Дабрыня даступная кожнаму — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\n10.09.2018 10.09.2018 administrator1360Комментарии on Дабрыня даступная кожнаму\nДзеці даведаліся шмат цікавага не толькі аб выкарыстанні яго чалавекам, але і паднялі важную праблему забруджвання акружаючага асяроддзя поліэтыленам. Вучні ўдзельнічалі ў доследах, назіраннях, занятках-практыкумах. Таксама мелі месца майстар-класы і анкетаванне як вучняў школы, так і мясцовых жыхароў. У выніку праведзенай работы занялі 2-е месца ў раённым конкурсе даследчых работ.\nДзякуючы падрабязнаму вывучэнню праблемы поліэтылену, школьнікі навучыліся з яго сваімі рукамі рабіць карысныя рэчы. Вельмі не хацелася на гэтым спыняцца. Так узнікла ідэя рэалізаваць свае вырабы і направіць атрыманыя сродкі на лячэнне хворым дзецям. Вучні пазнаёміліся праз інтэрнэт з работай Міжнароднай дабрачыннай арганізацыі “UNIHELP”.\nУ рамках даследчай работы “Другое жыццё поліэтылена” 25 красавіка ў Дварэцкай сярэдняй школе прайшла дабрачынная выстава-продаж “Дабрыня даступная кожнаму”, якая суправаджалася рэкламай і заклікала кожнага жадаючага прыняць актыўны ўдзел. Адкрывала яе дзіцячая песня “Сонца для ўсіх”. Мэтай выставы-продажу стала прыцягненне грамадскасці і дзяцей да праблем забруджвання акружаючага асяроддзя, удасканаленне маральнага выхавання ў сучасных умовах. Галоўная ідэя – збор ахвяраванняў на аказанне дапамогі дзецям, якія знаходзяцца ў складаных жыццёвых умовах, удзел у іх лёсе. На выставе былі прадстаўлены цікавыя работы, выкананыя з поліэтылену школьнікамі 2-4 класаў.\nУсе вырабы былі куплены педагогамі і вучнямі школы. Радасць дзяцей, пасля падвядзення вынікаў продажу была вельмі шчырая і кранала сваёй неабыякавасцю.\nВялікі дзякуй Ганне Кухарчык, да якой часта наведваецца наш валанцёрскі атрад. Гэтай чулай і добрай жанчыне 87 гадоў, і яна таксама ўнесла свой уклад у нашу дабрачынную акцыю.\nСпадзяёмся, у дзяцей з’явіцца жаданне і далей даследаваць нешта новае і незнаёмае, што будзе садзейнічаць развіццю творчых здольнасцей, жаданню быць міласэрнымі, добрымі і спагадлівымі.\nПадобную акцыю мы правялі ўпершыню, і гледзячы на тое, з якой зацікаўленасцю і актыўнасцю яна прайшла, вырашылі праводзіць кожны год.\nУсе грошы, атрыманыя ад рэалізацыі вырабаў з поліэтылену, былі пералічаны на рахунак Міжнароднай дабрачыннай арганізацыі “UNIHELP”.\nКіраўнікі і арганізатары дабрачыннай выставы-продажу – Святлана Гайдук, настаўніца пачатковых класаў і Вольга Сямашка выхавацель групы падоўжанага дня.\nпедагог Дварэцкай сярэдняй школы


vitebskbiker.info » Путеводитель » Города и деревни » Витебск » Хто заснаваў Вiцебск » Хто заснаваў Вiцебск\nКалі быў заснаваны Віцебск?\nСтаражытнае паселішча, зь якога фактычна пачаўся наш горад, разьмяшчалася на Замкавай гары. Гэтая гара (іншыя назвы - Ламіха, Альгердава гара) існавала ў Верхнім Замку, на левым беразе Віцьбы, акурат там, дзе зараз месьціцца гарвыканкам і навакольныя будынкі. Замкавая гара вышынёй 15 метраў з пляцоўкай наверсе плошчай у адзін гектар амаль уся была зрытая ў канцы XIX стагодзьдзя пры пабудове мужчынскай гімназіі і акруговага суда ( зараз музэй мастацтва на плошчы Свабоды ). На сёняшні дзень тэрыторыю, займаную калісьці Альгердавай гарой, можна акрэсьліць так: з поўначы - Віцьба, з захаду - сквер Машэрава, з усходу - вул. Замкавая, з поўначы - мастацкі музэй. Умоўныя рэшкі гары можна яшчэ пабачыць у двары тэатра "Лялька".\n«Року 974 зьбіўшы Вольга яцьвінгаў і печынгаў і, пасьля перанравы праз раку Дзьвіна заначавала з войскам, і ўпадабаўшы гару заклала замак драўняны, назвала ад ракі Відзібы Віцебскам, умуравала цэрквіцу ў Вышнім замку Сьвятога Міхала, а ў Ніжнім Зьвеставаньня. Два гады пражыла і ад'ехала да Кіева».\nТак пачынаецца віцебскі гарадзкі летапіс, сьпісаны Сьцяпанам Аверкам з хронікі Міхала Панцырнага 1760 года.\nНайперш трэба заўважыць, што зьвестак пра заснаваньне горада ў гэтым запісе няма, згадваецца толькі пра заклад замка. У астатнім неадпаведнасьць запісу гістарычным рэаліям таксама відавочная:\nЗразумела, што пры складаньні віцебскага летапісу былі скарыстаныя нейкія беларускія кронікі альбо дакументы, у тэксьце ёсць спасылкі на іх. Большасьць зь іх сёньня яшчэ невядомая, але, дзякуючы гзтым згадкам, можна сцвярджаць - у Віцебску вялося летапісаньне. Сюжэт заснаваньня Віцебскага замка ідэнтычны сюжэтам заснаваньня такіх старых беларускіх гарадоў як Трокі і Вільня: "и найде в пущи гору красну, дубровами н ровнинами обляглую, и сподобалося ему велми, и он там поселися н заложил город, и назове имя ему..."\nГэтыя гарады - Трокі, Вільня і Віцебск - былі ня толькі рэзідэнцыямі манархаў, але і сталіцамі. Сын вялікага князя Літоўскага і Рускага Гедыміна, князь крэўскі Альгерд узяў за жонку віцебскую князёўну Марыю ў 1318 годзе. Бацька Марыі Яраслаў памірае ў 1320 годзе, і Альгерд становіцца віцебскім князем. Пасьля адхіленьня ад вялікакняскага пасаду брата Яўнута Альгерд урэшце дамогся тытула вялікага князя ў 1345 годзе. Утварыўся дыумвірат вялікіх князёў Альгерда і Кейстута. Беларусь тых часоў склалі дзьве адміністрацыйна-тэрытарыяльныя часткі: княства Літоўскае і Рускае (Віцебск, Полацк, Магілёў, Бранск, Гомель) на чале з Альгердам; княства Троцкае (Жамойць, Гарадзеншчьша, Вільня і Берасцейшчьша) - на чале з Кейстутам. У князёў Масковіі тытул "рускі" яшчэ не выкарыстоўваўся, бо былі яны занадта слабыя, на лідэрства ва Усходняй Эўропе і спадчыну Кіеўскай імперыі не прэтэндавалі. 3 1345 году да пераезду вялікага князя Альгерда ў Вільню ў 1355 годзе Віцебск быў сталіцай Беларусі, ці як тады называлі - Вялікага княства Літоўскага і Рускага. Але да свайго скону Альгерд заставаўся віцебскім князем і выказьнікам інтарэсаў усходняй, хрысьціянскай часткі дзяржавы. Адсюль ён тры разы хадзіў з войскам на Маскву. Ягоныя жонкі, Марыя Віцебская і Ульляна Цьвярская, былі вельмі набожнымі хрысьціянкамі. Дакладна вядома, што пабудову царквы Сьв. Духа ў Віцебску фундавала княгіня Ульляна. Таксама дакладна вядома, што Альгерд паставіў віцебскія Верхні і Ніжні замкі ў муры і адбудаваў заняпалыя цэрквы Дабравешчаньня ў Ніжнім замку і Сьв. Міхала ў Верхнім. Значыць у старой віцебскай кроніцы за 1374 годам быў запіс, фрагмент якога зараз паспрабуем аднавіць: "вьмуровал великий князь Олгрд (варыянты старабеларускай транскрыпцыі Олигирд, Олигрд, Волигорд) Вышни Замак у Вицебску и постави Нижни Замак у муры, и поправи цэрквы занепалыя в Вышним Замку Сьв. Михала а у Нижним Звеставаня". Пазьнейшым перапісчыкам гэты запіс быў надчышчаны і перастаўлены на 974 год, а імя Альгерд заменена на імя Вольга.\n2. Імя Альгерд перарабілі на Вольгу і надчысьцілі летапіс у часы дамінацыі на Беларусі расійскіх землесабіральніцкіх настрояў, бо няёмка нават у летапісах было згадваць імя беларускага манарха, які сабраў усходнеславянскія (крывіцкія) землі і пашырыў межы сваёй дзяржавы да Вязьмы і Мажайска, тры разы пасьпяхова хадзіў з войскам на Маскву. Гэтыя вайсковыя экспедыцыі у адпаведнасьці з абавязкамі перад Цьвер'ю наладжваліся зь Віцебска ў 1368, 1370, 1372 гадах. Такія прыклады замоўчваньня гістарычнай фактуры ў беларускім летапісаньні ёсьць (Магілеўскі летапіс).\nЗгадка пра яцьвягаў утворана з запісу аб паходзе Альгерда ў 1347 годзе на Прусію - адчуваеце падабенства з датай 974 ?! А пра печанегаў - з запісу аб бліскучай перамозе таго ж Альгерда пад Сінімі Водамі ў 1362 годзе над аб'яднаным татарскім войскам, пасьля чаго былі вызваленыя з-пад улады Арды і далучаныя да Вялікага княства Літоўскага і Рускага Кіеўскае, Чарнігаўскае і Ноўгарад-Северскае княствы. Фальсіфікатар нават зьмяшаў гэтыя дзьве розныя падзеі ў адну. Да таго ж тэкст летапісу перакладзены на сучасную мову няправільна - дзеяслоў "збіўшы" трэба разумець не як нерамогу а як факт продажу палону, "прадаўшы" альбо як згрупаваньне вялікай колькасьці (сабраўшы) пераможаных яцьвягаў і пераход іх да месца пабудовы віцебскіх мураваных замкаў. Будаўніцтва каменных Верхняга і Ніжняга замкаў у Віцебску было скончана ў 1351 годзе, таму палонныя татары з-пад Сініх Водаў у гэтай будоўлі ня ўдзельнічалі. Гэта яшчэ раз паказвае, што ў віцебскім летапісе шырока асьвятлялася дзейнасьць Альгерда (там быў запіс пра перамогу над татарамі ў 1362 годзе), але гэтыя запісы былі няшчадна выкінутыя фальсіфікатарам.\nВось тады становіцца зразумелым, чаму "збыўшы ятвягаў" Алы ерду давялося перапраўляцца праз Дзьвіну - ён вяртаўся ў сваю сталіцу, у свой улюбёны Віцебск.\nНародная памяць не захавала ў выглядзе показак ці прьмавак цяжар разбудовы віцебскіх мураваных замкаў, як напрыклад віленскіх - "Каб табе ўсё жыцьцьё камяні на Вільню цягаць!"\n1. Адкуль паходзіць найменне "літва" ?\nЛітва - гэта частка заходнеславянкага племя люцічаў, якія разам з велетамі і абадрытамі засялялі з I стагодзьдзя нашай эры паўночную частку Ютландскай паўвыспы і адзьдзяляліся ад германскіх плямёнаў саксаў і ютаў так званым Саксонскім валам. Натуральна, гэта былі марскія народы і адважныя варагі. Пасьля доўгага змаганьня супраць хрысьціянізацыі, якая йшла ад Сьвяшчэннай Рымскай імперыі германскай нацыі, частка люцічаў у X стагодзьдзі рушыла на іншыя землі. Перасяленьне люцічаў на вярхоўе Нёмана знайшло адлюстраваньне ў скандынаўскіх сагах, нямецкіх народных паданьнях, але найболып дакладна зафіксавана ў беларускіх летапісах. Гэта сюжэт пра выезд князя Палемона разам з пяцьцюстамі шляхецкімі сем'ямі з Рыму і пасяленьне іх у цэнтральна-заходняй частцы Беларусі. Па меркаваньні даследчыкаў П.Шафарыка, П.Урбана назовы люцічы і літва паходзяць ад уласнага імя родапачынальніка Люта. У шэрагу славянскіх моваў гэтае імя вымаўлялася і пісалася яшчэ і як Літ. Лютвою называлася літва ў дакументальных крыніцах і беларускіх народных гаворках. Паселішчы і рэкі з найменьнямі Лютава, Літава, Літва сустракаюцца на тэрыторыі Балгарыі, Славаччыны, Польшчы, Паўночнай Нямеччыны, але найболын - на тэрыторыі Беларусі. Месца, дзе жыло раней племя літва, дакладна вызначыў гісторык Мікола Ермаловіч. Ён першы зьвярнуў увагу на групу населеных пунктаў з назовамі Літва ў цэнтральна-заходняй частцы Беларусі, на прасторы паміж Новагародкам, Менскам, Слонімам, Крэвам, і на гэтай падставе акрэсьліў тут тэрытарыльнае ядро Старажытнай Літвы, што пацьвердзілася геаграфічнымі згадкамі летапісаў.\nЛітвою называлі наш край (а нас саміх ліцьвінамі) усе нашыя суседзі аж да пачатку XX стагодзьдзя. Гэтыя найменьні саступілі сваё месца толькі пасьля прымусовага далучэньня нашых земляў да Расійскай імперыі напрыканцы XVIII стагоддзя, шмат у чым пад узьдзеяньнем каланіяльнай палітыкі акупацыйнага рэжыму. Таму ў гістарычным плане назоў "Літва" тоесны найменьню Беларусь, бо спрадвеку азначаў беларускую дзяржаву і наш народ, гэтаксама як ліцьвін - беларус.\nЖамойць (лацінская форма - Самагіція, польская - Жмудзь ) - гэта гістарычны абшар па ніжнім цячэнні Нёмана і ўзьбярэжжы Балтыйскага мора, заселены плямёнамі балтаў. У 1422 годзе, надчас княжаньня Вітаўта, ён быў канчаткова далучаны да Вялікага княства Літоўскага і стаў яго неад'емнай часткай. 3 часам нашыя продкі пачалі называць жамойтамі ня толькі насельнікаў уласна Жамойці, але і роднасныя ім плямёны.\nУмовы для замацаваньня за Жамойцяй назову "Літва" склаліся ў XIX стагоддзі. Дзеячы жамойцкага нацыянальнага адраджэньня для забеспячэньня свайму руху гістарычнай асновы выкарысталі ў якасьці этнічнага найменьне старадаўняй беларускай дзяржавы Вялікага княства Літоўскага, а не свой спрадвечны назоў Жамойць (які, дарэчы, шырока ўжываўся і ў XIX стагодзьдзі, але не асацыяваўся з уяўленьнем пра разьвітую старажытную дзяржаўнасьць).\nЖамойтьі прысвоілі ня толькі найменьне Літва, але і заявілі пра свае выключныя правы на гістарычную і культурную спадчыну нашае старадаўняе дзяржавы і, у прыватнасьці, на яе сімволіку. Пра свой старажытны жамойцкі герб "Мядзьведзь" яны быццам забыліся. А паколькі ў жамойцкай мове не існавала слова для абазначэньня галоўнага дзяржаўнага сімвала Вялікага княства, жамойцкія адраджэнцы прыдумалі яго. Зрабіў гэта ў 1845 годзе гісторык Сімонас Даўкантас, назваўшы нашую "Пагоню" новатворам "Віціс". На жамойцкі лад перакручваліся імёны натых гістарычных дзеячаў : Вітаўт стаў у іх Вітаўтас, Астрожскі - Астрагішкіс, Хадкевіч - Кяткявічус, Радзівіл - Радвіла, Пац - Пацас і г.д.\nТым часам нашыя прадзеды аж да канца XIX стагодзьдзя захоўвалі саманазоў "ліцьвіны". Але, на жаль, беларускае нацыянальнае адраджэньне запазьнілася, пачалося значна пазьней за жамойцкае. Нашы адраджэнцы, пачынаючы з Ф.Багушэвіча, зрабілі вялікую памылку і перасталі карыстацца спрадвечным саманазовам "ліцьвіны" і прынялі найменьне, якое тады было ўжо пашыранае на Смаленшчыне, Віцебшчыне, Магілеўшчыне і выкарыстоўвалася расійскім друкам - "беларусы".\nКанчаткова назоў "Літва" ў форме "Летува" афіцыйна быў замацаваны за Жамойцяй 16 лютага 1918 года актам аб незалежнасьці, чым быццам быў пастаўлены знак роўнасьці паміж Вялікім княствам Літоўскім і Летувой. Усё гэта спрычынілася да таго, што ў грамадскай сьвядомасці ўкаранілася думка, нібыта сучасная Рэспубліка Летува - спадкаемца Вялікага княства Літоўскага.\nХарактэрнае для многіх народаў славянскага паходжання слова князь і агульнагерманскае слова конунг узыходзяць да індаеўранейскага =кені=/Род/, параўнайце лацінскае генс /калена/, беларускае калена. Пакаленьне = генерацыя. У самым першасным значэньні тэрмін квязь, конунг азначала - радавіты, высакародны,\nзнатны і варты павагі чалавек, але ніяк не валадар і гаспадар. Паводде Тацыта, конунгі і князі валодалі вельмі абмежаванай уладай і кіравалі супляменьнікамі хутчэй пераканьнем і прыкладам, чым загадам. Князь/конунг быў ваенным кіраўніком племя, прадстаўляючы яго ў міжнародных справах, маючы перавагі пры разьмеркаванні ваеннай здабычы, права на рэгулярныя дабравольныя паднашэньні супляменьнікаў, а таксама на частку штрафаў з асуджаных. Аднак ні судзьдзём, ні перахавальнікам, ні творцам племявых звычаяў князь/конунг ня быў і асаблівай распарадчай уладай не валодаў. Нават на вайне, піша Тацыт, "караць, заключаць у кайданы, падвяргаць цялеснай экзекуцыі не дазволена нікому, акрамя жрацоў", якія дзейнічаюць бы па боскім загадзе. Разам з тым конунг-князь і сам выконваў пэўныя сакралыіыя функцыі. У многіх плямёнаў ён і многа стагоддзяў пасьля выконваў важную рюлю ў здзяйсненні публічных гаданьняў і ахвярапрынашэньняў, лічыўся персанальна адказным за няўдачу на вайне, за недарод і мог быць на падставе гэтага ня толькі зрынуты, але і прынесены ў ахвяру дзеля улагоджваньні багоў.\nНавукова-папулярная выданне "Хто заснаваў Вiцебск"\nДавид, 18.09.2016г. в 16:22


