У КАПЭНГАГЕНЕ ПАЧАЎСЯ ДВУХДЗЁННЫ САМІТ ЭЎРАЗЬВЯЗУ\nНават напярэдадні саміту ў дацкай сталіцы працягваліся жорсткія дыскусіі паміж Даніяй, якая старшынюе ў Зьвязе, і краінамі кандыдатамі. Галоўная тэма спрэчак – аграрная палітыка. Цяперашнія краіны Зьвязу прапануюць, каб узровень сельскагаспадарчых датацыяў для новых краінаў-сябраў пасьля іх ўступленьня ў Зьвяз складаў чвэрць ад узроўню такіх жа датацыяў для сялянаў ранейшых краінаў-сябраў. Гэтыя субсыдыі для новых краінаў-сябраў мяркуецца павялічваць на 100% узроўню на працягу некалькіх гадоў.\nЗразумела, што грошы на гэтыя субсыдыі бяруцца і будуць брацца з саюзных складак найбольш багатых краінаў Зьвязу: і зараз, прыкладам, Нямеччына фактычна падтрымлівае сялянаў Ірляндыі і Гішпаніі. Багатыя краіны Зьвязу ня хочуць, каб на іх плечы лег яшчэ цяжар такога ж фінансаваньня польскіх, чэскіх і літоўскіх сялянаў. 25% – і ня больш, ёсьць межы шчодрасьці – такую пазыцыю займаюць цяперашнія краіны Зьвязу.\nАле ня менш зразумелая і пазыцыя краінаў-кандыдатаў. Па-першае, яны настойваюць на тым, што ў Зьвязе ня мусіць быць сябраў другога гатунку – субсыдыі мусяць быць роўныя для ўсіх. Па-другое, што больш важна, існуюць унутрыпалітычныя чыньнікі, якія прымушаюць кандыдатаў на ўступ у Эўразьвяз дамагацца роўнасьці. Сельскай гаспадарцы краінаў Усходняй Эўропы і зараз вельмі цяжка канкураваць з больш эфэктыўнаю сельскай гаспадаркаю заходніх краінаў. Зараз канкурэнтаздольнасьць польскіх ці чэскіх сялянаў крыху падтрымліваюць мытныя бар’еры. Але сутнасьць Эўразьвязу – якраз у скасоўваньні гэтых бар’ераў. У краінах-кандыдатах існуе моцная перасьцярога, што пры няроўнасьці субсыдыяў ліквідацыя мытных бар’ераў прывядзе да ліквідацыі і іх сельскіх гаспадарак.\nНават напярэдадні капэнгагенскага саміту гэтая супярэчнасьць не была вырашаная.\nЯшчэ адной вострай праблемаю саміту стане вызначэньне тэрміну пачатку перамоваў з Турцыяй аб яе ўступленьні ў Зьвяз. Турцыя патрабуе, каб гэтыя перамовы пачаліся ў наступным годзе, Зьвяз хоча адкласьці пачатак перамоваў на 5 гадоў.\nДля таго, каб дамагчыся свайго, Анкара ўжывае палітычны ціск. Па першае, Турцыя як сябра НАТО пакуль блякуе магчымасьць выкарыстоўваць для ваенных праграмаў Эўразьвязу рэсурсы Паўночнаатлянтычнага альянсу. Па-другое, на Эўразьвяз моцна цісьне Вашынгтон. ЗША разглядаюць Турцыю як ключавую краіну, якая гарантуе бясьпеку ў рэгіёне, а таксама як вельмі важнага саюзьніка ў магчымай вайне супраць Іраку. Дзяржсакратар ЗША Колін Паўэл наўпрост зьвярнуўся да кіраўніцтва Зьвязу з просьбаю зьмягчыць умовы ўступленьня ў Эўразьвяз для Турцыі.\nУ той час як у Капэнгагене 10 краінаў Усходняй Эўропы, Мальта і Кіпр атрымаюць запрашэньне ўступіць у Эўразьвяз, пэрспэктывы эўрапейскага шляху постсавецкіх краінаў выглядаюць даволі супярэчліва.\nДнямі старшыня Эўракамісіі Рамана Проды публічна заявіў, што большасьць краінаў СНД ня маюць аніякіх шанцаў уступіць у Эўразьвяз, канкрэтна былі названыя Ўкраіна і Малдова.\nСёньня дэпутаты Эўрапарлямэнту выказалі нязгоду са старшынём Эўракамісіі. Сябры камітэтаў супрацоўніцтва Эўрапарлямэнту з Малдоваю, Украінаю і Беларусьсю выступілі з адмысловай заяваю, у якой аспрэчылі меркаваньне высокага чыноўніка Эўразьвязу. “Любая эўрапейская дзяржава, калі яна будзе адпавядаць палітычным, эканамічным і праўным крытэрам, можа стаць сябрам Эўразьвязу”, – гаворыцца ў лісьце, падпісаным старшынём Эўрапарлямэнту Жанам Віерсмам і яго намесьніцай Элізабэт Шрэдэр. У ім адзначаецца, што Малдова і Ўкраіна ясна выказалі свой намер стаць сябрамі Зьвязу. На думку дэпутатаў Эўрапарлямэнту, адмова магчымасьць уступу гэтых краінаў у Зьвяз, гэта значыць, адмова іх эўрапейскага памкненьня можа стварыць сур’ёзныя праблемы для працэсу рэформаў у гэтых краінах. Дэпутаты Эўрапарлямэнту выказваюць спадзяваньне, што у будучым чыноўнікі Эўразьвязу будуць выказвацца аб адносінах Зьвязу з Украінай і Малдовай больш памяркоўна.


09 верасень 2015, 18:36\nІван Шамякін - Праца над новым творам. 1971 г. Фота Уладзімера Крука\n100 гадоў таму нарадзіўся Іван Шамякін. Прапануем 20 нечаканых фактаў пра народнага пісьменьніка Беларусі.\n1) Трымаў у шуфлядзе стала пісталет:\n«Сядзелі на ўрачыстым вечары 70-годзьдзя БДУ з Іванам Чыгрынавым. Закранулі тэму, што рабуюць кватэры. Я кажу: „Пісталет трэба мець“. Іван адказвае: „Не хачу пісталета... Яшчэ застрэлісься“. Скаланула мяне. Няўжо чалавек думае пра такі канец? У мяне вось ён, пісталет, пад рукой, у шуфлядзе стала. Але ў мяне ніколі не зьявілася такая страшная думка — ні ў якія хвіліны роспачы, гора, болю».\n2) Адзін зь першых сярод беларускіх пісьменьнікаў, хто падтрымаў зьняволенага Янку Скрыгана:\n«...было гэта ў годзе 55-м (...) З далёкай Сыбіры прыйшло ў Саюз пісьменьнікаў пісьмо, пісаў [Янка] Скрыган (...) хораша на роднай мове. (...) я напісаў доўгае (...) пісьмо пра Саюз, пра сяброў маіх, што прыйшлі ў літаратуру пасьля вайны. (...) Скрыган расказваў, неаднойчы (...) як кранула яго маё пісьмо — першае пасьля арышту ад беларускага пісьменьніка»; Пасьля рэабілітацыі, упершыню пабачыўшыся, Янка Скрыган сказаў Івану Шамякіну: «А братачка ты мой! Дай я цябе пацалую. Каб ты ведаў, як я табе ўдзячны, за пісьмо тваё».\n3) Быў засмучаны русіфікатарскай палітыкай Пятра Машэрава:\n«Многа добрага зрабіў гэты чалавек і для эканомікі, і для культуры. Але... Зьнікла ж мова народа — аснова нацыянальнай культуры. Гэтыя пытаньні мы задавалі і тады, гэты боль пёк, і мы крычалі. Казалі Машэраву, і ён нібыта згаджаўся. Але русіфікацыя не спынялася, яна ішла гэтак жа інтэнсіўна (...) Машэраў ніводнага разу (...) ня выступіў па-беларуску (...) як бы дэманстраваў сваю рускасьць. І гэта дзейнічала мацней за любыя пастановы — такі прыклад Першай асобы ў рэспубліцы».\n4) Захапляўся Амэрыкай, з-за чаго яго «Нью-Ёркскі дзёньнік» адмовіліся друкаваць у Маскве:\nГалоўны рэдактар казала з асуджэньнем: «Иван Петрович, я вас считала партийным писателем»; «...пафас яго [дзёньніка] — захапленьне багацьцем Амэрыкі. Захапленьне да зайздрасьці, да болю, да злоснага асуджэньня: у-у, праклятыя буржуі! Але ўсё роўна захапленьне».\n5) У канцы вайны выратаваў польку, якая танула:\n«....я, дрэнны плывец, ратаваў у Варце польскую дзяўчыну (...) Нас з полькай, якая так абшчапіла мяне, што скавала, несла на разбураны мост. Адкуль узяўся наш катэр! Наканавана было доўга жыць».\n6) Радуючыся перамозе над фашыстамі, выпадкова са сваімі таварышамі-зэнітчыкамі спаліў завод.\n«Я і зараз помню, як мы радаваліся, як салютавалі з гармат, як у гэтай бязьмежна шчасьлівай сумятні выпадкова падпалілі недалёкі заводзік, які вырабляў штучны шоўк для парахавых мяшкоў. Ён гэтак здорава палаў у цемры начы...»\n7) Калі быў школьнікам — выкалаў вока Сталіну:\n«Неяк на ўроку, па дзіцячай дурасьці я драпнуў цыркулем сшытак і парваў вокладку якраз на воку Сталіна. Сусед па парце, малы даносчык, тут жа сказаў...: „А Іван вока Сталіну выкалаў“. Дырэктар павёў мяне ў настаўніцкую і цэлы ўрок з жахлівай строгасьцю дапытваўся, хто мой бацька, што ён гаворыць дома, хто мае дзяды, хто дзядзькі. Было гэта ў 1935 годзе».\nІван Чыгрынаў, Анатоль Шаўня і Іван Шамякін на сьвяткаваньні юбілею Карласа Шэрмана. Менск, кастрычнік 1984 г. З фондаў БДАМЛМ\n8) У дзяцінстве любіў насіць кнігі на галаве, чым раздражняў бацьку:\n«...я лоўка навучыўся ладны стус кніг несьці на галаве. Чаму гэта так моцна абурыла бацьку — не магу ўцяміць і цяпер. Доўга ён прыпамінаў мой акрабатычны нумар. «То ж трэба! Усе людзі як людзі, а ён — што шут гарохавы. На галаве кнігі носіць! Шурку дроў узвалі на дурную галаву!».\nІван Шамякін, 1970-я гг. З фондаў БДАМЛМ\n9) Быў поўнай супрацьлегласьцю свайму бацьку:\n«Мне ніколі не была ўласьціва бацькава суровасьць, яго зласьлівасьць»; «Моцна ён ганяў усю сям’ю, каб рабілі як можна больш. Усе мы былі гультаямі — у яго разуменьні. (...) калі я падрос і пачаў прыглядацца больш (...), то прыйшоў да высновы, што сам бацька ня вельмі любіў цяжкую працу (...). Даручаў маці араць ці нам, дзецям, касіць, а сам у цяньку соладка спаў».\n10) Не прымаў гвалту ў сям’і:\n«Я — увесь у маці, у яе быў надзіва мяккі характар. Сварлівасьць матак некаторых маіх сяброў непрыемна ўражвала (...). Калі яна часам і сьцёбала нас ручніком, — іншай зброі экзэкуцыі не прызнавала — то ад гэтага (...) хацелася не плакаць, а сьмяяцца. Плакалі мы наўзнарок, каб маці лягчэй стала, хутчэй адышло яе сэрца. (...) Паплачам — і маці тут жа шкадавала нас, намазвала скібкі хлеба маслам ці давала па дробку цукру».\n11) Калі быў школьнікам, то закахаўся ў настаўніцу расейскай мовы. Настаўніца любіла яго дражніць сваім хараством:\n«Закахаўся ў казачна прыгожую яўрэйку Лідзію Маркаўну. (...) Даючы дыктант (...), спынялася каля мяне, і ад яе блізкасьці, ад водару духоў у мяне так кружылася галава, што расплываліся літары, я прапускаў у дыктанце словы, рабіў грубыя памылкі, ставіў кляксы. Вопытная жанчына забаўлялася захапленьнем хлапчука».\n12) Не любіў уступаць у спрэчкі і дыскусіі, каб нікога не пакрыўдзіць:\nПа ўспамінах дачкі Тацьцяны: «Шамякін вызначаўся выключнай талерантнасьцю, цярпімасьцю да чужых густаў, поглядаў (...) Часта назірала: Андрэй Макаёнак нешта даводзіў яму, як заўсёды, горача і пафасна, — Шамякін маўчаў. А калі сябра адыходзіў, бацька пра тое ж гаварыў зусім іншае. «Чаму ж ты самому Андрэю Ягоравічу пра гэта не сказаў?» — са зьдзіўленьнем пыталі мы яго. — «Не хацеў крыўдзіць».\nЗ жонкай Марыяй каля Нясьвіскага замку\n13) Быў занепакоены вынікамі рэфэрэндуму 1995 году:\n«Вялікая руская мова, якую ў Беларусі ўсе ведаюць, паступова пачынае „выціскаць“ беларускую (...) пры паглыбленьні сувязяў у рамках Саюзу Беларусі і Расеі — баюся руская мова зусім выцесьніць нашу родную беларускую. [Гэта] ненармальна. Бо загіне мова — загіне народ. Зьнікне нацыя!»\n14) Вельмі кепска кіраваў машынай:\n«У 1954 годзе я атрымаў правы, па сутнасьці, ня ўмеючы вадзіць машыну, атрымаў залік «па блату», экзамэнатару, старшаму лейтэнанту — жанчыне вельмі спадабалася «Глыбокая плынь». Пагаварылі пра раман — і езьдзі на здароўе (...) Які я быў вадзіцель — сьведчыць такая дэталь. (...) Мікола Нагнібеда ўзяўся паказаць нам з Машай Адэсу. Паказаў. Ехалі — маўчаў. А вярнуліся ў Дом творчасьці — выцер пот з ілба і сказаў: «Больш я з табой не паеду. У вайну столькі стрэсавых сытуацый ня меў».\nНа радзіме пісьменьніка (вёска Карма)\n15) Абураўся абыякавасьцю беларускіх тэатральных рэжысэраў да нацыянальнай драматургіі:\n«У кожнага тэатра ёсьць плян колькасьці пастановак. Але ёсьць творчая свабода — што ставіць. Па традыцыі, якая склалася, гэта свабода аднаго чалавека — галоўнага рэжысэра. І свабода такая зручная для кіраўнікоў органаў культуры. Яна пазбаўляе іх ад клопатаў за тэматычны плян хаця б у той меры, як клапоцяцца пра яго ў выдавецтвах і ў апошні час у кіно. Хто зробіць папрок за пастаноўку Шэксьпіра, Мальера, Гогаля, Астроўскага? Ніхто. Наадварот, пахваляць, калі спэктакль удасца. І ўсім добра. (...) Ах, вам трэба сучаснасьць? І начальству трэба сучаснасьць? Калі ласка. Ёсьць пяць модных п'ес, пастаўленых на маскоўскіх сцэнах. Паставім і мы Арбузава, Розава, Гельмана, навошта рызыкаваць і ставіць п'есу мясцовага аўтара? Добра, калі добра, а калі не? Тут могуць даць па шапцы.»\nІван Шамякін атрымлівае кветкі ад прыхільніц. 1970 г. З фондаў БДАМЛМ\n16) Дапамог Васілю Быкаву апублікаваць у «Полымі» «Сотнікава» і пераехаць з Горадні ў Менск:\n«Я двойчы падтрымаў яго. Першы раз на рэдкалегіі «Полымя» пры абмеркаваньні «Сотнікава». Галоўны рэдактар страхаваўся... Я — за «Сотнікава». [Рэдактара] гэта супакоіла: першы сакратар СП — за, няхай адказвае. Другі выпадак больш сур’ёзны. Быкаў прыйшоў да мяне (...): «Хачу пераехаць з Горадні ў Менск. Як з кватэрай? (...)» Ці ня ў той жа дзень я наведаў (...) Аляксандра Кузьміна (...) Сакратар ЦК зрэагаваў адмоўна: «А на храна табе Быкаў тут? Няхай сядзіць у Гродні» (...). Выкарыстаўшы выпадак, я [разам з Макаёнкам] сказаў просьбу пераехаць [Пятру Машэраву]: «А трэба?». Андрэй умеў знаходзіць пераканаўчыя аргумэнты: «Не паселім мы — забярэ Масква. Твардоўскі кватэру выб’е. І будзе адным дысыдэнтам больш...» «Вы маеце рацыю», — і званок Кузьміну.\nІван Шамякін выступае перад рабочымі Магілёўскага камбінату сынтэтычнага валакна імя У. І. Леніна. 1973 г. Фота Ўладзімера Крука. З фондаў БДАМЛМ\n17) Адзін зь першых, хто ў савецкай пасьляваеннай прозе выявіў у літаратуры (раман «Петраград-Брэст») вобраз Льва Троцкага.\nПа ўспамінах кансультанта па беларускай літаратуры пры СП СССР Валянціны Шчадрыной, многія расейскія пісьменьнікі зайздросьцілі, што менавіта беларус першым напісаў пра Троцкага.\nІван Шамякін ускладае кветкі да помніка Якубу Коласу. 1982 г. Фота Ўладзімера Крука. З фондаў БДАМЛМ\n18) Меў супярэчлівае стаўленьне да працэсаў Адраджэньня, якія адбываліся напачатку 90-х і да нацыянальнай сымболікі:\n«Супярэчлівае ў мяне стаўленьне да поўнай незалежнасьці Беларусі — да пэрспэктываў гэтай незалежнасьці, тых, якія рысуюць Пазьняк і Трусаў. Шчыры беларус, я — за незалежнасьць. Але калі яны выступаюць і супраць эканамічнага саюзу — гэта самагубства. Не пражывём мы адны!»; «[Бел-чырвона-белы] сьцяг я прыняў. Герб прыняць не магу. Серп, молат і калосьсе — гэта дрэнна? А недарэчны коньнік са шчытом і мячом — добра? За кім ён гоніцца? Ніхто толкам ня вытлумачыць гэтую сымболіку для нашага часу. Для літоўскіх князёў — яна была да месца (...) Не апраўдваю задзірыстасьць маскоўскіх князёў. Але літоўскія былі ня лепшыя...».\nПісьменьнікі ў дворыку Дома літаратара. Зьлева направа: Барыс Сачанка, Анатоль Вярцінскі, Іван Шамякін, Максім Танк, Мікола Гамолка, Янка Сіпакоў. Менск, 1982 г. З фондаў БДАМЛМ\n19) Дастаткова самакрытычна ставіўся да сябе і сваёй творчасьці:\n«Не хапала ў мяне мудрасьці „пісаць у стол“. Я сьпяшаўся ўсё апублікаваць, што выходзіла з-пад пяра. І яшчэ адно... Не без уплыву Андрэя [Макаёнка], я ў мысьлях сваіх, у размовах за чаркай займаў апазыцыйную лінію да афіцыйнай ідэалёгіі, асабліва брэжнеўскага часу (...) Але ў сваёй дзейнасьці партыйнага прапагандыста — ня буду крывіць душой — я ўсё ж быў зашораным артадоксам, гэткім жа, як і Машэраў (...) У гэтым трагедыя не аднаго яго — мільёнаў. І мая. Я лічыў, што сваёй творчасьцю памагаю партыі ў выхаваньні новага чалавека. На жаль, мы яго ўяўлялі такім жа зашораным, гэтага чалавека».\nНа сустрэчы з прыхільнікамі\n20) Лічыў, што на магілах творцаў павінны стаяць не скульптурныя партрэты, а паэтычныя сымбалі:\n«Па-мойму, на магілах павінны быць не постаці пісьменьнікаў, мастакоў, а сымбалі, якія выражалі б сутнасьць іх творчасьці. Скульптурныя партрэты могуць ставіць звычайным людзям, якія пакінулі толькі прадаўжэньне роду свайго».\nПомнік Івану Шамякіну


