Гарадзенскія сябры партыі БНФ рыхтуюцца да прэзідэнцкіх выбараў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nГарадзенскія сябры партыі БНФ рыхтуюцца да прэзідэнцкіх выбараў\nДванаццаць гарадзенскіх сяброў партыі БНФ прымуць удзел у агульна-нацыянальным вераснёўскім сходзе партыі, які пройдзе ў Менску.\n“На сходзе будзе абмеркаванае пытанне прызначаных на 2015 год прэзідэнцкіх выбараў, а таксама шляхі павелічэння шэрагаў партыі БНФ”, – кажа старшыня гарадзенскай арганізацыі партыі БНФ Вадзім Саранчукоў.\n– Ніводная арганізацыя ясна і гучна не акрэсліла пазіцыю адносна таго, што адбываецца паміж нашымі суседзямі – вайны – з пазіцыі беларускіх нацыянальных інтарэсаў. І гэтая кампанія павінна даць перш за ўсё якасную і зразумелую альтэрнатыву з пункту гледжання беларускіх нацыянальных інтарэсаў. Мы збіраемся выкарыстоўваць гэтую кампанію менавіта з гэтай мэтай.\nНа рэгіянальным сходзе прысутнічалі госці – аднапартыйцы з Менску. Асаблівы непакой у сяброў партыі БНФ выклікае моцны прапагандыскі прарасейскі ціск на беларускіх жыхароў у сувязі з Расейскай агрэсіяй ва Украіне. Як паказала дыскусія актывістаў, пакуль магчымасцяў супрацьдзейнічаць гэтаму няма.


Адзначылі лепшых творцаў – NG-PRESS.BY\n23.03.2020 24.03.2020 - МАГІЛЁЎШЧЫНА, Рэгiёны\nПа рашэнні журы пераможцам агляду ў намінацыі “Радыётэхніка” стаў навучэнец Бялыніцкага мнагапрофільнага цэнтра “Ветразь” Сяргей Латышаў (кіраўнік І. А. Духовіч). Лепшым у намінацыі “Макетаванне” быў прызнаны навучэнец мнагапрофільнага цэнтра па рабоце з дзецьмі і моладдзю “Юнацтва” Магілёва Генадзь Курнаўкін (кіраўнік В. В. Ігнаценка). Яшчэ адзін навучэнец дадзенай установы, Расціслаў Ганчароў, пад кіраўніцтвам свайго педагога І. А. Ганчаровай змог атрымаць перамогу ў намінацыі “Інтэр’ер”. У намінацыі “Транспарт” дыпломам першай ступені быў адзначаны навучэнец Горацкага раённага цэнтра творчасці дзяцей і моладзі Дзмітрый Голас (кіраўнік С. В. Голас). Самы адметны праект у намінацыі “Мадэляванне” прадставіў навучэнец Цэнтра творчасці дзяцей і моладзі “Крынічка” Магілёва Кірыл Папкоў (кіраўнік А. В. Гур). У намінацыі “Арт-аб’ект” вызначылася навучэнка Цэнтра дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі “Росквіт” Бабруйска Ганна Жукоўская (кіраўнік Н. В. Чайка).


Швы бетанавання: рабочыя, кампенсацыйныя, усаджвальныя. - Блог пра рамонт\nМала хто з нас ведаюць, што ўяўляюць сабой працоўныя швы бетанавання. Або для чаго патрэбныя швы сціску і пашырэння ў бетоне і ці ёсць нейкія правілы адносна іх прылады ў розных выпадках. Давайце паспрабуем разабрацца ў гэтым пытанні.\nРабочым (халодным, будаўнічым) завецца шво паміж схапілі і новым бетонам ўнутры маналітнай канструкцыі.\nЗвярніце ўвагу: халодны шво - з'ява негатыўнае, паколькі зніжае выніковую трываласць маналіту. Ідэальны выпадак - калі ўвесь аб'ём апалубкі запаўняецца ў адзін прыём. Аднак з-за тэхналагічных, фінансавых ці арганізацыйных прычын гэта не заўсёды магчыма.\nКампраміснае рашэнне, якое дазваляе пазбегнуць падзення трываласці - папластовае запаўненне апалубкі, пры якім новы пласт выкладваецца да схоплівання старога.\nШто рабіць, калі бетанаванне усё ж такі даводзіцца выконваць са значнымі перапынкамі? Як зрабіць максімальна трывалымі, да прыкладу, рабочыя швы пры бетанаванні падмурка?\nПа БНіП за нумарам 3.03.01-87 у гэтым выпадку варта прытрымлівацца шэрагу нескладаных правіл.\nПершае і асноўнае: калі бетон паспеў схапіцца, далейшыя работы па бетанаванні выконваюцца толькі пры дасягненні ім трываласці не меней 1,5 Мпа (150 кгс / гл 2).\nПаверхню старога бетону перад аднаўленнем прац абавязкова чысціцца ад цэментных плёнак. Гэтая праца можа быць выканана як сваімі рукамі (металічнай шчоткай або ручным інструментам), так і з выкарыстаннем пескоструйной тэхнікі.