2.4 Менск паміж рэвалюцыямі 1905—1917 гадоў\n2.5 Ад Беларускай Народнай Рэспублікі да БССР\n2.6 У складзе БССР\n2.7 У часе Другой сусьветнай вайны\n2.7.1 Менскія бурмістры\n2.8 У складзе БССР (пасьля Другой сусьветнай вайны)\nКаля 1000 году заснаваны як горад Кіеўскай Русі на мяжы з Полацкім княствам на месцы буйнога балцкага паселішча на рацэ Менцы. Месьціўся на скрыжаваньні так званай Слуцкай дарогі і воднага шляху з басэйна Нёману ў басэйн Дняпра. Верагодна ў 1021 годзе Яраслаў перадаў Менск з воласьцю разам зь Віцебскам і Ўсьвятам полацкаму князю Брачыславу. Упершыню згадваецца ў крыніцах у 1067 годзе калі сыны Яраслава — Ізяслаў, Сьвятаслаў і Ўсевалад спалілі Менск у час выправы супраць Усяслава, жыхары гораду былі забітыя ці выведзеныя ў палон. У 6 кілямэтрах ад Менску, ля іншага паселішча — Нямізы, на беразе аднайменнай ракі адбылася бітва паміж войскамі Яраслававічаў і Ўсяслава.\nПасьля гэтага, яшчэ да паланеньня Ўсяслава на Ршы, Менская воласьць была перададзена ў валоданьне Яраполку Ізяслававічу. Паселішча на Менцы пачало адраджацца, але Яраполк збудаваў новую вялікую (каля 3 га) крэпасьць на новым месцы — ля паселішча Няміза, на супрацьлеглым беразе Сьвіслачы. У новай крэпасьці з дапамогай польскіх майстроў ён распачаў будаўніцтва каменнай царквы, якое аднак не было завершана. Яраполк валодаў Менскам і пасьля вызваленьня Ўсяслава, які ў 1071 годзе спрабаваў выбіць яго адтуль, але пацярпеў паразу ля Галацічаску. У 1073 годзе Ўсяслаў пачаў перамовы з Ізяславам, якія скончыліся сватаўством за яго сына Глеба ўнучкі Ізяслава — Анастасіі Яраполкаўны, якая ў той час толькі нарадзілася. Відаць у выніку гэтай дамовы Менск быў перададзены Глебу, такім чынам зноў апынуўся ў складзе Полацкай зямлі.\nУ 1085 годзе толькі адроджанае паселішча на Менцы было спалена Ўладзімерам Манамахам. Ацалелыя жыхары перасяліліся да крэпасьці ля сутоку Нямігі і Сьвіслачы, а зь імі перасялілася і назва Менск, але яшчэ доўгі час Менскам звалася толькі паселішча на правым беразе Сьвіслачы, паселішча на левым беразе працягвала звацца Нямізай і толькі пазьней «старым местам».\nУ 1101 годзе Менская воласьць стала асобным Менскім княствам, якім валодаў Глеб Усяслававіч. Менск стаў сталечным горадам, быў дадаткова ўмацаваны — вышыня валоў павялічылася да 8 мэтраў. Глеб праводзіў актыўную палітыку, што прычынілася да некалькіх паходаў на Менск войскаў паўднёва-рускіх князёў — Менск пасьпяхова вытрымаў 2 аблогі. Але ў 1119 годзе Менск быў ўзяты кіеўскімі войскамі, а Глеб быў узяты ў палон, дзе хутка памёр. Пасьля гэта Менск разам з княствам трапіў у валоданьне да дзяцей Уладзімера Манамаха і толькі ў 1146 годзе перайшоў да нашчадкаў Глеба — Глебавічаў.\n1067 — Менск упершыню ўзгадваецца ў летапісах у сувязі зь бітвай на рацэ Нямізе паміж войскамі полацкага князя Ўсяслава Брачыслававіча і князёў Яраславічаў.\n1104 — летапіснае ўзгадваньне Менску, як цэнтру раньнефэадальнага княства.\n1104 — напад на Менск Кіеўскага князя Сьвятаполка.\n1116 — двухмесяцовая аблога Менску войскамі кіеўскага князя Ўладзімера Манамаха.\n1119 — захоп Менску войскамі кіеўскага князя Ўладзімера Манамаха, захоп у палон Глеба Ўсяслававіча і далучэньне Менску да ўладаньняў Манамаха.\n1146 — пачатак княжаньня ў Менску сына Глеба Ўсяславіча — Расьціслава.\n1159 — паход на Менск Рагвалода Барысавіча ў саюзе з чарніга�


У неафіцыйны офіс Белсата ў Мінску спрабавала ўвайсці міліцыя + фоты\n03.02.2010 / 16:39\nУ неафіцыйны офіс Белсата ў Мінску спрабавала ўвайсці міліцыя + фоты дадаліся фоты Юліі Дарашкевіч\nКватэра гэтая належыць Алесю Міхалевічу.\nНевядомыя ў цывільным.\nУ кватэры знаходзілася некалькі журналістаў.\nМіхась Янчук, які афіцыйна здымае гэтую кватэру.\nДзесьці а 15 гадзіне ў офіс неакрэдытаванага ў Беларусі тэлеканала «Белсат», што на вуліцы Дарашэвіча, пачалі грукацца невядомыя ў цывільным.\nАператар тэлеканалу Іван, які перад гэтым выйшаў у краму, у офіс так і не вярнуўся. Тэлефонная сувязь з ім таксама прапала. Потым высветлілася, што хлопца адвезлі ў Савецкі РУУС на алкагольную экспертызу.\nУ кватэры знаходзілася некалькі журналістаў. Але адмыкаць дзверы яны катэгарычна адмовіліся. Электрычнасць у кватэры не было.\nПраз нейкі час да офісу пачалі прыязджаць журналісты з іншых выданняў.\nПотым прыехаў Міхась Янчук, які афіцыйна здымае гэтую кватэру. Дарэчы, высветлілася, што кватэра належыць палітыку Алесю Міхалевічу.\nТрое ў цывільным працягвала дзяжурыць у пад’ездзе. Калі Янчук паспрабаваў з імі загаварыць, што яны хочуць, то яны проста маўчалі. А адзін выйшаў на вуліцу.\nПотым Янчуку ўсё ж атрымалася разгаварыць аднаго з маўчуноў. Ён прадставіўся старшым лейтэнантам Каральковым з Савецкага РУУС.\nЁн сказаў, што ад суседзяў паступілі скаргі, што тут адбываюцца п’янкі і гулянкі, што нядаўна з кватэры выйшаў нейкі п’янтос, суседзі паслалі сігнал — і міліцыя прыехала разбірацца. Янчуку прапаноўвалі праехаць з імі ў пастарунак, але ён адмовіўся.\nУрэшце, сілавога ўварвання ў кватэру не адбылося. Міліцыянты яшчэ трошку падзяжурыўшы сышлі.\nЯнчук лічыць, што сённяшнія падзеі можна вытлумачыць дзвюма прычынамі.\nЦіск на «Белсат» звязаны з нядаўнімі зменамі ў спецслужбах, або гэта ціск на гаспадара кватэры Алеся Міхалевіча, які на мінулым тыдні абвясціў пра свой удзел у прэзідэнцкіх выбарах.\nДырэктарка тэлеканала Агнешка Рамашэўская-Гузы: гэта спроба перашкодзіць і дыскрэдытаваць.\n«Мы лічым што сённяшнія дзеянні беларускіх уладаў у дачыненні тэлеканалу «Белсат» — гэта чарговая спроба перашкодзіць працы і дыскрэдытаваць незалежных журналістаў, адзначыла Агнешка Рамашэўская-Гузы. Сочым за лёсам нашага калегі — журналіста Івана Шульгі, затрыманага сёння міліцыяй, — і прыкладзем усе намаганні для яго вызвалення.\nВарта адзначыць таксама, што апошнімі тыднямі ўзмацніўся ціск з боку спецслужбаў на журналістаў тэлеканалу.\nЗапэўніваем нашых гледачоў, што ціск з боку ўладаў не паўплывае на нашую журналісцкую пазіцыю. Мы і надалей будзем несці праўдзівую інфармацыю жыхарам Беларусі.\nВыказваем падзяку калегам з іншых сродкаў масавай інфармацыі за прафесійную салідарнасць».\nЗміцер Панкавец, Юлія Дарашкевіч (фота)


Пад Берасцем гукалі вясну | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНа свята „Гуканне вясны”, якое праходзіла на поўдні ад Берасця, сабраліся людзі розных узростаў. Падобныя святы народнага календара адзначаюцца ў розных месцах, пра якія жадаючыя паўдзельнічаць даведваюцца з інтэрнэта.\nКажа кансультант на мерапрыемстве і краязнаўца Віктар Місіюк:\n– Людзі самі хочуць, шукаюць нейкую магчымасць пабыць з прыродай, пабыць з традыцыяй. Камусьці шчасціць, хто мае такую кампанію, мае такіх знаёмых, якія адзначаюць, спяваюць вяснянкі, ладзяць традыцыйныя гульні, але вядома, што нам бракуе такога месца, дзе б можна было гэтую традыцыю культываваць рэгулярна.\n„Гуканне вясны” – старажытнае свята развітання з зімой і сустрэчы вясны. Яно традыцыйна суправаджаецца абрадавымі вясновымі песнямі, карагодамі. Людзі заклікаюць вясну хутчэй прыйсці, радуюцца першаму вясноваму сонцу і праганяюць зіму.


Канцэрт "Масты сяброўства - Беларусь - Расія"\nВядома, што вялікае сяброўства і культурнае супрацоўніцтва здаўна існуе паміж Беларуссю і Расіяй, але не ўсе ведаюць, што менавіта дзякуючы музыкантам Маладзечанскага музычнага каледжа на чале з апантаным кіраўніком, Заслужаным дзеячам культуры Рэспублікі Беларусь Рыгорам Сарока і дзякуючы Санкт-Пецярбургскаму творчаму аб’яднанню “Маэстра” у асобе нашага славутага земляка, кампазітара Леаніда Левашкевіча, асабліва цесная сувязь склалася паміж двума гарадамі – Санкт-Пецярбургам і Маладзечна. За апошнія гады на тэрыторыі гэтых гарадоў былі паспяхова рэалізаваны шматлікія сумесныя творчыя праекты і музычныя праграмы, мэтай якіх з’яўляецца развіццё культурных сувязяў, захаванне мастацкай спадчыны і ажыццяўленне культурнага дыялогу паміж народамі.\nІ ў гэтыя ўрачыстыя дні, калі душа кожнага чалавека напаўняецца асаблівым светам і натхненнем, калі каханне да бліжняга суправаджае ўсе дзеянні і думкі, а чыстыя намеры вабяць да добрых спраў і ўчынкаў, музыканты аркестра на чале з маэстра Рыгорам Сарока, аўтар твораў Леанід Левашкевіч і вядомыя расійскія і беларускія салісты ізноў сабраліся разам, каб абмяняцца творчымвопытам і павіншаваць маладзечанцаў і гасцей з горада Санкт-Пецярбурга са святам Светлага Хрыстова Ўваскрэсення сродкамі высокага класічнага мастацтва.\nВядучай канцэрта выступіла Вольга Царык.\nРаспачала канцэртную праграму Фантазія на тэмы папулярных песень кампазітара Ігара Лучанка вядомага сучаснага беларускага кампазітара Алега Хадоскі.\nНа сцэне – Заслужаны калектыў Рэспублікі Беларусь сімфанічны аркестр Маладзечанскага музычнага каледжаімя М.К.Агінскага. За дырыжорскім пультам – Заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь, кавалер Ордэна Францыска Скарыны – Рыгор Сарока.\nЗ творчасцю вядомага земляка, кампазітара, жыхара Петраградскага района г.Санкт-Пецярбурга Леаніда Левашкевіча маладзечанская публіка ўжо добра знаёмая, бо не аднойчы ў Палацы культуры горада гучала прыгожая пранікненая музыка аўтара. Многія са слухачоў у яе закахаліся і з трапятаннем у сэрцы ішлі на гэты канцэрт, каб ізноў адчуць асалоду ад сустрэчы з ёй. У выкананні аркестра прагучаў “Майскі вальс” Леаніда Левашкевіча.\nНаступныя тры творы Леаніда Левашкевіча на словы Таццяны Цімафеевай прагучалі ў выкананні ганаровай госці горада, вядомай расійскай вакалісткі, лаурэата ўсерасійскіх і міжнародных конкурсаў, уладальніцы прэстыжных музычных прэмій – Наталлі Міхайлавай. Наталля Міхайлава – адна з самых эмацыянальных і ў той жа час далікатных лірычных спявачак, з выдатным голасам рэдкага тэмбру. Кожная праспяваная ёю нота становіцца цэлым жыццём, кожны ўздых, узмах рукі гэтай унікальнай артысткі чаруе сэрца. Выканальніцкае майстэрства бліскучай вакалісткі сучаснай пецярбургскай сцэны заўсёды выклікае захапленне, яе энергія зараджае і не пакідае абыякавым нікога ў зале. На сцэне Наталля Міхайлава. Музыка Леаніда Левашкевіча рамансы “Скажы нам, каханне”, “Не дайце мне сыйсці”, “Падружанька”.\nДалей калектыў выканаў “Лібер-танга” вядомага аргентынскага кампазітара Астора П’яццола. Саліруючую партыю на альце выканаў лаўрэат міжнародных конкурсаў, выкладчык Маладзечанскага музычнага каледжа Сяргей Швыроў. У яго выкананні прагучала і кампазіцыя з рэпертуара групы Нірвана Курта Кабэйна.\nУ час канцэрта ў зале прысутнічала сям’я Леаніда Левашкевіча – каханая жонка Людміла і яго дачушка Юлія. Людміла ў гэты дзень адзначала свой юбілейны дзень нараджэння. Калектыў аркестра на чале з Рыгорам Сарока шчыра павіншаваў яе са святам, пажадаў ўсяго найлепшага і ў якасці падарунка выканаў канцэртную п’есу “Мазурка”, якую ў свой час ёй прысвяціў любімы супруг.\nПотым на сцэну выйшаў саліст Маладзечанскага маладзёжнага музычнага тэатра, выкладчык каледжа Мікалай Карпіевіч. У яго выкананні для слухачоў прагучалі “Заклінанне” Ігара Лучанка, і "Вяселле" Арно Бабаджаняна.\nПрацягнула канцэртную праграму жартоўная п'еса «Хуліган» Леаніда Левашкевіча.\nДалей ў выкананні Наталлі Міхайлавай прагучалі песні Леаніда Левашкевіча «Рамонкі белыя і васількі» на словы Таццяны Цімафеевай, жартоўная песня «Какетка» на верш Дзмітрыя Кіршына і песня Веніяміна Баснэра "Бядовая" на вершы Міхаіла Матусоўскага, якая з'яўляецца візітнай карткай гэтай артысткі.\nДалей у выкананні Заслужанага калектыву Рэспублікі Беларусь – сімфанічнага аркестра Маладзечанскага музычнага каледжа імя М.К. Агінскага прагучалі “Танго “Сіль вупле” Астора П’яццола, "Танец з шаблямі" Арама Хачатурана з балета “Гаянэ”, “Мелодыя кахання” Ігара Лучанка - дзе сола на фартэпіяна выканала Таццяна Сарока.\nНаступныя творы – “Сіняя вечнасць” Арно Бабаджаняна і "Вочы чорныя" Фларыяна Германа – прагучалі ў выкананні малодога, але вельмі таленавітага спевака, навучэнца 3 курса Маладзечанскага музычнага каледжа, уладальніка Гран-Пры міжнароднага фестываля-конкурсу “Новыя вяршыні” Дзмітрыя Лагуна.\nПасля выканання сімфанічным аркестрам жартоўнай п'есы «Вясёлая аса, альбо аса на весяле» Леаніда Левашкевіча на сцэну для прывітальнага слова былі запрошаны прысутныя ў зале кіраўнік Адміністрацыі Петраградскага раёна г. Санкт-Пецярбург Громаў Іван Аляксандравіч і старшыня Маладзечанскага раённага выканаўчага камітэта Яхнавец Аляксандр Дзмітрыевіч. Яны звярнуліся з цёплымі словамі да прысутных і абмяняліся падарункамі.\nУ гонар дарагіх гасцей з Санкт-Пецярбурга ў завяршэнні вечара прагучала песня Аляксандры Пахмутавай “Надзея” у выкананні Наталлі Міхайлавай, Мікалая Карпіевіча, Дзмітрыя Лагуна і Заслужанага калектыву Рэспублікі Беларусь сімфанічнага аркестра Маладзечанскага музычнага каледжа імя М.К. Агінскага пад кіраўніцтвам Заслужанага дзеяча культуры Рэспублікі БеларусьРыгора Сарокі.\nНапрыканцы вечара слухачы шчырымі апладысментамі павіталі і падзякавалі ўсіх удзельнікаў канцэрта – Дзмітрыя Лагуна, Таццяну Сарока, Сяргея Швырова, Мікалая Карпіевіча, Наталлю Міхайлаву, увесь калектыў сімфанічнага аркестра на чале з маэстра Рыгорам Сарока, кампазітара Леаніда Левашкевіча, усіх удзельнікаў творчага аб’яднання “Маэстра” і паважаных гасцей з горада Санкт-Пецярбурга!\nУ сваю чаргу калектыў аркестра і яго кіраўнік Заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь Рыгор Сарока шчыра падзякавалі нашаму земляку, будаўніку з Расіі, мастаку і кампазітару Вячаславу Заранкову, які з’яўляецца спонсарам шматлікіх праектаў творчага аб’яднання “Маэстра”. Вялікую падзяку калектыў адрасаваў яшчэ аднаму нашаму земляку, пражываючаму ў Санкт-Пецярбургу, заснавальніку дыяспары беларускіх землякоў, дырэктару па арганізацыйным пытанням творчага аб’яднання “Маэстра” – Аляксандру Станкевічу . Шчырыя словы падзякі прагучалі і ў бок усіх супрацоўнікаў Палаца культуры горада Маладзечна і асабіста яго кіраўніка Святланы Сарока за падтрымку і дапамогу ў арганізацыі святочнага вечара.\nБезумоўна, высокі прафесіяналізм пецярбургскіх і маладзечанскіх музыкантаў, іх душэўная цеплыня надоўга застануцца ў памяці маладзечанцаў і гасцей горада!\nВідавочна, што дзякуючы такім праектам добрыя адносіны і правераная стагоддзямі сяброўства беларусаў і расіян становяцца ўсё мацней!\nАўтар - Вольга ЦАРЫК\nФота - Руслан АПАНОВІЧ


