Якія алею карысныя для валасоў? - Confetissimo - жаночы блог\nЯкія алею карысныя для валасоў?\nПрыгожыя, дагледжаныя валасы жадае мець кожная жанчына. Адным з папулярных натуральных сродкаў, якія дапамагаюць у паўнавартасным сыходзе за валасамі, з'яўляюцца розныя раслінныя алею.\nКарысныя Ці алею для валасоў?\nЧасцей за ўсё ў эфектыўнасці ўздзеяння на прычоску алеяў сумняюцца ўладальніцы тоўстых валасоў. Спецыялісты ўпэўнена заяўляюць: алею расліннага паходжання, дабратворна ўздзейнічаюць на скуру галавы і структуру валасоў любога тыпу, пры гэтым:\nсілкуюць, ўвільгатняюць, аднаўляюць валасы;\nнадаюць пругкасць і бляск валасам;\nстымулююць рост валасоў;\nліквідуюць сухасць, сверб скуры;\nспрыяюць ліквідацыі перхаці.\nКарысныя алею для валасоў\nВідаў раслінных алеяў шмат, таму заканамерны пытанне: якія алею больш за ўсё карысныя для валасоў? Адразу папярэдзім, што вырашаючы, якое алей для валасоў карысна, варта зыходзіць з тыпу валасоў, а таксама ўлічваць праблемы з валасамі, якія маюцца ў канкрэтнага чалавека.\nУ рэцэптах народнай медыцыны ў якасці асноўнага гаючага кампанента часцей за ўсё сустракаюцца репейное і касторовое масла. Дзякуючы насычанасці вітамінамі, мінеральнымі і дубільныя рэчывы, фитостеролами і непредельных тлустымі кіслотамі, маскі на базе лапуховага алею актывізуюць абменныя працэсы і кровазварот ў скурным эпідэрмісе, ўмацоўваюць карані валасоў і паляпшаюць іх структуру. Пасля значнага ўздзеяння на скуру галавы хімічных рэчываў пры правядзенні афарбоўкі, перманентнай завіўкі алей дапамагае аднавіць скурныя пакровы.\nЯк і репейное, касторовое алей ўжывалася яшчэ ў даўніну для таго, каб косы прыгажунь раслі пышнымі. У самым распаўсюджаным рэцэпце для барацьбы з перхаццю і паскарэння росту валасоў прапануецца змяшаць дзве часткі алею з адной часткай гарэлкі і ўціраць сумесь у галаву.\nУ ліку самых карысных алеяў для валасоў нязменна адзначаецца аліўкавы алей. Яго каштоўнасць складаецца ў тым, што ён ўтрымлівае масу карысных рэчываў і лепш за іншых раслінных алеяў засвойваецца клеткамі арганізма чалавека. Каб зрабіць пажыўную маску для валасоў, неабходна спалучыць 1 яйка, 2 сталовыя лыжкі мёду з 3-ма лыжкамі алею.\nРаім прачытаць: Гліцэрына для валасоў\nПры сухіх валасах асабліва дзейсныя маскі з облепіховым маслам. Лячэбная сумесь складаецца з 2-х сталовых лыжак сыроваткі, 2-х чайных лыжак алею. У склад дадаецца па чайнай лыжцы ціск часныку і бясколернай хны, а таксама 3 кроплі цытрусавага эфірнага алею (напрыклад, горкага памяранца).\nУ апошні час становяцца вельмі папулярнымі сродкі для валасоў з маслам жажаба. Унікальны хімічны склад (блізкі па якасцях да калагенам пратэін і і мноства амінакіслот) спрыяе выдаленні ўтварыліся на валасах напластаванняў, надаючы аднастайнасць і эластычнасць.\nПапярэднічаючы пытанне аб тым, ці карысна гарчычнае алей для валасоў, Запэўніваем, што якое валодае антибактерицидными ўласцівасцямі даўкія алей умацоўвае валасы і, выклікаючы прыток крыві да каранёў валасоў,\nстымулюе іх рост. Варта толькі правільна выкарыстоўваць яго, злучыўшы з фільтраваць адварам карэнішчы крапівы або дзядоўнік.\nДля таго каб найлепшым чынам падлячыць шавялюру, патрабуецца рабіць маскі штотыдзень (а яшчэ лепш 2 разы на тыдзень) на працягу некалькіх месяцаў. Выключэнне складаюць толькі лячэбныя маскі з облепіховым маслам, пры ўжыванні якіх досыць правесці 3 - 4 сеансу. Працягласць працэдуры з маскамі складае ад паўгадзіны да некалькіх гадзін. Для дасягнення большага эфекту пры лячэнні валасянога покрыва пажадана дадаваць у маскі і сродкі па догляду ў малых дозах эфірныя алею.


Рэжысёр і педагог Уладзімір Маланкін\nУ поўнай меры шляхам рэфармавання пайшлі ягоныя вучні. Варта нагадаць іх імёны: Валерый Раеўскі, Барыс Луцэнка, Валерый Мазынскі, Уладзімір Рудаў, Валерый Маслюк, Мікалай Пінігін. Эліта сучаснай беларускай рэжысёрскай школы. У тэатразнаўчых і біяграфічных працах рэдка адсочваюць ланцужок настаўнікаў з некалькіх пакаленняў, у лепшым выпадку называюць аднаго майстра. Усё астатняе, маўляў, рэжысёр зрабіў сам і абавязаны выключна ўласнаму таленту. Думаю па-іншаму. Настаўнік выхаваў вучня, і калі ўсё зрабіў пісьменна, той пойдзе далей за настаўніка. Эстафета пры гэтым вельмі важная.\nМаланкін уваходзіў у прафесію ў пяцідзясятыя гады мінулага стагоддзя. Тэатр быў шэрым, панурым, аднолькавым, нясмелым і ў сэнсе формы. Тэарэтычна ўсе кляліся, што працуюць «па сістэме Станіслаўскага». Практычна гэта было далёка не так. Рэжысёрская і акцёрская моладзь бачыла Станіслаўскага разумным, правільным і таму вельмі сумным настаўнікам. Ужо ніхто яго не абагаўляў як унікальнага практыка: новых работ даўно не было. Дый і яго самога пачыналі забываць, заставаліся толькі байкі і легенды. Публіка хадзіла «на акцёраў». Візуальнаму абліччу сцэнічных твораў не надавалі асаблівай увагі, затое з захапленнем прымалі ўсё класічнае. Па справядлівасці, і тады, у пасляваенныя дзесяцігоддзі, і цяпер стала немагчыма працаваць «па сістэме Станіслаўскага» з многіх прычын (кароткія тэрміны выпуску спектакляў, міграцыя акцёраў і іншае).\nГалоўным у рабоце айчыннага класіка рэжысуры было жорсткае, бескампраміснае выхаванне калектыву паводле прынцыпаў, у імя якіх ён сам жыў. Скажыце, каму сёння гэта па сілах? Толькі адзінкам.\nНастаўнікі Уладзіміра Андрэевіча Маланкіна Дзмітрый Аляксеевіч Арлоў і Марыя Восіпаўна Кнэбель былі фанатычнымі прыхільнікамі метадаў Станіслаўскага. Яны ведалі гэта не па кніжках і апавяданнях, а, можна сказаць, «з першых вуснаў». І гэтую любоў імкнуліся перадаць сваім вучням. У Мінску Маланкін вучыўся на акцёрскім курсе, быў упэўнены, што гэта яго прызначэнне. У дзённіку, які будучы рэжысёр старанна вёў у юнацкія гады і які толькі цяпер знайшла ягоная дачка Ганна, ён з юнацкім максімалізмам і наіўнасцю запісаў: «Ведаю толькі адно -- трэба жыць сумленна... І яшчэ ведаю -- я буду акцёрам (і неблагім), я буду сумленна рабіць тое, што трэба рабіць дзеля людзей, я буду ўдумлівы ў сваёй прафесіі -- жыцці».\nЧалавек мяркуе, жыццё паварочвае па-свойму. Згадваючы Маланкіна, думаю, што ён наўрад ці мог стаць добрым акцёрам. У яго былі вельмі сціплыя псіхафізічныя дадзеныя, аднак прысутнічаў бясспрэчны, рэдкі талент, якому ён не надаваў значэння: веданне літаратуры, глыбокія аналітычныя здольнасці. На акцёрскай ніве, магчыма, Уладзімір Андрэевіч мог і не спраўдзіцца ў поўнай меры. Для рэжысёрскай прафесіі ён выспеў даволі рана. Здольнасці заўважыў яго педагог у тэатральным інстытуце, пачаў выкарыстоўваць Маланкіна ў якасці свайго памочніка і асістэнта, паспрабаваў у педагагічнай працы. Напрыканцы вучобы параіў грунтоўна заняцца рэжысурай. Арлоў сказаў: «Трэба ехаць у Маскву. У ГІТІСе курс набіраюць Аляксей Дзмітрыевіч Папоў і Марыя Осіпаўна Кнэбель. Гэта мае настаўнікі і сябры. Напішу ліст. Лепшай рэжысёрскай школы цяпер няма».\nМаланкін паехаў. Яго прынялі.\nТак склаўся вельмі важны ланцужок: Станіслаўскі вучыў Кнэбель, Кнэбель і Папоў былі настаўнікамі Арлова. Арлоў выхаваў Маланкіна. Усе пачыналі як акцёры і паступова прыйшлі да рэжысёрска-педагагічнай дзейнасці.\nУ сваёй аўтабіяграфічнай кнізе «Усё жыццё» Кнэбель некалькі разоў згадвае Маланкіна і прызнаецца, што яны з Аляксеем Дзмітрыевічам Паповым «вучылі студэнтаў і вучыліся самі... маючы справу не з акцёрамі, не з акцёрскім самалюбствам, штампамі і г.д., не з тэрмінамі, якія ціснулі на працу, а з молоддзю, заўсёды гатовай на эксперымент з поўнай магчымасцю спрабаваць, шукаць, думаць».\nЗразумела, Маланкін належаў да разраду вучняў, якія шукаюць і думаюць. Цікава, што пазней у сваёй практычнай дзейнасці свае ўменні і прынцыпы ён увасабляў на класічнай літаратуры. У Рускім тэатры паставіў «Нашэсце» Леаніда Лявонава, «Дзеці Ванюшына» Сяргея Найдзёнава, «Апошнія» Максіма Горкага, «Мальер» Міхаіла Булгакава. П’есы сучасныя былі яму менш цікавыя, хоць рэжысёр з задавальненнем працаваў з тэкстамі Аркадзя Маўзона, Уладзіміра Мехава, Чынгіза Айтматава. Эксперыменты з класікай, дзе на поўную моц маглі заззяць акцёры, яму болей сагравалі душу.\nУ маім архіве захаваліся лісты Кнэбель да маёй маці Зоі Свінарскай, з якой яны навучаліся акцёрскаму майстэрству ў студыі Міхаіла Чэхава. Там ёсць вельмі добрыя радкі пра беларуса Маланкіна, ягоную няўрымслівасць.\nПадчас вучобы ў Маскве Уладзімір Маланкін падтрымліваў кантакт з маім бацькам. Прыязджаў у Мінск, падоўгу распавядаў Арлову пра свае ўражанні і адкрыцці.\nВельмі працаздольны і дысцыплінаваны, Маланкін не марнаваў час. Шмат паспеў пабачыць у сталіцы, быў сваім у абраных кампаніях, пачаў цікавіцца актуальным тэатрам. Аднойчы падчас чарговага прыезду ў нас дома ён сказаў штосьці зняважлівае пра метад дзейснага аналізу па Станіслаўскаму, пра старамоднасць Кнэбель, чым выклікаў моцны гнеў майго бацькі. Арлоў закрычаў, паказаў Маланкіну на дзверы і загадаў болей не пераступаць парог нашага дома. Яны, канешне ж, хутка памірыліся…\nУладзімір Маланкін атрымаў прызначэнне ў Рыжскі тэатр юнага гледача, на той час вельмі яркі калектыў, які ведалі ва ўсім СССР. Прыбалтыйскі перыяд творчасці не прайшоў марна. У 1962 годзе яго з задавальненнем узялі ў Дзяржаўны рускі тэатр імя М.Горкага і на педагагічную працу ў тэатральна-мастацкі інстытут. Пазней у жыцці быў яшчэ і наш тэатр юнага гледача.\nСёння ў любым годным тэатральным спектаклі мы перш за ўсё звяртаем увагу на яго канцэпцыю. За апошнія паўстагоддзя рэжысёрская думка рушыла вельмі далёка. Між тым, з сумам даводзіцца канстатаваць, што рэжысёрская думка рушыла далёка і ад літаратурнай першакрыніцы: дзёрзка і свавольна абыходзіцца з новай драмай, інсцэніроўкамі, дакументальным матэрыялам. Не шкадуе і класічных аўтараў.\nГэтага ніколі сабе не дазваляў Уладзімір Андрэевіч Маланкін. Не ўтойваў, што любіць вострую эксцэнтрычную форму. Прадэманстраваў яе ва «Узыходжанні на Фудзіяму» Чынгіза Айтматава. Калі вучыўся ў Кнэбель і Папова, як акцёр праявіў яе ў выпускным спектаклі «Кароль Лір», дзе іграў Блазна. Памятаю, Маланкін распавядаў пра незабыўныя ўрокі сваіх настаўнікаў, якія не стамляліся паўтараць, што Шэкспір, напрыклад, правакуе акцёра на страсці і эмоцыі. Паддавацца нельга. Эмоцыі могуць узнікнуць толькі пасля аналізу падзей, дзеянняў, руху думкі. Тое ж самае ў Горкага: страсці -- сацыяльныя, эмоцыі -- славянскія. Мне гэта ўспомнілася, калі Уладзімір Маланкін ставіў адзін з лепшых сваіх спектакляў -- «Апошнія».\nЗлы лёс заўсёды суправаджаў п’есу Міхаіла Булгакава «Мальер». Штосьці ў гэтых вялікіх пісьменнікаў не складвалася з Госпадам Богам. «Мальер» стаў апошнім спектаклем Маланкіна. Прэм’еру ён ужо не бачыў. Майстар пайшоў з жыцця ў няпоўныя сорак дзевяць гадоў, даў свету таленавітую актрысу дачку, выпусціў пяць акцёрскіх курсаў і пакінуў пра сябе добрую памяць.\nЛетам гэтага года ў Нацыянальным драматычным тэатры імя М.Горкага прайшоў вечар памяці з нагоды 85-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Маланкіна. Мінула 36 гадоў, як яго няма. Сівыя заслужаныя вучні з гумарам расказвалі, як пабойваліся майстра, вучыліся ў яго этыцы і ўменню вывучаць матэрыял, які распавядалі са сцэны. Яны самі даўно майстры: Барыс Луцэнка, Вольга Клебановіч, Аляксандр Ткачонак, Арнольд Памазан і іншыя. Запрашальныя квіткі былі выкананыя ў форме старонкі са школьнага дзённіка. У графе «хатняе заданне» стаяла тэма: «Падзея, звязанная з Уладзімірам Андрэевічам Маланкіным, якая змяніла маё жыццё». У кожнага знайшлося, што расказаць. Гэта і пацвярджае перакананне, што Уладзімір Маланкін быў першапраходцам.