\nДля лепшага счаплення настойліва рэкамендуецца выкарыстоўваць грунты, клеі або бітум.\nЗ падмуркам разабраліся. Ці ёсць нейкія тонкасці ў прыладзе швоў больш складаных нагружаных канструкцый?\nкалоны Шво размяшчаецца на ўзроўні нізу прагону, бэлек або верху падмурка.\nБэлькі, залітыя заадно з перакрыццем Шво на 2 - 3 сантыметры ніжэй ніжняй паверхні пліты перакрыцця.\nПліты любога тыпу (уключаючы перакрыцця) Шво паралеляў меншаму з перасекаў пліты.\nкампенсацыйныя швы в бетоне, как несложно догадаться по их названию, предназначены для компенсации теплового расширения и прочих воздействий, способных привести к появлению трещин. Они полностью рассекают бетонную конструкцию (включая армирование), фактически разделяя ее на несколько независимых монолитов.\nПры даўжыні маналітнай канструкцыі звыш 50 метраў.\nДзіўна, што, заканадаўцам у галіне максімальнага памеру маналіту з'яўляецца Брытанская Энцыклапедыя бетоншчыка. Аднак на Брытанскіх выспах клімат куды цяплей расійскага, а, значыць, і менш максімальную цеплавое пашырэнне. З улікам гэтага будзе куды больш разумным прытрымлівацца як мінімум удвая меншых памераў.\nПа перыметры маналітнага падлогі (мэта - не даць усаджванню сцен і падмурка выклікаць парэпанне яго паверхні).\nВакол калон, якія абапіраюцца на падсыпку ці ушчыльненую грунт.\nІ ў гэтым выпадку, зразумела, ёсць некалькі правілаў.\nТермошвы ў бетоне павінны мець шырыню не менш за 6 міліметраў. Інструкцыя звязана з тэмпературным пашырэннем матэрыялу: пры меншай шырыні яе можа банальна не хапіць пры нагрэве.\nВакол калон апяразваюць іх швы могуць быць як квадратнымі, так і круглымі. Квадратны разгортваецца адносна калоны на 45 градусаў (такім чынам, каб насупраць вугла калоны ён быў прамым).\nАтрыманыя паражніны абавязкова запаўняюцца герметыкам або якім-небудзь іншым ізаляцыйным матэрыялам. Навала вады, бруду і мікраарганізмаў прывядзе да паскоранага разбурэння бетону.\nусаджвальныя швы в бетонных полах призваны компенсировать неравномерность высыхания стяжки после ее заливки. Дело в том, что толстый слой бетона сохнет не сразу по всей толщине; верхний слой дает более сильную усадку, в результате чего стяжка пытается деформироваться. Благодаря принудительному делению поверхности на сравнительно небольшие по площади элементы трещины либо не образуются вовсе, либо образуются по уже намеченным линиям (читайте также статью «Армированный бетон: особенности изготовления»).\nЯны ёсць і тут:\nКарта (фрагмент сцяжкі, абмежаваны усаджвальнымі швамі) робіцца квадратнай або прастакутнай, з суадносінамі бакоў не больш чым 1: 1,5.\nЛініі павінны быць прамымі, без выгібаў і галінавання. У адваротным выпадку ёсць верагоднасць атрымаць расколіну ў адвольным месцы, а не па размечанай лініі.\nДля ўнутраных памяшканняў максімальны памер сектара, абмежаванага швамі, складае 6х6 метраў. Бетонны двор з куды большай дэльтай тэмператур і, адпаведна, вялікімі ваганнямі лінейных памераў дзеліцца на сектара не больш чым 3х3 метра. Бетонная дарожка дзеліцца падоўжным швом пры шырыні ад 3,6 м.\nГ-вобразныя ўчасткі падлогі рассякаць на квадраты і / або прастакутнікі.\nГлыбіня швоў павінна складаць 1/4 - 1/3 ад таўшчыні сцяжкі.\nМы разабраліся з тэхналогіяй прылады рабочых швоў, але не закранулі спосабы выканання кампенсацыйных і усаджвальных.\nУласна, метаду ўсяго два.\nЗакладка Пры заліванні сцяжкі або маналіту ён дзеліцца на сектара закладзенымі дошкамі, рэйкамі, пластыкавай вагонкай ці адрэзкамі шкла. Пасля схоплівання бетону падзяляюць яго элементы змогуць быць выдаленыя або пакінутыя - усё залежыць ад іх матэрыялу.\nрэзка Бетон праразаецца на патрэбную глыбіню звычайнай балгаркай з абразіўным вакол. Зрэшты, рэзка жалезабетону алмазнымі коламі куды зручней - ужо хоць бы таму, што для праходжання арматуры не трэба мяняць круг.