Запалі зніч над Нёманам ""\nЯк і кожны год, з нагоды дня Усіх Святых і Дзядоў супрацоўнікі Пасольства Польшчы ў Беларусі ўвекавечылі памяць пахаваных на польскіх магілах у Беларусі. У гэтым годзе мы вырушылі ў шасці напрамках шляхам забытых і дзейнічаючых могілак на тэрыторыі мінскай консульскай акругі. Мы наведалі як грамадзянскія, так і ваенныя могілкі, а таксама магілы супрацоўнікаў паліцыі і корпуса пагранічнай аховы.\nРазам з журналісткай Польскага радыё Беласток Іааннай Сікорай мы наведалі найстарэйшыя пахаванні ў Мінску: Кальварыйскія могілкі, могілкі на Залатой Горцы і ўрочышча ў Курапатах, дзе спачываюць у брацкіх магілах ахвяры сталінскіх рэпрэсій, у тым ліку палякі. Мы былі таксама на могілках у Ракаве, паблізу якіх у міжваенны перыяд праходзіла польска-савецкая мяжа.\nМы запалілі таксама знічы на магілах польскіх паліцэйскіх і салдат у Стоўбцах, на ваенных могілках з часоў вайны 1920 г. у Новым Свержані, Ужанцы і Нясвіжы і на магілах польскіх ваенных у Снове, а таксама ў многіх іншых месцах на тэрыторыі мінскай консульскай акругі.\nАсобы, якія жывуць у Польшчы, таксама могуць далучыцца да нашай акцыі “Запалі зніч над Нёманам” праз Польскае радыё Беласток, Каталіцкае радыё Падляшша і структуры Саюза польскіх харцараў у Беластоку, Седльцах і Бяла-Падляске. Сабраныя такім чынам знічы мы будзем запальваць на польскіх магілах на Беларусі падчас чарговых падобных акцый.


Анонсы Май, 2017\nАшмянскага раёна, запланаваных на май 2017 года\n5 мая ў 15.00 у сельскай бібліятэцы аг.Крэйванцы пройдзе інфармацыйная гадзіна “Падарожжа ў краіну сімвалаў”, прысвечаная Дню Дзяржаўнага герба і сцяга РБ. У ходзе мерапрыемства прысутныя даведаюцца пра цікавыя факты з гісторыі з'яўлення беларускай сімволікі.\n10 мая ў 14.30 сельская бібліятэка аг. Гальшаны запрашае сваіх чытачоў прыняць удзел у паэтычным марафоне «Пишу тебе письмо из 45-го…», прысвечанага Дню Перамогі. Прысутным будзе праванавана пачытаць вершы беларускіх і расійскіх паэтаў пра Вялікую Айчынную вайну. Удзельнікі мерапрыемства паслухаюць успаміны дзяцей вайны Лабунінай В.С. і Селядцовай М.Я.\n12 мая ў 14.30 сельская бібліятэка аг. Гальшаны прапануе малодшым чытачам агляд літаратуры “Усе мы разам ляцім да зорак” па кнігах беларускай пісьменніцы Раісы Баравіковай, якая 11 мая адзначае 70-годдзе з дня нараджэння.\n20 мая ў 12.00 у рамках культурнай суботы ў сельскай бібліятэцы аг. Мураваная Ашмянка пройдзе дыскусія “Зрабі выбар: курыць або не курыць”. Гаворка пойдзе аб здаровым ладзе жыцця, аб шкодных звычках, аб тым, што неабходна сучаснаму чалавеку, каб захаваць здароўе. Увазе чытачоў будзе прапанавана выстава-прагляд «Читайте и бросайте», на якой будуць прадстаўлены літаратурна-інфармацыйныя матэрыялы аб праблеме курэння. Падчас мерапрыемства будзе паказаны відэаролік «Исповедь курильщика».\n20 мая ў 10.30 у рамках культурнай суботы сельская бібліятэка аг.Крэйванцы правядзе гутарку па кнізе “Казкі астранаўта. Касмічныя падарожжы беларусаў”, прысвечаную 70-годдзю з дня нараджэння беларускай пісьменніцы Раісы Баравіковай. Прысутныя коратка пазнаёмяцца з біяграфіяй аўтара і гісторыяй стварэння кнігі. Увазе чытачоў будзе прадстаўлена выстава-прагляд мастацкіх кніг Р.Баравіковай.


Bielarus.net › Беларуская Салідарнасьць » 2010 » Лістапад » 03\nЗянон Пазьняк:Сьветлыя Дзяды\nДарагія землякі, сябры, спадарыні і спадары!\nСёньня мы пачынаем сьвяткаваць Дзень Памяці Продкаў. Нашае Крыжовае шэсьце пасьвечанае Дзядам. Ад нядаўняга часу Дзяды сталі найвялікшым беларускім сьвятам. Гэта добра, бо наша нацыя мае магутную, вялікую культурную гісторыю, якая ёсьць грунтам нашага існаваньня.\n31 кастрычніка на заклік Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ у цэнтры Менску сабралася вялікая грамада беларусаў. Ад Гадзіньнікавага завода па праспэкце Скарыны рушыла мэмарыяльнае шэсьце пад нацыянальнымі Бел-Чырвона-Белымі сьцягамі. Людзі несьлі крыжы, кветкі і транспаранты “Ушануйма ахвяраў Курапат”, “Дзяды”, “Ніякіх саюзаў з імпэрскай Расеяй!”


Культура - Фестываль “у мінус”? Так задумана!\n— Ваш фестываль сёлета — юбілейны. Што змянілася ў ім за гады існавання? Ці можаце вызначыць, у які бок увогуле ён рухаецца? Якія бачыце перспектывы?\n— Так, FIMU пачынаўся ў 1987-м. Але тады на ім было прадстаўлена ўсяго сем краін. Сёлета іх — 30, а сам фестываль — трыццаты. Агульную статыстыку мы не хаваем: 2000 удзельнікаў, 200 канцэртаў, 14 сцэнічных пляцовак. Дарэчы, мы перанеслі тэрміны правядзення форуму. Калісьці ён праходзіў пазней, у чэрвені. Але наш фестываль — маладзёжны, і гэты час не ўсім пасаваў: у кагосьці — іспыты, а іншы, завяршыўшы вучобу, рушыць да бацькоў, у падарожжы, уладкоўваецца на працу. Цяперашні час уяўляецца больш аптымальным: навучальны год заканчваецца — самы час прадэманстраваць свае таленты шырокай публіцы.\n— Раскажыце, калі ласка, як фарміруецца фестывальная праграма? Асабіста я вельмі ўражана такім разнастайным ахопам ледзь не ўсяго, што толькі можа быць.\n— Спачатку збіраем заяўкі. Сёлета, да прыкладу, іх было больш за паўтысячы — з 57 краін. Потым спецыяльная камісія знаёміцца з дасланымі матэрыяламі, абірае лепшае. Зразумела, імкнемся, каб штогод з’яўляліся нейкія музычныя навінкі, каб не паўтараліся калектывы, а тым больш праграмы. FIMU павінен дэманстраваць усю разнастайнасць музычнай культуры свету, ахопліваць усе напрамкі, стылі, жанры, выканальніцкія склады — да гэтага і імкнемся. У гэтым, дарэчы, і ўнікальнасць нашага фестывалю для Францыі. У краіне праводзіцца шмат музычных форумаў і святаў: фестывальны сезон доўжыцца з мая да канца кастрычніка. Але FIMU адзіны: толькі ён паказвае агульную музычную панараму.\n— Любое мерапрыемства звычайна пачынаецца з каштарысу. З чаго складаецца фінансаванне вашага фестывалю?\n— Большая частка грошай ідзе з бюджэту Бельфора. Зразумела, атрымліваем дапамогу ад спонсараў: гэта і мясцовыя вытворцы, і больш магутныя фірмы і ўстановы, якія дзейнічаюць па ўсёй краіне ды за яе межамі.\n— Але ж усе канцэрты, як я звярнула ўвагу, бясплатныя! Навошта тады такому маленькаму гораду такі вялізны фестываль? Ад яго ж няма прыбытку: вы працуеце, што называецца, “у мінус”.\n— Ці звярнулі вы ўвагу, колькі ў горадзе турыстаў? Усе гатэлі перапоўненыя. Рэстараны, кавярні — таксама. Да нас едуць з усёй Францыі, а таксама з іншых краін — найперш, суседніх. Да той жа Швейцарыі — літаральна некалькі кіламетраў. Да Германіі — крыху больш, але таксама дабрацца не праблема. Ёсць такія меламаны, якія задоўга да чарговага фестывалю браніруюць месцы ў гатэлях на ўсе дні. Ці ж гэта не прыбытак у гарадскую казну? У гэты час у поўным сэнсе слова квітнее ўвесь турыстычны бізнес. Горад атрымлівае добры штуршок да ўсяго турыстычнага сезона. Зацікавіўшыся фестывалем, госці знаёмяцца з іншымі цікавосткамі, потым прыязджаюць да нас зноў — ужо не на фестываль, а проста адпачыць, паглядзець на што іншае. Дый FIMU за гэтыя гады стаў сапраўдным брэндам горада.\n— Тады якую з фестывальных задач вы лічыце самай галоўнай?\n— Агульнае развіццё культуры ў Францыі. На фестывальныя канцэрты, як вы маглі заўважыць, прыходзяць людзі рознага ўзросту, з рознымі густамі — і кожны можа далучыцца да папраўдзе бязмежнага акіяну музыкі. Гэтым фестывалем мы папулярызуем музыку як від мастацтва, рухаем яе ў самыя шырокія масы, далучаем не толькі знаўцаў, але і ўсіх ахвотных.\n— Дадам: і не толькі тых, хто таго жадае. Музыка гучыць літаральна на кожным кроку, немагчыма прайсці праз цэнтр горада, каб не стаць слухачом хаця б некалькіх разнастайных праграм.\n— У тым і справа — разнастайных. Нейкую пляцоўку, да прыкладу, можна абмінуць, ля нейкай — затрымацца. Але вы маеце рацыю: чалавек, хоча ён таго ці не, пачынае разумець, што музыка можа быць самай рознай. І што кожны напрамак мае права на існаванне. Гэта, да ўсяго, можа дапамагчы паразуменню розных пакаленняў. І, канешне ж, паспрыяць узняццю агульнага культурнага ўзроўню нацыі.\n— Каб здзейсніць усё, што на такім фестывалі робіцца, патрабуецца нямала намаганняў. Як спраўляецеся? Калі ўвогуле адбываецца падрыхтоўка — цягам усяго года ці гэткім “наскокам”, да чарговага свята?\n— Дырэкцыя фестывалю, якая працуе на пастаяннай аснове, — гэта чатыры чалавекі. Я адна з іх. Яшчэ ў нас ёсць 16 — 18 супрацоўнікаў, каго мы прыцягваем да працы цягам усяго года. Астатнія набіраюцца непасрэдна для работы на фестывалі. Некаторых запрашаем усяго на тры ўласна фестывальныя дні. Некаторых — на больш працяглы тэрмін. Усё залежыць ад канкрэтных задач: што і дзе патрабуецца. Да ўсяго, у нас працуе шмат валанцёраў.\n— Цікава, а што ў арганізацыі такога буйнога фестывалю вам уяўляецца найбольш складаным?\n— О, іх хапае! Горад у нас не такі ўжо вялікі, і каб прыняць столькі ўдзельнікаў і гасцей, даводзіцца амаль што галаваломкі вырашаць: куды каго пасяліць, як распрацаваць найбольш прыдатны графік харчавання для кожнага калектыву. Ну і, вядома, як лепш размеркаваць выступленні — і па часе, і па месцы правядзення. Надвор’е сёлета, праўда, крыху халаднаватае, але ад нас гэта, на жаль, не залежыць…\n— Аднак, як я заўважыла, у вас няма “замацавання” за той ці іншай пляцоўкай пэўных кірункаў: паўсюль гучыць усё. Адзінае, бадай, выключэнне складае “Scene Jazz”: там усё адпаведна з назвай. Разам з тым, джазавыя праграмы выконваюцца і на іншых сцэнах!\n— Так, мы сыходзім найперш з магчымай колькасці слухачоў. І яшчэ з таго, дзе якой музыцы будзе “ўтульней” — і слухачам таксама.\n— Вам асабіста — якая музыка больш даспадобы? Можа, самі на якім-небудзь інструменце граеце?\n— Не, сама не граю, але слухаць музыку люблю. Класіку, рок, джаз — у мяне няма асаблівых схільнасцяў да чагосьці аднаго. Усё залежыць ад настрою, сітуацыі. Дарэчы, каб любіць музыку, не абавязкова самому быць музыкантам! Добрыя слухачы патрэбныя не меней. Спадзяюся, нашым фестывалем мы іх і выхоўваем.


"Застанемся, Клаўдзя Сiдараўна, на сваiм пасту. Толькi баязлiўцы пакiдаюць пост у цяжкi момант", - i прызначыў мяне старшай сястрой. З таго дня ўся бальнiчная гаспадарка была на мне. Хутка самi немцы пачалi прывозiць нам хворых. Яны вельмi баялiся эпiдэмiй розных. Загады пiсалi адзiн за адным. Тады вярнулiся некаторыя з нашага персаналу. Лекараў, праўда, мала, больш сёстры ды санiтаркi. Лекар адзiн новы прыйшоў. Малады, худы, як жардзiна, у акулярах. Макейчык яго прозвiшча было. Ды я адразу ўбачыла, што ў хваробах ён нiчога не разумее i вельмi баiцца хворых, каб не заразiцца. Сказала я пра гэта Савiчу, а ён мне ў адказ: "Не звяртайце ўвагi. Назначэннi яго сам буду правяраць. Вам раю: асцерагайцеся гэтага чалавека. Нiчога не выказвайце пры iм". Тады я раскумекала, што да чаго i што гэта за глiста такая ў нас завялася. А неяк увосень ужо выклiкае мяне Савiч i кажа: "Во, Сiдараўна, штат ваш папаўняю. Бачыце, якiя хлопцы!" Хлопцы добрыя. Двое. Адразу бачу - не абкружэнцы. Абкружэнцы былi ўжо ў нас. Скура ды косцi. Каторых мы лячылi, каторых проста падкармлiвалi. А гэтыя абодва ў целе. Толькi адзiн, Лёша, бараду адпусцiў. А ў другога, Ванi, дык яна, мабыць, не расла яшчэ. Чаго гэта, думаю, такiя хлопцы да нас у заразную пруцца? Дурнi. Праўда, Лёша гэты як адкрыў рот, дык, можа, хвiлiна прайшла, пакуль слова сказаў: заiка такi. Яго Сцяпан Андрэевiч прызначыў ездавым дровы прывозiць, мёртвых адвозiць на могiлкi. А Ваню - санiтарам. Ён як дзяўчынка быў, маладзенькi, беленькi i ручкi белыя, да чорнай работы нязвыклыя. Шкада мне яго было. Дзiцятка горкае, што цябе прымусiла за заразнымi прыбiраць? А дзён праз колькi клiча мяне Сцяпан Андрэевiч, зачыняе дзверы ў сваiм кабiнеце i кажа шэптам: "Сiдараўна, ёсць да вас просьба. Дайце, кажа, ключ ад вашай кладоўкi Ваню". Я не зразумела адразу, завялася: "Навошта яму ключ? Не дам я нiкому ключа". Ён - галоўны лекар i мог загадаць мне, а ён просiць ласкава так: "Зразумейце, Сiдараўна. Гэта вельмi патрэбна". Тады я i пытаюся ў яго: "Скажыце мне, Сцяпан Андрэевiч, хто гэтыя хлопцы?" "Я нiчога ад вас не таю, Сiдараўна, - адказаў ён. - Гэта разведчыкi савецкiя. Iм трэба нешта перадаць па радыё нашым. Яны аблюбавалi вашу кладоўку". Кладоўка для бялiзны была на гарышчы трэцяга корпуса, дзе размяшчалiся iзалятары. На другi дзень ранiцой аддае мне ключы не Ваня, а Лёша i кажа цiхенька, але хуценька, нiколечкi не заiкаючыся: "Дзякую, кажа, Клаўдзя Сiдараўна. Утульная ў вас мясцiнка там, зручная. Але мы вас будзем турбаваць не часта". Пасля я ведала, што яны перавозiлi i пераносiлi рацыю сваю ў розныя мясцiны. Каб не засеклi iх. Сцяпан Андрэевiч у той час пайшоў служыць ва ўправу. Нашы, хто не ведаў яго добра, лаялiся: да немцаў падлiзваецца. Некаторыя нават кiнулi працу. Бо ён заставаўся галоўным лекарам. Але цяпер ён не сядзеў увесь час у бальнiцы. Прыязджаў пасля абеду, рэдка зранку, на кансультацыю, на абход. Бальнiцай загадвала яго намеснiца Вакулава, Раiса Сяргееўна. Яна i да вайны ў нас працавала, у дзiцячым аддзяленнi. Не старая яшчэ была, ды ў першыя днi вайны яе сына забiла бомбай, шаснаццаць гадоў хлопчыку было. Можа, ад гора такога яна ўся пасiвела. Белая-белая была. I маўклiвая. Рэдка слова ад яе пачуеш. Раiсу Сяргееўну гестапа схапiла ў тую ноч, калi забiлi Савiча. Тады шмат каго з нашых арыштавалi. Аптэкарку Надзю (прозвiшча не помню ўжо), Васю Адзiнца, шафёра санiтарнай машыны; Сцяпан Андрэевiч, калi пайшоў ва ўправу, машыну гэтую раздабыў для бальнiцы. Грузавiчок з будкай. Здымалi будку, вазiлi дровы з лесу, бо са склада немцы не давалi. Добра ведаю, што i ў лес машына пустая не хадзiла: часам ехала па дровы пяць чалавек, а назад вярталася двое. Хто ўцякаў з лагера - прытулак у нашай бальнiцы меў. Ачуняе, падкормiцца чалавек - i ў лес. Я такiм вопратку знаходзiла, купляла, выменьвала. Мяне аднойчы сама Раiса Сяргееўна папрасiла купiць дзесяць ватовак, грошы дала. Але яна - не як Сцяпан Андрэевiч - не з адкрытай душой. Яна быццам i не давярала мне, асцерагалася. Мне гэта, прызнаюся, крыўдна было. Сцяпан Андрэевiч вунь каго мне даверыў - разведчыкаў! Ды i не толькi разведчыкаў! Аднойчы Вася прывёз у машыне "хворага" - лысага чалавека з вясёлымi вачамi. Прывёз тады, калi Савiч у бальнiцы быў. З машыны яго ссаджвалi, пад ручкi вялi, як напраўдашняга хворага. А паклiкаў мяне Сцяпан Андрэевiч да сябе, гляджу: "хворы" гэты ходзiць па кабiнеце, гладзiць лысiну i весела смяецца, падмiргвае. Доктар таксама ўсмiхаецца:


РУП «Беларуская атамная электрастанцыя» - Сандружына БелАЭС змагалася за перамогу ў вобласці\nСандружына БелАЭС змагалася за перамогу ў вобласці\nУ штогадовых рэгіянальных спаборніцтвах сярод санітарных дружын каманда Беларускай АЭС апынулася ў пяцёрцы лепшых.\nУ спаборніцтвах сярод санітарных дружын удзельнічала 18 каманд. Яны пераадолелі 5 этапаў, на якіх аказвалі пацярпелым розныя віды першай даўрачэбнай дапамогі. Суддзі праверылі табельнае аснашчэнне санітарнай дружыны, уменне працаваць у агменях камбінаванага, хімічнага паражэння і інфекцыйнага захворвання.\nСанітарная дружына Беларускай АЭС да спаборніцтваў рыхтавалася сур'ёзна - не толькі тэарэтычна, але і практычна, адпрацаваўшы дзеянні да аўтаматызму.\nСправілася каманда на 99%, паказаўшы добры вынік і дапусціўшы толькі адну прыкрую памылку на камбінаваным этапе, якая, як потым высветлілася, пазбавіла магчымасці астраўчан змагацца за п'едэстал. Хоць менавіта на гэтым этапе дружына спрацавала ўпэўнена і зладжана, заняўшы ў ім 3 месца.\nУ падвядзенне вынікаў умяшаўся Яго Вялікасць Выпадак: з-за высокіх вынікаў, паказаных некалькімі камандамі (у тым ліку і БелАЭС) суддзям прыйшлося глядзець на жэрабя, выцягнутае ў пачатку спаборніцтваў. З 18-ці каманд мы выступалі пад нумарам 17. Такім чынам у астраўчан - 5 агульнакаманднае месца.\nЗа дапамогу ў падрыхтоўцы дзякуем лекарам ЦРКБ і райЦГЭ, таксама вучням СШ №2 за магчымасць адпрацоўваць усе нашы дзеянні на практыцы. Хочацца адзначыць самааддачу ўсіх членаў каманды, актыўную дапамогу прадстаўніка ГА і НС Беларускай атамнай станцыі Міхаіла Фармага і супрацоўніка РАНС Андрэя Кандраценка.\nЧытаць 173 разоў\tАпошняя змена 01.07.2021\nПадрабязна у гэтай катэгорыі: « Місія МАГАТЭ па пытаннях фізічнай абароны пачала працу на пляцоўцы БелАЭС Будучыя атамшчыкі наведалі Беларускую АЭС »


Корманарыхтоўка на Бярэзіншчыне працягваецца — Березино. Березинский район. Березинская панорама\n31 августа 2018 50 berezinskaya_panorama Комментариев нет\n«Галадаць не будзем!» Менавіта так выказаўся дырэктар сельскагаспадарчага філіяла “Ома” А.М. Гундар наконт надыходзячага сезона зімоўкі жывёлы. І ўпэўненасць гэтая не галаслоўная, а падмацавана канкрэтнымі лічбамі і прынятымі захадамі. Што датычыць лічбаў, то яны наступныя. Яшчэ на пачатку гэтага тыдня ў гаспадарцы было нарыхтавана 272 тоны сена, 3305 тон сенажу і 4250 тон сіласу. У цэлым гэта складала па 21,69 цэнтнера кармавых адзінак на ўмоўную галаву жывёлы (па раёне названы паказчык дасягаў лічбы 14,25) і быў самым высокім у рэгіёне.\nЗразумела, сёння асноўны ўпор у ходзе корманарыхтоўкі робіцца на сілас. Дарэчы, яго ў “Оме” заклалі першымі ў раёне ў сёлетні сезон – яшчэ вясной, калі ўбіралі свірэпіцу (частку плошчаў яе пакінулі і на насенне). Вядома, як адзначае Аляксандр Мікалаевіч, яе лепш было б пусціць на сянаж, але ў гаспадарцы няма касілкі, якая складвала б траву ў валкі. А падабраная з зямлі, яна даволі засмечаная. Таму разглядаецца пытанне набыцця новай касілкі ў тым выпадку, калі якасць закладзенага сіласу (яго гэтымі днямі павінна прааналізаваць камісія спецыялістаў з мінскай лабараторыі) акажацца недастаткова высокай.\nЗараз галоўны ўпор пры нарыхтоўцы кармоў робіцца на кукурузу, да ўборкі якой прыступілі 20 жніўня. Яна ў гаспадарцы займае 260 гектараў. Першыя пасевы царыцы палёў, якія былі высаджаны яшчэ ў сярэдзіне красавіка, праз два-тры тыдні можна будзе ўбіраць на зерне (плануецца атрымаць яго 300 тон). А пакуль жа з кукурузнага сіласу закладваецца другая траншэя, якая толькі сёлета была здадзена ў эксплуатацыю. У першай да гатоўнасці даходзіць 2400 тон корму.\n— Сіласам мы павінны запоўніць тры траншэі, астатняя кукуруза пойдзе на зерне, якога пры сёлетнім неўраджайным годзе атрымалі значна менш, чым планавалася, — дзеліцца планамі А.М. Гундар. – А зерне для нас — гэта ў першую чаргу камбікармы. Мы іх не закуп- ляем, а рыхтуем самі. У гаспадарцы ёсць не толькі свой млын, але і прэс, з дапамогай якога мы з насення свірэпіцы і рапсу робім масла. Масла затым прадаём, а атрыманы жмых пускаем у камбікорм, у які дадаём зерне і мікрадабаўкі. Для яго прыгатавання закуп-ляем таксама сланечнікавы шрот, багаты бялком, што немалаважна пры кармленні цялят. Атрымліваецца якасны корм, пра што сведчаць нашы надоі.\nКукуруза, як важны энергетычны сродак, наогул, займае важнае месца ў рацыёне кармлення жывёлы сельгасфіліяла і выкарыстоўваецца на працягу ўсяго года. Сёння, калі леташні кукурузны сілас ужо спажыты, у якасці падкормкі яе даюць разам з просам ці люцэрнай. Ды і ў траншэі кукуруза таксама закладваецца не ў чыстым выглядзе. Адну з іх плануюць закласці з пайзай, і рэдзькай маслянічнай.\nСёння нарыхтоўка кукурузы ідзе поўным ходам. На круг яе прыходзіцца ў сярэднім па 300 цэнтнераў з гектара. На ўборцы заняты два корманарыхтоўчыя камбайны – КВК і “Палессе”, якімі кіруюць Аляксандр Міхайлавіч Валасевіч і Уладзімір Міхайлавіч Хахол. Дастаўкай корму занята сем адзінак тэхнікі – трактары з вялікімі ПІМа-мі і два МАЗы. Трамбуюць масу адразу два “Амкадоры”, гэтай справай заняты Алег Леанідавіч Дэкан і Міхаіл Уладзіміравіч Пінчук. За дзень мехатрад паспявае нарыхтаваць і перавезці на захоўванне па 550-580 тон зялёнай масы.\nЯшчэ адзін камбайн “Палессе” будзе накіраваны на ўборку траў.\nТак, сапраўды, спраў у сяльчан гэтай восеньскай парой шмат, і паспець выканаць іх трэба своечасова, каб закласці надзейны падмурак будучага ўраджаю. Але і нарыхтоўка кармоў таксама чакаць не можа. Таму і імкнуцца працаўнікі сельгасфіліяла “Ома” не марнаваць дарэмна час, а выкарыстоўваюць яго ашчадна, паказваюць прыклад стаўлення да выканання сваіх абавязкаў.\nНа здымку: механізатары Аляксандр Барысавіч і Аляксандр Міхайлавіч Валасевічы, занятыя нарыхтоўкай і адвозкай кукурузы, задаволены сёлетнім ураджаем царыцы палёў.\n← Госавтоинспекция Березинского района проводит комплекс профилактических мероприятий\nБярэзінскія лесаводы правялі чарговы конкурс мастацкай самадзейнасці\n17 мая 2018 berezinskaya_panorama 2 комментария


У кампаніі BY_help паведамілі пра блакаванне рахункаў беларусаў, якія атрымлівалі кампенсацыі\nСілавікі пачалі блакаваць рахункі беларусаў, якія атрымлівалі кампенсацыі ад ініцыятывы BY_help. Пра гэта на сваёй старонцы ў Facebook распавёў адзін з заснавальнікаў BY_help Аляксей Лявончык.\n— З сённяшняй раніцы нам паступаюць паведамленні, што па патрабаванні СК, КДБ ці падобнай інстытуцыі пачалося масавае блакаванне рахункаў атрымальнікаў нашай дапамогі, — напісаў Аляксей Лявончык.\nКампанія BY_help дапамагае арыштаваным, аштрафаваным, параненым, збітым, а таксама, у выключных выпадках, з аплатай адвакатаў. Кампанія BY_help падтрымала больш за 3300 заявак ад беларусаў, якія сталі ахвярамі рэпрэсій, усяго заявак у базе больш за 8700. Агульная сума выплачаных кампенсацый складае 3 674 471 рубель. Яны пайшлі на 1640 кампенсаваных штрафаў, 1209 выплат па аказанні медыцынскай дапамогі, 401 аплата знаходжання на сутках, 83 кампенсацыі паслуг адвакатаў.


