Жорж Сімэнон. Дзяўчына і бясхвостыя парсючкі\nРаздзел першы. МАЛАДЫЯ ЖОНКІ ЛЮБЯЦЬ УШЫВАЦЬ ГУЗІКІ\nРаздзел другі. ГАНДЛЯР БЯСХВОСТЫМІ ПАРСЮЧКАМІ\nРаздзел трэці. ВЯЛІКАЯ СЭЎРСКАЯ ВАЗА І ГРАФІНІН ДЗЯДЗЬКА\nХто тэлефанаваў ёй цяпер, у сем гадзін вечара, Жэрмэн не сумнявалася: Марсэль павінен быў пазваніць ёй з рэдакцыі. Дзяўчына толькі прыйшла ў «Французска-італійскую» рэстарацыю на бульвары Клішы, дзе яны звычайна вячэралі і сустракаліся пасля працы, калі не дамаўляліся на якое іншае месца. У іх і столік быў ужо свой, заўсёды свабодны ў гэты час, каля акна. Месца гэтае было ім па-хатняму ўтульнае.\nЯна якраз толькі села і была падумала, што да трох гадзін засталося ўсяго тры хвіліны, як да яе падышла Лізэта, гардэробшчыца. Гэтая маленькая жанчына з відавочным задавальненнем называла яе пасля замужжа мадам і ўвесь час пазірала на прыемную ёй наведніцу з цікаўнасцю і хваляваннем.\n— Пані Блан... Пан просіць вас да тэлефона...\nЯна сказала толькі «п а н», не дадаючы «Марсэль», і выгляд у яе быў такі змоўніцкі, што можна было падумаць, быццам гэты пан належаў ім абедзвюм.\nНапэўна, у яго планах нешта змянілася. З Марсэлем заўсёды трэба быць гатовай да гэтага. Мусіць, скажа зараз:\n— Ідзі хутчэй пераадзенься і падрыхтуй мой смокінг... Пойдзем на такую прэм'еру ці на такое рэвю...\nКолькі вечароў правялі яны дома з таго часу, як ажаніліся? Два, ёй няцяжка было палічыць.\n— Гэта ты, Марсэль?\nНе, гэта быў не ён. Сакратарка з рэдакцыі газеты, у якой працаваў Марсэль. Жанчыны ўжо добра ведалі адна адну па голасе.\n— Перадаю слухаўку вашаму мужу, пані Блан.\nЗначыць, ён быў у рэдакцыі. І нічога яшчэ не піў. Бо варта было яму выпіць два-тры глыткі аперытыву, і яна прыкмячала гэта па тым, як ён гаварыў: язык у яго ўжо тады трохі заплятаўся. Ёй, дарэчы, падабалася слухаць Марсэля, калі ён быў крышачку на падпітку: ён быў тады такі добры, лагодны — бы дзіця. Яму яна пра гэта не казала, але заўсёды слухала яго ў такія моманты прыязна.\n— Гэта ты, зайчык? Калі ласка, не крыўдзіся, павячэрай без мяне. У мяне ў кабінеце Джон Дзіксан... Ага, Тэрнераў мэнэджэр... Настойвае, каб я павячэраў з ім перад матчам, ну, ніяк нельга адмовіцца...\nЖэрмэн успомніла, што Марсэль мусіў пайсці на матч па боксе. Гэтага спорту яна не любіла. Апроч таго, адразу ж зразумела, што сёння ў яго рабочы вечар, а ў такія яна старалася не замінаць яму.\n— Ведаеш, гэтыя баксёрскія заўзятары не дужа пакутуюць ад залішняга выхавання, дык я баюся, што пацапаюся з імі.\n— Што ты будзеш рабіць, зайчык? У кіно пойдзеш?\n— Не ведаю яшчэ. Відаць, пайду дамоў.\n— Я вярнуся недзе ў адзінаццаць трыццаць. Пасядзім трохі, гарбаты вып'ем... Я напішу матэрыял, занясём яго разам у рэдакцыю. А можа, хочаш пасядзець, як закончу, у шынку?..\n— Не, пабудзем дома.\nЁй не стала сумна. Вядома, яна і не павесялела, але трэба было прывыкаць. Такая ўжо ў яго работа. Павячэрала адна. Два ці тры разы ледзь не загаварыла сама з сабою, нахіліўшыся над талеркаю, так прывыкла ўжо думаць уголас.\n— Дэсэрту не будзеце? А мо кавы, пані Блан?\n— Дзякуй... Не хачу болей...\nПраходзячы каля рэкламных агнёў кінатэатра, падумала: дарма сказала, што адразу вернецца дамоў. Але потым заспяшалася. Настрой у яе быў цудоўны, быццам гэта свята — чакаць мужа, пакуль ён вернецца. Дагэтуль яна чакала яго зазвычай ці ў барах, ці ў шынках, дзе ён назначаў ёй спатканне. Такім чынам, яны, па сутнасці, і да кватэры сваёй як след не прывыклі.\nЯна прайшла пехам па вуліцы Каленкур, якая спакваля аціхала і ўсё больш выдавала на правінцыйную — па меры таго, як аддаляліся Манмартрскія бульвары. Вечар быў мяккі, даволі цёплы як на снежань, але дажджлівы. Лёгкі туман ахутаў вулічныя агні пяшчотнай смугою.\nІх дом быў на рагу вуліц Каленкур і Ламарк, каля плошчы Канстанціна Пэкэра. Яна ўбачыла яго здалёк, разгледзела на сёмым паверсе доўгі рад балконаў з жалезнымі парэнчамі, адзін з якіх быў іхні.\nПраходзячы па калідоры, павіталася з брамніцай, якая мыла на ноч ногі свайму маленькаму сыну. Ліфт стаяў. Адзінае, што крышачку пагоршыла настрой. Падымаючыся па лесвіцы, бачыла вузкія палоскі святла пад дзвярыма, чула радыё, людскую гамонку, пахі шматкватэрнага жытла.\n«А ў вас ёсць кватэра, га?» — спытаўся ён у яе чатыры месяцы назад сваім непаўторным голасам, ні кропелькі не падобным на чый-небудзь іншы, — ніколі нельга было ўгадаць, ці жартуе ён, ці гаворыць сур'ёзна.\nГэта было ў Марсанзе, на беразе Сены, дзе яны пазнаёміліся ў канцы лета. Жэрмэн каторы ўжо год ездзіла туды адпачываць па выхадных са сваімі прыяцелямі. Адзін хлопец неяк прывёў у іх кампанію Марсэля, і той пачаў заходзіць у катэдж, дзе яны спыняліся.\n«Я здымаю мэбляваны пакой».\n«Я таксама. Вам гэта даспадобы?»\n«А што зробіш, калі нічога лепшага няма?»\n«Дык вось, я знайшоў на днях кватэру...»\nСвая кватэра! Цуд з цудаў! Мара паўмілёна парыжан!\n«Чакайце! Гэта на Манмартры. З усіх вокнаў — гарадская панарама. І балкончык ёсць. Не большы, праўда, за тры насоўкі, але паснедаць на ім у сонечнае надвор'е можна. Калі яно сонечнае... Я ўжо заплаціў. Цяпер шукаю жонку. Гэта тэрмінова, пятнаццатага кастрычніка перабіраюся».\n«Кухня, сталоўка, спальня, балкон, ванная — як вам усё гэта?..»\nЁй гэта была ўсё яшчэ вялікая радасць: выйшаўшы на сваю лесвічную пляцоўку, апусціць руку ў сумку, пашукаць там ключ, адчыніць дзверы, запаліць святло, кінуць позірк на Марсэлевы паліто, люльку, пантофлі ў спальні...\n— Шкада, дарагі, што цябе няма дома, — сказала яна сама сабе. — Прабавілі б разам цудоўны вечар...\nРазмаўляючы ўголас, яна пачувала сябе весялей. Усё-такі надта часта заставалася дома адна. Марсэль жартаваў:\n«Разумееш, я яшчэ не зусім прызвычаіўся быць мужам, але гэта прыйдзе, пазней, калі мне будзе... калі мне будзе, як ты думаеш, колькі?.. Пяцьдзесят? Шэсцьдзесят?»\nЯна пачала была чытаць. Пасля вырашыла навесці парадак у гардэробе: дзе перашыць гузік, дзе паглядзець, ці не распаролася што. У дзевяць гадзін зірнула, колькі часу, і падумала, што матч у зале «Ваграм», пэўна, пачаўся. Уявіла заліты святлом рынг, запоўненыя балельшчыкамі трыбуны, баксёраў, Марсэля за журналісцкім столікам.\nА палове адзінаццатай — яна ўсё яшчэ аглядвала адзенне — зазваніў тэлефон. Апарат у іх паставілі толькі тыдзень назад, яна яшчэ не прывыкла да яго — і таму адразу ж ускочыла.\n— Гэта ты, зайчык?\nПачуўшы мужаў голас, Жэрмэн падумала, што Марсэль тэлефанаваў ёй дадому ўпершыню. На тыдні ён званіў ёй у краму сясцёр Каро, дзе яна працавала, і рабіў гэта крыху часцей, чым хацелі б патранэсы.\n— Ну, што робіш?\n— Гузікі перашываю...\nНешта не спадабалася ёй у Марсэлевым голасе, а што, пакуль зразумець не магла. Ён яшчэ не піў, яна гэта адчувала, аднак голас у яго быў нейкі незвычайны. Нібыта няёмка яму было, акурат як тады, калі спрабаваў маніць.\n— Не ўмееш ты хлусіць! — сказала яна, пасля паўтарыла гэта яшчэ і яшчэ.\n— Проста хацеў сказаць табе: «Добры вечар», — прамармытаў ён у адказ. — Ну і матч зараз пачнецца!.. Людзей — яблыку няма дзе ўпасці... Чуеш, мусіць, як тут?..\nАле колькі яна ні напружвала слых, не чула ніякага шуму ўсхваляванай залы.\n— Думаю, што да апоўначы вярнуся... Алё!.. Чаму ты маўчыш?..\n— Я цябе слухаю...\n— Ты не ў гуморы?\n— Не, мілы... Не разумею, чаму ты турбуешся...\n— Не турбуюся я... Слухай... Калі я...\nЖэрмэн вырашыла, што зараз усё-такі дапытаецца, чаму ён ёй пазваніў.\n— ...калі я трохі спазнюся...\n— Ты думаеш, прыйдзецца? — перапыніла яна.\n— Не... Але ж ты сама ведаеш, як усё ў нас... Можа, мне трэба будзе прапусціць з арганізатарамі шкляначку...\n— Надоўга затрымаешся?\n— Ды не... Да сустрэчы... Цалую...\nЁн зымітаваў пяшчотны пацалунак.\n— Марсэль, я... — пачала была яна, але ён паклаў слухаўку.\nЖэрмэн з сумам глядзела на бялізну і адзежу вакол сябе.\nКалі яна была абсалютна ўпэўнена, што першы званок і праўда быў з рэдакцыі, бо пазнала сакратарчын голас, дык гэтым разам нішто ўжо не пацвярджала таго, што Марсэль званіў з залы «Ваграм», — наадварот, яна была перакананая: тэлефанаваў ён не адтуль.\nУ адзінаццаць Жэрмэн расклала ўсё па шуфлядах. Што ж рабіць далей? Збіралася ўжо зноў узяць у рукі кнігу. Але ўбачыла выпадкова на крэсле Марсэлева паліто з вярблюджай воўны і ўспомніла, што колькі дзён таму прыкмеціла на ім гузік, які вось-вось павінен быў адарвацца. Было тое ў горадзе, а вярнуўшыся дамоў, яна пра гузік забылася. І вось цяпер, кінуўшы позірк на паліто, усміхнулася, бо згадала іх колішнюю размову.\nМарсэль быў вельмі какетлівы, іншы раз аж занадта. У адзенні любіў светлыя колеры, гальштукі падбіраў яркія.\nНеяк раніцаю ў Марсанзе, яшчэ да таго, як загаварылі пра кватэру, яна сказала яму:\n«Вы згубілі гузік з вашага світэра...»\n«Не, не згубіў, ён у мяне ў кішэні».\n«Тады дайце яго мне, я прышыю...»\n«Уяўляю, што з вамі будзе, калі выйдзеце замуж!» — засмяяўся Марсэль.\n«Я так заўсёды кажу, калі хто з сяброў жэніцца. Маладыя жонкі так любяць прышываць мужам гузікі, што я падазраю, быццам яны адрываюць іх наўмысна: каб зноў прышыць. Калі ў вас гэтая звычка з'явілася да таго...»\nГледзячы на паліто, якое яна паклала ўжо сабе на калені, Жэрмэн засмяялася. Прасунула нітку ў іголку — і раптам намацала рукою ў кішэні ў мужавым паліто нешта нязвыкла вялікае.\nЯна і не думала ніколі корпацца ў Марсэлевых кішэнях. Раўніваю яшчэ не стала. І, магчыма, не будзе ёю ніколі, гэтак верыла яму, такому ласкаваму і пяшчотнаму.\nПрадмет быў цвёрды. Ён не быў падобны ні на адну рэч, якія Марсэль клаў звычайна ў кішэню, і не з цікаўнасці, а з любові да парадку дастала.\nКалі яна ўбачыла, што гэта было, аж змянілася ў твары. Нейкі час яна была абсалютна нерухомая, разгубленыя вочы напаўняліся жахам.\nУ руцэ ў яе быў маленькі фарфоравы парсючок.\nЯна паглядзела на гадзіннік: палова дванаццатай. Ружовы парсючок ляжаў на стале перад ёю. Паліто спаўзло на падлогу. Жэрмэн набірала нумар на тэлефонным дыску — рука ў яе дрыжала, — але кожны раз абанент быў заняты.\nЯна сціснула пальцы і раз за разам зноў набірала нумар, быццам гэта было пытанне жыцця і смерці і секунды вырашалі ўсё. Зноў няўдача. Жэрмэн устала, пагартала тэлефонны даведнік і ўпэўнілася, што нумар яна не пераблытала.\nКалі Марсэль пазваніў а палове адзінаццатай, матч толькі пачынаўся. Колькі часу ідзе бой у лёгкай вазе? Раз на раз, відаць, не прыходзіцца. А пасля што магло здарыцца? Ці хутка разышліся балельшчыкі? Ці пайшлі дамоў арганізатары адразу ж пасля іх?\n— Алё! Зала «Ваграм»?\n— Яна самая, пані.\n— Скажыце, пане, калі ласка, матч ужо закончыўся?..\n— З паўгадзіны назад...\n— Усе разышліся?.. А з кім я гавару?\n— З дзяжурным электрыкам... Тут яшчэ багата людзей...\n— Зрабіце ласку, спытайцеся, ці ёсць там пан Марсэль Блан... Але, Блан... Ну, журналіст... Дык спытайцеся, ці там ён яшчэ... Ён павінен быць з арганізатарамі... Гэта вельмі важна... Я вас прашу, зрабіце ўсё, што можаце, каб знайсці яго... Алё!.. Так, калі ён яшчэ там, паклічце яго да тэлефона...\nЧакаючы, яна пашкадавала, што была такая нястрыманая і цяпер вось уткнулася, мусіць, Марсэлю сваім недарэчным званком. Што яна яму скажа?..\nМожа, ён вернецца, пакуль яна будзе чакаць яго каля тэлефона. На лесвіцы пачуліся чыесьці крокі. Не, гэта на чацвёртым паверсе. А што, калі ён узяў таксі адразу ж пасля матча?.. Марсэль не любіў чакаць аўтобусаў, а ў метро ўвогуле не ездзіў: баяўся...\n— Алё... Што вы кажаце?.. Яго ў вас няма?.. А вы не ведаеце, ці...\nЭлектрык паклаў слухаўку. Яна зноў разгублена ўтаропілася вачыма ў ружовага парсючка на стале... Бясхвостага парсючка...\n— Слухай, Марсэль, трэба, каб ты мне сказаў, — забыўшыся, вымавіла яна.\nАле Марсэля тут не было. Яна была адна, і ёй раптам стала жудасна ад свайго адзіноцтва. Жэрмэн падышла да акна, адчыніла.\nНоч была светлая, цемрадзь разрэджвалася нейкім шэрым блакітам. Выразныя абрысы дахаў, комінаў, кароткіх і доўгіх вуліц, абрысы зіхоткіх ліхтароў... Манмартрскі бульвар, Белая плошча, плошча Пігаль, Мулен-Руж, сотні начных рэстарацыяў, шынкоў, піўнушак, усюды вакол іх — слабае святло...\nПа вуліцы Каленкур паволі ўзбіраліся ўверх легкавыя аўтамабілі. Кожны раз, калі адзін які спыняўся, Жэрмэн здавалася, што зараз з машыны выйдзе Марсэль і яна ўбачыць, як нязмушана павернецца ён да шафёра, каб расплаціцца, пасля кіне позірк на іх вокны. Глядзела яна і на аўтобусны прыпынак каля дома: было позна, і з кожнага выходзілі, падымаючы каўняры, толькі два-тры чалавекі, не больш.\n— Гэтага не можа быць, Марсэль, — ціха сказала сама сабе...\nРаптам яна адчула, што не можа больш заставацца ў хатнім халаце — прыйшоўшы дамоў, Жэрмэн, як звычайна, дараадзелася. Яна хутка прайшла ў спальню, узяла шарсцяную сукенку — першую, якая трапілася. Тую самую, зашпілька ў якой была на спіне і якую Марсэль так любіў адшпільваць, цалуючы яе ў патыліцу.\nЧаго яна баялася? Прайшло, можа, некалькі дзён ці, сама больш, тыдняў, як фарфоравы парсючок апынуўся ў кішэні яго паліто. Калі Марсэль апранаў яго? Трэба было ўспомніць: у яго ж былі толькі два паліто. І ўвогуле, яна павінна была згадаць гэта, бо кахала яго і таму ўсё ў ім прыкмячала. Сто разоў на дзень яна ўпотайкі з захапленнем разглядвала яго, асабліва ягоную дужую постаць. А як любіла яна глядзець на мужа, калі ён тушыў цыгарэту: Марсэль рабіў гэта так элегантна!\nУдзень яны яшчэ паабедалі разам, і не ў «Французска-італійскай» рэстарацыі, куды звычайна хадзілі ўвечары, а бліжэй да Вялікіх бульвараў, у «Матухны Катрын»... Але яна ніяк не магла ўзгадаць, калі ён апошні раз апранаў гэтае паліто!..\nВа ўсякім разе, сама меней дзён восем таму, бо на тым тыдні яна насіла паліто ў хімчыстку.\nА яшчэ ўпэўненая была, што нічога не абмінала ў мужу сваёю ўвагай! Ён расказваў ёй усё, нават рэдакцыйныя анекдоты. Бесперапынку званіў ёй. Яны часта сустракаліся ўдзень. Калі ў яго толькі з'яўлялася вольная хвілінка, ён заскокваў да яе ў краму — проста каб сказаць «добры дзень».\nЖэрмэн павярнулася да балкона і, усхваляваная, яшчэ больш збляднела...\n«Ты ж ніколі не ездзіла ў горы катацца на лыжах?» — спытаўся ён неяк у яе.\n«Не, — адказала яна, — адзін раз была, але як прадаўшчыца: сёстры Каро адчынялі ў Межэў сезонны філіял».\n«Табе спадабалася там? Як ты думаеш, дадуць табе два тыдні адпачынку? Вось давяду да ладу адну справу, і махнём удваіх!..»\nЧаму яна не пагаварыла з ім сур'ёзна, не сказала, што такія забавы не для іх?.. Ёй, вядома, прыемна было гэта чуць, але яна ў гэта ні секунды не верыла. Часам ён дурыў ёй галаву і не такімі пражэктамі, зусім ужо фантастычнымі, і кожны з іх патрабаваў шалёных грошай, больш, чым папярэдні, быццам у іх гэтых грошай мора было — на адны ж яго рэпартажы ды яе невялікую зарплату і жылі.\nТолькі і сказала яму:\n«Ты нарадзіўся, каб быць багатым. Усё хочаш мець...»\n«Асабліва для цябе, — адказаў ён нязвычна сур'ёзна. — Я яшчэ і машыну хачу купіць... З тае пары, як ведаю цябе, проста нясцерпна хачу...»\n«Ты ўмееш вадзіць?»\n«У мяне была колісь машына...»\nЯна не стала пытацца, калі гэта было. Урэшце, яны нічога не ведалі адно пра аднаго — кахаліся толькі, ды ўсё. І тое, што яны сышліся, таксама было чымсьці накшталт вясёлай гульні.\n«У цябе ёсць бацькі?»\n«Мой бацька... — пачаў быў ён і раптам змяніў тон. — Ну, вядома, у правінцыі!.. Але ты ў маім жыцці галоўны чалавек... Няма ў мяне нікога болей... Займіся паперамі... Будзем распісвацца ў дзевятнаццатай акрузе...»\nУ гэтай акрузе, каля сквера святога Георгія, Жэрмэн здымала мэбляваны пакой.\n«Там не вельмі брудна, у аддзяленні мэрыі?.. Праўда, што калі мы там будзем...»\nЗноў праехала таксі. Не, не спынілася. Яна паглядзела на гадзіннік. Мінула поўнач. Мінакі цяпер былі настолькі рэдкія, што Жэрмэн нават чула, як аціхалі ўдалечыні іх крокі.\n«Мне трэба было сустрэць цябе тры гады таму...»\n«Бо калі малады, дык растрачваеш час...»\nЯна помніла процьму такіх фраз. І значэння ім ніякага нібыта не надавала, але яны пастаянна ўсплывалі ў памяці.\nУвогуле ён быў тэмпераментны, і ўсё ў яго выходзіла неяк нязмушана. Натуральная была ў яго весялосць, гуллівая. І, аднак, бывалі моманты, калі ён рабіўся раптам вельмі сур'ёзны.\n«Ты ўбачыш, што я не такі благі, як здаецца...»\n«Чаго гэта ты благі?..»\nЁн смяяўся, цалаваў яе.\n«Урэшце, я ад іншых не адрозніваюся... Ёсць ува мне і добрае, і кепскае — так перамяшалася, што, бывае, і сам не магу разабрацца, што я за тып...»\nТолькі б ён вярнуўся! Пад'ехаў у таксі да дома, выйшаў з машыны, павярнуў за рог... Толькі б яна пачула на лесвіцы яго крокі!\nЧаму ён пазваніў а палове адзінаццатай?.. Чаму ў яго быў такі ненатуральны голас, нібыта ён, калі тэлефанаваў першы раз, нешта ад яе ўтойваў?\nДарэмна яна званіла ў залу «Ваграм». Цяпер ёй гэта было ясна. Невядома яшчэ, да чаго яно можа прывесці... Ці сказала дзяжурнаму электрыку, што яна Марсэлю жонка? Гэтага Жэрмэн ужо не памятала.\nДы не! Немагчыма, каб менавіта сёння... Чаму якраз сёння?..\nАле чаму тады ён гаварыў з ёю пра адпачынак у гарах і нават пра аўтамабіль? На якую такую справу, што трэба давесці да ладу, мог разлічваць? Што ў яго было, апроч рэпартажаў пра спорт? Адсоткі, якія атрымліваў як удзельнік маленькага акцыянернага таварыства? Але там ён мог зарабіць максімум некалькі тысяч франкаў.\nЯна зноў падышла да тэлефона. Не, не трэба. Вярнулася да балкона. На вуліцы ішоў дробны, але шумны дождж. Паветра было свежае. Уначы Парыж рабіўся больш загадкавы. Чаму ж Марсэль не вяртаецца?..\nТэлефон... Яна падыходзіла да яго, перадумвала званіць, адыходзіла, вярталася зноў...\n— Алё... Міжгародні?.. Будзьце ласкавы, пані, дайце мне Жуанвіль, нумар сто сорак сёмы...\nГлядзець гэты нумар у даведніку ёй не трэба было.\nЁй чуўся бой гадзінніка на тэлефоннай станцыі. Бог яго ведае чаму, але яго ўдары будзілі ў ёй успамін пра вялізны, пусты бацькаў дом...\n— Ніхто не адказвае...\n— Пазваніце яшчэ раз, прашу вас, пані... Я ўпэўнена, што гаспадар дома... Проста спіць у гэты час — вось і ўсё... Яшчэ раз, зрабіце ласку...\nЗноў званок... Чакаючы, яна ўслухоўвалася ў цішыню... Крокі на лесвіцы... Сцішыліся, не ягоныя... На вуліцы спынілася таксі... Аўтобус...\n— Алё... Гэта я, Жэрмэн... Ты спіш?.. Праўда, спіш?.. У цябе нікога няма?\nЗагаварыўшы, яна адразу ж зрабілася змрочная.\n— Прабач, што разбудзіла... Што ты кажаш?.. Падагра?.. Даруй, не ведала... Ды не, нічога...\nГолас на тым канцы лініі быў бурклівы. Акурат голас чалавека, хворага на падагру, які вымушаны быў у час прыступу ўстаць сярод ночы з ложка і спусціцца на першы паверх да тэлефона.\n— Трэба, каб ты сказаў мне дакладна, ці ведаеш такога чалавека, як Марсэль Блан...\n— Мне прозвішчаў не называюць, — раздражнёна адказаў чалавек.\n— Гэта неабходна... Ты разумееш?.. Марсэль...\n— А што будзе, калі адкажу?\n— Ты яго ведаеш?\nНі слова адказу.\n— Трэба, каб ты адразу ж адказаў... Гэта вельмі важна. Апошняе, пра што я ў цябе пытаюся... Ты яго ведаеш?\n— Што ён сабой уяўляе?\n— Дваццаць пяць гадоў... Прыгожы малады мужчына... Брунет, элегантны... Часта апранае паліто з вярблюджай воўны, — затаіла яна дыханне, — светлае, зусім светлае...\n— Якая розніца! Адказвай. Ведаеш?\n— Нічога... Проста мне трэба знаць... Ты ж яго ведаеш, га?..\nЁй здалося, што нехта падымаўся па лесвіцы. Але, як выявілася, гэта быў кот.\n— Заедзь да мяне, як захочаш...\n— Не кладзі слухаўку... Чакай... Што я хачу, каб ты мне сказаў, дык толькі тое, ці збіраецца ён гэтым вечарам...\n— Ты не разумееш?\n— Я думаў, ты выйшла замуж...\n— Але... Гэта... — Пасля некаторых ваганняў яна даказала: — Гэта мой муж.\nІ чаму ёй здалося, што чалавек на другім канцы лініі паціснуў плячыма?\n— Ідзі спаць, — толькі і сказаў ён.\nДарэмна спрабавала яна пасля гаварыць нешта ў апарат. Сто сорак сёмы жуанвільскі абанент паклаў слухаўку.\nУжо была палова другой ночы, а Марсэль усё яшчэ не вярнуўся. На стале побач са скрынкаю з прыладамі для швіва ружавеў бясхвосты парсючок, а паліто з вярблюджай воўны ўсё яшчэ ляжала на дыване.\nГадзіны ў чатыры раніцы з усіх вокнаў, якія можна было бачыць з балкона кватэры Бланаў, святло гарэла толькі ў адным, дый тое за штораю там угадвалася постаць чалавека, які, мяркуючы па ўсім, даглядаў хворага.\nМарсэль не вярнуўся. Ён не пазваніў, не даў па сабе знаку, і роўна а пятай гадзіне Жэрмэн вырашыла зрабіць яшчэ адзін тэлефонны званок.\n— Алё... Гэта ты, Івэта?.. Спіш, бедная?.. Не злуйся на мяне... Ну, гэта я, Жэрмэн... Але... Хочаш выручыць мяне?.. Што ты кажаш?\nДзяўчына на другім канцы лініі прамармытала:\n— Ну, што табе?..\nІвэта працавала разам з ёю. Гэта была мажная дзяўчына дваццаці васьмі гадоў, зусім непрыгожая. Яна ведала сваю непрывабнасць і, адкінуўшы ўсякую зайздрасць да панаднай Жэрмэн, патрапляла заставацца лепшай яе сяброўкай — сама вясёлай і зычлівай.\n— Хуценька апранайся, няважна як. А каб хутчэй паспела, закажу табе таксі. Адразу ж едзь да мяне...\nСказаўшы: «Ну, што табе?..» — Івэта не выявіла ні здзіўлення, ні цікаўнасці. Праз чвэрць гадзіцы яна ўжо была ў Жэрмэн.\n— Ты, мусіць, здзіўлена...\n— Усякае бывае, цётка...\n— Марсэля няма...\n— Я і не сумнявалася. Калі б быў, ты б мяне не клікала...\n— Я табе пазней усё растлумачу... Не, скажу табе шчыра, я не змагу растлумачыць гэта, нават табе...\n— Куды мне ісці шукаць яго?.. Сказаць яму, што ты захварэла ці што стралялася?\n— Гэта я выйду... Ты застанешся тут... Толькі слухай... Сядзі каля тэлефона... Пазвоняць — запішы як след, што скажуць... Калі гэта будзе Марсэль, скажаш, хто ты... Ён цябе ведае... Скажы яшчэ, што я выйшла і хутка вярнуся... Калі ж ён прыйдзе, скажы тое самае... скажы, што я ўстрывожылася... і пайшла яго шукаць...\n— Палова пятай, — заўважыла Івэта. — І раздзявацца не варта... Можна легчы на канапу?..\n— Піць у цябе нічога няма?..\n— Ёсць бутэлька каньяку ў насценнай шафе...\nПраз хвіліну-другую Жэрмэн ужо садзілася ў таксі, якое прывезла сюды Івэту і чакала дагэтуль новага кліента.\n— У Жуанвіль... Уздоўж Марны... Я скажу, дзе спыніцца.\nЯна супакоілася, узяла сябе ў рукі. Чакаць яна ўжо больш не магла. Трэба было нешта рабіць.\nВуліцы былі пустыя, толькі некалькі грузавікоў з гароднінай праехалі на рынак.\nМенш чым праз паўгадзіны таксі ўехала ў Жуанвіль. Трохі пазней Жэрмэн спыніла машыну каля вялікай адзінокай вілы на беразе ракі.\n— Чакайце мяне, калі ласка.\nЯна пазваніла. Ведала, што не хутка адчыняць. Да таго як пачула першыя мяккія крокі за дзвярыма, дакладней, перш чым, напружыўшы слых, угадала іх, званіць прыйшлося некалькі разоў. Цяпер чакала, пакуль гаспадар уважліва разгледзіць яе праз вочка ў дзвярах. Нервавалася. Ішоў дождж. Яна была ўжо ўся мокрая.\n— Гэта я, — сказала Жэрмэн. — Адчыні.\n— Прынесла ж цябе халера! — прабурчаў за дзвярыма бацька.\nАднак адчыніў. Зачыніўшы за ёю дзверы, запаліў ярчэйшае святло і запрасіў дачку ў пыльную, няпаленую залу. Там было сыра, непрыбрана, пахла цвіллю.\n— Не вярнуўся муж? — спытаў ён, хутаючыся ў халат, асцярожна сеў у старое крэсла.\n— Калі б вярнуўся, мяне б тут не было.\nГэты вялізны чалавек з гадамі стаў азызлы, твар у яго праз хваробу сасудаў пабарвовеў ледзь не да сінявы, пад вачыма з'явіліся страшэнныя мяшкі. Час ад часу ён дакранаўся рукою да распухлай ад падагры нагі.\nБацька глядзеў на дачку з цікаўнасцю. Не без іроніі, але і крыху задаволена.\n— Ну, як жывеш?.. Не заязджаеш... Не варта задужа казырыцца... Калі я іншы раз думаю пра ўсё, што ты мне колісь напляла...\n— Пасля пра гэта... Я прыехала пагаварыць з табой сур'ёзна... Ты ведаеш Марсэля...\n— Ты ж не лічыш, мусіць, што я ведаю толькі аднаго Марсэля... Ты б хоць прозвішча сказала, а не задавала загадак... Што з ім здарылася, га?.. У турму засадзілі?\nЯна не стала абурацца, толькі прашаптала:\n— Не ведаю... Ён яшчэ не вярнуўся дамоў сёння ноччу... І я выпадкова знайшла ў яго ў кішэні аднаго з тваіх парсючкоў... Калі ён прыходзіў да цябе?\nБацька, якога ўсе ведалі як пана Франсуа, праводзіў на гэтай вялізнай цаглянай віле толькі ночы і выхадныя. У самым цэнтры Парыжа, каля сабора святой Маці Ларэты, за два крокі ад залы мастацкіх выстаў Друо, у яго быў вялікі салон антыкварыяту, які больш выдаваў на краму старызніка. У краме можна было знайсці ўсё: старадаўнія фатэлі, сакрэтнікі, зжаўцелыя эстампы, карціны — нібыта арыгіналы, кітайскія забаўкі з нефрыту, вырабы са слановай косці...\nТам, таксама, як і на віле, было пыльна, адусюль патыхала старызнаю, дый сам гаспадар крамы быў заўсёды ў пракаветным, завэдзганым гарнітуры, які проста вісеў на ім, — локці свецяцца, засалены каўнер ажно блішчыць.\n— Дні тры-чатыры назад, — адказаў ён.\nУ глыбіні крамы можна было ўбачыць на паліцы некалькі бясхвостых парсючкоў, адзін з якіх, знойдзены ў кішэні ў Марсэлевым паліто, так усхваляваў Жэрмэн. А ў падсобным памяшканні гэтых парсючкоў была цэлая скрыня.\nКалісьці іх было тысяча — падобных адзін на адзін як дзве кроплі вады. Адсутнасць звычнага скручанага хвосціка, які надае жывым парсючкам такі вясёлы выгляд, рабіла іх фарфоравых братоў вельмі прыкметнымі.\nНекалькі гадоў таму ў краму прыйшоў коміваяжор і паказаў пану Франсуа адну такую забаўку.\n«Гэта сапраўдны ліможскі фарфор, — растлумачыў ён. — Іх роўна тысяча — абсалютна аднолькавых. Не буду расказваць пра тонкасць фарфору і колеру: самі бачыце. Гэта частка велізарнага заказу... Партыя розных жывёлін, на экспарт... Што здарылася, пра што думаў мастак, як так магло выйсці, што на заводзе ніхто не прыкмеціў памылкі, не ведаю. Так ці інакш, праца была выканана, калі ўрэшце нехта заўважыў, што парсючкі бясхвостыя... Ну, дык вось, пан Франсуа: бясхвостых іх ніхто не хоча купляць... Я аддаю вам усю партыю, тысячу штук... Колькі вы за яе дасце?..»\nГаспадар назваў смяхотную цану — і назаўтра ў яго былі поўныя скрыні гэтага дабра. За год ён прадаў толькі двух парсючкоў: кожны раз, калі паказваў забаўку кліенту, той круціў галавою:\n«Шкада як, што хвост адламаны...»\n«Ён не адламаны — яго ніколі не было...»\nАднак патроху парсючкі знікалі адзін за адным з крамы. Больш таго, тыя кліенты, што забіралі іх, не прадавалі забаўкі зноў, не шукалі нічога ў краме, толькі пыталіся, ледзь пераступіўшы парог:\n«У вас ёсць фарфоравыя парсючкі?»\nПры гэтым адбывалася нешта зусім дзіўнае. Калі кліент пытаўся пра цану, гаспадар думаў больш, чым звычайна, і называў амаль кожны раз іншую.\n«Дваццаць два франкі...»\nАбо дваццаць адзін ці дваццаць тры, радзей — менш за дваццаць. А іншы раз, напрыклад, і ўвогуле толькі адзін франк.\nДваццаць два франкі — дваццаць дзве гадзіны, вось што гэта значыла. Дзесяць гадзін вечара. Адзін франк — гадзіна ночы. У гэты час пан Франсуа мусіў чакаць кліента ў сябе на віле.\nТакім чынам, усе гэтыя людзі маглі прыходзіць да гаспадара ў краму, і ніхто чужы ні пра што не здагадваўся. Дый госцю, нават новаму, не трэба было нічога расказваць: толькі ён пытаўся пра парсючкоў, як адразу ж рабілася ясна, што прыслаў яго сюды свой чалавек, які прадаў яму арыгінальную забаўку, — і гаспадар назначаў кліенту час спаткання ў Жуанвілі.\n— Ён прынёс табе што-небудзь? — спытала Жэрмэн, утупіўшыся позіркам у бацьку.\n— Гэты раз — не, — паціраў той хворую нагу.\nМарсэль прыходзіў да яго тры ці чатыры дні назад... А пяць-шэсць дзён таму гаварыў з ёю пра паездку ў горы...\n— Ну, і чаго яму ад цябе было трэба?..\n— Таго, дзеля чаго звычайна прыходзяць, калі з грашыма нявыкрутка... Бабкі прасіў... Калі ў іх ёсць што піхнуць мне, тады яны памяркоўныя і прымаюць маю цану моўчкі... А як не свеціць нічога, дык тон у іх мяняецца... Песня адна і тая ж: «Вы няблага зарабілі на мне... Апошні раз вы мяне абдурылі... Вы б маглі пазычыць мне колькі тысяч, пакуль выгарыць справа...» І тут яны пачынаюць расказваць, на што выйшлі. Ну, сенсацыйныя проста палотны: Рэнуар, Сезан, а то ажно і старыя майстры... «Праз тыдзень прынясу, не, праз пяць дзён, добра?.. Трэба, каб я пачакаў зручнага выпадку, разумееце?.. Гэта ж больш у вашых інтарэсах, чым у маіх: які будзе мой заробак — і які ваш...»\nЁн перадаў усё гэта ляніва, з пагардаю. Уздыхнуў.\n— Усе аднолькавыя! Думаюць, я скупы. Дзіўлюся нават, як гэта хто з іх не прыйдзе сюды, каб прыкончыць мяне ды прыхапіць мае бабкі... Бо ж думаюць, я сплю над імі, што матрац у мяне набіты купюрамі, золатам...\nЗрэшты, Жэрмэн знала, што ён не быў скупы. Яна была, бадай што, адзіны чалавек, які ведаў яго. Бацька не быў скупы — ён быў маньяк.\nМала якія з карцін і іншых каштоўнасцей з тых, што кралі яму на вілах і ў багатых кватэрах гэтыя дурні (як казаў, бязмерна пагарджаючы кліентамі, пан Франсуа), прадаваліся. Аматар мастацтва згаджаўся развітацца з некаторымі набыткамі толькі тады, калі яны выклікалі ў яго сумненне ў сваёй арыгінальнасці або былі відавочна другарадныя.\nЛічылі, што нявартыя рэчы ішлі ў Амерыку, а большасць калекцыі, творы сапраўды каштоўныя, заставаліся на віле, і па вечарах стары ў адзіноце з асалодаю аглядаў сваё багацце.\n— Ты яму што-небудзь даў?\n— Што ён табе сказаў?\nЯна добра ведала бацьку. Менавіта таму, што ведала, і пайшла аднойчы з яго дому. Ёй не было тады яшчэ і дваццаці.\nАдзін з яго кліентаў, дваццацідвухгадовы хлопец, загінуў, здабываючы бацьку антыкварную рэч. Ён таксама купіў у аднаго з ранейшых кліентаў бясхвостага парсючка, прыйшоў у краму, на сценах якой віселі жудасныя літаграфіі ў чорных рамках. Хто б мог надумацца шукаць у гэтым склепе якія-небудзь шэдэўры?\nЖэрмэн выпадкова апынулася сведкам іх размовы.\n«Толькі дзве тысячы, — упрошваў малады чалавек. — Клянуся вам, што прападаю без іх... Мая сяброўка хворая... Трэба рабіць аперацыю... Я не хачу пасылаць яе ў дзяржаўны шпіталь... Вы разумееце?..»\n«Што ты прынёс мне апошні раз?»\n«Маленькага Манцічэлі, вы ж памятаеце... Вы далі мне хіба толькі за адну раму... Я пытаўся пасля і ведаю, што карціна каштуе сама меней сто тысяч франкаў...»\n«Але ж яе яшчэ трэба прадаць і не папасціся... Бачыш, дружок, я таксама бедны чалавечак... Прынясі мне што-небудзь сур'ёзнае, і я заплачу табе як след... Я не настолькі багаты, каб строіць з сябе філантропа...»\n«Але ж гэта будзе толькі аванс...»\n«За што — аванс?»\n«За тое, што на днях прынясу...»\n«У цябе ёсць на прыкмеце што-небудзь вартае?»\nЯсна было, што не. Хлопец вагаўся, расчырванеўся.\n«Вось калі б ты прынёс мне Манэ... Толькі аднаго маленькага Манэ...»\nУ той час ён захапляўся Манэ. У яго пастаянна было якоесьці галоўнае захапленне.\n«Што там ёсць?» — спытаўся хлопец.\n«Яшчэ не ведаю... Відаць, усяго патроху, але гэта нялёгкая справа — прабрацца ўначы на выставу...»\n«Ноччу яе сцерагуць... А электрычная сігналізацыя і процьма ўсялякіх новых штучак...»\n«На тым тыдні адзін банкір набыў там на распродажы карціну, якая б мне спадабалася...»\n«Што за ён?»\n«Люка-Мартон... Запомні, тое, што я табе кажу...»\n«Калі я прынясу вам ягонага Манэ, — перапыніў хлопец, — колькі вы мне дасце?»\n«Хоць дваццаць тысяч... Трыццаць нават...»\nПраз два дні Жэрмэн прачытала ў ранішняй газеце, што ў доме ў пана Люка-Мартона, у Версалі, начны вартаўнік забіў дваццацідвухгадовага злодзея ў той момант, калі той спрабаваў зламаць дзверы і залезці ў хатнюю галерэю.\n«Ты чытаў?» — спыталася яна ў бацькі.\nЁн прабег вачыма паведамленне — і нават жылка не сцепнулася ў яго на твары.\n«Табе ўсё роўна?»\n«А пры чым тут я? Га?..»\nЯна б многае магла яму сказаць. Але маўчала. А пасля пайшла з дому. Праз месяц, абышоўшы ўсе бюро па працаўладкаванні, нанялася прадаўшчыцаю ў краму сясцёр Каро.\nЗ тае пары Жэрмэн бачыла бацьку толькі адзін раз, у яго ў краме.\n«Падпішы», — сказала яна яму, працягваючы паперу.\n«Бланк на твой дазвол выйсці мне замуж».\n«Якое гэта мае значэнне?..»\nЁн нахіліўся і падпісаў, уздыхнуўшы:\nГлядзеў ёй услед, калі яна выйшла з крамы, але Жэрмэн не азірнулася — і таму не ўбачыла, які ўсхваляваны быў у яго твар.\nЦяпер яна была з ім вельмі халодная, цвёрдая. Дапытвала, як суддзя:\n— Што ты яшчэ яму сказаў?\nЯк ніколі раней, не магла яна забыць таго забітага ў Версалі хлопца. Забітага за нейкія трыццаць тысяч франкаў. Куды ж гэтым разам паслаў бацька Марсэля? Марсэля, які меў патрэбу ў грошах толькі таму, што ажаніўся нядаўна і не мог адмовіцца ад задумы звазіць маладую жонку на адпачынак у горы...\n— Нічога я яму не сказаў... Дамовіліся адно, што ён прынясе мне што-небудзь і я дам яму грошы...\n— Ён да цябе часта прыходзіў?\n— Пяць-шэсць разоў...\n— За які час?\n— За тры гады... Заўсёды прыносіў неблагія штучкі... Калі што выгарала... Ён у гэтым разбіраецца... І не ўдаецца ў падрабязнасці...\nЦяпер Жэрмэн зразумела, чаму — нібы насміхаючыся з самога сябе, як заўсёды гэта рабіў, калі казаў нешта сур'ёзнае, — прызнаўся ёй Марсэль:\n«Шкада, што я не сустрэў цябе тры гады таму...»\nТады яна падумала, што ён жартуе. Яна ўвогуле ніколі не прымала ўсур'ёз яго прызнанняў, і шкадавала цяпер, што не зрабіла гэта тады!\n«Я не які-небудзь жулік», — сказаў ён ёй неяк.\nЯна зноў пачала распытваць бацьку.\n— Апошнія месяцы ён прыходзіў?\n— З год ужо, мусіць, як не быў...\n— А цяпер я хачу ўсё-такі, каб ты сказаў, што іменна ты ў яго папрасіў. Чуеш?\nЗвычайны скупшчык крадзенага бярэ ўсё, што яму прыносяць, усё, што хоць нешта каштуе, што можна больш-менш лёгка прадаць. Але яе бацька быў не звычайны скупшчык, а чалавек, якога з'ядала маніякальная любоў да твораў мастацтва.\nРазмаўляў з тым хлопцам, якога забілі, пра Манэ... Гэта ж ён, урэшце, і паслаў няшчаснага на смерць у дом да банкіра...\n— Цяпер я цікаўлюся перш за ўсё Рэнуарам... Не вялікімі штукамі, якія можна ўбачыць у любым музеі, а маленькімі Рэнуарамі... Жаночымі галоўкамі, нацюрмортамі... Ёсць нацюрморты, якія...\n— Ты не сказаў яму, да каго ісці?\n— Здаецца, не...\n— Не... З Марсэлем можна без гэтага... Ён сам добра ведае, дзе ёсць што вартае...\n— Пачакай. Я пазваню...\nЖэрмэн заказала свой нумар. Ледзь пачуўшы Івэцін голас, задрыжала. Тая была ўсхваляваная, думала, пэўна, што гэта званіў Марсэль.\n— Гэта ты?.. Слухаю... Нічога, цётка... Я б табе з радасцю добрае што сказала, але, на жаль, нічога новага... Скажы мне вось што... Я тут кніжку захацела пачытаць, а знайшла толькі другі том... «Пармскі манастыр»... Не ведаеш, куды ты першы засунула?..\nГэта нагадала Жэрмэн пра тое, што колькі дзён таму Марсэль чытаў, лежачы разам з ёю ў ложку, другі том «Пармскага манастыра».\n— Ты не вяртаешся?\n— Думаю, што хутка... Кніга павінна быць у спальні... Там ёсць невялічкая палічка побач з ложкам...\n— Дзякуй... Жадаю ўдачы!..\nПаклаўшы слухаўку, Жэрмэн ціха загаварыла сама з сабою. Пра бацьку, які хацеў легчы, ужо не думала.\n— У газету званіць нельга: калі яго яшчэ не ўзялі, гэта будзе небяспечна... Цікава, ці аддаў ён у рэдакцыю рэпартаж?.. Калі аддаў, значыцца, заставаўся на матчы да канца, да адзінаццаці гадзін... Пасля пісаў, заносіў у рэдакцыю ці перадаваў праз кагось... У гэтым разе...\nЯна зірнула на гадзіннік. Палова шостай. Яна ўжо праседзела ў бацькі амаль паўгадзіны. А лічыльнік у таксі з'ядаў паціху грошы, якіх і так не было, толькі пра гэта яна не думала.\n— Рэнуары... — пачала была яна, хочучы спытацца, дзе цяпер ёсць «малыя» Рэнуаравы творы.\n— Шмат у каго яны ёсць, — уздыхнуў бацька. — Ехала б лепш дадому, паспала... Ну з чаго ты ўзяла ў галаву, што яго накрылі?.. Дый калі б павязалі, то гэта яму не задужа страшна: яго ж яшчэ не бралі ні разу... Разумееш? Іншая справа, калі б ён быў рэцыдывіст... З добрым адвакатам...\nЯна зразумела. Бацька ёй не адкажа. Можа, не хоча, а хутчэй за ўсё, калі верыць яго словам пра Марсэля, проста не ведае, дзе той шукае грошы...\nНе, гэтага не можа быць. Узяўшы сябе ў рукі, яна ўстала. Задуменна сама сабе паўтарыла:\nЧаму ёй здаецца, што менавіта ад яе залежыць выратаванне Марсэля? Ніводнага разу не падумала пра яго са злосцю. А чаму яна павінна была злавацца? Хіба не сама ўтойвала ад яго, хто ў яе бацька?\nІ, паколькі Жэрмэн была дачкою такога чалавека, яна ведала, як усё гэта робіцца. Перш за ўсё, думала яна, адпадае, што крадзеж, на які ён сёння, пэўна, пайшоў, быў даўно абдуманы. Тады б яна адчула, што голас у Марсэля ненармальны, калі ён тэлефанаваў ёй яшчэ першы раз, у сем гадзін.\nА палове адзінаццатай ён толькі прыняў рашэнне. Чаму менавіта ў дзесяць трыццаць? І чаму ў зале «Ваграм»?..\nБацька праводзіў яе да дзвярэй.\n— На вуліцу Каленкур, — сказала яна шафёру на вуліцы.\nУсё яшчэ ішоў дождж, па-ранейшаму дробны. Было холадна і ў таксі: акно да канца не зачынялася.\nМарсэль, як і большасць бацькавых «кліентаў», мусіў дзейнічаць хіба што ў пустой кватэры. Так лягчэй. У Парыжы прыслуга амаль заўсёды кладзецца спаць не ў саміх апартаментах, а на сёмым ці восьмым паверхах, дзе ёй адведзены пакоі.\nАле хлопец, якога ў Версалі забіў вартаўнік, памыліўся...\nЯна зноў і зноў міжволі вярталася да пачатку.\nЁн пазваніў другі раз а палове адзінаццатай...\nЗала «Ваграм». Заліты святлом рынг... Канаты... Тысячы балельшчыкаў... Марсэль за столікам прэсы...\nНапэўна, ідэя прыйшла яму ў галаву там... Рэнуары... Значыцца, ён некага ўбачыў там, у натоўпе, хто мае гэтых Рэнуараў... Некага, у каго кватэра будзе пустая да канца вечара...\nЖэрмэн здалося, што прыдуманая ёю гіпотэза настолькі бясспрэчная, што яна ўжо і пад сумненне яе не ставіла.\nЗала «Ваграм»... Адпачынак у гарах, мажліва, аўтамабіль, які ён так хоча мець... І гэты стары корч, які адмовіўся пазычыць яму колькі там тысяч франкаў, але затое абяцаў даць шмат больш, калі ён прынясе аднаго, некалькі маленькіх Рэнуараў...\nСярод гледачоў, твары якіх высвечвалі пражэктары, у сама першых радах, вядома, сядзеў нехта той, хто навёў Марсэля сваім з'яўленнем у зале на думку аб Рэнуары, зімовым адпачынку ў гарах, хуткім аўтамабілі...\nІ паколькі гэты нехта глядзеў у той час бокс, Марсэль вырашыў: небяспекі ў тым, што задумаў, няма...\nАле чаму тады ён пазваніў ёй? Прадчуванне?.. Можа, ён, ні разу раней не злоўлены, адчуў раптам інтуітыўна, што гэтым разам замах будзе няўдалы? Ці яшчэ вагаўся? Што, як яна пачала б настойваць на тым, каб ён вярнуўся раней, бо ёй сумна адной?..\nАле не! Яна, наадварот, яшчэ пялася перад ім прыкінуцца бадзёрай! Ніколі не хацела замінаць яму ў чым-небудзь, бо з першага дня іх сумеснага жыцця вырашыла, што ён павінен адчуваць сябе з ёю вольным.\nНават не сказала яму, калі ён званіў увечары, што хацела:\n— Не вяртайся надта позна...\nА гэта зрабіла б любая жанчына.\nНе прызналася яму, што ў гэты вечар у яе быў вельмі меланхалічны настрой.\nГэта была яе віна.\nУ яго была ў запасе прыблізна адна гадзіна.\nКуды ж ён пайшоў? У які квартал?\nА як з ключом? Звычайна гэта праблема, вырашэнне якой патрабуе часу. Трэба дастаць ключ ад кватэры або зрабіць злепак і ўжо з яго — сам ключ.\nЧасу ў Марсэля на гэта не было. Жэрмэн была ў тым упэўнена. Ёй хацелася верыць, што ён нічога загадзя не падрыхтаваў. Цэлы ж год не быў у яе бацькі!\nТак ці інакш, адчуў Марсэль агіду да гэтага занятку ці не, але ён захацеў змяніць сваё жыццё. Доказ — тое, што ажаніўся з ёю. А можа, ён зрабіў гэта толькі дзеля таго, каб цягнула на новыя замахі, бо пачаў баяцца, што зловяць?\nБывае і такое: калі ўдаюцца тры-чатыры буйныя пакражы, злодзей раптам не можа саўладаць са страхам. Тады ён звычайна кажа сабе, што дагэтуль проста ішла дзікая лафа, што гэта не можа працягвацца бясконца і ўжо наступным разам прыйдзецца за ўсё заплаціць.\nНебяспечны стан, калі менавіта ў гэты час ён надумае распачаць свой ранейшы занятак: вось тады яго і «накрываюць». Бо няма ўпэўненасці. Падводзіць нядбаласць. «Падстаўляюцца» па-дурному, «гараць» на якойсьці ідыёцкай драбніцы.\nПазваніць у паліцыю яна не магла. Газеты з'явяцца толькі праз гадзіну.\nЯна ўжо ўяўляла, як ён сядзіць у паліцэйскім участку, у кабінеце ў якога-небудзь інспектара на допыце. Гальштук, рэмень, шнуркі з чаравікаў ужо адабралі... А то раптам бачыла яго ў бальніцы...\nАле не ў трупярні! Толькі гэтае слова, адно з усіх, што з'яўляліся ў яе ў думках, выклікала жаданне крычаць.\nЦікава: ёй здавалася, што варта яшчэ крышачку напружыцца — і яна разгадае праўду. Чаму імя Рэнуара — карціны мастака былі ёй, вядома, знаёмыя — развярэджвала памяць, падказвала нешта звязанае з Марсэлем, штосьці пачутае зусім нядаўна?..\nБольш таго: яна магла паклясціся, што менавіта Марсэль і прамовіў перад ёю гэтае імя. Але калі? Дзе? З якой нагоды?\nТаксі спынілася, і яна ўбачыла святло ў вокнах сваёй кватэры. Пачала шукаць у сумачцы кашалёк... Грошай было вельмі мала. Пра ўсё ж думала раней, толькі не пра гэта.\n— Пачакайце мяне, калі ласка, хвілінку. Я падымуся, вазьму грошы...\nПабегла па лесвіцы. Чырванела пры адной толькі думкі, што аддала ўчора шпалершчыку ўсе грошы, якія толькі мела...\n— Слухай, Івэтачка, дарагая...\nЁй было сорамна, як ніколі яшчэ ў жыцці. Івэта, якая, каб адчуваць сябе ямчэй, раздзелася да камбінацыі, чытала, лежачы на канапе ў зале.\n— У цябе ёсць грошы?\n— Многа трэба?\n— За таксі заплаціць... Не ведаю, колькі... Марсэля няма, а ў яго ўсе нашы грошы...\nІвэта пашукала, дастала чатырыста франкаў.\n— Думаеш, хопіць? — спытала яна.\nЖэрмэн спусцілася ўніз, размаўляючы сама з сабою: рэпеціравала размову з шафёрам. Якую ж страшэнную спляжанасць адчувала яна сёння ў душы — быццам перад усім светам была вінаватая.\nПаволі паднялася наверх. Стамілася ўжо, цяжка дыхала. Івэта надзела сукенку і з капелюшом у руцэ ішла да дзвярэй.\n— Думаю, я табе больш не патрэбна?\nЖэрмэн хацела сказаць, што, наадварот, неабходная, што ёй страшна заставацца тут адной, але не асмелілася.\n— Дзякуй табе, Івэтачка... І прабач яшчэ раз... Праўда, ты можаш зрабіць мне яшчэ адну паслугу... Калі а восьмай я не прыйду ў краму, будзь ласкавая, скажы тады патранэсам, што я кепска сябе адчуваю, з'яўлюся пазней, а можа, і зусім мяне не будзе... Добра?.. Я табе калі-небудзь растлумачу... Гэта шмат страшней, чым ты думаеш...\n— Усе замужнія так кажуць!.. Дый незамужнія таксама...\n— Ты не зразумееш...\n— Ведаю... Ніхто ніколі нічога не разумее...\nПасля, надзяваючы паліто, дадала:\n— Можа, хочаш, каб я засталася?\n— Дзякуй... Гэта вельмі далікатна з твайго боку... Я паспрабую крыху паспаць...\n— Ну, добра... Усё будзе ў парадку... Я табе пакінула трохі каньяку... Раю выпіць каліва...\nБледны твар, чырвоныя павекі — рыхтык клоўн, як паглядзець на яе цяпер. А грымаса, дзіўнаватая ўсмешка, якой яна, мусіць, думала падбадзёрыць сяброўку, адно павялічвала гэтае падабенства.\n— Дабранач, цётка...\nЖэрмэн ледзь ужо была не паклікала Івэту назад, бо, толькі засталася адна, здалося, што яе кліча Марсэль, які меў дзесьці патрэбу ў ёй, чакаў жончынай дапамогі.\nПраз паўгадзіны развіднела, зазіхацелі дахі дамоў, з усіх гарадскіх комінаў пацягнуўся ў неба дымок, ажывалі вуліцы, пад'езды, пайшлі аўтобусы, тысячы людзей рушылі на працу халоднай снежаньскай раніцай...\nМарсэль быў недзе ў гэтым вялікім горадзе... Жэрмэн, трымаючыся рукамі за мокрыя парэнчы балкона, глядзела ва ўсе бакі гіганцкай панарамы, нібы спадзеючыся ўбачыць у ёй яго...\nПалова восьмай раніцы. З балкона бачны быў грузавічок паштовай службы, які развозіў газеты і спыніўся цяпер каля шынка насупраць іх дома. Шафёр у скураной кепачцы выйшаў на ходнікі з тоўстым стосам пошты.\nЖэрмэн збегла па лесвіцы з непакрытаю галавою. Брамніца якраз мыла калідор. Жэрмэн яшчэ мала ведала гэтую крыху касавокую жанчыну. Вось ужо з месяц, як яна ўлашчвала кансьержку: у Парыжы з імі трэба ладзіць. У брамніцы, можа, таму, што яна касавурыла, позірк быў поўны падазрэння.\n— Сёння ноччу да вас, здаецца, прыходзілі? — спыталася яна. — Я званіла вам тры ці чатыры разы. У вас усё ў парадку, га?\nЁсць людзі, якія проста чуюць бяду. Вось і гэтая жанчына была такая. Нельга нічым выдаць сябе! Жэрмэн, падабраўшыся, адказала з усмешкаю:\n— Гэта муж паслаў дадому сакратарку з рэдакцыі перадаць мне, што тэрмінова адбывае ў Лондан... Там сёння сур'ёзны матч... Марсэля паслалі ў сама апошні момант... Мне трэба было завезці ў рэдакцыю яго рэчы...\n— Дык добра!.. А то я падумала, што ў вас хто-небудзь захварэў...\nЖэрмэн выйшла на вуліцу, купіла газету. Зайшла ў бар і, нязмушана гартаючы газету, выпіла кавы і з'ела рагалік.\nМатч у зале «Ваграм»... Рэпартаж на тры чвэрці калонкі... Падпісаны Марсэлем Бланам.\nГэта зрабіла на яе такое ўражанне, быццам яна атрымала раптам ліст ад чалавека, які ўжо даўно памер, ці ўбачыла яго раптам у кінакроніцы.\nАле не! Марсэль не памёр!\nЯна з'ядае яшчэ тры рагалікі. Ёй сорамна, што так шмат есць уранку, але яна галодная. Чатыры рагалікі!\nПрачытаўшы рэпартаж, Жэрмэн адразу зразумела, што напісаны ён не Марсэлевай рукою. Ёсць нешта ў гэтых радках не ўласцівае яму: пабудова асобных фраз, выразы, словы... Ёй вядома, што час ад часу журналісты робяць адзін аднаму такія паслугі: пішуць за калегу і пасылаюць у газету патрэбны матэрыял.\nВярнулася ў кватэру. Глынуць, каб узбадзёрыцца, каньяку? Івэта, аказваецца, выпіла амаль усю бутэльку. Жэрмэн заўсёды падазравала, што сяброўка не грэбуе спіртным. Яна дапіла рэшту і выпрасталася на канапе: забалелі ныркі. За тое, што выпіла, было сорамна яшчэ больш, чым за жудасны апетыт, але яна заснула.\nУ газеце не было паведамлення ні пра які кватэрны ўзлом, ні пра іншае здарэнне, якое магло б датычыць мужа.\nАле гэта нічога яшчэ не значыла: не кожная ранішняя газета газета паспявае паведаміць пра ўсе начныя здарэнні, а тут яшчэ яна чытала тую, у якое працуе сам Марсэль!\nДзесяць гадзін. Тэлефон маўчаў. Праз паўгадзіны на Вялікіх бульварах пачнуць прадаваць дзённыя газеты. Жэрмэн апранулася. І хоць яна і выпіла ўсяго толькі два-тры глыткі каньяку, адчуванне было такое, як пасля сапраўднай гулянкі. І як гэта Івэта магла выпіць ажно тры чвэрці бутэлькі?\nУ кашальку — троху меней за сто франкаў. Нягуста! Але ўсё ж яна ўзяла таксі!\nКупіла ў вулічнага гандляра газету. Ногі зрабіліся проста ватныя. Яна і праўда была п'яная — і гэта нагадала ёй адзін вечар, калі яны былі разам з Марсэлем у гасцях і выпілі лішняе...\nЗайшла ў кавярню «Мазарыні» — і вось там раптам убачыла на першай старонцы газеты тое, што шукала: «Няўдалы напад на кватэру графа Ньёля».\nГраф і Маленькая Графіня — так завуць у свеце яго жонку за яе мініяцюрныя фігурку, тварык і неверагодную рухавасць... Арыстакраты, якія займаюцца ўсім: спортам, мастацтвам, кіно... Пастаянна выбіраюцца на балі, кактэйлі і розныя іншыя вечарыны. З Енскага праспекта, на якім знаходзяцца мастацкія выставы-аўкцыёны, у іх кватэру шмат чаго прыбывае. Аднаго разу Жэрмэн хадзіла да іх з Марсэлем на адкрыты вечар паглядзець на калекцыю твораў жывапісу. Было сама мала трыста чалавек: журналісты, акторы тэатра і кіно, знакамітыя дактары і адвакаты... Стаяў гармідар.\n«Глядзі, — сказаў Марсэль, — у іх, бадай што, сама прыгожыя Рэнуары ружовага перыяду...»\nЯна амаль што нічога не ўбачыла. Надта ўжо зашмат было народу. Слугі, падыходзячы да кожнага госця, налівалі віскі, шампанскае проста бесперапынна. Можна было сказаць, спіртное лілося ракою.\nВось тое, што яна так доўга хацела ўведаць уначы: граф і графіня Ньёль. Матч па боксе яны не прапусцяць, гэта ўжо напэўна: ім гэта тое самае, што тэатральная прэм'ера... Безразважная Маленькая Графіня проста зачараваная гэтым мужным спортам...\n«Гэтай ноччу на кватэру вядомых усяму Парыжу графа і графіні Ньёль быў зроблены напад з узломам, які ледзь не закончыўся смерцю рабаўніка. Граф і графіня былі тым часам на матчы па боксе ў зале «Ваграм». Цікавая дэталь, выяўленая неўзабаве пасля замаху: вярнуўшыся дамоў у дзве гадзіны ночы, графіня заўважыла, што згубіла на матчы ключ ад кватэры, які быў у яе сумачцы яшчэ тады, калі яна выпраўлялася з дому. Гэты факт дазваляе меркаваць, што напад не быў запланаваны загадзя і насіў выпадковы характар.\n«...які трапіў у кватэру, скарыстаўшыся ключом, у дванаццатай гадзіне, мог завалодаць ім толькі ў зале «Ваграм». Немагчыма, каб ключ быў наўмысна ўкрадзены якімсьці спрытным «кішэннікам»: сумка ў графіні была на засцежцы-маланцы.\nМаленькая Графіня, як заве яе ўвесь Парыж, згадала, што калі яна падыходзіла да свайго месца, то дастала з сумкі насоўку. Можа, ключ упаў на падлогу якраз у той самы момант? У натоўпе ёй самой цяжка было тое прыкмеціць.\nВа ўсякім разе, той, хто падняў ключ, добра ведаў, каму ён належаў і якую можна тут мець выгаду.\nДалей невядомы трапіў у кватэру, у якой нікога не павінна было быць. Толькі выпадак прывёў у яе дзядзьку графіні Ньёль пана Марціно, які зайшоў да пляменніцы ўвечары і, адчуўшы стому, застаўся ў кватэры адпачыць замест таго, каб пайсці на матч у зале «Ваграм».\nЛедзь ён заснуў, як яму пачуўся шум у вестыбюлі, дзе былі вывешаны сама каштоўныя палотны з калекцыі гаспадароў. І, натуральна, спалоханы, пан Марціно ўзяў у рукі рэвальвер...»\nСловы, літары расплываліся. Прагнучы ведаць, чым усё скончылася, Жэрмэн усё ж была вымушана, каб дайсці да сэнсу, перачытваць кожны радок па два-тры разы. Хлопчык-афіцыянт паставіў на яе стол мандарынавы лікёр.\n«У вестыбюлі стаяў на крэсле невядомы з кішэнным электрычным ліхтаром. Убачыўшы пана Марціно з рэвальверам у руцэ, ён выключыў ліхтар, скочыў на падлогу і збіў графінінага дзядзьку з ног ударам кулака.\nУстаўшы, пан Марціно стрэліў, будучы, як ён кажа, у стане афекту. А куля выпадкова трапіла ў злодзея, бо і на дыване, і на лесвіцы былі знойдзены сляды крыві.\nНаколькі цяжка быў ранены нападчык? Немагчыма меркаваць аб гэтым цяпер, але, бясспрэчна, яго арышт — пытанне сама блізкага часу. Вечарам вы, напэўна, ужо даведаецеся пра тое. Пан Марціно, чалавек у гадах, да таго ж яшчэ і збянтэжаны незвычайным здарэннем, не мог дагнаць злодзея.\nНапэўна, ім быў або дэбютант у гэтай справе, або аматар-выпадковец — але толькі не рэцыдывіст-прафесіянал. На гэтую думку наводзіць той факт, што шум, які пачуў дзядзька Маленькай Графіні, быў выкліканы падзеннем вялізнай сэўрскай вазы, рэчы сапраўды гістарычнай, вельмі вялікай каштоўнасці: датуецца яна напалеонаўскай эпохаю. Стаяла ваза пад адмысловай карцінай Рэнуара ружовага перыяду «Купальшчыца», якую, бадай, усхваляваны прафан-няўдаліца выпусціў з рук, ледзь зняўшы.\nВось і ўсе нашы здагадкі, якімі мы можам падзяліцца з чытачом. Але ў зале «Ваграм» было, заўважым, некалькі тысяч гледачоў — і...»\nЖэрмэн машынальна выпіла лікёр, склала газету і паклала яе ў сумку.\nНягледзячы на ўсё, што здарылася, вочы ў яе, калі яна выходзіла з кавярні, свяціліся радасцю. Яна была ўпэўнена: Марсэля яшчэ не ўзялі! Хвалявалася і таму яшчэ, што некалькі гадзін назад сама аб усім здагадалася.\nЯна прайграла загадзя ў сваім уяўленні ўсю гэтую гісторыю дзякуючы толькі званку Марсэля а палове адзінаццатай і знойдзенаму ў кішэні ў мужавым паліто бясхвостаму фарфораваму парсючку. Яна ўжо бачыла і постаць невядомай тады яшчэ ёй арыстакраткі, якая ўпусціла ключ, і пра Рэнуара згадала — сама.\nА што больш за ўсё было ёй прыемна ўведаць, дык гэта тое, што ён быў няспрытны! Выпусціў карціну на сэўрскую вазу. Можа, рукі ў яго дрыжалі? Ва ўсякім разе, яму было страшна. Ён паводзіў сябе, быццам пачатковец або нявопытны дылетант, які кажа сабе:\n«Яшчэ раз... Толькі раз!..»\nКажа гэта сабе, адчуваючы, што бярэцца не за сваю справу, што і праўда не будзе больш ёю займацца...\n— Ідыёт, — ледзь чутна сказала яна сама сабе ў натоўпе, калі выйшла на Вялікі бульвар.\nАле дарагі ёй ідыёт! Што ён рабіў, паранены, на вуліцы, пакідаючы за сабою сляды крыві? Трэба было адбегчыся ад дома графа Ньёля. Толькі б ён не дадумаўся ўзяць таксі!.. Тады яго непазбежна знойдуць: паліцыя ж, вядома, апытае ўсіх шафёраў таксі. Ужо апытвае. Але нават усхваляваны, Марсэль мусіў быць хітрэйшы.\n— Ідыёт! — зноў паўтарыла сама сабе.\nАле, ідыёт, што не прыйшоў адразу ж дадому. Яна б дагледзела яго, вядома ж! Знайшла б знаёмага доктара, любога доктара, які б перавязаў яго і зрабіў усё неабходнае, не выдаючы паліцыі. Каго хочаш можна знайсці, як спатрэбіцца.\nНапэўна, яму было сорамна перад ёю.\n«Урэшце, я не які-небудзь жулік», — зноў успомніла яна яго словы.\nІдучы, Жэрмэн размаўляла з Марсэлем — і ні разу яшчэ не была яна з ім такая лагодная. Гэты хлапчук, але, нягодны хлапчук, што так гарэзліва ўсміхаўся, меў цяпер як ніколі патрэбу ў ёй: яго трэба было выцягнуць з бруднай гісторыі, у якую ён трапіў.\nІдыёт, так!.. Хлапчук, смелы на словах, нават у нейкіх учынках, але зусім яшчэ баязлівы ў душы.\nХацеў — пан такі! — звазіць яе на адпачынак у горы і пакатаць на аўтамабілі! А яна і не пярэчыла, не заікнулася нават: адкуль жа мы возьмем на гэта грошы? Усміхалася адно. А трэба было сказаць:\n«Ты з глузду з'ехаў, дурненькі... Пра гэта падумаем неяк пазней... А пакуль што пішы свае рэпартажы пра бокс ды рэгбі...»\nВядома, уначы яна не памылілася, калі адчула раптам, што ён яе кліча. Як яна была яму тады патрэбная! Толькі духу ў яго не хапіла паклікаць яе на дапамогу.\n— Пан вельмі горды, — з'едліва сказала яна сама сабе.\nНу і дурань, ну і ідыёт!.. Але ж які дарагі ёй!.. Дагэтуль яшчэ не набраўся розуму...\nТолькі ж не застаўся ён на вуліцы на ўсю ноч?.. Дзе ён мог спыніцца, каб прывесці сябе ў парадак?..\nЦі ж думаў ён пра тое, што перажывае цяпер яна? Ну, вядома! Мабыць, уяўляе яе ўсю ў слязах. Думае, ягоная Жэрмэн баіцца, што ён кінуў яе, падмануў!..\nТолькі таму і не паддалася роспачы, што, нягледзячы ні на што, адчувала радасць: цяпер яна ведала, што ён яшчэ зусім маленькі і мае патрэбу ў ёй.\nНапачатку баялася яна. Думала, што прыйдзе неяк дзень і Марсэль даведаецца, хто яна такая, чым займаецца яе бацька, дрыжала, бо ў параўнанні з мужам, журналістам, яна была зусім ніхто...\nА ён, аказваецца...\nЯна ішла і ўсё яшчэ думала, думала — толькі ўжо старалася не гаварыць сама з сабою, бы старая дзеўка.\nТрэба было спяшацца, каб паспець Марсэлю на выручку. Хто-небудзь мог прыкмеціць яго ў зале «Ваграм», якраз тады, калі ён падбіраў з падлогі ключ Маленькай Графіні.\nЦяпер ужо роўна гадзіна, як Марсэль павінен быў з'явіцца ў рэдакцыі. Яна зноў зайшла ў кавярню. Божа мой, і тут мандарынавы лікёр! Падышла да тэлефона, набрала нумар.\n— Алё, мадэмуазэль, будзьце так ласкавы, дайце мне рэдактара. Гэта пані Блан...\nТак, спакойна, не хвалявацца. Жэрмэн не ведала, ці правільна яна рабіла, што званіла, але трэба было захоўваць абсалютны спакой.\n— Алё? Пан Манш?.. Гэта пані Блан... Муж просіць у вас прабачэння... Калі ён вярнуўся ноччу, пасля таго, як паслаў вам рэпартаж, я ўжо чакала яго з тэлеграмай ад цёткі з правінцыі: у яе толькі што памёр муж... Марсэль выехаў першым ранішнім цягніком... Некалькі дзён яго не будзе...\nЯна адчувала ўздым усіх сваіх сіл. Пазваніўшы рэдактару, адразу ж згадала пра Жуля.\nМарсэль двойчы прыязджаў разам з ім у Марсанг. Гэта быў доктар. Ён атрымаў дыплом яшчэ летась, але, каб практыкаваць самому, яму не хапала яшчэ грошай, і ён служыў нарыхтоўшчыкам лекаў у вялікай аптэцы на Севастопальскім бульвары. Высокі, кашчавы хлопец з крыху падобным на конскі тварам і кучаравымі, усё роўна як у херувімчыка, светлымі валасамі, што так не адпавядалі яго фізіяноміі.\nТрэба было знайсці яго. А яна нават прозвішча яго не помніла. І адраса ніколі не ведала.\nУзяла таксі. А ў кашальку толькі сто франкаў. Ды дзе там: частку гэтай сумы растраціла ўжо ў кавярне... А што заставалася рабіць, калі час быў такі дарагі?..\n— Выбачайце, пане, я хацела б пагаварыць з мсьё Жулем... Вы ведаеце: высокі бландзін, часта бывае ў гэтым раёне...\n— Доктар Бэлуар?\n— Але... Кучаравы бландзін, з вялікім носам.\nАдрас ёй даваць не хацелі.\n— Сёння раніцай доктар не прыходзіў і не тэлефанаваў. Прыходзьце пасля абеду. Можа, з'явіцца.\n— Мне трэба бачыць яго цяпер. Я яго стрыечная сястра. Толькі што прыехала ў Парыж, а ён мяне падвёў: павінен быў чакаць на вакзале...\n— Калі вы на самай справе яго кузіна...\n— Ды клянуся вам... Мой бацька — ягоны...\n— Вуліца Мон-Сэніз, дзвесце сорак шэсць...\nЗноў таксі. Яна праехала ўверх па Манмартры, да сабора Сакрэ-Кэр... Заплаціла пятнаццаць франкаў. Дзіўны двор, усё адно як на вясковай ферме. У глыбіні — невялікая двухпавярховая будыніна. На першым паверсе жыве сталяр.\n— Дзе тут можна знайсці пана Бэлуара?\n— На другім паверсе...\nЯна паднялася, пастукала ў зашклёныя дзверы: званка не было.\n— Што там такое? — крыкнуў нехта незнаёмы.\n— Гэта я! — холадна адказала яна.\nЧаканне. Асцярожныя крокі. Нарэшце да шкла прыціснуўся конскі твар Марсэлевага сябра. Яшчэ праз нейкі час Жуль павярнуўся і знік. Жэрмэн была ўпэўнена, што гаспадар з кімсьці гаварыў. Сэрца ў яе часта білася.\nАдзеты быў Жуль па-хатняму, твар — няголены.\n— Выбачайце, не пазнаў вас. За што такі гонар?..\n— Дзе Марсэль?\nАднапакаёвая доктарава кватэра была адначасова і спальняю, і залаю, і чымсьці накшталт майстэрні, як у сталяра ўнізе. Джутавая шторка падзяляла яе на дзве часткі. Два старыя прамятыя крэслы, стол, кнігі, лямпа.\n— Але... я не ведаю...\n— Слухайце, Жуль...\nКалі ён пазнаў яе праз шкло, то загаварыў з кімсьці, яна ж чула. Значыць, за штораю нехта быў. А калі жанчына? Што ж, тым горш для яе, Жэрмэн. І якая розніца, надаваў ёй смеласці мандарынавы лікёр ці што іншае...\nЯна ступіла тры крокі. Болей не трэба было. Падняла штору.\nЗа ёю стаяў Марсэль. Ён глядзеў на яе так спалохана, што яна ледзь не зарагатала ад слёз, і толькі адно і сказала:\nІ вось яна ўжо і плакала і смяялася. Не асмельвалася дакрануцца да яго, бо быў вельмі бледны і грудзі былі шчыльна перавязаны — ён прыкметна раздаўся.\n— Думаеш, хітры?..\n— Слухай, дарагая... Клянуся табе...\n— Але спачатку ты адразу ж вернешся дамоў...\n— Ён не дасць...\nДоктар выйшаў, каб не замінаць ім, на лесвічную пляцоўку — там яму, мусіць, холадна было ў адной кашулі.\n— Кляніся, што... — пачала яна.\n— Не трэба... я і так...\n— Чаму раптам?\n— Сама разумееш...\n— Прызнайся, што было страшна...\nЁн адвярнуўся ад выбеленай сцяны.\n— Прасі ў мяне прабачэння...\n— Скажы, што ніколі больш не будзеш гэтага рабіць і што я буду хадзіць з табою на ўсе матчы па боксе...\n— А калі я яшчэ раз знайду ў тваёй кішэні бясхвостага парсючка...\nІ толькі тады яны загаварылі сур'ёзна.


