Жыве фальклор малой радзімы. Размова з прафесарам Ірынай Казаковай — Унiверсiтэт\nТрыццаць гадоў уваходзіць ва ўніверсітэцкую аўдыторыю доктар філалагічных навук прафесар кафедры гісторыі беларускай літаратуры Ірына КАЗАКОВА. Яна ўзначальвае «Саюз жанчын БДУ», з’яўляецца намеснікам старшыні пярвічнай арганізацыі «Белая Русь». Мы пагаварылі з ёй пра значныя праекты, пра сувязь з малой радзімай, пра далучэнне студэнтаў да скарбаў беларускай традыцыйнай культуры.\nМалая радзіма – самая ўсходняя кропка краіны\nХоцімшчына на мапе Беларусі\nІрына Валер’еўна нарадзілася ў Мінску, але сваёй малой радзімай лічыць месца, адкуль родам бабуля і дзядуля, матуля і тата. «Гэта Хоцімскі раён Магілёўскай вобласці, – кажа яна. – Адсюль ідуць карані нашай сям’і. Хоцімшчына ўвогуле вельмі каларытны рэгіён. Гэта памежжа Беларусі і Расіі. Самая ўсходняя кропка краіны. Ведаеце, самыя цікавыя навуковыя адкрыцці робяцца на стыку навук. Так і самыя незвычайныя культурныя элементы ствараюцца на памежжы этнасаў».\nІрына Валер’еўна ўзгадвае, як у дзяцінстве летнія вакацыі праводзіла ў вёсцы. Тады абсалютна гарадская дзяўчынка ўпершыню сутыкнулася з народнай культурай, побытам. Распавядае, што там яе прывучалі да сялянскай працы: пасвілі кароў, зграбалі сена, сушылі грыбы, збіралі ягады…\nІрына Казакова ў дзяцінстве на Хоцімшчыне праводзіла кожнае лета (на фота ёй 3 гады).\n«Вёска, дзе нарадзілася мама, пасля вайны называлася Канаўка, а да вайны – Грыбанаўка. Таму што там сапраўды было вельмі шмат грыбоў. Памятаю, як ідзеш раніцай, вакол ельнік, высокая трава, якую называюць свінух, раса. Вось пачынаецца паляна – яна ўся ў карычневых капялюшыках. Столькі было баравікоў. У нашай вёсцы бралі толькі баравікі. 300 грыбоў за раз – гэта быў няўдалы паход у лес», – дадае выкладчыца.\nМалая радзіма натхніла маладую дзяўчыну даследаваць народныя традыцыі. Глыбокае вывучэнне культурнай спадчыны беларускага народа стала своеасаблівым навуковым крэда Ірыны Валер’еўны.\n«Хараство народнай культуры, таямніцы народнай медыцыны, традыцыйны побыт, нацыянальная кухня; здаровы, аптымістычны, гуманістычны, экалагічны погляд на свет, народны гумар, чароўнае ўздзеянне народнага спеву на чалавека – мне перадавалі гэтыя веды менавіта там, на малой радзіме. А яны колькі разоў ратавалі ў жыцці, бо, як у многіх, у мяне былі таксама складаныя і сумныя моманты. Чэрпаю сілу і энергію ў стыхіі народнай культуры. Яна выхавала аптымізм, павагу да чалавека, пяшчотнае стаўленне да жывёл, захапленне прыгажосцю роднай прыроды», – працягвае прафесар.\nКалі Ірына Казакова вучылася на філфаку БДУ, то курсавыя і дыпломная працы былі звязаны з малой радзімай. Яна абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Этнічная свядомасць і этнапсіхалогія беларусаў (на матэрыяле сямейных абрадаў і абрадавай паэзіі Магілёўшчыны)». Пасля – доктарскую дысертацыю «Міфолага-фальклорная спецыфіка беларускай традыцыйнай культуры».\nХоцімск, Магілёўская вобласць.\n«Мне хацелася паказаць, што ўсходняя Беларусь, памежжа Беларусі і Расіі – гэта рэгіён, багаты на вуснапаэтычную творчасць, старажытныя рытуалы, абрады, звычаі. Добразычлівасць, гасціннасць, адкрытасць, шчырасць – найлепшыя рысы нацыянальнага менталітэту захаваліся ў людзях рэгіёна. Вельмі ўсцешана тым, што з цягам часу мае дзіцячыя ўражанні пра гэты край і людзей абсалютна не змяніліся. Шкада, што ідзе час, тая вёска, з якой родам была матуля, ужо знікла з мапы Беларусі. Але хочацца, каб пра гэты рэгіён людзі ведалі як мага больш», – звяртае яна ўвагу.\nУ знак пашаны да малой радзімы, каб захаваць і перадаць веды, Ірына Казакова напісала кнігу «Фальклорная спадчына Магілёўшчыны. Хоцімскі раён». На старонках можна прачытаць пра гісторыю краю, народныя творы, абрадавыя і пазаабрадавыя песні, прыпеўкі, легенды і паданні пра рэчкі, азёры, вёскі, іх паходжанне. Матэрыял шукала сама, таксама карысталася тым, што раней сабралі фалькларысты, а яшчэ дапамагаў аддзел культуры Хоцімскага райвыканкама. «Лічу, што гэта справа была маім маральным абавязкам, – дзеліцца этнакультуролаг. – Таму што гэта любоў з дзяцінства, сапраўды мая малая радзіма. Пра Хоцімшчыну раней не было манаграфій. Мая стала першай. Хацелася, каб студэнты, калегі, увогуле беларусы, звярталі больш увагі на гэты рэгіён, карысталіся багаццем культуры. І каб пра наш край ведалі за мяжой».\nКніга выходзіла двойчы: спачатку на беларускай мове (2008 г.) а потым на беларускай і англійскай мовах (2012 г.). Выданне выкарыстоўваецца пры вывучэнні курсаў «Фалькларыстыка», «Беларускі фальклор», «Гісторыя культуры Беларусі», а таксама яно запатрабавана турыстычнымі кампаніямі.\n35 гадоў у БДУ\nА менавіта: 5 гадоў вучобы на філфаку і 30 гадоў выкладчыцкай і грамадскай дзейнасці. Яна пераканана, што БДУ – гэта не проста месца працы, а яе лёс, другая сям’я, родныя людзі. Першага верасня 1989 года Ірына Казакова прачытала сваю першую лекцыю курса «Беларусазнаўства» на механікаматэматычным факультэце перад вялікай аўдыторыяй студэнтаў. Яна ўзгадвае:\n«Калі я скончыла філалагічны факультэт, стваралася новая кафедра па ініцыятыве У. А. Навумовіча. Ён трох самых лепшых студэнтаў з курса (у тым ліку і мяне) запрасіў працаваць на кафедры, якую і ўзначаліў. Я ў чэрвені толькі дыплом атрымала, а ўжо ў верасні вяла заняткі. Ён быў неабыякавым да маладых выкладчыкаў. Нават калі я чытала сваю першую лекцыю, ён чакаў пад дзвярыма, хваляваўся. Калі я выйшла з аўдыторыі, міма праходзілі два нашы выбітныя прафесары дактары філалагічных навук, цяпер светлай памяці, – Л. М. Шакун і Л. І. Бурак. Ведалі мяне як студэнтку-выдатніцу і таксама павіншавалі. І тады Уладзімір Аляксандравіч сказаў: „Ну, Ірына, раз цябе пасля першай лекцыі павіншавалі два прафесары, то быць табе доктарам навук“. Так і здарылася, мабыць, было наканавана лёсам».\nПра сваю выкладчыцкую справу яна з ўпэўненасцю кажа: «Я вельмі люблю сваю працу, атрымліваю ад яе асалоду. Я не ўяўляю сябе нікім, акрамя як выкладчыкам вышэйшай школы. Праца наша адказная і высакародная. Мы павінны вучыць і выхоўваць студэнтаў кожным словам, жэстам, учынкам, асабістым прыкладам. Наша праца не дае старэць, не дазваляе спыняцца. Трэба ўвесь час удасканальвацца, быць на вастрыі падзей і новых тэндэнцый. Для мяне гэта не пустыя словы і не пафас: я заўсёды адчуваю адказнасць, бо мы, выкладчыкі вышэйшай школы, выхоўваем будучую інтэлігенцыю нацыі».\nКабінет-музей – месца, дзе жыве народная культура\nІ. В. Казакова заснавала на філалагічным факультэце БДУ вучэбны фальклорна-этнаграфічны кабінет-музей, у якім сабраны шматлікія скарбы народнай культуры і які адыгрывае значную ролю ў падрыхтоўцы студэнтаў. Пра гэты музей прафесар гаворыць так:\n«Калісьці вадзіла студэнтаў у Музей беларускай старажытнай культуры ў Акадэміі навук. Нам там вельмі спадабалася, зайшла гаворка пра тое, каб падобны зрабіць на філфаку. Ідэю падтрымаў наш дэкан, прафесар І. С. Роўда. Асноўны фонд музея склалі экспанаты з маёй уласнай калекцыі (сабранай на малой радзіме), таксама розныя рэчы прыносілі студэнты, калегі, далучыліся ўсе, хто ведаў пра гэтую добрую справу. У выніку кабінет-музей мы падаравалі ўніверсітэту на 85-годдзе».\nТут прапануюцца 12 тэматычных экскурсій. Сюды трапляюць творы беларускіх майстроў з розных куткоў Беларусі. У адным памяшканні размяшчаюцца вырабы з саломы (сярод іх рэчы майстра Тамары Журун, Хоцімскі раён), з ільну, шкла, дрэва. Тут і беларускія лялькі, і пралкі-калаўроты (рэчы аўтэнтычныя). Прызнаны майстар-разьбяр Казімір Карпенка перадаў музею 10 унікальных фігурак нэцке, разьбяныя і аўтарскія панагіі.\nУ кабінеце знайшлося месца і для бібліятэкі. Тут сабрана шмат навуковай літаратуры, прысвечанай беларускай традыцыйнай культуры. Кнігамі карыстаюцца студэнты пры напісанні рэфератаў, курсавых і дыпломных работ.\n«Сэрца кранае тое, што ў нас ёсць рэчы, якія прайшлі праз гісторыю сям’і і краіны. На Хоцімшчыне ў вёсцы Трасціно маці адпусціла на Вялікую Айчынную вайну двух сыноў. Яна вышыла ручнік-абярэг (узоры абярэга – дрэва сусветнае як жыццё неўміручае і выявы двух хлопцаў). Чатыры з паловай гады кожную раніцу маці малілася з гэтым ручніком у руках, і яе сыны вярнуліся з вайны. Гэты ручнік-абярэг яна перадала ў наш кабінет-музей. Каб студэнты бачылі і разумелі, што такое вера, любоў і малітва маці», – распавядае этнакультуролаг Ірына Казакова.\nНаступны Дзень маці ў БДУ: добрая штогадовая традыцыя\nРанейшы Што было б, калі б не было “КЛУмБы”? Клуб аматараў мастацкага слова справіў юбілейную вечарыну


Беларусам дазволяць мець два пашпарты\nПасля ўвядзення біяметрычных дакументаў у беларусаў можа з’явіцца магчымасць мець два пашпарты.\n«Мы прааналізавалі міжнародны досвед і распрацавалі варыянт, магчыма, больш зручны і практычны – каб грамадзянам Беларусі выдаваліся два цалкам ідэнтычных дзеючых пашпарты. Гэта значыць па адным можна паехаць куды-небудзь, а другі пакінуць у амбасадзе ў чаканні выдачы візы», – паведаміў часова выконваючы абавязкі па пасадзе намесніка начальніка Дэпартамента па грамадзянстве і міграцыі МУС Павел Хрышчановіч.\nЁн таксама падрабязна распавёў аб новых дакументах – ідэнтыфікацыйнай карце і біяметрычных пашпартах. ID-картка заменіць некаторыя функцыі сённяшняга пашпарта.\n«Новы біяметрычны пашпарт будзе дакументам толькі для выезду за мяжу. На тэрыторыі Беларусі ён юрыдычнай сілы мець не будзе – гэта роля пяройдзе да ідэнтыфікацыйнай карце, – паведаміў Хрышчановіч.\nID-карткі будуць выдавацца, акрамя грамадзянаў Беларусі, замежнікам, якія пастаянна пражываюць у краіне, і асобам без грамадзянства. Пашпарт і ID-карта будуць выдавацца ў абавязковым парадку з 14 гадоў.\nУвядзенне біяметрычных дакументаў плануецца са студзеня 2019 года. ID-картка будзе каштаваць 1 базавую велічыню (цяпер 1 БВ – Br23). Пашпарт будзе каштаваць 3 базавыя. Працэдура атрымання біяметрычнага пашпарта будзе неабавязковай, грамадзяне змогуць выкарыстаць стары дакумент разам з ID-картка. У электронным чыпе новага пашпарта будуць прысутнічаць персанальныя дадзеныя грамадзяніна. У прыватнасці, фатаграфія, электронны подпіс і адбіткі пальцаў.\nТэгі:&nbspбіяметрычны пашпарт, МУС РБ, пашпарт, пашпарты


Беларусы Таронта на Дзень Волі зладзілі сусветны скайп-тэлемост\nГалоўная » Навіны беларускага замежжа » Беларусы Таронта на Дзень Волі зладзілі сусветны скайп-тэлемост\nУ нядзелю 28 сакавіка каля пяцідзесяці чалавек сабраліся ў Беларускім грамадзка-рэлігійным цэнтры Таронта, каб адсьвяткаваць Дзень Волі. Падчас імпрэзы — другі раз за ўсю гісторыю беларускай прысутнасьці ў Канадзе — адбыўся міжкраінавы "скайп-тэлемост".\nУдзельнікі святкавання ў Таронта.\nВольга Іпатава правяла Дзень Волі ў Канадзе.\nБеларусы Таронта маюць гурт "Яваровы людзі".\nНа скайп-сувязі - Сяржук Сокалаў-Воюш.\nСама ідэя такога тэлемосту нарадзілася досыць спантанна. Напачатку гэтага году мы запрасілі паэта і барда Сяржука Сокалава-Воюша, які зараз жыве ў Іст-Брансвіку (ЗША), прыехаць у Таронта на літаратурна-мастацкую вечарыну. Але Сяржук тады прыехаць ня змог, запрапанаваўшы ўзамен выступіць перад таронтаўскімі беларусамі па Скайпе. Такім чынам, першы экспэрымэнтальны скайп-мост адбыўся 13 лютага, калі Сокалаў-Воюш зь вялікім посьпехам чытаў свае вершы і сьпяваў песьні праз Скайп. Вырашана было разьвіць і пашырыць гэты наватарскі досьвед, і ў выніку на сёлетнім сьвяткаваньні Дня Волі скайп-мост злучыў Таронта зь беларускімі асяродкамі ў розных гарадах аж пяці краінаў сьвету!\nСпадарыня Марыя Ганько, адна з вэтэранаў Згуртаваньня беларусаў Канады, зазначыла з гэтай нагоды, што раней, у пасьляваенны час, на сьвята 25 Сакавіка беларускія суполкі розных краінаў традыцыйна абменьваліся паштоўкамі, і падчас сьвяткаваньняў гэтыя віншаваньні абавязкова зачытваліся з трыбуны, бо несьлі людзям пачуцьцё еднасьці з суайчыньнікамі.\nСёньня дамагчыся такога пачуцьця еднасьці нашмат лягчэй, бо дзякуючы сучасным сродкам тэлекамунікацыі мы можам ня толькі размаўляць зь людзьмі, якія аддзеленыя ад нас тысячамі кілямэтраў, але і бачыць іх на экране, як быццам мы ўсе знаходзімся ў адным пакоі.\nПраз праграму Скайп беларусаў Таронта павіншавалі Старшыня Рады БНР Івонка Сурвілла, старшыня ЗБС "Бацькаўшчына" Алена Макоўская, лідэр суполкі беларусаў Ванкувэру Ігар Ламака, беларускі студэнт з Чэхіі Юрась Юрчанка. Старшыня Таварыства беларускай культуры ў Літве Хведар Нюнька і лідэр беларусаў Атавы Пётра Мурзёнак пераказалі свае словы вітаньня праз тэлефон (прычым адсутнасьць выявы на экране кампэнсавалася выдатнай якасьцю гуку).\nСяржук Сокалаў-Воюш падрыхтаваў для свайго другога ўжо "скайп-мосту" настолькі яркую, ёмістую і запамінальную прамову, што мы просім рэдакцыю зьмясьціць гэты тэкст на сайце "Нашай Нівы" цалкам. Мы лічым, што словы Сержука заслугоўваюць на тое, каб быць шырока пачутымі, бо яны наўпрост зьвернутыя да кожнага беларуса, у якой бы краіне сьвету той ні жыў. Бо, як заўважыў іншы ўдзельнік нашай міжнароднай скайп-канфэрэнцыі Зьміцер Сідаровіч, напачатку XXI стагодзьдзя не выпадае гаварыць пра асяродкі беларускай эміграцыі як пра адарваныя ад мэтраполіі самотныя выспачкі беларушчыны. Больш слушна будзе казаць сёньня пра шырокую беларускую прысутнасьць у сьвеце, дзе кожная суполка і кожны чалавек павязаны зь іншымі шматлікімі штодзённнымі кантактамі.\nЗьяўленьне на экране самога Зьмітра Сідаровіча, паэта і кампазытара, а таксама шасьці ягоных сяброў выклікала ў залі асаблівае ажыўленьне. Цімох Авілін, Вадзім Александровіч, Галіна Андрэйчанка, Ганна Касьцючэнка, Аляксей Крукоўскі, Янка Шаблінскі ды сам Зьміцер выканалі хіты "А дзе ж тыя ваяры" і "Пена цёмнага піва". Трэба зазначыць, што гледачы ў беларускім цэнтры Таронта таксама падхапілі гэтыя песьні, любімыя ўжо ня першым пакаленьнем беларусаў.\nПадчас сьвяткаваньня, якое вяла старшыня ЗБК Валянціна Шаўчэнка, таксама выступілі Алесь Кот і вакальная камэрная група гурта "Яваровы людзі". Пісьменьніца Вольга Іпатава, якая цяпер перабывае ў Таронта, прэзэнтавала сваю новую кнігу "Знак Вялікага Магістра".\nНягледзячы на тое, што сучасныя бытавыя камунікацыйныя праграмы пакуль не даюць магчымасьці праводзіць сапраўдныя тэлеканфэрэнцыі, каб розныя ўдзельнікі маглі адначасова бачыць і чуць адзін аднаго, сама ідэя "тэлемосту", здаецца, спадабалася удзельнікам віртуальнай сустрэчы па абодва бакі акіяну.\nМагчыма, за такім фарматам імпрэзаў — будучыня, і ня толькі сьвяткаваньняў дня беларускай незалежнасьці, а наагул кантактаў паміж беларускімі суполкамі розных краінаў.\nВіялета Кавалёва, сябра Галоўнай управы Згуртаваньня беларусаў Канады