Культура - Шчаслівы як ніхто\nСапраўды народнаму артысту Беларусі Анатолю Ярмоленку спаўняецца 70!\nГуляць — дык гуляць\n— Анатоль Іванавіч, а вы хто ў сучаснай айчыннай поп-музыцы — генерал, маршал, генералісімус?\n— З такога вось пытаннечка пачынаем, так? Ну ты даў: што ж, я сам сабе буду званні прысвойваць? Скажуць потым: “Ярмоленка ўжо зусім... таго”. Так, хтосьці кажа пра мяне — мэтр, хтосьці — “сантымэтр”. Абсалютна не “паруся” з нагоды “цэтлікаў”. Я — артыст, які любіць сваю справу.\n— Ансамбль “Сябры” якім-небудзь асаблівым чынам адзначае дні нараджэння свайго мастацкага кіраўніка?\n— Збіраемся, разліваем, гаворым за жыццё, “адпачываем” трошкі. Так і гэтым разам, хутчэй за ўсё, будзе. Без усялякага пафасу, якога не трываю. Мы ўсе нармальныя пацаны, столькі гадоў разам! Вылузвацца адзін перад адным? Я цябе малю...\n— І ўсё ж: які падарунак, што мае дачыненне да музыкі, вы хацелі б атрымаць? Можа, не гэтым разам, а на наступную... круглую дату?\n— Самыя дарагія для мяне музычныя падарункі я рабіў сабе сам. На саракапяцігоддзе купіў васьміканальны студыйны магнітафон “Фостэкс” — каласальныя грошы ён каштаваў. А на пяцідзесяцігоддзе расійскія сябры-бізнесмены вырашылі набыць мне “Мерседэс”, пра што і праінфармавалі. Я кажу ім: “Лепш камп’ютарную лічбавую студыю”. І тысяч на пяцьдзясят долараў я панакупляў апаратуры і абсталявання, лепшая студыя тады ў краіне была. Так што калі хтосьці захоча сам мне падарыць што-небудзь з музычнага, хай мае на ўвазе вышэйсказанае.\n— Напэўна, у гонар юбіляра ў сямейным коле будзе накрыты святочны стол. А каб гэта быў стол музычны, якія б “стравы” на ім стаялі? Які канцэрт па вашых заяўках замовілі б?\n— З тых песень, што я слухаю ў сваёй машыне: Юрыя Антонава, Аляксандра Разенбаума, Pink Floyd, Led Zeppelin. Люба Успенская — пад настрой, а чаму не? Рыгор Лепс. “Я шчаслівы як ніхто, я шчаслівы гадоў ужо сто...”\nШто ёсць наша жыццё?\n— А “Самы лепшы дзень” Лепса памятаеце?\n— Хочаш спытаць, які ён у мяне быў? Усё самае лепшае звязана з сям’ёй: нараджэнне дзяцей, унучкі, унукаў. А музычныя лепшыя дні... Ну, напрыклад, гады маёй службы ў войску, калі я трапіў у Ансамбль песні і танца Дома афіцэраў Бакінскай ваеннай акругі супрацьпаветранай абароны — у калектыў, салістам якога калісьці быў Муслім Магамаеў. Ён, дарэчы, у канцы 1960-х, будучы ўжо зоркай савецкай эстрады, спяваў часам з намі. На рэпетыцыі прыходзіў і малады кампазітар Палад Бюльбюль-аглы, аўтар некаторых песень Магамаева. Памятаю як мы, салдацікі-харысты, стаялі за спінай Мусліма Магаметавiча і падпявалі яму “Бухенвальдскi набат”.\n— Напэўна, і цяжкія дні здараліся...\n— Калі руйнаваўся Саюз, жонка тады сур’ёзна захварэла, знаходзілася на мяжы жыцця і смерці. Трэба было памяняць кліматычныя ўмовы пражывання — пераязджаць з Гомеля ў нейкае іншае месца. І тады беларускія партыйныя органы мяне не зразумелі, не дапамаглі. Я сам знайшоў варыянт, і мы ўжо былі гатовыя абмяняць нашу жылплошчу на кватэру ў Вільні. Але тут умяшаўся Ігар Лучанок: “Як гэта так?! Ты куды сабраўся?!” Ён дайшоў да ЦК, пераканаў каго трэба, і мне далі магчымасць набыць кааператыўную кватэру ў Мінску.\n— У біяграфіі “Песняроў” быў найцяжэйшы перыяд. Можа быць, і не адзін. А ці даганялі “Сяброў” нялёгкія творчыя і не толькі крызісы — калі, дапусцім, не было годнага матэрыялу, унутраныя канфлікты ўспыхвалі?\n— Зусім-зусім ужо чагосьці такога не ўзгадаю. У Колі Сацуры — кампазітара і музычнага кіраўніка ансамбля, заўсёды былі ў загашніку свежыя песні. Іншыя хлопцы нешта складалі... Ну, можа быць, таксама ў той час, калі распадаўся СССР, “Сяброў” трошкі штарміла. У ансамблі ж гралі і музыканты родам з іншых рэспублік Саюза, адпаведна, з “немясцовай” прапіскай, і неяк не атрымлівалася ў нас урэгуляваць гэтае пытанне ў той блытаніне, што панавала ў краіне. Потым межы з’явіліся, дзяльба гэтая паўсюдная. Карацей, чатыры чалавекі “саскочылі”.\n— “Левыя” музыканты ў “Сябрах” апыналіся?\n— Я іх адсейваў ужо пры праслухоўванні ў ансамбль. Калі першае, пра што мяне пытаецца прэтэндэнт на траплянне ў яго — гэта колькі ён будзе атрымліваць, я адразу кажу яму “да пабачэння”. Мне не патрэбныя ў “Сябрах” тыя, хто гатовы выконваць усё, што заўгодна, абы добрыя грошы плацілі. Мне патрэбныя тыя, хто цалкам падзяляе нашу творчую ідэалогію. Пры гэтым я дазваляю музыкантам падпрацоўваць і на баку, выконваючы зусім іншы рэпертуар. Абы гэта не ішло на шкоду асноўнаму калектыву. Я, увогуле, мяккі чалавек. Хоць і дыктатар, але... лірычны.\n— А чаму “Сябры”, у адрозненне ад “Песняроў”, ніколі не звярталіся да вялікіх музычных формаў?\n— Разумееш, “Песняры” ўсё-такі былі ў прывілеяваным становішчы, калі кідаліся ў буйныя формы, аддаючы працы над імі досыць вялікую колькасць часу. Яны выконвалі дзяржзаказ, гэта не адбівалася на іх зарплаце. Іншаму беларускаму калектыву, задумай ён пайсці тым жа шляхам, гэта зрабіць наўрад ці дазволілі б, хоць бы з тых жа фінансавых меркаванняў. І потым, ідэалогія наша была цалкам канкрэтная — песні, разлічаныя на шырокую публіку. “Песняры”, між іншым, звяртаючыся да рок-опер, гледача гублялі і ў выніку зноў вярталіся да песень. Дарэчы, мы аднойчы паспрабавалі нешта такое зрабіць, на вершы Эдуардаса\nМежалайцiса, але нічога талковага не атрымалася.\nЁсць тры кіты\n— У гісторыі беларускай (і савецкай, вядома) папулярнай музыкі назаўжды застанецца “святая тройца” — “Песняры”, “Верасы” і “Сябры”: тры кіты. Кагосьці з сённяшніх нашых калектываў ужо можна да іх дадаць?\n— Цяжка сказаць. Тры, як ты кажаш, кіты калі з’явіліся? Калі інфармацыйнае поле было іншым — пара тэлевізійных каналаў, дзве музычныя перадачы, радыё “Маяк”, мясцовае радыё, два нейкія музычныя друкаваныя выданні. Калі артыст трапляў у “скрыню”, пра яго напісалі ў газеце — усё, заўтрашняя папулярнасць яму была забяспечана. Далей трэба было толькі ёй адпавядаць, рухацца наперад, адпрацоўваць аванс. Што “кіты” і рабілі. Цяпер ледзь не кожны дзень з’яўляецца новы выканаўца, новая песня. Хто ўстаіць, хто замацуе свае пазіцыі новай цікавай творчасцю, пройдзе выпрабаванне славай, спакусамі, часам — у таго ёсць шанцы кімсьці там стаць. З’яўляліся вельмі таленавітыя хлопцы, але колькі іх было? І дзе яны цяпер? Дзе тыя, хто сыходзіў з “Сяброў”, кажучы, што ў ансамблі ім не даюць дыхаць? Вельмі мала хто з іх рэалізаваўся па вялікім рахунку.\n— Пакідаючы за дужкамі “Сяброў”, за апошнія гадоў пяць у айчыннай эстраднай музыцы ці былі такія песні, якія вас па-сапраўднаму кранулі?\n— Мне падабаецца тое, што робіць гурт “J:морс”.\n— Паспявайце што-небудзь з яго, калі ласка.\n— Злавіў, так? Бачыш, ёсць песні, ёсць! Але спяваюць іх не тыя і не так, таму і не “выстрэльваюць” яны. Раней песні пісаліся на канкрэтных выканаўцаў, улічваючы іх магчымасці, спецыфіку, харызму нават. А цяпер кампазітары ды аранжыроўшчыкі такога напрыдумляюць, такога ўсяго панапіхваюць — прыгожага, на іх думку, — што за іх “працай” і песні ўжо не відаць. Спецыяльна намудраваць, здзівіць — такую яны ставяць перад сабой задачу. А паспрабуй-ка хіт скласці... Ён жа якім павінен быць структурна? Куплет, прыпеў, куплет, прыпеў. Абавязкова некалькі секвенцый. Паслухай папулярныя старыя песні, яны так і будаваліся. І мы сёння так працуем.\n— З гадамі вам стала спяваць цяжэй, тэмбр голасу памяняўся?\n— Мне здаецца, я ўсё лепш і лепш спяваю! Сур’ёзна. Калісьці нават камплексаваў з-за свайго голасу, потым... прывык да яго. Ты не думай, што я такі стары пень і любуюся сабой, а на іншых увагі не звяртаю. Мне Анатоль-малодшы пастаянна нешта новае з музыкі падсоўвае, нейкіх новых заходніх “зорак”. Я падглядаю штосьці ў іх, падслухоўваю. Вучуся, адным словам.\n— Які наогул цяпер перыяд у вашым жыцці?\n— Шчаслівы перыяд усведамлення свайго аўтарытэту. Ну, вось, ты зноў усміхаешся. Добра, па-іншаму скажу. Перыяд усведамлення ўласнага досведу, больш засяроджанага прыслухоўвання да іншых людзей. І працягу пошуку зерня праўды. Рэнесанс, карацей кажучы. Добра, зноў заўсміхаўся, давай заканчваць інтэрв’ю.


Салата “Музычная восень”Утульная Хатка\nСалата “Музычная восень”\nДарагія чытачы, вітаю вас на кулінарнай старонцы гэтага выдатнага, любімага мной выдання і хачу звярнуць увагу на тое, што каляндарны час і нашы рэцэпты летняга перыяду ўжо перамясціліся ў яркую, багатую пару года — восень, якая кожны сезон дорыць нам багацце садавіны і агародніны.\nВосень асабліва багатая на духмяныя яблыкі і грушы, сакавітыя караняплоды і, вядома, лясныя грыбы. У гэты час знаходлівыя гаспадыні спрытна робяць запасы на зіму ў выглядзе кансервацыі, замарозкі і сушкі многіх прадуктаў. А каб разнастаіць ваш восеньскі рацыён, хачу прапанаваць вам такі ж яркі, як гэтая пара года, рэцэпт салаты з каляровай фасолі!\nСалата “Музычная восень” быццам адмыслова створана да пачатку восеньскіх пасядзелак і пікнікоў. Яна напоўнена карыснай агароднінай, кантраснымі тэкстурамі і цэлай гамай смакаў з салодкімі і аскомістымі ноткамі. Частка інгрэдыентаў выграваецца на патэльні, а частка агародніны дабаўляецца свежай. Усе разам яны гарманічна дапаўняюць і адзін аднаго, і зорку гэтага рэцэпта, так званую кульмінацыю восеньскай сімфоніі — каляровую фасолю.\nГэты рэцэпт я калісьці знайшоў у старым часопісе, таму некаторыя моманты прыйшлося адаптаваць да сучаснага спажывецкага кошыка, але мерныя ёмістасці, якія прапанаваны ў рэцэпце, я не мяняў. Дам толькі невялікае ўдакладненне.\nУ рэцэпце выкарыстоўваюцца мерныя ёмістасці аб’ёмам:\n1 шклянка (шк.) — 240 мл,\n3/4 шклянкі (шк.) — 180 мл,\n1/2 шклянкі (шк.) — 120 мл,\n1/3 шклянкі (шк.) — 80 мл,\n1/4 шклянкі (шк.) — 60 мл,\n1 сталовая лыжка (ст.л.) — 15 мл,\n1 чайная лыжка (ч.л.) — 5 мл.\nСвежае кукурузнае зерне — 1 шк. (прыкладна з 2 пачаткаў);\nСалодкі перац аранжавы — 1 шт.;\nПалова невялікай чырвонай цыбуліны, нарэзанай кубікамі;\nаліўкавы алей extra-virgin — 1 ст.л.;\nкансерваваная каляровая фасоля — 1 бляшанка (425 г);\nпамідоры чэры — 1 шк. (можна дабавіць некалькі жоўтых кактэйльных памідораў), разрэзаць іх напалову;\nавакада — 1 невялікае, разрэзаць напалову і нарэзаць кубікамі;\nкаляндра сечаная свежая — 1/4 шк., можна замяніць пятрушкай.\nчаснок — 1 невялікі зубчык;\nсок лайма — 3 ст.л.;\nбуйназярністая соль — 2 ч.л.;\nпарашок чылі — 1/4 ч.л.;\nаліўкавы алей extra-virgin — 1/4 шк.;\nгарбузовыя семкі — 1 ст.л.\nПерш чым распачаць гатаванне нашай салаты, звярну вашу ўвагу на тое, што фасолю неабавязкова браць кансерваваную, можна і свежую. Проста некаторыя гаспадыні лічаць працэс гатавання фасолі даволі клопатным. Для іх я хачу прапанаваць спосаб адварвання фасолі, пра які прачытаў калісьці ў адной разумнай кнізе і з таго часу нязменна ім карыстаюся. У гэтым выпадку фактычны час варкі фасолі складае не больш за 10 хвілін! Праўда, патрабуецца час для замочвання, але фасоля, згатаваная такім спосабам, добра захоўвае сваю форму, не рассыпаецца. Аднак пра ўсё па парадку.\nЗаліваем фасолю халоднай вадой і пакідаем на ноч, а яшчэ лепш на суткі. За гэты час ваду трэба некалькі разоў змяніць на новую. Фасоля набракне і павялічыцца ў аб’ёме ўдвая. Затым ваду зліваем, выкладваем фасолю ў каструлю і заліваем свежай халоднай вадой. Не солім! Даводзім да кіпення, варым 3—5 мінут, выключаем газ і пакідаем фасолю прыкладна на гадзіну. Яшчэ раз паўтараем працэдуру, але цяпер даём фасолі настаяцца мінут 30. Звычайна гэтага бывае дастаткова — фасоля гатовая. Калі ж фасоля была вельмі сухая або трапіўся цвярдзейшы гатунак, паўтараем апісаныя дзеянні трэці раз. З гатовай адваранай фасолі зліваем ваду. Такую фасолю можна дабаўляць не толькі ў салату, але ў першыя і ў другія стравы. Дарэчы, можна адварыць адразу вялікую колькасць фасолі, раскласці па пакетах і замарозіць.\nНу а цяпер, калі ўсе інгрэдыенты на месцы, пачынаем.\nЗгатуйце запраўку: расцісніце зубчык часнаку, пасаліце і разамніце тупым бокам вялікага нажа да атрымання грубай пасты. Змяшайце ў місцы часночную пасту, сок лайма, соль і парашок чылі. Паступова ўмяшайце аліўкавы алей, пачынаючы з некалькіх кропель.\nАбсмажце кукурузу, салодкі перац і цыбулю на патэльні на ўмераным агні, пакуль яны не пачнуць скварчэць. Дабаўце каляровую фасолю і гатуйце, пакуль яна не прагрэецца. Уліце запраўку і старанна перамяшайце. Пасаліце і паперчыце на смак. Зніміце з агню і акуратна ўмяшайце памідоры, авакада і каляндру (пятрушку). Выкладзіце салату на талерку, пасыпце яе гарбузовымі семкамі. Падавайце да стала, папярэдне астудзіўшы. За гэты час вы заўважыце, што смакавая гама інгрэдыентаў салаты раскрыецца ва ўсёй сваёй паўнаце.\nМузычная восень рэцэпт салат\nЗ тегами: Музычная восень рэцэпт салат\nПапярэдняя: Творчы дырэктар\nНаступная: Хутка і смачна


07 люты 2013, 22:09\n«Гэтыя... трам-тарарам.., а нам адказваць»\nГрамадзкая ініцыятыва «За волю» ў межах Маратону салідарнасьці з палітвязьнямі правяла 7 лютага сустрэчу з асуджанай за Плошчу журналісткай Ірынай Халіп.\nСустрэча прайшла ў офісе БНФ.\nАрганізатары сустрэчы назвалі яе «14 плюс 1». Маецца на ўвазе 14 палітвязьняў беларускіх калёній, турмаў і «хімій» ды Ірына Халіп, якая хоць і на волі, але працягвае адбываць пакараньне і абмежаваная ў перамяшчэньнях.\nЖурналістку пакаралі за падзеі 19 сьнежня 2010 году двума гадамі зьняволеньня з адтэрміноўкай на два гады. Ірыне Халіп загадана з 10 вечара да раніцы быць у доме, штотыднёва адзначацца ў міліцыі, да таго ж да яе ў любы час могуць прыйсьці міліцыянты з праверкай. Цягам двух гадоў Ірына ня можа выяжджаць зь Менску.\nАляксандар Лукашэнка заявіў на прэсавай канфэрэнцыі 15 студзеня, што журналістка сама ня хоча нікуды ехаць, а насамрэч ёй ніхто не перашкаджае. З таго часу Ірына Халіп напісала ў інспэкцыю, дзе яна стаіць на ўліку, заяву на атрыманьне дазволу на паездкі да мужа Андрэя Саньнікава ў Лёндан і ў Маскву ў рэдакцыю «Новай газэты», дзе яна працуе. На сустрэчы Маратону салідарнасьці з палітвязьнямі яна апавяла пра свой цяперашні статус і лёс заяваў на выезд.\n«Статус мой ранейшы — я адбываю пакараньне з адтэрміноўкай. Калі скончацца два гады ад суду, маю справу зноў будзе разглядаць суд, і ён вырашыць, ці вызваліць мяне, ці адправіць на 2 гады ў калёнію. Калі я самавольна куды паеду — дакладна адправяць за краты. Што да заявы, то ад яе падачы прайшло болей за два тыдні, але мне дагэтуль афіцыйна не адказалі. А калі я прыходжу адзначацца ў міліцыю, мне там неафіцыйна кажуць, што лепш бы я парвала гэтую паперу».\nНа сустрэчы актывісты ініцыятывы «За волю» паказалі відэафільм пра Ірыну Халіп. З экрана прывітаньне журналістцы перадалі яе калегі з «Новай газэты».


