Як прыцягваюць увагу навакольных да сябе\nЯк вядома, людзі бываюць самыя розныя. Хто-то з першых жа хвілін пасля з'яўлення ў грамадстве звяртае на сябе ўсеагульную ўвагу і лёгка заводзіць новыя знаёмствы. Усе мы сустракалі падобных «зорак» ў школе, інстытуце або на працы. Аднак ёсць і такія індывіды, якія проста не разумеюць, як прыцягваюць увагу іншыя людзі. Часам у іх ствараецца ўражанне, быццам яны носяць шапку-нябачнік, хавае іх ад вачэй навакольных. Прапануем паспрабаваць разабрацца ў тым, чаму так адбываецца, а таксама даведаемся, як прыцягнуць увагу людзей.\nКалі вы задаецца пытаннем «Як прыцягваюць увагу?», то перш за ўсё майце на ўвазе, што часцяком прыкметныя людзі маюць падобны «дар» ад нараджэння. Таму адным гэта даецца лёгка і нязмушана, а іншыя вымушаныя прыкладаць масу намаганняў. Як правіла, усеагульным увагай не абдзелены рухомыя і энергічныя людзі. Пасіўныя ж сціплага у большасці выпадкам застаюцца незаўважанымі. Прадстаўнікі першай групы ў сваёй масе экстраверты, накіроўвалыя свае эмоцыі, думкі і энергію вонкі, то ёсць на навакольных. Інтраверты ж, наадварот, сканцэнтраваныя на сваім ўнутраным свеце, на што іншыя людзі і адказваюць ім падобным жа чынам. Вядома, змяніць тып свайго тэмпераменту проста немагчыма. Аднак падкарэктаваць свае паводзіны, каб прыцягваць да сваёй персоны больш увагі, цалкам рэальна. Аб тым, як гэта зрабіць, і пагаворым далей.\nКалі вы разважаеце пра тое, як прыцягваюць увагу да сабе іншыя людзі, то абавязкова адзначце для сябе тое, як яны выглядаюць. Гаворка не ідзе аб якой-то асаблівай прыгажосці і прывабнасці. Але калі вы жадаеце дамагчыся поспеху, ваш знешні выгляд павінен размяшчаць да сабе навакольных. Таму паспрабуйце крытычна ацаніць сябе і выявіць наяўныя вартасці і недахопы. Першыя трэба па магчымасці падкрэсліць, а другія схаваць.\nПамятайце, што пакуль вы яшчэ не разабраліся ў тым, як прыцягваюць увагу іншымі спосабамі, акрамя знешняга выгляду, галоўнымі вашымі памочнікамі будуць цікавыя і экстравагантныя дэталі гардэроба або вашага аблічча. Гэта можа быць яркі элемент адзення, прыгожы аксэсуар, стыльная прычоска, ярка-чырвоная губная памада і г. д. Але тут галоўнае - ведаць меру і не перабраць з экстравагантнасцю.\nПачніце звяртаць увагу на тое, як навакольныя рэагуюць на вас. Ацэньвайце погляды людзей і адказвайце на іх: ці можна ўсміхнуцца, зрабіць які-небудзь дарэчны каментар, пококетничать або стрэльнуць вочкамі, зрабіць камплімент і г. д. У агульным, абвыкайце быць у цэнтры ўвагі.\nЗапомніце, што рухаюцца аб'екты заўсёды прыцягваюць значна больш увагі, чым статычныя. У нашым выпадку, зразумела, не варта бязмэтна бегаць з боку ў бок. Дастаткова толькі ў працэсе размовы выкарыстоўваць не толькі словы, але таксама гуляць інтанацыямі і дадаць міміку і жэсты. Аднак тут таксама важна не перашчыраваць.\nУсміхайцеся і не хавайце погляд\nІмкніцеся заўсёды захоўваць на сваім твары ўсмешку. Бо вы павінны выпраменьваць адкрытасць, добрыя намеры і радасць дзе б тое ні было: у грамадскім транспарце, ліфце, краме, на вуліцы і г. д. Таксама забудзьцеся пра апушчанай галаве і потупившемся поглядзе. Глядзіце заўсёды прама або па баках і излучайте упэўненасць у сабе.\nПастава і хада\nАбавязкова трымаеце сябе прама, але пры гэтым свабодна і раскавана. Што тычыцца хады, то яна павінна адлюстроўваць вашу ўпэўненасць у сабе. Спецыялісты рэкамендуюць для пачатку патрэніравацца перад люстэркам.\nЯк прыцягнуць увагу каханага?\nВельмі многія дзяўчаты і жанчыны рана ці позна ловяць сябе на думцы, што іх хлопец або муж стаў ужо не такім мілым і рамантычным, як у пачатку іх адносін. Магчыма, вы ўжо і крыху забыліся, калі апошні раз чулі ад яго камплімент або атрымлівалі кветкі. Аднак адчайвацца не варта. Былыя часы ўжо, вядома, не вярнуць, але зноў звярнуць на сябе ўвагу каханага мужчыны цалкам магчыма. Прапануем некалькі саветаў на гэтую тэму.\nЧасцяком, задумваючыся аб тым, як прыцягнуць увагу каханага чалавека, дзяўчаты выпускаюць адзін з найпростых і доступнейших спосабаў вырашэння дадзенай праблемы. Бо ў большасці выпадкаў дастаткова проста трохі змяніць сваю знешнасць. Зрабіце новую модную прычоску, зменіце колер валасоў, дадайце ў свой гардэроб некалькі яркіх і стыльных штучак. Хутчэй за ўсё, такая перамена вырабіць на вашага каханага жаданае дзеянне, і ён успомніць, якая вы ў яго прыгажуня і што вы заслугоўваеце не толькі ўвагу, але і кампліменты, кветкі, падарункі і г. д.\nЗнайдзіце сабе захапленне\nКалі вы ўжо на працягу доўгага часу ніяк не можаце адарваць свайго каханага ад тэлевізара з футболам, кампутарнай «гульні» або вячорак з сябрамі, то не варта працягваць у тым жа духу і марнаваць свае сілы і нервы дарма. Знайду сабе ўласнае захапленне. Бо, цалкам магчыма, вы ўжо даўно хацелі знайсці час на вывучэнне замежнай мовы, наведваннекурсаў вышывання крыжыкам ці ж на вучобу ў аўташколе. Таму пачніце атрымліваць асалоду ад жыццём. Паверце, ваш каханы вельмі хутка заўважыць, што вы больш не сядзіце і не чакаеце таго, пакуль ён зрабіў ласку выштукаваць для вас каштоўныя хвіліны. Тады ўжо ён будзе хадзіць за вамі па пятах і прасіць звярнуць на яго сваю ўвагу.\nЯк прыцягнуць увагу жанчыны?\nЦікава, што, як правіла, прадстаўніцы слабой паловы чалавецтва заклапочаныя тым, як звярнуць на сябе ўвагу мужчын, ужо пасля пачатку сур'ёзных адносін або замужжа. Моцны ж падлогу занепакоены гэтай праблемай у асноўным на першых сітавінах пасля знаёмства. Таму даволі многія людзі задаюцца пытаннем аб тым, як звярнуць на сябе ўвагу, якая прыглянулася ім дзяўчыны ці жанчыны. Прывядзем некалькі саветаў. Перш за ўсё, не варта скупіцца на кампліменты. Аднак рабіць іх трэба шчыра, кожная дзяўчына па вартасці ацэніць такі знак увагі. Таксама ў любой сітуацыі заставайцеся джэнтльменам. Так дзяўчына будзе бачыць у вас сапраўднага мужчыну, якому можна даверыцца і на якога заўсёды можна пакласціся. Прымушайце любімую часцей смяяцца. Аднак тут не варта перагінаць палку і строіць з сябе блазна. Проста часцей дэманструйце ёй сваё хвацкае пачуццё гумару.\nЖыццё непрадказальная. Яшчэ ўчора цябе саграваў пяшчотны погляд, а дотык выклікала шчаслівае дрыжыкі. А сёння ты раптам чуеш, што вам пара назаўсёды развітацца. І ніякія ўгаворы не змогуць утрымаць каханага чалавека, і бескарысныя...\nЛіпкі ахінальным халодны жах, які сціскае сэрца... Многім знаёмыя адчуванні, якія спараджае страх цемры. Ад чаго і калі узнікае гэта пачуццё, а галоўнае, як і ці магчыма пазбавіцца ад яго?Дзіцячыя страхіСтрах цемры ў падлетка &nda...\nФразеалагізм "жаба душыць" лічыцца даволі маладым і, як мяркуецца, з'явіўся ў пачатку XX стагоддзя. Так кажуць пра пачуццё зайздрасці, але часцей аб прагнасці. Што ж гэта за жаба такая, якая цісне і душыць ?Знаёмцеся: жабаСамо сло...


Культура - Ці працягне Яна дынастыю?\nКастынг рабіць не даводзіцца\nСельскі дом культуры Святлана Клімовіч ўзначальвае чацвёрты год (усяго ў гэтай сферы яе стаж складае амаль 19 гадоў). Марыла яна некалі аб прафесіі настаўніка, але… не склалася. І тут ёй паступіла прапанова заняць вакантную пасаду акампаніятара ў “агмені культуры” роднай вёскі — ад яе свякрухі Ніны Дзмітрыеўны, якая доўгі час кіравала СДК. Але заняць з умовай, што адмысловую адукацыю Святлана Анатольеўна атрымаць павінна абавязкова. І тую ўмову яна выканала, скончыўшы Магілёўскае дзяржаўнае вучылішча мастацтваў (цяпер каледж), а затым і БДУКіМ. І ў выніку зразумела, што ў культуры яна аказалася невыпадкова.\nПра сямейнасць — у негатыўным значэнні гэтага слова — тут наўрад ці выпадае казаць. Яшчэ будучы зусім дзяўчынкай, пасля пераезду з бацькамі ў Новіны з Магілёўшчыны, Света практычна штодня бегала ў ДК, спявала там народныя песні і народныя ж танцы танцавала. З часам таленты яе адзначылі, і яна стала не проста ўдзельнічаць у разнастайных мерапрыемствах, але і арганізоўваць іх.\n— Ой, як весела ў Доме культуры было яшчэ гады чатыры таму! — усплёсквае рукамі дырэктар. — Ды і цяпер атмасфера ў нас здаровая, але... пазачынялі шмат чаго ў Новінах, ёсць адток людзей з яе. А хочацца ж, каб іх у ДК як найболей прыходзіла! Мы як можам прыцягваем іх — і на мерапрыемствы, і ў гурткі. А замест некалі паўнавартаснай бібліятэкі пры ўстанове дзейнічае бібліятэчны пункт, хай і маленькі.\nУ сваёй гурткоўскай дзейнасці Святлане Анатольеўне даводзіцца працаваць з тым “матэрыялам”, які ёсць — напрыклад, з мясцовай дзятвой. Хтосьці, можа, у спеве не дацягвае, хтосьці лянуецца, а хтосьці ледзь не з-пад палкі на заняткі прыходзіць. Спадарыні Клімовіч ладзіць кастынг не выпадае. Аднак такія “нязручнасці” ёй нават у радасць, — калі, насуперак браку здольнасцяў ды імпэту, з гультая пачынае вырастаць неардынарны самадзейны артыст, яна радуецца асабліва. Тым болей, і артысту ўласныя поспехі прыносяць задавальненне.\n— Галоўны ўхіл мы робім на традыцыйную культуру, — тлумачыць спадарыня Клімовіч. — У ДК працуюць шэсць фарміраванняў. Наш народны сямейна-абрадавы калектыў “Радзiма” і фальклорны дзіцячы “Валошкi” ведаюць па ўсёй краіне! Работы юных майстроў з клубнага аб’яднання “Умеліца” — скажам, лялькі, выкананыя ў нацыянальным стылі — выстаўляюцца на шматлікіх фестывалях, лакальных і маштабных. Былі нават на “Славянскім базары ў Віцебску” і “Александрыя збірае сяброў”. Наогул, мы шмат куды выязджаем — з канцэртамі або на тыя ж выставы.\nБез “свайго” ў горадзе пуста\nФірмовай iмпрэзай ДК Святлана Анатольеўна называе этна-вечарыны, якія носяць не толькі забаўляльны, але і адукацыйны характар. Адпаведныя танцы і песні наведвальнікам не проста дэманструюцца — ахвотныя могуць атрымаць першыя ўрокі па іх засваенні і выкананні. У дадатак, распавядаюцца старадаўнія гісторыі і легенды, звязаныя з імі. Танцоры і спевакі, натуральна, апранаюцца ў народныя строі.\nІ гэта, вядома, проста цудоўна. Аднак дзеткам-гурткоўцам хочацца і сучаснага — скажам, заняткаў вакалам таксама і эстрадным. Хочацца навучыцца нейкім ультрамодным танцам. Але… хто іх тут гэтаму навучыць?\n— Усё роўна ў ДК цікава, — уступае ў гутарку Яна, сярэдняя дачка спадарыні Клімовіч (усяго ў яе тры “прынцэсы”). — Школа — дом, дом — школа, смартфон — інтэрнэт, інтэрнэт — смартфон... Надакучвае ж. А ў Доме культуры я сустракаюся са сваімі сяброўкамі зусім у іншай атмасферы — з песнямі, з танцамі. У шашкі можна пагуляць, у настольны тэніс — нам нядаўна купілі стол для яго.\nЗ іншых “набыткаў” ДК — не так даўно перакрыты дах, падрамантаванае фае, новыя цёплыя вокны, а наперадзе — неабходная “рэстаўрацыя” фасада. Але я адхіліўся ад тэмы.\n— Часам стаўлю сябе на месца падлеткаў з вялікіх гарадоў, — працягвае Яна. — Яны могуць і ў парк забаў схадзіць, і ў кіно, і ў цырк, і на канцэрт якога-небудзь вядомага артыста, і ў музей — паглядзець карціны знакамітых мастакоў. А што ў нас? Ці зайздрошчу я такім сваім аднагодкам? І так, і не. У іх, вядома, больш магчымасцяў для таго, каб культурна развівацца, але затое мы ў Новінах жывем сярод самай-самай беларускай культуры. Я... Не ведаю, як правільна сказаць... Гэта маё, разумееце? Пасля таго, як яе спасцігнула, мне было б пуста без яе ў горадзе.\nДзіўныя людзі ў Новінах, вы згодныя? А вось вам яшчэ адна сустрэча. У крытыкі існых у вёсцы “культурных парадкаў” мною быў узяты Максім Бубен, які пагадзіўся ім стаць, але сфатаграфавацца наадрэз адмовіўся. Жыве ён у гэтай тыповай беларускай вёсцы ўсё сваё жыццё — 27 гадоў. Працуе “техником-осеменатором” у сферы жывёлагадоўлі. Валодае настаяным на мясцовых рэаліях спецыфічным пачуццём гумару — мабыць, прафесія таму спрыяе.\n— Па-мойму, Новіны налічваюць чалавек трыста. Жывуць яны “вясёла”, задавальняючыся малым. Дзіцячы садок, школу, бібліятэку і пошту ў вёсцы ў свой час прыкрылі — хоць я б не сказаў, што лік яе жыхароў ва ўзросце значна перавышае маладое пакаленне. У адваротным выпадку было б зразумела — неперспектыўна, а калі так, дык сёе-тое трэба ліквідаваць, і хай людзі адвозяць дзяцей у іншыя вёскі, у іх жа бяруць сабе што-небудзь пачытаць, ну і пенсію там атрымліваюць.\nТутэйшым культурным жыццём ён не тое каб задаволены. Ён… проста існуе ў iм, зыходзячы з прапанаваных абставін. Зрэшты, вось вам яго меркаванні на гэтую тэму.\nКаментарый Максіма БУБЕНА:\n— Калі я быў маладзейшы, выступаў у розных калектывах нашага адзінага агменя культуры. Цяпер хаджу ў яго як глядач на ўсе мерапрыемствы. На дыскатэку — растрэсці мазгі і цела, бо стамляешся на працы: не такая яна і простая, як з боку здаецца староннім. Абавязкова гляджу абрад “Цягнуць Каляду на дуба”, які работнікі Дома праводзяць у студзені на ўскраіне вёскі — у нас там расце шыкоўнае дрэва, што ўражвае сваёй веліччу. Між іншым, абрад гэты ўнесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў.\nШто б я параіў змяніць у працы ДК? Ды толькі адно — выжываць і ні ў якім разе не здавацца. Барані Бог, і яго надумаюць скарачаць — станем тады на абарону ўсёй вёскай! Ведаеце, вось па тэлевізары кажуць — п’янства, п’янства, п’янства… А адкуль яно ў вёсках бярэцца? Калі квітнець пачынае? Ды менавіта тады, калі і знікаюць бібліятэкі і клубы...\nІ тады (гэта ўжо я дадам ад сябе), калі з вёсак выязджаюць такія, як Яна. Хутчэй за ўсё, і яна калі-небудзь, пасталеўшы, пакіне малую радзіму. Ці вернецца назад? Ці будзе куды і дзеля чаго вяртацца з ужо здабытым жыццёвым багажом? Час пакажа. І абставіны. Але хочацца верыць у лепшае, у правільнае.\nМінск — вёска Новіны Бярэзінскага раёна — Мінск / Фота аўтара