Розніца паміж Samsung Galaxy S3 і LG Optimus G | 2020\nРозніца паміж Samsung Galaxy S3 і LG Optimus G\nSamsung Galaxy S3 супраць LG Optimus G\nSamsung і LG - канкурэнтныя кампаніі, якія паходзяць з адной краіны; Карэя. Абодва вельмі паспяховыя кампаніі на арэне смартфонаў, а таксама разнастайны асартымент электронных і іншых прадуктаў. Аднак на рынку смартфонаў Samsung утрымлівае рэкорд самага высокага аб'ёму продажаў у свеце, а LG ўважліва сочыць. Гэтыя адносіны паміж гэтымі кампаніямі заўсёды спрыялі інавацыям праз канкурэнцыю. Калі адна кампанія выпускае тавар, мы, безумоўна, можам чакаць сустрэчнага прадукту ад іншага і гэтак далей і гэтак далей. Гэта не так ужо інакш, чым два прадукты, якія мы збіраемся сёння пакласці на планшэт.\nSamsung выпусціў свой наступны флагманскі прадукт Galaxy S3 (Galaxy S III) у маі 2012 года пасля доўгага чакання. Гэта было абсалютна задавальненне для прыхільнікаў смартфонаў і тэхнічных крытыкаў з новымі функцыямі і наладамі, уведзенымі разам з ім. Такім чынам, мы на самай справе чакалі, што LG досыць даўно прыдумае ідэальнага канкурэнта для Galaxy S III. На шчасце, LG наогул не расчараваў нас, калі адкрыў свой новы флагманскі прадукт LG Optimus G. Гэта ідэальны канкурэнт для Samsung Galaxy S III ва ўсіх сэнсах. Такім чынам, мы думалі даць ім круціцца і параўноўваць іх на адной арэне, каб даведацца, хто ловіць нашы сэрцы і мазгі.\nLG Optimus G пастаўляецца з падключэннем LTE для хуткаснага Інтэрнэту разам з Wi-Fi 802.11 a / b / g / n для бесперапыннага падключэння. У яго таксама ёсць DLNA і можа размясціць кропку доступу Wi-Fi, каб падзяліцца сваім хуткасным Інтэрнэт-злучэннем з сябрамі. Акумулятар у 2100 мАг, які ўваходзіць у LG Optimus G, можа быць дастаткова, каб перажыць дзень, а з удасканаленнямі, якія LG прадставіла, батарэя можа працаваць даўжэй. Optimus G валодае асінхроннай сіметрычнай шматпроцэнтнай тэхналогіяй, якая дазваляе ядрам самастойна ўключаць і зніжаць харчаванне, што спрыяе паляпшэнню тэрміну службы батарэі.\nАгляд Samsung Galaxy S3 (Galaxy S III)\nGalaxy S3, флагманская прылада Samsung у 2012 годзе, выпускаецца ў дзвюх каляровых спалучэннях: Pebble Blue і Marble White. Чахол зроблены з глянцавага пластыка, які Samsung назваў Hyperglaze, і, скажу вам, ён адчувае сябе так добра ў вашых руках. Ён захоўвае дзіўнае падабенства з Galaxy Nexus, а не Galaxy S II, якія маюць больш яркія краю і горб на спіне. Ён мае памеры 136,6 х 70,6 мм і мае таўшчыню 8,6 мм пры вазе 133 г. Як бачыце, Samsung паспеў вырабіць гэты монстар смартфона з вельмі разумнымі памерамі і вагой. Ён пастаўляецца з 4,8-цалевым ёмістым сэнсарным экранам Super AMOLED, які мае дазвол 1280 х 720 пікселяў пры шчыльнасці пікселяў 306 пікселяў у секунду. Звычайна, тут няма нічога дзіўнага, але Samsung уключыла матрыцу PenTile замест таго, каб выкарыстоўваць матрыцу RGB для сэнсарнага экрана. Якасць прайгравання малюнка на экране пераўзыходзіць чаканне, а рэфлекс экрана таксама даволі нізкі.\nМагутнасць любога смартфона заключаецца ў яго працэсары, а Samsung Galaxy S3 пастаўляецца з 32-нм 1,4-ГГц чатырох'ядравым працэсарам Cortex A9 на вяршыні чыпсэта Samsung Exynos, як і прагназавалася. Гэта таксама суправаджае гэта 1 Гб аператыўнай памяці і Android OS v4.0.4 IceCreamSandwich. Што і казаць, гэта вельмі добрая камбінацыя тэхнічных характарыстык і вяршынь рынку ў любым магчымым аспекце. Значнае павышэнне прадукцыйнасці ў блоку апрацоўкі графікі таксама забяспечваецца графічным працэсарам у Малі 400 Мп. Ён пастаўляецца з варыяцыямі захоўвання 16/32 і 64 ГБ з магчымасцю выкарыстання карты microSD для пашырэння сховішча да 64 ГБ. Гэтая універсальнасць высадзіла Samsung Galaxy S3 з велізарнай перавагай, таму што гэта быў адзін з важных недахопаў у Galaxy Nexus.\nПаводле прагнозаў, падключэнне да сеткі ўзмоцнена падключэннем 4G LTE, якое мяняецца ў рэгіёне. У Galaxy S3 таксама ёсць Wi-Fi 802.11 a / b / g / n для бесперапыннага падключэння і ўбудаваная DLNA, якая дазваляе вам лёгка дзяліцца сваім мультымедыйным змесцівам на вашым вялікім экране. S3 таксама можа выступаць у якасці кропкі доступу Wi-Fi, што дазваляе вам падзяліцца злучэннем монстра 4G са сваімі менш шчаслівымі сябрамі. Камера, здаецца, такая ж, як і ў Galaxy S 2, гэта 8MP камера з аўтафокусам і святлодыёднай ўспышкай. Samsung уключыла адначасовую HD відэа- і відэазапіс на гэты звер, разам з геа-тэгамі, сэнсарным фокусам, выяўленнем твару і стабілізацыяй малюнка і відэа. Запіс відэа ідзе пры 1080p пры 30 кадрах у секунду, маючы магчымасць правядзення відэаканферэнцыі з выкарыстаннем франтальнай камеры 1,9 Мп. Акрамя гэтых звычайных функцый, ёсць цэлы шэраг функцыянальных магчымасцей.\nSamsung можа пахваліцца непасрэдным канкурэнтам iOS Siri, папулярнага персанальнага памочніка, які прымае галасавыя каманды пад назвай S Voice. Моц S Voice заключаецца ў магчымасці распазнаваць іншыя мовы, акрамя англійскай, як італьянская, нямецкая, французская і карэйская. Ёсць шмат жэстаў, якія могуць прывесці вас да розных прыкладанняў. Напрыклад, калі вы націснеце і ўтрымліваеце экран падчас павароту тэлефона, вы можаце перайсці непасрэдна ў рэжым камеры. S3 таксама патэлефануе таму, у каго кантакт вы праглядалі, калі вы паднялі трубку да вуха, што з'яўляецца добрым зручнасцю выкарыстання. Samsung Smart Stay прызначаны для вызначэння выкарыстання тэлефона і выключэння экрана, калі вы не. Для дасягнення гэтай задачы выкарыстоўваецца франтальная камера з выяўленнем твару. Сапраўды гэтак жа, функцыя Smart Alert прымусіць ваш смартфон вібраваць, калі вы падымаеце яго, калі ў вас ёсць якія-небудзь прапушчаныя званкі іншых апавяшчэнняў. Нарэшце, Pop Up Play - гэта асаблівасць, якая максімальна растлумачыць павышэнне прадукцыйнасці S3. Цяпер вы можаце працаваць з любым дадаткам, якое вам падабаецца, і мець відэа, якое гуляе над гэтым дадаткам у сваім акне. Памер акна можна рэгуляваць, калі функцыя працуе бездакорна з тэстамі, якія мы праводзілі.\nСмартфон гэтага калібра патрабуе шмат соку, і гэта забяспечваецца цеста 2100mAh, які знаходзіцца на задняй частцы гэтай трубкі. Ён таксама мае барометр і тэлевізар, у той час як вы павінны быць уважлівымі да SIM-карты, таму што S3 падтрымлівае толькі выкарыстанне мікра-SIM-карт.\nКароткае параўнанне паміж Samsung Galaxy S3 і LG Optimus G\n• Samsung Galaxy S3 працуе на працэсарным працэсары Cortex A9 з чатырох'ядравым рэжымам 1,5 ГГц на верхняй частцы чыпсета Samsung Exynos 4412 Quad з графічным працэсарам Mali 400MP і 1 ГБ аператыўнай памяці, у той час як LG Optimus G працуе на працэсары Krait Quad Core 1.5GHz на Qualcomm MDM9615 / APQ8064 мікрасхем з графічным працэсарам Adreno 320 і 2 Гб аператыўнай памяці.\n• Samsung Galaxy S3 працуе на Android OS v4.0.4 ICS, у той час як LG Optimus G таксама працуе на той жа аперацыйнай сістэме.\n• Samsung Galaxy S3 мае 4,8-цалевы ёмістны сэнсарны экран Super AMOLED з дазволам 1280 х 720 пікселяў пры шчыльнасці пікселяў 306ppi, у той час як LG Optimus G мае 4,7-цалевы праўдзівы ёмістны сэнсарны экран HD IPS з дазволам 1280 х 768 пікселяў пры шчыльнасці пікселя. з 318ppi.\n• Samsung Galaxy S3 мае 8-мегапіксельную камеру, якая дазваляе здымаць 1080p HD відэа пры 30 кадраў у секунду, у той час як LG Optimus G мае 13-мегапіксельную камеру, якая можа здымаць 1080p HD відэа з той жа хуткасцю 30 кадраў у секунду.\n• Samsung Galaxy S3 большы, тоўшчы, але лягчэйшы (136,6 х 70,6 мм / 8,6 мм / 133 г) у параўнанні з LG Optimus G (131,9 х 68,9 мм / 8,5 мм / 145 г).\n• Samsung Galaxy S3 і LG Optimus G маюць аднолькавую батарэю 2100mAh.\nSamsung Galaxy S3 і LG Optimus G - ідэальныя канкурэнты на арэне смартфона. Яны з дзвюх фірмаў, якія мелі суперніцтва з даўніх часоў. Гэта галоўныя лінейныя прылады для абедзвюх кампаній, і, перш за ўсё, яны - два найлепшыя смартфоны, якія мабільны рынак ніколі не бачыў. На твары гэта можа быць канкурэнцыя паміж Samsung і LG, але ўнутры, гэта таксама канкурэнцыя паміж адпаведнымі наборамі чыпаў. Набор мікрасхем Samsung Exynos Quad неаднаразова правяраецца і арыентуецца, у той час як Qualcomm MDM9615 яшчэ патрабуе праверкі і параўнання. Аднак, калі з гэтага вынікае нешта падобнае да таго, што яны павінны былі прапанаваць раней, мы чакаем захапляльнай барацьбы чыпсэтаў Qualcomm і Exynos. Што тычыцца памяці, LG Optimus G мае надзейны кэш у 2 Гб аператыўнай памяці, які збівае 1 Гб аператыўнай памяці Galaxy S3. Аднак мы не зусім упэўненыя, ці ёсць прыкладанні, якія патрабуюць аператыўнай памяці 2Gig, каб спраўна кіраваць імі. Я не магу чакаць, каб узяць новы Adreno 320 GPU для паездкі, бо ён не быў правераны раней, як Mali 400MP, які выкарыстоўваецца ў Galaxy S3.\nАкрамя падабенства ў характарыстыках, LG Optimus G вылучаецца оптыкай з 13-мегапіксельнай камерай. Гэта будзе адлюстроўвацца толькі на нерухомых малюнках, і мы спадзяемся, што LG палепшыў стабілізацыю іх выявы пры павелічэнні колькасці пікселяў пад аб'ектывам. Калі вам падабаецца ваш смартфон у розных колерах, LG Optimus расчаруе вас сваім чорным дызайнам, а Samsung Galaxy S3 парадуе вас сваімі шматлікімі каляровымі ўзорамі. Калі гэтыя нязначныя адрозненні не з'яўляюцца вашым тыпам стравы, мы можам гарантаваць, што абодва гэтыя тэлефоны будуць карыстацца абсалютным задавальненнем. Такім чынам, ідзіце наперад і праверце іх на руцэ, даведайцеся, які карыстацкі інтэрфейс вам больш падабаецца і які тэлефон адчувае сябе больш інтуітыўна зразумелым, каб прыняць канчатковае рашэнне аб куплі.\nкусаць памылку супраць прышчыкаГофман супраць зайцаўпрасціны перкаля і егіпецкі бавоўнавучэбны храбусценнекал супраць берклізона правядзення супраць зоны дыханняid vs superegoсайт супраць вэб-старонкі\nРозніца паміж дапоўненай рэальнасцю і віртуальнай рэальнасцюРозніца паміж простым выпадковым узорам і сістэматычным выпадковым узорамРозніца паміж заводам і машынаміРозніца паміж Droid Charge Samsung і T-Mobile myTouch 4GРозніца паміж мінеральнай вадой і крынічнай вадойРозніца паміж ACH і EFTРозніца паміж олефінам і поліпрапіленамРозніца паміж вірусамі, што разгортваюцца і не развіваюцца