Тытанавую луску ў Dark Souls 3 знайсці можна толькі ў некаторых лакацыях, а ў выглядзе здабычы з магутных ворагаў яна падае далёка не заўсёды. Тым не менш яе даводзіцца знаходзіць для таго, каб максімальна ўзмацніць свайго персанажа ў плане атакі і іншых характарыстык.\nАпісанне і выкарыстанне\nТытанавыя луска ў Dark Souls 3 нездарма карыстаецца папулярнасцю, бо толькі гэты рэсурс можна выкарыстоўваць для паляпшэння драконавага зброі. Гэты выгляд мячоў, сякер і алебард з'яўляецца найбольш магутным у гульні, і прапампоўка яго на максімальны ўзровень неабходная для палягчэння свайго шляху.\nЯшчэ адным напрамкам для марнаванні матэрыялаў лічыцца павышэнне рангу ў ковенанты Шлях Цмока (адно з самых моцных і папулярных супольнасцяў). Для максімальнага паляпшэння зброі і кар'ернага прасоўвання спатрэбіцца шмат рэсурсаў. Паляванне за імі будзе праходзіць у экстрэмальных умовах, і гульцу варта прыгатавацца да гэтага.\nЗдабыча ў баі\nТытанавую луску ў Dark Souls 3 можна здабыць двума спосабамі і адным з іх з'яўляецца бой з небяспечнымі ворагамі. Гарантавана матэрыял падае з гідра любых разнавіднасцяў, але гэтыя монстры з'яўляюцца вельмі небяспечнымі супернікамі. Змагацца з імі варта толькі пры наяўнасці добрага зброі і даспехаў. Такая ж сітуацыя з драконамі нежыці, якія таксама могуць лёгка забіць пачаткоўца. Больш лёгкімі ворагамі лічацца сінія виверны, але з іх тытанавыя луска ў Dark Souls 3 падае радзей і далёка не са 100% гарантыяй.\nЯшчэ адным спосабам атрымаць рэсурс з'яўляюцца двубоі ў ковенанты Шлях Цмока з іншымі яго членамі. За перамогу выдаюцца ўзнагароды ў выглядзе лускі, але супернікі ў гэтым альянсе стаяць на ўзроўні вышэйзгаданых монстраў, а таму да баёў прыйдзецца падыходзіць з усёй сур'ёзнасцю.\nІншыя спосабы атрымання\nНа пытанне аб тым, дзе знайсці тытанавую луску ў Dark Souls 3, можа адказаць гулец, які даследаваў вуліцы чумных горада, дзе жывуць атрутныя выпарэнні. Менавіта ў гэтай лакацыі ёсць скрыні, у якіх скрыты гэты неверагодна каштоўны рэсурс. Яго ж можна выгандляваць у гандляра Снаггли. Калі гэтыя два спосабу ўжо апрабаваны, то варта адправіцца ў лакацыі возера попелу і абшукаць трупы на берагах кіпячай вады. Неабходна ведаць, што пры паходзе ў чумных горад след падрыхтавацца да пастаяннай страты здароўя з-за атручвання. Запасьцеся аптэчкамі ў максімальным колькасці і толькі пасля гэтага адпраўляйцеся на пошукі. Рэсурс у гульні здабываць вельмі цяжка, таму лепш адразу вызначыць для сябе кірунак яго выкарыстання. На высокіх узроўнях складанасці рэкамендуецца ўзмацняць з дапамогай лускі зброю, каб наносіць досыць ўрону ворагам\nЯк зрабіць у "Майнкрафте" галаву і для чаго яна патрэбна\nDying Light - дзе захавання на кампутары?\nАвтокресло Inglesina Marco Polo: вартасці і недахопы\nЯк варыць расольнік\nЧэлябінскі металургічны завод: гісторыя, адрас, прадукцыя, кіраўніцтва\nАкцёр Краско Андрэй: фота, біяграфія, фільмаграфія\nЛекі ад ціску\nПрэпарат «Косилон» для валасоў: водгукі, інструкцыя па ўжыванні і эфектыўнасць


Разуменне Азначэнні «Прывід»\nДаведайцеся, што гэта прывід, і як яны ствараюцца\nНа працягу сотняў гадоў людзі верылі ў прывіды да некаторай ступені. Прывіды з'яўляюцца ў старажытнай літаратуры, п'есы і нават бягучых фільмаў. Але прывіды ў асноўным невядомыя з'явы.\nПрывід ёсць дух чалавека, які памёр. Калі хтосьці памірае, яго фізічнае цела - цела і кроў, што дазваляе хадзіць і казаць - перастае існаваць. Але ўнутраная сутнасць, або дух , працягваць.\nСпірытуалісты лічаць, што рэчы, якія робяць вашы асобы, такія, як ваша эга і інтэлект, не можа памерці, а замест гэтага, весці ў іншай плоскасці існавання. Гэта працягвалася існаванне таго, што мы звычайна называем, калі мы гаворым пра зданяў.\nЧаму Прывіды тут\nЛічыцца , што прывіды застаюцца пасля таго, як іх цела паміраюць , таму што ў іх ёсць некаторая захоўваюцца эмоцыі, крыўда ці віна. Яны імкнуцца ўздзейнічаць на жывыя істоты, каб паспрабаваць дасягнуць нейкага задавальнення. Тым не менш, многія прывіды могуць ісці стагоддзя, не дасягнуўшы выканання.\nЯк Прывіды ствараюцца\nБудзь ці не чалавек становіцца прывідам пасля смерці залежыць ад шматлікіх фактараў:\nТое, што мы зрабілі падчас нашага жыцця: Прывіды часта маюць нявыкананыя мэты ці мары, і могуць застацца ззаду, таму што яны не дасягнулі таго, што яны хацелі.\nАсобу і эмоцыя: Тыя, хто становяцца прывіды часта сярдуй, сумныя і эмацыйныя, і не ў стане рухацца далей ад расчараванняў або заломы сэрца.\nМанера смерці: Большасць прывіды выпрабавалі ненатуральную, раптоўную смерць, такія як сьмерць праз забойства або няшчасны выпадак.\nАдсутнасць рэлігійнай службы: Прывіды могуць пераследваць жывы, калі іх смерць была непрызнанай або непацверджанай. Калі ў іх не было належнага пахавання, яны могуць адчуваць сябе ў пастцы на гэтым самалёце.\nХаця многія людзі лічаць, што прывіды рэальныя, бачачы ў іх рэдка. Але гэта не значыць, што прывіды не там. Многія людзі, якія ўступаюць у кантакт са справаздачай прывід пачуццёвых адчуванняў, такіх, як невытлумачальная холад ці вільгаць і пачуццё страху ці смутку.\nМногія людзі спрабуюць мець зносіны з прывідамі і запісваць сябе гаварыць з дыктафонам. Пры прайграванні на дыктафон, некаторыя сцвярджаюць, што вы можаце пачуць адказы ад прывіда. Гэты працэс згадваецца як «электронны галасавой феномен» (ЦПС).\nІншыя людзі будуць фатаграфаваць месца, на іх думку, насяляюць прывіды. Пры разглядзе фотаздымкаў, вы можаце часам ўбачыць маленькія шары святла, або «шары». Гэтыя шары не бачныя чалавечаму воку ў цяперашні час, але выяўляюцца ў малюнках. Лічыцца, што гэтыя сферы з'яўляюцца духі ў гэтым раёне.\nПрывіды духі людзей, якія калісьці жылі і дыхалі на гэтай зямлі. Пасля іх праходжання, яны не ў стане рухацца далей па нейкай прычыне, і замест гэтага тут у пастцы. Многія прычыны могуць уплываць ці становіцца ці не чалавек прывід, але можна злучыць з прывідам. Калі вы жадаеце ўступіць у кантакт з памерлым духам, спрабуючы разгледзець ЦПС або фатаграфіі, каб убачыць, калі прывід знаходзіцца паблізу.\nЯк вы можаце ўбачыць прывід?\nДзіцячыя сустрэчы з невядомым\nАдтуліну і Whole\nЭканамічны стагфляцыі ў гістарычным кантэксце\nЗвычайна Заблытаныя словы: СМІ, сярэдні і медыумы\nГіпакрат - лекар Гіпакрат і грэцкая медыцына\nПаніка Аўдыторыі з гэтымі Хэлоўіна п'есу\nАўдыё слоўнік - французскі Словы на літару G, H, I і J


Новы міністар адукацыі: «Мы прыйдзем да таго, што большасьць дысцыплін будзе выкладацца па-беларуску»\n21 студзень 2015, 16:09\nМіністар адукацыі Міхаіл Жураўкоў падтрымаў выкладаньне ў школах гісторыі і геаграфіі па-беларуску і выказаўся за паступовае пашырэньне выкладаньня роднай мовы ў вышэйшых навчальных установах Беларусі.\nКансультацыі з настаўнікамі пра магчымасьць выкладаньня ў сярэдніх школах па-беларуску гісторыі і геаграфіі пачнуцца ў канцы студзеня. Пра гэта паведаміў міністар адукацыі Міхаіл Жураўкоў, адказваючы на пытаньне карэспандэнта Свабоды, чаму дагэтуль не рэалізаваныя прапановы Аляксандра Лукашэнкі наконт пашырэньня беларускай мовы ў сыстэме адукацыі.\n«Мы ў прынцыпе вырашылі, што, магчыма, на будучым тыдні ў Менску зьбяруцца прадстаўнікі школ, каб абмеркаваць пытаньне аб выкладаньні па-беларуску гісторыі і геаграфіі. Гэта наша, Міністэрства адукацыі, цьвёрдая пазыцыя. Таксама ў абмеркаваньні возьмуць удзел прадстаўнікі раённых упраў адукацыі. То бок, безумоўна, ёсьць пэўны пералік дысцыплін, якія неабходна выкладаць па-беларуску, бо гэта няправільна — гаварыць пра гісторыю Беларусі не па-беларуску. Мы гэта ўвядзем».\nУ 2014 годзе Аляксандар Лукашэнка некалькі разоў казаў пра моўны дысбалянс у Беларусі і выказваў заклапочанасьць станам беларускай мовы. Гэтак, падчас сустрэчы з настаўнікамі і на сустрэчы зь пісьменьнікамі Лукашэнка прапанаваў увесьці ў навучальную праграму дадатковую гадзіну па беларускай мове і літаратуры.\nБарацьба за пашырэньне беларускамоўнага выкладаньня школьных дысцыплін, у тым ліку гісторыі і геаграфіі, вядзецца ўжо каля 10 гадоў. Яшчэ ў 2007 годзе ТБМ прапаноўвала Мінадукацыі зноў перайсьці на выкладаньне па-беларуску гэтых дысцыплін, але тады чыноўнікі адказалі, што «гэта немэтазгодна».\nТаксама рупліўцы беларускай мовы шмат гадоў прапаноўваюць вярнуць родную мову ў выкладаньне ў вышэйшых навучальных установах. А тут ці можна чакаць рэальных зьменаў? Новы міністар адукацыі Міхаіл Жураўкоў на гэтую тэму выказваецца больш асьцярожна. Паводле назіраньняў спадара Жураўкова, інтарэс да навучаньня па-беларуску сярод студэнтаў павялічваецца, яго ўжо выяўляюць студэнты ня толькі традыцыйна беларускамоўных факультэтаў, прыкладам, філялягічных, але і тэхнічных. Пераход да шырэйшага навучаньня па-беларуску, на думку міністра, — справа часу:\n«На мой погляд, мы прыйдзем да таго, што большасьць дысцыплін будзе выкладацца па-беларуску. Гэта нармальна, і гэта трэба заахвочваць».\nКарэспандэнт: «Але пакуль уражаньне такое, што Міністэрства адукацыі знаходзіцца ўбаку ад гэтага працэсу. Ці ня так?»\n«Мяркую, такое ўражаньне склалася звонку. Насамрэч мы сапраўды разглядаем гэтыя пытаньні. Паколькі я нядаўна прыйшоў з БДУ, дык паведамлю, што там таксама гэтае пытаньне пастаянна разглядаецца. Магчыма, яго не афішуюць, але гэта так. Прыкладам, на вялікай радзе ўнівэрсытэту абмяркоўвалі перавод шмат якіх дысцыплін на беларускую мову. Прыкладам, гісторыі БДУ, якая выкладаецца ня толькі на гістфаку. У выніку рэкамэндавалі гэтак рабіць».\nШто да пераходу ўсяго навучаньня на беларускую мову, Міхаіл Жураўкоў гэтага не падтрымаў. На ягоную думку, у беларускім грамадстве замацавалася дзьвюхмоўе, і з гэтага трэба зыходзіць.\nАндрусь Такінданг: «Мову беларускую вучы, да клюбу моднага ідучы» (ВІДЭА 16+)