Беларуска з Каліфорніі: «Наша дарога па пабудове новай Беларусі толькі пачалася, і мы яшчэ самі будзем здзіўляцца, на што мы здольныя» - Салiдарнасць\nНадзея Нортан – мінчанка, якая ўжо 10 гадоў жыве ў каліфарнійскім горадзе Санта-Круз. А яшчэ яна нефармальны лідар згуртавання беларусаў Сан-Францыска, натхняльніца, арганізатар і непасрэдная ўдзельніца дзясяткаў акцый салідарнасці з Беларуссю.\nПра тое, як каліфарнійскія беларусы перайшлі ад культурніцкіх спраў да палітыкі, ці складана «запусціць» санкцыі і што яднае людзей, нягледзячы на часовую і геаграфічную адлегласці, Надзея распавяла ў інтэрв’ю «Салідарнасці».\n– Яшчэ 9 жніўня, у дзень выбараў, мы бясспрэчна ведалі, што выйдзем у знак салідарнасці, бо ніхто не мог сядзець дома і ўсім было важна знаходзіцца разам. На жаль, у Каліфорніі няма магчымасці прагаласаваць – тут няма беларускіх амбасадаў і кансулятаў.\nАднак некалькі чалавек з нашай суполкі, ведаю прынамсі пяцёх, паехалі ў Нью-Ёрк i Вашынгтон, і прымалі там вельмі актыўны ўдзел у працэсе выбараў – двое нават былі назіральнікамі ў Вашынгтоне…\nМы тым часам проста сабраліся разам і праглядалі ў тэлефонах, што ж там адбываецца ў Беларусі. На адзін з забароненых на сёння тэлеграм-каналаў праз нейкія проксі-серверы ўсё ж даходзілі звесткі пра тое, што адбываецца. Спярша была разгубленасць – ты глядзіш на здымкі параненых людзей, на відэазапісы з выбухамі светлашумавых гранат, і думаеш, што гэта не можа быць праўдай, але разам з тым знаходзіш гэту інфармацыю на тым рэсурсе, які не будзе ў падобнай сітуацыі хлусіць…\nПасля быў вельмі цяжкі перыяд, з якім сутыкнуліся, напэўна, усе беларусы ва ўсім свеце – але, канешне, перадусім у самой Беларусі – немагчымасць звязацца з сябрамі, даведацца, што з імі. Бо мы ж прызвычаіліся па месенджарах хутка звязвацца, а тут сувязі няма, ніякай, і ты не ведаеш, што рабіць. У нас было, мабыць, нават больш інфармацыі ў параўнанні з вамі. Хай некалькімі радкамі, але звесткі паступалі, агульная карціна вымалёўвалася і было зразумела, што прычына не ў тым, што, крый Божа, усіх забілі, а ў тым, што адключаны, заблакаваны інтэрнет.\nСпачатку было адчуванне бездапаможнасці.\n– Думаю, як і ўсе беларусы ў свеце, мы былі вельмі ўзрушаныя – хацелася нешта зрабіць, дапамагаць, выказацца. Пасля ўсіх навінаў з Беларусі мы не маглі спаць: хто чытаў навіны, хто перасылаў грошы родным, але было відавочна, што трэба выходзіць і нешта рабіць, – згадвае Надзея. – Хацелася чагосьці такога паяднаўчага, каб паказаць: мы – ёсць, мы – разам.\nУ тэлеграме прапанавалі зрабіць вялізны сцяг, і ад гэтай прапановы да рэалізацыі прайшло менш за суткі. Адразу сабралі грошы, знайшлі і краму, дзе была вялікая колькасць патрэбнай тканіны, і машыну, каб усё прывезці, і швейную машынку, і памяшканне.\n– Утрох нашы «беларускія ткачыхі з Сан-Францыска», дзве Кацярыны і Крыстына, дзесьці за 12 гадзінаў пашылі – уявіце сабе – 25-метровы сцяг. Тыя, хто шые, мяркую, зразумеюць, які быў велізарны імпэт, каб за такі невялікі прамежак часу зрабіць гэта. Быў забаўны момант, мы пісалі: «Як iдзе справа?» – адказвалі: «Усё добра, стадыя Польшча» – і даслалі фота, дзе ўжо сшытыя адна белая і чырвоная палосы.\n15 жніўня мы выйшлі ў Сан-Францыска – гэта месца называецца плошча Гары Брыджыс ля Эмбаркардэра, яна стала цэнтральнай пляцоўкай для акцый салідарнасці з Беларуссю – і пад «Пагоню» дзесяткi беларусаў вынеслі сцяг. Было настолькі неверагодна ўзрушальна і моцна, што ўсе наўпрост плакалі. Нас як суполку гэта аб’яднала назаўжды – мы нібы ўзняліся ў беларускі космас, у якім няма межаў, і адчулі гэту еднасць з беларусамі ў Беларусі.\nМядзведзь на сцягу\n…Да лета 2020-га, гаворыць Надзея, яна меркавала, што згуртаванне беларусаў Сан-Францыска і Бэй-Эрыа (велізарная метраполія вакол заліву Сан-Францыска) налічвае «чалавек 150». Але на акцыю 15 жніўня выйшлі каля 500 чалавек, а агулам тых, хто ўсведаміў сябе беларусам і захацеў далучыцца да суполкі ў тым ці іншым выглядзе, каля 600-700. Далейшыя акцыі салідарнасці – а іх за гэты час адбылося звыш 40, у тым ліку мітынгі, перфомансы, марафоны, аўтаралі, мастацкія выставы – трывала збіраюць не менш чым 200 чалавек кожная. І гэта ва ўмовах лакдаўну!\n– Даволі багатая і разнастайная праграма ў нас атрымалася 10 кастрычніка, калі правялі шэраг розных актыўнасцяў – у тым ліку аўкцыён. На ім прадалі, напрыклад, адмыслова пашыты Кацяй Качаровай «жаночы варыянт» сцягу – з завязкамі, якія можна замацаваць на шыі, а сцяг вельмі хораша ляжыць на спіне, і рукі вольныя. Яго набыла беларуская сям’я Бернат за 250 даляраў і ён зараз «жыве» ў Сіэтле.\nІдэя аўкцыёну нарадзілася раптоўна: да мяне ў сеціве звярнуўся беларус, прадставіўся ні больш ні менш як Тадэвушам Касцюшкам і распавёў, што ў яго ёсць шэсць дыванікаў – ведаеце, такія круглыя, самавязаныя – іх зрабіла яго 95-гадовая бабуля, якая жыве пад Дзяржынскам, і даслала ўнуку. Вось гэтыя дыванікі паклалі пачатак аўкцыёну – першы пайшоў танна, здаецца, за 40 даляраў, а потым мы разышліся, і апошні, мабыць, быў куплены пад 300 даляраў. І гэта было выдатна.\nТаксама ў той дзень у нас прайшоў «марш раёнаў» – спецыяльна раздрукавалі вялікія банеры-сцягі раёнаў, выявы якіх я прасіла ў саміх беларускіх суполках, бо віртуальнага музею сцягоў на той момант яшчэ не было. Я сама з Камвольнага, таму несла «Камвольную грамаду» з бусламі.\nУ беларусаў Каліфорніі ёсць уласны сцяг – чырвоны мядзведь на белым фоне. Яго прыдумала дызайнерка Ганна Аляксеева, якая жыве ў Бэй-Эрыа. Яна ж аўтарка праекту Maya Mova, на інтэрнет-старонцы якога можна набыць разнастайны мерч, ад кубкаў да швэдраў, іншыя сувеніры, звязаныя з беларускай тэматыкай, а ўвесь прыбытак Ганна дасылае на падтрымку пацярпелых ад рэпрэсій у Беларусі\n– Вельмі запомніўся вечар, калі мы даведаліся пра забойства Рамана Бандарэнкі. Хоць і быў будны дзень, чалавек трыццаць ці сорак сабраліся недалека ад Сіці-Хола ў Сан Францыска, там ёсць мемарыяльнае месца, куды прынеслі багата кветак, зьнічы, спявалі «Купалінку» і дзяліліся перажываннямі.\n– Ведаю, што акрамя акцый салідарнасці і культурніцкіх праектаў, вы збіраеце і матэрыяльную дапамогу беларусам?\n– Паколькі тут, у Каліфорніі, жывуць людзі даволі заможныя, якія працуюць на такіх гігантах як Apple, Google, Facebook і іншых, то данаты, якія яны робяць – проста космас. Напрыклад, на нашу новую ініцыятыву падтрымкі двароў, якую робім сумесна з BYSOL, з 16 чалавек двое «заданацілі» па тысячы даляраў. Мы пакуль у самым пачатку, але, спадзяюся, гэта ініцыятыва беларусаў Каліфорніі па падтрымцы двароў будзе развівацца, людзі з імпэтам пераводзяць даволі вялікія грошы.\nВедаю, што гэты працэс няспынны, ён ідзе ўвесь час. Нават на самых першых мітынгах нам удалося сабраць дзве тысячы даляраў і перадаць іх праз ініцыятыву By_Help у Менск, ну і прыбытак з аўкцыёнаў, канешне, таксама ідзе на гэтыя мэты.\nЗ чаго пачынаюцца санкцыі\nАдна з важных спраў, якая атрымалася дзякуючы беларусам замежжа, і ў тым ліку актыўнаму ўдзелу каліфарнійскай дыяспары – падрыхтоўка «Акта аб дэмакратыі», то бок, увядзення ўрадам ЗША пакету санкцый.\nКаб зразумець маштаб праведзенай працы, проста падлічыце: упершыню пытанне Акту ўзняў адзін з кангрэсменаў у 2001 годзе, і толькі праз 3 гады дакумент быў падрыхтаваны і атрымаў ухваленне Кангрэсу. Наступным разам для ўвядзення санкцый супраць уладаў і чыноўнікаў Беларусі таксама спатрэбілася некалькі гадоў. А летась беларуская дыяспара зрабіла тое самае за рэкордныя 3 месяцы.\n– Гэта, натуральна, беспрэцэдэнтны выпадак. У нас ёсць крыху статыстыкі, – расказвае Надзея, – за апошні этап, калі трэба было актыўна «націснуць» на кангрэсменаў, найперш гэта значыць дасылаць ім лісты з запытамі. Дык вось, прыкладна з тысячы лістоў толькі з Каліфорніі прыйшло 700!\nЧасам для правільнага выканання працэдуры звароту было неабходна, каб чалавек жыў у пэўным дыстрыкце, і запыт сыходзіў менавіта адтуль. І гэта быў проста неверагодны прыклад таго, як працуюць гарызантальныя сувязі – вельмі хутка праз нашую групу «Беларусы ў ЗША. Разам лягчэй» знаходзілі людзей, расказвалі ім, што трэба рабіць, каб звярнуцца да сенатара, і тыя адразу пагаджаліся дапамагчы, рабілі ўсё патрэбнае.\nІ зараз, наколькі я ведаю, ідзе вельмі цяжкая, але неабходная праца над санкцыйнымі спісамі. У Каліфорніі таксама ёсць вялікая колькасць прадпрыемстваў, «замазаных» у супрацоўніцтве з рэжымам, адзін з вядомых кейсаў – кампанія Sandvine (яна пастаўляла ў Беларусь абсталяванне, што дазваляла фільтраваць інтэрнет-трафік – «С».). Дзякуючы таму, што яны не паспелі зарыентавацца і вымушаныя былі прызнаць сваю датычнасць да блакіровак інтэрнету, і ціску з боку амерыканскай дыяспары, гэтая кампанія адклікала сваю дамову аб супрацоўніцтве і перапыніла ўжо заключаны кантракт.\nТакі ціск працягваецца і зараз у дачыненні шэрагу кампаній – у сферы інфармацыйных тэхналогій гэта каля 12 кампаній, якім мы дасылаем лісты, а дзякуючы прыняццю Акту аб дэмакратыі, дзе прапісаныя ўсе гэтыя рэчы, кампаніям будзе вельмі цяжка выслізнуць і працягваць кантракты, аформленыя, напрыклад, праз падстаўных асоб.\n– У Беларусі ідэолагі любяць паўтараць: маўляў, хочаце, як у ЗША? Так там масавыя пратэсты разганяюць больш жорстка, і нават людзей забіваюць…\n– Гэта элементарная спроба перакуліць сітуацыю з ног на галаву. Вось, глядзіце: у Каліфорніі сітуацыя з каранцінам супраць ковіду значна больш жорсткая, чым яшчэ дзе ў ЗША – рэстарацыі не працуюць, усё зачыненае. Але. Ёсць пятая папраўка, якая гарантуе свабоду слова, сходаў і нават каранціны і ковіды не могуць адмяніць – пратэсты па палітычных і рэлігійных матывах можна ладзіць, і ніхто з гэтым нічога не можа зрабіць.\nАдзінае патрабаванне – каб удзельнікі былі ў масках і вытрымлівалі сацыяльную дыстанцыю. Ёсць закон, ён працуе, і ты маеш поўнае права выкарыстаць яго ў сваіх мэтах – таму былі магчымыя і Black Live Matters з удзелам соцень тысяч людзей.\nТое самае мы адчулі на сабе. Ніводнага разу паліцыя не падыходзіла, каб нас разагнаць, колькі б нас ні было – ці 200 чалавек, ці 500, хіба правяралі з пункту гледжання нашай бяспекі, што ўсё ў парадку, сацыяльная дыстанцыя па магчымасці вытрымліваецца. У нас была акцыя-шэсце праз знакамітую Залатую Браму (гэты мост – адна з галоўных славутасцяў і сімвал Сан-Францыска – «С».), па якім праходзіць шасэ, машыны едуць адносна не хутка і людзі могуць прачытаць, што напісана ў цябе на плакаце.\nНапярэдадні менеджар Golden Gate Bridge папрасіў звязацца з ім і проста растлумачыў мне правілы паводзінаў – напрыклад, што менавіта там нельга ісці з палкамі, яшчэ нейкія абмежаванні, якія датычацца бяспекі. Апрача гэтага ды каранцінных рэалій, паўтаруся, ніякіх перашкод і абмежаванняў нам не было.\n– Як ставяцца да вашых ініцыятыў вашы блізкія – муж, свякроўка, амерыканскія сябры?\n– Яны ганарацца мной. Муж рады, што я такі патрыёт сваёй краіны, і вельмі падтрымлівае мяне. Ён вырашыў, што не будзе прыходзіць на акцыі – ізноў-такі, гэта звязана з ковідам, дый ён не публічны чалавек. Але ж гэтая праца вымагае вельмі шмат часу. І хоць я не працую ў офісе па раскладзе, звыклым для большасці людзей, і магу займацца грамадскай дзейнасцю, але хто забяспечвае мой тыл? Канешне, мой муж! Ён бачыць, чаго гэта каштуе мне, як я прыноcіла з акцый і згружала ў сваім пакоі мегафоны, сцягі, расцяжкі і ўсё астатняе – і церпіць гэта, называе мой пакой «Free Belarus Staff».\nТое ж самае датычыцца свякрові, і ўсёй маёй амерыканскай сям’і. Пасля жнівеньскіх падзей яны былі вельмі ўзрушаныя, а зараз, канешне, ведаюць, што я раблю, і ганарацца мной, і ўсе маюць бел-чырвона-белыя сцяжкі, якія мы тут нарабілі амаль у прамысловай колькасці. Дзядзька мужа, ужо даволі сталы чалавек, некалькі разоў адмыслова перасылаў па 100 даляраў з прыпіскай «я хачу падтрымаць тваю краіну, перадай, куды лічышь патрэбным».\nХутка беларусы Каліфорніі збіраюцца – ужо ў пяты раз – адзначыць Дзень Волі, плануюць правесці шэсце і мітынг, зладзіць сумесныя спевы са знакавымі беларускімі песнямі.\nА яшчэ, нягледзячы на лакдаўн, 27 сакавіка ў прыватнай галерэі ў Сан-Францыска адкрыецца мастацкую выставу, прысвечаную беларускаму пратэсту FАCE IT: Faces of Belarusian protest – арганізатаркі выставы некалькі беларусак з нашай суполкі, якія працуюць, або зацікаўлены сучасным беларускім пратэстым мастацтвам.\n– Цягне прыехаць у Мінск?\n– Вельмі, але зараз гэта немагчыма зрабіць і з-за «кароны», і з палітычных прычын. Я мусіла прыехаць на Беларусь год таму, на 13 траўня ў мяне загадзя быў набыты квіток, хацела правесці на радзіме ўсё лета – і тут усё зачынілася і перапынілася…\nАле, ведаеце, мы амаль сур’ёзна літаральна днямі абмяркоўвалі: калі прыйдзе перамога, ці не замовіць нам чартэрны рэйс і ўсім паляцець разам на Беларусь. Гэта мара, тое, аб чым мы гаворым практычна штодня: як будзем тут святкаваць, як прыедзем і абдымем сяброў. Каго ні спытаю – людзі, нават тыя, хто эміграваў вельмі даўно – 20, 30, 40 гадоў таму – вельмі чакаюць такой магчымасці, калі сыдзе гэтая навала. І, думаю, калі ўсё нарэшце адбудзецца, у Беларусь будзе не так проста і трапіць, а турыстычны бізнес перажыве проста небывалы ўздым і росквіт.\nТут, у ЗША, жыве вельмі многа людзей, пакрыўджаных беларускім рэжымам, якія доўгі час не хацелі ўзгадваць і мець штосьці агульнае з гэтай краінай. Але 2020 год перавярнуў свядомасць – столькі людзей хочуць пераменаў, столькі ўкладаюць, хто што можа, у пабудову гэтых пераменаў, што проста немагчыма, каб гэтага не адбылося. Як тут кажуць, it is inevitable.\nВельмі радая, што я наведваю Беларусь, Менск даволі часта ў снах – гэта і радасць, і роспач адначасова, плачу ад пачуццяў. Тыдні з два, можа, крыху больш, быў сон, мне здаецца, прарочы. Быццам я еду, са сваёй сённяшняй свядомасцю, ў Беларусь , дзе вельмі холадна, яна пакрытая снегам, нікога няма на вуліцах, бо людзі сядзяць па кватэрах. Але я прыязджаю і бачу зусім іншую карціну: лета, вельмі цёпла, людзі сядзяць на зялёнай траўцы, проста на вуліцах цалуюцца, абдымаюцца – і такая радасная, цудоўная атмасфера, а ў мяне поўны дысананс унутры. Спадзяюся, у тым сне я бачыла будучыню.\n…Што, на мой погляд, вельмі важна – зыходзіць у нябыт адно з істотных абмежаванняў, якое існавала раней: калі ты з’ехаў, то ўжо як быццам і не беларус, не маеш дачынення да краіны. Зараз гэтага няма, прыйшло іншае ўсведамленне, новае: я беларус незалежна ад таго, дзе я жыву, і я магу пабудаваць сваю Беларусь там, дзе я ёсць.\nЛюдзі да гэтага гатовыя, і я веру, што запушчаныя раней працэсы будуць развівацца, што наша дарога па пабудове новай Беларусі толькі пачалася, і мы яшчэ самі будзем здзіўляцца, на што мы здольныя.\nСредний балл - 4.7 (оценок:28)