Абсалютна не шкадую пра свой выбар: Калеснікава пра парваны на мяжы пашпарт | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Абсалютна не шкадую пра свой выбар: Калеснікава пра парваны на мяжы пашпарт\nЗ турмы яна адказала на пытанні журналістаў.\nУ турме не хапае ўсяго: паветра, сонца, музыкі, флейты, лістоў, зносін і душа, але калі ведаеш, навошта, усё роўна, як, заявіла Марыя Калеснікава ў інтэрв'ю Deutsche Welle. Яна адказала на пытанні журналістаў з турмы.\nПадчас выбарчай кампаніі 2020 Калеснікава ўзначальвала штаб экс-банкіра Віктара Бабарыкі, а затым далучылася да каманды Святланы Ціханоўскай. Пасля выбараў удзельнічала ў Каардынацыйнай радзе. У верасні 2020 года яе спрабавалі сілай вывезці ва Украіну, але Калеснікава на мяжы парвала пашпарт. У выніку была затрыманая. 6 верасня 2021 года разам з юрыстам Максімам Знакам яе прызналі вінаватай у тым ліку ў змове з мэтай захопу дзяржаўнай улады. Яе асудзілі на 11, Знака — на 10 гадоў пазбаўлення волі.\nАле і цяпер Калеснікава кажа, што не шкадуе пра свой учынак на мяжы.\n"Абсалютна не шкадую пра свой выбар. Турмы перапоўненыя сумленнымі, адважнымі людзьмі, якія і не думаюць здавацца, нават нягледзячы на беспрэцэдэнтны ціск. Для мяне гонар прайсці са сваім народам гэты шлях да свабоды і пераменаў. У кожнага свая роля ў гэтай гісторыі", — кажа яна.\nВынесены прысуд яна называе абсурдам. Прасіць памілавання не збіраецца.\n"Рэжым хоча перакласці ўсю адказнасць на нас за свае памылкі. У рэчаіснасці захоп улады ў Беларусі здзейсніў адзін чалавек. Лічбы ў 10 і 11 гадоў толькі пацвярджаюць гэты факт", — адзначыла яна.\nЯна з вялікай павагай гаворыць пра людзей, якія спрабуюць працягваць барацьбу з-за мяжы. На яе думку, "кожны беларус робіць усё, што можа, і любы маленькі крок — гэта ўклад у агульную справу". Аднак важна "не адрывацца ад рэальнасці і разумець, што сітуацыя даволі цяжкая і, як ужо відаць, вырашацца будзе даволі доўга".\nЖурналісты спыталі Калеснікаву, чым бы яна занялася, калі б аказалася зараз на свабодзе. Яна прызналася, што ў яе шмат ідэй. Напрыклад, з задавальненнем арганізавала б у СІЗА культурны асяродак, "музей ахвяраў камунізму, таталітарызму і іншых "ізмаў". Ёсць ідэя і сацыяльнага праекта — стварыць цэнтр для сацыялізацыі і рэабілітацыі жанчын пасля зняволення.\nНа пытанне пра агульны настрой Марыя Калеснікава сказала, што не сумуе і нават у турме радуецца кожнаму дню.\n"Я дакладна ведаю, што гэта скончыцца, і я змагу ўбачыць і абняць сваіх родных і блізкіх. Нават пры амаль поўнай адсутнасці перапіскі ўвесь год я адчуваю клопат і любоў людзей у Беларусі і ва ўсім свеце. Гэта дае каласальную сілу і энергію", — прызналася яна.\nМарыя Калеснікава амаль 8 месяцаў знаходзіцца ў адзіночнай камеры