Жители Богушевского сельсовета выразили свою обеспокоенность — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nВторник, 18 июль, 2017 228 admin\nБольш за 20 зваротаў уключана ў пратакол даручэнняў старшыні раённага выканаўчага камітэта Васілія Чарадніка па пытаннях, якія агучылі жыхары Багушэўскага сельсавета, у час правядзення дня Савета. Такая вялікая колькасць зваротаў да ўлады ў значнай ступені абумоўлена тым, што на тэрыторыі пераважаюць дробныя аддаленыя населеныя пункты, многія з іх знаходзяцца на мяжы з Аршанскім і Віцебскім раёнамі. Тым не менш, гэта не падстава, каб кінуць людзей сам на сам з іх праблемамі, лічаць у райвыканкаме.\nАсобныя вяскоўцы выказвалі заклапочанасць па некалькіх праблемах. Мікалай Домкін, які жыве ў вёсцы Рэчкі, лічыць неабходным праверыць нагрузачную здольнасць падстанцыі зараз, каб яна не паднесла “сюрпрызаў” у асенне-зімовы перыяд. Вулічнае асвятленне ў вёсцы не адпавядае сацыяльным стандартам (ліхтароў няма ні ў пачатку, ні ў канцы населенага пункта), патрабуе рамонту лясная дарога, што звязвае вёскі Рэчкі і Лучоса, якую разбілі лесавозы. На думку Мікалая Домкіна, трэба абрэзаць векавыя дрэвы, што растуць па вёсцы. Іншую драўнінную расліннасць мясцовыя жыхары хацелі б выдаліць самі, выкарыстаўшы ў якасці дроў. Як зрабіць гэта законна, людзі не ведаюць. Каб вырашыць азначаныя праблемы прызначаны адказныя асобы з ліку кіраўнікоў раённых службаў і арганізацый. Будзе разгледжана магчымасць аднаўлення маста, які злучаў вёску і мясцовыя могілкі.\nНекалі жыхары вёскі Александрова таксама карысталіся пешаходным мастом, які быў перакінуты праз Абалянку і прыкметна скарачаў шлях да Ярошак, Машканоў. З гадамі ён разбурыўся. Каб аднавіць, неабходны сродкі, якіх у бюджэце Багушэўскага сельвыканкама няма, ва ўсякім разе – на сёлетні год. У пратаколе даручэнняў кіраўніку мясцовага органа ўлады Вячаславу Багданаву прадпісана вывучыць пытанне і запланаваць сродкі на будаўніцтва падвяснога маста. Жаданая мэта будзе абавязкова дасягнута, калі да яе рэалізацыі далучыцца мясцовае насельніцтва. Жыхарам вёскі Рыбнае, іншых населеных пунктаў, якія хвалююцца ў сувязі з павелічэннем кінутых хат і сядзіб, таксама прапанавана правесці суботнік і навесці там неабходны парадак.\nПытанняў, прапаноў у час сустрэч з сельскім насельніцтвам, як правіла, паступае шмат. Усе яны вывучаюцца і з часам вырашаюцца. Аднак здараецца не заўжды адпавядаюць інтарэсам іншых асоб. У вёсцы Засценак адна з жыхарак папрасіла змяніць графік работы мясцовага магазіна. Наколькі яе прапанова спадабаецца астатнім пакупнікам, высветліцца шляхам вывучэння меркаванняў усіх жыхароў населенага пункта.\nЖыхары Багушэўскага сельсавета выказалі даволі шмат абгрунтаваных прэтэнзій у адрас ДРБУ-146. На многіх участках узбочыны дарог не абкошваюцца, праезная частка не грэйдзіруюцца, патрабуе падсыпкі жвірам.\nШмат работы ў энергетыкаў. І не толькі на лініях электраперадачы, падстанцыях. Выдаленыя пад ЛЭП дрэвы застаюцца доўгі час не прыбранымі. Між тым сельскае насельніцтва гатова выкарыстаць іх у якасці паліва.\nСярод іншых праблем, якія носяць агульны для сельсавета характар, звяртае на сябе ўвагу прэтэнзіі да работы аўтамагазінаў райспажыўтаварыства. Здараецца, што ў іх не хапае на ўвесь маршрут нават хлеба, цукру, танных цыгарэт. Падобныя недапрацоўкі не на карысць таваразвароту гандлёвага прадпрыемства, абураюць пакупнікоў, а таму не застануцца без адпаведнай рэакцыі раённага выканаўчага камітэта, іншых органаў улады.\n← Живые цветы на лестничных маршах, картины и декоративное панно на стенах. Как жители одного из домов по ул. Коваленко в г. Сенно украсили и благоустроили свой подъезд\nЧто имеем, не храним. Почему мы руководствуемся принципом «Всё вокруг колхозное…» →


Аканфузіліся… — Народная Воля\n16:20 18 студзеня 2018, чацвер\n30 мая пройдзе Алімпійскі сход, да якога, відаць, і прымеркавалі замену кіруючых кадраў у спартыўных федэрацыях. Напрыклад, бізнесмен Аляксандр Шакуцін пакінуў пасаду кіраўніка Федэрацыі тэніса, а на яго месца прыйшоў экс-капітан зборнай Сяргей Цяцерын. Былы віцэ-прэм’ер Анатоль Тозік развітаўся з Федэрацыяй плавання, зараз ёй кіруе намеснік-міністра па падатках і зборах Эла Сяліцкая…\nБезумоўна, не абышлі перабудовачныя працэсы і такі стратэгічна важны від спорту ў краіне, як хакей. Да слова, кіраўнік Адміністрацыі прэзідэнта Наталля Качанава днямі зрабіла смелую заяву, што хакей можа нават “з’яднаць нацыю”. Пакуль складана сказаць, наколькі з’яднала нацыю 13-е месца нашай зборнай на чэмпіянаце свету па хакеі, але беларускі кіраўнік з гэтай нагоды сваю пазіцыю ўжо выказаў: “Зажраліся”. Таму, натуральна, ні для каго не стала нечаканасцю навіна пра адстаўку старшыні Федэрацыі хакея Ігара Рачкоўскага і абранне новага кіраўніка – хакеем даверылі кіраваць Сямёну Шапіру.\nЗрэшты, змена кіраўніцтва ў федэрацыях – звычайная справа. Як звыклым для ўсіх стала і тое, што на гэтыя пасады нярэдка прыходзяць высокія дзяржаўныя чыноўнікі альбо “людзі пры грашах”, якія выступаюць, так бы мовіць, у ролі “адміністрацыйнага рэсурсу”. Але гісторыя з абраннем кіраўніка ў Федэрацыі фехтавання можа рэальна прэтэндаваць на першае месца ў намінацыі “Канфуз года”.\nКалі коратка, то сутнасць гэтай трагікамедыі ў некалькіх актах такая. На справаздачна-выбарнай канферэнцыі старшыня федэрацыі і былы першы намеснік міністра спорту і турызму Аляксандр Гагіеў прапанаваў новую кандыдатуру – свайго намесніка Аляксея Аўсянкіна. Пры гэтым даў зразумець прысутным, што гэты чалавек “узгоднены наверсе”. Аднак некаторыя прысутныя чамусьці не захацелі выступаць у ролі паслухмянага “статка авечак”. Дэлегаты не толькі вылучылі ў якасці альтэрнатыўнай кандыдатуры Андрэя Губанава, але і большасцю галасоў пракацілі праўладнага прэтэндэнта. Здавалася, што можна толькі парадавацца такім дэмакратычным выбарам у Беларусі, але кідаць чэпчыкі ўгору аказалася рана.\n“Пасля выбараў быў уключаны адміністрацыйны рэсурс, – распавёў затым прадстаўнік Мінскай вобласці на канферэнцыі Дзмітрый Сурмач, які і прапанаваў на выбарах альтэрнатыву. – У Брэсце прыгразілі звольніць тых дэлегатаў, у каго былі “няправільныя” паводзіны. Такая ж сітуацыя ў Магілёве, Гродне, Гомелі і Мінскай вобласці. У Мінску трэнеру Сакалоўскаму прапанавалі напісаць заяву па ўласным жаданні. Я ўжо не кажу, што самога Губанава пасля канферэнцыі спачатку “падкуплялі” салодкімі абяцаннямі, а затым пагражалі звальненнем. Усе дзеля аднаго – каб адмовіўся ад пасады старшыні. А затым сталі шукаць нагоду, каб адмяніць вынікі канферэнцыі”.\nСамае сумнае ў гэтай гісторыі, што ўжо праз некалькі дзён пасля правядзення пазачарговай справаздачна-выбарнай канферэнцыі была праведзена яшчэ адна, на якой усё-такі быў абраны “правільны” кандыдат – Аляксей Аўсянкін. Зараз бізнесмен будзе кіраваць не толькі сваёй касметычнай фірмай, але і Федэрацыяй фехтавання. Фокус аказаўся простым – калі падчас першых выбараў права голасу мелі 30 дэлегатаў, то на паўторных кворум скарацілі да 17. Відаць, засталіся толькі “паслухмяныя” дэлегаты. Такі вось контрвыпад!\nАдным словам, чыноўнікі ў чарговы раз плюнулі з высокай званіцы і на тых, хто мае альтэрнатыўнае меркаванне, і на законны парадак абрання новага старшыні, і на грамадскі рэзананс. Думаю, адпаведныя дзяржаўныя органы яшчэ дадуць прававую ацэнку ўсёй гэтай сітуацыі, а магчыма, выкажа сваю пазіцыю з гэтай нагоды на Алімпійскім сходзе і беларускі кіраўнік.\nСпачуваю і спадару Аўсянкіну. Зараз ён патрапіў у такую сітуацыю, што “адмывацца” трэба будзе доўга. І на яго месцы я б наогул замест таго, каб быць разменнай манетай у закулісных гульнях, лепш прыгожа адмовіўся б ад пасады з сумнай славай. Бо ад касметыкі чалавек адмыцца можа, а вось ад такой бруднай гісторыі – праблематычна.


Лятаць упершыню | Навіны пра падарожжы\nКармэн Гілен | | чаявыя, Падарожнічаць, Рэйсы\nЗаўсёды бывае ўсё, і палётаў менш не будзе. Сутыкнуўшыся з магчымасцю першы рэйсУ залежнасці ад чалавека адчуваюцца пэўныя адчуванні: абсалютнае спакой перад такой падзеяй, нервовасць, паніка палёту, галавакружэнне і г.д.\nПаколькі мы ведаем, што палёт упершыню не заўсёды простая задача, у Actualidad Viajes мы хочам зрабіць гэты досвед значна больш памяркоўным і, перш за ўсё, больш дасведчаным, каб вы не забыліся на што-небудзь важнае і бяспечна адправіліся ў паездку.\n1 Купіце білет\n3 Прыбыццё ў аэрапорт\nКаб пераканацца, што ўсё праходзіць гладка, у першы раз вы можаце дэлегаваць гэтую ролю ў бюро падарожжаў дасведчаны клапаціцца пра ўсё кіраванне купляй білетаў. Звычайна гэта будзе даражэй, чым калі вы зробіце гэта самастойна ў a "у рэжыме анлайн" Але, па меншай меры, вы пераканайцеся, што знайшлі правільны самалёт, і яны таксама паведаміць вам пра ўсё перад палётам.\nКалі вы накіроўваецеся ў пункт прызначэння без даты вяртання, вам трэба будзе набыць толькі білет у адзін бок. Калі вы ідзяце з прыблізнай, але не фіксаванай датай вяртання, у вас ёсць магчымасць таксама ўзяць адкрыты зваротны білет. Гэта дазваляе забраць самалёт назад, які найбольш адпавядае вашым даступным дням і часам. Вядома, вы павінны паведаміць пра гэта раней, калі для вас ёсць месца. Калі ў вас дакладная і дакладная дата вяртання, вы можаце адначасова купіць і білет у адзін бок, і білет назад.\nУ ідэале для падарожжа варта выкарыстоўваць толькі адзін чамадан. Ёсць авіякампаніі, якія дазваляюць перавозіць два чамаданы без дадатковых выдаткаў, аднак большасць, асабліва тыя, якія лічацца авіякампаніямі 'нізкі кошт', яны дазваляюць толькі транспарт яшчэ адзін чамадан.\nХітрасць, каб пазбегнуць занадта шмат месца ў чамаданах, - насіць лёгкую вопратку, максімум пару абутку і насіць самую цяжкую ці цёплую вопратку падчас паездкі. Такім чынам, вы абавязкова запоўніце толькі адзін чамадан і прывязеце цёплую вопратку адначасова, калі гэта неабходна.\nУ ручная паклажа, гэта той, які будзе прымацаваны да вас падчас паездкі, вы пакладзеце самы важны і далікатны посуд, напрыклад, мабільны, ноўтбук ці таблетка у выпадку неабходнасці камера і г.д. Памятаеце, што забаронена мець пры сабе пэўны посуд, напрыклад, кусачкі для пазногцяў, нажніцы, пінцэт і г.д. Гэты спіс "забароненых рэчаў" звычайна ўказваецца ў кожнай авіякампаніі.\nХоць гэта можа здацца абуральным, вы павінны прыбыць у аэрапорт па меншай меры за 3 гадзіны да палёту, калі гэта міжнародны рэйс, і прыблізна за дзве гадзіны да таго, калі гэта праз вашу ўласную краіну. І чаму так доўга загадзя? З-за колькасці працэдур, якія вам давядзецца зрабіць пасля прыбыцця ў аэрапорт: рэгістрацыя, пасадка, іміграцыя і мытня і г.д.\nНе насіць няма металу Калі справа даходзіць да праходжання кантролю паветранага руху, яны могуць занадта затрымаць вас.\nПраверце дэталі білета: што гэта час палёту, нумар сядзення і брама для пасадкі.\nЧас зрабіць "рэгістрацыю": Гэта зойме ўсяго пару хвілін (калі няма радка). Вы павінны прад'явіць пашпарт і / або пасведчанне асобы на прылаўку авіякампаніі, ваш чамадан будзе ўзважаны, вам будзе прадастаўлены выбар паміж праходам альбо акном і вуаля! Вы будзеце гатовыя перайсці да наступнага кроку.\nАдгрузка: Калі вы дасце нам пасадачны талон, мы зможам атрымаць доступ да раёнау аэрапорт, дзе Мы садзімся ў самалётМайце на ўвазе, што, увайшоўшы ў гэтую частку аэрапорта, вы не зможаце вярнуцца на вуліцу, таму прыйшоў час развітацца з тымі, хто суправаджаў вас у аэрапорт, альбо пачакаць тых, хто пойдзе з вамі. У залах адпраўлення вы знойдзеце раён, вядомы як "Duty free" (камерцыйнае ўстанова, якое вызваляецца ад падаткаў), дзе вы можаце купіць усё, ад адзення да алкагольных напояў, і нічога, што вы купляеце там, не будзе плаціць мытныя падаткі. Не забывайце, што вы знаходзіцеся ў нічыйнай зоне і, такім чынам, не абкладаюцца падаткамі.\nКалі набліжаецца час ісці да самалёта, ідзіце шукае свае дзверы альбо "вароты", знойдзены на вашым пасадачным талоне. Патрапіўшы ў самалёт, вам проста трэба прытрымлівацца ўказанняў бортправаднікоў і захоўваць спакой. Калі вы вельмі баіцеся палёту, падумайце пра тое, каб пазбавіцца ад болю, каб не спаць і / або расслабляцца на працягу ўсяго палёту.\nЛятаць - гэта весела!\nПоўны шлях да артыкула: Навіны пра падарожжы » Падарожнічаць » Лятаць упершыню\n5 гатэляў у Іспаніі з шармам і раскошай\nПетра, легендарны горад Іарданіі


Bielarus.net › Беларуская Салідарнасьць » Новае Стагоддзе\nУ XX-м стагоддзі Беларусь вытрымала неверагодны разбуральны ўдар з Усходу і з Захаду. Удар бязбожніцтва і чалавеканянавісьці. Нашыя народныя страты - велізарныя, мераюцца касьмічным маштабам.\nІ ўсё ж такі мы жывем і змагаемся пад нашым найсьвяцейшым Бел-Чырвона-Белым Сьцягам за будучыню.\nУ XXI-м стагоддзі нас чакаюць новыя выпрабаваньні, новая навала з Усходу і з Захаду. Навала хцівасьці, бездухоўнасьці і граху.\nМы мусім абараніць беларускую цывілізацыю.\nАдпор і сіла - у нас самых, у абароне каштоўнасьцяў, якія мы стварылі і на якіх стаім у нашым яднаньні і ў нашай веры.\nГэтыя артыкулы спэцыяльна разьлічаныя на шырокага чытача, на людзей, якія любяць Бацькаўшчыну, і пададзеныя як разважаньні на падставе існуючых здабыткаў і фактаў, прапушчаных праз досьвед і перажываньні ўласнага вопыту.\nПісалася, галоўным чынам, для тых беларусаў, якія (у выніку агульных абставінаў) ня мелі магчымасьці атрымаць беларускую адукацыю і карысталіся чужой сыстэмай ведаў.\nТо няхай жа гэтая кніжка прыдасца беларусам дзеля ўгрунтаваньня іхных ведаў пра Беларусь.\nСпампаваць - (11,4 mb.)


