Ярмошына: Да маіх актываў у „Беларусбанку“ ЗША не дацягнуцца\n15 чэрвень 2012, 14:50\nПрэзыдэнт Злучаных Штатаў Амэрыкі Барак Абама працягнуў санкцыі супраць беларускіх чыноўнікаў. 16 чэрвеня 2006 году тагачасны прэзыдэнт Джордж Буш распарадзіўся заблякаваць уласнасьць і актывы 10 прадстаўнікоў кіраўніцтва Беларусі: ад Аляксандра Лукашэнкі да Натальлі Пяткевіч. Гэты сьпіс пашыраўся паралельна з эўрапейскім сьпісам.\nПрэзыдэнт ЗША Барак Абама пакінуў у сіле санкцыі, уведзеныя супраць некаторых беларускіх дзяржаўных чыноўнікаў. Ён растлумачыў, што прыняў такое рашэньне, бо лічыць, што ў 2011 годзе ў Беларусі працягваўся перасьлед апазыцыі, прадстаўнікоў грамадзянскай супольнасьці і незалежных СМІ.\nМЗС Беларусі выказаў шкадаваньне у сувязі з рашэньнем Белага дома. У камэнтары «Свабодзе» прэсавы сакратар міністэрства Андрэй Савіных адзначыў: «Злучаныя Штаты працягваюць рэалізоўваць стэрэатыпныя і беспэрспэктыўныя падыходы ў дачыненьні да Беларусі. Санкцыі вядуць у нікуды. Яны, хутчэй, спараджаюць недавер і тым самым аддаляюць пэрспэктывы разьвязаньня любых рознагалосьсяў.\nПазыцыя нашай краіны добра вядомая. Мы выступаем за канструктыўны і ўзаемапаважлівы дыялёг».\nУ сьпіс беларускіх чыноўнікаў, адносна якіх ЗША працягнулі візавыя і маёмасныя санкцыі, уваходзіць і старшыня Цэнтральнай выбарчай камісіі Беларусі Лідзія Ярмошына.\nУ размове са «Свабодай» яна так пракамэнтавала гэтую сытуацыю: «Мне прыемна, што амэрыканскі ўрад лічыць мяне багатым чалавекам. На жаль, я павінна амэрыканцаў расчараваць. У мяне нічога няма. Я маю на ўвазе, што няма маёмасьці і грошай ні ў ЗША, ні дзесьці ў іншым месцы за мяжой. Таму гэты стрэл пусты. А на мае актывы ў „Беларусбанку“ яны накласьці санкцыі ня могуць».\nПалітоляг Алесь Лагвінец найперш зьвяртае ўвагу на тое, што санкцыі ўводзіў прэзыдэнт ад Рэспубліканскай партыі, а працягвае іх прэзыдэнт ад Дэмакратычнай партыі:\n«Амэрыканская палітыка мае сваю пераемнасьць. Ёсьць панадпартыйны кансэнсус наконт Беларусі. Наўрад ці Беларусь ёсьць у сьпісе самых прыярытэтных для ЗША краінаў і рэгіёнаў. Але, тым ня менш, ёсьць даўно вызначаная лінія амэрыканскага кіраўніцтва. Яна не мяняецца. Тым больш, што не мяняецца яна з прычыны паводзінаў уладаў Беларусі».\nПалітоляг Ігар Лялькоў кажа, што падаўжэньне санкцыяў сьведчыць пра наступнае: «З пункту гледжаньня ЗША сытуацыя ў Беларусі не зьмянілася да лепшага. Ніякіх абставінаў, якія б сьведчылі пра тое, што трэба зьмяніць стаўленьне ЗША да Беларусі, не назіраецца. Таму гэтыя санкцыі і працягваюцца».\nБарак Абама адзначае, што «Дзеяньні і палітыка прадстаўнікоў беларускіх уладаў і іншых асобаў, якія падрываюць дэмакратычныя працэсы і інстытуты, парушаюць правы чалавека праз палітычныя рэпрэсіі і падтрымліваюць карупцыю, па-ранейшаму ўяўляюць незвычайную і надзвычайную пагрозу для нацыянальнай бясьпекі і зьнешняй палітыкі Злучаных Штатаў».


17 верасень 2008, 22:11\n17 верасьня судовая калегія ў справах інтэлектуальнай уласнасьці Вярхоўнага суду Беларусі пачала разгляд пазову кінарэжысэра, народнага артыста Беларусі Ігара Дабралюбава да кінастудыі "Беларусьфільм".\nІнтарэсы 75-гадовага патрыярха беларускага кіно ў судзе прадстаўляе сын Аляксей. Па просьбе БелаПАН Аляксей Дабралюбаў пракамэнтаваў сутнасьць канфліктнай сытуацыі: "Гаворка ідзе пра фільмы Ігара Дабралюбава, зробленыя на кінастудыі "Беларусьфільм". Праблема ў наступным… Кінастудыяй заключаныя аўтарскія дагаворы (і ня толькі з Дабралюбавым) на выкарыстаньне маёмасных правоў для таго, каб кінастудыя магла карэктна выконваць абавязкі па прадстаўленні гэтых фільмаў як для беларускіх, гэтак і для замежных карыстальнікаў. Дагавор заключаўся ў 2002 годзе. У апошнія гады каньюнктура дастаткова моцна зьмянілася, і расейскі бок і замежныя партнэры сталі праяўляць значна большую цікавасьць да кінаспадчыны. Адпаведна і набываць гэтыя прадукты сталі нашмат часцей. На заканамерную просьбу Ігара Міхайлавіча падаць дакумэнты, згодна зь якімі адбываецца продаж гэтых фільмаў кінастудыяй "Беларусьфільм", ён атрымаў дастаткова жорсткую адмову — маўляў, канкрэтна для яго гэта зьяўляецца камэрцыйнай таямніцай. Паколькі гэта абсалютна незразумела — бок, які прадстаўляе інтарэсы іншага боку і пры гэтым зусім ня хоча камэнтаваць, як менавіта ён гэтыя інтарэсы прадстаўляе, — мы і вымушаныя былі зьвярнуцца ў суд".\nПаводле словаў А.Дабралюбава, яго бацька настойвае на скасаваньні дагавору аб маёмасных правах паміж ім і "Беларусьфільмам". У сваю чаргу кінастудыя выставіла сустрэчны пазоў, у якім сьцьвярджаецца, што рэжысэр не валодае гэтымі маёмаснымі аўтарскімі правамі і, адпаведна, увогуле ня меў права заключаць падобныя дагаворы.\nКалегія Вярхоўнага суду заслухала пазыцыі бакоў, працяг паседжаньня — 18 верасьня.\nІгар Дабралюбаў — заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1974), народны артыст БССР (1985). Зьняў каля двух дзясяткаў мастацкіх фільмаў, найбольш вядомыя сярод іх — "Белыя росы", "Расклад на пасьлязаўтра", "Іван Макаравіч", "Пад сакрэтам усяму свету". Ляўрэат шэрагу кінэматаграфічных прэміяў і кінафэстываляў.\nСёлета ў красавіку Нэлі Іванаўне – жонцы Ігара Міхайлавіча – патэлефанавалі з Масквы са створанага ў Расеі фонду “Добры век”. Гэты фонд арганізаваны на ініцыятыву Мікіты Міхалкова ў падтрымку вэтэранаў кіно былога Савецкага Саюзу. Фінансуюць яго расейскія бізнэсоўцы. Прадстаўнікі фонду запыталіся пра Ігара Міхайлавіча: як жыве, чым займаецца, якое здароўе? Былі вельмі засмучаныя, што рэжысэр хворы. Прапанавалі грашовую падтрымку.\nІгар Міхайлавіч хварэе ўжо два гады. Пад канец мінулага году перамог першы інсульт. Летась 31-га сьнежня здарыўся яшчэ адзін інсульт – больш цяжкі. Цяпер Ігар Міхайлавіч толькі ляжыць, крыху можа прысесьці на ложку. Мову адняло.\nЗахавалася стужка з запісам размовы зь Ігарам Міхайлавічам 5 траўня 2006 году, за 20 дзён да першага інсульту.


Пад статусам разумеецца маленькая інфармацыйная радок профілю карыстальніка ў сетках, чатах і на форумах. таму, многіх з нас цікавіць, што напісаць у «Вконтакте» ў статусе?\nНехта ў гэтых мэтах выкарыстоўвае цытату, думка альбо радок з песні. А хто-то піша любімы афарызм. У любым выпадку, напісаны тэкст павінен утрымліваць эмацыйны стан карыстальніка, максімальна адлюстроўваючы стан і яго настрой. Некаторыя пачаткоўцы сеткі звяртаюцца па дапамогу да пошукавых машын. Аднак тут наўрад ці можна знайсці арыгінальныя думкі. Не варта капіяваць чужыя думкі. Лепш падзяліцца з астатнімі карыстальнікамі чымсьці ўнікальным, сваім.\nШто дапускаецца пісаць у статусе?\nШто напісаць у «Вконтакте» ў статусе, ведаюць не ўсе карыстальнікі сеткі. У такіх выпадках дазваляецца выкарыстоўваць:\nЦытаты знакамітых асоб - узяць такія выказванні можна на розных сайтах. Гэта могуць быць словы гісторыкаў, філосафаў, паэтаў, пісьменнікаў і іншых знакамітасцяў. У іх павінна ўтрымлівацца мудрасць і сэнс. Цытаты бываюць у жартоўнай форме і пра сэнс жыцця. Напрыклад, «Залазілі вышэй і скачыце ў бездань. Крылы з'явяцца падчас палёту» – Рэй Брэдберы.\nАфарызмы - кароткія, арыгінальныя, скончаныя думкі, якія лёгка запамінаюцца. Многія афарызмы прыйшлі з народа. Напрыклад, «Вышэйшая мудрасць — ведаць самога сябе» – Галілеа Галілей.\nРадкі з песень - многія карыстальнікі цытуюць любімых выканаўцаў. напрыклад, «Абыякавасць тым, хто плюе нам у сэрца» – паэт і музыкант Дыяна Арбеніна. «Адно мяне трывожыць – каму сказаць дзякуй, што жывы?» – словы з песні Уладзіміра Высоцкага.\nРэбусы і загадкі - цікавіць тых карыстальнікаў, якія любяць лагічнае мысленне. напрыклад, «Увесь дзень за мной крочыла, а ў цемры знікла " (адказ - цень).\nНезвычайныя і цікавыя падзеі - такія дадзеныя будуць карысныя шматлікім падпісчыкам.\nШто напісаць у «Вконтакте» ў статусе можна адзначыць у сваім нататніку. У такім выпадку, пры змене настрою карыстальнік хутка зможа змяніць свой статус.\nШто напісаць у «Вконтакте»: дзейнасць - правілы гульні\nЯк зарэгістравацца ў «Вконтакте» без тэлефона - асноўныя правілы\nЯк зарэгістравацца ў «Вконтакте» без запрашэння - што трэба ўлічыць?\nЯк зарэгістравацца ў «Вконтакте» без e-mail - галоўныя моманты\nЯк у «Вконтакте» схаваць старонку - пакрокавая рэкамендацыя\nЯк у «Вконтакте» зрабіць спасылку - на што трэба звярнуць увагу?\nЯк у «Вконтакте» паглядзець статыстыку паведамленняў - якія прымяняюцца метады\nЯк у «Вконтакте» паглядзець гасцей - розныя метады\nЯк у «Вконтакте» павысіць рэйтынг бясплатна- некалькі саветаў


Янов.BY Информационный портал - «Будзе панаваць свята пісьменства…»\n«Будзе панаваць свята пісьменства…»\nУ сур’ёзнай размове прынялі ўдзел Міністр інфармацыі Рэспублікі Беларусь Аляксандр Мікалаевіч Карлюкевіч, намеснік Міністра Ігар Іванавіч Бузоўскі, намеснік старшыні Брэсцкага аблвыканкама Алег Іванавіч Вялічка, творчая група па падрыхтоўцы свята пад кіраўніцтвам рэжысёра Дня пісьменства Ніны Віктараўны Осіпавай, а таксама супрацоўнікі Міністэрства інфармацыі, Брэсцкага аблвыканкама, Іванаўскага райвыканкама, кіраўнікі абласных і раённых задзейнічаных арганізацый і ўстаноў.\nПачынаючы размову, А.М.Карлюкевіч падзякаваў аблвыканкаму і райвыканкаму за ўжо праведзеныя работы па падрыхтоўцы мерапрыемства: «Мы бачым, як вядуцца работы па падрыхтоўцы свята, аднаўляюцца вуліцы, аб’екты сацыяльнай сферы, парк. Ужо зацверджана праграма Дня пісьменства. Іванаўцаў і гасцей чакае шмат сюрпрызаў».\nТак, першы дзень, Дзень ведаў, будзе амаль цалкам прысвечаны літаратуры. Адбу-дзецца фінал рэспубліканскага конкурсу чытальнікаў «Жывая класіка», у якім прымуць\nудзел 12 таленавітых, творчых маладых людзей. «Мастацкая літаратура, як шлях адзін да аднаго» – пад такой назвай пройдзе ў музейным комплексе імя Н. Орды «круглы стол» з удзелам замежных і беларускіх пісьменнікаў, прадстаўнікоў пасольстваў з 15 краін свету. У раённай бібліятэцы імя Панфёрава ў гэты дзень збяруцца ўдзельнікі навукова-практычнай канферэнцыі «Іванаўскія чытанні». На гарадской плошчы будуць разгорнуты павільёны традыцыйнага Фестывалю кнігі і прэсы. Жыхарам Іванава і гасцям свята ў першы дзень восені будуць прапанаваны кніжныя прэзентацыі, выставы, канцэртныя праграмы.\nГаворачы пра канцэпцыю святочнай праграмы, галоўны рэжысёр свята Ніна Віктараўна Осіпава, галоўны рэжысёр Белдзяржфілармоніі, адзначыла, што 25-ты, юбілейны, Дзень беларускага пісьменства ў Іванаве павінен стаць сапраўды эксклюзіўным. Ён праходзіць у Год малой радзімы, і асноўны акцэнт будзе накіраваны менавіта на гэта. Напрыклад, для ўдзелу ў святочнай канцэртнай праграме запрашаюцца артысты, якія родам з Брэсцкай вобласці. Так, карані Арцёма Саладухі, вакаліста групы «PRОвакацыя», – з Драгічына, нават у «Беларускіх песнярах» адзін з удзельнікаў – наш зямляк.\nКанешне, каб свята прайшло сапраўды на самым высокім узроўні, неабходна яшчэ зрабіць вялікі аб'ём работ па падрыхтоўцы горада. Якія работы ўжо завершаны і над чым яшчэ патрэбна папрацаваць, паведаміў намеснік старшыні Іванаўскага райвыканкама Віталь Рыгоравіч Клышко. Ён адзначыў, што большасць запланаваных аб’ектаў ужо ў бліжэйшы час будуць завершаны. Гэта рэканструкцыя вуліцы 17 Верасня, часткі вуліц Леніна, Кірава, Савецкай. Аднаўляюцца фасады пошты, Дома быта, вядуцца рамонтныя работы па аб’ектах культуры і адукацыі, чыгуначнага вакзала. Аляксандр Мікалаевіч Карлюкевіч заўважыў, што ўсе асноўныя работы па падрыхтоўцы горада да Дня беларускага пісьменства павінны быць завершаны да 20 жніўня. Пасля гэтага пачнецца непасрэдная работа тэхнічных і творчых груп па падрыхтоўцы пляцовак правядзення мерапрыемства.\nАдным са значных момантаў надыходзячага свята стане адкрыццё кніжнага магазіна ў г. Іванава. У тэставым рэжыме кнігарня з прыгожай назвай «Верасень» ужо працуе з першага жніўня на першым паверсе «Універмага». Пазнаёміліся з работай кнігарні і кіраўнікі Міністэрства інфармацыі і Брэсцкай вобласці. Сустракаў высокіх гасцей генеральны дырэктар ААТ “Белкніга” Аляксандр Аляксандравіч Вашкевіч. Ён паведаміў, што ў сістэме «Белкніга» ўсяго па краіне да сённяшняга дня працавала 108 гандлёвых аб'ектаў, 12 з іх – у Брэсцкай вобласці: 6 – у Брэсце і па 3 – у Пінску і Баранавічах. Такім чынам Іванава – першы з невялікіх гарадоў вобласці, дзе адкрылася кнігарня. Магазін размешчаны на 57 м. кв. гандлёвай пляцоўкі. На абсталяванне памяшкання затрачана 56 тыс. рублёў.\nАкрамя таго, немалаважна і тое, што з адкрыццём магазіна з'явіліся тры новыя рабочыя месцы, на работу прыняты два прадаўцы і адміністратар.\nАдказваючы на пытанне карэспандэнта: «Што адметнага, асаблівага нясе 25-ты, юбілейны, Дзень беларускага пісьменства?», Аляксандр Мікалаевіч Карлюкевіч адказаў: «Па-першае, я хацеў бы падкрэсліць, што сёлета, як і раней, будзе панаваць свята пісьменства, кнігадрукавання, перыядычных выданняў. Парадуюць сваёй творчасцю беларускія артысты, дзе, безумоўна, увага будзе звернута на беларускае паэтычнае слова. І напярэдадні, і ў асноўны дзень свята будзе многа цікавага, адметнага, прыгожага. Я запрашаю іванаўцаў, берасцейцаў, ды ўсіх, хто жадае, на Дзень беларускага пісьменства».


