызайнеры раяць аддаць перавагу брутальнаму футру і якаснаму касцюму\nУрад дасць Беларусбанку гарантыі ў пагашэнні крэдытаў трох цукровых заводаў\nПосол США в Беларуси: Лукашенко вряд ли долго продержится, если продолжит репрессировать оппонентов13\n12 мая 2010 в 12:28\nПакуль на дварэ яшчэ позняя вясна, дызайнеры і мадэльеры разважаюць пра тое, якой будуць наступныя восень і зіма. Пра тэндэнцыі ў мужчынскім адзенні расказала галоўны мастацкі кіраўнік Беларускага Цэнтра моды, вядучы дызайнер Эльвіра Жвікава.\n— Прыярытэты ў мужчынскім адзенні дзеляцца на дзве часткі. З аднаго боку, мужчынскі касцюм схіляецца ў бок якаснага краўцоўскага майстэрства, і ў першую чаргу, гэта касцюм з якаснай тканіны і з бездакорнай пасадкай. Але тут важныя суадносіны цаны і якасці. Зразумела, што такі касцюм каштуе грошай, але перагібаў быць не павінна. З іншага боку, усё большы сегмент на рынку мужчынскага адзення займае настрой "casual" — паўсядзённае адзенне, а менавіта дэнім, які ўсё больш укараняецца ў мужчынскі гардэроб і робіцца нязменнай умовай штогадовага абнаўлення і лідарам продажаў", — расказала Эльвіра Жвікава.\nДызайнер падкрэсліла, што ў наступным сезоне каляровыя блокі ў мужчынскім адзенні кампануюцца вакол класічных нейтральных і змяшаных тонаў і даюць шмат магчымасцяў рэалізаваць сябе. Гэта новыя шэрыя, якія пераходзяць у тэму складаных шэра-зялёных адценняў настрою рэтра, таксама прысутнічаюць цёмна-шэрыя, усе адценні маюць лёгкі настрой фанга. Уплыў жаночага адзення на мужчынскае, асабліва ў палітры колеру, праяўляецца ўсё больш актыўна. Наступнай восенню актуальнымі будуць ягадна-чырвоныя тоны, яны выдатныя для пінжакоў-адзіночак і трыкатажнай групы. Глыбокі пурпурны спалучаецца з мяккімі охрыстамі для дасягнення яркага і выразнага вобраза. Гэтак жа, як і ў жаночым адзенні, у надыходным сезоне багацце колераў кэмэл. Але каб не засумаваць у такой аднастайнасці, настрой узнімаем за кошт спалучэння вярблюджых адценняў з імбірнымі, дадаём навізны за кошт ружова-ліловых тонаў. Выглядае гэта выдатна ў палітовай групе колеру кэмэл з нізамі ружова-ліловых адценняў. У спартыўным адзенні шмат пурпурных тонаў. З нядаўняга часу ружовы колер выдатна ўпісаўся ў мужчынскі гардэроб. Гэта і ружовыя сарочкі, і гальштукі, якія мы назіралі ў мінулых сезонах. Паступова гэты колер становіцца не менш прывабным і для спартыўнага адзення. Нейтралізуе такі эмацыйны ружовы пасыл чорны колер. Гэтак жа як і ў жаночым адзенні, сіні з'яўляецца альтэрнатывай для чорных і шэрых. Глыбокі насычаны сіні прызначаны для касцюмнай групы і офіснага адзення. Гэта палітра грунтуецца на традыцыях, у той жа час пазіцыянуецца як новая, сучасная. Тут мы звяртаемся да класікі асобных прадметаў мужчынскага гардэроба — пінжак, напрыклад, ці традыцыйны касцюм, а адценні шалфею, халаднаваты аліўкавы, колер марскога шторму дазваляюць зрабіць касцюмную групу больш навацыйнай і свежай.\nУ новым сезоне адной з асаблівасцяў з'яўляецца так званае "зіхаценне цвіду". Паверхневае зіхаценне дасягаецца за кошт фінішнай апрацоўкі і выкарыстання мулінэ, якое дае эфект стракататканасці і высакаякаснага тэкстылю. Такая фінішная апрацоўка дадае гламурнасці. "Цвідавы мужчынскі пінжак — традыцыйны асартымент, у гэтым выпадку пасля дадатковага ламініравання з'яўляецца гэты гламурны бляск, што надае яму зусім іншы настрой", — дзеліцца Эльвіра Жвікава. У новым сезоне набіўкі і перапляценні, характэрныя для шарсцяных тканін, з лёгкасцю пераносяцца на грубую і тэхнічную бавоўну для стварэння больш функцыянальнага адзення ў духу "casual". Традыцыйная англійская куртка, якую ў якасці першакрыніцы выкарыстоўваюць шматлікія дамы моды, у новым сезоне пакрываецца воскам. Такі прынцып выкарыстоўваецца і ў новым тэкстылі для верхняга адзення. Гэта новы прыём, бо для верхняга адзення ў папярэдніх сезонах у асноўным выкарыстоўваўся паліэстр. Наступнай восенню ўзнікае магчымасць выкарыстоўваць натуральную сыравіну, і ў той жа час забяспечыць яе воданепрымальнымі якасцямі. Ні адзін мужчынскі гардэроб нельга ўявіць сабе без дэніму, і яго ўплыў пашыраецца. Наступнай зімой джынсавы вобраз мы назіраем не толькі ў класічным дэніме, вельмі часта шарсцяныя тканіны з эластанам атрымліваюць паверхневыя эфекты, характэрныя для джынсу. Яны імітуюць дэнім, хоць па сваім складзе з'яўляюцца шыкоўнымі высакаякаснымі тканінамі.\n"Трылер". Натхняльнікамі гэтай тэмы служаць кінафільмы пра графа Дракулу — загадкавыя і містычныя, ад якіх бягуць дрыжыкі, цёмнае святло пекла. Усім вядомы фільм пра Шэрлака Холмса, такая крыху страшнаватая, у той жа час апрацаваная камп'ютарам гісторыя вельмі падыходзіць пад гэтую тэму. Стыль адпаведны — вельмі эксцэнтрычны, з гістарычнымі люмінісцэнцыямі, вельмі шмат тканін з велюравай паверхняй або тканін з падчосам. У той жа час наяўнасць гладкіх, гатычных, вузкіх сілуэтаў. Тут мы сутыкаемся з італьянскімі падоўжанымі сарочкамі, для верхняга адзення выкарыстоўваецца плюш. Усё тут сведчыць пра адчайных рамантыкаў — ад плюшавых паліто-фрэнчаў з запраўленымі ў боты штанамі да аб'ёмных світараў і аднабортных пінжакоў з джынсамі ў абліпку.\n"Шпіёнаманія". У якасці натхнення гэтай тэмы — работа пад прыкрыццём, сакрэтная служба, агент 007. Адсюль стыль — вельмі строгі, адзенне нагадвае уніформу, яно шматфункцыянальнае, стыльнае і зручнае. Утылітарнасць і камфорт на першым месцы. Для такога адзення характэрныя апошнія дасягненні ў апрацоўцы тканіны, тут выкарыстоўваюцца тэкстыль тэхналогіі "хай-тэк", узмоцненыя тканіны (двайныя, дубляваныя, сцёганыя) і інш. Гэта дазваляе гаварыць пра з'яўленне новых відаў адзення: змяшэнне трэнчаў з курткамі, гібрыд паркі і анарака, вельмі шмат вузкага і ў абліпку адзення. Звяртае на сябе ўвагу і ўнутраны дызайн — выкарыстоўваецца шмат дадатковых кішэняў, дадатковых прылад на ўнутранай падкладцы вырабаў — для "шпіёнскіх штучак".\n"Кампус" (лагер). Крыху эксцэнтрычная тэма, прызначаная для пакупнікоў паўсядзённага адзення. У той жа час менавіта яна дапамагае знайсці свой стыль, камбінаваць традыцыйнае адзенне з больш яркімі і выразнымі элементамі. І безумоўна гэтая тэма дапамагае прадэманстраваць уменне апранацца. У якасці натхнення — псеўдаўніверсітэцкі стыль, інтэлектуальная эліта. Гэта вельмі якасна сканструяванае і пашытае адзенне. Абавязковай умовай з'яўляецца шматслойнасць. Тут характэрныя графічныя дадаткі, але вельмі стрыманыя. З'яўляюцца новыя цікавыя дэталі ў сарочках — кантрасныя планкі, каўняры. У блэйзерах спалучаюцца розныя фактуры тканіны паралельна з графікай 80-х. Праўда, гэта эмацыйная графіка нейтралізуецца агульнай спакойнай каларыстычнай гамай ансамбля.\n"Гарадское кантры". На гэты кірунак вельмі паўплывала эвалюцыя класікі, вулічнага стылю, які пранік у сучаснае паўсядзённае адзенне. Стайлінг — сумнаваты на першы погляд, амаль класічны крой. Рыхлыя цвіды, грубыя палатняныя тканіны. У якасці дадаткаў выкарыстоўваем танальныя клеткі — і агульны вобраз сведчыць пра гарадскі кантры-настрой. Выкарыстоўваюцца адценні зеленавата-карычневага, мышынага, нейтральных адценняў зелені. Найбольш актуальнымі з'яўляюцца баваўняныя тканіны.\n"Яркія хлопчыкі". У гэтай тэме ўсё нагадвае пра 80-я, часам нават вельмі літаральна. У якасці натхнення служыць вінтаж. Як ні дзіўна, але камп'ютарныя гульні 80-х — ужо менавіта вінтаж. Тут актуальныя неонавыя колеры — вельмі яркія, эмацыйныя, колеры Бэтмэна, яркі нейлон. І гэта яркасць тэхнатканін кампенсуецца класікай крою. Як правіла, прызначаны для верхняга адзення тэкстыль валодае воданепрымальнымі ўласцівасцямі, крой свабодны, плечавы пояс пашыраны, засцежкі ў пінжаках і паліто апускаюцца ніжэй, тым самым падаўжаецца лацкан. І, безумоўна, найбольш у гэтай тэме праяўляецца двубортнасць. Менавіта тут найбольш рэтра-настрояў, выратоўвае толькі колер і новыя тэхна-паверхні.\nЭльвіра Жвікава расказала і пра асноўны асартымент у наступным сезоне.\nШтаны. Яны мешкаватыя са складкамі; з глыбокімі складкамі, але з туга зацягнутай таліяй; мешкаватыя, рэзка завужаныя знізу — так званы італьянскі варыянт; штаны з кішэнямі ў стылі мілітары; паношаны, мыты дэнім; джынсы ў абліпку з кішэнямі ці на маланках.\nКамізэлькі і сарочкі. Ужо не першы сезон камізэлькі сталі неад'емнай часткай касцюма. Касцюмы-тройкі то з'яўляюцца, то знікаюць з мужчынскага гардэроба, а камізэлькі сталі самастойным элементам, які камбінуецца не толькі з сарочкамі, але і з цішэтамі. Камізэлька дае магчымасць вырашаць модны настрой шматслойнасці. У сарочках з'яўляюцца пластроны, эфекты манішак.\nПінжакі. Самай камерцыйнай тэмай застаюцца аднабортныя пінжакі, і тут некалькі варыянтаў. Гэта аднабортныя пінжакі з засцежкай на два гузікі і шырокім (больш за 8 см) лацканам, аднабортныя пінжакі з двума гузікамі і нізкай засцежкай, пры гэтым захоўваецца яго пакарочанасць. Такія пінжакі пасуюць да джынсаў. Або аднабортныя пінжакі з адным гузікам і вузкім (6-7 см) лацканам, аднабортны пінжак на адзін гузік з завышанай засцежкай, з трыма гузікамі з кантры-цвіда, мешкаваты пінжак на два гузікі з падаючай лініяй пляча.\nКурткі. Вось іх варыянты: сцёганыя з трыкатажнымі рукавамі (сёння вельмі актыўна камбінуецца трыкатаж з тэкстылем), курткі-бушлаты з доўгімі каўнярамі, пакарочаныя курткі са спартыўнымі рукавамі, трэнчы, пакарочаныя да бомбера, пакарочанае ўцепленае паўпаліто невялікага аб'ёму. У верхнім асартыменце ўсё больш праяўляецца двубортнасць, гэта асаблівасць наступнага сезона.\nДвубортныя пінжакі. Самыя розныя варыянты засцежак — з шасцю гузікамі з засцежкай на чатыры, з чатырма гузікамі з засцежкай на два, з шасцю гузікамі з засцежкай на шэсць.\nПаліто і паўпаліто. Вось шэсць асноўных базавых сілуэтаў: з чатырма кішэнямі ў стылі мілітары, пакарочанае сцёганае аднабортнае, двухбортнае з даўжынёй 3/8, падоўжанае класічнае паліто, паліто, якое нагадвае двухбортны сюртук з круглымі гузікамі, класічнае двухбортнае паліто.\nТрыкатаж. Наступнай восенню назіраюцца некаторыя рэтра-настроі. Трыкатаж выконваецца з якасных валокнаў, асноўныя колеры — шэрыя, карычневыя, жаўтавата-шэрыя. Характэрна з'яўленне залаціста-бэжавых, вярблюджых адценняў. Гэта рэтра-рэверанс у бок 70-х. Для ўсяго мужчынскага трыкатажу важны момант штучнага старэння.\nАўчына. Калі ў жаночых калекцыях выкарыстоўвалася шыкоўнае футра, то мужчынская лінія прадстаўлена больш камерцыйным футрам, яна больш брутальная. "Мінулая зіма была суровай, і даводзілася назіраць мужчын у норкавых паліто. Трэба адзначыць, што яны губляюць сваю мужнасць, мужчыны нагадвалі мужчын у жаночых шубах. У гэтым выпадку шыкоўныя дублёнкі з аўчыны выглядаюць куды больш пераканаўча", — пракаментавала Эльвіра Жвікава. Наступнай зімой звернуць на сябе ўвагу двайныя каўняры, адзенне аб'ёмнае, грубаватае, але яно абараняе ад холаду. Асноўныя матэрыялы — авечая шэрсць, шэрсць ягняці і горнага казла. Як правіла, гэта пакарочаныя паўпаліто, шарсцяная байка і так званае "паліто кіроўцы".\nКардыганы. "Кардыганы называюць злым рокам многіх калекцый — на подыуме яны выглядаюць стыльна, але не заўсёды маюць камерцыйны поспех у выніку продажаў. Але пры гэтым паспяхова супернічаюць з верхнім адзеннем, асабліва калі ўлічваць, што многія сёння сядзяць за рулём. Пры пэўных кліматычных умовах і магчымасцях гэта вельмі зручны замяняльнік традыцыйных куртак і паліто", — звяртае ўвагу дызайнер. Асноўныя колеры — шэрыя, вярблюджыя. Асноўныя вобразы — імітацыя хатняга адзення. Кардыганы могуць быць пад пояс, суцэльныя, з падоўжанымі прапорцыямі рукавоў, часам з манжэтамі ці без іх, што стварае эфект наўмыснай расхлябанасці.\nМодныя тэндэнцыі на будучы сезон