19 травень 2011, 17:59\n16 траўня Ірына Халіп была прысуджаная да двух гадоў пазбаўленьня волі з адтэрміноўкай пакараньня на два гады. Такое рашэньне вынесла Жана Брысіна, судзьдзя Завадзкога раёну Менску. За два дні да гэтага муж Ірыны, былы кандыдат у прэзыдэнты Андрэй Саньнікаў быў асуджаны на пяць гадоў пазбаўленьня волі ў калёніі ўзмоцненага рэжыму.\nІрына Халіп нарадзілася 12 лістапада 1967 году ў Менску. Уласны карэспандэнт расейскай "Новой газеты" па Беларусі.\nУ красавіку 1997 году разам з бацькам, драматургам і кінадакумэнталістам Уладзімерам Халіпам была жорстка зьбітая ў часе вулічнага мітынгу 2 красавіка. У канцы 2009 году ёй пагражалі забойствам невядомыя. Ляўрэатка прэміі Дзьмітрыя Завадзкага (2003), прэміі Генры Нанэна (2005), прэміі "Герой Эўропы" ў намінацыі "Мужнае сэрца" (2005), прэміі "За мужнасьць у журналістыцы" (2009).\n19 сьнежня 2010 году, у дзень прэзыдэнцкіх выбараў яе сілавым чынам затрымалі па дарозе з плошчы Незалежнасьці і зьмясьцілі ў СІЗА КДБ. Пры канцы сьнежня ёй было прад’яўлена абвінавачаньне ў крымінальнай справе, узбуджанай сьледчым упраўленьнем папярэдняга расьсьледаваньня ГУУС Менгарвыканкаму паводле чч. 1 і 2 арт. 293 Крымінальнага кодэксу (масавыя беспарадкі). Пагражае зьняволеньне да 15 гадоў. Падчас яе знаходжаньня ў СІЗА КДБ улады спрабавалі забраць зь сям'і трохгадовага сына — Даніка Саньнікава. 29 сьнежня меру стрыманьня зьмянілі на падпіску аб нявыезьдзе з хатнім арыштам.\nУ лютым 2011 году, ужо пад арыштам, атрымала журналісцкую прэмію "Залатое пяро Расеі". Жонка палітыка Андрэя Саньнікава, якога 14 траўня пакаралі пяцьцю гадамі пазбаўленьня волі ў калёніі ўзмоцненага рэжыму.\nГлядзець камэнтары (107)


05 люты 2014, 14:56\nНядаўна Аляксандар Лукашэнка ўзнагародзіў сваіх партнэраў па аматарскай хакейнай камандзе званьнямі заслужаных майстроў спорту. Раней такія званьні атрымлівалі толькі прафэсійныя спартоўцы высокага ўзроўню — алімпійскія чэмпіёны, пераможцы ўсясьветных турніраў...\nГэта падзея выклікала заўважны розгалас — і ня толькі ў спартыўным асяродзьдзі. Наш слухач Трафім Жыгуноў з Бабруйску, зь ліста якога пачну сёньняшнюю размову, з гэтай нагоды піша:\n«Выбарцы не разумеюць такіх дзеяньняў свайго любімага кіраўніка дзяржавы. Нейкіх „чайнікаў“ ён зрабіў заслужанымі майстрамі спорту. Зь якой радасьці? Як я зразумеў з паказанай тэлебачаньнем ягонай сустрэчы з рэдактарамі, зроблена гэта таму, што нашы прафэсійныя хакеісты гуляюць кепска, а вось ягоная каманда крочыць ад перамогі да перамогі. Але ж гэта проста сьмешна. Ну што там за каманда, што за хакеісты... Няўжо ён не ўсьведамляе сапраўднай вартасьці гэтага свайго „пацешнага“ хакейнага войска?\nЯк жа ў нас любяць узнагароджваць пасрэднасьцяў, адзіная вартасьць якіх — ва ўменьні дзе трэба лізнуць... Раней такая ж сьмешная гісторыя была з узнагароджаньнем тэнісістаў — за перамогу над Расеяй. Лукашэнка тады раздаў ордэны і званьні каму трэба і каму ня трэба — у тым ліку тэнісным „заўхозам“...\nУсе, хто блізкі да спорту, ведаюць: званьнем заслужанага майстра ўганароўваюць толькі самых выбітных атлетаў — алімпійскіх, сусьветных, эўрапейскіх мэдалістаў. А што выйграў трэнэр Лукашэнкі? Ды нічога! Дык за што адзначаны званьнем заслужанага трэнэра Беларусі?\nА можа, Лукашэнка тут усё ж мае рацыю? Спартыўная галіна практычна развалена, асабліва ніжняе зьвяно, у гарадах і раёнах. Хутка толькі вэтэранаў і можна будзе ўзнагароджваць. Рэзэрвы ж зьнішчаныя... Увогуле, варта было б назваць прозьвішчы тых, хто зьнішчыў спартыўную галіну. Яны ж вядомыя — гэта найбліжэйшыя паплечнікі Лукашэнкі, замацаваныя ім за спартыўнымі фэдэрацыямі.\nТакія выдатныя традыцыі былі... Амаль усё зьнішчылі, а стварыць нічога талковага ня здолелі».\nІ гэта пры тым, што ў спорт пры Лукашэнку ўкладзены сотні мільёнаў даляраў. Ні культура, ні мастацтва, ні літаратура ня маюць і сотай долі тых сродкаў, якія трацяцца, напрыклад, на адзін толькі хакей. Пры Лукашэнку зарплаты шараговых хакеістаў клюбу «Дынама», які, дарэчы, займае апошнія радкі ва ўсіх турнірах і не здабыў ніякіх значных перамог, у сотні разоў перавышаюць тыя прэміі, якія ў свой час атрымлівалі ад ураду шматразовыя алімпійскія чэмпіёны Вольга Корбут ці Ўладзімер Парфяновіч...\nНу, а тое, што Лукашэнка гэтак жа, як і грошы, раздае нічым не прыкметным спартоўцам-аматарам ганаровыя званьні — прывядзе толькі да таго, што значнасьць гэтых некалі высокіх званьняў проста будзе дэвальваваная.\nМы працягваем атрымліваць водгукі на бурныя падзеі ў суседняй Украіне. Вось які ліст даслаў нам Кастусь Сырэль з Ушачаў:\n«Толькі што пакінуў камэнтар на сваёй старонцы ў Фэйсбуку для Ўкраінскай службы Радыё Свабода. Дасылаю тэкст лістом і для сваёй роднай Беларускай Свабоды.\nКожны ранак гляджу наўпростыя рэпартажы з Украіны (цяпер таксама). І вось што я бачу. Над Кіевам — зарыва Рэвалюцыі. Над Кіевам — чорны дым як трывожны сыгнал самому Богу, як маленьне аб дапамозе. Над Кіевам — жоўта-блакітныя сьцягі як сымбаль Свабоды.\nНа Майдане тысячы пратэстоўцаў. На Майдане амаль бесьперапынна рытмічна б’юць у набат, выкарыстоўваючы дзеля гэтага жалезныя бочкі і проста лісты жалеза: „Бум-бум!.. Бум-бум!..“ На Майдане шмат разоў на дзень гучыць гімн Украіны, воклічы „Слава Ўкраіне — Украіне слава“. Чуваць, як час ад часу звоняць званы ў цэрквах. На вуліцы Грушэўскага барыкады зь мяхоў, напоўненых сьнегам і намёртва скаваных лёдам, з палаючых аўтамабільных шынаў, са спаленых аўтобусаў, падобных да шкілетаў дагістарычных жывёл.\nМайдан ужо перамог. Ён паказаў, што ўкраінцаў можна біць дручкамі, можна паліваць ледзяной вадой у дваццаціградусны мароз, можна нават забіць. Але скарыць і перамагчы іх — немагчыма!\nНа адным з такіх аўтобусаў бачу трох маладзёнаў. У аднаго зь іх, маладога чалавека ў серабрыстым шлеме, у руках — сьцяг, насупраць яго, па той бок барыкады — ланцужок беркутаўцаў у чорным.\nВось ён, узор будучага помніка Героям Майдану! Тры хлопцы са сьцягам на шкілеце зрынутага крывавага рэжыму!\nМайдан ужо перамог. Ён паказаў, што ўкраінцаў можна біць дручкамі, можна паліваць ледзяной вадой у дваццаціградусны мароз, можна нават забіць. Але скарыць і перамагчы іх — немагчыма! Супрацьстаяньне на Майдане яшчэ ня скончылася, але ўжо ня так і важна, чым яно скончыцца. Нават калі ўзброеныя да зубоў сілавікі, абароненыя вар’яцкімі нечалавечымі законамі, возьмуць верх тут, у лякальнай бойцы, гэта будзе Пірава перамога.\nВайна ўжо выйграна! Я віншую ўкраінскі народ зь перамогай і схіляю галаву перад Героямі Майдану!».\nХоць сьцьвярджаць пра поўную перамогу пакуль і заўчасна, але відавочна тое, што Ўкраіну гэтыя падзеі непазьбежна зьменяць. І такой, якой была гэтая краіна да мінулага лістапада, яна больш ня будзе. Па аўтарытарных памкненьнях прэзыдэнта Януковіча нанесены магутны ўдар. Была рэальная небясьпека, што рэакцыяй на гэты ўдар стане поўная «лукашэнізацыя» Ўкраіны. Аднак гэтага не адбылося. (Прынамсі — пакуль.) Януковіч не наважыўся на жорсткі сілавы разгон Майдана: прывід міжнароднай ізаляцыі і пагроза пэрсанальных міжнародных санкцыяў, напэўна, палохаюць яго нават больш, чым вогнішчы рэвалюцыі ў цэнтры Кіева...\nАўтар наступнага ліста Аляксандар Лешык з Баранавічаў заклапочаны станам цяперашняй беларускай мэдыцыны:\n«Ну і шпіталі ў нас. Ложкі нейкія дапатопныя, зь дзіравымі матрацамі. Лекаў няма. Калі хочаш лячыцца — купляй за свае грошы. На ўсе пытаньні ў адміністрацыі адзін адказ: „У бюджэце няма сродкаў“. А тое, што матрац правальваецца — дык, кажуць, можна дошкі падкласьці...\nТрапіць да лекара вузкага профілю — вялізная праблема. Трэба запісвацца за месяц, а то і раней. А інакш — талёнаў на прыём няма.\nЗатое ў платныя мэдцэнтры трапіць лёгка, яны ўвесь час працуюць. Што цікава: убачыць там можна тых самых лекараў, што і ў звычайных паліклініках. Часта яны самі раяць зьвяртацца ў платны мэдцэнтар: маўляў, там і ў чарзе стаяць ня трэба, і дапамогу атрымаеш больш якасную... Пакуль грошы не заплаціш, да тваіх пакутаў яны сьляпыя і глухія.\nШто ж гэта за ўлада такая? Яны што, Канстытуцыю не чыталі, якая гарантуе ўсім бясплатную мэдычную дапамогу? Няўжо высокія начальнікі не бываюць у нашых паліклініках, шпіталях, ня бачаць, што там робіцца?».\nМногія высокапастаўленыя чыноўнікі, спадар Лешык, замацаваныя за так званай «лечкамісіяй» — адмысловымі паліклінікамі і шпіталямі, якія ўкамплектаваныя сучасным абсталяваньнем і найлепшымі ў Беларусі дактарамі. Там не бывае ні чэргаў, ні старых ложкаў, ні дэфіцыту сучасных лекаў, ні абадраных сьценаў... Гэта спэцыяльнае мэдычнае абслугоўваньне для абраных. Там усё ў поўнай адпаведнасьці з Канстытуцыяй — бясплатна і даступна. Ну, а астатняму насельніцтву — што застанецца... А застаецца, і праўда, зусім няшмат. Грошай выдзяляецца настолькі мала, што дактары і мэдсёстры ўцякаюць ад нізкіх заробкаў у Расею, абсталяваньня востра не хапае, будынкі прыходзяць у заняпад. А на нядаўнім паседжаньні калегіі Міністэрства аховы здароўя віцэ-прэм’ер Тозік заявіў, што беларусы павінны плаціць за наведваньне паліклінікі і выклік лекара на дом.\nНаконт аблічча сёньняшняй уладнай намэнклятуры разважае ў сваім лісьце на Свабоду Аляксей Былінскі з Рэчыцы:\n«Аляксандар Лукашэнка сам стварыў клясу чыноўнікаў, якія паразытуюць на грамадзтве, а самастойна ня здольныя зарабіць сабе нават на хлеб. Мяркую, гэта ад гультайства і незанятасьці яны наладжваюць разнастайныя гульбішчы: юбілеі, урачыстасьці, фэстывалі, спаборніцтвы. І самі ж карыстаюцца гэтым.\nГрошай у Беларусі — поўна. Іх проста трэба забраць ад тых, хто ўкраў у дзяржавы\nВа ўмовах эканамічнага развалу дзяржавы прэзыдэнт, я лічу, павінен асабіста прааналізаваць акалічнасьці справы і пабываць на беларускіх „Рублёўках“ (уключна з раённымі). Тады ён на ўласныя вочы пераканаецца: грошай у Беларусі — поўна. Іх проста трэба забраць ад тых, хто ўкраў у дзяржавы.\nІ ня трэба прэзыдэнту насіцца па сьвеце ў пошуках грошай, ламаць галаву: „Што прадаць? У каго выпрасіць? Да каго падлашчыцца?“ Няхай гэтым займаюцца намэнклятуршчыкі — пад заклад сваёй маёмасьці, у тым ліку той, што схавана з дапамогай бацькоў, дзяцей ды іншых сваякоў. Увогуле, трэба кампэтэнтна і перакрыжавана інвэнтарызаваць гэтую ўласнасьць, ацаніць, а потым прымусіць гаспадароў даказаць: дзе, за колькі, адкуль і за якія сродкі ўсё гэта набылі. Схлусяць — усё сканфіскаваць у даход дзяржавы. Але саміх ні ў якім разе не саджаць. Навошта? Няхай працуюць — на будоўлі дарог, прыбіраньні сьмецьця, зьбіраньні другаснай сыравіны. А 50 працэнтаў ад заробку накіроўваць у бюджэт. Ці надоўга — няхай вызначае суд. Суд жа ў нас самы гуманны...».\nІдэя ў значнай ступені ўтапічная, спадар Аляксей. Нават калі ўявіць, што ў Беларусі раптам пачалася такая кампанія — мала сумневаў, што намэнклятуршчыкі прад’явяць усе неабходныя дакумэнты, згодна зь якімі маёмасьць іхнымі сваякамі набытая на цалкам законных падставах. Праўда, можа аказацца, што трохпавярховыя палацы пабудаваныя за сьмешныя грошы. Ну, але вось такія спрытныя і прадпрымальныя сваякі ў высокіх начальнікаў: што тут зробіш. Будаваць за бесцань законам не забаронена...\nУвогуле, высокапастаўленыя чыноўнікі і без усялякіх адмысловых кампаніяў павінны прад’яўляць дэклярацыі аб даходах і маёмасьці. І, згодна з паказанымі паперамі, у гэтай справе ў іх — поўны парадак.