Будущее прессы »\n» Навіны » На Віцебшчыне » Будущее прессы\n13-12-2013, 16:44 [ Навіны » На Віцебшчыне ] • Будущее прессы |\nНазва: Будучыня прэсы\nА. В. Праляскоўскі паабяцаў абмеркаваць прапанову са старшынёй аблвыканкама.\nАдносна лёсу праваднога радыё Алег Вітольдавіч адзначыў: з Міністэрствам сувязі ёсць дамоўленасць, што ў бліжэйшай будучыні паветраныя радыёлініі будуць абслугоўвацца ў ранейшым рэжыме. Гэта звязана з тым, што для многіх жыхароў краіны, асабліва пажылых, правадное радыё з'яўляецца адной з асноўных крыніц рэгіянальных навін і правераным каналам сігналаў аб надзвычайных сітуацыях.\nПазіцыя міністэрства наступная: захаваць правадное радыё, павялічыць час эфіру раённага радыёвяшчання, развіваць раённыя газеты і тэлебачанне і пераходзіць да вяшчання ў Інтэрнэце.\nШто непасрэдна да раённых газет, то кожны нумар іх можна выпускаць поўнакаляровым, што не заўсёды робіцца па тэхнічных прычынах і з-за эканоміі. І гэта таксама правільна. А журналісты абавязаны рабіць свае выданні больш прывабнымі, разумна выкарыстоўваць рэкламу.\nДарэчы, на лістападаўскім пасяджэнні аблвыканкама ішла размова аб выдзяленні сродкаў для Наваполацкай друкарні на абсталяванне, каб друкаваць газеты заходніх рэгіёнаў Віцебшчыны шматколернымі .\nПа матэрыялах абласнога друку.\nСамакіраванне: рэгіянальная аналітыка\nБольше страниц и цвета


У Самары знішчылі партыю санкцыйнай свініны\nЗагад расейскага кіраўніцтва знішчаць санкцыйныя тавары «кожным даступным спосабам» спраўджваецца на справе.\nУ Самары сёння пазбавіліся партыі свініны, якую ўвезлі туды ў абыход прадуктовага эмбарга. А гэта, ні многа ні мала, шэсць фураў са 114 тонамі прадукцыі, якую затрымалі ў красавіку сёлета, паведамляе «РИА Новости».\nПаводле дакументаў, свініна мела бразільскія карані. Аднак там яе прыналежнасць зняпраўдзілі, што вызвала падазрэнні Рассельгаснагляду. У ведамстве прыйшлі да высновы, што «хамон» прыехаў з дзікага Захаду.\nЗакон аб знішчэнні забароненых прадуктаў уступае ў сілу 6 жніўня. Адпаведны ўказ падпісаў Уладзімір Пуцін 29 ліпеня. Паводле дакументу, санкцыйныя тавары, выяўленыя на мяжы, у крамах і на складах, будуць знішчаць у прысутнасці як мінімум двух незалежных сведкаў і з фіксацыяй на відэа.\nНекаторыя дэпутаты замест знішчэння прапанавалі накіроўваць непажаданыя прадукты на Данбас або аддаваць іх бедным і ўцекачам з Украіны. Адрэагавалі на карныя захады і інтэрнаўты.


Не крыўдзіць старасць\n5 лютага прайшло пасяджэнне калегіі камітэта па працы, занятасці і сацыяльнай абароне аблвыканкама\nПрэстыж той ці іншай краіны ў свеце залежыць ад таго, як жывуць у ёй людзі працы, а таксама тыя, хто па прычыне ўзросту ці хваробы не можа ствараць матэрыяльныя і культурныя каштоўнасці. Асноўнай крыніцай даходаў для большасці з нас быў і застаецца заробак. Як паведаміў у справаздачным дакладзе старшыня камітэта Міхаіл Аксяневіч, прагнозны паказчык па яго росце выкананы. І хоць велічыня заробку адстае ад другіх рэгіёнаў, але тэмпы росту па-ранейшаму застаюцца аднымі з самых высокіх у краіне – 17,2 працэнта.\nНа працягу года на Брэстчыне праведзена вялікая работа ў галіне аховы працы. Радуе, што колькасць выпадкаў вытворчага траўматызму са смяротным зыходам у вобласці зніжана з 25 да 22 выпадкаў, а ў 9 раёнах паказчык наогул нулявы.\nАдным з найважнейшых напрамкаў работы камітэта была і застаецца арганізацыя працы па сацыяльным абслугоўванні і падтрымцы насельніцтва. У 12 раёнах з’явіліся “прыёмныя сем’і” для адзінокіх пажылых людзей; ёсць 3 “гасцявыя сям’і”; у 5 раёнах арганізавана праца “дамоў зімоўкі”. У цэлым удалося захаваць колькасць грамадзян, што абслугоўваюць сацыяльныя работнікі (10161 чалавек). З 10 да 2 працэнтаў скарацілася колькасць пажылых лю-\nдзей, якія атрымліваюць пенсіі, ніжэйшыя за бюджэт пражытачнага мінімуму.\nВыклікала дыскусію пытанне аб выплаце дапамогі па доглядзе асоб, якія дасягнулі ўзросту больш як 80 гадоў, і інвалідам I групы (на гэта з бюджэту выдаткоўваецца штомесячна 10 мільярдаў рублёў – значна больш, чым на ўтрыманне дамоў-інтэрнатаў). На думку Міхаіла Аксяневіча, пры яе назначэнні неабходна ўлічваць стыль жыцця асобы, якая жадае быць апекуном, яе схільнасць да правапарушэнняў. Вынікі дыскусіі падвяла Наталля Мурашкевіч, начальнік галоўнага ўпраўлення пенсійнага забеспячэння Міністэрства працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь. “Нярэдка выходзіць так, – заўважыла яна,– што дапамога па доглядзе – гэта не што іншае, як змова таго, хто як бы даглядае, і таго, каго “даглядаюць”. Нельга дапусціць, каб сусед-алкаголік з маўклівай згоды інваліда ці пажылога чалавека прысвойваў дзяржаўныя грошы”. Дарэчы, заканадаўчы акт, які павінен вырашыць гэтую праблему, ужо знаходзіцца на разглядзе ў Савеце Міністраў.\nНа пасяджэнні калегіі разглядаліся і іншыя пытанні, што маюць непасрэднае дачыненне да работы камітэта.\nНапрыканцы форуму былі падведзены вынікі конкурсу-агляду на лепшую пастаноўку работы ва ўстановах сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва вобласці. Першае месца прысуджана Гарадзішчанскаму (Баранавіцкі раён), другое – Жабчыцкаму (Пінскі) і трэцяе – Дамачаўскаму (Брэсцкі) дамам-інтэрнатам.


Красный Крест в Калинковичах помогает развивать свое дело\nПрамені душэўнай цеплыні\nОпубликовано: 03.08.2019 08:28:19\nЧаста ў жыцці мы не цэнім тое, што маем. Некуды бяжым, спяшаемся, спатыкаемся, злуёмся, што не стае часу, а калі губляем здароўе і кожная хвіліна становіцца пакутнай — тады разумеем, што шчасце ў простым. У сонечных промнях, што казычуць твары, у блакітным небе, на якое бадай ніколі не зважаем, у пейзажы за акном, куды глядзім, як на барометр, — праверыць надвор’е.\nЧатыры гады ўсяго гэтага не бачыць Мікалай Сакун з Калінкавіч. Роўна столькі ён паралізаваны, перанёс тры інсульты. Па слязах, якія цякуць нібы самі па сабе, можна меркаваць, што ўсё ўсведамляе. Яму 64 гады, жонцы Таццяне Рыгораўне — 61. Ёй моцна баляць ногі, тры гады на групе, рухаецца па хаце толькі з дзвюма мылiцамі. І нават схадзіць у магазін, не тое што дагледзець ляжачага мужа, ёй не пад сілу, а сын жыве ў Расіі. І невядома, што б з гэтымі хворымі і нямоглымі людзьмі было, каб не Тамара Шаўлоўская.\nТамара Фёдараўна — медсястра Чырвонага Крыжа, яна апякуе Сакуноў. Прысвячае ім паўдня: у магазін збегае, у хаце прыбярэ, ціск памерае, укол зробiць, Мікалая Пятровіча корміць з лыжачкі, мяняе бялізну, варочае. А яшчэ трэба проста пагаварыць, добрым ласкавым словам перакінуцца. Акрамя медсястры, гэта зрабіць няма каму: яна за радню, медыка і памочніка. А лёсы ў падапечных розныя, насычаныя, часта балючыя.\n— Ці думала калі-небудзь, што так захварэю? — выцірае слёзы з вачэй маладжавая яшчэ Таццяна Сакун. — Крыўдна. Працавала санітаркай у хірургіі, насіла хворых па прыступках, 18 гадоў дапамагала паралізаванай свекрыві, маму з інсультам выходжвала, пасля — мужа. А потым і на мне адбілася. Разбалеліся суставы, тазабедраны памяняла, мяняць яшчэ тры — сэрца не вытрымае. Яго і так прыпынялі, каб унармаваць шалёны рытм.\nСЛОВАМ, калі нешта баліць — ты жывы, прыказка не пра Таццяну Сакун. З абагаўленнем яна ўспамінае тыя дні, калі ногі не мулялі. А пакуль нічога не застаецца, як старанна выконваць прадпісанні доктара. За гэтым уважліва сочыць Тамара Шаўлоўская, балазе жыве непадалёк, таму і ў выхадныя падбяжыць укол зрабіць, каб не перапыняўся курс лячэння.\nЯшчэ ў медсясцёр Чырвонага Крыжа пад наглядам Мікалай Верабей і Галіна Дыкіджы. Яна хворая цяжка, не можа і некалькі крокаў ступіць не прысеўшы, таму па хаце расстаўлены крэслы. Адзінокія пажылыя людзі, і ў кожнага свая немач — самая горкая і балючая.\n— Маім двум падапечным па 90 гадоў, іншым па 75. Чакаюць, абдымаюць, як дзеці радуюцца, — пяшчотна расказвае пра сваю работу яшчэ адна патранажная медсястра Валянціна Шалыга. У яе фельчарскага вопыту 42 гады, працуе ў грамадскім аб’яднанні восем месяцаў, акурат тады ўвялі гэтую пасаду.\nНАСАМРЭЧ ніколі не думала, што ў таварыства так многа спраў. І рэальных — не на паперы, бо за бюракратыю грамат не даюць. Але калі старшыня калінкавіцкай раённай структуры Чырвонага Крыжа Ала Зіновіч пачынае іх пералічваць, ледзьве за ёй паспяваю занатоўваць. Апрача ўвагі пажылым і адзінокім, у зоне асаблівага клопату няпоўныя, апякунскія, прыёмныя, шматдзетныя сем’і, сіроты, падтрымка іх гуманітарнай дапамогай або рэчамі, якімі падзяліліся людзі з добрым сэрцам. А такіх у раёне многа. Прывозяць адзенне, абутак, цацкі ў грамадскую арганізацыю або апускаюць у кантэйнер, што стаіць побач. Амаль усе яшчэ добрыя, чыстыя, цэлыя — ад 400 да 800 адзінак у месяц. Урэшце гэта штораз падтрымка як мінімум для 30 сямей. Гуманітарную дапамогу кожныя паўгода атрымліваюць па 50 сямей. Ёсць тут і такая завядзёнка: гаспадары, прадаючы кватэры, непатрэбныя посуд і мэблю на сметнік не выкідаюць — праз Чырвоны Крыж дзеляцца з тымі, хто гатовы прыняць.\n— І гэта слаўная практыка, — падкрэслівае начальнік аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Калінкавіцкага райвыканкама Іна Сафронава. — Такім чынам многія без фінансавых укладанняў паляпшаюць свой побыт. Вось і нядаўна цалкам забяспечылі аднаго спецыяліста, які прыехаў у райцэнтр без нічога.\nУ Чырвоны Крыж звяртаюцца людзі без пастаяннага месца жыхарства, узімку яны тут харчуюцца гарачай ежай, апранаюцца. «Выдаём ім цёплае адзенне, футравыя шапкі. Між сабой смяёмся, што нашы кліенты ў норках ходзяць», — жартуюць супрацоўнікі. Шматдзетныя сем’і бежанцаў з Данецкай і Луганскай абласцей, якіх у Калінкавіцкім раёне 11, у Чырвоным Крыжы атрымліваюць ваўчары, па іх купляюць пральныя сродкі і прадукты.\nАле мяне здзівіла вось што: Чырвоны Крыж дапамагае нават пачаць сваю справу, такім чынам спрыяе самазанятасці. На 800 еўра закуплена абсталяванне жанчыне, якая адкрыла ў райцэнтры цырульню, другая — кандытарскую. Зараз яны ў ахвоту і ў знак удзячнасці займаюцца валанцёрствам.\nЯно — асобная старонка ў біяграфіі гэтай арганізацыі. Удзельнічаюць усе, хто хоча рабіць дабро. Без прымусу, па ўласнай волі. Асаблівыя ахвотнікі — дзеці, у школах і прадпрыемствах праводзяць акцыі, становяцца цімураўцамі, а за гэта атрымліваюць пачастункі, трапляюць у аб’ектыў раённай прэсы. Праца лечыць — афарызм для тых, хто збіўся, што называецца, са шляху праведнага. Сярод іх ёсць студэнты мясцовага ліцэя, якія таксама не супраць быць карыснымі і часта адгукаюцца на валанцёрства.\nРухавік і завадатар добрых спраў і ініцыятыў — Ала Зіновіч, за плячыма якой 43 гады педагагічнага стажу.\n— Пачынаць на пасадзе старшыні было няпроста, многаму давялося вучыцца. Падштурхнула мама: ідзі, кажа, людзям дапамагаць. Яна ў мяне заўсёды на першы план ставіць чуласць, спагаду і ўзаемавыручку. З дзяцінства памятаю, як яна частавала суседзяў, дзялілася рэчамі. Словам, займалася дабрачыннасцю, як умела, і мяне вучыла: закінь наперад — ззаду знойдзеш. Яно і нядзіўна, у мамы было складанае жыццё, пакутвала ў фашысцкай вязніцы, адзіную мару за душой насіла — хлеба наесціся, таму ведае цану і жыццю мірнаму, і справам добрым.\nНе кінула ў адкрытае плаванне новага «штурмана» гомельскае абласное аддзяленне, надзейна кансультуе і суправаджае ўсе даручэнні. І сама старшыня не прывыкла працаваць спусціўшы рукавы. Першым чынам палічыла патрэбным расказаць пра справы таварыства на ўсіх прадпрыемствах і арганізацыях. Адкрытасць дае плён, план узносаў нават перавыкананы, хоць дагэтуль заўсёды кульгаў. І наогул, актыўнасць — першы кіт поспеху.\n— Звычайна езджу на машыне, а калі выберуся ў горад пешшу — толькі і чую: «Ізноў пра цябе ў раёнцы чыталі». Што сказаць, прыемна, калі наша справа патрэбная і яе заўважаюць, — кажа на развітанне Ала Зіновіч.\nСпецыяліст Гомельскай абласной арганізацыі Беларускага таварыства Чырвонага Крыжа Таццяна ГАРЭЛІК:\n— У вобласці 25 раённых арганізацый, больш за 1000 пярвічак, звыш 2000 валанцёраў. Што тычыцца калінкавіцкага аддзялення, яно ў нас адно з буйных і на добрым рахунку, там шмат валанцёраў і добрых спраў.\nНаша арганізацыя прыдумвае цікавыя ініцыятывы. Так, напрыклад, два гады развіваем самазанятасць у раёнах, праспансіравалі 84 цікавыя праекты, якія паспяхова працуюць. У межах кампаніі «Збяром дзяцей у школу» летась падтрымалі 845 дзяцей, сёлета збіраемся ахапіць тысячу. У Жлобіне, Рэчыцы і Мазыры ўвялі «Няню замест мамы»: нашы медыцынскія сёстры ў радзільнях даглядаюць немаўлят, ад якіх адмовіліся бацькі. У Гомелі адкрылі крызісны цэнтр на 10 месцаў, дзе даём часовы прытулак людзям без жылля, пагарэльцам, былым зняволеным. Дапамагаем ім аднавіць дакументы, знайсці працу і прыйсці да нармальнага самастойнага жыцця. Падтрымалі каля 30 чалавек, якія пацярпелі ад гандлю людзьмі за мяжой, запатрабаваная медыка-сацыяльная дапамога нашых медсясцёр. Адзінае, што іх нямнога, і прычына перш за ўсё фінансавая. Праблему могуць рэгуляваць райвыканкамы, уводзячы на гэтыя стаўкі дзяржзаказ.