30 лістапада ў 18:30 у Гістарычнай майстэрні ім. Л.Левіна адбудзецца чарговае паседжанне Клуба вуснага гісторыка. Падчас яго будзе весціся размова са знакамітым рэжысёрам Міхаілам Жданоўскім ды прадстаўнікамі новага пакалення дакументалістыкі пра выкарыстанне метада вуснай гісторыі ў дакументальным кіно.\nБеларуская дакументалістыка налічвае не адзін дзясятак гадоў, а студыя «Летапіс» вядома большасці беларусаў. Адсюль выйшла «Дарога на Курапаты» рэжысёра Міхаіла Жданоўскага, самае яскравае на дадзены момант беларускае дакументальнае кіно з выкарыстаннем вуснай гісторыі, дзе візуальна ўвасобілася важнае навуковае адкрыццё месца масавага пахавання ахвяр рэпрэсій савецкага часу.\nНа паседжанні ўвага будзе звернута не толькі на кіно канца мінулага стагоддзя, але і на сучасныя тэндэнцыі: ці выкарыстоўваецца вусная гісторыя рэжысёрамі зараз, якія тэмы закранаюцца творцамі і ці мае цяпер дакументальнае кіно хоць якое ўздзеянне на грамадства.\nГасцямі Клуба на гэты раз стануць рэжысёры Міхаіл Жданоўскі, Ягор Сурскі ды Алесь Лапо.


Майнер Bitcoin прадалі 100% сваёй прадукцыі ў траўні: аналітык - BitcoinEthereumNews.com\nАпошняе даследаванне біткойн-шахцёраў фірмы Arcane, арыентаванай на лічбавыя актывы, паказвае, што публічныя кампаніі прадалі 100% здабытых манет у траўні з-за зніжэння рэнтабельнасці і нестабільнай кан'юнктуры рынку. Курс продажаў рэзка падскочыў з прыкладна 30% за першыя чатыры месяцы 2022 года.\nПадчас бычынага рынку публічныя здабыткі біткойнаў, як правіла, захоўвалі большую частку сваіх здабытых манет, калі ландшафт знаходзіўся ў сангвінічным стане. Аднак, калі ў траўні наступілі цёмныя часы, калі асноўная криптовалюта ўпала ніжэй за 30,000 XNUMX долараў, многія Майнер былі вымушаныя адмовіцца ад стратэгіі HODL, прадаўшы свае манеты, паводле апошніх дадзеных. даследаванне ад Arcane.\nАдна з ключавых прычын заключаецца ў «рэзкім падзенні прыбытковасці» на фоне росту хэшрэйта і песімістычнай кан'юнктуры рынку. Даследаванне ўказаны гэтая надзвычай высокая прыбытковасць, зафіксаваная ў лістападзе мінулага года, прывяла да масавых інвестыцый у вытворчыя магутнасці Майнер, што прывяло да «росту хэшрэйту, пакуль кошт біткойна ўпаў».\nГэта з'ява падштурхнула маржынальнасць прыбытку, паколькі Майнеры павінны былі выкарыстоўваць больш вылічальных магутнасцяў, каб атрымаць эквівалентныя выхады, як яны мелі ў мінулым. Нягледзячы на выгады доступу да таннай электраэнергіі і энергаэфектыўных машын, некаторыя майнеры ўсё яшчэ з усіх сіл стваралі чысты грашовы паток для майнинга, паколькі падзенне біткойна не дало відавочнай перадышкі:\n«Павелічэнне хэшрэйта і падзенне кошту біткойна прывялі да таго, што рэнтабельнасць майнинга знізілася да ўзроўняў, якіх не было з 2020 года. Пры 40 доларах за МВт-гадз энергаэфектыўны Antminer S19 у цяперашні час дае грашовы паток на 13 тысяч долараў, што адпавядае зніжэнню на 80%. з піка лістапада 2021 г. Antminer S9, наш проксі-сервер для машын старога пакалення, цяпер мае адмоўны грашовы паток».\nПрадаць біткойн для выплаты даўгоў\nВарта адзначыць, што многія публічныя шахцёры могуць лёгка сабраць капітал, калі шырокі рынак акцый застаецца бычыным. Звычайна для майнераў закладваюць свае машыны і біткойны для крэдытаў, якія выкарыстоўваліся для пакрыцця аперацыйных выдаткаў і пашырэння магутнасцяў для майнинга. Такім чынам, яны маглі захаваць большую частку сваіх біткойнаў, бо лічылі, што ландшафт застанецца ў такім бычыным стане.\nНапрыклад, Marathon - найбуйнейшы трымальнік біткойнаў сярод усіх пералічаных майнераў з 9,673 BTC на балансе - меў агульны доўг у памеры $ 729 мільёнаў да 31 сакавіка. Гігант выкарыстаў большую частку крэдытаў на набыццё машын - стаўкі на асноўную криптовалюту могуць працягваць расці ў кошце.\nУлічваючы, што цана актыву рэзка ўпала, што прывяло да падзення кошту майнинговых машын, многім майнерам прыйшлося прадаваць штомесячную прадукцыю, каб пагасіць даўгі і пакрыць аперацыйныя выдаткі. Кампаніі заканчваюцца сухімі парашкамі могуць нават патрапіць у фінансавыя цяжкасці. Даследаванне чытае:\nУ Майнер ёсць некалькі варыянтаў фінансавання сваіх аперацый без продажу біткойнаў, напрыклад, эмісія акцый або прыцягненне доўгу з дапамогай сваіх машын або біткойнаў у якасці закладу. Гэта было лёгка падчас бушучага бычынага рынку майнинга ў 2021 годзе, калі капітал цякла вакол. Рынкавыя ўмовы ў цяперашні час цалкам змяняюцца, і ў выніку мы, верагодна, убачым, што ўсё больш горназдабыўных кампаній адыходзяць ад сваіх стратэгій ходля любой цаной.\nАбвясціў канадскі майнинговый гігант Bitfarms рэгуляванне сваю стратэгію HODL і прадаць 3,000 BTC - амаль палову ад агульнага аб'ёму біткойнаў - прыкладна за 63 мільёны долараў для паляпшэння сваёй карпаратыўнай ліквіднасці. Гэта быў апошні прыклад шахцёраў зняцця крэдытнага пляча і памяншэння сваіх даўгоў на фоне росту валацільнасць рынку.\nКлючавыя словы: Аналітык, Bitcoin, шахцёры, Выхады, прададзены\nJuul Ban адправіць стратэгію Altria і 13 мільярдаў долараў у дыму