Краіне Баскаў. Арнальда Атэгі збіраецца змагацца за незалежнасць мірнымі сродкамі | Новы Час\nВыхад Атэгі на волю баскскія нацыяналісты ўспрынялі як свята: на першую публічную сустрэчу з экс-вязнем прыйшло каля 10 тысяч чалавек. У сваю чаргу, Атэгі падзяліўся з імі планамі.\nПалітык плануе адкрыць у Краіне Баскаў другі пасля каталонскага фронт барацьбы за ліквідацыю іспанскай дзяржавы. Праўда, на гэты раз Атэгі кажа пра выключна мірныя сродкі барацьбы, якія ў тым ліку ўключаюць дыялог з новай генерацыяй іспанскіх левых з партыі "Podemos".\n"Podemos", у адрозненне ад традыцыйных іспанскіх левых, дастаткова абыякава ставіцца да дзяржаўнага адзінства Іспаніі, прапануючы каталонцам і баскам самім праз рэферэндум вызначыцца наконт будучага гэтых рэгіёнаў. Атэгі таксама паведаміў пра намер балатавацца на пасаду lehendakari — кіраўніка ўраду баскскай аўтаноміі.\nЗастаецца дадаць, што іспанская ўлада дастаткова вольна ставіцца да прававых працэдур, калі гаворка тычыцца звязаных з ЕТА асобаў. На думку прэсы, Атэгі маглі лёгка інкрымінаваць іншы артыкул і далей трымаць за кратамі. Тое, што яго выпусцілі, таксама тлумачаць адмоўным стаўленнем Атэгі да перспектыў ЕТА. Яго аўтарытэт і парламенцкая дзейнасць, маўляў, могуць паскорыць працэс канчатковага самароспуску гэтай тэрарыстычнай арганізацыі.


Рэдактар перакладу кнігі Муракамі расказаў, што магло замяніць трасянку ў зборніку "Мужчыны без жанчын". 02.11.2016, Sputnik Беларусь\nу беларусі, у свеце, культура, беларусь, мінск\n15:38 02.11.2016 (абноўлена: 11:11 03.11.2016)\n© AP / Junji KurokawaКнігі Харукі Муракамі ў Японіі\nРэдактар перакладу кнігі Муракамі расказаў, што магло замяніць трасянку ў зборніку "Мужчыны без жанчын".\nМІНСК, 2 ліс – Sputnik. Рэдактар перакладу зборніка Харукі Муракамі, які выйшаў у выдавецтве "Эксма", Макс Нямцоў растлумачыў, адкуль у тэксце з'явілася беларуская трасянка.\n"Выбар матываваны асаблівасцямі выточнага тэксту аповеда, выявай носьбіта гэтай маўленчай характарыстыкі і логікай развіцця гэтага характару. У нас было некалькі варыянтаў (адэская ці палтаўская суржанка, якая-небудзь абласная расійская гаворка, роднасная славянская мова ці нават не перадаваць гэту асаблівасць гаворкі зусім), але мы спыніліся на такім", — расказаў Нямцоў карэспандэнту Sputnik.\nДля перадачы гаворкі аднаго з герояў, што гаворыць на дыялекце японскай мовы – кансайскай гаворцы, была скарыстана беларуская трасянка. Беларуская грамадскасць абурылася, палічыўшы гэты факт абразлівым. Рэдактар тэксту ўпэўнены, што дадзены выбар аптымальны.\n"Са свайго боку хацеў бы выказаць здзіўленне тым ажыятажам, які выклікала ў расійскіх і беларускіх СМІ гэта звычайнае і далёка не ўпершыню ў перакладніцкай практыцы ўжытае вырашэнне", — дадаў Нямцоў.


Шчапа ў кацёл, грошы — у касу — Поставы. Новости города Поставы. Погода в Поставах. Поставский край. Пастаўскі край. Районная газета.\nШчапа ў кацёл, грошы — у касу\n09.02.2018 postawy316Комментариев нет\nПа такім прынцыпе працуюць у лясгасе і УП ЖКГ.\nПры нарыхтоўцы драўніна сарціруецца на дзелавую і нізкаякасную. Яшчэ некалькі гадоў таму апошняя ў большасці выпадкаў не мела попыту. Цяпер ёй знайшлі прымяненне — перапрацоўваюць на шчапу, якая пры спальванні дае ў некалькі разоў больш цяпла, чым дровы. Так адходы ператвараюцца ў прыбытковы матэрыял. Першую драбільную ўстаноўку для перапрацоўкі нізкаякаснай драўніны на паліва па праграме энергазберажэння з дапамогай дзяржавы ў лясгасе набылі ў 2009 годзе. Праўда, адразу яна працавала ў ашчадным рэжыме, бо былі праблемы са збытам шчапы. Попыт на яе з’явіўся ў пачатку 2012-га, калі пачалася рэалізацыя мясцовым спажыўцам, а таксама ў Польшчу і Літву.\n— У 2013-ым за ўласныя сродкі набылі новую ўстаноўку, — расказваў галоўны інжынер лясгаса Алег Уладзіміравіч Галінскі. — З 2014-га на ёй працуе Уладзімір Мацур. Такі спецыяліст — знаходка для калектыву. Любіць і беражэ тэхніку. Калі здараюцца няспраўнасці, аператыўна іх ухіляе. Надзвычай адказны і старанны. Устаноўка, здавалася б, і не складаная, а патрабуе пэўных навыкаў. Паназірайце за працэсам — як прафесійна аператар маніпуліруе.\nТрактар з драбільнай устаноўкай размясціўся побач з разгружанай драўнінай. Яго шчупальцы захопліваюць некалькі ствалоў дрэў, дакладна падаюць у бункер, дзе адбываецца здрабненне. Праз спецыяльную адтуліну шчапа высыпаецца на пляцоўку, адкуль пазней загружаецца для адпраўкі заказчыку. Часам драўніна выгружаецца побач з чыгункай, там яе перапрацоўваюць, і шчапа адразу засыпаецца ў вагоны. За змену У. В. Мацур выпускае яе ад 100 да 150 кубаметраў. За студзень на яго рахунку больш за 4 тысячы кубічных метраў. 3050 м3 паставілі на кацельні жыллёва-камунальнай гаспадаркі, 1035 — адправілі ў Літву. 1 кубаметр спрасаванай шчапы на экспарт каштуе 19,5 еўра, для мясцовых заказчыкаў — каля 37 рублёў.\n— У падпарадкаванні ўнітарнага прадпрыемства “Жыллёва-камунальная гаспадарка Пастаўскага раёна” 24 кацельні, 8 з іх працуюць у горадзе, — расказваў галоўны інжынер Фёдар Вікенцьевіч Танана. — Пакуль няма вялікіх маразоў, шчапа з’яўляецца асноўным відам паліва для кацельняў, якія падаюць цяпло і гарачую ваду ў дамы мікрараёна вуліцы Юбілейнай і АДРАЦ “Ветразь”. На кацельнях пятага і шостага гарадкоў на ацяпленне выкарыстоўваецца газ, а на падагрэў вады — шчапа. Эканомія фінансавых сродкаў відавочная. За студзень бягучага года на набыццё 3360 кубаметраў шчапы ЖКГ зрасходавала 125 тысяч рублёў, 480 кубаметраў газу — 225 тысяч.\nВыкарыстанне мясцовых відаў паліва — гэта частка дзяржаўнай палітыкі па ўмацаванні энергетычнай бяспекі краіны. Шчапа — добрая альтэрнатыва газу. Акрамя эканамічнага, ёсць і экалагічны эфект: пры яе спальванні няма шкодных выкідаў у атмасферу. Гэты від паліва адносіцца да ўзнаўленчых, а яго выкарыстанне ў якасці біяпаліва — чарговы крок да “зялёнай” эканомікі. Шчапа даўно і шырока выкарыстоўваецца ў Фінляндыі і Швецыі. Ацанілі яе вартасць і пастаўчане.\nКаб надзейна служыла тэхніка


https://spring96.org/be/news/85580 2016 2016-12-06T14:23:30+0300 2016-12-06T14:23:30+0300 2016-12-06T14:29:05+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/zbor_bulby.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nНа працягу апошняга тыдня я ўважліва сачыў за грамадзянскім працэсам па пазове бацькі 13-гадовай дзяўчынкі, якая загінула падчас працы па зборы бульбы на полі аграпрадпрыемства “Усход-Агра” ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці.\nГэтая жахлівая ахвяра, няшчаснае загінуўшае дзіцё, стала для мяне сімвалам прымусовай працы ў Беларусі. Маё сэрца бацькі проста разрываецца на часткі. Бедная Віка, бедныя яе бацькі…\nСам суд між тым прадэманстраваў усю сутнасць і маштабнасць выбудаванай дзяржаўнай сістэмы прымусовай працы. Удзельнікі працэсу, сведкі, якіх апытвае суддзя, у прысутнасці пракурора распавядаюць, як на практыцы функцыянуе сістэма дзяржаўнага прыгону. Іншае слова і падабраць цяжа. Так, менавіта прыгону, ёмістае беларускае слова найлепей адлюстроўвае гэтую з’яву.\nВось дырэктар прадпрыемства “Усход-Агра” (на полі гэтага прадпрыемства збірала бульбу 13-гадовая Віка) Аляксандр Жыгарэнка, просценька так, па-гаспадарску, тлумачыць, што за дапамогай у прыборцы ўраджаю яны ўжо не першы год звяртаюцца ў райвыканкам. Там, у райвыканкаме, вызначаюць “арганізацыі-памошнікі”. Ніякіх дамоваў ніхто ні з кім не заключае, працу не аплочвае, бо “ўсё ідзе, як шэўская дапамога”. Няма словаў! А я думаю, што гэта нам у рукі за распараджэнні выканкамаў трапляюць, у якіх іх старшыні ў загадным парадку абавязваюць усіх кіраўнікоў прадпрыемстваў раёну накіроўваць сваіх супрацоўнікаў на прыборку кукурузы ці нарыхтоўку сена, альбо на санітарную ачыстку лесапаласы (у залежнасці ад сезону і патрэбаў сельгаспрадпрыемстваў). Ну а кіраўнікі прадпрыемстваў, звыкла ўзяўшы пад казырок, накіроўваюць сваіх супрацоўнікаў на бясплатную працу на палеткі. Накіроўваюць таксама ў загадным парадку - паспрабуй не паедзь на чарговую “бульбу”. І пляваць на тое, што Працоўны кодэкс забараняе наймальніку патрабаваць ад працаўніка выканання працы, неабумоўленай працоўнай дамовай, і што прыборка бульбы ці кукурузы ну ніяк не з’яўляецца стыхійным бедствам ці катасрофай.\nКожны працаўнік маленькага мястэчка ды і нават такога гарадка, як Глуск, Вялейка ці Лагойск памятае, што ён працуе па кантракце, заключаным у лепшым выпадку на тры гады. А знайсці працу ў такіх гарадках зараз вельмі і вельмі складана. Вось і карыстаюцца ўлады маўклівымі ды бяспраўнымі. Прыцягваюць іх да дармавой працы ў выпадку патрэбы. А патрэбы такія ўзнікаюць рэгулярна і круглы год. То “Дажынкі”, то прыборка раптоўна наваліўшагася ўраджаю, то рэспубліканскі ці мясцовы суботнік. І ўся праца ў межах “шэўскай дапамогі”, у добраахвота-прымусовым парадку.\nНават тэрмін ужываюць чыноўнікі ў сваіх загадах-распараджэннях адзін і той жа – “привлечённые”. Штосьці ёсць у гэтым слове такое, яно цалкам адпавядае сутнасці гэтай з’явы. “Привлечённые”, абавязаныя, ізаляваныя… Шмат у нашай краіне назваў для прымусова працуючых.\nА яшчэ мяне ў гісторыі з Вікай уражваюць чыноўнікі, якія цынічна заяўляюць на судзе, што, паколькі ёй не было 14-ці гадоў (узрост, з якога могуць заключацца працоўныя дамовы), то не было і ніякіх працоўных адносінаў паміж ёй і сельскагаспадарчым прадпрыемствам, на полі якога яна збірала бульбу. А прадстаўнікі адміністрацыі школы дадаюць, што гэта і не было працай, а так - у выхаваўчых мэтах і ў межах акцыі “Убяры ўраджай!” Пры тым, што Міністэрствам адукацыі рассылаўся адмысловы ліст, які забараняў прыцягваць школьнікаў у навучальны час на сельскагаспадарчыя працы. Нягледзячы на гэта, аддзел адукацыі Маладзечанскага раёна ўсё ж разаслаў распараджэнне па школах аб накіраванні вучняў 10-х класаў на прыборку бульбы. Натуральна, што такое распараджэнне ад выканкаму ўспрымаецца адмінстрацыямі школы як загад. Настаўнікі, яны ж у нас па жыцці “привлечённые”. Ідуць, куды скажуць - што ў выбарчыя камісіі, што на барацьбу за ўраджай. А калі што - яны і скрайнімі будуць.\nВось і зараз знайшлі такіх скрайніх, узбудзілі крымінальную справу супраць настаўнікаў, што не ўгледзілі, не ўратавалі Віку, а таксама супраць 26-гадовага кіроўцы МАЗу, што здзейсніў смяротны наезд на полі.\nАле сутнасна разбірацца з усё гэтай “пірамідай прыгону” ніхто не хоча і не будзе. Ніхто не даваў прававой ацэнкі ні распараджэнню старшыні Маладзечанскага раёна Аляксандра Яхнаўца, якое разсылалася кіраўнікам прадпрыемстваў раёна, ні распараджэнню аддзела адукацыі таго ж самага райвыканкаму аб накіраванні школьнікаў на бульбу.\nВось так. Слуханні ў МАП па Беларусі адно, а “привлечённые” на беларускіх палетках іншае, бо праца для “привлечённых” у нас - гэта не права, гэта пачэсны абавязак.\n06.12.2016 Тэгі: чыноўнікі, правы працоўных