Аляксандр Чубрык: Доўгая гісторыя энергетычных субсідый cканчаецца | Новы Час\nПадатковы манеўр, які пачнецца ў Расіі з 2019 года, можа стаць прычынай праблем з напаўненнем дзяржбюджэту і выплатай Беларуссю знешняга доўгу.\nПра гэта заявіў у ырэктар Даследчага цэнтра ІПМ Аляксандр Чубрык.\nСтраты бюджэту могуць быць вышэй, чым чакаецца\nПадатковы манеўр заключаецца ў паступовfq адмове Расіі ад экспартнай пошліны на нафту з адначасовым павышэннем падатку на здабычу нафты, што фактычна прывядзе да пераходу на сусветную цану на нафту для ўнутраных расійскіх спажыўцоў да 2024 года. Гэта азначае і спыненне паставак нафты ў Беларусь па льготных цэнах. Мінфін прагназуе, што ў выніку штогадовыя прыбыткі беларускага бюджэту могуць скараціцца на працягу бліжэйшых 5 гадоў на 3,8% ВУП.\nНа думку Аляксандра Чубрыка, рэальныя страты бюджэту могуць быць больш значнымі. «З вялікай доляй верагоднасці скароцяцца прыбыткі беларускіх НПЗ, што прывядзе да памяншэння выплаты падатку на прыбытак. Таксама скароціцца, калі не цалкам знікне, магчымасць канфіскацыі часткі прыбытку ў карысць фонду нацыянальнага развіцця», — сказаў эксперт.\nАдна з сур’ёзных праблем заключаецца ў тым, што пры атрыманні нафты па ільготных цэнах беларускія НПЗ мелі магчымасць пастаўляць канчатковы прадукт на вялікія адлегласці. Аднак пасля завяршэння падатковага манеўру, калі Беларусь будзе атрымліваць сыравіну па сусветнай цане, транспартныя выдаткі могуць зрабіць прадукцыю беларускіх НПЗ неканкурэнтаздольнай. «Сёння важнымі рынкамі для нас з’яўляюцца Вялікабрытанія і Нідэрланды, і трэба ўжо зараз пачынаць думаць, чым іх можна замясціць. Наўрад ці можна нарасціць пастаўкі нафтапрадуктаў ва Украіну ў аб’ёмах, якія дадуць магчымасць кампенсаваць страту гэтых рынкаў. На выхад на рынкі Польшчы і краін Балтыі спадзяванняў мала — на новых рынках можа паўстаць пытанне па якасці, якое на беларускіх НПЗ па шэрагу пазіцый ніжэй, чым у Еўропе. Магчыма, атрымаецца па сусветнай цане пастаўляць нафтапрадукты ў Расію — сёння яна імпартуе нафтапрадукты з-за нізкай глыбіні перапрацоўкі на ўласных заводах», — лічыць Аляксандр Чубрык.\nЗрэшты, рэалізацыі спадзяванняў на пастаўкі нафтапрадуктаў на рынак Расіі можа перашкодзіць мадэрнізацыя расійскіх НПЗ. «Расія вырашыла правесці падатковы манеўр, каб у бізнесу з’явіўся стымул інвеставаць у нафтаперапрацоўку. Калі б падатковы манеўр здарыўся заўтра, расійскі рынак пераарыентаваўся б на беларускія нафтапрадукты. Аднак паколькі гэта адбудзецца праз некалькі гадоў, за гэты час Расія зможа правесці рэканструкцыю сваіх НПЗ. У гэтым выпадку малаверагодна магчымасць пераарыентацыі на расійскі рынак ўсіх паставак у Нідэрланды і Брытанію», — кажа эксперт.\nБеларускаму бюджэту трэба рыхтавацца да завяршэння падатковага манеўру\nАляксандр Чубрык адзначыў, што раней у выпадку ўзнікнення праблем з бюджэтам Беларусь атрымлівала дапамогу ад Расіі. І ў асноўным такая дапамога прадастаўлялася ў выглядзе ільготных коштаў на пастаўкі энергарэсурсаў. «Беларусь зьвярталася да Расіі па прадастаўленне роўных цэн, аргументуючы гэта удзелам у інтэграцыйных аб’яднаннях. Аднак пасля завяршэння падатковага манеўру такога аргументу ўжо не будзе, у нас з Расіяй будуць сапраўды роўныя ўмовы. У Мінска застанецца толькі магчымасць звяртацца за крэдытамі, а гэта зусім іншая справа. Доўгая гісторыя энергетычных субсідый сканчаецца, і нашаму бюджэту трэба да гэтага рыхтавацца», — падкрэсліў эксперт. Паводле яго слоў, «сёння нафтавыя грошы ідуць у асноўным на пагашэнне знешняга доўгу. Таму важна ўжо зараз перагледзець стратэгію кіравання знешнім доўгам з улікам завяршэння манеўру».\nПольшча будзе патрабаваць ад Расіі ваенныя рэпарацыі


Кашаль ў дзяцей: лячэнне народнымі сродкамі\nЯк толькі вы зразумелі, што дзіця захварэла, трэба тут жа зрабіць выклік лекара на дом. Але не варта пасіўна чакаць прыходу спецыяліста. Трэба прыняць меры і палегчыць кашаль у дзяцей. Лячэнне народнымі сродкамі дае найлепшыя вынікі. Што не дзіўна, бо дзякуючы мяккаму і ўстойлівага эфекту, стагоддзямі правераныя метады і сёння карыстаюцца папулярнасцю. Чым хутчэй вы пачнеце барацьбу з хваробай, тым хутчэй наступіць выздараўленне.\nЧым лячыць кашаль грудным дзіцяці?\nГэта якраз той выпадак, калі самалячэння няма месца. Усё, што вы можаце - даць выпіць немаўлю або паспрабаваць праграванне. Масаж можа пагоршыць сітуацыю, аж да самых негатыўных наступстваў. Лячэнне лепш праводзіць у стацыянары пад назіраннем лекара і медперсаналу.\nСухі кашаль у дзяцей\nЛячэнне народнымі сродкамі гаўклівым кашлю зводзіцца да увільгатненню і павелічэнню аб'ёму адкашліваецца рэчывы і тым самым палягчэння вывядзення мокроты з арганізма дзіцяці. У гэтым выпадку добра дапамагаюць інгаляцыі над парай толькі што зваранага бульбы.\nКалі дзіцяці цяжка ўгаварыць падыхаць парай, ці ён для гэтага занадта малы, зрабіце малочны сіроп. Давядзіце да кіпення шклянку малака і апусціце ў яго па сталовай лыжцы масла сметанковага і натуральнага мёду, чвэртачку чайнай лыжачкі соды і ўзбіты жаўток. Хай выпівае ад адной да двух сталовых лыжак салодкай сумесі за адзін прыём.\nЗастарэлы кашаль у дзяцей\nЛячэнне народнымі сродкамі запушчанага кашлю можна праводзіць пры дапамозе цыбульнага сіропу. У літр кіпячай вады пакладзеце пару неачышчаных ад шалупіны цыбулін і 6-7 сталовых лыжак цукру, а калі не шкада, то замест яго - шклянку мёду. Памешвайце да абсалютнага растварэння салодкага інгрэдыента, зменшце агонь да мінімальнага значэння і уваривайте на працягу гадзіны. Лук выкіньце, сіроп працадзіце. Ребеночку давайце ў цёплым выглядзе па цэлай сталовай лыжцы 3 альбо 4 разы на дзень.\nГлыбокі кашаль у дзяцей\nЛячэнне народнымі сродкамі моцнага кашлю можа быць вельмі нават смачным і прыемным для дзіцяці, што, пагадзіцеся немалаважна, бо добры настрой паскарае працэс выздараўленне ўдвая! Прыгатуйце малышу бананавы кісель.\nРасцярыце банан відэльцам або праз тарку ў пюреобразные кашыцу. Ўсыпце лыжку цукру або дадайце столькі ж мёду, зноў змяшайце. Уліце шклянку кіпеню, разбоўтаныя усе да аднастайнай тэкстуры і дайце настаяцца паўгадзіны пад зачыненым вечкам. Выпіць можна ўсю порцыю ў адзін прыём. Не забудзьцеся кісель падцяпліць, калі ён ужо астыў.\nМасаж дзіцяці пры кашлю\nВельмі добра дапамагае аддзяленню мокроты дрэнажуюцца масаж:\nдзіця ляжыць на спіне, а вы пагладжвальнымі рухамі далоняў праводзіце знізу ўверх - ад бакоў па грудкі да шыі;\nхай дзіцятка переляжет на жывоцік, а вы зрабіце некалькі спіралепадобнае рухаў пальцамі рук ўздоўж пазваночніка, у напрамку ад паясніцы да шыі;\nпадкласці пад жывоцік маляняці валік або падушку так, каб галава і плечы апынуліся ніжэй за ўзровень пояса, знізу ўверх зрабіце некаторы колькасць інтэнсіўных, але прыемных дзіцяці паляпванняў.\nХуткага вам выздараўлення!\nЯкія яны, народныя сродкі ад камароў і мошак?\nЯкія неабходна рабіць практыкаванні пры гемароі?\nАльтэрнатыўная медыцына. Лячэбныя ўласцівасці амаранта\nМакрыца-трава. Лячэбныя ўласцівасці і не толькі\nЯк лячыць печань у хатніх умовах пры дапамозе народных рэцэптаў і траў\nУ вас з'явілася бародаўка: лячэнне ў хатніх умовах\nСмартфон Sony Xperia E: характарыстыкі, водгукі\nДругасная катаракта пасля замены крышталіка: лячэнне і водгукі\nШто адбудзецца, калі жанчына вырашыць пагаліцца твар?\nСпадзевы Аляксандр Васільевіч: біяграфія і бібліяграфія\nВозера Бросно ў Цвярской вобласці. Таямніца возера Бросно\nМагічныя камяні: гранат, яго разнавіднасці і ўласцівасці\nКолькі доўжыцца працоўны тыдзень?\nKawasaki ZZR 250 - ваш першы матацыкл\nЯкія захоўвае ў сабе значэння імя Мірон?\nШто такое дэндралагічныя паркі і батанічныя сады


28.02.2021 / 12:56\nГарадзенскі гісторык Андрэй Чарнякевіч звярнуўся да старшыні Гродзенскага аблвыканкама з адкрытым лістом, у якім ён просіць адкласці ўзгадненне і прыняцце другой чаргі рэканструкцыі Старога замка ў Гродне.\nФота Сяргея Гудзіліна.\n«Палітычныя падзеі, што адбываюцца ў нашай краіне апошнім часам, прымусілі забыцца на іншыя праблемы, аднак гэта не азначае, быццам яны перасталі існаваць. Больш за тое — менавіта зараз прымаюцца рашэнні, адмяніць якія пазней ужо не атрымаецца. Гаворка ідзе пра праект другой чаргі рэканструкцыі Старога замка ў Гродна, які, фактычна, ставіць пад пагрозу знішчэння ўнікальны для Беларусі гістарычны помнік.\nРаспрацаваны яшчэ ў пачатку 1990-х гг. праект адбудовы каралеўскага замка з’яўляецца састарэлым, навукова неабгрунтаваным, распрацаваным без уліку ўжо назапашанага досведу. На жаль, мы не ведаем, як дакладна выглядаў замак у часы Стэфана Баторыя, калі ён толькі паўстаў. Мы не можам пераканаўча сцвярджаць, хто з архітэктараў яго будаваў, пра што было ўжо шмат сказана ды напісана спецыялістамі яшчэ напярэдадні першай чаргі рэканструкцыі. Таму тое, што атрымалася ў выніку работ на першай чарзе рэканструкцыі, нельга назваць інакш, як казачным замкам, створаным фантазіяй сучасных дойлідаў. Тым не менш, сапраўдныя каралеўскія муры, прынамсі збольшага, гэты этап рэканструкцыі перажылі. Зараз жа сітуацыя карэнным чынам змянілася. Той палац, якія мы сёння бачым, — гэта спалучэнне розных эпох, архітэктурных стыляў, рознай унутранай планіроўкі, якія разам ствараюць жывы арганізм, тады як памылковая канцэпцыя, што патрабуе пабудаваць менавіта «палац Баторыя» і ніякі іншы, пагражае знішчэнню гэтага каштоўнага помніка. Нам прапануюць пабудаваць узамен старажытнай камяніцы, дзе кожнае скляпенне захоўвае памяць пра мінулыя стагоддзі, дарагі муляж, пазбаўлены ўсялякага духу гісторыі; замяніць аўтэнтычны, сапраўдны скарб прыкрай падробкай! Гэта як замена залатога самародка шклянымі пацеркамі.\nАднак адна справа, калі гістарычная бутафорыя паўстае на пустым месцы, і зусім іншая, калі дзеля яе будуць разбіраць — забіваць гісторыю! «Не зрабі горш» — вось пра што мы павінны памятаць сёння, працягваючы рэканструкцыю, пакуль яшчэ магчыма паспець пераглядзець сумнеўныя архітэктурныя рашэнні ды выправіць відавочныя памылкі. Як нельга «для сіметрыі» прышыць чалавеку яшчэ адну галаву, так нельга гістарычнаму будынку дадаць яшчэ адзін паверх. Кожная знятая цагліна, кожны знішчаны метр культурнага слою стане напамінам пра сучасных Герастратаў… Але нават гэта яшчэ не ўсё. Пасля заканчэння другой чаргі будаўніцтва тэарэтычна нас чакае трэцяя чарга рэканструкцыі, пра якую сёння ўслых нават не згадваюць. А ўсё праз тое, што, паводле папярэдніх планаў, для пабудовы замка «як у Баторыя», прыйдзецца… дасыпаць частку Замкавай гары. І гэта замест таго, каб ужо сёння ўзяць пад ахову тыя гістарычныя муры, якія разбураюцца проста на нашых вачах!\nЗаклікаю неадкладна перагледзець як сам праект другой чаргі, так і ўсю канцэпцыю рэканструкцыі Старога замка. Паводле нашага меркавання, трэба адысці ад ідэі аднаўлення Старога замка на «эпоху Стэфана Баторыя», бо ў выніку яе рэалізацыі мы рызыкуем атрымаць суцэльны муляж. Я прапаную паказаць усю унікальнасць Замкавай гары, дзе жыццё не перарывалася вось ужо амаль тысячу гадоў. Гэта значыць — аднавіць будынак замка, максімальна захоўваючы ўсе напластаванні і архітэктурныя элементы 17 — 18 стст.,; а што датычыць трэцяй чаргі, то наогул варта максімальна засяродзіцца не на будаўніцтве, а на кансервацыі аб’ектаў 12 — 17 стст.: Ніжняй і Верхняй цэркваў, Княжацкага церама і інш., стварэнні своеасаблівага падземнага Гродна, якому не будзе роўных не толькі ў Беларусі, але і ва ўсім рэгіёне. Мы маем шанец збудаваць не прывідны замак, але атрымаць унікальны археалагічна-архітэктурны ансамбль аб’ектаў 12 — 17 стст. (трэцяя чарга), рэканструкцыі на эпоху 16 ст. (першая чарга) і замка 16 — 19 стст. (другая чарга). Заклікаю абмеркаваць гэтае пытанне як мага шырэй з удзелам навукоўцаў і грамадскасці», — кажа гісторык.\nАднаўляюць Стары замак у Гродне па праекце архітэктара Уладзіміра Бачкова. Мяркуецца, што абарончае збудаванне павінна ў выніку атрымацца такім, якім яно было ў часы жыцця Стэфана Баторыя. Аднак рэканструкцыя замка ў Гродне з самага пачатку выклікала шмат спрэчак у навуковых колах.\nМіністр юстыцыі — пра ліквідацыю адвакацкіх бюро: Вялікіх рызык не бачым\nСтудэнта хімфака БДУ затрымалі за «стварэнне экстрэмісцкага фарміравання»