Каляды ў маленькім старадаўнім храме пад Мінскам\nЯк адзначылі светлае свята Раства Хрыстова ў праваслаўным храме святога прарока Іллі - у фотастужцы Sputnik. 07.01.2020, Sputnik Беларусь\nмультымедыя, рэлігія, у беларусі, раство, мінская вобласць\n13:38 07.01.2020 (абноўлена: 13:58 07.01.2020)\nЯк адзначылі светлае свята Раства Хрыстова ў праваслаўным храме святога прарока Іллі - у фотастужцы Sputnik.\nМаленькі прыход царквы святога Іллі пад Мінскам сабраўся мінулай ноччу ў храме, каб адзначыць Раство Хрыстова.\nХрам у гонар святога прарока Іллі быў пабудаваны ў вёсцы Коўшава (зараз гэта тэрыторыя вёскі Касынь) у канцы XVI стагоддзя. Ён размешчаны на ўзвышшы, на ўскрайку вёскі ў маляўнічым месцы.\nБазыліканскага стылю, каменны, невялікіх памераў, храм умяшчае да 50 чалавек. Недалёка ад храма размешчана крыніца.\nАдраджэнне Свята-Іллінскага прыходу пачалося ў 1995 годзе. З дапамогай мясцовага калгасу "Вішнёўка" і ахвяраванняў вернікаў атрымалася аднавіць царкву, якая знаходзілася 60 гадоў у запусценні. З 1997 года пробашчам парафіі тут служыць айцец Аляксей Наследнікаў.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоМаленькі прыход царквы святога Іллі пад Мінскам сабраўся мінулай ноччу ў храме, каб адзначыць Раство Хрыстова.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоПрыхаджанка прынесла калядную батлейку перад пачаткам набажэнства.\nПрыхаджанка прынесла калядную батлейку перад пачаткам набажэнства.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоКалядная батлейка.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоНастаяцель храма святога прарока Іллі айцец Аляксей Наследнікаў рыхтуецца да Каляднага набажэнства.\nНастаяцель храма святога прарока Іллі айцец Аляксей Наследнікаў рыхтуецца да Каляднага набажэнства.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоАйцец Аляксей Наследнікаў служыць у прыходзе з 1997 года.\nАйцец Аляксей Наследнікаў служыць у прыходзе з 1997 года.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоНа Раство Хрыстова праваслаўныя святары апранаюцца ў белае адзенне.\nНа Раство Хрыстова праваслаўныя святары апранаюцца ў белае адзенне.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоУдзельніцы царкоўнага хору.\nУдзельніцы царкоўнага хору.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоАпошні дзень у храме перад святам называецца Навячэр'е Раства Хрыстова, або Каляднай куццёй.\nАпошні дзень у храме перад святам называецца Навячэр'е Раства Хрыстова, або Каляднай куццёй.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоУ тэкстах набажэнстваў гэтага дня журботныя матывы і заклікі да годнай сустрэчы Збавіцеля, які нарадзіўся, паступова змяняюцца радасцю з нагоды нараджэння Збавіцеля.\nУ тэкстах набажэнстваў гэтага дня журботныя матывы і заклікі да годнай сустрэчы Збавіцеля, які нарадзіўся, паступова змяняюцца радасцю з нагоды нараджэння Збавіцеля.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоАйцец Аляксей дабраслаўляе верніка перад Калядным набажэнствам.\nАйцец Аляксей дабраслаўляе верніка перад Калядным набажэнствам.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоКаляднае набажэнства.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоПрыхаджане падчас каляднага набажэнства.\nПрыхаджане падчас каляднага набажэнства.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоВернікаў у храме святога прарока Іллі ў вёсцы Касынь няшмат.\nВернікаў у храме святога прарока Іллі ў вёсцы Касынь няшмат.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоРоўна апоўначы ў храмах пачынаецца ўрачыстае набажэнства.\nРоўна апоўначы ў храмах пачынаецца ўрачыстае набажэнства.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоАйцец Аляксей дабраслаўляе вернікаў.\nАйцец Аляксей дабраслаўляе вернікаў.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоХрам у гонар святога прарока Іллі быў пабудаваны ў вёсцы Коўшава (зараз гэта тэрыторыя вёскі Касынь) у канцы XVI стагоддзя.\nХрам у гонар святога прарока Іллі быў пабудаваны ў вёсцы Коўшава (зараз гэта тэрыторыя вёскі Касынь) у канцы XVI стагоддзя.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоАдраджэнне Свята-Іллінскага прыходу пачалося ў 1995 годзе.\nАдраджэнне Свята-Іллінскага прыходу пачалося ў 1995 годзе.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоЗ дапамогай мясцовага калгасу "Вішнёўка" і ахвяраванняў вернікаў атрымалася аднавіць царкву, якая знаходзілася за 60 гадоў у запусценні.\nЗ дапамогай мясцовага калгасу "Вішнёўка" і ахвяраванняў вернікаў атрымалася аднавіць царкву, якая знаходзілася за 60 гадоў у запусценні.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоХрам размешчаны на ўзвышшы, на ўскраіне вёскі ў маляўнічым месцы.\nХрам размешчаны на ўзвышшы, на ўскраіне вёскі ў маляўнічым месцы.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоАбрад Намашчэння.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоАбрад здзяйсняюць усе, хто быў на святочнай службе.\nАбрад здзяйсняюць усе, хто быў на святочнай службе.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоАйцец Аляксей праводзіць абрад Намашчэння пасля Каляднага набажэнства.\nАйцец Аляксей праводзіць абрад Намашчэння пасля Каляднага набажэнства.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоПасля ён спавядае вернікаў.\nПасля ён спавядае вернікаў.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоАйцец Аляксей віншуе ўсіх са святам Раства Хрыстова.\nАйцец Аляксей віншуе ўсіх са святам Раства Хрыстова.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоБазыліканскага стылю, каменны, невялікіх памераў, храм умяшчае да 50 чалавек. Недалёка ад храма размешчана крыніца.


23.07.2019 / 07:49\nВіктар Марціновіч на budzma.by разважае пра беларускую знешнюю палітыку і інтэграцыйныя працэсы.\nЗ сусвету варажбітоў на кававай гушчы шэпчуць, што, калі Лукашэнка сустракаецца з кіраўніцай прадстаўніцтва ЕС Андрэа Віктарын праз 4 дні пасля незразумела чым скончаных перамоваў з Расіяй (здаецца, яны дабазарыліся нешта там паляпшаць з роўмінгам), — гэта дакладная прыкмета таго, што прарыву ў інтэграцыі не адбылося. Але мяне цікавяць не дробязі. Мяне цікавіць агульная карціна.\nА ў ёй ёсць адна цікавая чыста лінгвістычна рэч, якая, праз паўтарэнне апошніх 20 гадоў, ужо паспела зрабіцца незаўважнай для чытачоў. Вось, глядзіце, на сустрэчы з Віктарын:\n«Няма сёння перашкод для таго, каб узмацняць дыялог не толькі па эканамічных, але і па палітычных пытаннях. Беларусь да гэтага гатовая. Давайце будзем у гэтым кірунку рухацца».\nШто тут ёсць? Няпэўная будучыня. Нейкі няспынны працэс. Нейкі future continuous. З факталогіі — «гатоўнасць рухацца» і «ўзмацняць». Не падпісваць дамовы аб спрашчэнні візавага рэжыму, не скасоўваць смяротнае пакаранне, не змяняць выбарчы кодэкс — вельмі дакладныя рашэнні, якія адразу цягнуць за сабой каляндар іх выканання. І, дарэчы, пахаладанне ў іншым геапалітычным напрамку. Але — «рухацца» і «ўзмацняць». У мову гэтыя тэрміны ўкладзеныя такім чынам, што скончыць іх немагчыма. Гэта такая працягласць — рушанне «насустрач» будзе ісці і ісці. Дыялог па палітычных пытаннях — «узмацняцца і ўзмацняцца».\nЗа чатыры дні да таго, на сустрэчы з Пуціным: «Лукашэнка прапанаваў зняць усе спрэчныя пытанні і падрыхтаваць праграму стратэгіі дзеянняў па інтэграцыі да 8 снежня 2019 года. На думку Лукашэнкі, гэтыя пытанні ляжаць на паверхні. Ён дадаў, што падтрымлівае прапанову ўрадаў дзвюх краін пра тое, што неабходна адначасова знайсці ўзаемаразуменне да 20-й гадавіны падпісання Саюзнай дамовы».\nГэта зноўку класічны прыклад «будучага няздзейсненага» ў беларускім варыянце. Мы прапануем не ўвесці расійскі рубель і ўвесці сюды расійскія войскі. Не, мы кажам пра рэчы, якія можна пачаць, але немагчыма скончыць. Здымаць спрэчныя пытанні можна сто гадоў — і паралельна абавязкова ўзнікнуць новыя спрэчныя пытанні. Якія таксама трэба будзе бясконца вырашаць. «Знаходзіць узаемаразуменне» нават у межах адной сям’і — гэта задача на цэлае жыццё.\nПакуль адзін з сужэнцаў не памёр, «узаемаразуменне» быццам і не ўсталявалася. Бо сёння разуменне ёсць, а заўтра яна яму патэльняй па бошцы. І няма болей ўзаемаразумення.\nІ якую галіну знешняй палітыкі ні вазьмі — нават адносіны з якой-небудзь Манголіяй ці Сірыяй — мы не ў цяперашнім часе. Мы ў будучыні. Якая не можа надысці. Яна можа толькі надыходзіць. Яны вунь з Індыяй не могуць візы скасаваць, хаця Індыя пасля беларускага бязвізу да скасавання візаў гатовая. Не, мы будзем знаходзіцца ў бясконцым працэсе «знаходжання паразумення».\nІ я вельмі добра разумею, чаму так адбываецца.\nЯны цягнуць час.\nЯны сочаць за ціканнем гадзінніка беларускай незалежнасці.\nЯны хочуць, каб наш суверэнітэт патэнцыйныя партнёры па перамовах успрымалі як неаспрэчную дадзенасць. Бо сёння ён невідавочны нават для палякаў, не кажучы ўжо пра многіх астатніх. І таму мы няспынна гандлюем уласнай будучыняй, прычым робім гэта так, каб нічога канкрэтнага, акрамя «неадкладнага пашырэння палітычнага дыялогу з ЕС» ці «зняцця пытанняў з Расіяй», з нас спытаць было немагчыма. Адначасова яўнай перавагай з’яўляецца тое, што свае гешэфты можна выгандлёўваць адразу з усіх бакоў. Зразумела, што гешэфтаў тых з кожным годам робіцца меней, бо партнёры пачынаюць разумець сваю ролю ў забеспячэнні «будучага няздзейсненага» беларускай палітыкі. Але прастора для палітычных крокаў застаецца шырэйшай.\nГэта любімы прынцып беларускіх уладных шахматыстаў: трымаць дошку чыстай. Каб на ёй не было крокаў, закрытых для караля.\nАле ёсць у гэтым адзін турботны момант. Рэч у тым, што будучыня мае ўласцівасць усё ж наступаць. І зразумела, што цяпер, пакуль час у Беларусі рушыць вельмі павольна, а выклікі вычэрпваюцца кармленнем галубоў у Берасці, вось такія перамовы ў гіпатэтычным будучым часе — дапушчальныя.\nАднак для такога апетытнага перакрыжавання, якім з’яўляецца Беларусь, абавязкова прыйдзе фаза, калі з глабальнымі перавагамі трэба будзе вызначацца вельмі тэрмінова.\nІ калі ў наменклатуры і наступнікаў не будзе яснага бачання, куды мы і з кім мы — а гэтага разумення няма цяпер, бо перамовы па двух супярэчных напрамках вядуцца адной і той жа мовай, дык вызначыцца ўсё можа простым збегам абставін. І ўсе назапашаныя крокі ў адным з кірункаў давядзецца рабіць проста бегам.\nТо я б на месцы наменклатуры адказаў бы на пытанне, з кім мы ўсё ж — хаця б самім сабе. Прычым адказаў простымі словамі. Без future perfect, future imperfect і future continuous.\n23.07.2019 / 10:51\nЗасталося толькі каб наменклатура пачача разумець і адрозніваць паміж сабою гэтыя самыя "future perfect, future imperfect і future continuous"\nФасон Брыля / Адказаць\n23.07.2019 / 12:38\nТое, пра што піша паважаны сп.Марціновіч не за Лукашэнкам прыдумана. Вось як Ігнат Яцкоўскі ў 1854 годзе апісваў тактыку апошняга Наваградскага ваяводы Юзафа Несялоўскага (1728–1814): Ваявода падаў позвы ... жадаючы зрабіць з гэтага кагніцыйную справу, якая магла цягнуцца, прынамсі, паўстагоддзя...\n23.07.2019 / 13:35\nЛічу, што праваслаўны атэіст, які пацалуе і іконы, і каран пры нагодзе, па-сапраўднаму верыць толькі ў "авось крывая вывезе" і "зігзаг удачы".