Чацвертае паседжанне Клуба вуснага гісторыка было прысвечана Чарнобыльскай катастрофе.\nАляксандр Далгоўскі, які абараніў дысертацыю па тэме « Чарнобыль у Беларусі: экалагічны крызіс і сацыяльны кампраміс (1986-1996)» распавядаў пра тое, як адрэагавала насельніцтва на інфармацыю пра катастрофу і якія захады рабіла ўлада ў надзвычайнай сітуацыі.\n«Нацыя скаржнікаў», – так назваў даследчык беларусаў, і тут жа зацеміў, што казаць гэты выраз яму трошкі няёмка. Тым не менш, менавіта такі вобраз паўстае пасля працы з дакументамі архіваў – праз два тыдні па аварыі жыхары Нараўлянскага, Хойніцкага і Брагінскага раёнаў літаральна завалілі начальства калектыўнымі скаргамі і просьбамі. Пік скаргаў прыпаў на 1986-1988 г., у час так званага «чарнобыльскага сацыяльнага кантракту», калі адносная лаяльнасць насельніцтва існавала наўзамен эканамічным льготам і выплатам. Таму і пытанні ў лістах краналіся ў асноўным пабытовыя: разгубленыя людзі спрабавалі наладзіць сваё жыццё ў іншых варунках.\nЗ 1989 г. кантракт перастае працаваць і народ пачынае актыўна мітынгаваць. Прычым вельмі часта на вуліцы выходзяць жанчыны, якія бачаць павелічэнне шчытападобнай залозы ў сваіх дзяцей і не вераць, што наступствы Чарнобыля пераадоленыя. Менавіта з 89-га года можна казаць пра палітызацыю Чарнобыльскай тэмы.\nДзіўным падаецца, але ліквідатары скаргаў не пісалі. Чаму? На думку Аляксандра Далгоўскага, такая сітуацыя склалася, бо для працы ў забруджанай зоне прыцягваліся ў асноўным вайскоўцы, то бок людзі, якія былі часткай сістэмы і ў якіх не прынята было пісаць скаргі. Да таго ж, многія праз недахоп інфармацыі ставіліся да працы ў зоне, як да звычайнай камандзіроўкі.\nДаследчык, экалагічны актывіст Уладзімір Валодзін аналізаваў дзейнасць постчарнобыльскіх арганізацый. Вялікая частка яго даклада была прысвечана асобам. Васіль Несцярэнка, Іван Нікітчанка, Юры Бандажэўскі, Генадзь Грушавы, Тамара Белавокая, Роза Ганчарова, Аляксандр Валчанін, Васіль Сіліверст, Рыгор Лепін – гэтыя людзі зрабілі вялікі ўнёсак у справу даследавання, рэабілітацыі і захавання памяці пра Чарнобыль.\nПа словах даследчыка, цяпер акром партыі «Зялёных», ніякія постчарнобыльскія арганізацыі, саюзы ды ініцыятывы не прысутнічаюць у публічным полі. Няма каму выказаць абгрунтаванае меркаванне наконт будаўніцтва беларускай АЭС.\n«Ці не будзе забыта катастрофа пасля сыходу сведкаў і ўдзельнікаў тых падзей?» – гэтае пытанне, зададзенае напачатку сустрэчы Ірынай Кашталян, стала галоўным пытаннем усёй сустрэчы. Натуральна, што фармальна факт аварыі будзе прысутнічаць у падручніках, а кожны юбілей будзе выходзіць які-кольвек зборнік дакументаў ці фота. Аднак, ці будуць зробленыя высновы? Пакуль выглядае – што грамадства не імкнецца да пошуку адказаў на балючыя пытанні. Як гэта часта здараецца ў гісторыі Беларусі, траўма не перажываецца, а выцясняецца з памяці. Будаўніцтва Астравецкай АЭС найлепшае таму пацверджанне.\nПадчас сустрэчы Яўген Бойка прэзентаваў кнігу «Ліквідацыя. З чарнобыльскага дзённіка контрразведчыка» (аўтар Аляксей Крывашэін). На думку Яўгена Бойкі, які шмат парупіўся, каб гэтая кніжка пабачыла свет, успаміны палкоўніка конрвыведкі змогуць даць адказы на розныя пытанні пра падзеі красавіцкіх дзён у Чарнобыльскай зоне.


Такіх праблем з вадою наша Палессе даўно не перажывала — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\n11.06.2015 57 Новае Палессе 0 Comment\nРэзка ўпаў узровень вады ў рэках, азёрах, сажалках, абмялелі калодзежы ў многіх населеных пунктах Жыткаўшчыны.\nНе абышла бокам гэтая бяда і возера Чырвонае, воднае люстэрка якога плошчаю ў 44300 гектараў не першы год паспяхова арандуе рыбгас “Чырвоная Зорка”. Па-першае, перасох канал, якім рыбаловы раней увесь час дабіраліся да вадаёма, і ва ўвесь рост паўстала пытанне аб тым, каб разбіць стан і засяродзіць усю тэхніку непасрэдна на беразе Чырвонага. Па-другое, у самім возеры ідзе хуткае развіццё блакітна-зялёнай водарасці, што ў значнай ступені замінае адлову рыбы сеткамі.\nТым не менш калектыў участка пад кіраўніцтвам майстра Адама Аліфяровіча па-ранейшаму стабільна займаецца адловам, захаванасцю і дастаўкай па прызначэнні азёрнай рыбы. Зараз тут працуе 26 чалавек, сярод якіх ёсць як пастаянныя работнікі, так і сезонныя. Варта адзначыць, што акрамя такой традыцыйнай па відавому складу рыбы як карась, плотка, акунь, шчупак дзякуючы пасадачнаму матэрыялу рыбгаса тут гадуюцца карп і таўсталобік, амур і судак.\nАдловам рыбы тут практычна займаюцца на працягу года, акрамя перыяду нерасту. Галоўныя прылады – невад і сеткі. Адлоўленую рыбу працаўнікі “блакітнай нівы” адгружаюць у дзве халадзільныя камеры ёмістасцю каля адной тоны кожная. Затым гэты каштоўны прадукт спецмашынамі з халадзільнымі ўстаноўкамі дастаўляецца спажыўцам як Гомельшчыны, так і жыхарам Мінска, Старобіна, Лунінца.\nЯк паказвае практыка, арэнда возера рыбгасам “Чырвоная Зорка” – справа эканамічна выгадная для гаспадаркі. У адрозненні ад сажалак тут выпадаюць два такія важнейшыя звяны як пасадка і кармленне рыбы, а застаецца толькі яе адлоў і рэалізацыя. Дзякуючы ж гнуткай цэнавой палітыцы з боку аддзела маркетынга азёрнай рыбай можна з поспехам гандляваць у шматлікіх рэгіёнах на працягу года і мець стабільны грашовы даход.\nЗа першы квартал 2015 года было алоўлена 43,3 тоны рыбы, што склала 124,4 працэнта да адпаведнага паказчыка 2014 года. з завяршэннем сезона нерасту да гэтага набытку дабавілася яшчэ 14 тон. А квота на 2015 год – 160 тон азёрнай рыбы.\n← Этот праздник прошел на житковичской земле уже в четвертый раз\nДесять оздоровительных лагерей дневного пребывания школьников работают в учреждениях образования и один на базе детско-юношеской спортивной школы Житковичского района →


Кітайскі пластыкавы прататып - вытворца і пастаўшчык | Mestech\nДля вырабаў з пластыка, якія маюць патрэбу ў вытворчасці цвілі, мы звычайна робім некалькі фізічных мерапрыемстваў пластычны прататыпдля праверкі яго канструкцыі. Маецца на ўвазе адна ці некалькі функцыянальных мадэляў, якія вырабляюцца ў адпаведнасці з чарцяжом вонкавага выгляду прадукту альбо малюнкам структуры без адкрыцця формы для праверкі рацыянальнасці вонкавага выгляду альбо структуры. Прататып пластыка ў розных месцах таксама вядомы як пластычны ўзор, мадэль, макет.\nПластычны прататып - важны спосаб ацэнкі дызайну і дэманстрацыі вырабаў. Ён заснаваны на чарцяжах дызайну вырабаў, з выкарыстаннем апрацоўкі станкоў альбо лазернага отвержденія альбо склейвання для атрымання ўзораў для ацэнкі дызайну і адлюстравання. Калі мы распрацоўваем новы прадукт, узоры звычайна робяцца ў адпаведнасці з вонкавым выглядам прадукту або чарцяжамі структуры, каб праверыць рацыянальнасць вонкавага выгляду альбо структуры функцыянальных шаблонаў. Стварэнне прататыпа - адзін з найбольш эфектыўных спосабаў праверкі дызайну прадукцыі і зніжэння вытворчай рызыкі.\nЗ мэтай забяспечыць найбольш эфектыўны спосаб вырабу вашага прататыпа і інструмента, нашы інжынеры-канструктары тут, каб даць вам дызайн для вытворчасці паслуг, каб гарантаваць, што вашы вырабы заўсёды прыдатныя для вытворцы пластыкавых вырабаў. Дзякуючы дбайнаму аналізу і выбару канкрэтнага матэрыялу, мы можам умацаваць упэўненасць у вашым праекце і прапанаваць паслугу хуткага прататыпавання, каб дапоўніць дызайн- гэта дае шырокія магчымасці для тэсціравання функцыянальнасці, якія будуць асвятляць магчымыя змены, якія неабходна ўнесці ў дызайн, каб найбольш адпавядаць вашым патрабаванням рынку. Гэта гарантуе, што праблемы дызайну прадукцыі не ўвойдуць у наступную стадыю вытворчасці цвілі, каб пазбегнуць позняй няспраўнасці і вялікіх выдаткаў. Для буйнамаштабных прамысловых вырабаў, няхай гэта будзе складаная электронная прадукцыя, электрычныя прыборы, аўтамабілі, медыцынскія інструменты, зубныя шчоткі, кубкі для вады і іншыя простыя штодзённыя патрэбы, на этапе распрацоўкі прадукту павінен быць зроблены ўзор прататыпа для ацэнкі і праверкі тэхнічнай магчымасці, тэхналагічнай і рынкавыя аспекты, і пастаянна ўдасканальваць дызайн аптымізацыі. Атрымайце найлепшыя вынікі.\nВіды і прымяненне пластычных прататыпаў\n1. Знешні выгляд прататыпа: У пачатку новага этапу распрацоўкі прадукту зрабіце прататып знешняга выгляду, каб ацаніць і палепшыць розныя макеты вонкавага выгляду прадукту, і абярыце найбольш разумную і прывабную схему знешняга выгляду для кліентаў.\n2. Структурны прататып:Пасля завяршэння праектавання структуры вырабу, як правіла, прататып вырабляецца ў адпаведнасці з чарцяжом канструкцыі да вырабу формы. Дызайнер загадзя правярае прататып канструкцыі, каб загадзя выявіць недахопы ў канструкцыі, а таксама ўдасканаліць і аптымізуе дызайн, каб пазбегнуць рызыкі пры вытворчасці.\n3. Функцыянальны прататып: У адпаведнасці з патрэбамі кліентаў альбо патрэбамі прасоўвання рынку, прататып папярэдне дэманструецца рынку і кліентам да таго, як выраблена форма альбо форма не завершана.\nЗнешні выгляд / канструкцыйны прататып\nІснуе пяць асноўных тэхналогій вырабу пластычных прататыпаў наступным чынам\nПрацэтыпы пластыкавай апрацоўкі з ЧПУ\n1. Апрацоўка з ЧПУ:Прататып у асноўным вырабляецца рэжучым цэнтрам. Са спасылкай на чарцяжы прадукту, лішні матэрыял выдаляецца з цвёрдай пластыкавай нарыхтоўкі рэжучым інструментам на рэжучым станку, і атрымліваюцца дэталі, якія адпавядаюць памеру і форме. Пасля апрацоўкі з ЧПУ звычайна патрэбная некаторая апрацоўка.\n--- Перавага: дэталі могуць быць выраблены з розных матэрыялаў у адпаведнасці з патрэбамі; вырабленыя дэталі маюць добрую дакладнасць, трываласць і адсутнасць скажэнняў; лёгка атрымаць лепшую якасць паверхні, лёгка афарбаваць, гальванічна і трафарэтна. Падыходзіць для узораў з адпаведнымі зборкамі, рухомых дэталяў, буйных дэталяў, дэталяў з дэкаратыўным выглядам і функцыянальных машын. Тэрмін пастаўкі 7-8 дзён. Ён падыходзіць для стварэння прататыпа знешняга выгляду, функцыянальнага прататыпа і структурнага прататыпа.\n--- Матэрыялы: ABS, ПК, POM, PMMA, нейлон і г.д.\n--- Недахоп: Недахопам з'яўляецца неабходнасць пэўнай колькасці ручной апрацоўкі, высокі кошт. Чым складаней структура, тым вышэй кошт.\n2. SLAальбо стэрэалітаграфія Прататыпаванне - тэхналогія SLA замацоўвае адзін пласт уздзеяннем лазернага сканавання. Праз прамень ультрафіялетавага лазера, у адпаведнасці з распрацаваным перасекам зыходнага пласта, лячэнне кропкава за кропкай, ад кропкі да лініі, ад лініі да паверхні, праз рух пад'ёмнай платформы, трохмерная друк завяршаецца кладкай папластова . Прататып быў выняты з рэзервуара і стабілізаваны пад ультрафіялетавай лямпай. У залежнасці ад складанасці, тэрмін пастаўкі можа складаць 2-3 дні.\nПрататыпы пластыкавых SLA\n3. SLSальбо селектыўнае лазернае спяканне. Гэта ўключае стварэнне кампанентаў з 3D-дадзеных з выкарыстаннем смаляных парашкоў і лазераў. Імітацыйны клас ін'екцыі можа быць выкарыстаны для забеспячэння пэўных характарыстык, уключаючы кампаненты "рухомых шарніраў". Тэрмін пастаўкі можа складаць 2-3 дні, у залежнасці ад складанасці. У працэсе спякання SLS тэмпература парашковага матэрыялу (альбо яго злучнага рэчыва) толькі што дасягнула тэмпературы плаўлення, і ён не можа добра цячы і запаўняць шчыліну паміж часціцамі парашка. Такім чынам, паверхня дэталі друзлая і шурпатая.\n--- Перавагі: Добрая трываласць, нялёгка дэфармавацца, ударатрываласць, вытрымлівае вагу і пэўную колькасць апрацоўкі. Лёгка звязваецца. Устойлівасць да карозіі. Ён падыходзіць для вырабу канструкцыйнага прататыпа.\n--- Матэрыял: Выкарыстанне нейлонавага парашка, полікарбанатнага парашка, акрылавага палімернага парашка, поліэтыленавага парашка, нейлонавага парашка, змешанага з 50% шклянымі пацеркамі, эластамернага палімернага парашка, керамічнага альбо металічнага і звязальнага парашка і іншых матэрыялаў, параўнанне прадукцыйнасці.\n--- Недахопы: дрэнная дакладнасць памераў і якасць паверхні. Выкарыстоўваецца для канструкцыйнага прататыпа, які не патрабуе высокай якасці знешняга выгляду.\n4. Прататып вакууму(Вакуумная запаўненне) Узнаўленне вакуумам - гэта спосаб стварэння мадэляў невялікіх партый. Ён выкарыстоўвае арыгінальны прататып (прататып з ЧПУ альбо прататып SLA) для вырабу формы з сілікагеля ў вакууме і выкарыстоўвае ПУ-матэрыял для залівання ў вакууме, каб кланаваць тую ж копію, што і арыгінальны прататып, якая мае лепшую цеплаўстойлівасць, трываласць і цвёрдасць чым арыгінальны прататып. Калі кліентам патрабуецца некалькі ці дзесяткі камплектаў, падыходзіць выкарыстанне гэтага спосабу, які значна зніжае кошт.。 Матэрыялы могуць прадастаўляць розныя імітацыйныя матэрыялы для дасягнення некаторых уласцівасцей частак ліцця пад ціскам. Тэрмін пастаўкі можа складаць 7-10 дзён, у залежнасці ад складанасці.\n--- Перавагі: Для вырабу арыгінальнага ўзору неабходна выкарыстоўваць працэс з ЧПУ або SLA, які падыходзіць для некалькіх набораў да дзясяткаў набораў невялікіх партый узораў. Стабільнасць памеру, трываласць і трываласць вышэй, чым у прататыпа SLA, што набліжаецца да прататыпа з ЧПУ. Ён падыходзіць для стварэння прататыпа знешняга выгляду. Функцыянальнага прататыпа і структурнага прататыпа.\n--- Матэрыял: ПУ-смала звычайна выкарыстоўваецца, але таксама можа даць розныя матэрыялы для мадэлявання.\n--- Недахоп: Не падыходзіць для дэталяў са складанай формай. Цана ніжэйшая, чым на ўзоры з ЧПУ.\n5. RIM (Рэакцыйнае ліццё пад ціскам) - гэта таксама выкарыстанне арыгінальнага прататыпа (прататыпа з ЧПУ альбо прататыпа SLA), вырабленага з сілікагелевай формы, вадкі двухкампанентны поліўрэтанавы ПУ ўпырскваецца ў хуткую форму пры пакаёвай тэмпературы і ў асяроддзі нізкага ціску, зацвярдзення і пасля -апрацоўка для атрымання неабходных узораў пластыка.\n--- Перавагі: Выкарыстоўваецца для рэплікацыі невялікіх партый простых і вялікіх панэляў і вытворчасці буйных таўстасценных і нераўнамерных вырабаў па таўшчыні сцен. Ён мае перавагі ў высокай эфектыўнасці, кароткім вытворчым цыкле, простым працэсе і нізкай кошту .--- Матэрыял: двухкампанентны поліурэтанавы ПУ.\n--- Недахоп: Матэрыялы выкарыстоўваюцца адзінкавыя.\nПрататып апрацоўкі паверхні: паліроўка, афарбоўка, шаўкаграфія, пазалота, гальванізацыя.\nКожны хуткі працэс прататыпавання можа прапанаваць мноства аздабленняў пасля фармавання і метадаў афарбоўкі, каб стварыць прафесійны выгляд. На гэтым этапе нашы інжынеры могуць парэкамендаваць дадатковыя варыянты хуткай распрацоўкі прататыпаў для дасягнення больш эстэтычнага і функцыянальнага прадукту. У якасці ўніверсальнай паслугі мы прапануем вам шэраг паслуг, такіх як праектаванне вырабаў, стварэнне прататыпаў, апрацоўка формы і ліццё пад ціскам, апрацоўка і зборка вырабаў. Гэта адна з задач - даць вам прататыпы узораў пластыкавых і металічных дэталяў. У рамках вашага цыкла распрацоўкі прадукту, пры нашай поўнай дапамозе, мы можам гарантаваць, што ваша прадукцыя выйдзе на рынак цалкам функцыянальна і эканамічна эфектыўна.\nАцэнка прататыпа - важная частка дызайну прадукцыі. Mestech таксама прапануе дызайн прадукцыі, аснастку прэс-формаў, ліццё пластыка і зборку вырабаў, каб дадаткова падтрымаць ваш вытворчы працэс.\nПапярэдняя: 3D-друк на метале\nДалей: Працэс ліцця пад ціскам\n3D-друк на пластыкавым прататыпе\nПластыкавы прататып з ЧПУ\nВыраб пластычных прататыпаў\nПрататып пластыкавых дэталяў\nПластычны прататып сла