Лябедзька: у Эўрапарлямэнце ніхто ня хоча ісьці на кааліцыю з Успаскіх\n10 верасень 2010, 17:19\n"У нас дастаткова напружаныя дачыненьні з Эўрапарлямэнтам", — заявіў старшыня камісіі па міжнародных справах і сувязях з СНД Палаты прадстаўнікоў Сяргей Маскевіч, прымаючы ў Менску дэпутата Эўрапарлямэнта ад Літвы Віктара Ўспаскіх.\nУ сустрэчы таксама брала ўдзел старшыня міжнароднай камісіі Савета Рэспублікі Ніна Мазай.\nЭўрапарлямэнтар Успаскіх сказаў, што паміж бакамі павінны ўсталявацца "максымальна дружалюбныя адносіны".\nЁн адзначыў, што ў эўрапейскіх палітыкаў часта прысутнічаюць "недастаткова глыбокія погляды адносна таго, як жыве Беларусь", перадае БелаПАН.\nУспаскіх таксама паведаміў, што па выніках свайго візыту мае намер падрыхтаваць даклад.\n7 верасьня Эўрапарлямэнт ухваліў рашэньне свайго прававога камітэту аб пазбаўленьні Успаскіх дэпутацкай недатыкальнасьці. З такой просьбай у чэрвені 2009 года ў Страсбург зьвярнулася Генпракуратура Літвы, абапіраючыся на адпаведную санкцыю сейма краіны ад сьнежня 2008 года.\nЯк паведамляе агенцтва “РосБизнесКонсалтинг”, "рашэньне Эўрапарлямэнту адкрывае магчымасьць прыцягнуць Успаскіх да суду па абвінавачваньнях Генпракуратуры ў тым, што ён як лідэр Партыі працы вінаваты ва ўтойваньні ад дзяржавы ў выніку парушэньняў бухгальтарскай справаздачнасьці каля 1,15 мільёна эўра падаткаў. Справа была пачатая яшчэ ў 2006 годзе, але расьсьледаваньне зацягнулася, у прыватнасьці з-за таго, што падсудны больш за год знаходзіўся на тэрыторыі Расеі. Добраахвотна вярнуўшыся ў Літву, ён быў спачатку арыштаваны, але неўзабаве выпушчаны і заключаны пад хатні арышт. Аднак гэта не перашкодзіла яму стаць у 2008 годзе сябрам сейма, а ў 2009-м — эўрапарлямэнтаром. Па літоўскім законе Успаскіх пагражае да чатырох гадоў пазбаўленьня волі.\nКамэнтуючы візыт "Свабодзе", старшыні АГП Анатоль Лябедзька адзначыў, што ў Літве ва Ўспаскіх такая рэпутацыя, што зь ім ніхто ня хоча ісьці на кааліцыю.\n"У Эўрапарлямэнце нічым ён там не вызначаецца. Ня думаю, што ён можа быць вельмі карысным для беларускіх уладаў, бо яго ўплыву ў Эўрапарлямэнце няма. Гэта ўладам проста трэба для піяру. Хаця агульная сытуацыя з Эўрапарлямэнтам зразумелая, там ёсьць вельмі жорсткія рэзалюцыі. І больш за тое, мы цяпер будзем перадаваць у Эўрапарлямэнт зварот аб правядзеньні слуханьняў па зьніклых. І думаю, колькі б там ні было Ўспаскіх, гэта не перашкодзіць лабіраваньню гэтага пытаньня".


Свята нашай памяці, гонару і шчаслівых надзей | Актуально | Заря над Неманом\nСвята нашай памяці, гонару і шчаслівых надзей\nЯркай, насычанай і незабыўнай падзеяй стала для жыхароў Мастоўшчыны свята ў гонар Дня Незалежнасці і 70-годдзя вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Святочныя мерапрыемствы прайшлі ля помніка на брацкай магіле воінаў і партызан, на пляцоўцы каля стадыёна “Нёман”, у левабярэжнай частцы горада. Яны працягваліся ўвесь дзень і завяршыліся святочным феерверкам, што расфарбаваў вячэрняе неба над Мастамі мільёнамі рознакаляровых агнёў.\nГучыць духавы аркестр, рытм задаюць юныя барабаншчыцы, і па цэнтральнай вуліцы горада пачынае рухацца прыгожа прыбраная калона. У ёй – прадстаўнікі мясцовай улады, удзельнікі мастацкай самадзейнасці і працоўныя калектывы Мастоўшчыны. Пачынаць ўрачыстасць з падобнага шэсця стала ўжо неад’емнай часткай і добрай традыцыяй святочных мерапрыемстваў у Мастах.\nАбавязковы прыпынак – ля помніка на брацкай магіле загінуўшых у гады Вялікай Айчыннай вайны воінаў і партызан, дзе ладзіцца мітынг-рэквіем. Сярод ганаровых гасцей – ветэраны, строй якіх з кожным годам радзее. Але, нягледзячы на гэта, наша ўдзячнасць людзям, якія падаравалі нам жыццё пад мірным небам, не становіцца менш значнай. І гэта адчуваецца ў кожным слове выступаючых, у кожным позірку, напоўненым слязьмі, у кожнай кветцы, падараванай з любоўю і шчырасцю.\nЗ прывітальным словам да жыхароў раёна звярнуўся старшыня Мастоўскага раённага выканаўчага камітэта Аляксей Сцяпанавіч Шафарэвіч.  -- У жыцці кожнага народа ёсць лёсавызначальныя дні і падзеі. Тыя, што становяцца кропкай адліку новага этапа ў яго гісторыі, выклікаюць найвышэйшы духоўны пад’ём і яднанне ўсіх грамадзян. У беларускім календары такая дата – 3 ліпеня 1944 года, калі чырвоны сцяг быў узняты над нашай сталіцай – горадам-героем Мінск,  падкрэсліў Аляксей Сцяпанавіч. -- Глыбока сімвалічна, што гэты дзень мы адзначаем як галоўнае дзяржаўнае свята – Дзень Незалежнасці Рэспублікі Беларусь.\nАляксей Сцяпанавіч Шафарэвіч нагадаў прысутным, што за гады акупацыі фашысты замучылі і расстралялі 2 680 нашых землякоў, 958 мастаўчан не вярнуліся з фронту, 114 – загінулі ў партызанскіх атрадах, 758 ураджэнцаў раёна былі вывезены на прымусовыя работы ў Германію. Шэсць вёсак Мастоўшчыны напаткаў лёс Хатыні – толькі за адну ноч у вёсцы Княжаводцы было спалена больш за тысячу чалавек.\n У першыя дні вайны жыхары Мастоўскага раёна сталі сведкамі подзвігу лётчыка-знішчальніка Андрэя Сцяпанавіча Данілава, які, ведучы няроўны бой, пайшоў на таран варожай машыны,  адзначыў старшыня райвыканкама. – Бязлітасныя баі праходзілі ў раёне Лунна і Дубна, вёсак Сінявічы, Каралі і Дварок. Тут нашыя войскі ўтрымлівалі пераправы праз Нёман і Шчару.\n--  Сёння мы аддаём даніну глыбокай павагі мужнаму пакаленню пераможцаў. Вечная слава ўсім загінуўшым – героям-вызваліцелям і бязвінным ахвярам той крывавай вайны, усім, хто ахвяраваў самым дарагім – уласным жыццём – у імя міру на нашай зямлі,  -- акцэнтаваў увагу А. С. Шафарэвіч. – Паважаныя ветэраны! Прыміце словы шчырага прызнання і ўдзячнасці за стойкасць, адвагу і гераізм, якія вы праявілі ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Ваша пакаленне выратавала краіну, адрадзіла яе, ўзняло з руін і попелу. Ваша духоўная спадчына заўсёды будзе для нас бясцэннай духоўнай апорай. І няхай над нашай роднай Беларуссю заўсёды будзе чыстае і мірнае неба, спакой у сэрцах людзей і дабрабыт у дамах.\nТак, неймаверна складаныя выпрабаванні выпалі на долю нашых салдат, партызан, мірных жыхароў і дзяцей у гады вайны. Яшчэ раз успомніць гэта давялося старшыні пярвічнай ветэранскай арганізацыі Курылавіцкага сельсавета, малалетняй вязніцы Алене Кліменцьеўне Шарай.\n--  Ля гэтага свяшчэннага Агню мне прадастаўлена магчымасць гаварыць ад імя малалетніх вязняў, што былі прымусова вывезены ў фашысцкае рабства. У маіх вачах і жудасных успамінах і зараз паўстаюць жахі вайны, слёзы, страшныя нягоды і пакуты,  -- дрыготкім голасам прамовіла Алена Кліменцьеўна. – Радуе, што нас, ветэранаў, дзяцей вайны, не забывае краіна, кіраўніцтва нашага раёна, выканаўчая ўлада на месцах. Вялікі дзякуй за падтрымку, клопат і дапамогу, за разуменне нашых праблем. Мы ўпэўнены, што моладзь Мастоўшчыны захавае і прымножыць працоўную і жыццёвую эстафету нашага пакалення.\nПадзяляе гэтую ўпэўненасць і вучань пятай гарадской школы, член Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі Віталь Місцюк. -- Сёння ўсе мы нясём адказнасць за будучыню нашай дзяржавы. Нас аб’ядноўвае любоў да Радзімы, вернасць традыцыям і шчырае жаданне зрабіць сваю краіну яшчэ мацнейшай і прыгажэйшай. Гэта ў нашых сілах,  выказаў думку юнак.\nУдзельнікі мітынгу хвілінай маўчання ўшанавалі памяць загінуўшых у гады Вялікай Айчыннай вайны, усклалі вянкі і кветкі да помніка на магіле воінаў і партызан.\nНаступным месцам, дзе мастаўчане змаглі прадоўжыць святочны дзень, стала пляцоўка ля гарадскога стадыёна. Дарэчы, менавіта ў Дзень Незалежнасці сцэнічная пляцоўка прыемна парадавала артыстаў і гледачоў сваім абноўленым выглядам. Тут прайшоў святочны канцэрт калектываў мастацкай самадзейнасці і ўзнагароджванне стыпендыятаў Мастоўскага райвыканкама. Узнагароды лепшым вучням раёна, што дасягнулі высокіх вынікаў у абласных і рэспубліканскіх алімпіядах, конкурсах, фестывалях і спорце, а таксама іх бацькам і педагогам уручылі старшыня райвыканкама А. С. Шафарэвіч, начальнік аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама С. С. Дзяйкала, начальнік аддзела адукацыі, спорту і турызму райвыканкама В. С. Ціхановіч, дырэктар дзяржаўнай установы адукацыі “Гродзенскі абласны цэнтр алімпійскага рэзерву па вяслярных відах спорту” П. С. Рудзевіч.\nТрэцяе ліпеня – гэта не проста дзень, напоўнены сонцам і цяплом. Гэта дзень нашай радасці, памяці і ўдзячнасці, гэта сімвал мужнасці і самаадданасці Радзіме, сімвал надзеі і аптымізму для наступных пакаленняў беларусаў. Гэта свята тых, хто ганарыцца сваёй краінай, шануе яе гісторыю, хто сваёй працай і талентам уносіць штодзённы ўклад у працвітанне роднай зямлі.\nТаму глыбока сімвалічна, што кожны год у Дзень Незалежнасці мы ўшаноўваем лепшых людзей раёна, якія занесены ў раённую Кнігу славы. Сёлета гэтага ганаровага права за шматгадовую і добрасумленную працу ў галіне сельскай гаспадаркі і дасягненне высокіх вытворчых паказчыкаў удастоіўся трактарыстмашыніст сельгаспрадпрыемства “Мастаўчанка” Іосіф Францавіч Лойка.\nКалі адны мастаўчане дружнымі апладысментамі віталі ўзнагароджаных і артыстаў, другія – ацэньвалі напоўненасць і цэны гандлёвых кропак. Апошнія прываблівалі пакупнікоў пахам свежапрыгатаванага шашлыку і бяспройгрышнымі латарэямі. Як, напрыклад, майстры раённага цэнтра рамёстваў.\nНямала прыхільнікаў актыўнага адпачынку прыцягнулі спартыўныя пляцоўкі. Тут прайшлі спаборніцтвы па мініфутболе, пляжным валейболе, дартсе і шашках. Для самых маленькіх удзельнікаў свята была арганізавана работа дзіцячых атракцыёнаў, а таксама спартыўнагульнёвая забаўляльная праграма “Дзяцінства – гэта смех і радасць”. Аматары вялікага экрана былі запрошаны ў кінатэатр “Сучаснік”, дзе дэманстраваўся фільм “Дняпроўскі рубеж”. Не было сумна і ў левабярэжжы: з канцэртнай праграмай “Славім зямлі нашай светлае імя” тут выступіў калектыў Харціцкага цэнтральнага Дома культуры.\nВячэрнія Масты таксама былі напоўнены святочнымі гукамі: ветліва і гасцінна сустрэлі мастаўчане музычны тэатр “Рада”, спраўдзіла надзеі юных танцораў танцавальназабаўляльная праграма з удзелам гродзенскіх дзіджэяў.\nЗ апошнімі акордамі Дзяржаўнага гімна Рэспублікі Беларусь, які мастаўчане выканалі разам, неба над Мастамі расквецілася агнём святочнага феерверка. Нябесная феерыя працягвалася дзесяць хвілін, а кожны новы залп быў сустрэты дружнымі апладысментамі тысяч жыхароў раёна. Добрае надвор’е дазволіла назіраць за вогненнымі кветкамі, што распускаліся ў вячэрнім небе, не толькі ў розных кутках горада, але нават у суседніх населеных пунктах.