Яго вайна была такой — Поставы. Новости города Поставы. Погода в Поставах. Поставский край. Пастаўскі край. Районная газета.\nЯго вайна была такой\n06.05.2016 postawy223Комментариев нет\nЗ кожным Днём Перамогі пачынаеш вастрэй адчуваць, што няўмольны час вырывае з нашых радоў непасрэдных пераможцаў, тых, хто падарыў нам сённяшні светлы дзень. А як не стае гэтых мудрых і мужных людзей! Як іх жыццёвы прыклад патрэбны ў патрыятычным выхаванні!\nМногія пастаўчане, напэўна, памятаюць Аляксея Пятровіча Віклюка. Ён прымаў актыўны ўдзел у грамадскім жыцці, спяваў у хоры пры клубе “Памяць”, актыўна ўдзельнічаў у раённых мерапрыемствах. У сёлетнім сакавіку Аляксею Пятровічу споўнілася б 90. На жаль, не дажыў да юбілею. Але ў нашым школьным музеі захоўваюцца ўспаміны ветэрана вайны.\nКалі пачалася Вялікая Айчынная вайна, Аляксей Віклюк вучыўся за токара ў Адэскім рамесным вучылішчы. Пры набліжэнні фашысцкіх войск да Адэсы ўсе вучылішчы пешым ходам эвакуіравалі на Усход. Аляксей жа 15 чэрвеня ўпаў з турніка і атрымаў адкрыты пералом правай рукі, таму і застаўся ў горадзе. Да акупацыі хлопец, падлячыўшыся, працаваў на абарону Адэсы. 16 кастрычніка 1941 года горад быў акупіраваны нямецка-румынскімі войскамі. Навучэнцаў рамеснага вучылішча, якія заставаліся ў Адэсе, узялі да сябе жыхары горада.\nПасля вызвалення Адэсы юнака прызвалі на ваенную службу, спачатку ў пяхоту, потым у крылатую пяхоту ПДВ (на камісіі ўдалося ўтаіць пералом рукі). Тут ад роты ПТР (бранябойшчыкі) быў накіраваны ва ўзвод сувязі вучыцца на тэлефаніста. У студзені 1945-га 25-ая брыгада ПДВ чакала высадкі ў тыл, але камандаванне накіравала байцоў як проста пяхоту па чыгунцы. На станцыі Сухінічы Аляксей, пакуль стаяў за кіпенем, адстаў ад эшалона. Тых, хто адстаў ад сваіх, накіравалі ў бліжэйшы запасны полк у Калугу. Аднойчы камандзір палка аддаў загад да наступлення цемры ўзяць вёску, занятую немцамі. На самай справе яе трэба было вызваляць суседняму палку іх дывізіі на золку наступнага дня. Баявы загад быў выкананы. Але чамусьці іх камандзір не паведаміў пра гэта камдзіву. На золку другі полк пайшоў у атаку. А ў вёсцы адпачывалі салдаты, выставіўшы ахову, якая вырашыла, што гітлераўцы вяртаюцца, і падняла полк па трывозе. Немцы таксама сталі страляць па атакуючых. Завязаўся бой паміж сваімі, пакуль справа не дайшла да рукапашнай. Вось тады ўсім усё і стала ясна. Высветлілася, што пасля гібелі камандзіра палка быў назначаны новы, па званні — капітан. Гэта ён не далажыў камандзіру дывізіі аб узяцці вечарам вёскі. Пазней яго аддалі пад ваенны трыбунал.\nПасля расфарміравання дывізіі полк, у якім служыў А. Віклюк, накіравалі ў Венгрыю. Там ён уліўся ў 25-ую брыгаду ПДВ, якая стаяла лагерам у лесе. Аляксей Пятровіч сустрэўся з воінамі-дэсантнікамі з запаснога палка Калугі. Іх накіравалі на фронт 2 сакавіка 1945 года, куды яны прыбылі ў другой палове сакавіка. Фактычна, гэта ўжо была тэрыторыя Германіі. Калі эшалон глыбокай ноччу прыбыў на прыфрантавую станцыю, на яе наляцелі нямецкія штурмавікі. На парашутах яны развесілі асвятляльныя бомбы і пачалі абстрэл эшалона. Падпалілі і яшчэ некалькі. Днявальныя вагонаў у пачатку налёту паднялі асабовы склад па трывозе і многія паспелі пакінунуць вагоны і адбегчы далей. Але было і шмат забітых, раненых. Забітых пахавалі на месцы, раненых пагрузілі на ўзятыя ў жыхароў павозкі і адвезлі ў бліжэйшы медсанбат.\nНаперадзе ў 19-гадовага Аляксея Віклюка было каля двух месяцаў цяжкай вайны. З Германіі ён вярнуўся пераможцам. Быў узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны ІІ ступені, медалямі “За баявыя заслугі”, “За перамогу над Германіяй”, юбілейнымі медалямі.


Культпросвет Мікалай Пінігін — Культпросвет\n«Страх — гэта галоўны персанаж у Гогаля»\n27 и 28 января на сцене Купаловского театра состоится премьера спектакля «Ревизор». «Культпросвет» встретился с режиссером спектакля и художественным руководителем театра Николаем Пинигиным, чтобы поговорить о новой постановке, репертуарной политике театра и молодом поколении режиссеров.\nНиколай Николаевич, вы как-то сказали: «Я спадзяюся, што і надалей Нацыянальны акадэмічны тэатр імя Янкі Купалы будзе адпавядаць народнай душы, падтрымліваць традыцыі і адкрываць новыя імёны беларускіх пісьменнікаў». Но в какой-то момент акцент в репертуаре театра сместился на произведения зарубежных авторов. С чем это связано?\nКласіку мы ўжо пераставілі ўсю, якая толькі ёсць, нават «Дзве душы». Я не думаю, што ў нас валам беларускіх п’ес, якія можна бясконца ставіць. А маладыя пішуць у асноўным на рускай мове, а не на беларускай — для нас гэта праблема. Можна, канешне, перакладаць, але калі людзі не належаць да беларускай культуры, увогуле да беларушчыны, то і пішуць пра што заўгодна.\nЁсць такі грандыёзны літоўскі рэжысёр Эймунтас Някрошус. Ён паставіў толькі адну літоўскую п’есу, а ўсяго паставіў спектакляў сто. Што гэта значыць? Што п’еса павінна быць беларускай не толькі па пашпарце, не толькі таму, што аўтар жыве ў Беларусі. Трэба разумець, навошта яна сёння патрэбна, ці ёсць кантэкст, у якім яна працуе, і гэтак далей. А проста ставіць беларускую п’есу, таму што яе аўтар па пашпарце беларус — ніколі мы гэтым не займаліся. Думаем пра Караткевіча, пра драматурга Ягора Конева, які прапанаваў нам п’есу. У планах, канешне ж, гэта ўсё ёсць…\nЕсли говорить о контексте, почему вы решили ставить «Ревизора» именно сейчас? Например, считается, что к «Гамлету» режиссеры обращаются в период значительных социально-политических пертурбаций, когда общество испытывает потребность в новом герое… Чем обусловлено ваше обращение к Гоголю?\nДавайце ўспомнім, што такое класіка. Твор становіцца класікай не таму, што ў школьных падручніках так вырашылі, а таму, што ён напісаны так, што працуе ў кожную эпоху. У кожную эпоху малады чалавек хоча задаваць пытанні пра дзяржаву, пра ўладу, пра гвалт, пра што заўгодна, як Гамлет. І кожны малады чалавек, сутыкаючыся з жорсткасцю дзяржавы, разумее: калі я пачну змагацца з гэтым, я памру.\nРепетиция спектакля «Рэвізор»\nШто тычыцца «Рэвізора»… Па-першае, «Рэвізора» ставяць, напрыклад, і ў сучаснай Італіі. Я пытаюся маладых італьянскіх артыстаў: «Навошта вы ставіце «Рэвізора»? Гэта ж руская гісторыя». Яны кажуць: «Вы што, у нас тут такая мафія!» Па ўсіх краінах ставяць, бо гэта класіка. А пра што? Ну, зразумела. Крадуць людзі, чыноўнікі крадуць. Ведаеце, гэта як пра Карамзіна распавядалі. Ён прыехаў у Францыю, і русскія эмігранты запыталі ў яго: «Что, в двух словах, происходит на родине?» І ён адказаў: «Воруют».\nІ гэта ніколі не скончыцца, па ўсім свеце, не толькі тут. Таму я вучу сваіх студэнтаў, што яны павінны дакладна ведаць, чаму яны сёння хочуць ставіць гэтую п’есу, як яна звязаная з часам, з гледачом. А не проста: «Давай-ка я якую-небудзь класіку пастаўлю».\nСпециально для этого спектакля Мария Пушкина сделала новый перевод «Ревизора» на белорусский язык. Чем обусловлена эта необходимость и почему в тексте появилась трасянка?\nЯ лічу, што новыя пераклады класічных твораў павінны з’яўляцца кожныя дзесяць год. Таму што, напрыклад, мову Шэкспіра англічане сёння ўжо не разумеюць. Пытанне ў тым, як перакласці класіку так, каб яна стала сучаснай.\nУ «Рэвізоры» гісторыя адбываецца ў маленькім уездным гарадку — то бок у раённым. Я перанёс дзеянне ў 70-я — пачатак 80-х гадоў. А ў раённым гарадку размаўляюць на вытанчанай беларускай мове? Не, там размаўляюць на трасянцы. Таму менавіта гэтую п’есу мы пераклалі на трасянку. Але ў астатніх спектаклях я наадварот раблю намаганні, каб мы карысталіся чыстай літаратурнай мовай.\nКаким в вашей постановке получился Хлестаков? Сам Гоголь характеризовал его как «доброго малого», простого и чистосердечного, но со временем этот герой приобретал все новые черты и в некоторых постановках становился отпетым мошенником и игроком или, например, явным «уголовником» в исполнении Суханова…\nГогаль напісаў вельмі простую гісторыю. У нікалаеўскія часы Расія была амаль што таталітарнай дзяржавай. І страх — гэта галоўны персанаж у Гогаля. Вось раптам з’яўляецца малады дурны чалавек, якому наліваюць. І таму, што ён дурны і п’яны — ён свабодны. А ў таталітарнай дзяржаве, у разуменні чыноўнікаў, свабодны чалавек — гэта чалавек, за якім стаіць улада.\nРэвізор — гэта ж дзяржаўны чалавек. Напрыклад, ён спакушае дачку Гараднічага, а ўсе стаяць і ўсміхаюцца. Чаму? Таму што яму можна так сябе паводзіць, значыць, гэта зверху ідзе. Яны не проста дурня прынялі за рэвізора, а чалавека свабоднага. А ён свабодны не таму, што разумны, таленавіты і інтэлектуальны, а таму, што ён дурань, як дзіця. Вось менавіта пра гэта пісаў Гогаль. І Мікалай І, які быў цэнзарам гэтай п’есы і паглядзеў спектакль, сказаў: «Всем досталось, а мне больше всех!» Таму што імператар быў адукаваным чалавекам і з гумарам.\nХлестакоў — гэта такі лакмус, тэст для мясцовых людей. Ён з Пецярбурга, ён свабодны, і таму яму ўсё можна.\nНасколько я знаю, ваш бывший студент Дмитрий Тишко помогает вам сейчас с «Ревизором». Вы готовите его к работе на большой сцене или он просто выступает ассистентом?\nЦішко ставіў «Рэвізора» у Акадэміі мастацтваў — гэта была яго курсавая праца. Я шмат яму дапамагаў у гэтым, а потым вырашыў: «Давай-ка я зраблю «Рэвізора», тут ёсць каму іграць». Я рэжысёр-пастаноўшчык, а ён у мяне рэжысёр, таму што я ўзяў некалькі яго прыдумак. У асноўным там усё маё, ідэя мая, але ён мне пакуль што дапамагае як рэжысёр, ён з артыстамі рэпеціраваў, калі я з’язджаў на гастролі. Ну і зараз дапамагае, я яго вучу.\nА как в целом у вас складываются отношения с вашими бывшими студентами?\nГлядзіце, я выкладаў у тэатральнай акадэміі (Беларуская дзяржаўная акадэмія мастацтваў — прим. «Культпросвет») рэжысуру, я там 20 год выкладаў і сказаў сабе — ніколі больш не буду выкладаць, бо немагчыма набраць курс, ніхто не ідзе. Я пабегаў па горадзе, набраў некалькі чалавек, у якіх ужо была акцёрская адукацыя, я іх зацікавіў. Таму што вучыць дзяўчынак, якім па 17 год, якія прыехалі з залатымі медалямі і не ведаюць, хто «Фаўста» напісаў, якія нічога не ведаюць і хочуць стаць рэжысёрамі…\nАле пяць чалавек у мяне ўсё ж скончылі, і трое ўжо працавалі на Камернай сцэне. Зараз мая былая студэнтка Алена Ганум працуе над спектаклем «Зямля Эльзы» на Камернай сцэне, а вясной будзе ставіць на вялікай. Віталь Краўчанка, напрыклад, у Альфа-тэатры зрабіў грандыёзны спектакль па гішпанскай п’есе «Метад Гранхольма». Ён будзе ставіць п’есу Макдонаха на Вялікай сцэне. Яшчэ адзін мой вучань будзе ставіць на Камернай сцэне «Ураджай» Пражко, а другі — Вырыпаева.\nУвогуле, гэты сезон будзе сезонам маладых рэжысёраў. Я хачу паглядзець, што адбудзецца, таму што, разумееце, самае галоўнае ў мастацтве — гэта шчырасць. Калі ты шчыра нешта робіш, гэта заўсёды будзе цікава. Я, напрыклад, ніколі не буду пра маладых рабіць спектакль, таму што я іх не ведаю. Я магу пра свой узрост зрабіць спектакль. Тут ёсць праблема пакаленняў: тое, што праходзяць зараз маладыя, я праходзіў у 70-х, і мне зараз не цікава тое, што цікава ім. Гэта натуральна. Таму, канешне, павінны быць маладыя, якія б падымалі моладзевыя праблемы, адказвалі на пытанні, што іх турбуюць. Вось адна з п’ес Вырыпаева «Уфо» — гэта такі дайджэст па ўсходняй літаратуры, тыпу Ошо, Буда і г. д., для тых, хто не чытаў. Але я думаю, што такі спектакль вельмі патрэбны сёння, бо там шмат адказаў на пытанні маладых.\nКто сегодня зрители Купаловского? Смотрит ли молодежь спектакли, которые идут на большой сцене?\nЯ не ведаю, што гэта за людзі, але моладзі бывае шмат, нават на класічных спектаклях.\nУвогуле, Мінск — гэта такі правінцыйны горад, дзе, у параўнанні з Піцерам ці Масквой, няма моцных тэатральных традыцый, разумееце? У Панявежысе, у Ліцве, ёсць тэатр, а гэта гарадок нават меншы за Маладзечна. І ў савецкія часы мясцовыя жыхары лічылі гонарам і абавязкам сваім хадзіць на адзін і той жа спектакль шэсць разоў на месяц, каб падтрымаць свой нацыянальны тэатр. Вось гэта ўзровень нацыянальнай свядомасці. А некаторыя мінчане нават не ведаюць, дзе наш тэатр знаходзіцца, не кажучы пра тое, што тут адбываецца.\nТеги: Купаловский театр, Ревизор