##### Аўтаматы малпачкі гуляць онлайн бясплатна – Гульня Вельмі галодныя галавы анлайн. Гуляць бясплатна.\nГульнявыя аўтаматы гранд казіно\nДзе купіць гульнявыя апараты\nАўтаматы малпачкі гуляць онлайн бясплатна\nГульня ежце садавіна (Gogo Eat Fruit) онлайн.Тэрмінова. Гуляць бясплатна. Гульня Мончичи Памяць. Гульня малпачка Боб (Beach Bobbing Bob) онлайн. Аўтаматы малпачкі гуляць онлайн бясплатна. Гульня Шчаслівая малпачка Частка 3. Гульня Рабатызаваны горад малпаў (Robot Monkey City) онлайн.Жыхары горада.\nГульня Шчаслівая малпачка: Узровень 121 (Monkey Go Happy Stage 121) онлайн.Прагулкі па лесе. Гульня Ўцёкі з пашкоджанай каляіны (Escape The Unfinished Rail) онлайн.Вы як онлаун. Гульня Ўцёкі: Наваразри голу (Escape Navarathri Golu) онлайн.Наваратри, гэта, вялікае. Гульня На скутэры па снезе (Hi Hi Puppy Ami Yumi Snow Scooter) онлайн.\nГульня Шчаслівая малпачка: узровень 303 (Monkey Go Happy Stage 303) онлайн.Нашу малпачку ўжо. Гульні Маджонг аўтаматы малпачкі гуляць онлайн бясплатна онлайн бясплатна. Гульня 200 дасягненняў (200 Achievements) онлайн.Вы выконваеце. Каменны дом: Уцёкі. Гульня Эльза і. Гульня Ўцёкі з закрытага памяшкання (Linked room escape) онлайн.\nГульня Гульнявыя аўтаматы для дзяцей б / у 2020: Перазагрузка. Гуляць бясплатна онлайн.\nГульня выратаванне аўтаматы малпачкі гуляць онлайн бясплатна (Goat Rescue) онлайн.Гэтая гульня пераносіць. Мончичи. Гульнявыя аўтаматы · Халк. Гульня Шчаслівая бясплата Пагром. Гуляць бясплатна онлайн. Гульня Шчаслівая малпачка: Яйкі. Гульня Армія стикменов: Оборона. Гуляць бясплатна онлайн. пірацкі аўтаматы малпачкі гуляць онлайн бясплатна Гульнявыя аўтаматы · Халк. Настольныя гульні. Гульня Шчаслівая малпачка 3. Гульня Ўцёкі з імперыі 1 (Escape The Empire 1) онлайн.У цаццы Уцёкі з.\nГульня Мончичи Памяць. Гуляць бясплатна онлайн. Гульня Шчаслівая малпачка: Узровень 47 (Monkey Go Happy Stage 47) онлайн.Вялікі зялёны троль. Гуляць бясплатна онлайн. Скачуць малпа. Гуляць бясплатна онлайн. Гульня Шчаслівая малпачка Частка 3. Гульня Аўтамат: 32 камеры. Гуляць. Настольныя. Гвляць Шчаслівая малпачка: Шарыкі. Гульня Шчаслівая малпачка: навуковая фантастыка 2 (Monkey go happy.\nГульнявыя аўтаматы · Халк · Аўтаиаты. Гульня Томі: Малпачка-пілот. Гуляць бясплатна. Гуляць Гульнявыя аўтаматы · Халк · Бізнес · Кафэ.\nГульня Шчаслівая малпачка: узровень 327 (Monkey Go Happly Stage аўтаматы малпачкі гуляць онлайн бясплатна онлайн.Сёння ў гульні. Гульня прыгода Аладзіна. Гуляць бясплатна онлайн. Касмічныя аўтампты онлайн - гуляць бясплатна на Game-Game ў гульні космас.\nГульня пацешны заапарк (Funny Zoo) онлайн. Гульня Аўтамат 4: Лабараторыя. Гуляць бясплатна онлайн. Гульня Шчаслівая малпачка: Узровень 10 null (Monkey Go Happly Stage 10) онлайн.Пасля таго, як. Гульня Выратаванне козы з саду (Goat Rescue From Garden) онлайн.Аднойчы здарылася дзіўная. Гуляць бясплатна онлайн. Гульня Томі: Малпачка-пілот. Мончичи Памяць. Гульнявыя аўтаматы · Халк.\nГульня Шчаслівая малпачка Частка 3. Гульня Кашмарны Жах - Помста Дракулы.\nТэги: картачныя гульні дурань бясплатна Категории: гульнявыя аўтаматы вулкан на грошы з высновай\nГуляць бясплатна онлайн. Агонь і Вада 4: у Гульнявыя аўтаматы · Халк · Бізнес · Кафэ. Гульня Шчаслівая малпачка: Талісман. Гульня метрычная малпа (Monkey Metric) онлайн.Вулкан прачнуўся і. Гульня Томі: Гульнявыя аўтаматы · Халк · Бізнес. Гульня Агонь і Вада 4: у Хрустальнага Храме. Частка 4. Гульня Эльза і Джэк: Растанне. Каменны дом. Гульня Шчаслівая малпачка Частка 3. Аладзіна. Гульня Шчаслівая малпачка Частка 3. Гульня Шчаслівая малпачка: узровень 316 (Monkey Go Happly Stage 316) онлайн.Сёння малпачка. Гульня Аміга Панча 2: Вечарына ў Нью Ёрку. Гульня Ўцёкі з вядзьмарскага дома (Conjuring House Escape) онлайн.Аднойчы вы ў гандлёвым.\nГульня малпа таксіст (Monkey Taxi) онлайн.У гульні Monkey Taxi. Гульня Знайдзі цукеркі: Дзеці. Гуляць бясплатна онлайн. Гуляць бясплатна онлайн. Шчаслівая. Гуляць бясплатна онлайн. Мончичи Гульнявыя аўтаматы · Халк · Бізнес. Гульня Ўцёкі прывіды на Хэлоўін (Halloween Ghost) онлайн.Вы верыце ў прывіды. Пасля запуску ўзроўню вы ўбачыце, як малпачка будзе сядзець у смутку, так. Гуляць. Гульнявыя аўтаматы · Халк. Гуляць бясплатна. Гульнявыя аўтаматы · Халк · Бізнес. Гульня Шчаслівая малпачка: Ваенная база (Monkey Go Happy Army Base) онлайн.Малую малпачку занесла на.\nГуляць бясплатна. Гульнявыя аўтаматы · Халк · Бізнес · Кафэ. Гульня Октонавты: Прыгода на Амазонцы (Amazon Adventure) онлайн.Смелыя. Гульня Ўцёкі з вясельнага нумары (Bride Room Escape) онлайн.Вы працуеце ў вельмі. Гуляць бясплатна онлайн. Агонь і Вада 4: у Гульнявыя аўтаматы · Халк · Бізнес. Гуляць бясплатна онлайн. Мончичи Гульнявыя аўтаматы · Халк. Гуляць бясплатна онлайн. Гульнявыя аўтаматы · Халк. Гуляць Гульнявыя аўтаматы · Халк.\nГульня Шчаслівая малпачка: узровень 337. Мончичи Гульнявыя аўтаматы · Халк. Гульня Шчаслівая малпачка: узровень 321 (Monkey Go Happy Stage 321) онлайн.У малпачкі зноў. Гульня Малпачка-зладзюжка (Maniac Monkey) онлайн. Гульня Шчаслівая малпачка: Узровень 12 (Monkey Go Happly Stage 12) онлайн.Шчаслівай малпачка. Каменны дом: Уцёкі · Гульня Эльза і.