Пра нас - Mestech Industrial Limited\nВытворца формы і пастаўшчык рашэнняў, Кітай\nЗ моманту свайго стварэння Mestech імкнецца прадастаўляць кліентам эфектыўныя і якасныя прадукты і паслугі. У нас ёсць прафесійная каманда інжынераў, добра абсталяваныя машыны і эфектыўная сістэма кіравання. Мы пастаянна прымяняем новыя тэхналогіі і метады кіравання для назапашвання вопыту ў вытворчасці пластыкавых формаў, вытворчасці ліцця пад ціскам, ліццё металу, дызайне вырабаў і зборцы вырабаў для задавальнення патрэб кліентаў. З вядучай сілай гэта ў асноўным адлюстроўваецца на наступных аспектах:\nНаша інжынерная каманда\nНашы інжынеры маюць багаты вопыт у распрацоўцы і вытворчасці пластыкавых дэталяў, металічных дэталяў і формаў. Яны выкарыстоўваюць праграмнае забеспячэнне для распрацоўкі формаў і вырабаў. Яны могуць даць кліентам дызайн прадукцыі, аналіз тэхніка-эканамічнага развіцця, ацэнку рызыкі і рашэнні.\nІнжынеры Mestech могуць па-майстэрску выкарыстоўваць UG, PROE, Moldflow і іншае праграмнае забеспячэнне для распрацоўкі і аналізу формы. Формы, якія мы вырабляем, ахопліваюць аўтазапчасткі, дэталі медыцынскага абсталявання, электронныя дэталі вырабаў, бытавую тэхніку, прамысловую электрычнасць, ахову навакольнага асяроддзя і прадметы першай неабходнасці. Мы можам распрацаваць і вырабіць стандартныя формы HASCO і DEM у адпаведнасці з індывідуальнымі патрабаваннямі заказчыка і экспартаваць іх у іншыя краіны і рэгіёны.\nІнжынеры Mestech могуць працаваць з кліентамі, каб забяспечыць дызайн пластыкавых дэталяў і дызайн металічных дэталяў электронных вырабаў і электратэхнічных вырабаў, а таксама правесці тэхніка-эканамічны абгрунтаванне, абмеркаваць і знайсці праблемы, а таксама даць прапановы па паляпшэнні, а таксама праектаваць і вырабляць форму на наступных этапах.\nУ нас ёсць інжынерная каманда, якая займаецца дызайнам вырабаў, а таксама распрацоўкай прэс-формаў і наступнымі праектамі. Калі ў вас у руках новы праект, які патрабуе распрацоўкі пластыкавых формаў і ліццёвых дэталяў, калі ласка, звяжыцеся з нашай тэхнічнай групай, мы разгледзім вашы дадзеныя і дашлем вам прапанову па аптымізацыі дызайну вашай дэталі. Гэта забяспечыць ваш праект. паспяхова падчас вытворчасці прэс-формы і зэканоміць шмат часу на вырабе формы.\nНаша фабрыка і абсталяванне\nФорма і ліццё пад ціскам, а таксама ліццё металу пад высокім ліццём моцна залежаць ад узроўню абсталявання.\nУ майстэрні формы, акрамя прафесійных інжынераў-канструктараў, інжынераў-тэхналогій і майстроў па прэс-формах, наша кампанія актыўна адсочвае сучасныя перадавыя тэхналогіі апрацоўкі, абсталяваныя сучаснымі станкамі з ЧПУ, машынамі для іскроформования EDM, станкамі для рэзкі дроту. Хуткасць апрацоўкі нашага высакахуткаснага станка з ЧПУ можа дасягаць 24000 абаротаў у хвіліну.\nУ дадатак да агульных тыпаў формы мы таксама вырабляем двухкаляровую форму для ліцця пад ціскам, усталёўваем форму для піва і ўстаўляем форму, вылучаем форму і вырабляем буйнамаштабную форму на працягу 3 метраў.\nМайстэрня для ін'екцый\nШто тычыцца ліцця пад ціскам, у нас ёсць машыны для ліцця пад ціскам ад 100 тон да 2000 тон, машыны для двухколернага ліцця пад ціскам і электрычныя хуткасныя машыны для ліцця пад ціскам. У дадатак да ліцця пад ціскам пластыкавых дэталей агульнага памеру мы можам вырабляць двухколерныя дэталі, танкасценныя дэталі і дэталі буйнога памеру. Даўжыня фармаванай дэталі можа складаць да 1,5 метраў, а таўшчыня самай тонкай дэталі - 0,50 мм\nУ нас ёсць 32 машыны для ўпырску, з якіх сілы заціску ахопліваюць 90T ~ 2000T, машына з падвойным упырскам, з 50 ~ 60 рабочымі. Вытворчая магутнасць 1,5 мільёна дэталей у месяц.\nУ галіне металаапрацоўкі мы можам забяспечыць ліццё пад ціскам сплаваў цынку і алюмініевых сплаваў, а таксама дакладную апрацоўку некаторых металічных дэталяў. (падрабязна гл. на старонцы "Ліццё металу" і "Апрацоўка ЧПУ").\nЭфектыўнае кіраванне вытворчасцю\nМы ўводзім кіраванне праектамі і ERP-сістэму ў працэс вытворчасці і вытворчасці. У адпаведнасці з патрабаваннямі кліентаў, мы складаем планаванне часу і аптымізуем працэс ад праектавання, нарыхтоўкі матэрыялаў да апрацоўкі, вырабу, праверкі і адгрузкі, каб скараціць тэрмін будаўніцтва і знізіць выдаткі на форму і выраб.\nЯкасць з'яўляецца важным атрыбутам забеспячэння функцыі прадукцыі. Мы стварылі дасканалую сістэму якасці і сфармулявалі працэсы і стандарты якасці, каб гарантаваць, што вырабленая прадукцыя адпавядае патрабаванням кліентаў, а таксама забяспечыць выпуск прадукцыі кваліфікаванай прадукцыі для кліентаў. Уключыць\nНа этапе вытворчасці формы мы актыўна правяраем якасць з моманту распрацоўкі формы\n1. Інфармацыйны аналіз патрабаванняў заказчыка\n2. Агляд мэтазгоднасці дызайну формы\n3. Пробная канструкцыя цвілі\n4. Канчатковае пацверджанне канструкцыі формы\n5. Уваходная праверка формы\n6. Вымярэнне памераў апрацоўкі штампа\n7. Вымярэнне памеру разраднага электрода\n8. Праверка і ацэнка цвілі\n9. Пробная ацэнка вытворчасці\nНа этапе вытворчасці\n1. Пацверджанне кваліфікаваных дэталяў і ўзораў вытворчасці\n2. Праверка першага артыкула ў серыйнай вытворчасці\n3. Вытворчая інспекцыя\n4. Поўны агляд і праверка адгрузкі\n5. Адсочванне якасці\nУ нас ёсць каманда кантролю якасці, а таксама абсталяванне для выпрабаванняў і вымярэнняў: 3D каардынатарна-вымяральная машына і тэстар колеру.\nНаша прафесійная каманда экспартнага гандлю\nMestech шмат гадоў працуе з партнёрамі з многіх краін, мы вырабляем розныя стандартныя формы і вырабы для іх, а таксама ўніверсальнае абслугоўванне. У нас ёсць вопытная прафесійная каманда знешняга гандлю. Яны ведаюць тэхналогію вырабаў і могуць абмяркоўваць з вамі пытанні дызайну, працэсаў, бізнесу і грузаперавозак на англійскай мове. Яны могуць добра разумець вашыя патрабаванні і прадастаўляць вам своечасовыя і дакладныя прадукты і паслугі.


Геральдыка - Учебный процесс\nСцяг Міністэрства лясной гаспадаркі ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча зялёнага колеру шырынёй 75 сантыметраў, даўжынёй 150 сантыметраў. У цэнтры пярэдняга і адваротнага боку палотнішча размешчана выява геральдычнага знака - эмблемы Міністэрства лясной гаспадаркі дыяметрам 30 сантиметров.Допускается выраб сцяга большага ці меншага памеру з захаваннем суадносін яго шырыні да даўжыні 1: 2 і адпаведных прапорцый.\nГеральдычны знак - эмблема Міністэрства лясной гаспадаркі ўяўляе сабой круг зялёнага колеру з аблямоўкай залацістага колеру, на якой размешчаны надпіс «Міністэрства ляснемся гаспадаркi Рэспублікi Беларусь» зялёнага колеру. У цэнтры круга размешчаны стылізаваны скрутак светла-карычневага колеру, на якім намаляваны барочны шчыт залацістага колеру. У полі шчыта - елка зялёнага колеру. Шчыт вянчае Дзяржаўны герб Рэспублікі Беларусь залацістага колеру. Пад шчытом на аблямоўцы намаляваныя лісце дуба зялёнага колеру. Эмблема размешчана на васьмі Румба залацістага колеру. Пад Румба - абрамленыя ў выглядзе зубчастай разеткі зялёнага колеру.\nНагрудны знак адрознення Міністэрства лясной гаспадаркі «Дзяржаўная ляснем ацэньванне Рэспублiкi Беларусь» ўяўляе сабой авал зялёнага колеру, абрамлены дубовым вянком залацістага колеру. У цэнтры авала размешчаны барочны шчыт залацістага колеру, у поле якога намаляваная елка зялёнага колеру. Шчыт вянчае Дзяржаўны герб Рэспублікі Беларусь залацістага колеру. Пад шчытом - алебарды залацістага колеру. Вакол шчыта размешчаны надпіс «Дзяржаўная ляснем ацэньванне Рэспублiкi Беларусь» залацістага колеру. На ускрайку вянка - стылізаваны скрутак залацістага колеру з парадкавым нумарам.\nДадзены нагрудны знак мацуецца пры дапамозе гайкі. Вышыня нагруднага знака - 70 міліметраў.\nВыконваюцца ў двух варыянтах у залежнасці ад прысвоенага класа і металу. Нагрудныя знакі мацуюцца пры дапамозе гайкі. Вышыня нагрудных знакаў - 45 мм.\nНагрудны знак адрознення Міністэрства лясной гаспадаркі «Ляснiчы I Класа» ўяўляе сабой барочны шчыт залацістага колеру з аблямоўкай чырвонага колеру. У полі шчыта намаляваная елка зялёнага колеру. Шчыт абрамлены дэвізным стужкай зялёнага колеру, на якой размешчаны надпіс «Ляснічы І Класа» залацістага колеру. Шчыт размешчаны на дубовым вянку залацістага колеру.\nНагрудны знак адрознення Міністэрства лясной гаспадаркі «Ляснiчы II Класа» ўяўляе сабой барочны шчыт серабрыстага колеру з аблямоўкай чырвонага колеру. У полі шчыта намаляваная елка зялёнага колеру. Шчыт абрамлены дэвізным стужкай зялёнага колеру, на якой размешчаны надпіс «Ляснічы II Класа» серабрыстага колеру. Шчыт размешчаны на дубовым вянку серабрыстага колеру.\nНагрудныя знакі адрознення Міністэрства лясной гаспадаркі за бездакорную службу Ў дзяржаўнай ляснемся аховая Рэспублікі Беларусь\nВыконваюцца ў трох варыянтах, якія маюць адрозненні ў датах і колеры металу. Нагрудныя знакі мацуюцца пры дапамозе гайкі. Вышыня нагрудных знакаў - 45 мм.\nНагрудны знак адрознення Міністэрства лясной гаспадаркі «10 гадоў бездакорнай службы Ў дзяржаўнай ляснемся аховая Рэспублікі Беларусь» ўяўляе сабой ромб зялёнага колеру з аблямоўкай бронзавага колеру, у верхняй частцы якой размешчаны надпіс «Дзяржаўная ляснемся ацэньванне» зялёнага колеру. У цэнтры ромба ў полі барочнага шчыта бронзавага колеру намаляваная елка зялёнага колеру. Шчыт вянчае Дзяржаўны герб Рэспублікі Беларусь бронзавага колеру. Пад шчытом на аблямоўцы - лісце дуба бронзавага колеру, на якіх размешчаны стылізаваны скрутак бронзавага колеру з лічбамі «10» таго ж колеру.\nНагрудны знак адрознення Міністэрства лясной гаспадаркі «20 гадоў бездакорнай службы Ў дзяржаўнай ляснемся аховая Рэспублікі Беларусь» ўяўляе сабой ромб зялёнага колеру з аблямоўкай серабрыстага колеру, у верхняй частцы якой размешчаны надпіс «Дзяржаўная ляснемся ацэньванне» зялёнага колеру. У цэнтры ромба ў полі барочнага шчыта серабрыстага колеру намаляваная елка зялёнага колеру. Шчыт вянчае Дзяржаўны герб Рэспублікі Беларусь серабрыстага колеру. Пад шчытом на аблямоўцы - лісце дуба серабрыстага колеру, на якіх размешчаны стылізаваны скрутак серабрыстага колеру з лічбамі «20» таго ж колеру.\nНагрудны знак адрознення Міністэрства лясной гаспадаркі «30 гадоў бездакорнай службы Ў дзяржаўнай ляснемся аховая Рэспублікі Беларусь» ўяўляе сабой ромб зялёнага колеру з аблямоўкай залацістага колеру, у верхняй частцы якой размешчаны надпіс «Дзяржаўная ляснемся ацэньванне» зялёнага колеру. У цэнтры ромба ў полі барочнага шчыта залацістага колеру намаляваная елка зялёнага колеру. Шчыт вянчае Дзяржаўны герб Рэспублікі Беларусь залацістага колеру. Пад шчытом на аблямоўцы - лісце дуба залацістага колеру, на якіх размешчаны стылізаваны скрутак залацістага колеру з лічбамі «30» таго ж колеру.


"Дапамажыце, я тоне!" 🌡 Хатні Онлайн Доктар\nТрагедыі на вадзе ў гэтым годзе адбываюцца пастаянна. На жаль, амаль усе з іх - з удзелам дзяцей. У суботу стала вядома аб тым, што 9-гадовага хлопчыка змыла з гумавай лодкі хваляй. Дзіця загінула. Усім, хто яшчэ толькі збіраецца ў адпачынак на моры, тым больш, з дзецьмі, прысвячаецца гэты артыкул.\nЛюбы выратавальнік вам раскажа, што уменню распазнаваць тых, хто вось-вось захлынецца, трэба доўга вучыцца. Апусканне пад ваду адбываецца без усплёскаў, пырскаў, узмахаў рукамі і адчайных крыкаў. І дзіця ад моманту свайго заходу ў ваду да трагічнай секунды хутчэй за ўсё ня вымавіць ні слова, ні гуку. Толькі потым, прыйшоўшы ў сябе ў ж на беразе, горка расплакацца ад страху.\nПамятаеце, у 10% выпадках дзіця гіне на вадзе ў той час, пакуль на яго глядзіць яго бацька, не падазраючы, што адбываецца.\nЗа рэдкім выключэннем людзі псіхалагічна не ў стане паклікаць на дапамогу. Гаворка - гэта другасная ў адносінах да дыхання функцыя. Спачатку чалавек робіць паўнавартасны ўдых і толькі потым ён кажа. А калі ўдыхнуць як след ён не можа?\nРот тоне практычна заўсёды знаходзіцца пад вадой. Чалавек не можа ні ўдыхнуць, ні выдыхнуць як след.І гаворкі няма пра тое, каб клікаць у такім стане на дапамогу. І калі рот на секунду і з'яўляецца над паверхняй вады, то ў гэтую секунду чалавек робіць жыццёва неабходныя яму ўдых і выдых, але ніяк не крычыць.\nТонуць людзі не могуць размахваць рукамі. Інстынктыўна чалавек выцягне рукі ў бакі і будзе спрабаваць абаперціся на паверхню вады. Менавіта гэты рух дае яму магчымасць выраўнавацца ў вадзе, падняць галаву і захапіць паветра ротам.\nЯкі тоне ў прынцыпе не ў стане кіраваць сваім целам па сваім жаданні. Усё ў гэты момант адбываецца на інстынктыўных узроўні. Які тоне не можа па ўласным жаданні спыніць тануць і размахваць рукамі, клічучы на дапамогу, плыць да ратавальнікаў або цягнуцца да кінутым яму з берага сродках выратавання.\nЯкі тоне чалавек знаходзіцца ў вадзе прама, і калі трагедыю своечасова не распазнае выратавальнік, які тоне будзе супраціўляцца ад сілы хвіліну, а дзіця ўсяго 20 секунд, перш чым сыдзе пад ваду канчаткова.\nВось яшчэ некалькі прыкмет які тоне чалавека:\nГалава нізка ў вадзе, рот на ўзроўні вады.\nГалава адкінутая назад, рот адкрыты.\nВочы шкляныя, погляд пусты, расфокусированный.\nВаласы на твары.\nНогі не рухаюцца, вертыкальнае становішча цела.\nСпробы плыць, але няўдалыя.\nСпробы адкінуцца на спіну.\nРуху такія, быццам чалавек падымаецца па лесвіцы, рэдка паказваецца з вады.\nТым не менш, калі чалавек адчайна махае рукамі, яму таксама патрэбна дапамога. Але ў адрозненне ад тых, хто тоне, тыя, хто ў паніцы, могуць дапамагчы выратавальнікам выратаваць сябе. І вось яны-то як раз могуць хапаць выратавальныя кругі і іншыя сродкі.\nТакім чынам, запомніце, часам самы верны прыкмета таго, што чалавек тоне, гэта калі зусім не падобна на тое, што ён ідзе да дна. Часам здаецца, што чалавек проста плыве на спіне і глядзіць кудысьці ўверх. Дастаткова проста спытаць: "Ты там як?» І калі адказу няма, значыць, справа дрэнь. Калі ў адказ - шкляны погляд, то ў вас 30 секунд, каб выратаваць жыццё.\nБацькі! Будзьце ўважлівыя. Дзіця заўсёды радуецца ў вадзе і гучна паведамляе аб сваёй радасці. Калі ж крыкі сціхлі, адразу высвятліце, з якой прычыны.\nГлядзіце відэа: COUNTRYBALLS №12. узяў бінокль\n← Кабачковая ікра. славянскі прадукт\nАсновы груднога гадавання →


