Акцэнт — на базавых каштоўнасцях | Настаўніцкая газета\n14.10.2021 14.10.2021 - 9:00Адукацыйная прастора\nГрунтоўная размова аб базавых каштоўнасцях адбылася падчас круглага стала “Моцная сям’я — моцная дзяржава: адзінства ў краіне пачынаецца з яднання ў сем’ях”. Мерапрыемства, якое па традыцыі было прымеркавана да Дня маці, прайшло ў прэс-цэнтры Дома прэсы.\nАрганізатарамі выступілі Міністэрства інфармацыі, ГА “Беларускі саюз жанчын” і РУП “Дом прэсы”. Падобная сустрэча напярэдадні Дня маці паспела стаць добрай традыцыяй. Тэма мацярынства, сям’і і іх непарыўнай сувязі з дзяржавай сёлета была рагледжана ўсебакова. Гаварылі пра тое, што сёння робіцца ў гэтай важнай сферы, якія праблемы турбуюць, якія назіраюцца змяненні і новаўвядзенні.\n— Як паказаў час, тэма мерапрыемства асабліва актуальная: адзінства ў грамадстве пачынаецца з яднання ў сям’і, — адзначыла намеснік старшыні Пастаяннай камісіі па правах чалавека, нацыянальных адносінах і сродках масавай інфармацыі Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Беларусі член прэзідыума ГА “Беларускі саюз жанчын” Лілія Станіславаўна Ананіч. — Сёння нам усім важна асэнсоўваць, што інстытут сям’і — самы галоўны базавы інстытут у развіцці нашага грамадства і дзяржавы. Усё пачынаецца менавіта адтуль. І тое, што закладзена ў сям’і, пасля суправаджае чалавека па жыцці.\nСацыяльная палітыка нашай дзяржавы накіравана якраз на падтрымку сям’і. Выклікаюць гордасць і самы вялікі дэкрэтны адпачынак, і 11 відаў дапамогі для дзяцей, і іншыя дасягненні сямейнай палітыкі. І такая пазіцыя прыносіць плён! Колькасць мнагадзетных сямей ужо дасягае 114 тысяч. Толькі за апошнія 10 гадоў да іх дабавілася амаль 45 тысяч. Усяго ж па выніках апошняга перапісу насельніцтва ў Беларусі 2 млн 691 тысяч сямей. У іх расце 1 млн 767 тысяч дзяцей. У 57% сямей выхоўваецца адно дзіця, у 33,5% — двое, а астатнія — мнагадзетныя.\nУ сваім выступленні Лілія Станіславаўна звярнула ўвагу на тое, што важна, каб працэс дапамогі і падтрымкі не быў аднабаковым. Неабходна, каб сям’я таксама была сапраўднай апорай дзяржавы. Яе важкі ўклад — гэта, безумоўна, выхаванне гарманічных асоб, якія любяць сваю малую радзіму і краіну.\n— Калі мы гаворым, што дзяржава моцная, калі моцная сям’я, гэта не пустыя словы, а неад’емная частка жыццеўладкавання грамадскасці. Нам неабходна разам з абмеркаваннем гэтай праблематыкі трансліраваць грамадзянскую пазіцыю праз сродкі масавай інфармацыі, праз крыніцы, якія выступаюць камунікацыйнымі рэсурсамі паміж грамадствам і органамі ўлады для атрымання зваротнай сувязі, — працягнуў размову намеснік міністра інфармацыі Ігар Іванавіч Бузоўскі. — Такая работа мае адзіную мэту — умацаванне сям’і і сямейных каштоўнасцей. Гэта асабліва важна сёння, калі ідзе трансфармацыя грамадства.\nУ якасці яркага прыкладу Ігар Іванавіч прывёў рэспубліканскі творчы конкурс “Моцная сям’я — моцная дзяржава”, вынікі якога былі падведзены падчас круглага стала. Конкурс ладзіцца ўжо 14 гадоў менавіта дзеля рэалізацыі задач дзяржаўнай дэмаграфічнай палітыкі, умацавання прэстыжу інстытута сям’і ў грамадстве як асновы дабрабыту грамадства і дзяржавы, папулярызацыі сямейных каштоўнасцей і традыцый.\nНа важных пытаннях выхавання ў сям’і і школе спыніла ўвагу галоўны спецыяліст упраўлення сацыяльнай, выхаваўчай і ідэалагічнай работы Галоўнага ўпраўлення выхаваўчай работы і маладзёжнай палітыкі Міністэрства адукацыі Алена Фёдараўна Сімакова. Яна акцэнтавала ўвагу на тым, што ў пытаннях выхавання падрастаючага пакалення задзейнічаны ўсе ўзроўні адукацыі. У любой навучальнай установе, пачынаючы з дашкольнай ўстановы і заканчваючы ўніверсітэтам, праз увесь адукацыйны працэс праходзіць тэма выхавання. Яна змяшчаецца ў вучэбных прадметах, факультатывах і пазаўрочнай дзейнасці, у сістэме дадатковай адукацыі. А ў бягучым навучальным годзе выхаваўчы складнік адукацыйнага працэсу ўзмоцнены. Распачата рэалізацыя Праграмы бесперапыннай адукацыі дзяцей і вучнёўскай моладзі. Гэта робіцца менавіта сумесна з сям’ёй, бо сямейнае выхаванне стала адным з блокаў гэтай праграмы.\n— Безумоўна, мы бачым праблемы, якія ёсць у нашым грамадстве: гэта і нестабільнасць сямейных адносін, і вялікая колькасць разводаў, і спрэчкі бацькоў па выхаванні дзяцей, — сказала А.Ф.Сімакова. — Таму мы разумеем, што падрыхтоўка дзяцей і моладзі да сямейнага жыцця — задача, якая таксама павінна быць у прыярытэце. Гэта ўлічана пры распрацоўцы дзяржаўнай праграмы “Здароўе народа і дэмаграфічная бяспека”. Была пастаўлена задача пашырэння сеткі факультатываў, якія рыхтуюць дзяцей да сямейнага жыцця. Акрамя таго, атрымала актыўнае развіццё такая форма ўзаемадзеяння, як “бацькоўскія ўніверсітэты”.\nСёння перад педагогамі стаіць задача не толькі прыцягваць бацькоў да выхаваўчага працэсу, але і павышаць іх адукацыйны ўзровень у пытаннях выхавання. Татаў і мам будуць знаёміць з лепшымі выхаваўчымі практыкамі, даваць ім веды па псіхалогіі развіцця дзіцяці. Таксама важна пастаянна абменьвацца ўласным станоўчым вопытам па выхаванні сыноў і дачок.\nУ ліку спікераў былі дэпутаты Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Беларусі Людміла Яўгеньеўна Здорыкава і Наталля Эдуардаўна Тарасенка. Парламентарыі падкрэслілі: ёсць неабходнасць прапагандаваць у грамадстве традыцыйнае сямейнае выхаванне, каштоўнасць сям’і. Так, член Пастаяннай камісіі па правах чалавека, нацыянальных адносінах і сродках масавай інфармацыі Палаты прадстаўнікоў Наталля Эдуардаўна Тарасенка падзялілася ўласным цікавым вопытам. Калі яна была дырэктарам школы, то старалася навучыць дзяцей ганарыцца сваімі бацькамі. Гэтаму выдатна спрыяла гульня “Горад майстроў”. На кожнай станцыі быў прадстаўлены нехта з татаў ці мам: пекар, педагог, медработнік… Для дзяцей гэта было вельмі значна — часам яны абсалютна па-новаму глядзелі на сваіх родных, пачыналі па-сапраўднаму ганарыцца імі.\nВыдатным вопытам падтрымкі сямей сваіх супрацоўнікаў і свайго ўкладу ў дабрачыннасць падзяліліся прадстаўнікі ААТ “Белаграпрамбанк”. Адметна, што вядзецца вялікая сістэматычная работа, дзякуючы якой удаецца рабіць шмат карыснага людзям. Аб сваім унікальным шляху дабрыні расказала старшыня цэнтра падтрымкі дзяцей і мацярынства “Матуля” кавалер ордэна Маці Вераніка Уладзіміраўна Сярдзюк. Запушчаны і паспяхова працуе шэраг выдатных праектаў, якія накіраваны на хуткую дапамогу жанчыне ў любой крызіснай сітуацыі, псіхалагічную падрыхтоўку цяжарных да мацярынства, захаванне гендарнага здароўя дзяўчынак і іншыя найважнейшыя кірункі.