Актывізаваць працу па добраўпарадкаванні — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\nАДМІНІСТРАЦЫЙНАЯ ПРАКТЫКА. ДОБРАЎПАРАДКАВАННЕ. Ужо каторы тыдзень увага гэтым пытанням надаецца найгалоўнейшая. Не выключэннем стала і апошняя нарада. Упраўляючы справамі райвыканкама Аляксандр Палтаран агучыў вынікі работы ўсіх службаў райвыканкама і сельсаветаў па гэтым накірунку дзейнасці за мінулы тыдзень. Колькасць складзеных пратаколаў і выдадзеных прадпісанняў за гэты перыяд знізілася. Асабліва не дапрацавалі ў гэтым плане кіраўніцтва Тураўскага гарадскога, Верасніцкага, Дзякавіцкага і Азяранскага сельскіх Саветаў. З пачатку года іх кіраўнікамі тут не складзена ніводнага пратакола. Хаця парадку ў населеных пунктах у гэтых Саветах не прыбавілася.\n— Прымяненне адміністрацыйнай практыкі па навядзенню парадку з’яўляецца адным з метадаў ускалыхнуць насельніцтва сур’ёзна заняцца добраўпарадкаваннем сваіх падворкаў, на сваіх вуліцах, — зазначыў Мікалай Міхайлавіч. — Не маюць жадання людзі займацца гэтай дзейнасцю, яны павінны ведаць, што ва ўлады ёсць рычагі прымусіць іх гэта рабіць. І дрэнна, што на месцах вельмі слаба скарыстоўваецца прынцып “бізуна і перніка” . Адсюль і вынікі не суцяшальныя ў плане навядзення парадку.\nАгучана на нарадзе і інфармацыя аб выкананай рабоце па добраўпарадкаванні гарадскімі арганізацыямі ў сельскіх населеных пунктах. Патрэбна актывізаваць і насельніцтва на гэтую важную справу. Тым больш што 25 кастрычніка на тэрыторыі вобласці аб’яўляецца месячнік па навядзенні парадку на зямлі. Гэта азначае толькі адно, што папрацаваць усім прыйдзецца нямала.\nІ ў гэтым найперш павінны праяўляць зацікаўленасць старшыні сельсаветаў. Толькі пры поўным узаемапаразуменні і ўзаемадзеянні наша зямля стане прыгажэйшай і чысцейшай.\nБЯСПЕКА. І на мінулым тыдні працавала мабільная група райвыканкама. Яе спецыялісты наведалі некалькі арганізацый і прадпрыемстваў. Гэта аб’ект ПМК-76, «Гомельаблпаліва», МВУ “Жыткавічыміжрайгаз”, Жыткавіцкі лясгас, ДЭУ-48 і іншыя. Праверана на ўтрыманне алкаголю 33 работнікі. У нецвярозым стане на рабочым месцы нікога не выявілі. А вось без парушэнняў правілаў бяспекі працы не абышлося. Практычна паўсюдна кіраўнікам арганізацый даваліся заўвагі. Напрыклад, будаўнікі працавалі без касак. У “Гомельаблпаліве” выяўлены трактар, які пастаўлены на калодкі замест спецыяльных металічных падставак. Пашкоджаная ізаляцыя зварачных правадоў. Усё гэта спецыялісты занатавалі падчас апошняга рэйду. Па словах начальніка ідэалагічнага аддзела Леаніда Валатоўскага, карысць ад дзейнасці мабільнай групы ёсць: работнікі і кіраўнікі ведаюць, што могуць праверыць, і гэта стрымлівае людзей ад парушэння дысцыпліны неабходна працягваць дзейнасць мабільнай групы і надалей, бо яна дапамагае своечасова выяўляць парушэнні, а значыць своечасова іх выправіць. Самае галоўнае тут пастаянны і пільны кантроль.\nНАДЗВЫЧАЙНЫЯ СІТУАЦЫІ. Пажараў і буйных узгаранняў, а таксама надзвычайных сітуацый на мінулым тыдні на тэрыторыі раёна не зарэгістравана. Выратавальнікамі праведзены Адзіны дзень прафілактыкі надзвычайных сітуацый. Працавалі і назіральныя камісіі, якія абследавалі 89 домаўладанняў. У васьмі з іх выяўлены парушэнні, якія служаць пагрозай жыццю гаспадароў. Праблемай у рабоце назіральных камісій, па меркаванню старшыні райвыканкама, з’яўляецца тое, што зацягваюцца тэрміны выпраўлення выяўленых недахопаў, адсутнічае тут і аператыўнасць у супрацоўніцтве паміж арганізацыямі. Таму, ставячы рысу пад работай назіральных камісій, Мікалай Какора заявіў адназначна: “Заспакойвацца і па гэтым накірунку дзейнасці няма падстаў”.\nПРАВАПАРАДАК. 111 заяў і паведамленняў паступіла ў РАУС ад грамадзян на мінулым тыдні. Узбуджана 10 крымінальных спраў, восем з іх раскрыты. На дарогах раёна ўчынена 6 дарожна-транспартных здарэнняў, затрымана супрацоўнікамі міліцыі сем п’яных вадзіцеляў. 21 вадзіцель затрыманы за перавышэнне хуткаснага рэжыму, а за парушэнне правілаў вулічнага руху – 36 пешаходаў. Нараканняў на работу дабраахвотных дружын прадпрыемстваў не было. Праводзіліся праверкі варты на аб’ектах народнагаспадарчага комплексу. Таксама абышлося без парушэнняў.\nСЕЛЬСКАЯ ГАСПАДАРКА. У чарговы раз аграрыі раёна былі раскрытыкаваны за вытворчасць малака. Пакуль ім не ўдаецца выйсці на запланаваныя паказчыкі. Таксама ў цэнтры ўвагі былі пытанні ўборкі кукурузы і закладкі агародніны і бульбы на захоўванне.\nІНШАЕ. Разгледжана на нарадзе і выкананне Дэкрэта № 18. Па словах начальніка ўпраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне райвыканкама Наталлі Макарэвіч, за апошні час справы па прыцягненню абавязаных асоб да працы значна палепшыліся. У ліку іншых пытанняў, што былі ў цэнтры ўвагі прысутных на нарадзе, работа будаўнічага комплексу, камунальнай службы, эканамічнае развіццё рэгіёна.\n← Большай паспяховасці ў працы\nРадуюць лічбы росту →


Catholic.by - Адкрыты ліст Мітрапаліта Кандрусевіча міністру аховы здароўя РБ Васілю Жарко\nМінск, 22 снежня 2016 г.\nМіністру аховы здароўя\nГлыбокапаважаны Васіль Іванавіч!\nАпублікаваны не так даўно Праект нормаў медыцынскай этыкі і дэанталогіі выклікаў вострую дыскусію ў беларускім грамадстве. Несумненна, у медыцыне, як і ў іншых сферах дзейнасці чалавека, неабходныя этычныя нормы, якія павінны адпавядаць як натуральнаму закону, так і агульнапрынятым маральным прынцыпам.\nКласічнае азначэнне этыкі — гэта філасофская дысцыпліна, прадметам даследавання якой з'яўляецца мараль і маральнасць. Каталіцкі Касцёл пад этыкай разумее навуку пра маральнасць, якая ўстанаўлівае і ацэньвае нормы паводзінаў чалавека з пункту гледжання іх маральнасці.\nМедыцынская этыка, асноўныя прынцыпы якой сфармуляваў Гіпакрат у яго славутай урачэбнай клятве, займаецца маральнымі аспектамі адносінаў урача з пацыентам і з калегамі.\nМедыцынская дапамога паклікана ахоўваць здароўе і жыццё чалавека. Пры яе аказанні недапушчальна зводзіць чалавека выключна да матэрыяльнай, біялагічнай і фізіялагічнай структуры, бо заўсёды перад вачыма неабходна мець чалавечую асобу ў аспекце яе існавання і прадвызначэння. Таму мэтай любога ўрачэбнага ўмяшальніцтва павінна быць не толькі аднаўленне здароўя чалавечай асобы, але таксама захаванне яе годнасці і пацвярджэнне святасці жыцця.\nІмклівае развіццё генетыкі і выкарыстанне яе дасягненняў, якія, на жаль, часта не адпавядаюць маральным нормам, становіцца новым выклікам у галіне медыцынскай этыкі.\nУсё гэта вядзе да праблем пашаны годнасці асобы і сумлення як урача, так і пацыента. Сумленне ўрача не з'яўляецца незалежным у свабодзе выбару формы і мэты дзеяння. Зыходным пунктам заўсёды павінна быць годнасць чалавечай асобы, у прыватнасці — пацыента, а таксама зыходзячыя з гэтай годнасці этычныя нормы. Мэтай жа — умацаванне здароўя чалавека і прафілактыка, якія садзейнічаюць больш глыбокаму ўсведамленню ім свайго паклікання, неад'емнай часткай якога з'яўляецца прызначэнне да вечнага жыцця. На сумленні пацыента ляжыць клопат пра сваё здароўе і выкананне справядлівых, маральна апраўданых прадпісанняў урача.\nАналагічныя прынцыпы павінны прымяняцца ў навуковых медыцынскіх даследаваннях, у якіх чалавек не можа быць зведзены да безасабовага аб'екту даследаванняў і эксперыментаў.\nАсаблівы непакой выклікае прадстаўленае ў Праекце нормаў медыцынскай этыкі і дэанталогіі палажэнне пра недапушчальнасць адкрытага нашэння рэлігійных знакаў і сімвалаў. Калі можна насіць знакі прыналежнасці да партый або грамадскіх арганізацый, то чаму нельга рэлігійнай? Такі падыход выглядае не інакш як новая закамуфляваная дыскрымінацыя веруючых, якім забараняецца адкрыта сведчыць пра сваю рэлігійную прыналежнаць. Мы прыходзім да парадоксу, што ва ўмовах свабоды веравызнання, якое гарантуе Канстытуцыя, у тым ліку і медыкам, прапануюцца нормы, якія супярэчаць асноўнаму заканадаўству, шматвекавой традыцыі верацярпімасці і талерантнасці нашага народа.\nБеларусь вядомая сваімі традыцыйнымі духоўнымі каштоўнасцямі, ад якіх сёння адмаўляюцца многія краіны Заходняй Еўропы. І мы бачым, да чаго гэта прывяло. Праект нормаў медыцынскай этыкі і дэанталогіі, які прапануецца, у пункце пра недапушчальнасць адкрытага нашэння рэлігійных знакаў і сімвалаў практычна капіруе заганны і небяспечны заходні досвед.\nТакім чынам, Праект нормаў медыцынскай этыкі і дэанталогіі можа прывесці да напружанасці на рэлігійным фоне, распачаць прыгнёт асобаў, якія вызнаюць шматвекавыя духоўныя каштоўнасці, закладзеныя ў аснову нашай культуры і ідэнтычнасці, і паўсюдна выражаюцца ў рэлігійных сімвалах.\nУ сувязі са сказаным вышэй, лічу, што Праект нормаў медыцынскай этыкі і дэанталогіі з'яўляецца далёка не дасканалым. У ім недастаткова адлюстраваны маральныя прынцыпы, якімі павінны кіравацца медыцынскія работнікі, а таксама парушаны правы веруючых і таму ён патрабуе грунтоўнай перапрацоўкі.\nАдноўлена 23.12.2016 11:51


Васіль Парфянкоў падчас следства аб пагромах застанецца пад хатнім арыштам\nШаўчэнкаўскі суд Кіева пастанавіў, што беларускі экс-палітвязень Васіль Парфянкоў, якога затрымалі пасля пагрому расейскіх банкаў у Кіеве, застанецца пад хатнім арыштам.\n24-га лютага суд абіраў захаду стрымання для беларускага экс-палітвязня Васіля Парфянкова, абвінавачанага ў хуліганстве за пагром расейскіх банкаў у Кіеве. З усіх магчымых захадаў стрымання суддзя абраў хатні арышт для Парфянкова, хоць яго маглі пакінуць у следчым ізалятары, выпусціць на парукі або пад грашовы заклад.\nПаседжанне вялі на ўкраінскай мове, а Васілю Парфянкову перакладалі на расейскую. Мікола Каханіўскі, камандзір Добраахвотніцкага корпусу АУН, чальцом якога быў беларус, асабіста паручыўся за Васіля Парфянкова, адзначыўшы, што беларус меў цяжкое аскепкавае раненне ў зоне Антытэрарыстычнай аперацыі.\nХадайніцтва ўзяць асабіста на парукі склалі яшчэ чатыры дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны – Андрэй Лазавой, Дмытро Мінько, Ігар Масійчук ды Ігар Луцэнка.\nПракурор настойваў на арышце ў сувязі з існымі рызыкамі, бо Парфянкоў не працуе ды можа выехаць у Беларусь, адкуль паходзіць.\nЧастка 2 артыкулу 296 Крымінальнага кодэксу Украіны (хуліганства), паводле якога абвінавачваюць беларускага экс-палітвязня, прадугледжвае 4 гады зняволення. Абарона настойвае, што гэтае злачынства – не з разраду цяжкіх. Паводле адваката, выключнага цынізму ў дзеяннях Парфянкова няма, а калі ёсць шкода банку, то пытанне: ці нанесены ўрон дзяржаве? Адвакат заўважыў, што наўрад ці дзеянні беларуса могуць могуць выказваць непавагу да грамадства. Да таго ж няма ніякіх звестак аб памерах шкоды ў матэрыялах справы.\nАдвакат падаў суддзі звесткі, у тым ліку з «Вікіпедыі», што «Альфа-банк» належыць акцыянерам з Расеі. пракурор запратэставаў: маўляў, гэтыя звесткі не ўтрымлівалі доказнай базы. Суддзя прыняў усю гэтую інфармацыю, нават з «Вікіпедыі», не задаволіўшы пратэсту пракурора.\nАдвакат прасіў для Парфянкова захаду стрымання, не звязаную з ізаляцыяй, – хатні арышт у месцы пражывання ў Кіеве або перадача на парукі народным дэпутатам.\nПарфянкоў заўважыў на працэсе: «Смешна слухаць пракурора, які кажа, што я магу збегчы ў Беларусь. У Беларусі мне свеціць не 4, а 17 гадоў». Экс-палітвязень заўважыў, што 20 лютага, у гадавіну пачатку Майдану, планавалася акцыя, якая б паказала, што расейскаму бізнесу не месца ва Украіне. «Дзіка, калі прыязджаеш з АТА, а тут спакойна ходзяць расейскія бізнесоўцы», – сказаў абвінавачаны.\n20 лютага добраахвотнікі атраду «Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў» «пабілі» офіс прарасейскага алігарха Рыната Ахметава, разграмілі офіс расейскага «Альфа-банку» і паразбівалі вітрыны ў офісе «Сбербанку Расеі». Відэа інцыдэнту трапіла ў інтэрнэт.\nНа пагромах быў заўважаны былы беларускі палітвязень Васіль Парфянкоў, які нядаўна атрымаў украінскае грамадзянства. Пасля затрымання Васіля Парфянкова камандзір Добраахвотніцкага корпусу АУН Мікола Каханіўскі адзначыў, што беларус не зрабіў ніякага разбою, а дзейнічаў на ягоны загад. Міністэрства ўнутраных справаў Украіны выклікала Каханіўскага на допыт.\nБайцы тактычнай групы «Беларусь», якая ваюе за Украіну на Данбасе, папрасілі ўкраінскія ўлады быць абʼектыўнымі ў разглядзе справы Васіля Парфянкова ды звярнуць увагу на тое, што «людзі пасля вяртання з фронту (як Васіль Парфянкоў. – Заўв. belsat.eu) пэўны час бачаць свет і падзеі ў чорна-белых колерах».\nАдмысловы сюжэт пра Васіля Парфянкова глядзіце на «Белсаце» ў праграме «Прасвет» у найбліжэйшую пятніцу а 21:40. Пазней выданне будзе даступнае на старонцы Belsat.eu.\nТэгі:&nbspUkraina, Васіль Парфянкоў, суды


Патрапілі ў дзясятку — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nПатрапілі ў дзясятку\nПонедельник, 22 ноя., 2010 72 admin\n10 чалавек на месца… прэзідэнта — такога конкурсу ў беларускай гісторыі яшчэ не было. І ніякія яны больш не «патэнцыйныя» ці «магчымыя» кандыдаты, а самыя што ні на ёсць рэальныя — зарэгістраваныя ЦВК.\nЗ каго выбіраць будзем?\nРыгор Кастусёў — намеснік генеральнага дырэктара ТАА «Асвейская будаўнічая кампанія», член БНФ; Аляксандр Лукашэнка — Прэзідэнт Беларусі; Аляксей Міхалевіч — юрысконсульт ПУП «Агенцтва перакладаў і юрыдычных паслуг Міхалевіча»; Уладзімір Някляеў — выканаўчы дырэктар грамадскага аб’яднання «Клопат»; Яраслаў Раманчук — выканаўчы дырэктар аналітычнага цэнтра «Стратэгія», намеснік старшыні АГП; Віталь Рымашэўскі — намеснік старшыні РГА «Хрысціянская дзелавая ініцыятыва»; Андрэй Саннікаў — палітычны аглядальнік газеты «Народная воля»; Мікалай Статкевіч — пенсіянер; Віктар Цярэшчанка — старшыня Савета Асацыяцыі малога і сярэдняга прадпрымальніцтва; Дзмітрый Ус — дырэктар ТДА «Трывіум».\n← Новое лицо в Беларуси\nБелорусской статистике — 90 лет\nПонедельник, 23 авг., 2010 admin Комментарии к записи Белорусской статистике — 90 лет отключены\nВторник, 11 янв., 2011 admin Комментарии к записи Поздравил Президент отключены