Ці ўлада канчаткова адмаўляецца ад дыялёгу з апазыцыяй?\n11 ліпень 2007, 17:07\nУладзімер Глод, Менск У апошнім інтэрвію для афіцыйных мэдыяў кіраўнік галоўнай ідэалягічнай управы адміністрацыі прэзыдэнта Алег Праляскоўскі тлумачыць жаданьне палітычнай апазыцыі ўступіць у дыялёг з уладай.\nПаводле галоўнага ідэоляга адміністрацыі, паколькі апазыцыя ня можа вывесьці дзясяткі тысяч людзей на вуліцы, ёй застаецца толькі “прасіцца на дыялёг з уладай”. А старшыня Цэнтравыбаркаму Лідзія Ярмошына лічыць, што дыялёг дае плён толькі тады, калі гэта размова роўных партнэраў, а ў Беларусі ўлада і апазыцыя — вельмі розныя ў сваім уплыве сілы. Мы паспрабавалі высьветліць – як ставяцца да такога падыходу ўлада, апазыцыя ды замежныя экспэрты.\nСакратар Цэнтравыбаркаму Мікалай Лазавік лічыць: каб пачынаць дыялёг, трэба папярэдне вызначыць ягоную мэту:\n“Агульныя мэты, агульныя ідэалы (а самы вялікі ідэал — гэта дабрабыт сваёй дзяржавы) ставяць іх на адным кірунку, хаця шляхі ў апазыцыі і ва ўлады будуць розныя. А ў мяне складаецца ўражаньне, што наша сёньняшняя апазыцыя гэтай мэты нават ня мае. Для некаторых кіраўнікоў апазыцыі іхняя апазыцыйная дзейнасьць проста ператварылася ў камэрцыйную. І калі яны стараюцца ўсякімі шляхамі паказаць, як іх прыціскаюць улады, як іх зьбіваюць, як на іх, як яны кажуць, страшэнна ціснуць, дык, зразумела, што дыялёгу не атрымаецца”.\nБылы кандыдат у прэзыдэнты Беларусі, а цяпер лідэр незарэгістраванай арганізацыі “Рух за свабоду” Аляксандар Мілінкевіч лічыць: улада памыляецца, калі адкідае магчымасьць дыялёгу ўнутры краіны:\n“Ва ўсіх цывілізаваных краінах ніхто не вымярае на вагах — хто мацнейшы, хто слабейшы, хто больш уплывовы, хто менш. Заўсёды ёсьць улада, і ёсьць апазыцыя. І мудрая ўлада заўсёды вядзе дыялёг з апазыцыяй. Гэта і на яе карысьць, і на карысьць грамадзтва. І калі нам кажуць, што вы слабыя, што з вамі ня варта сядаць, а хто вы такія, — гэта зьдзіўляе.\nБа нават сама ўлада прызнала, калі падводзіла вынікі апошніх прэзыдэнцкіх выбараў, што, нават паводле іхных падлікаў, апазыцыя мае 10%. Хаця мы ведаем, што насамрэч іх значна-значна больш. І калі ўлада не пачне размаўляць з апанэнтамі (у любой форме), яна тым самым стварае толькі больш напружанасьці ў грамадзтве. І менш уплыву на грамадзтва мае. Я лічу гэта вялікай памылкай улады. Яна проста ня ўмее размаўляць з грамадзтвам”.\nТым часам на некаторых сайтах, прыкладам, “Белорусском партизане”, зьявілася інфармацыя пра тое, што Захад і афіцыйныя беларускія ўлады вядуць дыялёг, абмінаючы апазыцыю. Прыкладам, днямі нямецкія юрысты сустракаліся са сваімі беларускімі калегамі. Але на круглы стол недзяржаўных праваабаронцаў не запрасілі.\nНямецкі палітоляг Аляксандар Рар заявіў:\n“Я думаю, што гэта непраўдзівае цьверджаньне. Апазыцыю запрашаюць, але на апошнія канфэрэнцыі ў Нямеччыну яна сама не прыяжджала. І я думаю, што гэта сама апазыцыя распаўсюджвае такія чуткі, што зь ёю ўжо больш ня лічацца.\nПра тое, што апазыцыю будуць абмінаць і весьці перамовы з Лукашэнкам, я нідзе ня чуў. Зразумела, з уладамі будуць весьці дыялёг, асабліва ў вельмі важных пытаньнях (прыкладам, энэргетычная бясьпека Эўропы). Але ніхто не зьбіраецца здымаць санкцыяў зь Беларусі альбо ахвяраваць дэмакратыяй дзеля ўмацаваньня ўлады Лукашэнкі.\nМне хутчэй падаецца, што Захад застаецца тут на ранейшых пазыцыях. Але калі беларуская ўлада сама выявіць інтарэс да далейшага прасоўваньня ў Эўропу, дык, думаю, зь ёй таксама будуць размаўляць. Бо, можа быць, няма ўжо той дэманізацыі Лукашэнкі, як гэта было яшчэ некалькі гадоў таму”.\n У.Падгол: “Вакол Лукашэнкі — повязь страхам і амаральнасьцю”, 7.07.2007  Сьвятлана Алексіевіч: “Кубай у Эўропе ўжо нельга быць”, 8.07.2007


Больш за 38 мільёнаў чалавек у свеце заразілася COVID-19\n11:28 14.10.2020 (абноўлена 10:20 14.10.2020)\nПаказчыкі захворвання і смяротнасці ад захворвання на каронавірус у многіх краінах пабілі вясновыя антырэкорды.\nМІНСК, 14 кас - Sputnik. Каронавіруснай інфекцыяй заразіліся 38 066 297 чалавек ва ўсім свеце, пра гэта сведчаць дадзеныя на сайце амерыканскага Універсітэта Джонса Хопкінса па стане на раніцу серады.\nКолькасць смяротных зыходаў, звязаных з вірусам, вырасла да 1 085 411 чалавек. Паправілася больш за 26 мільёнаў пацыентаў.\nУ лідарах заражаных і загінулых традыцыйна для апошняга часу ўтрымліваюцца ЗША - 7 856 605 i 215 887 адпаведна. На другім месцы па ліку тых, хто захварэў, застаецца Індыя - 7 239 389 пры 110 586 смяротных выпадках, на трэцім - Бразілія з лічбамі ў 5 113 628 і 150 998.\nРост захворвання на каронавірусную інфекцыю фіксуецца ў многіх краінах Еўропы, што прымусіла ўлады казаць пра другую хвалю. У прыватнасці, вясновыя антырэкорды па колькасці сутачных захворванняў пабіты ў Францыі, Вялікабрытаніі, Іспаніі, Нідэрландах, Чэхіі, Польшчы і некаторых іншых. Італія, якая найбольш пацярепела раней таксама паведамляе пра рост паказчыкаў, аднак лічбаў першай хвалі яна пакуль не дасягнула.\nУлады шэрагу краін Еўропы паступова робяць больш жорсткімі меры па супрацьдзеянні распаўсюджванню хваробы. Акрамя таго, Савет ЕС па агульных пытаннях зацвердзіў у аўторак рэкамендацыі па каардынацыі мер, якія абмяжоўваюць свабоду перамяшчэння ў Еўрасаюзе.\nПры гэтым напярэдадні дырэктар па надзвычайных сітуацыях Сусветнай арганізацыі аховы здароўя Дорыт Ніцан заявіў, што другі хвалі пандэміі COVID-19 няма - на яго думку, пра гэта сведчаць віды і формы каронавіруса.


Реферат: Старажытнае грамадства на тэрыторыіі Беларусі - BestReferat.ru\nНазвание: Старажытнае грамадства на тэрыторыіі Беларусі\nТип: реферат Добавлен 00:19:18 10 марта 2011 Похожие работы\nНеаліт пачаўся на Беларусі 4500-4000 гадоў да н. э., у пляменаў, якія жылі ў суседніх З Валынню паўднева-заходніх раенах. Эпоха неаліту на Беларусі — гэта перш за ўсе гісторыя плямен з грабенчатай керамікай. На тэрыторыіі Беларусі ў неаліце існавала вялікая этнічная і культурная супольнасць, у якую ўваходзілі плямены чатырох культур — неманскай, днепра-данецкай, верхнедняпроўскай, нарвенскай.Для культуры характэрны ў асноўным невялікія наземныя жытлы, відаць, авальнай формы з вогнішчамі ў сярэдзіне. Плошча жытлаш 10-13 м2 .\nDuke Nukem 11:17:45 24 октября 2017\n10:02:17 29 ноября 2015\nРаботы, похожие на Реферат: Старажытнае грамадства на тэрыторыіі Беларусі