Золатавалютныя рэзервы Беларусі перавысілі 7,4 млрд долараў ЗША | Народная Воля\nКіраўнік Нацбанка Павел Калаур у кастрычніку выказаў журналістам меркаванне, што ў будучыні рэальна давесці золатавалютныя рэзервы краіны да 10 млрд долараў. “Паводле нашых ацэнак, абсалютна рэальна папаўняць рэзервы за кошт прыцягнення на ўнутраным рынку замежнай валюты на 1-1,5 млрд долараў у год”, — сказаў ён.\nРазам з тым беларускія эканамісты звяртаюць увагу на рызыкі, якія могуць перашкодзіць выкананню задачы па павелічэнні золатавалютных рэзерваў. “Асноўныя крыніцы прытоку замежнай валюты ў краіну схільныя да рознага роду рызык. Не сакрэт, што беларускі экспарт моцна канцэнтраваны і ў асноўным арыентаваны на Расію. Падзенне валютнай выручкі ў 2015—2016 гады паказала, што можа адбывацца ў Беларусі, калі ў расійскай эканоміцы няўпраўка”, — адзначыла раней у каментары БелаПАН акадэмічны дырэктар Беларускага эканамічнага даследча-адукацыйнага цэнтра (BEROC) Кацярына Барнукова.


Кава з водарам «цывілізацыі» — Дзедзіч\nКава з водарам «цывілізацыі»\nЭпоха геаграфічных адкрыццяў прынесла «Старому» свету тытунь і каву. Калі адносна шкадлівага ўплыву тытуню ўсё было вырашана яшчэ ў мінулым стагоддзі, дык у навуковым і медыцынскім свеце аб карыснасці кавы спрачаюцца дагэтуль. Адно можна сказаць з дакладнай упэўненасцю — спажыванне недабраякаснай кавы шкадліва адбіваецца на вашым настроі.\nНеяк нядаўна, прагульваючы сумную пару ці то па логіцы, ці то па філасофіі (пры ўсім маім захапленні навукамі, для мяне гэтыя прадметы мала чым адрозніваюцца), вясновым ветрыкам быў я занесены ў адну невялічкую кавярню.\nІ, каб хоць крыху забіць час ды адагнаць «агульную млявасць і абыякавасць да жыцця», вырашыў замовіць я сабе кубачак кавы. Надвор’е было веснавое, за вокнамі спявалі птушкі, ззяла сонейка і нічога не прадракала бяды (даруйце мне, калі ласка, гэтае лірычнае адступленне).\nАдстаяўшы чаргу да касы (аказалася, што я не адзін такі красавіцкі, якому не сядзіцца на парах), атрымаў за пэўную суму грошаў пластыкавы «стаканчык» з субстанцыяй карычневага колеру на дне і накіраваўся да «забраніраванага» месца.\nЯ, канешне, ведаў, што кава ў барах — гэта не амброзія, не цудоўны нектар і нават не напой пераможцаў, але тое, што паўстала перада мной, было сапраўднай нечаканасцю.\nНаконт водару гэтай вадкасці можна сказаць толькі адно — кава з водарам «цывілізацыі» (маю на ўвазе пах пластыку). Паглядзеўшы на колер змесціва «кубка» я нечакана для сябе прыгадаў радкі знаёмыя з дзяцінства: «Не ветер бушует над бором, не с гор побежали ручьи…». І ўзнікла ў мяне такое адчуванне, што гэтыя самыя «ручьи» ўсе да аднога нахабна збяжаліся чамусьці менавіта ў мой пластыкавы стаканчык.\nМне ўжо стала нават цікава: які смак будзе мець гэтая вадкасць. Набраўшыся адвагі, я пакаштаваў «эліксір».\nНе тое, каб змесціва «стакана» было ўжо зусім немагчымае для спажывання, ці яшчэ нешта такое, але ж па смаку «кава» нагадвала старажытны напой, прыгатаваны па сакрэтным рэцэпце алхімікаў, дэгустацыйныя асаблівасці якога можна знайсці ў фантастычных кнігах і з дапамогай якога чалавек мог атрымаць вечнае жыццё (калі, канешне, выжываў).\nШто адбывалася далей — гісторыя зусім для іншага артыкула, а для сапраўдных аматараў добрай кавы я прапаную некалькі «хатніх» (г. зн. апрабаваных мною ў хатніх умовах) рэцэптаў прыгатавання кавы.\n1-2 чайныя лыжкі кавы на філіжанку вады. Давядзіце ваду да кіпення. Старанна апаласніце кіпнем кафейнік і пакладзіце ў яго палову падрыхтаванай порцыі парашку кавы. Заліце парашок кавы кіпенем і шчыльна закрыйце кафейнік.\nХвіліны праз дзве засыпце астатнюю частку парашку кавы і даліце вады да неабходнай порцыі. Падагравайце кафейнік на маленькім агню, але не даводзьце да кіпення. Праз пяць хвілін кава гатовая да спажывання.\n1 порцыя. У маленькі кафейнік — джэзву (аб’ём 100 см3) — кладуць 1 кавалак цукру, заліваюць свежай халоднай вадой і ставяць на агонь. Як толькі змесціва джэзвы закіпіць, кафейнік здымаюць з агню і засыпаюць 5-7 грамаў дробна молатай кавы. Перамяшаўшы лыжкай, ставяць на агонь і даводзяць да кіпення. Зняўшы з агню, дадаюць у джэзву вады і ставяць на агонь. Калі кава закіпіць, джэзву здымаюць з агню і ў гарачым выглядзе падаюць да стала. Пры неабходнасці ў каву дадаюць цукар.\nІнгрыдыенты: 4 шклянкі вады; 60 гр. кавы; 80 гр. цукру; 80 гр. спірту або рому. Каву з цукрам засыпаюць ў кіпень, заварваюць і даюць час настаяцца. Разліваюць у кубкі. У палоўнік наліваюць спірт, запальваюць яго, пад час гарэння разліваюць ў кожную філіжанку і падаюць.\nАдразу хачу абмовіцца, што ў мяне засталося яшчэ шмат добрых рэцэптаў кавы, так што заходзьце да нас у рэдакцыю — будзем частавацца!\n[абслугоўванне], [кава], [кавярні], [рэцэпты]\nДзень, што мае водар мімозы\nЦі пагрэемся мы на ветры?\n(чэрвень 2016г.) Глядзі раздзел "Кнігі"\nАпошняе з самвыдату\nБуклет "Курс асабістай эфектыўнасці". З раздзела "Буклет"\nМентарская праграма для дзяўчат, якія хочуць развівацца ў бізнесе, кар’еры і сацыяльных праектах 2019/08/23\nПроект “Удобный город” запускает школу кампейнера 2019/08/22\nДругі сезон Крэатона для грамадскага сектара (Беларусь) 2019/08/21


Патрык Суэйзі — Вікіпедыя\nПатрык Уэйн Суэйзі\n18 жніўня 1952(1952-08-18)\nХ’юстан, Тэхас, ЗША\n14 верасня 2009(2009-09-14) (57 гадоў)\nJesse Wayne Swayze[d]\nCoastal Carolina University[d]\nSan Jacinto College[d]\nWaltrip High School[d]\nПатрык Суэйзі на ВікіСховішчы\nПатрык Уэйн Суэйзі (англ.: Patrick Wayne Swayze [ˈsweɪziː];18 жніўня 1952, Х’юстан — 14 верасня 2009, Лос-Анджэлес) — амерыканскі кінаакцёр.\nПатрык быў старэйшым з пяці дзяцей у сям'і інжынера Джэсі Суэйзі і танцоўшчыцы Пэтсі Суэйзі. Акрамя яго ў сям'і былі яшчэ два хлопчыкі: Дон (нар. 10 жніўня 1958 года) і Шон Кэлі (нар. 13 кастрычніка 1962 года) і дзве дзяўчынкі: Бэмбі і Вікі.\nПатрык вучыўся ў школе «Блэк Мідл» у Оўк Форэст у штаце Ілінойс, а потым у каталіцкай школе ў Х’юстане. Бацька лічыў, што Патрык павінен быць спартсменам, аднак футбольная кар'ера перарвалася траўмай калена, якая была вельмі складанай і пагражала нават ампутацыяй нагі. Пасля серыі некалькіх складаных аперацый, Патрык вучыўся зноў хадзіць.\nТанцы сталі адным з кампанентаў рэабілітацыі. Патрык вучыўся танцам у Houston Jazz Ballet Company, Harkness Ballet Theater School, Joffrey Ballet School у Нью-Ёрку і Eliot Feld Ballet Company. У васемнаццацігадовым узросце, Патрык упершыню выступіў на сцэне ў спектаклі «Disneyland on Parade». Хутка ён стаў прафесійным танцорам, вандраваў па краіне з вядомым балетным калектывам Buffalo Ballet Company. У 1975 годзе Патрык Суэйзі выступіў на сцэне ў адным з брадвейскіх тэатраў, а потым у мюзікле West Side Story.\n12 чэрвеня 1975 года Патрык Суэйзі ажаніўся з танцоўшчыцай і вучаніцай сваёй маці Лізай Ніемі.\nУпершыню Патрык Суэйзі з'явіўся на кінаэкране ў камедыі «Skatetown, U.S.A» ў 1979 годзе, дзе яго ўбачыў Фрэнсіс Форд Копала, які запрасіў Суэйзі ў свой фільм «The Outsiders» (1983), у якім гралі, таксама, Мэт Дылан, Сафія Копала, Роб Луі, Том Круз, Даян Лэйн і Том Уэйтс. Пасля гэтага Патрыка Суэйзі пачалі запрашаць да ўдзелу ў розных фільмах і серыялах.\nМіжнародную вядомасць Патрык Суэйзі атрымаў пасля таго як ён сыграў арыстакрата Оры Мэйна ў міні-серыяле North and South у 1985 годзе і яго другой частцы North and South, Book II у 1986 годзе. Пасля гэтага была паспяховая роля ў спартыўнай меладраме «Янгблад» (1986). Пасля ролі інструктара танцаў у фільме «Брудныя танцы» (1987), Патрык Суэйзі быў намінаваны на ўзнагароду Залаты Глобус. Аднак за ролю паліцэйскага з горнага паселішча, які вядзе прыватнае даследаванне забойства малодшага брата ў Чыкага ў фільме Next of Kin (1989) і галоўную ролю ў фільме Road House (1989), ён быў намінаваны на ўзнагароду Залатая Маліна як самы дрэнны акцёр.\nРоля ў камедыйнай меладраме «Ghost» (1990), у якой гралі Дэмі Мур і Вупі Голдберг, прынесла яму новую намінацыю на «Залаты Глобус» і ўзнагароду «Сатурна».\nУ 2008 годзе ў Патрыка Суэйзі былі знойдзены цяжкааперабельныя новаўтварэнні ў падстраўнікавай залозе. У маі 2008 года была праведзена аперацыя, пад час якой была выдаленая частка страўніка, якую паразіў рак. 9 студзеня 2009 года акцёр быў шпіталізаваны з дыягназам «запаленне лёгкіх». 16 студзеня Патрык Суэйзі быў выпісаны. 19 красавіка было абвешчана што метастазы ў Суэйзі перайшлі ў печань.\nПатрык Суэйзі памёр 14 верасня 2009 года ў Лос-Анджэлесе.\n↑ Біяграфія Патрыка Суэйзі\n↑ Аб шлюбе Патрыка Суэйзі і Лізы Ніемі на www.associatedcontent.com\n↑ The Outsiders на www.imdb.com\n↑ Patrick Swayze Dies of Pancreatic Cancer at 57\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Патрык Суэйзі\nПатрык Суэйзі на сайце «Internet Movie Database» (англ.)\nAllMovie · AllMusic · AlloCiné · ČSFD · Danish Film Database · Discogs · Internet Broadway Database · Internet Broadway Database · Internet Movie Database · Кинопоиск · Metacritic · MusicBrainz · Rate Your Music · Rotten Tomatoes\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Патрык_Суэйзі&oldid=2989866"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 16:15, 21 кастрычніка 2017.


Тэракт у Charlie Hebdo: затрыманыя сем падазраваных | Новы Час\nТэракт у Charlie Hebdo: затрыманыя сем падазраваных\nПрэм'ер-міністр Францыі Мануэль Вальс заявіў аб затрыманні некалькіх чалавек, якія падазраюцца ў здзяйсненні тэракту ў рэдакцыі французскага сатырычнага штотыднёвіка Charlie Hebdo. Пра гэта кіраўнік урада паведаміў у эфіры радыёстанцыі RTL.\nПаводле яго слоў, асноўныя падазраваныя ў здзяйсненні нападу — браты Шэрыф і Саід Куашы — па-ранейшым знаходзяцца на свабодзе. У той жа час Вальс падкрэсліў, што ў яго няма сумневаў, што яны стаяць за тым, што адбылося.\nПры гэтым прэм’ер-міністр не назваў ні дакладнаы лік, ні асобаў затрыманых. У той жа час AFP са спасылкай на заяву міністра ўнутраных спраў Францыі Бернара Казнева паведамляе аб затрыманні сямі чалавек.\nРаней у паліцыю добраахвотна прыйшоў яшчэ адзін падазраваны ў здзяйсненні тэракту 18-гадовы Хамід Мурад. Пры гэтым ён заявіў, што не датычны да таго, што адбылося і ў яго ёсць алібі. Па дадзеных СМІ, гэтую інфармацыю пацвердзілі некалькі сведак.\nУ ноч на 8 студзеня французская паліцыя правяла спецаперацыю ў Рэймсе. Па наяўнай інфармацыі, яе мэтай было ўзяцце ДНК і адбіткаў пальцаў меркаваных тэрарыстаў.\nАдначасова яшчэ адзін ператрус прайшоў у горадзе Шарлевіль-Мэз’ер блізу бельгійскай мяжы. У выніку быў затрыманы мужчына, які ёсць сваяком аднаго з падазраваных. Ніякіх абвінавачванняў затрыманаму не прад’яўлена, у яго бяруць паказанні.\nНапад на офіс Charlie Hebdo адбылося 7 студзеня ў 11:30 раніцы па мясцовым часе (13:30 па Мінску). Узброеныя аўтаматамі і гранатамётамі мужчыны зладзілі ў рэдакцыі стральбу. Атака суправаджалася крыкамі «Алах Акбар» і «Мы адпомсцілі за прарока». Ахвярамі нападу сталі 12 чалавек. У іх ліку галоўны рэдактар выдання і некалькі паліцэйскіх. Прэзідэнт Францыі Франсуа Аланд назваў тое, што адбылося, тэрактам.\nУ Францыі пад варту ўзялі падазраванага ў нападзе на Charlie Hebdo\nПадазраваныя па «справе Скрыпалёў» перад замахам знялі прастытутку