Беларуская арганістка, якая выступіла ў Нотр-Даме: У Беларусі амаль згубілі культуру арганаў\n15 кастрычнік 2015, 14:10\nКсенія Пагарэлая, арганістка з полацкага Сафійскага сабору, стала першым грамадзянінам Беларусі, які выступіў з канцэртам у парыскім Саборы Нотр-Дам.\nУ інтэрвію Свабодзе Ксенія Пагарэлая распавяла, чаму ня хоча зьяжджаць за мяжу і дзе працуюць у Беларусі арганісты.\n— Вы нарадзіліся і атрымалі музычную адукацыю ў Расеі. Якім чынам вы апынуліся ў Полацку?\n— Я нарадзілася ў Краснадары, там вучылася ў музычнай школе і музычнай вучэльні. Пасьля скончыла Маскоўскую дзяржаўную кансэрваторыю як піяністка і арганістка. А ў 1985 годзе пабудавалі арган у полацкім Сафійскім саборы. Арганісткай там была мая знаёмая. У 1988 годзе яна зьехала з Полацку, а мяне ўзялі на яе месца. Я вельмі хацела трапіць у Полацак. Такім чынам, у Сафійскім саборы я працую ўжо 28-мы год. І хоць нарадзілася я ў Расеі, грамадзянства маё беларускае. І ўсюды, калі бываю за мяжой, то заўсёды прадстаўляю Беларусь, вязу беларускую музыку і распавядаю ўсім пра Беларусь, пра Полацак і пра наш Сафійскі сабор.\n— Вы чакалі чатыры гады, перад тым як ваша заяўка на канцэрт у Парыжы была зацьверджаная. Чаму так прэстыжна для арганіста даць канцэрт у саборы Нотр-Дам?\n— Там цудоўны арган, гістарычны інструмэнт, яму 450 гадоў. Але той стан, у якім ён знаходзіцца, — заслуга майстра аргана другой паловы ХIХ стагодзьдзя Арыстыда Кавайе-Коля. Гэты майстар распачаў новую эпоху ў арганабудаўніцтве, узбагаціўшы арган рэгістрамі, якія яскрава дэманструюць сымфанічныя магчымасьці інструмэнта. У аргане, які знаходзіцца ў саборы Нотр-Дам, 5 мануалаў, 121 рэгістар, больш за 10 тысяч труб.\n— Наколькі строгія былі патрабаваньні да праграмы канцэрту, які вы прывезьлі ў Парыж? Ці была магчымасьць зайграць нешта беларускае?\n— У 37-хвілінным канцэрце я грала твор беларускай кампазытаркі Ганны Кароткінай. Выканала яе «Малітву» зь сюіты «Фрэскі». На жаль, паводле ўмоваў сучасная музыка павінна складаць ня больш за 15% праграмы. Але тым ня менш гэты кароткі твор прагучаў вельмі ярка і эмацыйна. Я шмат грала арганныя творы Ганны Кароткінай, і цяпер магу сказаць, што на аргане Нотр-Даму яны гучаць найлепш.\nУвогуле я атрымала вялізнае задавальненьне ад таго, што зайграла ў гістарычным месцы на гістарычным інструмэнце. Маімі слухачамі былі каля 2000 чалавек. Нотр-Дам — гэта вельмі папулярнае турыстычнае месца. Я б параўнала чэргі каля яго з чэргамі ў Маўзалей у савецкі час. Кожны дзень бясконцая плынь людзей.\n— Цяжка было граць на новым інструмэнце?\n— На шчасьце, перад канцэртам у мяне была магчымасьць зрабіць дзьве рэпэтыцыі. Гэта неабходна, бо ў сьвеце няма двух аднолькавых арганаў. Той, на якім я граю ў Сафіі, вельмі істотна адрозьніваецца ад таго, які месьціцца ў Нотр-Даме. Агулам я была тыдзень у Парыжы. І бачыла, што кожны дзень вельмі шмат турыстаў каля Нотр-Даму.\n— А чаму чатыры гады таму вы падалі заяўку на канцэрт у Нотр-Даме? У вас была такая мара — сыграць у Парыжы?\nЯ даўно знаёмая з арганамі майстра Арыстыда Кавайе-Коля. Была мара сыграць на аргане гэтага майстра, ды яшчэ і ў саборы Парыскай Маці Божай. Мары спраўджваюцца.\n— Гэта была цалкам мая ініцыятыва. Я даўно знаёмая з арганамі майстра Арыстыда Кавайе-Коля. Адзін зь іх быў у вялікай залі Маскоўскай дзяржаўнай кансэрваторыі, дзе я вучылася. Іншы ягоны арган я бачыла падчас сваёй першай вандроўкі ў Францыю — у Нармандыі. Таму можна сказаць, што была мара сыграць на аргане гэтага майстра, ды яшчэ і ў саборы Парыскай Маці Божай. Мары спраўджваюцца. Але давялося чакаць чатыры гады, пакуль маю заяўку разгледзелі і зацьвердзілі. У саборы працуе духоўная камісія, якая прымае прапановы ад арганістаў. Зразумела, што строгі адбор — трэба даслаць запісы свайго выкананьня, праграму, біяграфію. Так атрымалася, што 19 верасьня, калі быў мой канцэрт, быў дзень, калі шматлікія гістарычныя помнікі ў Францыі былі даступныя для бясплатнага наведваньня. Уваход на мой канцэрт таксама быў свабодны, усе ахвотныя маглі паслухаць.\n— Дарэчы, ці значыць гэта, што вы не атрымалі ніякага ганарару за свой выступ у Францыі?\n— Не, нічога мне не плацілі. Дый уся мая паездка была за асабістыя сродкі. Дзякуй маім сябрам у Парыжы — я жыла ў іх і не плаціла за гатэль. А дзякуючы таму, што квіткі да Парыжа я набывала за год да канцэрту, пералёт быў недарагі.\n— А наколькі прэстыжна мець такую рэдкую прафэсію, як арганіст? І ці добра за гэта плоцяць у Беларусі?\nАрганамі майстра Арыстыда Кавайе-Коля ў Нотр-Даме\n— Арган — вельмі рэдкі інструмэнт, адпаведна і арганістаў у нас ня так шмат. Нехта зь іх прымае ўдзел у касьцёльных службах, нехта арганізуе канцэрты. Але ў любым разе арган — вельмі эксклюзіўны інструмэнт, таму і канцэртаў мала. Праўда, цікавасьць да арганнай музыкі вялікая — людзі з гатоўнасьцю езьдзяць на фэстывалі, слухаюць арган. Калі казаць пра фінансавы бок, то я магу толькі адзначыць, што культура ніколі не працуе дзеля грошай. Таму часам нешта аплочваецца, часам — не аплочваецца. Але галоўнае, што культурныя каштоўнасьці працягваюць існаваць. Я лічу, што мы павінны даносіць іх людзям. Асабліва ў наш час, калі матэрыяльнае выходзіць на першы плян.\n— І ўсё ж ці не было жаданьня паехаць жыць у тую ж Францыю, дзе для вас як для арганісткі было б больш магчымасьцяў, дый праца ваша аплочвалася б на іншым узроўні?\n— З 1994 году я часта выяжджаю за мяжу, удзельнічаю ў арганных майстар-клясах у розных эўрапейскіх краінах. Але зьехаць назаўсёды мне ніколі не хацелася. Я вельмі рада, што я працую ў Сафійскім саборы. Мае калегі, якія прыяжджаюць на фэстывалі ў Полацак, кажуць, што адчуваюць сьвятасьць гэтага месца, і захапляюцца нашым арганам. Таму я лічу, што маю магчымасьць рэалізоўвацца ў Беларусі. Але выяжджаю за мяжу, каб знаёміцца з арганнай культурай, з задавальненьнем. Усё ж у Эўропе захавалася нашмат больш інструмэнтаў і традыцыяў. У Беларусі шмат арганаў было зьнішчана, мы амаль страцілі гэтую культуру ў рэвалюцыйны час. Дагэтуль нічога зь яе ня ўзноўлена. Вельмі шкада... А ў Эўропе можна больш вывучыць і пайграць на вельмі цікавых старых інструмэнтах. Тым ня менш я задаволеная сваёй рольлю ў Сафійскім саборы, лічу сябе асьветніцай.\n— Калі вас можна будзе пачуць у Беларусі?\n— З 18 кастрычніка па 22 лістапада ў канцэртнай залі Сафійскага сабору пройдзе юбілейны XX Міжнародны фэстываль арганнай музыкі «Званы Сафіі». Я буду граць і на адкрыцьці, і падчас усяго фэстывалю.


[vc_row][vc_column][vc_raw_html]JTNDaWZyYW1lJTIwd2lkdGglM0QlMjI0ODAlMjIlMjBoZWlnaHQlM0QlMjIyNzAlMjIlMjBzcmMlM0QlMjJodHRwcyUzQSUyRiUyRnd3dy55b3V0dWJlLmNvbSUyRmVtYmVkJTJGaUlOMFpfSkhYYk0lMjIlMjBmcmFtZWJvcmRlciUzRCUyMjAlMjIlMjBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4lM0UlM0MlMkZpZnJhbWUlM0U=[/vc_raw_html][vc_column_text]Насуперак даўняму сцвярджэнню, што ўмацаваны горад быў закладзены князем Яраславам Мудрым у 1044 г., Наваградак узнік як неўмацаванае паселішча ў канцы Х ст. на найвышэйшых пагорках Наваградскага ўзвышша.\nІ хоць месціўся далёка ад вялікае ракі Нёмну, здолеў хутка вырасці ў адзін з найбуйнейшых гарадоў Літвы, а потым зрабіцца сталіцаю Вялікага княства Літоўскага. У горадзе з самага пачатку жылі побач славянскія каланісты і мясцовыя балты. Адкуль мы пра гэта ведаем? Што адкрыла ў Наваградку шматгадовая археалагічная экспедыцыя?[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]\nТэгі: Аляксандр Краўцэвіч ВКЛ Гісторыя Беларусі Загадкі беларускай гісторыі Наваградак


Галоўная ➠ Расліны ➠ Берегоукрепление агляд метадаў ўмацавання берагавой паласы\nАпублікавана 11.06.2013 14:21\nПраблема ўмацавання берагавой паласы ў асаблівасці трывожыць тых людзей, чые аб'екты нерухомасці размяшчаюцца паблізу вадаёмаў, якія маюць штучнае або натуральнае паходжанне.\nЦудоўны від на водную роўнядзь павялічвае прывабнасць жылых і камерцыйных будынкаў, аказваючы ўздзеянне на іх кошт. Каб даўжэй радавацца зносінам з аква стыхіяй, трэба своечасова правесці работы па берегоукреплению. У непрыемным выпадку вада, валодаючы вялікай разбуральнай сілай, можа справакаваць паступовае ссяданне зямлі ў прыбярэжнай зоне і нават садзейнічаць яе частковага абвалу. Подмытые берага небяспечныя для чалавека і яго маёмасці (рухомай і нерухомай), таму што грунт можа ў хоць які момант проста «сысці з-пад ног». Дадзеныя працэсы дрэнна аказваюць ўплыў і на расліны, высаджаныя на ўчастку ландшафтнымі дызайнерамі. Лепш загадзя паклапаціцца аб умацаванні берагоў вадаёма, не чакаючы ўзнікнення трывожных сімптомаў пачынаецца разбурэння прыбярэжнай зоны. Калі правесці прафілактычныя мерапрыемствы своечасова не ўдалося, то працэс разбурэння берага можна спыніць. Існуе некалькі дзейсных тэхналогій, якія дазваляюць выканаць працы па берегоукреплению на вышэйшым узроўні.\nПанізіць да мінімуму магчымасць пашкоджання берагавой паласы ад разбуральнага ўздзеяння вады дазваляе сур'ёзнае берегоукрепление. Да дадзенай групе берегоукрепительных работ можна аднесці тэхналогіі, заснаваныя на выкарыстанні габионов, геоматов, шпунтоў, гідратэхнічных відаў бетону, асаблівых вялікіх ж/б канструкцый.\nМетад #1 - габионы\nГабионами называюць сеткі, зробленыя з пакрытай цынкам дроту двайнога скрута, якія на месцы мантажу раскладваюцца ў палукашка, якія запаўняюцца ўручную вялікім прыродным каменем. Для надзейнага мацавання асобных канструкцый да грунце выкарыстоўваюць спецыяльныя анкера. Між сабой палукашка скручваюцца дротам. Пасля частковага напаўнення габиона каменнай засыпаннем ўсталёўваюць так названыя «расчалки», якія не даюць зваротным сцен палукашка «разыходзіцца» у боку.\nБерагі вадаёмаў, умацаваныя габионными збудаваннямі, не размываюцца і не аплывае. На працягу доўгіх гадоў захоўваецца контур берагавой паласы, дадзены пры правядзенні берегоукрепительных работ. Дадзеная распрацоўка, здаўна ўжываецца ў Еўропе, знайшла для сябе прымяненне і ў Рф. Убачыць габионные збудаванні можна на сажалках, рэках, обводных каналах і іншых вадаёмах.\nБерагавая лінія ракі акуратненька аформлена габионными канструкцыямі, якія маюць строгую геаметрычную форму. Прыродны камень, які знаходзіцца ў сеткаватых корабах, выдатна гармануе з восеньскім лесам\nМетад #2 - шпунт ПВХ\nСталёвыя, Шпунтовые палі, зробленыя на базе ПВХ і кампазітных матэрыялаў, якія дазваляюць у самыя кароткія тэрміны ўмацаваць берагавую лінію. Гэты спосаб берагаўмацаванне лічыцца малобюджетным. Больш за ўсё шпунт ПВХ падыходзіць для ўладкавання стромкіх берагоў. Адным з пераваг дадзенага матэрыялу з'яўляецца магчымасць яго другаснага выкарыстання. Пры мантажы асобныя шпунтовые палі выстройваюцца ў суцэльную шчыльную сцяну. Надзейнае злучэнне прымыкаюць частак забяспечваецца падоўжным рэбернай выступам, наяўных на кожнай шпунтового сваё. Апусканне адзіночных небудзь спараных шпунтоў з ПВХ ажыццяўляецца пры дапамозе аўтаномнага гідраўлічнага абсталявання, подбираемого з улікам грунтавых крытэрый.\nСхематычны ўяўленне ўстаноўкі шпунтовые паль, зробленых з ПВХ-матэрыялаў, якія дазваляюць умацаваць круты вертыкальны бераг штучнага альбо натуральнага вадаёма\nДа 2-ой групе матэрыялаў, якія ўжываюцца ў мерапрыемствах па берегоукреплению, адносяць прыродны камень і драўняныя палі. Гэтыя натуральныя матэрыялы здольныя не толькі абараніць берагі вадаёмаў ад эрозийных працэсаў, ды і надаць ім эстэтычную прывабнасць.\nМетад #1 - драўняныя палі\nУ якасці пачатковага матэрыялу для вытворчасці драўляных паль выкарыстоўваюцца цвёрдыя пароды дрэва. У большасці выпадкаў для гэтых мэтаў выбіраецца альбо лістоўніца, дуб. Большую перавагу аддаецца ўсходнесібірскай лістоўніцы, здольнай, знаходзячыся ў вадзе, захоўваць свае характарыстыкі ў працягу паўстагоддзя. Вертыкальны бераг, апраўлены ошкуренными лиственничными стваламі, старанна падабранымі па поперечнику, глядзіцца вельмі прыгожа. У асаблівасці, калі паблізу ад люстэрка вады знаходзіцца будынак, збудаваны з ацыліндраванага бервяна. Бетонныя ўмацавальныя збудаванні, вядома, прайграюць драўняным паль, таму што глядзяцца шэра і сумна. Але з цягам часу драўняная парода можа пацямнець, што пагоршыць дэкаратыўныя ўласцівасці берегоукрепительного збудаванні. Хуткасць пацямнення бярвення знаходзіцца ў залежнасці ад колькасці арганікі ў вадзе. Пры выбары пароды дрэва варта ўлічыць кліматычныя асаблівасці рэгіёну.\nЎстаноўка драўняных паль можа быць праведзены з берага метадам выкарыстання спецтэхнікі альбо звычайным ручным метадам. Сучасныя мадэлі земснаряды дазваляюць усталяваць драўняныя палі з боку вадаёма. Ўмацаванне берагоў вадаёмаў пры дапамозе бярвення немэтазгодна праводзіць на рухомых і рыхловатых грунтах.\nАсцярожны шэраг бярвёнаў лістоўніцы падкрэслівае прыгажосць берага вадаёма, прадухіляючы яго дэфармацыю пад уздзеяннем разбуральнай сілы вады. Ўмацаванне берага драўнянымі палямі забяспечвае бяспечны падыход да вадаёма\nМетад #2 - прыродны камень\nОтсыпка берагавой паласы прыродным каменем рознай велічыні ўжываецца на спадзістых берагах вялікай працягласці. Велічыня кута нахілу берага не павінна перавышаць 20 градусаў. Пры наяўнасці пад'язных шляхоў для падвозу валуноў небудзь галькі ўжываецца аўтатранспарт. У недаступных месцах працы праводзяцца ручным метадам. Перад кладкай каменя праводзіцца ў неотклонимом парадку падрыхтоўка паверхні берага. Калі занядбаць гэтыя крокам, то каменьчыкі проста ўтопяцца ў грунце, насычаным вадой. Каб гэтага не выйшла, трэба абкласці на мацаваўся берагавую зону апорную базу, у якасці якой можа быць ужыты такі матэрыял, як геотекстиль, геосетка небудзь георешетка.\nСпадзісты бераг вадаёма ўмацоўваецца вялікі георешеткой, вочкі якой запаўняюцца мелкофракционным друзам. Сцены вочак папярэджваюць спаўзанне друзу ў рэчышча вадаёма\nПрылада каменнага замка пры будынку берагавой паласы штучнага дэкаратыўнага вадаёма. Старанная праца па кладцы валуноў вырабляецца ўручную мулярамі\nБольш трудозатратным метадам лічыцца ўмацаванне берагавой паласы вадаёма пры дапамозе прылады «каменнага замка». Дадзеных тэрмінам на мове праф муляроў прынята называць шчыльную кладку валуноў (каменьчыкаў, папярочнік якіх пераўзыходзіць 10 см). Для кожнага каменя выбіраецца месца кладкі, з улікам яго формы і колеру. Пры гэтым велізарныя каменьчыкі пераносяцца майстрам-муляром ўручную. За змену спецыяліст ўласнай справы здольны перацягнуць некалькі тон валуноў. Гэты метад берагаўмацаванне звязаны з большенными фізічнымі намаганнямі, затое ў канчатковым выніку выходзіць не толькі ўмацаваць лінію берага вадаёма, ды і надаць ёй асаблівы, унікальны выгляд.\nЎмацаванне берагоў пры дапамозе биоматов і раслін\nБольш трудозатратным і накладных па часу лічыцца спосаб берагаўмацаванне, заснаваны на биоинженерных распрацоўках. Пры ўсім гэтым падыходзе берага вадаёма абараняюць ад размыву:\nбиоматы, зробленыя з ільняных небудзь какосавых валокнаў;\nрасліны, спецыяльна подбираемые спецыялістамі для пасадкі ўздоўж берагавой паласы;\nдрэва і прыродны камень.\nУ якасці раслін у большасці выпадкаў ужываюцца вярбовыя дрэвы (ветла, цёмны таполя і інш.), таксама кусты (абляпіха, аморфа, пузыреплодник і інш.). Падыходзяць таксама макрофиты, да якіх адносяць асот, мячэўніка, чарот, касач балотны, манник, аер, сітнік і іншыя віды расліннага свету, выдатна суседнія з вадой. Ва ўсіх раслін павінна быць магутная, выдатна разгалінаваная, каранёвая сістэма. Расліны падбіраюць з улікам ступені іх стойкасці да затаплення. На прыбярэжную зону ўкладваецца гатовы перагной. Гэты працэс называецца одерновкой берагавога адхону.\nЎмацаванне берагоў штучнага сажалкі, збудаванага на месцы былога рова, праведзена пры дапамозе пасадкі раслін і дрэў вярбовых\nБиоинженерный метад ўмацавання берагоў выкарыстоўваюць на вадаёмах, хуткасць плыні вады ў якіх не пераўзыходзіць адзін м/с.\nТэрміны правядзення берегоукрепительных работ\nПры прыладзе штучнага вадаёма на прысядзібным участку працы па ўмацаванні берагоў будучага збудаванні лепш за ўсё правесці на стадыі распрацоўкі катлавана.\nЎстаноўку драўляных паль ствараюць на стадыі фарміравання чары штучнага вадаёма. Пасля дызайну берагавой паласы прыступаюць да яе напаўненні вадой\nКалі плануецца рэалізацыя маштабнага праекта, то берегоукрепительные работы давяраюць праф кампаніям, якія валодаюць асаблівым абсталяваннем і навучанымі кадрамі. На натуральных вадаёмах працы праводзяцца ў камфортнае час прафілактычных мэтах альбо ў сціснутыя тэрміны пры ўзнікненні небяспекі разбурэння берагавой паласы. Своечасовае рашэнне препядствия дазволіць зберагчы сродкі і не дапусціць чертовских наступстваў для аб'ектаў, пабудаваных на беразе вадаёма.