Будзьма беларусамі! » Дачка Івана Шамякіна: «Адамовіч і Быкаў падпісалі мярзотны данос. Такое не забываецца!»\nВыкладчыца і навукоўца Таццяна Шамякіна апублікавалаўспаміны «Як жыла эліта пры сацыялізме — 2». Гэта чарговая частка мемуараў дачкі класіка беларускай літаратуры Івана Шамякіна.\nТаццяна Шамякіна. Фота Волі Афіцэравай.\nПачынаецца другая частка з крытыкі сатырычнай паэмы, ці «паэмы», як піша сама Шамякіна, «Сказ пра Лысую гару».\n«Нізкапробная падробка, дарэчы, зусім не смешная», — піша пра твор Таццяна Шамякіна.\nУ БССР «Сказ пра Лысую гару» нарабіў шуму. Невядомыя аўтары ў вельмі з’едлівай і дасціпнай манеры апісалі побыт тагачасных пісьменнікаў у дачным пасёлку. Толькі ў пачатку 2000-х Ніл Гілевіч і Мікола Аўрамчык прызналіся, што твор належаў іх пяру.\n«Цяпер, калі практычна ўсе героі паэмы пайшлі ў лепшы свет, успамінаць гэты злосны пасквіль проста непрыстойна», — лічыць аўтарка. Што выклікае такое яе абурэнне? Несправядлівая, на думку Шамякінай, згадка яе бацькі.\nСпадарыня Шамякіна пераконвае, што ні да якога дзялення маёмасці Іван Пятровіч дачынення не меў, бо ў яго ўжо было ўласнае лецішча ў пасёлку Ждановічы, якое засталося ў сям’і і па сёння.\n«Нікчэмная халупа, якая пайшла ў зямлю, яна стаіць у асяроддзі шыкоўных трохпавярховых катэджаў, якія збудавалі нуварышы на месцы такіх жа гаротных. У пачатку 1990-х нашы суседзі, дзеячы навукі і мастацтва, не маючы сілаў трымаць у парадку нават халупы, прадавалі іх гандлярам-махінатарам і наогул прайдзісветам, якія здолелі адхапіць кавалкі народнага дабра рознымі незаконнымі метадамі», — гаруе Таццяна Іванаўна.\nУ яе ўвогуле шмат прэтэнзій да капіталістычнага свету. «Пры капіталізме чалавек — гэта тавар».\nУвогуле, Шамякіна лічыць сённяшні стан спраў вынікам змовы лібералаў, якая пачалася ў Расіі з ХІХ ст. Яна лічыць часткай гэтай змовы забойства Ясеніна, ганенні на славянафілаў, услаўленне яўрэяў: «…что касается знаковых для русского самосознания памятников, то тут просто беда! Плисецкой памятник есть — Улановой нет. Мандельштаму есть — Заболоцкому нет. Бродскому есть — Рубцову нет. Ростроповичу есть — Свиридову нет», — цытуе яна Юрыя Палякова, а расійскага пісьменніка-нацыяналіста Праханава называе «умнейшим».\nНайлепшым часам яна называе 1960-я гады, час сваёй маладосці. У гэты перыяд, лічыць Шамякіна, беларуская літаратура дасягнула найвялікшага ўздыму. «Адна з найбольш развітых у Еўропе».\nПраўда, яна мяркуе, што гэта стала магчымым не дзякуючы палітыцы адлігі, якую вёў Хрушчоў. Гэтага кіраўніка СССР Шамякіна ўвогуле называе «нягодным і невукам». Мабыць, найперш за развянчанне культу Сталіна.\nУ сваіх ранейшых публікацыях выкладчыца раздавала шмат кампліментаў асобе Сталіна.\n«Менавіта з Хрушчова наменклатура, пашчыпаная Сталіным, адчула сваю беспакаранасць», — перакананая яна. Прыкладам чыноўніка такога кшталту Таццяна Шамякіна прыводзіць Васіля Шаура, ураджэнца Лепельскага раёна, які даслужыўся да загадчыка аддзела культуры ЦК КПСС і пры развале СССР вывез са сваёй дачы больш за 200 твораў мастацтва з усяго Саюза. Пры гэтым Шамякіна піша, што дзеці кіраўнікоў БССР (Кісялёва, Машэрава, Прытыцкага) былі «ціхімі, сціплымі і дружалюбнымі».\nВялікая частка ўспамінаў прысвечаная абмеркаванню сітуацыі з Нобелеўскай прэміяй Барыса Пастэрнака. Іван Шамякін удзельнічаў у палеміцы ў Маскве. Партдзеячы прыйшлі ў абурэнне ад таго, што раман «Доктар Жывага» быў надрукаваны не ў СССР, а ў Італіі, таму настойліва заклікалі Пастэрнака адмовіцца ад прэміі.\nУ Маскве праходзіў пленум Саюза пісьменнікаў, дзе літаратары выказвалі свае меркаванні аб сітуацыі. Далі слова і Шамякіну: «Шамякін ўстаў і сказаў, што раман не чытаў. Нехта засмяяўся. Хтосьці выгукнуў: «А хто чытаў?»\nАдметна, што дакладны аўтар цытаты «не чытаў, але асуджаю» невядомы. Існуюць толькі здагадкі, хто так выказаўся пра «Доктара Жывага». Мабыць, нельга выключаць з патэнцыйных аўтараў фразы і Івана Шамякіна.\nТым больш ягоная дачка актыўна абараняе аўтара гэтай цытаты: «Нічога асаблівага ў гэтым афарызме няма: асуджаўся сам факт перадачы рамана за мяжу. У нас лічыцца ганебным для пісьменнікаў — і справядліва — супрацоўнічаць з савецкімі чэкістамі, але чамусьці не асуджаецца супрацоўніцтва з замежнымі спецслужбамі».\nШамякіна лічыць, што друк і распаўсюджанне «Доктара Жывага» і «Архіпелага ГУЛАГ» Салжаніцына былі аперацыямі ЦРУ. «Гэтая аперацыя наогул завяршылася бліскуча, бо твор шмат у чым спрыяў падрыву даверу народа да савецкай улады», — мяркуе Шамякіна.\nЯна цытуе расійскага публіцыста Андрэя Фефелава: «Міф пра ГУЛАГ быў спрытна і таленавіта сканструяваны на Захадзе. Салжаніцын агучыў яго праз існуючую да гэтага часу масонска-пратэстанцка-разведвальную структуру YMKA, якая шчыльна займалася нашай краінай яшчэ з часоў Расейскай імперыі». І тут без масонаў не абышлося.\nСама Шамякіна называе афіцыйную лічбу рэпрэсаваных за перыяд 1921 — 1954 у чатыры мільёны чалавек, 642 тысячы з якіх расстралялі — пра раскулачаных у час калектывізацыі і ахвяр Галадамору яна маўчыць. «Таксама шмат, але ў ельцынскае крымінальнае дзесяцігоддзе загінула значна больш — грамадзяне выміралі па мільёне ў год (забойствы, самагубства), і кожнае пятае дзіця — беспрытульнае», — нават тут знаходзіць апраўданне сталінскаму часу аўтарка.\nЯна прыводзіць прыклад дзеда па матчынай лініі Філата Азаравіча, які змог вярнуцца з высылкі. «Прычым, у адрозненне ад няспынных істэрык ліберальнай публікі, самі рэпрэсаваныя і іх нашчадкі, мае родныя, мама і яе сёстры, заўсёды казалі пра пакуты бацькі з яго слоў: «Значыць, так трэба было», падкрэсліваючы «трэба было». Праўдзіва народны, хрысціянскі погляд на рэчы», — мяркуе Таццяна Іванаўна.\nШамякіна згадала «ліст 42» дзеячаў культуры да прэзідэнта Расіі Барыса Ельцына ў 1993 годзе. Сярод падпісантаў — двое беларускіх пісьменнікаў. Яна не называе імёны, але пошук у інтэрнэце паказвае, што гаворка вядзецца пра Васіля Быкава і Алеся Адамовіча. У звароце Ельцыну дзеячы культуры прасілі забараніць у краіне фашысцкія, камуністычныя і нацыяналістычныя рухі (чытай, нацысцкія), а таксама закрыць выданні, якія спрыяюць распаўсюду такіх ідэй, — «Правду» і «Літературную Россію».\n«Скандальны, абсалютна ганебны ліст, — лічыць Шамякіна. — Такія рэчы не забываюцца! Куды там асуджэнне Барыса Пастэрнака за Нобелеўскую прэмію — дзіцячы лепет у параўнанні з мярзотным даносам, накіраваным супраць сваіх жа братоў па прафесіі».\nПра Быкава яна дадае яшчэ наступнае: «Калі ўспомніць публіцыстычныя выступленні аднаго з падпісантаў у 1990-я гады, яго абяленні латышскіх фашыстаў, яго мары аб скарэйшым выміранні ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны, якія не даюць магчымасці ісці краіне па шляху дэмакратыі, то пытанні адпадаюць самі сабой».\nУ цэнтры яе рэфлексіі — Расія, славянафільства, іх доля. Беларусь з яе ўспамінаў самастойным суб’ектам не паўстае. Гэта проста своеасаблівая частка рускага свету.\nНа гэты раз успаміны сталіся не настолькі багатымі на каштоўныя сведчанні быту пісьменнікаў, іх сустрэч, сварак, сяброўства, гэта, хутчэй, развагі Таццяны Іванаўны Шамякінай аб палітычным ладзе. Погляды ж гэтыя часам прымушаюць проста паціснуць плячыма.


Версія ад 00:35, 14 лютага 2011\n24 байты дададзена , 9 гадоў таму\n→Паўстанне 1830-1831: вікіфікацыя\nВерсія ад 22:36, 4 лютага 2011 (правіць)\nдр (→Пасляваенная Польшча: вікіфікацыя)\nВерсія ад 00:35, 14 лютага 2011 (правіць) (адкат)\nдр (→Паўстанне 1830-1831: вікіфікацыя)\nУ 1820-е актывізавалася дзейнасць тайных арганізацый, апазіцыйных па дачыненні да наяўных парадкаў. Найболей буйнай арганізацыяй было Патрыятычнае таварыства, існавалае ў 1821–1826 і ўзначаленае У. Лукасіньскім. У 1828 паўстала тайнае ваеннае таварыства ў афіцэрскай школе падхарунжых (арганізатар – Пётр Высоцкі), якое ставіла сваёй мэтай аднаўленне незалежнасці Польшчы з дапамогай ваеннай рэвалюцыі.\n=== Паўстанне 1830-18311830—1831 ===\nРэвалюцыя пачалася з узброенага паўстання ў Варшаве ў лістападзе 1830 і паступова ахапіла не толькі польскія землі, але таксама у і часткі Беларусі, Літвы і Украіны. Асноўнай сілай паўстаўшых былі рэгулярныя фармаванні польскага войска, падтрыманыя працоўнымі і рамеснікамі Варшавы. Актыўны ўдзел у паўстанні прыняў вядомы польскі гісторык, прафесар Віленскага універсітэта [[І. Лялевель]]. 5 снежня была абвешчаная дыктатура генерала Хлапіцкага, які, аднак, устаў на шлях перамоваў з царскім урадам. Цар, у сваю чаргу, адмовіўся размаўляць з "«бунтаўнікамі"» і запатрабаваў безумоўнай капітуляцыі. У адказ на гэта сейм, які сабраўся 25 студзеня 1831, прыняў акт аб дэтранізацыі Мікалая I і ўтварыў Нацыянальны ўрад. Менавіта ў гэтыя дні нарадзіўся дэвіз «[[За нашу і вашу свабоду]]!», які потым стаў знакам супрацоўніцтва польскіх і рускіх рэвалюцыянераў. У лютым царскія войскі, узначаленыя спачатку І. І. Дыбічам, а пасля яго смерці ад халеры – — І. Ф. Паскевічам, перайшлі ў наступ. У ліпені ў Польшчы была абвешчаная мабілізацыя, але сяляне, не дабіўшыся ажыццяўленні сваіх патрабаванняў, запрацівіліся ёй. У той жа час польскае камандаванне заняло нерашучую пазіцыю, а новы ўрад на чале з генералам Я. Крукавецкім адмовіўся ўзброіць варшаўцаў. 8 верасня 1831 Варшава была здадзеная, а праз месяц былі падушаныя апошнія месцы супраціву.\nПрыняты пасля падаўлення паўстання Арганічны статут 1832 змяніў польскую канстытуцыю. Быў скасаваны сейм, замест якога меркавалася стварыць "«сход правінцыйных саслоўяў"». Аднак ён так і не быў скліканы. Не пайшло ў жыццё таксама гарадское і сельскае самакіраванне. Да 1841 захоўваўся толькі Дзяржаўная рада як кансультатыўны орган пры Расійскай Дзяржаўнай радзе. У 1857 ваяводствы былі пераназваныя ў губерні з губернатарамі на чале.\nНа Польшчу абрынулася хваля рэпрэсій. Быў зачынены Варшаўскі універсітэт і варшаўскае "«Таварыства сяброў навукі"». Уведзеная строгая цэнзура. Імёны [[А. Міцкевіч]]а, [[Ю. Славацкі|Ю. Славацкага]] і [[І. Лялевель|І. Лялевеля]] забаранялася нават згадваць. Але, каб прыцягнуць на свой бок польскую шляхту, Мікалай I ураўнаў яго ў саслоўных правах і прывілеях з рускім дваранствам.\nБольшасць удзельнікаў паўстання, нягледзячы на абвешчаную царом амністыю, апынулася ў эміграцыі, якая атрымала ў польскай гістарычнай навуцы найменне "«Вялікай"». Самой шматлікай арганізацыяй эмігрантаў было "«Польскае дэмакратычнае таварыства"» (1832–18621832—1862). Рэвалюцыйна-дэмакратычнае крыло эміграцыі стварыла "«Люд польскі"» (1835–18461835—1846), кансерватыўнае, узначаленае А. Чарторыйскім, аб'ядналася вакол яго рэзідэнцыі – — ''Hôtel Lambert''. Усе гэтыя арганізацыі выступалі за аднаўленне незалежнасці польскай дзяржавы, але шляхі дасягнення незалежнасці бачылі па-рознаму. На польскіх землях дзейнічалі «Садружнасць польскага народа» (1835–18381835—1838), «Саюз польскай нацыі» (1839–18501839—1850), «Канфедэрацыя польскай нацыі» (1876–18781876—1878) і інш.\n=== Паўстанне 1863-1864 ===\nУзята з "https://be.wikipedia.org/wiki/Адмысловае:MobileDiff/678767"


Выступ на студзеньскім Сойме Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне” і Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ Толькі што прамінуў пік чарговага канфлікту паміж Пуціным і Лукашэнкам. Паступова ўсё вяртаецца да ранейшага інтэграцыйнага маразму, і гэтая палітыка будзе працягвацца далей з абодвух бакоў. Пра канкрэтныя прычыны і сутнасьць сваркі я ўжо...\nНайперш гэта канфлікт паміж саўдзельнікамі адной справы – усталяваньня гэбоўскай улады над постсавецкай прасторай. Дыктатары ня могуць аб’ядноўвацца, павінен застацца нехта адзін, хто будзе кіраваць нічым ня дзелячыся. Дзеля захаваньня ўлады пуцінская група зрабіла стаўку на фармальнае “аб’яднаньне” (на справе на інкарпарацыю) зь Беларусяй і...\nПуцінская ўлада выкарыстоўвае статус Расеі – краіны прадаўца энергетычных рэсурсаў (нафты і газу) для палітычнага ціску на Беларусь з мэтай стварэньня эканамічнага крызісу і ліквідацыі суверэнітэту Беларускай дзяржавы. Пра гэта расейскае кіраўніцтва, палітычныя прадстаўнікі і нават рускі амбасадар у Беларусі А.Сурыкаў гавораць груба, наўпрост, не хаваючы...\nВыступ на сьнежаньскім Сойме Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ Паважаныя сябры Сойму Партыі БНФ! Вітаю вас у Бацькаўшчыне, зычу здароўя, вытрываласьці і веры ў нашу перамогу! Пераменаў на Беларусі можна было б дасягнуць хутка, але ўся бяда ў аслабленасьці нашай нацыянальнай альтэрнатывы. Паколькі нацыянальныя сілы аслабленыя, то на палітычную сцэну...\nМесяц таму на Паліткамітэце Фронту мы прааналізавалі сітуацыю з галадоўкай А. Казуліна і прышлі да высновы, што на гэтую авантуру яго штурхнулі тыя ж сілы, што прапанавалі і прафінансавалі ягоны ўдзел у вясновых выбарах прэзыдэнта на Беларусі. Магчымы сэнс гэтага пляну – сьмерць Казуліна. У апошні час барацьба за ўладу ў сістэме расейскага гэбізму набыла...\nЛіст адраджэнцам на ўгодкі Слуцкага Збройнага Дарагія землякі! Віншую вас у Бацькаўшчыне ў слаўны Дзень слуцкіх герояў Беларусі! Вось прыклад выдатнай і хуткай мабілізацыі на барацьбу з ворагам. Слуцкая брыгада войска Беларускай Народнай Рэспублікі ў колькасьці дзесяці тысячаў жаўнераў (разам з запасам) была створана цягам ўсяго трох дзён і адразу прыступіла...\nБачаньне небяспекі – перадумова барацьбы\n(Выступ на лістападаўскім Сойме Партыі Фронту) Паважаныя сябры Сойму Партыі БНФ, Вітаю вас у Бацькаўшчыне, зычу ўсім здароўя і каб хутчэй настаў наш светлы час! А выглядае, што справа няўхільна, хоць і павольна, рухаецца да разьвязкі. Гартуйма сілы! У міжнароднай палітыцы, нягледзячы на некаторыя перамены, нічога прынцыпова ня зьменіцца ў дачыненьні да Беларусі...\nУ нядзелю, 5 лістапада, пачалося вылучэньне кандыдатаў у дэпутаты мясцовых саветаў. Некаторыя патэнцыйныя кандыдаты ў дэпутаты, напрыклада, у Наваполацку, Ваўкавыску, Жлобіне, спрабавалі перадаць у выбарчыя камісіі сьпісы сваіх ініцыятыўных групаў яшчэ ў пятніцу, 3-га лістапада. Дакумэнты ў тых, хто пасьпяшаўся, не ўзялі. Ўладзімер Нісьцюк зь Беларускай...\nСаддама Хусэйна засудзілі на сьмерць. Кожны разумее, што злачынцы супраць чалавецтва заслугоўваюць сьмерці. Праўда ёсьць людзі з паталягічным комплексам, які называецца “любоў да падонкаў”, такія вычварэнцы рэспэктуюць гвалтаўнікоў і абараняюць паскудзтва. Цяперашні ненармальны парадак ў Эўропе дае магчымасьць такім людзям хавацца за шырму лібэральнай ...\nНа нацыянальныя каштоўнасьці мусіць быць адзіны агульны погляд і адзінае ўсьведамленьне зьявы. Калі гэтага няма – нацыя ў бядзе. Ужо толькі па гэтай прыкмеце можна сцьвярджаць пра нацыянальную бяду беларусаў. Амаль дзьвесьце гадоў расейскай акупацыі і сістэмнага вынішчэньня беларушчыны не мінаюць бяссьледна. Хвароба каляніяльнага духу сядзіць яшчэ так...