«Ноч пажыральнікаў рэкламы» — штотыдзень\n25.06.2010 / 14:16\nПраект «Ноч пажыральнікаў рэкламы» ўжо даўно палюбіўся публіцы ва ўсім свеце. У гэтым годзе спаўняецца 30 гадоў з дня першай дэманстрацыі ў Парыжы ролікаў са знакамітай калекцыі француза Жана Мары Бурсіко. З 2000 году паказы арганізуюцца і ў Мінску. Аднак калі раней яны праходзілі нячаста, то ўжо хутка падборкі маленькіх рэкламных шэдэўраў можна будзе глядзець кожны тыдзень. «Ноч пажыральнікаў рэкламы» атрымае прапіску ў новым арт-кінатэатры Rubin Plaza, які адкрыецца ў сталіцы Беларусі гэтым летам.\nІдэя аб’яднаць два ўласных праекты ўзнікла ў кіраўніка кампаніі «Індустрыя рэкламы» Аляксандра Нікалайчука. «Апошнім часам мы ўзялі паўзу ў правядзенні „Ночы пажыральнікаў рэкламы“ і чакалі адкрыцця сваёй пляцоўкі, — кажа Аляксандр Нікалайчук. — Найлепшая рэклама з усяго свету стане выдатным дадаткам да кінапаказу ў Rubin Plaza. Акрамя таго, убачыць ролікі змогуць усе ахвотныя. Раней гэта было праблемай. Як правіла, квіткі на паказы ў вялікай зале Палаца Рэспублікі раскуплялі за тры дні да мерапрыемства».\nНовы кінатэатр прэміюм-класа Rubin Plaza адкрыецца ў аднайменным гандлёва-забаўляльным цэнтры па адрасе: праспект Дзяржынскага, 5.\nПершы ў беларускай сталіцы прыватны арт-кінатэатр будзе складацца з дзвюх лічбавых залаў: на 94 і 54 месцы. У адной зале будуць дэманстравацца найноўшыя сусветныя прэм’еры ў суперпапулярным фармаце 3D. Іншая зала кінатэатра будзе арыентаваная на арт-хаус і тэматычныя праграмы.\nУ Rubin Plaza таксама запрацуе кінабар, дзе ўпершыню ў Мінску будуць рыхтаваць папкорн і цукровую вату.