Колькі ў Беларусі засталося вэтэранаў Вялікай Айчыннай, а колькі — «забытых герояў» Другой усясьветнай вайны\n09 травень 2018, 09:35\nІлюстрацыйнае фота. Вэтэран Васіль Гаўрлавіч Сьмелякоў на Кургане Славы\nАбноўлена, 9.05.2018: Па стане на 1 красавіка 2018 году ў Беларусі засталося 8412 вэтэранаў Вялікай Айчыннай, два Героі СССР, 16192 былых вязьняў нацысцкіх канцлягераў, турмаў і гета, 634 інваліды зь дзяцінства праз раненьні, зьвязаныя з той вайной.\nАрыгінал публікацыі — 4.05.2017\nМіністэрства працы Беларусі вядзе ўлік колькасьці вэтэранаў Вялікай Айчыннай вайны. Апошнія на сёньня зьвесткі — за красавік 2017 году.\nПаводле іх, у Беларусі 10 746 вэтэранаў або інвалідаў Вялікай Айчыннай вайны, зь іх 2854 чалавекі жывуць у Менску. Інвалідаў зь дзяцінства праз раненьні, зьвязаныя з той вайной, 703. Акрамя таго, у Менску жывуць два Героі Савецкага Саюзу.\nТаксама ў Беларусі жывуць 17 698 былых вязьняў нацысцкіх канцлягераў, турмаў і гета. Іх найбольш у Віцебскай вобласьці — 4349 чалавек.\nАле зьвестак пра тое, колькі ў Беларусі вязьняў савецкага ГУЛАГу, не прыводзіцца. Таксама як не прыводзіцца колькасьць людзей, якія бралі ўдзел у Другой усясьветнай вайне, што пачалася 1 верасьня 1939 году, але па-за межамі Вялікай Айчыннай.\nУ СССР вэтэранаў «па-за межамі Вялікай Айчыннай» ня ўлічвалі, у незалежнай Беларусі ледзь не забылі\nПаводле зьвестак гісторыка Ігара Мельнікава, верагодна, што ў Беларусі ўжо не засталося ў жывых людзей, якія ваявалі ў Другой усясьветнай вайне па-за межамі Вялікай Айчыннай. А іх былі тысячы, калі не дзясяткі тысяч — жаўнераў арміі Андэрса і Другога польскага корпусу; беларусаў, якія бралі ўдзел у бітве за Брытанію ў 1940 годзе або ўдзельнічалі ў вызваленьні Галяндыі ў 1944 годзе ў самастойнай паветрана-дэсантнай брыгадзе; савецкіх вайскоўцаў, якія ўцяклі з палону і змагаліся з нацыстамі ў францускіх фармаваньнях Макі.\nІх Мельнікаў называе «Забытымі героямі» — так завецца ягоная кніга гісторыяў беларускіх жаўнераў польскага войска, якія ў час Другой усясьветнай вайны бралі ўдзел у бітве пад Монтэ-Касына ў Італіі і апэрацыі «Маркет-Гардэн» у Нідэрляндах. Неўзабаве Мельнікаў прэзэнтуе сваю чарговую кнігу пра беларусаў у Другой усясьветнай вайне: «Адысэю палешука», мэмуары беларускага жаўнера Другога польскага корпусу Паўла Нічыпарука, якія рэкамэндаваў да друку ў свой час Васіль Быкаў.\n«У савецкія часы яны не лічыліся ўдзельнікамі Вялікай Айчыннай вайны, у іх у вайсковых білетах было напісана „ня ўдзельнічаў у Вялікай Айчыннай вайне“, — распавядае Мельнікаў Свабодзе. — У лепшым выпадку ім плаціла невялічкую пэнсію Польская народная рэспубліка, пасьля 1990-га — незалежная Польшча, да кожных сьвятаў выплачвалі невялікія грошы.\nАфіцыйнае прызнаньне іх у Беларусі пачалося толькі ў 1990-х. Гэта закон „Аб вэтэранах“ 1993 году, дзе праходзілі ня толькі савецкія вэтэраны, а галоўнае афіцыйнае прызнаньне — у 1995 годзе, калі Лукашэнка ўзнагародзіў усіх вэтэранаў, якія знаходзіліся на тэрыторыі Беларусі, юбілейным мэдалём „50 гадоў перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне“. З таго моманту большасьць вэтэранаў пачалі прызнаваць. У 2005 годзе Лукашэнка выказаўся наконт жаўнераў з-пад Монтэ-Касына, што „гэта нашыя вэтэраны, нашыя героі“, гэта абмеркавалі ў газэце „Советская Белоруссия“, ды неяк прайшло незаўважна для беларускага грамадзтва.\nТут справа мо нават не ў дзяржаве, а ў беларускім грамадзтве. „Несавецкіх“ жаўнераў не заўважалі, не запрашалі на мерапрыемствы — мо нават на злосьць дзейнасьці замежных амбасадаў, якія іх заўважалі і запрашалі, нейкую капейку спрабавалі ім даць. На жаль, уся гістарычная праца зь імі пачалася ў XXI стагодзьдзі, уся праўда пра гэтых людзей пачала зьяўляцца, калі практычна іх ужо няма».\nГісторык кажа, што рэгулярна сустракаецца са сваякамі беларусаў, якія ваявалі ў польскім войску ў Другую ўсясьветную вайну, але большая іх частка, каля 90%, кажа, што іх бацькі ці дзяды не распавядалі ім пра тую вайну — магчыма, баяліся рэпрэсіяў ці таго, што іх «няправільна зразумеюць».\n«Цяпер на тэрыторыі Беларусі няма вэтэранаў польскіх вайсковых фармаваньняў, якія змагаліся ў „буржуазным“ польскім войску, — заяўляе Мельнікаў. — Апошні вэтэран, Якуб Конан, памёр у 2012 годзе: сканаў ціха і мірна, але, на жаль, незаўважна для беларускага грамадзтва. На пахаваньні былі прадстаўнікі брытанскай і польскай амбасады, але беларускага афіцыёзу не прысутнічала. Пытаньне цяпер паўстае больш не ў палітычнай плоскасьці, а ў плоскасьці гістарычнай памяці».\nМельнікаў адзначае, што беларусы з савецкага войска, якія ўцякалі зь нямецкага палону і далучаліся да францускага супраціву ў фармаваньнях Макі, калі яны не траплялі ў жорны рэпрэсіўнай машыны, то прызнаваліся ўдзельнікамі Вялікай Айчыннай, але момант удзелу ў барацьбе з нацыстамі на Заходнім фронце ня ўлічваўся.\nПа Менску прайшла расейская акцыя «Несьмяротны полк». Фотарэпартаж


“Польскіх шпіёнаў” пакаралі. Адвакаты адмовіліся ад камэнтароў\n14 верасень 2007, 16:44\nАлесь Дашчынскі, Менск Сёньня вынесьлі прысуд групе грамадзянаў Беларусі, абвінавачаных у здрадзе дзяржаве. Суд прызнаў іх вінаватымі ў наўмысным шпіянажы, які пашкодзіў зьнешняй бясьпецы і абароназдольнасьці Беларусі.\nУладзімера Рускіна прызналі таксама вінаватым у арганізацыі шпіянажу замежным грамадзянінам, які зьбіраў і перадаваў зьвесткі на заданьне замежнай выведкі.\nУладзімера Рускіна, Віктара Богдана, Паўла Пяткевіча і Сяргея Карнілюка пазбавілі вайсковых званьняў — старшага лейтэнанта запасу, маёра, маёра запасу, капітана запасу адпаведна.\nСудзьдзя Аляксандар Лупіновіч заявіў:\n“Прысуд ня можа быць абскарджаны і апратэставаны ў касацыйным парадку”.\nСудзьдзя зачытаў толькі тую частку прысуду, якая ня ўтрымлівае сакрэтаў. Да прыкладу, пра рэчавыя доказы:\n“Рэчавыя доказы ў справе: два мабільныя тэлефоны “Нокія”, лічбавы фотаапарат “Кэнан”, вогнетушыльнік, аўтамабіль “Мэрсэдэс-бэнц”, які належыць Рускіну, сыстэмны блёк кампутара і два мабільныя тэлефоны “Нокія”, якія належалі Богдану, сканфіскаваць у прыбытак дзяржавы. Аўтамабільную бірульку “Аўдзі” — зьнішчыць”.\nЧастка іншых рэчавых доказаў будзе захоўвацца ў справе.\nРускіна і Богдана затрымалі 5 студзеня, а Пяткевіча і Карнілюка — 31 студзеня. Нагадаем, што КДБ паведаміла пра затрыманьне “польскіх шпіёнаў” толькі ў ліпені, незадоўга да адстаўкі старшыні КДБ Сьцяпана Сухарэнкі.\nРазгляд справы пачаўся 4 верасьня і праходзіў пры зачыненых дзьвярах. На абвяшчэньне прысуду запрасілі журналістаў. Аднак яны мусілі пакінуць на ўваходзе ў залю фотаапараты і мабільныя тэлефоны. Відэаздымкі падчас абвяшчэньня прысуду таксама былі забаронены.\nЧатырох “польскіх шпіёнаў” ахоўвалі шасьцёра міліцыянтаў. Яны не дазволілі пасьля абвяшчэньня прысуду падысьці нават да адвакатаў. Журналісты не дачакаліся адвакатаў і каля ўваходу ў Вярхоўны Суд.\nСакратарка Вайсковай калегіі Вярхоўнага Суду адмовілася назваць прозьвішчы абаронцаў:\n“Я не магу вам даць такой інфармацыі. Нельга. Сёньня ж адвакаты не захацелі пагутарыць з прэсай. Мне забаронена даваць такую інфармацыю”.\nПракурор пасьля працэсу сказаў, што прасіў практычна тое самае пакараньне, якое вынесла Вайсковая калегія.\nНекаторым адвакатам удалося датэлефанавацца, але яны адмовіліся ад камэнтароў.\nАдна з адвакатак, якую замянілі за некалькі дзён да працэсу, сказала, што адносна Карнілюка наагул заяўлялася хадайніцтва аб спыненьні справы.\nІншая адвакатка спаслалася на тое, што яе падабаронны ня хоча, каб ягонае імя недзе фігуравала ў прэсе.\nАдвакат Богдана заявіў, што ня можа даць камэнтар, бо яшчэ ня размаўляў са сваім падабаронным.\nПраваабаронца і адвакат Гары Паганяйла так пракамэнтаваў прысуд:\n“Прысуд, канечне, вельмі жорсткі, нават празьмерна. Бо, калі верыць прэсе, стратаў дзяржаве іх дзеяньні не нанесьлі. Іх шпіёнская дзейнасьць была спыненая ў самым пачатку, калі яны яшчэ не пасьпелі перадаць матэрыялаў замежным службам”.\nАдносна паводзінаў адвакатаў спадар Паганяйла сказаў:\n“Адвакатура даўно пад кантролем дзяржавы. Запужаныя адвакаты. Тыя справы, якія вядзе КДБ, яны спэцыфічныя і ў выбары адвакатаў. КДБ выбірае якраз тых адвакатаў, якія найбольш паслухмяныя. Я не зьдзіўлюся, калі там былі парушэньні права абвінавачаных на абарону”.\nРаней абвяшчалі, што прысуд “польскім шпіёнам” вынесуць 12 верасьня. Аднак, паводле прадстаўніка Вайсковай калегіі Вярхоўнага Суду, адзін з падсудных у апошнім слове нечакана памяняў паказаньні. Пасьля гэтага аднавілі сьледзтва. Учора працэс скончыўся.\nПрозьвішчы “польскіх шпіёнаў” на невялікім цэтліку – гэта ўсё, што далі журналістам у Вярхоўным судзе\nНа трэцім паверсе будынку Вярхоўнага суду адбываўся зачынены працэс над “польскімі шпіёнамі”. Фатаграфаваць можна было толькі будынак\n Адзін з “польскіх шпіёнаў” памяняў паказаньні, 12.09.2007  Адвакаты “польскіх шпіёнаў” адмаўляюцца ад камэнтароў, 06.09.2007  “Польскіх шпіёнаў” судзяць за зачыненымі дзьвярыма, 04.09.2007


Мінск сёння сустракаў дэлегатаў Пятага Усебеларускага народнага сходу\nУжо заўтра дзве з паловай тысячы чалавек возьмуць удзел у найважнейшым палітычным форуме. Сярод народных дэлегатаў - прадстаўнікі працоўных калектываў, урачы і педагогі, прамыслоўцы, энергетыкі, прадстаўнікі АПК, вайскоўцы і студэнты, дэпутаты Нацыянальнага сходу, кіраўнікі рэспубліканскіх і мясцовых органаў дзяржкіравання. Падчас народнага веча з дакладам выступіць Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка. Кіраўнік дзяржавы падвядзе вынікі, вызначыць перспектывы сацыяльна-эканамічнага развіцця, акрэсліць праблемныя пытанні і шляхі іх вырашэння. Размова пойдзе і аб знешняй палітыцы, і аб наладжванні партнёрскіх адносін з акцэнтам на гандлёва-эканамічнае супрацоўніцтва. Белтэлерадыёкампанія і Агенцтва тэленавін, пачынаючы з самой раніцы, будуць у прамым эфіры асвятляць ключавыя падзеі маштабнага форуму. Але гэта ўсё заўтра. А сёння ў праграме дэлегатаў - знаёмства з новым Мінскам.\nРасказвае Вераніка Бута: Да правядзення народнага веча Мінск гатовы. Дэлегаты з усіх куткоў рэспублікі сёння прыбылі ў беларускую сталіцу. Прадстаўнікі працоўных калектываў, урачы і педагогі, кіраўнікі буйных кампаній, студэнты і рабочыя. Менавіта ім трэба будзе вырашыць, як краіна будзе развівацца ў найбліжэйшыя пяць гадоў.\nНайважнейшая палітычная падзея года стартуе заўтра. А сёння ў праграме - знаёмства з новым Мінскам. Шматлікія госці не былі ў сталіцы з папярэдняга сходу. І для іх гэта своеасаблівая справаздача таго, як выканана папярэдняя праграма, і час, каб падзяліцца вопытам адзін з адным.\nДыялог па традыцыі абяцае быць шчырым, а праца прадукцыйнай. Кожны з дэлегатаў будзе пачуты, а агульнае рашэнне знойдзе адлюстраванне ў праграме на пяцігодку.\nЗарплаты, цэны, крэдыты, будаўніцтва, жыллёва-камунальныя слугі - пытанні, якія хвалююць кожнага з нас. Ацэнка куды больш чым аб'ектыўная і непрадузятая - па 350 чалавек прадстаўляюць усе вобласці Беларусі. У кожнага свой погляд і прапановы.\nБудучая праграма заклікана залажыць фундамент новай беларускай эканомікі. На думку шматлікіх дэлегатаў, у тым ліку замежных, галоўнае пытанне 5-га форуму - гэта ўмацаванне суверэнітэту і незалежнасці краіны.\nУдзел у Пятым Усебеларускім народным сходзе прыме рэкордная колькасць замежных гасцей. Сярод запрошаных прадстаўнікі 55 краін: прадстаўнікі беларускай дыяспары і нашы партнёры па бізнесе.\nБеларусь-2020 года - гэты электронны ўрад, 50 тысяч рабочых месцаў кожны год, даступныя жыллё і крэдыты, а працягласць жыцця большая за 75 гадоў. Каб рэалізаваць лёсавызначальныя рашэнні, якія прымуць на гэтым тыдні, спатрэбіцца прыняць мінімум 160 прававых актаў.\nАбмеркаванне задач на пяць гадоў будзе самым шырокім - у Пятым Усебеларускім народным сходзе прыме ўдзел каля дзвюх з паловай тысяч дэлегатаў. Гэта прадстаўнікі з усёй рэспублікі. Рэгіянальныя планы будучыні сугучныя з рэспубліканскімі. У аснове дзяржпраграмы, якую трэба будзе абмеркаваць у найбліжэйшыя два дні, - павышэнне якасці жыцця чалавека. Згодна з праектам дакумента, наша рэспубліка захавае нацыянальную мадэль сацыяльна арыентаванай эканомікі.\nМаштабны форум пачне працу заўтра апоўдні, а завершыцца ў чацвер. За два дні на народным вечы вырашаць самыя актуальныя пытанні для кожнага з нас і вызначаць арыенціры развіцця краіны ў цэлым на найбліжэйшыя пяць гадоў.\nСвята вясны ў рэпартажы Яна Пашкевіча\nАўтаўладальнікі ў Новы год павінны "заехаць" з абноўленай аптэчкай\nЕгіпецкі фельдмаршал Абдэль-Фатах ас-Сісі вырашыў удзельнічаць у выбарах прэзідэнта\nКантактная група па Данбасе збярэцца ў Мінску