Інтэрв’ю з галоўрэдам сайта kyky.org Насцяй Рагатко\nГалоўрэд KYKY Насця Рагатко – пра тое, як быць з аўдыторыяй нягледзячы ні на што\nЛета-2020 шмат што змяніла ў працы беларускіх медыя: фатографы прымерылі бронекамізэлькі, любы(-ая) журналіст(-ка) ведае, як, калі што, паводзіць сябе падчас ператрусу, рэдакцыі асвоілі эмігранцкія лятучкі і пошук сродкаў да існавання ў адсутнасць рэкламных кантрактаў, а чытачы навучыліся карыстацца VPN-сэрвісамі ды ўсур’ёз адкрылі для сябе тэлеграм. З вышыні мінулых месяцаў нам здалося цікавым абмеркаваць гэтую новую рэальнасць з Насцяй Рагатко – галоўрэдам сайта kyky.org. KYKY ляжыць у шчыльным блоку і пазбаўлены звыклых крыніц даходу, але трымаецца дзякуючы яго ўпартай і крутой камандзе. Як у іх атрымліваецца?\nВажны кантэкст: сузаснавальнік kyky.org Аляксандр Васілевіч – палітычны зняволены. У ліпені ён трапіў на суткі па 23.34, а 27 жніўня ў офіс кампаніі Vondel/Hepta, суўладальнікам якой Аляксандр з'яўляецца, прыйшлі з ператрусам супрацоўнікі ДФР, пасля чаго сам ён быў затрыманы. У верасні Аляксандру высунулі крымінальнае абвінавачанне. Рахункі кампаніі «Мінт Медыя», у якой ён таксама меў долю, заблакавалі – праекты KYKY і The Village пазбавіліся магчымасці карыстацца сваімі грашыма і зарабляць новыя. Сайты праектаў трапілі пад блок на тэрыторыі Беларусі, а каб пазбегнуць пераследу, рэдакцыя KYKY вымушаная была з'ехаць з краіны.\nПра блакіроўкі і палітызацыю аўдыторыі\n– У снежні Мінінфарм заблакаваў сайт KYKY на тэрыторыі Беларусі. Што за гэты час стала з вашай аўдыторыяй?\n– Калі раней наведвальнасць была на ўзроўні 2 млн карыстальнікаў штомесяц (а ў асабліва добрыя месяцы мы набліжаліся да 2,5 мільёна), то ў лютым мы не дацягнулі нават да 400 тысяч. Хоць, вядома, знаходзіцца пад блакіроўкай і выпампоўваць 400 тысяч карыстальнікаў – гэта клёва.\nЗа гэты час, яшчэ да блакавання, у нас моцна выраслі тэлеграм і інстаграм, што дае нам сілы жыць, бо гэта паўнавартасныя новыя пляцоўкі. Цяпер KYKY ўжо не сайт, у якога ёсць нейкія сацсеткі, якія яго гайдаюць. Цяпер KYKY – гэта і сайт, гэта і instagram-акаўнт, гэта і telegram-канал, гэта і іншыя сацсеткі са сваімі кам'юніці.\n– Чыноўнікі неяк рэагавалі на ваш кейс са зменай даменаў на sabachka.help, kykyold.com, nachesy.country і гэтак далей?\n– Распавяду гісторыю: да таго моманту, калі гэтае лета пачало з намі адбывацца, чыноўнікі з намі размаўлялі, і, напрыклад, была такая размова, калі мяне папрасілі не ставіць на сайт калажы, дзе ў Лукашэнкі замест галавы велікодны куліч. Мне станавілася смешна кожны раз пры думцы пра тое, як чалавек пракручваў у галаве ўсю гэтую сітуацыю, што вось ён мне скажа пра куліч. Пасля выбараў чыноўнікі проста пачалі блакаваць усіх і перасталі камунікаваць.\n– Як лічыш, блакіроўкі дапамагаюць ім дасягнуць сваіх мэт?\n– Блакіроўкі дапамагаюць дасягнуць мэт у тым сэнсе, што разумення іх дзеянняў становіцца ўсё меней, а жадання з усім гэтым скончыць становіцца ўсё болей. Не думаю, што блакіроўкі працуюць на тое, каб знішчаць медыя. Мы для сябе вырашылі: калі ім так хочацца, каб мы спынілі сваё існаванне, то мы не можам зрабіць такі падарунак і насуперак усяму будзем працягваць існаваць.\nНядаўна я ўдзельнічала ў канферэнцыі з кіеўскімі калегамі. Яны ўспаміналі, як цяжка было ў часы Майдана, калі ты ўжо нейкі час змагаешся, але нічога не адбываецца (так ім у моманце здавалася, далей мы ўжо ведаем, што здарылася і як). Гэтыя калегі пыталіся: «Як вы так доўга падтрымліваеце ў сабе сілу духу? Пратэсты працягваюцца больш за 200 дзён...» Я адказвала, што нам неймаверных сіл надае той факт, што яны ўжо ўсімі спосабамі спрабуюць перакрыць кісларод, але гэта проста маханне рукамі ў паветры, мы не зробім ім такога падарунка.\n«Знаходзіцца пад блакіроўкай і выпампоўваць 400 тысяч карыстальнікаў – гэта клёва»\n– Якія фарматы матэрыялаў на сайце заходзяць цяпер лепш за ўсё?\n– Добрыя сакавітыя інтэрв'ю. Мне вельмі спадабалася інтэрв'ю з выбітным культуролагам Юліяй Чарняўскай, якое зрабіла Маша Мялёхіна. Раскошны тэкст, бо мала хто цяпер падымае тэму таго, куды нас можа завесці нянавісць паміж тымі, каго называюць змагарамі, і тымі, каго называюць ябацькамі. Кожны дзень жыву з думкай, што ўсім нам жыць у адной краіне. А як, калі ўзровень нянавісці і пагарды зашкальвае з абодвух бакоў?\n– Беларускі чытач усё яшчэ хоча чытаць пра палітыку?\n– Адназначна так. Беларускі чытач стаміўся ад палітыкі ў цэлым, але беларускі чытач усё яшчэ хоча пра яе чытаць.\n– Але накіраванасць яго інтарэсаў унутры тэмы неяк змянілася?\n– Так. Жнівень быў канцэнтраваным месяцам: адбылося шмат гвалту, а потым было вельмі шмат гісторый пра гвалт. Некалькі месяцаў цягнуўся гэты шлейф, усе пра гэта казалі. Да зімы тэма жнівеньскіх рэпрэсій – і наогул тэма вяртання ў тое, што было летам, – перастала працаваць. Цяпер ёсць велізарны запыт на тое, каб людзям тлумачылі, што адбываецца з эканомікай, з правам, з рознымі сферамі жыцця, якія таксама коцяцца ў прорву, але якія давядзецца рэабілітаваць.\nУ нас вельмі актыўна чытаюць усё пра новую Беларусь, што б ні мелася на ўвазе пад гэтым брэндам: ад digital-рэформаў да прамацвання, што там будзе з юстыцыяй, ці спатрэбяцца люстрацыі і гэтак далей. Усё, што ляжыць у плоскасці сучаснага-будучага.\n«Калі ім так хочацца, каб мы спынілі сваё існаванне, то мы не можам зрабіць такі падарунак»\nПра тое, як тэлеграм узлятае ў ≈ 50 разоў\n– Як атрымалася, што ваш telegram-канал для кулуарных жартаў пераўтварыўся ў асобнае медыя з аўдыторыяй 60К?\n– Telegram-канал «Кулуары KYKY» заводзіўся таму, што перыядычна ў рэдакцыі нараджаліся мемы і жарты, якія не знаходзілі выплюхвання ў тэкстах, паколькі былі «нецэнзурныя», але трымаць у сабе мы іх не маглі. Да жніўня 2020 года «Кулуары» чыталі дзесьці 1300 чалавек, канал боўтаўся ў іх на дне тэлеграма, а калі раз на месяц у нас даходзілі рукі запосціць туды нейкі жарт, чалавек заходзіў, смяяўся разам з намі і сыходзіў.\nУсё змянілася 9 жніўня. KYKY заблакавалі днём, яшчэ да таго, як у краіне лёг інтэрнэт і зачыніліся ўчасткі для галасавання. Мы з маімі сябрамі і часткай супрацоўнікаў KYKY дамовіліся сабрацца ўвечары ў мяне дома, каля Стэлы. Увечары мы выйшлі на вуліцу, але аказалася, што вакол вядуцца ваенныя дзеянні. Вярнуліся дадому, і ўсё, што мы тады маглі зрабіць, – пачаць пісаць пасты ў тэлеграм-канал з майго тэлефона – гэта была адзіная прылада, на якой працаваў інтэрнэт.\nШэсць чалавек у адным пакоі і адзін дэвайс, праз які адбываецца сувязь са сваякамі, рэдакцыямі і ўласна наша праца. Мы пачалі пісаць пасты: хтосьці адну гадзіну піша з майго тэлефона ў гэтую тэлегу, хтосьці – іншую гадзіну. Мы рабілі гэта, таму што нічога не рабіць было немагчыма. Проста херачылі днём і ноччу.\nМая кватэра на першыя тры дні пратэстаў стала каворкінг-камунай. Мы жылі ў мяне, спалі на падлозе. Па іроніі лёсу ў гэты момант дома была котка, якая разрадзілася пяццю кацянятамі. За трое сутак кватэра ператварылася ў бедлам, потым усе разам заказвалі клінінг.\nДа серады, калі ўключылі інтэрнэт і ў нас зноў з'явіўся сайт, мы разгайдалі тэлеграм-канал тысяч да 15. На нас ужо падпісалася «Медуза», нас ужо рэпосцілі рабяты накшталт N***A. Мы адкрылі telegram-бота, і людзі сталі масава дасылаць фота, відэа, паведамленні. І гэта проста космас, велізарная махіна інфармацыі. Мы зразумелі, што нельга проста так пакінуць telegram, бо ён вельмі важны людзям ва ўмовах, калі кожныя выходныя рубіцца інтэрнэт, і мы перавялі на тэлеграм-канал аднаго з журналістаў, якія пісалі навіны і тэксты на сайт.\n– У што ператворацца «Кулуары KYKY» далей?\n– Узімку мы дамовіліся, што не плануем ісці ў будучыню як канал аб пратэстах ці канал аб палітыцы, таму цяпер пішам туды пра рознае. Вельмі вялікае месца ва ўсёй нашай павестцы займае палітыка, але гэта не таму, што мы вырашылі памяняць накіраванасць. Хутчэй наадварот: палітыка ўвайшла ў лайфстайл настолькі, што мы не можам па-іншаму.\nTelegram забраў на сябе навіны. Калі ты правёў дзень па-за тэлефонам, можаш зайсці ў «Кулуары KYKY» і, пагартаўшы, зразумець карціну навін за дзень. Пры гэтым па вечарах мы задаём нейкія дурныя пытанні ў духу: «Пражыць сем гадоў без сэксу або стаць адмінам "Жоўтых сліў"?» Дазваляем сабе свавольствы, бо гэта тое, за што нас шануе ядро аўдыторыі.\n– На якія тэлеграм-каналы ты падпісаная сама?\n– Падпісаная на Арцёма Шрайбмана, бо даўно люблю, як піша і думае Арцём. З навіновых каналаў падпісана на TUT.by і Onliner, ад астатніх адпісалася. У мяне відавочны перадоз інфармацыяй, трэба гэта фіксіць.\n– Instagram таксама прагрэла рэвалюцыя?\n– У тым жа жніўні, але незалежна ад падзей, да нас павінна была прыйсці дзяўчынка весці Instagram. 17-га чысла яна прыйшла і сказала: «Насця, я сёння на паўдня, бо мне трэба ехаць на Акрэсціна забіраць свае рэчы». І я зразумела, што ўсё стала зусім іншым, бо на працу да цябе прыходзіць чалавек, які не браў слухаўку не таму, што ён не хоча прыходзіць на працу, а таму, што ён у гэты момант знаходзіўся ў катавальні.\nКалі не памыляюся, гэтая дзяўчына прыйшла на ледзьве пройдзенай адзнацы ў 10 тысяч, калі мы ўжо маглі даваць спасылкі ў сторыс. Цяпер у інстаграме 46 тысяч. Час ужо рабіць усё асобнымі каналамі і расціць паасобку, пакідаючы агульны кукушны tone of voice.\nНаш instagram аўтэнтычна рос на патрыятычным руху, але потым мы пачалі разводзіць яго лайфстайлам. Мы разумеем, што ёсць запыт ад людзей і на тое, і на тое. Пакуль нам рашуча незразумела, куды мы з нашым акаўнтам прыйдзем, але нам вельмі цікавы ўжо сам працэс пошуку.\nПра Patreon і пра будучыню\n– Можаш вылучыць нейкі новы медыяпрадукт, які цябе ўразіў?\n– Нешта канкрэтнае не, бо я шчыра лічу, што нашы калегі, якія працуюць у беларускім парадку ў Беларусі і за яе межамі, – гэта абсалютныя героі. Шчаслівая бачыць, чытаць і чуць той узровень прафесійнага гонару, які журналісты ў сабе нясуць. І рада думаць, што наша праца і нашы гульні ў змену даменаў цешаць іншых журналістаў з іншых рэдакцый, якія падвяргаюцца найстрашнейшым рэпрэсіям і ціску. Мы даем калегам нагоду пасмяяцца, бо падстаў зажурыцца ў нас цяпер вельмі шмат.\nТым, хто знаходзіцца ўнутры Беларусі, заўсёды быццам крыху страшна, а нам заўсёды быццам крыху сорамна за тое, што мы не там. Таму я схіляюся перад тым, як нашы медыя сябе паказваюць.\n– Як камунікуе ваша рэдакцыя?\n– Мы жывём на пяць гарадоў. Зумы – наша ўсё, чаты – наша ўсё. Але гэта не дзіўны досвед, бо так адбываецца з сакавіка, калі пандэмія прыйшла ў Беларусь.\n«Мы даем калегам нагоду пасмяяцца, таму што падстаў зажурыцца ў нас цяпер вельмі шмат»\n– Калі б вы цяпер запускалі новы праект, то што б гэта было?\n– Мы запускаем Patreon з усялякімі пацешнымі бенефітамі ад рэдакцыі і мерчам. Хочам даць нашым чытачам магчымасць аформіць падпіску, каб атрымліваць мерч і разам з тым падтрымліваць каманду. Бо ніхто не робіць выгляд, што камандзе цяпер лёгка – і ў маральным сэнсе, і ў фінансавым.\nМы былі прадуктам, які забяспечваў сябе сам. Цяпер атрымліваецца, што табе, даросламу чалавеку, які даўным-даўно з'ехаў ад мамкі і разлічвае на свой уласны гаманец, раптам сказалі, што твой гаманец больш не твой, цяпер ён належыць нейкаму ДФРу. Вядома, даводзіцца прыдумляць новыя спосабы ўставаць на ногі. Я не бачу ў гэтым трагедыі. Мне, наадварот, падабаецца, што мозг нарэшце пачынае працаваць не на асэнсаванне жахаў, а на асэнсаванне таго, як жыць далей і як не дазволіць вось гэтаму злу ўсё разбурыць. Думаю, гэта ўва мне кажа мантра нашага сузаснавальніка Сашы Васілевіча.\nЗапусцім Patreon, а далей паглядзім, на што нам хопіць фантазіі. Я думаю, што мы цяпер у такой сітуацыі, калі самы час прыдумляць новыя фарматы, новыя спосабы зарабляць, новыя спосабы выказваць сябе. Вельмі хачу вярнуць камандзе адчуванне патрэбнасці. Я ж адчуваю, што журналісты, якія прывыклі пісаць класныя тэксты на 50-100 тысяч наведвальнікаў, цяпер, калі на старонку заходзіць 12 тысяч, а можа быць, і ўсяго дзве тысячы, адчуваюць сябе не настолькі патрэбнымі.\nБудзем абавязкова нешта прыдумляць. Магчыма, запусцім увогуле новыя фарматы кантэнту. Ужо пачалі рабіць эфіры ў інстаграме – вельмі класная штука, вельмі лямпавыя гутаркі атрымліваюцца. Думаю, што ўсякія клабхаўсы таксама пойдуць у ход.\n«Мне падабаецца, што мозг нарэшце пачынае працаваць не на асэнсаванне жахаў, а на асэнсаванне таго, як жыць далей»\n– Як ты адпачываеш?\n– Пакуль я толькі і раблю, што клянуся, што як толькі ў Беларусі ачысціцца паветра і я прыеду, абдыму сваіх бацькоў, абдыму Сашу Васілевіча, якога выпусцяць з турмы, то паеду потым у які-небудзь ашрам. Выкіну тэлефон у акіян, ноўтбук нават браць з сабой не буду. Буду там два месяцы маўчаць, медытаваць і займацца ёгай. Да жніўня я хадзіла на ёгу, потым перапыніла гэтую гісторыю і да гэтага часу да яе не вярнулася. Памятаю, наколькі добрае самаадчуванне яна дае, але не магу – няма ні сіл, ні энергіі, ні жадання.\nЯ не разумею, якім жыццём я цяпер жыву, бо жыву я не дома. Я не разумею, ці магу я паўнапраўна адпачываць, бо ўсё яшчэ атрымліваю лісты ад Сашы Васілевіча і плачу над кожным з іх. Адчуваю, што я падыходжу да этапу, калі мне сапраўды трэба будзе паехаць адпачыць. Калі разумею, што я ў гэтай кропцы, то абавязкова гэта зраблю. Чуць сябе важна.\n– У ашрам, калі ў краіне свята?\n– Вядома, гэта казка. Хутчэй за ўсё я буду з ліку тых людзей, якія першыя пабягуць, нібы сабака ў лужыне, купацца ва ўсім, што будзе. Калі я ўяўляю сабе гэтую будучыню, у якой можна будзе рабіць усё новае (і рабіць на поўную катушку), у мяне дадаецца энергіі. Працы будзе велізарная колькасць – спадзяюся, як і ініцыятывы ад беларусаў. Уяўляю сабе вось такую Беларусь, калі ўсе прафесійныя сферы – гэта фактычна рэйвы. Вядома, у іх будзе вельмі мала парадку, але ў іх будзе столькі варушняку, што я ўжо хачу ва ўсё гэта ўварвацца.\nТэст: Наколькі ты разбіраешся ў фемінізме?\nКалі хочаш даведацца, разарвуць цябе феміністкі ці не, уяві сябе на рэдактарскай пасадзе і зрабі гендарна роўнае медыя.\nЯк зрабіць бамбічны дызайн для НДА\nЯк НДА данесці мэсэдж праз дызайн – парады аксакалаў візуалізацыі.


КХП БНФ плянуе правесьці жалобнае шэсьце на Дзяды 31 кастрычніка\n11 кастрычнік 2004, 21:57\nГанна Соусь, Менск Жалобнае шэсьце і мітынг у Курапатах на Дзяды сёлета адбудуцца ў нядзелю 31 кастрычніка. Адпаведнае рашэньне было прынятае сёньня ўвечары на ўправе Кансэрватыўна-Хрысьціянскай партыі БНФ.\nВось што паведаміў для Радыё Свабода адразу па завярэньні паседжаньня адказны сакратар управы Кансэрватыўна-Хрысьціняскай партыі БНФ Алесь Чахольскі.\n(Чахольскі: ) “Прынятае рашэньне аб правядзеньні Дзядоў. Дзяды будуць праведзеныя 31 кастрычніка. Пачатак збору – а 10:30 ля гадзіньнікавага заводу, пачатак руху аб 11 гадзіне. Мітынг у Курапатах – 15 гадзіна”.\nАдпаведная заяўка на правядзеньня шэсьця і мітынгу ў Курапатах будзе пададзеная ў Менгарвыканкам заўтра.\nЯ запыталася Алеся Чахольскага ў чым будзе адметнасьць сёлетніх Дзядоў.\n(Чахольскі: ) “Думаю, што будзе проста больш масавае мерапрыемства. Пасьля таго вар’яцтва, што адбудзецца 17 кастрычніка, я думаю, што людзі як раз павінны выйсьці й выказацца менавіта ўдзелам сваім у Дзядах стаўленьне да таго, што адбудзецца 17 кастрычніка”.


Квэст з таямніцамі і віктарына: «Полацкі веснік» у гонар 100-годдзя правядзе незвычайную сустрэчу з чытачамі | Новости\nКвэст з таямніцамі і віктарына: «Полацкі веснік» у гонар 100-годдзя правядзе незвычайную сустрэчу з чытачамі\nШаноўныя сябры «Полацкага весніка»! Запрашаем вас 29 сакавіка ў 16.00 ў канферэнц-залу Полацкай цэнтральный бібліятэкі імя Францыска Скарыны на незвычайную сустрэчу рэдакцыі з чытачамі, прысвечаную 100-годдзю полацкай газеты, піша «Полацкі веснік».\nВы зможаце не толькі пазнаёміцца з супрацоўнікамі рэдакцыі, задаць ім пытанні, але і прапанаваць тэмы, якія вы хацелі б убачыць на старонках «Полацкага весніка». Акрамя гэтага, вас чакае ўнікальная выстава, якая раскажа пра гісторыю і сённяшні дзень полацкай газеты. І гэта яшчэ не ўсё!\nДля вас работнікі бібліятэкі падрыхтавалі інтэрактыўную віктарыну, пазнавальныя відэаролікі. А аматараў таямніц і загадак у 15.00 запрашаем у бібліятэку на квэст «У пошуках апошняга нумара». Для ўдзелу ў гульні запісвайцеся па тэлефоне 42-34-51.


Што такое Нам сее? Ці з'яўляецца гэта сыравіну?\nАмерыканская ежа Амерыканскія Асновы прыгатавання ежы Інгрэдыент інфармацыя Раслінная Асновы прыгатавання ежы Вегетарыянская і Vegan Food\nНам сее з'яўляецца непастэрызаванага соевым соус - але гэта сыравіну?\nШто такое Нам сее? Што Нам сее значыць?\nУ японскай мове, нам азначае сырой (або непастэрызаванага) і сее азначае соевы соус. Так, Нам сее гэтую сыравіну, непастэрызаванага ў японскім стылі соевага соус папулярны сярод тых , хто пасля сырога і веганской харчовага рацыёну .\nХаця нам сее фактычна награваюць значна вышэй , як правіла , для сырога дазволеных 115 ° F, ён па - ранейшаму выкарыстоўваюцца шматлікімі сыроедом , так як ён змяшчае карысныя ферменты жыцця; тыя, пасля сырой вегетарыянскай дыеты, як правіла, лічаць, што карысныя ферменты процідзейнічаць той факт, што ён быў нагрэць вышэй дапушчальнай тэмпературы.\nБрэнд Осава Нама Гэтаю (на фота злева), напрыклад, ферментуюць, ці культываваць, традыцыйным спосабам, у драўляных бочках пад сонцам. Этыкетка мае «жывыя ферменты і карысныя арганізмы».\nНекалькі вельмі строгія і чыстыя сыроедом не ўжываюць гэты нама Гэтаю , таму што гэта тэхнічна не сырым, але глыбіня водару ён дадае да страў застаецца вырашальным фактарам для многіх , і рэгулярна уключаныя ў рацыён сыроедов, а таксама ў большасць сыравінных рэстаранаў ежы. Хоць ёсць некаторыя невялікія дэбаты ў волкіх прадуктах супольнасці аб наме сее, большасць сыроедом будзе ўключаць у сябе нам сее ў іх рацыёне ў якасці прымальнага прадукту, тым больш, што яна, як правіла, спажываецца ў такіх невялікіх колькасцях. Прысутнасць жывых ферментаў, здаецца, адмяняе награванне, якое адбываецца да працэсу культывавання. Тое ж самае тычыцца прадуктаў харчавання, як ферментаваны сыр кешью, хоць кешью не можа быць 100% цалкам сырым, прысутнасць столькі жывой ферментатыўнай актыўнасці складае для яго, на думку ўсіх, акрамя самага мер прыхільнікаў сырой ежы ці сырой вегетарыянскай дыеты ,\nЯкія некаторыя альтэрнатывы Нам сее?\nНам сее дадае багатую глыбіню розумаў, як смак, а таксама сардэчную дозу салёнасці. Трохі марской солі або кашэрнай солі можа замяніць або замяніць Нама Гэтаю у крайнім выпадку, хоць гэта не будзе зусім тое ж самае. Вы таксама можаце зрабіць сваю ўласную хатнюю сырую веганскую замену Нам сее , калі вы безлепковые ці проста аддаеце перавагу свежае, сапраўды сырой веганскі вопыт.\nНе есць цалкам сырую вегетарыянскую дыету і шукае замену нам сее? Нам сее таксама падобны на густ і функцыі да:\nВадкія Амінакіслоты Брэгга\nЯк выкарыстоўваць Нам сее Пры падрыхтоўцы Raw Vegan Харчавання\nНам сее можа выкарыстоўвацца такім жа чынам, што вы будзеце выкарыстоўваць соевы соус. Магчымасці амаль бязмежныя! Вось некалькі прапаноў:\nАпусканне соус (для салаты або сырых абгортак НОРИТЕ рулоны)\nУ агульнай заправе (гэта значыць. Пакінуць яго седзячы і пакласці яго на ўсё! Я хацеў бы дадаць ўсплёск Нам сее для салат і агароднінных страў)\nРэцэпты Выкарыстанне Нама Гэтаю\nСырая ежа рэцэпт грыбны падліўкай\nКары салата капуста\nGingered зеляніна сырой веганскі\nСырыя веганскі насеньне лёну крекеры\nСыравіна веганскі сліўкі рэцэпт супу грыбнага\nВяндліна і брокалі Запеканка\nПлантатары Панч Рэцэпт (безалкагольны)\nЧароўная пыл Заправа Рэцэпт\nСоя і ананаса Пашам Стейк