Чым пагражае абліванне халоднай вадой і купанне ў палонцы пры прастаты? | Мужчынская Берлога\nЧым пагражае абліванне халоднай вадой і купанне ў палонцы пры прастаты?\nУсім вядома, што пераахаладжэнне арганізма прыводзіць да развіцця запаленчых працэсаў, пераважна, у органах мочеполовой сістэмы. А купанне ў палонцы для мужчын - гэта ўваходныя вароты на шляху да запалення прадсталёвай залозы.\nКожны уролаг скажа, што пік захворвання прастатытам прыпадае менавіта на зімовы перыяд, а дамінуючае лік пацыентаў складаюць так званыя "маржы". Што ўжо казаць пра асоб з хранічным прастатытам, які рызыкнуў выкупацца ў палонцы, бо дадзенае задавальненне прыводзіць да абвастрэння запаленчага працэсу, аж да абсцэсаў.\nДавайце пагаворым больш падрабязна пра тое, ці можна купацца ў палонцы пры прастаты і чым гэта пагражае.\nЎплыў халоднай вады\nЦі можна моржевать пры прастаты? Няма. Бо холад і халодная вада - з'яўляюцца першапрычынай развіцця запаленчага працэсу прастаты ў здаровых мужчын, а ў хворых хранічным прастатытам холад спрыяе абвастрэння працэсу.\nПераахаладжэнню спрыяе зніжэнню тэмпературы цела, з прычыны гэтага зніжаецца актыўнасць лейкацытаў, адпаведна і падае агульная імунная абарона арганізма.\n<,="" напротив,="" под="" воздействием="" холода="" активизируются.="" при="" хроническом="" простатите="" воспалительный="" процесс="" можно="" назвать="" вялотекущим.="" но="" холод="" в="" этому="" случае="" служит="" своеобразным="" катализатором="" для="" развития="">вострага запалення.\nПрычым, калі здаровы мужчына можа перанесці пераахаладжэнне без наступстваў, то хвораму хранічным прастатытам дастаткова будзе кароткачасовага знаходжання на холадзе, тым больш у халоднай вадзе, каб зарабіць сабе хвароба з ускладненым цягам.\nЧым пагражае пераахаладжэнне?\nПераахаладжэнне пры хранічным прастатыце спрыяе абвастрэння працэсу, выяўляючыся наступнымі сімптомамі:\nпавышэнне тэмпературы цела звыш 38,5 ° С;\nдрыжыкі, агульная слабасць, ламота;\nўзмацненне боляў унізе жывата і ў пахвіны;\nхваравітае, перарывістае мачавыпусканне са слядамі гною і крыві;\nболю пры палавым акце, парушэнне эрэкцыі.\nЦі можна купацца на Вадохрышча пры прастаты ў палонцы?\nМногіх цікавіць пытанне: «Ці можна ныраць ў палонку з прастатытам?» Хранічнае запаленне прадсталёвай залозы ў мужчын з'яўляецца супрацьпаказаннем №1 для купання ў палонцы.\nАднак многія людзі нястомна паўтараюць пра карысць купання і запэўніваюць, што пасля хвіліннага знаходжання ў ледзяной вадзе не толькі нічога не здарыцца, але і самі сабой выгаяць ўсе немачы.\nЛюбы запаленчы працэс у арганізме зніжае імунітэт, і досыць некалькіх хвілін для пераахаладжэння арганізма, які ўласна з'яўляецца прычынай запалення.\nВопытныя медыкі ведаюць не па чутках пра шкоду купання ў палонцы, і не з'яўляюцца яго прыхільнікамі.\nШто казаць пра чалавека з хранічным цягам прастатыту, калі здаровыя людзі пасля купання ў палонцы рызыкуюць займець гэтую хваробу.\nА як наконт мора? Ці можна купацца ў моры пры прастаты?\nПераахаладжэнне адмоўна адбіваецца на плыні прастатыту, і якой бы цёплай ні была вада ў прыродных вадаёмах у спякотнае надвор'е, уролагі не ўхваляюць доўгі купанне пры хранічным запаленчым працэсе, так як у вадзе павышаецца цеплааддача і доўгі ў ёй знаходжанне можа спрыяць пераахаладжэнню і абвастрэння запалення.\nПры хранічным прастатыце дазваляецца купанне ў спякотнае надвор'е ў цёплай вадзе не больш за 5 хвілін. Пасля плавання варта адразу ж змяніць ніжняе бялізну, каб пазбегнуць астуджэння пахвіны і выцерці насуха.\nЦі можна пры прастатыце хадзіць у басейн? Вышэйпералічаныя рэкамендацыі ставяцца да купання ва ўсіх прыродных вадаёмах і басейнах.\nЧытайце карысныя артыкулы пра прафілактыку хранічнага прастатыту:\nвітаміны і цынк;\nЯк купанне ўплывае на працягу хваробы?\nЦі можна аблівацца халоднай вадой пры прастаты? Катэгарычна не. Халодная вада неспрыяльна ўплывае на развіццё любога запаленчага працэсу ў арганізме, галоўным чынам на прастату ў мужчын.\nПадвышаная цеплааддача ў халоднай вадзе прыводзіць да пераахаладжэння, пры якім актывізуюцца бактэрыі, а актыўнасць лейкацытаў зніжаецца, з прычыны чаго ахоўная функцыя арганізма слабее і інфекцыя абвастраецца, залучаючы ў ачаг запалення бліжэйшыя клеткі, тым самым дзівячы суседнія органы.\nНебяспечныя ўскладненні, якія рызыкуе атрымаць мужчына пры абвастрэнні хранічнага прастатыту, з прычыны пераахаладжэння:\nабсцэс прадсталёвай залозы;\nзатрымка адтоку мачы.\nНаадварот, станоўча ўздзейнічае на прадсталёвую залозу цёплая вада. Менавіта таму для лячэння хранічнага прастатыту і ў перыяд рэабілітацыі пацыентам паказана санаторна-курортнае лячэнне з прымяненнем лячэбных гразяў, гаючых вод высокай тэмпературы.\n← Прыкметы і сімптомы прастатыту ў мужчын: як выяўляецца запаленне прастаты, фота\nЛячэнне адэномы прастаты з дапамогай свечак і мікраклізмаў →\nГамеапатыя супраць геморроя - апісанне і інструкцыя па ўжыванні мазі «Флемінга»\nМодныя вязаныя мужчынскія кофты: агляд папулярных мадэляў