Звыш 140 тысяч працоўных Беларусі выказаліся ў адрас амерыканскага Міністэрства фінансаў з асуджэннем эканамічных абмежаванняў.\nМІНСК, 28 кра – Sputnik. Беларускі прафсаюз работнікаў хімічнай, горнай і нафтавай галін выступіў са зваротам на адрас улад ЗША. Тэкст апублікаваў афіцыйны партал аб'яднання.\nАўтарамі заявы стаў шэраг буйных прадпрыемстваў Беларусі. Сярод іх - "Нафтан", "Гродна-Азот", "Полацк-Шкловалакно", "Лакафарба", "Белшына" і іншыя. Усяго прафсаюз аб'ядноўвае звыш 140 тысяч чалавек.\nЯк вынікае са звароту, з-за заклікаючых увесці санкцыі, спыніць вытворчасці, "у першую чаргу пацерпяць працоўныя калектывы, у тым ліку члены іх сем'яў".\n"Страта рынкаў збыту з-за невыканання сваіх абавязацельстваў па кантрактах, і зніжэнне даходаў прадпрыемстваў прывядзе да немагчымасці выканання наймальнікамі дзеючых норм калектыўных дагавораў, скарачэнні колькасці персаналу, зніжэння сацыяльных гарантый ветэранам, жанчынам, моладзі. Гэта гарантыі не толькі для работнікаў гэтых вытворчасцей, але і для настаўнікаў, урачоў, студэнтаў, пенсіянераў, грамадзян, якія маюць патрэбу ў сацыяльнай дзяржаўнай абароне", - гаворыцца ў заяве.\nАўтары ліста таксама падкрэсліваюць, што ва ўмовах распаўсюджвання COVID-19, калі ў многіх краінах зачыняліся межы і скарачалася вытворчасць, беларускія прадпрыемствы захавалі калектывы, льготы і гарантыі.\nБелхімпрафсаюз таксама падзякаваў міжнародныя аб'яднанні, якія праявілі салідарнасць з беларускімі работнікамі.\nНагадаем, у канцы сакавіка ЗША паведамілі аб намерах аднавіць санкцыі супраць дзевяці буйных беларускіх кампаній - "Белнафтахіма", "Белшыны", "Гродна Азота", "Гродна Хімвалакна", "Лакафарбы", "Нафтана", "Полацк-Шкловалакна", "Беларускага нафтавага гандлёвага дома", "Белнафтахіма ЗША".\n19 красавіка 2021 года ЗША працягнулі прыпыненне санкцый у дачыненні да гэтых прадпрыемстваў да 3 чэрвеня бягучага года. Да гэтай даты дазваляюцца толькі тыя аперацыі з гэтымі кампаніямі, якія неабходны для завяршэння супрацоўніцтва з імі.\nЗША з 2007 года паэтапна ўводзілі санкцыі супраць нафтагазавага сектара Беларусі. Пазней, у 2015-м, Вашынгтон часова прыпыніў дзеянне абмежаванняў. З тых часоў амерыканскі Мінфін штогод падаўжаў іх прыпыненне.\nБеларускі МЗС пазітыўна рэагаваў на падаўжэнне ліцэнзіі аб часовым прыпыненні санкцый і адзначаў, што яны не аказваюць істотнага ўплыву на дзейнасць беларускіх кампаній.\nКанцэрн "Белнафтахім" трапіў у санкцыйны спісак ЗША адным з першых - яшчэ ў 2008 годзе. Міністэрства фінансаў ЗША замарозіла ўсе змешчаныя пад амерыканскай юрысдыкцыяй банкаўскія рахункі канцэрна і яго прадстаўніцтваў у Германіі, Латвіі, Украіне, Расіі і Кітаі.\nУ адказ Мінск адклікаў з Вашынгтона беларускага пасла Міхаіла Хвастова. Амерыканскі пасол Карэн Сцюарт таксама была вымушана ў адказ пакінуць беларускую сталіцу.\nБольш за дзесяць гадоў дыпламатычныя місіі абедзвюх краін былі без кіраўнікоў. ЗША агучылі намер зноў абмяняцца з Беларуссю пасламі толькі ў 2020 годзе. Пакуль што паслы так і не прыбылі ў дыппрадстаўніцтва - ні ў Мінску, ні ў Вашынгтоне.\nМінск паабяцаў адказаць на прынятыя Вашынгтонам санкцыі\nААТ "Гродна Азот", эканамічныя абмежаванні, Беларусь, ЗША, санкцыі, Прафсаюз нафтахімічнай галіны


Бунтар на балконе ў чаканні Гадо\nУ пачатку быў Хадановіч… Не, штосьці ня так. Паэзія Андрэя Хадановіча ў пачатку 2000-х гадоў паўплывала… Не, фігня нейкая. Карацей: паэзія цяпер і заўсёды і ва ўсе вякі вякоў здавалася анахранізмам: казалі, што ёй засталося максімум гадоў сорак, ну семдзесят, а далей пачнецца суцэльная туга і бездухоўнасьць. Вось жа, прагнозы гэтыя ня спраўджваюцца. Можа, таму што самі адэпты паэзіі вымушаюць патэнцыйнага чытача (а хто гэта, калі не сяброўская тусьня аўтара несьмяротных радкоў) сваю абыватальскую мову сувымяраць з мовай паэтычнай, у двубоі якіх зазвычай назіраецца жэстачайшы дысбалянс. З яго, апошняга, і вынікае працяг і імаверная несьмяротнасьць паэзіі: маўленьне доўжыцца і танцуе свае танцы ўсё больш эксцэнтрычна.\nСучасная беларуская паэзія – з’ява разнамасная (хто зь пярсьцёнкам, хто з купаламі), але і сёньняшні ейны стан не ўяўляе сабой чагось неверагодна трагічнага ў сваім падзеньні альбо найвыключнейшага ў сваім разьвіцьці. Калі казаць пра колькасьць імёнаў, то імёнаў насамрэч мора, і толькі гультаі, якім упадлу гугліць ці хадзіць па кнігарнях(-ні), могуць сьцьвярджаць адваротнае. Ясная рэч, што стэляж зь вершаванымі зборнікамі (ці то сьціжма незьлічоная спасылак) ня дасьць ніякага ўяўленьня пра кірункі, пакаленьні і мэтады, пакуль не перачытаеш усяго. Той, хто перачытаў, то ісьць я, можа з пэўнай доляю перакананасьці гаварыць пра якаснае абнаўленьне паэтычнай мовы, абнаўленьне, якое чамусьці ўсе ўспрымаюць за крызыснае з’явішча і якое, аднак жа, мне бачыцца як “крок наперад” у разьвіцьці самое беларускае мовы. Прычым разьвіцьцё гэтае (не пра “імклівыя дасягненьні” тут гаворка) ужо адбылося, і гаварыць пра паэзію 1990-х і 2000-х трэба як пра абсалютна розныя, фактычна, перыяды, часам нават дыямэтральна супрацьлеглыя.\nПраз што і канфлікт пакаленьняў узьнік, але цяпер не пра гэта.\n“Сяргей Прылуцкі прыйшоў у літаратуру…” – відаць, так трэба пачынаць артыкул пра паэта, але я ня ведаю, калі ён туды прыйшоў і не буду грукацца, каб ён хутчэй адтуль выйшаў. Нешта такое помніцца чытаў у старым часопісе (“Маладосць”? “Першацьвет”?) нацдэмаўскае, ледзь не пра Вітаўта, але нават не ўспомню, які гэта год быў. Зноў жа, “Грамафон” першай газэты з рысункамі… Пабачыў я Прылуцкага жыўцом, мусіць, у 2005-м, на конкурсе ПЭНа, куды і сам трапіў фіналістам з падборкай нягеглых сьцішкоў. Чытаў яго ў калектыўных ПЭНаўскіх брацкіх магілах і на формуах Літары.нэт, слухаў на фэстах у Менску, але, зрэшты, амаль ня ведаў нічога пра берасьцейскую паэтычную тусьню, а менавіта Валодзю Глазава, самога Сяргея, Макса Шчура і Ярыну Дашыну, пра якіх трэба было б гаварыць аглядава і “обшчо”, таму што гэта фактычна адзіны паэтычны “куст”, які вырас на пазаменскавых узьмежках у 2000-я гады і тады ж апладніўся кнігамі (праўда, Шчур крыху раней выдаўся за мяжой). Я пакуль такі аглядавы матэрыял толькі планую сабе ў мазгу пад кодаваю назваю “Бітлы”, а далей буду казаць выключна пра Прылуцкага.\nПрылуцкі першы вылез з-пад завалаў і пачаў інтэнсіўна адплёўвацца і адхарквацца ад усёй гэтай лапшы.\nПершая ягоная кніга “Дзевяностыя forever” (2008), як і наступная, “Герой эпохі стабільнасьці” (2014) складаецца з сямі цыклаў вершаў. Не ведаю, наколькі гэта выверана напярод, што цыклаў будзе зноў сем. Цікавей параўнаць іх міжсобку, бо 6 гадоў – гэта, як-ніяк, няслабы адрэзак часу. Пару слоў пра першую кнігу, якую, здаецца, яшчэ можна зрэдку ўбачыць у продажы. Першы зборнік Сяргея меў на мэце, такое маё імхо, даць партрэт пакаленьня, гэта была найпершая задача. Там, у “Дзевяностых” (як і ва ўласна 1990-х) сутыкаліся некалькі плыняў і парадыгмаў, біліся лбамі, раскрышваліся адзін аб аднаго, і мы ўсе міжволі былі сьведкамі грандыёзнага выбуху на савецкай макароннай фабрыцы, пасля якога лапшой засыпала ўсю 1/5 сушы. Прылуцкі, можна сказаць, першы вылез з-пад завалаў і, не чакаючы наступнага прыпынку, пачаў інтэнсіўна адплёўвацца і адхарквацца ад усёй гэтай лапшы, адначасна раздаючы чароўныя дыягназы ўсяму, што рухалася ці імітавала рух: “Сэрцы пустыя нібыта прылаўкі сельмагаў”, “Зрабіўся грубейшым твой слоўнік душа – пагатоў”, “забудзь усе запаведзі / і пастарайся палюбіць / гэты кашмар”. Гэтыя сацыяльныя матывы, скажам па-старынцы, найбольш угнязьдзіліся ў першым разьдзеле той першай кнігі “Вертэрыяда”. Там выдатна паказаны ландшафт 90-х, перш за ўсё псыхалягічны, хоць адлюстраваньне прасторы як такой у Прылуцкага таксама зазвычай займае немалую частку самога верша. Але той першы цыкл быў нібыта запеў запявалы, які даваў рытм усёй кніжцы:\nІ нібыта нічога – нібыта ўсё складваецца\nале насамрэч нічога ня складваецца\nніколі нічога ня складваецца\nТакая карцінка кашмару, канечне, была крыху нязвыклая для беларускай літаратуры, якая і ў 90-я цнатліва спрабавала выгнаць рэчаіснасьць у нейкую ідэалагічную афарбоўку ці то камуністычных, ці то капіталістычных ідэалаў і спіхнуць усе праблемы на ідэалогію. У Прылуцкага ж выходзіла, што ніякай ідэалогіі няма і ці была яна наогул хоць калі. Карціна ўсеагульнага абсурду, татальнай энтрапіі, пачварнай чалавечай псіхікі, звыродлівай архітэктуры, сярод якой нараджаецца паэт і спрабуе навучыцца кахаць, верыць і ствараць нешта накшталт паэзіі, змушала Прылуцкага вяртаць тую саму паэзію, крыху бліжэй да ўласна рэчаіснасьці, ад якой паэты 90-х любілі ўцякаць у свет мысьлезлачынства, крозаў і агракамбінату “Сноў”. Рэчаіснасьць у вершах Прылуцкага паўстала брутальнай, абсурднай, грубай, шаблоннай – аж да найпаскуднейшага аўтаматызму, дзе чалавечае жыцьцё закідвалася ў мясарубку адразу ж пасля дзіцячага садку і выкідвалася з яе ў выглядзе расцудоўнейшай дамавіны з вянком ад прафкаму.\nЯ ня ведаю, чаго патрабаваў ад сьвету Прылуцкі-юнак: наўпроставых дэклярацый левага ці то правага накірунку ў вершах няма. Здаецца, у кнізе не было нават слова “Беларусь”, хоць пра яе менавіта і вялося. Гэта была карцінка і споведзь, рэалізаваныя ў сямі цыклах: “І. Вертэрыяда” (аўтабіяграфія пакалення), “ІІ. Дывертысьменты, напісаныя пад кайфам” (падарожныя вершы), “ІІІ. Душэўныя пакуты выхаванца С.” (мне вось гэты цыкл найбольш падабаецца, шмат тут усякай ачмуранай дастаеўшчыны і бескампраміснага філасофствавання), “ІV. Лёгкі жанр” (разьдзяўбайскія рэвэрансы ў бок цьвёрдых формаў вершу, санэтаў, балядаў і іншай бродскаўшчыны і одэнаўшчыны), “V. Тайм-аут” (сьцішаныя і малабрутальныя рэтраспекцыі, вершы пра мінулае – аж да князёў і шляхціцаў, толькі не ў караткевічаўскім, а, хутчэй, у посткараткевічаўскім ключы), “VІ. Modern wars” (сухаватыя ў сваёй жахлівасьці карціны вайны, мітынгаў, зачыстак і рэвалюцый – цыкл надзвычай актуальны ў сьвятле сёньняшніх украінскіх падзеяў), “VII. Піларама жарсьці” (вершы пра каханьне, вар’яцтва, сэкс і іншую эротыку вспулчэсную).\nПаэталягічна-стылістычна гэты зборнік зусім далёкі ад бумбамлітаўскіх традыцый, тут хутчэй заходніцтва: Одэн, Фрост, Бродскі, Андруховіч-Жадан, Шымборская, Ружэвіч, дысметрычны верш, верлібр, эксьперымэнты з санэтнай формай, унутранай і недакладнай рыфмай. Тут малавата гульні як такой: усё даволі сур’ёзна, хоць шмат у чым і пераймальна, і сям-там нягегла, але гульня словаў як такая нідзе не выкарыстоўваецца, хутчэй ёсьць імкненьне да расказваньня гісторыі, напісаньня вершаванага аповеду.\nВершы ўсе пра адно – пра сьмерць і мёртвасьць як такую.\nЧым новы новы зборнік, “Герой эпохі стабільнасьці”? Паэтыка збольшага пасьлядоўна рэалізуецца і ад ранейшай не так імкліва адскоквае, адно што няма падкрэсьленых насьледаванняў, а тыя ж одэны-бродскія цалкам натуральна цяпер чытаюцца, не адбіраючы ўвагу. Цыклаў, як вышэй сказана было, таксама сем. Запевам тут ужо цыкл “Mondo-verses”, які, відаць, скіроўвае на ўсяленскую тэматыку-праблематыку. Аднак жа вершы ўсе пра адно – пра сьмерць і мёртвасьць як такую. То бок калі ў папярэдняй кнізе пачыналася з энтрапіі, то цяпер – зь сьмерці. Страшна ўжо нават і падумаць, чым адкрыецца трэці зборнік. “Дзевяностыя” пісаліся маладым аўтарам, там сабрана шмат што з юначага. У “Героі” ёсьць і нейкая заяўка на пераадоленьне той энтрапіі, вонкавай і ўнутранай, але адначасна з тым чуецца пэўная скрушная туга, расчараваньне і дэпрэсія, пошук выхаду з былых тэмаў і межаў. Брутальная рэчаіснасьць Берасьця становіцца рамантычным любімым мінулым (цыкл №2 “Пацаны”), якое прадукуе ўсё новыя вершаваныя апавяданьні і квазімэмуары. Айчынны камшар і раскаўбас ужо не ўвяргае аўтара ў шок і роспач, а хутчэй падаецца яму мілай і камфортнай з’явай, крыху нават сьветлай, як страчаны рай, нябачны ў сутоньні.\nТрэці цыкл “Чатыры пляшкі піва і твой фотаздымак” – тыя самыя эротыкі, якімі заканчвалася першая кніга. Я бы сказаў, што інтымная лірыка Прылуцкага – гэта наогул яго вяршыня. Кал і брутал – гэта адно, але каханьне каханьнем і застаецца, і за чыюсьці руку вельмі борзда хапаесься, калі падаеш у каналізацыю.\nПрылуцкі – гэта патэнцыйны паэт-трыбун, бунтар і бітнік, які вымушаны жыць у эпоху стабільнасьці, затурканасьці, распаду і ўсеагульнай энтрапіі.\nЗрэшты, і грамадзянская лірыка ў яго нічаво. Тут вось таварышы з залі пытаюцца, а што будзе пасьля Панчанкі і Гілевіча – дык вось я скажу вам зараз за гэта: будуць Прылуцкі і Рудак. Вершы з чацьвертага цыклу “Пралятаючы над гняздом краіны” даводзяць ранейшую гіпербалізаваную бруталізацыю да самага чырвонага сэгмэнту на сьпідометры. Калі ў першым зборніку брутальнасьць была хутчэй як жэст, то тут – гэта мэтад дасягненьня мэты, і чым далей у сваіх гісторыях і фантазіях заходзіць Прылуцкі, тым лепш для паэзіі (напрыклад, шырока вядомыя ў вузкіх колах “Ідыёты”, якія не патрапілі ў канчатковы зьмест кніжкі). Прылуцкі – гэта патэнцыйны паэт-трыбун, бунтар і бітнік, які вымушаны жыць у эпоху стабільнасьці, затурканасьці, распаду і ўсеагульнай энтрапіі – не выключаючы нацыянальнай ідэі і мовы:\nгэтая краіна, як хатняе відэа –\nмаленькі пакой, фота на сьцяне, як дэкарацыі\nвосем стагодзьдзяў прэлюдый і рытмічных рухаў\nбез чаканае кульмінацыі\nшто праўда, акторы месцамі выкладаліся напоўніцу\nпераходзячы часам то на рускую, то на польскую.\nА пра мову – так:\nперадавалі, бы вірус, сваім каханым\nправяралі штораніцы і штовечар\nяе рыштунак, бы кулі ў барабане\nГэта, па сутнасьці, новы лірызм, які пакуль не ўсьведамляецца, напэўна, як лірызм, бо зашмат для неспакушонага чытацкага вока тут мацюгоў, геніталій і іншых праяў вандалізму. Але ў той жа час усе гэтыя навароты выкарыстоўваюцца таму, што паэзія цяпер можа ўзьдзейнічаць на рэцэптары толькі такім чынам – сэрцы цьвёрдыя, быццам з каменьня, паводле Багдановіча, за сто гадоў зацьвярдзелі значна мацней за гук [р] у беларускай мове. Вядома, і ў Прылуцкага ёсьць небясьпека запі***ецца, калі казаць ужо ягоным лексыконам, і ў новай кнізе некаторыя вершы (у прыватнасьці з шостага цыклю “Portfolio”), дзякуючы таму, што паэт не спраўляецца з вентылятарам, слабеюць і марнеюць, і ўвядаюць. Аднак сам мэтад нельга за гэта вінаваціць. Некалі ад Ільфа-Пятрова таксама фігелі: “В травах кричала мелкая птичья сволочь”. Цяпер жа такімі рэчамі ўжо нікога ня зьдзівіш.\nТакім чынам, зробім выснову: паэтычнае мысьленьне Прылуцкага ўсё больш бруталізуецца і жэсьцянее. Колькасьць праклёнаў, мацюгоў і пустых пляшак у вершах імкліва расьце. Каханьне па-ранейшаму застаецца цэнтрапалеглым тлом, як кажа Акудовіч. Беларусь па-ранейшаму Прылуцкага вярэдзіць, хоць з кіеўскага балкона непасрэдна і ня ўбачыш яе новыя дзіўныя дзівы. Але дзіваў, нагледжаных у Берасьці і ў фб, цалкам дастаткова для разуменьня, што тут, як і раней, “нічога ніколі не складваецца”. Таму адзінае, што застаецца, – любіць гэты кашмар.