Галоўная / падлогу / выраўноўванне падлогі / ўладкаванне падлог / Выраўноўванне падлогі цэментавым растворам\nВыраўноўванне падлогі цэментавым растворам\nВартасці і недахопы цэментнай сцяжкі\nВыкарыстанне сухіх сумесяў\nКожная паверхня павінна быць роўнай, асабліва ў тым выпадку, калі справа тычыцца полу і насцілу падлогавага пакрыцця. У дадзеным выпадку вельмі важна выбраць варыянт сцяжкі, правільна выканаць мантаж і пачакаць да поўнага высыхання. Калі выконваецца тэхналогія сцяжкі, выраўноўванне падлогі атрымліваецца па максімальным ўзроўню надзейнасці. сцяжка падлогі пры гэтым дазваляе схаваць усе наяўныя няроўнасці падставы, а таксама інжынерныя камунікацыі. У наступным, пасля выраўноўвання падлогі можна выканаць фінішную аздабленне або настелен любы выгляд падлогавага пакрыцця.\nПры правядзенні рамонту варта ведаць пра тое, як выраўнаваць падлогу правільна і з захаваннем усіх тэхналогій. Існуе вялікая колькасць класіфікацый сцяжак для выраўноўвання падставы. Кожны з іх спрыяе выкананню пэўных функцый і мае рознае прызначэнне. У залежнасці ад таго, якім чынам адбываецца злучэнне раствора з падмуркавай плітой, яна дзяліцца на:\nзвязаная. Заліванне раствора выконваецца непасрэдна на падставу. Змацаванне адбываецца за кошт наяўнасці адгезіі. Не ўладкоўваецца цёпла і гідраізаляцыя. Яна падыдзе ў тым выпадку, калі няма ніякай магчымасці падняць ўзровень падлогі (дзверы могуць не адчыняцца, значна скараціцца адлегласць да столі). Акрамя гэтага звязаная сцяжка ўладкоўваецца пры стварэнні лёгкага «пірага», сама падстава практычна ідэальна роўнае, а сама плошча памяшкання, дзе праводзіцца мантаж, мае значную плошчу. Што тычыцца канкрэтных памяшканняў, то звязаная сцяжка выдатна ўпішацца ў тыя, дзе маецца вялікая колькасць мэблі, у тым ліку і масіўнай, маюцца перагародкі, складскія памяшканні. Сцяжка атрымліваецца даволі масіўнай - да 150 кг на кожны квадратны метр. Ёсць некаторыя нюансы для такога віду выраўноўвання падлогі, якія тычацца маякоў. Яны павінны быць падвешаныя над падставай (на саморезы ці выкладзеныя ўчасткі раствора).\nплаваючая. Назва яна атрымала з-за наяўнасці падушкі, якая ўключае ў сябе шматлікія пласты: гук, цёпла, гідраізаляцыі. Менавіта на іх і размяшчаецца сцяжка. Выдатна падыходзіць для такіх падлогавых пакрыццяў як лінолеўм, ламінат, паркетнай дошкі. Але варта звярнуць увагу, што для паркета сцяжка ўжо не будзе варыянтам. Такі варыянт выраўноўвання незаменны для памяшканняў з цёплымі падлогамі, вялікай верагоднасцю трещинообразования, для хуткай залівання раствора. Яго можна нават лічыць, як танны спосаб выраўнаваць падлогу.\nНа раздзяляльнай пласце. У якасці раздзяляльнага пласта пры выраўноўванні ўладкоўваецца пласт цёпла і гідраізаляцыі. Яна ўсё роўна не мае судотыку са сценамі. Могуць быць выкарыстаны розныя матэрыялы для такіх слаёў. Гідраізаляцыя ў такім выпадку прызначаецца для абароны ад вільгаці. Падыдзе для ванных пакояў, падвальных памяшканняў, гарышчы, падлог першага паверха.\nУ любым выпадку, пры выбары варыянту сцяжкі для якаснага выраўноўвання падставы, варта набыць неабходны матэрыял і інструменты. Якасць замешвання раствора адаб'ецца ў наступным на надзейнасці за ўсё «пірага».\nАкрамя асноўнай функцыі выраўноўвання падставы, сцяжка падлогі здольная надаць яму роўнасці, вышыні, пэўнага ўхілу. Ўхіл можа быць роўны нулю, але пры пэўных абставінах ён проста незаменны (для прылады зліўной адтуліны ў ваннай, прылазніку і іншых памяшканнях). Дадаткова сцяжка валодае і цеплаізаляцыйнымі якасцямі для памяшкання, у якім яна ўладкованая. У кожным з выпадкаў не складзе працы выраўнаваць падлогу сваімі рукамі. Галоўнае выразна выконваць тэхналогію і выконваць усе паслядоўна.\nКожны варыянт сцяжкі мае сваё прызначэнне і падыдзе для канкрэтных умоў па выраўноўванні падставы.\nЧасцей за ўсё пры выраўноўванні полу выкарыстоўваюць цэментавую сцяжку, як больш аптымальны спосаб задаволіць падлогу для далейшай фінішнай аздаблення. Пасля яе можна з лёгкасцю ўкладваць любы выгляд падлогавага пакрыцця (ковролин, плітка, ламінат, лінолеўм і г.д.). Акрамя гэтага пры жаданні можна ўладкоўваць крысы з падагрэвам. Пры ўсім гэтым практычна не зменіцца адлегласць ад падлогі да столі за кошт тонкага пласта сцяжкі. Пасля застывання паверхню становіцца трывалай і цвёрдай. Яна здольная вытрымліваць любыя знешнія механічныя ўздзеяння, вялікія і масіўныя прадметы.\nНягледзячы на тое, што цэментная сцяжка ўяўляе сабой танны спосаб выраўнаваць падлогу, яны мае некаторыя нязначныя недахопы:\nПравядзенне дакладных вымярэнняў.\nПрацяглы тэрмін цвярдзення раствора, які даходзіць да 30 сутак.\nПадчас працы выдзяляецца вялікая колькасць бруду, пылу.\nАле да гэтага часу, як выраўнаваць падлогу сваімі рукамі, варта выканаць усе дзеянні па падрыхтоўцы паверхні для залівання раствора. Выраўноўваюць паверхню даводзіцца да ідэалу, каб якасць атрымалася максімальным.\nПры наяўнасці старой сцяжкі або іншага пакрыцця, яно павінна быць выдаленае. Выключэннем з'яўляецца паверхню, якая трывала мацуецца да падставы. наяўная фарба, алейныя плямы выдаляюцца, зашлифовываются. Каб не ўзнікала ў наступным працёку падрыхтаванага раствора, ўсе расколіны і выбоіны дбайным чынам латаюцца. Для гэтага можа нават выкарыстоўвацца спецыяльны інструмент і набор пэўных спазнанняў.\nБудаўнікі могуць эканоміць сродкі на прабіванні адтуліны для пракладкі электрычнай праводкі. Пры гэтым вельмі моцна пакутуе бетонная пліта ці іншае падстава. У дадатак да гэтага з яго паступае ўвесь вэрхал з нижерасположенных кватэр, а таксама нязручнасці. Самастойна такія пелі латаюцца рамонтным складам.\nПасля правядзення вышэйзгаданых работ варта ачысціць паверхню ад смецця, пылу і бруду. У дапамогу прыйдзе будаўнічы пыласос, здольны нават дробязь прыбраць. У наступным гэта можа спрыяць няякаснаму застывання раствора, а таксама праявы дэфектаў у выглядзе адслаенняў, расколін і г.д.\nКалі праведзены падрыхтоўчыя мерапрыемствы і паверхня цалкам ачышчаны ад смецця, можна пачынаць вырабляць разметку па ўсім памяшканні, каб выраўнаваць узровень падлогі якасна. Часцей за ўсё выкарыстоўваюць у працы будаўнічы гидроуровень. Ёсць больш сучасныя сродкі - лазерны нівелір, але яго кошт высокая і не акупіцца пры правядзенні рамонтных работ у адным памяшканні.\nГидроуровень прадстаўлены ў выглядзе пары колбаў з вадой, якія злучаныя паміж сабой шлангам пэўнай даўжыні. У ёмістасцях вертыкальных вадкасць будзе размяшчацца на адным узроўні пры любых абставінах. такім чынам, размяшчаючы колбы вышэй або ніжэй, выстаўляецца неабходны ўзровень будучай сцяжкі.\nПраца выконваецца двума людзьмі. Пасля ўстаноўкі першай колбы ў кутняй частцы памяшкання, робіць першая адзнака. Яна і будзе задаваць будучы ўзровень. Другая колба перамяшчаецца іншым чалавекам па паказанай сцяне на пэўную адлегласць, каб размясціць яе. Пасля выстаўлення аднолькавага ўзроўню вадкасці ў колбах, робіцца аналагічная адзнака. Дадзеныя адзнакі ў наступным паміж сабой злучаюцца. варта адзначыць, што чым больш дадзеных пунктаў па перыметры памяшкання, тым больш верагоднасць дакладных разлікаў.\nТрываласць падставы будучага падлогі будзе залежаць ад якаснай сцяжкі. Пры гэтым яна не павінна быць менш па таўшчыні 3 см. У адваротным выпадку пры значных нагрузках, сцяжка пачне трэскацца, праяўляць дэфекты.\nКалі зроблены першыя адзнакі, яны будуць служыць арыенцірам для вызначэння нулявога ўзроўню, які ўключае таксама і таўшчыню сцяжкі падлогі для выраўноўвання падставы.\nВыраўноўванне падлогі сваімі рукамі не можа абысціся без грунтоўкі. Уся паверхня, дзе праводзіцца мантаж сцяжкі павінна быць прамазаць пры дапамозе валіка. Гэта дазволіць павялічыць узровень адгезіі раствора з паверхняй падлогі. Адначасова дадзеная працэдура выконвае і функцыю гідраізаляцыі.\nНельга прапускаць працэдуру грунтавання падставы для залівання раствора, так як з цягам часу сцяжка пачне трэскацца. Гэта асоба будзе праяўляцца, калі заліты раствора будзе мець нязначную таўшчыню пласта.\nАсаблівая ўвага надаецца кухонным памяшканням або ваннай. Тут выкарыстоўваюцца ў працы спецыялізаваныя грунт склады, якія з'яўляюцца адначасова гідраізаляцыйных і гідрафобнымі. У працэсе эксплуатацыі яны змогуць прапусціць вільгаць да сцяжкі, і, наадварот, ад сцяжкі. Гэта выяўляецца пры выпадковым затапленні, калі вада будзе заставацца ўнутры памяшкання, а не пойдзе да суседзяў знізу.\nПры наведваньні крамы для куплі грунтоўкі, варта звяртаць увагу на тыя, якія маюць пазнаку «для бетону». Ёсць і іншая назва для іх - «праймер-грунты».\nКаб выраўноўванне падлогі атрымалася якасным, і было затрачана менш сіл пры заліванні, варта зладзіць сістэму маякоў. Для іх могуць быць выкарыстаны розныя матэрыялы. Найбольшай папулярнасцю карыстаюцца спецыяльныя профілі з металу. Калі звярнуць увагу на іх перасек, то яно будзе нагадваць літару «Т».\nМацаванне на падставу адбываецца паралельна адзін аднаму на зададзеным адлегласці. Верхняя іх частка павінна супадаць з адзнакамі на сцяне, якія былі выстаўленыя падчас расчерчивания разметкі. Варта выбраць некалькі кропак, у якіх профіль будзе мацавацца да падставы. Дапаможа ў гэтым раствор або гіпсавая аснова. Паміж зададзенымі кропкамі звычайна выбіраецца адлегласць у метр-паўтара.\nШто тычыцца саміх маякоў, то яны павінны размяшчацца ў залежнасці ад таго, які менавіта інструмент выкарыстоўваецца для разравнивания. Гаворка ідзе пра яго даўжыні. Калі яна складае паўтара метра, то адлегласць паміж профілямі звычайна выбіраецца ў раёне 1.2-1.3 м. Гэта значыць цалкам павінна быць захоплена адлегласць для раўнамернага размеркавання раствора падчас залівання. галоўнае, каб зручна было карыстацца тым жа правілам пры мантажы сцяжкі для выраўноўвання падлогі.\nСпецыялісты могуць праводзіць работы самастойна без выкарыстання выстаўленых маякоў. Але тут справа вопыту. Яны самі могуць ажыццявіць заліванне. Калі ж у сілах няма ўпэўненасці, то лепш не рызыкаваць і не эксперыментаваць. У адваротным выпадку прыйдзецца спраўляцца з дэфектамі і пагрэшнасцямі працы. Часам гэта выклікае значныя фінансавыя затраты.\nКалі ўсе вышэйпаказаныя віды работ будуць завершаны, можна прыступаць да замешвання раствора. У такім выпадку лепш за ўсё выкарыстоўваць гатовыя сухія будаўнічыя сумесі, дзе ёсць усе кампаненты для паўнавартаснай залівання. Акрамя гэтага ў іх звычайна выкарыстоўваецца безусадочный выгляд цэменту. Дастаткова будзе дадаць неабходную колькасць вады і замяшаць да аднароднай кансістэнцыі раствор.\nХто не ведае, як выраўнаваць падлогу правільна з выкарыстаннем якаснага раствора, то не варта спрабаваць сабраць у адно цэлае цэмент, пясок і неабходныя дадаткі. Усё гэта ёсць ужо ў гатовым выглядзе. Да таго ж яны маюць пэўны набор пераваг, сярод якіх нязначнае час да поўнага высыхання. Акрамя гэтага паверхня атрымліваецца трывалай, по ней спустя несколько суток можно с легкостью передвигаться и выполнять отделочные работы в помещении.\nСумесяў існуе вялікая колькасць, і ўсе яны могуць быць прызначаныя для выканання пэўнай задачы. Выбар будзе залежаць ад выканаўцы работ па выраўноўванню падставы. Не лішнім будзе пракансультавацца па дадзенай падставе з прафесіяналамі, якія змогуць параіць аптымальны варыянт.\nЗавяршальным этапам выраўноўвання падлогі сваімі рукамі служыць заліванне гатовага раствора па плошчы памяшкання. Сумесь заліваюць звычайна ў далёкім куце памяшкання насупраць уваходу. Пасля гэтага адбываецца разравнивание раствора па выстаўленых маяках. Ніякіх асаблівых спазнанняў у гэтым кірунку не трэба.\nЗвычайна сцяжка заліваецца па бакавых участках ўздоўж сцен, а потым ужо ўчастак з маякамі перад уваходам. Пасля заканчэння работ варта даць сцяжцы час для схоплівання. Пры гэтым нельга забываць сачыць за ёй, каб адбылося раўнамернае высыханне па ўсёй плошчы. Можна без праблем выбраць самы танны спосаб выраўноўвання падлогі. Пры мінімальных фінансавых выдатках і выдатках працы можна атрымаць ідэальны варыянт.\nПасля завяршэння работ можна задумацца аб куплі падлогавага пакрыцця, прыдатнага пад інтэр'ер ўсяго памяшкання. Галоўнае ў працэсе мантажу выконваць паслядоўнасць выканання работ, што ўключае ў сябе сама тэхналогія.