Культура - Навошта, кажаце, яны патрэбны?\nКаментарый на "каменты": бібліятэкары — пра выказванні з Сеціва на адрас іх прафесіі\nСам артыкул — досыць звычайны, цалкам інфармацыйны, бо, на жаль, звыклай стала тэма заробку работніка культура “як у прыбіральшчыцы”. Гэткага кшталту параўнанне скарысталі рэспандэнты міністра. А вось каментарыі, што з’явіліся пад тым допісам пасля публікацыі, падаліся многім карыстальнікам Сеціва, найперш датычных да сфер культуры і іншых сацыяльных галін краіны, як і журналістам “К”, вельмі... незвычайнымі. І, прызнацца, нечаканымі. Дакладней кажучы, у шэрагу выпадкаў яны, тыя водгукі, былі некампетэнтнымі і нават абразлівымі для бібліятэкараў Беларусі.\nПрывяду толькі некалькі прыкладаў у перакладзе на беларускую мову, выбіраючы з гэтых каментарыяў найбольш, так бы мовіць, “паважныя”, бо “зусім паважныя” і перанабіраць па-беларуску не хочацца: “Мылі б падлогу — атрымлівалі б у два разы больш”; “З развіццём Інтэрнэту бібліятэкі асабліва і не патрэбны”; “Калі ёсць электронныя кнігі, навошта ўвогуле патрэбны бібліятэкі?”; “На жаль, у бібліятэк няма будучыні, а прыбіральшчыцы будуць патрэбны заўсёды”; “Таму што бібліятэкары ў асноўным палову дня нічога не робяць”; “Прыбіральшчыцы — працуюць, а супрацоўнікі бібліятэкі — праседжваюць штаны”…\nНатуральна, былі і іншыя водгукі, дзе чытачы абаранялі бібліятэкараў, казалі пра іхнюю цяжкую працу, пра малую аплату ў бібліятэчных установах, пра тое, што сёння ў беларускіх “кніжніцах” не толькі можна пачытаць кнігі, але і замовіць шэраг дадатковых паслуг… Але гэтыя праўдзівыя словы пра нялёгкую будзённую працу айчынных бібліятэкараў літаральна губляліся ў вэрхале адмоўных ды іранічных допісаў, якія з’явіліся пад згаданым мной артыкулам…\nШто ж, думаецца, варта даць слова і самім бібліятэкарам — тым, хто займаецца гэтай паўсядзённай працай ды, як думаюць некаторыя, адно толькі “праседжвае штаны”… Слова — бібліятэкарам, якія, так бы мовіць, каментуюць каментарыі...\nАлена ДАЛГАПОЛАВА, старшыня Савета Беларускай бібліятэчнай асацыяцыі:\n— Уважліва прачытала водгукі на артыкул. Сказаць, што яны мяне здзівілі, не магу. На адрас бібліятэк і бібліятэкараў апошнім часам, на жаль, гаворыцца вельмі мала добрага. Больш за тое: усё часцей гучыць ідэя знішчыць бібліятэку як сацыяльны інстытут проста на той падставе, што ёсць Інтэрнэт. На канструктыўную крытыку ды прапановы чытачоў (а іх толькі ў публічных бібліятэках, не лічачы ўніверсітэцкія і навуковыя, больш за 3,6 мільёна) трэба адгукацца абавязкова: весці дыялог, шукаць новыя формы работы і гэтак далей.\nАле ў дадзеным выпадку сітуацыя іншая. Справа ў тым, што ў грамадстве заўсёды існавала і будзе існаваць, скажам так, маргінальная частка насельніцтва, якая адмаўляе любыя культурныя каштоўнасці. Для такіх людзей цалкам нармальна бравіраваць: “Я не хаджу ў бібліятэкі, музеі, тэатры, не наведваю канцэрты класічнай музыкі”… Не думаю, што існуюць нейкія аргументы і довады, здольныя пераканаць людзей з падобнай жыццёвай пазіцыяй. Адзінае, што хацелася б параіць удзельнікам форуму, якія з такой агрэсіўнай настойлівасцю рэкамендавалі бібліятэкарам перакваліфікавацца ў прыбіральшчыцы — паглядзець маналог сатырыка Анатоля Трушкіна ”Бібліятэка”. Можа, што-небудзь зразумеюць. Раіць чытаць Рэя Брэдберы не рашуся: для іх гэта занадта складана…\nЮрый МАКСІМЕНКА, навуковы сакратар Гомельскай абласной універсальнай бібліятэкі імя У.І. Леніна:\n— Прачытаў каментарыі нейкага fiddy і К, якія лічаць, што бібліятэкі паміраюць, а бібліятэкары — лайдакі: “Дык прыбіральшчыцы хоць працуюць, у адрозненне ад вас. Таксама думаю, што 2,6 мільёна для вас занадта шмат”...\nУ мяне ў адказ на гэтыя выказванні адразу ж паўстала пытанне: спадарства, ці даўно вы былі ў сучаснай бібліятэцы, ці ведаеце вы, што яна з сябе ўяўляе?..\nЗайдзіце на сайт любой бібліятэкі (напрыклад, нашай) і даведаецеся, якімі магутнымі сацыякультурнымі цэнтрамі сталі гэтыя ўстановы. У іх — найвялікшыя ды найбагацейшыя электронныя рэсурсы (электронныя базы даных уласнай генерацыі ды набытыя замежныя), якіх няма і доўга не будзе ў Інтэрнэце!\nБібліятэкі не патрэбны, кажаце? А давайце зладзім эксперымент і закрыем усе бібліятэкі хаця б на тыдзень… Думаю, многія людзі (але не тыя, якія пішуць зласлівыя каментарыі ў Інтэрнэце) проста “завыюць”! Спадарства, інфармацыя для тых, хто не ведае: усе самыя адказныя мерапрыемствы (асабліва ў рэгіёнах) даручаюцца бібліятэкарам, таму што ўлады ведаюць: гэтыя спецыялісты ўсё зробяць своечасова і якасна! Каб было інакш, на бібліятэкі не ўскладалі б такія адказныя даручэнні! Даруйце за эмоцыі…\nЛюдміла ЗАХАРЭВІЧ, былая бібліятэкарка з 37-гадовым стажам:\n— Пачытала каментарыі ды жахнулася: якія ж у нас, аднак, зласлівыя людзі ёсць… І ў будаўнікі, і ў прыбіральшчыцы адпраўляюць спецыялістаў, чыя прафесія звязана не толькі (у цяперашнім стагоддзі камп’ютарызацыі) з механічнай выдачай кніг. Зараз бібліятэкар — памочнік і навігатар чытача ў неабсяжным моры інфармацыі, прыемны ды разумны суразмоўца, арганізатар і спонсар мерапрыемстваў, звязаных з папулярызацыяй кнігі і чытання…\nВось, некаторыя пішуць, што тэхніка заменіць кнігу… Чаму ж наша моладзь у большасці сваёй не валодае тэхнікай чытання (сацыялагічныя даныя пра тое сведчаць)? Што, нашы дзеці ды падлеткі ўсе сталі такімі разумнымі і адукаванымі, седзячы ля манітора? НЕ і яшчэ раз НЕ. Так, ёсць таленавітыя, ёсць вундэркінды, але не будзем забываць, што ёсць і дзеці — жыхары аддаленых вёсак, для якіх бібліятэка — светлы прамень у іхнім цяперашнім школьным жыцці…\nНа гэтую тэму можна разважаць гадзінамі, але пакуль не будзе ўзняты прэстыж прафесіі бібліятэкара, з яе, на маю думку, так і будуць здзекавацца і зневажаць усе, хто хоча. Што і казаць, крыўдна за калег… Сама пенсію атрымала ў два мільёны трыста тысяч, аддаўшы трыццаць сем гадоў бібліятэчнай справе… А як жыць маім маладым калегам?..\nПра тое, што бібліятэцы ў краіне — быць, сведчаць факты. Пра гэта і створаная мной пад час працы ў бібліятэцы група “Далучыць ды роднага слова” ў адной з сацсетак.\nНаталля СВІРЫДА, намеснік дырэктара Цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы горада Гродна:\n— Бібліятэкі не патрэбны разам з бібліятэкарамі! Навошта ім яшчэ і заробак плаціць? Так мяркуюць чытачы партала. А ўсё пачалося са сціплага звароту бібліятэкараў наконт нізкага заробку ў параўнанні з прыбіральшчыкамі да міністра культуры. І вось атрымалі нечаканы адказ — не ад міністра, а ад прадстаўнікоў грамадства, чытачоў дадзенага рэсурсу, большасць якіх палічыла бібліятэчную працу недастойнай ні заробку, ні існавання наогул. Каментарыі да публікацыі ўражваюць, меркаванні людзей бянтэжаць. Бібліятэчнай супольнасці трэба было б пакрыўдзіцца на такое меркаванне, масавае грэблівае стаўленне да гэтай сферы дзейнасці! Але крыўдзіцца, апраўдвацца ці абараняцца ў дадзеным выпадку бессэнсоўна. І вось чаму.\nПа-першае, публікацыя са скаргай на нізкі заробак і адказам міністра нечакана паслужыла індыкатарам для выяўлення негатыўных працэсаў у агульным культурным развіцці людзей. Напэўна, гэта вынік шматгадовага стаўлення да культуры як да ўтрыманца з боку дзяржавы, фінансаванне яе па прынцыпе “што засталося — таму і радуйцеся”. Бясплатныя, прасторныя і прывабныя для наведвання, тэхнічна аснашчаныя публічныя бібліятэкі па спецыяльным праекце, накшталт устаноў Масквы, Санкт-Пецярбурга ці невялікіх гарадоў Еўропы, не былі прыярытэтам у стратэгіі развіцця культуры Беларусі. А платнасць большасці паслуг у масавай бібліятэцы абмяжоўвае і без таго недастатковую яе наведвальнасць.\nПа-другое, для большасці насельніцтва Беларусі сённяшняя публічная бібліятэка засталася terra incognita. Людзі не ўяўляюць, чым такім карысным можа быць для іх бібліятэка ў эпоху Інтэрнэту ды што робяць там супрацоўнікі. І ўзнікаюць недарэчныя меркаванні пра тое, што бібліятэкары чытаюць кніжкі, дрэмлюць, ахоўваюць пыльныя кнігазборы, ствараюць безліч картак ці пастаянна п’юць каву ці чай...\nБезумоўна, пэўная частка адказнасці за такія стэрэатыпы прыпадае на самі ўстановы. Але прэстыжнасць працы бібліятэкара, музейнага, клубнага супрацоўніка ці педагога залежыць таксама ад стаўлення дзяржавы да гэтых сфер дзейнасці. Тут усё ўзаемазалежна і стварае своеасаблівы ланцужок: нізкі ўзровень аплаты — недастатковы прафесіяналізм ды сыход кадраў — адмоўны імідж установы — агульны узровень культурнага развіцця грамадства.\nБеларусь павінна быць цывілізаванай краінай. На шчасце, у бібліятэкі Гродна наведваюцца тысячы людзей. Засталіся пакуль і сапраўдныя энтузіясты і прафесіяналы бібліятэчнай справы. Значна змяніўся змест работы бібліятэк: яны актыўна займаюцца сацыякультурнай дзейнасцю і стварэннем новых інфармацыйных рэсурсаў. Хто хоць аднойчы завітаў у бібліятэку і атрымаў задавальненне ад высокага ўзроўню абслугоўвання, прыхільнага ды ветлівага стаўлення, атмасферы друкаваных кніг і інфармацыйных тэхналогій, сустрэч з пісьменнікамі ды новымі выданнямі, стане чытачом і прыхільнікам бібліятэкі назаўжды. І не будуць узнікаць ды выказвацца такія недарэчныя думкі, недастойныя, па шчырасці, жыхароў еўрапейскай краіны…


Погодные условия будет определять неустойчивая воздушная масса. Днем 26 мая (вторник) в отдельных районах страны ожидаются грозы.\nУ некаторых раёнах чакаюцца навальніцы і парывісты вецер. У краіну з Заходняй Еўропы прыйшлі цёплыя паветраныя масы. Паветра прагрэлася.\n"На кантролі Прэзідэнта". Беларуская вёска. Глядзіце ў сераду вечарам на "Беларусь 1"\nСярод выпускнікоў рэгіянальных школ набірае папулярнасць мэтавае навучанне па сельскагаспадарчых спецыяльнасцях, паведамляе Міністэрства сельскай гаспадаркі.\nУ Першай лізе чэмпіянату Беларусі па футболе ўчора матчы 6-га тура правялі лідары турніру. "Крумкачы", якія ідуць на другім радку, абгулялі дэбютанта спаборніцтваў - "Арсенал" з Дзяржынска 2:0.\nУ дзясятках краін планеты ўрада спрабуюць рэанімаваць нацыянальныя эканомікі, а дзе ўлады з гэтым марудзяць - шырацца пратэсты грамадзян.\nВясновая міграцыя саранчы накрыла індыйскі штат Раджастан. Прычым, справіцца з насякомымі стала складаней. Раней яны засыналі з заходам сонца, зараз лятаюць да паўночы.\nУ Беларусі стартуе акцыя "Увага - дзеці!"\n"Увага - дзеці!" Вадзіцелям з гэтага дня абавязкова і днём ездзіць з блізкім святлом фар. Акцыя падоўжыцца 12 дзён. У гэты час свае намаганні ў гарантаванні бяспекі дзяцей аб'яднаюць міліцыя, педагогі і бацькі.\nТам сёння пачынаецца першая фаза здымання карантыну. З'яўляецца магчымасць наведваць блізкіх за выключэннем пенсіянераў. Можна збірацца ў групы па 10 чалавек, але пры гэтым не забываць аб сацыяльнай дыстанцыі.\nУжо 4-ты трафей футбольнага чэмпіянату Беларусі заваявалі барысаўчане! На сталічным "Дынама" ўчора сышліся дзве самыя паспяховыя каманды краіны апошніх гадоў - брэсцкае "Дынама" і барысаўскі БАТЭ.\nМенш за тыдзень засталося да старту дабрачыннага анлайн-прабегу "Дзякуй урачам"\nЯго арганізуе Беларуская федэрацыя лёгкай атлетыкі. Прыняць удзел у забегу можа кожны ахвотнік старэйшы за 12 гадоў. Бегчы можна ў любым месцы планеты і на любой дыстанцыі.\nАдно з самых вялікіх аб'яднанняў у свеце - чаго дасягнулі за 6 гадоў краіны - удзельнікі Еўразійскага эканамічнага саюза\nУ Чэхіі адкрываюцца рэстараны і фітнес-цэнтры\nСёння ў Чэхіі пачнуць працаваць рэстараны, гатэлі і фітнес-цэнтры. Дазволяць візіты ў дамы састарэлых і правядзенне грамадскіх мерапрыемстваў колькасцю да 300 чалавек.\nПашкоджанне рухавікоў - адна з верагодных прычын падзення на жылыя дамы ў Карачы пасажырскага лайнера. Airbus A320 мог 3 разы закрануць узлётна-пасадачную паласу яшчэ тады, калі ўпершыню спрабаваў прызямліцца.\nУ Беларусі вырасла колькасць шматдзетных сямей\nУ Беларусі расце колькасць шматдзетных сямей. Аб гэтым напярэдадні ў інтэрв'ю праграме "Галоўны эфір" расказаў намеснік міністра працы і сацыяльнай абароны Валерый Кавалькоў.\nВікторыя Азаранка правяла сёння майстар-клас для юных спартсменаў\nМінчане і госці сталіцы імкнуцца бавіць час ля вады