Аграрии Бешенковичского района активно готовятся к сезону кормозаготовки — Бешенковичи. Бешенковичский район. Зара. Районная газета\nАграрии Бешенковичского района активно готовятся к сезону кормозаготовки\n05.06.2017 admin341Комментарии on Аграрии Бешенковичского района активно готовятся к сезону кормозаготовки\nЗялёная, сакавітая, аблашчаная ветрам і сонцам, расце трава на вядзераўскіх палетках. Расце і чакае, калі працаўнікі возьмуцца за яе нарыхтоўку, а яны, трэба сказаць, узяліся за справу адказна. Сёлета ў сельгаспрадпрыемстве «Вядзерава» план па першым укосе – 800 га травы, 405 з іх, ці 50,6%, – ужо скошана. Па стане на 13 чэрвеня, руплівыя працаўнікі ўбралі 6480 тон зялёнай масы. Каб кароўкам добра зімавалася, трэба нарыхтаваць 3850 тон кармавых адзінак (23,6 кармавых адзінак – на адну галаву). План па сену – 500 тон, па сенажу – 5500 тон, сіласу – 9000 тон. За нарыхтоўку апошняга сельгасвытворцы ўзяліся нядаўна (219 т, ці 2,4%), а вось сена і сенажу нарыхтавалі 70 і 2763 тоны адпаведна.\nНа рэдакцыйным «УАЗе» прыязджаем на поле. Па зялёным моры плывуць з касілкамі трактары, за імі гуртам крочаць буслы, шукаюць у скошаным жабянятак. За штурваламі сельскіх агракараблёў – механізатары Уладзімір Іванавіч Семянькоў-малодшы і Яўген Іванавіч Лявоненка. Касіць канюшыну даручана менавіта ім. Справа кіпіць. Раз-пораз на поле заязджаюць вялікагрузныя аўтамабілі, а праз некалькі хвілін іх кузавы ўжо запоўнены зялёнай масай.\nАндрэй Сяргеевіч Зайцаў, які аказвае шэфскую дапамогу гаспадарцы, робіць валкі. Уборку зялёнай масы на «КВК-800» вядзе Аляксей Ігаравіч Дзенісенка. На адвозцы заняты Уладзімір Леанідавіч Сазонаў і іншыя рупліўцы. На трамбоўцы ж у працаўнікоў і днём, і ноччу графік працоўны. Удзень тут заняты Леанід Фёдаравіч Іваноў, уночы – Анатоль Іванавіч Нікіфарэнка.\nМалако ў каровы на языку – так абвяшчае адна з галоўных сельскагаспадарчых мудрасцей. Не знойдзеш працаўніка, які б не ведаў, што ад якасці харчавання жывёлы залежаць будучыя надоі, яны ж, у сваю чаргу, уплываюць на прыбытак у жывёлагадоўлі гаспадаркі. Нарыхтоўка кармоў – сур’ёзны і адказны этап у календары спраў сельскіх працаўнікоў. У сельгаспрадпрыемстве «Вядзерава» гэта добра разумеюць. Таму і касавіца ў гаспадарцы набірае моц, а спрыяльнае надвор’е і працоўны запал рабочых – выдатныя памочнікі ў гэтай няпростай справе.


Ірына Халіп 26 студзень 2012, 16:06\nПрацавала намесьніцай галоўнага рэдактара "Белорусской деловой газеты" і галоўным рэдактарам штотыднёвіка "Имя". Неаднаразова зазнавала крымінальны перасьлед за прафэсійную дзейнасьць, атрымлівала папярэджаньні ад пракуратуры.\nУ красавіку 1997 году яе разам з бацькам, драматургам і кінадакумэнталістам Уладзімерам Халіпам, жорстка зьбілі ў часе вулічнага мітынгу 2 красавіка. У канцы 2009 году невядомыя пагражалі ёй забойствам. Ляўрэатка прэміі Дзьмітрыя Завадзкага (2003), прэміі Генры Нанэна (2005), прэміі "Герой Эўропы" ў намінацыі "Мужнае сэрца" (2005), прэміі "За мужнасьць у журналістыцы" (2009).\n19 сьнежня 2010 году, у дзень прэзыдэнцкіх выбараў, яе затрымалі па дарозе з плошчы Незалежнасьці і зьмясьцілі ў СІЗА КДБ. У канцы сьнежня ёй было прад’яўлена абвінавачаньне паводле чч. 1 і 2 арт. 293 Крымінальнага кодэксу (масавыя беспарадкі). Калі яна знаходзілася ў СІЗА КДБ, улады спрабавалі забраць зь сям'і трохгадовага сына – Даніка Саньнікава. 29 сьнежня меру стрыманьня зьмянілі на падпіску аб нявыезьдзе з хатнім арыштам. 16 траўня 2011 году Ірыну Халіп прыгаварылі да двух гадоў пазбаўленьня волі з адтэрміноўкай пакараньня на два гады.\nУ лютым 2011 году, знаходзячыся пад арыштам, атрымала журналісцкую прэмію "Залатое пяро Расеі". Жонка палітыка, кандыдата ў прэзыдэнты Андрэя Саньнікава, якога 14 траўня 2011 году пакаралі пяцьцю гадамі пазбаўленьня волі ў калёніі ўзмоцненага рэжыму.


Губернатар рэспубліканцаў Крыс Сунуну кажа, што рэспубліканцы ў Кангрэсе «пераблыталі прыярытэты» | Diksha Arora\nHomeNewsГубернатар рэспубліканцаў Крыс Сунуну кажа, што рэспубліканцы ў Кангрэсе «пераблыталі прыярытэты»\nГубернатар рэспубліканцаў Крыс Сунуну кажа, што рэспубліканцы ў Кангрэсе «пераблыталі прыярытэты»\nГубернатар Нью-Гэмпшыра Крыс Сунуну (R) вылучыў шэраг іншых членаў сваёй партыі ў нядзелю, заявіўшы, што дэпутат Пола Госара слушна асуджаны за прапаганду гвалту супраць дэмакратаў. Крытыка Рэспубліканцы. Законапраект Джо Байдэна аб інфраструктуры.\n«Калі кангрэсмэн кажа такія рэчы… Вядома, за гэта іх трэба асуджаць. Вядома, іх трэба цярпець за гэта», – сказаў Сунуну Дане Баш у эфіры CNN «Стан Саюза».\n«Калі мы гаворым пра тое, што людзей выганяюць з камітэтаў, таму што ім не падабаецца тое ці іншае галасаванне. Зноў жа, я проста думаю, што яны пераблыталі свае прыярытэты».\n«Мне здаецца, што вы сказалі, што Пола Госара трэба было асуджаць і пазбавіць яго камітэтаў», — сказаў Баш.\n«Так», — адказаў Сунуну.\n«І гэта нармальна, калі рэспубліканцы падтрымліваюць двухпартыйны законапраект аб інфраструктуры», – працягнуў Баш.\n– Вядома, – сказаў Сунуну.\nГубернатар рэспубліканскай партыі Нью-Гэмпшыр: “Я лічу, што гэта азначае, што ў нас няправільныя прыярытэты”. Крыса Сунуну, калі Крыса спыталі пра дэпутатаў-рэспубліканцаў, якія хацелі пакараць сваіх калег за падтрымку двухпартыйнага заканадаўства аб інфраструктуры. https://t.co/srL5KtV8ai #CNNSOTU pic.twitter.com/jsptYNazld\n— Стан Саюза (@CNNSotu) 21 лістапада 2021 г\nГосар быў асуджаны за публікацыю фальшывага відэа-анімэ, на якім быў намаляваны напад на прэзідэнта Джо Байдэна і дэпутата Александрыі Акасіа-Картэс (DN.Y.), яго пазбавілі абавязкаў у камітэце.\nТолькі два рэспубліканцы падтрымалі асуд з дэмакратамі.\nНасуперак гэтаму, 13 рэспубліканцаў далучыліся да большасці дэмакратаў у галасаванні за прыняцце законапраекта прэзідэнта Джо Байдэна аб двухпартыйнай інфраструктуры ў памеры 1,2 трыльёна долараў, які ён падпісаў на мінулым тыдні. Яны з’яўляюцца заканадаўцамі, з якімі сутыкнуліся жорсткія рэспубліканцы. Гэта была рэакцыя, якая заклікала да палітычнага пакарання.\nСунуну да нядаўняга часу з’яўляецца важнай перспектывай для рэспубліканцаў, якія спадзяюцца перавярнуць Сенат у прамежкавых выбарах 2022 года. Раней у гэтым месяцы ён абвясціў, што не будзе балатавацца ў Сенат і замест гэтага будзе дамагацца чацвёртага тэрміну на пасадзе губернатара, спаслаўшыся на жаданне змагацца за людзей у сваім штаце, а не «запавольваць і ў канчатковым выніку на Капіталійскім пагорку абмяркоўваць партыйную палітыку без вынікаў. ”\nКрыс Сунуну, найлепшы навабранец Рэспубліканскай партыі, кажа, што не будзе балатавацца ў Сенат\nГубернатар Рэспубліканскай партыі абрывае заканадаўцаў, якія змагаюцца з палоскамі: «Мне не трэба вар’ятам перашкаджаць»\nБольшасць членаў Савета губернатара Рэспублікі Нью-Гэмпшыр па разнастайнасці сыходзіць у адстаўку на знак пратэсту\nПублікацыя Губернатар-рэспубліканец Крыс Сунуну кажа, што рэспубліканцы ў Кангрэсе «пераблыталі прыярытэты», упершыню з’явілася ў апошніх навінах.\nPrevious articleПа меншай меры, 20 чалавек атрымалі раненні пасля таго, як пазадарожнік урэзаўся ў калядны парад у Вісконсіне, кажуць улады; «падазраваны аўтамабіль» знойдзены\nNext articleНекалькі загінулых, па меншай меры 20 параненых пасля таго, як пазадарожнік урэзаўся ў калядны парад у Вісконсіне; ‘зацікаўленая асоба’ пад вартай\nЛюдзі думаюць, што апошняя атака Кейлі Макэнані на Джо Байдэна павінна быць сатырай