Каханне праз краты: як праходзяць вяселлі ў беларускіх СІЗА | Новы Час\nВалерыя Латош ў СІЗА ў Гродне\n«У пакоі, куды мяне прывялі, была клетка метр на метр, Міша сядзеў у ёй. Потым яго выпусцілі, дазволілі стаць побач. Ён не чакаў, што я буду такая прыгожая», — распавядае Валерыя Латош. Нядаўна яна выйшла замуж за палітвязня Міхаіла Юдзіна пасля 15 гадоў сумеснага жыцця.\n«У лютым я змагла патрапіць да яго на спатканне. Мы размаўлялі, ён глядзеў на мяне закаханымі вачыма, а потым сказаў: "Выходзь за мяне замуж"», — успамінае жонка палітвязня Віктара Панцялеева Яўгенія. Маладыя людзі аднавілі стасункі пасля затрымання Віктара ў жніўні 2020 года, а сёлета вясной ажаніліся. Яўгенія і Валерыя падзяліліся з DW сваімі гісторыямі, распавялі, як праходзіць вяселле ў беларускім СІЗА і чаму яны адважыліся на такі крок.\nПадчас цырымоніі «мы павінны трымацца на адлегласці метра адно ад аднаго»\n«Супрацоўніца СІЗА папярэдзіла мяне, што мы з Віцем павінны трымацца на адлегласці метра адно ад аднаго, не цалавацца, не абдымацца. У мяне ад гэтага — адразу слёзы. Я думала, што я хоць бы змагу абняць яго, дакрануцца. Гэтая думка падбадзёрвала і супакойвала, — успамінае цырымонію шлюбу ў брэсцкім ізалятары Яўгенія Панцялеева. — Пасля двух КПП мяне прывялі ў невялікае памяшканне з абразамі, у так званы "пакой святара" (дзе павінна была адбыцца рэгістрацыя шлюбу. — Рэд.). Мы чакалі Віцю хвілін дзесяць, і яны падаліся мне вечнасцю. Калі ён увайшоў, мы абодва былі разгубленыя, таму што вельмі хацелі адно аднаго абняць».\nВіктар і Яўгенія Панцялеевы, фота з сямейнага архіва\nЯўгенія пабралася шлюбам з палітвязнем Віктарам Панцялеевым 27 красавіка. Яго затрымалі 18 жніўня мінулага года ў рамках крымінальнай справы аб «масавых беспарадках» у Брэсце пасля абвяшчэння вынікаў прэзідэнцкіх выбараў, а 21 траўня прысудзілі да чатырох гадоў пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму.\n«Магчыма, калі б Віця не трапіў у гэтую сітуацыю, мы б не зразумелі, што сапраўды адно аднаго кахаем, не адважыліся б ажаніцца», — кажа Яўгенія. Маладыя людзі былі разам чатыры гады, але ў траўні 2020 рассталіся. Аднавілі стасункі ўжо пасля затрымання Віктара — Яўгенія стала пісаць яму ў СІЗА. «Спачатку ён пісаў, што хутка будзе дома, была надзея, што яго адпусцяць. У лютым я змагла патрапіць да яго на спатканне. Мы размаўлялі, ён глядзеў на мяне закаханымі вачыма, а потым сказаў: "Выходзь за мяне замуж"», — дзеліцца Яўгенія.\n«Вяселле ў СІЗА — гэта актуальна, па-беларуску»\nДзяўчына спачатку трохі сумнявалася, а потым зразумела, што «вяселле ў СІЗА — гэта актуальна, па-беларуску», і пагадзілася. Яўгенію падтрымалі родныя і сябры, а таксама сваякі іншых палітвязняў і людзі, якія самі прайшлі праз затрыманні. «У дзень вяселля мяне падтрымала мама палітвязня Алена Тур. Мне бясплатна зрабілі вельмі прыгожы букет. Сукенку набыла, прычоску рабіла дзяўчынка, якая таксама сядзела на "сутках". Мне дапамагалі людзі, якія трапілі ў такую ж сітуацыю».\nЯўгенія Панцялеева ў СІЗА ў Брэсце\nПаводле слоў суразмоўніцы, сама цырымонія шлюбу доўжылася не больш за 10 хвілін, увесь гэты час Яўгенія глядзела на Віктара і нават не чула, што казала рэгістратарка: «Трымалася, каб не плакаць перад работнікамі СІЗА, але мяне трэсла. Калі я выйшла за браму, убачыла маму Марыны Глазавай, якая праходзіць па "карагоднай справе", бацькоў Давіда Збаранскага, непаўналетняга хлопчыка, якога абвінавачваюць па такім жа артыкуле, як і Віцю (ч.2 арт. 293 КК РБ «Удзел у масавых беспарадках». — Рэд.). Нават у таты Давіда на вачах былі слёзы. Я таксама расплакалася».\n«Я вельмі шчаслівая»: у СІЗА Брэста дзяўчына ўзяла шлюб з палітвязнем\n27 красавіка ў СІЗА Брэста палітвязень Віктар Панцялееў распісаўся са сваёй дзяўчынай Яўгеніяй. На цырымоніі прысутнічалі толькі рэгістратар і наглядчык.\nПасля вяселля ў маладых было яшчэ два спатканні, затым Яўгенія з'ехала з Беларусі, баючыся пераследу з боку сілавікоў, а Віктара адправілі адбываць пакаранне ў адну з калоній. Дзяўчына не губляе надзеі на хуткае вызваленне мужа. «Я ні з кім не буду такая шчаслівая, як з Віцем. Некаторыя людзі шукаюць сваё шчасце шмат гадоў, а яно ў мяне побач. Чаму я павінна ад яго адмаўляцца? Калі любіш, любая праблема вырашаецца значна прасцей», — упэўненая суразмоўца.\n«Было пачуццё свята, хай і сумнага»\nВалерыя Латош і Міхаіл Юдзін, фота з сямейнага архіва\nВалерыя Латош з Гродна таксама верыць, што яе муж, палітвязень Міхаіл Юдзін, хутка выйдзе на волю. Міхаіла затрымалі на вачах у Валерыі 27 верасня мінулага года. Яго абвінавацілі па арт. 364 КК («Гвалт у дачыненні да супрацоўнікаў міліцыі») і прысудзілі да 4 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму.\nСам Міхаіл віну не прызнаў і распавядаў у судзе, што ён з Валерыяй прыехаў у кінатэатр і перад сеансам вырашыў зайсці ў бар. На вуліцы мужчына ўбачыў, што людзі «ў чорнай вопратцы» цягнулі чалавека, а гараджане разбягаліся з прыпынку. Міхаіл спытаў: «Што вы робіце?» У адказ яму пырснулі з газавага балончыка ў твар і затрымалі. У аўтобусе АМАПа яго ўдарылі ў плечы гумовай дубінкай і паклалі на падлогу.\n«Я не думала, што ўсё будзе так сур'ёзна, але на волю ён так больш і не выйшаў, хоць мы і прасілі змяніць меру стрымання», — распавядае Валерыя. Міхаіл і Валерыя разам ужо шмат гадоў, у іх дзве дачкі, але штамп у пашпарце з'явіўся нядаўна: «Калі пачынаецца побыт, ужо не да святаў, стараешся эканоміць. Мы лічылі, калі трэба будзе, пажэнімся. Хоць прапанову Міша зрабіў яшчэ ў пачатку адносін».\nМіхаіл Юдзін і Валерыя Латош з дзецьмі, фота з сямейнага архіва\nПара вырашыла ажаніцца пасля таго, як Міхаілу Юдзіну вынеслі прысуд. Гэта было проста неабходна, адзначае Валерыя: толькі блізкія сваякі могуць атрымліваць спатканні і рабіць перадачы ў калонію.\nЦырымонія прайшла ў гродзенскім СІЗА 5 траўня. «Напярэдадні многія людзі напісалі, што хочуць пасля павіншаваць мяне, Значыць, трэба прыстойна выглядаць. Я купіла строй і пярсцёнкі, мая былая аднакласніца мяне нафарбавала, прычоску дзяўчынкі зрабілі. У пакоі, куды мяне прывялі, была клетка метр на метр, Міша сядзеў у ёй. Потым яго выпусцілі, дазволілі стаць побач. Ён не чакаў, што я буду такая прыгожая. Я адразу "прыліпла" да яго», — успамінае Валерыя і кажа, што, нягледзячы ні на што, у яе было пачуццё свята, хай і сумнага.\nЁй адной з двума дзецьмі бывае няпроста, да таго ж, у студзені Валерыя страціла працу юрыста ў паліклініцы: з ёй не працягнулі кантракт з-за выхаду з прафсаюза. Нядаўна жанчына ўладкавалася мерчандайзерам. Валерыя кажа, што, як ні дзіўна, у сітуацыі, якая склалася, вялікую падтрымку ёй аказалі чужыя людзі: «Калі казаць пра маіх сяброў, то многія адпалі, я нават не чакала. Я адчула салідарнасць ад чужых людзей: пішуць у сацсетках, прапануюць дапамогу. Напрыклад, прывезлі вядро трускалак — гэта было прыемней, чым калі б мне тысячу долараў далі. Нядаўна нам і сем'ям іншых палітвязняў мясцовы блогер арганізаваў паход у парк забаў, усе былі шчаслівыя. Адразу кажу дочкам, што пра гэта трэба расказаць тату, і яны напісалі Мішу лісты».


Малако Tank Астуджэнне - Кітай Milk Tank Астуджэнне Пастаўшчык,завод -Goldcheer\nдома » прадукты » Бак з нержавеючай сталі\nМалако Tank Астуджэнне\nМалако прамое астуджэнне бак у асноўным выкарыстоўваюцца для астуджэння і захоўвання свежага малака і іншых вадкіх прадуктаў. Астуджальны бак з'яўляецца ключавым абсталяваннем для механічнай сістэмы даення ў малочных фермах. Таксама шырока выкарыстоўваецца ў ручным даенні фермы, збору малака цэнтры і вытворчасць малака расліны, які можа захаваць свежае малако і г.д. лепшы стан і прадухіліць бактэрыі растуць.\nМалако прамое астуджэнне бак прымае выпарнік для абмену цяпла і астуджэнні малака непасрэдна. Яна астуджае кругавой і вертыкальнай сценкай. Цалкам аўтаматычная сістэма кіравання робіць ўвесь працэс назірання даступна. Астуджанае малако можа дасягаць хутка неабходную тэмпературу 4-5℃ і падтрымання пастаяннай, які можа прадухіліць адукацыю бактэрый і зрабіць малако, як A-Grade, Ён абсталяваны высокая-нізкай сістэма кантролю ўзроўню вадкасці і аўтаматычны спрэй цыкла і змешваюць прылада. Цела зроблены прывітанне якасці SUS304.\nМагутнасць мешалкі (кг)\n(Г / мін)\n(1) Бак прамога астуджэння малака тыпу прымае перадавыя сотавую Miller дошкі выпарніка для прамога цеплаабмену і астуджэнні малака.\n(2) Халадзільным кампрэсар малочнага бака з прамым астуджэннем тыпу прымае цалкам закрыты кампрэсар блок імпартаванага з ЗША Tecumseh або Францыя MANEUROP і імпартаваны пашыральны клапан і электрамагнітны клапан, забяспечаны надзейнай абарона сярэдняй пункту, які можа пазбегнуць гарэння кампрэсара з-за перагрузкі або збою сістэмы.\n(3) Тып кузава бак прамое астуджэнне цалкам выраблены з SUS304 або 316 Нержавеючая сталь. Гэта можа забяспечыць аўтаматычную галоўку ціску ротарны ачысткі CIP распылення і аўтаматычнае прылада змешвання.\n(4) Захаванне цяпла пласт прамога тыпу бака астуджэння прымае пенаполіурэтану з добрай цеплаізаляцыйным прадукцыйнасці.\nБутэлька Зваротны стэрылізатары\nАўтаматычная сістэма CIP