Меры барацьбы з наркапагрозай абмеркаваны ў Мінску\nГалоўная Падзеі Меры барацьбы з наркапагрозай абмеркаваны ў Мінску\nМеры барацьбы з наркапагрозай абмеркаваны на нарадзе ў Прэзідэнта\nНарада па пытаннях процідзеяння распаўсюджванню наркотыкаў і прафілактыкі наркаманіі адбылася сёння ў Палацы Незалежнасці.\nУдзельнікамі нарады ў Презідэнта сталі кіраўнікі ўрада, шэрагу міністэрстваў і ведамстваў, судзейскага корпуса. Аляксандр Лукашэнка падкрэсліў, што прынятыя ў Беларусі ў 2014 годзе сістэмныя меры далі магчымасць пераламаць сітуацыю. Вядомы Дэкрэт № 6 згуляў у свой час вельмі неабходную ролю. «Нам удалося паставіць заслон на шляху распаўсюджвання сінтэтычных прэпаратаў, так званых спайсаў, асноўнымі спажыўцамі якіх была моладзь. Значна ўзмоцнена крымінальная адказнасць за незаконны абарот наркатычных сродкаў і псіхатропаў. За мінулыя пяць год колькасць нарказлачынстваў скарацілася ў 1,5 разы, а учыненых з удзелам непаўналетніх - прыкладна ў 5 разоў», - сказаў Прэзідэнт.\nАднак, штогод у свеце ад наркотыкаў гінуць звыш 200 тыс. чалавек. Праблема з'яўляецца сур'ёзным выклікам для ўсёй сусветнай супольнасці. Кіраўнік дзяржавы адзначыў недастатковыя меры па прафiлактыцы наркагандлю і наркаманіі. Ён перакананы, што «асаблівых падстаў для самазаспакоенасці няма. Вы памятаеце, што мы, звяртаючыся да праблемы наркотыкаў, часта казалі, што ідзем па нязведанай цаліне. Такіх комплексных мер ў сферы барацьбы і прафілактыкі наркотыкаў ніколі ні адна краіна, а тым больш Беларусь, не прымала. Мы тады прынялі рашэнне, што да гэтага пытання вернемся прыкладна праз пяць гадоў, прааналізуем практыкі і, калі неабходна, прымем дадатковыя меры. З першага заходу ў нас атрымаецца ці, можа, яшчэ раз прыйдзецца да гэтага пытання вярнуцца, але да 1 студзені 2020 года кропкі над «i» павінны быць расстаўлены».\nПры гэтым Прэзідэнт падкрэсліў, што «я неаднаразова казаў: пакуль будзем змагацца толькі з наступствамі, а не з прычынамі, карэннага паляпшэння сітуацыі не даб'емся. Самы эфектыўны бар'ер на шляху распаўсюджвання наркотыкаў - гэта іх татальнае непрыняцьце грамадствам. Не будзе попыту, не будзе і прапаноў. Нам гэтага трэба дамагацца!»\nЁн звярнуў увагу, што наркаманамі ў большасці выпадкаў становяцца маладыя людзі, якія не ўсведамляюць да канца небяспеку. Як лічыць Аляксандр Лукашэнка, дзейнічаць неабходна на апярэджанне па лініі ўстаноў адукацыі, аховы здароўя і, вядома, перш за ўсё - сем'і.\nНа нарадзе таксама было адзначана, што важнае значэнне мае ўдасканаленне антынаркатычнай прапаганды з улікам інтарэсаў моладзі. Нароўні з традыцыйнымі СМІ тут варта актыўна падключаць сацыяльныя сеткі і іншыя віды папулярных у падлеткаў інтэрнэт-рэсурсаў.\nПадводзячы вынікі нарады ў гутарцы з журналістамі, кіраўнік Міністэрства ўнутраных спраў Юрый Караеў адзначыў што, «бескантактавы» спосаб распаўсюду (Інтэрнэт) - гэта тая самая новая пагроза, пад якую трэба падладжвацца ўжо цяпер. «Будзем ўзмацняць падраздзяленні,якія працуюць у інтэрнэце, каб паспяхова змагацца на гэтым полі», - сказаў ён.\nСтаршыня Следчага камітэта Іван Наскевіч распавёў, што за дзевяць месяцаў гэтага года ў суд было адпраўлена больш за 2,5 тысячы крымінальных спраў, звязаных з незаконным абаротам наркотыкаў. Прычым распачатыя яны былі па ўсіх пяці частках адпаведнага артыкула 328 Крымінальнага кодэкса. Гэта значыць як за разавае спажыванне наркотыкаў, іх захоўванне, перавозку і перасоўванне, так і за дзейнасць арганізаваных злачынных груп.\nВыступаючы перад журналістамі міністр аховы здароўя Уладзімір Каранік распавёў, што «вельмі важна заўважыць першасны кантакт падлетка, маладога чалавека з псіхаактыўных рэчываў і прыняць адэкватныя меры. На жаль, часцей за ўсё першы кантакт з наркотыкамі адбываецца калі побач знаёмыя або сябры, а бацькі, нажаль, даведаюцца пазней». Міністр таксама адзначыў, што цяпер практычна ў любой дзяржаўнай аптэцы і ў крамах медтэхнікі ёсць тэсты, якія дазваляюць вызначыць - ці ўжывае ваш сваяк ці блізкі чалавек псіхаактыўныя рэчывы. «Акрамя таго, мы распрацавалі метадычныя рэкамендацыі для бацькоў і педагогаў пра тое, якія асноўныя прыкметы ўжывання дзецьмі псіхаактыўных рэчываў. Гэтыя рэкамендацыі атрымаюць больш шырокае распаўсюджанне», - паабяцаў ён.\nУладзімір Каранік таксама падкрэсліў, што «як служба, якая, ў першую чаргу, павінна займацца лячэннем і медыцынскай рэабілітацыяй нарказалежных, мы, як ніхто іншы, разумеем, што найбольш эфектыўны метад - гэта ўсё ж такі прафілактыка. Таму што лячэнне нарказалежных - вельмі складаны працэс нават з ужываннем усіх сучасных сродкаў, такіх як психокоррекция, медыкаментознае лячэнне. Нажаль, але частата рэцыдываў дасягае 80-85%. Таму асноўная задача - не дапусціць залежнасці». Сярод падлеткаў, якія ўжываюць псіхаактыўныя рэчывы, 80% - навучэнцы прафтэхвучылішчаў, каледжаў, ВНУ. Адзначым, што на ўліку Міністэрства аховы здароўя стаіць каля 12 з паловай тысяч нарказалежных, а па крыміналагічныя дадзеных МУС, колькасць беларусаў уцягнутых у спажыванне наркотыкаў наблізілася да 90 тысячам.\nПа выніках нарады будзе падрыхтаваны комплексны дакумент аб далейшых мерах па супрацьдзеянні наркотыкаў у якім будуць прадстаўлены канчатковыя прапановы. Ніхто не павінен застацца ў баку - пракуратура, губернатары, кіраўнікі папраўчых устаноў, лекары, педагогі.


БелаПАН. ЕГУ абвясціў аб змене кіраўніцтва\nАдрас старонкі: https://by.belapan.by/archive/2016/05/20/846616_523641/\n20.05.2016 12:07 Грамадства\nЕГУ абвясціў аб змене кіраўніцтва\nМінск, 20 мая. Прафесар Дэвід Полік завершыць сваё знаходжанне на пасадзе рэктара Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта (Вільнюс) у канцы лета, абвясціла выканаўца абавязкаў старшыні кіруючага савета ЕГУ Эн Лонсдэйл, паведамляе прэс-служба ВНУ.\nАдзначаецца, што Полік першапачаткова планаваў пакінуць ЕГУ вясной 2016 года, але паводле просьбы выканаўчага камітэта кіруючага савета пагадзіўся працягнуць тэрмін свайго знаходжання на пасадзе рэктара да лета, "каб завяршыць працэс стратэгічнага планавання і распрацоўкі агульнаўніверсітэцкага блока курсаў, а таксама даць магчымасць ажыццяўлення прафесійнага міжнароднага пошуку новага рэктара". "Кіруючы савет глыбока ўдзячны прафесару Поліку за гатоўнасць пайсці насустрач супольнасці ЕГУ ў такі важны перыяд", — падкрэсліла Лонсдэйл.\nЯна нагадала, што на Поліка ўскладаліся "нялёгкія абавязкі: стварэнне і ўвасабленне стратэгічнага плана разам са значным разузбуйненнем універсітэта ў адказ на зніжэнне колькасці студэнтаў у рэгіёне і неабходнасцю ў павышэнні эфектыўнасці затрат". "Гэта надзвычай складаная кіраўніцкая задача, але дзякуючы яго бліскучаму акадэмічнаму кіраўніцтву і актыўнай падтрымцы з боку калег па ЕГУ яна набліжаецца да завяршэння і будзе завершаная да яго сыходу летам 2016 года. Мы вельмі абавязаныя Дэвіду за яго нястомную працу на карысць універсітэта", — заявіла Лонсдэйл.\nУ паведамленні адзначаецца, што за час знаходжання на пасадзе рэктара Полік рэалізаваў пастаўленыя перад ім задачы, а менавіта: прывядзенне ЕГУ ў адпаведнасць з працоўным заканадаўствам Літвы; паспяховая пераакрэдытацыя ўніверсітэта; перапрацоўка статута ўніверсітэта; стварэнне новай партыцыпатарнай структуры кіравання; рэструктурызацыя кіраўніцтва; укараненне новага партыцыпатарнага бюджэтнага працэсу; аўтсорсінг IT-паслуг; бюджэтныя скарачэння звыш 25% аперацый; удзел у пяці аўдытах універсітэцкіх фінансаў і працэдур.\nПаведамляецца таксама, што "зусім нядаўна прафесар Полік у супрацоўніцтве з рознымі ўніверсітэцкімі падраздзяленнямі распрацаваў новы стратэгічны план універсітэта і новую сістэму блока агульнаўніверсітэцкай падрыхтоўкі".\n"У гэты час ЕГУ рыхтуецца прааналізаваць сваю будучую ролю для Беларусі і Усходняй Еўропы. Пачатак пакладзе адкрыты міжнародны пошук новага рэктара. Наш новы этап супрацоўніцтва са Шведскім агенцтвам міжнароднага развіцця (SIDA), якое будзе ажыццяўляць нагляд за Траставым фондам замест Савета міністраў Паўночных краін, азначае, што SIDA будзе адыгрываць важную ролю ў працэсе прыняцця гэтых рашэнняў. Яны патрабуюць, каб мы скарысталіся паслугамі пошукавага агенцтва, якое яны самі вызначаць. Пошук пачнецца ў канцы мая і, як мы спадзяемся, завершыцца адборам кандыдата-фіналіста кіруючым саветам ЕГУ ў верасні 2016 года, з тым каб новы рэктар мог пачаць выкананне абавязкаў ўжо ў пачатку наступнага навучальнага года", — паведамляе прэс-служба ВНУ.\nЕГУ быў заснаваны ў Мінску ў 1992 годзе, а ў 2004-м — закрыты беларускімі ўладамі з-за ідэалагічных прычын. Праз год аднавіў працу ў Вільнюсе. З'яўляецца літоўскай ВНУ, але мае нефармальны статус беларускага ўніверсітэта ў выгнанні. Фінансуецца кааліцыяй міжнародных донараў.\nУ верасні 2014 года заснавальнік ЕГУ прафесар Анатоль Міхайлаў пакінуў пасаду рэктара і стаў прэзідэнтам універсітэта. Для абрання новага рэктара быў заснаваны часовы камітэт. На пасаду прэтэндавалі шэсць чалавек — трое грамадзян Беларусі і трое грамадзян ЗША. Прадстаўнікі беларускай дэмакратычнай супольнасці настойвалі на тым, каб рэктарам ЕГУ быў выхадзец з Беларусі, а сам універсітэт захаваў беларускі вектар развіцця. Нягледзячы на гэта агульны сход заснавальнікаў абраў новым рэктарам ВНУ амерыканскага прафесара Дэвіда Поліка, які працаваў у ЕГУ на розных пасадах з сакавіка 2014 года.\n10 мая гэтага года Савет міністраў замежных спраў Паўночных краін (Данія, Ісландыя, Нарвегія, Фінляндыя, Швецыя, назіральнікі — Латвія, Літва, Эстонія) абвясціў аб спыненні фінансавання ЕГУ. У якасці асноўнай прычыны была названая неабходнасць "рэструктурызацыі бюджэту для вызвалення сродкаў для супрацоўніцтва па пытаннях інтэграцыі бежанцаў і імігрантаў у гэтым годзе". Акрамя гэтага, рашэнне аб спыненні фінансавання ЕГУ грунтуецца на выніках абмеркавання ролі і стратэгіі ўніверсітэта, заявіў Паўночны савет. Пры гэтым адзначалася, што "неаднаразовыя ўнутраныя рознагалоссі" ў ЕГУ ў апошнія гады адцягваюць увагу ад дзейнасці ўніверсітэта.\nУслед за рашэннем Паўночнага савета ў СМІ з'явілася інфармацыя аб правядзенні ў канцы 2015 года міжнароднай кампаніяй Deloitte аўдыту фінансавай дзейнасці ЕГУ на замову скандынаўскіх спонсараў ВНУ. Паведамлялася, што праверка нібыта выявіла шэрыя схемы, у якіх задзейнічаныя рэктар і асобныя члены кіраўнічага савета ВНУ. Кіраўніцтва ЕГУ раскрытыкавала вынікі аўдыту.


Расія: новая школа адкрылася на Полюсе холаду ў Якуціі\nСамы шчаслівы чалавек — Іван Чыгрынаў\nУкраіна: прапанавана ўкараніць стандарт развіцця настаўніка\n28.12.2019 12:15 Паралелі\nНовая школа адкрылася ў сяле Тамтор Аймяконскага раёна Якуціі, вядомым таксама як Полюс холаду. Пра гэта паведаміў ТАСС міністр адукацыі і навукі рэспублікі Уладзімір Ягораў.\n“Каменны будынак на 220 месцаў пабудаваны ў рамках Дзяржаўнай праграмы развіцця адукацыі. Акрамя вучэбных класаў, тут ёсць бібліятэка, спартыўная і актавая залы, забяспечана надзейнае цеплазабеспячэнне”, — сказаў ён.\nТамторская сярэдняя школа носіць імя якуцкага пісьменніка-празаіка ураджэнца Аймяконскага раёна Мікалая Забалоцкага. Драўляны аднапавярховы будынак быў пабудаваны ў 1969 годзе і за 50 гадоў прыйшоў у аварыйны стан. У ім вучыліся больш за 160 дзяцей.\nУзвядзенне двухпавярховага будынка пачалося ў 2014 годзе. Агульны кошт будаўніцтва з мэбляй, абсталяваннем і іншымі выдаткамі склаў звыш 460 млн рублёў.