Чэмпіянат свету па хакеі: глядзім на Рыгу, а бачым… | Новы Час\nУ элітным дывізіёне — 16 мацнейшых хакейных зборных планеты. Канада, ЗША, Расія, Фінляндыя, Швецыя, Чэхія, Германія, Швейцарыя, Славакія, Данія, Вялікабрытанія, Латвія, Італія, Нарвегія, Казахстан… І Беларусь. У іх матчах будуць трашчаць барты, чубы, будуць ламацца клюшкі, а, можа, нават і косці. Заўзятары розных краін збіраюцца правесці гэтыя дні, не адыходзячы ад тэлевізараў, каб нічога не прапусціць. Каб не страціць ні адну эмоцыю, не праглядзець ні адзін небяспечны момант ля чужых брам.\nЗамежных гледачоў зразумець лёгка. У іх унутры абсалютная гармонія, падагрэтая спрадвечнымі заўзятарскімі прадчуваннямі і салодкімі трывогамі. Іх зборная — гэта тое, што яны лёгка атаясамліваюць са свёй радзімай. Іх хакеісты — гэта хлопцы, у якіх яны ясна бачаць саміх сябе. Перажываць за іх, зычыць ім удачы і поспеху — гэта ў чалавечай прыродзе. На тым спорт стаіць ужо шмат стагоддзяў і будзе стаяць надалей.\nЗ беларускімі заўзятарамі — намі з вамі — сёння нашмат складаней. У нас гармоніі няма, а душа — нібыта на разрыў. Бо такі ён, сучасны айчынны хакей — ці не самы праўладны від спорту ў краіне, глыбока стыгмазаваны апошнімі палітычымі падзеямі. Тымі самымі, што дапамаглі нават самым памяркоўным беларусам канчаткова вызначыцца са сваім стаўленнем да ўладаў.\nРаней было неяк прасцей: пры ўсіх відавочных прыкметах аўтакратыі прастора для яднання заставалася. І дамашні чэмпіянат свету-2014 прайшоў у Мінску ў цёплай атмасферы, і на іншых турнірах за зборную заўзелі шчыра, і на замежных матчах нават збіраліся фанаты з бел-чырвона-белымі сцягамі. Хакеісты іх не цураліся, дзякавалі за падтрымку. Адміністрацыя маўкліва заплюшчвала на гэта вочы, а каментатары дзяржаўнага ТБ кожны раз набіралі ў рот вады, калі БЧБ-кластар на трыбунах раптам трапляў у кадр падчас жывой трансляцыі.\nАле так было толькі да мінулага лета, якое змяніла ўсё.\nКалі вы сёння завітаеце ў Фэйсбук ці адкрыеце каментары пад хакейнымі артыкуламі на спартыўных парталах, то наўрад ці знойдзеце там уцямную эмпатыю да бягучых вынікаў айчынных майстроў клюшкі і шайбы. Выключэнні здараюцца, аднак хутчэй толькі пацвярджаюць правілы — як у выпадку з беларускімі юнакамі, якія сенсацыйна ўвайшлі ў топ-8 на нядаўнім чэмпіянаце свету сярод 18-годак. За гэтых хлопцаў на радзіме непрыхавана заўзелі, бо ні ў чым дрэнным не запрыкмечаная маладосць заўсёды выклікае сімпатыю — простую, чалавечую, якая па-за межамі грамадскіх дыскурсаў і кантэкстаў.\nДа дарослага хакея рахункі прынцыпова іншыя. Бо праз вядомыя — драматычныя, а месцамі і трагічныя — эксцэсы ў шырокім грамадстве надта ж змяніліся светапоглядныя акцэнты і маральныя ацэнкі. І, напрыклад, той жа Дзмітрый Баскаў у масавай свядомасці цяпер не толькі кіраўнік нацыянальнай федэрацыі, але і асоба, якую падазраюць у датычнасці да смерці мастака-пратэстоўца Рамана Бандарэнкі. І якога, дарэчы, зрабілі неўязным у Латвію — і на ЧС ён проста фізічна не можа паехаць. Міхаіл Захараў цяпер таксама не толькі галоўны трэнер зборнай — ён яшчэ і чалавек, шчыльна набліжаны да Аляксандра Лукашэнкі, з якім, былі часы, нават разам збіраў кавуны на галоўных агародах краіны. Дый самі гульцы, што казаць, занадта падкрэслена яшчэ мінулым летам схавалі галаву ў пясок, каб цяпер у іх бок кучна ляцелі заўзятарскія флюіды.\nДый сам чэмпіянат нясе вядомае адценне — і беларускі бок на гэтым свяце нібыта ў ролі адрынутых. Праз тыя самыя гвалт, рэпрэсіі і іншае дзяржаўнае цемрашальства турнір са скандалам забралі ў Мінска, як у кепскага гаспадара, які запляміў сябе. І з гэтым адчуваннем гульцы каманды Захарава будуць кожны раз выходзіць на латвійскі лёд. І з гэтым усведамленнем мы будзем назіраць — і за імі, і за іх супернікамі.\nНарэшце, і хакей наш хвалёны цяпер увогуле ў незайдросным становішчы. Гэта раней, у ліхія 90-я, якімі нас працягваюць страшыць, беларусы гулялі на Алімпіядзе, дзе крушылі немцаў ды французаў і заскоквалі ў васьмёрку лепшых каманд. Гэта крыху пазней, у 2002-м, нашы хлопцы агаломшылі свет, выйшаўшы ў паўфінал у Солт-Лэйк-Сіці. Удзел у Гульнях быў для беларускай хакейнай зборнай задачай-мінімум, якую яны вырашалі без шпаргалак і з заплюшчанымі вачыма.\nАднак час мінуў, і тыя, каго білі мы, цяпер б’юць нас. Класіка жанру: у Беларусі панабудавалі хакейных палацаў, панапрымалі праграм развіцця, змарнавалі дзясяткі мільёнаў долараў, каб «стратэгічны» від спорту ўзрос і стаў ледзьве не візітоўкай «моцнай і квітнеючай» Беларусі. Не ўзрос і не стаў. Бо іншыя рухаліся хутчэй і разумней, і вось ужо тыя ж немцы падымаюцца на алімпійскі п’едэстал, а беларусы больш за дзесяць гадоў наогул не могуць паехаць на Гульні. І прайграюць кваліфікацыю пазаштатнай Славеніі, дзе на ўсю невялічкую краіну паўтары дзіцячыя хакейныя школы.\nАналагічна і з чэмпіянатамі свету, дзе беларускія матывы пачуць усё цяжэй і цяжэй. Апошні раз нашы хакеісты грымнулі і мелі розгалас у 2015-м у Чэхіі, калі пераадолелі групавы раўнд, надраўшы вядомае месца самім амерыканцам. У чвэрцьфінале, праўда, ужо самі гэтае месца бездапаможна прыкрывалі — атрымалі 0:9 ад канадцаў, але ж выніковае сёмае месца спісала ўсе сітуатыўныя слабасці.\nЦяпер тыя часы — нібыта ў марыве. Вады ўцякло шмат, і гэтая вада быццам падмыла гліняныя муры беларускага хакея. І зборная ўжо не тое што не замахваецца на мацнейшых, а ходзіць у андэрдогах і нават вылятае з элітнага ў другі дывізіён пад здзеклівае шматгалоссе ўласных заўзятараў.\nУ адрозненне ад Славеніі хакейных школ у Беларусі дастаткова. Дастаткова — каб ствараць бачнасць развіцця. І крытычна мала, каб з ўсёй іх працы мець адчувальны плён для нацыянальнай зборнай. Таму замест дзіцяча-юнацкага канвеера хакейныя чыноўнікі прызвычаіліся ўключаць іншы — міграцыйны. І раздаваць налева-направа беларускія пашпарты рознага кшталту замежнікам. І не толькі расіянам, як раней, але і заакіянскім «суайчыннікам». І беларускія заўзятары толькі і паспяваюць вывучаць прозвішчы новых беларусаў — Бэйлен, Плат, Парэ, Тэйлар, Прынс…\nДля чаго тое робіцца — стары сакрэт палішынэля. Бо недзе наверсе ад зборнай традыцыйна чакаюць прарыву на ЧС, і калі аб’ектыўных перадумоў для таго не існуе, то іх трэба стварыць штучна. Інакш можна пазбавіцца пасады.\nСёння, без сумневаў, прарыву чакаюць з асаблівым нецярпеннем — таму што такая міжнародная абстаноўка склалася вакол нашай абложанай крэпасці. І, кажуць, галоўны трэнер Захараў ужо абвясціў, што павядзе каманду ледзьве не да медалёў чэмпіянату…\nНу, паглядзім, што з таго атрымаецца. Заўзець ці не — асабістая справа кожнага. Але ж тэлевізар гэтымі днямі ўсё ж уключыць варта. Спорт здаўна быў аддушынай людзей — беларусам сёння аддушына дакладна не зашкодзіць.


01 люты 2018, 19:42\nСправа аб забойстве ў 2009 годзе жыхаркі Магілёўскай вобласьці накіраваная ў Вярхоўны суд.\nПра гэта паведамілі БЕЛТА ў Генэральнай пракуратуры. На падставе заключэньня генпракурора Вярхоўны суд адмяніў вынесены ў лютым 2010 году апраўдальны прысуд Магілёўскага абласнога суду па факце забойства.\n31 студзеня пасьля завяршэньня новага папярэдняга расьсьледаваньня гэтая крымінальная справа была накіраваная Генпракуратурай «для разгляду па сутнасьці ў Вярхоўны суд».\nПра гэтую крымінальную справу кіраўнік Беларусі Аляксандар Лукашэнка паведаміў 1 лютага падчас сустрэчы са старшынём дзяржкамітэта судовых экспэртыз Андрэем Шведам.\n«Цяпер мы з-пад зямлі дастанем тых, хто вёў сьледзтва, хто выносіў апраўдальны прысуд»\nЛукашэнка расказаў, як «дзякуючы ягонаму ўдзелу» ўдалося раскрыць забойства мінулых гадоў.\n«Гэта было ў Магілёўскай вобласьці. Да мяне зьвярнуліся простыя людзі — бацька забітай дачкі. Прыйшоў і кажа: Аляксандар Рыгоравіч, ну ня можа быць, каб было так, як суд прыняў рашэньне, і так, як сьледзтва правялі», — сказаў Лукашэнка.\n«Я папрасіў яго даслаць усе матэрыялы, якія ў яго на руках. Ён мне даслаў. Я сеў і сам за суткі вывучыў яе. І даў каманду пракурору і старшыні КДБ, чаго б ні каштавала, расьсьледаваць гэтую крымінальную справу. Нягодніка знайшлі ў Расеі, прывезьлі ў Менск, распачалі зноў крымінальную справу, пачалі расьсьледаваць. Прычым я кантраляваў увесь гэты працэс. І аказалася, што ён — забойца. А яго фактычна апраўдалі», — заявіў кіраўнік краіны.\n«Цяпер мы з-пад зямлі дастанем тых, хто вёў сьледзтва, хто выносіў апраўдальны прысуд. І бок абвінавачваньня знойдзем. І мы зь іх спытаем. Ён прызнаўся, паказаў, як і дзе забіваў», — сказаў Лукашэнка.\n«Мой прысуд быў разгледжаны ва ўсіх інстанцыях, пакінуты ў сіле»\nСудзьдзя, якая разглядала гэтую справу, на пэнсіі ўжо некалькі гадоў. Пра тое, што апраўданаму зноў прад’явілі абвінавачваньне, яна даведалася сёньня з інтэрнэту. У размове з журналістам TUT.BY жанчына сказала, што праваахоўныя органы разьбяруцца, хто вінаваты, а хто не.\n«Мой прысуд быў разгледжаны ва ўсіх інстанцыях, пакінуты ў сіле, рэспубліканская пракуратура падтрымала, — кажа былая судзьдзя. — Я памятаю яго... Сапраўды, апраўдальныя прысуды выносяцца нячаста, для мяне гэта быў першы апраўдальны прысуд па гэтым артыкуле. Я працавала якасна, таму прысуды заставаліся ў сіле».\nТаксама судзьдзя сказала, што «загадзя рабіць высновы, даваць камэнтары — гэта няправільна». І калі новыя акалічнасьці, якія адкрыліся, «дапамогуць знайсьці злачынцу і асудзіць — гэта будзе правільна».\nВосем гадоў таму сваякі пацярпелай былі ня згодныя з апраўдальным прысудам і абскардзілі яго ў Вярхоўным судзе, які пакінуў прысуд у сіле. Пасьля таго як справай зацікавіўся Лукашэнка, у 2017 годзе ў сувязі з новаадкрытымі акалічнасьцямі была ўзбуджаная крымінальная справа паводле ч.2 п. 6 арт.139 КК «Забойства з асаблівай жорсткасьцю».


Бібліятэка - пляцоўка міжкультурных зносін | Палескі дзяржаўны ўніверсітэт\nБібліятэка - пляцоўка міжкультурных зносін\n26 лютага ў чытальнай зале бібліятэкі навучальнага корпуса №1 адбылася тэматычная сустрэча "Мова – жывая душа народа", прысвечаная Міжнароднаму Дню роднай мовы. Святкаванне ў бібліятэцы дня роднай мовы стала ужо добрай традыцыяй, яна аб'ядноўвае студэнтаў і выкладчыкаў і выклікае цікавасць.\nУ гэты дзень бібліятэка ператварылася ў пляцоўку міжкультурных зносін, дзе ўвага была ўдзелена розным мовам. Вядучыя мерапрыемства бібліятэкары Дзмітрук А. М. і Дарашэнка А. П. распавялі гісторыю свята, аб мовах "вялікіх" і "малых", звярнулі ўвагу на тое, што кожная мова ўнікальная, за кожнай асаблівы след у гісторыі і культурна-моўнай разнастайнасці.\nУдзельнікамі сустрэчы сталі студэнты банкаўскага і біятэхналагічнага факультэтаў універсітэта, выкладчыкі і прадстаўнікі культуры і мастацтва горада Пінска, гэта спявак і кампазітар, мастак, аўтар і выканаўца песень Віктар Сямёнавіч Мяцельскі і старшыня савета гісторыка-патрыятычнага клуба «Пошук» Пётр Сяргеевіч Атанаў.\nЯк запрашэнне да шчырай размовы прагучаў верш беларускага паэта Пятруся Броўкі "Калі ласка". Кожны ўдзельнік мерапрыемства меў магчымасць праявіць сябе. Яны падрыхтавалі вершы і іх пераклады на рускай, беларускай, таджыкскай, туркменскай, французскай, англійскай, нямецкай і кітайскай мовах. Так, студэнты групы 19ЛМК-1 Занько Ірына і Фацеева Наталля прадставілі беларускую мову. Аскерка Захар і Дземянчук Марыя прачыталі верш і яго пераклад на англійскай мове. Студэнты групы 18ЛМК-1 Клімук Ілля, Петрычыц Кацярына, Шкроба Ірына і Дзеравянка Валерыя прадставілі нямецкую мову. Уварава Дыяна, Сакалова Елізавета, Літвінец Ганна і Клепча Ксенія пазнаёмілі слухачоў з кітайскай мовай. Вельмі прыгожа гучалі вершы на французскай мове у выкананні Нікіфаравай Іі, у перакладзе Коўтух Кацярыны.\nУрыўкі са сваіх твораў нацыянальных аўтараў аб Радзіме прачыталі замежныя студэнты, якія навучаюцца у нас ва універсітэце. Прэзентацыю і відэаролік аб Туркменістане прадставіла студэнтка групы 16БТ-1 Зарыпава Сельбі. Навучэнцы Міраў Мухамадшарыф і Наімаў Шарафчон праспявалі гімн сваёй краіны, распавялі аб сваёй дзіўнай Радзіме – Таджыкістане, прадставілі прэзентацыю пра родную мову і таджыцкі алфавіт. У гэты дзень у студэнтаў была магчымасць расказаць пра мову і культуру свайго народа, пазнаёміцца з тымі, хто гаворыць на роднасных мовах, выклікаць цікавасць да вывучэння новых моў і знаёмству з новымі культурамі.\nМузычныя кампазіцыі “Заўжды вярнуся” на словы Міхаіла Пазнякова, “Родная старонка” на словы Фёдара Баравога, “Слаўны горад Пінск” на словы і музыку В. Мяцельскага, якія гучалі на працягу ўсяго мерапрыемства ў выкананні нашага земляка спевака і кампазітара, мастака Віктара Сямёнавіча Мяцельскага ўпрыгожылі сустрэчу і задалі ёй душэўны настрой.\nТрадыцыйна ў чытальнай зале гасцей і ўдзельнікаў сустракала тэматычная выстава кніг на беларускай і замежных мовах.\nБібліятэка выказвае вялікі дзякуй ўсім удзельнікам сустрэчы, куратарам груп Панкавец А.В. і Ізотавай Л.А., спецыялісту па працы з замежнымі грамадзянамі Кіевіч А.Л., спеваку і кампазітару, мастаку Мяцельскаму В.С., супрацоўніку аддзела ТСН і прагрэсіўных тэхналогій Дубойскаму С.В.