Многія дзеці вельмі любяць маляваць. Яны здзіўляюць дарослых сваімі шэдэўрамі. Можна маляваць не толькі фарбамі і алоўкамі, але і крупамі. Дзеці атрымліваюць задавальненне, бо гэта цікавае і займальнае занятак.\nХочацца адзначыць маляванне манкой. Для дзяцей такая тэхніка – гэта новаўвядзенне, якое зачароўвае кожнага дзіцяці. З яе дапамогай развіваецца творчае мысленне, фантазія, уяўленне, дробная маторыка і многае іншае. У артыкуле разгледзім нетрадыцыйнае маляванне манкой ў розных напрамках.\nКарысць ад малявання манкой і пастаўленыя задачы педагога\nНекаторыя бацькі не разумеюць перавагі малявання маннай крупамі. Бо прасцей даць дзіцяці пэндзлікі, фарбы, алоўкі ці фламастэры. Аднак нельга забываць, што нетрадыцыйнае маляванне яшчэ больш дапамагае малому раскрывацца і развівацца. Ён праяўляе фантазію, у яго адкрываецца творчае мысленне.\nУ першую чаргу маляванне манкой дапамагае дзіцяці трэніраваць дробную маторыку пальчыкаў, што дабратворна ўплывае на будучыню развіццё (лягчэй даецца ліст). Яшчэ ў малога выяўляюцца фантазія, багатае ўяўленне, гаворка. Пры дапамозе такога заняткі дзеці становяцца больш уседлівасць.\nЗадача педагога – выклікаць у дзіцяці цікавасць да нетрадыцыйнай тэхніцы малявання, навучыць правільна і акуратна працаваць з матэрыялам, працягваць фарміраваць у дзіцяці творчыя здольнасці, развіваць мысленне і ўпэўненасць ва ўласных сілах, навучыць дарабляць сваю працу да канца, пераадольваць складаныя моманты.\nПадрыхтоўка да занятку\nСпачатку прыгатуйце падыходную посуд. Як правіла, манкой лепш маляваць на чорным фоне. Таму можна ўзяць бляху або паднос цёмнага колеру.\nПосуд можа быць не толькі чорная, але і цёмна-сіняя. Калі дзіця маленькі, тады паклапаціцеся пра тое, каб паднос з высокімі борцікамі. Калі вы хочаце рабіць каляровы малюнак, тады падыдзе папера любога колеру, але спатрэбяцца зялёнка, ёд, гуаш і г. д.\nВам яшчэ можа спатрэбіцца кардон, гуаш, пэндзля, лак для валасоў. Аднак паспрабуйце пачаць з самага простага, бо драбок павінен зразумець асновы працы, а ўжо потым можна і ўскладніць заданне. Галоўнае, каб яму спадабалася займацца і з'явіўся цікавасць.\nПерш чым прыступіць да малявання, растлумачце маляню, што вабіка не толькі ядуць. Яшчэ яе ўжываюць замест пяску для малявання, так як яна зусім бяспечная.\nНеабходна маляню расказаць, як трэба правільна сябе паводзіць падчас заняткі. Дзіця павінен ведаць, што працу трэба рабіць акуратна і дарма не рассыпаць крупы на падлогу.\nНасыпце ў посуд манныя крупы тонкім пластом і пакажыце, як можна пакідаць адбіткі пальчыкаў і далонек. Гэта самае простае, што трэба ведаць і ўмець дзіцяці. Затым вазьміце невялікую фігурку або прадмет. З імі таксама можна пакідаць адбіткі і атрымліваюцца ўжо малюнкі. Маленькі масажны мячык пакідае вельмі прыгожыя сляды. Дзіцяці спадабаецца такі занятак, ён захопіцца на доўгі час.\nПрыбярыце з падноса вабіка і насыпце яе ў талерачку. Дайце маляню маленькую лыжачку. Хай ён сам насыпае крупы на страва. Растлумачце, што трэба старацца, каб не рассыпаць вабіка і цалкам данесці яе да падноса.\nЦяпер насыпце крупы больш, чым было ў першы раз. Знайдзіце маленькія цацкі, магчыма, з «Кіндэр-сюрпрызу». Закапайце іх у крупы і хай дзеці самастойна іх шукаюць. Такое занятак не пакіне малых абыякавымі.\nВазьміце з дзецьмі па відэльцу і малюйце разам дарожкі. Пальчыкам праводзіце гарызантальныя ці вертыкальныя лініі. Можна намаляваць сонейка, домік, воблачка, кветачка, матылька і многае іншае. Усё залежыць ад узросту і фантазіі драбкі.\nМаляванне манкой на паперы,\nВазьміце кардон А4 і такога ж памеру ліст паперы. Гэта трэба для таго, каб атрымалася сапраўдная карціна. Ліст прыляпіце да кардону. Калі выкарыстоўваеце белую вабіка, тады патрэбна папера цёмных колераў. Падыдзе бардовая, цёмна-сіняя, чорная, зялёная і г. д.\nНамалюйце на лісце контур карціны. Затым вазьміце ў далоньку трохі манкі, зацісніце ў кулак, адсуньце трохі мезенец і крупы будзе паступова высыпацца, як з варонкі. Пасыпайце манкой па контуры, каб атрымаўся прыгожы малюнак. Аднак ён не будзе доўга трымацца, варта толькі падзьмуць і крупы разляціцца. Каб гэтага не здарылася, ёсць іншая, больш сучасная тэхніка.\nМаляванне манкой на паперы – гэта займальнае занятак. Каб манка засталася на лісце і не рассыпалася, трэба па контуры правесці клеем ПВА. Як і ў папярэднім спосабе, рассыпайте крупы на контур. Манка на клеі застанецца, а лішнюю можна стрэсці. Тады атрымаецца карціна.\nЁсць яшчэ адзін, больш універсальны, спосаб. Калі вы намалявалі контур, нанеслі на яго клей, макнамі гэты ліст паперы ў вабіка. Гэта своеасаблівае аблегчанае заданне. Не трэба рассыпаць крупы на паперу і імкнуцца трапіць на сам контур. Аднак такое заданне даецца дзецям у 3–4 гады, а больш старэйшым дзецям можна ўскладніць ўрок.\nДля гэтага трэба афарбаваць манныя крупы ў розныя колеры. Вазьміце грыфель з каляровых алоўкаў, раскрышыце яго, патрыце на паперы, а затым насыпце туды вабіка і перашкаджайце да тых часоў, пакуль яна не станеіншага колеру. Таксама можна раскрышыць крэйды і змяшаць іх з манкой, атрымаюцца далікатныя адценні. Яшчэ можна трохі абсмажыць вабіка на патэльні, пакуль яна не зменіць колер.\nВы можаце раздрукаваць малюнак або намаляваць што-то нескладанае самастойна. Спачатку звярніце ўвагу на дробныя дэталі карціны. З іх пачынаць лепш за ўсё. Прамажце контуры клеем, а потым пасыпайце іх афарбаванай крупамі. Затым пераходзіце да больш буйным дэталяў.\nШматлікім дзецям вельмі падабаецца маляванне манкой. Майстар-клас прызначаецца ў першую чаргу дарослым (бацькам і выхавальнікам), якія змогуць навучыцца ўсім самі, а потым паказваць свае ўменні дзецям. На святы гэтыя навыкі таксама спатрэбяцца. Напрыклад, на Новы год можна намаляваць ялінку, сняжынку, Дзеда Мароза ці Снягурку.\nМаляванне манкой сняжынкі – простае і займальны занятак. Кожнаму дзіцяці хочацца парадаваць сваіх выхавальнікаў, бацькоў або бабуль вырабам, выкананай пры дапамозе нетрадыцыйнай тэхнікі выяўленчага мастацтва. Сняжынку намалюйце на паперы, вырабіце па контуры клей і пасыпце манкой. Калі карціна высахне, прыбярыце лішнюю крупы. Сняжынку можна намаляваць як белай манкой, так і блакітны.\nМаляванне манкой ў дзіцячым садзе можна праводзіць без праблем. Аднак варта памятаць, што дзеці – вялікія непаседы, таму старайцеся надаць увагу кожнаму дзіцяці. У дзіцячым садзе непажадана выкарыстоўваць такія небяспечныя прадметы, як лак для валасоў. Калі выхавальнік не зможа пракантраляваць дзіцяці, можа здарыцца непапраўнае.\nРазмалёўваем малюнак гуашшу\nСпачатку выберыце сюжэт свайго малюнка. Затым адлюстраваць яго на паперы, а контуры вышмаруйце тоўстым пластом клею. Трэба ўсё рабіць досыць хутка, бо клей можа высахнуць. Насыпаем белую вабіка і чакаем, калі малюнак добра просохнет.\nКалі ліст высах, падтрасіце лішнюю вабіка, якая не прыляпілася. Цяпер шэдэўр гатовы да раскрашиванию. Аднак памятайце, што фактура перад вамі няроўная, таму не чакайце асаблівых цудаў. У вас атрымаецца мокры эфект. Калі ўсё зрабіць акуратна, тады карціна будзе гатовая нават да выставы.\nЗ фарбаў ідэальна падыходзіць гуаш, а не акварэль. Размалёўваць кожную дэталь сваім колерам.\nКалі малюнак гатовы, хай добра высахне. Каб карціна паслужыла як мага даўжэй, апырскаць яе лакам для валасоў.\nНекаторыя дзеці не любяць маляваць, але такая нетрадыцыйная тэхніка захапляе дзяцей. Можна адлюстроўваць манкой не толькі карціны, але і літары, лічбы, геаметрычныя фігуры.\nТады вы навучыце дзіцяці не толькі маляваць манкой, але і замацуеце асноўныя веды, якія спатрэбяцца ў школе.\nМаляванне манкой ў дзіцячым садзе вучыць дзяцей працаваць у групе, дзяліцца як матэрыялам, так і ідэямі. Калі малыя працуюць у калектыве, яны становяцца больш арганізаванымі. Адзін дзіця глядзіць на іншага і стараецца зрабіць яшчэ лепш.\nЗаймайцеся з дзецьмі нетрадыцыйным маляваннем. Тады дзеці стануць яшчэ лепш арыентавацца ў працы на паперы, пачынаюць больш фантазіраваць, становяцца уседлівасць і ўважлівымі. Такія навыкі, якія ім спатрэбяцца ў будучыні.