13 красавік 2020, 16:35\nЗапыт «каранавірус» у пошукавіку google ад Беларусі цяпер звышпапулярны — мае адзнаку больш за 90 балаў па папулярнасьці.\nНапрыклад, 28 лютага, калі ў Беларусі выявілі першы выпадак заражэньня, гэты паказчык быў 54 балы. Статыстыка паказвае, што тады быў уздым пошуку пра каранавірус, а далей пачаўся паступовы спад.\nЗапыты на пошук па слове «Каранавірус»\nТады ж, 28 лютага, у пошукавіку часта пыталіся пра каранавірус у дзяцей, пазьней гэтыя запыты пайшлі на спад. Такія запыты, як «праблемы з дыханьнем» ці «каранавірус у катоў і сабак», сустракаюцца адзінкава.\nНайбольш з запытам «каранавірус» беларусы зьвярталіся да пошукавіка 3 красавіка (100 балаў папулярнасьці). Тады ў Беларусі яшчэ быў 351 выпадак заражэньня і 4 сьмерці ад інфэкцыі. У гэты дзень статыстыку па захворваньнях сьпярша падаў Аляксандар Лукашэнка, а потым Міністэрства аховы здароўя.\nШто шукаюць разам з каранавірусам\nРазам са словам «каранавірус» беларусы шукаюць у Google такія словы, як:\nТОП запытаў пра каранавірус ад Беларусі выглядае наступным чынам:\nКаранавірус у Беларусі\nСымптомы ў гэтай статыстыцы толькі на 14 месцы, а статыстыка па захворваньнях — на 16-м. Таксама ў папулярных запытах:\nКаранавірус у Віцебску\nКаранавірус у Італіі\nКаранавірус у Кітаі\nКаранавірус у сьвеце\nКаранавірус і пнэўманія\nТакім жа папулярным запытам у пошукавіку стала «пнэўманія». Пік пошуку таксама прыпаў на 3 красавіка. Разам зь ёй шукаюць:\nПнэўманія без тэмпэратуры\nПнэўманія — гэта...\nЗапыты на пошук па слове «пнэўманія»\nУ якіх рэгіёнах найбольш шукаюць інфармацыю пра каранавірус\nНайбольш пра захворваньне пытаюцца ў пошукавіка жыхары Віцебскай вобласьці, на другім месцы Магілёўская вобласьць, потым — Горадзенская, за ёй Менская і Гомельская. «Пнэўманію» больш шукаюць у Віцебскай вобласьці, за ёй ідуць Менская, Горадзенская, Магілёўская і Гомельская.\nАгулам па Беларусі каранавірус у пошуку абганяе і Лукашэнку — у 46 разоў, і футбол, падаткі, выбары — у 90 разоў.


Мифология славян. Мифы - Словарь мифов - Шапка\nКалi Сусвет праектаваць на адзенне чалавека, верху, галаве будзе адпавядаць галаўны ўбор, Ш., якая зяўляецца неадлучнай часткай яе носьбiта, сімвалізуе мужчынскі пачатак i звязаныя з ім прадукавальныя захады. Надзетая Ш. вылучае, фiксуе нутраную, замкнёную, абмежаваную прастору i гарантуе ахову ад небяспекi з боку наваколля. Адсюль апатрапеiчныя рысы галаўнога ўбору. Наадварот, паводзiны мужчыны без Ш. успрымалiся не толькi як знак яго сацыяльнай непаўнацэннасцi, але i пазначалi магчымыя цi рэальныя дачыненні з iншасветам. I сёння актуальнае здыманне Ш. у прысутнасцi нябожчыка, што перадусiм сiмвалiзуе сабой духоўны кантакт з памерлым, а здыманне Ш. у храме адкрытасць да кантактаў са сферай сакральнага. Жывы i цяпер звычай здымаць Ш. пры сустрэчы са знаёмым падкрэслiвае павагу да таго i iмкненне зрабiць сябе нiжэйшым, адкрытым да стасункаў. Народны этыкет прадпісвае таксама здымаць Ш., уваходзячы ў хату («Скінь шапку, Бог у хаце»), сядаючы за стол. Прадстаўнiкi іншага свету характарызавалiся адсутнасцю галаўнога ўбору цi яго незвычайнай формай параўн. вялiзную калматую Ш. Дамавiка (паводле іншых звестак, дамавік ніколі ні летам, ні зімой не носіць Ш., надзяваючы яе толькі перад смерцю гаспадара), (чырвоны) капялюш чорта, вялізныя Ш. злыдняў, канічныя Ш. з чыстага літога золата Кладнікаў. Калі Ш. нябожчыка прыкрыць запаленую свечку, зробленую з лоюмерцвяка, то можна пабачыць чарцей, што падкаснуліся да чалавека. Роля Ш. у дэманалогii i магiчнай практыцы абапiралася i на ўяўленнi аб ёй як аб засяроджаннi магiчнай моцы. Цiкава, што Ш. выступала нават своеасаблiвым iндыкатарам нячыстай сiлы карова з надзетай на рогi Ш. заходзiла ў двор чараўнiцы. Знаходжанне Ш. у кантэксце апазiцыi свой/чужы (параўн. прымаўку «Чым большы пан, тым шапка нялюдска») вызначала яе медыятыўныя функцыi, сярэдняе становiшча на мяжы светаў, што тлумачыць задзейнiчанне Ш. у магiчных рытуалах яе клалi пад галаву на Каляды, у ёй «палалi» грабянцы. Галаўны ўбор, Ш., у асобных сiтуацыях замяшчае самога чалавека (параўн. звычаi чытання малiтваў над чапцамi народжаных цi хворых, перанос у Ш. імя немаўляці, атрыманае бацькамі ад святара, а таксама прымаўку: «Чыя шапка на ком, то той будзе на том», але, з іншага боку: «Калі розуму ў галаве няма, дык шапка не дасць»). У кантэксце вяселля Ш. выступае метафарай шлюбу, маркiруе пераходнасць сiтуацыi, пазначае сiмвалiчную смерць маладых i iх увакрэсенне ў новай якасцi. Адкрытая галава ў сваю чаргу дэманструе бязгрэшнасць, прыроднасць, а яе пакрыванне ўводзiць сацыяльныя паказчыкi. У час вяселля, акрамя таго, iдэя Ш.кола абядноўвае ў сабе матывы авалодвання i засцярогi, у аснове якiх ляжаць рацыянальныя моманты адмяжоўвання, замыкання, абароненасцi з усiх бакоў. З Ш. звязаныя шматлікія забабоны і перасцярогі. Так, забаранялася есці ў Ш., бо іначай аглухне цешча або людзі будуць лічыць за дурня. Нельга было класці Ш. на стале, каб не выклікаць клопатаў на сваю галаву сваркі ў хаце ці расплоду мышэй. Асцерагаліся круціць знятую Ш. на кулаку, каб не балела галава. Калі гэткае ўсё ж такі па неабачлівасці здаралася, трэба было адкруціць яе ў адваротным кірунку столькі часу, колькі яе закручвалі, або тры дні пахадзіць без Ш. ці ў нейкай іншай. Забаранялася жанчынам надзяваць мужчынскі галаўны ўбор, а мужчынам жаноцкі. У іншым выпадку нячыстая сіла пераменіць мужчыну ў жанчыну, а жанчыну ў мужчыну і прымусіць сабе служыць. Апроч таго, мужчына стане вельмі палахлівы, а жанчыну вельмі лёгка можна будзе сурочыць, яе будзе баяцца свойская жывёла або яна стане вельмі ўлюблівай у мужчын. Адмысловыя забароны датычылі маладой дзяўчыны: каі яна надзене Ш., то або сем гадоў не выйдзе замуж ці выйдзе хіба за ўдаўца, або таксама будзе занадта ўлюблівая.\nШ. з устрэмленай у яе іголкай або протарам набывала дадатковыя магічныя ўласцівасці: у гэткую Ш. не зможа пацэліць са стрэльбы самы спрытны стралок. У чарадзейных казках Ш. зяўляецца абавязковым атрыбутам галоўнага героя: ёю ён збівае дах у хатцы на памежжы двух светаў, у якой паснулі яго браты, забыўшыся пра дапамогу, ёю выказвае пашану іншым персанажам, здымаючы з галавы. Часам Ш. галоўнага героя мае падкрэслена анамальныя фізічныя характарыстыкі (напрыклад, саракапудовая Ш. асілка Iллюшкі або мядзяная, сярэбраная і залатая Ш.\nIвана Iванавіча). Але асаблівая роля ў казках надаецца чароўнай Ш.невідзімцы, адмысловая сувязь якой з іншасветам асабліва выразная: яна дастаецца герою або ад прыгажуні пярэваратня, або ад бацькінябожчыка, або ад бабкі з лясной хаткі, або хітрасцю адбіраецца ў чарцей. Семіятычны статус Ш. выяўляецца і ў тлумачэннях сноў. Так, насіць у сне добрую Ш. або проста набываць новую азначала гонар і славу, насіць жа дзіравую сорам, у чым непасрэдна праяўляецца семантыка Ш. як рэпрэзентанта чалавека і яго якасцяў. Аднак існавала і такое тлумачэнне, што надзяваць або купляць Ш. у сне азначала нажываць нейкія клопаты. Блізкая семантыка і ў тлумачэнні, што Ш. на галаве прадказвае блізкае падарожжа. Горш за ўсё было сасніць у сне страту Ш. Гэта лічылася за прадвесце вельмі вялікага няшчасця.


26 сакавік 2010, 19:54\nДыскусія беларускай апазыцыі, якая цягнулася сёньня дзьве гадзіны, не прынесла плёну. Апазыцыянэры ня выпрацавалі супольнай пазыцыі наконт удзелу альбо зьняцьця сваіх кандыдатаў з кампаніі мясцовых выбараў. Вырашана, што кансультацыі будуць працягнутыя пасьля выходных. Адзінае, пра што ўдалося дамовіцца, — будзе падрыхтавана агульная заява з ацэнкай тых этапаў выбарчай кампаніі, якія ўжо скончыліся.\nПерад пачаткам дыскусіі сталі вядомыя вынікі рэгістрацыі кандыдатаў у дэпутаты. Афіцыйна зарэгістраваныя апазыцыйныя партыі разам вылучалі 290 прэтэндэнтаў. Прайшлі празь сіта камісіяў — 240. Найбольшае прадстаўніцтва маюць партыя левых “Справядлівы сьвет” — 99, АГП — 77, Партыя БНФ — 33.\nНа папярэдніх мясцовых выбарах — у 2007 годзе — апазыцыйныя партыі зарэгістравалі толькі 37 чалавек. І тады найлепшы паказьнік быў у АГП — 13 кандыдатаў.\nСустаршыня Палітрады АДС Анатоль Лябедзька кажа, што сёньня шукалі балянс інтарэсаў палітычных партыяў, з аднаго боку, і кандыдатаў у дэпутаты — з другога:\n“Мы кажам ясна, што няма выбараў, што дэпутатаў будуць прызначаць. І таму міжнароднай супольнасьці і беларускім уладам трэба прызнаць крызіс выбараў у Беларусі і што трэба прымаць нейкія экстраныя захады перад прэзыдэнцкай кампаніяй. Вось гэта правільная палітычная пазыцыя. І ня трэба апускацца да роўню нейкай асобы, якая хоча пайсьці ў пасялковы савет і вельмі хоча гэта зрабіць. Ну, калі ласка, няхай паспрабуе”.\nЛідэр партыі левых “Справядлівы сьвет” Сяргей Калякін лічыць: у праблеме зьняцьця кандыдатаў ёсьць два бакі — палітычны і маральны:


Родныя матывы ў творчасці Вольгі Баборынай і Таццяны Беланогай | Брестский Курьер\nРодныя матывы ў творчасці Вольгі Баборынай і Таццяны Беланогай\nСпачатку нам пашчасціла пазнаёміцца бліжэй з незвычайным талентам Вольгі Баборынай: яна майстар па выцінанцы. Нават скажу больш: гэтая дзяўчына адзіная ў Беларусі мае такое ганаровае званне. Нарадзілася яна ў Маладзечне, скончыла там мастацкую школу, потым навучалася ў Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Янкі Купалы на мастацкім аддзяленні. Творчы чалавек заўжды знойдзе свой шлях для самарэалізацыі. Вольга праявіла свой запал у выцінанцы. Першы раз яна даведалася пра гэты від мастацтва, калі ёй было 12 гадоў. Бабуля Вольгі вельмі шмат чаго цікавага расказвала сваёй унучцы пра выцінанку: яе прызначэнне, ролю і каштоўнасць для нашага народа. Выцінанкі былі і цацкамі для дзетак, своеасаблівым тэатрам на вокнах, і ўпрыгожаннем жытла. Вольга на нашых вачах з ліста паперы зрабіла невялікага мядзведзіка. Адразу відаць напрактыкаваную руку майстра. Аказваецца, зрабіць шыкоўную выцінанку можна як пры дапамозе нажніц, нажа, прабойніка, так і проста рукамі.\nНа мой погляд, Вольга заслугоўвае вялікай павагі, бо калі яна прадставіла нам свае ілюстрацыі да Дэкларацыі правоў чалавека, мы былі проста ў захапленні. Як чалавек змог праявіць такую фантазію, знайсці столькі часу, каб стварыць падобныя шэдэўры, ды яшчэ фарматам А3. Асабліва мяне ўразілі ілюстрацыі да такіх важных раздзелаў як “Забарона рабства”, “Права на асабістае жыццё”, “Права на працу”. Гледзячы на іх, адчуваеш: усё-такі свабода чалавека – гэта самае салодкае і значнае пачуццё. Вольга стварыла такія парыгінальныя выявы, што яны маланкай ўразаюцца ў памяць назаўжды.\nДзяўчына зачаравала нас сваёй творчасцю, сваёй прыгожай беларускай мовай. Яна выказала адну вельмі мудрую думку: “Мастацтва не павінна быць музейным”. Сапраўды, выцінанка вельмі прыгожая рэч, а яшчэ і вельмі актуальная. Вольга знайшла ёй прызначэнне пры вырабе магніцікаў, завушніц, сувеніраў. Гэта арыгінальна, стыльна і прывабліва.\nЗатым нашу сустрэчу дапоўніла сваім пазітыўным настроем Таццяна Беланогая. Дзяўчаты аказаліся зямлячкамі. І вельмі цікава, што нарадзўшыся ў адной вёсцы, жывучы зараз у адным горадзе (Мінску), пазнаёміліся яны ў Любліне, на мастацкім фестывалі. Таццяна — вельмі таленавітая спявачка. Па-майстэрску іграе на гітары, піша песні на свае ўласныя вершы. Яна выпусціла ўжо чатыры альбомы, зараз рыхтуе пяты. Расказала, што ня лёгка было пачынаць, але ж чалавек даб’ецца ўсяго, калі будзе моцна гэтага жадаць. Першая песня, якая разлілася па Калеснікаўскім цэнтры, — “Музыка” — стварыла вельмі гарманічную атмасферу. І сапраўды, голас ў Таццяны такі мілагучны, прыемны, што хочацца яе слухаць і слухаць. Яна вельмі захапляецца творчасцю Яўгеніі Янішчыц. І гэта было відаць па ззянні ў вачах, калі спявала песні на вершы паэткі.\nДзяўчаты сапраўды падалі нам добры прыклад жыццялюбства, прыгажосці і любові. Любові да сваёй працы і мэты.\nТалент! Што можна яшчэ сказаць? Як добра, што і ў нашым новым стагоддзі ёсць людзі, якія зберагаюць традыцыі, паважаюць іх і праслаўляюць. А гэта сапраўды патрэбна. Нельга забываць свае вытокі. Бо ж гэта нашы асаблівасці, нашае – беларускае!\nАлина Паўлюкавец, студэнтка 1 курса БрДУ імя А.С.Пушкіна\nСледующая статья КАЖДЫЙ ВТОРОЙ – ОПАСЕН. Клещи не успокоятся и в этом году\nПредыдущая статья Пленэр у Ружанах як аб’ект паломніцтва