\nКарысна: пры неабходнасці зрабіць адтуліну пад камунікацыі гэтак жа зручным і практычным будзе алмазнай свідраванне адтулін у бетоне. Алмазная каронка не патрабуе выкарыстання ўдарнага рэжыму; у выніку краю адтуліны застаюцца ідэальнымі.\nНадеемся, что предложенная информация будет полезной читателю при ремонте или строительстве (см.также статью «Цветной бетон – все, что нужно знать о данной группе материалов»).\nВідэа ў гэтым артыкуле традыцыйна ёсць дадатковыя тэматычныя матэрыялы. Поспехаў!\nПредыдущаяРамонт драўлянага дома сваімі рукамі\nСледующаяРэльефная тынкоўка сваімі рукамі\nАсфальтабетонныя сумесі: асноўныя разнавіднасці, асаблівасці\nЯк уцяпліць дом з бруса звонку для стварэння ў ім камфортнай\nДом з полістыролбетону: характарыстыкі матэрыялу, вартасці і\nРобім плот з сеткі: парады і рэкамендацыі\nБудаўніцтва платоў з профнасціл: перавагі і асаблівасці\nЯк палічыць бетон на падмурак для істужачнага, палевага\nЯк зрабіць армопояс\nЯк абшаляваць франтон сайдынгам 2\nЯк выконваецца аздабленне бетонных усходаў дрэвам: агляд\nКладка падлогавай пліткі самому\nЯк прыбраць драпіны з мэблі\nЯк усталяваць нацяжны столь


ЕС узгадніў шэраг санкцый у дачыненні да Беларусі - 09.03.2022, Sputnik Беларусь\nАд Swift будуць адключаны тры банкі: Белаграпрамбанк, "Дабрабыт" і Банк развіцця. 09.03.2022, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 9 сак - Sputnik. Новыя санкцыі Еўрасаюза будуць накіраваны супраць банкаўскага сектара Беларусі, паведаміла ў Twitter кіраўнік Еўракамісіі Уршуля фон дэр Ляен.У дачыненні да Беларусі ўведзены забароны:Акрамя таго, ад Swift будуць адключаны тры банкі: Белаграпрамбанк, "Дабрабыт" і Банк развіцця.Санкцыі набываюць моц пасля афіцыйнага апублікавання.Новы віток санкцыйСанкцыі супраць Беларусі ўводзіліся ўжо неаднаразова – падставай для дзвюх папярэдніх хваль рэстрыкцый сталі спачатку выбары 2020 года і наступнае за імі прыгнечанне пратэстаў у краіне, а затым інцыдэнт з прымусовай пасадкай борта Ryanair у Мінску.На гэты раз краіны Захаду рэагуюць такім чынам на сітуацыю вакол Украіны.Ваенная спецаперацыя на Украіне пачалася 24 лютага. Як раней заяўляў прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін, мэта аперацыі - "дэмілітарызацыя і дэнацыфікацыя Украіны".Пасля гэтага краіны Захаду заявілі аб увядзенні санкцый у дачыненні да Расійскай Федэрацыі. Рэстрыкцыі закранулі і Беларусь. Праблемы закранулі банкаўскую сферу - некалькі расійскіх банкаў былі адключаны ад сістэмы плацяжоў SWIFT, аб цяжкасцях у рабоце паведамілі беларускія банкі.>>> Яшчэ больш актуальных навін – у Telegram-канале Sputnik БеларусьТаксама на Sputnik:\nсанкцыі, ес, беларусь, swift\nАд Swift будуць адключаны тры банкі: Белаграпрамбанк, "Дабрабыт" і Банк развіцця.\nМІНСК, 9 сак - Sputnik. Новыя санкцыі Еўрасаюза будуць накіраваны супраць банкаўскага сектара Беларусі, паведаміла ў Twitter кіраўнік Еўракамісіі Уршуля фон дэр Ляен.\nУ дачыненні да Беларусі ўведзены забароны:\nна прадастаўленне краіне банкнот еўра;\nна транзакцыі з Нацбанкам і фінансаванне гандлю і інвестыцый;\nна размяшчэнне дэпазітаў звыш 100 тыс. еўра ад грамадзян і рэзідэнтаў Беларусі.\nАкрамя таго, ад Swift будуць адключаны тры банкі: Белаграпрамбанк, "Дабрабыт" і Банк развіцця.\nСанкцыі набываюць моц пасля афіцыйнага апублікавання.\nСанкцыі супраць Беларусі ўводзіліся ўжо неаднаразова – падставай для дзвюх папярэдніх хваль рэстрыкцый сталі спачатку выбары 2020 года і наступнае за імі прыгнечанне пратэстаў у краіне, а затым інцыдэнт з прымусовай пасадкай борта Ryanair у Мінску.\nПасля гэтага краіны Захаду заявілі аб увядзенні санкцый у дачыненні да Расійскай Федэрацыі. Рэстрыкцыі закранулі і Беларусь. Праблемы закранулі банкаўскую сферу - некалькі расійскіх банкаў былі адключаны ад сістэмы плацяжоў SWIFT, аб цяжкасцях у рабоце паведамілі беларускія банкі.\n>>> Яшчэ больш актуальных навін – у Telegram-канале Sputnik Беларусь