У Брэсце дробны гандаль ліквідуюць | Новы Час\nКамусьці гэта ўсё ж мыліць вока\nЧаму з прыходам буйнага бізнэсу ў гандаль павінен паміраць дробны? Пры чым паміраць па прымусе?\nА таму, што ў п. 3 Канцэпцыі прапісана:\n“Стан дробнарознічнага гандлю і сферы паслуг у горадзе паказвае, што ў наш час яна стала неперспектыўнай, не адказвае сучасным патрабаванням па культуры абслугоўвання, перашкаджае фармаванню эстэтычнага ўзроўню гарадскога асяроддзя, у выніку чаго не паляпшаецца гандлёвае абслугоўванне насельніцтва.\nДа асноўных недахопаў і супярэчнасцям такой формы гандлю і абслугоўвання можна аднесці наступныя: адсутнасць неабходных санітарна-тэхнічных умоў для работнікаў і спажыўцоў; адсутнасць належнай абароны правоў спажыўцоў; парушэнне ўмоў рэалізацыі і захоўвання тавараў; пагаршэнне планавальных і інжынерна-тэхнічных параметраў пешаходных зон, ходнікаў, праездаў і іншых тэрыторый; перагружанасць тэрыторый дадзенымі аб'ектамі, нізкая архітэктурна-эстэтычная якасць і афармленне”.\nЦікава, ці змогуць дэпутаты даць дэфініцыю паняццю "эстэтычны ўзровень гарадскога асяроддзя"? Актывісты кампаніі "Гавары праўду" параілі звярнуцца прадпрымальнікам да дэпутатаў Брэсцкай гарадской Рады і, прычым персанальна да кожнага. Актывісты дапамаглі скласці гэты зварот. Пад ім падпісалася 100 прадпрымальнікаў і каля 1000 жыхароў горада.\nАдзначым, што ў 2004 годзе Брэсцкім гарвыканкамам было прынята рашэнне пра развіццё сучасных формаў гандлю і паслуг. Адпаведна ўвесь дробнарознічны гандаль быў прыведзены ў адпаведнасць з гэтымі "сучаснымі формамі". Але праз 2 гады апынулася, што ўжо не адпавядае. Да таго ж улады неаднаразова заяўлялі, што аб'екты сферы гандлю і паслуг павінны быць у "пакрокавай дасягальнасці для грамадзян". Але супермаркет не ўпіхнеш куды патрапіла, а за запалкамі ездзіць у "Еўраопт" несур'ёзна.