02 красавіка 2020, 09:38\n2 красавіка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Хакеісты мінскага "Юнацтва" перамаглі салігорскі "Шахцёр" у чацвёртым паядынку фінальнай серыі чэмпіянату Беларусі - 3:0 (2:0, 0:0, 1:0). Цяпер лік у серыі да чатырох перамог стаў 3:1 на карысць мінчан, паведамляе карэспандэнт БЕЛТА.\nПроцістаянне прайшло ў Салігорску на лёдзе спартыўна-відовішчнага комплексу "Лядовы палац спорту".\nГаспадары лядовай пляцоўкі дынамічна пачалі матч, атакуючы галкіпера "Юнацтва". Аднак рэалізаваць задуманае "гарнякам" не ўдалося. На 18-й мінуце гульні нападаючы мінчан Усевалад Кашкар рэалізаваў большасць і адкрыў лік. Праз 26 секунд яго падтрымаў партнёр па камандзе форвард Максім Парфеявец - 2:0.\nУ другім перыядзе мінчане паспрабавалі павялічыць перавагу, гуляючы ў зоне "Шахцёра". "Гарнякі" абараняліся, зрэдку контратакуючы. Ніводнай камандзе не ўдалося закінуць гол.\nПасля другога перапынку мінчане прадоўжылі прэсінгаваць "Шахцёр". Гаспадары зрэдку адказвалі "Юнацтву" агрэсіўнай гульнёй, але зламаць наступленне гасцей не змаглі. На 45-й мінуце матчу Усевалад Кашкар аформіў дубль, давёўшы лік на табло да трох шайбаў. "Гарнякі" да канца гульні так і не змаглі "размачыць" лік.\nУ першым процістаянні шматразовыя чэмпіёны Беларусі перамаглі "Шахцёр" з лікам 5:1, а ў другім паядынку "гарнякам" удалося ўзяць рэванш - 3:2. У трэцім проціборстве ў Салігорску вікторыю святкавалі мінчане - 2:1. Наступная сустрэча пройдзе ў Мінску 3 красавіка і пачнецца ў 19.00. Прамую трансляцыю матчу можна будзе паглядзець на тэлеканале "Беларусь 5". Потым, калі спатрэбіцца, паядынкі будуць праходзіць па чарзе на пляцоўках абодвух клубаў да чатырох перамог адной з каманд.


Плошча і творцы\n28 чэрвень 2006, 17:34\nЗьміцер Бартосік, Менск Крыху больш за 100 дзён мінула ад часу намётавага лягеру на Кастрычніцкай плошчы. У сакавіцкія дні і ночы сярод удзельнікаў лягеру, тысячаў наведнікаў можна было сустрэць нямала беларускіх творцаў. Што прывяло іх на Плошчу і як гэта адбілася на іх творчасьці?\nБарыс Пятровіч, Алесь Пашкевіч, Артур Клінаў, Уладзімір Арлоў, Рыгор Сітніца, Кася Камоцкая, ды многія іншыя. Для некаторых зь іх Кастрычніцкая плошча зрабілася крыніцаю натхненьня, а для каго – вялікай сцэнаю. Як, напрыклад, для Лявона Вольскага, лідэра гурта НРМ.\n(Вольскі: ) “Былі такія факты ў біяграфіі, калі сьпяваеш на стадыёне, – мне ня вельмі падабаецца. Бо няма наўпроставага кантакту, які ў клюбе. Там больш дэмакратычна і цікавей. А на мітынгу атрымліваецца, як быццам ты ў клюбе сьпяваеш – і поўны кантакт. І тысячы людзей стаяць. Гэта супэр, насамрэч”.\nНа плошчы песьня Вольскага “Гадзючнік” была перайменаваная ў “Мы пераможам”.\n(Вольскі: ) “Для кожнага з удзельнікаў гэтых падзеяў тое быў вялікі пералом. Гэта нешта зьмяніла ў жыцьці, у стаўленьні да сытуацыі. У мяне больш аптымістычнае стаўленьне ўтварылася пасьля гэтага. Я не шкадую, што я ўдзельнічаў у гэтых падзеях. Сьпяваць не было магчымасьці паўнавартасна, але мы як маглі разраджалі атмасфэру. Весялілі народ. Адзін прыпеў развучылі з народам новай песьні. Атмасфэра Кастрычніцкай плошчы была вельмі падобная да атмасфэры Майдану ў Кіеве. Незласьлівая. Шмат вельмі было пазытыву”.\nБеларускім паэтам вельмі пашанцавала з краінаю нараджэньня, з часам, у які прыходзіцца жыць, і з моваю, на якой прыходзіцца тварыць, – гаворыць паэт Андрэй Хадановіч. У незалежных мэдыях, дарэчы, ягоную прамову на Плошчы 20 сакавіка назвалі геніяльнай, а ў дзяржаўным радыё на яе зрэагавалі звальненьнем Андрэя...\n(Хадановіч: ) “Я лічу, што ў 21-м стагодзьдзі для паэта, для музыкі, для творцы Плошча – гэта неймаверны выклік і неймавернае выпрабаваньне. Лічыцца, што скончылася эпоха валадароў думак, якіх усе слухалі. У 19-м стагодзьдзі паэту не было праблемы сабраць плошчу, і верш меў вялікі рэзананс. Цяпер лічыцца, што гэта занятак для абраных маргіналаў, сацыяльна недаробленых. Бо даробленыя сядзяць у банках і зашыбаюць бабло. Тут аказваецца, што паэзія можа існаваць у форме ня проста фэстывалю, дзе дваццаць чалавек на сцэне і дзесяць у велізарнай, пустой залі публікі. Паэзія можа мець рэзананс, няхай часовы. Няхай паэт нават крышачку спэкулюе. І, можа быць, гэта на шкоду нейкай вечнасьці. Але хто яе бачыў у твар, гэтую вечнасьць? А сёньня тут і зараз ад цябе чакаюць нейкага водгуку. І, мне здаецца, сорамна гэтага слова не сказаць. Калі можаш...”\nМногія людзі сталі называць плошчу перад Палацам Рэспублікі пляцам Кастуся Каліноўскага. Мастак Алесь Марачкін, які маляваў расьцяжкі з новаю назвай, на нейкі момант адчуў сябе ў скуры падпольшчыка.\n(Марачкін: ) “Плошча гэтая, можна сказаць, намоленая дзеяй. Перш за ўсё моладзі. Яна мае знакавае значэньне. Калі я пачуў, што яе ахрысьцілі як плошчу імя Кастуся Каліноўскага, мне прыйшлося мастакоў сагітаваць. І мы ў адным месцы вялікую расьцяжку намалявалі, дзе была выява Кастуся, “Пагоні”. Але як жа яе туды занесьці? Я нават у свае гады вырашыў, што, хлопцы, давайце так: абкручвайце мяне гэтай расьцяжкай! І я абкручаны, а Цыркуноў з палкамі панесьліся ў цэнтар. І мяне раскручвалі, як тую ляльку”.\nЗараз мастак працуе над новаю сюррэалістычнай карцінай.\n(Марачкін: ) “Умоўна яе называю “Плошча Кастуся Каліноўскага”. У мэтафарычнай, мэтафізычнай форме я паказваю гэтую дзею. Я хачу ў сваёй карціне супаставіць несувымернае. Дзяўчына зь бел-чырвона-белым сьцягам, а там рыцары нашы даўнія, беларускія, з-за сьпіны ідуць у падтрымку. Справа чорнакашульнікі. Ну і, канечне, чалавек, падобны на Паўлічэнку. Ці чалавек, падобны на начальніка краіны. Такі сюр. І, безумоўна, гэта моладзь, гэта людзі”.\nКінарэжысэр Леанід Міндлін зьняў не адзін фільм, дзе героямі былі тыя, каго ўлады называюць адмарозкамі. Але сёньня, каб ён рабіў фільм пра Плошчу, дык галоўным героем абраў бы зусім не пратэстуючую моладзь.\n(Міндлін: ) “Гэта быў такі рамантычны пад’ём з доляй экзальтацыі. А калі роздум нейкі пачынаецца… Існуе такое паняцьце ў сацыялёгіі: “маўклівая большасьць”. На самой справе, калі б я рабіў нешта зараз, дык я б рабіў пра маўклівую большасьць. Вось гэтая маленькая крэпасьць, і вакол гэтага кола абыякавасьці. Вось маё адчуваньне гэтага. Але цікава іншае. Сустракаўся я з маімі калегамі, якія прайшлі школу Акрэсьціна. Гэта мае аднагодкі. Яны мне кажуць, што ўжо даўно не было такога душэўнага камфорту. Гэта таксама страшна. Каб адбыўся душэўны камфорт, трэба пасядзець на Акрэсьціна. Нешта ў грамадзтве адбываецца ня тое. І ня тое – гэта маўклівая большасьць. Якая маўчыць, і таму адбываецца тое, што адбываецца. Здаецца мне, што Кастрычніцкая плошча, гэта быў адказ, магчыма, слабы адказ гэтай маўклівай большасьці. Што выйсьце ёсьць”.


Палітвязень Дзяніс Івашын: «Я спадзяваўся, бабуля мяне дачакаецца» | Новы Час\nДзяніс Івашын з бабуляй Раісай Барысаўнай\nАмаль увесь ліст прысвечаны бабулі Дзяніса Раісе Барысаўне, якая памерла ў канцы траўня. Дзяніса на пахаванне не пусцілі. Ён расказаў у лісце, што бабуля заўжды была ягоным безумоўным аўтарытэтам, заўсёды станавілася на ягоны бок, натхняла і матывавала яго.\n«Ніколі не забудуся на ейныя блаславёныя словы падтрымкі ў студзені 2014 году, у тыя сцюдзёныя, набрынялыя куродымам і чыстым адрэналінам дні. Словы, якія ахіналі мяне ў надзейную й нязломную браню», — напісаў Дзяніс пра бабулю.\nЁн адзначыў, што, калі Раіса Барысаўна занядужала, ягоным «пакліканнем і місіяй стаўся клопат пра яе».\n«Словы пра тое, што бабуля пайшла з жыцця, для мяне сталіся сапраўдным шокам. Я спадзяваўся на тое, што яна мяне яшчэ дачакаецца з маёй „камандзіроўкі“», — напісаў Івашын.\nЁн выказаў жаль, што яму не далі магчымасці развітацца з родным чалавекам.\nЁн адзначыў, што фізічна адчувае сябе добра. Працягвае шмат чытаць: Віктара Шэндэровіча, «Крыжакаў» Генрыка Сянкевіча, «нашу гісторыю, якую аздобілі легендарныя постаці Вітаўта і Ягайлы».\nДзяніса Івашына затрымалі сёлета 12 сакавіка. Яго вінавацяць ва «ўмяшанні ў дзейнасць міліцыянтаў». Сваякі і калегі мяркуюць, што ягоная справа звязаная з апошнім расследаваннем журналіста пра былых украінскіх беркутаўцаў, якія ўладкоўваюцца на працу ў органах унутраных спраў Беларусі. Пакуль ён знаходзіўся за кратамі, памерла ягоная бабуля.\nУ палітвязня Дзяніса Івашына ў турме пагаршаецца здароўе


Запрашаем на раскопкі\nДобраахвотнікі запрашаюцца на археалагічныя раскопкі ў Светлагорскім раёне.\nУсім, хто цікавіцца гісторыяй, археалогіяй і краязнаўствам і можа прысвяціць частку свайго вольнага часу дабраахвотнай працы на археалагічных раскопках, прафесар кафедры гісторыі і паліталогіі Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага ўнівэрсытэта, доктар гістарычных навук Сяргей Рассадзін (кіраўнік раскопак) прапануе звязвацца з ім праз тэл. 567 59 22. >>>\nДа ўвагі біёлагаў\nРаздаткі праверачных работ па курсу анатоміі (9 клас)\nАўтары даслалі свае напрацоўкі з наступным суправаджэннем:\n«З задавальненнем чытаем разам з жонкай ваш сайт. Сёння зпампавлі тэсты па біялогіі, мы ўдзячны аўтару за такую магчымасць. Мы таксама хочам прапанаваць настаўнікам, асабліва якія працуюць у 9 класе ў беларускамоўных школах, свае напрацоўкі праверачных работ па курсу анатоміі. Спадзяемся што яны будуць карыснымі для практыкаў і зменшаць час на падрыхтоўку самастойных і кантрольных работ.\nЗ павагай і надзеяй на супрацу,\nАлена Ясевіч, настаўнік біялогіі УА «гімназія №4 г.Смаргонь»\nАляксандр Ясевіч, кіраўнік гуртка «Тэарытычныя асновы біялогіі" УА «СРЦТДМ».\nКамплект матэрыялаў утрымлівае:\n- Трох кантрольных работ з курсу анатоміі;\n- Чатырох самастойных работ па тэмах: “Страваванне”, “Выдзяляльная сістэма”, «Дыханне», «Крывяносная сістэма»;\n- Прыкладнае тэматычнае планаванне: Біялогія 9 клас ( 51 гадзіна, 2/1 г у тыдзень)\nСпампаваць камплект матэрыялаў\nРаздаткі праверачных работ па курсу анатоміі\nАгляд адукацыйных навінаў за тыдзень\n- У ЕГУ змогуць вучыцца не толькі беларусы. Студэнты з Украіны, Расеі й краінаў Эўропы атрымаюць мажлівасць платна навучацца ў Еўрапейскім гуманітарным універсітэце ў Вільнюсе. >>>\n- Мінадукацыі: у Беларусі 35 тысяч дзяцей знаходзяцца ў сацыяльна небяспечным стане. 10 тысяч чалавек (з 12 500) не пакрываюць выдаткі на ўтрыманне дзяцей >>>\n- У Брэсце падпісана дамова аб супрацоўніцтве паміж Брэсцкім дзяржаўным тэхнічным універсітэтам (БрДТУ) і Хух-Хотоскім прафесійным інстытутам (Кітай). >>>\n- За 4 гады ў Беларусі будуць закрытыя 353 школы. Гэта звязана з тым, што да 2011 года колькасць навучэнцаў сярэдніх школ скараціцца да 1 мільёна чалавек. Такімі звесткамі падчас падзяліўся міністр адукацыі Аляксандр Радзькоў, прадстаўляючы праграму агульнай і сярэдняй адукацыі на 2007 – 2016 гады. >>>\n- У Лондане прайшла нарада міністраў, адказных за вышэйшую адукацыю, з 45 краінаў Еўропы. Яны абмяркуюць ход Балонскага працэсу, мэта якога — стварыць агульнаеўрапейскую прастору вышэйшай адукацыі да 2010 г. >>>\n- У Беларусі змяншаецца колькасць дзяцей >>>\n- Дакументаліст Віктар Корзун прадставіў сваю новую стужку «Беларускі фронт, альбо размовы пра мову». Фільм неаднаразова выклікаў воплескі. Карціна руйнуе плаксівыя “моўныя” стэрэатыпы і сведчыць пра трываласць беларускай нацыі. Фільм можна набыць ў традыцыйных месцах распаўсюду >>>\n– Група бацькоў вучняў 4-га «А» класа адной з школ Партызанскага раёна г. Мінска падалі заяву ў гарвыканкам на правядзенне пікету. Праблема складаецца ў тым, што ўжо чатыры гады адзін вучань тэрарызуе не толькі аднакласнікаў і ўсю школу, але і ўвесь мікрараён. >>>\n- Дзе шукаць недзяржаўны летнік? Што рабіць, калі вы не хочаце адправіць сваё дзіця ў стандартны летнік ад прадпрыемства, ведамства ці БРСМ? Дзе шукаць летнік, дзе з вашым дзіцём будуць размаўляць па-беларуску? >>>\n- Вучняў не трэба заахвочваць, каб падымалі руку, калі хочуць адказаць на ўроку, бо гэта можа шкодзіць нясмелым дзецям — рэкамэндавала ў пятніцу брытанскае адукацыйнае ведамства. >>>\nНабор на праграму Каліноўскага\nРаспачаўся другі набор на праграму Каліноўскага\nУ новым навучальным годзе Камітэт абароны рэпрэсаваных «Салідарнасць» працягне дапамагаць беларускім студэнтам, якія пацярпелі за сваю грамадcка-палітычную актыўнасць у выніку пераследу ўладаў. Звыш 100 чалавек змогуць распачаць навучанне ў розных ВНУ Еўропы, дзякуючы падтрымцы ўрадаў Польшчы, Чэхіі, Літвы, Аўстрыі і іншых краінаў >>>\nБеларуская праваабарончая школа, арганiзаваная мiжнароднай супольнасцю праваабарончых арганiзацый, абвяшчае конкурс на ўдзел у Летнiх школах па правах чалавека на 2007 год. У межах праграмы Школы ўдзельнiкi знаёмяцца з гiсторыяй i фiласофiяй правоў чалавека, а таксама сродкамi iх абароны на нацыянальным i мiжнародным узроўнях.\nПрацоўныя мовы: беларуская i руская.\nМесца правядзення – г Вільнюс.\nТэрмiны правядзення Школы па правах чалавека для выкладчыкаў 5 – 11 жнiўня. Заяўкi прымаюцца да 8 лiпеня.\nТэматычныя тэсты па курсе Агульная біялогія\nПрапануем увазе тэсты для кантроля ведаў па асобных тэмах з курсу «Агульная біялогія». Тэсты прыдатныя для падрыхтоўкі абітурыентаў да цэтралізаванага тэставання. Кожны тэматычны раздзел утрымлівае 250 тэставых заданняў з прыведзенымі адказамі.\nАўтар тэстаў – Каранькоў Андрэй Эдуардавіч\nКарыстайцеся, калі ласка\n- Эвалюцыйнае вучэнне. Развіццё арганічнага свету.\nНавучальныя візіты ў Польшчу\nНавучальныя візіты ў Польшчу для студэнтаў\nПольска-амерыканскі фонд свабоды”, фонд “Адукацыя для дэмакратыі”, Калегія Усходняй Еўропы імя Яна Новака-Езяраньскага і фонд „Borussia” запрашаюць студэнтаў з Беларусі, Украіны і Калінінградскай вобласці Расійскай Федэрацыі прыняць удзел у навучальным візіце ў Польшчу на працягу некалькіх дзён.\n«Настаўнік» працягвае знаёміць з педагогамі, якія адпавядаюць гэтаму званню. На такіх Асобах трымаецца не толькі адукацыя, але і вера ў дабро і справядлівасць. Aда Эльеўна Райчонак – былая вясковая настаўніца – самы знакаміты і незвычайны чалавек наваколля, жыве ў вёсцы Германавічы Шаркаўшчынскага раёну. Яна сумяшчае адукацыйную дзейнасць з фермерскай гаспадаркай і мастацтвам. Паглядзець выставу з апошняга пленэра, арганізаванага Адай Эльеўнай можна з 1 чэрвеня па адрасе Мінск, пр Машэрава (былая Варвашэні), д. 8 >>>\nРайчонак Ада Эльеўна\nРАЙЧОНАК Ада Эльеўна - педагог, фермер, краязнаўца, жыве ў вёсцы Германавічы Шаркаўшчынскага раёну.