Нашыя дзеткі : Прагляд тэмы - Тарашкевіца ці Наркамаўка?\nТарашкевіца ці Наркамаўка?\nАсноўным правапісам "дзетак" мусіць быць:\nТарашкевіца (рэдакцыя Вячоркі, Саўкі і інш.)\nТарашкевіца (рэдакцыя Станкевіча)\nАфіцыйны правапіс, распрацаваны камісіяй Лукашэнца, што неўзабаве будзе прыняты\nСучасны афіцыйны правапіс\nХто як можа\nДададзена: 12.09.06 11:50 Загаловак паведамлення: Тарашкевіца ці Наркамаўка?\nСпадарства, што вы думаеце пра тое, якім правапісам павінен карыстацца наш сайт? Чаму? Як гэтага дасягнуць?\nДададзена: 12.09.06 12:02 Загаловак паведамлення:\nМульцікі я малюю наркамаўкай, бо лічу, што інакш дзеткі будуць блытацца. У 2 гады неабавязкова ведаць, што існуе 2 правапісы.\nНаконт артыкулаў - я лічу, што трэба захоўваць правапіс аўтара. Тое ж тычыцца тэкстаў кніжак.\nІнтэрфейс я бы захавала тарашкевічным, бо ён арыентаваны на дарослых, якія з большага карыстаюцца тарашкевіцай (як мне здаецца), не істотна ў якіх рэдакцыях\nДадатак: я лічу, што ў інтэрнэце вельмі карысна карыстацца тарашкевіцай, бо людзей, якія дрэнна размаўляць па-беларуску, яна змушае пры чытаньне больш правільна вымаўляць словы. Згадзяцеся, што мала хто з рускамоўных прачытае па-беларуску "снег" як "сьнег".\nДададзена: 12.09.06 12:13 Загаловак паведамлення:\nМой голас: хто як можа - інакш больш за палову сяброў страцім . Абраны мной правапіс, напрыклад, не хаваю і шаную . Адзінае - лічу, неабходна трымацца паслядоўнасці ў допісах "ад адміністрацыі" (сайта, натуральна, а вы што падумалі? ).\nАпошні раз рэдагавалася: Volha (12.09.06 13:49), усяго рэдагавалася 1 разоў\nДададзена: 12.09.06 12:18 Загаловак паведамлення:\nпрагаласавала за тарашкевіцу як АСНОЎНЫ правапіс -- тое, што Вольга назвала допісамі "ад адміністрацыі". Ва ўсім астатнім -- хто як можа. Маляванкі, сапраўды, варта наркамаўкай падпісваць\nДададзена: 12.09.06 13:19 Загаловак паведамлення:\nСпадзяюся, што "хто як можа" не значыць - непісьменна? І што шчырыя памылкі ў артыкулах (не на форуме) будуць выпраўляцца.\nУвогуле, добра было б, каб па-сяброўску рабіліся нейкія заўвагі адносна памылак на фуруме. Спадзяюся, што сярод нас няма закамплексаваных, усе мы імкнемся да дасканаласці і з весь час расцем і вучымся. "Расцем беларусамі"!\nДададзена: 12.09.06 13:47 Загаловак паведамлення:\nПа-сяброўску - гэта калі не па-мінакоўску, ага . Прыемна, калі ведаеш - хто ж табе так ласкава дапамагае . Юльцік, дарэчы, нават тэмку для выпраўлення памылак была стварала.\nДададзена: 12.09.06 14:41 Загаловак паведамлення:\nя з гэтым згодная. калі хто бачыць памылкі ў артыкулах, выпраўляйце, калі ласка. ад сябе пэрсанальна -- калі хто бачыць памылкі ў маіх форумных допісах, выпраўляйце таксама (у той жа тэме, дзе і артыкулы). для мяне гэта важна -- бо мы сапраўды ўсе мусім расьці ё ўдасканальвацца\nДададзена: 12.09.06 15:33 Загаловак паведамлення:\nПа-сяброўску - гэта калі не па-мінакоўску, ага .\nДададзена: 15.09.06 20:14 Загаловак паведамлення:\nНа мой погляд - зараз самае галоўнае стварыць цікавы кантэнт па-беларуску. Якім правапісам не істотна. Мне больш падабаецца тарашкевіца і да яе трэба пераходзіць, але не зараз, калі шмат хто ўвогуле не разумее беларускай мовы. Спачатку навучыць зразумелым словам, а потым перайсці да больш складанага. Таму я за тое, каб мова была... ну як бы гэта сказаць... ну спецыяльна не ўскладнялася. За тое, каб захоўваць правапіс аўтара, нават калі ён піша лацінкай.\nДададзена: 27.09.06 15:12 Загаловак паведамлення:\nў інтэрнэце вельмі карысна карыстацца тарашкевіцай, бо людзей, якія дрэнна размаўляць па-беларуску, яна змушае пры чытаньне больш правільна вымаўляць словы\nМожна сказаць, зь языка зьняла\nДададзена: 27.09.06 17:19 Загаловак паведамлення:\nДададзена: 29.11.06 1:59 Загаловак паведамлення:\nкалі глядзець шырэй, то безумоўна асноваю беларускага правапісу павінна быць тарашкевіца, толькі крыху рэфармаваная. гэта тычыцца, напрыклад, правапісу замежных слоў. дарэчы, сам Тарашкевіч у прадмове кажа пра гэта:\nПрактыка жыцьця i прасьвечаная крытыка гадоў прызналi, што “ўсё найважнейшае зроблена добра”. Правапiс усталiўся i мае за сабою некаторую традыцыю.\nАле тая самая практыка i крытыка паказалi на некаторыя пахiбы, а нават, хоць толькi часткова, i паправiлi iх.\nАўтар “Бел. грам. для школ” сам цяпер бачыць дужа выразна цэлую чараду яшчэ спрэчных пытаньняў (у аканьнi, у правапiсе чужаземных слоў i iнш...), бачыць патрэбу i магчымасьць спрашчэньня правапiсу, але не бярэцца праводзiць якiя-колечы паважнейшыя зьмены такiм iндывiдуальна-партызанскiм спосабам, накiдаючы свой праект праз школьны падручнiк. Гэта павяло-б толькi да шкоднага хаосу.\nРэформа правапiсу, калi мае быць праведзена, мусiць быць праведзена ў цэласьцi ды ў сувязi з рэформай пiсьма i пераглядам граматычных формаў (морфолёгiя).\nАдпаведныя праекты павiнны быць апрацаванымi паасобнымi адзiнкамi, але прайсцi праз публiчнае сiта грамадскай i навуковай крытыкi перш, чым маюць быць уведзенымi ў жыцьцё аўторытэтам культурных устаноў. Бо тутака пасьпех, запраўды, можы быць людзём на сьмех.\nГорш за тое: непавязаныя, паасобныя зьмены “на лепшае” могуць заграмазьдзiць i загарадзiць дарогу да запраўды добрай рэформы.\nДзеля гэтага аўтар устрымаўся ад увядзеньня i тых зьмен, якiя прыняла “Акадэмiчная Конфэрэнцыя па рэформе правапiсу i азбукi”, склiканая Iнстытутам Беларускае Культуры 14 лiстапада 1926 г. ў Менску.\nЁсьць над чым падумаць i папрацаваць, дык можна i трэба пачакаць, высьцярагаючыся, каб лепшыя новыя дэталi, не псавалi больш-менш неблагога цэлага, якое ўжо iснуе.\nвось так, усё ж такі разумны чалавек быў - прадбачыў будучыню\n[ Апытанка ] Як зрабіць гэты сайт лепей? 144 julcik 192247 11.10.11 8:27\nу якім узросьце вашыя дзеці пачалі (пачынаюць) размаўляць? 67 mama Halja 78190 22.02.11 20:39\nУ якім месяцы/сэзоне лепш цяжарыць і нараджаць? 19 Halina 32483 5.10.07 14:18\nХто патрабуе больш часу - дзеткі, якім 2 тыдні альбо годзік? 26 LaVita 41719 1.06.07 15:11\nДзякуй шчырым людзям за такі файны сайт!!! 21 Ліцьвін 37522 17.02.07 20:56


Паважаныя сябры! На нашым сайце адкрываецца новы раздзел "Ідэі". Тут мы змяшчаем матэрыялы пра новыя падыходы да абароны моўных правоў і развіцця мовы. Чытайце матэрыял пра перспектывы адкрыцця беларускага музея мовы і артыкул аб унутрыарганізацыйных планах па развіцці гэльскай мовы ў Шатландыі.\nДэпутаты і родная мова\nАртыкул Міхася Спірыдовіча, сябра Івянецкай суполкі ТБМ, пра вопыт супрацоўніцтва з дэпутатам у справе абароны сваіх моўных правоў.