Бібліятэкар на калёсах не толькі абслугоўвае чытачоў, але збірае вясковыя дыялекты і паданні\n«Пайду з дома, бо кабаны на плоце спяваюць»\nОпубликовано: 10.06.2017 01:09:05\nУ ГАНЦАВІЦКІМ раёне з 27 тысяч жыхароў каля 14 тысяч карыстаюцца паслугамі бібліятэк. А галоўнае — за апошнія гады тут не зачынілі ні адзін філіял, толькі дзве вясковыя бібліятэкі аб’ядналі са школьнымі. Карэспандэнт “СГ” вырашыла даведацца, што чытаюць вяскоўцы, і села ў мясцовы бібліёбус.\nУнукі Яніны КУРЫЛІК — Аня і Ягор — чытаюць нават на канікулах\nАКАЗАЛАСЯ, што гэта першы рэйс на новым транспарце, атрыманым замест устарэлага. 15 вёсак штомесяц аб’язджаюць бібліятэкар Ірына Бруй і вадзіцель Дзмітрый Мелехавец. Шэсць розных маршрутаў прадуманы так, каб раз на 30 дзён абавязкова завітаць да ўсіх. Найбольш аддаленыя населеныя пункты — Кукава-Бор, Крышылавічы, Гута і Ясенец.\nСёння першы прыпынак — у вёсцы Красынічы. Ірына Іванаўна загадзя патэлефанавала пастаянным чытачам, паспытала, што новага прывезці. Першай са стосам прачытаных кніг у салон спяшаецца Яніна Курылік з унукамі — пяцігадовай Аняй і дзесяцігадовым Ягорам. Малыя адразу пачынаюць перабіраць казкі і дзіцячыя часопісы, бабуля таксама не застаецца ўбаку. Сям’я вялікая — дзве дачкі з зяцямі, трое ўнукаў, і ўсе не адмаўляюцца ад друкаванага слова. Да нас далучаецца і маладая суседка. У Кацярыны Рагожынай двое малых. Дзеткі спакойныя, час на чытанне ёсць, таму маладая мама выбірае часопісы для моладзі і раманы.\nА як наконт больш сур’ёзнай літаратуры? Ірына Іванаўна кажа, што попыт на яе ў асобных людзей таксама ёсць. У асноўным перачытваюць класіку. Фонд перасоўнай бібліятэкі — каля 9,5 тысячы асобнікаў.\nМіхаіл ДУБОЎСКІ дзеліцца ўражаннямі з Ірынай БРУЙ\nНаогул для цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы раёна штогод набываюць 2—3 тысячы новых кніг. Загадзя атрымліваюць спіс выданняў, якія будуць надрукаваны ў наступным годзе, і робяць з іх выбар. А са сродкаў камерцыйнага фонду, што існуе з 2000 года, купляюць дэтэктывы, раманы пра каханне і бестселеры, якія потым можна ўзяць дадому за дадатковую аплату, гаворыць дырэктар цэнтралізаванай сістэмы Ала Хваль. Акрамя таго, вельмі актыўна папаўняюць шафы самі жыхары. Падчас акцыі “Падары кнігу” ў бібліятэку прыносяць нават новыя і даволі каштоўныя тамы, не кажучы пра зборы, што захаваліся з савецкіх часоў.\nМІЖ тым нас ужо зачакалася наступная чытачка — аператар машыннага даення ААТ “Агарэвічы” Людміла Смоліч. Хуценька праглядае часопісы:\n— Улетку кнігі чытаць не паспяваю, а вось перыёдыку пра гаспадарку, агарод абавязкова пагартаю. Муж у мяне — пчаляр, для яго выбіраю асобныя выданні з парадамі.\nВалянціна ВОЛАХ з Агарэвічаў.\nКіруемся ў вёску Новыя Агарэвічы да пары адных з самых апантаных чытачоў — Софіі і Анатоля Дубоўскіх. Вяскоўцы два гады таму адзначылі 50-годдзе сумеснага жыцця. Анатолю Іванавічу на месцы не сядзіцца — узімку за кнігамі нават ездзіў на веласіпедзе, хоць яму амаль 80 гадоў. Жонка выбірае для яго тры тамы з серыі “Спецназ”, для сябе — часопісы па вязанні.\nІх сусед Міхаіл Дубоўскі хваліцца, што ёсць і свая вялізная бібліятэка, кнігі захоўваюцца нават у гаражы. Субяседнік сыпле жартамі. Дарэчы, некалькі гадоў таму Ірына Бруй вырашыла сабраць трапныя выслоўі, што пачула падчас падарожжаў па раёне. Напрыклад, у вёсцы Люсіна кажуць так: “Пайду з дома, бо ўжо кабаны на плоце спяваюць”. “Кабаном” клічуць пеўня. Так атрымаўся зборнік мясцовых дыялектаў “А ў нас кажуць”. Бібліятэкар запісвае гісторыі вёсак, краязнаўчыя апавяданні, а потом пра кожную супрацоўнікі ўстановы самі выдаюць невялікія брашуры або захоўваюць інфармацыю на дысках.\nБібліёбус запрашае наступных чытачоў. Марыя Клявец адразу пытаецца пра часопісы, прысвечаныя здароўю:\n— А як без здароўя? Прывезлі на лета чатырохгадовую ўнучку, трэба даглядзець.\nБібліятэка на калёсах робіцца своеасаблівым клубам — збіраецца некалькі жанчын, пачынаюць абмяркоўваць навіны. У жыхаркі Новых Агарэвічаў Наталлі Снарскай больш за 20 парасят, а птушку і не злічыць, але і пра духоўную ежу не забывае. Валянціна Волах прызналася, што цікавіцца гістарычнай і пазнавальнай літаратурай, больш зімой, калі ёсць вольны час. Марыя Мініч выпісвае рэцэпты, парады пра кветкі і здароўе.\nУСЯГО ў раёне 19 бібліятэк, удакладніла пазней Ала Хваль. У кожнай свая рызыначка. Напрыклад, у Вялікіх Круговічах на яе базе стварылі духоўна-асветніцкі цэнтр “Існасць”, разам з мясцовым бацюшкам арганізоўваюць экскурсіі па святых мясцінах. У Кукава парупіліся і пачалі збіраць экспанаты для музея музычных інструментаў, а таксама патэфоны, пласцінкі… У Малькавічах — экспазіцыя з рэдкімі дакументамі, напрыклад, прашэннямі XVIII і XIX стагоддзяў. Я ж завітала ў Агарэвіцкую сельскую бібліятэку — тут загадчыца Вольга Шаматульская і бібліятэкар Вольга Халецкая паказалі нам “Пакой рэдкай кнігі”. Да 500-годдзя беларускага кнігадрукавання ў раёне аб’явілі акцыю — кожны можа на час падзяліцца найбольш старой кнігай з дамашняга збору. Спецыяльную выставу аформяць у райцэнтры, але і ў Агарэвічах калекцыя таксама ўражвае. Найбольш важкія тамы — 1840 і 1892 гадоў. У адным добра захаваліся нават колеры на гравюрах.\nЗагадчыца бібліятэкі Вольга ШАМАТУЛЬСКАЯ\nЗа дзень бібліятэка на калесах абслугоўвае ад 15 да 45 чытачоў. Рэгулярна арганізуюцца своеасаблівыя лекцыі з парадамі, што пачытаць, дзе знайсці інфармацыю. А ў стацыянарных установах на вёсцы ёсць доступ у інтэрнэт. Па сутнасці, гэта найбольш зручны і бясплатны спосаб далучыцца да друкаванага слова ў сельскай мясцовасці. І, як мы ўпэўніліся на свае вочы, вяскоўцам ён даспадобы.\nГалоўны спецыяліст устаноў культуры і народнай творчасці Міністэрства культуры Сяргей БАЦЯН:\n— На пачатак года ў нашай краіне дзейнічала 2675 публічных бібліятэк і 104 бібліёбусы. На наш погляд, іх колькасць можна павялічыць, такая рэкамендацыя нават была накіравана аблвыканкамам па выніках Года культуры.\nБібліёбус існуе больш за 100 гадоў, і мы бачым, што замежныя краіны, напрыклад, Фінляндыя, Вялікабрытанія і Польшча, ад іх не адмаўляюцца і зараз. Вы здзівіцеся, але ў свеце бываюць і бібліятэкі-ровары, і нават бібліятэкі-верблюды. Галоўнае — каб чытач атрымаў сваю кнігу.


Дададзена: 9.04.12 0:47 Загаловак паведамлення:\nЯкія народныя сродкі вы выкарыстоўваеце, каб зняць сухі раздражняльны кашаль у дзіцяці?\nМалако з мёдам пакуль нельга. Яраш невядома дзе паймаў "парагрыпозную інфекцыю" (па словах педыятра; а па маім разуменні - нейкі страўнікавы грып). Самыя страшныя праявы мінулі, далекваю наступствы.\nДададзена: 9.04.12 8:51 Загаловак паведамлення:\nПроста цёплае пітво і інгаляцыі.\nДададзена: 9.04.12 9:14 Загаловак паведамлення:\nКалі дзярэ ў горле , на ноч трэба "змазаць" горла. Малако з маслам (паболей масла), а яшчэ добра некалькі кропель масла какао растапіць і з малаком цеплым выпіць. Мы і сярод ночы давалі, калі прачынаўся Мірык ад кашлю. На некаторы час дапамагае.\nА удзень шмат пітва цеплага, мне падабаецца галінкі малін заварваць і трошкі меду туды, каб трошкі салодкае было, тады лепш згаджаецца піць мой хлопец.\nДададзена: 9.04.12 10:50 Загаловак паведамлення:\nТаццяна, а дзе можна знайсці масла какава?\nДададзена: 9.04.12 11:13 Загаловак паведамлення:\nМне знаемы прінес кавалак маленькі (нехта ў яго працуе на Камунарке). Яго трэба вельмі трошкі, таму невялікага кавалку хопіць надоўга.\nДададзена: 9.04.12 11:24 Загаловак паведамлення:\nЯсна) Калісьці я купляла яго ў Крыму ў аптэцы, дык падумала, мо і ў нас з'явілася.\nДарэчы, калі хто ўлетку паедзе ў Крым, можаце паглядзець. Ну і буду неверагодна ўдзячна, калі раптам і мне прывязеце\nДададзена: 9.04.12 18:46 Загаловак паведамлення:\nPalina007, Масла какавы можна заўжды купіць у краме "Камунарка", што на чырвонай.\nДададзена: 9.04.12 23:36 Загаловак паведамлення:\nУра-ура, stasia, дзякуй за падказку\nДададзена: 10.04.12 8:45 Загаловак паведамлення:\nМасла какава зараз і ў гіперах з'явілася, у аддзелах, дзе цыкорый і г.д. Каля 18 тыс за 60 гр.\nДададзена: 11.04.12 11:54 Загаловак паведамлення:\nПры хворым горле малочных прадуктаў трэба пазбягаць, як і мёду.\nКніжкі для самых маленькіх 460 julcik 479470 4.12.18 14:41\nНашае вясельле было незабыўным!!! 199 Kryscina 223258 20.07.13 23:40\nМузыка для дзетак 63 julcik 115401 3.05.13 22:13\nБеларуская тэлевізія: Што было добрага, што ёсьць? 28 наталька 61281 23.02.12 10:47


DELLA™ Грузаперавозкі з Іарданіі ў Беларусь (знайсці спадарожны транспарт для перавозкі грузаў Іарданія - Беларусь)\nVehicle: Іарданія — Беларусь\nРаздзел «Спадарожны транспарт / Транспарт для грузаперавозкі Іарданія — Беларусь». Кампанія DELLA™ Грузаперавозкі заснавана ў лютым 1995 года. Наша місія — зручны і якасны інфармацыйны сэрвіс у сферы аўтамабільных грузаперавозак Беларусь — Беларусь і міжнародных грузаперавозак. Наш галоўны прыярытэт — актуальнасць інфармацыі. Дзякуем за цікавасць да нашага сэрвісу, заўсёды рады быць карыснымі для Вас!


Многім у штодзённасці няма з кім гаварыць па-беларуску – у сям’і і на працы ўсе рускамоўныя, а размаўляць хочацца. Таму “Мова Нанова” – гэта не столькі курсы ў класічным разуменні, колькі пляцоўка, дзе людзі ў нефармальнай абстаноўцы знаёмяцца, камунікуюць, адпачываюць і разам з тым вучаць, удасканальваюць мову і сустракаюцца з выбітнымі людзьмі, якіх арганізатары запрашаюць ў якасці гасцей.\n“Мы стараемся, коб кожны, хто прыходзіць на курсы, быў не пасіўным слухачом, а актыўна ўдзельнічаў у моўных гульнях, творчых заданнях і інтэрактывах, падчас якіх мы прапаноўваем пісаць вершы, гісторыі, маляваць, разважаць і г.д.” – кажа Эмілія Комар, адна з вядоўцаў гарадзенскіх курсаў. – “За гэты час якіх толькі тэмаў у нас не было: філасофія, гісторыя, спорт, здароўе, творчасць, падарожжы, псіхіятрыя, вінаробства... Аднойчы мы нават інсцэнавалі вяселле [на фта ніжэй], каб паказаць, як гэта было ў нашых продкаў.”\nЧасам арганізатары для разнастайнасці мяняюць фармат курсаў: паб-квізы, экскурсіі ў музей Максіма Багдановіча і па Новым свеце ў горадзе, на майстар-класах слухачы шылі коцікаў і валялі лялькаў, некалькі разоў ладзілі танцавальныя вечарыны.\nЭкскурсія па Новым свеце\nНа кожных занятках ёсць вядомыя госці або эксперты па тэме. Так, на курсах выступалі беларускія музыкі – Лявон Вольскі, Зміцер Вайцюшкевіч, Іван Кірчук, Ігар Варашкевіч, Андрусь Такінданг, Сяржук Доўгушаў, Алесь Дзянісаў, гурты Re1ikt, Rokash. Многія з іх – па некалькі разоў. Гасцямі былі і вядомыя гісторыкі, пісьменнікі, паэты, спартсмены, лекары. У мінулым годзе, напрыклад, на курсы прыязджала Марыя Міцкевіч, унучка Янкі Брыля і Якуба Коласа.\n21 лютага курсы пераехалі ў новае памяшканне, дзе адзначылі адразу два святы – Дзень роднай мовы і наваселле.\n“Вельмі ўсцешна, што ў курсаў ёсць свой касцяк сярод слухачоў – гэта людзі, якія ходзяць на курсы амаль ад пачатку іх існавання, але разам з тым прыходзяць і новыя слухачы. Зараз курсы наведвае прыкладна 30 чалавек, было і больш, было і менш. Вядома, Лявон Вольскі сабраў рэкордныя для курсаў 200 слухачоў, наймеш людзей прыходзіць у моцныя маразы. Увогуле, нашыя слухачы-вельмі класныя і таленавітыя,” – з захапленнем кажа Эмілія.\nАдна са слухачак курсаў – Наста Трафімчык, у мінулым годзе перамагла ў конкурсе “Гарадзенская беларусачка”.\n«Я прыйшла на першыя заняткі "Мова нанова" у Гародні і адразу сказала: "Ваў! Буду хадзіць!" – дзеліцца Наста, - “І цяпер я з гонарам называю сябе студэнткай беларускамоуных курсаў "Мова нанова". Мне курсы даюць магчымасць кожны тыдзень размаўляць па-беларуску, знаёміцца з новымі людзьмі, вучыць граматыку і проста пабыць у цудоўнай атмасферы, якую ствараюць як вядоўцы, так і самі наведвальнікі курсаў. А падчас конкурсу маёй групай падтрымкі былі таксама мовананоўцы!».\nМногія студэнты неспадзявана праявілі сябе як арганізатары і вядоўцы іншых імпрэзаў. Так пачалі ўзнікаць новыя супокі, аб'яднаныя любоўю да роднай мовы. Менавіта студэнты “Мова Нанова” разам са студэнтамі курсаў “Моваведа” адкрылі гродзенскі клуб чытачоў, які існуе болш за 3 гады».\n“Весці курсы, на якія прыходзяць такія слухачы – гэта кайф і натхненне. Мы можам смяяцца да слёз, можам пасумаваць і задумацца, мы любім піць гарбату са смачнымі пірагамі, якія пякуць і прыносяць слухачы. І разам з гэтым мы ўдасканальваем мову і маўленне, вучым лексіку, падцягваем граматыку, гуляем і творча выконваем розныя заданні ў прыемнай і лёгкай атмасферы,” – падсумоўвае Эмілія.\nДалучыцца да заняткаў можна кожную сераду а 19-ай гадзіне ў антыкавярні “Партал”, што на Вялікай Траецкай, 31.\nАўтар Эрыка Свіркевіч\nФота з архіва "Мова Нанова"


Як адбяліць белую блузку - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ Як адбяліць белую блузку\nНі ў якім разе нельга ўжываць Адбельвальнік, якія змяшчаюць хлор. Аптымальным варыянтам для адбельвання блузкі служаць кіслародныя адбельвальнікі і пятновыводители. Ужываючы гэтыя сродкі, вы вернеце сваёй блузцы ранейшую беласць. Асаблівую ўвагу трэба звярнуць на якасць вады. Ваду неабходна прафільтраваць, затым дадаць лыжку солі і соды, невялікая колькасць пральнага парашка і старанна ўсё змяшаць. Затым пракіпяціць выраб на працягу трыццаці хвілін на слабым агні. Прапаласкаць выраб і павесіць сушыць.\nСтаноўчы вынік дае замочванне блузкі на ноч у вадзе з даданнем кіслароднага Адбельвальнік. Раніцай застанецца памыць блузку звычайным спосабам. У наступныя мыцця выраб сціраецца з дадаткам невялікай колькасці Адбельвальнік, якое засынаецца ў адсек для парашка.\nЦудоўны вынік пры адбельванні дае перакіс вадароду. Вазьміце пяцьдзесят мілілітраў перакісу вадароду і растворыце яе ў пяці літрах вады. Замочыце блузку ў гэтым растворы на некалькі гадзін. Затым старанна прапаласкаць у чыстай вадзе. Перакіс выдатна адбельвае тканіна, не пашкоджваючы пры гэтым яе структуру.\nАдзін з варыянтаў адбельвання белай блузкі - набыць якасны пральны парашок для белых рэчаў. У склад такога парашка ўваходзяць адбельваюць кампаненты, якія паступова, на працягу некалькіх пранняў дапамогуць вярнуць блузцы першапачатковую беласць.\nПерад мыццём можна замачыць белую блузку ў мыльным растворы з даданнем нашатырнага спірту і перакісам вадароду гадзіны на два. Затым памыць ў пральным парашком з даданнем кіслароднага Адбельвальнік.\nІ, вядома ж, асноўнае правіла - пры мыцці белых рэчаў неабходна выбіраць правільны тэмпературны рэжым. Занадта высокая тэмпература прыводзіць да пажаўценню і хуткага зношвання рэчы. Аптымальная тэмпература складае 40-50 градусаў.\nПапярэдні Тэкст Гардэроб на восень 2015\nНаступная Артыкул Жаночыя духі Антоніа Бандерос