Слуцкі райвыканкам: «Рамантаваць бардзюры зімой немэтазгодна»\nhttp://spring96.org/be/news/58834 2012 2012-11-02T16:33:09+0300 2012-11-02T16:33:09+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/invalid.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nПрадстаўнікі мясцовай "вертыкалі" абяцалі разгледзець пытанне аб прывядзенні вышыні бардзюраў ў адпаведнасць з будаўнічымі нормамі ў будучым годзе.\nАктывістка грамадзянскай кампаніі «Наш дом» Тамара Блінова атрымала адказ на зварот у Слуцкі райвыканкам. Нагадаем, у кастрычніку валанцёры кампаніі сабралі больш за трыста подпісаў случчакоў з просьбай усталяваць безбар'ерныя пешаходныя пераходы.\nУ звароце ўладам было прапанавана ўсталяваць паніжальныя бардзюры, якія забяспечваюць камфортны з'езд (сход) пешаходаў з каляскамі, інвалідаў, пажылых людзей на дзевяці пешаходных пераходах. Акрамя таго, случчакі прасілі прывесці ў належны выгляд няроўныя паніжальныя бартавыя камяні на васьмі пешаходных пераходах.\nУ адказе за подпісам намесніка старшыні Слуцкага райвыканкама Юрыя Бярозкі паведамляецца:\n«У цяперашні час з улікам наступу зімовага перыяду весці працы па рамонце бартавых камянёў у месцах скрыжавання пешаходных пераходаў з праезнай часткай немэтазгодна». Аднак чыноўнікі абяцаюць разгледзець «пытанне рамонту бартавых камянёў на пешаходных пераходах пры фарміраванні плана бягучага рамонту вулічна-дарожнай сеткі на 2013-ы год». Адчуйце розніцу: «разгледзець пытанне рамонту» і адрамантаваць ў будучым годзе. Такім чынам, мясцовыя ўлады далі грамадскім актывістам чарговую адпіску. А гэта значыць, што праблема камфортнага перамяшчэння па горадзе інвалідаў, пажылых людзей і мам з каляскамі засталася нявырашанай.\nРаней дэпутат Палаты прадстаўнікоў Інэса Кляшчук і старшыня камісіі па пытаннях эканомікі, бюджэту, вытворчасці і абслугоўвання насельніцтва Слуцкага райсавета дэпутатаў Аляксандр Жылко паведамілі актывістцы, што рашэнне праблемы не ў іх кампетэнцыі.\n02.11.2012 Тэгі: грамадства


Ці праўда, што ў Расеі больш хабарніцтва чым у Беларусі?\nУ Індэксе ўспрыманьня карупцыі за 2018 год, які штогод публікуецца Transparency International, Расея знаходзіцца на 138 месцы сярод 50 найбольш карумпаваных краінаў сьвету. Беларусь займае ў гэтым жа рэйтынгу істотна лепшую за Расею пазыцыю — 70 месца. Ці праўда, што ў Расеі болей хабарніцтва чым у Беларусі?\nПаводле колькасьці выпадкаў хабарніцтва на 10 тысяч чалавек Беларусь апярэджвае Расею ў пяць разоў, прычым гэтая розьніца ўвесь час павялічваецца. Такія параўнальныя дадзеныя прыводзяцца ў новым статыстычным зборніку «Беларусь і Расея — 2018», які кожныя два гады рыхтуюць статыстычныя службы дзьвюх краінаў.\nПаведамляецца, што з 1995 году колькасьць выпадкаў хабарніцтва ў разьліку на 10 тысяч чалавек у Расеі практычна не зьмянілася, а ў Беларусі гэты паказчык пастаянна павялічваецца.\nТак, у Расеі колькасьць выпадкаў хабарніцтва на 10 тысяч чалавек у 1995 годзе складала 0,3, а ў 2017-м — 0,4. У той жа час у Беларусі гэты паказчык у 1995 годзе складаў 0,6, у 2015-м дасягнуў 1,2, у 2016-м — 1,3, а ў 2017-м на 10 тысяч чалавек у Беларусі прыйшлося два выпадкі хабарніцтва.\nНамесьнік кіраўніка Галоўнага ўпраўленьня барацьбы з эканамічнымі злачынствамі Міністэрства ўнутраных справаў Беларусі Валер Балабуеў на прэсавай канфэрэнцыі паведаміў, што ў 2017 годзе ў Беларусі выявілі 2 выпадкі хабару на 10 тысячаў чалавек. Найвялікшы хабар за 2018 год — 80 тысяч эўра.\nІндэкс успрыняцьця карупцыі ў краіне сьведчыць пра стаўленьне да гэтай зьявы ў дзяржаве.