Вера для Беларусі – Беларускі Калегіюм\nby калегіюм · 20.10.2014\nБеларускі Калегіюм і Лятучы ўніверсітэт запрашаюць 2 лістапада 2014 ў навуковае падарожжа з Ірынай Дубянецкай. “Вера Беларусі” – вандроўка другая, дзядоўская (адмысловыя ўмовы ўдзелу для студэнтаў Беларускага Калегіюма).\nНа пачатку лістапада адзначаецца адно з самых дзіўных і насычаных рытуаламі сьвят у традыцыі многіх народаў. У нас яно завецца дзяды. Калісьці гэтым часам людзі імаверна пазначалі пачатак новага каляндарнага году. Але гэта ня быў хранамнтрычна дакладны пераход ад аднога цыклю да іншага. Тут хутчэй адзін цыкль паступова завяршаўся, а новы паступова пачынаўся – і абое прысутнічалі адначасова, перамешваючы часавыя і прасторавыя вымярэньні. Мінулага ўжо няма, а будучага яшчэ няма. Праз гэты зазор праточваюцца і зблытваюцца сьвятло й цемра, сьвет бачны й сьвет нябачны, сьвет жывых і сьвет дзядоў, людзей і несьмяротных духаў, праведнікаў і грэшнікаў. Таму задачаю людзей ёсьць расставіць усё па месцах, каб сусьветны лад не парушыўся і сувязі паміж фізічным і метафізічным узнавіліся з карысьцю для жывых.\nУ гэтым незвычайным часе мы едзем уздоўж сакральнай беларускай ракі Вяйлі-Вяльлі-Вялеі дасьледаваць тутэйшыя ўяўленьні, зьвязаныя з жыцьцём і сьмерцю – хоць трошкі. Ад нэакультаў разгубленага часу ў глыбіню стагоддзяў – да традыцыйных рэлігійных традыцыяў і да пракаветных касмалагачных ведаў – праз легенды, якія іх сказілі, але й сказалі.\nМы зможам зазірнуць у абедзьве бездані дзядоўскага часу: адведаем\n– дзьве крыніцы – адну з вышыняў, адну з прадоньня,\n– два магільнікі – адзін трагічны, адзін артыстычны,\n– два каменныя крыжы (аднога з якіх няма),\n– два касьцёлы (адзін знутры),\n– дзьве царквы (адна знутры),\n– тры камяні – звон, дом і вол,\n– два возеры – адно праўдзівае, хаця й адсутнае, другое непраўдзівае, хаця й прысутнае ,\n– і адну вялікую раку.\n– пункты памяці паўстанцаў і вынішчэньня памяці пра паўстанцаў,\n– месцы ўшанаваньня змагароў з царызмам і цара-бацюшкі,\n– помнікі партызанам і партызанскім ахвярам,\n– змагаром з Савецкай навалаю і змагаром за Савецкую радзіму…\nМы таксама даведаемся, як Беларусь ратуе чалавецтва ад сусьветнае паводкі, што адбываецца з людзкімі лёсамі на сутыку розных вер і як культывацыя бязвер’я ўплывае на калектыўную памяць беларусаў.\nНаш шлях будзе пралягаць праз Лагойск, Альковічы, Кабыльле, Крайск, Кастыкі, Камена, Сьцешыцы, Касьцяневічы, Касуту, Куранец, Любань, Кузьмічы.\nДабрачынны унёсак – 330 тыс.б/р.\nТэлефануйце, калі ласка: +375 291802838. Святлана.\nУвага! З 23 па 30 кастрычніка Святлана будзе за межамі Беларусі. У гэты час запісацца на вандроўку магчыма лістом на svecha9@mail.ru – ці асабістым паведамленнем https://www.facebook.com/svetlana.berger.5?fref=ts /\nДля студэнтаў Беларускага калегіюму адмысловыя ўмовы ўдзелу ў вандроўцы. Калі ласка, паведамляйце, калі будзеце тэлефанаваць ці ліставаць, што Вы – студэнт(-ка).


Пуцін выступіў на мітынгу з нагоды ўключэння ў склад Расіі Крыма і Севастопаля: рускія і | Новы Час\nПуцін выступіў на мітынгу з нагоды ўключэння ў склад Расіі Крыма і Севастопаля: рускія і ўкраінцы — адзін народ\n18 сакавіка мінулага года ў Маскве быў падпісаны дагавор аб уключэнні ў склад Расіі двух новых суб'ектаў — Крыма і Севастопаля.\nУладзімір Пуцін паабяцаў пераадолець усе цяжкасці, з якімі сутыкнулася краіна. Пра гэта ён заявіў на мітынгу-канцэрце «Мы разам», прысвечаным гадавіне далучэння Крыма да Расіі, перадае ТАСС.\n«Вядома, мы пераадолеем усе цяжкасці, якія нам спрабуюць ўкінуць звонку. Гэта ўвогуле бескарысны занятак у дачыненні да Расіі», — заявіў Пуцін падчас мерапрыемства. «Дзякуй вам за падтрымку. Няхай жыве Расія!» — сказаў ён.\nАкрамя таго, прэзідэнт Расіі адзначыў, што год таму ў дзень падпісання дамовы аб уваходжанні Крыма і Севастопаля ў склад Расіі грамадзяне краіны прадэманстравалі «дзіўную сабранасць, дзіўны патрыятызм ў падтрымцы крымчан і севастопальцаў вярнуцца да родных берагоў», цытуе словы Пуціна lenta.ru\nПрэзідэнт Расіі заявіў, што рускія і ўкраінцы — гэта адзін народ. Паводле яго слоў, так заўсёды лічылі ў Расіі, і ён сам да гэтага часу так думае, паведамляе www.bbc.co.uk. У сваёй кароткай прамове прэзідэнт паабяцаў, што Расія будзе рабіць усё, каб "аднавіць нармальныя міждзяржаўныя адносіны" з Украінай.\nПерад выступам Пуцін праспяваў гімн Расіі з удзельнікамі мітынгу.\nМітынг-канцэрт «Мы разам», прысвечаны гадавіне далучэння Крыма да Расіі, пачаўся ў Маскве 18 сакавіка ў 17:00 па мясцовым часе. Прэс-служба сталічнай паліцыі паведамляла, што на мерапрыемства прыйшлі больш за 110 тысяч чалавек.\nСБУ паказала відэа прызнанняў расійскіх салдат тэрміновай службы, якія ваююць на Данбасе\nУ Севастопалі раскапалі старажытны храм


Прафесія: фокуснік. Фокуснікі і ілюзіяністы з усяго светуПрафесія: фокуснік. Фокуснікі і ілюзіяністы з усяго свету\nСлушна — Сям'я — Адукацыя і выхаванне — Прафесія: фокуснік. Глядач нібы закладнік гіпнозу\nЦі часта ў паўсядзённым жыцці мы становімся сведкамі магіі? Калі мастацтва часам называюць магіяй, ці можна магію лічыць мастацтвам? На тыдні ў Мінску прайшоў IV Міжнародны ілюзійны фестываль «Minsk-Magic–2021», дзе карэспандэнт «СЛУШНА» знайшла адказ.\nФестываль на некалькі дзён паяднаў фокуснікаў ды ілюзіяністаў з усяго свету. Артысты пазнаёмілі гледачоў з камічнай, сцэнічнай і ментальнай магіяй, правялі майстар-класы і прадэманстравалі навінкі рэквізіту.\nПаказваць фокусы — незвычайнае майстэрства: у аснове яго — спрытнасць рук, эмацыйны фактар і сіла інтэлекту. Глядач тут — нібыта закладнік гіпнозу. Але калі прозвішчы мастакоў, рэжысёраў, музыкантаў звычайна на слыху, дык пра айчынных ілюзіяністаў так не скажаш.\nСтаршыня Мінскага клуба фокуснікаў, арганізатар фестывалю:\nУ Беларусі фокуснікаў не так шмат. Пад фокуснікамі я маю на ўвазе сапраўдных артыстаў, якія атрымалі прафесію, скончылі вышэйшыя і сярэднія спецыялізаваныя ўстановы і пастаянна знаходзяцца ў працэсе працы. Памылковае меркаванне, што фокуснік — чалавек, які паказвае фокусы. На мой погляд, гэта артыст, які з дапамогай фокусаў забаўляе гледача.Прафесійных фокуснікаў у нашай рэспубліцы можна пералічыць па пальцах дзвюх рук, хаця практыкуючых, якія выступаюць за грошы, нашмат больш. Гэта самавукі. Так, часам самавук дасягае ўзроўню прафесійнага артыста, але патрэбны час. Адзін з такіх — Арсен Мелканян — беларускі фокуснік, які працуе з галубамі. Гэта яго фішка: шмат птушак у праграме. Ён за апошнія 15 гадоў стаў адным з самых высокааплатных і запатрабаваных фокуснікаў Беларусі — пры гэтым не заканчваў ніякіх устаноў.\nШто да прафесійных фокуснікаў, дык самыя знакамітыя ў краіне — Пётр Стасевіч, Аляксандр Бурачэўскі, Канстанцін Лоск. Гэта дыпламаваныя прафесіяналы.\nУ шэрагу найвядомейшых — імя Юрыя Мазуркевіча. Артыст скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў. З’яўляецца адзіным фокуснікам у Беларусі, які атрымаў вышэйшую адукацыю ў сваёй краіне.\nУсе астатнія беларускія артысты вучыліся ў Эстрадна-цыркавым вучылішчы ў Кіеве.\nЗараз у нашай краіне фокуснікаў не рыхтуюць наогул.\nСтаршыня Мінскага клуба фокуснікаў, арганізатар фестывалю\nКалі малады чалавек альбо дзяўчына жадаюць звязаць сваё жыццё з фокусамі, ім няма куды пайсці. Пры цырку няма падрыхтоўкі, там працуюць прадстаўнікі цыркавых дынастый. Таму адзінай аддушынай і спосабам павысіць прафесійны ўзровень з'яўляецца камунікацыя з іншымі фокуснікамі. А пагутарыць з імі асабіста можна толькі на фестывалях. Менавіта таму ўжо чацвёрты раз у Мінску мы арганізавалі фестываль, на які з'ехаліся фокуснікі краін СНД, а таксама далёкага і блізкага замежжа. На такім мерапрыемстве чалавек можа значна павысіць свой узровень і памножыць веды.\nФэстывалі фокуснікаў праходзяць па ўсім свеце. Беларускія артысты наведваюць мерапрыемствы ў Санкт-Пецярбургу, Маскве, удзельнічаюць у Новасібірскім форуме. Фестывальны рух фокуснікаў набірае абароты. Да прыкладу, Піцерскі форум за сем гадоў свайго існавання ўзляцеў настолькі, што ў 2024 годзе ў Санкт-Пецярбургу адбудзецца маштабны фестываль, які артысты-фокуснікі паміж сабой называюць Алімпійскімі гульнямі.\nПа меркаванні Юрыя Мазуркевіча, славянская фокусная суполка адстае ад той жа карэйскай ці італьянскай школы. Няма базы, навучальных устаноў. Аднак, дзякуючы актыўнай камунікацыі, у артыстаў узмацняецца жаданне працягваць фокусны рух і прыцягваць да яго маладых фокуснікаў.\nТэндэнцыі ў мастацтве фокуса\nСёння практычна ўсе фокуснікі выкарыстоўваюць элементы ментальнай магіі. Што гэта такое? Гэта фокусы, пабудаваныя не на спрыце рук, не на спецыяльным рэквізіце, а на «звышздольнасцях» чалавечага арганізма: чытанні думак, угадванні, прадказаннях.\nСвятло, форма, колер і рух. Як выглядае сучасны авангард\nКалі звярнуць увагу, на фокусных сталах заўсёды ёсць спецыяльныя прыстасаванні, каб стварыць ілюзію звышздольнасцяў. Ні адзін фокуснік, які сябе паважае, не будзе казаць, што ён чараўнік. Аднак практычна любы зможа вас пераканаць, што ён загадзя ведае, якую карту вы вылучыце з яго калоды, або якую лічбу вы загадалі.\nСёння ментальная магія запатрабаваная. Калі ўвага гледача сфакусіраваная на спрыце рук, тут усё зразумела – артыст натрэніраваўся, а вось калі фокуснік адгадвае задуманае гледачом – гэта незвычайна, патрабуе асэнсавання.\nЯк правіла, для ментальнай магіі не патрабуецца спецыяльны рэквізіт.\nПрафесіяналізм у масы\nКрытыкі, гледачы ды і самі аўтары розных мастацкіх твораў часам дастаткова скептычна ставяцца да ўспрыняцца іх творчасці. Для фокуснікаў жа – гэта поспех і матывацыя. Таму што менавіта ад массавай зацікаўленасці залежыць іх далейшы прафесійны лёс.\nЦікавы фокуснік – не той, які лепш за ўсіх паказвае трукі, а той, які не падобны на іншых. Аўтарскія напрацоўкі, індывідуальнасць спрыяюць запатрабаванасці артыста. Напрыклад, Пеця Стасевіч неяк паставіў трук з бутэлькамі ад шампанскага і з ім выступаў на самых розных мерапрыемствах. Калі фокус паднадакучыў, Пётр пачаў ствараць новую праграму. А наогул артыст мае зрабіць так, каб заказчык быў зацікаўлены не яго праграмай, а ім самім.\nВельмі важна, што ў краіне ладзяцца такія мерапрыемствы, як «Minsk-Magiс–2021». Гэта дазваляе разглядаць фокусы і магічныя прадстаўленні як прафесійнае майстэрства.