V. Грамадскія дэбаты, з якімі лічацца/\nКаб грамадскія дэбаты у дадзеных рэкамендацыях і ў артыкуле 28 Канвенцыі Аўеда ўсёабдымная канцэпцыя "публічных дэбатаў" выкарыстоўваецца для апісання дыскурсіўнага ўзаемадзеяння ў публічнай сферы (гэта значыць не ў прафесійным кантэксце), з дапамогай якога асобы і групы могуць выяўляць, вывучаць і развязваць іх розныя інтарэсы ў пытаннях, якія закранаюць (альбо патэнцыйна закранаюць) усіх іх (глядзі таксама "Дэбаты"). маглі змяніць сітуацыю, неабходна мець функцыянальную сувязь паміж грамадскімі дэбатамі і працэсам дзяржаўнага кіравання аховай здароўя і біямедыцынай, дзеля таго каб грамадскасць мела магчымасць уплываць на ўмовы сваёй калектыўнай будучыні шляхам, прынятым у дэмакратычным грамадстве.\nПапярэдні раздзел датычыўся якасці саміх грамадскіх дэбатаў; дадзены раздзел тычыцца іх далейшага ўздзеяння і спосабаў іх аптымізацыі. Гэтае далейшае ўздзеянне бывае двух відаў: прамыя наступствы (напрыклад, спараджэнне новай палітыкі) і павелічэнне цэласнасці грамадскасці як сацыяльнага органа і, такім чынам, здольнасці грамадскасці ўдзельнічаць у кіраванні на аснове дэмакратычных працэсаў.\nКаб грамадскія дэбаты былі эфектыўнымі, важна, каб і ўдзельнікі, і тыя, хто ініцыюе грамадскія дэбаты, былі прыхільныя гэтаму працэсу. З боку ініцыятара гэтая прыхільнасць дэманструецца падтрымкай працэсу грамадскіх дэбатаў і прыняццем вынікаў да ўліку. Ад самага пачатку павінна мецца празрыстасць наконт таго, як ініцыятыва па правядзенні грамадскіх дэбатаў будзе суадносіцца з разглядаемымі пытаннямі, якія іншыя меры могуць быць магчымымі (ці немагчымымі), і што могуць ад гэтага атрымаць індывідуальныя ўдзельнікі, а таксама шырокая грамадскасць. У сваю чаргу, удзельнікі, хутчэй за ўсё, будуць больш прыхільныя працэсу, калі будуць ведаюць, што іх удзел важны.\nІніцыятары грамадскіх дэбатаў могуць атрымаць карысць ад асабістых сустрэч з іншымі ўдзельнікамі грамадскіх дэбатаў. Удзельнікі могуць, напрыклад, быць запрошаныя прадставіць вынікі дыскусій ініцыятарам і абмеркаваць, як яны прапануюць рухацца далей па абмеркаваных пытаннях.\nПрыхільнасць ініцыятара грамадскіх дэбатаў можа быць прадэманстравана праз выразнае ўказанне, што адкрыта абмеркаванне (а што не, і чаму), а таксама які ўплыў чакаецца ад правядзення дэбатаў.\nРазуменне і ўзаемны давер паміж удзельнікамі і ініцыятарамі, напрыклад, паміж грамадскасцю і дзяржаўнымі органамі, могуць быць палепшаны шляхам асабістых сустрэч.\nЛюбая дэмакратычная дзяржава мае натуральны абавязак улічваць інтарэсы сваёй грамадскасці і дэманстраваць, якім чынам гэта было зроблена, даючы справаздачы аб сваіх рашэннях. Тыя, хто адказвае за ініцыяванне грамадскіх дэбатаў, павінны даваць зваротную сувязь наконт зробленых у ходзе грамадскіх дэбатаў высноваў і наконт таго, як былі ўлічаны меркаванні грамадскасці, напрыклад, пры далейшай выпрацоўцы палітыкі або іншых адпаведных рашэннях і працэсах. Гэтая інфармацыя можа перадавацца, напрыклад, праз вэб-сайты і грамадскія СМІ.\nПадсправаздачнасць можа быць прадэманстравана шляхам публікацыі дадзеных аб тым, як грамадскія дэбаты далі інфармацыю для прыняцця рашэнняў ці змянення практык.\nСправаздачнасць перад удзельнікамі грамадскіх дэбатаў можа заахвочваць да надалейшага ўдзелу і весці да ліквідацыі бар'ераў паміж грамадскасцю і дзяржаўнымі ўладамі.\nПублікацыя і распаўсюджванне інфармацыі аб грамадскіх дэбатах, напрыклад, у выглядзе апісання працэсу і кароткага рэзюме вынікаў, можа дапамагчы забяспечыць больш шырокае ўздзеянне і ўмацаваць аснову для далейшых дэбатаў.\nГлядзіце прыклады з Партугаліі і Францыі\nПрацэс і вынікі грамадскіх дэбатаў павінны быць ацэнены. Упэўненасць у добрасумленнасці ініцыятараў грамадскіх дэбатаў можа быць забяспечана прыцягненнем незалежнага і кваліфікаванага ацэншчыка, які мае доступ да ўсяго працэсу. У ідэале ацэншчык павінны быць прызначаны на этапе планавання і запуску дэбатаў. Як самае меншае, ініцыятары дэбатаў могуць публікаваць свае развагі наконт праведзеных мерапрыемстваў, каб іншыя маглі іх разгледзець і абмеркаваць.\nАцэнка павінна закранаць эфектыўнасць дзейнасці (гл. раздзел "Эфектыўныя грамадскія дэбаты" вышэй), а таксама тое, наколькі дзейнасць адпавядае мэтам і чаканням удзельнікаў і ініцыятараў, у тым ліку разважанне аб дабаўленай вартасці грамадскага ўнёску.\nВынікі ацэнкі трэба зрабіць публічнымі ў адпаведнасці з прынцыпам празрыстасці, каб усе зацікаўленыя бакі, а не толькі ўдзельнікі, маглі быць праінфармаваны аб дзейнасці, а таксама каб заахвоціць далейшыя грамадскія дэбаты і даць арыенцір для далейшай дзейнасці.\nУстанаўленне крытэрыяў, мер і рамак ацэнкі ад самага пачатку і, наколькі гэта магчыма, узгадненне іх з удзельнікамі на раннем этапе спрыяе ўпэўненасці ў цэласнасці і добрасумленнасці працэсу грамадскіх дэбатаў.\nАцэнка працэсу грамадскіх дэбатаў можа быць падмацавана зваротнай сувяззю ўдзельнікаў (сабранай, напрыклад, праз анкетаванне падчас грамадскіх мерапрыемстваў альбо праз уключэнне прыдатных пытанняў як часткі працэсу дэбатаў).\nзалежнасці ад характару працэсу, ацэншчыкі могуць імкнуцца да таго, каб зрабіць свае высновы шляхам правядзення якасных інтэрв'ю з удзельнікамі.\nПрацяг грамадскіх дэбатаў\nГрамадскія дэбаты ў ідэале павінны спрыяць сацыяльна канструктыўнаму дыскурсу, які адлюстроўваецца ў рашэннях і ў выпрацоўцы палітыкі ўрадамі і дзяржаўнымі органамі. Досвед эфектыўных дэбатаў таксама можа садзейнічаць развіццю палітычнага ўдзелу грамадскасці і больш пазітыўнаму сацыяльнаму ўзаемадзеянню ў цэлым.\nАкрамя таго, у працэсе далучэння да абмеркавання ўдзельнікі могуць выявіць, што яны становяцца экспертамі ў пэўных пытаннях. Напрыклад, сеткі і сувязі, якія развіваюцца ў выніку ўдзелу ў грамадскіх дэбатах, могуць прывесці да ўдзелу ў далейшых ініцыятывах.\nПрацяг грамадскіх дэбатаў мае важнае значэнне для маніторынгу і ацэнкі наступстваў палітычных рашэнняў, для актывізацыі грамадскай сферы, а таксама для нарошчвання патэнцыялу і даверу, якія могуць быць выкарыстаны ў наступнай дзейнасці.\nГрамадскія дэбаты ў пэўным кантэксце могуць даць новыя магчымасці для далейшага прыцягнення ўдзельнікаў.\nАкрамя набытку ў выглядзе пабудовы сувязяў сярод людзей і паміж грамадамі, адпаведнымі экспертамі і спецыялістамі, а таксама дзяржаўнымі органамі, грамадскія дэбаты могуць таксама прывесці да стварэння адчувальных сацыяльных рэсурсаў у выглядзе справаздач аб мерапрыемствах і даведачных дакументаў, на якіх могуць быць збудаваныя будучыя дэбаты.\nГлядзіце прыклады Партугаліі, Францыі і Расійскай Федэрацыі\nУбудаванне грамадскіх дэбатаў у біяэтыку\nГрамадства, у якім звычкі дэмакратычнага ўдзелу ўсталёўваюцца праз адукацыю і забеспячэнне магчымасцей для грамадскага ўдзелу, будзе лепш падрыхтавана да далучэння грамадскасці ў пытанні кіравання біялагічнымі і біямедыцынскімі распрацоўкамі.\nУскладанне канкрэтных абавязкаў па падтрымцы грамадскіх дэбатаў на адпаведныя ўстановы (інстытуцыі), такія як нацыянальныя камітэты па этыцы, незалежныя арганізацыі, дзяржаўныя органы, рэгулятары ці кансультатыўныя камітэты, можа садзейнічаць развіццю грамадскіх дэбатаў, падтрымліваць бесперапынны ўзровень удзелу грамадскасці ў пытаннях біямедыцынскіх распрацовак, а таксама забяспечваць інстытуцыйныя механізмы для падтрымкі грамадскіх дэбатаў на практыцы.\nГэты бесперапынны працэс можа дапамагчы пераадолець разрыў паміж сацыяльнымі нормамі, якія рэдка пераглядаюцца, і неабходнасцю вырашаць надзённыя пытанні змянення дзейных палітык, якія ўзнікаюць у сувязі з новымі біялагічнымі і біямедыцынскімі распрацоўкамі.\nТакія ўстановы, як згаданыя вышэй, могуць прасоўваць развіццё культуры грамадскіх дэбатаў і ўдзел грамадскасці, будучы ўважлівымі да ачагоў рэлевантнага дыскурсу ў грамадстве, будучы адкрытымі для ўзаемадзеяння з імі, і садзейнічаючы сувязі гэтых дэбатаў паміж сабой, з усімі зацікаўленымі бакамі і з асобамі, якія ствараюць палітыку.\nУ культуры грамадскіх дэбатаў гэтыя ўстановы маглі б вітаць правядзенне і здабываць карысць як ад незапланаваных мерапрыемстваў і ініцыятываў знізу, так і ад планавых грамадскіх дэбатаў.\nНацыянальныя камітэты па этыцы ці падобныя органы, якія маюць адпаведныя рэсурсы і палітычную падтрымку, могуць адыграць важную ролю ў спрыянні грамадскім дэбатам, у правядзенні асобных мерапрыемстваў грамадскіх дэбатаў, калі гэта неабходна, і ў забеспячэнні далейшага ўздзеяння грамадскіх дэбатаў.\nГлядзіце прыклад Францыя Глядзіце прыклады з Даніі і Кіпра\nУ выніку грамадскіх дэбатаў па тэме "Завяршэнне жыцця" выйшла кніга "Прыняцце рашэння аб завяршэнні жыцця – цыкл дэбатаў", якая змяшчала збор выбраных матарыялаў канферэнцый, у тым ліку матарыялаў ад грамадскасці. Кніга таксама месціла гласарый і заключэнне з асноўнымі пытаннямі і аргументамі, прадстаўленымі падчас дэбатаў, а таксама кароткае параўнальнае даследаванне заканадаўства.\nДэбаты па тэме "Завяршэнне жыцця" не прывялі да зменаў у партугальскім заканадаўстве, але дакументацыя ў выглядзе кнігі служыць справаздачай і даведачным дакументам для будучых дэбатаў па гэтай тэме.\nМатарыялы ініцыятывы "États Généraux" былі старанна прааналізаваныя Нацыянальным кансультатыўным камітэтам па этыцы (CCNE), які ў чэрвені 2018 года апублікаваў уласны зводны даклад у дадатак да меркаванняў, сфармуляваных па выніках ініцыятывы Камітэтам грамадзян.\nФранцузскі Нацыянальны кансультатыўны камітэт па этыцы (CCNE) у сваёй Выснове №129, выдадзенай у верасні 2018 года, рэкамендаваў, каб французскае заканадаўства аб біяэтыцы падтрымлівалася грамадскімі дэбатамі па біяэтычных пытаннях, якія б праводзіліся не як аднаразовая падзея, а на бесперапыннай аснове. Мэта складаецца ў выхаванні культуры дэбатаў па пазначаных пытаннях. У гэтым кантэксце справаздача CCNE, хутчэй за ўсё, паслужыць важным даведачным дакументам на будучыню.\nКлючом да паспяховага ўдзелу грамадскасці ў ініцыятыве "États Généraux" стаўся мандат, дадзены Нацыянальнаму кансультатыўнаму камітэту па этыцы (CCNE) для спрыяння грамадскім дэбатам і арганізацыі мерапрыемстваў, якія ён лічыў патрэбнымі. CCNE атрымаў гэты больш шырокі мандат у 2011 годзе, таксама было забяспечана фінансаванне перагляду закону аб біяэтыцы ў 2018 годзе.\nДацкая Тэхналагічная Рада раней фінансавалася ўрадам Даніі, але цяпер з'яўляецца незалежнай установай, якая больш не фінансуецца дзяржавай. Лічылася важным аддзяліць яе ад урада; аднак зараз яна не мае мандата, прадугледжанага законам, і, такім чынам, працуе на калегіяльнай аснове.\nРасійская Федэрацыя, (2016)\nГрамадскае абмеркаванне прапанаваных паправак да закону "Аб трансплантацыі органаў і тканак чалавека" пацвердзіла, што донарства органаў з'яўляецца вельмі адчувальным пытаннем у расійскім грамадстве. Прапанаваныя папраўкі былі сустрэты істотнай крытыкай з боку грамадскасці. Адзін з найбольш важных вынесеных урокаў палягае ў тым, што дэбаты будуць эфектыўнымі толькі ў тым выпадку, калі людзі ўсеабдымна разумеюць дадзеную тэму, асабліва калі яна ўздымае пытанні правоў чалавека.\nКіпрскі Нацыянальны Камітэт па Біяэтыцы ўпаўнаважаны на спрыянне грамадскім дэбатам шляхам штогадовай арганізацыі дэбатаў па абранай тэме.\nНеабходнасць грамадскіх дэбатаў у сферы здароўя і біямедыцыны\nЧаму грамадскія дэбаты асабліва важныя зараз?\nАспекты, якія патрабуюць спецыяльнай увагі\nПрычыны ініцыяваць грамадскія дэбаты\nЯкія ставяцца мэты?\nКаго варта далучыць да ўдзелу?\nЗручны час, каб ініцыяваць грамадскія дэбаты\nЭфектыўнасць: вымогі да дызайну\nЭфектыўнасць: вымогі да правядзення дэбатаў\n‹ Эфектыўнасць: вымогі да правядзення дэбатаў VI. Высновы ›


Браслаўскі майстар аднаўляе традыцыі вырабу драўляных лыжак\n04:38 20 чэрвеня 2018\n10:35 20.06.2017 (абноўлена 10:55 20.06.2017) Атрымаць кароткую спасылку\nПётр Друсь сябра клуба "Ля возера" з 1989 года і майстар мастацкай апрацоўкі дрэва.\nПётр Друсь з вёскі Медзюкі адзін з нешматлікіх майстроў Браслаўшчыны, які працягвае ўжо забытую традыцыю вырабу драўляных лыжак. Глядзіце фотастужку Sputnik, як з дрэва нараджаецца пабытовая прыгажосць.\nСвае сталовыя прадметы майстар робіць з ранняга ўзросту, а настаўнікамі яго былі мясцовыя рамеснікі.\nАкрамя драўляных лыжак Пётр зрабіў скульптуру анёла, якая стаіць у яго ў кутку каля абраза, батлейку для музея і розныя ўпрыгажэнні для дома. Майстар таксама збірае летапіс сваёй вёскі і спявае ў хоры.\nЛыжку яго працы вы адразу зможаце адрозніць ад любой іншай. На іх ажываюць казачныя персанажы, насельнікі суседніх лясоў, палёў і рэк: совы і качкі, зайцы і лісы, суседскі сабачка і злоўлены нядаўна ў возеры шчупак.\nтрадыцыі, Браслаўскі раён, Беларусь


Як захаваць бізнес на рынку дамафонаў – RH.by\nРаз у Маладзечне амаль у кожным пад’ездзе стаяць дамафонныя дзверы, то чым займаецца кампанія па іх вырабе? Расказваем пра тое, як захаваць кампанію ў галіне, якая закрыла патрэбу рынка.\nГерой сённяшняга выпуска праекта – кіраўнік прыватнага ўнітарнага прадпрыемства «Домасервіс» Віктар Корсакаў. Ён прыехаў у Маладзечна ў 1991 годзе з Новасібірска, працаваў загадчыкам лабараторыі Навукова-даследчага інстытута ЭлМаш пры Электрамодулі. Праз некалькі год гэтую працу давялося спыніць з-за рэарганізацыі завода. А мужчыне – шукаць, чым займацца, каб зарабляць.\nУ другой палове 1990-х па вуліцы 17 Верасня пабудавалі новы дом. Жыхары з яго звярнуліся да Віктара і яго калегі па НДІ – ці не змаглі б яны зрабіць такія дзверы. Яны змаглі. Пасля такія ж дзверы захацелі жыхары іншага дома, і так прапанова пачала раскручвацца ў Маладзечне. Гэты першы дамафон і цяпер ахоўвае пад’езд дома №1 па вуліцы 17 Верасня.\nКалі рынак разросся\nТак заказчыкі пачалі з’яўляцца адзін за другім. Хаця як і ўсё навінкі, ў пачатку прапанова была не вельмі запатрабаванай. Галіна была новай. Па абсталяванне даводзілася ездзіць у Маскву, наладзваць дзелавыя кантакты. У фірму прыходзілі новыя работнікі.\nКалі рынак дамафонных дзвярэй разросся ў Мінску да таго, што круціў рэкламу па тэлебачанні, маладзечанская арганізацыя разраслася. Заказаў стала заўважна больш, людзі разумелі, што гэта і чаму патрэбна.\nДа 2007 Корсакаў працаваў як індувідуальны прадпрымальнік. Пасля змяненняў ў заканадаўстве пераўтварыліся ў прыватнае ўнітарнае прадпрыемства. Найманыя работнікі выконвалі заказы, а кіраўнік займаўся ўсім астанім – бухгалтэрыяй, забеспячэннем, кадравымі пытаннямі.\nПікавы перыяд на рынку быў у 2003–2007 гадах. На рынку канкуравала некалькі арганізацый, прытым не толькі з Маладзечна. Пад канец перыяда большасць пад’ездаў горада была зачыненая дамафоннымі дзвярамі. Была не зразумела, чым займацца фірме, калі дамафоны з’явяцца паўсюль.\nЗнайсці новы віток\nУ 2004 пачалі з’яўляцца першыя патрэбы па рамонце дзвярэй, падтрыманні ў рабочым стане і тэхнічным абслугоўванні. Кіраўнік зразумеў, што менавіта гэта стане асноўнай часткай працы арганізацыі ў перспектыве. Пачалі заключаць дагаворы на абслугоўванне дамафонаў, працаваць па прынцыпе абаненцкай платы. Цяпер у Маладзечне дзве фірмы, якія падтрымліваюць дамафоны горада ў рабочым стане.\nУ калектыве сем чалавек, усе яны – адукаваныя і дасведчаныя прафесіяналы. Для мабільнасці майстроў прадпрыемству спатрэбіўся аўтамабіль, з чым і дапамог «Белаграпрамбанк».\n– Я шмат год з’яўляюся кліентам «Белаграпрамбанка», – расказвае кіраўнік «Домасервіс». – Ніколі не падводзіў з плацяжамі. І вырашыў скарыстацца магчымасцю аформіць ў банку крэдыт на аўтамабіль для майстроў. Цяпер майстры могуць мабільна абслугоўваць дамафоны, дзякуючы крэдыту мы развілі бізнес.\nАрагнізацыя знайшла і новую прапанову – відэадамафоны і відэаназіранне. Некаторым кліентам гэтая паслуга патрэбная, і звяртаюцца да «Домасервіса». Важна толькі не забываць пра рэкламу.\n– Дамафонныя дзверы – гэта не толькі бізнес, але і сацыяльна важная справа. Дзякуючы ім у пад’ездах чыста, менш крадзяжоў, ды і самі жыхары адчуваюць сябе ў бяспецы.\nПапярэдні артыкул«Ты – Крэву, Крэва – табе». Ля сцен Крэўскага замка з’явілася выстава фотаздымкаў\nНаступны артыкулАфіцыйная статыстыка за суткі: 331 захварэлы, шэсць памерлых


Аптовы ПВХ каналы з налепкай з добрай цаной - Shingfong\nШынгфон ПВХ-канала ў 2022 годзе\nГэй, хлопцы! Сёння я пакажу вам пра каналы ПВХ Shingfong у 2022 годзе. Глядзіце больш, каб даведацца пра каналы ПВХ Shingfong у 2022 годзе, не забудзьцеся паставіць лайк і падпісацца на гэта відэа!\nШынгфонг прафесійна распрацаваны. Ён быў распрацаваны з улікам шматлікіх канструктыўных элементаў, такіх як механічныя канструкцыі, падшыпнікі шпіндзеля, а таксама прылады кіравання і кіравання.\nЭлектрычныя каналы з ПВХ. Памер ад 10x10 мм да 200x100 мм.\nДаступны ў розных колерах, такіх як белы, шэры. каналы з ПВХ.\nПадлогавыя трубы з ПВХ. Ўстойлівасць да ціску.