Як завяршыўся крызіс у Іспаніі? | zviazda.by\nХатняя старонка » У свеце » Кантыненты » Як завяршыўся крызіс у Іспаніі?\nПачатак 2020-га сімвалічна ўвайшоў у найноўшую гісторыю Іспаніі — краіне нарэшце ўдалося пераадолець палітычны крызіс, які доўжыўся з вясны мінулага года. Тады прайшлі парламенцкія выбары, на якіх ніводная партыя не атрымала больш за палову дэпутацкіх мандатаў. Палітычныя сілы так і не здолелі сфарміраваць дзейны кааліцыйны Савет міністраў. У выніку ўрад на чале з генеральным сакратаром Іспанскай сацыялістычнай рабочай партыі (ІСРП) Педра Санчэсам знаходзіўся ў няпэўным статусе выконваючага абавязкі. Летась у лістападзе ў Іспаніі прайшлі датэрміновыя парламенцкія выбары (другія за год!), па выніках якіх ІСРП зноў апынулася наперадзе, аднак зноў без неабходнай большасці. Трэба было дамаўляцца з іншымі палітычнымі плынямі аб саюзе, што нарэшце ўдалося зрабіць. Днямі Кангрэс дэпутатаў (ніжняя палата парламента) з другой спробы зацвердзіў кандыдатуру генсека сацыялістаў, паведаміла Еl Раіs. Такім чынам Педра Санчэс афіцыйна ўзначаліў першы кааліцыйны ўрад у пасляваеннай гісторыі. Ці ўдасца Мадрыду надзейна пераадолець зацяглы палітычны крызіс і чаго чакаць надалей?\nЖарсці на дэбатах\nІспанія ўжо не першы раз апынулася ў палітычным тупіку. У канцы 2015 года ў краіне прайшлі ўсеагульныя выбары, па выніках якіх перамогу атрымала кансерватыўная Народная партыя (НП), не атрымаўшы абсалютнай большасці ў Кангрэсе дэпутатаў. З-за таго, што кандыдат ні ад адной палітычнай сілы так і не здолеў ва ўстаноўлены тэрмін дамагчыся падтрымкі парламента, было вырашана правесці яшчэ адны выбары. Па выніках галасавання, якое адбылося летам 2016-га, перамога зноў дасталася кансерватарам.\nРазблакаваць тупіковую сітуацыю ў краіне ўдалося дзякуючы рашэнню федэральнага камітэта ІСРП не галасаваць супраць кандыдата ад НП Марыяна Рахоя, а ўстрымацца па яго кандыдатуры ў парламенце. Аднак не ўсе ў Сацпартыі, якая з'яўляецца традыцыйным канкурэнтам НП, былі згодныя ісці на падобную саступку, што справакавала найбуйнейшы ўнутрыпартыйны крызіс у шэрагах сацыялістаў і адстаўку Санчэса з пасады генеральнага сакратара. Праўда, праз некаторы час ён быў зноў абраны лідарам гэтай партыі. Заняць пасаду прэм'ера кіраўніку ІСРП удалося толькі летам 2018-га пасля таго, як іспанскі суд вынес вердыкт па карупцыйнай справе, у якую былі ўцягнутыя прыхільнікі НП. Сацыялісты выкарыстоўвалі гэта ў якасці падставы для рэгістрацыі ў ніжняй палаце парламента пастановы аб недаверы ўраду. У выніку Кангрэс дэпутатаў адмовіў у даверы Рахою, а прэм'ерам аўтаматычна стаў Санчэс.\nЛітаральна ў першыя дні гэтага года падзеі ў палітычным жыцці Іспаніі развіваліся імкліва. 5 студзеня адбыўся першы раўнд галасавання, у рамках якога прэтэндэнту на пасаду прэм'ера трэба было атрымаць падтрымку абсалютнай большасці дэпутатаў — мінімум 176 з 350. Тады Санчэсу зрабіць гэтага не ўдалося, яго падтрымалі ўсяго 166 парламентарыяў. Падчас беспрэцэдэнтных па жарсцях парламенцкіх дэбатаў, якія папярэднічалі другому (вырашальнаму) туру галасавання, лідар Народнай партыі Пабла Касада раскрытыкаваў Санчэса за тое, што прэм'ерскае крэсла ён атрымае дзякуючы пазіцыі басконскіх і каталонскіх незалежнікаў. «У нашай краіне было два ворагі — тэрарысты і путчысты. Нельга трымаць іспанцаў у закладніках, каб гарантаваць галасы для зацвярджэння», — сказаў Касада, абвінаваціўшы Санчэса ў хлусні. Лідар НП таксама раскрытыкаваў генеральнага сакратара Сацпартыі за тое, што ён заклікаў «пакінуць ззаду судовыя працэсы» ў дачыненні да каталонскіх палітыкаў. На думку Касады, гэта азначае адмову ад прынцыпу падзелу ўладаў. Палітыка Санчэса, заявіў лідар НП, прывядзе да расколу краіны. Прадстаўнік цэнтрысцкай партыі «Грамадзяне» Інэс Арымадас абрынулася з крытыкай на Санчэса за тое, што ён не стаў спрабаваць дамаўляцца з правым блокам, каб атрымаць прэм'ерства, а палічыў за лепшае заключаць дамовы з «Падэмас» і прыхільнікамі незалежнасці Каталоніі.\nСанчэс у сваю чаргу адстойваў пазіцыю ІСРП пра пачатак перагавораў па каталонскай праблеме, паколькі «неабходна пераадольваць тэрытарыяльныя канфлікты, заўсёды ў рамках канстытуцыі», і заклікаў пазбаўляцца ад «таксічнага клімату» ў іспанскай палітыцы. Лідар Unіdаs Роdеmоs Пабла Іглесіяс, якому дастанецца пасада віцэ-прэм'ера, паабяцаў, што кааліцыйны ўрад будзе абараняць «права каталонцаў, баскаў і канарцаў выступаць пад тымі знакамі, пад якімі яны хочуць». Санчэс падчас свайго выступлення таксама даў зразумець, што будзе дамагацца рэфармавання канстытуцыі ў частцы працэдуры зацвярджэння кіраўніка ўрада пасля выбараў. «За апошнія чатыры гады ўрад з поўнымі паўнамоцтвамі ў нас быў паўтара года. Непрымальна, каб падобнае здаралася ў будучым. Трэба шукаць механізмы, каб такое не паўтаралася», — заявіў ён.\n8 месяцаў дзеля 10 секундаў\nПадчас другога тура, дзе дастаткова было заручыцца падтрымкай простай большасці, генеральны сакратар ІСРП усё ж атрымаў перамогу, праўда, з перавагай усяго ў два галасы — за яго прагаласавалі 167 чалавек, 165 — супраць, яшчэ 18 устрымаліся. Голас кожнага парламентарыя або яго няўдзел у галасаванні зачытваўся па чарзе. Працэдура трансліравалася ў прамым эфіры.\nСацыялісты перамаглі і ў красавіку, і ў лістападзе, але ў другім галасаванні яны страцілі тры мандаты, атрымаўшы 120 месцаў у парламенце. У «Падэмаса» 35 крэслаў у Кангрэсе, таму ў кааліцыі няма большасці. Выступаючы перад дэпутатамі, Санчэс сказаў, што кааліцыя з'яўляецца адзіным разумным варыянтам для Іспаніі. За апошнія некалькі гадоў выбары ў краіне праходзілі пяць разоў. «Альбо прагрэсіўная кааліцыя, альбо тупік», — заўважыў ён. Саюз паміж сацыялістамі і «Падэмас» робіць Іспанію адной з нямногіх краін Еўропы з левым урадам, адзначыла Thе Nеw Yоrk Tіmеs.\nРаней прадстаўнік сацыялістаў Адрыяна Ластра абвінаваціла парламентарыяў правага лагера ў агрэсіўных паводзінах. Паводле яе слоў, дэпутат Томас Гітартэ з невялікай партыі «Тэруэль экзістэ» знаходзіўся пад такім моцным ціскам, што яму нават давялося хавацца. Ластра расказала, што парламентарый атрымаў восем тысяч электронных допісаў, якія заклікалі яго галасаваць супраць.\nУсе перашкоды былі паспяхова пераадолены і 47-гадовы Педра Санчэс Перэс-Кастэхон стаў прэм'ерам. Цырымонія прынясення прысягі прайшла ў палацы Сарсуэла — афіцыйнай рэзідэнцыі караля Іспаніі. У прысутнасці Філіпа VІ атэіст Педра Санчэс пакляўся на канстытуцыі (а не на Бібліі і распяцці) «добрасумленна і сумленна выконваць абавязкі старшыні ўрада, аддана служыць каралю, захоўваць і забяспечваць захаванне канстытуцыі як асноўнага закона дзяржавы, а таксама захоўваць тайну абмеркаванняў Савета міністраў». Затым, звяртаючыся да караля, Санчэс пажартаваў: «Восем месяцаў дзеля дзесяці секундаў». Новаму іспанскаму прэм'еру сапраўды прыйшлося чакаць восем месяцаў з красавіцкіх выбараў мінулага года, каб зноў афіцыйна заняць крэсла кіраўніка ўрада.\nПры чым тут Франкенштэйн?\nПрызначэнне Санчэса, супраць кандыдатуры якога выступалі правацэнтрысцкі блок — Народная партыя (НП), партыі «Грамадзяне» і Vох («Голас»), — стала магчымым не толькі ў выніку саюза з «Падэмас», але і дзякуючы падтрымцы прыхільнікаў незалежнасці Каталоніі і Краіны баскаў, у прыватнасці, партыі Левых рэспубліканцаў Каталоніі (ЛРК). Яны прагаласавалі «за» ці ўстрымаліся пры галасаванні, што і дазволіла лідару ІСРП атрымаць большасць у парламенце. Прафесар паліталогіі Мадрыдскага ўніверсітэта Франсіска Варэла Марэна расказаў Dеutsсhе Wеllе, што ў кааліцыі сацыялістаў з левымі папулістамі, на яго думку, «шмат незразумелага». Калі ІСРП заўсёды была прыхільная каштоўнасцям заходняй дэмакратыі, то «Падэмас» іх не прызнае, як не прызнае ні палітычны лад Іспаніі, ні законы рыначнай эканомікі. Сярод найбліжэйшых планаў гэтай партыі — рэзкае павелічэнне расходнай часткі дзяржбюджэту, узмацненне жорсткасці ўмоў вядзення бізнесу і павышэнне падаткаў. Ну а ў перспектыве — нацыяналізацыя банкаў і прадпрыемстваў. Прафесар Варэла Марэна таксама папярэджвае, што ультралевыя могуць ускладніць адносіны Іспаніі з Еўрасаюзам. Бо «Падэмас» заклікае ігнараваць правілы ЕС, у прыватнасці, захаванне бюджэтнай дысцыпліны, патрабуе адкрыць межы для мігрантаў з Афрыкі і не выплачваць даўгі Іспаніі, якія складаюць больш чым два трыльёны еўра. Гаворка ідзе ў асноўным аб запазычанасці краінам Еўрасаюза.\nЛідары ІСРП і «Падэмас» называюць свой альянс «прагрэсіўным», здольным на «стабільнае праўленне». Прадстаўнік блізкага да Сацпартыі прафсаюзнага аб'яднання Усеагульны саюз працоўных Давід Рэес выказаў у гутарцы з DW упэўненасць, што «новы ўрад гарантуе годнае жыццё, у першую чаргу, малазабяспечаным слаям насельніцтва». Між тым, па словах супрацоўніка Мадрыдскага цэнтра сацыялагічных даследаванняў Серхіа Паласа, «далёка не ўсё ў Іспаніі падзяляюць падобны аптымізм». У гутарцы з DW ён адзначыў, што шэсць з дзесяці іспанцаў, у тым ліку дзеячы-сацыялісты, не давяраюць тандэму ІСРП — «Падэмас». Гэта вынікае са снежаньскага апытання грамадскай думкі. Не праяўляюць аптымізму, па словах сацыёлага, і дзелавыя колы. Памяншаецца аб'ём капіталаўкладанняў, пачынаецца вываз капіталу з краіны, закрываюцца вытворчасці і, як следства, упершыню пасля крызісу 2008—2012 гадоў намячаецца рост беспрацоўя. Гэтыя тэндэнцыі сталі выяўляцца яшчэ ў лістападзе, калі было абвешчана аб магчымай кааліцыі сацыялістаў з «Падэмас». З гэтых прычын будучы ўрад уяўляецца недаўгавечным як палітолагу Варэла Марэна, так і сацыёлагу Серхіа Паласу. Што ж датычыцца правацэнтрысцкага блока ў парламенце, то ён мае намер аказваць новаму кабінету, які называе «тварэннем Франкенштэйна», «жорсткую апазіцыю».\nСправа для кааліцыі\nУпершыню ў сучаснай гісторыі Іспаніі пачаў дзейнічаць кааліцыйны ўрад. Дэкан факультэта эканамічных і сацыяльных навук Расійскай акадэміі народнай гаспадаркі і дзяржаўнай службы пры прэзідэнце РФ Аляксандр Чычын растлумачыў RT, як на курс кааліцыйнага ўрада, сфарміраванага сацыялістам Педра Санчэсам, пачне ўплываць партыя «Падэмас». «Гэта будзе той жа самы курс, які Санчэс праводзіў, калі быў старшынёй урада на працягу больш чым года, толькі з невялікай карэкціроўкай, зараз ужо з боку больш левых, чым яго палітычная партыя, сіл, — адзначыў эксперт. — Будзе больш дэмакратычны кірунак у палітыцы. Чым важная гэтая партыя? Тым, што яны могуць стаць мадэратарамі, пасрэднікамі ў нейкім урэгуляванні каталонскага пытання. Каталонія можа разлічваць менавіта на партыю «Падэмас». Дзякуючы таму што левыя рэспубліканцы ў Каталоніі ўстрымаліся ў пытанні галасавання, цяпер зразумела, што Санчэс «пазычыў» у сепаратыстаў неабходныя галасы, каб з другой спробы прайсці і стаць старшынёй урада ў абмен на тое, што ён садзіцца за стол перагавораў і пачынае вырашаць пытанне», — канстатаваў Аляксандр Чычын. Як вядома, у кастрычніку мінулага года ў Каталоніі прайшоў шэраг пратэстных акцый у сувязі з тым, што Вярхоўны суд Іспаніі прысудзіў да турэмных тэрмінаў і штрафаў 12 былых чыноўнікаў і грамадскіх дзеячаў, прызнаных вінаватымі ў датычнасці да арганізацыі рэферэндуму аб незалежнасці 2017 года.\nЗагадчык сектара рэгіянальных праблем і канфліктаў Інстытута сацыяльна-эканамічных міжнародных адносін імя Прымакова РАН Канстанцін Воранаў таксама перакананы, што палітыка кааліцыйнага ўрада не будзе моцна адрознівацца ад той, якую праводзіў Санчэс дагэтуль. «Перш за ўсё — імкненне захаваць цэласнасць дзяржавы і ўтаймаваць сепаратысцкія настроі, якія цяпер назіраюцца ў Іспаніі, — падкрэсліў эксперт у гутарцы з RT. — Па-другое, гэта імкненне ўпісаць Іспанію ў новы перафарматаваны пасля брэксіту Еўрасаюз».\nПрэм'ер Педра Санчэс і яго намеснік Пабла Іглесіяс ужо заявілі, што маюць намер павысіць падаткі для тых, чый даход перавышае\n130 тысяч еўра ў год, павялічыць мінімальную заработную плату, а таксама адмяніць некалькі рэформаў у сферы рынку працы, якія былі прынятыя папярэднім кансерватыўным урадам. Некаторыя з іх значна спрашчалі для работадаўцаў схему звальнення супрацоўнікаў. Пачатак пакладзены. Якім атрымаецца працяг? Пабачым.\nЗагаловак у газеце: Мадрыд пайшоў налева