Усё за дзень, 01 люты 2013\n21:57, 01 люты 2013\nЧатыры тарпэды. І ўсе міма\nТэкст Альгерда Бахарэвіча «Чатыры тарпэды», па шчырасьці, уразіў. Уразіў тым, як ідэалёгія можа «заесьці» нават вельмі таленавітага мастака.\n19:16, 01 люты 2013\n«Зрабілі такі закон, каб нас закрыць»\nКаля 50 прыватных гандляроў Баранавіцкага каапэратыўнага рынку страцілі працу. З 1 лютага Міністэрства сельскай гаспадаркі забараніла гандляваць мясам з прыватных падворкаў. І вяскоўцы цяпер таксама ня змогуць прадаць сваіх сьвіней ці кароў.\n17:34, 01 люты 2013\nЖанатыя жывуць даўжэй\nКалі вы жанаты або калі вы замужняя, рызыка памерці ад сардэчнага захворваньня пад назвай востры каранарны сындром у вас значна меншая, чым у тых, хто не ўступіў у шлюб.\n17:17, 01 люты 2013\nФотаздымкі на конкурс «Каго любіш? Люблю Беларусь!»\nДа 2 лютага Радыё Свабода прымае працы на конкурс «Каго любіш? Люблю Беларусь!», прымеркаваны да 175-годзьдзя з дня нараджэньня Кастуся Каліноўскага і 150-годзьдзя ад пачатку паўстаньня 1863–1864 гадоў. Сёньня мы пазнаёмім вас з працамі ў катэгорыі «фатаздымкі».\n16:52, 01 люты 2013\nЧаму беларускія ўлады робяць высілкі па нармалізацыі стасункаў з Захадам менавіта цяпер? Ці гатовы навучаны горкім вопытам Захад пайсьці на чарговы раўнд дыялёгу? Як далёка насустрач заходнім партнэрам гатовы пайсьці беларускі бок? Гэтыя пытаньні ў Праскім Акцэнце абмяркоўваюць палітолягі: з Бэрліну – Сяргей Богдан, з Варшавы – Павал Вусаў, зь Менску – Андрэй Ягораў.\n16:40, 01 люты 2013\nОнлайн з Уладзімерам Коласам\nКінарэжысэр, дырэктар Беларускага гуманітарнага ліцэю імя Якуба Коласа, старшыня Рады беларускай інтэлігенцыі Ўладзімер Колас падводзіць вынікі онлайн-канфэрэнцыі на сайце Радыё Свабода.\n15:57, 01 люты 2013\nВыбух ля амбасады ЗША ў Турцыі\nПаводле СМІ, выбух быў зьдзейсьнены сьмяротнікам, які падарваў сябе насупраць уваходу ў дыппрадстаўніцтва.\n15:43, 01 люты 2013\nДзясяткі і дваццаткі выпраўляюцца ў апошні шлях\nЗ 1 сакавіка ў Беларусі спыняецца прыём банкнот наміналам Br10 і Br20 па ўсіх відах плацяжоў.\n13:38, 01 люты 2013\nЗноў у жорсткіх спрэчках праходзіць сустрэча грамадзкасьці з адміністрацыей. Жыхары магілёўскага мікрараёну Юбілейны ў Магілеве бароняць ад высечкі бярозавы гай. Гарвыканкам і галоўны архітэктар адмаўляюцца пераносіць будоўлю новых дамоў.\n13:09, 01 люты 2013\nТы ня ў Англіі, дзетка!\nПрыводзіць тут выказваньні прадстаўнікоў беларускага музычнага мастацтва ня буду: манітор пачырванее.\n10:33, 01 люты 2013\nУ Ерэване паранены кандыдат на прэзыдэнта\nУ Ерэване паранены кандыдат на прэзыдэнта Паруйр Айрыкян. Невядомы стрэліў ў яго на адной з цэнтральнух вуліцаў гораду. 63-гадовы лідэр апазыцыі быў паранены ў плячо. Рана не пагражае жыцьцю. Паліцыя пачала расьсьледаваньне. Некаторыя палітыкм наведалі Айрыкяна ў шпіталі. Сярод іх — прэм’ер-міністр Армэніі Тыгран Саркісян, які асудзіў напад. Айрыкян зьяўляецца адным з васьмі кандыдатаў выбарах прэзыдэнта Армэніі, якія прызачаныя на на 18 лютага.\n09:34, 01 люты 2013\nУ Беларусі з 1 лютага на 18% павялічваюцца тарыфы на электраэнэргію для насельніцтва.\n08:15, 01 люты 2013\nУзбэкістан: наяўныя даляры і эўра, бывайце\nАд 1 лютага ва Ўзбэкістане забаронены продаж наяўнай замежнай валюты грамадзянам гэтай краіны.\n06:26, 01 люты 2013\nФота тыдня: 28 студзеня — 1 лютага 2013\n00:01, 01 люты 2013\n1 лютага 1774 Гётэ пачынае пісаць “Вэртэра”\nКаляндар Бахарэвіча. "У маёй сьмерці прашу вініць пана Г."\n21:55, 31 студзень 2013\n19:15, 31 студзень 2013\nЯк мінус у замежным гандлі паўплывае на курс рубля?\nАдмоўнае сальда замежнага гандлю за сьнежань склала мінус 656 мільёнаў даляраў. Як гэта можа ўплываць на стабільнасьць курсу рубля?\nАд 1 лютага спыняе працу адзін з найстарэйшых рынкаў гораду – Чэрвеньскі. На месцы рынку плянуецца зрабіць гандлёва-забаўляльны комплекс. Забудоўнікам мае стаць іранская кампанія Didas. Згодна з распараджэньнем Менгарвыканкаму гандлёвыя кропкі належыць перанесьці на новы рынак (раён Менскага холадакамбінату). Прадпрымальнікі без ахвоты пакідаюць працоўныя месцы і скардзяцца, што новага рынку яшчэ не існуе.\n17:18, 31 студзень 2013\nСвабода бяз гальштукаў А чаго б вы яшчэ хацелі ад Азаранкі?\nАпошняя перамога першай ракеткі сьвету, беларускі Вікторыі Азаранкі выклікала вострую палеміку ў беларускай інтэрнэт-прасторы. Высьвятляецца, што шмат каму яе выдатных посьпехаў на корце мала. Дык чаго чакаем мы ад знакамітасьцяў — выбітных спартоўцаў, мастакоў, пісьменьнікаў, навукоўцаў? Ці толькі рэкордаў на спартовых арэнах, шэдэўраў у мастацтве, рэвалюцыйных навуковых адкрыцьцяў, якія ўжо самі па сабе ўслаўляюць нацыю? Адвечнае пытаньне дачыненьняў творцы і грамадзтва ва ўмовах сучаснай Беларусі ў жывым эфіры на сайце Радыё Свабода абмеркавалі Сяргей Навумчык, Вячаслаў Ракіцкі і Віталь Цыганкоў.


Іван Красьцеў: Ніхто ня мае ўяўленьня, якой будзе пост-лукашэнкаўская Беларусь - Беларуская Праўда\nІван Красьцеў: Ніхто ня мае ўяўленьня, якой...\nКрасьцеў: Ёсьць некалькі прычынаў. Пасьля Грузіі ўсё ішло так, нібыта нічога надзвычайнага не адбылося, найперш з-за фінансавага крызісу — гэта быў велічэзны шок, таму Захаду вельмі-вельмі не хацелася займацца яшчэ нейкім дадатковым крызісам. Па-другое, шмат у каго былі сумневы, каго найперш вінаваціць у крызісе. Вядома ж, нікому не падабалася тое, што расейцы ўвайшлі на тэрыторыю Грузіі, але некаторыя казалі, што паводзіны спадара Саакашвілі былі правакацыйнымі і ён зрабіў своё ўнёсак у крызіс. Але не забывайцеся і пра яшчэ адну больш важную рэч. Расея афіцыйна не зрабіла Паўднёвую Асэтыю і Абхазію часткамі Расейскай Фэдэрацыі. Таму шмат хто ўспрымаў гэта як абарончую палітыку з боку Расеі.\nЗнаткевіч: Падчас дыскусіі на канфэрэнцыі GLOBSEC 2014 гучалі спасылкі на схему цывілізацыяў Самуэля Хантынгтана. Паводле гэтай схемы, вашая краіна, Баўгарыя, таксама частка праваслаўнага сьвету на чале з Расеяй, хоць яна цяпер уваходзіць у НАТО і Эўразьвяз…


Ад чаго дапамагае «Кальцекс»? Адказ на гэтае пытанне вы знойдзеце ў матэрыялах дадзенага артыкула. Таксама ў ёй будуць прадстаўлены звесткі аб эфектыўнасці згаданага лекі, яго кошт і потребительные водгукі.\nГрып, ВРВІ і іншыя прастудныя захворванні ўзнікаюць вельмі часта. Балазе фармацэўтычныя кампаніі выпускаюць мноства прэпаратаў, якія не дазваляюць вірусу развіцца і спрыяюць больш хуткаму акрыянню пацыента.\nНайбольш папулярным і правераным сродкам супраць прастуды з'яўляецца медыкамент «Кальцекс». Паказанні да прыему гэтага лекі прадстаўлены ніжэй.\nУпакоўка і склад прэпарата, яго форма выпуску\n«Кальцекс» - таблеткі, у склад якіх уваходзіць такі асноўны кампанент, як метенамина кальцыя хларыд. У аптэках разгляданая сродак можна сустрэць у розных упакоўках (блістара, папяровых скрутках). Таксама варта сказаць аб тым, што гэта лекі выпускаецца ў выглядзе парашка-субстанцыі. Ён расфасаваны ў поліэтыленавыя мяшэчкі і мае той жа склад.\nМеханізм дзеяння медыкамента\nШто ўяўляе сабой лекавы сродак «Кальцекс»? Водгукі сцвярджаюць, што асноўны інгрэдыент дадзенага медыкамента ставіцца да класа антысептыкаў і дэзінфікуюць кампанентаў, а таксама да групы альдэгідаў. Дзеянне гэтага прэпарата абумоўлена яго здольнасцю растварацца ў кіслай асяроддзі. Такім чынам, у арганізме пацыента ўтвараюцца фармальдэгіды. Менавіта яны праяўляюць супрацьзапаленчы і антысептычныя эфекты.\nКомплексная соль метенамина, якая ўваходзіць у склад лекавага сродку, папаўняе дэфіцыт іёнаў кальцыя ў целе чалавека. Акрамя таго, гэта рэчыва зніжае пранікальнасць сценак сасудаў, што характэрна для запалення.\nАд чаго дапамагае «Кальцекс»?\nУ якіх выпадках дадзены прэпарат варта выкарыстоўваць пацыентам? Вопытныя спецыялісты сцвярджаюць, што разгляданая сродак вельмі эфектыўна праяўляе сябе пры рэспіраторных інфекцыях вострага тыпу, у тым ліку пры ВРЗ і грып.\nЗабароны да прыёму лекі\nАд чаго дапамагае «Кальцекс», мы распавялі вышэй. Варта адзначыць і тое, што ў разгляданага прэпарата маюцца супрацьпаказанні да прыёму. Да іх ставяцца наступныя:\nпячоначная недастатковасць хранічнага тыпу;\nнырачная недастатковасць хранічнага характару;\nгипоапидность соку страўніка (диагностированная);\nгіперадчувальнасць да інгрэдыентаў лекі;\nЯк варта выкарыстоўваць медыкамент «Кальцекс»?\nВодгукі спецыялістаў абвяшчаюць, што дазавання дадзенага прэпарата павінна падбірацца толькі дасведчаным які лечыць лекарам. У дзіцячым узросце гэта лекі не прызначаюць. Хворым малым рэкамендуюць выкарыстоўваць больш бяспечныя сродкі.\nЗгодна з прыкладаемай інструкцыі, разгляданы медыкамент варта прымаць толькі дарослым пацыентам пры першых прыкметах прастуды. Лекі прызначаюць унутр. Яго дазоўка складае 1-2 таблеткі чатыры разы ў дзень. Працягласць лячэння гэтым сродкам складае 4 сутак.\nЗ'явы пабочнага характару\nЗараз вам вядома, ад чаго дапамагае «Кальцекс». Пры прыёме такіх таблетак ў хворых могуць развіцца дыспепсічныя засмучэнні. У тым выпадку, калі падобныя рэакцыі выяўляюцца адразу ж пасля ўжывання прэпарата ўнутр або ў працягу тэрапіі, яго адмяняюць.\nУжыванне падвышаных доз лекавага сродку можа выклікаць рэзкае раздражненне слізістай дыхальнага гасцінца, а таксама кан'юнктывы. Акрамя таго, для перадазіроўкі дадзеных прэпаратам характэрныя такія непажаданыя сімптомы, як гломерулонефріт і засмучэнні диспепсического характару, якія праяўляюцца ў выглядзе дыярэі, млоснасці і моцнай ваніт.\nДля ліквідацыі падобных станаў пацярпеламу даюць тиоктовую, фоліевую, нікатынавую або аскарбінавую кіслату, а таксама прэпарат «Пірыдаксін».\nУмовы продажу, захоўвання, тэрмін прыдатнасці\nМедыкамент «Кальцекс», кошт якога разгледжана ніжэй, адпускаецца ў аптэчных сетках толькі па рэцэпце лекара. Тэмпература захоўвання такога лекі не павінна перавышаць 25 градусаў. Зберагаць яго пажадана ў сухім месцы на працягу чатырох гадоў з дня вырабу.\nКошт і прэпараты-заменнікі\nКолькі каштуе медыкамент «Кальцекс»? Кошт гэтага лекі складае каля 50-70 рублёў. Калі такога прэпарата не аказалася ў бліжэйшай аптэцы, то яго можна замяніць «Эвколеком», «Алботилом», «Деказолем», «Вибурколом» і «Лизоцима». Пры гэтым варта адзначыць, што выкарыстанне пералічаных сродкаў замест згаданага магчыма толькі пасля кансультацыі з які лечыць лекарам, так як усе яны маюць свае асаблівасці ва ўжыванні.\nВодгукаў пацыентаў аб дадзеным медыкаменце існуе даволі шмат. Спажыўцы кажуць не толькі аб высокай эфектыўнасці лекавага прэпарата, але і пра яго адноснай таннасці, а таксама папулярнасці сярод людзей з невялікім дастаткам.\nБольшасць пацыентаў паведамляюць, што разгляданая сродак для тэрапіі інфекцыйных захворванняўвыкарыстоўвалі яшчэ іх мамы і бабулі. Як вядома, яны прымалі гэты прэпарат пры пачатковых этапах грыпу і прастуды.\nЗгодна з думку спажыўцоў, таблеткі «Кальцекс» павінны прысутнічаць у кожнай хатняй аптэчцы.\nНельга не сказаць і аб тым, што некаторыя людзі скардзяцца на тое, што купіць разгляданая лекі можна не ва ўсіх аптэках. З чым гэта звязана? Справа ў тым, што такі прэпарат даволі танны, таму ён з'яўляецца невыгодным для рэалізацыі ў сетках.