Міністр культуры: Па Купалаўскім тэатры сітуацыя не безнадзейная. Мінкульт мае некалькі планаў\n04.09.2020 / 11:57\nПра гэта заявіў міністр культуры Юрый Бондар у эфіры канала СТБ, піша Tut.by.\n«Па Купалаўскім тэатры сітуацыя асаблівая. Яна небезнадзейная, Міністэрства культуры мае некалькі планаў, як аднавіць працу Купалаўскага тэатра. Але я думаю, што цяпер, вядома, неабходна пачакаць, супакоіцца, зрабіць высновы з усёй гэтай сітуацыі і вызначыцца з мадэллю аднаўлення дзейнасці Купалаўскага тэатра ў 2020 годзе, — заявіў Юрый Бондар.\nТэлеканал спытаў у Бондара, ці змогуць купалаўцы «арандаваць сцэну беларускага тэатра, прадаваць квіткі, зарабляць»?\n— На тых жа ўмовах, што і ўсе астатнія суб'екты тэатральнай дзейнасці. У Беларусі існуе некалькі незалежных тэатраў, гэта значыць тэатраў, якія дзейнічаюць на эканамічных прынцыпах і не атрымліваюць датацыю з рэспубліканскага бюджэту. Напэўна, гэты шлях трупе давядзецца прайсці для таго, каб зразумець, што падтрымка дзяржавы нашаму тэатральнаму мастацтву — гэта аснова сёння для паўнавартаснага функцыянавання калектываў.\nЯ нагадаю, што дзяржаўныя тэатры атрымліваюць сёння субсідыю ў сярэднім каля 64%. Гэта значныя грошы. Трэба не забываць аб тым, што дзяржава прывяла на высокі ўзровень матэрыяльна-тэхнічнае аснашчэнне беларускіх тэатраў. І таго ж Купалаўскага, Вялікага тэатра Беларусі, абласных тэатраў. Гэта велізарныя інвестыцыі, якія дазволілі зрабіць тэатральныя пляцоўкі аднымі з найлепшых у Еўропе», — сказаў Бондар\nНагадаем, што з Купалаўскага тэатра следам за звальненнем дырэктара Паўла Латушкі звольніліся 42 акцёры. У калектыве засталося 15 акцёраў. У выніку Купалаўскі тэатр адмяніў паказы ўсіх спектакляў да канца лістапада.


Марціновіч: галоўным героем маёй кнігі зьяўляецца абсурд - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nМарціновіч: галоўным героем маёй кнігі зьяўляецца абсурд\nАўтар “Сфагнума”: я падсумаваў усё тое, што шмат разоў прадумаў, прагаварыў, пачуў і пабачыў пра Беларусь.\n“Трое маладых злачынцаў забіваюць падзельніка й губляюць чужыя грошы, якія цяпер давядзецца вяртаць любой цаной. Яны вырашаюць залегчы на дно ў маленькай вёсцы, ратуючыся адначасова ад крэдытораў і крымінальнага вышуку. І ўсё пайшло б паводле задумы, калі б не зьнешне паўмёртвая беларуская вёска зь яе неўміручай паганскай містыкай, якая падказвае нечаканае разьвязаньне праблемы. Героі за паўкроку ад шчасьлівага фіналу, але ці не зарана глядзець у неба, калі пад нагамі – багна?” - гэта кароткая анатацыя да новай кнігі аўтара «Параноі» Віктара Марціновіча.\nБагна - гэта й ёсьць той сфагнум з назвы кнігі, толькі па-лацінску. Пра значэньне гэтага тэрміну гаворыць сам Віктар Марціновіч.\nВ. Марціновіч: Гэтае слова гучыць, як нейкі праклён. Гэта назва балотнага імха, расьліны, якая расьце на кожным верхавым балоце. Ён мае цікавыя ўласьцівасьці: утрымлівае вялікую колькасьць ёду і з-за гэтага ў вёсках яго выкарыстоўвалі, як лек. Ім лекавалі раны.\nКрытыкі назвалі «Сфагнум» гангста-казкай з паганшчынай і хэпі-эндам. Сам Марціновіч кажа, што кнігу можна прачытаць на двух узроўнях.\nВ. Марціновіч: Яе можна прачытаць, як проста слова «Сфагнум», а можна пабачыць шмат сымбалічнага. Акрамя значэньня слова балота, гэта таксама вычарпальная мэтафара таго стану, у якім цяпер знаходзіцца Беларусь. Відавочна, што ўсе мы жывем на балоце. Беларусь – гэта вялікае балота.\nУ рэцэнзіі Лідзіі Міхеевай аўтарка назвала «Сфагнум» адным з найбольш пэсымістычных тэкстаў Марціновіча. Сам Марціновіч з гэтым не пагаджаецца, хаця прызнае, што ён па жыцьці самотнік і пэсыміст.\nРаман выйшаў адначасова на дзьвюх мовах: расейскай і беларускай. Але, што цікава, яны адрозьніваюцца адна ад адной канцэнтрацыяй мацюкоў.\nВ. Марціновіч: З мацюкамі адбылася цікавая сытуацыя. Калі мне перадалі рашэньне выдавецтва, каб у беларускамоўнай вэрсіі цалкам прыбраць мацюкі, то я вельмі засмуціўся. Мне падаецца, што пераклад на беларускую мову, які зрабіў Віталь Рыжкоў, быў вельмі файны. Гэта такі аналяг твораў украінца Сэргія Жадана. Уся шматграннасьць мацюкоў была скарочана да трох-чатырох словаў, але нават гэтая невялікая колькасьць матаў вельмі засмуціла беларускага чытача. Выяўляецца, што мы - моўныя цнатліўцы, як быццам у нейкай фундамэнталісцкай краіне жывем. Я пераказаў тую мову, на якой размаўляюць нават не гопнікі, а простыя людзі.\nВіктар Марціновіч называе сваю апошнюю кнігу самым важным з напісанага ім пра Беларусь да цяперашняга моманту. “Гэта не раман пра вёску. Гэта не раман пра балота. Гэта раман пра абсурд» - кажа аўтар.\nВ. Марціновіч: Калі “Параноя” была пра адно пачуцьцё, якое тут пануе, пачуцьцё страху, то “Сфагнум” адразу пра шмат пачуцьцяў і зьяваў. Пра ўсю беларускую глыбіню. Пра дзяўчын-вядзьмарак, пра калдуноў, пра цемру ў галовах, пра абсурд, які зьяўляецца галоўнай дзейнай асобай гэтай кнігі. Мне здаецца, што я падсумаваў тое, што шмат разоў прадумаў, прагаварыў, пачуў і пабачыў пра Беларусь.\n«Сфагнум» адначасова выйшаў адразу на дзьвюх плятформах і на дзьвюх мовах – па-расейску, на мове арыгіналу, у выглядзе электроннага рэлізу на «Першаку», і папяровым выданьнем у перакладзе на беларускую. Расейскаемоўнае электроннае выданьне было спампавана ўжо больш за 2,5 тысячы разоў, а беларускі друкаваны наклад амаль цалкам прададзены.


Пра пераклад Бібліі і некаторыя тэрміны\n20 травень 2000, 15:00\nУдзельнікі: пісьменьнік і перакладчык Анатоль Клышка і тэоляг з Вялікай Брытаніі Караліна Мацкевіч. (эфір 20.05.2000).\nСёньня мы ізноў будзем гаварыць пра пераклад на беларускую мову Эвангельля паводле Марка, зроблены і выдадзены адмысловай камісіяй Беларускага эгзархату Рускай Праваслаўнай Царквы. Той, хто чуў папярэдні выпуск Сымбаля Веры, памятае, што ў ім кіраўнік калектыву перакладчыкаў, кандыдат багаслоўя айцец Сяргей Гардун расказаў пра працу над перакладам і пра прынцыпы, пакладзеныя яго камісіяй у аснову перакладу. Не апошняе месца сярод тых прынцыпаў займала і так званае адзінства ўсходне-славянскай традыцыі. З другога боку, адстойваючы некаторыя тэрміны свайго варыянту перакладу, айцец Сяргей Гардун і актыўна спасылаўся на клясыкаў беларускай літаратуры – Багдановіча, Коласа, Геніюш.\nІ вось сёньня я запрасіў да ўдзелу ў перадачы двух кампэтэнтных асобаў, якія выкажуць свой пункт гледжаньня на пераклад, зроблены пад кіраўніцтвам айца Сяргея Гардуна.\nПершы з удзельнікаў сёньняшняе перадачы – беларускі пісьменьнік і перакладчык Анатоль Клышка. Ён таксама зьяўляецца аўтарам перакладу Новага Запавету на беларускую мову, які быў апублікаваны некалькі год таму ў часопісе Спадчына.\n(Клышка: ) "Я вітаю, вядома, выхад яшчэ аднаго беларускага перакладу Сьвятога Эвангельля паводле Марка, але як шкада, што ў гэтым чатырохмоўным выданьні – грэцка-стараславянска-руска-беларускім – грэцкі тэкст даецца паводле падобнага чатырохмоўнага санкт-пецярбурскага выданьня 1887 году. Толькі замест тамтэйшага лацінскага тэксту, цяпер зьмешчаны беларускі. Няўжо шаноўныя аўтары беларускага перакладу лічаць, што сусьветная біблеістыка за цэлае стагодзьдзе не пасунулася наперад, калі яны браліся перакладаць з такога грэцкага тэксту? А мне здаецца, вельмі важна было ўлічыць найноўшыя тэксталягічныя дасьледаваньні навукоўцаў-эвангелістаў. Гэтулькі адшукана за гэтае стагодзьдзе старажытных рукапісаў, хоць бы згадаем знаходкі ля Мёртвага мора, сёе-тое ўдакладнілася. І абмінуць гэта – ці варта.\nЯ ведаю 27-га году штутгардзкае аўтарытэтнае выданьне грэцкага тэксту Эвангельля, але ж біблейская камісія Беларускай Праваслаўнай царквы, мне здаецца, павінна была б пакарыстацца найноўшымі выданьнямі грэцкага тэксту, бо розначытаньні ўсё ж маюцца, ды й не такія малыя, як гэта зазначана ў іх на апошніх старонках толькі што выдадзенай кнігі.\nЯ проста з цікавасьцю чытаў новы беларускі пераклад, хоць, прызнаюся, і ня без пэўных засмучэньняў. Зноў напісаньне – "Іісус", але ў нас няма такіх галосных злучэньняў. Калі векавая народная, фальклёрная традыцыя кажа "Ісус", калі з маленства чулі ад сваіх бацькоў мільёны беларусаў гэтае слова – "Ісус"!\nЗноў жа – "Амінь", насуперак усім акадэмічным слоўнікам, дзе даецца – "Амін", якраз гэтым блізкага да грэцкага першаўзору. Гэтак жа насуперак акадэмічнай навуцы "знаменьня", а яшчэ горшае па гучаньню "хуленьня". Трэба ж было перакладчыкам часам зазіраць у слоўнікі.\nДобра, што аўтары перакладу ўжо адважыліся назваць "Сьвятое Дабравесьце", але чаму пакінулі "благаслаўлёны", хоць "дабраслаўлёны" можна знайсьці ў нашых старажытных перакладчыкаў яшчэ ў ХІІІ стагодзьдзі. У рускай мове гэта зразумела: "благаславены" – гэта ўплыў зноў стараславяншчыны, але ж наша беларуская мова і літаратурная мова ўжо стваралася на народнай аснове і гэтага ўплыву стараславяншчыны ня мела.\nЯ таксама думаю, а чаму не захаваць пры перакладзе беларускае "укрыжаваць", якое ідзе ў нашай мове, як і ў грэцкай, ад слова "крыж", а бачым тут "распяць", "распні".\nГаварыў Анатоль Клышка\nУвогуле, нашая размова з Анатолем Клышкам цягнулася ці ня поўгадзіны. Ён не пагаджаецца з формамі Іісус, Амінь, Благаслаівць, Расьпяцьце, і зьвяртае ўвагу на сапраўды непасьлядоўнасьць у перакладзе – кніга называецца Сьвятое Дабравесьце, але далей аўтары не пайшлі і пакінулі "благаславі", "благадаць" і да таго падобныя формы. Апрача гэтага Анатоль Клышка не прымае формы назоўнага склону "Гасподзь", бо, як ён кажа, няясна, алкуль тады бярэцца форма клічнага склону Госпадзе. Ён аддае перавагу форме "Госпад" і кажа, што і ксёндз Уладыслаў Чарняўскі, які таксама пераклаў усю Біблію, выступае за такую ж форму.\nНапрыканцы сваёй доўгай гутаркі спадар Клышка сказаў, што вось зараз – самы час, каб усе зацікаўленыя асобы з каталіцкага, праваслаўнага і пратэстанцкага боку сабраліся, дамовіліся і стварылі адзіны ўзгоднены пераклад. Бо далей – супярэчнасьці і разыходжаньні будуць толькі паглыбляцца.\nСа свайго боку мушу зацеміць, што гэта добрая ідэя, але досыць утапічная – надта складаныя сёньня ўмовы ў Беларусі, надта несамастойныя сёньня беларусы ў сваіх дзеяньнях. Калі выйшаў першы пераклад камісіі айца Гардуна – Эвангельле паводле Мацьвея – сталі зьяўляцца артыкулы шавіністычных бацюшкаў пад назвамі кшталту "Ещё одно прикосновение к ранам" і да таго падобнымі. Дык зважаючы на тое, што сёньня не 1991 год, увогуле трэба зьняць капялюш перад перакладчыкамі, трэба вітаць кожную спробу перакладу, але й не ўнікаць нармальнай прафэсійнай крытыкі.\nДругі ўдзельнік ці, дакладней, удзельніца сёньняшняй перадачы – беларускі тэоляг з Ангельшчыны Караліна Мацкевіч, якая ведае клясычныя мовы і спэцыялізуецца ў бібліістыцы. Яна таксама выказвае сваю ацэнку новага перакладу і выкладае свае думкі наконт пэрспэктываў стварэньня ўнівэрсальнага міжканфэсійнага варыянту Бібліі на беларускай мове.\n(Абламейка: ) "Караліна, я зьвяртаюся да Вас, як да беларускага тэоляга ў Англіі. У Менску выйшаў чарговы пераклад Эвангельля ў Праваслаўнай царкве. Гэта пераклад Эвангельля пааводле Марка. Вы, напэўна, яшчэ яго ня бачылі, да Англіі ён не дайшоў. Але Вы напэўна чыталі пераклад Эвангельля паводле Мацьвея, які выйшаў аж у 1991 годзе. Перад Вамі я гутарыў з айцом Сяргеем Гардуном, кіраўніком калектыву перакладчыкаў. Ён сказаў, што ўсе традыцыі першага тому, першага Эвангельля паводле Мацьвея, захаваныя. Больш за тое, яны, нават, у гэтым томе вырашылі адмовіцца ад слова "укрыжаваньне" і замянілі яго "расьпяцьцем". Адпаведна ў Эвангельлі прысутнічаюць словы "ангел", "благадаць", "благаславіць", "Іісус". Што б Вы маглі сказаць на гэты конт?"\n(Мацкевіч: ) "Па-першае, выданьне чарговага перакладу адной з біблейных кнігаў можна толькі вітаць. Гэта вельмі, вельмі добра, што на Беларусі зьяўляецца так шмат розных перакладаў пасьля такога даўгога часу, калі ў нас не было практычна нічога ў сучаснай беларускай мове.\nЯ ня бачыла, не трымала ў руках гэтага перакладу, але я, безумоўна, чытала першы пераклад гэтае камісіі, пераклад Эвангельля паводле Мацьвея, і, вітаючы новае выданьне, усё ж такі вельмі шкада, што абмежаваньне з моўнага пункту погляду накладае абмежаваньне для ўспрыняцьця гэтае кнігі.\nКажучы пра Біблію… Зьява Бібліі будзе заўсёды несьці ў сабе два бакі – сакральны і літаратурны, таму што Біблія – гэта Слова Божае, выказанае і запісанае боганатхнёнымі аўтарамі. І падыходзіць да перакладу Бібліі трэба таксама захоўваючы гэтыя два аспэкты. Пераклад адбівае сакральнасьць Бібліі і мусіць адбіваць літаратурныя прынцыпы ейнае пабудовы.\nНа Беларусі вось сытуацыя зь біблейнымі перакладамі вельмі адрозьніваецца ад сытуацыі на Захадзе. На Захадзе сучасныя пераклады зарыентаваныя на розныя патрэбы вернікаў. Напрыклад, ёсьць пераклады, якія захоўваюць традыцыйную сакральную лексіку. Ёсьць пераклады на жывую сучасную мову, штодзённую, так бы мовіць. Ёсьць пераклады, якія ўжываюць найбольш шырока магчымасьці мовы і перадаюць найбольш поўна багацьце сэнсавай глыбіні арыгіналу, – так званыя навуковыя пераклады.\nА на Беларусі нашыя пераклады адбіваюць не патрэбы вернікаў і ня розныя функцыі, яны адбіваюць канфэсійнасьць, яны адбіваюць падзел нашага народу на розныя канфэсіі. І што тут адбываецца? Канфэсійны выбар мовы, лексікі перакладу ўплывае на фармаваньне рэлігійнай сьвядомасьці і самаўсьведамленьне нашага народу. І рэчы, якія вось гэты літаратурны аспэкт Бібліі не прымае, рэчы, якія беларуская мова не прымае як такая, – "благаславіць", "благадаць", па-беларуску гэтыя словы выказваюць супрацьлеглае значэньне. "Блага" ня можа быць дабром па-беларуску. Канфэсійная прыналежнасць тут уносіць у біблейны тэкст гэты падзел людзкі, палітычны, гістарычны, падзеленасьць беларусаў. Гэта тая рэч, якая псуе ўспрыняцьце біблейнага тэксту , якая перашкаджае ўспрыняцьцю біблейнага тэксту".\n(Абламейка: ) "Як бы Вы ацанілі тэарэтычную магчымасьць – у прынцыпе, у будучым, ці ўвогуле магчыма калі-небудзь будзе даць беларусам такі пераклад Сьвятога Пісьма, які мог бы задаволіць усе канфэсіі, ці ўсё ж беларусы праз свой трагічны падзел на шмат канфэсіяў так ніколі і ня будуць мець адзінага, унівэрсальнага, прымальнага для ўсіх і літаратурна прымальнага тэскту?"\n(Мацкевіч: ) "Я ўважаю, што пакуль мы ўспрымаем біблейны пераклад як рэч канфэсійную, датуль у нас будзе гэтая праблема. Калі рабіць грунтоўны, глыбокі пераклад на сучасную беларускую мову з мовы арыгіналу, ня можа ісьці гаворкі пра канфэсійную прыналежнасьць. Гэта павінна быць праца беларусаў-хрысьціянаў дзеля прасьвятленьня нашага народу, дзеля ўсьведамленьня нашым народам Божых праўдаў".\nГаварыла Караліна Мацкевіч.\nСапраўды, як яна сказала, Біблія нясе ў сабе два аспэкты – сакральны і літаратурны, бо гэта – Слова Божае, запісанае літаратурна боганатхнёнымі аўтарамі. І пераклад мусіць адбіваць гэтыя два аспэкты і прынцыпы. На захадзе таксама існуе множнасьць перакладаў, але там часьцей існуюць варыянты, пакліканыя рознымі патрэбамі вернікаў, а ў Беларусі варыянтнасьць адбівае трагічны падзел народу на розныя канфэсіі. І найбольшая шкода такой сытуацыі ў нашых умовах палягае на тым, што канфэсійны выбар лексыкі перакладаў здольны ўплываць і ўплывае на самаўсьведамленьне народу. Сьвядомасьць беларусаў разрываецца канфэсійнай лексыкай. Таму і кажа Караліна Мацкевіч, і я за ёй, што краіне сёньня патрэбны незаангажаваны канфэсійна, навуковы, літаратурна дыхтоўны і сумленны пераклад Бібліі з арыгінальных моваў. Гэта сёньня – задача нумар адзін.\nНу і некалькі заўвагаў наконт ужываньня царкоўнаславянізмаў з коранем "благо". БлагослОвіть – гэта дакладны стараславянскі пераклад грэцкага "эўлёгіо", што азначае "добра казаць", хваліць некага. Тое самае і ў лацінскай мове "бэнэ дыко" – добра казаць. Але мова ідзе менавіта пра "благословіть" а не "благослАвіць" – слова і слава – розныя рэчы. Можна "словіць", гэта значыць казаць, і можна славіць. Такім чынам, дакладны пераклад грэцкага "эўлёгіо" на беларускую мову – дабрасловіць, а гэта немілагучна і не стылёва. "Дабраславіць" жа азначае крыху іншае.\nЗусім непрымальная форма – "багаславіць" ці "багасловіць", бо азначае славіць Бога альбо багаслоўе, а зусім ня "добра казаць", як у грэцкім арыгінале.\nІ вось тут мы падыходзім да самага важнага. Наш народ прыняў хрысьціянства ў яго ўсходняй форме, нават пераважная большасьць сёньняшніх католікаў некалі была ўніятамі, а значыць яшчэ раней – праваслаўнымі. Царкоўнаславянская традыцыі была вельмі глыбока ўкаранёная ў нашым народзе.\nНарыклад, у 1976 годзе венскі прафэсар Вацлаў Марэш выдаў тэкст лацінскай імшы ў перакладзе на страбеларускую мову, зробленым у 15 стагодзьдзі. Там можна прачытаць такія рэчы, як "поп учыні крэст", "слава тобе Госпадзе", "Матка Божая", "Багародзіца дзева", "Ісус", "Ва імя Гасподняе" і, канешне, нашае "Амін".\nЗа шмат стагодзьдзяў беларускі народ асіміляваў шмат царкоўнаславянізмаў. Французы, напрыклад, з лацінскага "бэнэ дыко-бэнэ дычэрэ" зрабілі "бэнір", а беларусы з царкоўна-славянскіх "Рождество" і "Благословить" даўно, яшчэ ў 18 стагодзьдзі, зрабілі свае формы "Раство" і "блаславіць", "блаславёны" – гэта цалкам іншыя беларускія словы і разам з тым – гэта перапрацаваная народам старая царкоўнаславянская традыцыя. Дык дзеля чаго зараз выдумляюць ровар? Трэба проста любіць Беларусь і паважаць яе мінуўшчыну.