На фабрыцы “Камунарка” ідуць палітычныя звальненні | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНа фабрыцы “Камунарка” ідуць палітычныя звальненні\nРаботнікі кандытарскай фабрыкі „Камунарка” кажуць, што людзей на прадпрыемстве звальняюць па палітычных прычынах. Сысці па пагадненні бакоў прапаноўваюць тым, каго летась затрымлівалі або садзілі на „суткі”. Калі хтосьці адмаўляецца скасоўваць кантракт, яму пагражаюць звальненнем па артыкуле.\nУ каментары TUT.by адна з былых супрацоўніц „Камунаркі” кажа, што звальненні ідуць невялікімі партыямі. Саму яе звольнілі з-за прыцягнення па адміністрацыйным артыкуле. Як мінімум яшчэ трое работнікаў заяўляюць, што ім прапанавалі звольніцца, бо былі пытанні з боку сілавікоў.\nУ цукеркава-шакаладным цэху кажуць, што там звольнілі двух аператараў, прычым адзін выконваў адказную працу, „на якую не возьмеш чалавека з вуліцы”. Таксама, кажуць работнікі, адміністрацыя не працягвае кантракты з тымі, хто выйшаў з афіцыйнага прафсаюза. Па розных звестках, на „Камунарцы” за апошнія два тыдні звольнілі ад 10 да больш як 20 чалавек.\nШто будзе з берасцейскім ЦУМам? Чакаюцца масавыя звальненні\nНазваныя пераможцы прэміі „Народная марка”\nЦукеркі з вусенямі ад фабрыкі “Камунарка”


Лукашэнка: Сталін сышоў даўно, іншыя пасыходзілі, а я вось апошнім сыходжу, я стомлены\nАляксандр Лукашэнка ў інтэрв’ю вядоўцу праграмы «Вести в субботу» на тэлеканале «Россия 1» Сяргею Брылёву заявіў, што ягонай заслугі ў арганізацыі перамоваў аб украінскай праблеме ў Менску няма, бо іх ініцыятарамі выступалі іншыя бакі.\n«Няма ніякай маёй заслугі, іграць на гэтым, гаварыць, які я вялікі, што мяне «Захад палюбіў». Захад ніколі, напэўна, Лукашэнкі не палюбіць. Ніколі. Не, тое, што не палюбіць, гэта дакладна. Але і добразычлівым наўрад ці будзе», – сказаў кіраўнік Беларусі.\n«А што да апошняга дыктатара Еўропы, дык я журналістам часта кажу: радуйцеся, апошні ж. Ужо не будзе яго, калі апошні. Сталін сышоў даўно, іншыя пасыходзілі, а я вось апошнім сыходжу… У вашу гісторыю, у ваша жыццё гэта ўвойдзе як асобная старонка», – адзначыў Лукашэнка.\n«Я 20 гадоў прапрацаваў прэзідэнтам, што мне яшчэ трэба? Мне трэба думаць, як там у цёплым месцы прысланіцца, спакойна пасядзець. Я проста стомлены ад гэтага чалавек. Я шукаю дзесьці куток, каб дзесьці ціхенька сесці і адпачыць», – прызнаўся нязменны цягам 20 гадоў кіраўнік Беларусі.\nЛукашэнка ўпэўнены, што Украіна для Беларусі значыць больш, чым Украіна для Расеі. «Расея каласальная, вялікая, а Украіна – вось яна, каля парога, гэта наша Украіна. Я не хаваю, Віктар Юшчанка карані мае знайшоў паміж Чарнігавам і Кіевам. Для мяне гэта вельмі важна, я вельмі добра ведаю Украіну і ўкраінцаў», – заважыў Лукашэнка.\nСёлета Аляксандру Лукашэнку споўнілася 60 гадоў – у Беларусі гэта век, калі мужчыны сыходзяць на пенсію.


снежні 2017 | захаваць Цягнік\nмесяц: снежні 2017\nдома > снежні 2017\nЧым заняцца на доўгіх падарожжаў на цягніку\nЧас чытання: 4 хвілін Паездка на цягніку прымушае нас зрабіць паўзу, глядзець у акно і ацаніць раскоша прымаць наш час. Падарожжа гэта цікава, але часам можа заняць усю нашу энергію, доўгі цягнік падарожжа шанец выключыць і расслабіцца. зрабіць найбольш…\nЛепшыя калядныя рынкі Еўропа Цягнік\nЧас чытання: 4 хвілін Калядны рынак на цягніку дапаможа вам патрапіць у Калядны дух з паездкай у адзін з лепшых гарадоў Еўропы. Падарожжа на цягніку і зрабіць ваш вопыт самым чароўным калі-небудзь! Многія станцыі размешчаны ў самым цэнтры горада, робячы падарожжа міма…


Культура - Каб не мерзлі чытачы...\nПлошча Брэсцкай абласной бібліятэкі — пяць тысяч квадратных метраў. Так што калі ў адным месцы бягучы рамонт завершыцца, трэба распачынаць яго ў іншым. “Балазе грошы на гэта паступова выдаткоўваюцца”, — паведамляе дырэктар установы Тамара Данілюк. Цяпер у бібліятэцы мяняецца асвятленне, да ладу даводзіцца паркетная падлога. Як і заўжды, справы гаспадарчыя спалучаюцца з паўсядзённым творчым клопатам. Сёння бібліятэкары рыхтуюцца да абласнога семінара, што мае адбыцца 10 лістапада. Запрашаюцца дырэктары ЦБС і загадчыкі аддзелаў камплектацыі.\nА на парадак дня выносяцца вельмі няпростыя пытанні: стварэнне абласнога каталогу ды наладжванне карпаратыўнага ўзаемадзеяння. Такая прафесійная тэматыка звязана, па словах Тамары Данілюк, з галоўнай асаблівасцю бібліятэчнага лістапада на Брэстчыне: толькі два чалавекі ў вобласці засталіся на пасадах кіраўнікоў ЦБС, на іншыя прыйшлі новыя кадры. Такое амаладжэнне, мяркуе дырэктар абранай установы, патрабуе большага, так бы мовіць, заглыблення ў бібліятэчную справу. На гэта, па сутнасці, і скіраваны будучы семінар.\nЯшчэ адна навіна з Брэсцкай вобласці. У музеі-сядзібе “Пружанскі палацык” працуе выстава “Фарбы старога парку”. Удзельнікі нядаўняга пленэру Андрэй Лычкоўскі, Таццяна Зданевіч, Анатоль Маразюк, Казімір Кулеш, Васіль Грыневіч прэзентавалі 25 сваіх палотнаў, “На іх, — піша навуковы супрацоўнік музея-сядзібы “Пружанскі палацык” Валянціна Нідзелька”, — жыццё восеньскага старога парку”.\nНапрыканцы кастрычніка на факультэце культуралогіі і сацыякультурнай дзейнасці Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў адбыўся творчы вечар доктара культуралогіі, прафесара, архітэктара, лаўрэата Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь і прэміі Саюзнай дзяржавы Ігара Марозава. У праграме былі прэзентаваны навуковыя працы Ігара Вячаслававіча, ягоныя архітэктурныя, манументальныя, жывапісныя творы і вершы.\nНізка інфармацый, звязаных з нашым міжнародным культурным супрацоўніцтвам. Ганаровы Консул Рэспублікі Беларусь у горадзе Кальяры (Консульская акруга Аўтаномны рэгіён Сардзінія (Італія) Джузэпэ Карбоні піша: “У пачатку лістапада вакальны ансамбль місіянерскага прыходу ў гонар святога Мікалая, архіепіскапа Японскага з Мінска едзе з музычным візітам у Кальяры. Адзін з буйных канцэртаў запланаваны ва Універсітэцкай бібліятэцы”. Падчас гэтага мерапрыемства будуць сабраны сродкі для падтрымкі пацярпелых ад землятрусу ў муніцыпалітэце горада Аматрычэ.\nНа Гродзеншчыне ў чарговы раз прайшоў фестываль “Артыстычныя сустрэчы “Гродна-Беласток”. ”Раз на год беларускія і польскія самадзейныя калектывы, — піша нам вядучы метадыст Гродзенскага абласнога метадычнага цэнтра народнай творчасці Ганна Чыж, — сустракаюцца па чарзе ці ў Беластоку, ці ў Гродне, каб сродкамі мастацтва мацаваць сяброўства і ўзаемаразуменне. Сёлета такіх калектываў было два дзясяткі”.\nПаведамленне ад Мікалая Шаўчэнкі: “Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны з рабочым візітам наведалі супрацоўнікі Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага мемарыяльнага музея абароны і блакады Ленінграда. Госці пазнаёміліся з вопытам стварэння беларускай экспазіцыі, а таксама — з выставай карцін Міхаіла Савіцкага “Лічбы на сэрцы”. Мы, у сваю чаргу, пазнаёміліся з тым, як у калег функцыянуюць музейна-педагагічныя станцыі”.\nКонкурс “Мужчыны ў бібліятэчнай справе”, арганізаваны Гомельскай абласной універсальнай бібліятэкай (пра яго мы пісалі ў папярэднім нумары “К”), выйшаў у фінал. Як распавядае намеснік дырэктара згаданай установы Алег Ананьеў, за прыз будуць змагацца восем супрацоўнікаў НББ, Рэспубліканскай навуковай медыцынскай, Барысаўскай і Брагінскай цэнтральных раённых бібліятэк.\nКалгасны рынак у Дзятлаве стаў цэнтрам кірмашовага свята. “У ім бралі ўдзел, — піша намеснік дырэктара Дзятлаўскага раённага цэнтра культуры і народнай творчасці Настасся Голуб, — сельгаскааператывы раёна, перапрацоўчыя прадпрыемствы, фермеры, індывідуальныя прадпрымальнікі і работнікі культуры. Апошнім дапамагаў самадзейны калектыў з Воранаўскага раёна”.\nУ сельскай бібліятэцы аграгарадка Гальшаны (Ашмяншчына) прайшоў Урок інфармацыйнай культуры “Якія тайны хавае каталог?» Загадчык установы Алена Юневіч піша: ”Школьнікі даведаліся, што такое каталожная картка і якія звесткі пра кнігу можна ў ёй атрымаць. Кожны з іх меў магчымасць па прозвішчы аўтара і назве кнігі знайсці адпаведную картку ў алфавітным каталозе”.\nМетадыст аддзела бібліятэчнага маркетынгу Мастоўскай раённай бібліятэкі Вольга Коршун распавядае пра раённы бібліятэчны конкурс “Год культуры крочыць па краіне”. З нагоды яго ў Гудзевіцкай сельскай бібліятэцы-цэнтры нацыянальнай культуры адбыўся літаратурны вечар “І застаўся ты ў нашых душах…” Ён быў прысвечаны 125-годдзю з дня нараджэння Максіма Багдановіча. У выкананні школьнікаў гучалі вершы паэта. Дзейнічала выстава, на якой былі прадстаўлены матэрыялы з фондаў Гудзевіцкага дзяржаўнага літаратурна-краязнаўчага музея: радавод пісьменніка па маці; фотаздымкі; копія карткі, пісаная рукою Максіма Багдановіча да Зоські Верас падчас гульні ў пошту.\nКанцэрт піяністкі Юліі Архангельскай прайшоў у Магілёўскай раённай школе мастацтваў імя Леаніда Іванова. Юлія — маладая салістка Беларускай дзяржаўнай філармоніі, стыпендыят спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падтрымцы таленавітай моладзі. “На канцэрт сабраліся не толькі піяністы з усяго раёна, — піша загадчыца Вільчыцкага філіяла Магілёўскай ДШМ Лідзія Свірыдава, — але і аматары фартэпіяннай музыкі, навучэнцы школы мастацтваў”.\nУ Лепельскай дзіцячай школе мастацтваў адбылося першае абласное свята-конкурс аматарскіх дзіцячых тэатральных калектываў. Арганізатары мерапрыемства — галоўнае ўпраўленне ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Віцебскага аблвыканкама і абласны метадычны цэнтр народнай творчасці. “У конкурсе бралі ўдзел 14 калектываў: тэатры, студыі, гурткі, — паведамляе вядучы метадыст Віцебскага абласнога метадычнага цэнтра народнай творчасці Андрэй Струнчанка, — якія спаборнічалі ў дзвюх намінацыях: “Драматычны спектакль” і “Малыя тэатральныя формы»”. Лаўрэатамі першай ступені сталі студыя сцэнічнага мастацтва “Арт-праект” Цэнтра культуры “Віцебск” (“Малыя тэатральныя формы”), дзіцячы тэатр “Форум” Гарадоцкай ДШМ, узорны тэатральны калектыў ”Сюрпрыз” Лепельскай дзіцячай школы мастацтваў (“Драматычны спектакль”). Паколькі свята ладзілася ўпершыню, дык сярод калектываў і гледачоў быў абвешчаны конкурс на лепшую назву дадзенага мерапрыемства. Сярод прапаноў вылучана назва “Малая сцэна”. Так свята і будзе называцца ў наступны раз”.


Ці была занадта хуткая рэакцыя ЗША на коронавірус? Здаецца, мала адсачыць і абмежаваць інфекцыі. Гэта звязана з адсутнасцю нацыянальнай схемы аховы здароўя? 2020\nЦі была занадта хуткая рэакцыя ЗША на коронавірус? Здаецца, мала адсачыць і абмежаваць інфекцыі. Гэта звязана з адсутнасцю нацыянальнай схемы аховы здароўя?\nЯ не лічу, што рэакцыя была "занадта павольнай", але залежыць ад таго, якімі крыніцамі навін вы карыстаецеся. Адміністрацыя Трампа пачала ажыццяўляць працэдуры прыблізна 6 тыдняў таму. Абмежаванні ў выездзе і закрыццё паўднёвай мяжы, названыя левымі з боку "расісцкай", - гэта першая лінія абароны ад тых, хто прыязджае ў краіну, які можа быць заражаны вірусам. Што тычыцца ізаляцыі нешматлікіх, якія былі вернуты з-за мяжы, альбо дыягнаставаны альбо патэнцыйна інфікаваны таксама быў практычна рэалізаваны. Любы чалавек, які падвяргаецца дыстанцыйнаму ўздзеянню, знаходзіцца пад каранцінам на працягу як мінімум 14 дзён (перыяд інкубацыі віруса), і па жменьцы, якая пацвердзіла, што мае вірус, усе яны аднаўляюцца. Згодна з заявай CDC, рызыка ўзнікнення ўскладненняў ад віруса прыблізна складае каля 2%, а сімптомы грыпу горшыя, чым у каранавіруса.\nЗША, дзякуючы прэзідэнту Трампу, накіравалі CDC ў Кітай у студзені, у студзені праінфармавалі Кангрэс, у студзені пачалі абмяжоўваць паездкі, у студзені стварылі каранцінныя цэнтры для амерыканцаў за мяжой.\nРаней у ЗША быў адзіны выпадак коронавірусу.\nАдміністрацыя Трампа ШЛЯХАЛЬНАСЦЬ крывой….\nЦі было калі-небудзь падобны сцэнар, як і коронавірус, каб мы ведалі, як у выніку атрымаецца? Чаму некаторыя людзі лічаць, што папярэджання пра каранавірус перакрытыя, каб дыскрэдытаваць прэзідэнта Трампа? Каранавірус - гэта проста праблема ў Кітаі? У выніку ўспышкі каранавірусу, калі супрацоўнік самаізалюецца альбо знаходзіцца пад каранцінам альбо просіць не прыходзіць на працу сваім працадаўцам, якія іх правы (калі такія маюцца) на аплату, калі яны не могуць працаваць у адным з іх абставіны? Якія фактычныя выпадкі смерці ад каранавіруса ў ЗША супраць пнеўманіі?