26.01.2022 / 19:32\nПапулярны расійскі блогер Юрый Дудзь зняў трохгадзінны фільм пра беларусаў, якія пасля пратэстаў у 2020-м вымушана пакінулі сваю краіну. Па словах аўтара, ён хацеў даследаваць, што значыць не па сваім жаданні паехаць з дому, які вельмі моцна любіш, прычым паехаць надоўга, а магчыма і назаўсёды. І паспрабаваць зразумець, ці могуць рэпрэсіі ў Расіі дасягнуць такога ж маштабу, як у сённяшняй Беларусі.\n«Мы жывём у атмасферы абсалютнай трывогі»\nПершы герой фільма — журналіст Мікіта Мелказёраў, які да 2020-га працаваў у «Анлайнеры» і паралельна здымаў сваю праграму, а пасля цалкам сышоў у YouTube, дзе робіць праект «Жыццё-маліна». Свой ад’езд з Беларусі ён тлумачыць тым, што 3-га чэрвеня 2021-га затрымалі журналіста Аляксандра Івуліна, які рабіў у YouTube праект «Честнок» пра беларускі спорт.\n«Я разумеў, што ў сілавікоў існуюць расстрэльныя спісы актыўных людзей, якія навідавоку. Я разумеў, што я не ў першых шэрагах гэтых спісаў, але да 3-га ліпеня Саша Івулін быў значна ніжэй за мяне, і ён рэзка ўзняўся ўверх. Сітуацыя была рандомнай, і я дакладна разумеў, што трэба ўцякаць».\nАдзначым, што Мелказёраў, у адрозненне ад Івуліна, не быў на акцыях, пратэстная тэма з’яўляецца толькі ў яго размовах з героямі, але сам ён у пратэстах не ўдзельнічаў, ні як грамадзянін, ні як журналіст, ні ў 2020-м, ні да таго.\n«Трэба разумець, што мы жывём у атмасферы абсалютнай трывогі. І пытанні, чаму ты яшчэ не сядзіш, гучалі рэгулярна, — працягвае Мікіта. — Лета 2020 года — найлепшае ў маім жыцці і ў жыцці многіх беларусаў.\nМы адчулі такую датычнасць да краіны, што можам на нешта ўплываць, без усіх гэтых размоваў, што палітыка — гэта не ваша, ты напоўніў сэнсам слова «грамадзянін».\nЛетам 2020-га я кожныя дзесяць хвілін выскокваў паглядзець, ці няма пад маімі вокнамі міліцэйскай машыны. Ты жывеш у такім напружанні, не адказваеш на незнаёмыя нумары. А калі з’язджаеш, ёсць пачуццё віны, думаеш, ці правільна ты зрабіў, грызеш сябе знутры.\n«За 80 год нічога не змянілася»\nЖурналіст і блогер з Гродна Руслан Кулевіч на сваім канале «Мы вернемся» паказвае гісторыі беларусаў з розных сфер, не толькі айцішнікаў, якія выступілі за перамены і былі вымушаныя ратавацца ад пераследу за мяжой.\n«Мая задача — паказаць, што рэвалюцыя была не толькі ў Мінску, але і што было ў рэгіёнах, — Руслан Кулевіч. — Спачатку я здымаў пра герояў з Заходняй Беларусі, цяпер пераходжу на Усход. Мне самому было цікава, што там адбылося, бо ў нас, на Захадзе, кажуць, што на Усходзе жывуць ватнікі, то-бок больш прыхільнікаў далучэння да Расіі, але, як паказваюць гісторыі маіх герояў, там таксама былі пратэсты, і па 15 тысяч чалавек выходзіла».\nРуслан — аўтар некалькіх кніг пра гродзенцаў, якія яшчэ ў савецкія часы пакінулі свой дом.\n«Я пытаў, чаму яны з’язджалі. Яны адказвалі, што беглі ад камунізму. Выбар быў ці Польшча, ці Сібір. Я і цяпер з імі стэлефаноўваюся, ім ужо па 90 год. І яны кажуць: «Мы збягалі ў 1946-м, калі дазволілі выехаць, але думалі, што вернемся, а ты цяпер збягаеш, і ад тых жа камуністаў. За 80 год нічога не змянілася, адныя і тыя ж людзі сядзяць ва ўладзе», — кажа хлопец.\n«Хто ў турме не сядзеў, той не беларус»\nДудзь даследуе вымушаную эміграцыю не толькі з вядомымі блогерамі і журналістамі, але і з простымі беларусамі, якія ў 2020-м упершыню выйшлі на пратэст. Сярод іх пенсіянерка Аляксандра Ханевіч, якая ўзначальвала ветэранскую арганізацыю завода «Хімвалакно» ў Гродне.\n«Хто ў турме не сядзеў, той не беларус. Я нават ганаруся гэтым», — кажа жанчына, якая вымушана з’ехала ў Беласток.\nЯна збірала подпісы за Лукашэнку, а пасля ўбачыла, як у яе горадзе затрымалі Ціханоўскага, і змяніла сваё меркаванне. Далей — мітынгі, затрыманне і суд.\n«Выбар быў, ці родная турма, ці замежжа, — падсумоўвае яна. — Многія кажуць так: у цябе былі лецішча, кватэра, машына, што табе яшчэ трэба было? А я не толькі за сябе выходзіла, я не бачу перспектываў для сваіх унукаў».\nУ тым жа Беластоку апынуліся дзве сястры з Гродна — Жанна Захаркевіч і Надзея Сцяпанцава, былыя супрацоўніцы дзяржаўных арганізацый, асуджаныя да абмежавання свабоды.