Моладзь кідае вучобу, бо тая ня вартая такіх грошай\n03 красавік 2012, 16:38\nКолькі каштуе атрымаць адукацыю ў беларускай ВНУ? З пачатку красавіка базавая велічыня вырасла да 100 тысяч рублёў, а ўсьлед за ёй павялічваюцца плата за навучаньне, інтэрнат, сталоўкі й праезд у грамадзкім транспарце. Тым часам Міністэрства адукацыі разглядае пытаньне пра тое, каб увесьці поўную аплату навучаньня па некаторых спэцыяльнасьцях.\n«Моладзь кідае вучобу, зьяжджае працаваць у Расею»\nУ Магілёве расцэнкі ў вышэйшых навучальных установах даўно не стаяць на месцы. У колькі абыходзіцца ўнівэрсытэцкая адукацыя, апавялі студэнты адной зь мясцовых ВНУ:\nСтудэнт: «Вялікая плата за навучаньне. Восем мільёнаў за год. Два гады таму было два мільёны сямсот, а цяпер — восем дзьвесьце. У тры разы практычна вырасла».\nКарэспандэнт: «Адміністрацыя нейкім чынам тлумачыць рост коштаў навучаньня?»\nСтудэнт: «А як яны могуць патлумачыць? Цяпер усе цэны падымаюцца. Яны вось так і тлумачаць, што ўсё даражэе, вось і мы падымаем».\nКарэспандэнт: «А ці стаіць цяпер такая дылема перад платнікамі — заставацца студэнтам альбо кідаць ВНУ?»\nСтудэнт: «Ну, канечне, восем мільёнаў — гэта даволі сур’ёзная сума. Шмат пераводзяцца цяпер на завочнае навучаньне. У каго ёсьць такая магчымасьць, то бацькі аплачваюць».\n«Сацыяльныя выплаты дапамагаюць мала...»\nСтудэнт: «Дужа цяжка выплаціць. Ёсьць нейкія сацыяльныя выплаты, дапамога, але яна мала чым дапамагае. Моладзь стараецца выяжджаць падзарабляць у тую ж Расею».\nБацькі студэнтаў ня могуць высьветліць, чаму растуць цэны навучаньня ва ўнівэрсытэце. Часьцей адміністрацыя адмоўчваецца, кажа маці адной са студэнтак:\n«Яны кажуць, што ўсе пытаньні задавайце Міністэрству адукацыі. „Мы імі не распараджаемся“. Вось гэта даводзіць да шаленства — мы ж плацім канкрэтнаму ўнівэрсытэту, а не міністэрству».\nКаб прадухіліць адток студэнтаў, плату за навучаньне можна цяпер уносіць у растэрміноўку\nКаб пазьбегнуць адтоку студэнтаў, адміністрацыі некаторых магілёўскіх унівэрсытэтаў зьмянілі форму платы за навучаньне. Грошы можна ўносіць ад лютага ў растэрміноўку. Пра гэта афіцыйныя крыніцы паведамілі як пра дасягненьне і клопат пра кішэню бацькоў і студэнтаў. Заяўлена, што плата за навучаньне ідзе на заробак выкладчыкам і аплату камунальных паслуг.\n«Грошы бяруць немалыя, але што прапаноўваюць узамен...»\nПадвышэньне коштаў платнага навучаньня прымушае шмат каго са студэнтаў задумацца: ці атрымліваць дыплём? Тым больш, што амаль усе студэнты наракаюць на якасьць адукацыі, якую атрымліваюць за грошы.\nСтудэнт філялягічнага факультэту ўнівэрсытэту імя Я.Купалы, Аляксей, пасьля падвышэньня коштаў навучаньня будзе плаціць больш за 8 мільёнаў у год. Паводле Аляксея, шмат хто кінуў унівэрсытэт яшчэ на першых двух курсах, бо ня мог плаціць такіх грошай.\nТым ня менш, паводле Аляксея, студэнты найбольш наракаюць на якасьць адукацыі. Зь яго слоў, кошты адукацыі растуць, але якасьць ад гэтага не зьмяняецца. Вывучаючы ўжо некалькі гадоў замежныя мовы, студэнты ніводнага разу не былі на практыцы за мяжой.\n«Даводзіцца сыходзіць, ізноў плаціць грошы, каб тут ня мучыцца...»\nА вось што Аляксей кажа пра ўмовы навучаньня:\n«Ёсьць вай-фай, які практычна ня цягне, дзьве аўдыторыі, дзе можна пакарыстацца інтэрнэтам, але кампутары ўсе старыя, дапатопныя, карацей — на іх нічога ня зробіш. Даводзіцца ісьці некуды, ізноў плаціць грошы, каб тут ня мучыцца».\nАляксей распавядае, што і за яго, і за ягоных сяброў, як правіла, плацяць бацькі, бабулі і дзядулі з двух бакоў, дапамагаюць родныя, якія жывуць за мяжой, і яшчэ, акрамя гэтага, мусіш працаваць сам:\n«Шмат хто ўладкаваўся на працу. І ў нас ёсьць вольнае наведваньне заняткаў, калі ты прыносіш у дэканат даведку, што працуеш па спэцыяльнасьці».\n«Такое навучаньне ня вартае такіх грошай»\nВалянціна вучыцца ў мэдыцынскім інстытуце. Цяпер, кажа яна, плаціць трэба больш за 10 мільёнаў у год. Паводле яе, гэтыя грошы не даюць ніякіх прывілеяў, нават у інтэрнат засялілі толькі пасьля першага курсу. За адукацыю плацяць бацькі, бо падпрацоўваць у мэдінстытуце вельмі праблематычна. Але, зь яе слоў, галоўным чынам студэнты наракаюць усё ж на якасьць адукацыі:\n«Усё ж такое навучаньне ня вартае такіх грошай. Заняткі праводзяцца павярхоўна — гэта дакладна ня варта такіх грошай».\nПаўторная пераздача экзамэнаў — таксама за грошы\nГарадзенка Юля вучыцца завочна ў Менску ў Беларускім гандлёва-эканамічным унівэрсытэце спажывецкай каапэрацыі. Самае цяжкае для яе — нават ня тое, каб заплаціць за адукацыю і наняць кватэру на час сэсіі. Яна кажа, што стаўленьне да студэнтаў, нават платнікаў, — абыякавае. Больш за тое, за іхні кошт імкнуцца папоўніць бюджэт: ня ставяць залікі і адзнакі за экзамэн, бо паўторная пераздача — платная:\n«І калі мы прыяжджаем на сэсію на тыя два тыдні і нам выкладчыкі практычна нічога не даюць — гэта прыкра, бо мы проста купляем дыплём. І на завочным аддзяленьні так паўсюль, бо дзе мае сябры-знаёмыя ні вучацца, распавядаюць тое самае».\nНа гутарку ў БрДУ зарэгістравалася сёлета на 200 абітурыентаў менш\nНа 5-га красавіка, у Баранавіцкім дзяржаўным унівэрсытэце прызначана прафэсійна-псыхалягічная гутарка. На яе зарэгістраваліся 427 абітурыентаў. Гэта на 200 чалавек менш, чым летась. Чаму?\nРэзкае падвышэньне платы за навучаньне ўзьнімае наступную праблему: наколькі цяперашнія кошты адпавядаюць якасьці навучаньня ў рэгіянальных навучальных установах?\n«Замест навукі студэнтам навязваюць нейкія дысцыпліны сумнеўнай каштоўнасьці»\n«Калі я працую на пэдагагічным факультэце й на катэдры псыхалёгіі, то студэнты прыходзяць, каб вывучаць псыхалёгію, — разважае выкладчык псыхалёгіі Баранавіцкага дзяржаўнага ўнівэрсытэту Яўген Маліноўскі. — Але замест навукі ім навязваюць тут іншае — нейкія ідэалягічныя дысцыпліны ў горшым сэнсе. Таму зацікаўленасьць й інтарэс прападаюць. А затым яны пераходзяць на завочнае навучаньне, а калі дапякаюць, як той казаў, матэрыяльныя адносіны, то і ўвогуле кідаюць вучобу...Тым больш, што яны цьвяроза і рэальна бачаць сваю пэрспэктыву і ўсьведамляюць, што гэты дыплём нікому не патрэбны...»\n«Раней бацькі больш дбалі, каб навучыць дзіця, а цяпер — каб пракарміць...»\nБацька баранавіцкага студэнта Міхаіла Аляксандар Сухановіч называе яшчэ адну прычыну сыходу студэнтаў з ВНУ:\n«Калі чалавек вымушаны аддаць у краме за пачак малака 5 тысяч рублёў, то яму складаней думаць пра навучаньне сваіх дзяцей. Ён дбае перадусім, каб пракарміць іх».\nКарэспандэнт: «Згодзен з гэтым, хоць магу запярэчыць, што ў традыцыях беларусаў — аддаваць апошняе, абы даць дзецям навуку. Гэта, да прыкладу, да сёньня трывала замацавана на Берасьцейскім Палесьсі».\n«Там зараз усе, хто ўмее нешта рабіць рукамі, працуюць у Расеі. Таму што ўсе спадзяюцца, што заробяць грошы і ўсё-ткі вывучаць сваіх дзяцей. Таму што той жа Ганцавіцкі раён — самы складаны, самы заняпалы на Берасьцейшчыне і адзін з самых эканамічна слабых у Беларусі...»\nНагадваю суразмоўцу, што зусім нядаўна ў Пінску й Баранавічах улада заснавала ВНУ, каб, сярод іншага, скараціць матэрыяльныя выдаткі тутэйшых сем’яў на адукацыю дзяцей. Але цяпер атрымліваецца, што кошты навучаньня ня меншыя, чым у сталіцы.\n«У невялікай Беларусі — вельмі вялікае войска й сілы ўнутранага правапарадку»\n«Гэта вынік таго, што ў Беларусі грошай не хапае нават для дзяцей і студэнтаў. У невялікай краіне зараз вельмі вялікае войска і сілы ўнутранага правапарадку. У гэтых „сілавікоў“ — высокія заробкі. Акрамя таго, зараз агучаная статыстыка, што ў Беларусі на 100 працоўных прыпадае 57 пэнсіянэраў. Канечне, у бюджэце на ўсіх грошай не хапае... І ня дзіўна, што многія тутэйшыя жыхары выяжджаюць на заробкі, у тым ліку нават у Менск, і вымушаны знаходзіцца там на працягу ўсяго працоўнага тыдня...»\n«Калі абуджаецца масавае жаданьне студэнтаў кінуць вучобу, то гэта ўжо нацыянальная бяда...»\n«Камэнтаваць цяперашнюю сытуацыю складана й проста, — кажа кіраўнік камісіі Аб’яднанай грамадзянскай партыі па адукацыі і навуцы, экс-прарэктар БДУ Анатоль Паўлаў. — Проста, бо тая дзяржава, якая не клапоціцца пра сваю будучыню, у гэтай дзяржавы будучыні няма.\nНу, а складана — бо, разумееце, у кожнай сям’і свае матэрыяльныя магчымасьці. Але калі пачынаецца масавае жаданьне студэнтаў кінуць вучобу, то гэта ўжо бяда...»