Абвешчаны набор на семінар “Пошукі ідэнтычнасці. Крыўскі праект” – Беларускі Калегіюм\nАбвешчаны набор на семінар “Пошукі ідэнтычнасці. Крыўскі праект”\nby martsinovich · 21.01.2017\nабвяшчае пачатак сэмінару\nпошукі ідэнтычнасьці. КРЫЎскі праект\nСэмінар прысьвечаны аналізу канцэпцыі Крыўі як аднаго з беларускіх “нацыянальных праектаў”, які цягам ХХ стагоддзя разглядаўся як магчымы кірунак нацыянальнага разьвіцьця рознымі мысьлярамі і грамадзкімі дзеячамі. Якое месца гэты праект займае ў беларускай гісторыі ідэй і ў сучасным працэсе станаўленьня новай нацыянальнай ідэнтычнасьці? Акрамя гэтага, удзельнікі сэмінару дасьледуюць пытаньні беларускага сакруму, рэканструкцыі традыцыйнае касмалягічнае сыстэмы і зьвязаныя з гэтым сучасныя інтэлектуальныя практыкі.\nКаардынатар сэмінару: Тодар Кашкурэвіч.\n1.Беларуская ідэнтычнасьць і спробы стварэньня нацыянальных праектаў новага часу.\n1.1. Пачаткі фармаваньня крыўскае ідэнтычнасьці беларусаў.\nРамантыкі ХІХ ст. Таварыствы філяматаў і філярэтаў. Пачаткі “крыўскай” ідэі. Уплыў вызвольных паўстаньняў ХІХ ст., забароны саманазвы Літва і беларускага друкаванага слова на фармаваньне нацыянальнае ідэі. Пачатак ХХ ст. В. Ластоўскі і крыўскі праект новай нацыянальнай ідэялёгіі тутэйшага Краю. Канкурэнцыя і процістаяньне “беларускай” і “крывіцкай” мадэляў. Нацыяналізм прадстаўнікоў крывіцкай і беларускай ідэялёгій культурніцкага рамантызму і бальшавіцкага прагматызму.\n1.2. Іншыя нацынальныя праекты. Адраджэньне ВКЛ і Рэчы Паспалітай.\nПамылка неўлучэньня ў нацыятворчыя працэсы дзейнасці Ю. Пілсудзкага, Л. Жалігоўскага, Ю. Доўбар-Мусьніцкага і інш. Змаганьне за “Літву”. “Літоўскі”, “беларускі”, “польскі” пагляды на праблематыку. Беларуска-літоўская бальшавіцкая рэспубліка (ЛітБел), або альтэрнатыўная – “Літва сьродкова”, як беларуска-літоўская адноўленая дзяржава – ВКЛ. Тэндэнцыі адраджэньня “літоўскай” ідэнтычнасьці ў сучаснай Беларусі.\n1.3. Праблема “незадаволенасьці” беларуска-БССРаўскіх праектаў у асяроддзях беларускага грамадзтва ў 80-х 90-х.\nНегатыўныя фактары станаўленьня сучаснай беларускай нацыянальнай соцыя-культурнай мадэлі ў савецкія часы. Геапалітычныя аспэкты. Намінацыя Краіны праз назоў “Беларусь”, як магчымасьць і інструмэнт улучэньня яе ў “рускі мір” і арыентацыю на Усход. Беларускія БССРаўскія дзеячы культуры і ідэялогіі: дасягненьні і паразы. Нязгода ў беларускім грамадзтве паводле праблем сучасных нацыятворчых працэсаў.\n1.4. 1980-я і 1990-я гг. Пошукі новых мадэрных ідэнтычнасьцяў Беларусі.\nТэндэнцыі новага “нацыянальнага адраджэньня”. Пошукі кшталтаў абнаўленьня нацыі. Аднаўленьне крыўскае ідэі. Інтэлектуальныя практыкі і навуковыя дасьледаваньні ў тэмах балтызму, этнацэнтрызму, дахрысьціянскіх традыцыйных культаў, этнакасмалёгіі, этнастылю і інш. Плёны і паразы праекту “КРЫЎЯ”.\n2.Цэнтар Этнакасмалёгіі “КРЫЎЯ”\n2.1. Ідэалягічныя ўстаноўкі Цэнтру Этнакасмалёгіі “КРЫЎЯ”.\nКанцэпцыя Цэнтру этнакасмалёгіі “КРЫЎЯ” як інтэлектуальнай прасторы дасьледаваньня і каардынацыі вывучэньня дахрысьціянскае культуры і этнагенэзу беларусаў, прапанаваная філёзафам С. Санько і мастаком Т. Кашкурэвічам. Культывацыя фальклёрнай, этнаграфічнай, міталягічнай, стылістычнай спадчыны як падмурак фармаваньня новае мадэлі нацыянальнай ідэнтычнасьці. Даследаваньне і ўзнаўленьне рэлігійнайе дахрысьціянскае традыцыі (паганства) і яе сынкрэтызму з хрысьціянскімі культамі. Вывучэньне і папулярызацыя балцкага складніку ў этнагенэзе беларусаў.\n2.2. Вынікі дзейнасьці Цэнтру Этнакасмалёгіі “КРЫЎЯ”.\nНавуковыя публікацыі “КРЫЎІ”. Часопісы “KRYŬJA” і “DRUVIS”. Актуалізацыя балцкае тэмы ў беларускім культурным ужытку. Масавая рэканструкцыя архаічнае народнае музыкі і аўтэнтычнага сьпеву, рэканструкцыі народных строяў і інш.\nДасьледаваньне беларускага сакруму\n3.1. Архаічныя сьветаглядавыя мадэлі ў сучасным сьвеце.\nМагчымасьць або немагчымасьць рэканструкцыі дахрысьціянскае рэлігійнае сыстэмы. Сучасныя практыкі традыцыйных культаў. Рэлігійныя супольнасьці і фальклёрны традыцыяналісцкі рух. Крытыка нэапаганскіх рухаў у Расеі, Латвіі, Ісляндыі, Летуве і інш. Канцэптуальныя пытаньні нэапаганізму. Вера і веда.\n3.2. Стыль у культуралягічнай нацыятворчай праграме.\nАктуальнасьць праблемы стылю ў фармаваньні нацыянальнага вобразу краіны. Візуальная рэалізацыя. Кшталты дызайнерскіх адаптацый і папулярызацыя традыцыйных арнамэнтаў. Кшталты аўтэнтысцкіх праектаў рэканструкцыі народнага сьпеву. Аўтэнтысцкія матывы ў сучасных музычных праектах. Рок, джаз, панк, мед’еваль і інш. Фармаваньне стылістычнага вобразу нацыі. Прыклады “крыўскіх” унёскаў у пазначанаю праблематыку.\n3.3. Сэмантыка беларускага арнамэнту.\nСэмантычныя і міталягічныя пачаткі знакавай сыстэмы ў архаічных супольнасьцях. Марфалёгія беларускіх народных тканых і вышываных арнамэнтаў. Геамэтрычны стыль арнамэнту як праява пэўнага кшталту мысьленьня і міталягічных уяўленьняў. Жаночы беларускі народны строй як вобрз сьвету. Арнамэнт і магічныя аспэкты ў традыцыйных супольнасьцях. Ікона і строй. Два віды іканаграфіі і тыпалёгіі прысутнасьці сакральнага датычныя чалавека.\n3.4. Іншыя тэмы.\nДасьледаваньні міту Хітыцкія паралелі з беларускай валачобнай традыцыяй, абрад “жаніцьба Цярэшкі” і рымскія “людзі тарэнцыі”. Міталёгія беларускае дуды – і многае іншае.\nЗаяўкі прымаюцца да 25 студзеня 2017. Для гэтага трэба запоўніць электронную форму.\nДадатковая інфармацыя па электронным адрасе info@belcollegium.org\nTags: Крыўскі праект


10/09/2018 Сельская праўда Медыцына 0\nСуіцыд, суіцыдальныя паводзіны – далёка не самая прыемная тэма для размовы. Аднак жыццё паказвае, наколькі важна яе абмяркоўваць, бо суіцыд уваходзіць у пяцёрку вядучых прычын ненатуральнай смерці. Штогод у свеце здзяйсняецца каля аднаго мільёна самагубстваў і ў 10 разоў больш суіцыдальных спроб. Самагубства як прычына смерці маладых людзей ва ўзросце ад 15 да 35 гадоў займае другое месца ў Еўропе пасля дарожна-транспартных здарэнняў.\nЗа першае паўгоддзе бягучага года на Брэстчыне скончылі жыццё самагубствам 112 чалавек, з іх 85 працоўнага ўзросту. У нашым раёне за гэты ж перыяд здзейснены адзін суіцыд. Асноўнымі прычынамі суіцыдальных актаў сталі: злоўжыванне спіртнымі напоямі, сямейна-бытавыя канфлікты, цяжкія захворванні і іншыя. Так, з тых, хто здзейсніў суіцыд, 69 знаходзіліся ў стане алкагольнага ап’янення. Таксама скончылі жыццё самагубствам шасцёра непаўнагадовых.\nМатывы суіцыдальнага акта розныя. Гэта пратэст ці помста каму-небудзь з блізкіх, крык аб дапамозе, самапакаранне, рацыянальная адмова ад жыцця і іншыя. Людзі, якія здзейснілі суіцыд, звычайна пакутуюць ад моцнага душэўнага болю ці знаходзяцца ў стане стрэсу, а таксама адчуваюць немагчымасць справіцца са сваімі праблемамі ці маюць эмацыянальныя парушэнні і глядзяць на будучыню без надзеі. Прычыны суіцыду разнастайныя: страта блізкага чалавека, дэпрэсіўнае расстройства, цяжкае саматычнае хранічнае захворванне, алкагалізм, таксікаманія, наркаманія, страта работы, выхад на пенсію, адзінота і іншыя.\nСярод тых, хто намерыўся скончыць жыццё самагубствам, ад 70 да 75 працэнтаў людзей тым ці іншым спосабам паказваюць свой намер. У такой сітуацыі велізарную ролю адыгрываюць блізкія і родныя. Іх клопат, цеплыня, уменне падтрымаць у цяжкую хвіліну і своечасова працягнуць руку дапамогі могуць паспрыяць таму, што чалавек застанецца жыць.\nАсобы, якія знаходзяцца ў вельмі цяжкай, здавалася б, бязвыхаднай сітуацыі ці пакутуюць ад дэпрэсіі, могуць звярнуцца да ўрача-псіхіятра паліклінікі Жабінкаўскай ЦРБ у кабінет № 38 з 8.00 да 13.00 і з 14.00 да 16.00 у буднія дні, кантактны тэлефон 2-29-29. Атрымаць экстраную псіхалагічную дапамогу можна па “тэлефоне даверу” ў Брэсце (80162)25-57-27, які працуе кругласутачна. У цяжкія жыццёвыя моманты, калі здаецца, што вы ў тупіку і не знаходзіце выйсця, тэлефануйце – і вам дапамогуць.\nМарыя ВАЙЦЮК, урач-псіхіятр раённай паліклінікі. 10 верасня – Сусветны дзень прадухілення суіцыду.


ІМЯ ЛЕКАРА – ЛЕАНІД ВАСІЛЕВІЧ\n08 люты 2001, 15:00\nМіхал Стэльмак, Менск\nНайдзіўней, што гэты лекар ня мае аніякага дачыненьня да прафсаюзаў.\nЗварот у Канстытуцыйны суд накіраваў сталічны лекар Леанід Васілевіч. Спадар Васілевіч — загадчык апэрацыйнага блёку Менскага клінічнага шпіталю № 10. Сёньня я наведаў гэты шпіталь і высьветліў некаторыя дэталі справы, якая ўжо атрымала розгалас у беларускім грамадзтве.\nРашэньне Леаніда Васілевіча абскардзіць дзейны мэханізм пералічэньня прафсаюзных унёскаў вельмі зьдзівіла пераважную большасьць супрацоўнікаў шпіталю.\nЯк патлумачыла мне старшыня прафкаму гэтай установы Тацяна Салдаценка, спадар Васілевіч ня мае аніякага дачыненьня да прафсаюзаў. Яму зараз 67 гадоў, і ён ужо шмат гадоў не зьяўляецца сябрам прафсаюзу. Зразумела, што аўтар звароту ў Канстытуцыйны суд даўно не пералічвае прафкаму шпіталю ўнёскаў са сваіх заробкаў.\nТацяна Салдаценка паведаміла, што спрабавала высьветліць у пэнсіянэра-хірурга сапраўдныя прычыны ягонага антыпрафсаюзнага дэмаршу. Аднак, паводле ейных словаў, загадчык апэрацыйным блёкам на ейныя пытаньні не адказвае.\nЯ паспрабаваў сёньня высьветліць матывы нечаканай ініцыятывы мэдыка, прозьвішча якога афіцыйныя ўстановы дагэтуль утойваюць. “А вы хіба не здагадваецеся?” — пытаньнем на пытаньне адказаў спадар Васілевіч. Ён дадаў, што яму зараз страшэнна непрыемны грамадзкі розгалас вакол ягонага звароту ў Канстытуцыйны суд.\nЛеанід Васілевіч адзначыў, што будзе чакаць пісьмовага адказу з Канстытуцыйнага суду. Болей мне не ўдалося выцягнуць з суразмоўцы ні слова.\nКалегі мэдыка, ініцыятыву якога ўхваліла атачэньне А.Лукашэнкі, не камэнтуюць публічна дзеяньняў спадара Васілевіча. Але ў прыватных размовах выказалі вэрсію, што падпісаць дакумэнт палітычнага зьместу супраць цяперашніх парадкаў збору прафсаюзных унёскаў (што ўрэшце можа прывесьці да развалу Фэдэрацыі прафсаюзаў) яму прапанавалі спэцслужбы.