Папа падчас “Анёл Панскі”: мець праўдзівае ўяўленне пра Бога - Ватыканскае радыё\nЕзус заўсёды паказваў любоў, пяшчоту, дабрыню Бога, ніколі не прадстаўляў Яго суровым і нястрыманым. Менавіта таму, паводле Францішка, мы можам і павінны адносіцца да Яго з вялікім даверам. Папа ўзначаліў 19 лістапада 2017 г. малітву “Анёл Панскі” на плошчы св. Пятра ў Ватыкане.\n“У гэтую перадапошнюю нядзелю літургічнага года Евангелле прапануе нам прыпавесць аб талантах (Мц 25, 14-30) - нагадаў Пантыфік. - Нейкі чалавек, перш чым адправіцца ў падарожжа, даў сваім слугам таланты, якія былі ў той час манетамі значнай каштоўнасці: аднаму слузе пяць, другому два, іншаму адзін талант, у залежнасці ад магчымасцяў кожнага. Слуга, які атрымаў пяць талантаў быў прадпрымальным і атрымаў прыбытак, зарабіўшы яшчэ пяць. Такім жа чынам павёў сябе і іншы слуга, які атрымаў два таланты і зарабіў яшчэ два. У той час як слуга, які атрымаў адзін талант выкапаў яму і схаваў манету свайго гаспадара там.\nГэта той жа слуга, які тлумачыць свайму гаспадару, пасля яго вяртання, матыў свайго ўчынку, кажучы: “Гаспадар, я ведаў, што ты чалавек жорсткі, жнеш там, дзе не сеяў, і збіраеш там, дзе не рассыпаў. Таму, пабаяўшыся, я пайшоў і схаваў талант твой у зямлю” (Мц 25, 24-25). Гэты слуга не мае са сваім гаспадаром даверлівай сувязі, баіцца яго, і гэта яго блакуе. Страх заўсёды паралізуе і часта вядзе нас да няправільных рашэнняў. Страх адбівае ініцыятыву, вядзе да хавання ў бяспечных і гарантаваных рашэннях. Такім чынам, мы прыходзім да сітуацыі, калі не робім нічога добрага. Для таго, каб рухацца наперад і расці на жыццёвым шляху, трэба мець давер.\nГэтая прыпавесць дапамагае нам зразумець, як важна мець праўдзівае ўяўленне пра Бога. Не трэба думаць, што Ён дрэнны, рэзкі і суровы гаспадар, Які хоча нас пакараць. Калі ў нас ёсць ілжывы вобраз Бога, наша жыццё не можа быць плённым, таму што жывём у страху, і гэта не прыводзіць нас ні да чаго канструктыўнага. Мы пакліканы да рэфлексіі, каб даведацца, якой на самой справе з’яўляецца наша ідэя Бога. Ужо ў Старым Запавеце Бог паказаў сябе як “Бог міласэрны і літасцівы, доўгацярплівы і шматміласцівы, і праўдзівы” (Зых 34, 6). А Езус заўсёды паказваў нам, што Бог з’яўляецца не гаспадаром суровым і нястрыманым, але Айцом поўным любові, пяшчоты, дабрыні. Таму мы можам і павінны адчуваць вялікі давер да Яго.\nЕзус дэманструе нам велікадушнасць і пяшчоту Айца розным чынам: сваімі словамі, жэстамі, увагай да ўсіх, асабліва грэшнікаў, бедных і самых малых – як гэта нагадвае нам сёння першы Сусветны дзень бедных. Але і сваімі папярэджаннямі, якія паказваюць Яго заклапочанасць, каб мы не змарнавалі наша жыццё. Гэта прыкмета таго, што Бог мае вялікае павагу да нас: гэта разуменне дапамагае нам быць адказнымі ва ўсім, што мы робім. Такім чынам, прыпавесць аб талантах заклікае нас да асабістай адказнасці і такой вернасці, якая становіцца магчымасцю пастаяннага вандравання па новых шляхах, не “закопваючы талантаў”, гэта значыць дароў, якія Бог даверыў нам, і за якія адкажам перад Ім.\nНяхай дапаможа нам Найсвяцейшая Дзева, каб мы былі вернымі волі Бога, спрыяючы памнажэнню талантаў, якія нам даверыў. Такім чынам, мы будзем карыснымі для іншых, і ў апошні дзень нас прывітае Пан, Які запросіць нас да ўдзелу ў Яго радасці”, - сказаў Францішак.\nПасля марыйнай малітвы Папа прывітаў пілігрымаў і папрасіў іх маліцца за яго.


Упершыню за апошнія гады беларускія бібліятэкі не знайшлі сродкаў, каб падпісацца на пэрыядычныя выданьні. З новага году наведнікі большасьці грамадзкіх чытальняў могуць карыстацца выключна архівамі.\nНагодай для агульнай трывогі стаў ліст бібліятэкараў з Полацку да Аляксандра Лукашэнкі. Бібліятэкары напісалі, што ніколі грамадзкія бібліятэкі не былі гэтак занядбаныя, як цяпер.\nВыявілася, што становішча гэткае ня толькі на Віцебшчыне. Занепадаюць архівы, чытацкія фонды не аднаўляюцца ці не па дзесяць гадоў, не рамантуюцца будынкі (у выніку неплатаздольнасьці многім нават адключыі ацяпленьне), а заробкі супрацоўнікаў — ці не жабрацкія.\nЦяпер яшчэ навала: чыноўнікі не знайшлі грошай, каб аднавіць падпіску на выданьні, якія карыстаюцца падвышаным чытацкім попытам. Ці не адзінае выключэньне — бібліятэкі чыгункі, якія фінансуюцца зь ведамаснага бюджэту. Праўда, і ў іх тэрмін падпіскі абмежаваны толькі адным месяцам.\nРаспавядае бібліятэкарка аршанскага тэхнікуму чыгуначнага транспарту Ларыса Кліноўская:\n"З дапамогай Віцебскага галіновага казначэйства выпісалі на месяц выданьні, якія былі рэкамэндаваныя: "Советскую Белоруссию", "Рэспубліку", "Віцебскі рабочы", "Железнодорожнік". Бадай, гэта ўсё. Я ведаю, што гэта не найгоршы варыянт. У астатніх, за выняткам Менску, з падпіскай ня выйшла нічога. Гэта наогул заганна: адзіная структура, якая існуе і фінансуецца — Менск, астатняе — так бы мовіць, "другаснае". У некага, як у полацкіх калегаў, крыўда на ўсю краіну; іншыя плачуць моўчкі.\nУ нашай бібліятэцы асноўным дапаможнікам ужо па 50 гадоў. Галіновае выдавецтва "Транспарт" апынулася за мяжой, у Маскве, а ў нас няма расейскіх грошай, каб набыць кнігі. Выкладчыкі вымушаныя займацца самвыдатам; але гэта бяда ўсіх ведамасных тэхнікумаў", — распавяла бібліятэкарка з Воршы Ларыса Кліноўская.\nДарэчы, нядаўна супрацоўнікі яшчэ адной аршанскай бібліятэкі, самай буйной — імя Пушкіна, адзначалі стагодзьдзе сваёй установы. Як сумна жартуюць самі бібліятэкары, першы й апошні рамонт тут быў зроблены, відаць, таксама сто гадоў таму. Багатыя архівы яшчэ жывыя толькі праз энтузіязм супрацоўнікаў, заробак якіх — 30 тысячаў рублёў на месяц.