Ці так “уж невтерпёж” гадаць, чаму роўны лік π у тэстах па матэматыцы? - АбітурыентАбітурыент\nНа самай справе, не могуць быць у аднолькавай ступені задаволены вынікамі ўступных іспытаў настаўнік школы і, як цяпер кажуць, менеджар сістэмы адукацыі, бацькі абітурыента і работадаўца будучага выпускніка ўніверсітэта.\nУ адных бацькоў дзеці крыху не дацягнулі да прахаднога бала на запланаваны факультэт універсітэта, у іншых — наогул “завалілі” іспыты. Школьны настаўнік шукае прычыны пасрэдных (ці зусім дрэнных) вынікаў ЦТ у сваіх былых вучняў. І ўсе разам, і кожны паасобку бачаць прычыны няўдач ці ў школе (дрэнна вучылі), ці ў рэпетытары (не адпрацаваў атрыманыя грошы), ці ў сістэме экзаменаў (цяжкія заданні, не лепшая форма іспытаў, незразумелая сістэма шкаліравання і г.д.).\nРэгулярна ў сродках масавай інфармацыі мы сустракаем розныя ацэнкі ўступнай кампаніі. Прыемна, што там шмат станоўчых вывадаў і карысных парад. Усё ж трэба адзначыць, што не заўсёды некаторыя меркаванні маюць навуковае абгрунтаванне і пераканаўчыя доказы. У некаторых членаў дыскусіі па акрэсленай тэме назіраецца блытаніна з такімі паняццямі, як прычыны і вынік.\nІ гэта пры тым, што мы кожны год даём магчымасць зацікаўленым пазнаёміцца як са статыстычнай, так і з аналітычнай інфармацыяй па выніках цэнтралізаванага тэсціравання, выдаём зборнікі тэставых заданняў, друкуем аналіз характэрных памылак, дапушчаных абітурыентамі падчас тэсціравання.\nПаспрабуем прааналізаваць выказванні некаторых аўтараў і вызначыць, наколькі яны адпавядаюць рэчаіснасці.\nТак, выкладчык фізікі аднаго з каледжаў сталіцы карэспандэнту рэспубліканскай газеты расказвае, што “раньше способы проверки знаний были другими, по предметам устраивались устные экзамены… в беседе с преподавателем человека можно было раскрыть, ЦТ этого не предполагает… и это привело к тому, что теперь у абитуриентов нет потребности к знаниям… поступив на физфак, можно хорошо решать задачи, но это совсем не значит, что большинство из них действительно понимают, что они при этом делают”.\nА наконт вывадаў нашага калегі пра быццам бы замену добра вядомых спосабаў праверкі ведаў вучняў на тэставыя формы кантролю заўважу, што школа сёння выкарыстоўвае не толькі тэставыя, але і “іншыя добра вядомыя” ў сучаснай дыдактыцы педагагічныя тэхналогіі як у час навучання, так і пры праверцы ведаў.\nВыпускныя экзамены за курс сярэдняй школы праходзяць, як і раней, у пісьмовай і вуснай форме, дзе ёсць магчымасць “раскрыть человека”. Ёсць ці няма патрэбы ў ведах у значнай ступені залежыць ад матывацыі школьніка, на што ні ў якім выпадку не можа ўплываць форма ўступных іспытаў.\nНе можа ж віной слабых ведаў курсанта аўташколы быць сам экзамен у ДАІ ў форме тэста, які будучы вадзіцель выконвае на камп’ютары, хаця ў будучыні яму давядзецца кіраваць аўтатранспартным сродкам, а не камп’ютарам. Чаму ж у нашым выпадку мы вінавацім ЦТ за адсутнасць у сучаснага школьніка “потребности в знаниях”?\nЗадача цэнтралізаванага тэсціравання — адбор абітурыентаў у адпаведнасці з узроўнем іх падрыхтоўкі. Гэта фактычна конкурс прэтэндэнтаў на вышэйшую адукацыю з прэтэнзіяй на пэўнае месца (пажадана больш высокае!) у агульным спісе. Разам з тым, параўноўваючы вынікі выпускных экзаменаў школьнікаў, цэнтралізаванага тэсціравання абітурыентаў і экзаменацыйных сесій студэнтаў (па адпаведных групах), мы назіраем высокую іх карэляцыю.\nТрэба прызнаць, што цэнтралізаванае тэсціраванне аказвае пэўны ўплыў на адукацыйны працэс у школе. Вынікі ЦТ выступаюць дадатковым сродкам ацэнкі работы педагагічных калектываў і складання рэйтынгавых спісаў устаноў адукацыі.\nА вось апошні тэзіс нашага інтэрв’юера крыху здзіўляе. Ці магчыма такое, каб абітурыент ці ўжо студэнт добра рашаў задачы па фізіцы, аднак не мог растлумачыць сэнс фізічнай з’явы? Асабістая педагагічная практыка не дазваляе пагадзіцца з пазіцыяй калегі.\nДавайце ўявім такую сітуацыю, калі па вядомай формуле (закон Ома для аднароднага ўчастка ланцуга) студэнт правільна робіць разлікі, аднак не можа патлумачыць, у якой залежнасці паміж сабой знаходзяцца сіла току і напружанне ці як супраціўленне правадніка ўплывае на змяненне сілы току. Альбо ў задачах па оптыцы навучэнец не можа раскрыць прычыны блізарукасці, пры тым што графічна добра вызначае фокусную адлегласць у выпуклай лінзе.\nНаконт гэтай заўвагі мне падабаецца выказванне аднаго з нашых экспертаў: “Уменне рашаць задачы — гэта ёсць разуменне фізікі”. Дарэчы, нашы эксперты — гэта тыя ж настаўнікі школ і выкладчыкі вышэйшых і сярэдніх спецыяльных устаноў адукацыі.\nЧас ад часу асобныя ўдзельнікі розных інтэрнэт-форумаў у сацыяльных сетках мімаходам канстатуюць: “Вось у час тэсціравання без разваг паставіў меткі ў бланк, адказаў і атрымаў здавальняючы вынік”. На мове абывацеля — угадаў.\nЦі магчыма гэта на самай справе?\nПерш за ўсё адзначу, што выраз “угадаць” не зусім да месца, калі мы маем на ўвазе адказы абітурыента на пытанні тэставых заданняў падчас запаўнення бланкаў. Угадаць можна, які нумар аўтобуса на гарадскім маршруце першы пад’едзе да прыпынку ці колькі пешаходаў зможа перайсці вуліцу на зялёнае святло святлафора, альбо якую кашулю апране калега на работу ў першы дзень пасля адпачынку і г.д.\nПры хаатычным запаўненні бланка адказаў магчымасць атрымаць тэставы бал, які б гарантаваў абітурыенту залічэнне ва ўніверсітэт, мізэрная. Адпаведныя разлікі і штогадовы аналіз вынікаў цэнтралізаванага тэсціравання паказваюць, што нават слаба падрыхтаваныя абітурыенты спрабуюць выконваць заданні, а не выбіраць мудрагелістыя схемы запаўнення бланкаў.\nКаб быць больш пераканаўчым, звярнуся да калег — спецыялістаў у гэтай галіне (чытач заўсёды больш давярае пабочным асобам, чым зацікаўленаму аўтару). Дацэнт кафедры рыторыкі і методыкі выкладання мовы і літаратуры БДУ І.М.Саніковіч пры аналізе заданняў у тэставай форме ў часопісе “Русский язык и литература” (Использование заданий в тестовой форме на уроках русского языка. — 2013. — № 8. — С. 3) піша: “Возможность угадывания… сильно преувеличена.., правильный ответ может быть угадан при любой форме проверки знаний…”.\nДалей дапоўню. Напрыклад, пры вызначэнні правапісу слова “невтерпёж” абітурыент на падсвядомым узроўні правільна выконвае заданне, бо неаднойчы ў час навучання сустракаўся з выразам “уж, замуж, невтерпёж — это исключения, и Ь не пишется”. Ці ў выпадку з правапісам часціцы НЕ з дзеясловам. Нават вучань з пасрэднымі ведамі памятае выраз “не с глаголом пишется раздельно”. Таму абітурыент несвядома выбера адказ з раздзельным напісаннем часціцы і дзеяслова.\nНе менш яскравыя прыклады можна прывесці і па матэматыцы. “Адносіна даўжыні акружнасці да яе дыяметра прыблізна роўная: 1) 2,72; 2) 4,12; 3) 3,14; 4) 3,68; 5) 2,14. Які з указаных варыянтаў адказу з’яўляецца правільным?” Аналізуючы варыянты адказаў, абітурыент звяртае ўвагу на лік 3,14. Не выконваючы вылічэнні, выбірае дыстрактар пад нумарам 3, бо, як вядома з курса матэматыкі 6 класа, адносіна даўжыні акружнасці да яе дыяметра ёсць пастаянная велічыня і роўная прыблізна 3,14. Ці можна сцвярджаць, што абітурыент “угадаў” адказ? Безумоўна, не. З гэтай велічынёй знаёмы кожны школьнік.\nТрэба адзначыць, што заданні з выбарам адказу з ліку некалькіх прапанаваных варыянтаў выкарыстоўваюцца ва ўсіх краінах, дзе экзамены праводзяцца ў тэставай форме. Многія краіны, каб максімальна аўтаматызаваць працэс апрацоўкі тэставых матэрыялаў, прапануюць на экзамены заданні толькі з выбарам варыянта адказаў.\nТак, Лонданская школа эканомікі і палітычных навук на ўступных экзаменах па матэматыцы прапануе на працягу адной гадзіны выканаць 30 заданняў з множным выбарам. Ва ўніверсітэтах Германіі TestAS вызначае здольнасці замежных абітурыентаў да навучання і ўключае 150 заданняў з выбарам адказу з чатырох прапанаваных варыянтаў. Гэтыя прыклады заданняў аналагічныя фармату часткі А тэстаў, якія мы прапаноўваем на ЦТ. Пры гэтым заўважым, што ў нямецкіх тэстах, у адрозненне ад беларускіх, адсутнічаюць заданні адкрытага тыпу, дзе абітурыенту трэба самастойна сфармуляваць адказ і занесці яго ў бланк (аналаг часткі В у заданнях РІКВ).\nУ нашых калег ва Украіне пры знешнім незалежным ацэньванні (аналаг нашага ЦТ) усе тэсты камбінаваныя: па большасці прадметаў 90% заданняў на выбар варыянтаў адказаў і толькі 10% — адкрытага тыпу (частка В).\nПа рускай жа мове нашы ўкраінскія калегі зусім адмовіліся ад часткі В (пры 50-ці заданнях часткі А). Як арганізатары тэсціравання ва Украіне, так і педагагічная грамадскасць, між іншым, не лічаць, што пры такой структуры тэста павялічваецца магчымасць выпадковых адказаў. Якасныя ж характарыстыкі нашых тэстаў больш відавочныя. Так, каэфіцыент сярэдняй дыферэнцыруючай здольнасці заданняў тэста па рускай мове ў нас — 51,16, ва Украіне — толькі 30,15. Каэфіцыент надзейнасці ў нас таксама вышэйшы — 0,93 і 0,88 адпаведна.\nІ некалькі слоў пра ролю тэстаў у штодзённым жыцці. Кожны з нас штодзень выбірае пэўны варыянт паводзін. Іншы раз гэтых варыянтаў значна больш, чым падчас цэнтралізаванага тэсціравання.\nПры выбары “правільнага” варыянта паводзін ніхто з нас не хапаецца за аркуш, каб імгненна выконваць нейкія разлікі па вядомых формулах. Часцей за ўсё рашэнне прымаецца на падсвядомым узроўні, інтуітыўна. Між тым аснова гэтага рашэння базіруецца на ўсведамленні пэўных тэарэтычных ведаў і ўласнай практыкі.\nІ яшчэ заўвага на выказванне аднаго з удзельнікаў інтэрнэт-форумаў пад нікам Lexa аб тым, што вось “без ЦТ обходятся в Европе… а самым популярным сертификатом, подтверждающим знание языка в Германии, является DaF — аналог американского TOEFL, и никаких результатов ЦТ!!!”.\nМожна было б не звяртаць увагу на такую ацэнку з улікам таго, што ўдзельнікі падобных форумаў з аднолькавай “кампетэнтнасцю” абмяркоўваюць як праблемы бяспекі японскіх АЭС, так і формы ўступных іспытаў ва ўстановы адукацыі Беларусі. Аднак Lexa выступае як былы студэнт аднаго з універсітэтаў Германіі, які “находится недалеко от Франкфурта-на-Майне, где 15 факультетов разной направленности”. У такім выпадку, на мой погляд, было б больш кампетэнтна параўнаць ЦТ і той жа TestDaF. Насамрэч, аўтар, прызнаючы нямецкую форму атэстацыі абітурыентаў, пярэчыць самому сабе, бо TestDaF і ЦТ — гэта розныя віды адной формы праверкі ведаў, дзе ў аснове пакладзены тэсты.\nЧаму ж у такім разе TestDaF і TOEFL — гэта добра, а ЦТ — дрэнна?\nУ аснове структуры нашых тэстаў і тэстаў у іншых краінах ляжаць аднолькавыя прынцыпы пабудовы. Аднак гэта не значыць, што яны могуць быць універсальнымі для ўсіх краін. Як бы Lexa з павагай ні пісаў пра сертыфікаты TestDaF, на самай справе яны будуць “самыми популярными” толькі ў Германіі. Ні сертыфікаты TOEFL (ЗША), ні ЦТ (Беларусь), ні АДЭ (Расія) не будуць альтэрнатывай першым. Кожны выконвае свае функцыі для краіны, дзе яны распрацаваны ў адпаведнасці з канкрэтнымі задачамі.\nТаму, на самай справе, можна пагадзіцца з Lexa: “и никаких результатов ЦТ!!!” ва ўніверсітэтах Гераманіі. Тое ж актуальна і для нас: ніякіх сертыфікатаў TestDaF на ўступных экзаменах у нашых універсітэтах! Хоць бы па прычыне таго, што TestDaF прызначаны для выяўлення “языковой, профессиональной и пропедевтической подготовки абитуриентов к обучению в Германии”.\nПа гэтай жа прычыне нельга пагадзіцца з тымі, хто заклікае да ўзаемнага прызнання сертыфікатаў ЦТ і АДЭ ў Беларусі і Расіі.\nацэнка Выпускны экзамен ўступны іспыт ЦТ цэнтралізаванае тэсціраванне\nЗ тегами: ацэнка Выпускны экзамен ўступны іспыт ЦТ цэнтралізаванае тэсціраванне\nПапярэдняя: Чаму бал ЦТ істотна ніжэйшы за адзнаку ў атэстаце?\nНаступная: Выбірайце спецыяльнасць так, быццам яна на ўсё жыццё


Смяротнасць пры хірургічных захворваннях і змаганне з ёю/Запаленьні Заключэньне — Вікікрыніцы\nСмяротнасць пры хірургічных захворваннях і змаганне з ёю/Запаленьні Заключэньне\n← Хірургічны тубэркулёз Смяротнасць пры хірургічных захворваннях і змаганне з ёю\nАўтар: Савелій Рубашоў Злаякасныя пухліны →\nЗапаленьні выклікаюцца мікробамі, і з гэтага пункту гледжаньня зьяўляюцца таксама захворваньнямі «выпадковымі», як і траўмы. Таму ў ідэале дапушчальна і сапраўдная профіляктыка гэтых захворваньняў у сэньсе вызваленьня асяродзьдзя, у якім жыве чалавек, ад прысутнасьці мікробаў, або хоць-бы вызваленьня ад іх — найбольш пагражальных пунктаў. Гісторыя эпідэмічных і інфэкцыйных захворваньняў зусім яскрава паказвае на такую магчымасьць; наша хірургія з яе асэптыкаю зьяўляецца ня менш бліскучым доказам гэтай перамогі.\nІ калі мы зараз яшчэ маем вельмі шмат такіх захворваньняў, дык прычына гэтага, як відаць, у тым, што цэлы рад профіляктычных мерапрыемстваў намі яшчэ ня можа ажыцьцяўляцца.\nНа зьмяншэньне сьмяротнасьці ад запальных захворваньняў мы можам разьлічваць таму, што ў соцыялістычным грамадзтве больш культурныя і нормальныя ўмовы жыцьця падвысяць агульны ўзровень здароўя і, значыць, супроціўляльнасьць організма; вынік-жа запальнага процэсу ў вялікай меры залежыць ад апошняй. Вялізарнае значэньне страты гэтай супраціўляльнасьці організма мы бачылі апошні раз у часе сусьветнай вайны, калі цяжкасьць цячэньня інфэкцыі тлумачылася, апрача раду іншых прычын, — рэзкай стомленасьцю і зьнясіленасьцю воінаў.\nВельмі вялікае значэньне для выніку запальных процэсаў мае сваячасовае скарыстаньне лекавых мерапрыемстваў. Калі траўма дзейнічае аднакраць і хутка, і мы маем перад сабою толькі яе канчатковы вынік, дык пры запаленьні справа стаіць інакш: яно рэдка бывае маланкападобным па хуткасьці, для разьвіцьця яго дзеяньня патрэбен час і мы можам яго спыніць ці паслабіць, калі толькі мы зьявіліся яшчэ ня вельмі позна.\nЗ прычыны гэтага, разьвіцьцё мэдычнай дапамогі і набліжэньне яе да насельніцтва павінны абавязкова выклікаць зьмяншэньне сьмяротнасьці ад запальных захворваньняў. Прогрэс у\nгэтых адносінах зьяўляецца нясумненым. Я прыпамінаю вялізарныя флегмоны канцавін, даводзіўшыя да ампутацыі або нават піэміі, якія я нярэдка бачыў 20 год таму назад у гарадзкіх амбуляторыях; цяпер я іх бачу вельмі рэдка. І калі яны яшчэ бываюць на вёсцы, дык прычына гэтага толькі ў адсутнасьці там пакуль што мэдычнай дапамогі ў належным разьмеры.\nПры цяжкіх траўмах нярэдка бываюць і цяжкія інфэкцыі; калі зьменшыцца колькасьць першых, дык гэта дасьць колькаснае зьмяншэньне сьмяротных вынікаў пры інфэкцыі.\nРаней я ўжо гаварыў пра значэньне сваячасовасьці ўмешваньня ў справе зьмяншэньня сьмяротнасьці ад пэрытонітаў, пляўрытаў, апэндыцытаў і цэлага раду іншых запальных захворваньняў.\nНаступным фактарам, які будзе садзейнічаць змаганьню са сьмяротнасьцю пры запальных захворваньнях, зьяўляецца радыкалізм нашага ўмяшаньня — пашырэньне хірургічнага мэтоду на рад захворваньняў.\nДалейшая доля змаганьня прыпадае на самую стэрыялізуючую тэрапію і біолёгічныя мэтоды змаганьня з інфэкцыяй. На гэтым фроньце атрымана ўжо ня мала перамог і далейшыя спробы, зразумела, скончацца посьпехам.\nУсе гэтыя даныя, узятыя разам, дазваляюць з надзеяй на посьпех глядзець на пэрспэктывы змаганьня са сьмяротнасьцю ад хірургічных запальных захворваньняў у будучыні.\nУзята з "https://be.wikisource.org/w/index.php?title=Смяротнасць_пры_хірургічных_захворваннях_і_змаганне_з_ёю/Запаленьні_Заключэньне&oldid=18670"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 10:01, 10 лістапада 2014.


Суседзі 3.0-гэта праграма, якая падтрымлівае асобных людзей і/або групы з Польшчы, Украіны і Беларусі, якія прадпрымаюць ініцыятывы і праводзяць сацыяльныя змены з мэтай узмацнення салідарнасці і грамадзянскага ўдзелу ў гэтых трох краінах. У праграму мы запрашаем людзей, якія хочуць развіваць сябе і сваё асяроддзе на серыю міжнародных сустрэч для рэалізацыі ўласнага праекта. Дзеянні доўжацца год, мы пачынаем з першай сустрэчы, затым праектнай сустрэчы і рэалізацыі вашага ўласнага праекта разам са спадарожным навучаннем і вебінарамі. Праграма завяршаецца выніковым мерапрыемствам года. У ходзе рэалізацыі праектаў удзельнікі могуць наведваць адзін аднаго (суседскія візіты) або праходзіць кароткія стажыроўкі ў партнёрскіх арганізацыях. Удзельнікаў і іх праекты падтрымліваюць ментары –\nдасведчаныя выпускнікі праграмы. Усе сустрэчы праводзяцца трэнерамі нефармальнай адукацыі.\nПраграма ўяўляе сабой партнёрства трох арганізацый – Аб’яднання Genius Loci – Дух Месца з Польшчы, Інша Освіта з Украіны і Адукацыя без Межаў з Беларусі. Мы таксама развіваем сетку арганізацый-партнёраў.