Выступленне Прэзідэнта Беларусі на цырымоніі ўскладання ў мемарыяльным комплексе Курган Славы | Навіны Беларусі | Беларускія навіны | Беларусь - афіцыйныя навіны | Мінск | БелТА\n03 ліпеня 2021, 14:27\nВыступленне Прэзідэнта Беларусі на цырымоніі ўскладання ў мемарыяльным комплексе Курган Славы\nВыступленне Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А.Р. Лукашэнкі на цырымоніі ўскладання вянкоў у мемарыяльным комплексе Курган Славы 3 ліпеня 2021 г.\nСімвалічна, што сёння, 3 ліпеня, мы знаходзімся ля падножжа гэтага знакамітага помніка - Кургана Славы. Гэта месца для нас, для мінчан асабліва, ды і для ўсяго беларускага народа свяшчэннае.\nТут у сярэдзіне мінулага стагоддзя вырашаўся лёс Беларусі, ішлі баі, бязлітасныя баі за сталіцу нашай Беларусі.\nЦяжка нам уявіць настрой нашых воінаў, але я ведаю адно - яны былі поўныя рашучасці адпомсціць ворагу і ўзяць рэванш за тое, што адбылося ў 1941 годзе, у пачатку вайны, калі фашысты, амаль не адчуваючы супраціўлення, прайшлі праз Беларусь, захапілі Мінск. Уявіце настрой і жаданне нашых салдат.\nВызваленчая аперацыя, якая атрымала імя "Баграціён", паказала, што ў майстэрстве перамагаць савецкія войскі перасягнулі свайго ворага. Дзень вызвалення Мінска стаў прадвеснікам нашай Перамогі, усёй нашай Перамогі ў сорак пятым.\nПамяць пра герояў Вялікай Айчыннай вайны ўвасобілася ў гэтым рукатворным помніку. На месцы знакавых бітваў вырас гэты Курган.\nЯго насыпалі ў літаральным сэнсе сваімі рукамі тысячы людзей, якія ведалі вайну ў твар, помнілі забітых таварышаў, смуткавалі па страчаных сваяках.\nБольш як год яны прывозілі жмені зямлі з гарадоў-герояў, раёнаў партызанскага руху. Зямлі, якая ўвабрала ў сябе слёзы маці, жонак і дзяцей загінулых воінаў, боль страт мільёнаў загубленых жыццяў.\nЗноў жа ўявіце настрой тых людзей, якія тысячамі і тысячамі прыязджалі ў Беларусь, на святую зямлю Перамогі, і насыпалі гэты Курган. Тут сапраўды слёзы і настрой мільёнаў савецкіх людзей. Яны ўвасоблены - гэтыя мары, спадзяванні, настроі - тут у гэтым Кургане.\nНяма, напэўна, такога святога рукатворнага месца, як гэта, дзе мы з вамі сёння знаходзімся.\nВечная слава героям Вялікай Айчыннай вайны. Давайце сёння ўсе разам ушануем іх памяць мінутай маўчання.\nДля нас, беларусаў, якія страцілі ў той вайне кожнага трэцяга жыхара, Курган Славы - сакральны сімвал. Сімвал нашай незалежнасці і свабоднага жыцця.\nТут закладзена капсула з пасланнем будучым пакаленням, гэта значыць нам з вамі і тым, хто прыйдзе пасля нас. Сутнасць гэтага паслання простая і заўсёды актуальная, а ў наш час асабліва: берагчы памяць аб Вялікай Айчыннай вайне і быць патрыётамі сваёй Айчыны. Як дакладна было сказана ў тыя далёкія гады, калі быў створаны гэты помнік.\nТаму ў савецкі час тут прымалі дзяцей у піянеры, давалі клятву камсамольцы, а ў нашы дні гучаць словы ваеннай прысягі. Мы прыходзім сюды ў Дзень Перамогі і Дзень нашай Незалежнасці. Сёння Курган Славы стаў новай кропкай маршруту Патрыётаў, сапраўдных Патрыётаў нашай Беларусі.\nМы, сучаснае пакаленне, помнім, што героі Вялікай Айчыннай вайны нам падарылі жыццё, і стараемся пражыць яго дастойна памяці гэтых герояў.\nПамяці тых, хто ствараў гэты помнік.\nТых, хто адстаяў страчаныя ў 90-я традыцыі і аднавіў мемарыяльны комплекс, надаўшы яму сучасны выгляд.\nПерш за ўсё, шчыра трэба сказаць, я хачу падзякаваць тут нашым прафсаюзам, якія выканалі даручэнне Прэзідэнта некалькі гадоў таму, прыняўшы фактычна на свой баланс гэты помнік, і прывялі яго ў належны стан, а таксама кіраўніцтву Мінскай вобласці, якое заўсёды падтрымлівала прафсаюзы і дапамагала даглядаць гэта светлае месца.\nНаогул павінен сказаць, мы павінны ганарыцца, гэта наш гонар, што ў Беларусі няма нават маленькага помніка недагледжанага, закінутага. Нават расіяне, ведаючы пра гэта, высока цэняць стаўленне беларусаў да помнікаў Вялікай Айчыннай вайны. А іх на нашай зямлі тысячы, тысячы і тысячы, таму што гэта зямля не проста паліта крывёй савецкіх людзей, савецкіх салдат, беларусаў, партызан, падпольшчыкаў, усіх членаў руху супраціўлення, гэта зямля ўсеяна трупамі нашых людзей.\nЯ ўжо гаварыў, што тая вайна не скончылася. Яна, на жаль, набыла новыя формы сёння.\nІ перш за ўсё тут сёння я хацеў бы звярнуцца да студэнтаў гістарычных факультэтаў, курсантаў Ваеннай акадэміі, Акадэміі МУС, маладых упраўленцаў і прадстаўнікоў грамадскіх арганізацый. Да тых, хто сабраўся сёння тут, да ўсіх вашых равеснікаў.\nВы - будучыня нашай краіны. Гэта не банальшчына. Вось тут амаль сто працэнтаў перакананых патрыётаў нашай Радзімы. Вельмі хацелася б, каб вы не страцілі гэту краіну, менавіта вы, каб вы прыйшлі да кіраўніцтва нашай краінай і захавалі ўсё тое, што мы стварылі за чвэрць стагоддзя. Вы ведаеце, наша пакаленне ў гэтым жыцці ўжо вызначылася. Мы, атрымаўшы абрубак савецкай імперыі, стварылі суверэнную і незалежную дзяржаву. Удумайцеся толькі, упершыню ў гісторыі, за шматвяковую гісторыю, тысячагадовую гісторыю Беларусі. Першая дзяржава. Гэтым наша пакаленне вызначылася, адстаяўшы тую Перамогу, якую яны нам падарылі.\nЦяпер справа за вамі. За вамі, хто тут стаіць. Яшчэ раз паўтараю, таму што вы перакананыя. Вы нікому не павінны аддаць нашу краіну, нашу зямлю, таму што вы нашы дзеці, дзеці нашага пакалення і ў некаторых ужо ў вас ёсць дзеці. Вы павінны пераканаць іх, што іншай зямлі ў іх не будзе, што гэта іх зямля, ваша зямля. І вы падумайце, пакаленне, якое ідзе на змену нашаму пакаленню, чым вы адзначыцеся ў гэтым жыцці, у гэтым жыцці зямным.\nУсе мы некалі туды пойдзем, але ўсе мы павінны пакінуць на гэтай зямлі нешта. Кожны асабіста і ўсе разам. Гэта галоўная праблема і задача сучаснай гісторыі. Пераход да новага пакалення. Хацелася б, каб ён не быў, як звычайна бывае ў дзяржавах, балючым. Мы для гэтага павінны зрабіць усё.\nІ Курган Славы - сімвал нашай гераічнай гісторыі. Калі мы яе не абаронім сёння гэту гісторыю, то заўтра і гэты курган зраўнуюць з зямлёй. Зраўнуюць як сімвал некаму ненавіснай Вялікай Перамогі. А з ім кануць у мінулае свабода і незалежнасць Беларусі.\nТаксама банальна гучыць, мы ўжо да гэтага прывыклі, але забываць не павінны, не павінны загаворваць галоўны факт сучаснасці, што нашу гісторыю хочуць перапісаць, нашу Вялікую Перамогу ў нас хочуць адабраць. Недзе я таксама ўжо гаварыў, нехта ганарыцца сваім багаццем у выглядзе прыроднага газу, нафты, золата, металаў, але няма больш каштоўнага і дарагога падарунка, чым Вялікая Перамога. Чаму яна вельмі дарагая? Таму што толькі беларусы заплацілі за яе кожнага трэцяга. Як гаварыў некалі вялікі Ленін, трэба задаць сабе пытанне: ад якой спадчыны мы адмаўляемся. Той, хто хоча забыць гэту Перамогу, яны проста вар'яты. Яны не думаюць аб тым, што мы можам страціць. Але праўда і ў тым, гэта прэтэнзія да нашага пакалення, што мы не ўмелі данесці да аблудных і іншых за мяжой нашай дзяржавы сутнасць нашай Перамогі. Мы не дабіліся ад іх, каб яны цанілі гэту Перамогу, а праз нашу Перамогу цанілі нас, што мы іх выратавалі, што мы ім падарылі жыццё.\nТрэба прызнаць: наша пакаленне тут уступіла. І вам, маладому пакаленню, трэба мець гэта на ўвазе і выправіць тую памылку, якую мы дапусцілі. Я ўжо гаварыў аб тым, што мы пачалі гэта рабіць, расследуючы злачынствы нацызму на беларускай зямлі. Гэта падобна да беларускага халакосту, або халакосту беларускага народа. Яўрэі ж змаглі гэта даказаць. Увесь свет сёння схіляецца перад імі, нават баяцца пальцам у іх паказаць, а мы, такія талерантныя, такія добрыя, нікога не хацелі пакрыўдзіць. Дайшлі таго, што нас пакрыўдзілі. Таму мы пачалі гэты працэс, але вам трэба яго прадоўжыць. Гэта вельмі важна, гэта не менш важна, чым перамогі ў эканоміцы, вынікі ў эканоміцы, у фінансах, таму што гэта датычыцца сэрцаў і душ кожнага чалавека. Калі мы страцім сэрцы і душы, паўторым тое, што было ў мінулым годзе, можа, яшчэ ў больш горшым варыянце.\nТаму прыходзьце сюды сёння, заўсёды, як я гаварыў у Хатыні, прыводзьце сюды сваіх дзяцей, расказвайце ім аб подзвігах народа, вучыце любіць родную зямлю і берагчы мір.\nТады гэты Курган Славы, які імкнецца ў неба, адкуль глядзяць на нас загінулыя героі, будзе вечна захоўваць памяць аб іх. Аб тых, хто падарыў беларусам жыццё і свабоду.\nПомніце, нішто на гэтай зямлі не вечна. Ні мы, ні вы не вечныя. Мы ўсе калі-небудзь пойдзем туды. І як мы будзем ставіцца да тых, хто пайшоў, так будуць ставіцца да нас і нашы дзеці, новае пакаленне. Помніце гэта, паважаныя сябры і наша моладзь.\nА сёння ў нас самае галоўнае, святое і светлае свята. Яго таксама трэба трымаць у руках і адстойваць. Ні ў якім разе нельга растварыць гэта свята ў розных заявах і прапановах аб тым, што не тады святкуем, трэба было ў іншы час і гэтак далей. З гэтага пачынаецца знішчэнне любой ідэі. Гэта наша свята, усенародна прызнанае, прызнанае на рэферэндуме. Гэта светлае свята, каштоўнае свята для нашага народа - Дзень Незалежнасці.\nІ ў гэтым сакральным месцы я ўсіх вас хачу павіншаваць з гэтым светлым святам, увесь беларускі народ з Днём Незалежнасці!-0-


У самым маленькім горадзе Беларусі з'явіўся цікавы мурал - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 21 чэрвеня 2021, панядзелак, 20:16\nУ самым маленькім горадзе Беларусі з'явіўся цікавы мурал\nФОТА: ЯЎГЕН САСЮРА, PTUSHKI.ORG\nУ Дзісне, самым маленькім горадзе Беларусі, з'явіўся, бадай, самы вялікі ў краіне партрэт знакамітага мастака Язэпа Драздовіча (1888-1954). Яго можна знайсці на доме на адрасе Юбілейная, 27, піша «Ахова птушак Бацькаўшчыны».\nЭскіз графіці стварыў стрыт-артэрыю Алесь Kontra, а распісаў мур ягоны калега Яўген Сасюра. Гэта не першая іх праца ў раёне: у мінулым годзе Алесь Kontra стварыў у Мёрах стылізаваны дыван, на якім можна ўбачыць 10 славутасцяў раёна. У вёсцы Пераброддзе ён распісаў краму фірмовым патэрнам Мёршчыны, а будынак былой піларамы - прыродна-бытавым сюжэтам у стылі падвойнага ткацтва.\nГэтыя працы з'явіліся ў рамках праекта, які рэалізуецца Мёрскім райвыканкамам, грамадскай арганізацыяй «Ахова птушак Бацькаўшчыны» і Латвійскім сельскім форумам пры фінансавай падтрымцы Еўрапейскага Звязу.\n- Каб распрацаваць канцэпцыю графіці, я пачаў шукаць матэрыялы аб гісторыі Дзісеншчыне, - распавёў Алесь. - Было шмат ідэй, але самай лепшай падалася канцэпцыя увекавечыць Драздовіча, які пачаў вучобу менавіта ў Дзісенскай гімназіі і ступіў тут на шлях мастака, робячы замалёўкі мясцовых пейзажаў. Язэп Драздовіч шмат падарожнічаў, але часта вяртаўся сюды. Ён тут не толькі маляваў графічныя пейзажы з натуры, але і запісваў для слоўнікаў народную лексіку краю, фальклор, склаў зборнік «Песні Дзісеншчыны». На эскіз я дадаў некалькі нябесных аб'ектаў з базавай астраноміі - навукі, якая паўплывала на Драздовіча. Пейзаж на эскізе - рукі Драздовіча, гэта яго родны засценак Пунькі, дзе ён нарадзіўся і жыў у дзяцінстве.\n- Паколькі подпіс я паставіў у самым канцы, мінакі часта пыталіся, каго гэта я малюю, - распавёў Яўген Сасюра. - Большасць не ведалі, хто такі Драздовіч. Але некалькі чалавек яго пазналі. Адна бабуля нават распавяла, што бачыла ў дзяцінстве, як ён распісваў нейкія тканіны, і падрабязна апісвала, як ён выглядаў.\n15.06 Галоўны дырэктар Ryanair распавёў праўду аб захопе самалёта беларускімі ўладамі 111,840\n16.06 Беларускія банкі пачалі адключаць ад міжнародных аплатных сістэм 106,968\n16.06 Таракан спрабуе схавацца ў норку 93,944\n18.06 Сталі вядомыя самыя гучныя прозвішчы з новага санкцыйнага спісу Еўразвязу 80,228\n15.06 Куды прапаў Кубракоў? 79,056\n18.06 Лукашэнку адрэзалі ад валюты 74,218\n16.06 Байдэн і Пуцін абмеркавалі сітуацыю ў Беларусі 67,198