Вечная памяць загінуўшым...\nПэўная рэч — чалавечая памяць. Людзям трэба часам памятаць тое, чаго яны ніколі не бачылі і не чулі. Мы нарадзіліся і выраслі ў мірныя дні, і тым не менш не павінны забываць пра падзеі Вялікай Айчыннай вайны, што пракацілася па нашай мясцовасці 65 гадоў назад; пра людзей, якія мужна змагаліся з нямецка-фашысцкімі акупантамі і загінулі. Чаму? Дзеля будучыні, дзеля нашчадкаў, каб такое больш ніколі не паўтарылася, каб выхоўваць будучае пакаленне ў духу мужнасці, гераізму і патрыятызму.\nВайна — страшнае слова. Войны заўсёды прыносілі гібель усяму жывому. Зямля Беларусі шчодра паліта людскою крывёю. Няма ў нас такога месца, якое не было б відавочцам народнага подзвігу і трагедыі. Доказ гэтаму — шматлікія абеліскі і помнікі загінуўшым у Вялікай Айчыннай вайне. Адлітыя з бронзы, высечаныя з каменя, апранутыя ў граніт, яны пастаўлены на гарадскіх плошчах, у парках, цэнтрах пасёлкаў, на скрыжаваннях дарог, лясных палянах і месцах.спаленых вёсак.\nУспомнім усіх паімённа. Горам успомнім сваім. Гэта трэба не мёртвым. Гэта трэба жывым.\nСтаіць такі помнік і ў Нежынскім школьным парку. А на ім сціплы надпіс: "Конанава Феня Гаўрылаўна. 1918—1942". I ўсё. 3 пастамента глядзіць на нас адважная жанчына-патрыётка. Амаль 65 гадоў гэты помнік не дае забыць жыхарам в.Нежын і вучням мясцовай школы пра гераічныя справы і мужны подзвіг іх палымянай зямлячкі.\nВучні ведаюць, што да вайны Ф.Г. Конанава працавала настаўніцай у Нежынскай школе, што яна горача любіла сваю Радзіму, родны край. I калі прыйшлі фашысты, Феня не магла змірыцца з тым, што акупанты топчуць і паганяць родную зямлю, забіваюць ні ў чым не вінаватых мірных жыхароў: жанчын, дзяцей і старых людзей, паляць вёскі, вядуць сябе, нібы варвары.\nБеларусь — мірныя людзі. Яны ні на кога не нападаюць і з усімі хочуць жыць у міры ды згодзе. Але калі вораг прыходзіць "з мячом і агнём" на родную зямлю, то бараніць яе ўзнімаецца ўвесь народ: і мужчыны, і жанчыны, і нават дзеці...\nПачала змагацца і Феня Конанава. Яна стварыла ў вёсцы з камсамольцаў падпольную групу, устанавіла сувязь з партызанамі, пачала выконваць розныя даручэнні партызанскага камандавання. Пра гераічную падпольшчыцу даведаліся мясцовыя здраднікі-паліцаі. I пачалі "паляванне" на адважную настаўніцу-камсамолку.\nАднойчы цёмнай зімовай ноччу, вяртаючыся з чарговага задання ў родную вёску, Феня трапіла ў варожую засаду. Паліцаям удалося захапіць смелую патрыётку жывой. Здраднікі здзекаваліся з яе, білі і катавалі, але мужная падпольшчыца нічога не расказала ім і нікога не выдала. Нелюдзі кінулі яе, звязаную і збітую, але не зломленую маральна, у палонку ракі Арэсы, што працякае каля яе роднай вёскі.\nФ.Г. Конанава загінула, але памяць пра яе жыве І будзе жыць, пакуль стаіць в.Нежын і існуе ў ёй школа. Кожны год у дзень гібелі мужнай настаўніцы-патрыёткі — 29 студзеня — вучні Нежынскай школы разам з вучнямі суседняй Камунараўскай школы праводзяць ля помніка мітынг памяці: чытаюць урыўкі з паэмы "Жыла на Палессі дзяўчына" I. Муравейкі, прысвечанай гэтай гераічнай жанчыне, інсцэніруюць урыўкі з кнігі "Дачка Арэсы" А. Андруховіча, а зялёную гірлянду нясуць да месца яе гібелі і пускаюць на ваду.\nКароткае, але гераічнае жыццё гэтай настаўніцы-камсамолкі служыць для ўсіх нас прыкладам любові і адданасці роднай зямлі і Радзіме, прыкладам мужнасці, гераізму і патрыятызму.\nЯшчэ пра адзін абеліск памятаюць і клапоцяцца вучні Нежынскай школы. Стаіць ён непадалёку ад маленькай лясной вёсачкі Куценка, што размешчана сярод лесу ў пяці кіламетрах ад Нежына. На ім палымнее чырвоная зорка. I надпіс: "Калядка Фёкла. Загінула ў 1944 годзе".\nРаботнікі і вучні Нежынскай базавай школы даглядаюць гэту магілу. Вось якія звесткі пра загінуўшую яны атрымалі з успамінаў былога жыхара в.Куценка Адама Паўлавіча Лапціка. "На гэтым месцы пахавана жонка ваеннаслужачага Чырвонай Арміі Фёкла Калядка. Яна загінула тут вясной 1944 года разам з Верай Радзюк у час апошняй карнай аперацыі фашысцкага гарнізона, што размяшчаўся ў в.Камуна. Абедзве жанчыны былі ўраджэнкамі Слуцкага раёна, гэта значыць, бежанкамі-перасяленкамі. Яшчэ вядома, што Фёкла Калядка была настаўніцай. Пасля вайны рэшткі Веры Радзюк былі перанесены і пахаваны на мясцовых могілках.\nНа магіле Фёклы Калядкі некалі была таблічка-памятка брата і дзяцей. Значыць, у жывых у яе засталіся родныя.\nВечным сном спіць у гэтай магіле былая настаўніца Фёкла Калядка. Спыняючыся каля яе, мясцовыя грыбнікі ці ягаднікі на момант прыпыняюць размовы, знімаюць галаўныя ўборы і моўчкі засяроджана ўглядаюцца ў кароткі сціплы надпіс на абеліску. Пастаяўшы некалькі хвілін у жалобе, многія шукаюць якую-небудзь паляну з кветкамі, а на-зад вяртаюцца з букетамі і беражліва кладуць іх на магілу.\nДогляд помніка Ф.Г. Конанавай і адзінокага абеліска ў Куценскім лясным масіве служыць пасільным укладам вучняў Не¬жынскай базавай школы ў справу ўшанавання памяці загінуўшых у Вялікай Айчыннай вайне.\nТакія помнікі дапамагаюць моладзі ўсвядоміць простую і вечную ісціну: вайна не павінна паўтарыцца. Нам трэба прыкладваць усе сілы і намаганні для таго, каб захаваць мір на зямлі. Бо мір — гэта жыццё, шчасце і радасць для ўсіх людзей.\nА ў нашых сэрцах няхай жыве вечная памяць пра гераічнае мінулае роднага краю...\nВ. ШАЎЦОВА, настаўніца Нежынскай базавай школы.Голас Любаншчыны 2009. №4


Стагадовы арган аднавілі ў Ляхавіцкім раёне | Афіцыйныя прэс-рэлізы, Беларусь\nСтагадовы арган аднавілі ў Ляхавіцкім раёне\nКасцёл святых Пятра і Паўла ў вёсцы Мядзвядзечы. Фота poshyk.info\n25 чэрвеня, Брэст /Кар. БЕЛТА/. У Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці аднавілі арган, выраблены ў пачатку ХХ стагоддзя, паведамілі карэспандэнту БЕЛТА ў райвыканкаме.\nАрган у касцёле святых Пятра і Паўла ў вёсцы Мядзведзічы з'явіўся ў 1912 годзе па ініцыятыве мясцовага ксяндза Яна Эйсманта. Свяшчэннаслужыцель разумеў, што такі набытак падкрэсліць высокі статус храма. Інструмент заказалі ў віленскай фірме Пятра Вайцаховіча. Майстры зрабілі арган з дзвюма клавіятурамі, педаллю на 17 рэгістраў. У яго 924 трубы, памер якіх вагаецца ад некалькіх сантыметраў да пяці метраў у вышыню. Ён займае два паверхі касцёла.\n"Наш арган іграў, але ўжо фальшывіў. Яго адрамантаваў аўтар энцыклапедыі "Арганы Беларусі" прафесар БДУ Аляксандр Бурдзялёў, - расказалі ў Ляхавіцкім райвыканкаме. - У чэрвені мы планавалі правесці ў Мядзведзічах міжнародны арганны фестываль і прэзентаваць на ім адноўлены інструмент. Павінны былі прыехаць музыканты з Расіі, Польшчы, Германіі. Аднак пандэмія ўнесла карэктывы, і фестываль быў адменены. Прэзентуем арган 27 чэрвеня ў 13.00". У гэты дзень у касцёле прагучыць музыка розных эпох. Яе выканаюць вядомыя беларускія музыканты. У тым ліку чакаецца ўдзел народнага артыста Беларусі Ігара Алоўнікава.\nСтагадовы арган - здабытак касцёла святых Пятра і Паўла. Пабудаваны ў 1908 годзе ў стылі эклектыкі храм з'яўляецца помнікам архітэктуры. Ён узведзены па праекце польскага архітэктара Стафана Шылера. Касцёл у Мядзведзічах стаў месцам паломніцтва.


30 травень 2008, 02:26\nА 6-й вечара там сабраліся каля двух дзясяткаў чалавек. Сярод іх былі прадстаўнікі сэкцыі “Мэмарыял” Таварыства аховы помнікаў і гістарычнай спадчыны, а таксама грамадзкія актывісты.\nЛюдзі спачатку паклалі кветкі каля крыжоў, а потым сабраліся на ўзвышшы каля помніка ахвярам сталінскіх рэпрэсіяў. Пісьменьнік Васіль Якавенка пачаў мітынг:\n“Вельмі важна тое, што наша грамадзкасьць не забывае пра Курапаты, пра Катынь, пра сотні іншых такіх месцаў ня толькі ў нашай рэспубліцы. Тое, што мы запальваем сьвечкі і ўскладаем кветкі, недзе адгукнецца. Няхай нас не пачуюць тыя, што тут ляжаць, але гэта патрэбня ня толькі нам, але нашым дзецям, нашай дзяржаве, нашай нацыі”.\nПачынаючы ад студзеня 2007 году 29 дня кожнага месяца людзі запальваюць сьвечкі і ўскладаюць кветкі на месцах масавых расстрэлаў людзей. Такія акцыі адбываліся ня толькі ў Курапатах, але і ў парку Чалюскінцаў, у Лошыцы, а таксама ў Менскай вобласьці.\n“3 чэрвеня наша сэкцыя будзе праводзіць акцыю, бо 3 чэрвеня ў 1988 годзе ў газэце “ЛіМ” быў надрукаваны артыкул Шмагалёва й Пазьняка “Дарога на Курапаты”. Гэта стала сыгналам у найноўшай гісторыі Беларусі і для барацьбы для праўды пра Курапаты і сталінскія рэпрэсіі, і для стварэньня беларускага руху”.\nНамесьнік старшыні “Мэмарыялу” Ўладзімер Раманоўскі паведаміў “Свабодзе”:\n“Акцыі будуць працягвацца да лістапада як мінімум, бо менавіта гэтым перыядам ад восені 1937 па лістапад 1938 быў тунэль сьмерці, пра які напісаў Маракоў, калі зьнішчалі людзей да 150 чалавек штодня”.\nАктывіст незарэгістраванай арганізацыі “Бунт” Антон Койпіш таксама выступіў перад прысутнымі:\n“Беларусь, на жаль, паставіла вельмі сумны рэкорд у ХХ стагодзьдзі. Нас колькасьць не павялічылася, а паменшылася. Гэта наша вялікая трагедыя і мы не павінны на яе забывацца”.\nАдзін зь лідэраў прадпрымальніцкага руху Алесь Макаеў казаў, што ня першы раз удзельнічае ў мерапрыемстве:\n“Я, напрыклад, ня ведаю дагэтуль што адбылося з маім дзедам па маці і з бабуляй, якія былі рэпрэсаваныя і расстраляныя. Маю маці выхоўвалі родныя цёткі. Я ведаю толькі, што яны былі рэпрэсаваныя ў 1938 годзе”.\nЗь дзясятак міліцыянтаў назіралі за тым, што адбываецца. Яны стаялі за некалькі мэтраў ад грамады і не рабілі заўваг з прычыны несанкцыянаванага сходу.\nВячаслаў Сіўчык заклікаў усіх сабрацца ў Курапатах 3 чэрвеня а 7-й вечара.