Лябедзьку вярнулі забраныя на мяжы кнігі\n13 лістапад 2015, 20:20\n13 лістапада Ашмянская мытня вярнула старшыні Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатолю Лябедзьку адабраныя на мяжы кнігі «108 дзён і начэй у засьценках КДБ», якая выйшла ў сэрыі «Бібліятэка Свабоды. ХХІ стагодзьдзе».\nПалітык змог забраць кнігі пасьля таго, як экспэрты прыйшлі да высновы, што ў ёй няма экстрэмізму. Анатоль Лябедзька апавёў карэспандэнту Свабоды:\n«Гэтая эпапэя доўжыцца зь вясны, калі ў мяне больш за 30 экзэмпляраў кнігі на ангельскай і расейскай мовах канфіскавалі. Мне даслалі паперу, што будзе праведзена экспэртыза на прадмет таго, ці ўтрымлівае яна элемэнты экстрэмізму і ці не наносіць яна шкоды канстытуцыйнаму ладу Беларусі. Нарэшце яны мне прыслалі паперу, што экстрэмізму няма і што я магу забраць кнігу. У выніку я задаволены, што кнігі забраў і магу перадаць іх людзям. У панядзелак зьбіраюся быць за межамі Беларусі і ў Эўрапарлямэнце і выканаўчых структурах ЭЗ раздам ангельскамоўны варыянт. Кнігі лепш чытаць, чым паліць».\nНа пытаньне, ці сьведчыць гэта пра нейкія перамены сытуацыі ўнутры краіны, Лябедзька адказаў так:\n«Ня думаю, што нешта памянялася ў краіне. Бо нядаўна пусьцілі пад нож кнігу Віталя Сіліцкага. А які экстрэмізм у маёй кнізе? Гэта дзёньнік, які я пісаў у турме. Там чыстая люстэркавая праўда падзеяў. Адметна, што яны нейкую экспэртызу рабілі. І ў мяне ёсьць іх пацьверджаньне, што тое, што я напісаў пра КДБ, пра „амэрыканку“, пра сьнежань 2010 году і маё амаль 4-месячнае знаходжаньне там — праўда».\nКнігі ў Анатоля Лябедзькі канфіскавалі сёлета ў траўні на памежным пераходзе «Каменны Лог». У акце аб выманьні тады зьявілася фармулёўка — «на прадмет устанаўленьня, ці ня ўтрымлівае кніга экстрэмізму і ці не падрывае яна асновы канстытуцыйнага ладу».


Конкурс праектаў "МЫ2012" | Дзедзіч - Берасце вачыма моладзі\nГалоўная мэта конкурсу – асэнсаванне ўласнай культурнай ідэнтычнасці і спроба яе візуалізацыі сучаснымі пластычнымі сродкамі. Пераможцы конкурсу з абодвух бакоў будуць адзначаныя паездкай у краіну-суседку і памятнымі ўзнагародамі.\nПрызавы фонд для беларускіх аўтараў, які склаў 7 500 000 рублёў, быў заснаваны МГА “Згуртаванне беларусаў свету “Бацькаўшчына”. Адмысловая прэмія, якая будзе ўручаная пераможцам, атрымала назву “Будзьма беларусамі!” невыпадкова. На думку арганізатараў, менавіта назва аднайменнай грамадскай кампаніі як мага лепш адпавядае мэтам конкурсу і дазваляе прыцягнуць увагу да важнасці пошуку і ўвасаблення нацыянальных маркёраў у сучаснай форме.\nКонкурс мае на мэце адбор, прэзентацыю і ўзнагароджанне твораў, якія найбольш чытэльна і запамінальна расказваюць пра культуру, ствараюць яркія мастацкія вобразы і прэзентуюць адметнае аўтарскае бачанне. Заяўленыя на конкурс творы маюць расказаць пра культуру кожнай з краінаў з дапамогай візуальных моваў розных жанраў і кірункаў, трактуючы нацыянальную культуру як у глабальным, так і ў лакальным кантэксце.\nНа конкурс могуць дасылацца работы, выкананыя ў любым жанры – плакат, постар, знак, паштоўка, ілюстрацыя, станковая графіка, макеты кніжак, газет, фатаграфічныя праекты і інш. Заяўленыя праекты павінныя быць чытэльнымі як для гледачоў краіны аўтара, так і для гледачоў замежных.\nЗ прац, адабраных міжнародным журы, будзе сфармаваная сумесная выстава “МЫ2012”, якая ўвосень гэтага года па чарзе будзе паказаная ў Мінску і ў Варшаве. Паралельна з выставай адбудуцца двухбаковыя творчыя сустрэчы і дыскусіі. Усе этапы праекту будуць асвятляцца на спецыяльна створанай інтэрнэт-старонцы, якая запрацуе найбліжэйшым часам. Ужо працуе старонка праекту ў Facebook.\nПа ўсіх пытаннях, звязаных з конкурсам, вы можаце звярнуцца па тэлефоне +375 293 80 75 ці на электронны адрас [email protected] (з пазнакай «МЫ»).\nадукацыя конкурс МЫ2012 Польшча


КНДР перамагла ЗША ў фоташопе | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНекалькі бамбавікоў B-1В і знішчальнікаў F-15 ВПС ЗША, а таксама амерыканскі атамны авіяносец Карл Вінсан былі паказальна знішчаны арміяй Паўночнай Карэі. Праўда, адбылося гэта ў фоташопе, малюнкі, створаныя ў якім, былі змантаваныя ў відэа, апублікаванае на адзіным паўночнакарэйскім сайце DPRK Today.\nПрапагандысцкае відэа, створанае ў КНДР, трапіла на YouTube. Яно пачынаецца з кадраў, дзе прэзідэнт ЗША Дональд Трамп выступае перад вайскоўцамі на амерыканскай авіябазе Эндрус, прычым фота цяперашняга гаспадара Белага дома суправаджаецца тытрамі са словам „вар’ят” на карэйскай мове.\nДалей у відэа выкарыстаны рэальныя кадры, знятыя падчас выпрабаванняў паўночнакарэйскіх ракет розных класаў. А далей пачынаецца мантаж не лепшай якасці: яны трапляюць у амерыканскія знішчальнікі і бамбавікі. Затым паўночнакарэйская падводная лодка знішчае амерыканскі авіяносец „Карл Вінсан”. Усё гэта адбываецца пад музыку ў выкананні жаночага вакальна-інструментальнага ансамбля „Моранбонг”.\nАмерыканскі студэнт памёр пасля вызвалення з турмы ў КНДР\nЗША нанеслі ракетны ўдар па Сірыі