Catholic.by - Бэнэдыкт XVI перарывае маўчанне: выйшла эсэ Папы на пенсіі пра злоўжыванні ў Касцёле\n11.04.2019 15:05 Паводле: Deon.pl / Пераклад: Анастасія Грышан / Catholic.by\n«Сёння абвінавачванне супраць Бога датычыць перш за ўсё акрэслення Яго Касцёла як цалкам няправільнага і тым самым адцягвання нас ад Касцёла. Ідэя лепшага Касцёла, створанага намі самімі, з’яўляецца па сутнасці прапановай д’ябла, якой ён хоча адцягнуць нас ад жывога Бога праз ілжывую логіку, дзякуючы якой нас сёння вельмі лёгка ашукаць», — напісаў Бэнэдыкт XVI у эсэ «Касцёл і скандал сексуальнага выкарыстання», якое цытуе Deon.pl,\nПатрэба ў новым пачатку\nБэнэдыкт XVI пачынае сваё эсэ з акрэслення кантэксту яго ўзнікнення. Ён піша, што крызіс, які закрануў Касцёл у сувязі з выяўленнем сексуальных злачынстваў, здзейсненых святарамі, прымусіў некаторых засумнявацца ў прысутнасці веры ў Касцёле. Неабходна было заняць рашучую пазіцыю, звярнуцца з моцным пасланнем і шукаць новы пачатак, каб зрабіць Касцёл зноў праўдзівым як «святло для людзей і сілу ў служэнні супраць сіл знішчэння».\n«Паколькі я нёс адказнасць пастыра Касцёла ў час публічнага выбуху крызісу і ў ходзе яго нарастання, мусіў задаць сабе пытанне: нават калі я як пенсіянер больш не з’яўляюся непасрэдна адказным, што з перспектывы часу магу ўнесці ў новае адкрыццё?» — адзначае Бэнэдыкт XVI.\nПа яго словах, сход старшыняў епіскапатаў, якіх сабраў у Ватыкане папа Францішак напрыканцы лютага, быў часам, калі ён рабіў для сябе нататкі да тэксту, якім мог бы дапамагчы Касцёлу ў гадзіну выпрабавання.\nЁн скантактаваўся з Дзяржаўным сакратаром кардыналам П’етро Паралінам і папам Францішкам і вырашыў апублікаваць гэты тэкст у нямецкім часопісе для святароў Klerusblatt.\nТэкст падзелены на тры часткі. Першая акрэслівае кантэкст рэвалюцыйных зменаў канца 1960-х гадоў і крызісу маральнай тэалогіі. Другая ўказвае, якім чынам гэта паўплывала на фармацыю святароў і на іх жыццё. Трэцяя — самая важная — прадстаўляе перспектывы навяртання і выпраўлення Касцёла.\nМаральны крызіс закрануў таксама Касцёл\n«Не, нават сёння Касцёл складаецца не толькі з сапсаваных рыб і пустазелля, — падкрэслівае Пантыфік на пенсіі. — Божы Касцёл існуе таксама сёння, і сёння гэта менавіта прылада, праз якую Бог нас збаўляе».\nНа думку Бэнэдыкта XVI, крызіс, звязаны з сексуальным выкарыстаннем у Касцёле, трэба разумець у больш шырокім грамадскім кантэксце. Ён заўважае, што «ў 60-я гады [XX стагоддзя] здарылася штосьці вельмі сур’ёзнае, у нябачаным дагэтуль маштабе <…>. Ранейшыя нормы, якія датычыліся сексуальнасці, цалкам змяніліся, і ўзніклі новыя стандарты».\n«Гэта быў у розных сэнсах вельмі складаны час», — піша аўтар, дадаючы, што так званая сексуальная рэвалюцыя прывяла да «вялікага пералому ў наступным пакаленні святароў», а наступствам гэтых падзей было шмат выпадкаў сыходу са святарскага стану.\nБэнэдыкт XVI апісвае выпадак адной з нямецкіх семінарый, дзе мясцовы біскуп (які раней быў рэктарам семінарыі) «праводзіў паказы парнаграфічных фільмаў» (яго намерам было тое, каб будучыя святары маглі супрацьстаяць «паводзінам, якія не адпавядаюць веры»).\nАдначасова, але незалежна ад гэтага, «каталіцкая маральная тэалогія апынулася ва ўпадку, які зрабіў Касцёл безабаронным перад гэтымі зменамі ў грамадстве». Па словах Пантыфіка на пенсіі, адказам на «крызіс маральнай тэалогіі» была энцыкліка св. Яна Паўла ІІVeritatis Splendor.\n«Існуе маральны мінімум, які непарыўна звязаны з асноўнымі прынцыпамі веры і які трэба абараняць, калі вера не павінна быць зведзена да тэорыі», — падкрэслівае аўтар.\nНедастатковая рэакцыя Касцёла\nБэнэдыкт XVI разважае таксама пра рэакцыю Касцёла на выпадкі педафіліі сярод святароў, заўважаючы, што Кодэкс кананічнага права 1983 г. «не здаваўся дастатковым для выкарыстання неабходных сродкаў» і што з часам «пачалося аднаўленне і паглыбленне слаба сканструяванага крымінальнага права».\nПа яго словах, сярод курыяльных прававедаў адбываліся дыскусіі, як трактаваць святароў-злачынцаў.\nЁн апісвае праблему «гарантызму» — падыходу некаторых касцёльных прававедаў, які засноўваўся перш за ўсё на абароне правоў абвінавачаных і які — на думку Папы — прывёў да сітуацый, калі «асуджэнне было практычна немагчымым».\nДалей Бэнэдыкт XVI разважае над словамі Хрыста: «А хто спакусіць аднаго з малых гэтых, якія вераць у Мяне, таму лепш павесіць на шыю млынавы камень і патапіць у марской глыбіні» (Mц 18, 6).\nВыраз «малыя» на мове Езуса азначае звычайных вернікаў, якія могуць засумнявацца ў веры пад уплывам інтэлектуальнай высакамернасці тых, якія лічаць сябе мудрымі», падкрэслівае аўтар. Тут «Езус аберагае залог веры рашучай пагрозай кары для тых, якія чыняць крыўду».\n«Таму ўраўнаважанае кананічнае права, якое адпавядае ўсяму пасланню Езуса, павінна не толькі ствараць гарантыю для абвінавачаных, але і павага да іх з’яўляецца прававым дабром. Яно павінна таксама аберагаць веру», — адзначае Папа на пенсіі.\nАдказ Кангрэгацыі Веравучэння\nТаму, як піша Бэнэдыкт XVI, важнае «не толькі права абвінавачанага» і не толькі яно патрабуе гарантыі. «Вялікія каштоўнасці, такія, як вера, таксама важныя», — заўважае ён, дадаючы, што Ян Павел ІІ спецыяльна перадаў справы, звязаныя з сексуальнымі злачынствамі святароў, у кампетэнцыю Кангрэгацыі Веравучэння (прэфектам якой тады быў кардынал Ёзаф Ратцынгер).\nДзякуючы гэтаму, працягвае аўтар, было магчымым вынясенне для абвінавачаных «максімальнага вымярэння кары» і «правядзенне сумленных працэсаў».\nТаму, па словах Бэнэдыкта XVI, «належным чынам сфармаванае кананічнае права павінна даваць падвойную гарантыю — абарону права абвінавачанага, [aле таксама] абарону каштоўнасці, якая тут закранаецца». «У агульнай свядомасці права вера ўжо не мае рангу каштоўнасці, якая патрабуе абароны. Гэта сітуацыя, якая непакоіць і якую душпастыры Касцёла павінны разгледзець сур’ёзна», — адзначае ён.\nАдначасова аўтар падкрэслівае, што перадача Кангрэгацыі Веравучэння замест Кангрэгацыі па справах Духавенства кампетэнцыі ў разглядзе выпадкаў педафіліі сярод святароў з’яўляецца наступствам таго, як Касцёл разумее значэнне веры. «На самай справе важна ўбачыць, што дрэнныя дзеянні духоўных асобаў канчаткова нішчаць веру», — заўважае Пантыфік на пенсіі.\nЭўхарыстыя і любоў — адказ на крызіс\nПа словах Бэнэдыкта XVI, адзіны шлях да пераадолення крызісу — «паслухмянасць і любоў да нашага Пана Езуса Хрыста».\n«Пан паклаў пачатак гісторыі любові да нас і хоча ахапіць ёю ўсё стварэнне. Супрацьстаянне злу, якое пагражае нам і ўсяму свету, можа канчаткова засноўвацца толькі на ўваходзе ў гэтую любоў. Гэта сапраўднае супрацьстаянне злу», — піша ён, указваючы адначасова, што моц зла паходзіць «з нашага адмаўлення любіць Бога».\n«Найважнейшая задача, якая павінна вынікаць з маральных узрушэнняў нашых часоў, — гэта тое, што мы самі нанава пачнем жыць у Богу і для Яго. Найперш мы самі павінны навучыцца нанава распазнаваць Бога як аснову нашага жыцця, замест таго, каб пакідаць Яго ўбаку», — сцвярджае Бэнэдыкт XVI, падкрэсліваючы, наколькі важнае прызнанне таямніцы Уцелаўлення і прысутнасці Хрыста ў Эўхарыстыі.\n«Другі Ватыканскі Сабор быў правільна сканцэнтраваны на вяртанні гэтага сакрамэнту Прысутнасці Цела і Крыві Хрыста ў цэнтр хрысціянскага жыцця і самога існавання Касцёла. Часткова так сапраўды адбылося, і мы павінны быць за гэта ўдзячныя Пану», — кажа аўтар.\nАднак, па яго словах, «распаўсюджаны зусім іншы падыход». «Пераважае не пашана да смерці і ўваскрасення Хрыста, а такі спосаб паводзінаў з Ім, які знішчае веліч Таямніцы», — падкрэслівае Папа на пенсіі, указваючы на ўсё меншы ўдзел веруючых католікаў у нядзельнай Імшы і разуменне Эўхарыстыі як «звычайнага рытуальнага жэсту».\n«Нам не патрэбны іншы Касцёл па нашым уласным праекце, — піша Бэнэдыкт XVI. — Замест гэтага найперш патрабуецца аднаўленне веры ў сапраўдную прысутнасць Езуса Хрыста, дадзеную нам у Найсвяцейшым Сакрамэнце».\nСустрэча з ахвярамі педафіліі\nЯк кажа Пантыфік на пенсіі, ён усвядоміў гэта падчас размоваў з асобамі, якія сталі ахвярамі сексуальнага выкарыстання з боку святароў. «Маладая жанчына, якая была міністранткай, распавяла мне, што святар, яе кіраўнік як міністранткі, заўсёды пачынаў акты сексуальнага насілля над ёю словамі: „Гэта маё цела, якое будзе за цябе выдадзена“», — узгадвае аўтар.\n«Відавочна, што гэтая жанчына не можа ўжо чуць саміх словаў пасвячэння без паўторнага перажывання жахлівых пакутаў, якія яе мучаць. Так, мы павінны тэрмінова прасіць Пана аб прабачэнні, — працягвае Бэнэдыкт XVI. — Мы павінны прасіць Яго, каб Ён нас усіх навучыў нанава зразумець веліч Яго цярпення, Яго ахвяры. І павінны зрабіць усё, што ў нашай моцы, каб абараніць дар Святой Эўхарыстыі ад злачынстваў».\n«У працэсе супраць д’ябла Езус Хрыстус — першы і фактычны Сведка Бога, першы Мучанік, якому з таго часу спадарожнічалі незлічоныя іншыя», — адзначае Пантыфік на пенсіі, дадаючы, што такіх сведкаў мы можам знайсці і сёння. Сведкаў, «якія змагаюцца за Бога сваім жыццём і цярпеннем. Інертнасць сэрца вядзе нас да таго, што мы не хочам іх распазнаць. Адной з вялікіх і важных задач нашай цывілізацыі з’яўляецца, наколькі гэта магчыма, устанаўленне месцаў прабывання веры, а найперш іх знаходжанне і прызнанне», — падсумоўвае Бэнэдыкт XVI.\nНа заканчэнне ён дзякуе папу Францішку за тое, «што паказвае нам зноў і зноў; што паказвае нам святло Бога, якое не згасла, нават сёння». «Дзякуй табе, Ойча Святы», — піша аўтар.\nЭсэ Бэнэдыкта XVI было апублікавана адначасова на нямецкай мове ў часопісе Klerusblatt і на італьянскай і англійскай у Corriere della Sera.\nАбноўлена 18.07.2019 13:36\n#Паўсюдны Касцёл (19)\n#Абарона непаўналетніх (27)\n#Бэнэдыкт XVI (34)


І МЕНСКІ ГАРАДЗКІ СУД АДМОВІЎ ГРАМАДЗЯНАМ У ПРАВЕ АБСКАРДЗІЦЬ ВЫНІКІ ГАЛАСАВАНЬНЯ НА ВЫБАРАХ\nСёньня судовая сыстэма Беларусі чарговы раз запаліла чырвонае сьвятло перад незалежнымі назіральнікамі за выбарамі. Калегія па грамадзянскіх справах Менскага гарадзкога суда на чале з судзьдзёй Жупікавай пацьвердзіла ранейшае рашэньне Маскоўскага раённага суда, які пастанавіў, што грамадзяне ня могуць абскарджваць вынікаў галасаваньня праз суд.\nГэтае рашэньне прынялі ў адказ на зварот у суд назіральнікаў Беларускага Гельсынскага камітэту. Яны сабралі шматлікія доказы фальсыфікацыі мінулых выбараў у так званую "палату прадстаўнікоў" і спрабавалі аспрэчыць вынікі па некаторых акругах, у прыватнасьці, па Маладэчанскай.\nАднак спачатку Маскоўскі раённы суд, а цяпер і гарадзкі, адхілілі скаргу назіральнікаў. Больш за тое, яны пастанавілі, што грамадзяне ўвогуле ня маюць права аспрэчваць вынікі, зацьверджаныя Цэнтральнай выбарчай камісіяй.\n"Гэта супярэчыць 30-му артыкулу Канстытуцыі", — лічыць намесьнік старшыні БГК Гары Пагаляйла. Ён жа зьвяртае ўвагу на тое, што такое судовае рашэньне будзе небясьпечнае для сёлетніх прэзыдэнцкіх выбараў.\n(Паганяйла: ) "Як паказала практыка выбараў у мясцовыя органы і ў "палату прадстаўнікоў", ідзе масавая фальсыфікацыя вынікаў падліку галасоў, масава парушаюцца правы выбарнікаў.\nУ гэтых умовах адзінай гарантыяй можа быць дзейнасьць назіральнікаў за выбарамі. Але яны павінны мець магчымасьць ня толькі назіраць, але і аспрэчваць тыя вынікі, якія ім падаюцца памылковымі. Адзіны цывілізаваны шлях дзеля гэтага — суд.\nВось чаму мы лічым, што рашэньне судзьдзяў не прымаць гэтых скаргаў да разгляду ёсьць пазбаўленьнем грамадзянаў права кантраляваць уладу. Напярэдадні прэзыдэнцкіх выбараў нас наўмысна пазбаўляюць магчымасьці ў судзе абскарджваць вынікі галасаваньня".\nЦяпер БГК зьбіраецца апэляваць да Вярхоўнага суда. А калі рашэньня ня зьменяць, БГК думае зьвяртацца ў Канстытуцыйны суд. "Яшчэ ёсьць час абараніць праз закон нашае права не пагаджацца з фальсыфікацыяй выбараў", — заяўляюць назіральнікі з БГК.


У дзіцячым садзе летам | Сайт газеты "Настаўніцкая газетa"\nРазумныя канікулы для настаўнікаў Насустрач морам-акіянам У дзіцячым садзе летам\n08 20, 2015 10:56 admin\nДля заняткаў фізкультурай прадугледжаны: фізкультурная пляцоўка са спартыўнымі і гульнявымі комплексамі, кальцавая бегавая дарожка, яма для скачкоў, валейбольная пляцоўка, стол для настольнага тэніса. Ёсць пляцоўка для азнаямлення дашкольнікаў з Правіламі дарожнага руху. Летам у садзе дзеці шмат часу праводзяць на свежым паветры. Аптымальнае спалучэнне спецыяльна арганізаванай педагогамі і нерэгламентаванай дзейнасці выхаванцаў дазваляе кожнаму з іх займацца любімай справай. У прыярытэце — фізкультурна-аздараўленчая і мастацка-эстэтычная дзейнасць.\nКарысць для дзіцячага здароўя прыносіць пасільная праца: на агародзе, у кветніку, у куточку прыроды. Кожная ўзроставая група мае сваю градку на агародзе. Многія малышы назіраюць за працай бацькоў на дачы і ў дзіцячым садку з задавальненнем вырошчваюць свой ураджай разам з выхавальнікамі. Чаго тут толькі няма: кабачкі, перац, буракі, пятрушка, цыбуля, бабовыя… Але самае галоўнае — гэта адчуванне радасці ад ураджаю, які яны самі вырасцілі. Стала добрай традыцыяй праводзіць у пачатку лета малыя летнія алімпійскія гульні. У гэтым годзе яны прайшлі ўжо дзясяты раз. Ім папярэднічала штодзённая фізічная падрыхтоўка выхаванцаў старшай групы разам з кіраўніком фізічнага выхавання дзіцячага сада Ірынай Уладзіміраўнай Канчуковай, педагогам з трыццацігадовым стажам. Пры правядзенні такога дзіцячага свята захоўваюцца ўсе традыцыі і рытуалы сапраўдных спартыўных спаборніцтваў. На малыя алімпійскія гульні ў сад запрашаюць вядомых спартсменаў. Адным з ганаровых гасцей быў алімпійскі чэмпіён Вадзім Дзевятоўскі.\nАлена Анатольеўна Заблоцкаядашкольная ўстановазагадчыклета Падобныя навiны\tКалі руліць 3D\t02 14, 2017\tНавука — гэта стыль жыцця...\t01 21, 2017\tРазумець дзяцей з паўслова...\t01 6, 2017\tУ пастаянным творчым пошуку...\t12 20, 2016\tДобавить комментарий Отменить ответ\tВаш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *Комментарий Имя * E-mail * Сайт Папулярныя публiкацыi


Віталь Валянюк: краіна скацілася ў прававы дэфолт\nВіталь Валянюк, сябра Асноўнага складу КР:\nЗараз ідуць спробы забалбатаць асноўныя пытанні, якія паставіла КР, якія ставіць вялікая частка грамадства. Замясціць усё геапалітыкай. На расійскіх каналах ужо ледзь не пра трэцюю міравую кажуць, і што Расія будзе ваяваць тут за Беларусь супраць Польшчы.\nАле прычым тут геапалітыка, калі простыя пытанні застаюцца без адказаў: няма прыцягнення да адказнасці вінаватых у гвалце і ахвярах, няма разумення, ні ў каго, рэальных вынікаў мінулых выбараў – значыць, неабходныя новыя і празрыстыя, не спыняюцца рэпрэсіі і ціск у дачыненні да мірных грамадзянаў. Краіна скацілася ў прававы дэфолт.\nГэтыя пытанні, на мой пагляд, павінны працягваць гучаць рэфрэнам. І зразумелыя ўсім адказы на іх маглі б кансалідаваць грамадства Беларусі. Цяпер гэта вельмі важна – для будучыні краіны і нашага рэгіёна.