Статья в газете "Минская правда"\nІ зноў авацыі!\nБеларускі сімфанічны аркестр Маладзечанскага дзяржаўнага музычнага каледжа імя М.К. Агінскага пад кіраўніцтвам Заслужанага дзеяча культуры Беларусі Рыгора Сарокі прыняў удзел у святочным канцэрце з нагоды святкавання Дня яднання народаў Беларусі і Расіі, які адбыўся ў Дзяржаўнай акадэмічнай капэле Санкт-Пецярбурга.\nНа працягу трох гадзін музыканты дарылі святочны настрой публіцы. Дарэчы, у зале не было ніводнага свабоднага месца. Сярод гледачоў — ветэраны, моладзь, знакамітыя людзі. Канцэрт удаўся — публіка вітала выступленне аркестра бурнымі авацыямі стоячы чатыры разы. Як адзначыў віцэ-губернатар Санкт-Пецярбурга Міхаіл Макрацоў, мерапрыемства хоць і штогадовае, але ж такі цудоўны канцэрт прайшоў упершыню. Дарэчы, расіяне адправілі Падзячныя лісты старшыні Мінаблвыканакама Сямёну Шапіру і міністру культуры Беларусі Барысу Святлову.\nКанцэрт складаўся з двух аддзяленняў. На сцэне выступалі ў тым ліку вядомыя выпускнікі музычнага каледжа — лаўрэаты міжнародных конкурсаў Андрэй Саўчанка і Андрэй Мацюшонак. Акрамя таго, Беларускі сімфанічны аркестр каледжа выступіў разам з піцерскім выканаўцам Аляксандрам Пахмутавым. Таксама аркестру атрымалася пасупрацоўнічаць з лаўрэатам міжнародных конкурсаў — моладзевым хорам Санкт-Пецярбурга “Ронда”, з якімі зроблены аркестроўкі, аранжыроўкі. Першае аддзяленне скончылася песняй “Свята Перамогі”, аўтарам якой з’яўляецца наш зямляк з Вілейшчыны Леанід Левашкевіч, які зараз кіруе “Творчай садружнасцю “Маэстра” у Санкт-Пецярбургу. А ў другім аддзяленні ў фінале прагучала вядомая песня кампазітара Давіда Тухманава і паэта Уладзіміра Харытонава “Дзень Перамогі”.\nПасля святочнага канцэрта дырэктару музычнага каледжа і дырыжору сімфанічнага аркестра Рыгору Сароке паступіла прапанова — зрабіць праект з вядомымі барытонамі Санкт-Пецярбурга і адправіцца ў гастрольны тур па гарадам Расіі.\nЯк паведаміў “МП” Рыгор Сарока, у Беларускага сімфанічнага аркестра каледжа — маштабныя планы. Напярэдадні 9 Мая аркестр прыме ўдзел у вялікім свяце, якое адбудзецца ў маладзечанскім Палацы культуры і на якое будуць запрошаны ветэраны і ўдзельнікі Вялікай Айчыннай вайны, паважаныя людзі Мінскай вобласці. Пасля гэтага мерапрыемства аркестр адправіцца ў Талін, дзе ў знакамітым канцэртным зале “Эстонія” запланаваны вечар беларуска-эстонскага сяброўства. Затым у літоўскім горадзе Рэтавас, дзе ёсць музей Міхала Клеафаса Агінскага, сумесна з літоўскімі сябрамі адбудзецца вечар, прысвечаны 250-годдзю з дня нараджэння вядомага кампазітара. А непасрэдна бліжэй да самой святочнай даты — 25 верасня — Беларускі сімфанічны аркестр каледжа прадставіць гледачам новую оперу.\nПаводле матэрыялу "Мінскай праўды"\nАўтар Юлія БРОЖЫНА\nФотаздымкі з уласнага архіву Дзмітрыя АРЦЯМЁНКА


10:28 02.10.2019 (абноўлена 09:03 02.10.2019)\nКомиссаренко: на концертах кричат "а про батьку где шутки?"\nСлава Камісаранка лічыцца самым паспяховым беларускім гумарыстам. Апошнія сем гадоў ён увесь час жыве ў Маскве, але рэгулярна бывае на радзіме. У нейкі момант, калі на яго канцэртах стала гучаць шмат жартаў пра беларускага лідара, ён баяўся наступстваў. Але аказалася, што не трэба было баяцца.\nКалі ў мяне жарты пра Лукашэнку Аляксандра Рыгоравіча выйшлі, я думаў мне ўсё. А ў выніку... Памятаю, мне трэба было пашпарт мяняць, я ехаў не на цягніку, не на самалёце, а на машыне. Там мяжы няма. Я прыехаў, а да мяне справы няма, усе жывуць сваім жыццём. А гэта была такая дзёрзкасць, так жартаваць (пра Лукашэнку - Sputnik). А цяпер на канцэртах мне крычаць "а пра бацьку дзе жарты?", - падзяліўся ўспамінамі Камісаранка у інтэрв'ю YouTube-канале "Сидаун".\nТаксама адзін з самых папулярных беларускіх стэндап-комікаў узгадаў, мабыць, найбольш арыгінальны канцэрт у кар'еры. Справа была ў Казахстане, дзе па папярэдніх дамоўленасцях шоу замовіў 30-гадовы мужчына. Але ў нейкі момант нешта пайшло не так.\n"Аказалася, што яму 60 гадоў, гэта нейкая вялікая "шышка", нейкі алігарх, - распавядае Камісаранка. - Выступ быў на закрытай базе, з казахскім КДБ, базы няма на картах, у нас забралі тэлефоны, пашпарты... Я выйшаў, а ўсе сышлі паліць. Думаю, мне выступаць? І тут нейкі голас з цемры "давай-давай, жартуй".\nінтэрв'ю, гумар, Беларусь\n12:57 03.08.2020 (абноўлена 11:47 03.08.2020)\nАказаць падтрымку выбарчым камісіям і забяспечыць іх бяспечную працу даручыў прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка.\nПадчас рабочай сустрэчы з кіраўніком спраў прэзідэнта Віктарам Шэйманам і старшынёй Савета Рэспублікі Наталляй Качанавай беларускі лідар заявіў, што забеспячэнне бяспекі на кожным выбарчым участку - "святы абавязак" дзеючай улады.\n"Вы бачыце, што робіцца навокал. Няхай пакрычаць, пашумяць. Празмернасцяў быць не павінна. Не павінна быць так, што яны пачнуць нас крытыкаваць за тое, што мы выкарыстоўваем момант, каб дзесьці кагосьці абмежаваць. Ёсць закон. Згодна з законам павінна ісці перадвыбарная агітацыя і праца ўся", - заявіў Лукашэнка.\nЗвяртаючыся да Качанавай, ён папрасіў яе як начальніка штаба перадвыбарнай кампаніі перагаварыць з губернатарамі і ўдакладніць, якая дапамога ім патрэбна акрамя матэрыяльнай падтрымкі. Шэйману прэзідэнт даручыў "аказаць усялякую падтрымку выбаркамам". Прычым не толькі ЦВК, але і на месцах.\nНагадаем, выбары прэзідэнта пройдуць у Беларусі ў нядзелю 9 жніўня. Кандыдатамі сталі пяць чалавек: Андрэй Дзмітрыеў, Ганна Канапацкая, Аляксандр Лукашэнка, Святлана Ціханоўская і Сяргей Чарэчань. З 4 па 8 жніўня ёсць магчымасць прагаласаваць датэрмінова ў тых, хто не зможа трапіць на выбарчыя ўчасткі ў асноўны дзень галасавання 9 жніўня.\nВыбары, Аляксандр Лукашэнка


"Абудзіць памяць" Генадзь Шары\nТак здарылася, што апошнія дзесяць год жыцця для шмат якіх землякоў маіх сталі гадамі выпрабавання і ачышчэння. Як гэта ні дзіўна, але чарнобыльская навала ў нейкім сэнсе паспрыяла тутэйшаму люду вызначыцца як народ, адчуць сябе грамадзянамі гэтай зямлі ды ўспомніць часы мінулыя. I не выпадкова (у прыродзе нічога выпадковага не бывае) гэты жалобны юбілей супадае з юбілеем чалавека і мастака Віктара Шматава. Менавіта апошняе дзесяцігодзе высвеціла і ўзнесла ягоны творчы плён на тыя вышіні, адкуль можна аглядзець абшары Бацькаўшчыны, зазірнуць у будучыню.\nЦі ж не ў гетым - прызначэнне мастака?\nЯ не буду пералічваць тыя званні і рэгаліі, якімі ўдастоены мастак. Гэта - не ў ' ягоных правілах і звычаях. Бадай, адзначу толькі, што Віктар Шматаў - адзін з першых, хто быў узнагароджаны медалём Францыска Скарыны - самай ганаровай дзяржаўнай узнагародай.\nТворчасць Віктара Шматава арганічна спалучаецца з можа не меней важнай дзейнасцю яго як стваральніка ўнікальнага аддзела "Помнікі этнаграфіі і народнага мастацтва Чарнобыльскай зоны" пры Музеі старажытнабеларускай культуры Інстытута мастацтвазнаўзтсва, этнаграфіі і фальклору імя К. Крапівы Акадэміі навук Беларусі. На працягу многіх год з такімі ж рупліўцамі, як сам - М. Мельнікавым, А. Ярашэвічам, У. Карэліным і інш. - мастак літаральна з небыцця вяртае тое, што стваралася нашымі продкамі тысячагоддзямі і што ў адначассе магло б беззваротна загінуць. Робіцца ўсё гэта ціха, самааддана, бескарысліва.\nАдначасова зрок мастака фіксуе ўсё тоё адметнае, што хвалюе яго як чалавека і грамадзяніна. У выніку - на свет нарадзілася галерэя жывапісных твораў, вартасць якіх сёння цяжка ды і немагчыма вызначыць. I як рэальнае пацверджанне гэтым творам - экспанаты вышэйзгаданага музея, на аснове фондаў якога разам з жывапіснымі палотнамі створана экспазіцыя "Палітра Чарнобыля".\nУважлівы глядач бачыць тут нешта больш значнае, чым проста прадметы сялянскага побыту. Міжволі ўсё гэта наводзіць на думкі, што прыйшлі мы ў гэты свет з пачатку пачаткаў, з аднаго калена. Таму кожны тут бачыць нешта сваё, роднае. Гэтая выстава дае моцны, эфектыўны штуршокдля абудження генетычнай памяці, што так сёння неабходна для людзей. Можа таму так натуральна спалучаюцца пад гэтай вокладкай і жывапісныя творы В. Шматава, і помнікі этнаграфіі І народнага мастацтва, выратаванне паводле ягонай ініцыятывы і непасрэдным удзеле, з-пад чарнобыльскага попелу.\nНачальнік Дзяржаўнай гісторыка-культурнай экспедыцыі Генадзь Шары


Канвертаваць Bitcoin Cash (BCH) і Сурынам даляраў (SRD) : Калькулятар абменнага курсу\nBitcoin Cash (BCH) і Сурынам даляр (SRD) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Bitcoin Cash і Сурынам даляр пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 31 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Bitcoin Cash. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Сурынам даляр валюты па змаўчанні. Націсніце на Сурынам даляраў або Bitcoin Cash канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Bitcoin Cash гэта валюта, у ні ў адной краіне. Даляр Сурынам гэта валюта, у Сурынам (SR, SUR). Сімвал BCH можа быць запісаная BCH. Сімвал SRD можа быць запісаная $Sur. Даляр Сурынам дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу the Bitcoin Cash Апошняе абнаўленне 31 сакавік 2020 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Даляр Сурынам Апошняе абнаўленне 31 сакавік 2020 ад Yahoo Finance. BCH каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. SRD каэфіцыент мае 3 ўважаецца лічбаў.


Інфармацыйна-прапагандысцкая група райвыканкама пад\nкіраўніцтвам старшыні раённага Савета дэпутатаў Ігара Урбана\nнаведала работнікаў дзяржаўнай установы культуры\n“Заслонаўская дзіцячая школа мастацтваў”. Работа групы была\nпрысвечана тэме “Умацаванню грамадскай бяспекі і дысцыпліны — дзяржаўная ўвага”.\nРабота групы пачалася з прыемнага моманту. Ігар Урбан пад цёплыя апладысменты прысутных уручыў сертыфікаты ўдзельнікаў рэспубліканскага конкурсу “Шчасце жыць у мірнай краіне” за подпісам старшыні Беларускага Фонду міру Максіма Місько юным выхаванцам Заслонаўскай дзіцячай школы мастацтваў Мікіце Мазурычу, Анастасіі Жарнасек і Дзмітрыю Грыбоўскаму. Малюнкі юных мастакоў уражваюць творчым каларытам і непаўторным выканаўчым почыркам.\nВыступаючы перад прысутнымі, Ігар Урбан адзначыў, што ў Віцебскай вобласці сфарміраваны адзіны падыход да выканання патрабаванняў Дырэктывы №1 “Аб мерах па ўмацаванні грамадскай бяспекі і дысцыпліны”.\nРабота будуецца па асноўных накірунках службовай дзейнасці, якая ўключае грамадскую, транспартную, пажарную бяспеку, выканаўчую дысцыпліну, а таксама забеспячэнне належных умоў працы на вытворчасці.\nУ Віцебскай вобласці праводзіцца комплексная і сістэмная работа па рэалізацыі дзяржаўнай палітыкі ў галіне аховы працы, прафілактыцы вытворчага траўматызму, а таксама прыняты шэраг адпаведных кіраўніцкіх рашэнняў.\nВа ўсіх арганізацыях, незалежна ад іх ведамаснай падначаленасці, створана дзейсная сістэма забеспячэння ўмоў працы, фарміравання здаровага ладу жыцця сярод грамадзян, якія працуюць, а таксама набыцця навыкаў па стварэнні асабістай бяспекі ў працэсе працоўнай дзейнасці.\nУ арганізацыях вобласці за студзень — верасень бягучага года ў выніку няшчасных выпадкаў на вытворчасці загінула васямнаццаць чалавек, у нашым ж раёне здарыўся адзін няшчасны выпадак — 23 сакавіка бягучага года — у ААТ “Лядна”. Цяжкія вытворчыя траўмы атрымалі 55 чалавек. Адзін няшчасны выпадак адбыўся ў філіяле “Баброва-агра” ЗАТ “Віцебскаграпрадукт” 18 красавіка бягучага года. За дзевяць месяцаў 2018 года ў Віцебскай вобласці здарыўся 51 няшчасны выпадак, з іх два — на тэрыторыі раёна.\nУ выніку дарожна-транспартных здарэнняў на тэрыторыі раёна загінула чацвёра чалавек, што склала 22 працэнты ад агульнай колькасці загінулых (за дзевяць месяцаў 2018 года — пяць). Цяжкія траўмы ў выніку дарожна-транспартных здарэнняў атрымалі трое чалавек, што склала пяць працэнтаў ад агульнай колькасці цяжкатраўмаваных (за дзевяць месяцаў 2018 года — шэсць).\nАсноўныя прычыны вытворчага траўматызму сёлета застаюцца аналагічнымі 2018 году. У 19 працэнтах выпадкаў пацярпелыя парушылі працоўную дысцыпліну і інструкцыі па ахове працы, столькі ж працэнтаў няшчасных выпадкаў адбылося па прычыне асабістай неасцярожнасці пацярпелага. У 11,9 працэнтах няшчасныя выпадкі здарыліся ў выніку невыканання кіраўнікамі і спецыялістамі абавязкаў па ахове працы. 7,1 працэнта няшчасных здарэнняў адбылося па прычыне нездавальняючага ўтрымання і недахопаў у арганізацыі рабочых месцаў. Няшчасныя здарэнні адбыліся таксама па прычыне допуску пацярпелага да работы без навучання, інструктажу, стажыроўкі і праверкі ведаў па пытаннях аховы працы (4,8 працэнта) і парушэння патрабаванняў бяспекі пры эксплуатацыі няспраўных машын, абсталявання і інструмента (4,8 працэнта).\nНа працягу апошніх гадоў колькасць работнікаў, якія памерлі на вытворчасці, калі адзінай прычынай смерці стала наяўнасць захворвання, стабільна высокая.\nКаб паўплываць на сітуацыю, неабходна ўдзяляць вялікую ўвагу аднаўленню здароўя работнікаў, фарміраванню іх здаровага ладу жыцця і правядзенню медыцынскіх аглядаў.\nУ Віцебскай вобласці актыўна ўкараняецца практыка правядзення месячнікаў бяспекі і дзён аховы працы, асноўная мэта якіх — аказанне практычнай дапамогі ў выяўленні і аператыўным ухіленні парушэнняў заканадаўства аб працы і ахове працы.\nЗгодна з распараджэннем старшыні Віцебскага аблвыканкама, у Віцебскай вобласці праведзены тры месячнікі бяспекі, столькі ж мерапрыемстваў адбылося і на тэрыторыі нашага раёна. Яны былі прысвечаны стварэнню бяспечных умоў працы работнікаў у арганізацыях лясной гаспадаркі, захаванню бяспечных умоў працы ў перыяд правядзення вясновых палявых работ, а таксама стварэнню бяспечных умоў працы ў час правядзення работ па ўборцы сельскагаспадарчых культур.\nЗ 24 кастрычніка бягучага года на тэрыторыі Віцебскай вобласці праходзіў месячнік бяспечных умоў працы ў арганізацыях будаўнічай галіны. У арганізацыях вобласці праведзена больш за 4,5 тысячы дзён аховы працы, больш за 1450 семінараў, у якіх прынялі ўдзел звыш за пяць тысяч работнікаў.\nУ жніўні 2019 года на пашыраным пасяджэнні абласной камісіі па прафілактыцы вытворчага траўматызму і прафесійных захворванняў былі падведзены вынікі агляду-конкурсу на лепшую арганізацыю работы па ахове працы і падведзены вынікі першага этапу конкурсу на лепшае інфармацыйнае забеспячэнне аховы працы сярод мясцовых выканаўчых і распараджальных органаў.\nПры падвядзенні вынікаў раённага агляду-конкурсу па ахове працы па выніках работы за 2018 год пераможцам сярод арганізацый невытворчай сферы прызнана ўстанова аховы здароўя “Лепельская цэнтральная раённая бальніца”, сярод арганізацый вытворчай галіны са штатнай колькасцю работнікаў да 500 чалавек — КУВП “Бароўка”, а звыш за 500 чалавек — ДЛГУ “Лепельскі лясгас”.\nПасля выступлення старшыні раённага Савета дэпутатаў Ігара Урбана прысутныя атрымалі магчымасць звярнуцца да ўдзельнікаў інфармацыйна-прапагандысцкай групы з набалелымі пытаннямі. Першае з іх гучала так:\n— Я, Наталля Максімава, працую дырэктарам Заслонаўскай дзіцячай школы мастацтваў. Вядома, што адным з маіх асноўных абавязкаў з’яўляецца стварэнне належных умоў для навучання дзяцей і работы калектыву. Важнае месца займае і тэма бяспекі. Я ж вельмі занепакоена тым, што ля будынка клуба ваеннай часці 71327, у якім размешчана Заслонаўская дзіцячая школа мастацтваў, не прадугледжана ніякіх мер абмежавання руху. Няма дарожнага знака “Асцярожна, дзеці!” або “спячага паліцэйскага”. Магчыма, мэтазгодна зрабіць пешаходны пераход. Мы, педагогі школы, вельмі хвалюемся за дзяцей, якія вяртаюцца з заняткаў, ідуць уздоўж праезнай часткі, а па ёй рухаюцца аўтамабілі на вялікай хуткасці.\nІгар Урбан паабяцаў разгледзець гэта пытанне разам з адказнымі службамі.\n— Даволі часта прыходзіцца звяртацца да спецыялістаў жыллёва-камунальнай службы, якія прапануюць патэлефанаваць па іншым нумары. Не ўсе жыхары раёна ведаюць тэлефонныя нумары шэрага службаў, якія патрэбны нам штодзень. Чаму б іх не надрукаваць у раённай газеце?\n— Пытанне будзе разгледжана ў бліжэйшы час.\n— Жыхароў вёскі Заслонава ўжо не першы год непакоіць пытанне паркоўкі легкавых аўтамабіляў. Як правіла, транспарт прыходзіцца паркаваць уздоўж праезнай часткі дарог, у дварах дамоў, што стварае вялікія нязручнасці для жыхароў. Як вырашаецца гэта пытанне?\nКанкрэтны адказ паступіў ад Ігара Урбана:\n— Не так даўно мы разам са старышынёй Горскага сельвыканкама Васілём Бадзяём правялі дэталёвы агляд тэрыторыі вёскі Заслонава. Для абуладкавання месцаў для паркоўкі абраны некалькі месцаў. У прыватнасці, гэта тэрыторыя ля дома №10 і побач з помнікам у гонар воінаў-інтэрнацыяналістаў, што размешчаны ў цэнтры Заслонава. Аднак такая работа патрабуе значных фінансавых затрат, таму за кароткі час патрэбныя работы правесці не атрымаецца. Калі ж мясцовыя жыхары праявяць ініцыятыву і самі абуладкуюць месцы для паркоўкі, гэта будзе правільным рашэннем.\n— Многіх мясцовых жыхароў непакоіць пытанне дрэннага стану дарог і тратуараў. Цэнтральная частка вуліцы Заслонава практычна ўся ў выбоінах. Асабіста я пражываю ў доме №592. Прыступкі перад уваходам у дом пабіты, тратуар — у выбоінах, бардзюр — абвалены. Якім чынам вырашаецца пытанне рамонту дарог у нашым населеным пункце?\n— Пытанне рамонту дарог у вёсцы Заслонава, безумоўна, актуальнае. У наступным годзе падобныя работы ў вёсцы Заслонава запланаваны і будуць ажыццяўляцца паступова.\n← Бывает ли мусор полезным?\nОбелиск при дороге →