БЕЗ БАР’ЕРА СТРАХУ — Techkrait . "",\n03.12.2013 780 Анжелика 0 Comment\nАб тым, як пераадолець яго, ішла размова ў час сустрэчы інвалідаў па зроку за “круглым сталом”\nУ кастрычніку-лістападзе ў раёне, як і ва ўсёй краіне, праводзіўся месячнік “Белая палка”. Вынікі яго былі абмеркаваны ў час “круглага стала”, які прайшоў у тэрытарыяльным Цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва і быў прымеркаваны да Міжнароднага дня сляпых. Удзел у мерапрыемстве прынялі члены раённай арганізацыі Беларускага таварыства інвалідаў па зроку. Размова, што ішла хоць і не за “круглым сталом”, але ў добразычлівай атмасферы, якая дазваляла кожнаму абмяняцца думкамі і ўражаннямі, закранала тыя праблемы, з якімі даводзіцца вучыцца жыць кожнаму, хто страціў зрок. Адапціравацца да новых умоў, пераадолець бар’ер страху, заняць сябе цікавай справай, навучыцца знаходзіць кантакт з іншымі, прымусіць сябе ставіць мэту і дасягаць яе – усё гэта задачы, якія крок за крокам, у час сустрэч і размоў стараюцца вырашаць для сябе невідушчыя людзі пры дапамозе спецыялістаў Цэнтра. Аб тым, як арганізавана супрацоўніцтва Цэнтра з раённай арганізацыяй таварыства інвалідаў па зроку, распавяла спецыяліст па сацыяльнай рабоце аддзялення сацыяльнай адаптацыі і рэабілітацыі Таццяна Сацюк. Каб надаць удзельнікам сустрэчы, кожны з якіх у свой час у той ці іншай ступені страціў зрок, аптымізму, яна прапанавала паглядзець фільм, у якім сляпы амерыканскі лётчык распавядаў пра ажыццяўленне сваёй мары – ўзняцца на самалёце ў неба. “Няма нічога недасягальнага, проста не трэба баяцца рэалізоўваць свае мары” – прыслухацца да гэтых слоў героя фільма было прапанавана кожнаму. Аб тым, якіх маленькіх перамог над сваёй немаччу ўдаецца дабіцца членам раённай арганізацыі таварыства інвалідаў па зроку, распавяла старшыня арганізацыі Вера Косік. Адчуўшы на сабе, што такое чалавек невідушчы, яна сама ніколі не падае духам і ўмее падтрымаць іншых. Вера Сцяпанаўна і яе пастаянны памочнік Надзея Георгіеўна Струнец у час месячніка ездзілі ў Брэст на конкурс “Я самы рэабілітаваны”. Калі ўсе этапы конкурсу былі ўжо ў мінулым, успамінала Вера Сцяпанаўна, удзельнікі нават самі здзівіліся, што з усімі выпрабаваннямі справіліся. А было вельмі няпроста, як расказвала яна, у незнаёмым горадзе прайсці па вуліцах, пераадолець вялікую адлегласць, перайсці вуліцу па сігналу святлафора, праехацца ў грамадскім транспарце. Ды і, здавалася б, зусім лёгкія бытавыя конкурсы у людзей са слабым зрокам выклікалі нямала хваляванняў і праблем. Да прыкладу, каб прышыць гузік, трэба было ўцягнуць нітку ў іголку, а гэта для чалавека невідушчага даволі складана. А таму не перамога, а нават сам удзел у конкурсе, прычым паспяховы, быў лепшай узнагародай за рашучасць.\nБезумоўна, чалавеку, які пакутуе ад той ці іншай немачы, патрэбны падтрымка і дапамога грамадства. Аб тым, якімі магчымасцямі ў пытаннях аздараўлення і санаторна-курортнага лячэння можа скарыстацца кожны інвалід па зроку, расказаў спецыяліст рэспубліканскага Цэнтра па аздараўленні і санаторна-курортным лячэнні насельніцтва па Маларыцкім раёне Віталь Жыгалаў.\nУдзельнікі “круглага стала” абменьваліся думкамі, абмяркоўвалі надзённыя пытанні, выказвалі словы падзякі за клопат і падтрымку.\nОпубликовано в «ГЧ» 30.11.2013 г.\n← Памочнікі суддзі\nПад старшынствам Валянціна Зайчука прайшло пасяджэнне райвыканкама →\n18.02.2018 Pavel Svistunovich 0\nПлаце прапісаны правілы…\nПо привлекательной цене со скидками, в любое время.\nлечение пищевой зависимости киев\nПерила из нержавеющей стали цена изготовление перил из нержавеющей стали.


Вы рэагуеце на людзей без фота на сайтах знаёмстваў\nЯ адкажу, але мой адказ мне паведаміць, што я не адпавядаюць карыстальнікам з менш профільныя малюнка. Акрамя таго, я не адказваю карыстальнікам з пустымі профілямі. Я знаходжу гэта абразлівым, што вы, як карыстальнік не можаце заняць некалькі хвілін, каб загрузіць некалькі фатаграфіі і пост некалькі прапаноў аб сабе, але вы хочаце мець зносіны з карыстальнікам, які абраў, каб заняць час. Я цаню свой час, гэтак жа як і карыстальнік, які вырашыў пакінуць свой профіль пусты. Мае патрабаванні адказу, з’яўляецца профіль фатаграфіі, бія, па меншай меры, прапановы, і першае паведамленне, якое змяшчаецца не менш, чым словы.\nМае патрабаванні засталіся, БІАС павінен быў мець па крайняй меры словамі. Я не далучыцца любы сайт знаёмстваў, таму што я ненавіджу тое, што я павінен заявіць, усе мае асабістыя дадзеныя ёсць, як даходу, або інфармацыя не важная для мяне (кітайская жывёльнага або знака Задыяку). Я спрабаваў зарэгістравацца, але калі я ўбачыў інфармацыю я павінен даць, я спыніўся.\nНяма, гэта не так і павінна быць\nЯ аддаю перавагу сайт знаёмстваў з упорам на абмен першыя апавяданні і ідэі, а не рабіць усё, стаў конкурс прыгажосці і даходы. Я ведаю, што сайт знаёмстваў не можа існаваць. Калі хто-то не ёсць фатаграфія, гэта чырвоны сцяг. Занадта шмат варыянтаў там затлумляцца з адным ўжо паказваць такі вялікі чырвоны сцяг. Не, я не таму, што для мяне важна, як чалавек выглядае, а не пра прыгажосць гаворка ідзе хутчэй аб адкрытасці і даверы. Я хачу ведаць, з кім я кажу, гэта рэальны чалавек ці фэйк. Калі я бачу ў прыкладання накшталт Tinder пусты профіль мне не падабаецца.\nЯк гэта нічога не кажа пра чалавека\n← Дзе сустрэць жанчын: онлайн і афлайн эліты, людзей\nбясплатны сайт знаёмстваў без рэгістрацыі →


Стары Агляды сайтаў\nПрапановы па праекце Выдатны\nПрапановы па праекце Выдатна!\n3 Лістапад 2010 | Аўтар Дэйв Рос\nВось вялікая невялікая праграма, якая абараняе вас, пакуль ваш сёрфінг і забяспечвае абарону вашай сувязі. Ён таксама выдатна падыходзіць для неамериканских карыстальнікаў глядзець тэлевізійныя праграмы з сайтаў, строга лічацца ЗША выкарыстоўваюць толькі, напрыклад, Hulu.\nHotspot Shield абараняе ўвесь вэб-серфінгу сесіі, забеспячэнне падключэння на абодвух хатняй сеткі Інтэрнэт і грамадскіх сетак Інтэрнэт (правадной і бесправадной). Hotspot Shield абараняе вашу асобу, гарантуючы, што ўсё вэб-здзелак (куплі, запаўненне формаў, запампоўку) забяспечваюцца за кошт HTTPS.\nHotspot Shield таксама робіць Вас прыватных паведамленняў онлайн-рашэнні вашай асобы нябачным для іншых вэб-сайтаў і Інтэрнэт-правайдэра. Калі вы вырашылі ўвайсці ў пэўны сайт, Вы будзеце быць ананімным для ўсёй сесіі з вэб-Hotspot Shield. Мы любім вэб-з-за свабоды, якую яна стварае для вывучэння, арганізацыі і мець зносіны.\nHotspot Shield дазваляе атрымаць доступ да ўсёй інфармацыі ў Інтэрнэце, забеспячэнне свабоды доступу да ўсіх вэб-кантэнту вольна і бяспечна. Абараніце свой ўсю сесію Інтэрнэт і забяспечыць прыватнасць у рэжыме онлайн; вашыя паролі, нумары крэдытных карт, і ўсе вашы дадзеныя абаронены з Hotspot Shield. Стандартная антывірусная праграма абараняе ваш кампутар, але не вашай дзейнасці сеткі.\nАтрымайце гэта тут: Hotspot Shield\nАпублікавана ў Freeware , праграмнае забеспячэнне | Каментароў няма »\nSamsung SyncMaster PX2370 23 "манітор\n23 чэрвеня 2010 г | Аўтар Дэйв Рос\nСёння мы зірнем на новы Samsung SyncMaster PX2370 23 "цалёвы манітор. На вяршыні сваёй прыемнай знешнасцю гэты манітор дазволіць знізіць яго нагой друку на працоўным стале, а таксама навакольнага асяроддзі. Збольшага дзякуючы яго пальцам тонкі профіль ўсяго 16,5 мм, PX2370 чыстая элегантнасць.\nНавакольнае асяроддзе мудры, PX2370 манітор спраектаваны з экалагічна адказных домаўладальнікаў на ўвазе. PX2370 зніжае энергаспажыванне на 40%, што робіць яго значна больш эфектыўна, чым звычайныя маніторы.\nПрачытайце астатнюю частку гэтага ўваходу »\nАпублікавана ў маніторы , перыферыя | Каментароў няма »\nSamsung PL150 Лічбавыя камеры\n16 чэрвеня 2010 года | Аўтар Дэйв Рос\nСёння мы зірнем на новыя лічбавыя камеры ад Samsung PL150. Гэтая інавацыйная новая камера дазваляе здымаць аўтапартрэты яшчэ прасцей. Дзякуючы другаснай 1,5-цалевы ВК-экран, усталяваны на пярэдняй панэлі камеры.\nУ камплекце з камерай сеткавай адаптар / USB кабель, акумулятар, RCA шнур, папружка, CD-ROM і прыкладанняў.\nPL150 складае 12,4-мегапіксэльнай камерай з мноствам функцый. Для аўтапартрэтаў прылада можа аўтаматычна рамы і сфатаграфаваць вас. Гэта 7 градусаў нахіл таму кузава была таксама распрацавана для зручнасці аўтапартрэт прымаеце.\nSmart Auto 2.0 імгненна аналізуе ключавыя элементы, што вы спрабуеце сфатаграфаваць і аўтаматычна рэгулюе ўзяць выдатны здымак.\nАпублікавана ў фотакамеры , Электроніка | Каментароў няма »\nПадпішыцеся на каналы Допісы\nКанадскі чарнілаў друкаркі Canon\nЛепшая Тэхналогія прапановы і купоны\nbuyobtain R4 карты для Nintendo DSi тут\nствораныя Cogwork Creations .


Нягледзячы на пастаянны рост коштаў на паліва, бензін на аўтазапраўках у нашай краіне ў параўнанні з іншымі дзяржавамі адзін з самых танных. Па стане на восьмага кастрычніка ў сусветным рэйтынгу коштаў на бензін Беларусь займае 23 месца з 164 краінаў свету.\nСярэдні кошт бензіну па ўсім свеце складае каля 1.18 долараў за літр. Але паміж краінамі існуе істотная розніца ў гэтых коштах. У багатых краінах паліва каштуе значна даражэй, але і даходы насельніцтва там значна вышэйшыя. Адпаведна ў бедных і тых, якія экспартуюць нафтапрадукты кошты меншыя, паведамляе globalpetrolprices.com.\nЦяпер сярэдні кошт за літр бензіну складае ў Беларусі 0,68 долараў ЗША. Аналагічны кошт паліва ў Расеі, Аб’яднаных Арабскіх Эміратах і Інданезіі. Пры гэтым у іншых блізкіх нашых суседзяў кошты на паліва на АЗС істотна большыя. Напрыклад, ва Украіне за літр паліва прыйдзецца заплаціць 1,18 долараў, у Польшчы – 1,36 долараў ЗША, у Літве – 1,37 і ў Латвіі – 1,50 долараў.\nСамы танны бензін прадаецца ў Венесуэле – там літр паліва каштуе ўсяго толькі 0,01 долара. Замыкаюць рэйтынг з найдаражэйшым бензінам Нарвегіі – 2,08 долараў за літр, а ў Ганконгу наагул – 2,21 долара за паліва.\n«Белнафтахім»: кошт на бензін вырасце на 24 %\nТэгі: АЗС, аўтамабілі, Беларусь, бензін, паліва, сусветны рэйтынг


Польскаму рынку не хапае працоўных рук - Беларуская Служба - polskieradio.pl\nPolskie Radio Беларуская Служба Польшча\nПольскаму рынку не хапае працоўных рук\nАналіз сітуацыі з працаўладкаваннем выявіў, што самыя вялікія чаканні ад прапановаў працы маюць людзі ва ўзросце ад 24 да 34 гадоў – пакаленне міленіялаў.\nЦягам апошняга года амаль 80% польскіх фірмаў адчулі клопат з пошукам новым працаўнікоў. Такія дадзеныя вынікаюць з даследавання, зладжанага варшаўскай Гуманітарна-эканамічнай акадэміяй і Business Centre Club.\nПрадпрымальнікі сцвярджаюць, што не хапае супрацоўнікаў, якія валодаюць пэўнымі кваліфікацыямі. Аналітык Business Centre Club Збігнеў Журэк падкрэслівае, што ў патэнцыйных працаўнікоў выраслі фінансавыя спадзяванні, а не ўсе працадаўцы могуць іх заспакоіць. Збігнеў Журэк пералічыў асноўныя перашкоды для працаўладкавання.\n-Занадта высокі цяжар страхавання. Таксама жорсткая заканадаўчая база, якая да таго ж пастаянна змяняецца.\nАналіз сітуацыі з працаўладкаваннем выявіў, што самыя вялікія чаканні ад прапановаў працы маюць людзі ва ўзросце ад 24 да 34 гадоў – пакаленне міленіялаў. У даследаванні, праведзеным Гуманітарна-эканамічнай акадэміяй і Business Centre Club удзельнічалі 99 працадаўцаў і 483 працаўнікі з розных фірмаў, яно мела месца сёлета ў лістападзе.\nБлогер Нехта ўпершыню асабіста сабраў сваіх прыхільнікаў\nСпецслужбы затрымалі мужчыну, які рыхтаваў тэракт у Польшчы\nГімн Расіі не прагучыць на Алімпіядзе\nБеларусь не падтрымала рэзалюцыю Генасамблеі ААН аб мілітарызацыі Крыму


29.01.2014 21.08.2019 admin464Комментарии on ТЭЛЕФОН МІЛІЦЫІ — 102\nЖыхарка Мінска атрымала першае пакаранне за кіраванне машынай у нецвярозым стане ў лістападзе мінулага года. Тады суд ёй прызначыў штраф у памеры 7 мільёнаў 600 тысяч рублёў і пазбавіў права кіравання транспартнымі сродкамі на 3 гады. Аднак гэта дастаткова строгая мера не прымусіла аматарку прыгод належным чынам задумацца. На мінулым тыдні супрацоўнікі Дзяржаўтаінспекцыі спынілі яе за рулём аўтамабіля ў нашым раёне, прычым зноў “пад мухай”. Цяпер супраць мінчанкі ўзбуджана крымінальная справа.\nНЕ СПРАВІЎСЯ З ДАРОГАЙ…\nМалады жыхар Брэсцкай вобласці не ўлічыў, што невялікі вадзіцельскі вопыт можа сыграць на заснежанай начной дарозе дрэнны жарт. Не маючы вадзіцельскага пасведчання, хлопец, тым не менш, сеў за руль аўто і накіраваўся ў бок Ракава. Аднак у адзін з момантаў з кіраваннем не справіўся і з’ехаў у кювет. Аварыя прывяла да балючых траўм і шпіталізацыі ў рэанімацыйнае аддзяленне райбальніцы.\nНАЖЫЎСЯ НА ЧУЖЫМ\nПра крадзеж маёмасці паведаміў супрацоўнікам праваахоўных органаў жыхар Ракава. У дом, які гаспадар пачаў будаваць, невядомы зламыснік пранік праз незамкнёныя дзверы. А апынуўшыся ўнутры, “пажывіўся” будаўнічымі матэрыяламі – адлівамі і водасцёкавымі трубамі. Сума нанесенага ўрону склала 9 мільёнаў рублёў. Вінаватага шукаюць.\nперад законам жыхару пасёлка Багданаў за парушэнне антыалкагольнага заканадаўства. На яго прысядзібным участку ўчастковы інспектар міліцыі выявіў самагонны апарат кустарнай зборкі. Агрэгат перададзены на адказнае захоўванне ў адну з гаспадарак раёна, а гаспадара гэтага “дабра” чакае штраф. 12,2 літра спіртаўтрымліваючай вадкасці знайшлі міліцыянеры ў доме жыхара вёскі Слайкоўшчына. На яго таксама складзены адміністрацыйны пратакол.\nДалёка не самыя прыемныя хвіліны перажыла пенсіянерка з вёскі Філіпіняты, калі ў дом яе ўварваліся двое незнаёмых мужчын у масках і сталі патрабаваць грошы. Жанчына мусіла аддаць ім апошнія 450 тысяч рублёў, пасля чаго рабаўнікі пакінулі хату гаспадыні і зніклі ў невядомым накірунку. Аднак іх дарога доўгай не была. Супрацоўнікі крымінальнага вышуку хутка выйшлі на след зладзеяў – раней судзімых жыхароў Ашмянскага раёна. Цяпер абодва затрыманы і чакаюць чарговага судовага працэсу.