Голас Марфы ў падкасце "Вясна прыйдзе". Выпуск прысвечаны праваабаронцы "Вясны" і палітзняволенай Марыі Рабковай Аўдыё\nhttps://spring96.org/be/news/101100 2020 2020-12-25T17:43:07+0300 2020-12-25T17:43:07+0300 2020-12-30T15:27:48+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/ikonka-16.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nПраваабаронца "Вясны" Марыя Рабкова ўжо тры месяцы знаходзіцца ў СІЗА№1 (Мінск, вуліца Валадарскага). Абвінавачваецца яна па частцы 3 артыкула 293 КК РБ (Масавыя беспарадкі) і чакае суда. Зараз стала вядома, што знаходжанне Марфы пад вартай падоўжанае да 17 студзеня 2021 года.\nТым часам Марфу чакаюць яе муж Вадзім Жаромскі, валанцёры (Марфа каардынавала Валанцёрскую службу "Вясны"), а таксама многія беларускі і беларусы. Чакаюць яе і каты — Марфа сама была валанцёркай у каціным прытулку, а праз краты вокнаў у СІЗА яна здолела разгледзець бяздомных катоў — і нават паспрабавала дапамагчы ім.\nАдзін з катоў Марфы па мянушцы Марфэй. Яго Марфа падабрала на вуліцы\nА як жа Марфе сядзіцца ў СІЗА? Што вядома пра яе? Ці даходзяць лісты?\nЦІП, ІЧУ і тыя, хто туды трапляе. Прэзентуем пяты выпуск праваабарончага падкаста\nХто трапляе ў Цэнтр ізаляцыі правапарушальнікаў і Ізалятар часовага ўтрымання? Перш за ўсё, кожны можа апынуцца там амаль што выпадкова. Часта туды накіроўваюць палітычных актывістаў і праваабаронцаў у межах палітычна матываванага пераследу, калі суды выносяць пакаранне менавіта арыштам. Яшчэ адна катэгорыя людзей — тыя, каго ловяць за знаходжанне ў нецвярозым стане, хто здзяйсняе дробныя хуліганствы ды іншыя адміністрацыйныя правапарушэнні. Многія з гэтых людзей трапілі нібы ў замкнёнае кола – яны вяртаюцца ў ЦІП па некалькі разоў і сядзяць там амаль месяцамі. Чаму? Ці можна з гэтага кола выйсці?\n25.12.2020 Тэгі: крымінальны перасьлед, палітвязьні, праваабаронцы, валанцёры, падкаст, Amnesty International, справа Вясны