\n«Лукашэнка так хацеў утрымацца ва ўладзе, што ахвяраваў сваім народам, — тлумачыць вымушаны ад’езд Жанна. — Мы ўбачылі ў незалежных СМІ збіццё мірнага насельніцтва. Вось што прымусіла мяне выйсці.\nЯ не магла змірыцца з гвалтам, які прымяняюць сілавікі. Смерць Тарайкоўскага проста шакавала, калі ўжо пачалі страляць у наш народ. Дык а што будзе далей, калі мы будзем сядзець і маўчаць? Таму мы абавязаныя былі выйсці. Не так здзівіў вынік выбараў, да гэтага мы былі гатовыя, апошнія дваццаць год ён перамагаў і перамагаць будзе, пакуль народ маўчыць.\nАле гвалт цярпець, калі на тваіх вачах ні за што збіваюць людзей? Людзі ад дажджу хаваюцца, іх збіваюць, з траўмамі забіраюць, а пасля на іх жа яшчэ і крымінальныя справы заводзяць! Ну як можна маўчаць? Гэта сябе перастаць паважаць. Калі можна было б памяняцца з 17-18 гадовым дзіцём, вызваліць яго і за яго адсядзець, мы б пайшлі на гэта».\nАлена — шматдзетная маці, больш за 16 год яна праслужыла ў войску, не мела ніводнага спагнання. Ёй заставаліся тры гады да пенсіі, але яна напісала рапарт на звальненне, таму што хацела быць на баку народа. Пры гэтым яе муж, таксама вайсковец, не прыняў яе выбару. Фактычна палітыка разбіла сям’ю.\n«Трапіла на плошчу, бачыла, як людзей білі, як іх зніштажалі. А яны выйшлі, каб сказаць, што скралі іх галасы, гэта была мірная акцыя. АМАП біў нават тых, хто праходзіў міма. Я апынулася побач з незнаёмымі маладымі людзьмі, на нас пабеглі, яны мне дапамаглі. Гэта было страшна. Я была ў арміі і лічыла, што мы павінны служыць народу, а не падтрымліваць Лукашэнку. Я ўдзельнічала ў акцыях, пасля працы хадзіла. А на працы нам паказвалі відэа, як робяцца рэвалюцыі за мяжой. Камандзір сказаў, што калі нехта не згодны з палітыкай нашага прэзідэнта, можна напісаць рапарт, я так і зрабіла. Пасля мяне сышлі яшчэ два чалавекі, але яны не самі падалі рапарты, ім далі такое ўказанне».\n«Лукашэнка перакананы, што ён палітык сусветнага маштабу»\nЭканаміст і блогер Сяргей Чалы быў у камандзе Лукашэнкі, калі той у 1994-м ішоў на свае першыя выбары. Як Лукашэнка змяніўся за гэты час?\n«Па-першае, ён страціў харызму, хоць па-ранейшаму думае, што яна ў яго ёсць. Ён быў вельмі моцным аратарам, мог палемізаваць у кулямётным стылі. А ў апошнія гады падчас прэс-канфэрэнцый ладзіць сямігадзінныя маналогі, ён ужо не можна нармальна адказаць ні на адно пытанне, — мяркуе Чалы. — Ён занадта доўга знаходзіўся ва ўладзе, а з канца 1990-х кожнае важнае прызначэнне пад яго кантролем, у выніку ён паверыў у тое, што з’яўляецца фігурай сусветнага маштабу. І яго асяроддзе яму гэта ўвесь час паўтарае, а ўсе палітыкі вакол яго, як ён сам кажа, нікчэмнасці.\nІ да Пуціна ён так ставіцца, глядзіць на яго зверху ўніз, бо лічыць, што ў адрозненне ад яго, ён сумленна выйграў выбары ў 1994-м, яго не прывялі за руку ва ўладу».\nАйцшінік Павел Лібер, які зрабіў кар’еру ў EPAM, не цікавіўся палітыкай у 2020-м, а пасля зрабіў праграму «Голас», якая дазволіла сабраць даныя пра тое, што выбары былі сфальсіфікаваныя.\n«У Беларусі ўжо недастаткова не лезці ў палітыку, — разважае Павел. — Мы апынуліся вельмі блізка да 1937 года, калі адзін чалавек можа данесці на іншага. Сёння ні адзін чалавек у Беларусі не можа адчуваць сябе ў бяспецы. І калі не выконваецца першае патрабаванне аб асабістай бяспецы, цябе ўжо не цікавіць астатняе. Я думаю, самае вялікае дасягненне 2020 года, што людзі зразумелі, што адбываецца ў краіне, раней дзяржава ўсяляк спрабавала адвярнуць іх ад палітыкі. Думаю, тое ж адбываецца і ў Расіі».\nДзмітрый Яраш заклікаў Украіну дапамагчы беларусам стварыць сваё войска і вызваліць Беларусь 3\nУ МЗС Беларусі назвалі «стратэгічнай памылкай» рашэнне НАТА запрасіць у Альянс Фінляндыю і Швецыю\nПалітвязня Алега Мазгова, якому ўзмацнілі рэжым, перавялі ў бабруйскую калонію\n«Я сам выйшаў на КДБ і прапанаваў ім супрацоўніцтва». Сябра Сойма Партыі БНФ Зміцер Каспяровіч прызнаўся ў супрацоўніцтве са спецслужбамі 2\nЛукашэнка прапанаваў народу ЗША забыцца пра рознагалоссі 4\n«Гэта перш за ўсё небяспечна для беларускага народа». Зяленскі адрэагаваў на заявы Лукашэнкі 7