24 сьнежань 2009, 15:13\nЯк паведамляе БЕЛТА, “асобныя дзеяньні па транспартным кантролі” будуць выконвацца з 1-га ліпеня 2010 году транспартнай інспэкцыяй на зьнешняй мяжы Саюзнай дзяржавы ў дачыненьні да транспартных сродках, якія ідуць у (праз) Расею”.\nУ гэтым выпадку, мяжой гэтак званай “саюзнай дзяржавы” выступае мяжа Беларусі з краінамі Эўразьвязу – з Латвіяй, Літвой, Польшчай, а таксама з Украінай.\nМяркуецца таксама уніфікацыя патрабаваньняў да вагагабарытных транспартных сродкаў, якія ўяжджаюць на тэрыторыю т.зв. “саюзнай дзяржавы” і ставак збору за праезд. Гэтыя захады іх ініцыятары абумоўліваюць “скасаваньнем кантролю на беларуска-расейскай мяжы”.\nУ адпаведнасьці зь якім крытэрыям будзе рабіцца такая ўніфікацыя, БЕЛТА не паведамляе, аднак практыка ранейшых “уніфікацыяў” паказвае, што яны праводзіліся выключна ў адпаведнасьці з расейскімі, а не беларускімі стандартамі.


Проста, сціпла і цудоўна. | Могилевский фотопортал\nОпубликовано вт, 09/16/2008 - 17:23 пользователем Алёфа\nУ гарадскім Доме культуры адкрылася персанальная фотавыстаўка Паўла Андрэевіча Цішкоўскага. На ей прадстаўлена больш сотні работ.\nНяма чалавека, які б не любіў прыроду, не захапляўся ясным, блакітным небам, не радаваўся сонцу, не марыў аб цішыні лясоў, аб лугах, напоенных водарам кветак, аб прасторах палеў. І ў наш імклівы час, час магутнага развіцця тэхнікі, у час росту гарадоў, прырода для нас становіцца яшчэ больш жаданай , цягне да сябе сваей вечнай прыгажосцю. Любоў да прыроды роднага краю – галоўная тэма ў работах Паўла Цішкоўскага. Ен не абмяжоўваецца пасіўным назіраннем яе, а імкнецца зразумець таямніцу яе гармоніі і данесці да іншых.\nА як гэта лепш зрабіць? Сродкаў мала. Чорна-белая фатаграфія не можа адлюстраваць ні блакітнага неба, ні чырвонага захаду. І ўсе ж Павел Цішкоўскі знаходзіць спосабы на невялікім кавалку фотапаперы паказаць прыгажосць прыроды, багацце яе колераў. Кампазіцыйная пабудова здымка, уменне выкарыстаць свет і цені дае магчымасць фотааматару з усей шчырасцю данесці да людей і канец лета, і восень, і зіму, і вясну. На здымку “Канец лета” выразна, лаканічна адлюстравана гэта пара года. Стог сена ў туманнай дымцы, бусел, які вось-вось адарвецца ад вярхушкі, хмары… Усе гэта хвалюе.\nІ не толькі на адным здымку такая пранікненасць, падкрэсленая прыгажосць. “Світанак”, “Вечарэе”, “Вячэрняя сімфонія”, “Радзіма”, “А лес стаіць загадкавы”, серыя здымкаў “Бярозы”, “Ранішні Дняпро” і многія іншыя работы адкрываюць цудоўны мір прыроды.\nУменне назіраць, “спыніць імгненне” дае магчымасць разам з аўтарам убачыць характары людзей (“Магіляўчанкі”, “Дамоў”, “А як вы думаеце?”), “схадзіць” на фотапаляванне на птушак і звяроў.\nУмее аўтар і жартаваць. Серыя “Дзікуны”, “Падрыхтаваліся! Нырнулі” і іншыя здымкі даюць наведвальнікам выстаўкі вяселы настрой.\nВось як прадстаўляе выстаўку наведвальнікам праўленне Магілеўскага фотакінаклуба “Радуга”: “Фатаграфіі Паўла Цішкоўскага – гэта цэлы свет… Свет вельмі блізкіх і зразумелых нам вобразаў, свет сенняшні, сапраўдны, свет добры і паэтычны. Павел Андрэевіч спакойны і ўсмешлівы. Можа па-гэтаму на яго здымках такая цішыня, такая здіўляючая ігра ценяў і свету. Мастак по прафесіі і майстар мастацкай фатаграфіі… Адна якасць выдатна дапаўняе другую.\nЗа дзесяць гадоў Павел Цішкоўскі дасягнуў многага. Яго здымкі можна бачыць у многіх газетах і часопісах нашай краіны. На замежных выстаўках у Балгарыі, ГДР, Югаславіі пад здымкамі, якія былі адзначаны дыпломамі і прэміямі, стаялі подпісы “П.Цішкоўскі”.\nІ яшчэ. Хочацца дапоўніць анатацыю арганізатараў некаторымі вытрымкамі з запісаў у кнізе водгукаў.\n“…Гэта выстаўка зрабіла вас дарагім і блізкім для нас чалавекам.”\n“…Проста, сціпла і цудоўна.”\n“…Я вучаніца 3 класса. Мне вельмі спадабаліся вашы работы. Я таксама люблю фатаграфаваць і калі вырасту вялікая, то таксама паследую вашаму прыкладу.”\nВодгукаў многа. У іх магіляўчане выказваюць свае захапленне, парады, пажаданні працягваць справу – карысную, цікавую, якая нясе людзям радасць сустрэч з фотамастацтвам.\nМагілеўская праўда №225, 15 лістапада 1974 г.


Жыццё без ваннай і прыбіральні\nГалоўная Праграмы Аб'ектыў 19.02.2019\nАб'ектыў\t19.02.2019 Жыццё без ваннай і прыбіральні\nЖыццё ў доме без вады і каналізацыі ды з грыбком і трухлявымі сценамі. І гэта – не пра побыт у сярэднявеччы, а сумная рэчаіснасць жыхароў баракаў у Барысаве. Чаму людзі гадамі вымушаныя жыць у арэндавым жытле без годных на тое ўмоваў?\nТэгі: Барысаў, Барысаўдрэў, Белсат дапамагае, Вітаўт Сіўчык, жыллё, жытло, камунальшчыкі, сацыялка, сацыяльныя праблемы, сацыяльныя тэмы\n19.02.2019\tГлядзі выданне цалкам\nЛукашэнка падпісаў указ аб бяспецы БелАЭС. Фізікі кажуць, што стан ...\nБеларусь трапіла ў топ-5 краінаў, якія найбольш шкодзяць эканоміцы ...\nЭксперт: На парушэнні карупцыйнага заканадаўства ловяць не тых, хт ...


Канвертаваць Швейцарскіх франкаў (CHF) і Гаяны даляраў (GYD) : Калькулятар абменнага курсу\nШвейцарскі франк (CHF) і Гайанский даляр (GYD) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Швейцарскі франк і Гайанский даляр пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 26 чэрвень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Швейцарскі франк. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Гайанский даляр валюты па змаўчанні. Націсніце на Гаяны даляраў або Швейцарскіх франкаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nШвейцарскі франк гэта валюта, у Швейцарыя (CH, CHE), і Ліхтэнштэйн (Л.І., ХЛУСНЯ). Гайанский даляр гэта валюта, у Гаяна (GY, Хлопец). Сімвал CHF можа быць запісаная SwF, і SFr. Сімвал GYD можа быць запісаная G$. Швейцарскі франк дзеліцца на 100 rappen (centimes). Гайанский даляр дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Швейцарскі франк Апошняе абнаўленне 25 чэрвень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Гайанский даляр Апошняе абнаўленне 26 чэрвень 2019 ад Yahoo Finance. CHF каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. GYD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Мы - нацыя! - Сяргей Харэўскі аб новых купюрах: Гэта суцэльная недарэчнасць\nСяргей Харэўскі аб новых купюрах: Гэта суцэльная недарэчнасць\n11.11.2015 | 21:31 |\nБеларусам прапануецца імітацыя еўра ў значна горшым выкананні.\nНа мінулым тыдні стала вядома, што ў 2016 годзе ўрад правядзе дэнамінацыю нацыянальнай валюты. Ужо былі прадэманстраваныя ўзоры новых грошай - папяровых і металічных. Журналісты «Нашай Нівы» папрасілі з дызайнерскага боку прааналізаваць новыя рублі ды капейкі мастацтвазнаўцу Сяргея Харэўскага. Узоры новдзелаў глядзіце тут...\n«Акрамя ўсяго іншага, я з'яўляюся нумізматам, збіраю металічныя грошы розных краін. На фоне маёй калекцыі, прапанаваныя беларускія грошы, саступаюць. Вельмі расчаравалі капейкі. Тым больш, што юбілейныя беларускія манеты атрымлівалі шматлікія прэстыжныя міжнародныя прэміі, выконваліся вельмі прафесійна. Чакалася, што на такім сур'ёзным дызайнерскім і ювелірным узроўні, як юбілейныя манеты, будуць і штодзённыя.\nНовыя капейкі выглядаюць лапідарнымі і нецікавымі. Дробныя манеты з невялікімі дэталямі амаль цалкам імітуюць савецкія.\nА больш буйныя - няўдалая копія літоўскіх літаў. Выглядае гэта вельмі бездапаможна.\nЗа прыклад можна ўзяць шмат усяго. Напрыклад, Новая Зеландыя бярэ на манеты рэдкія і адметныя прыклады ўласнай флоры і фаўны. Такія манеты распавядаюць табе нешта пра краіну.\nВельмі прыгожыя манеты ў Харватыі, мы разумеем, што гэта за краіна, уяўляем яе характар.\nШто да купюр, то відавочна абсалютная бездапаможнасць купюры наміналам 5 рублёў. Нейкае незразумелае гіпатэтычнае гарадзішча, якое нам нічога не кажа. Гэта суцэльная недарэчнасць.\nАгулам, не занадта фантазіравалі, выкарыстоўвалі ўсе тыя ж сюжэты, што маем цяпер, толькі зрабілі іх у горшым выкананні. На сённяшніх грошах, асабліва значнага наміналу, малюнкі чытаюцца ясна і цалкам. На прапанаваных жа выявах нарэзаныя як калаж. З мноствам лішніх дэталяў. Кампазіцыйна новыя купюры выглядаюць значна горш.\nКалі мяняць грошы, то можна памяняць і серыю ілюстрацый. Такі падбор архітэктуры выклікае мноства пытанняў.\nНам прапануецца імітацыя еўраў у значна горшым выкананні. Можна было б адлюстраваць розныя стылі, розныя эпохі. Няўжо ў Магілёўскай вобласці няма нічога больш вартага, чым музей Масленнікава? Тая ж Свята-Мікалаеўская царква, адноўленая ратуша. Хто гэта адбіраў, якія крытэры? Чаму б не размясціць некаторыя абразы.\nІ шчыра кажучы, будынак Нацыянальнай бібліятэкі ў такім выкананні, у такім размяшчэнні, не выглядае арганічна. У Менску ёсць куды больш сур'ёзныя архітэктурныя ансамблі. Візітоўкай Менска для многіх да сёння застаюцца прывакзальныя вежы, або плошча Перамогі, ці панарама Верхняга горада, або выява іконы Божай Маці Менскай, якая з'яўляецца гербам Менска.\nГістарычны досвед паказвае, што размяшчэнне вядомых асоб на грошах, гэта вельмі сумнеўна. Персаніфікаваць грошы небяспечна. Якая градацыя? Чаму Касцюшка будзе на 5 рублях, а Купала - на 10? Мы сутыкнёмся з праблемай, каго размяшчаць на якой купюры.\nПа-другое, у нашым грамадстве няма кансэнсусу што да гістарычных асоб. Я б ушанаваў Івана Насовіча, аўтара першага беларускага слоўніка, які не ўвайшоў пакуль ў нашу свядомасць. Для таго, каб асобы былі на грошах, яны павінны трывала ўвайсці ў школьную дыдактыку, нацыянальны наратыў, каб ні ў каго не ўзнікала пытанняў.\nМы не бачым кроку наперад, а толькі крокі назад. Спроба скрыжаваць быка і індыка, скапіяваць еўра ў такіх калажных вобразах, абсалютна няправільная», - заявіў Харэўскі.


Бяляцкі праэкзамэнуе беларускія ўлады\n29 красавік 2009, 18:43\nПраваабарончая арганізацыя “Наша вясна” трэці і апошні раз падала дакумэнты на рэгістрацыю ў Міністэрства юстыцыі.\nСытуацыя з праваабарончымі арганізацыямі павінна быць паказчыкам сапраўднасьці дэмакратычных працэсаў, пра якія заяўляе беларуская ўлада. Гэтак кажа Алесь Бяляцкі, адзін з заснавальнікаў новай праваабарончай арганізацыі “Наша вясна”, якая спрабуе атрымаць рэгістрацыю ў Міністэрстве юстыцыі.\n“Падчас праграмы “Ўсходняе партнэрства”, дзе Беларусь будзе браць на сябе абавязкі ў галіне грамадзка-палітычных правоў, рэгістрацыя праваабарончых арганізацый можа быць актуальнай. Таму паглядзім. Зараз прыкладзем усе намаганьні, каб пра гэтую чарговую спробу даведаліся міжнародныя структуры, і будзем чакаць рэгістрацыі. Гэта будзе пэўны экзамэн для ўладаў на дэмакратызацыю”.\nАлесь Бяляцкі паведаміў, што трэцяя спроба зарэгістравацца будзе апошняй, нават калі акажацца няўдалай. “Па вялікім рахунку, улада ня меней за грамадзкасьць зацікаўленая ў існаваньні праваабарончых арганізацый, бо паводле гэтага паказчыка яе ацэньваюць у сьвеце”, — мяркуе Алесь Бяляцкі.\nЛітаральна на мінулым тыдні ў Вярхоўным судзе Беларусі разглядалася скарга заснавальнікаў “Нашай вясны” на Мін’юст адносна адмовы ў рэгістрацыі. Тады суд не задаволіў пазоў праваабаронцаў, прызнаўшы, што ў дакумэнтах на рэгістрацыю шмат памылак. У прыватнасьці, былі знойдзеныя недакладнасьці ў дадзеных удзельнікаў устаноўчага сходу. Ці ўлічылі ў “Нашай вясьне” гэтыя заўвагі Мін’юсту? Юрыст Валянцін Стэфановіч паведаміў, што гэтым разам заяўка пададзеная ад імя 72 удзельнікаў устаноўчага сходу, іх дадзеныя правераныя:\n“Мы вельмі падрабязна правяралі пашпарты і працоўныя тэлефоны. Натуральна, пазначылі назву арганізацыі ў квітанцыі аб аплаце дзяржаўнай пошліны за рэгістрацыю, што раней прапусьцілі. Будзем чакаць, што скажуць у гэты раз”.\nВалянцін Стэфановіч нагадвае, што заўвагі, з-за якіх “Нашай вясьне” раней адмовілі ў рэгістрацыі, праваабаронцы называлі “выпраўляльнымі”. “Тое, што Мін’юст ня даў часу на выпраўленьне памылак, а адразу адмовіў у рэгістрацыі, ёсьць палітычным рашэньнем”, — мяркуе Валянцін Стэфановіч.\nВалянцін Стэфановіч, як і Алесь Бяляцкі, быў сябрам праваабарончай арганізацыі “Вясна”, закрытай уладамі пасьля прэзыдэнцкіх выбараў 2001 году, на якіх “Вясна” рабіла маніторынг. З 2003 году праваабаронцы працуюць як прыватныя асобы: паведамляюць пра факты парушэньня правоў людзей, юрыдычна і псыхалягічна дапамагаюць ахвярам рэжыму. Адным з напрамкаў дзейнасьці застаецца маніторынг парушэньняў правоў людзей у Беларусі. Прэзэнтацыя чарговага маніторынгу актывістаў былой “Вясны” адбудзецца на пачатку траўня.\nСуд адхіліў пазоў “Нашай вясны” да Мін’юсту\nПрадстаўнік Мін’юсту: “Гэта не праваабаронцы, а правапарушальнікі”\n“Наша Вясна” судзіцца зь Мін’юстам\nАдбыўся зьезд “Нашай Вясны”