Наколькі вядомы Уладзімір Караткевіч у свеце? Адказ шукаем разам з Аляксандрам Сушам | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Літаратура » Наколькі вядомы Уладзімір Караткевіч у свеце? Адказ шукаем разам з Аляксандрам Сушам\nУспрыманне ўласнай нацыянальнай годнасці — гэта і пытанне параўнання: а як да нас ставяцца ў свеце. Гэта датычыцца і выяўленчага мастацтва. І тэатра, музыкі, кінематографа... Чамусьці для нас важна, што прызнаныя ў свеце Марк Шагал і Хаім Суцін нарадзіліся ў Беларусі. Мы з гонарам гаворым пра ўраджэнца Расіі Уладзіміра Мулявіна, які прадстаўляў на розных кантынентах беларускую песню. Гэта датычыцца і нацыянальнай літаратуры. Як характарыстыка прызнання, сусветнай увагі — пераклад верша народнага песняра Беларусі Янкі Купалы «А хто там ідзе?» болей як на 100 моў народаў свету.\nКласіка беларускай нацыянальнай літаратуры, паэта, празаіка, драматурга, сцэнарыста, публіцыста, перакладчыка Уладзіміра Сямёнавіча КАРАТКЕВІЧА (1930—1984) няма сярод нас болей як трыццаць шэсць гадоў. За гэты час выйшаў Збор яго твораў у 8 тамах. Быў і дадатковы том праз некаторы час пасля завяршэння выдання. Дзякуючы руплівасці выдавецтва «Мастацкая літаратура» і слыннага літаратуразнаўца Анатоля Вераб'я зараз выходзіць Збор твораў класіка ў 25 тамах. За дзесяцігоддзі пасля смерці пісьменніка выйшлі дзясяткі асобных выданняў яго твораў. Толькі за апошняе дзесяцігоддзе — амаль пяцьдзясят... А наколькі вядомы Уладзімір Караткевіч у свеце? Адказ на гэтае пытанне мы шукаем разам з намеснікам генеральнага дырэктара Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі даследчыкам беларускай кнігі Аляксандрам СУШАМ.\n— Ці відаць з Мінска прастора Уладзіміра Караткевіча ў іншых краінах? Наколькі ў Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі ўлічаны пераклады твораў аўтара «Калоссяў пад сярпом тваім» на іншыя мовы народаў свету?\n— Пытанне і простае, і няпростае. З аднаго боку, можна было б без асаблівых разваг адказаць на яго станоўча. Добра вядома, што творы Уладзіміра Караткевіча перакладзены на шматлікія мовы народаў свету: англійскую, балгарскую, венгерскую, в'етнамскую, грузінскую, іспанскую, латышскую, нямецкую, мангольскую, польскую, рускую, славацкую, украінскую, французскую, чувашскую, чэшскую, эстонскую і іншыя.\nУсе гэтыя пераклады і іх выданні, хоць яны і рыхтаваліся для замежнага чытача, уяўляюць вялікую цікавасць для Беларусі як нашы нацыянальныя дакументы. Таму Нацыянальная бібліятэка Беларусі імкнецца адсочваць іх з'яўленне. Для гэтага выкарыстоўваюцца самыя розныя сродкі: нешта мы купляем, нешта атрымліваем у падарунак, нечым абменьваемся з замежнымі калегамі на ўмовах міжнароднага дакументаабмену. Сваю дапамогу аказваюць не толькі бібліятэкі замежжа, але і прадстаўнікі беларускай дыяспары, замежныя беларусазнаўцы (тут хацелася б падкрэсліць ролю Міжнароднай асацыяцыі беларусістаў), выдаўцы, перакладчыкі, літаратуразнаўцы, дыпламатычныя прадстаўніцтвы нашай краіны за мяжой і іншыя зацікаўленыя асобы і ўстановы. Безумоўна, сваю карысць дае і выкарыстанне замежных бібліяграфічных баз даных, электронных каталогаў розных краін.\nХуткі пошук па электронным каталогу дазваляе ўпэўніцца, што ў фондах Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі прадстаўлены пераклады твораў Уладзіміра Караткевіча на англійскую, балгарскую, венгерскую, латышскую, літоўскую, нямецкую, польскую, сербскую, славенскую, украінскую, французскую, чэшскую, эстонскую і іншыя мовы.\nЗ іншага боку, «прастора Уладзіміра Караткевіча ў іншых краінах» відаць сёння іначай, чым тое было некалі. У нейкай ступені ствараецца адчуванне, што цікавасць да спадчыны Уладзіміра Караткевіча з боку замежных перакладчыкаў і выдаўцоў некалькі аслабла. На некаторых мовах яго творы не выдаваліся ўжо некалькі дзесяцігоддзяў.\n— Уладзімір Караткевіч, на ваш бібліяграфічны досвед, найбольш цікавіць славянскага чытача?..\n— Так, з гэтым у значнай меры трэба пагадзіцца. І падобная сітуацыя аб'ектыўная. Цалкам натуральна, што айчынная літаратура найбольш цікавая і вядомая для нашых суседзяў, а яны, у пераважнай большасці — славяне.\nПры гэтым трэба прызнаць, што пераклады з'яўляюцца і на ўсходне-, і на заходне-, і на паўднёваславянскіх мовах. Пераклады гэтыя найчасцей створаны носьбітамі мовы, пісьменнікамі або перакладчыкамі з гэтых краін.\nУ прыватнасці, творы Караткевіча выдаваліся ў перакладах на балгарскую мову Хрыста Берберава (1968), Георгія Вылчава (1971), Сімяона Уладзімірава (1977, 1982), Румяна Яўцімава (1978, 1981), Пенка Кынева (1983), Андрэя Германава (2000), Найдзена Вылчава (2000) і іншых. З украінамоўнымі выданнямі працавалі Алена Лук'янчук і Карпо Скрыпчанка (1972, 1982).\nЗдаралася, што творы Уладзіміра Караткевіча ў тых ці іншых аўтарскіх перакладах выдаваліся і перавыдаваліся неаднаразова. Напрыклад, па-польску ў перакладзе Яна Гушчы яны выходзілі з зайздроснай перыядычнасцю — у 1971, 1974 і 1976 гадах.\nЧасам гэтыя пераклады рабілі і беларусы, якія добра валодалі той ці іншай славянскай мовай. Так, напрыклад, добра вядомыя пераклады паэзіі Уладзіміра Караткевіча на сербскую мову ў выкананні вядомага айчыннага літаратуразнаўца, сербіста Івана Чароты, які так высока ацэнены ў Сербіі, што ўганараваны званнем акадэміка Сербскай акадэміі навук.\nІ ўсё ж, трэба прызнаць, што найбольшая колькасць перакладаў твораў Уладзіміра Караткевіча выйшла ў Расіі…\n— Дарэчы, як вы лічыце, ці дастаткова ўсё ж такі перастварэнняў прозы і паэзіі Уладзіміра Сямёнавіча на рускую мову?\n— На рускую мову былі перакладзены і выдадзены вядомыя творы Караткевіча, якія выйшлі асобным выданнем, а таксама творы ў складзе зборнікаў і часопісаў. Сярод іх аповесці «Дикая охота короля Стаха», «Седая легенда», «Ладья Отчаяния», раманы «Колосья под серпом твоим», «Черный замок Ольшанский», «Христос приземлился в Городне», празаічная паэма «Чозения» і многія іншыя.\nЗдавалася б, нямала. Некаторыя творы перакладаліся нават неаднойчы. Аднак, па-першае, трэба прызнаць, што частка гэтых перакладаў зроблена не для расійскага кніжнага рынку, а для айчыннага: на жаль, нямала беларусаў аддае перавагу чытанню класічных твораў беларускай літаратуры ў перакладзе.\nПа-другое, трэба прызнаць, што наяўнасць перакладаў на рускую мову яшчэ не азначае іх шырокую даступнасць і папулярнасць. Так, іх вялікая доля была выканана яшчэ ў мінулыя дзесяцігоддзі і сёння мала даступная для пакупнікоў у кнігарнях. Тым больш, калі гаварыць пра пакупніка кнігі, пра чытача Расіі.\nАле самае важнае нават не гэта ўсё. Сёння, як мне падаецца, ужо прайшоў той час, калі галоўным сродкам фарміравання попыту было стварэнне прапановы. Я маю на ўвазе, што не столькі перавыданнем твораў пісьменніка фарміруецца цікавасць да яго творчасці, колькі наадварот: узрастанне цікавасці да яго творчасці павінна стымуляваць выдаўцоў друкаваць чарговае выданне яго прац. І ў гэтым ключы правільна было б казаць пра мэтанакіраваную дзейнасць дзяржавы і грамадскіх інстытутаў па папулярызацыі нацыянальнай літаратуры. Патрэбна агульнадзяржаўная праграма ў гэтым кірунку.\n— Ці не падаецца вам, што маштаб Уладзіміра Караткевіча да канца не зразумелы ў Расіі і нават ва Украіне з-за адсутнасці вартасных перакладаў?\n— У пэўнай меры гэта сапраўды так. Калі б у рускамоўным асяроддзі існаваў дастаткова адчувальны попыт на пераклад твораў Уладзіміра Караткевіча, то з'явіліся б і замовы на пераклад на конкурснай аснове, і мэтавыя звароты да вядомых і таленавітых перакладчыкаў. Урэшце самі перакладчыкі змагаліся б за права працаваць з папулярным тэкстам.\nПаўплываць на сітуацыю можна. Шмат у якіх краінах пры ўрадзе ці як самастойныя ўстановы існуюць Інстытуты кнігі, якія планамерна займаюцца вывучэннем попыту на нацыянальную літаратуру, выпрацоўваюць стратэгію па яе папулярызацыі і падтрымцы, фарміруюць метадычныя парады для гульцоў на інфармацыйным рынку. Яны працуюць на навуковай аснове, аналізуюць сусветную і нацыянальную статыстыку, наладжваюць праблемна арыентаваныя круглыя сталы, запрашаюць вядомых экспертаў, арганізуюць ці каардынуюць правядзенне прэзентацыйных і навуковых мерапрыемстваў за мяжой з мэтай папулярызацыі літаратуры іх краін або творчасці тых ці іншых нацыянальных аўтараў. Існуюць фонды і гранты для падтрымкі і папулярызацыі нацыянальнай літаратуры за мяжой. Яны атрымліваюць і пераразмяркоўваюць фінансаванне на пераклады твораў айчынных пісьменнікаў на замежныя мовы, наладжваюць конкурсы перакладаў, арганізуюць прэзентацыі за мяжой, дамаўляюцца з замежнымі ўстановамі культуры аб набыцці гэтых кніг, прадстаўляюць нацыянальную літаратуру на міжнародных кніжных і літаратурных форумах і кірмашах... І гэта толькі адзін прыклад таго, як адбываецца папулярызацыя нацыянальнай літаратуры для замежнай аўдыторыі. Шмат робіць Германія для прасоўвання сваёй літаратуры, напрыклад, творчасці Гётэ, Італія — Дантэ, Польшча — Адама Міцкевіча (таго самага ўраджэнца Беларусі), Украіна — Тараса Шаўчэнкі і г. д. Пра Расію нават і казаць не варта, бо яна здолела стварыць магутнейшую праграму папулярызацыі сваёй літаратуры і яе прадстаўнікоў за мяжой. І з гэтай праграмай смела ідзе і ў краіны Еўропы, і краіны Азіі. Што казаць, калі ў Беларусі да зусім нядаўняга часу было менш помнікаў айчынным пісьменнікам, чым расійскім, калі імёнамі беларускіх творцаў было названа менш вуліц, праспектаў, бібліятэк і г. д., чым імёнамі аўтараў, безумоўна, вялікай і брацкай, але суседняй краіны. У нас колькасць адных толькі помнікаў Пушкіну перавышае колькасць помнікаў любому айчыннаму пісьменніку. Такога няма ні ў адной краіне свету. А колькі мы маем помнікаў Уладзіміру Караткевічу? Думаю, большасць беларусаў не прыгадае ніводнага.\nДык чаго пасля гэтага мы можам патрабаваць ад замежнікаў? Калі мы самі недастаткова паважаем айчынную літаратуру і недастаткова клапоцімся пра іх папулярызацыю, то якое ў нас можа быць маральнае права скардзіцца на яе няведанне жыхарамі іншых краін?\n— «Каласы пад сярпом тваім» — даволі складаны мастацкі твор, у ім некалькі пластоў, сапраўдная глыбіннасць, якая патрабуе і ведання беларускай гісторыі, можна сказаць, падрыхтоўкі чытача, некаторай яго гістарычнай адукаванасці. Вы перакананы ў тым, што маштаб гэтага рамана да канца зразумелы чытачу Расіі, Украіны ці краін Балтыі?\n— Часткова трэба пагадзіцца з гэтым меркаваннем, але і не зусім. Твор сапраўды шматпланавы, заснаваны на багатым гістарычным фактажы. Аднак з майго досведу магу сказаць, што ён абсалютна лёгка чытаецца і людзьмі, зусім слаба знаёмымі з гісторыяй Беларусі. Урэшце неяк жа мы ўсе здольныя чытаць творы Гамера, Шэкспіра ці Сервантэса. То чаму мы павінны так баяцца, што айчынную мастацкую літаратуру замежны чытач не здолее зразумець? Тым больш, калі мы кажам пра суседнія краіны. Вядома, што падзеі напярэдадні паўстання 1863—1864 гадоў, апісаныя ў «Каласах пад сярпом тваім», вельмі блізкія і добра вядомыя ў суседніх Літве і Польшчы, але і для расіян ды ўкраінцаў яны таксама збольшага зразумелыя і часта некалькі вядомыя. Думаю, што ў гэтым выпадку не варта перажываць, ці ўсе гістарычныя аспекты здолее зразумець замежны чытач (урэшце на рознай ступені глыбіні твор чытаюць і самі беларусы, што таксама нармальна). Так ці іначай, але мы маем справу не з навуковым творам, які павінен быць максімальна дакладны і зразумелы, а з творам мастацкім.\n— Творы Уладзіміра Караткевіча шмат выдавалі ў Чэхаславакіі на чэшскай і славацкай мовах, у Польшчы, Балгарыі, а вось ці добра вядомы Уладзімір Караткевіч англамоўным чытачам?\n— У англамоўным свеце творы Уладзіміра Караткевіча вядомыя слаба. Гэта не азначае, што не існуе перакладаў твораў пісьменніка на англійскую мову. Яны ёсць.\nНекалькі перакладаў з’явілася яшчэ за савецкім часам. Частка з іх была выпушчана ў Маскве. Напрыклад, у 1976 годзе ў выдавецтве «Progress Publіshers» у Маскве выйшла шыкоўная анталогія сучаснай беларускай паэзіі «Faіry land of Byelorussіa» («Цудоўная зямля Беларусі»), дзе бачым чатыры творы Уладзіміра Караткевіча («The Hare Іs Brewіng Beer», «Earthquake», «Byelorussіan Song», «Sunrіse») у перакладзе Уолтэра Мэя (Walter May).\nУ 1986 годзе ў вядомым маскоўскім выдавецтве «Радуга» пабачыла свет кніга «Home fіres : storіes by wrіters from Byelorussіa» з перакладамі твораў беларускіх пісьменнікаў, адным з якіх быў і Уладзімір Караткевіч. Пераклады яго твораў публікаваліся на старонках часопіса «Sovіet Lіterature» (напрыклад, у 1982 і 1983 гадах).\nЗ беларускіх выдавецтваў асабліва ярка сябе паказала мінскае «Юнацтва». Так, у 1982 годзе тут выйшаў пераклад нарыса «Зямля пад белымі крыламі», выкананы Апола Уайсам (Apollo Weіse) і Уолтэрам Мэем. У 1989 годзе тое ж выдавецтва выпусціла аповесць «Дзікае паляванне караля Стаха» ў перакладзе Мэры Мінц (Mary Mіntz) на англійскую мову — «Kіng Stakh’s wіld hunt». У далейшым гэты пераклад перавыдаваўся яшчэ некалькі разоў.\nБольшасць перакладаў твораў Уладзіміра Караткевіча выйшла ў складзе розных зборнікаў ці была апублікавана ў літаратурна-мастацкіх часопісах. Напрыклад, яшчэ ў 1972 годзе выдавецтва «Беларусь» падрыхтавала зборнік гісторый беларускіх аўтараў пад назвай «Colours of the natіve country» («Колеры роднага краю») у перакладзе Апола Уайса. Сярод іншага там мы бачым і адзін з першых перакладаў твораў Уладзіміра Караткевіча — апавяданне «Блакіт і золата дня» («The Ark»).\nЗ апошніх англамоўных выданняў варта згадаць ініцыятыву Беларускага фонду культуры, прымеркаваную да 80-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Караткевіча. Тады, у 2010 годзе, на чатырох мовах — беларускай, рускай, украінскай, англійскай — выдадзена кніга беларускага класіка «Дзікае паляванне караля Стаха» (быў выкарыстаны ранейшы пераклад Мэры Мінц). Існуюць і іншыя выданні.\nПрыемна, што да гэтай работы падключыліся і выдавецтвы з уласна англамоўных краін. Напрыклад, у 2013 годзе брытанскае выдавецтва «Glagoslav Publіcatіons» выпусціла аповесць Уладзіміра Караткевіча «Дзікае паляванне караля Стаха». Па сутнасці, гаворка ідзе ў гэтым выпадку пра так званае выданне пад замову, як прынята ў замежным свеце, калі кніга дадрукоўваецца пад запыт пакупнікоў і дасылаецца ім па пошце. Прычым яна можа быць як у мяккім, так і ў цвёрдым пераплёце, а таксама можа быць прададзена ў электронным выглядзе. І вось гэта тэндэнцыя ўжо не можа не радаваць.\nІ ўсё ж, трэба прызнаць, што ў англамоўным свеце творы Уладзіміра Караткевіча вядомыя слаба. Рэдка праходзяць прэзентацыі і ўрачыстыя мерапрыемствы да юбілеяў пісьменніка за мяжой (а тыя, што адбываюцца, больш арыентаваны на беларускую дыяспару, чым на мясцовую публіку); яму і яго спадчыне амаль не прысвячаюцца міжнародныя навуковыя канферэнцыі па-за межамі нашай краіны; па яго жыцці і творчасці не бачна мастацкіх ці дакументальных фільмаў у замежным пракаце…\nЗагаловак у газеце: Шляхі-дарогі Караткевіча па планеце Зямля\n6184 Лета выходзіць на фінішную прамую! Чаго чакаць ад надвор'я ў жніўні? Прагноз ад Дзмітрыя Рабава