Адбыўся кароткі візіт Патрыярха Кірыла ў Беларусь | ЦАРКВА\nАбвешчаны ўсяго за некалькі дзён рабочы візіт Патрыярха Маскоўскага і ўсяе Русі прайшоў не зусім па абвешчанай праграме. Патрыяршае служэнне за святочнай Літургіяй у Свята-Пакроўскім храме, дзе адзначалася 400-годдзе з'явы Крупецкай іконы Божай Маці, не адбылося, хоць, па запэўненнях царкоўных прэс-службаў, менавіта да гэтага і быў прымеркаваны візіт.\nСамалёт патрыярха прызямліўся ў менскім аэрапорце з спазненнем на тры гадзіны, і адбылося гэта, як запэўніваюць прэс-службы, з-за нялётнага надвор'я. Пры гэтым у ходзе візіту ў адной з прамоваў сам Патрыярх падзяліўся радасным уражаннем, што Мінск заўсёды сустракае яго яснай надвор'ем.\nАдразу па прылёце ў Менск патрыярх Кірыл накіраваўся да храма Усіх Святых, раней вядомага як храм-помнік у гонар нявінна забітых у Айчыне нашай, а цяпер пераіменаваны ў "памяць аб ахвярах, якія выратаванню Айчыны нашай паслужылі". Тут у прысутнасці Мітрапаліта Філарэта, беларускіх епіскапаў, святароў прыходу на чале з настаяцелем прат. Фёдарам Поўным і іншых афіцыйных асоб горада патрыярх Кірыл асвяціў помнік свайму папярэдніку Аляксію II. Затым высокі госць наведаў памяшканні храма і так званы "Дом міласэрнасці", які знаходзіцца ў юрысдыкцыі таго ж прыходу. Тут ён таксама асвяціў месца будаўніцтва ад таго ж прыходу "эксперыментальнай школы".\nУ завяршэнне візіту патрыярха Кірыла прыняў кіраўнік дзяржавы Аляксандр Лукашэнка, які ўручыў прадстаяцелю РПЦ ордэн Дружбы народаў. Пры гэтым сустрэча патрыярха з А. Лукашэнка не абвяшчалася ў афіцыйным прэс-рэлізе візіту.


Аб нас - Rapid Scaffolding (Engineering) Co., Ltd.\nХуткае будаўнічае ляска (машынабудаванне), Ltdз'яўляецца вядучай кампаніяй у будаўнічых лясах у Кітаі. З моманту свайго стварэння ў 2003 годзе РС прыняла новыя задачы, і яе далейшы поспех звязаны з ацэнкай кліентаў і супрацоўнікаў і прыхільнасцю да абслугоўвання, прадукцыйнасці і якасці.\nRapid Scafflading ганарыцца тым, што ў нас ёсць каманда вопытных і кваліфікаваных інжынерна-тэхнічных экспертаў. У адпаведнасці з рознымі запытамі нашых кліентаў, мы можам забяспечыць цэлы комплекс праектавання рыштаванняў і апалубкі. Мы прапануем універсальную паслугу для любога праекта.\nУ нас ёсць дасведчаная вытворчая каманда, якая падтрымлівае высокі ўзровень на кожным этапе вытворчасці. Кожную брыгаду рабочых узначальвае кіраўнік, які кантралюе штодзённыя работы. Шырока выкарыстоўваюцца аўтаматызаваныя сістэмы зваркі і робата. Мы распрацоўваем новую машыну для фарміравання сталёвых дошак, якая павялічвае вытворчыя магутнасці дошак 1000 шт у дзень. З вопытнымі рабочымі, дасканалымі машынамі і добрым кіраваннем мы маем магчымасць 25000 тон у год.\nУ нас ёсць поўная сістэма кантролю якасці, якая гарантуе высокую якасць нашай прадукцыі і гарантуе, што ўвесь працэс абумоўлены графікам. Хуткае будаўнічае ляска (машынабудаванне), Ltd атрымала Акрэдытацыя ISO9001, CE, ISO14001, OHSAS18001. Усе нашы рыштавальныя сістэмы правераны на адпаведнасць стандартам ANSI A10.8, AS / NZS1576.3, Японія JIS.


03 верасень 2017, 16:34\nПратэсты супраць ціску на мусульман у Мʼянме, Махачкала.\nУ цэнтры Масквы сотні мусульман выйшлі на няўзгодненую акцыю — яны пратэстуюць супраць перасьледу этнічнай групы рагінґʼя ў Мʼянме. Як паведамляе тэлеканал «Дождж», удзельнікі акцыі скандуюць «Алагу акбар». На месцы акцыі паліцыянты, яны ня ўмешваюцца ў падзеі. У Рэспубліцы Мʼянме, большасьць жыхароў якой будысты, мусульмане-рагінґʼя зазнаюць уціск ад мясцовых уладаў. Больш за 75 тысяч прадстаўнікоў гэтай народнасьці апошнім часам былі вымушаныя бегчы з краіны. За апошні тыдзень ахвярамі сутыкненьняў паміж будыстамі і мусульманамі ў Мʼянме сталі больш за 400 чалавек.\nУ Расеі супраць перасьледу мусульман у Мʼянме выступае кіраўнік Чачэніі Рамзан Кадыраў. У панядзелак у Грозным, як чакаецца, адбудзецца мітынг у падтрымку рагінґʼя. Пра гэта на сёньняшняй акцыі ў Маскве заявіў прадстаўнік Кадырава, які не назваўся. Выданьне «Кавказ. Реалии» са спасылкай на крыніцы паведамляе, што жыхароў Чачэніі ўжо забавязалі зьявіцца на акцыю.\nРаней у нядзелю шэсьце ў падтрымку рагінґʼя прайшла акцыя ў Дагестане. У расейскім Міністэрстве замежных справаў заяўляюць, што Масква «ўважліва сочыць» за сытуацыяй у Мʼянме, і заклікаюць бакі канфлікту вярнуцца да наладжваньня дыялёгу.


Мышка Пік-Пік ідзе на Вераніччын дзень народзінаў <<\n>> Пік-Пік i брацік\nПасля Вераніччынага дня народзінаў мышка Пік-Пік доўга не магла супакоіцца: чаму гэта ў Веранічкі ёсць такое цудоўнае свята, а ў яе, цудоўнай мышкі, няма?\n– Хачу падарункаў і гасцей! – вырашыла мышка. – Аб’яўляю сённяшні дзень сваім днём народзінаў!\nСёння ў мышкі Пік-Пік дзень народзінаў! Прымаю падарункі ля ўвахода ў норку. Апоўначы.\nПрычапіла абвестку пластылінам на шафу і пайшла, задаволеная, драмаць у норку. Вядома – днём трэба спаць, а ноччу – баляваць. Але сон не ішоў, пачала мышка трывожыцца: а ці прынясуць ёй тое, што ёй хочацца? Ці здагадаюцца, якіх падарункаў чакае бедная мышка?\nІ Пік-Пік напісала яшчэ адну абвестку: «Спіс падарункаў», дзе пералічыла, хто і што ёй павінен прынесці. Самая вялікая адказнасць ускладалася на Маму: мышка заказала ёй торцік, пасля перадумала і ля слова «торцік» напісала лічбу 2. І гэтага падалося малавата... Пік-Пік пераправіла лічбу на 3. Трох торцікаў таксяк мусіла хапіць.\nДалей у спісе значыўся Тата. Ён павінен быў прынесці кошык мандарынаў. Ад Пепіты чакаліся дзве бутэлькі кока-колы. Нарэшце, ад Веранічкі (што з яе ўзяць, малой?) – шакаладка і мяшок цукерак.\nТата, Мама і Веранічка заўважылі паперкі на шафе адразу, як вярнуліся са шпацыру. Мама прачытала напісанае Пік-Пік услых і засмяялася:\n– Можна падумаць, што ў нас пад шафай жыве не адна мышка, а цэлы мышыны горад.\n– Вось выдумка! – абурылася Пепіта. – Буду я ёй, шкодніцы, кока-колу насіць.\n– І я ёй цукерак не дам! – сказала Веранічка. – Яна іх і так кожную ноч з вазачкі цягае.\n– Але ж у яе дзень народзінаў! – запярэчыла Мама.\n– Вы як сабе хочаце, – загаварыў Тата, – а я апоўначы буду спаць. І вам раю.\n– Я прыдумала! – ускрыкнула Веранічка. – Мы дамо Пік-Пік тое, што яна просіць!\nІ Веранічка пайшла ў свой пакой, узяла паперу і алоўкі. На адным аркушыку яна намалявала тры прыгожыя тарты. На другім аркушы з’явіўся кошык з мандарынамі, на трэцім – дзве бутэлькі кока-колы, на чацвёртым – мех, на якім быў надпіс: «Цукеркі».\nУсе ўхвалілі Вераніччыну прыдумку. Толькі Мама, пасмяяўшыся, паківала галавой і пайшла на кухню.\nМышка не магла дачакацца поўначы. Як толькі сцямнела за вокнамі, яна ўжо стаяла перад сваёй норкай і прытупвала ножкай. І вось нарэшце паказаліся госці. Вераніка і Пепіта, хітра ўсміхаючыся, працягнулі мышцы малюнкі. Мышка ўзяла. Разгледзела...\n– Гэта што?!\n– Тое, што ты прасіла!\nМышка не на жарт раззлавалася і пакрыўдзілася. Але тут падышла Мама і паставіла перад мышкай талерку з невялікім, але вельмі прыгожым торцікам. І тады ўсе, і мышка, і Пепіта, і Веранічка, заскакалі ад радасці. Мама прынесла кожнаму кубачак, талерку і лыжку. Падзяліла торцік, разліла малінавы кампот... Усе, нават мышка, наеліся, а потым заспявалі. Ды так гучна, што пабудзілі Тату. Ён узяў сваю пантофлю, шпурнуў яе праз расчыненыя дзверы ў бок спеваў і зноў заснуў. Пантофля ўпала якраз перад мышкай.\n– О, вось і Татаў падарунак! – узрадавалася мышка. – Будзе мне канапа!\nІ Пік-Пік пацягнула Татаву пантофлю ў норку. А Вераніччыны малюнкі развесіла над сваёй новай канапай. Атрымалася вельмі прыгожа.