10 сакавік 2017, 14:20\nПаседжаньне суду ў гэтак званай «справе антыфашыстаў», архіўнае фота\nСуд Першамайскага раёну Менска абвясьціў 10 сакавіка прысуды па так званай «справе антыфашыстаў», перадае БелаПАН.\nІльлі Валавіку, якога таксама абвінавацілі ў кіраўніцтве фанацкімі суполкамі ў сацсетках, далі 10 год калёніі. Філіп Іваноў і Вадзім Бойка атрымалі па 4 гады калёніі, Дзьмітры Цехановіч — 6 год. Арцём Краўчанка і Андрэй Чартовіч, якіх таксама абвінавацілі ў незаконным абароце наркотыкаў, атрымалі па 12 год калёніі.\nУ залі суду былі прадпрынятыя надзвычайныя меры бясьпекі: дзяжурылі больш за дзесяць міліцыянтаў у форме, столькі ж у цывільным, прынамсі два супрацоўнікі АМАП; наведнікаў суду дэтальна даглядалі, працэс здымалі людзі ў цывільным. Па завяршэньні суду быў затрыманы былы актывіст НБП Зьміцер Паліенка — за выкрыкі ў час абвяшчэньня прысуду.\nПаводле сьледзтва, шасьцёра фанатаў футбольнага клюбу «Партызан» з прычыны «ідэалягічнай варожасьці да прадстаўнікоў іншай сацыяльнай групы» зьдзейсьнілі напад на фанатаў «Тарпэда» ў 2014 годзе. Абвінавачаныя, паводле вэрсіі сьледзтва, блякавалі машынамі рух тралейбусу, забеглі ў яго, у час бойкі пашкодзілі салён і пабілі шкло, распылілі сьлезацечны газ. Шкоду ацанілі роўнай 29 рублям — у цану пабітай шыбы і парванай курткі аднаго з пацярпелых.\nЧастка названых пацярпелымі сябе такімі адмовіліся лічыць на судзе, а «Менсктранс» адклікаў позву, бо шкода была сплочаная да пачатку працэсу. Пацярпелыя не падавалі заяваў у міліцыю і не прасілі аб жорсткім пакараньні — максымум штрафы.\nУ час працэсу абвінавачаныя сьцьвярджалі, што «матыву варожасьці да іншай сацыяльнай групы» не было, а канфлікт быў выпадковым. Валовік жа заяўляў, што яму пагражалі крымінальнай справай на жонку, на той момант цяжарную.\nЖорсткія прысуды па «справе анархістаў» выклікалі ў залі абурэньне і сьлёзы. Але гэта ня першыя ў Беларусі прысуды такога кшталту. Напрыклад, 12 год калёніі давалі за паўтары таблеткі псыхатропу экстазі, а за напад з бэнзапілой, забойства аднаго чалавека і цяжкія пашкоджаньні двум — 15 год калёніі, толькі крыху болей за «справу анархістаў».\nУдзельнікам бойкі фанатаў просяць даць да 12 гадоў калёніі


Выпадкі праследу экалагічных актывістаў атрымалі публічную платформу. Маўчаць пра гвалт нельга | greenbelarus.info\nВыпадкі праследу экалагічных актывістаў атрымалі публічную платформу. Маўчаць пра гвалт нельга\nТэма праследу экалагічных актывістаў набывае асаблівую актуальнасць у наш час. Па словах Марыны Дубінай, дырэктаркі грамадскага аб'яднання ''Экадом'', ціск на людзей, якія змагаюцца за права на спрыяльнае навакольнае асяроддзе можа мець розныя формы і весціся ад розных суб'ектаў.\n12.10.2017 Грамадства Аўтар: Хрысціна Чарняўская Фота: www.thisiscolossal.com\nГлабалізацыя падарыла чалавецтву не толькі цывілізацыйную карысць, але і экалагічныя наступствы ад хутка развіваючыхся індустрый і вытворчасцяў. Барацьба за прыродныя рэсурсы, карысныя выкапні – мае сусветны маштаб.\nІ найчасцей ахвярамі гэтай ''вайны'' становяцца карэннае насельніцтва і наваколле. Як прыклад, знішчэнне трапічных лясоў пад палі для сельскагаспадарчых культур і выпас рагатай жывёлы на Амазонцы, забруджванне рэк у краінах трэцяга свету.\nЗгодна дадзеным Сусветнага цэнтра краін трэцяга свету па кіраванні воднымі рэсурсамі, ля трох мільярдаў чалавек на сёння спажываюць ваду сумнеўнай якасці. Толькі ў Індыі ў 2013 годзе палова рэк краіны з 445 забруджанны бактэрыямі кішэчнай палачкі, а шкодымі рэчывамі, як нітраты, фталаты, пестыцыды і цяжкія металы і таго болей водных рэсурсаў.\nНярэдка пад ціскам карпарацый і праз карупцыйныя схемы улады самі аддаюць пад забудову, высечку ці любую іншую гаспадарчую дзейнасць надзелы зямлі, дазваляючы поўнае знішчэнне навакольнага асяроддзя. Вядома, што пры гэтым інтарэсы і меркаванні мясцовага насельніцтва не ўлічваюцца зусім.\nАднак знаходзяцца тыя, хто адмаўляецца мірыцца з такім становішчам спраў і ідзе супраць усталяванай сістэма.\n''У адпаведнасці з Орхускай канвенцыяй любы чалавек, грамадзянін можа патрабаваць рэалізацыі сваіх экалагічных правоў. Дзяржава абавязана недупаскаць прыцяснення ці праследаванне гэтых людзей. Але на справе мы бачым іншую карціну'', – распавядае дырэктарка грамадскага аб'яднання ''Экадом'' Марына Дубіна.\nНа жаль, у свеце ўжо зафіксавана не мала выпадкаў, калі экалагічных актывістаў ці людзей, якія маюць актыўную пазіцыю ў барацьбе за права на спрыяльнае навакольнае асяроддзе, ''ліквідуюць''.\nУ Мексіцы быў забіты лідар карэнных народаў і супраціўнік незаконных высечак Ісадро Балдэнэгра Лопэс. У Бразіліі, у штаце Мараньао адбыўся ўзброены канфлікт паміж фермерамі і карэннымі жыхарамі, у выніку якога дзясяткі чалавек трапілі ў бальніцу. З пачатку года выпадкі нападзення і забойстваў актывістаў зафіксаваныя ў Калумбіі, Гандурасе, Мексіцы і іншых краінах.\nУ 2016 годзе ў Гандурасе была забіта Берта Касерес за супраціў будаўніцтву гідраэлектрастанцыі Агуа-Зарка на рацэ Гуалкарке. Да гэтага часу яе дачцэ Лауры і сыну Зуніга пагражаюць, на апошняга здзейснена спроба ўзброенага нападзення.\nАдказнасць за выкананне смяротных прысудаў, як мінімум за 43 забойствы, нясуць міліцыя (33 выпадкі) і ваенныя (10 выпадкаў). Прыватныя асобы, спецыяльныя ахоўнікі і кілеры здзейснілі 52 забойствы. Вядома, што знайсці іх і арыштаваць бывае крайне складана.\nЭкалагічныя актывісты ў небяспецы: у свеце іх забіваюць, у Беларусі саджаюць\nСёлета напярэдадні сустрэчы бакоў Орхускай канвенцыі ў сетцы з'явіўся тэматычны сайт stop-persecution.org, на якім сабраны гісторыі і факты праследу экалагічных актывістаў ў краінах Еўропы і ВЕКЦА. Праект рэалізуецца беларускай НДА ''Экадом'' ў партнёрстве з чэшскімі калегамі арганізацыяй ''Аrnika''.\n''Тэма праследу актывістаў стала адной з галоўных на сустрэчы бакоў Орхускай канвенцыі ў Чарнагорыі. Ёй было прысвечана шмат увагі, у тым ліку, быў праведзены шэраг тэматычных мерапрыемстваў. Сваю занепакоенасць сітуацыяй прыцяснення і праследу актывістаў выказвалі не толькі НДА, але і удзельнікі сустрэчы'', – падкрэслівае Марына Дубіна.\nТакім чынам і ўзнікла ідэя стварэння платформы, з дапамогай якой стала магчымым актуалізаваць тэму сярод шырокага кола людзей, паказаць разнастайнасць метадаў і механізмаў, якія выкарыстоўваюцца для ўціску, а таксама геаграфію здарэнняў.\n''Праблема існуе не толькі ў краінах былога Савецкага саюзу, але і ў краінах Еўропы, Усходу, Лацінскай Амерыкі, ЗША. Выключэнняў няма! Асабліва гэта відавочна ў праектах, дзе закрануты палітычныя інтарэсы ці рэалізацыя адбываецца з удзелам вялікіх кампаній і карпарацый, інвістыцыйных укладанняў'', – кажа Марына.\nФормы праследу могуць быць рознымі: ад арыштаў да дэзінфармацыі, калі пра людзей наўмысна распаўсюджваюцца непраўдзівыя факты, запужвання ці фізічнай расправы, а таксама псіхалагічнага ўціску праз родных і блізкіх, абмежаванне ў працоўнай дзейнасці ці вучобе.\nСайт з'яўляецца адкрытым для ўсіх і пра факт праследу могуць паведаміць як самі актывісты, так і арганізацыі, якія валодаюць інфармацыяй, запоўніўшы анкету. А вось ці будуць апублічаны гэтыя факты павінны вырашыць сам пацярпелы. Аднак Марына ўпэўнена, што праз галоснасць можна дабіцца абароны правоў актывістаў праз існуючыя міжнародныя і прававыя механізмы.\n''У залежнасці ад краіны механізмамі могуць быць разнастайныя канвенцыі, якія тая ці іншая дзяржава ратыфікавала. Напрыклад, механізмы Савету Еўропы. Але вось наша краіна не ўваходзіць у яго, затое з'яўляецца бокам Міжнароднага пакта аб грамадзянскіх і палітычных правах. Такім чынам, актывісты могуць звярнуцца ў Камітэт па правах чалавека.\nУ сваю чаргу мы апілюем і стараемся выкарыстоўваць механізмы Орхускай канвенцыі. І дзякуючы рашэнню, якое было прынята па Беларусі, у наступным перыядзе будзе разглядацца магчымасць стварэння механізма ці органа хуткага рэагавання на выпадак праследу экалагічных актывістаў'', – зазначае Марына.\nНа сённяшні дзень механізм мае выгляд звычайнай працэдуры скаргі: актывісты падаюць яе і ад моманту разгляду, прыняцця да зацвярджэння праходзіць тры, а цяпер ужо і чатыры гады. Зразумела, што механізмы абароны чалавека пры такіх умовах зусім неэфектыўны.\n''Актывіст можа быць закратамі ці падвяргацца ўціску, у тым ліку з пагрозамі для жыцця. Таму ў рамках Орхускай канвенцыі, якая якраз з'яўляецца спецыялізаванай для экаактывістаў і экалагістаў, будзе разглядацца пытынне паляпшэння іх становішча і магчымасці абароны сваіх правоў'', – сцвярджае Марына Дубіна.\nэкаактывісты пераслед Марына Дубіна\nМесто для пьянок или экотропа по-беларусски\n28.05.2015 Экашкола першага ўзроўню: як выхоўваюцца super-экалагічныя актывісты