Песня і вайна | Новы Час\nПерамога азербайджанскага дуэта на конкурсе «Еўрабачанне–2011» яшчэ больш пасварыла Азербайджан з Еўропай і выклікала новы віток канфрантацыі ў адносінах з\nАзербайджан на конкурсе «Еўрабачанне» дэбютаваў у 2008 годзе, пасля таго, як мясцовы тэлеканал ОТВ далучыўся да Еўрапейскага вяшчальнага саюза. Да 2010-га найбольш высокім дасягненнем азербайджанскіх музыкаў было 3-е месца, якое здабыў дуэт Айсель Тэймурадзэ і Араш у 2008-м. У 2011 годзе прадстаўнікам Краіны Агнёў (так паэтычна называюць Азербайджан) пакарылася першае месца. Нігяр Джамал і Эльдар Гасымаў сталі лаўрэатамі фестывалю.\nЗа фіналам у Дзюсельдорфе сачыла ўся краіна. Як толькі былі абвешчаны пераможцы конкурсу, святкаваць на вуліцы выйшаў увесь Баку. Аднак не прайшло і сутак, як перамога стала падставай для шматлікіх спекуляцый на глебе палітыкі і дыпламатыі.\nТак, кіраўнік камітэта знешніх сувязяў Адміністрацыі прэзідэнта Азербайджана Наўруз Мамедаў выступіў з крытыкай саюзнікаў Азербайджана, якія, па яго словах, не занадта актыўна падтрымлівалі бакінскі дуэт. «Шэраг краін, якія цесна супрацоўнічаюць з Азербайджанам, на жаль, не выставілі нашым выканаўцам нават 2, 3 ці 4 балаў», — сказаў Мамедаў.\nАсобна дасталася заходнікам. Па слова Мамедава, «такія дзяржавы, як Вялікабрытанія, Германія, Італія, Нарвегія, Данія, Балгарыя, не выставілі нашым выканаўцам ніводнага бала. Магчыма, прадузятае стаўленне тлумачыцца дынамічным развіццём Азербайджана, рэалізацыяй ім незалежнай палітыкі», — лічыць кіраўнік камітэта.\nЗгаданыя вышэй выказвання службоўца — спроба інструменталізацыі «Еўрабачання» ў палітычных мэтах. Справа ў тым, што напярэдадні Азербайджан і Беларусь выступілі тандэмам як самыя вялікія парушальнікі грамадзянскіх свабодаў у былым СНД. Так пастанавіў Еўрапарламент.\nЗа гэта Баку трапіў у фокус крытыкі заходніх СМІ. Яны растлумачылі, чаго каштуе «Еўрабачанне» простым азербайджанцам.\n«Еўрабачанне» мне не трэба, мне патрэбныя грошы», — цытуе выданне «New York Times» 23-гадовага Арыфа, які хавае сваё прозвішча, асцерагаючыся пераследу з боку ўладаў. Па яго словах, ён працуе ў краме і зарабляе ўсяго 190 долараў у месяц. «Што мне рабіць з вынікамі гэтага конкурсу? — скардзіцца хлопец. — Наша краіна з’яўляецца нафтаздабываючай дзяржавай, а мы жывём у галечы».\nАднак найбольшае вывяржэнне негатыўных эмоцый з нагоды перамогі Азербайджана назіраецца ў Арменіі. Праблемы чалавека тут не пры чым. Закансерваваны вайсковы канфлікт вакол Карабаху перавёў супрацьстаянне армян і азербайджанцаў у іншыя галіны, у тым ліку культурна-музычную.\nДадаўся і той факт, што спявачка Эмі, прадстаўніца Арменіі на «Еўрабачанні–2011», увогуле не атрымала пуцёўку ў фінал. Такім чынам, упершыню за шэсць гадоў удзелу ў «Еўрабачанні», Арменія не была прадстаўлена ў фінале. Гэта стварыла сапраўдную нацыянальную траўму. Адпаведна, у нацыяналістычных колах адразу ж пачаўся пошук стрэлачніка.\nПерш за ўсё дасталася кіраўніцтву армянскага тэлебачання, якое выбрала Эмі ў якасці канкурсанткі. «Пытанні, звязаныя з выбарам песні і выканаўца для ўдзелу ў музычным конкурсе «Еўрабачанне», у будучым павінны абмяркоўвацца і ў парламенце Арменіі», — лічыць дэпутат Нацыянальнага сходу ад урадавай Рэспубліканскай партыі Арменіі Гагік Мелікян.\nНа думку некаторых экспертаў, у правале Эмі вінаватыя не столькі армяне, колькі армянская дыяспара. «Не сакрэт, што Арменія заўсёды ўскладала вялікія надзеі на дыяспару, і заўсёды папярэдне вялася актыўная лабісцкая праца. Хутчэй за ўсё, сёлета было прыкладзена недастаткова высілкаў», — піша выданне «Панарама».\n«Прычына таго, што Арменія не прайшла ў фінал конкурсу «Еўрабачанне–2011», хутчэй за ўсё, крыецца ў збоях у сістэме галасавання», — сказала журналістам армянская спявачка Шушан Петрасян. Не будучы здольнымі дэталёва абгрунтаваць механізм змовы супраць Эмі, патрыёты ад музыкі не знайшлі нічога лепшага, як сцвярджаць, што Нігяр і Эльдар выйгралі конкурс з дапамогай падману.\n«Гарманічны кірунак песні «Running Scared» дуэта з Азербайджана, які заняў першае месца на «Еўрабачанні», гучыць вельмі падобна на хіт «Secret» амерыканскай групы «One Republic», лічаць зоркі расійскага шоў-бізнэсу, пра гэта паведамляе «Armenian news».\nАсобнай тэмай для атакі на азербайджанцаў стаў канфуз са сцягам. Пасля таго, як былі абвешчаныя вынікі, пераможцы чамусьці з’явіліся на сцэне са сцягам… Турцыі. Яго несла Нігяр.\nГендырэктар тэлебачання Азербайджана Ісмаіл Амараў паспрабаваў апраўдацца: «У руках Нігяр быў сцяг Турцыі, а сцяг Азербайджана павінен быў вынесці Эльдар, аднак з-за хвалявання ён забыўся зрабіць гэта». Версія, аднак, выглядае слабай, паколькі іншая азербайджанская газета «Трэнд» па слядах конкурсу радасна паведаміла, што азербайджанскія канкурсанты наўмысна махалі толькі турэцкім сцягам, сімвалізуючы такім чынам прыязнь да канцэпцый адзінства цюркскага свету.\nНа фоне ўсёй гэтай істэрыкі кантрастам выглядае думка армянскай благасферы. Большасць блогераў прызнае, што Эмі правалілася, і гэта нават лепш. «Напэўна, на шчасце, Арменія не прайшла ў фінал — і нам застанецца спакойна пражыць бліжэйшыя дні», — піша папулярны блогер Карнелій.\nАднак доўга спакойна жыць не давядзецца. Усяму віной — правіла «Еўрабачання», адпаведна якому краіна-пераможца фестывалю прымае ў сябе свята на наступны год. Такім чынам, наступнае «Еўрабачанне» адбудзецца на берагах Каспію. Адпаведна, і ў Баку, і ў Ерэване адразу ўзнікае пытанне, ці прыедзе армянскі выканаўца на «Еўрабачанне–2012»? Армянская прэса актыўна выступае за байкот. Сярод іншых аргументаў — пытанне бяспекі. У якасці аргументаў ёсць спасылкі нават на газеты гомасэксуалістаў.\n«Панарама» піша: «Прадстаўнікі сэксуальных меншасцяў з Вялікабрытаніі і Германіі павінны байкатаваць конкурс «Еўрабачанне–2012», паколькі прадстаўнікі сэксуальных меншасцяў часта сутыкаюцца з грубіянствам паліцыі». З гэтага выданне робіць выснову, што з-за дэфіцыту геяў у Баку конкурс адбудзецца пры пустых трыбунах.\nАдным словам, эмоцыі вакол «Еўрабачання–2012» імкліва награваюцца, аднак ёсць тут і свой пазітыў. Тая ж армянская прэса радуецца, што ўвесь год азербайджанцы будуць жыць выключна «Еўрабачаннем». Значыць, вайна за Карабах пакуль што адкладаецца.


Актывісты аргументуюць зварот тым, што ў Канстытуцыі Беларусі замацаваны антыядзерны шлях развіцця краіны.\nПаводле кіраўніка групы Пятра Маланачкіна, разам з лістамі былі дасланыя і фотакопіі пяці тысяч подпісаў жыхароў Магілёўскай вобласці, якія выказаліся супраць будаўніцтва ў Беларусі атамнай электрастанцыі.\nТым часам афіцыйная ўлада заяўляе, што будаўніцтва АЭС падтрымліваюць дзве траціны насельніцтва Беларусі і што людзі ачунялі ад постчарнобыльскага сіндрому.\nАтамную электрастанцыю збіраюцца збудаваць у Астравецкім раёне Гарадзеншчыны. Плануецца, што ў 2010 годзе пачнуцца падрыхтоўчыя працы. Паводле міністра фінансаў Андрэя Харкаўца, на іх выдзяляецца з бюджэту 320 мільёнаў рублёў. Усяго ж узвядзенне станцыі ацэньваецца ў 9 мільярдаў рублёў. Крэдытаваць будаўніцтва збіраецца Расійская федэрацыя.


Пераказ Пасля навальніцы на беларускай мове | Кароткі змест\nНавальніца прагучала і сплыла, абудзіўшы раніцу. Паветра пахла канюшынай, жытам. Прымешваўся водар агурковага цвету, медуніцы і спелага кмену. Поле ажыло, п’ючы дажджавую расу.\nНеба было чыстае, густое і высокае. Хмары зніклі раптоўна, як і наплылі. І не раз’юшаны і напорысты вецер пагнаў іх у белы свет. Яны апалі тут, над палямі і лугам, дажджавымі струменямі і парай. Потым сцяклі незлічонымі раўчукамі ў лагчыны, поячы глебу прэснай і свежай спажывай-вільгаццю.\nВільготныя жыты, што паабапал дарогі, дзе-нідзе пазгіналіся пад цяжарам калосся. Як несвоечасова кранула гэты край дажджавая навала. Ды нічога. Дзень-два пагоды – і калоссе пырсне зернем, просячыся ў бункер камбайна. Жаўтаватае ад сонца поле выглядае зусім васковым. Дарога, пятляючы, губляецца сярод яго.\nЛёгка дыхаць пасля дажджу, лёгка ісці. Раптоўны буйны лівень прыбівае пясок, змывае са сцежкі сухую траву і прывялыя спарышы-лісточкі дробнай канюшыны. Яны плаваюць у лужынах на мутна-жоўтай вадзе.


Кум Гарбуз - Утульная ХаткаУтульная Хатка\nВосенню сонца ў маім горадзе пераліваецца ўсімі адценнямі залатога, мядовага і бурштынавага. Часам яно заблытваецца ў барвова-залатой лістоце і падае на зямлю загадкавымі ўзорамі і абяцаннямі цуду. Некалькі кіламетраў дарогі і лёгкі туман, які ўстае над акіянскім узбярэжжам, дадае пейзажу таямнічай чароўнасці. Восень — гэта час, калі ў наша жыццё і нашу кухню прыходзіць круглабокі прыгажун гарбуз.\nБатанікі так і не прыйшлі да адназначнай думкі пра тое, дзе ўпершыню пачалі вырошчваць гарбуз. Адны кажуць, што яго радзіма Кітай, другія — што яшчэ пяць тысяч гадоў назад яго пачалі вырошчваць у Паўночнай Амерыцы. Сёння яго вырошчваюць на ўсіх мацерыках, акрамя Антарктыды, і ў свеце няма ніводнай нацыянальнай кухні, у якой бы не было рэцэптаў страў і напіткаў з гарбуза.\nУ Расіі гарбуз з’явіўся ў ХVІ стагоддзі, магчыма, з усходу разам з персідскімі купцамі, якія прыязджалі ў Дэрбент, Астрахань і іншыя гарады. Магчыма, з захаду са смелымі і прадпрымальнымі маскоўскімі купцамі, якія наладзілі да ХVІ стагоддзя цесныя гандлёвыя сувязі з краінамі Заходняй Еўропы, дзе да гэтага часу гарбуз быў вельмі папулярнай агароднінай. Што тычыцца Беларусі, то на яе тэрыторыі, па ацэнках гісторыкаў, гарбуз з’явіўся на некалькі дзясяткаў гадоў раней.\nПа ўсім свеце археолагі і падарожнікі знаходзяць посуд, зроблены з сушанага гарбуза. Даўней з яго рабілі нават вінныя бочкі. Ці так гэта — мы не ведаем, але ў некаторых малдаўскіх вёсках і ў нашы дні можна сустрэць рэцэпты салёных агуркоў у… велізарных гарбузах. Кажуць, што смак у такіх агурочкаў атрымліваецца настолькі незабыўным, што некалькі сталічных кішынёўскіх рэстаранаў ужо ўключылі іх у сваё меню.\nЧалавецтва не толькі стагоддзямі вырошчвала гарбузы, але і гаварыла пра іх: так, назва гарбуза паходзіць ад грэчаскага слова pepon — “вялікая дыня”. Французскі пранонс ператварыў “пепон” у “пампон”. Англічане пайшлі яшчэ далей і трансфармавалі яго ў “pumpion”. Менавіта “гарбузом” называе Місіс Фордсэра Джона Фальстафа ў знакамітых “Віндзарскіх насмешніцах” Шэкспіра: “Ну, за справу! Пачакай, раздуты пухір, пачакай, раздуты гарбуз, мы навучым цябе адрозніваць туркавак ад варон!”\nАмерыканскія каланісты змянілі “pumpion” на “рumpkin”.\nУ літаратуры гарбуз — таксама персанаж даволі вядомы. Ён нават трапіў на старонкі дзіцячай сусветнай літаратуры. Самыя вядомыя прыклады — Шарль Перо “Золушка” (гарбуз, які стаў карэтай для Золушкі), Джані Радары “Чыпаліна” (кум Гарбуз — сябар Чыпаліна), “Легенда пра Сонную Лагчыну” і многія іншыя.\nВочы баяцца — рукі робяць\nКарэнныя амерыканцы наразалі гарбуз на тонкія палоскі, сушылі над кастром і набівалі імі свае матрацы. Па сутнасці, гэта былі першыя артапедычныя матрацы з дадатковымі бонусамі ў выглядзе адпужвання злых духаў і непрыемных сноў.\nІндыйскія дзяўчаты змешвалі сырую гарбузовую мякаць з дзікім мёдам, травамі і малаком. Лічылася, што такая сумесь не толькі зробіць іх сапраўднымі прыгажунямі, але і дапаможа знайсці сапраўднае каханне і багацце.\nАле што па-сапраўднаму заняло ўвесь свет на доўгія гады, дык гэта выразанне страшных твараў для адпужвання нечысці ў адну з восеньскіх начэй. Гісторыя Хэлоўіна, які адзначаецца ў ноч з 31 кастрычніка на 1 лістапада, пачалася шмат гадоў назад у культуры кельтаў — старажытных народаў, якія насялялі тэрыторыю сучаснай Англіі і Шатландыі. Ноч змены кастрычніка лістападам называлася Днём Усіх Святых. Паводле павер’яў, менавіта ў гэты чароўны і містычны час мяжа паміж рэальнасцю і светам духаў станавілася настолькі тонкай, што душы, прывіды і здані маглі спакойна хадзіць сярод жывых.\nА вось гісторыя страшных твараў, выразаных у гарбузе, пачалася ўжо ў Ірландыі, дзе адзін скупенда і п’яніца спрабаваў перахітрыць самога д’ябла. Скупенда Джэк дапіваў апошнюю конаўку, калі на парозе бара з’явіўся д’ябал — справа была напярэдадні Дня Усіх Святых. П’янаму мора па калена, і Джэк не проста запрашае д’ябла выпіць з ім, але і ўгаворвае яго ператварыцца ў манеты, якімі ён (Джэк) зможа расплаціцца за выпіўку. І як толькі д’ябал зрабіў гэта, тут каваль не разгубіўся: схапіў залаты і паклаў яго ў кішэню, дзе ляжаў сярэбраны крыж. Пакутуючы ад мук побач з крыжам, д’ябал маліў аб літасці. За што Джэк узяў з яго абяцанне, што той дасць яму яшчэ дзесяць гадоў спакойнага жыцця.\nМінуў час, і адбылася новая сустрэча. У сваёй перадсмяротнай просьбе Джэк загаварыў пра яблыкі. Д’ябал пагадзіўся на апошнюю паслугу і стаў кавалю на плечы, каб дацягнуцца да плода, які вісеў на дрэве. У гэты момант хітры Джэк надрапаў на кары яблыні крыж. У абмен на сваю свабоду д’ябал паабяцаў ніколі больш не чапаць Джэка.\nАле жыццё чалавека не вечнае, і аднойчы Джэку прыйшлося з ім развітацца. Пакінуўшы свет жывых, душа каваля трапіла ў чысцілішча. Аднак Бог, ведаючы махлярствы ірландскага п’яніцы, адмовіўся браць яго душу ў рай. Дарога ў пекла таксама была закрыта для душы Джэка, д’ябал выканаў дадзенае ім аднойчы абяцанне.\nДжэку не было куды ісці — у цемры ён не толькі згубіў спакой, але і дарогу, па якой прыйшоў да д’ябла. Кавалю давялося папрасіць у гаспадара пекла агню, і той выдаў Джэку тлеючы вугаль са свайго кастра. А каб вецер не задзьмуў цьмянае святло апошняй надзеі, ірландзец выразаў з рэпы, што ляжала ў яго кішэні, адтуліну і паклаў у яе вугалёк.\nТак рэпа са свечкай унутры стала сімвалам праклятай душы ў шатландцаў і ірландцаў, аднак у залежнасці ад мясцовых звычаяў і ўраджаю агародніны замест рэпы часта выкарыстоўвалася буйная бульба і бурак.\nАле чаму ж Хэлоўін асацыіруецца не з гэтай агароднінай, а з гарбузом?\nСправа ў тым, што гарбуз — амаль самая распаўсюджаная агародніна ў Амерыцы, куды легенда трапіла разам з перасяленцамі са Старога Свету многа гадоў назад. Так Джэк-Ліхтар (такую мянушку далі амерыканцы ірландскаму кавалю) напярэдадні Дня Усіх Святых абавязкова асвятляе парог кожнага дома і робіць штогадовае свята незабыўным.\nГарбуз. Як яго есці\nІндзейцы смажылі кавалкі гарбуза на вуголлі і палівалі іх мёдам. Еўрапейцы варылі, тушылі, рабілі з яго начынку і нават вэндзілі. Першыя амерыканскія каланісты адразалі верхнюю частку гарбуза, выбіралі насенне і запаўнялі яго малаком, гарбузовым пюрэ, спецыямі і мёдам. На працягу стагоддзяў яго дадавалі ў хлеб, гатавалі з яго кашу і нават выраблялі самагон. Самыя славутыя кухары і рэстараны ганарацца, што ў іх восеньскіх меню ёсць стравы з гарбуза.\nА ці ёсць у звыклай для нас агародніны, якая аказалася ягадай, надзея на лепшую долю ў дамашняй кулінарыі? Ёсць і яшчэ якая.\nЦікавы рэцэпт, які стаіць асобна ў шэрагу гарбузовых супоў крэмападобнай кансістэнцыі. У такіх супах няма нічога дрэннага. Камбінуючы спецыі і дапаўненні, гарбузовы суп можна есці некалькі тыдняў, і ён не надакучыць. Але мне хацелася бачыць у маім супе не толькі патэнцыял для паненак, якія худзеюць, і творчых асоб.\n2 кавалкі ялавічыны, пажадана на костачцы;\n500 г гарбуза (наразаем невялікімі кубікамі);\n2,5 літра вады;\n3 галінкі зялёнай цыбулі (мыем, кладзём цэлымі; пасля таго як суп зварыцца, цыбулю вымаем);\n1 цыбуліна (дробна рэжам);\n2-3 зубкі часнаку (ціснем ці дробна рэжам);\n1/2 чайнай лыжкі свежамолатага чорнага перцу;\n1 чайная лыжка чабару;\n1 чайная лыжка (ці на свой смак) солі.\n150 г мукі;\n1/4 чайнай лыжкі солі;\n50 г вады.\nСамы просты на свеце рэцэпт. Наліваем ваду ў каструлю, даём закіпець. Закладваем дробна парэзаную цыбулю, гарбуз і ялавічыну на костачцы. Варым на павольным агні да таго часу, пакуль гарбуз не стане мяккім, а мяса не пачне аддзяляцца ад костачкі (прыблізна 1,5 гадзіны).\nЗмешваем муку, соль і ваду. На кухоннай дошцы раскачваем цеста (яно не павінна ліпнуць да рук). Даём пастаяць 20 хвілін, адшчыпваем кавалачкі і раскачваем паміж далонямі. Дастаём мяса з супу, раздзяляем на кавалачкі і закладваем зноў у каструлю. Дадаём зялёную цыбулю, солім і перчым на смак, даём закіпець і пачынаем рабіць клёцкі. Варым 15 хвілін на сярэднім агні, дастаём зялёную цыбулю і падаём на стол.\nСамае папулярнае французскае пячэнне з новымі, па-сапраўднаму асеннімі ноткамі.\n1 чайная лыжка парашку для выпечкі (разрыхляльнік);\nневялікі драбок солі;\n125 г цукру (я брала карычневы, але звычайны таксама падыдзе);\n4 сталовыя лыжкі гарбузовага пюрэ (дзіцячае харчаванне з магазіна);\n2 вялікія яйкі пакаёвай тэмпературы;\n100 г сметанковага масла, растопленага і злёгку ахалоджанага;\n1/4 чайнай лыжкі молатай карыцы;\n1/8 чайнай лыжкі мускатнага арэха.\nДва асноўныя сакрэты ўдалай выпечкі: яйкі абавязкова павінны быць пакаёвай тэмпературы (лепш дастаць іх з халадзільніка за гадзіну). Не паспелі — пакладзіце іх перад выкарыстаннем у цёплую ваду хвілін на 10. Масла топім і ахалоджваем да пакаёвай тэмпературы. Яйкі збіваем у густую пену, дабаўляем гарбузовае пюрэ. Сталовую лыжку растопленага масла змешваем з паловай сталовай лыжкі мукі (гэтым мы змажам форму для выпечкі). Паступова ўводзім у атрыманую сумесь муку, змешаную з пякарскім парашком, ПОТЫМ цёплае! (а не гарачае) масла невялікімі порцыямі. У яечна-цукровую сумесь усе астатнія кампаненты ўводзім пры дапамозе лапаткі, што дапаможа мінімізаваць “асяданне” цеста.\nКалі ў вас ёсць спецыяльная форма для выпечкі пячэння, то змазваем форму (на фота) і выкладваем у яе цеста (прыблізна 1 сталовая лыжка на формачку). Калі формы няма, то бяром бляху, засцілаем яе паперай для выпечкі, змазваем сумессю масла + мука і выліваем цеста. Пажадана падзяліць яго на порцыі. І тое і другое выпякаем у папярэдне разагрэтай да 190 градусаў духоўцы 15 — 20 хвілін. Гатоўнасць правяраем драўлянай палачкай (яна павінна заставацца сухой).\nЗаймацца вывучэннем гарбузовых смакаў і прайсці міма гэтага напітку ніяк нельга. Смачны, падымае настрой і вельмі просты ў прыгатаванні.\nГарбузовае пюрэ (дзіцячае харчаванне)\nці запечаны гарбуз (каля 100 г);\n125 г малака;\n250 г сметанковага марожанага ці 1 замарожаны банан;\n1/8 чайнай лыжкі мускатнага арэха;\n1/8 чайнай лыжкі молатай гваздзікі;\n1/4 чайнай лыжкі солі.\nгастранамічны агляднік, партнёр і саветнік Гільдыі шэф-кухараў Беларусі,\nгарбуз гарбузовы кактэйль гарбузовы суп гарбузовыя Мадлен ежа рэцэпт\nЗ тегами: гарбуз гарбузовы кактэйль гарбузовы суп гарбузовыя Мадлен ежа рэцэпт\nПапярэдняя: Папярэджаны — значыць, узброены\nНаступная: ЦУКРОВЫ ДЫЯБЕТ: хвароба не ад салодкага жыцця