А вёска слухае ды п’е | Новы Час\nДзеля гэтага была створана адмысловая працоўная група, якую напачатку тыдня прыняў кіраўнік дзяржавы.\nСітуацыя ў сельскай гаспадарцы вельмі дзіўная. У першым квартале 2014 года, па дадзеных Белстата, 24% сельгаспрадпрыемстваў у Беларусі былі стратнымі, нягледзячы на тое, што вытворцам і экспарцёрам беларускага харчавання аказваецца беспрэцэдэнтная дзяржаўная падтрымка. Так, 28 верасня 2013 года Лукашэнка агучыў: штогадовая дапамога вёсцы складае да 2 мільярдаў долараў, а ўсяго за апошнія гады ў сельгаспрадпрыемствы было інвеставана 50 мільярдаў долараў. А гэта амаль чатыры бюджэты ўсёй Беларусі на 2014 год!\nУ тым жа першым квартале 2014 года рэнтабельнасць сельгасарганізацый склала 5,7%, нягледзячы на тое, што нашы кошты даўно пераўзышлі польскія і літоўскія. Значная частка беларускай сельгаспрадукцыі экспартуецца ў Расію, але і гэта стратаў не перакрывае.\nТакім чынам, мы «закапалі ў зямлю» аграменныя грошы без якога-кольвек бачнага эфекту.\nЛукашэнка знайшоў, здавалася б, простае выйсце з гэтага тупіка. «Сёння ўжо цэны на сельскагаспадарчую прадукцыю як гуртам, так і раздробна такія, што нашай сельскай гаспадарцы, якая атрымала немалую падтрымку ад дзяржавы ў папярэднія дзве пяцігодкі, можна жыць самастойна і зарабляць», — заявіў Лукашэнка. «Мы дамовіліся, што мы павінны падтрымаць тых, хто сёння можа выйсці на бясстратную працу і працаваць самастойна, а тым, якія не хочуць і не могуць, мы павінны даць тэрмін як мінімум да канца года і прыватызаваць, прадаць тым, хто хоча працаваць. Таму хай думаюць і вырашаюць», — запатрабаваў беларускі кіраўнік, напалохаўшы, што пасля змены ўласніка кіраўніцтву і супрацоўнікам такіх прадпрыемстваў прыйдзецца шукаць новую працу.\nВарта зазначыць, што Аляксандр Рыгоравіч ужо не ў першы раз пужае вяскоўцаў альбо пазбаўленнем дзяржпадтрымкі, альбо выхадам на самаакупнасць, альбо новымі ўласнікамі. Былі і «рэвалюцыйныя захады» кшталту абавязкаў прыбытковым прадпрыемствам і арганізацыям (кшталту Нацбанка) узяць «шэфства» над занядбанымі калгасамі. Была і спроба продажу стратных сельгаспрадпрыесмстваў «за адзін рубель» тым, хто, на думку кіраўніцтва, здольны падняць сельскую гаспадарку.\nАле нездарма ў савецкія часы існавала показка: «Ці можа слон захварэць на грыжу? — Так, калі паспрабуе падняць сельскую гаспадарку». Сапраўды, некаторыя «падшэфныя» моцным прадпрыемствам і банкам калгасы і саўгасы выйшлі на новы ўзровень. Скажам, сетка сельгасарганізацый «пад Нацбанкам» была аб’яднаная ў агракамбінат «Мачулішчы». У развіццё агракомплексу цэнтральны банк краіны ўклаў, па лічбе на пачатак 2010 года, больш за 600 мільёнаў долараў.\nАднак, па-першае, не ва ўсіх калгасах былі такія спонсары. Па-другое, як ні вярці, але гэта ўсё роўна — апасродкаваная дзяржпадтрымка сельскай гаспадаркі. Ад якой, нагадаем, кіраўнік дзяржавы імкнецца (прынамсі, на словах) пазбавіцца.\nНу і, канешне, прыбытковым прамысловым прадпрыемствам і дарма не патрэбныя актывы, якія «праядаюць» іхні прыбытак. Таму яны ад такіх «няпрофільных» актываў усімі шляхамі імкнуцца пазбавіцца.\nТое ж самае адбылося з «прыватызацыяй за адзін рубель». Яна не мела поспеху, таму што ў дадатак да купленага прадпрыемства той, хто пажадаў гэта зрабіць, атрымліваў усе абавязкі па пазыках гэтага сельгаспрадпрыемства. А да таго ж павінен быў захаваць ягоны профіль і працоўных. Аб стварэнні на месцы кароўніка, напрыклад, аграсядзібы альбо вырошчванні на бульбяных палях лесу размовы не ішло. За свае грошы атрымаць шматмільённыя даўгі? Дзякуй, не трэба.\nАле самай галоўнай перашкодай такой прыватызацыі з’яўляецца ўласнасць на зямлю. У кніжцы «Цяжка быць богам» братоў Стругацкіх дон Румата Эсторскі думкамі спрачаўся з Аратай Гарбатым: «Па дабрыні ты станеш раздаваць зямлю сваім паплечнікам, а нашто паплечнікам зямля без прыгонных?». Тут сітуацыя падобная, толькі без прыгонных. Можна прадаць калгас. А нашто патэнцыйнаму інвестару калгас без зямлі?\nНагадаем, на рэферэндуме 1996 года 82,88% ягоных удзельнікаў выказаліся супраць «свабоднага, без абмежавання, пакупкі і продажу зямлі». І таму з прыватызацыяй сельгаспрадпрыемстваў узнікаюць праблемы юрыдычнага і маральнага плана.\nПа-першае, рашэнне, прынятае на рэферэндуме, можна адмяніць толькі рэферэндумам. Па-другое, можна ўзгадаць, што рэферэндум быў «кансультацыйным». Але іншыя тады ўзгадаюць, што такімі ж кансультацыйнымі былі і пытанні аб змене Канстытуцыі і замене Вярхоўнага Савета на двухпалатны парламент. Можна звыкла «не заўважыць» вынікі рэферэндуму і дазволіць продаж зямлі «валютнарысцкім рашэннем». Але тады трэція будуць дамагацца такога ж «валюнтарысцкага рашэння» па адмене смяротнага пакарання.\nТак што ў бліжэйшым часе вёска можа піць, есці ды спаць спакойна. Ніякай прыватызацыі не будзе, таму што без зямлі сельгаспрадпрыемствы анікому не патрэбныя. Ёсць толькі адзін выпадак такой «прыватызацыі»: гэта калі занядбаны кароўнік выкупіла царква «Новае жыццё» і зрабіла ў гэтым будынку малельны дом для сваіх прыхаджан. Але і гэтую «прыватызацыю» вернікі адстойваюць амаль 10 год, праз суды і малітоўныя пратэсты.


Інструкцыя па кроках - Блог аб дызайне\nЗ улікам таго, з якога матэрыялу выраблена ванна, падбіраюць варыянт яе мантажу. Ўстаноўка ножак адрозніваецца некаторымі асаблівасцямі, калі іх мацуюць на чыгунную ванну.\nЧыгунная ванна мае нізкую цеплаправоднасць, трываласць, добрую гукаізаляцыю.\nЎстаноўка чыгуннай ванны выразна ў гарызантальным напрамку з'яўляецца першачарговай задачай. Гарызанталь мае сэнс вывяраць па яе мяжы зверху. Нельга дапускаць ні найменшага адхіленні ні ў адну з бакоў. Тая неабходная велічыня ўхілу, якая патрабуецца для бесперашкоднага сцёку вадкасці, ужо закладзена канструкцыйна вытворцам.\nЧыгунную ванну ў класічным выкананні звычайна ставяць на 4 ножкі, жорстка фіксаваныя на корпусе. Замацаваць ножкі магчыма з дапамогай стяжных нітаў альбо металічных клінаў. Абодва выгляду крапяжу павінны прадугледжвацца і падавацца разам з сантэхнічным вырабам. Канструкцыя ванны можа мець магчымасць рэгулявання даўжыні апор альбо не мець такой.\nНярэдка ў якасці элементаў крапяжу для апор выступаюць стяжные ніты. Важна заўважыць, што трываласць мацавання цалкам звязана з тым, наколькі надзейна выканана злучэнне сценак ванны з яе апорамі. Напрыклад, калі дзве злучаныя дэталі маюць форму кліну, то ў працэсе шчыльнага зацягвання балта яны могуць адсунуцца па адносінах адзін да аднаго на істотнае адлегласць. А гэта можа пацягнуць за сабой узнікненне пустэч у месцах знаходжання апорных кропак.\nПры ўсталёўцы ванны на выраўнаваную падставу магчыма выканаць падганянне нерэгулюемых ножак, ледзь іх падрэзаўшы. А з дапамогай наступнай шліфоўкі атрымаць жаданую даўжыню.\nПры ўсталёўцы ножак на чыгунную ванну важна таксама звяртаць увагу на ступень шчыльнасці заснавання ў памяшканні. Пры ўсталёўцы ванны на падлогу мала і сярэдне цвёрды пад кожную апору ўкладаюць спецыяльныя сталёвыя ўкладышы. Алюміній ў гэтай сітуацыі выключаны з прычыны яго звычайнай мяккасці. Кожны ўкладыш па таўшчыні павінен складаць мінімум 0,5 см, а ў d - не менш за 5,0 см.\nПералік інструментаў і матэрыялаў\nцэментны раствор або самонивелирующаяся сумесь;\nкафляная плітка (на меркаванне гаспадароў);\nпракладкі-ўшчыльняльнікі з гумы;\nВарта загадзя прыгатаваць месца пад ўстаноўку ванны. Для гэтых мэтаў вырабляюць выраўноўванне падлогі спецыяльнай нівеліруе сумессю або ўладкоўваюць цэментавую сцяжку. Пасля чаго падлогу абкладваюць падлогавай кафлянай пліткай з падвышанай калянасцю. Пасля кладкі кафлі некаторы час чакаюць для таго, каб пакрыццё стала больш трывалым.\nНаступны момант перад усталяваннем ножак - мантаж кафлянай пліткі на сцены. Выкладванне яе магчыма на ўсю паверхню сцяны да самога столі, можа быць выканана кладка толькі да таго ўзроўню, на якім заканчваецца ванна. Пры выбары першага варыянту замену ванны будзе зрабіць прасцей. Другі спосаб кладкі кафлі таксама мае свае станоўчыя бакі. Да прыкладу, зводзіцца да мінімуму верагоднасць узнікнення працёкаў паміж паверхняй сцяны і ванны.\nПерад тым як занасіць ванну ў памяшканне, трэба ў ім пракласці камунікацыі, падключыць змяшальнік і ўладкаваць стояковый выхад каналізацыі.\nПасля выканання ўсіх арганізацыйных момантаў ванну заносяць ўнутр і кладуць яе тарцом. Ад дна і да сценкі пакідаюць прамежак ня меней за 70 см.\nЗатым пазначаюць ўзровень, на якім размесціцца ванна. Пры ўсталёўцы вырабы важна прадугледзець некалькі нюансаў. Калі пакой не бліскае вялікімі габарытамі і дастатковай велічынёй дзвярнога праёму, то выносіць і ўносіць выраб мэтазгодна толькі ў становішчы па вертыкалі. Прычым у перыяд падрыхтоўкі трэба абараніць падлогу шчыльным пластом мяккай тканіны, каб выключыць яго магчымыя пашкоджанні.\nМантаж сіфона - іншы момант. Адтуліну зліву ўладкоўваюць ушчыльнялымі пракладкамі з гумы, якія забяспечваюць функцыю абароны. Кольцамі пракладкі далучаюць гідраўлічны сіфон-затвор. Мантаж пераліву, злучанага з адпаведнай трубой - яшчэ адзін момант.\nНабываючы сіфон, варта аддаць перавагу пры выбары той, які абсталяваны ня пластмасавай кратамі, а выкананай з металу. Рашоткі з пластмасы залішне мяккія і пры зацягванні шрубы пад заціск прагінаюцца, утвараючы цечу.\nЎстаноўка ля чыгуннае ванны ножак - адзін з найбольш адказных этапаў. Першыя 2 апоры варта ўсталёўваць вельмі якасна. Калі ножкі мацуюцца пры дапамозе клінаў, тады забіўкі апошніх выконваюць у некалькі заходаў. Час ад часу працэс суправаджаюць перыядычнымі прастукваньня ад сярэдзіны да тарцоў ванны.\nКалі мацаванне апор выконваюць стяжные ніты, то такая ўстаноўка можа не суправаджацца прастукваньня. Не выключана і такое, што ножкі ў камплекце маюць некаторую ступень завадскога шлюбу. Вонкава ён уяўляе сабой невялікія наплывы металу ў месцах пасадкі. Ад падобных няроўнасцяў магчыма пазбавіцца, ужыўшы шліфавальную машыну.\nНепасрэдна перад устаноўкай ножак кожную дапаўняюць спецыялізаваным шрубай для рэгулявання, забяспечаным гайкай фиксаторного тыпу. Важна заўважыць, што гайку ў любой сітуацыі размяшчаюць ніжэй апоры.\nПераварот ванны ў стандартнае становішча і ўстаноўка яе на ножкі - яшчэ адзін крок. Да гэтага моманту змантаваныя толькі 2 ножкі. Для надання дадатковай ўстойлівасці становішчу на перыяд мантажных мерапрыемстваў ванну замацоўваюць на ўстойлівую і надзейную апору з даўжынёй не менш 60 см. Не выключаюць і дадатковую страхоўку.\nПасля чаго замацоўваюць дзве іншыя ножкі і выраўноўваюць паверхню ванны, арыентуючыся на параметры гарызантальнага ўзроўню.\nКалі камплектам прадугледжана наяўнасць рэгуляваных апор, то выраўноўванне вырабляюць з дапамогай саміх шруб. Для чаго іх ўкручваюць і выкручваюць да дасягнення патрэбнай даўжыні, а потым шчыльна зацягваюць фиксаторные гайкі.\nПаколькі маюць справу з канструкцыяй падвышанай калянасці, то выраўноўванне ажыццяўляюць толькі на адной з бакоў - тарца і бакі, якія больш прыкметныя з прычыны шчыльнага прымыкання да сценкі.\nДля выстаўлення патрабаванага ўзроўня размяшчэння карыстаюцца звычайным узроўнем будаўніка 50 см. Яго укладваюць па цэнтральнай частцы і з таго боку, дзе будуць раўнаваць. Пасля завяршэння маніпуляцый па рэгулёўцы выраб павінна размяшчацца дакладна на загадзя адзначаным месцы з пакіданнем прамежку ад сценкі парадку 1 мм.\nКалі якія ідуць у камплекце ножкі не задавальняюць па сваіх дэкаратыўным якасцям, іх заўсёды можна замяніць на іншыя апоры, якія няцяжка знайсці ў спецыялізаванай аддзеле сантэхнічнага крамы. Пры наяўнасці вызначаных навыкаў ножкі магчыма вырабіць сваімі сіламі. Не заўсёды імі забяспечваецца адна адзіная функцыя апоры, за кошт іх таксама атрымліваецца надаць ваннай пакоі пэўную эстэтычнасць.\nЧасцей у якасці матэрыялу для вырабу подставочный ножак (у асноўным імітуюць ільвіныя лапы) выбіраюць бронзу. У некаторых выпадках іх дэкаруюць фларыстычнымі ўзорамі. Чыгуннае выраб на арыгінальных ножках-апорах выдатна ўпішацца ў розныя напрамкі дызайну - як у сучаснае, так і ў класічнае альбо пад даўніну.\nНемалую ролю пры куплі ножак гуляе пісьменны падбор вышыні для іх, які зможа зрабіць канструкцыю найбольш зручнай для ўжывання.\nСледующаяДэкор пярэднім пакоі - дзівосныя дызайнерскія навінкі


У інтэрнэце збіраюць подпісы супраць перафарбавання «Чырвонага дворыка»\nУ інтэрнэце збіраюць подпісы супраць перафарбавання «Чырвонага дворыку»\nТак званы менскі Чырвоны дворык, дзе перасякаюцца вуліцы Рэвалюцыйная і Камсамольская, збіраюцца перафарбаваць у ружовы колер. Прадстаўнікі ўладаў пры гэтым не могуць патлумачыць, навошта гэта робіцца і хто наогул адказны за рамонтныя працы.\nПершай пра гэта 27 жніўня на сваёй старонцы ў «Facebook» паведаміла ўладальніца мясцовага бара «Сіняя Каза» Ксенія Фёдарава.\nНа наступны дзень на сайце petitions.by з’явілася петыцыя супраць перафарбавання дворыка.\n«Няўжо чырвоная фарба настолькі даражэй, што на яе недастаткова сродкаў або гэта проста наплявацельскае стаўленне да такога ўнікальнага і атмасфернага месца ў гістарычным цэнтры сталіцы?» – адзначаецца ў тэксце петыцыі.\nПетыцыя мусіць быць накіраваная ў Адміністрацыю Цэнтральнага раёну Менску, КУП «Менская спадчына» і Камітэт архітэктуры і горадабудаўніцтва Менгарвыканкаму.\nМіж тым, дагэтуль незразумела, хто адказны за рамонтныя працы ў «Чырвоным дворыку». У адміністрацыі Цэнтральнага раёну belsat.eu прапанавалі звярнуцца ў «Менскую спадчыну», што займаецца рэстаўрацыяй аб’ектаў камунальнай уласнасці ў кварталах гістарычнай забудовы. Аднак на прадпрыемстве заявілі, што «Чырвоны дворык» – гэта не іх абʼект. «У гэтага будынку свае ўласнікі. Там 8 або 9 чалавек уласнікаў», – адзначылі ў «Менскай спадчыне».\nНачальнік упраўлення ідэалагічнай працы, культуры і па справах моладзі адміністрацыі Цэнтральнага раёну Юрый Цаба таксама быў упэўнены, што «Чырвоным дворыкам» займаецца «Менская спадчына». Калі высветлілася, што гэта не так, то пракаментаваць сітуацыю чыноўнік не змог і папрасіў звярнуцца да яго пазней.\n«Я пакуль не маю падрабязнай інфармацыі і таму пракаментаваць не можам. Мы (адміністрацыя Цэнтральнага раёну – заўв. belsat.eu) асабіста не фарбуем, але мы ў курсе сітуацыі», – дадаў Юрый Цаба ў размове з belsat.eu.\n«Чырвоны дворык» – гэта адзіны ў Менску двор-калодзеж, папулярная сярод менчукоў славутасць гораду.\nТэгі: адміністрацыя, архітэктура, Менск