Вынікі абласнога этапу рэспубліканскага конкурсу “Жанчына года – 2017”. | Вынікі абласнога этапу рэспубліканскага конкурсу “Жанчына года – 2017”. — Мінскае абласное аддзяленне ГА "Саюз пісьменнікаў Беларусі"\n28.02.2018 ад Bazhena, каментарыі (0)\nПоделиться "Вынікі абласнога этапу рэспубліканскага конкурсу “Жанчына года – 2017”."\nЧалавек, які нараджаецца з творчымі здольнасцямі, не можа не тварыць – гэта яго натуральная, унутраная патрэба. І як добра, калі тое, што творчы чалавек ад душы робіць (прычым, часцей за ўсё задарма, на грамадскіх пачатках), заўважаецца і атрымлівае высокую адзнаку ад родных, блізкіх людзей, сяброў, землякоў. Тым болей прыемна, калі ўвагу на актыўную творчую дзейнасць такога чалавека звяртаюць мясцовыя ўлады.\nСтаршыня Мінскага абласнога аддзялення ГА “Саюз пісьменнікаў Беларусі” Святлана Анатольеўна Быкава нарадзілася і ўсё жыццё пражыла ў сваім родным горадзе Заслаўі. Гэты горад яе выхаваў, узрасціў, і цяпер яна з удзячнасцю, шчыра “аддае даўгі” – свае веды, творчыя сілы і здольнасці – роднаму гораду. Апошнія гады на грамадскіх пачатках Святлана Анатольеўна актыўна працуе з адоранымі юнымі жыхарамі горада, якія пішуць вершы і прозу. Яна з’яўляецца кіраўніком дзіцячага літаратурнага клуба “Ізяслаўцы” пры ДУА “Заслаўская гімназія”. У 2016 і 2017 гадах паэтэса стала ўкладальнікам, рэдактарам і арганізатарам выдання двух агульнагарадскіх дзіцячых зборнікаў: “Струмені заслаўскай крынічкі” і “Нашчадкі Рагнеды. Дзякуючы яе намаганням, за апошнія два гады ў рэспубліканскіх часопісах (“Бярозка”, “Вясёлка”, “Родная прырода”, “Качели”) было апублікавана каля 100 літаратурных твораў юных літаратараў горада Заслаўя. Акрамя таго, займаючы пасаду старшыні Мінскага абласнога аддзялення ГА “Саюз пісьменнікаў Беларусі”, Святлана Анатольеўна арганізуе і праводзіць шмат сустрэч з чытачамі па ўсёй Мінскай вобласці і за яе межамі, удзельнічае ў шматлікіх мерапрыемствах рознага ўзроўню, ад мясцовага да міжнароднага.\nТаму не дзіва, што напрыканцы 2017 года кіраўніцтва Заслаўскага гарадскога Савета ГА “Саюз беларускіх жанчын” для ўдзелу ў конкурсе “Жанчына года-2017” вылучыла з вялікай колькасці жанчын горада Заслаўя менавіта Святлану Анатольеўну. Рэспубліканскае ГА «Саюз беларускіх жанчын” дзесяты год запар абвяшчае гэты конкурс, які праводзіцца ў два этапы, а яго пераможцы вылучаюцца ў 6-ці намінацыях.\nМінскі абласны Савет ГА “Саюз беларускіх жанчын” высока ацаніў працу заслаўчанкі, і па яго рашэнні яна стала лаўрэатам абласнога этапу конкурсу “Жанчына года – 2017” у намінацыі “Духоўнасць і культура”.\nУзнагароджанне лаўрэатаў адбылося 10 лютага г.г. у Палацы культуры горада Маладзечна. Акрамя дыпломаў, кветак і каштоўных падарункаў лепшыя жанчыны Міншчыны разам з гасцямі свята атрымалі асалоду ад цудоўнага канцэрта аркестра Маладзечненскага музычнага каледжа імя М.К.Агінскага пад кіраўніцтвам Рыгора Сарокі.


«Крыштальная ноч»: 80 гадоў таму пачаўся Халакост | Новы Час\n9 лістапада 1938 года нацысты забілі больш за 400 чалавек, знішчылі і разрабавалі 7500 габрэйскіх прадпрыемстваў і арыштавалі каля 30 тысяч габрэяў, многія з якіх былі вывезеныя ў канцэнтрацыйныя лагеры. «Крыштальная ноч», якая атрымала сваю назву з-за аскепкаў шкла ад пабітых вітрын крам, якія належаць габрэям, якія пакрывалі нямецкія вуліцы, часта згадваецца як пачатак Халакосту.\nАфіцыйна пагромы тлумачыліся адказам на забойства ў Парыжы нямецкага дыпламата Эрнста фом Рата. Ён памёр ад куль, выпушчаных яўрэйскім бежанцам Гершэль Грыншпанам. Але гісторыкі даказалі, што пагром рыхтаваўся задоўга да смерці дыпламата і нацысты толькі чакалі нагоды, каб упершыню масава ўжыць гвалт супраць яўрэяў. Гебельс хацеў зладзіць падобны пагром яшчэ ў 1936 годзе, але рэалізацыю плана адклалі з-за Алімпійскіх гульняў у Берліне.\nДа таго часу правы яўрэяў на тэрыторыі Германіі ўжо былі сур'ёзна абмежаваныя — напрыклад, ім забаранялася ўступаць у шлюбы з немцамі і валодаць зброяй. За парушэнні новых законаў іх адпраўлялі ў лагеры.\nЧлены СА і СС, а таксама "спантанныя мсціўцы" грамілі крамы, рэстараны, сінагогі, кватэры і могілак. Яны збівалі жанчын, а мужчын арыштоўвалі. У тую ноч загінулі па меншай меры 400 чалавек: у лік ахвяр ўключаюць тых, хто пакончыў з сабой і памерлых ад траўмаў.\nЗ 30 тысяч арыштаваных падчас "Крыштальнай ночы" дзве траціны размеркавалі па лагерах Дахау, Заксенхаўзен і Бухенвальд. Дзясяткі былі расстраляныя, сотні загінулі пры спробах уцёкаў, але большую частку выпусцілі на свабоду — яўрэі падпісвалі абавязацельства пакінуць Нямеччыну і перадаць дзяржаве ўсю сваю маёмасць.\nПадзеі "Крыштальнай ночы" падштурхнулі многіх яўрэяў да эміграцыі. Да пачатку Другой сусветнай Нямеччыну пакінулі 300 тысяч габрэяў. Эміграваць у тыя гады было не так проста: многія дзяржавы проста адмаўляліся прымаць бежанцаў.\nНа наступны дзень пасля пагрому Гітлер загадаў цалкам выключыць яўрэяў з эканомікі Германіі. Удзельнікаў "Крыштальнай ночы" абвінавачвалі ў знішчэнні маёмасці — напрыклад, Герман Герынг казаў, што "хацеў бы, каб забілі 200 яўрэяў, але не знішчалі каштоўнасці". Зрэшты, шкоду ад пагрому кампенсавалі самі яўрэі: іх абклалі штрафам больш чым у мільярд рэйхсмарак.\nСёлета 7 лістапада вучні з Яўрэйскай традыцыйнай школы ў Берліне запалілі шэсць белых свечак у памяць аб спаленых сінагогах, а таксама аб 6 мільёнах чалавек, якія закінулі ў Халакост. Яны таксама прачыталі малітвы на іўрыце і па-нямецку. Рабін Іегуда Тэйхтал заклікаў сумесна пераадолець мінулае Германіі, пабудаваўшы бяспечную будучыню для яўрэяў у краіне, паведамляе lechaim.ru. «Гэта горад, у якім планаваўся і ажыццяўляўся Халакост», — сказаў Тэйхтал, рабін суполкі і кіраўнік арганізацыі «Хабад» у сталіцы Германіі. «Што можа быць лепш, чым тое, што ў гэтым самым горадзе вучні яўрэйскай школы з Берліна разам моляцца і запальваюць свечкі, паказваючы, што адказ на цемру і зло мінулага — гэта стварэнне трывалага падмурка для сучаснасці і будучыні», — сказаў ён.


Те, що треба — Вікіпедыя\n«Те, що треба» (Тое, што трэба) — першы студыйны альбом украінскай групы «С.К.А.Й.», выпушчаны ў 2006 годзе лэйблам «Lavina music».\nСтудыйны альбом С.К.А.Й.\nТе, що треба Планета СКАЙ\nУ альбом увайшлі 12 кампазіцый і было знята 3 кліпы.\n1 Спіс песень\n2 Тебе це може вбити\nВиходьте з хати (4:25)\nТебе це може вбити (4:43)\nДике почуття (4:15)\nЛист додому (5:18)\n37 пісень (4:12)\nВечері нема (3:43)\nНебо в твоїх очах (3:59)\nТе, що треба (3:34)\nТебе це може вбитиПравіць\n«Тебе це може вбити»\nСінгл выканаўцы С.К.А.Й.\nз альбома Те, що треба\nС.К.А.Й., храналогія сінглаў\nТебе це може вбити (Цябе гэта можа убіць) — песня гурта «Скай», выдадзеная ў лютым 2006 года як сінгл. У 2005 годзе песня ўпершыню прагучала ў эфіры канала М1 і перадачы «Свежая кроў». Сінгл адразу атрымаў ратацыі на 25 радыестанцыях Украіны, а аднайменны відэакліп доўгі час займаў лідзіруючыя пазіцыі ў хіт-парадах украінскіх тэлеканалаў. Пазней кампазіцыя «Тебе це може вбити» ўвайшла ў альбом «Те, що треба».\nВідэа было знята ў 2005 годзе і прадстаўлена у пачатку 2006. У пачатку відэа паказана дзяўчыну, што быццам-то заснула ў ваннай. Пасля гэтага яё падымае вакаліст гурта Алег Сабчук і пакідае яё на ложку ў пакоі. Пад час прыпеву паказана удзельнікаў групы, якія граюць у гэтым пакоі. У канцы відэа Алег Сабчук выпадае з акна дома, і пасля гэтага ўсе падзеі на відэа пачынаюць адбывацца ззаду-наперад.\nКадр з кліпа 2005 года. Алег Сабчук.\n(2006) «Те, що треба»\nРемікс (таксама Remix) — песня гурта СКАЙ, якая была выдадзена ў 2006 годзе. Песня ўваходзіць у альбом «Тое, што трэба».\nУ 2006 годзе быў зняты відэакліп. Гэта быў другі кліп гурта пасля «Тебе це може вбити». На відэа паказана група «СКАЙ», што грае на інструментах сярод хмарачосаў (выкарыстаная функцыя chromakey). У канцы відэа удзельнікі групы руйнуюць усе хмарачосы, скачучы на іх зверху і разбіваючы гітары. у 2006 годзе відэа патрапіла ў эфір тэлеканала М1.\nТэксты песень на партале НАШЕ\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Те,_що_треба&oldid=3856953"\nАпошнія змены 3 чэрвеня 2021 а 18:34\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 18:34, 3 чэрвеня 2021.


ТБМ прапанавала стварыць Нацыянальны беларускі ўніверсітэт | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nТБМ прапанавала стварыць Нацыянальны беларускі ўніверсітэт\nТаварыства Беларускай мовы прапануе стварыць Нацыянальны беларускі ўніверсітэт, дзе ўсе прадметы будуць выкладацца па-беларуску, і надаць яму імя Францішка Багушэвіча – класіка беларускай літаратуры. Як адзначае старшыня таварыства Алег Трусаў, калі ўніверсітэты пяройдуць на беларускую мову навучання, то і ў школы пацягнецца чарга ў беларускамоўныя класы.\n– Таварыства беларускай мовы сабрала 55 тысяч подпісаў грамадзян на конт стварэння гэтага ўніверсітэта. Арыгіналы подпісаў знаходзяцца ў нас, а копіі ў свой час я перадаў тагачаснаму міністру адукацыі Стражаву. Гэта даўно было, па-мойму, у 2000 годзе. Зараз у сувязі з усімі гэтымі выступамі Тозіка і кампаніі мы звяртаемся да кіраўніка. Дасылаем гэты ліст непасрэдна ў Адміністрацыю прэзідэнта і Мясніковічу з прапановай гэты ўніверсітэт адкрыць. Калі мы хочам, каб школы былі беларускія, трэба на беларускую мову перавезці ўсе ўніверсітэты.\nАдным з варыянтаў стварэння ўніверсітэта, са слоў Трусава, можа быць вылучэнне на базе БДУ выкладчыкаў і студэнтаў, якія могуць і хочуць выкладаць і вучыцца на роднай беларускай мове ў асобную структуру. З наступнага навучальнага года можна таксама стварыць у кожнай ВНУ краіны беларускамоўныя плыні і групы для будучых студэнтаў і абвесціць пра гэта ў СМІ – падкрэсліваецца ў звароце ТБМ да беларускіх уладаў.