26 чэрвень 2021, 09:00\nПавал Аракелян, фота Дзьмітрыя Дзьмітрыева\nХто такі Павал Аракелян\nПавал Аракелян — музыка, джазмэн, саксафаніст, выступаў у тым ліку ў праекце Лявона Вольскага «Крамбамбуля».\nСа жніўня 2020 году правёў звыш 60 дваровых канцэртаў, якія сталі яркай зьявай пратэставага лета і восені.\n7 лістапада пасьля чарговага канцэрту быў арыштаваны і асуджаны паводле арт. 23.34. Адбыў 15 сутак у Жодзіне і магілёўскай турме.\n«Цяпер мне складана ацаніць, якую ролю адыгралі тыя дваровыя канцэрты, — разважае музыкант. — Магу толькі сказаць, якую ролю мне б хацелася, каб яны адыгралі ў выніку. Артысты, музыкі, мастакі могуць паўплываць на згуртаваньне і эўрапеізацыю нашай нацыі, на рэвалюцыю сьвядомасьці. Я вельмі спадзяюся, што сваёй дзейнасьцю нам удалося зрабіць унёсак у разьвіцьцё будучага цывілізаванага, прасунутага, інтэлектуальнага і пасіянарнага грамадзтва. У гэтым і ёсьць роля культуры».\n«Я зрабіў, што лічу патрэбным, і заплаціў за гэта чаканую цану»\n— Для мяне тое, што адбылося ў жніўні, ня стала чымсьці прынцыпова новым. Разьвіцьцё падзей было прадказальным задоўга да іх пачатку. Я чакаў, што будзе задушэньне пратэстаў; прадказваў, што за паўтара-два гады сытуацыя ў краіне ў любым выпадку зьменіцца, але чым даўжэй зацягнецца час, тым больш будзе крыві. Але я памыліўся ў адным: што сілавікі разумеюць розьніцу паміж генацыдам і задушэньнем пратэстаў. Высьветлілася, не разумеюць і займаюцца сёньня менавіта генацыдам. Гледзячы на тых сілавікоў, якія былі ў маім асяродзьдзі, я думаў, што большасьць зь іх здольныя бачыць гэта адрозьненьне, але папраўдзе працэнт аказаўся мізэрным.\nАднак я ўсё ж упэўнены, што за паўгода-год сытуацыя зьменіцца і наперадзе нас чакае праца ў аднаўленьні нацыі, культуры, эканомікі. Праўда, да гэтага мы падыдзем зь вялікімі стратамі. Але гэта натуральны працэс: даразвальваецца Савецкі Саюз. Калі мы зможам без эмоцый аналізаваць тое, што адбылося, то зразумеем, што заплацілі за свабоду сваю «кармічную цану», ня больш і ня менш, чым суседнія краіны, столькі, колькі мусілі.\n— Мне не падабаецца слова «страціў». Усё, чаго я пазбавіўся, і, хутчэй за ўсё, яшчэ пазбаўлюся, было прагназавана. Таму як страты я гэта не ўспрымаю. Я зрабіў, што лічу патрэбным, і заплаціў за гэта чаканую цану. «Рабі, як трэба, і няхай будзе, што будзе». Незваротных страт у мяне няма.\nЁсьць забарона на прафэсію — сёньня, зразумела, немагчымыя ніякія мае канцэрты. Адпаведна, я пазбавіўся даходаў, якія і так ніколі не былі вялікімі. Я яшчэ працаваў фітнэс-трэнэрам. Але са жніўня таксама перастаў гэтым займацца. Нават калі б мне сёньня прапанавалі вярнуцца, каб падтрымаць фінансава, я ня змог бы раіць людзям мацаваць азадкі, калі ў краіне такая сытуацыя. Таксама я ня змог бы цяпер удзельнічаць у канцэртах або фэстывалях. Мне складана зразумець, як людзі жывуць звычайным жыцьцём на фоне масавых пакут.\nЯшчэ зьявіліся пэўныя праблемы са здароўем пасьля адседкі. Але магло быць і горш.\nГалоўнае пазбаўленьне — немагчымасьць нармальна існаваць у дадзеных умовах. Але любы чалавек сёньня ня можа нармальна існаваць, нават калі яму нічога не забаранялі.\n— З узростам людзям складаней знаходзіць сяброў. А я іх набыў — за час, пакуль сядзеў. Прычым гэта ня тыя сябры, зь якімі добра піць, а тыя, зь якімі можна быць адкрытым, на якіх можна разьлічваць у цяжкую хвіліну. За два тыдні ў камэры мы прайшлі шлях, які ў цывільным жыцьці людзі праходзяць гадамі.\nУ пэўным сэнсе я атрымаў творчы зарад. І зрабіў два важныя праекты: у сьнежні напісаў песьню на верш Барадуліна «Узятыя на сьмерць павінны жыць», а ў лютым — песьню «Заўтра», на якую мы зрабілі цудоўны кліп (анімацыя Маргарыты Ціхановіч).\nУ мяне былі прапановы зьехаць, карыстацца пэўнымі профітамі, але, нягледзячы на фінансавае становішча і іншыя складанасьці, я гэтымі магчымасьцямі не скарыстаўся. Мне гэта агідна. Я не выкарыстоўваю статус і становішча, каб палепшыць сваё жыцьцё. Для мяне гэта важна, і я лічу, што гэта дапаможа агульнай справе, ня дасьць людзям упасьці духам, расчаравацца ў пратэставым руху ад таго, што многія зьяжджаюць.\n«Раз я апынуўся на гэтай плянэце, то мушу ўкласьці ў зьмяненьне чалавецтва»\n— Яшчэ ў жніўні я задаваў сабе пытаньне: ці гатовы я памерці за гэта? Так, гатовы. Чаму? Гэта, напэўна, прагучыць, як глупства, але дзеля прынцыпаў.\nТаго, што цяпер адбываецца, не павінна быць у XXI стагодзьдзі. Увесь чалавечы прагрэс пабудаваны на тым, што мы шукаем больш камфортнае існаваньне. І ў XX стагодзьдзі людзі нарэшце прыдумалі гуманныя сацыяльныя правілы: моцны ня можа таптаць слабага, не павінна быць дыскрымінацыі, а мусіць быць роўнасьць і г. д. Бо так нам камфортней існаваць, лягчэй задавальняць свае патрэбы ў сучасным сьвеце. Тое, што сёньня адбываецца ў рэжымах падобнага кшталту, — гэта Сярэднявечча, якое не прызнае прынцыпаў гуманізму і чалавечай свабоды, прынятых у XX стагодзьдзі. І вось за гэтыя свае прынцыпы, якія робяць немагчымым маё камфортнае існаваньне сёньня, я гатовы аддаць самае каштоўнае — жыцьцё. Хоць, як мы бачым, каштоўнасьць чалавечага жыцьця вельмі ўмоўная.\nЯкія прывілеі дае свабода? Свабода — гэта прагрэс. А прыстасавальніцтва — гэта рэгрэс. Так, можна сядзець на нязручным крэсьле зь цьвікамі. Але чалавек, які пускае ўсе свае сілы на такую ўседлівасьць, ніколі ня зробіць сабе зручнае крэсла.\nТым больш гэта актуальна для людзей творчых прафэсій. Любы калябарацыянізм тармозіць творчасьць, у лепшым выпадку ты станеш часткай мас-культуры, у горшым — рамесьнікам. А сапраўдныя творцы звычайна выбіраюць сваю сьцежку зь іншых прычынаў, дзеля іншых мэтаў.\n— Што фармавала вашу ўнутраную свабоду?\n— Выхаваньне. Бацькі вучылі прытрымлівацца сваіх прынцыпаў, пункту гледжаньня, умець іх адстойваць. Гэта было каштоўнасьцю ў сям’і.\nЁсьць і больш глыбінны фактар.\nЯ мізантроп, сёньняшняе чалавецтва мне не падабацца. І я шчыра лічу, што, раз ужо я апынуўся на гэтай плянэце, то мушу ўнесьці сваю лепту ў паляпшэньне чалавецтва. Мы вельмі любім казаць, што ў нас ёсьць часьцінка боскага, што мы створаны «на ўзор і падабенства», але пры гэтым часьцяком нічога ня робім для разьвіцьця гэтага падабенства, а наадварот, дзейнічаем насуперак гэтай устаноўцы, патураем толькі нізкім жаданьням. Грошы, улада, сэкс — гэта ўсё марнае.\nМне б хацелася верыць, што празь некалькі тысячагодзьдзяў нашы прынцыпы ўзаемадзеяньня адзін з адным, з навакольным асяродзьдзем, сьветам будуць іншыя. І калі ў бягучым моманце я магу нешта зрабіць для гэтага, я буду рабіць. Бо калі ўсё будзе так, як цяпер, гэта бессэнсоўна і дэструктыўна. То бок, рэзюмуючы: свабодным мяне робіць жаданьне ўплываць на працэс. Ня факт, што для гэтага заўсёды ёсьць магчымасьці. Але калі зьяўляецца хоць маленькае акенца, трэба рабіць тое, што лічыш значным.\nЦі можа культура, тая ж музыка, зрабіць свабодным? І так, і не. Музыка — гэта найбольш абстрактнае і імгненнае мастацтва, якое дазваляе на вельмі невялікі прамежак часу сутыкнуцца з тым самым нашым боскім пачаткам, зазірнуць за нашу шкурную сутнасьць. Магчыма, калі мы зазіраем туды, гэта першы крок да зьменаў.\nАле чалавек, ня здольны ўспрымаць іншы ўзровень, нічога там ня ўбачыць. І такіх людзей мы бачым сёньня: яны жывуць выключна «звышмэтай» натрахацца, напіцца, зьняважыць, згвалціць.\nЧалавек, які здольны ўспрымаць іншы ўзровень Жыцьця, як мінімум можа задаваць сабе пытаньні: ці правільна тое, што сёньня адбываецца? Для многіх жа гэтыя пытаньні наогул не стаяць. Іх прынцып: «Я хачу — я магу». І яны катуюць, гвалцяць і, самае цікавае, ані на сэкунду не атрымліваюць ад гэтага задавальненьня.\nАд чаго залежыць гэтая здольнасьць успрымаць, я ня ведаю. Магчыма, гэта цесна зьвязана з пасіянарнасцю і эмпатыяй. Думаю, эмпатыю дакладна можна закладваць зь дзяцінства. Калі з маленства людзі не даведаліся, што добра, а што дрэнна, мабыць, потым ужо позна. Што мы і бачым сёньня: яны бʼюць, катуюць і не разумеюць, што гэта зло. Атрымліваецца, з маленства людзі не ўразумелі, што рыцар, які аддае сваё жыцьцё ў барацьбе з цмокам, каб выратаваць прынцэсу, — гэта правільная мадэль паводзінаў ідэальнага чалавека. І паўплываць на іх сьветапогляд ужо немагчыма.\n— Безумоўна. Сёньня ў краіне няма ніякіх правілаў. Адбываецца прававая сваволя. А падчас беззаконьня пакутуюць ня толькі тыя, хто нешта робіць, пацярпець могуць усе.\nЯ атрымліваў і атрымліваю пагрозы. Але гэта ня новае. Так было і 10 гадоў таму, і раней.\nГэта ня нейкі жах перад невядомасьцю, бо я прыкладна ведаю ўсе опцыі, якія могуць са мной адбыцца. Гэта разуменьне, што тут ад мяне ня вельмі шмат залежыць. Так, можна зьехаць. Але страх жа ня выражаш, ён нікуды не падзенецца пры зьмене месца.\n— У мяне няма асабістых рэцэптаў, але ёсьць цытата любімага Сяргея Даўлатава: «У наш час прыстойны чалавек — гэта той, хто робіць подласьці без задавальненьня». Таму адзінае, што я хачу параіць: не рабіце подласьці бязь лішняй неабходнасьці, а тым больш з задавальненьнем.


Беларускія навукоўцы даказалі, што пальмавы алей шкодны для здароўя - 03.06.2019, Sputnik Беларусь\nАмаль пяць гадоў айчынным навукоўцам прыйшлося праводзіць досведы на пацуках, а потым на людзях, каб вывучыць уплыў пальмавага алею на арганізм. 03.06.2019, Sputnik Беларусь\nCC0 / Pixabay / Orientierungslust / Плады алейнай пальмы\nCC0 / Pixabay / Orientierungslust /\nМІНСК, 3 чэр - Sputnik. Беларускія вучоныя дасведчаным шляхам даказалі, што ўжыванне пальмавага алею шкодзіць здароўю, і настойліва рэкамендуюць маркіраваць прадукты з яго выкарыстаннем, паведаміў генеральны дырэктар Навукова-практычнага цэнтра Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі па харчаванні Зянон Лоўкіс.\nІдэя пра тое, што трэба дасведчаным шляхам праверыць уплыў на арганізм пальмавага алею, у айчынных навукоўцаў паўстала каля 5 гадоў таму. Сусветная арганізацыя аховы здароўя (СААЗ) упершыню выказалася з нагоды абмежавання ўжывання пальмавага алею яшчэ ў 2005 годзе.\n"Першапачаткова з навукоўцамі з Інстытута фізіялогіі НАН Беларусі мы правялі эксперыменты на 360 пацуках. Атрыманыя дадзеныя апынуліся трывожнымі", - цытуе "Мінск-Новости" прафесара, доктара тэхнічных навук, член-карэспандэнта НАН Беларусі Зянона Лоўкіса.\nПа словах навукоўца, у пацукоў, якім у корм дабаўлялі такі алей, былі зафіксаваныя адхіленні ў працы печані, падстраўнікавай залозы, палавых залоз, сэрца, парушэнні функцый нервовай, гарманальнай сістэм, галаўнога мозгу, знізілася ахоўная функцыя, развіўся атэрасклероз.\nПа словах Лоўкіса, потым было прынята рашэнне правесці даследаванні на людзях, у якіх пагадзіліся ўдзельнічаць каля 140 студэнтаў з Гродзенскага медуніверсітэта.\n"Ужо праз тры месяцы ва ўсіх добраахвотнікаў павысіўся ўзровень халестэрыну, агульнага білірубіну, парушыліся метабалічныя працэсы ў печані, пагоршыўся стан сасудаў", - распавёў прафесар.\nАкрамя таго, паводле яго слоў, навукоўцы ў шэрагу краін прыйшлі да высновы, што ўжыванне пальмавага алею прыводзіць да выводзін з дзіцячага арганізма кальцыя і вітаміна D. Прафесар лічыць, што гэты прадукт трэба выключыць з дзіцячага харчавання і звесці да мінімуму ў рацыёне дарослых.\nПа дадзеных НПЦ па харчаванні, у цяперашні час у Беларусі пальмавы алей ужываюць пры вырабе малочнай прадукцыі, марожанага, кандытарскіх вырабаў, фастфуду, чыпсаў, шакаладных вырабаў, паўфабрыкатаў. Пры гэтым, на думку навукоўцаў, у краіне ёсць альтэрнатыва - рапсавы, ільняны, сланечнікавы алей.