Зварот да беларусаў Аляксандра Мурашова - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЗварот да беларусаў Аляксандра Мурашова\nНараджэнец Расеі, доктар педагагічных навук, у мінулым – выкладчык кафедры журналістыкі Гарадзенскага дзяржуніверсітэта імя Янкі Купалы Аляксандр Аляксандравіч Мурашоў звярнуўся да беларусаў.\n„Гэта – яны! Прапоўзаючыя па душах танкі, дымныя чарнотай руіны, ўцекачы, якія наровяць схавацца. Ці можна было ўявіць такое – і не дзе-небудзь, а тут, зусім побач?! Гэта наш час. Гэта нашыя людзі. Гэта – наша сумленне, нарэшце.\nУ сваёй змрочнай утрапёнасці «стратэг» перасёк усе грані, перайшоў усе меры, пакінуў ззаду ўсе шляхі да адступлення, з кожным днём становячыся больш безвыходным і злосным. Задумайцеся!\nЁн, а не нехта іншы, выкраў ва ўкраінцаў – мужоў і сыноў, у расейцаў – гонар роднай зямлі, у беларусаў – больш за чвэрць стагоддзя, а разам з гэтым – надзеі на шчасце, права на свабоду, самапавагу і чалавечую годнасць. Мяжа паміж фарсам і трагедыяй даўно засталася ззаду. Што будзе, калі Пуцін зойме Кіеў? Украіна не заб’ецца ў кратовую норку, а Расея не прымецца залізваць раны вар’ята праўлення і відавочнага распаду. Але народнага выбуху ўжо не пазьбегнуць. Як не пазбегнуць і канчатковага распаду.\nГэтай вайной Пуцін „абнуліў” сябе. І вырак сваё кіраванне на ролю аднаго з самых ганебных і самых катастрафічных. Азірніцеся! Калі ёсць у свеце фашызм, то яго стваральнік, носьбіт і натхняльнік – адзін-адзіны чалавек, які вядзе смяротную вайну – не за свабоду, а са свабодай. З цэлай планетай і з кожным паасобку. У вас ёсць дзеці? Ён растаптаў іх будучыню. Ёсць бацькі? Ён пазбавіў іх мірнага неба. Ёсць браты? Нядзіўна, калі адзін з іх, пералічваючы атрыманыя срэбранікі, разважае пра самаадданага «вызваліцеля», а іншы, не маючы сіл падняцца, прыходзіць у сябе пасля антываеннага мітынгу. Жахлівы разлом прайшоў па сем’ях, па думках, па саміх чалавечых душах. Апрытомнейце! Самы страшны, злосны і гнюсны з паліцэйскіх рэжымаў, якія існуюць цяпер, – таксама навязаны пуцінскай клікай.\n„Стратэг” не можа адолець панікі, адчуўшы адпор суверэннай краіны. Не гатовы зразумець, што нехта выслізнуў ад яго катавальных засценкаў. Не хавае істэрычнай рашучасці, гатовы схавацца за паслужлівай бранёй такога звыклага бункера. Слова праўды – для яго недаравальная абраза. Жаданне свабоды – для яго непазбыўныя інтрыгі. Вартасць чалавека – для яго нязмыўная віна. Чым бессаромнейшае зло, тым цяжкавагавіцей яго німбы на парадных партрэтах. Чым безнадзейней глупства, тым мудрэйшай яна павінна здавацца. Чым безвыходней хлусьня, тым больш яна парываецца фарсіць у вопратцы праведнасьці. І ўжо потым з’яўляюцца пытанні – калі з’яўляюцца наогул. Якое дачыненне Пуцін мае да народу Ўкраіны? да свабоды? да нечай абароны? Якое дачыненне галаварэзы, калісьці ім адпраўленыя ратаваць найгнюснейшы з зямных рэжымаў, маюць да вашых бацькоў і братоў?\nШто такое „дзяржаўная ідэалогія”: маўчанне загнаных у кут? палымяная любоў да Колі з татачкам? І з якога перапуду злосць падпальшчыкаў вайны стала называцца «пакараннем», «адплатай»? Гэта – спроба забіць чалавецтва, усё і адразу. Калі прэзідэнт краіны, наглуха зачыніўшыся ад свету, заганяе ў мясасечку мільёны людзей толькі таму, што яму нешта не спадабалася ў суседзяў… Калі суверэнная дзяржава, моцна сцэментаваная нянавісцю да ашалелага агрэсара, заклікае аб дапамозе, сьцякаючы крывёю ў паядынках са злом… Калі тэлевізійны „рупар”, начыста адкінуўшы ўсякія ўяўленні аб прыстойнасці і прафесійнай этыцы, мацючыць у эфіры ўсіх на свеце, не знайшоўшы іншых аргументаў (зрэшты, ён такі ж прафесіянал, як яго начальнік – прэзідэнт)… …Маўчаць ужо нельга, калі мы – людзі.\n„Абнулены” з самаабвешчаным вядуць вайну супраць кожнага. Немач, цяжкая і невылечная, рынулася ў апошні наступ. Ёй няма назвы ні ў медыцынскіх даведніках, ні ў бальнічных дзённіках. Імя гэтай хваробы – панічны страх замест чалавечай годнасці. Катаванні замест матчыных далоняў. Чэкісцкая ўпартасць замест чалавечай праўды. Людзі, якія не прывыклі сумнявацца… Разбітыя ў лагеры пальцы – за тое, што грала на піяніна. Раскурочаныя ў псіхушцы думкі – за тое, што вякнуў недазволенае. Размятаныя на шматкі лёсу – за тое, што апынуліся на мінным полі, на якое ўштурхнулі, каб коштам іх жыццяў атрымаць зорку на пагоны. Людзі, не здольныя парушаць загады…\nГэта іх папярэднікі, не здольныя адолець жах, называлі паміраючага Пушкіна «пісакам», ставілі пад рулю Дастаеўскага, прадавалі прыгонных і забівалі палкамі салдат. Людзі, не прывучаныя быць людзьмі… Гэта іх натхняльнікі, дарваўшыся да ўлады і не сумняваючыся ў сваім праве быць прарокамі і суддзямі, вынайшлі камеры-адзіночкі метр на метр, вялі па краі бездані Каралёва і Забалоцкага, цкавалі Тупалева і Шастаковіча. Ставілі да сцяны. Тапілі ў крывавых рэках. Гнаілі за калючым дротам. Палівалі ледзяной вадой на марозе. Пагражалі з куража. Выводзілі для самаапраўдання. Знішчалі дзеля забавы. Прымушалі чалавека забыцца пра сваё чалавечае прызначэнне. Гэта яны – ужываючы адпрацаваныя рэцэпты, прасуюць гусеніцамі танкаў, ашчэрыліся жараламі гармат, дапамагаючы ацалелым прыхільнікам хапаць, гвалтаваць, біць да паўсмерці, ператвараць чалавека ў падабенства мяшка з грукочучай бульбай…\nВядома, зброд асатанелых садыстаў спаўна адкажа за тое, што адбываецца сёння. За бяскарную хлусьню і безнадзейную злосьць; за людскую кроў і абвугленыя разваліны; за высокія словы, сказаныя з гідкімі мэтамі; за гады і дзесяцігоддзі, выкрадзеныя ў народаў; за ўпэўненасць у праве выклікаць сябе на царства і „караць” суверэнныя краіны. Іх дзеі (а ад гэтага стыне кроў) апынуцца яшчэ адной жудаснай вяхой, аб якой будзе ўспамінаць чалавецтва. Тое, што адбываецца, – не роў вар’яцтва і не панічны вір. Гэта гістарычны і сацыяльны разлом. Ён прайшоў і па Беларусі, жыхары якой, на думку іншых, увогуле не здольныя быць грамадзянамі. Самазванец – толькі аргумент: не здольныя, павінны быць захопленымі.\nА што вы думаеце самі? Няздольныя? Павінны быць маўклівымі і ледзь адрознымі ў змроку марамі вар’ята? Вас прыніжалі – вы маўчалі. Вас забівалі – вы шукалі згубленую вяроўку. Можа, хопіць? І час стаць нацыяй? Вы ж не ўяўляеце, якія вы на самой справе, – калі адолееце скоўваючае вас зло. Вы лепшыя!\nЯ занадта моцна люблю сваіх студэнтаў, сваіх сяброў, сваіх беларускіх знаёмых, каб дазволіць ім і надалей заставацца абыякавым да ўсяго натоўпам. Вы выпакутавалі права быць нацыяй!\nПерад гэтым імгненнем у поўнае глыбокай пашаны зайздрасці нікнуць цэлыя эпохі, – як нерухомыя зоркі, выпраўляючы поглядам камету, якая прамчалася.\nГісторыя пазбаўляецца ад змрочных бачанняў мінулага. І зараз галоўнае – ваша разуменне. Вашае адзінства. Ваша гатоўнасць быць людзьмі. Ваша воля. Права глядзець у вочы ўласным дзецям. Сёння вырашаюцца лёсы цывілізацыі; гэта не пустыя словы. Ад вас залежыць, ці зробіць чалавецтва, усё адразу, крок да вяршыні – ці апынецца на дне прорвы. Ці будуць вашыя бацькі ганарыцца сваімі дзецьмі, а дзеці – жыць на шчаслівай Зямлі, залітай сонцам і напоўненай красаваннем садоў.\nАляксей Макараў: Пуцін адчувае сябе збіральнікам савецкіх земляў\nПатрыярх Маскоўскі Кірыл прыедзе ў Жыровічы\nУнутраныя войскі не будуць ваяваць ва Украіне?