Назіральнікі фіксуюць парушэньні падчас выбараў (абноўлены)\n14 студзень 2007, 17:56\nРадыё Свабода, Менск Праваабаронцы працягваюць фіксаваць парушэньні пры правядзеньні выбарчай кампаніі. Сябры Беларускага Хэльсынскага камітэту заявілі, што ў апошнія дні датэрміновага галасаваньня актыўна выкарыстоўваўся адміністрацыйны рэсурс. Лідэр Аб''днанай грамадзянскай партыі Анатоль Лябедзька зафіксаваў парушэньні практычна на ўсіх выбарчых участках, якія ён наведаў у Менску.\nБеларускі Хэльсынскі камітэт вядзе маніторынг выбарчай кампаніі. Сябра БХК Алег Гулак заявіў, што галоўная праблема для назіральнікаў у тым, што яны не атрымліваюць патрэбнай інфармацыі.\nГулак: "Уся інфармацыя, якая тычыцца колькасьці выбарцаў, бюлетэняў, выдадзеных на ўчастку, назіральнікам, давераным асобам і кандыдатам недаступная. Камісіі кажуць — тэлефануйце ў выканкам і там цікаўцеся. Пакуль празрыстасьці ў гэтых выбарах няма. Людзі скардзяцца, што катастрафічна не хапае інфармацыі пра кандыдатаў. Ну, а зараз мы ня ведаем колькі людзей датэрмінова прагаласавала. Атрымліваецца вельмі дзіўная карціна, Цэнтрвыбаркам агучвае лічбы па краіне, але атрымаць лічбу з канкрэтнага ўчастку немагчыма. Гэта нонсэнс. Адразу ўзьнікаюць падазрэньні на тое, што рыхтуюцца нейкія фальсыфікацыі, махляваньне".\nВядомыя таксама факты затрыманьня назіральнікаў БХК. У Віцебску ў ізалятары часовага ўтрыманьня знаходзіцца сябар БХК Павал Левінаў. Міліцыянты склалі на яго пратакол паводле артыкулу "дробнае хуліганства". Але самому спадару Левінаму сказалі, што затрымалі за распаўсюд улётак.\nУ Воршы назіральнік Мікалай Дзямідаў патрабуе прызнаць вынікі выбараў у Віцебскі абласны савет несапраўднымі. Ён цьвердзіць, што на чатырох ўчастках Аршанскай выбарчай акругі №32 выбарцам раздавалі бюлетэні з прозьвішчамі кандыдатаў, якія балятуюцца па Паўночнай выбарчай акрузе №31. Блытаніна пачалася яшчэ падчас датэрміновага галасаваньня, і больш за паўтары тысячы выбарцаў прагаласавалі за кандыдатаў не сваёй акругі.\nМікалай Дзямідаў зьвярнуўся да ўчастковых камісіяў, каб выправіць сытуацыю, аднак ягоны зварот застаўся без увагі.\nДзямідаў: "Я прапанаваў камісіям хаця б сёньня выправіцца, але яны ня хочуць, і працягваюць ускладняць сытуацыю. У камісіях кажуць: "Мы нічога ня ведаем, бо мы — гарадзкая камісія, а ва ўсім вінаватыя акруговыя камісіі 31-й і 32-й акругаў. Гэта яны не спрацавалі належным чынам у межах сваіх акругаў, якія былі апублікаваныя ў друку. І атрымліваецца такая блытаніна – не за сваіх кандыдатаў галасуюць!"\nУ Калінкавічах на выбарчым участку №5 камісія не дапусьціла да ўдзелу ў працэдуры апячатаньня скрыняў для галасаваньня Зьміцера Шкулькова, давераную асобу кандыдата ў дэпутаты абласнога Савету, лідэра мясцовай арганізацыі АГП Аляксея Маневіча. Камісія спаслалася на тое, што спадар Шкулькоў як давераная асоба не атрымаў напярэдадні акрэдытацыю на ўчастку.\nУ Смалявіцкім раёне Менскай вобласьці, дзе балятуецца сябра АГП Аляксандр Ваўчанін з Жодзіна, назіральнікі спрабавалі пераканацца, што скрыня для галасаваньня была пустая.\nВаўчанін: “У Прыборскай сельскай акрузе мае назіральнікі, якія афіцыйна сочаць тут за выбарамі, запатрабавалі яшчэ раніцай, каб зьмянілі пячаткі. Камісія пячаткі зьмяніла, пераканаліся, што скрыні пустыя. А 11-й гадзіне сябры камісіі селі ў машыну, а нашым назіральнікам сказалі, што ў ёй няма месца. Селі і паехалі. Мы выклікалі аўтамабіль з Жодзіна і памчаліся наўздагон за гэтымі сябрамі камісіі. Як можа быць скрыня без нашага нагляду?”\nСпадар Ваўчанін лічыць гэта грубым парушэньнем выбарчага заканадаўства. Ён накіраваў скаргу ў Цэнтрвыбаркам.\nУ Гомелі ў мікрараёне “Клёнкаўскі” ўчастковыя камісіі дрэнна паінфармавалі выбарцаў, дзе ім належыць галасаваць. І паколькі ў мікрараёне паўдзесятка ўчасткаў, выбарцы хадзілі ад участка да ўчастка, шукаючы свой.\nУ такую сытуацыю патрапіў і 86-гадовы жыхар дома №13 па вуліцы Чачэрскай Іван Нячаеў:\nНячаеў: “Я шукаю участак. Мне не прыслалі ніякага запрашэньня. Няма яго. Куды ісьці – ня ведаю. Я пайшоў у дзіцячы садок – там 35-ы ці якісьці іншы ўчастак. Там кажуць 15-ты дом ёсьць, а майго, трынаццатага, няма. Прыйшоў сюды шукаць, у школу. Чачэрская вуліца, дом 9 тут ёсьць у сьпісах. А 13-ы дом дзе галасуе? Мне восемдзесят шэсьць гадоў ужо, во, бачыце, з кульбакаю хаджу – шукаю, дзе я павінен прагаласаваць”.\nСтаршыня Берасьцейскай абласной філіі БНФ Юрась Губарэвіч паведаміў пра выпадак у Кобрыне на выбарчым участку №25. Адсюль быў выдалены Мікалай Хвядчук, давераная асоба кандыдата Рамана Даніловіча.\nГубарэвіч: “Ёсьць абсалютна абсурднае тлумачэньне камісіі, што ўчора адбывалася нейкая перарэгістрацыя назіральнікаў і ад гэтага кандыдата назіральнікі не прыйшлі на перарэгістрацыю. Але гэта не адпавядае ніякім нормам выбарчага кодэксу”.\nУдзел у мясцовых выбарах у Беларусі ўзялі ўдзел 57 сяброў АГП, 40 сяброў Партыі БНФ і 32 сябры ПКБ. Большая частка дэмакратычных кандыдатаў з розных прычынаў не дайшла да апошняга этапу выбарчай кампаніі – саміх выбараў.\nПра сытуацыю на Гарадзеншчыне Сяргей Астраўцоў.\nАстраўцоў: “У Горадні ўдзельнічаюць у выбарах чатыры сябры партыі БНФ, два прадстаўнікі АГП, адзін сацыял-дэмакрат і адзін беспартыйны. Як паведаміў адзін з кандыдатаў Юры Істомін, на 91-м участку выдалілі назіральніцу ад АГП Кацярыну Калаш. Гэта зрабіла старшыня ўчастковай камісіі Рабава.\nУ Мастах сябры руху “За свабоду” напісалі сёньня скаргу ў Цэнтрвыбаркам і ў пракуратуру. Кандыдат ў дэпутаты райсавету Зьміцер Кухлей зазначае, што на 6-м участку, дзе ён балятуецца, учора ўвечары працяглы час знаходзілася ў пакоі са скрынкамі для датэрміновага галасаваньня сакратарка камісіі Галіна Путрэша. Хаця пакой гэта павінен быў быць апячатаным.\nАлесь Зарэмбюк, які паўторна балятуецца ў Мастоўскі райсавет, сьцьвярджае, што ня ўсе выбаршчыкі ўнесены ў сьпісы для галасаваньня. Напрыклад, у раённай газэце было надрукавана, што на Цэнтральным участку N10, дзе ён балятуецца, 935 выбаршчыкаў. Аднак у сьпісах іх толькі 720, лічба зьменшана больш як на дваццаць адсоткаў”.


У Львоўскай вобласці ў Самбарскі раёна ў выніку ДТЗ загінуў чалавек\nПа факце ўзбуджана крымінальная вытворчасць па артыкуле 286 Крымінальнага кодэкса Укаины. 23 сакавіка, каля 21:00 на аўтадарозе Дрогобыч - Самборы, паміж сёламі Гарадзішча і Малая Азімыя, 31-гадовы кіроўца аўтамабіля Опель не справіўся з кіраваннем і з'ехаў у кювет. У выніку26-гадовы пасажыр гэтага аўтамабіля ад атрыманых траўмаў загінуў на месцы здарэння, 22-гадовы пасажыр дастаўлены ў Самбарскі цэнтральную раённую бальніцу з дыягназам: удар паяснічнага аддзела пазваночніка. Па гэтым факце распачата крымінальная вытворчасць па ч.2 ст.286 (парушэнне правілаў бяспекі дарожнага руху або эксплуатацыі транспарту асобамі, якія кіруюць транспартнымі сродкамі) КК Украіны. Санкцыя артыкула прадугледжвае пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі на тэрмін ад трох да васьмі гадоў з пазбаўленнем права кіраваць транспартнымі сродкамі на тэрмін да трох гадоў або без такога. Высвятляюцца ўсе акалічнасці дарожна-транспартнага здарэння. ОСО ГУМВД Украіны ў Львоўскай вобласці, па матэрыялах Цёткані Ахрыменка, памочніка начальніка Самбарскі ГА\n← У Луцку адбудзецца VIII... З-за нездавальняючага стану... →


Трубная плашчак - практычнае сродак для стварэння надзейных - Падручнік сантэхніка\nРэзьбавыя злучэння з'яўляюцца найбольш папулярным рашэннем у дадзенай асяроддзі. Па гэтай прычыне плашчак для нарэзкі разьбы на трубах з'яўляецца актуальным таварам на сучасным рынку. Пра яго мы вам падрабязна распавядзем далей.\nКаб мець поўнае ўяўленне аб тым ці іншым інструменце, неабходна ведаць усе яго нюансы. Мы гэта разумеем, таму прадставім вам поўны спектр інфармацыі.\nЧаму б не скарыстацца полипропиленом\nСёння пальму першынства ў сферы пракладкі труб пачынае перахопліваць поліпрапілен. Сапраўды, чаму б не скарыстацца такім матэрыялам, бо яго даволі лёгка можна зварваць?\nАле ўсё ж вырабы з пластыка валодаюць двума вельмі сур'ёзнымі недахопамі:\nБоязь высокай тэмпературы (максімальная - 90 градусаў). Таму з іх дапамогай нельга пракладаць лініі ацяплення. Пры гэтым каля 85% жылога фонду нашай краіны ацяпляецца менавіта з дапамогай нагрэву вады. (Гл. Таксама артыкул Трубны клупп: асаблівасці.)\nСлабая механічная трываласць. Калі ёсць неабходнасць пракладкі камунікацый ва ўмовах нагрузкі, то пластыкавыя вырабы відавочна прайграюць. Інструкцыя забараняе выкарыстоўваць іх у такіх галінах, бо гэта немінуча прывядзе да разбурэння.\nЯк бачыце, патрэба ў старым добрым металапракат дагэтуль каласальная.\nКалі вы вырашылі набыць набор плашчакоў для нарэзкі труб, то вам варта даведацца, якія яны бываюць.\nВылучаюць наступныя разнавіднасці:\nКруглыя - замацоўваюцца пры дапамозе адмысловых патронаў (ці стопорных шруб). На адным з цыліндраў плашчакі маюцца асаблівыя паглыблення і пазы, якія забяспечваюць надзейную фіксацыю. Пры гэтым ёсць магчымасць рэгуляваць сваімі рукамі дыяметр з дапамогай шліфавальнага круга.\nСуцэльныя - маюць найвышэйшую калянасць, што дае лепшае якасць разьбы. Аднак мае адзін сур'ёзны недахоп - слабая зносаўстойлівасць.\nРассоўныя - фіксуюцца ў клупп, якія маюць прызначаныя для гэтага накіроўвалыя. З'яўляецца найбольш распаўсюджаным на сённяшні дзень варыянтам, бо мае ідэальнае спалучэнне цана - якасць.\nРада: набывайце клупп і плашчак адначасова, бо ёсць верагоднасць, што яны не падыдуць.\nРазрезные - маюць непрыемнае ўласцівасць - часам спружыняць пры выкарыстанні. У выніку дыяметр можа змяняцца на дзесятыя долі міліметра. Такім чынам, якасць атрымліваецца вырабы выходзіць бедным.\nНекалькі найбольш прызнаных узораў\nЦяпер пяройдзем да канкрэтыкі. Калі вам спатрэбілася скарыстацца апісваным намі інструментам, то вы напэўна жадаеце ведаць, якія яны бываюць. Іх памеры строга кантралююцца, таму ў любога вытворцы яны будуць аднолькавымі. (Гл. Таксама артыкул Трымальнік для труб: асаблівасці.)\nНа самай справе іх вельмі шмат, але мы прадставім вам тыя, якія прымяняюцца ў побыце.\nМеркаваны дыяметр разьбы (цаля) Радыус адтуліны (мм) Меркаваны дыяметр разьбы (цаля) Радыус адтуліны (мм)\nВарта адзначыць, што мог бы не вы зможаце атрымаць такую дакладнасць ручным спосабам. Таму гэтыя дадзеныя можна смела акругляць.\nЯк ёю карыстацца\nКалі вы ніколі раней не карысталіся такім інструментам, то напэўна не ведаеце, як ён працуе. На самай справе ўсё даволі проста, і з гэтым пад сілу справіцца любому чалавеку, галоўнае мець запас фізічнай сілы (калі гаворка ідзе пра ручной нарэзцы).\nТакім чынам, калі вам спатрэбіцца, да прыкладу, зрабіць разьбу 12 цалі, то ажыццяўляцца дадзеная працэдура будзе наступным чынам:\nУ вертыкальным становішчы на моцных цісках заціскаецца металічная нарыхтоўка (у нашым выпадку гэта труба). Яе дыяметр павінен быць такім жа, як і меркаваная вонкавая разьба -1/2.\nЗатым на яе канцы зачышчаюць фаску з дапамогай напільніка. Дадзеная працэдура патрэбна для таго каб інструмент змог зайсці.\nПасля чаго нарыхтоўку неабходна старанна вышмараваць машынным алеем. Гэта ў значнай меры аблегчыць працэс наразання.\nВыбраўшы прыдатную плашчак, яе трэба ўсталяваць у адмысловым воротке. Апранаць трэба плаўна і без рэзкіх рухаў. Пры гэтым важна пазбягаць нават найменшых перакосаў.\nСавет: для забеспячэння дакладнасці, кантралюйце заварот - праз кожнае абарачэнне вырабляеце замеры.\nПраз кожныя паўтара абароту трэба будзе пракручваць інструмент у адваротны бок на падлогу абароту.\nУ выніку разьба пакрые ўсю даўжыню.\nВось і ўсё. Зразумела, ручным метадам немагчыма дамагчыся максімальнай дакладнасці. Зрэшты, для бытавых патрэб, якi атрымлiваецца якасці аказваецца цалкам дастаткова.\nЗапомніце некалькі простых саветаў, якія дазволяць у значнай меры аблегчыць працу:\nКалі вы выпадкова падушыў дэталь, яе можна аднавіць, прагнаўшы інструмент яшчэ раз.\nКаб у будучыні пазбегнуць з'яўлення карозіі, змазвайце нарыхтоўкі вазелінам.\nКалі адбыўся перакос разьбы, то прыйдзецца адламаць кавалак нарыхтоўкі і вырабіць працэдуру нанова. Выправіць такі дэфект немагчыма.\nВось і скончылася наша апавяданне, але мы паклапаціліся аб тым, каб вы атрымалі максімальна поўны багаж ведаў. У прадстаўленым відэа ў гэтым артыкуле вы знойдзеце дадатковую інфармацыю па гэтай тэме. Яго прагляд дазволіць разабрацца ва ўсіх нюансах.\nПредыдущаяЯкія бываюць трубы для вадаправода: памеры, тыпы злучэнняў,\nСледующаяРукамыйніца для дачы: парады па выбары і ўсталёўцы\nРукамыйніца сваімі рукамі: канструкцыя асноўных элементаў\nЗасор ва ўнітазе - асноўныя варыянты ліквідацыі дадзенай\nЭлектрычны кацёл ацяплення галант: што гэта такое