Бясконцая чарада святаў, падобных адзін на аднаго, як дзве кроплі вады, неверагодна абрыдлі большасці сучаснай моладзі. І гэта не дзіўна, паколькі звычайна на такіх сумных святах няма нічога, акрамя багатай ежы, выпіўкі і нецвярозых размоў ні пра што. Натуральна, святочны настрой паступова знікае, і становіцца неверагодна сумна. Што ж рабіць у такой сітуацыі? Дзе ж велізарнае жаданне гуляць, атрымліваць задавальненне ад свята, смяяцца з сябрамі ад душы? Няма нічога прасцей, чым падключыць фантазію, і зладзіць незвычайнае свята пры дапамозе гатовых сцэнарыяў.\nВельмі моднымі становяцца захапляльныя тэматычныя вечарыны, стаць непасрэдным удзельнікам якіх можа любы госць. Напрыклад, запамінальнай і непаўторнай стане вечарынка ў японскім стылі. Варыянтаў і спосабаў яе правядзення існуе велізарнае мноства! Усе, зноў жа, залежыць толькі ад вашай фантазіі і жаданні. Такую вечарыну арганізаваць прасцей за ўсё, паколькі ў любым супермаркеце можна набыць сушы, якія стануць асноўнай стравай свята. Японская вечарынка мяркуе наяўнасць пэўнага вонкавага выгляду. Менавіта касцюмы дапамогуць стварыць унікальны японскі каларыт і адпаведны настрой. Уявіце, наколькі незвычайным будзе для вас і гасцей ўбачыць сябе ў зусім новым, нязвыклым вобразе адважнага самурая або японскай гейшы!\nПрасцей за ўсё апрануцца мужчынам: напэўна хто-небудзь з знаёмых займаецца ўсходнімі відамі спорту і зможа пазычыць на вечар кімано. Вечарынка ў японскім стылі для дзяўчат створыць трохі больш клопатаў, паколькі знайсці нарад складаней. Зверху можна таксама надзець кімано, а знізу - квяцістую спадніцу, якой лепш абматацца пад грудзьмі і перавязаць тканінай. Калі ж знайсці кімано праблематычна, то падыдзе звычайная тканіна, перавязаная шырокай яркай стужкай. У канцы можна правесці вясёлыя конкурсы японскай вечарынкі на самы лепшы і эфектны касцюм.\nНезаменным атрыбутам любога свята з'яўляюцца вясёлыя конкурсы. Напрыклад, любімая ўсімі гульня «Кракадзіл» лёгка ператворыцца ў японскую, калі адлюстроўваць японскія словы і паняцці, такія як сушы, кімано, сакура, караоке, арыгамі, ікебана і іншыя. Таксама госці з задавальненнем пагуляюць у застольную гульню на веданне японскіх слоў. Трэба называць словы па чарзе, а запнуўшыся павінен выпіць чарку сакэ. Цікавым можа стаць конкурс на лепшую ікебану. Для яго трэба загадзя падрыхтаваць кветкі розных відаў. Для дзяўчат можна арганізаваць лепшы танец з веерам, пераможца атрымае прыз.\nВечарына ў японскім стылі прадугледжвае пэўны макіяж і прычоску. Гэтыя элементы самыя прыемныя пры падрыхтоўцы дзяўчыны да свята. Асноўным правілам японскага макіяжу з'яўляецца стварэнне белай скуры асобы, маленькіх вуснаў і моцна падфарбаванымі вялікіх вачэй. Высвятліць тон асобы можна пудрай, а таксама светлым танальным крэмам. Бровы і вочы неабходна нафарбаваць максімальна ярка, асабліва выразна павінны чытацца стрэлкі. Яны надаюць вачам ўсходнюю экзатычную форму. Вусны неабходна спецыяльна паменшыць. Зрабіць гэта можна наступным чынам: куткі вуснаў акуратна забяліць, а новую мініяцюрную форму вуснаў намаляваць чырвонай памадай. Прычоску зрабіць зусім проста: высока збіраем валасы і калоць двума палачкамі.\nНаступнае, пра што неабходна падумаць - дызайн кватэры. Трэба разам з сябрамі сабраць, як мага больш падушачак, раскласці іх па ўсім падлозе, заслаць дыван і паставіць нізкі столік. Сцены лёгка можна дэкараваць самаробнымі веерамі. Выдатным упрыгожваннем стануць букеты-ікебаны ў вытанчаных вазах, свечкі. Адным з самых галоўных і неабходных атрыбутаў вечарынкі з'яўляюцца розныя пахі. Менавіта яны створаць атмасферу усходу і напоўняць дом прыемнымі водарамі.\nГасцей можна прадстаўляць адзін аднаму таксама па ўсходнім, падзяляючы іх імёны галоснымі літарамі. Таксама літару "л" можна памяняць на "р". Да жаночым імёнах можна дадаць незразумелае канчатак -ко, -э, -і, ра і іншыя. Да мужчынскім -га, -ру, -си, -га, -хэй. Пасля кожнага імя можна дадаць часцінку «сан», напрыклад, Максім - Макисимо-сан. Такая вечарынка ў японскім стылі прынясе масу станоўчых эмоцый і запомніцца надоўга!\nЯк правільна мець зносіны з дзяўчынай: карысныя парады для няўпэўненых у сабе.\nГанна Міхайлоўская: біяграфія, сям'я, фільмаграфія\nШто такое шына PCI?\nЛаска «Магія чорнага»: водгукі, характарыстыкі, цана


- агулам (2012)\n8 185 867\nПлошча Вірджыніі складае 110 862 км² (35-е месца ў ЗША). На ўсходзе штат амываецца водамі Атлянтычнага акіяна; на поўдні мяжуе са штатамі Паўночная Караліна і Тэнэсі; на паўночным усходзе — са штатам Мэрылэнд, на паўночным захадзе — са штатам Заходняя Вірджынія, на захадзе — з Кентукі. Паўвостраў Дэлмарва на ўсходзе Вірджыніі аддзелены ад асноўнай тэрыторыі штата Чэсапікскім залівам.\nУсходняя частка штата моцна забалочаная. Заходняя частка знаходзіцца ў перадпачатку Апалачскіх гор, сыстэма якіх уключае плато Камбэрлэнд і Блакітны хрыбет. Найболей значныя рэкі штата — Патамак, Рапахэнак, Шэнандоа і Роанак. Больш 60% тэрыторыі штата пакрыта лясамі. Клімат умераны, вільготны, са сьпекай улетку і мяккай зімой.\nУ канцы XVI стагодзьдзя (1587 год), калі Англія пачала каланізаваць Паўночную Амэрыку, правінцыя атрымала назву Віргінія («Нявінная») у гонар каралевы Лізаветы I, якая ніколі не выходзіла замуж. У пачатку XVII стагодзьдзя тут была створаная Лёнданская Віргінская кампанія, якая фінансавала Джэймстаўн (першапачатковая сталіца правінцыі) і іншыя ангельскія паселішчы.\nУ 1967 годзе ўпершыню з 1891 году ў заканадаўчы збор штата быў абраны чарнаскуры грамадзянін, а ў 1969 годзе ўпершыню з часу сканчэньня грамадзянскай вайны штат узначаліў губэрнатар-рэспубліканец. У 1989 годзе ўпершыню ў гісторыі ЗША на пост губэрнатара штата быў абраны афра-амэрыканец Лорэнс Уайлдэр.\nЁсьць магутная транспартная інфраструктура, якая ўключае сетку шасэ і чыгунак. Хэмптан-Роўдс — адзін з галоўных партоў краіны. У штаце знаходзяцца аэрапорты, якія абслугоўваюць горад Вашынгтон (аэрапорт Далеса і Нацыянальны аэрапорт).\nАдукацыйная сыстэма Вірджыніі заўсёды ўваходзіла ў дзесятку найлепшых у краіне паводле Нацыянальнай Ацэнкі Сыстэмы адукацыі Міністэрства Адукацыі ЗША. Паводле стану на 2012 год у штаце было 183 ўнівэрсытэтаў ды каледжаў. Заснаваны Томасам Джэфэрсанам Унівэрсытэт Вірджыніі заняў другое месца ў рэйтынгу U.S. News and World Report.\nАгаё · Аёва · Айдага · Аклагома · Алабама · Аляска · Арканзас · Арызона · Арэгон · Ваёмінг · Вашынгтон · Вірджынія · Вісконсін · Вэрмонт · Гаваі · Джорджыя · Дэлавэр · Заходняя Вірджынія · Іліной · Індыяна · Каларада · Каліфорнія · Канзас · Канэктыкут · Кентукі · Луізыяна · Мантана · Масачусэтс · Мізуры · Мінэсота · Місысыпі · Мічыган · Мэн · Мэрылэнд · Нэбраска · Нэвада · Нью-Гэмпшыр · Нью-Джэрзі · Нью-Ёрк · Нью-Мэксыка · Паўднёвая Дакота · Паўднёвая Караліна · Паўночная Дакота · Паўночная Караліна · Пэнсыльванія · Род-Айлэнд · Тэнэсі · Тэхас · Флорыда · Юта\nВашынгтон, Акруга Калюмбія\nАмэрыканскае Самоа · Амэрыканскія Віргінскія выспы · Гуам · Паўночныя Марыянскія выспы · Пуэрта-Рыка\nЗьнешнія малыя выспы\nБаё Нуэва · Бэйкер · Гоўланд · Джарвіс · Джонстан · Мідўэй · Наваса · Пальміра · Рыф Кінгмана · Сэранілья · Ўэйк\nАтрымана з «http://be-x-old.wikipedia.org/w/index.php?title=Вірджынія&oldid=1540774»\tКатэгорыі: Штаты ЗШАВірджынія\tНавігацыйнае мэню\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 8 сакавіка 2013 году ў 19:55.


Ратавальнікі знялі ўпрыгожванне пры дапамозе кусачак, жанчына ў выніку таго, што адбылося, не пацярпела. 15.08.2017, Sputnik Беларусь\nздарэнні, у беларусі, навіны , мінск, мнс беларусі\n17:33 15.08.2017 (абноўлена: 10:11 16.08.2017)\n© Photo : МЧС БеларусиРатавальнікі дапамагаюць пенсіянерцы\nРатавальнікі знялі ўпрыгожванне пры дапамозе кусачак, жанчына ў выніку таго, што адбылося, не пацярпела.\nМІНСК, 15 жні — Sputnik. Сталічныя ратавальнікі дапамаглі жыхарцы Мінска зняць з рукі заручальны пярсцёнак, паведамілі Sputnik у аўторак у Мінскім гарадскім упраўленні МНС.\nЖанчына, якая пражывае па вуліцы Вадалажскага, патэлефанавала на лінію "101" у 00:54 у аўторак.\n"Кальцо на правай руцэ, што не злазіла, было заручальным, да таго ж палец стаў паступова апухаць", — сказалі ў МНС.\nВа ўпраўленні таксама паведамілі, што выратавальнікі знялі ўпрыгожванне пры дапамозе кусачак. Жанчына ў выніку здарэння не пацярпела.


У Віньніцы грамада ўзяла пад кантроль абласную раду і адміністрацыю і сфармавала абласную Народную раду і часовы выканаўчы камітэт. ВА "Свабода" - украінская нацыянальная палітычная партыя\nПа факце захопу супольнасьцю будынка абласнога савета абласное ўпраўленьне МУС ужо адкрыла крымінальную справу.\nМіж тым у памяшканьні Віньніцкай аблрады прайшла прэс - канфэрэнцыя з удзелам кіраўнікоў апазыцыйных партый вобласьці і лідэраў мясцовых моладзевых арганізацый, якія прынялі актыўны ўдзел у рэвалюцыйных падзеях у Віньніцы.\n"Пераход кіраваньня ў Віньніцкай вобласьці да зноў сфармаванай з апазыцыйных дэпутатаў і грамадзкасьці Народнай рады цалкам заканамерным і лягічным сьледзтвам тых падзей, якія адбываюцца ў дзяржаве, калі праз мэханізм прамога народаўладзьдзя, згодна з артыкулам 5 Канстытуцыі, украінскі народ уласнымі сіламі фармуе новыя органы прадстаўнічай улады.\nСёньня на праваахоўных органах ляжыць адказнасьць за забесьпячэньне нармальнай жыцьцядзейнасьці Народнай рады Віньніцкай вобласьці. Яшчэ ўчора ў дэпутацкіх камісіях аблсавету быў разгледжаны праект рашэньня аб прыняцьці заявы з патрабаваньнем адстаўкі Кабінэта міністраў. Аднак раніцай аказалася, што яго ў парадку дня сэсіі перамясьцілі ў канец і ўзьнікла пагроза, што пытаньне будзе неразгледжана. Гэты факт у чарговы раз даказаў, што Партыя рэгіёнаў, якая мела большасьць у аблсавеце, ня хоча чуць галясы народу, таму яе варта неадкладна адхіліць ад улады", - заявіў на прэс-канфэрэнцыі ў Віньніцы старшыня Віньніцкай абласной арганізацыі ВА "Свабода" Аляксей Фурман.\nДэпутаты аблрады ад Партыі рэгіёнаў сабраліся на сваё альтэрнатыўнае пасяджэньне ў адміністрацыйным будынку "Кніга", куды не пусьцілі журналістаў, а тых, якія ўсё ж спрабавалі патрапіць, зьбілі. У прыватнасьці, чацьвёра журналістаў даведаліся, што там будзе нарада Партыі рэгіёнаў і адправіліся туды. На прапускным пункце ім не далі прайсьці, некалькі мужчын моцнага целаскладу напалі на двух журналістаў - Антона Булгакава і Аляксандра Сталярова з газэт "20 хвілін". Яны атрымалі некалькі ўдараў кулаком па галяве. Затым Аляксандра схапілі за плячо і моцна штурхнулі ў дзьверы. Журналістам ледзь удалося ўцячы.\nЗараз у памяшканьні абласной рады ўжо ўладкаваны сталовую і мэдыцынскі пункт. Жыхары актыўна запісваюцца ў атрады самаабароны.


Зміцер Дашкевіч: Наш сцяг – у сэрцах беларусаў | Гарадзенская вясна\nЗміцер Дашкевіч: Наш сцяг – у сэрцах беларусаў\nМаладзёжны актывіст Зміцер Дашкевіч распавядае пра перспектывы надання бел-чырвона-беламу сцягу сцягу статусу культурна-гістарычнай спадчыны і «палітычную прастытуцыю».\nНе так даўно ЛДПБ выступіла з заявай аб тым, што яны будуць дабівацца надання бел-чырвона-беламу сцягу статусу культурна-гістарычнай спадчыны. Але прайшло ўсяго некалькі дзён і погляды змяніліся. Намеснік старшыні партыі Алег Гайдукевіч паведаміў у сацыяльных сетках, што “нядаўняя заява здымаецца з парадку дня”, бо некаторыя «палітызавалі пытанне».\nЗміцер Дашкевіч: Не хачу нават абмяркоўваць заявы ЛДПБ, бо ўсе мы ведаем, чаго яны вартыя. Ёсць такое паняцце, як палітычная прастытуцыя, а дзе вы бачылі, каб гэтых прадстаўнікоў не хістала? Тык было і так будзе.\nРР: Але пытанне надання бел-чырвона-беламу сцягу сцягу статусу культурна-гістарычнай спадчыны насамрэч трэба падымаць…\nЗміцер Дашкевіч: Кожны павінен рабіць тое, што ў яго сілах. Мы, напрыклад, летась праводзілі кампанію збору подпісаў па наданні бел-чырвона-беламу сцягу афіцыйнага статусу. Але не лічу патрэбным уступаць з палітычнымі прастытуткамі ў дыскусіі з нагоды вартасці нацыянальнай спадчыны. Не трэба кідацца перламі перад свіннямі, бо гэтая дыскусія ўжо вызначана самой гісторыяй, якую не сцерці. Бел-чырвона-белы сцяг адрадзіўся пасля доўгіх гадоў камуністычнага тэрору, калі пра яго не ведаў ніхто. Напрыканцы 80-х усяго каля 100 гісторыкаў ведалі, што такое бел-чырвона-белы сцяг. А сёння, па звестках сацыёлагаў, у краіне тры мільёны патрыётаў гэтага сцяга. Тады пра што можна дыскутаваць?\nРР: На ваш погляд, ці ёсць шанц, што сцягу нададуць афіцыйны статус?\nЗміцер Дашкевіч: Гэта не мае значэння. Сцяг, нягледзячы на тэрор і інфармацыйны вакуум, у сэрцах трох мільёнаў беларусаў.\nЧытай больш на: https://www.racyja.com/hramadstva/zmitser-dashkevich-nash-stsyag-u-sertsakh-be/