Прэм’ера дзіцячай оперы «Пінокіа» адбылася ў Мінску | zviazda.by\nЛітаратура і мастацтва » Тэатр » Прэм’ера дзіцячай оперы «Пінокіа» адбылася ў Мінску\nПрэм’ера дзіцячай оперы «Пінокіа» адбылася ў Мінску\nНа постсавецкай прасторы чытач, глядач і нават слухач лепей ведае казку «Залаты ключык, або Прыгоды Бурацiна» (1936) Аляксея Талстога, чым твор «Прыгоды Пінокіа. Гісторыя драўлянай лялькі» (1881) Карла Калодзі, італьянскага пісьменніка і журналіста ХІХ стагоддзя (сапраўднае імя Карла Ларэнцыні). Вядома, што ў свой час Талстой рэдагаваў пераклад казкі Калодзі з італьянскай на рускую, які зрабіла Ніна Пятроўская, але, захапіўшыся, напісаў аўтарскі твор. Між тым Пінокіа старэйшы за Бураціна на 55 гадоў і ў наступным годзе ляльцы, выструганай з чароўнага сасновага палена («піна» — гэта сасна), споўніцца ажно 140 гадоў. Пра прыгоды Пінокіа ведаюць у 90 краінах — прыкладна на столькі моў перакладзена кніга.\nПрэм’ера дзіцячай оперы «Пінокіа» нямецкага кампазітара Глорыі Бруні ў пастаноўцы рэжысёра Наталлі Бараноўскай (рэжысёрскi дэбют на вялiкай сцэне), дырыжора Уладзіміра Авадка, мастака Любові Сідзельнікавай, хормайстра Сяргея Аграновіча і балетмайстра Сяргея Мікеля адбылася ў мінулыя выхадныя, 19 і 20 снежня, на сцэне Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Рэспублікі Беларусь. Упершыню опера Глорыі Бруні прагучала ў Гамбургу ў 2008 годзе, потым яе ставілі тэатры ў Неапалі, Парме, Лондане і іншых гарадах Еўропы. Між тым беларускі слухач ужо знаёмы з творамі кампазітара: у свой час у Полацку можна было паслухаць яе «Рэквіем у Рыме», а ў Мінску адбылося першае выкананне сімфоніі «Кола парабалы».\nКазка Карла Калодзі — шырокае поле для любых інтэрпрэтацый. Разнастайнасць трактовак, актыўнае дзеянне і, нарэшце, чатыры тыпы персанажаў (людзі, лялькі, жывёлы і чароўныя істоты) даюць магчымасць на падставе адной казкі стварыць мноства зусім непадобных адзін да аднаго самастойных твораў. Так, балетмайстар Барыс Эйфман пад музыку Жака Афенбаха паставіў яго на пуанты, свае оперы «Пінокіа» напісалі кампазітары П’еранджэла Вальціноні, Джонатан Доўв, Філіп Босманс і, вядома ж, Глорыя Бруні, якая з дзяцінства любіць спевы, асабліва оперу, таму імкнецца ўнесці свой уклад у прыцягненне дзяцей да чароўнага свету опернага мастацтва.\n«Музыку да оперы “Пінокіа” я хацела напісаць як твор, сярэдні паміж рамантычнай операй “Гензэль і Грэтэль” Хумпердзінка і сімфанічнай операй-казкай Пракоф’ева “Пеця і воўк”, — адзначыла Глорыя Бруні пасля прэм’еры. — Ён адмыслова напісаны так, што можа выконвацца як напаўсцэнічна (з частковымі дэкарацыямі), так і з паўнавартаснай сцэнаграфіяй (як гэта адбылося ў тэатрах Італіі і ў Мінску). І цалкам свядома я ўключыла сюды сучасныя музычныя формы, такія як, напрыклад, рэп у сцэне “Краіна Цудаў”. Але гэта аркестравы рэп, які ніколі не выконваўся. Усе эфекты ў оперы “Пінокіа” дасягаюцца з дапамогай гучання музычных інструментаў звычайнага аркестра. Пры гэтым мне было важна вылучыць розныя адценні гучання ўсіх інструментаў».\nГлорыя Бруні таксама заўважыла, што ёй не давялося скарачаць аркестравыя галасы, і гэта вельмі добра, бо ў тэатры ёсць вялікі калектыў музыкантаў. У «Пінокіа» задзейнічаны ўсе групы інструментаў, асабліва ўдарная. Увогуле, спектакль разгортваецца як паступовы пераход ад зінгшпіля з размоўнымі дыялогамі да ўсё большай опернасці. Дарэчы, лібрэта — плён працы Урзель Шэфлер і Наталлі Бараноўскай. «У сакавіку 2019 года я прыязджала ў Мінск і пазнаёмілася ў тэатры з Наталляй Бараноўскай, чалавекам з неўтаймаванай фантазіяй, а таксама з Уладзімірам Авадком, выключна добра падрыхтаваным дырыжорам. У іх ужо да таго часу выспела мноства ідэй па пастаноўцы версіі оперы на рускай мове. Мы разам абмеркавалі лібрэта і партытуру ўсёй оперы, і менавіта Наталля як рэжысёр выказала жаданне дадаць некалькі сцэн з арыгінальнага тэксту Калодзі, а да іх і музыку, — адзначыла кампазітар і дадала: — Такім чынам, у нас не проста новая пастаноўка маёй оперы, а мінская версія оперы “Пінокіа”, і мне вельмі цікава, якой будзе рэакцыя на яе беларускай аўдыторыі». Між тым на прэм’еры, прынамсі, той, што прайшла 19 снежня, маленькіх і дарослых аматараў оперы сабралася даволі шмат. Пастаноўка не звязана з надыходзячымі святамі, але аўтары знайшлі ключык, які дазволіў аб’яднаць знакамітую на ўвесь свет казку і Новы год, што адлюстроўваецца ў пралогу: анёлы свавольнічаюць і забываюць аб місіі, ускладзенай на іх Дзедам Марозам, — запальваць зоркі ў калядную ноч. З’яўленне добрага чараўніка прыпыняе гульню, і разам яны бяруцца за працу. Падпарадкоўваючыся дзіўнай сіле посаха Дзеда Мароза, ажывае вялікае Дрэва Жыцця. І тут з’яўляецца Пясочны Чалавек (увасабленне цёмных сіл), які хоча нашкодзіць сілам святла — знішчыць Дрэва Жыцця. Дзед Мароз і яго маленькія сябры ўступаюць з ім у бой, але злыдзень усыпляе герояў. З’яўленне Феі зорак перашкаджае задуме Пясочнага Чалавека, і ён не паспявае завяршыць свой план. Дзед Мароз і анёлы кідаюцца да Дрэва Жыцця — яго можна выратаваць, а з таўшчэзнай галіны, зламанай па віне Пясочнага Чалавека, можа атрымацца выдатная драўляная лялька.\nНа працягу дзеяння на сцэне — восем цэнтральных персанажаў: Пінокіа (Алена Шэўчык), тата Джэпета (Дзмітрый Трафімук), Фея (Кацярына Галаўлёва), Цвыркун (Вольга Маліноўская), Пясочны Чалавек, дырэктар тэатра лялек Карабас-Барнабас (абедзве ролі выканаў Станіслаў Трыфанаў), Кот (Андрэй Сялюцін) і Ліса (Алена Таболіч). Знаёмая гісторыя складваецца так, што ў выніку памылкі героя, без якіх гэты твор немагчыма ўявіць, даюць яму шанс стаць лепей, і ён праходзіць шлях ад упэўненасці ў сваёй геніяльнасці да разумення неабходнасці ахвяраваць сабой у імя іншага чалавека. Але казка не была б такой, калі б у ёй не было месца для цуду: ахвяра не застаецца незаўважанай, і ляльку выратоўвае ад смерці Фея. Пінокіа — эгаістычнае, як і ўсе, дзіця, чысты ліст — становіцца сапраўдным хлопчыкам. «Гісторыя пра драўляную ляльку, якая стала чалавекам, сёння асабліва актуальная, — лічыць рэжысёр Наталля Бараноўская. — Мы ўсе робім памылкі, аднак выпраўляем іх і расцём. Так і Пінокіа, аступіўшыся, усё ж прыходзіць да таго, што ахвяруе сабой дзеля іншага чалавека». Ідэя ператварэння драўлянага чалавечка ў жывога сына майстра-вынаходніка ў арыгінале абгрунтоўвалася праз тое, што Пінокіа пачынае дапамагаць хвораму бацьку, многа і цяжка працуе, каб штодзень прыносіць яму выратавальны кубак свежага малака. Тэма выхавання, маралі, ад якой, дарэчы, імкнуўся адысці Аляксей Талстой, стала галоўнай і ў оперы «Пінокіа» — толькі шляхам неадкаладнага рашэння і хуткага дзеяння. Хрысціянскі матыў самаахвяравання зрабіў твор яшчэ больш чуллівым і ўніверсальным.\nМногія сцэны атрымаліся пазнавальнымі з-за пэўнага бэкграўнду (абмен буквара, атрыманне пяці манет ад Карабаса, застолле ў карчме), але ёсць і здольныя здзівіць. Сярод такіх — фрагмент, што адлюстроўвае хітрасць Пясочнага Чалавека, а таксама любая камунікацыя Пінокіа і Цвыркуна, якому даручылі накіроўваць ляльку на правільны шлях. Справа тут у тым ліку ў мастацкім афармленні, складнікі якога — найпрыгажэйшыя дэкарацыі, яркія касцюмы, відэапраекцыя і мультыплікацыйны шэраг. Апошні асабліва ўражвае падчас фінальных сцэн, калі змешваецца рэальнае ды ірацыянальнае. Нечаканымі сталі таксама інтэрактыўныя моманты — музычныя, цыркавыя выступленні пасярод глядзельнай залы, здольныя захапіць маленькага гледача. Дарэчы, наступныя паказы оперы «Пінокіа» пройдуць 26, 27, 28, 30 снежня, а 3 студзеня адбудуцца два спектаклі.\nФотаздымкі прадастаўлены Вялікім тэатрам Беларусі\nЗагаловак у газеце: Блудны сын Джэпета