10.08.2010 / 11:15\nОй, сівы конь бяжыць 6\n«Раніцай па вуліцы Горкага ў Гродне бегаў белы конь. Жывёліна была вельмі напалоханая і хаатычна перамяшчалася па праезнай частцы». Ну, вось і ўсё, прыехалі. Або прыскакалі. Піша Віталь Тарас.\n«Раніцай па вуліцы Горкага ў Гродне бегаў белы конь. Жывёліна была вельмі напалоханая і хаатычна перамяшчалася па праезнай частцы». З газет\nНу, вось і ўсё, прыехалі. Або прыскакалі. Якія яшчэ доказы патрэбныя, якія знакі, каб усе пераканаліся, што надыходзіць усеагульны кірдык-то бок сканчэнне свету, апакаліпсіс?\nПамятаеце — «конь белы»? Гэта адтуль, з Яна Багаслова. Праўда, наш конь быў з цырка і бегаў на волі ў Гродне нядоўга. Але перад тым — матылькі, мільёны, матылькоў апанавалі Віцебск. Гэта ўжо як у фільме жахаў. Хічкок з яго «Птушкамі» адпачывае.\nА тут яшчэ гэтае загадкавае падзенне верталёта з нямецкім пілотам… Якое сёлета паводле ліку «лётнае здарэнне» на тэрыторыі Беларусі?\nДы й да гэтага знакаў хапала — каб столькі часу над Масквой стаяў антыцыклон (адчуваеце — анты-цыклон?), які стаўся прычынай нечуванай спёкі не толькі ў Падмаскоўі, але ж і ў Беларусі, і ва Украіне. А тут побач, у Польшчы, іншых краінах Еўропы зноў паводка, гінуць людзі. А ў Пакістане ахвярамі паводкі сталі амаль паўтары тысячы чалавек. А перад тым — катастрофы на шахтах у Расіі і Кітаі, гібель дзясяткаў фанаў «тэхна» на фестывалі Любові ў Дуйсбургу. А яшчэ раней — сапраўды апакаліптычная гібель польскай дэлегацыі з 96 чалавек на чале з прэзідэнтам Качынскім пад Смаленскам…\nЗгодны, усё разам узятае нічога не даводзіць. Калі толькі не шукаць і не чакаць тых знакаў, якія засведчаць, што набліжаюцца апошнія хвіліны існавання чалавецтва. (Ці не шукаць «зорку Давіда» ў выявах сняжынак).\nУ ідэале вернік павінен быць гатовы паўстаць перад Богам у кожную хвіліну, а не шукаць доказаў яго існавання… Але тое ў ідэале. Мы жывем на зямлі, і нішто чалавечае для нас не чужое. У тым ліку чаканне цуду. Мы згодныя і на цуд у абліччы катастрофы, калі нам не прапаноўваюць нічога лепшага.\nМіж тым, ядзерны апакаліпсіс адбыўся ў рэальнасці — 65 гадоў таму. І нічога, чалавецтва не знікла, не правалілася ў тартар. І ЗША, і Японія квітнеюць. І амерыканскі пасол (упершыню за ўвесь пасляваенны час) нават узяў удзел у жалобнай цырымоніі ў Хірасіме.\nА фільмы пра Хірасіму і Нагасакі ўжо не палохаюць сучаснага гледача так, як палохалі яны маё пакаленне ў дзяцінстве ў 60-я, 70-я гады.\nІ Чарнобыль — не прароцтва пра Зорку Палын, але цалкам рэальная катастрофа, выкліканая «чалавечым фактарам». І ўсяго праз чвэрць стагоддзя тая катастрофа ўжо амаль нішто — нейкая фікцыя, пра якую гавораць навукоўцы, балбоча апазіцыя ў Беларусі, але выразных слядоў якой нібыта не бачна. Гэтаксама як радыяцыі.\nІ Асвенцым для некага ўжо не жахлівае злачынства супраць чалавечнасці, але месца, дзе можна здабыць які-небудзь артэфакт для калекцыі, каб зарабіць.\nСапраўдны апакаліпсіс, які адбыўся з намі, людзьмі, ужо не аднойчы, нас не цікавіць. Бо нас не цікавіць увогуле, што адбываецца з іншымі, калі толькі гэта не нашы сваякі, альбо нас не звязваюць нейкія партыйныя або дзелавыя сувязі.\nСмерць, пакуты і боль, якіх так шмат навокал, — гэта не для нас, гэта сумна і нецікава. Нас можа ўразіць — на хвіліну — колькасць загінулых, але не смерць чалавека як такая.\nНас і жыццё нашае не асабліва цікавіць, бо яно не залежыць ад нас і нашых уласных высілкаў. Бо ад усведамлення гэтай ісціны робіцца вельмі сумна. Нас цікавіць — што з намі будзе. Гэта значыць — хто скіне цяперашні рэжым, хто прыйдзе на змену цяперашняму кіраўніку, хто за гэтым стаіць (сусветная закуліса, Крэмль, Варшава ці Брусэль), хто і колькі каму заплаціць альбо ўжо заплаціў. Толькі нас саміх няма ў гэтым працэсе.\nУ адной з апошніх перадач «Тыдзень у аб’ектыве» на Белсаце гаворка йшла на традыцыйную тэму — узаемадачыненняў Беларусі і Расіі. І запрошаны ў перадачу вядомы журналіст як пра нешта само самой зразумелае, відавочнае і нават прадвызначанае казаў пра тое, што Расія хутка «даб’е» Беларусь эканамічна і што пад пагрозай апынулася не толькі цяперашняя ўлада, але і наша дзяржаўная незалежнасць. На пытанне вядоўцы — а што ж рабіць, каб гэтага не адбылося, адказу не прагучала. Бо слова «рабіць» тычыцца сферы дзеяння, а яно само па сабе пярэчыць катастрафізму як філасофіі.\nВось ужо дваццаць гадоў — а можа, апошнія сто дваццаць? — мы назіраем за тым, што адбываецца ў нашай краіне, але не жывем у ёй.\nПерыядычна мы з цікаўнасцю назіраем за тым, што называецца «прэзідэнцкімі выбарамі», хоць упэўненыя (бо нас даўно ў тым пераканалі самі прэтэндэнты): ніякіх выбараў не было, няма і ніколі не будзе.\nВось прыйдуць злыя дзядзькі з-за рэчкі (з-за той ці з-за гэтай), навядуць тут парадак, і тады мы падумаем, што будзем рабіць.\nСёння мы выліваем свае злосць і фрустрацыю на патэнцыйных прэтэндэнтаў у кандыдаты на прэзідэнта (sic!) у ананімных інтэрнэт-каментарах і ў блогах ці артыкулах. Але чамусьці ніколі не злуем на саміх сябе.\nЯк казаў горкаўскі персанаж з п’есы «На дне» (цытую паводле сэнсу): «Стварыце мне ўмовы, і тады я, можа быць, буду працаваць!» Зрабіце нам «каляровую рэвалюцыю»! (А лепей — як у Кыргызстане). Хто і што павінен зрабіць, з якой нагоды і дзеля чаго — гэта няважна. Зрабіце, а мы паглядзім і, можа быць, падтрымаем рэвалюцыю ў сваіх каментах. А хутчэй за ўсё, наплюем на яе і яе дзеячаў, на інтэлігенцыю, на ўсіх, хто хоць нешта спрабуе цяпер рабіць, ці тварыць, ці проста жыць, як плявалі заўсёды раней. Пляванне ў іншых — наша нацыянальная забава.\nУ словах «чаканне катастрофы» ключавое слова — не «катастрофа». Ключавое слова — «чаканне». Мы ўсё яшчэ ў чаканні — моцнай апазіцыі, годных лідэраў і кандыдатаў у прэзідэнты, лепшага жыцця, вольнай Беларусі.\nМожа быць, сапраўды неверагодна гарачае і цяжкое лета дапаможа нешта змяніць у нашых мазгах. Але паверыць у гэта, думаю, — значыць паверыць у міраж. А можа, гэта сапраўды сімвал — той белы конь, што бадзяўся па вуліцах, але быў злоўлены.\nКонь Як / Адказаць\n10.08.2010 / 22:03\nЧарговая мыльная бурбалка пра нішто! І сапраўды, дзе нашы таленты, дзе акулы пяра? Бо ад такой пісаніны проста сумна...\nKаза / Адказаць\n11.08.2010 / 07:31\nСёння мы выліваем свае злосць і фрустрацыю на патэнцыйных прэтэндэнтаў у кандыдаты на прэзідэнта (sic!) у ананімных інтэрнэт-каментарах і ў блогах ці артыкулах. Але чамусьці ніколі не злуем на саміх сябе. ============================================== Ды злую я на сябе: не магу зарабіць грошай на рамонт кватэры, ды й прыбрацца ў неадрамантаванай няма сілы(сьпёка). А ўсякія там мне да сракі. Чым яны мне дапамогуць?\nwiesiek / Адказаць\n12.08.2010 / 12:32\n...Час належыць Богу, яле я адказны за яго выкарыстанне. Што магу сказаць пра маю чуйнасць? Ці час не ўцякае ад мяне, «як злодзей»? Ці маю адчуванне змарнаванага часу? Не трэба разважаць аб тым, калі прыйдзе Езус. Трэба быць гатовым да Яго прыйсця. Буду прасіць Езуса: «Дай мне сэрца падрыхтаванае, напоўненае тугой па Табе!».


06:31 26 мая 2019\n15:55 26.09.2018 (абноўлена 21:51 26.09.2018) Атрымаць кароткую спасылку\nЗа жыццём самага старога прыходу Мінска цяпер можна будзе сачыць у адной з самых папулярных сацыяльных сетак свету.\nМІНСК, 26 вер — Sputnik. Мінскі касцёл Найсвяцейшай Тройцы завёў афіцыйную старонку ў Instagram. Дагэтуль залатагорскі прыход быў прадстаўлены толькі ў "Фэйсбуку" і ва "Укантакце".\nПубликация от Касцёл Святога Роха (@sv.roch) 24 Сен 2018 в 7:55 PDT\n"У нас навіна!!!! Нарэшце ў нашай парафіі з'явілася свая старонка ў Instagram. Каталіцкіх навін і прыгожых фотаздымкаў стане яшчэ больш! Падпісвайцеся!! Абяцаем, будзе цікава", — паведамляецца на афіцыйнай старонцы касцёла ў "Фэйсбуку".\nЯк паведаміў настаяцель прыхода ксёндз-канонік Юрый Санько, весці старонку касцёла будзе беларуская трэвэл-блогерка Ася Паплаўская.\nЯк аднаўляюць касцёл Святога Роха>>>\nКасцёл Святога Роха — самы стары прыход Мінска. Вясной гэтага года тут была распачата маштабная рэстаўрацыя. Унутранае аднаўленне касцёла выканана за кошт сродкаў, сабраных падчас краудфандынгавай кампаніі. Далей у планах парафінян — аднаўленне прыкасцёльнай тэрыторыі.\nКасцёл Святога Роха, Instagram, Мінск


Welcome ў Беларусь, 21.07.2019 - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nЭлі Мубэнга прыехаў у Наваполацк з афрыканскай Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, каб вывучаць расейскую мову. Хлопец размаўляе на сямі мовах свету, захапляецца беларускімі кветкамі ды прыгожа спявае. Ад сяброў хлопец даведаўся пра беларускую лазню і захапіўся ідэяй яе наведаць. Але трапіць у гарадскую лазню не ўдалося. Даведаўшыся, што ў Элі неўзабаве дзень народзінаў, здымачная група праграмы «Welcome ў Беларусь» вырашыла зрабіць яму падарунак і выправілася разам з ім за 200 кіламетраў на Вілейскае вадасховішча, дзе акурат праходзіў фэст мабільных лазняў.


Народны «Верш на Свабоду» | Новы Час\nМінск +5℃ +8℃ +8℃ +8℃\nБрэст +7℃ +8℃ +7℃ +5℃\nГродна +5℃ +9℃ +6℃ +5℃\nМагілёў +8℃ +9℃ +9℃ +7℃\nНародны «Верш на Свабоду»\nУ 2001 годзе ў эфіры «Радыё Свабода» гучаў нашумелы праект «Верш на свабоду». Беларускія паэты выслаўлялі сваё разуменне Свабоды — базавай каштоўнасці чалавека, уключанага ў грамадзянскую супольнасць. Вынікам стала аднайменная кніга, якая сабрала ўсе тэксты, што прагучалі па радыё. Больш за чвэрць з іх належалі вядомым замежным паэтам і фігуравалі ў «Вершы на Свабоду» ў беларускіх перакладах.\nПрайшло дзесяць год, за якія ў краіне мала чаго змянілася. На патрэбы часу праект пад назвай «Верш на Свабоду» стартуе зноў.\n«Кіраўніцтва вырашыла, што «Верш–2011» будзе народным», — кажа Валянціна Аксак, рэдактарка праграмы. Гэта значыць, што найперш да разгляду будуць прымацца вершаваныя спробы простых слухачоў радыё — хоць «для ўзору і планкі» прагучаць і творы вядомых беларускіх літаратараў.\nСімвалічны пачатак новай хвалі праекту прагучаў 3 студзеня, калі Андрэй Хадановіч выканаў у эфіры «Радыё Свабода» свой пераклад песні барда Яцэка Качмарскага «Муры» — хіта польскай «Салідарнасці». А першы — не менш сімвалічны — верш прагучаў 10 студзеня. Яго аўтарка — 19-гадовая паэтка Святаяна, была ўдзельніцай праграмы «Верш на Свабоду» ўжо ў 2001 годзе. Тады дзяўчынцы — наймаладзейшай з усіх аўтараў — было дзевяць год.\nПа словах спадарыні Аксак, выхад перадачы быў крыху адтэрмінаваны праз сумныя падзеі 19 снежня 2010 года і ўсяго таго, што адбылося пасля. Але, з іншага боку, менавіта гэтыя падзеі выклікалі шквал водгукаў — у тым ліку і ў вершаванай форме: «Матэрыялу ўжо вельмі шмат. Праект яшчэ не стартаваў, а нам ужо даслалі больш за 100 вершаў. Пакуль усё дасланае змяшчаем у форме каментароў на профілі праграмы «Верш на Свабоду» на сайце www.svaboda.org».\nВы таксама можаце далучыцца. «Радыё Свабода» звяртаецца да слухачоў: «Што такое свабода для вас, для вашых блізкіх, для Беларусі сёння? Напішыце свой верш «на свабоду»! З такой просьбай мы звярталіся да вас 10 гадоў таму. Цяпер паўтараем ізноў — прышліце нам свой верш на свабоду».\nСвае творы можна даслаць па інтэрцэце: email: versh2011@gmail.com,\nзвычайнай поштай: Мінск, 220005 п/с 111, а таксама прадыктаваць па тэлефоне +375 17 266 39 52.\nПраект «Верш на Свабоду» будзе доўжыцца ўвесь 2011 год.\nЯны спявалі за ім:\nВедалі словы на памяць — і спеў\nНеслі па вуліцах так,\nШто кроў кіпела і гнеў кіпеў,\nІ сэрцы стукалі ў такт.\nБілі ў сто тысяч далоняў —\nВорагаў біў напавал.\nІшлі на муры ва ўсім свеце старым…\nА ён усё граў і спяваў.\nВоінаў цэлая раць,\nМожна помнікі зносіць і брук\nНа камяні разбіраць.\nСілы аддаць барацьбе:\nХто не з намі — той супраць\nСпявак быў сам па сабе.\nЗ ягонай песняю ідуць,\nА песня глухне, глухне, глухне…\nПераклаў з польскай