Часопіс "НАША ВЕРА" :: 3/2003 :: ЛЯСНАЯ КАНВАЛІЯ\nШто нясе сучаснаму чалавеку дотык да святасці? Маю на ўвазе тую святасць, да якой нам часам шчасціць дакрануцца ў штодзённым тлумным, почасту такім заблытаным жыцці. Не часта такое здараецца. Тым больш незабыўнай будзе тая сустрэча, калі яна ўсё ж адбудзецца.\nШтосьці падобнае адчувала я ў 1995 годзе, перабіраючы ды расчытваючы старыя пажоўклыя лісты, якія трапілі ў мае рукі дзякуючы святой памяці сястры Уладзіславе Таяновіч. Гэта яна перадала мне тады дзве сумкі папераў, што засталіся пасля смерці ўтоенай сястры бернардынкі Міхаэлі, якую ў свеце яе землякі больш ведалі як Ганну Дубовік. Сярод шматлікіх лістоў ксяндза Часлава Барвіцкага са сталінскіх лагераў да Ганны Дубовік і да парафіянаў лучайскага касцёла, што на Пастаўшчыне, былі таксама і лісты Ванды Банішэўскай. Асоба апошняй мяне вельмі зацікавіла, бо ў сваіх лістах ксёндз Часлаў Барвіцкі пісаў пра яе як пра незвычайнага чалавека, адоранага асаблівымі Божымі ласкамі. Гэтая выключнасць адчувалася часам і ў лістах самой Ванды Банішэўскай. Словам, пытанняў было шмат, а адказы на іх ніяк не знаходзіліся, бо ні сястра Уладзіслава, якая перадала мне гэты унікальны архіў, ні тыя, да каго я потым звярталася па дапамогу, не ведалі Ванды Банішэўскай. Адзін з іх, Часлаў Каралёнак, які цяпер жыве ў Польшчы, адказаў у лісце коратка: чуў пра яе, ведае, што гэта надзвычай духоўны чалавек, стыгматык. Яго скупое паведамленне было для мяне вялікай радасцю, бо пацвярджала тое, што напісаў пра Ванду Банішэўскую ў адным са сваіх лістоў і кс. Часлаў Барвіцкі: гэтая жанчына – стыгматык. Я ўжо даволі шмат ведала пра яе, і ўсё ж не ставала вельмі істотнага — яе жыццёвы шлях абрываўся для мяне апошнімі лістамі, датаванымі 1958 годам. Хацелася ведаць больш. Ды і з лістоў я не магла зразумець, кім яна была да таго, як трапіла ў сталінскі лагер.\nЧас ляцеў, а маленькія канверты з лістамі Ванды Банішэўскай заставаліся таямніцаю. І вось аднойчы, размаўляючы з сястрой ад Анёлаў Ганнай Гэй з Мінска, я зусім выпадкова (хоць, кажуць, выпадковасцяў увогуле не бывае) пачула ад яе, што іхняя супольнасць калісьці мела пляцоўкі на Віленшчыне. Я імгненна прыгадала Ванду Банішэўскую. Ну вядома ж, Пастаўшчына зусім побач з Віленшчынай і сёстры гэтай супольнасці не носяць хабітаў (!) – значыць, яна вонкава нічым магла не выдзяляцца сярод іншых вяскоўцаў. Памятаю, як ад хвалявання затрымалася паветра ў грудзях, і я, баючыся памыліцца ў сваёй раптоўнай здагадцы, асцярожліва запытала, ці не была раптам у 50-х гадах у іхняй супольнасці сястра Ванда Банішэўская. Сястра Ганна, ні аб чым не здагадваючыся, проста адказала:\n— Чаму «была»? Яна і цяпер ёсць, толькі вельмі цяжка хварэе, таму сустрэцца з ёю і паразмаўляць няма магчымасці.\nЯ яшчэ слаба спадзявалася, што такая магчымасць усё ж знойдзецца, але жорсткая хвароба не адступалася. І вось гэтай вясною я атрымала ліст ад майго завочнага добрага знаёмага, які ў свой час шмат дапамог мне сваімі ўспамінамі, фотаздымкамі і іншымі матэрыяламі пра кс.Часлава Барвіцкага і сястру Ганну Дубовік, — Часлава Каралёнка з Польшчы. У канверце апроч ліста былі яшчэ ксераксныя адбіткі двух артыкулаў на смерць сястры Ванды Банішэўскай. Адзін з іх называўся «Памерла польская стыгматычка». І каторы раз мне сумна падумалася тады, як шмат людзей страціла наша Бацькаўшчына праз сваю балючую, горкую, часта сумбурную гісторыю. Але ў дадзеным выпадку гаворка ідзе ўсё ж не пра польскасць ці беларускасць, а пра гісторыю незвычайнага жыцця, упрыгожанага высокай духоўнасцю і верай. А яшчэ падумалася, што, мабыць, трэба было Вандзе Банішэўскай памерці, каб сваёю смерцю прыадчыніць перада мною заслону свайго загадкавага жыцця. Калі супаставіла факты з артыкулаў з лістамі ды з тым, што я за гэты час ужо даведалася пра яе, многае зрабілася зразумелым, шмат якія падзеі даўніх гадоў прамовілі на ўсю моц. Пераканана: Ванда Банішэўская – той чалавек, пра каго павінны ведаць на яе Радзіме. Асабліва тыя, хто, як і яна, належаць да паўсюднага Каталіцкага Касцёла.\nЯна нарадзілася 20 мая 1907 года ў фальварку Новая Каменка, каля Наваградка. Была пятым дзіцем у сям’і.\nУ 1924 г. Ванда ўступіла ў супольнасць Сясцёр ад Анёлаў. Гэтая супольнасць была заснавана нашым земляком, біскупам Вінцэнтам Ключынскім, які нарадзіўся ў Шаркаўшчыне, што на Віцебшчыне. Супольнасць засноўвалася ў той час, калі Касцёл на тэрыторыі былой Расійскай імперыі цярпеў жорсткі пераслед. Таму заснавальнік вырашыў, што сёстры не будуць насіць хабітаў, каб знешне не прыцягваць да сябе ўвагі тых, каму былі ненавісныя Пан Бог і Яго Касцёл. Наўрад ці думаў тады біскуп Ключынскі, што канспірацыя заснаванага ім жаночага закону будзе вельмі карыснай не толькі ў XIX, але і ў ХХ стагоддзі.\nЗнешне і Ванда Банішэўская мала чым адрознівалася ад іншых дзяўчат, хіба што, малілася больш ды больш праводзіла часу ў касцёле. Непрыкметная, а да таго ж яшчэ і кволая здароўем. Але яе заўважыў сам Бог, убачыў яе шчырасць ды адданасць і адарыў незвычайнымі ласкамі...\nСтыгматы на нагах сястры Ванды Банішэўскай. Здымак з архіва НКВД.\nВанда Банішэўская атрымала гэтую Божую ласку яшчэ да ўступлення ў закон. Адбылося гэта ў 1919 годзе, у часе ўрачыстасці св. Міхала, у Наваградку. Тады дзяўчына пачула раптоўны боль у руках і нагах, на месцах ранаў Хрыста. Пасля боль аціх, а ў 1922г., у той час, калі Ванда малілася Крыжовы шлях Хрыста ў Кальварыі, што каля Вільні, моцны, рэзкі боль на тых самых месцах зноў вярнуўся да яе. Крывавыя ж стыгматы з’явіліся на яе целе ў суботу перад Адвэнтам 1934 года, а асабліва выразна яны акрэсліліся 7 снежня таго ж года. У хуткім часе пры ўдзяленні сакраманту хворых раны заўважыў спавяднік сястры Ванды кс. Тадэвуш Макарэвіч, а пазней і сястра Разалія Радзевіч, якая тады даглядала хворую. Так таямніца сястры Ванды была раскрытая.\nІ ўсё ж з усіх сілаў яна ўтойвала ад свайго атачэння гэтую Божую ласку. Можна толькі ўяўляць, што дзеелася тады ў душы маладой жанчыны. Бог надзяліў яе сваёю ласкаю, бо ўпадобіў яе да сябе ў нясенні збаўленчага крыжа за іншых, але адначасна Ён падзяліўся з ёю і надзвычайным цярпеннем, якое чалавек па сваёй слабасці мог бы назваць і празмерным.\nМала мы ведаем пра тое, што адчуваў, як пераносіў боль ласкі стыгматаў святы Францішак з Асізі. Больш, мабыць, мы чыталі пра айца Піо, святога ХХ стагоддзя: тыя рукавічкі, якія ён адзяваў на раны, ды хустачкі, якія прыкладваў да ранаў, разыходзіліся спачатку па Італіі, а потым і па ўсім свеце як каштоўныя рэліквіі. А што адчувала яна, худзенькая жанчына кволага здароўя? Злёгку прыадкрывае заслону гэтай таямніцы кс. Ян Прышмант у пасмяротным артыкуле пра Ванду Банішэўскую, надрукаваным у польскім каталіцкім выданні «Nasz Dziennik» 6.ІІІ.2003г.: «Сястра Ванда старанна, з вялікім высілкам і ўпартасцю намагалася ўтойваць знешнія адзнакі, падобна як і ўсялякія надзвычайныя здарэнні. Зрэшты, ёй цяжка было прыняць дар стыгматаў, бо лічыла сябе нявартай той ласкі. Таму яна перажывала пастаянную ўнутраную барацьбу, выказваючыся перад Хрыстом і просячы Яго, каб не ўдзяляў ёй гэтага дару, прынамсі, бачных знешне знакаў. Толькі пасля таго, як убачыла незадавальненне Пана Езуса, на Яго выразнае жаданне яна ўсё ж згадзілася іх прыняць. Гэта ж раіў ёй і спавяднік, а таксама і яе надзвычайны спавяднік – ксёндз біскуп Рамуальд Ялбжыкоўскі – настойліва параіў ёй паслухмяна прыняць гэты дар і не прасіць яго забраць. Аднак сястра Ванда ўсё ж вырашыла сціпла захоўваць таямніцу дару стыгматаў ажно да хвіліны смерці».\nCтыгматы зазвычай з’яўляліся ў яе па абедзе ў чацвер і ў пятніцу, найперш яны былі ў Вялікім Посце, а асабліва ў часе Вялікага Тыдня. Апроч пяці ранаў, на целе сястры Ванды выступаў крывавы пот, 13 меншых ранаў з’яўляліся на галаве, часам былі крывавыя слёзы, шрамы ад бічавання па ўсім целе. Апрача пакутнага болю на месцы ранаў сястра Ванда таксама ў балючых экстазах перажывала Муку Хрыста. Перад арыштам гэтыя з’явы сталі радзейшымі...\nТак, яна, гэтая кволая з выгляду жанчына, зведала і гэта – нялюдскі сталінскі лагер з усімі ягонымі жахамі.\nРазам з іншымі сёстрамі яна была арыштаваная 11 красавіка 1950 года ў Прыцюнах, што за 30 км ад Вільні, за тое, што сёстры хавалі ў сваім доме ад НКВД кс.Антонія Зонбка. Вырак суда для Ванды Банішэўскай быў кароткі і жорсткі – 10 гадоў лагеру.\n...Настане час, калі прадстаўнікі савецкай улады прачытаюць ёй дакумент пра тое, што яна была асуджана несправядліва, а пакуль для яе пацягнуліся доўгія дні, месяцы, гады ў няволі.\n20 лістапада 1952 года яна пісала з Верхне-Уральска Чалябінскай вобласці Ганне Дубовік у вёску Круткі, на Пастаўшчыну: «Прабач, Ганя, што я даўно не пісала. Лісты тут ідуць вельмі рэдка: два альбо тры на год. Пасылкі ж і зусім не ідуць... Як там мой брат1? Калі напіша мне ліст, ты адразу мне таксама напішы... Дзе мае Рузя, Рэгіна і астатнія2? Я, як і дома, хварэю. Лячуся. Не працую. Дапамагае мне Лёня Локіс і Кальварыя, за што я і ўдзячная... Дактары мяне лечаць тут добра – розныя ўколы і розныя медыкаменты – памерці не даюць. Толькі будзе такі вынік, што на Вялікдзень я зноў буду цалкам здароваю. Калі Пан дазволіць, а калі не – няхай будзе, як Ён таго хоча...»\nЯна цярпела хваробы, здзекі наглядчыкаў, а ўсё адно думалася пра тое, што засталося там, у ранейшым жыцці. «Прыцюны яшчэ стаяць альбо зусім згарэлі?.. Калі будзе Вялікдзень? Ганю! Напішы мне пра ўсё. Ад брата Чэся я атрымала ліст 23.ХІІ.53г. Дзякуй яму, я вельмі ўдзячная яму за ўсё, найбольш за memento3,» – пісала яна Ганне Дубовік 1 лютага 1954г. А ў дзённіку ўспамінаў яна з горыччу занатавала: «...у вялікім агульным пакоі для хворых я старалася несці палёгку тым, што цярпелі больш за мяне. Свае порцыі малака і масла, белага хлеба аддавала іншым, каму было яшчэ цяжэй. Супольна мы маліліся ружанец, што было сурова забаронена. Нашы ружанцы, робленыя з хлеба, забіралі і знішчалі. Але я не саступала і зноў рабіла сваё».\nПакараннем за малітву быў карцар. У лагеры сястры Вандзе давялося перажыць знявагі і пабоі, хамскае абыходжанне і побыт у камеры з псіхічна цяжка хворымі людзьмі, карцары з халоднай вадой і пацукамі, дзе яна знаходзілася ў адной бялізне, і нават электрычны шок. У выніку яна цяжка захварэла і трапіла ў турэмны шпіталь, дзе ў яе зноў з’явіліся стыгматы. Савецкія лекары не ведалі ад гэтага лячэння і ўрэшце заявілі хворай, што ёй ніякая медыцына не дапаможа. Яна, вядома, не пісала пра ўсё гэта на Беларусь у лістах, якія пільна правяраліся цэнзурай. Я прачытала пра гэта ў артыкуле яе сябра, кс. Яна Прышманта. Яму яна пазней, вядома ж, магла распавесці ўсю праўду, тым больш што жыла тады ўжо не ў Савецкім Саюзе, а ў Польшчы.\nУ часе перажывання мукі Хрыстовай.\nУ выгнанні яна шмат хварэла і падоўгу ляжала ў шпіталі. «Я пакуль што лячуся і не працую, — пісала яна Ганне Дубовік. – Быў час, калі адчувала сябе вельмі дрэнна, а цяпер па-рознаму, лепш і горш – як і дома... Вельмі моцна сумую па вас. У сне вельмі часта размаўляю з Найдаражэйшым, з братам і з табой, мілая сястра. Напэўна, і вы таксама размаўляеце з Ім пра мяне. Залаты мой браток і сястрычка! Дзякуй вам, што вы мне дапамагаеце. Хоць мы і не разам, але душы нашыя заўсёды разам. І пакуль што гэтага хапае... Хто жыве ў Прыцюнах? Любая сястрычка, калі сустрэнеш цётак Лёні і Яні, перадай ад мяне падзяку за памяць і грошы. Я заўсёды памятаю пра іх і ніколі не забуду. Абяцаю не забыць і пасля смерці...».\nЯна моцна верыла ў тое, што будзе патрэбная людзям і пасля смерці. Гэта бачна з кожнага ліста, якія воляй лёсу патрапілі ў мае рукі як каштоўная духоўная спадчына незвычайна стойкіх у сваёй веры людзей. Напэўна ж, у архіве супольнасці лістоў Ванды Банішэўскай захоўваецца нашмат больш, але ўжо і з тых, што я прачытала, добра відаць, якую моцную веру мела гэтая мужная жанчына.\nГэтага не маглі не адчуваць многія, хто сутыкаўся з ёю. Ксёндз Часлаў Барвіцкі, які ў той час таксама быў выгнаннікам, пісаў са сталінскага лагеру Ганне Дубовік, жадаючы, мабыць, паспець сказаць ёй тое пра Ванду Банішэўскую, чаго яна не ведала і пра што зазвычай у нармальных умовах хрысціяне не спяшаюцца распавядаць. Але ж гэта ў нармальных варунках. Тады ж над імі завіс меч сталінскага пераследу і, хутчэй за ўсё, кс. Барвіцкі проста баяўся, што калі раптам ён загіне ў гэтай ненажэрнай малатарні, то блізкія так і не даведаюцца, які чалавек жыў побач з імі ў свой час. 23 мая 1956 года ён пісаў Ганне Дубовік: «...Ванда ж, падобна, усё яшчэ хварэе. Мабыць, я табе ніколі не казаў пра Ванду. Вось жа ўжо яна то сястра, выбраная Панам Езусам знарок дзеля таго, каб цярпець за грэшнікаў. Усё сваё жыццё яна толькі церпіць. Мае яна стыгматы, гэта значыць, такія раны на руках, нагах і ў абодвух баках, якія меў Пан Езус пры ўкрыжаванні. Пакуль яна жыве, я мала каму казаў пра тое, але табе, як маёй сястры, давяраю гэта. Зразумела, што лекары яе не вылечаць ад гэтай хваробы, бо не разумеюць гэтага. Яна мае лекарскую апеку, але не мае Св. Камуніі. Яна нічога не ела, жыла толькі Эўхарыстыяй. Цяпер жа яе кормяць штучна, бо не ведаюць, што і без ежы яна можа жыць. Але кожны прыём стравы цяпер для яе не падмога, бо арганізм адразу ўсё вяртае. Мучаецца, бядачка, і шкада мне яе невядома як. Яна мне некалі ўсё прадказала: што і я, і яна, і іншыя будзем забраныя з дому. Будучы пры ёй, я бачыў шмат цудаў».\nПрыслаў ксёндз Барвіцкі некалькі лістоў і самой Вандзе Банішэўскай. Адзін з іх трапіў у архіў Ганны Дубовік, і мне пашчасціла яго прачытаць. У тым лісце ўжо праглядвала рэальная надзея на блізкае магчымае вызваленне, бо не было ўжо на свеце бацькі-Сталіна, які так люта распараджаўся іхнімі лёсамі: «Дарагая мая сястрычка Ванда! Што здарылася, што не адказваеш на мае лісты? Я вельмі непакоюся за тваё здароўе. Ты павінна быць дома, я яшчэ павінен з табою ўбачыцца. І таму прашу: беражы сябе, каб прыехаць дахаты бадзёрай. Калі вернешся? Ведаеш, даўно ўжо не бачыў цябе ў сне. Але вось два дні падрад сніў цябе і раніцою радасна чакаў чагосьці добрага, бо як убачу цябе ў сне – гэта для мяне радасная прыкмета. І вось атрымаў ліст, што Дунілавіцкі дзекан 20.ХІІ па здароўі паехаў дахаты. Больш я нічога і не жадаў, толькі гэтага. І гэта сталася. Не ведаю, як дзякаваць Вастрабрамскай за тое, што Яна выслухала мяне... Я ўвесь час чакаю, калі ты вернешся. Глядзі, каб як найхутчэй, а то досыць ужо гэтых вакацый. Тваё здароўе няважнае, дома лепш вылечышся. У маіх вачах ты вырасла на Серафіма і застанешся ім да канца. Прашу, памятай пра мяне перад Найдаражэйшым. Думаю, магу у цябе прасіць гэтага, бо вельмі высока цябе цаню».\nЯна атрымала чаканую свабоду 26 жніўня 1956 года і выехала ў Польшчу. Так рабілі тады многія, хто зведаў пераслед за веру. Бо калі ўлада зачыняла святыні, ператварала іх у калгасныя будынкі, хіба маглі яны спадзявацца на тое, што іхняя асабістая свабода пасля турмаў ды лагераў будзе сапраўднай, а не адшліфаванай савецкай прапагандысцкай паказухай?\nУ Польшчы яна напачатку жыла ў Беластоку, потым – у многіх іншых дамах сваёй супольнасці, у тым ліку найдаўжэй – у Чэнстахове. Яе жыццё, як піша кс. Ян Прышмант, было «адной суцэльнай пасмай надзвычай суровых цярпенняў». Стыгматы і перажыванні Мукі Панскай у стане балючых экстазаў прыносілі велізарны боль, які яна проста не змагла б вытрываць без дапамогі звыш. Апрача таго, яна перанесла шмат жорсткіх хваробаў і аперацый.\nМожна было толькі дзіву давацца, як гэтая кволая з выгляду жанчына пераносіла тыя выпрабаванні. Што дапамагала ёй у гэтым? Найперш, моцная вера. Ужо эміграваўшы ў Польшчу, з Беластока яна пісала Ганне Дубовік на Пастаўшчыну: «Найперш прашу цябе не перажываць, а цалкам аддацца Езусу. Ён не пакіне цябе, можа, будзеш для Яго найбольшай радасцю. Даверся! Даверся! Даверся! Памятаю, як падтрымлівала ты мяне, калі я была ў выгнанні. Заўсёды малюся за цябе і маю надзею, што напраўду яшчэ мацней мусім злучыцца з табою ў Адзіным Вялікім Агульным Езусавым Сэрцы». А ў наступным лісце было такое: «...Праўда, што зямля наша – гэта даліна слёз, і нічога няма дзіўнага, што мы праліваем слёзы. Нават і Пан Езус, калі быў на зямлі, плакаў і нам не забараніў плакаць. Цярпеў Ён, дык і мы мусім цярпець. Затое ўжо ў Небе цярпенняў не будзе, там ужо будзе вечная радасць. Толькі будзем імкнуцца займець тое Неба. Дык, калі ласка, не губляй надзеі, аддайся ў апеку Бога і Маці Божай. Яна – Пасрэдніца ласкаў. Яна заступаецца за нас перад сваім Сынам, за нас, сваіх дзяцей... Нашыя цярпенні – гэта пэўнага роду чысцец ужо ў гэтым жыцці дзеля таго, каб па смерці мы маглі вечна цешыцца Бясконцай Любоўю».\nАХВЯРА ЗА ПЕРАПРАШЭННЕ\nСваімі балеснымі цярпеннямі сястра Ванда ўсё жыццё свядома складала ахвяру Пану Богу за святароў, за законы і за сваю супольнасць. Ксёндз Ян Прышмант піша пра гэта даслоўна так: «Асаблівай увагі заслугоўваюць выказванні Пана Езуса ў візіях містычкі пра святарскую годнасць і іхнюю вялікую ролю, пра тое, як палюбіў іх Хрыстус і пра Яго боль з прычыны іхняй нявернасці, холаднасці, а таксама пра надзвычайную Яго гатоўнасць прабачаць ім. Хрыстус даручыў сястры Вандзе паклапаціцца пра намаляванне абраза з выяваю святара, які на ўзор Хрыста прыбіты да крыжа – на фоне Яго постаці. У жыцці Ванды з наймалодшых гадоў адбываліся незвычайныя з’явы: яна часта бачыла Хрыста, Маці Божую, Неба і ягоных жыхароў, асабліва свайго Анёла Апекуна, памерлых, а таксама душы ў чысцы... Пасля з’яўлення на яе целе стыгматаў яна ў некаторыя перыяды абыходзілася без ежы. Часам яна ведала пра падзеі, якія адбываліся далёка ад яе, прадказвала таксама многія будучыя падзеі».\nМілена Кіндзюк у артыкуле «Новая польская стыгматка», які быў апублікаваны ў польскім часопісе «Ksiega swietych», №4 за 2003 г., піша пра аб’яўленне Пана Езуса сястры Вандзе: «Аб’явіўся ёй Пан Езус, які скардзіўся, што «не кожны святар хоча быць другім Хрыстом», і што частка святароў «адрываецца ад крыжа (...) Тады з крыжа сочыцца кроў для кампенсацыі». Хрыстус казаў таксама сястры Вандзе пра боль, які Ён перажывае з прычыны святарскай нявернасці, іхняй холаднасці. Пераконваў яе таксама ў нейкай надзвычайнай гатоўнасці выказаць ім сваю міласэрнасць і прабачыць правіны».\nКсёндз Часлаў Барвіцкі таксама пісаў у адным з лістоў Ганне Дубовік пра тое, што сястра Ванда аднойчы, калі малілася ў лучайскім касцёле, мела аб’яўленне з Неба пра тое, што яго, кс. Часлава, чакае вязніца, але што ён вернецца з яе жывым. Магчыма, менавіта гэтае прадказанне стрымала яго ад уцёкаў пасля таго, як добрыя людзі папярэдзілі пра хуткі арышт.\nКсёндз Часлаў Барвіцкі каля першапачаткова напісанага ім абраза.\nКанчатковы варыянт абраза, напісанага кс. Чаславам Барвіцкім паводле слоў сястры Ванды.\nУ тыя далёкія ўжо цяпер гады сталіншчыны кс. Барвіцкі не мог прадбачыць, што менавіта яму давядзецца выконваць наказ Езуса Хрыста, дадзены сястры Вандзе Банішэўскай пра намаляванне абраза. У часе адной візіі Хрыстус даручыў сястры намаляваць абраз, на якім святар быў бы прыбіты да крыжа разам з Хрыстом. «Мусіш намаляваць», – чула яна голас Пана Езуса. «Не змагу», — адказвала. «Мусіш, яшчэ тут, на зямлі». Абраз яна апісвала такім чынам: «Крывавы крыж. На крыжы – ледзьве заўважны ўкрыжаваны Збаўца. І святар. За крыжам – бліскучыя, белыя воблакі. Бясконцасць. З-пад аблокаў праменіцца дзівоснае святло, яно падае на святароў». Ксёндз Часлаў Барвіцкі, відаць, рабіў некалькі варыянтаў гэтага абраза. Захаваўся фотаздымак, на якім ён сфатаграфаваўся разам з напісаным абразом, але ў Генеральным Доме Сясцёр ад Анёлаў у Канстанціне (Польшча) захоўваецца іншы варыянт абраза, напісаны таксама ксяндзом Барвіцкім.\nПА ВЕЧНУЮ ЎЗНАГАРОДУ\nСястра Ванда Банішэўская памерла 2 сакавіка гэтага года ва ўзросце 96 гадоў.\nУ жалобным набажэнстве, якое адбылося ў капліцы сясцёр у Хыліцах, удзельнічалі законніцы, святары, а таксама сваякі памерлай і шмат вернікаў. Пахавальнымі ўрачыстасцямі кіраваў ксёндз біскуп Мар’ян Дусь. Быў таксама зачытаны ліст ксяндза кардынала Генрыка Гульбіновіча, у якім ён пісаў: «Сястры Вандзе я ўдзячны за многае. Яна падрыхтоўвала мяне да першай Святой Камуніі, навучыла служыць на Святой Імшы, сябравала з маімі бацькамі. Узлюбленая Богам, па-асабліваму адораная надзвычайнымі дарамі, яна адышла па вечную ўзнагароду ў небе».\n...Кажуць, яна часта любіла называць сябе лясной канваліяй.\nЯна верыла, што ў небе будзе мець больш магчымасцяў дапамагаць людзям і выпрошваць для іх у Пана Бога патрэбныя ласкі, зрэдку скідваючы на зямлю пялёсткі канвалій. Магчыма, дарагі чытач, калі-небудзь маленькі белы пялёстак Божай ласкі, атрыманы праз заступніцтва гэтай вялікай цярплівіцы і ахвярніцы, спадзе і на твой жыццёвы шлях. Тым больш што Ванда Банішэўская нарадзілася, як і мы з табою, на нашай шматпакутнай зямлі і сама цудоўна зведала за жыццё, што такое боль, цярпенне, горыч несправядлівасці. Усё гэта яна перамагала трывалаю малітваю. Будзем жа вучыцца ў яе высокаму ўменню заўсёды заставацца вернымі Богу і свайму пакліканню.\nТак сястра Ванда называла пробашча лучайскага касцёла, што на Пастаўшчыне, кс. Часлава Барвіцкага, які ў той час таксама быў сасланы ў сталінскі лагер.\nМаюцца на ўвазе сёстры анелянкі, што таксама былі на той час у лагеры.