Культура - “Баль…” для “Мэры…” з “Клеапатрай”?\nКанец мінулага сезона прайшоў пад знакам адразу некалькіх разнажанравых прэм’ер. “Дэбютаваў” і ўнутрытэатральны часопіс “Закуліссе”, першы нумар якога быў цалкам прысвечаны адной з іх, а менавіта аперэце “Баль у Савоі” Пала Абрахама. Выпуск такога выдання, падрыхтаваны з дапамогай студэнтаў Інстытута журналістыкі БДУ і Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі, прыўзняў тэатр на новую творчую прыступку. Бо падобная практыка шырокамаштабнага “даследавання” найбольш значных пастановак уласцівая хіба вядучым тэатрам свету. Хочацца спадзявацца, што выпускі стануць больш ці менш рэгулярнымі. І з часам, акрамя анансавання, у такім часопісе будуць з’яўляцца матэрыялы рэцэнзійнага характару.\n“Баль у Савоі”\nгэтага заслугоўвае. Спектакль атрымаўся ва ўсіх сэнсах “аўтарскім”. П’еса — кардынальна перапрацаваная, нават у параўнанні з версіяй Маскоўскай аперэты. Музыка (а яна і ў арыгінале крыху джазавая) — у новай аранжыроўцы, з іншай паслядоўнасцю нумароў і некаторымі ўстаўнымі фрагментамі. У такім выглядзе яна яшчэ больш набліжае твор да мюзікла. Але галоўнае — актуалізацыя сэнсу, што заўсёды было ўласціва аперэтам, калі іх ставілі не на радзіме. Цяперашні спектакль — не пра шлюбную вернасць, а пра суадносіны пакаленняў, магчымасці самарэалізацыі творчай моладзі. У цэнтры — не толькі гісторыя кахання, папросту неабходная ў музычным тэатры, але і аповед пра тое, як маладая кампазітарка, нягледзячы на перашкоды з боку бацькі-алігарха, дабіваецца грамадскага прызнання. Казка для дарослых? Можа, і так. Але вельмі аптымістычная.\nСцэна са спектакля "Баль у Савоі". / Фота прадастаўлена тэатрам\nУ спектаклі занятая ўся трупа, і рэжысёр Ганна Маторная змагла знайсці (а часта — проста выдумаць) яркую, запамінальную ролю для кожнага з артыстаў. І для дырыжора Мікалая Макарэвіча таксама, бо ў пэўны момант ён не толькі выходзіць на сцэну, але і ўступае ў дыялог нароўні з салістамі. Далучыце сюды ўдалыя сцэнічныя строі, каларытную “агульную карцінку”, шмат трапных, нязмушана смешных жартаў, добры тэмпарытм, пры якім працягласць дзеі псіхалагічна скарачаецца ўдвая, — спектакль сапраўды ідзе “на ўра”. А замена ў ім балю на кінафестываль наводзіць на думку выкарыстаць некалькі сцэн для адкрыцця нашага “Лістапада”.\nА вось балет\nнаўрад ці варта паказваць у тым жа Егіпце. Сцэна, пры ўсіх яе не самых вялізных памерах, увесь час выглядае незапоўненай, пуставатай. І справа зусім не ў колькасці занятых артыстаў! Наколькі цікавым было рашэнне харэографа Медзіны Аліевай з Азербайджана ў казачнай “Тысячы і адной ночы”, пастаўленай ў тым жа тэатры, настолькі бездапаможным выглядае яно пры звароце да рэальных гістарычных фігур і падзей. Замест індывідуальных характарыстык — эклектычны набор элементаў класікі, народнага танца, пластыкі, прыдатнай для звыклых драматычных пастановак (ну, ходзіць герой па сцэне ды ходзіць — што з таго?). Можа, сама тэма была балетмайстру не надта блізкай? Бо з усяго запамінаецца хіба пастаноўка рук, “пазычаная” з растыражаваных наскальных выяў. Музыка Гельсят Шайдулавай таксама надта простая для абранай тэмы: нумарная структура, асобныя завершаныя танцы — пастаянная дывертысментнасць замест сімфанічнага развіцця і сцэнічнай дзеі. Яе мюзікл “Прыгоды Кая і Герды”, таксама ўвасоблены ў нас у мінулым сезоне, — куды больш трапны па інтанацыйнасц.\nЗатое як узрадаваў мюзікл\nу літаратурна-сцэнічнай рэдакцыі і пастаноўцы Міхала Кавальчыка! З фільмамі (а ў нас вядома савецкая стужка, хаця ёсць і 20-годдзем ранейшая, больш цікавая галівудская) цяжка спаборнічаць. Але гераіня Маргарыты Александровіч пераўзыходзіць вобраз, створаны Наталляй Андрэйчанка: наша Мэры яшчэ больш абаяльная, бо замест лёгкай нахабнасці ў яе больш душэўнай адкрытасці, любові і спагады да людзей. Артыстцы даводзіцца не толькі іграць і спяваць у рэжыме он-лайн (у кіно гэта розныя працэсы, дый спявала там іншая — Таццяна Вароніна), але і рабіць некаторыя цыркавыя фокусы — быццам усё гэта атк проста і нязмушана. Больш ярка прапісаны і бацькі, занятыя працай і грамадскімі абавязкамі — наўмысна парадыйна-бессэнсоўнымі.\nСцэна са спектакля "Мэры Попінс".\nУ параўнанні з тэлестужкай, кампазітар Максім Дунаеўскі дапісаў багата музыкі — і сам абраў аранжыроўшчыкам нашага Льва Карпенку, з якім супрацоўнічаў і раней, пры падрыхтоўцы свайго аўтарскага вечара. Аркестроўка атрымалася шыкоўная! У ёй безліч тэмбравых фарбаў, выразных падгалоскаў, яна літаральна дыхае сучаснасцю. Будзем спадзявацца, музычнасць партытуры хутка выявіцца і ў выкананні: у аркестры ўзнікне ашчаднасць да кожнай дэталі, захапленне прыгажосцю, а не “агульны вал”, пры якім многае губляецца, “пралятае”. Не самыя лепшыя акустычныя ўмовы тэатра патрабуюць яшчэ большай увагі да дыкцыі.\nНа новы сезон,\nкалі верыць рубрыцы “Рыхтуецца да пастаноўкі” на афіцыйным сайце тэатра, запланаваны балет “Лебядзінае возера”, мюзікл Кіма Брэйтбурга “Джэйн Эйр” (зараз ідзе яго “Блакітная камея”), рэпетуецца і студэнцкая пастаноўка БДУКіМ яго “Казановы”, які далучыцца да такога ж студэнцкага “Дуброўскага”. Так што ў хуткім часе на сцэне Музычнага тэатра можна будзе адкрываць ледзь не аўтарскі філіял гэтага расійскага кампазітара. З такой лічбай — чатыры спектаклі — не паспрачаюцца нават Кальман са Штраусам.\nНягледзячы на адсутнасць уласнага фестывалю (на жаль, цудоўны іміджавы праект “Наталля Гайда запрашае…” страціў рэгулярнасць, а вельмі хацелася б яго працягу), Музычны тэатр застаецца неаспрэчным лідарам па гастрольных паказах на яго сцэне спектакляў іншых тэатраў. Так, летась практычна месяц мы глядзелі спектаклі Свярдлоўскай музкамедыі, потым былі гастролі Рускага драмтэатра Літвы, тэатраў з Тулы, Уфы, асобныя спектаклі неаднаразова прывозілі з Латвіі. Усе гэтыя паездкі — неаднабаковыя: наш тэатр паспяхова ажыццяўляе абменныя гастролі. Асобна адзначым і тое, што кіраўніцтва тэатра не баіцца запрашаць на сваю сцэну авангардныя, эксперыментальныя, нават спрэчныя гастрольныя праекты, тым самым рухаючы наперад развіццё нацыянальнай культуры.\nсезона, немагчыма не згадаць екацерынбургскі мюзікл “Яма” Сяргея Дрэзніна паводле аповесці Аляксандра Купрына. Размаітасць стылістыкі, што ў “Кацярыне Вялікай” таго ж кампазітара межавала з залішняй пярэстасцю, тут была зацэментавана вельмі ўдалай агульнай музычнай драматургіяй, добрым сімфанічным развіццём. А вільнюскі тэатр спектаклямі Ёнаса Вайткуса ўвогуле ўскалыхнуў “дрыгву” аперэтачных заўсёднікаў! “Яўген Анегін” са статуямі Леніна, Сталіна, Напалеона і Пятра Першага, “Кароль Лір” у цялесных трыко і атачэнні “чорнага кабінета” яшчэ больш ці менш былі прыняты не падрыхтаванай да такіх прачытанняў публікай. А вось “Ёлка ў Івановых” выклікала не толькі дэманстратыўны сыход некаторых людзей сталага веку, але і эмацыйна нястрыманыя скаргі: маўляў, як можна так здзеквацца! Ну, не чытае публіка анонсаў! “Ёлка…” — значыць, штосьці традыцыйнае навагодняе…\nІншая справа, што на такіх гастрольных паказах бывае малавата нашых тэатральных дзеячаў. Няўжо няма чаму павучыцца? Хаця вучыцца можна нават на памылках! Лепш, зразумела, на чужых. Вось і ў гэтым сезоне: 18 верасня ў Музычны тэатр зноў прыязджаюць літоўцы — са “Свалачным каханнем” паводле аповесці Паўла Санаева “Пахавайце мяне за плінтусам”. А 7 — 9 кастрычніка — Смаленскі драмтэатр ажно з пяццю спектаклямі: трыма дарослымі, двума дзіцячымі.\nТак што сезон не проста пачаўся — ён, лічыце, у разгары! Дарэчы, а калі асабіста вы завітвалі ў наш Музычны апошні раз?..


Славутасць Дубненская царква св. Мікалая - Экскурсіі Мінск Беларусь\nДубненская царква св. Мікалая\nТып: Цэрквы Стыль: рэтраспектыўна - рускі Дата падставы: 1842 - 1850 гг Статус: Без катэгорыі Рэспубліка Беларусь, Гродзенская вобласць, Мастоўскі раён, вёска Дубна\nХрам Свяціцеля Мікалая Цудатворца быў пабудаваны ў перыяд з 1842 па 1850 гады. У распісаным фрэскамі інтэр'еры храма вялікую каштоўнасць уяўляе іканастас XIX стагоддзя. Галоўным інтэр'ерам храма з'яўляецца цэнтральны купал, які надае яму паветраны ўрачысты выгляд. Усходняя, паўночная і паўднёвыя сцены абсталяваны галерэямі хораў. Царква мае запамінальны знешні выгляд, яна выглядае некалькі незвычайна: амаль аднолькава з усіх чатырох бакоў. раскрыць увесь тэкст\nФота - Дубненская царква св. Мікалая\nРазмяшчэнне на карце - Дубненская царква св. Мікалая\nАдрас Рэспубліка Беларусь, Гродзенская вобласць, Мастоўскі раён, вёска Дубна GPS Google: 53.444494′ N, 24.370249′ E


100000 інданезійская рупія у AUD\n100000 IDR у AUD - інданезійская рупія у аўстралійскі долар канвэртар валют\nНашы інданезійская рупія да аўстралійскі долар канвертара з'яўляецца ўдакладненых з абменнымі курсамі ад 18.10.2019. Увядзіце любую зададзеную суму, якая будзе канвертаваць ў полі злева ад інданезійская рупія. Выкарыстоўвайце «своп валюты» -Кнопка зрабіць аўстралійскі долар валюту па змаўчанні. Націсніце на аўстралійскі долар або інданезійская рупія, каб канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nКурсы валют Абноўлена: 18.10.2019 08:24\n10,34750 AUD ($)\nВы выбралі зыходную валюту IDR і мэтавую валюту аўстралійскі долар з сумай 100000 IDR. Вы можаце выбраць абменныя курсы ў двух спісах для больш чым 160 міжнародных валют. Абменныя курсы абнаўляюцца з рэгулярнымі інтэрваламі і ў звычайнай колькасці прадстаўлены ў таблічнай форме. Вы таксама можаце ўбачыць гістарычныя курсы іншых наведвальнікаў.\nінданезійская рупія валюта ў Інданезія. аўстралійскі долар валюта ў Аўстралія, Кірыбаці, Науру, Тувалу. Сімвал IDR з'яўляецца Rp. Сімвал AUD з'яўляецца $. Абменны курс для інданезійская рупія быў актуалізаваны Oktober 18, 2019. Абменны курс валюты для аўстралійскі долар быў актуалізаваны Oktober 18, 2019. Каэфіцыент IDR мае 5 ўважаецца лічбаў. Каэфіцыент AUD мае 5 ўважаецца лічбаў.\nIDR у CHFIDR у CNYIDR у EURIDR у GBPIDR у HKDIDR у JPYIDR у NZDIDR у RUBIDR у UAHIDR у USD


Апошняя каралева Брытаніі? | Новы Час\nПрацяглая хвароба 90-гадовай каралевы Вялікабрытаніі Елізаветы ІІ выклікала спекуляцыі пра яе хуткі скон. На думку каментатараў, сыход каралевы ў цяперашні час стварае пагрозу для інстытуту брытанскай манархіі.\nТакая пастаноўка пытання выглядае трошкі дзіўнай, бо пры Елізавеце аўтарытэт брытанскай манархіі, падаецца, дасягнуў небывалага ўзроўню. Каралева, якая кіруе з 1952 года, мае бясспрэчны аўтарытэт, што стала фіксуе сацыялогія, — 76 працэнтаў брытанцаў лічаць сябе манархістамі. Толькі 17 працэнтаў на Альбіёне сімпатызуюць рэспубліканскім ідэям.\nАднак доўгае знаходжанне Елізаветы на троне мае і адмоўныя моманты. Сыход з жыцця асобы, якая шмат для каго ўвасабляе стабільнасць у Каралеўстве, відавочна, выкліча пачуццё глабальнай трагедыі, адчуванне надыходзячага канца свету. А паколькі ў паветры лунаюць яшчэ эканамічны і палітычны крызісы — наступствы Brexit, пагроза шатландскага сепаратызму, — апакаліптычныя забабоны набываюць дадатковы імпульс.\nДругая праблема манархіі — праблема нашчадкаў Елізаветы. Паводле дзеючых правілаў, трон павінен заняць прынц Чарльз, рэпутацыя якога ў брытанскім грамадстве, мякка кажучы, неадназначная. Толькі 27 працэнтаў брытанцаў лічаць яго вартым пасады манарха (дадзеныя апошняга апытання 2016 года).\nНатуральна, Чарльзу не могуць прабачыць трагічнага лёсу прынцэсы Дыяны — яго былой жонкі, з якой ён сварыўся, здраджваў і інтрыгаваў супраць яе з дапамогай маці. Хаця на момант смерці Дыяны (яна загінула ў аўтааварыі ў 1997-м) яны былі ў разводзе, народная канспіралогія сцвярджае, што нябожчыцу «замовілі». Быццам бы, Дыяна збіралася апрылюдніць некаторыя акалічнасці побыту Букінгемскага палацу. Паколькі яе споведзі маглі паставіць аўтарытэт манархіі пад пагрозу, Віндзары, маўляў, запрасілі кілераў.\nАднак і без канспіралагічных тэорый пра штучную смерць Дыяны Чарльза ў народзе ўспрымаюць выключна як нейкага мажора-пераростка, які ў дадатак пакутуе на псіхалагічную траўму. Яму ўжо 68 гадоў, а ён — праз фантастычнае даўгалецце маці — так і не здолеў стаць памазанікам божым. Як падлічылі гісторыкі, цяперашні дафін чакае карону так доўга, як ніводны іншы прынц у гісторыі Англіі. Натуральна, такі форс-мажор можа паўплываць на любую псіхіку.\nЯк следства, атрымаўшы запаветную карону, Чарльз можа наламаць дроў. На карысць такіх прагнозаў сведчаць яго папярэднія учынкі. Яшчэ ў сярэдзіне 2000-х стала вядома, што прынц не задавальняецца цырыманіяльнымі функцыямі, якія выконваюць прадстаўнікі дынастыі. Замест гэтага, ён актыўна лез у палітыку, бамбардзіруючы Даўніг-Стрыт, 10 (рэзідэнцыю брытанскага прэм’ера) лістамі, у якіх лабіяваў розныя тэмы і праекты. Дыяпазон інструкцый Чарльза быў надзвычай шырокі: прынц прапаноўваў ідэі наконт аграрнага сектару, архітэктуры, клімату, сацыялкі… З комплексамі вялікага палітыка Чарльзу будзе цяжка выконваць дэкаратыўныя абавязкі караля, якія выданне «Daily Star» сфармуліравала наступным чынам: «Быць дарадчыкам, натхняць і надаваць пяшчоту».\nНайбольш смелыя публіцысты прагназуюць нават канфлікт паміж галінамі ўлады. Аж да таго, што краіне пагражае вяртанне ў часы, калі манарх упарта змагаўся з парламентам за свае прывілеі. На іх думку, кампраміс, які быў дасягнуты ў грамадстве ў 1688 годзе ў межах так званай «Слаўнай рэвалюцыі», можа быць парушаны.\nУ прынцыпе, патэнцыйнага канфлікту можна пазбегнуць, калі Чарльз пагодзіцца адмовіцца ад кароны на карысць прынца кембрыджскага Вільяма. Сына Чарльза і Дыяны жадаюць бачыць на троне 52 працэнта брытанцаў. Натуральна, сваю ролю ў папулярнасці такога варыянту згуляла і жонка Вільяма прынцэса Кейт Мідлтан, якую называюць эталонам элегантнасці. Аднак тут таксама ёсць перашкоды. Елізавета ІІ неаднаразова жорстка выступала за тое, каб наступным каралём быў Чарльз.\nТак ці інакш, катаклізм у адносінах паміж урадам і манархам або скандалы ў каралеўскай сям’і даюць рэспубліканцам магчымасць пачаць кампанію за ліквідацыю інстытута манархіі. Відавочна, што апераваць яны будуць любімым аргументам пра каралеўскіх паразітаў, на ўтрыманне якіх штогод ідзе каля 300 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў. Мяркуючы па змесце рэспубліканскіх сайтаў, скон Яе Вялікасці павінен стаць «часам Х». Адразу пасля публікацыі некралогу ідэйныя нашчадкі Кромвеля (сёння ў Вялікабрытаніі каля 35 тысяч актыўных рэспубліканцаў) павінны пачаць збор подпісаў за адпаведны рэферэндум.\nСустракаецца ў прэсе і думка, што канфлікт паміж Чарльзам і Вільямам толькі дапаможа прэстыжу манархіі. Як кажа дырэктар брытанскай сацыялагічнай кампаніі па вывучэнні грамадскай думкі Opinium Research, людзі даўно ўспрымаюць каралеўскую сям’ю як вечную драму, і напружанасць у венцаноснай сям’і толькі ўзмоцніць інтарэс да «серыялу», асабліва сярод моладзі.\nМіж тым 16 студзеня Елізавета ІІ зрабіла першы публічны выхад у новым годзе, наведаўшы царкву ў графстве Норфалк. Яе выхад у свет, натуральна, супакоіў манархічную грамадскасць. Аднак нават самыя заядлыя аптымісты прызнаюць, што гэта толькі адтэрміноўка трагічнай навіны. Раней выданне «The Telegraph» зліла канфідэнцыйную інфармацыю з каралеўскай канцылярыі. Ананімны інфарматар паведаміў, што ў Букінгемскім палацы ўжо запусцілі план пад назвай «мост» — падрыхтоўку пахавання каралевы і каранацыі прынца.\nАрхеолагі знайшлі сталіцу згубленага каралеўства\nБольш за палову брытанцаў не жадаюць бачыць жонку прынца Чарльза Камілу каралевай Велікабрытаніі\nГлыбоцкія гімназісты атрымалі ліст ад каралевы Англіі


Віцебскі суд адхіліў касацыйную скаргу незалежнага журналіста - Беларуская Праўда\nВіцебскі суд адхіліў касацыйную скаргу...\nВіцебскі суд адхіліў касацыйную скаргу незалежнага журналіста\nСуддзя Віцебскага абласнога суда Святлана Іванова адхіліла касацыйную скаргу незалежнага журналіста з Глыбокага Змітра Лупача.\nЖурналіст быў нязгодны з прысудам, які вынес яму суддзя Глыбоцкага суда Андрэй Тарасевіч 6 кастрычніка. Недакладнасці і нестыкоўкі ў пратаколе аб адміністрацыйным правапарушэнні суддзю Тарасевіча не збянтэжылі. Ён усё адно прызнаў журналіста вінаватым. І прысудзіў штраф у памеры 30 базавых велічынь.\nПаводле праваабаронцы Паўла Левінава, дзеянні суддзяў як Глыбоцкага суда, так і Віцебскага ён лічыць анахранізмам.\n— За распаўсюд інфармацыі прыцягненне да адміністрацыйнай адказнасці гэта рэальны анахранізм. Я не разумею, чаму суддзі не разумеюць таго, што артыкул на падставе якога Дзмітрыя Лупача прыцягнулі да адміністрацыйнай адказнасці: за парушэнне заканадаўства аб СМІ, так ён гучыць. Дык вось, калі адкрыць закон «Аб сродках масавай інфармацыі» там трэці артыкул кажа пра тое, што ён распаўсюджваецца на юрыдычных асоб. Дзмітрый Лупач — асоба фізічная. Таму як можна прыцягнуць да адказнасці фізічную асобу, калі адказнасць распаўсюджваецца толькі на юрыдычных асоб, мне незразумела.\nНагадаем, адміністрацыйную справу супраць глыбоцкага журналіста распачаў старшы інспектар Глыбоцкага РАУС Сяргей Цырбан. Змітру Лупачу інкрымінавалі парушэнне артыкула 22.9 КаАП (незаконны выраб прадукцыі СМІ) за відэасюжэт “Захад-2017” на тэлеканале “Белсат”. Правапарушэнне з боку журналіста Цырбан заўважыў, праводзячы маніторынг сеткі Інтэрнэт.