Галоўная » Навіны беларускага замежжа » «Jakub Quiz». У Варшаве народзіны Коласа адзначаць інтэлектуальнай гульнёй\nДата публікацыі: 25.10.2017\n3-га лістапада будуць адзначацца 135 ўгодкі народзінаў Якуба Коласа. Па-свойму ўшанаваць вялікага пісьменніка вырашылі і беларусы Варшавы. У польскай сталіцы на падабенства вядомага разумовага спаборніцтва «Jack Quiz» арганізуюць інтэлектуальную гульню «Jakub Quiz».\nІдэя вынікла ў магістранта Варшаўскага ўніверсітэту Аляксандра Лапка, які рэгулярна арганізоўвае масавыя інтэлектуальныя спаборніцтвы. Аляксандр Лапко зазначае, што для яго гэта таксама справа асабістая, бо з Якубам Коласам звязана ягоная сямейная гісторыя.\nАляксандр Лапко: Якуб Колас з’яўляецца адным з сімвалаў Беларусі, беларускае творчасці, інтэлігенцыі. Разам з Янкам Купалам яны стваралі беларусаў як нацыю, і таму я вырашыў зрабіць для беларусаў Варшавы гульню, каб яны таксама адчувалі сябе часткай гэтае нацыі.\nДля маёй сям’і Якуб Колас таксама з’яўляецца адмысловай фігурай, таму што мой прадзед вучыўся разам з Якубам Коласам у адной настаўніцкай семінарыі, потым разам працавалі ў суседніх школах у Ганцавіцкім раёне – Якуб Колас працаваў у Люсіна, мой прадзед працаваў настаўнікам і дырэктарам школы ў вёсцы Будча. Сваю трылогію «На ростанях» Якуб Колас пісаў якраз у тых мясцінах. «У палескай глушы» – там акурат апісваецца тое Палессе – Люсіна, Будча, Лактышы, тыя вёскі, дзе жылі мае продкі. Адна з нашых сямейных легендаў гаворыць пра тое, што настаўнік Лабановіч, галоўны персанаж «На Ростанях» быў спісаны не з Канстанціна Міцкевіча, а з Адама Гіля, майго прадзеда.\nРР: Як будзе выглядаць гэтая гульня, што яна з сябе будзе ўяўляць? Нагадайце, таксама, «Jack Quiz» – што гэта за тып спаборніцтваў?\nАляксандр Лапко: «Jack Quiz» – гэта адзін з гатункаў паб-кўізу, але больш такі інтэлектуальны. Ён складаецца з шасці тураў, задаюцца пытанні на розныя тэмы. І напрыканцы, вядома, ёсць узнагароды для лепшых дружын.\nРР: Гэтыя пытанні, звычайна яны датычаць розных сфер. Як я разумею, у «Jakub Quiz» гэта будзе беларуская літаратура, ці ўвогуле беларуская тэматыка?\nАляксандр Лапко: Мы хочам зрабіць «Jakub Quiz» прывабным не толькі для беларусаў, але і для нашых сяброў з Расеі, з Украіны, Польшчы, хто цікавіцца беларускай культурай.\nРР: Але ўсё гэта будзе па-беларуску?\nАляксандр Лапко: Так, вядома. Усё будзе па-беларуску, таму, калі яны хочуць прыйсці пагуляць, ім трэба будзе разумець беларускую мову, ці карыстацца з дапамогі сваіх сяброў, каб яны перакладалі.\nПытанні будуць тычыцца ў першую чаргу, вядома, Беларусі, беларускае культуры ды літаратуры. Будзе адмысловы тур пра Якуба Коласа. Але пытанні будуць складзены так, што нават не ведаючы дакладных адказаў, можна будзе з гэтых пытанняў нешта выкруціць, як гэта робіцца ў «Што? Дзе? Калі?». Адказ можна будзе знайсці ў фармулёўцы самога пытання.\nРР: Такая беларускамоўная інтэлектуальная гульня будзе праводзіцца ў Варшаве ўпершыню?\nАляксандр Лапко: Так. Я скажу, што ў Варшаве наогул беларускамоўных мерапрыемстваў праводзіцца не так шмат, як хацелася б. Таму мы хочам пакласці такі пачатак, каб беларускамоўны, агулам беларускі рух быў у Польшчы больш актыўны.\nРР: Вы казалі пра ўзнагароды, прызы. Ці можаце нам выдаць таямніцу, што гэта будзе?\nАляксандр Лапко: Я скажу, што гэта будуць такія прызы з беларускім каларытам. Спадзяюся, яны будуць добрым сюрпрызам для беларусаў і госцяў нашае гульні з іншых краін, таму прыходзьце на нашу гульню і ўсё ўбачыце на ўласныя вочы.\nТаксама, мы хочам зрабіць такі вельмі важны і своечасовы жэст ад імя беларусаў Варшавы – усе грошы, якія будуць сабраныя на гульні, мы хочам перавезці на помнік Тадэвушу Касцюшку ў Беларусі. Як мы ведаем, цяпер збіраюцца грошы Глебам Лабадзенкам для таго, каб усталяваць на Радзіме Тадэвуша помнік, і мы хочам, каб тыя сыны Беларусі, якія жывуць далёка ад Айчыны, таксама зрабілі свой унёсак.\nГульня «Jakub Quiz» будзе праводзіцца ў нядзелю 5 лістапада, а 14:00 гадзіне, у варшаўскім «Jack’s Cinema Bar», што на вуліцы Bracka, 18. Каб стварыць яшчэ больш святочную атмасферу, арганізатары запрашаюць прыходзіць беларусаў цэлымі сем’ямі, з дзеткамі.