17:21, 17 студзень 2022\nГрошы трэба на рамонт даху касьцёла, збудаванага ў XVIII стагодзьдзі. Ён пацярпеў ад ураганнага ветру 14 студзеня.\n17:13, 17 студзень 2022\nПаранены падчас студзеньскіх падзеяў і ў выніку гэтага паралізаваны Даўлет Мухажанаў паведаміў, што яго вязуць у паліцыю. Пра гэта ён распавёў казаскай службе Радыё Свабода.\n14:31, 17 студзень 2022\nСК завёў крымінальную справу па факце інцыдэнту ў клюбе Crazy Horse, дзе падчас вечарынкі распылілі пярцовы газ\nПаводле інфармацыі ведамства, асобу падазраванага ўстанавілі вельмі хутка. Ім аказаўся 17-гадовы навучэнец адной з сталічных школ. Яго ўжо затрымалі міліцыянты.\n12:52, 17 студзень 2022\nУ Нацыянальным аэрапорце «Менск» з узьлётна-пасадачнай паласы выкаціўся пасажырскі самалёт.\n11:43, 17 студзень 2022\nУ дакладзе аналізуецца менш сьмяротная і агнястрэльная зброя, якая выкарыстоўваецца беларускімі сіламі бясьпекі для задушэньня мірных пратэстаў, а таксама яе закупкі і прымяненьне.\n11:11, 17 студзень 2022\nМалады чалавек упаў на рэйкі перад цягніком, які пад’яжджаў да станцыі «Пралетарская» ранкам 17 студзеня.\n08:33, 17 студзень 2022\nЛюдзям аказвалі дапамогу звонку. Акрамя хуткай дапамогі, прыехалі ратавальнікі і міліцыянты.\n19:40, 16 студзень 2022\n17:17, 16 студзень 2022\nУ прымесьці Даласу ў амэрыканскім штаце Тэхас вызвалілі людзей, якіх невядомы ўзяў у закладнікі ў сынагозе 15 студзеня паводле мясцовага часу. Паведамляецца, што нападнік загінуў і ніхто з закладнікаў не пацярпеў, але падрабязнасьці пакуль невядомыя.\n14:53, 16 студзень 2022\nСотні будыйскіх манахаў зьбеглі з двух буйных гарадоў М’янмы пасьля баёў урадавых сілаў з паўстанцамі\nІнтэнсіўныя баі прайшлі ў гарадах Лойкаў і Дэмоза.\n13:48, 16 студзень 2022\nЖыхар вёскі Церуха Гомельскага раёну напісаў у раённую газэту, але замест адказу па яго прыехала міліцыя.\n09:28, 16 студзень 2022\nІльля Вайцяховіч ехаў з Рыгі на пахаваньне свайго бацькі. Яго затрымалі наўпрост на мяжы.\n18:47, 15 студзень 2022\nУ Казахстане падчас беспарадкаў у моргі паступілі 225 загінулых, паведаміў начальнік службы крымінальнага перасьледу генэральнай пракуратуры Рэспублікі Казахстан Серык Шалабаеў.\n15:48, 15 студзень 2022\n10:16, 15 студзень 2022\n19:23, 14 студзень 2022\nБольш за 500 населеных пунктаў Беларусі засталіся без электраэнэргіі праз моцны вецер, парывы якога дасягалі 24 м/с. Пра гэта 14 студзеня паведаміла Міністэрства надзвычайных сытуацыяў (МНС).\n17:37, 14 студзень 2022\n13:56, 14 студзень 2022\n22:41, 13 студзень 2022\nНа Гомельшчыне паказальна арыштавалі падлетка, надзеўшы кайданкі ў прысутнасьці іншых дзяцей\nУ Лоеве супрацоўнікі міліцыі паказальна арыштавалі 16-гадовага падлетка, які падазраецца ва ўчыненьні крадзяжоў. Усё адбывалася на базе гарадзкога цэнтра культуры.\n16:15, 13 студзень 2022\n08:19, 13 студзень 2022\nАэрапорт Алматы прыняў першы рэйс пасьля забурэньняў у краіне\nАэрапорт найбуйнейшага гораду Казахстану прыняў першы міжнародны рэйс пасьля спыненьня працы.\n12:25, 12 студзень 2022\nДарожны рух на Нямізе пасьля аварыі моста закрылі на месяц\nСК завёў крымінальныя справы па факце абвальваньня моста на Нямізе.\n13:04, 10 студзень 2022\nЯк выглядае Няміга пасьля падзеньня моста. ФОТА\nМост на Нямізе ўпаў уначы 8 студзеня. Вакол абваленага моста шмат тэхнікі, а ў мэтро пускаюць толькі ў пераход з боку Палаца спорту.\n12:02, 10 студзень 2022\nПамежная служба Польшчы: беларускія сілавікі кідалі камяні і бярвёны ў бок польскіх патрулёў\n9 студзеня зь беларускага боку зноў кідалі камяні і бярвёны ў польскіх памежнікаў. 8 студзеня паведамлялася пра інцыдэнт на беларуска-польскай мяжы, у якім пацярпела польская памежніца.\n11:29, 10 студзень 2022\nСК завёў крымінальныя справы па факце абвальваньня моста на Нямізе\nУ выніку здарэньня ніхто не пацярпеў.\n08:43, 10 студзень 2022\nНа пажары ў жылым доме ў Нью-Ёрку загінулі 19 чалавек\nУ Нью-Ёрку ў выніку пажару ў жылым доме ў Бронксе загінулі 19 чалавек, 9 зь іх дзеці.\n12:10, 09 студзень 2022\nУ Нігерыі баевікі ў адказ на апэрацыю ўрадавых сілаў забілі 200 чалавек\nТрагічны напад на вёскі адбыўся на паўночным захадзе Нігерыі. Урад раней паабяцаў няспынна ваяваць супраць мілітарных групаў.\n10:51, 09 студзень 2022\nНа беларуска-польскай мяжы здарыўся інцыдэнт, у якім пацярпела працаўніца Памежнай варты.\n20:28, 08 студзень 2022\n16:45, 08 студзень 2022\n08:50, 08 студзень 2022\n18:25, 07 студзень 2022\n17:31, 07 студзень 2022\nБранятэхніка на вуліцах і затрыманьні тысяч чалавек: што адбываецца ў Казахстане 7 студзеня. Відэа\nНа ўсёй тэрыторыі Казахстану аб'яўлены рэжым антытэрарыстычнай апэрацыі, на вуліцах бранятэхніка і аўтазакі. Прэзыдэнт Такаеў паведаміў, што загадаў страляць на паражэньне пры супраціве. У Казахстане 6-ы дзень пратэстаў.\n16:21, 06 студзень 2022\nПачаўся суд над журналістам Івуліным; экс-прэзыдэнта Ўкраіны Парашэнку адправілі пад хатні арышт. Найважнейшае за 17 студзеня


Реферат - Нанатэхнологіі і здароўе чалавека - n1.docx\nРеферат - Нанатэхнологіі і здароўе чалавека - файл n1.docx\nРеферат - Нанатэхнологіі і здароўе чалавека\nn1.docx 36kb. 09.01.2014 14:46 скачать\nШто такое нанатэхналогіі?.....................................................................................4\nГлава 1. Што такое наномедіціна?.........................................................................5\nЦі могуць уплываць «састарэлыя нанаробаты» на чалавека?..................6\nШто можа быць зроблена няправільна на працягу лячэння нанаробаты чалавека?........................................................................................................6\nЯк будзе рэагаваць арганізм чалавека на нанаробаты?.............................7\nГлава 2. Нанатэхналогіі, якія прымяняюцца ў медыцыне ў апошні час……...8\nСпіс выкарыстанай літаратуры…………………………………………………10\nНавукоўцы сцвярджаюць, што настане той дзень, калі з дапамогай нанатэхналогій у крывяныя клеткі чалавека можна будзе ўбудоўваць мікраскапічныя датчыкі, папярэджваў аб з'яўленні прыкмет радыяцыйнага выпраменьвання або развіцця хваробы. Прагназаваны тэрмін рэалізацыі - 1. Палова XXI стагоддзя. А пакуль навукоўцы працуюць над стварэннем медыцынскіх нанаробаты, журналісты і грамадскасць спрачаюцца, ці могуць наносенсоры паўплываць пагібельна на арганізм чалавека? Бо невядома як адрэагуе арганізм на уведзеныя ў яго чужародныя целаю. Ці сапраўды, нанатэхналогіі могуць стаць прычынай канца святла ці гэта ўсяго толькі багатая фантазія некаторых навукоўцаў?\nШто такое нанатэхналогіі?\nПерш чым казаць аб магчымых рызыках і перспектывах нанатэхналогій спачатку трэба сказаць, што ж гэта такое? Для гэтага паняцця не існуе вычарпальнага вызначэння. "Нанатэхналогіі» - гэта тэхналогіі, якія аперуюць велічынямі парадку нанаметра. Гэта нікчэмна малая велічыня, у сотні разоў менш даўжыні хвалі бачнага святла і супастаўная з памерамі атамаў. Развіццё нанатэхналогіі вядзецца ў 3-ох кірунках:\n- Выраб электронных схем памерам з малекулу (атам);\n- Распрацоўка і выраб машын;\n- Маніпуляцыя атамамі і малекуламі.\nШто такое наномедіціна?\n«Наномедіціна» - гэта сачэнне, выпраўленне, канструяванне і кантроль над біялагічнымі сістэмамі чалавека на малекулярным узроўні, выкарыстоўваючы распрацаваныя нанаробаты і наноструктур .\nУ цяперашні час наномедіціны пакуль не існуе, ёсць толькі праекты, ўвасабленне якіх у рэальнасць і прывядзе да наномедіціна. Праз некалькі гадоў, калі ўжо, нарэшце, будзе створаны першы нанаробаты, веды назапашаныя наномедіціна ўвасобяцца ў жыццё. А тады за лічаныя хвіліны вы пазбавіцеся ад віруса грыпу ці пазбавіцеся ад ранняга атэрасклерозу. Нанаробаты змогуць вярнуць нават вельмі старога чалавека ў той стан, у якім ён быў у маладосці. Ад аперацыі ў органах мы пяройдзем на аперацыі на малекулах і такім чынам табары «несмяротнымі».\nНавукоўцы сцвярджаюць, што з дапамогай нанатэхналогій можна будзе ўбудоўваць мікраскапічныя датчыкі ў крывяныя клеткі чалавека, якія будуць папярэджваць аб прыкметах радыяцыі або развіцця хваробы..\nУсё гэта можа ўвасобіцца ў рэальнасць прыкладна праз 5-10 гадоў. А наначасціц навукоўцы выкарыстоўваюць ўжо больш за 5 гадоў.\nА зараз, сэнсары танчэй чалавечага воласа могуць апынуцца ў 1000 разоў адчувальней стандартных аналізаў ДНК. Амерыканскія навукоўцы, якія распрацавалі гэтыя наносенсоры, мяркуюць, што лекары змогуць праводзіць цэлы спектр розных аналізаў, карыстаючыся толькі адной кропляй крыві. Адным з пераваг гэтай сістэмы з'яўляецца магчымасць маментальна перасылаць вынікі аналізу на кішэнны кампутар. Даследчыкі мяркуюць, што на распрацоўку цалкам функцыянальнай мадэлі наносенсора, якім змогуць скарыстацца лекары ў паўсядзённай працы, спатрэбіцца каля пяці гадоў.\nЗ дапамогай нанатэхналогій медыцына зможа не толькі з любой хваробай, але і прадухіляць яе з'яўленне, зможа дапамагаць адоптации чалавека ў космасе.\nЦі могуць уплываць «састарэлыя нанаробаты» на чалавека?\nКалі механізм завершыць сваю працу, нанодоктора павінны будуць выдаляць нанаробаты з арганізма чалавека. Таму небяспека таго, што «састарэлыя нанаробаты», якія засталіся ў целе чалавека будуць працаваць няправільна, вельмі малая. Нанаробаты павінны будуць спраектаваны так, каб пазбегнуць збояў у працы і паменшыць медыцынскі рызыка. А як нанаробаты будуць выдаленыя з цела? Некаторыя з іх будуць здольныя да самоудалению з арганізма чалавека шляхам натуральных каналаў. Іншыя ж будуць спраектаваны такім чынам, каб іх маглі выдаліць медыкі. Працэс выдалення будзе залежаць ад прылады дадзенага нанаробаты.\nШто можа быць зроблена няправільна на працягу лячэння нанаробаты чалавека?\nЛічыцца, што першараднай небяспекай для пацыента будзе некампетэнтнасць які лечыць лекара. Але ж памылкі могуць адбывацца і ў нечаканых выпадках. Адным з непрадбачаных выпадкаў можа быць узаемадзеянне паміж робатамі пры іх сутыкненні. Такія няспраўнасці цяжка будзе вызначыць. Ілюстрацыяй такога выпадку можа служыць праца двух відаў нанаробаты А і Ва ў арганізме чалавека. Калі нанаробаты А будзе выдаляць наступствы працы робата У, то гэта прывядзе да паўторнай працы А, і гэты працэс будзе працягвацца да бясконцасці, то ёсць нанаробаты будуць выпраўляць працу адзін аднаго. Каб такіх сітуацый не ўзнікала які лечыць лекар павінен пастаянна сачыць за працай нанаробаты і ў выпадку чаго перапраграмаваць іх. Таму кваліфікацыя лекара з'яўляецца вельмі важным фактарам.\nЯк будзе рэагаваць арганізм чалавека на нанаробаты?\nЯк вядома, наша імунная сістэма рэагуе на чужародныя цела. Таму памер нанаробаты будзе адыгрываць важную ролю пры гэтым, гэтак жа як шурпатасць паверхні і рухомасць прылады. Сцвярджаецца што праблема биосовместимости не вельмі складаная. Выхадам з гэтай праблемы будзе стварэнне робатаў на аснове алмазоидных матэрыялаў. Дзякуючы моцнай павярхоўнай энергіі і алмазоидной паверхні і моцнай яе гладкасці знешняя абалонка робатаў будзе хімічна інэртнай.\nНанатэхналогіі, якія прымяняюцца ў медыцыне ў апошні час.\nУжо зараз нанатэхналогіі прымяняюцца ў медыцыне. Асноўнымі абласцямі яе прымянення з'яўляюцца: тэхналогіі дыягностыкі, лекавыя апараты, пратэзаванне і имплонтанты.\nЯскравым прыкладам з'яўляецца адкрыццё прафесара Азіза. Людзям, якія пакутуюць хваробай Паркінсана, праз два маленькіх адтуліны ў чэрапе ўкараняюць у мозг электроды, якія падлучаныя да стымулятараў. Прыкладна праз тыдзень хвораму ўжыўляюць і сам стымулятар ў брушную паражніну. Рэгуляваць напружанне пацыент можа сам з дапамогай пераключальніка. З болем ўдаецца справіцца ўжо ў 80% выпадках:У кагосьці боль знікае зусім, у кагосьці заціхае. Праз метад глыбокай стымуляцыі мозгу прайшло каля чатырох дзясяткаў людзей. Яшчэ адным рэвалюцыйным адкрыццём з'яўляецца бiячiп - невялікая пласцінка з нанесенымі на яе ў вызначаным парадку малекуламі ДНК або бялку, якія прымяняюцца для біяхімічных аналізаў. Прынцып працы бiячiпа просты. На пластыкавую пласцінку наносяць пэўныя паслядоўнасці участкаў расшчапленне ДНК. Пры аналізе на чып змяшчаюць доследны матэрыял. Калі ён мае такую ж гинетическую інфармацыю, то яны сцепливаются. У выніку чаго можна назіраць. Перавагай бiячiпов з'яўляюцца вялікая колькасць біялагічных тэстаў са значнай эканоміяй доследнага матэрыялу, рэактываў, працавыдаткаў і час на правядзенне аналізу.\nПерспектывы развіцця нанатэхналогій з дапамогай нанатэхналогій вельмі вялікія. Прымяняюцца ў цяперашні час нанатэхналогіі бясшкодныя, прыкладам з'яўляюцца наночiпы і сонцаахоўныя касметыка на аснове нанфкрысталау. А такія тэхналогіі, як нанаробаты і наносенсоры, пакуль яшчэ знаходзяцца ў працэсе распрацоўкі. Размовы пра тое, што з-за бясконцага працэсу самаўзнаўлення нанаробаты тоўсты пласт «шэрай слізі» можа пакрыць усю Зямлю, - з'яўляюцца пакуль толькі тэорыяй, не пацверджанай ніякімі дадзенымі. Як я зразумела ў працэсе напісання сваёй працы, нанатэхналогіі з'яўляецца той вобласцю навукі, якая падвяргаецца жорсткай крытыцы, перш чым ўводзіць якія-небудзь навіны. Праўдзівая ці гэтая крытыка ці не я судзіць не магу.\nНавукоўцы NASA кажуць, што яны паспяхова праводзілі выпрабаванні нанаробаты на жывёл. Але ці варта гэтаму верыць? Кожны вырашае гэта сам для сябе. Асабіста я лічу, што выкарыстанне, напрыклад, такіх нанатэхналогій як наносенсоры можа мець рызыкоўны характар. Бо любая нават самая найпростая сістэма можа даваць збоі, што ўжо тады казаць аб такіх перадавых тэхналогіях, як нанаробаты? І акрамя таго трэба ўлічваць індывідуальныя фізіялагічныя асаблівасці кожнага чалавека.\nІ так, перспектывы развіцця нанатэхналогій вялікія. Сцвярджаецца, што ў найбліжэйшай будучыні, з дапамогай іх можна будзе не толькі перамагчы любую фізічную хвароба, але і прадухіліць яе з'яўленне. Але вось пра рызыкі навукоўцы NASA нічога не гавораць. Ёсць толькі незлічоныя артыкулы ў жоўтай прэсе аб тым, што людзі пад уздзеяннем нанаробаты стануць некіравальнымі як зомбі.\nЯ думаю, што магчымыя рызыкі будуць супастаўныя з перспектывамі. Так што грамадскасці трэба больш надаваць увагі гэтым пытанні. Каб навукоўцы не толькі разглядалі «абодва бакі манеты», але і ставілі грамадства ў вядомасць пра гэта.\nРеферат - Кофеин (Реферат)\nРеферат - Головино (Реферат)\nРеферат - Пресування (Реферат)\nРеферат - Скотоводство (Реферат)\nРеферат - Крокодилы (Реферат)\nРеферат - Мультимедиа (Реферат)\nРеферат - Голубика (Реферат)\nРеферат - Власть (Реферат)\nРеферат - Швеция (Реферат)