Вайна: дзве праўды | Новы Час\nУ даўнім араба-ізраільскім супрацьстаянні ёсць дзве праўды, якія высоўваюць наперад абодва бакі, і гэтыя праўды надзвычай цяжка стасуюцца. Сведчаннем таму сямідзесяцігадовая гісторыя\nсупрацьстаяння, у якой спробы весці мірныя перамовы рэгулярна перамяжаюцца ваеннымі канфліктамі.\n27 снежня 2008 года ў сектары Газа пачалася наземная фаза вайсковай аперацыі «Літы свінец», названая ў прэс-рэлізе амбасады Ізраіля ў Беларусі «чарговым этапам па барацьбе супраць тэрору з сектара… і па знішчэнні апорных пунктаў тэрарыстаў, пускавых установак ракет і складаў зброі». На яе «Ізраіль рашыўся, калі ў яго не было іншага выйсця, нягледзячы на ўвесь яе цяжар». З другога боку, у размове 9 студзеня амбасадар Палесціны ў нашай краіне дуайен замежнага дыпламатычнага корпусу ў РБ спадар Мунтасер Абу Зейд паўтарыў фразу, якую беларускія медыя не наважыліся працытаваць пасля яго 30-хвіліннай прэс-канферэнцыі 31 снежня ў Нацыянальным прэс-цэнтры. «Мы захапляемся подзвігам беларускага народа ў часы другой сусветнай вайны, калі ён са зброяй у руках супраціўляўся гітлераўскім захопнікам. Змаганне народа Палесціны носіць той самы характар — яго землі акупаваныя».\nПа стане на 13 студзеня ў выніку аперацыі «Літы свінец» загінула 930 палесцінцаў, сярод якіх 280 дзяцей, 98 жанчын і 97 старых, 4130 чалавек паранена (крыніца — Euronews). Ахвяры ізраільскага боку — 13 вайскоўцаў, некалькі дзесяткаў мірных жыхароў пацярпела і было паранена ў выніку абстрэлаў некіраванымі ракетамі «Касам» ізраільскага ўзбярэжжа з раёнаў сектару Газа. Дададзім, што падчас наземнай аперацыі міжнародныя назіральнікі адзначаюць амаль татальнае ігнараванне ізраільскім бокам Жэнеўскай канвенцыі па стаўленні да грамадзянскага насельніцтва і ваеннапалонных, што прыводзіць да зрываў аказання гуманітарнай дапамогі. Гэта яшчэ больш напружвае сітуацыю ў адным з самых шчыльна населеных раёнаў свету, якім з’яўляецца сектар Газа. На магчымае выкарыстанне падчас аперацыі ізраільскай арміяй забароненай міжнароднымі канвенцыямі хімічнай зброі з белым фосфарам указвае міратворчая арганізацыя Human Rights Watch. У адказ ізраільскі бок заяўляе, што белы фосфар выкарыстоўвала да іх армія ЗША падчас дзеянняў у Іраку ў 2003 годзе.\nНарэшце, на фоне шматтысячных дэманстрацый ва ўсім свеце — як праарабскіх, так і праізраільскіх, але з адным патрабаваннем: спыніць праліццё крыві — прадстаўнік ААН заяўляе: чалавецтва чарговы раз з расчараваннем назірае няздольнасць ААН выканаць сваю міратворчую місію.\nЗараз рэдка прыгадваюць, што калі 29 лістапада 1947 года ААН прыняла дэкларацыю № 181 пра ўтварэнне на землях Палесціны дзвюх дзяржаў — яўрэйскай і палесцінскай — галоўнымі ініцыятарамі іх стварэння выступілі СССР і ЗША. Пры гэтым пазіцыя ЗША была менш рашучай, і прэзідэнту Гары Трумэну давялося выказаць асабістую волю, каб пераадолець супраціў значнай часткі амерыканскага дзярждэпартамента. Пасля абвяшчэння Ізраіля 14 мая 1948 года незалежнай дзяржавай менавіта СССР першым у свеце прызнаў яго дэ-юрэ. Савецкая вайсковая дапамога сталася вырашальным фактарам, які дазволіў Ізраілю не толькі выстаяць у вайне 1948–1949 гадоў з Сірыяй, Ліванам, Трансіарданіяй, Егіптам і Іракам, што імгненна пачалі ваенныя дзеянні супраць яўрэйскай дзяржавы. Тэрыторыя Ізраіля нават павялічылася да 20,77 тысячы квадратных кіламетраў (на 6,7 тысячы квадратных кіламетраў) за кошт часткі з 11 тысяч квадратных кіламетраў, якія першапачаткова прызначаліся мандатам ААН 1947 года для стварэння арабскай Палесціны. Пасля Шасцідзённай вайны 1967 года, калі Ізраіль захапіў усе палесцінскія землі, у выніку ажыццяўлення плана «Мір у абмен на тэрыторыі» (рэзалюцыя ААН № 242) новыя межы, атрыманыя Ізраілем у 1948–1949 гадах, былі прызнаныя дэ-факта. Але ваеннае супрацьстаянне спарадзіла праблему арабскіх уцекачоў, якіх толькі ў 1948 годзе было 720 тысяч, а цягам наступных войнаў утварылася больш за 2 мільёны. Гэтыя людзі ўжо чацвёртае пакаленне жывуць у чаканні вяртання ў родныя дамы, якія яны пакінулі ў Ізраілі або на анексаваных палесцінскіх землях. І менавіта незлічоныя ўцекачы складаюць тую некантраляваную Палесцінскай нацыянальнай адміністрацыяй людскую стыхію (у Палесціны няма рэгулярнай арміі, толькі шматлікія паліцэйскія падраздзяленні), у якой нараджаецца антыізраільскі тэрарызм.\nВернемся да бягучых падзей. 9 студзеня 2009 Рада бяспекі ААН прыняла рэзалюцыю № 1860, за якую з 15 краін, што ўваходзяць у Раду, прагаласавала 14. ЗША ўстрымаліся, але не выкарысталі права вета. Рэзалюцыя заклікала да неадкладнага спынення агню з абодвух бакоў канфлікту. Рэзалюцыю, аднак, адмовіліся выконваць як Ізраіль, так і ХАМАС у Палесціне. Гэта вельмі істотны момант, паколькі, пасля перамогі ў сектары Газа на выбарах у студзені 2006 года руху ХАМАС, кіраўнік Палесцінскай нацыянальнай адміністрацыі Махмуд Абас, пераемнік Ясіра Арафата і лідэр ФАТХ (Руху за нацыянальнае вызваленне Палесціны, заснаванага Арафатам у 1956 годзе), рэальна кіруе толькі палесцінцамі Заходняга берагу Іардана. Дасягнутыя 27 лістапада 2007 года дамоўленасці па канчатковым рашэнні пытання аб незалежнасці Палесцінскай дзяржавы да канца 2008-га паміж ізраільскім прэм’ерам Эхудам Ольмертам і Махмудам Абасам завіслі ў паветры. Зараз ніхто не можа сказаць, як хутка можа быць скончаны гэты працэс, вытокам якога былі Мірныя дамоўленасці ў Осла паміж Шымонам Перасам і Махмудам Абасам, калі была заснаваная Палесцінская нацыянальная адміністрацыя для кіравання палесцінскімі тэрыторыямі, а Палесціна ў сваю чаргу прызнала дзяржаўнае існаванне Ізраіля.\nСёння дзейнічае па-ваеннаму простая логіка. ХАМАС, у адрозненне ад ФАТХ, не збіраецца падтрымліваць з Ізраілем мір. Ні намаганні ААН, ні мірны план Егіпта, які заклікае да спынення кровапраліцця, не знаходзяць падтрымкі сілаў, якія рэальна супрацьстаяць Ізраілю ў сектары Газа. У той жа час аперацыя «Літы свінец» фактычна ўзмацняе пазіцыі радыкальнага руху ў Палесціне. Калі ў выніку міжнароднага ціску аперацыя «Літы свінец» перапыніцца часовым замірэннем (а іншых варыянтаў развіцця падзей не прадбачыцца), такі фінал будзе ўспрыняты палесцінцамі як перамога ХАМАС. Само прыняцце дэкларацыі ААН № 1860 разглядаецца ў свеце як дыпламатычная параза Ізраіля. «Літы свінец» наўрад ці спыніць ракетныя абстрэлы тэрыторыі Ізраіля. Ваенізаванае крыло ХАМАС і яго прадстаўнік Абу Абейда днямі заявілі, што ў іх застаецца дастатковая колькасць зброі, каб абстрэльваць Ізраіль «цягам доўгіх месяцаў». Затое ва ўсім рэгіёне ўзмацняюцца пазіцыі радыкальных сіл. «Хізбалла», саюзніца ХАМАС і вядучая сіла ў лівана-ізраільскай вайне 2006 года, мае ўсеса 128 у парламенце гэтай краіны. Летам 2009 года пройдуць выбары ў Іране, дзе з кожным днём працягу «Літога свінца» расце рэйтынг і шанцы пераабрацца на другі тэрмін прэзідэнта Махмуда Ахмадзінеджада, вядомага сваёй антыізраільскай пазіцыяй. Сірыйскі прэзідэнт Башар Асад перапыніў з пачаткам вайны ў Газе апасродкаваныя перамовы з Ізраілем, якія вяліся з дапамогай Турцыі. ХАМАС, «Рух ісламскага супраціву», мае ўсе шансы адсунуць ФАТХ з кіруючых пазіцый на ўсеагульных выбарах у Палесціне праз год — ужо і на Заходнім беразе Іардана, насельніцтва якога са спачуваннем назірае за ваенным супрацьстаяннем ХАМАС ізраільскай агрэсіі.\nДоўгія дзесяцігоддзі намаганні сусветнай супольнасці — у якіх браў удзел яшчэ СССР — не вядуць да агульнапрымальнага рашэння. Паспрабуем зірнуць на гэтую гісторыю з «беларускага боку».\nМой знаёмы, вядомы ў Беларусі выдавец, напалову яўрэй, з жахам падзяліўся сваёй асабістай гісторыяй. Скончыўшы яўрэйскую навучальную ўстанову ў Мінску, два гады таму ягоная дачка, дасягнуўшы паўналецця, выправілася ў Ізраіль. З жаданнем не толькі жыць, але і ваяваць за сваю новую Радзіму. «Я страціў дачку!» — сказаў бацька. Яна выправілася на зямлю, дзе яе продкі не жылі тысячагоддзямі, забыўшы, што нарадзілася і вырасла яна ў Беларусі».\nУжо падчас аперацыі «Літы свінец» напачатку 2009 года сусветныя агенцтвы перадалі страшны рэпартаж з сектара Газа. Рэгулярныя ізраільскія войскі сагналі ў жылы дом больш за сотню палесцінцаў. А праз дзень — гэта было на мінулым тыдні — яны разбамбілі дом. Загінула адразу каля 30 чалавек — выключна жанчыны і дзеці.\nГэта адна праўда. Амаль поўная. Ёсць праўда ізраільскага боку: барацьба з тэрарызмам. Сапраўды, хоць Палесціна не мае рэгулярнай арміі і ўжо колькі дзесяцігоддзяў не можа ўладкавацца як упарадкаваная дзяржава, з яе земляў — з рознай насычанасцю — вядзецца абстрэл прылеглых да сектара Газа тэрыторый некіраванымі ракетамі. А некіраваныя ракеты таксама не выбіраюць сабе ахвяр, для іх «няма ні эліна, ні іудзея».\nНа шчасце, Ізраіль — не выключна монанацыянальная дзяржава. Яўрэі складаюць у ёй 75,5 працэнта насельніцтва, а арабы, у тым ліку мусульмане — 20,2 працэнта. У краіне застаецца рэсурс талерантнасці. На шчасце, у Палесціне палітычны спектр складаецца не толькі з радыкальных сілаў. Вайна ж узмацняе радыкальнае крыло ХАМАС. Але ўзмацненне радыкалаў па абодва бакі абяцае толькі новае супрацьстаянне і новыя ахвяры. Застаецца спадзявацца, што словы амбасадара Палесціны ў РБ Мунтасера Абу Зейда — «галоўнае — спыненне ваеннай аперацыі і агню ў сектары Газа і спыненне акупацыі палесцінскіх земляў», — будуць пачутыя. Як у Ізраілі, так і ў радыкальных колах ХАМАС, бо асноўным прынцыпам перамоўнага працэсу, распачатага паміж Ізраілем і Палесцінай у 1993 г. у Осла і працягнутага дамоўленасцямі 2007 года паміж Эхудам Ольмертам і Махмудам Абасам, быў «мір Ізраілю — дзяржаўнае ўладкаванне Палесціне».\nФактычнае выгнанне яўрэяў з сучасных земляў Ізраіля пачалося пасля падаўлення Рымам, правінцыяй якога Ізраіль быў на той момант, нацыянальнага паўстання Бар-Кохбы ў 135 г. н.э. З таго часу землі, пераназваныя рымлянамі Палесцінай, пераходзілі пад уладу Візантыі, Персіі, зноў Візантыі, арабскіх дынастый Амейядаў, Абасідаў і Фацімідаў (638–1099), крыжакоў (1099–1291), Мамелюкаў (1291–1516), Асманскай імперыі (1516–1917). У выніку арабскай асіміляцыі рэгіёна ў апошнія паўтара тысячагоддзі яўрэйскага насельніцтва ў ім амаль не было. У 1800 годзе ў Палесціне пражывала 5 тысяч яўрэяў з агульнага насельніцтва 300 тысяч (яўрэі канцэнтраваліся ў гарадах — Ерусаліме, Цфаце, Тверыі і Хеўроне). Першая вялікая хваля іміграцыі (першая алія) пачалася пасля 1881 года — часу пагромаў ва Усходняй Еўропе. Ідэалагічна яна была падтрымана кнігай галоўнага тэарэтыка палітычнага сіянізму Тэадора Герцля «Яўрэйская дзяржава» (1896). У ёй фармулявалася мэта стварэння нацыянальнай яўрэйскай дзяржавы, нацыянальнага дому на Зямлі Абяцанай. У часы пасля першай сусветнай вайны, калі Палесціна ад Турцыі перайшла пад мандат Вялікабрытаніі (1918–1947, у 1922 годзе зацверджаны Лігай Нацый), паводле плану сакратара замежных спраў Вялікабрытаніі Артура Бальфура («Дэкларацыі Бальфура»), распрацаванага яшчэ цягам вайны, брытанцы падтрымалі рэпатрыяцыю яўрэяў у Палесціну. Колькасць перасяленцаў за гэты час дасягнула 455 тысяч (звесткі Лігі Нацый). Актыўная іміграцыя скончылася ўрэшце пратэстамі арабаў з прычыны каланізацыі іх земляў, а затым Арабскім паўстаннем супраць брытанскага мандата ў 1936–1939 гадах. З паўстаннем сучасныя палесцінскія гісторыкі звязваюць фармаванне палесцінскай нацыянальнай ідэнтычнасці. Урэшце, план Бальфура не выратаваў еўрапейскае яўрэйства ад нацысцкага знішчэння ў гады другой сусветнай вайны, але раскалоў Палесціну на два светы — арабскі і яўрэйскі.