Што на Крашчаціку гавораць пра Лукашэнку\n18 чэрвень 2013, 16:25\nКалі б Аляксандар Лукашэнка вырашыў праехаць па знакамітым кіеўскім Крашчаціку, то ўбачыў бы там нямала праяваў дэмакратыі, не ўласьцівых Менску. Амаль два гады ў цэнтры ўкраінскай сталіцы стаіць намётавы гарадок прыхільнікаў кіраўніцы партыі «Бацькаўшчына» Юліі Цімашэнкі, а пры самай праезнай частцы — лёзунгі, якія ў Беларусі кваліфікаваліся б як антыдзяржаўныя: «Свабоду палітвязьням!», «Януковіч, цябе будзе судзіць Украіна!», «Банду прэч», «Вызвалім Юлю — вызвалім Украіну!» Якія пажаданьні жыхары цімашэнкаўскага лягера хацелі б адрасаваць беларускаму госьцю?\nБылая кіраўніца ўкраінскага ўраду Юлія Цімашэнка асуджаная Пячэрскім судом на 7 гадоў турмы за перавышэньне паўнамоцтваў пры падпісаньні газавых кантрактаў з Расеяй. Яе паплечнікі палічылі прысуд палітычным і адразу ж пасьля абвяшчэньня выраку ў ноч на 6 жніўня 2011 году на знак пратэсту раскінулі намёты на ходніках пад вокнамі суду на Крашчаціку. Некалькі разоў улады спрабавалі зьліквідаваць намётавы лягер, аднак ён неадкладна паўставаў наноў.\nЦяпер тут блізу трох дзясяткаў намётаў, шмат лёзунгаў і плякатаў у падтрымку Юліі Цімашэнкі, вядзецца адлік дзён, праведзеных за кратамі. Расказвае адна са сталых актывістак гарадка:\n«Гэты гарадок — апірышча дэмакратыі ў нас ва Ўкраіне. Мы дапамагаем Юліі Ўладзімераўне перадусім тым, што падтрымліваем яе маральна: раздаём літаратуру, якую друкуе наша партыя, расказваем пра яе палітычную справу. На днях адбыўся зьезд партыі, арганізацыя папоўнілася новымі сябрамі. Прыкладам, Арсені Яцанюк цяпер ужо мае білет „Бацькаўшчыны“ і ўзначаліў палітычную раду партыі. Увогуле нашы пляны такія, што Юлія Цімашэнка абавязкова выйдзе на волю, будзе лекавацца, а дэмакратыя пачне разьвівацца ў новым кірунку».\nНамётавыя пастаяльцы ня могуць дараваць прэзыдэнту Віктару Януковічу «мэтанакіраванай расправы» над сваёй галоўнай апанэнткай і ня стрымліваюць сябе ў выказваньнях на ягоны адрас. Словы пацьвярджаюцца ілюстратыўна. На некаторых палатках папераджальны знак — перакрэсьлены профіль Януковіча з каронай на галаве. Адзін зь сябраў «Бацькаўшчыны» кажа, што хоць у Януковіча і моцная спакуса пайсьці шляхам Лукашэнкі і застацца ля ўлады навечна, але ўкраінцы яму гэтага не дазволяць:\nУдзельнік намётавага лягеру на Крэшчаціку пра Лукашэнку\n«Януковіч ужо канчаткова заблытаўся, хто ён такі. То кажа, што беларус, то ў яго раптам знаходзяцца латвійскія карані. А ўсё таму, што ён проста тупы чалавек — маю на ўвазе, што тупы зь дзяржаўнага гледзішча. Але, зразумела ж, з амбіцыямі паўладарыць. Што тычыцца вашага „бацькі“, то я ўвогуле ня ведаю, каго і што ён там у Беларусі яшчэ трымае. Бо тое, што ён рэальна трымаў, дык добрую палову ўжо раздаў Пуціну. Таму, хутчэй за ўсё, Беларусьсю ўжо камандуе Пуцін, а не Лукашэнка. А Лукашэнка ўжо проста як шырма, як пасаджаная каралева. Усё астатняе — грыбы ў Беларусі добрыя, беларусы — народ добры, як кажуць, лапкі ваду не прапускаюць. Гэтак жа, як і ўкраінцы, сала елі, ад Расеі пакутавалі. Ад такога прыгону ня так проста акрыяць. Галоўнае, што людзі насамрэч думаюць, а думаюць яны ў правільным кірунку. І хутка Лукашэнку надыдзе незайздросны канец».\nСуразмоўца прызнае, што ва Ўкраіне супрацьстаяць рэжыму прасьцей, чым у Беларусі. Украінцы, адрозна ад Беларусі, нашмат болей рассмакавалі дэмакратыю, і ўзнавіць аўтарытарныя часы наўрад ці ўдасца. У выніку з думкай народу мусяць лічыцца ня толькі мясцовыя ўлады, але і крамлёўскія гаспадары — маўляў, і хацелі б на прыклад Беларусі праглынуць ласыя кавалкі, ды хто ж ім дасьць?\n«Сьледам за Беларусьсю Масква хоча праыватызаваць нашу газаправодную сыстэму. Але кароткі завароткі. Труба Ўрэнгой — Памары — Ужгарад праходзіць праз Конча-Заспу, а там лес суцэльны, балоты. І яны ведаюць, што труба ў адзін цудоўны дзень можа проста выбухнуць, ёлкі-палкі. То бок, калі труба будзе расейскай, яна можа ўзьляцець у паветра. У нас партызаны вучоныя, у нас быў тэрарыст № 1 — Сідар Артэмавіч Каўпак, які ведаў, што робіць. Ад Пуціўля да Карпат прайшоў і назад вярнуўся. І з Бандэрам жыў, як бог, у Адэсе, вось як. Так што ў нас тут так проста камандаваць ня будзеш…»\nАдрозна ад кіраўнікоў Расеі, з украінскімі лідэрамі Лукашэнка агульную мову знаходзіць цяжка. Аднак украінцы перакананыя, што суседзям кантактаваць неабходна:\n«Лічу вельмі нават станоўчым, што Лукашэнка нарэшце вырашыў прыехаць сюды, каб у агульнай дыскусіі абмеркаваць насьпелыя пытаньні. Гэта добра, бо мы заўсёды былі разам. Беларусы, расейцы, украінцы — мы ўсе з адной калыскі, з Кіеўскай Русі. І я ня бачу падставаў, каб мы супрацьстаялі адзін аднаму. Нават тое, што ў нас збольшага ўсё падобна, нават палітычныя рэжымы падобныя, — гэта яшчэ адзін доказ таму, што ў нас ня можа штосьці быць прынцыпова інакш. Таму мы заўсёды цёпла ставімся да беларусаў, гэтак жа, думаю, як і вы да нас».\n«Жыхары» намётавага гарадка на Крашчаціку зьбіраюцца трымаць абарону да вызваленьня свайго лідэра Юліі Цімашэнкі.\nЛукашэнка ва Ўкраіне: мяжа, АЭС і сыны-спадкаемцы\nУкраінскаму бізнэсу ў Беларусі непярэліўкі\nFEMEN: Думаю, што Коленька прачнуўся і плакаў\nЮлія Цімашэнка вылучана кандыдатам у прэзыдэнты\nЧаму Ўкраіна не Беларусь?


Эмалирование ванны сваімі рукамі. Как покрасить ванну\nГалоўная / Усё па сантэхніцы / ванна, душ / Эмалирование ванны сваімі рукамі\nСёння часцей за ўсё ўладальнікі кватэр звяртаюцца да рэстаўрацыі чыгунных ваннаў вытворчасці СССР, а не да іх выкидыванию на сметнік, Дзякуючы адмене якасці завадскі савецкай эмалёўкі, якая для новага пакрыцця служыць добрай асновай, а таксама надзейнасці чыгуннага корпуса.\nСёння існуе некалькі спосабаў рэстаўрацыі ванны: акриловый вкладыш “ванна в ванне“, эмалирование ванны і пакрыццё старога пакрыцця пластом вадкага акрылу (тэхналогія «наліўная вaнна»). В этой статье мы расскажем как покрасить ванну своими руками.\nГэта з'яўляецца самым недарагім спосабам рэстаўрацыі, якое не патрабуе адключэння яе ад каналізацыі і дэмантажу. Магчыма вам трэба проста прыбраць сколы ваннай як гэта зрабіць прачытаць можна тут.\nУ хатніх умовах, афарбоўка мае мноства істотных адрозненняў, ад прамысловага працэсу такога роду рэстаўрацыі. так, у завадскіх умовах чыгунная ванна награваецца, пасля чаго на ўнутраную паверхню, роўным пластом наносіцца парашок. Пад дзеяннем высокай тэмпературы парашок расцякаецца і ператвараецца ў эмаль.\nКалі ж казаць пра эмалировании ванны ў хатніх умовах, то ў гэтым выпадку эмаль наносяць плоскай пэндзлем на аснове натуральнага воласа (радзей выкарыстоўваецца распыляльнік).\nСамастойнае эмалирование ванны\nГэты працэс уключае ў сябе два этапы. падрыхтоўка ванны. Гэта вельмі важны этап, так як наносіцца эмаль павінна толькі на добра абястлушчаную, роўную паверхню. Для гэтай мэты на старую паверхню наносіцца чысціць парашок, напрыклад «Пемолюкс», у якім не павінна ўтрымлівацца хлору, долее паверхню прама па парашку зачышчаецца абразіўным каменем.\nможна зачысціць, таксама выкарыстоўваючы шліфавальны круг ці наждачную паперу. Пасля гэтага абразіўная крошка змываецца вадой, адбываецца зачыстка іржы і няроўнасцяў, а таксама старанна абястлушчваецца паверхняй.\nПасля гэтага неабходна на 5-10 минут наполнить емкость горячей водой, потым зліць ваду і насуха выцерці паверхню.\nдалей надыходзіць этап нанясення новага пласта эмалі. Наносіцца эмаль павінна вельмі акуратна і не дапускаць бурбалак і падцёкаў, у адваротным выпадку новая эмаль пасля таго як высахне, пачне лупіцца.\nБольшая частка прыватных майстроў і фірмаў, якія спецыялізуюцца на эмалировании ваннаў, эмаль наносяць у два пласта. На гэта ў сярэднім сыходзіць не больш за 3-4 гадзін.\nДля дасягнення ж найбольш аптымальнага выніку, ванну рэкамендуецца эмаляваных у чатыры пласта.\nСпецыяльна для сайта рамонт кватэры ў адзіночку.\nОдин комментарий к записи “Эмалирование ванны сваімі рукамі”\nПеред реставрацией ванны долго разбирался с материалами, в итоге выбрал экованну и не пожалел, материал ложится ровно и без вздутий, хутка застывае, всем советую


"Хлеб “Смачны” на пачатку месяца каштаваў 670, а цяпер – 900 рублёў"\n29 жнівень 2007, 14:47\nРадыё Свабода Агляд званкоў на "Свабоду" за 29 жніўня, сераду. 24 гадзіны на суткі ў Менску працуе тэлефон "Свабоды": 266-39-52. Вы можаце задаць пытаньне, падзяліцца навінамі, а таксама выказаць сваё меркаваньне пра падзеі ў Беларусі і сьвеце. Нам можна дасылаць смс-паведамленьні. Нумар мабільнай сувязі: 391-22-24\nІльля Копыл, Менск: “Добрай раніцы, Свабода. Я абураны заявай расейскага амбасадара Аляксандра Сурыкава аб намеры разьмясьціць ядзерную зброю на тэрыторыі Беларусі. Я ўпэўнены, што заява зробленая са згоды беларускага кіраўніцтва. Запушчаны “пробны шар” – як на гэта адрэагуе беларускае грамадзтва. НАТА нам не пагражае. Разьмяшчэньне сродкаў супрацьракетнай абароны ў Польшчы і Чэхіі мы павінныя вітаць. Разьмясьціўшы расейскую зброю на нашай тэрыторыі, улада стварае вялікую небясьпеку для нашай краіны. Дзякуй за ўвагу”.\nСпадар, жыхар Менску: “Паважаная Свабода, амбасадар Расеі выказаўся за магчымае разьмяшчэньне сваіх ракет на тэрыторыі Беларусі. Ён параўноўвае Беларусь з Чачнёй, дзе робяць што хочуць. Гэта зьнявага беларускаму народу. Яго неабходна прагнаць зь Беларусі найхутчэй. Дзякую.”\nЛарыса, горад Менск: “Я пра падвышэньне коштаў, якое рушыць неўзабаве. Усё гэта – ня новае. Гэтак і павінна было адбыцца. Гэта вынік “эканамічнага цуду” ў Беларусі, пра які шмат было сказана і паказана. Падвышэньне коштаў ідзе ўжо даўно. Але заўважаюць яго толькі тыя людзі, у якіх кожная капейка на ўліку. На хлеб наш надзённы, пра які вядзецца гаворка, кошт падвышаецца штодня. Да прыкладу, хлеб “Смачны”: на пачатку месяца каштаваў 670 рублёў, а цяпер – 900 рублёў. Якасьць хлеба кепская – назаўтра пакрываецца цьвільлю, бо мокры. А малако – спрэс вадзяное. Увогуле адвучылі ад мяса і каўбасных вырабаў, на якія кошты завоблачныя, гэтак адвучаць і ад хлеба ды малака. Хочацца параіць: калі вы падвышаеце кошты, то сачыце за якасьцю. У дзяржаве, падобна, няма грошай. Хто патлумачыць, чаму грошай няма?”\nСпадар: “Расейскі амбасадар Сурыкаў агучыў меркаваньне пра ядзерную зброю ў Беларусі, канечне ж, не сваё. Гэта расейская гісторыя ўся такая. Але ж што тут атрымоўваецца, калі прыгледзецца. 26 лістапада 1996 годзе у нас усталявана расейская Канстытуцыя. І вось калі беларускія ўлады паспрабавалі недзе ўзяць у крэдыт грошы плаціць за газ і нафту, але не атрымалася. Нелегітымнай уладзе, нават адыёзныя рэжымы ня хочуць даваць крэдыт. Вось Расея і прапанавала нейкі пернік – мы вось гэта вось агучым. І калі вярнуцца да шматразовых выступаў уладаў беларускіх пра нейкую “памылку” Шушкевіча пра вываз ядзернай зброі з тэрыторыі краіны, вось зараз яны і распачынаюць новы шантаж сьвету. Ну і, напэўна, кранік з газам крыху і прыадчыняць для Беларусі.”.\nІван Карпавіч, Менск: “У мяне такое ўзьнікла пытаньне да Свабоды. І ня толькі я, але ўсе гараджане Менску, абласных і іншых гарадоў плацяць грошы за жыльлёва-камунальныя паслугі ўсюды дарэмна. Калі кішэньнік залез у кішэню – ёсьць артыкул. Калі дзяржава лезе мне ў кішэню штомесяц – няма артыкулу. Як гэта разумець? Вось я прывяду такі прыклад. У нас дома ідзе капітальны рамонт. Мы з бабцяй жывем удваіх і плацілі за 30 кубоў вады 15 –гарачай і 14 халоднай. Паставілі лічыльнік – плацім 2 кубы халоднай і 2 кубы гарачай. Гэта ж, паслухайце, дзесяцігодзьдзямі колькі грошай у нас забіралі. І ня толькі ж у мяне, а ва ўсіх гараджанаў. Гэтак жа і за газ. Мы плацілі ў сярэднім гэтулькі, а зараз зусім па-іншаму. Атрымоўваецца, што за жытло мы плацім па эўрапейскіх стандартах, а заробак і пэнсію налічваюць мінімальную – у пятнаццаць разоў меншую. Чаму такая сыстэма? Ёсьць народны кантроль, ёсьць кіраўнік краіны, Саўмін і ніхто не зацікавіцца куды ідуць гэтыя грошы”.\nВасіль Цюхай, Беразіно: “Добры дзень. У Беразіно распачалася чарговая будоўля стагодзьдзя – будуецца палац правасудзьдзя. Відаць у старога, аднапавярховага народнага суду недастатковая прапускная здольнасьць”.\nСпадарыня, Магілеў: “Вось і паказала Расея свой сыр Лукашэнку, дзеля якога яна карміла яго танным газам і нафтай, на чым трымалася лукашэнкаўскі цуд 12 гадоў. Сурыкаў, нарэшце, агучыў асноўную крамлёўскую мэту: вярнуць на тэрыторыю Беларусі ядзерную зброю. Калі Расея плянуе гэта ў Беларусі, значыць няма ўжо незалежнай і свабоднай Беларусі. Праеў і праезьдзіў Лукашэнка нашую незалежнасьць і свабоду. Калі Расея ажыцьцявіць свой плян, то Беларусь стане патэнцыйным ворагам для Эўропы. Беларускі народ абавязаны не дапусьціць гэтага”.\nІван, Менск: “Дзень добры, радыё Свабода. Спадары лукашысты, чаму вы абураецеся падвышэньнем коштаў? Больш за 10 гадоў таму было сказана, што бясплатны сыр – у пастцы. І другое – беларускі народ будзе жыць бедна і ня доўга. З павагай, Іван.”