9 снежня 2019Архіў...\nДосвед адміністрацыйна-гаспадарчага кіравання БДУ быў прадстаўлены калегам з Універсітэта Цінхуа (КНР). Абмеркаванне адбылося ў рамках візіту ў БДУ дэлегацыі з Кітая на чале з дырэктарам па лагістыцы Цю Сяньцінам. З беларускага боку ўдзельнікамі сустрэчы сталі прарэктар па вучэбнай рабоце і інтэрнацыяналізацыі адукацыі Канстанцін Казадаеў, прарэктар па эканоміцы і матэрыяльна-тэхнічным развіцці Міхаіл Чарапеннікаў, дырэктар студэнцкага гарадка Ала Мелех і кіраўніцтва ўпраўлення міжнародных сувязяў.\nСупрацоўнікаў Універсітэта Цінхуа цікавілі працэсы арганізацыі харчавання, сістэмы бяспекі, пражыванне замежных студэнтаў у інтэрнатах. У разрэзе заяўленых пытанняў кітайскім калегам распавялі пра структуру БДУ, дзейнасць цэнтра грамадскага харчавання, студэнцкага гарадка, а таксама мерапрыемствах, якія праводзяцца па забеспячэнні бяспекі.\nНапрыканцы сустрэчы гасцям прапанавалі асабіста азнаёміцца з жыллёвымі ўмовамі навучэнцаў і наведаць адзін з інтэрнатаў БДУ.\nУніверсітэт Цінхуа заснаваны ў 1911 годзе і з'яўляецца найбуйнейшым і адной з прэстыжных вышэйшых навучальным устаноў Кітая. Размешчаны на паўночным захадзе Пекіна. Сваю сучасную назву атрымаў у 1914 годзе.\nСёння ў Цінхуа праходзяць навучанне каля 47 тысяч студэнтаў, з іх каля 3000 - замежнікі. У структуру ўніверсітэта ўваходзяць 20 інстытутаў і 58 факультэтаў.\nРэгулярна займае першае месца ў Нацыянальным рэйтынгу ўніверсітэтаў КНР.


Санітарная служба інфармуе… | Дзяннiца\nГлавная Санітарная служба інфармуе… Опубликовано admin в 28 Ноябрь, 2009 - 12:25\nВерсия для печатиУ двор забегла ліса. Шалёная\nЯшчэ ў верасні ў раёне былі зарэгістраваны 3 выпадкі лабараторна пацверджанага шаленства сярод буйной рагатай жывёлы на жывёлагадоўчых фермах у Ражанкаўскім, Каменскім сельсаветах і Астрынскім пассавеце.\nПачасціліся выпадкі, калі дзікія жывёлы з’яўляюцца ў вёсках і без страху ідуць на кантакт з людзьмі. Такія іх паводзіны павінны насцярожваць, бо з’яўляюцца адной з прыкмет захворвання на шаленства. У в. Стадаляны ў пачатку кастрычніка шалёная куніца ўкусіла мясцовага жыхара. Гэта паўторны на працягу паўгода выпадак. У сярэдзіне гэтага ж месяца ў в. Н. Падражанка ліса пранікла ў двор жылога дома і пакусала сабаку. Лабараторна пацверджана, што лясная госця была хворая на шаленства. Хатняга рэкса давялося ўсыпіць, а два чалавекі, што мелі непрамы кантакт з сабакам, праходзяць курс лячэбна-прафілактычнай імунізацыі супраць шаленства.\nУсё пад кантролем!\nПрацягваецца работа па кантролі якасці прадукцыі, якую экспартуе ААТ “Шчучынскі масласырзавод”, а таксама якасці малака, што пастаўляецца на перапрацоўку з гаспадарак раёна. Так, толькі ў трэцім квартале па выніках праверкі складзены 21 пратакол аб адміністрацыйным правапарушэнні за незахаванне санітарна-гігіенічных патрабаванняў пры вытворчасці малака. На адказных асоб накладзены 21 штраф на суму 2450000 рублёў.\nКантралюецца якасць рэалізуемай насельніцтву плодаагароднінай прадукцыі, у тым ліку і імпартнай вытворчасці. За парушэнні ўмоў захоўвання фруктаў у гандлёвых кропках да адміністрацыйнай адказнасці прыцягнута 6 адказных асоб, якія аштрафаваны на агульную суму 840000 рублёў.\nЗа 9 месяцаў 2009 года на прамысловых прадпрыемствах з прымяненнем лабараторных метадаў абследавана 466 рабочых месц. З іх 86 (18,5%) не адпавядаюць гігіенічным нарматывам. Вышэй за гігіенічныя нарматывы запыленасць і загазаванасць на асобных рабочых месцах газазварачных пастоў, на ўчастках дрэваапрацоўкі. Ёсць рабочыя месцы, дзе шум перавышае дапушчальны ўзровень.\nПа прапанове санітарнай службы суб’ектамі гаспадарання распрацаваны мерапрыемствы, накіраваныя на паляпшэнне ўмоў працы. У выніку на прадпрыемствах прамысловасці і сельгасвытворчасці раёна прыведзена да патрабаванняў санітарных правіл і норм 59 рабочых месц, на якіх працуюць 69 чалавек, у тым ліку 8 жанчын. Да прыкладу, у СВК “Дэмбрава” і “Шчучынаграпрадукт”, ДП “Шчучынскі рамзавод” пасля рэканструкцыі сістэм вентыляцыі зніжана загазаванасць на рабочых месцах зваршчыкаў. У ДЛГУ “Шчучынскі лясгас” праведзена мадэрнізацыя дрэваапрацоўчага цэха, у выніку чаго зніжаны шум і запыленасць на рабочых месцах.\nЛабараторыя ўпаўнаважана заявіць…\nПа планавым лабараторным кантролі даследавана 202 пробы агародніны на наяўнасць яек гельмінтаў. У адной пробе бульбы знойдзены яйкі валасагаловаў. Заражэнне адбылося пры забруджванні зямельнага ўчастка, дзе вырошчвалася бульба, сцёкамі з дваровай прыбіральні.\nЗа трэці квартал даследавана 413 проб харчовых прадуктаў. Нестандартных па бактэрыялагічных паказчыках не выяўлена.\nПраведзена лабараторнае даследаванне вады з 465 шахтавых калодзежаў у розных населеных пунктах раёна. Па бактэрыялагічных паказчыках не адпавядаюць санітарна-гігіенічным патрабаванням 27,9% проб, перавышэнне ўтрымання нітратаў у калодзежнай вадзе ўстаноўлена ў 53% выпадкаў. Якасць водаправоднай вады некалькі лепшая: з 308 даследаваных проб толькі 1,6% аказаліся нестандартнымі. Утрыманне жалеза перавышае дапушчальныя нормы ў 19,8% проб.\nгалоўны ўрач ДУ “Шчучынскі занальны цэнтр гігіены і эпідэміялогіі”.


Што важней: мець дом, ежу і прадметы першай неабходнасці або мець магчымасць сказаць тое, што хочаш?\nTime 50 хвілін\n• У гэтым практыкаванні-дыскусіі ўдзельнікі літаральна «ўстаюць сцяной», адстойваючы сваё меркаванне.\nУсе правы чалавека\n• Зразумець адрозненні паміж грамадзянскімі і палітычнымі правамі, а таксама сацыяльнымі і эканамічнымі правамі\n• Прымяніць і развіць навыкі вядзення дыскусіі і аргументацыі\n• Абудзіць пачуццё павагі і адкрытасці новаму\n• Адзін экзэмпляр старонкі са сцверджаннямі\n• Вялікія аркушы паперы або папера для фліпчарта, ручкі\n• Шнурок або крэйда (па жаданні)\n• Ксеракопіі скарочанага тэксту Ўсеагульнай дэкларацыі правоў чалавека (УДПЧ)\n• Дастаткова прасторы для свабоднага перамяшчэння\n• Падрыхтуйце 2 плакаты: адзін з надпісам «Я згаджаюся», другі – з надпісам «Я не згаджаюся», і прымацуйце іх на падлозе ў процілеглых канцах пакоя так, каб удзельнікі маглі выстраіцца ў прамую лінію паміж імі (можна правесці лінію крэйдай або працягнуць шнурок).\n• Даведайцеся, чаму людзі кажуць аб падзеле правоў на «пакаленні», а таксама пра дзве катэгорыі правоў: грамадска-палітычныя і сацыяльна-эканамічныя. (Гл. раздзел «Парады для фасілітатараў» ніжэй і главу 4)\n5 снежняМіжнародны дзень добраахвотнікаў у імя эканамічнага і сацыяльнага развіцця\n1. Пачніце практыкаванне з кароткага тлумачэння адрозненняў паміж грамадска-палітычнымі і сацыяльна-эканамічнымі правамі.\n2. Вылучыце пяць хвілін на мазгавы штурм для размеркавання розных правоў па гэтых катэгорыях. Напішыце спісы правоў на фліпчарце: у адным слупку грамадска-палітычныя правы, у другім – сацыяльна-эканамічныя.\n3. Растлумачце, што цяпер вы зачытаеце шэраг сцверджанняў, з якімі ўдзельнікі могуць згадзіцца ў большай ці меншай ступені.\n4. Звярніце ўвагу ўдзельнікаў на два плакаты з процілеглымі выказваннямі: «Я згаджаюся» і «Я не згаджаюся». Растлумачце ўдзельнікам, што яны могуць стаць на любым месы ўздоўж (уяўнай) лініі, але павінны пастарацца заняць месца як мага бліжэй да тых, чыё меркаванне максімальна супадае з іх меркаваннем. Удзельнікам дазваляецца коратка перагаворвацца, пакуль яны шукаюць сабе месцы.\n5. Па чарзе зачытайце сцверджанні.\n6. Заклікайце ўдзельнікаў абдумаць і абмеркаваць свае рашэнні. Папрасіце ўдзельнікаў, якія займаюць крайнія пазіцыі, растлумачыць, чаму яны сталі менавіта там. Спытайце тых, якія стаяць у цэнтры, што азначае яго пазіцыя: адсутнасць цвёрдага меркавання або адсутнасць адпаведных ведаў.\n7. Дазвольце ўдзельнікам мяняць свае пазіцыі пасля таго, як яны выслухаюць довады іншых.\n8. Пасля таго як вы абмяркуеце ўсе сцверджанні, збярыце ўсіх разам для аналізу.\nСпачатку абмяркуйце ход практыкавання, а потым спытайце, пра што новае даведаліся ўдзельнікі.\n• Ці былі такія пытанні, на якія ўдзельнікі не маглі адказаць – або з-за таго, што ім цяжка было зрабіць выбар, або з-за незразумелай фармуліроўкі пытання?\n• Чаму людзі мянялі свае пазіцыі ў ходзе дыскусіі?\n• Ці стала нечаканасцю для ўдзельнікаў ступень іх рознагалосся па разгляданых пытаннях?\n• Ці мае значэнне той факт, што меркаванні аб правах чалавека разыходзяцца?\n• Ці лічыце вы, што існуюць «правільныя» або «няправільныя» адказы на розныя сцверджанні, або гэта пытанне асабістага меркавання?\n• Ці можна чакаць, што калі-небудзь усе прыйдуць да адзінага меркавання па правах чалавека?\n• Ці маецца прынцыповая розніца паміж (першымі) двума пакаленнямі правоў чалавека: грамадска-палітычнымі правамі і сацыяльна-эканамічнымі? Ці можна сказаць, якія з іх важней?\n• Ці патрэбны нам яшчэ нейкія правы? Ці можа быць трэцяе пакаленне правоў чалавека?\nВы можаце правесці асноўную частку практыкавання адносна хутка, не даючы шмат часу для абмеркавання паміж рознымі пунктамі, а пасля выбраць два ці тры сцверджанні і абмеркаваць іх больш падрабязна з усёй групай. Але мае сэнс спыніць практыкаванне ў пэўны момант, каб даць людзям магчымасць падумаць і пра некаторыя са сцверджанняў, і пра іх стаўленне да пазіцый іншых.\nГэта практыкаванне ахоплівае ўсе правы чалавека, але асаблівая ўвага надаецца сацыяльна-эканамічным правам, такім як права на працу, адпачынак, ахову здароўя і дастатковы жыццёвы ўзровень.\nПрыведзеныя ніжэй сцверджанні сфармуляваны такім чынам, каб распачаць абмеркаванне ў кантэксце сучасных дэбатаў пра розніцу паміж грамадска-палітычнымі і сацыяльна-эканамічнымі правамі. У пачатку практыкавання няма неабходнасці паглыбляцца ў падрабязнасці, бо ў ходзе дыскусіі павінна з’явіцца шмат ідэй.\nАднак у якасці ўступлення можна спыніцца на двух момантах. Першы заключаецца ў тым, што дзве гэтыя групы правоў адрозніваюцца тым, што грамадска-палітычныя правы ўяўляюць сабой тыя маральныя патрабаванні, якія мы прад’яўляем ураду па грамадзянскіх і палітычных пытаннях, уключаючы права на справядлівы судовы разбор, права голасу, права на выказванне свайго меркавання і г. д., тады як сацыяльна-эканамічныя правы – гэта патрабаванні, звязаныя з сацыяльнымі і эканамічнымі пытаннямі, такімі як адсутнасць жылля, дрэннае медыцынскае забеспячэнне, беднасць і г. д.\nДругі момант, на які варта звярнуць увагу ўдзельнікаў, заключаецца ў тым, што некаторыя бачаць прынцыповае адрозненне паміж рознымі катэгорыямі правоў. Многія сцвярджаюць, што сацыяльна-эканамічныя правы менш важныя, чым грамадска-палітычныя, і (або) іх складаней гарантаваць.\nПадчас правядзення мазгавога штурму вы можаце раздаць удзельнікам копіі скарочанай версіі УДПЧ (старонка 600), каб асвяжыць яе ў памяці, ці ж зачытаць некаторыя з яе артыкулаў і папрасіць удзельнікаў аднесці іх да правільнай катэгорыі. Лічыцца, што артыкулы 16 і 22–29 у цэлым апісваюць сацыяльна-эканамічныя правы.\nПадрыхтуйце іншыя сцверджанні або папрасіце членаў групы прыдумаць свае.\nАрганізуйце афіцыйныя дэбаты па адным з пытанняў, папрасіўшы ўдзельнікаў загадзя падрыхтаваць аргументы, а ў завяршэнне правядзіце галасаванне. Можаце запрасіць на гэтыя дэбаты іншых маладых людзей ці прадстаўнікоў грамадскасці.\nВажна мець веды аб правах чалавека, але калі мы хочам забяспечыць гарантыі гэтых правоў, то неабходна быць яшчэ і актыўным грамадзянінам. Вам можа спадабацца практыкаванне «Выбірай!», прысвечанае таму, як пераканаць астатніх у правільнасці свайго меркавання.\nУ размове аб правах чалавека трэба старанна падбіраць словы і думаць пра тое, як яны будуць успрыняты. Напрыклад, трэба старанна выбіраць, што сказаць: «гей» або «гомасексуаліст», «людзі з абмежаванымі магчымасцямі», «інваліды» або «людзі з інваліднасцю». Магчыма, група захоча абмеркаваць пытанні паліткарэктнасці і прымальнай мовы на аснове практыкавання «Белая будучыня» з навучальнага пакета «Усе роўныя – усе розныя».\nЗвяжыцеся з мясцовай арганізацыяй, якая займаецца пытаннямі правоў чалавека або сацыяльнага забеспячэння, і высветліце, які ўклад у яе працу вы можаце зрабіць.\nУ главе 4 дапаможніка ёсць даведачная інфармацыя аб розных пакаленнях правоў, у тым ліку ўводзіны да правоў «трэцяга пакалення».\n• Важней мець дом, ежу і прадметы першай неабходнасці, чым мець магчымасць сказаць тое, што хочаш.\n• Праца – гэта абавязак, а не права чалавека.\n• Самы галоўны абавязак любога ўрада заключаецца ў тым, каб накарміць усіх сваіх грамадзян.\n• Права на «адпачынак і вольны час» – гэта раскоша, даступная толькі багатым.\n• Не ўрад павінен клапаціцца пра тое, каб людзі не галадалі, а самі людзі!\n• Для міжнароднай супольнасці не павінна мець значэнне, як мы абыходзімся са сваімі працаўнікамі.\n• Бедныя краіны павінны ў першую чаргу забяспечыць базавы ўзровень жыцця для ўсіх, а ўжо пасля клапаціцца аб палітычных і грамадзянскіх правах сваіх народаў.\n• Вельмі вялікая эканамічная няроўнасць з’яўляецца парушэннем асноўных правоў.\n• Сацыяльна-эканамічныя правы апісваюць ідэал будучыні, але сучасны свет яшчэ не гатовы іх гарантаваць.\n• Калі правы нельга гарантаваць, то ў іх няма ніякага сэнсу.\n• Некаторыя правы важнейшыя за іншых.\n• Так атрымліваецца, што ў некаторых людзей правоў больш, чым у іншых.\n• Некаторыя людзі самі вырашылі стаць бяздомнымі.\n• Багатыя больш шчаслівыя, чым бедныя.\n• Немагчыма цалкам выкараніць беднасць.\n• Мы не нараджаемся з правамі, мы іх атрымліваем.