Плайя-дэль-Кармэн Экалагічна чысты спосаб: Sandos Eco Resorts\nПлайя-дэль-Кармэн Экалагічна чысты спосаб: Sandos Caracol Eco Resort\nby Алівія Balsinger, намеснік галоўнага рэдактар, устойлівае падарожжа\nСардэчна запрашаем у Sandos Caracol Eco Resort\nЗнаходжанне ў Sandos Caracol Eco Resort з'яўляецца знаходжанне пагружана ў прыродны рай Плайя-дэль-Кармэн. Алівія Balsinger\nSandos Caracol Eco Resort ў Плайя-дэль-Кармэн, Мексіка не з'яўляецца тыповым марскім курортам. Так, ён прапануе гэты курорт ўзроўню калібра раскошы, камфорту і выгоды. Але ён таксама струменіць гэта пачуццё паслухмяны асуджэння ў дачыненні як навакольнага прыроднага асяроддзя і старажытнай культуры, якая калісьці засялялі яго заснавання.\nЗ усім выгоды, што курорт прапануе - і на самай справе прыгожую эстэтыку прадстаўлення яго - настойлівы курорт на строгае экалагічнае свядомасці могуць застацца незаўважанымі. Справа ў тым, аднак, што курорт прапануе ідэальную парадыгму як бясшвоўнай палітыкі захавання і тэхналогіі могуць быць уключаны ў самы раскошны аб'ектаў, не ставячы пад пагрозу ні якасць, ні выгод прыгажосць самага прасторы.\nСупрацоўнікі Sandos прысвечаны абароне планеты за кошт памяншэння ўплыву з дня ў дзень мерапрыемствы па павышэнню ўзроўню інфармаванасці з дапамогай розных зялёных дружалюбных праграм. Стварэнне ўмоў для ўстойлівага эка-культуры, адміністрацыя спрыяе ўстойлівай практыцы, знаходзячы новыя і інавацыйныя спосабы захавання мясцовых рэсурсаў.\nІ, атрымаўшы некалькі ўзнагарод за іх устойлівасць ініцыятыў, можна з упэўненасцю сказаць, што яны былі вельмі паспяховымі ў сваёй місіі.\nЖадаеце даведацца больш? Чытайце далей!\nЗлучэнне з культурай майя і прырода: Xcalacoco Вопытам\nПрымат сябар арэлі з дрэва на дрэва ў джунглях Xcalacoco. Алівія Balsinger\nЗаўсёды свядомая курорт аддае даніну Mayans прыгожым спосабам, а менавіта - у выглядзе іх пакета Experience Xcalacoco.\nУ джунглях вобласці, вядомай як Xcalacoco, ад Карыбскага ўзбярэжжа, курорт рэалізуе інтэрактыўныя мерапрыемствы ў гонар святога майя дух, які да гэтага часу працінае паветра, натхняючы тых, хто наведвае, каб падключыцца да «духу Ягуар», які жыве ва ўсіх з нас, молячы нас, каб выйсці, даследаваць і злучыцца з прыродай.\nВопыт ахоплівае тры дні, кожны дзень, прысвечанага розны элемент старажытнай культуры. У першы дзень, вам будзе прадастаўлены гістарычны агляд у выглядзе жывога выканання. Другі дзень працягвае апавядальны сагу з трагічнай любоўнай гісторыяй пра адважным замежніку і чароўную прынцэсу. На трэці дзень, наведвальнікі будуць збянтэжаныя, калі яны бачаць майя рытуал цемры і агню, у якім Майя Chilman дае дзякуй усім, прадстаўленай Вялікім Творцам, такія як вада, сонца, вецер Зямлі і жыцця.\nПасля таго, як жыхары танчаць грымотныя барабаны перасталі, і адзіная малітва супольнасці Xcalacoco была зроблена, ёсць заключная цырымонія, у якой кожны ўдзельнік абяцае працягваць карміць вагонь жыцця.\nМерапрыемствы ў багацці На Sandos Caracol Eco Resort\nУ Sandos Caracol, госці могуць выбраць, каб плаваць у натуральных падземных крыніц (centote) замест басейна. Алівія Balsinger\nМноства прыгод і прыроды дзейнасці даступныя падчас паездкі, з якіх вы можаце прыняць удзел у штодзённых паміж выступамі. Гэта ўключае ў сябе маляўнічы шлях ровараў, пустыня след, што вятры праз джунглі і сустракае шэраг прыродных падземных крыніц (Cenotes), шлях праз мангравыя лясы і спакойнай язды на лодцы па рацэ майя (з дапамогай якога вы зможаце назіраць натуральную флору і фауну Карыбскага ўзбярэжжа Мексікі!).\nДля яшчэ больш вочы цукеркі для аматараў прыроды, вы можаце наведаць птушыны запаведнік, прыняць удзел у Аленя прыцэльнай групы ці запаволіць тэмп з наведваннем The Turtle Лагуна.\nДля таго, каб адзначыць вашую прысутнасць і ваша сапраўднае зачароўваць для слаўнай прыроды мексіканскіх трапічных лясоў, наведвальнікам прапануецца пасадзіць дрэва на курорце, падаючы падтрымку для захавання навакольнага асяроддзя ў штаце Кінта-РГА.\nСямейны падзел & Signature Eco Калекцыя пакояў\nВыгляд подпісы Eco Superior Room. Sandos Caracol Eco Resort Сайт\nГосці Sandos Caracol Eco Resort можна выбраць шырокі спектр нумароў у любым The Family падзел або подпіс Eco Collection - былы які мае больш традыцыйную атмасферу, у той час як апошняя дазваляе акунуцца ў навакольнае флору шляхам увядзення больш натуральны эстэтычны у сваім дызайне.\nСтандартны нумар у раздзеле Сем'і нічога, але стандарт - прапануе самае высокае якасць камфорту ў дзіўным і шыкоўным прасторы. Блокі нумароў размешчаны ўздоўж многіх павойных, пышных шляхоў курорта, у будынках у стылі віл, якія служаць для павышэння асабістай жыцця і самотнасці курортных падстаў. У кожным нумары ёсць асобны балкон ці тэраса, якая адкрываецца да захапляльнага віду альбо на сад, басейн ці навакольныя джунглі.\nАбо перайсці на адзін з нумароў люкс, якія акрамя свайго подпісу змяшчальнасці і зачараваннем, таксама можна замовіць у нумары джакузі. Так папесціцца і адпачыць у адзіноце і камфорце вашага ўласнага пражывання, як вы адпачыць (ці аднавіць) для насычанага дня ў горадзе Плайя-дэль-Кармэн. Вы таксама можаце выбраць полулюкс, які, як і Deluxe, таксама ўключае ў сябе джакузі. Дадаў паблажлівасць, аднак, з'яўляецца тое, што джакузі знаходзіцца на балконе з выглядам на сады, басейн ці навакольныя джунглі.\nУсе нумары ў межах сямейных секцый зручна размешчаны ў непасрэднай блізкасці ад асноўных славутасцяў і аб'ектаў курорта. Водны парк на перадумовы, тэнісныя корты, тэатр, фітнес-цэнтр, а ля карт рэстаранаў і буфет, а таксама два басейна лёгка даступныя з пярэдняй дзверы нашага жылля віла ў стылі.\nСвеже паказаў пасля нядаўняга рамонту з'яўляецца захапляльныя нумарамі, якія складаюць подпіс курорта Eco Collection, чыя канцэпцыя з'яўляецца простым, але высакародным: захапляльныя прыгажосці Плайя-дэль-Кармэн не павінны быць проста зіркаў на здалёку, а хутчэй узмацняюцца шляхам натхнёнага дызайну што прыносіць усе прыгожыя элементы натуральнага свету ў вашым жыццёвым прасторы.\nВа ўсе Signature Eco пакояў, густыя джунглі, якія мяжуюць тэрыторыю курорта з'яўляюцца галоўнай славутасцю. Вы зможаце пагрэцца, медытаваць, і ацаніць яго трансцэндэнтнае веліч, не выходзячы з уласнага балкона або тэрасы, магчыма, надзеўшы бясплатны (і вар'ят ўтульны) халат і тэпцікі прадастаўляецца гатэлем.\nRooming параметры ў калекцыі блока Signature Eco ўключаюць палепшаны нумар, з выбарам небудзь аднаго цара ці дзве двухспальным ложкам. Тыя, хто падарожнічае з сям'ёй знойдзе полулюкс значна больш згодлівы, як гэта ў камплекце з адным ложкам King, канапа-ложкам і двух'яруснай ложкам, а таксама дзве ванных пакоямі, дык бацькі (і дзеці) могуць атрымаць прыватнае жыццё, якога яны заслугоўваюць. Дзеці абсалютна любяць лягушатнік на балконе, так што нават ціхі дзень патрабуе мала, каб забяспечыць ўсю сям'ю можа зрабіць вялікую частку свайго адпачынку.\nЦела, Розум і Дух Амаладжэнне На прыродзе\n«Толькі для дарослых» басейн на курорце яшчэ адзін варыянт практыкаванні. Алівія Balsinger\nАдпачынак гэта добрая нагода, каб прапусціць трэніроўкі ... калі вы не жывяце ў Sandos Caracol Eco Resort. З дзяржавай у дадзенай галіне тэхнікі, а таксама асабістых трэнераў, якія дапамогуць вам распрацаваць індывідуальны план трэніроўкі, фітнес-цэнтр у Sandos ёсць усё, каб дапамагчы вам захаваць (ці нават пачаць!) Свой рэжым трэніроўкі. Атрымаеце ваша сэрца накачкі на адным з кардыё-трэнажораў, ляпіць гэтыя мышцы з сілавым абсталяваннем, або расцягнуцца ў прадзільнай пакоі.\nПасля доўгай і карыснай трэніроўкі, лячэнне вашага цела ў раскошным Spa Sandos, які не толькі добра для вас, але і добра для Зямлі з-за яго экалагічна чыстыя аб'екты і аперацыі. Асноўныя распаўзанне спа-цэнтра ўключаюць у сябе шаснаццаць працэдурных кабінетаў, плошча гидротерапевтическая (якая бясплатна для тых, хто 18 гадоў і старэй), разнастайныя басейны тэмпературы, сауны і паравыя лазні і поўны салон прыгажосці, які можа пахваліцца шырокім меню розных, шчодрых варыянтаў для скуры, валасоў і пазногцяў.\nПапесціце сябе ў элегантнай ваннай пленэры спа-цэнтр, прызначаны для паслаблення цела і аднавіць сілы духу. Не адмаўляйце сабе ў адным з сваіх шматлікіх масажных працэдур, на пляжы палапа, які прапануе захапляльны від на Карыбскае мора. Варыянты масажу ўключаюць у сябе гарачы камень, Ароматэрапія, дародавы, Сліў (вывядзенне таксінаў і спрыяць здаровае кровазвароту), рефлексология, Deep Tissue і Sandos Special, якая ўяўляе сабой персаналізаваны зліццё розных метадаў спа. Таксама ў меню ёсць цэлы раздзел, прысвечаны розны рэгіянальны вопыт, у тым ліку тайскага Magic, Shatsu-Zen, Карыбскі басейна і палінезійскі, апошнія з якіх выкарыстоўвае танцы і рытмічныя апрацоўку навеяная Ломи Ломи, каб стымуляваць цыркуляцыю лімфы.\nПрывітання здаровага цела, розуму і духу ў Sandos. Алівія Balsinger\nБольш, чым проста медытатыўны для цела, розуму і духу, аднак, Sandos Caracol Eco Resort прапануе сваім гасцям магчымасць адлюстраваць і аднавіць сілы ў той час як у асяроддзі прыроды.\nДля атрымання дадатковай інфармацыі або забраніраваць наступны знаходжання ў Sandos Caracol Eco Resort, калі ласка, наведайце вэб-сайт.\nМексіканскія Турыстычныя карты і як атрымаць адзін\n10 прычын Смачныя не прапусьціць сняданак у Мексіцы\nSANTAN Village Карта\nТрадыцыйныя і ўнікальныя прадукты харчавання, каб паспрабаваць у Амстэрдаме\nЛепшыя Пакупкі Напрамкі Любові\nГатэля Зніжкі для пажылых падарожнікаў\nЯк атрымаць «Доктар Оз Show» Квіткі\n9 лепшых Капялюшыка купіць у 2018 годзе\nФларыда Клубнічны фестываль 2018\nТоп Лос-Анджэлес Гісторыя Музеі


Кожны чацьверты прэтэндэнт у Віцебску апынуўся па-за перадвыбарчай гонкай - Віцебская вясна\nГэтак, у Віцебскай-Горкаўскай выбарчай акрузе №17 з 6-ці прэтэндэнтаў засталося 5, у Віцебскай-Чкалаўскай №18 засталося 6 (было 8), у Віцебскай-Чыгуначнай – 6 (было 7), а ў Віцебскай-Кастрычніцкай – усяго 4 (зь 7-мі).\nВіцебская абласная выбарчая камісія аднавіла ў рэгістрацыі кандыдатам у дэпутаты начальніка сэктару кадравай і прававой працы філіялу “Ваенсэрвіс” Юрыя Мельнікава. Ён здолеў даказаць камісіі правільнасьць дадзеных аб сваёй маёмасьці і малазначнасьць зробленых памылак у падпісных лістах.\nПрычыны ж нерэгістрацыі былі тыповыя: няправільныя дадзеныя аб прыбытках і маёмасьці ў пададзеных дэклярацыях, неакуратна і няякасна праведзены збор подпісаў сябрамі ініцыятыўных груп.\nПадчас паседжаньня абласной камісіі\nПа асабістай заяве адмовіліся ад рэгістрацыі дырэктар гімназіі №2 Канстанцін Кісялёў, вылучаны працоўным калектывам (выбарчая акруга №19), і дырэктар прадпрыемства “ВітНам” Віталь Фамін (акруга №20), які вылучаўся ад ЛДП.\nПравам стварэньня выбарчых фондаў скарысталіся 13 з 21 зарэгістраваных кандыдатаў. Астатнія восем кандыдатаў ня выказалі жаданьне зьбіраць грашовыя сродкі для правядзеньня агітацыйнай кампаніі. Тыя ж самыя 13 кандыдатаў правялі рэгістрацыю давераных асобаў.\nАкруговыя камісіі зацьвердзілі тэкст агульных плякатаў зь біяграфічнымі дадзенымі кандыдатаў у дэпутаты. Для 20-ці кандыдатаў гэты тэкст будзе выдрукаваны на рускай мове і толькі для аднаго – па-беларуску.\nЗь 15-ці зарэгістраваных у краіне партыяў сваіх назіральнікаў у выбарчыя камісіі ўсіх узроўняў па Віцебскай вобласьці вылучылі толькі дзьве – партыя БНФ (аднаго сябра ў Віцебскую абласную выбарчую камісію) і КПБ (двух сябраў у акруговыя камісіі і 19 – ва ўчастковыя).\nГрамадзкія арганізацыі выявілі куды большую актыўнасьць у вылучэньні назіральнікаў. Ад дзесяці найбольш буйных арганізацый у камісіі ўсіх узроўняў вылучаныя больш за 1200 сябраў, траціна зь іх – актывісты прафсаюзных арганізацый.\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « У Віцебску правялі пікет з патрабаваньнем вызваліць палітвязьняў\tАднабокая агітацыя, адсутнасьць галоснасьці і папярэджаньні кандыдатам у Віцебску »