Самыя эфектыўныя народныя сродкі ад павуціннем кляшча - Іншы - 2019\nВідэа: Псориаз. Лечение псориаза народными средствами? Как вылечить псориаз в домашних условиях? (Чэрвень 2019).\nКалі вы ўладальнік прыгожага кветніка, то праблема барацьбы з шкоднікамі, якія з'яўляюцца на раслінах, рана ці позна можа стаць для вас актуальнай. Адным з найбольш распаўсюджаных паразітаў з'яўляецца клешч, прычым ён можа паражаць нават вінаградныя лазы (як, да прыкладу, зудень). Для пакаёвых раслін небяспеку ўяўляе павуцінневы клешч, які хаваецца на ніжняй баку лісцікаў і высмоктвае з кветак ўсе сокі. Больш эфектыўна за ўсё будзе барацьба з дапамогай спецыяльных прэпаратаў, аднак можна паспрабаваць змагацца з паразітам народнымі сродкамі. У гэтым артыкуле мы апішам найбольш дзейсныя народныя сродкі ад павуціннем кляшча.\nПазбавіцца ад кляшчоў у хатніх умовах магчыма, выкарыстоўваючы мыльны раствор. Традыцыйна для гэтага выкарыстоўваецца гаспадарчае мыла, аднак часам выбіраюць сарна-дегтярное мыла або зялёнае мыла. Некаторыя рэкамендуюць замест мыла выкарыстоўваць трохі мыйнага сродкі, разведзенага з вадой.\nАпрацоўваюць мылам любыя расліны - і пакаёвыя, і цяплічныя. Для працэдуры гаспадарчае мыла аб'ёмам 200 г здрабняюць на тарцы і раствараюць у вядры з цёплай вадой. Пасля таго як сам раствор быў падрыхтаваны, трэба ўзяць уражаны кветка і акуратна працерці губкай, змочанай у растворы, лісце і сцяблінкі. Трэба памятаць пра тое, што трапленне такога сродку на карані вельмі згубна адаб'ецца на вашым кветцы (можа нават прывесці да яго гібелі), таму працэдура праводзіцца вельмі акуратна. Калі працэдура завершана, кветка пакідаюць на некалькі гадзін (3-4), а пасля добра змываюць астатнюю пену. Пасля працэдуры рэкамендуюць прыкрыць кветка пластыкавым пакетам для захавання ўзроўню вільгаці.\nСарна-дегтярное мыла таксама зарэкамендавала сябе як надзейны сродак, з дапамогай якога рэальна пазбавіцца ад павуціннем кляшча. Яго спатрэбіцца менш, чым гаспадарчага ці зялёнага, - усяго 100 г на вядро вады. Апрацоўку раяць праводзіць кожны тыдзень, усяго 2-3 разы.\nНекаторыя кветкаводы кажуць аб добрай эфектыўнасці зялёнага мыла. Зялёнае мыла - гэта вадкае мыла, якое прызначана як раз для таго, каб змагацца з разнастайнымі паразітамі, якія пагражаюць вашаму кветніку. Выкарыстоўваюць раствор зялёнага мыла, аднак можна сумяшчаць яго з іншымі прэпаратамі для павышэння эфектыўнасці. Зрэшты, меркаванні наконт карыснасці зялёнага мыла падзяляюцца: некаторыя сцвярджаюць, што яно падыходзіць хіба што для прафілактычнай апрацоўкі, і не дапаможа, калі шкоднік канчаткова акупаваў ваш кветнік.\nВесці барацьбу з павуцінневы кляшчом рэкамендуюць і з дапамогай спіртавой раствора. Для гэтага падыходзіць нашатырны спірт, якога патрабуецца ўсяго 30 мл. Як правіла, гэты метад ужываюць пры апрацоўцы раслін, у якіх даволі тоўстыя лісце (фікусы, драцена), таму што тонкім лісцікамі спірт можа пашкодзіць. Ня трэба апырскваць кветка, дастаткова нанесці спірт на ватку і працерці лісточкі. Так вы заадно прыбераце павуціну, якую пакінуў клешч.\nТаксама рыхтуюць раствор з спірту і мыла - для гэтага на літр кіпеню спатрэбіцца 20 г мыла і 10 мл спірту.\nНагадаем, што спірт дапаможа пазбавіцца толькі ад саміх шкоднікаў, а вось іх яйкі нікуды не падзенуцца.\nІснуе некалькі відаў настояў, якія дапамагаюць у дадзеным выпадку.\nПа-першае, выкарыстоўваюць настоі з часныку, якія рыхтуюць некалькімі спосабамі. Для першага спосабу спатрэбіцца 30 г часныку і вядро гарачай вады. Здробнены часнык змяшчаюць у ваду і пакідаюць на суткі, каб раствор як след настаяўся. Праз дзень настой працаджваюць і праводзяць апрацоўку.\nМожна прыгатаваць больш канцэнтраваны настой. Для гэтага 500 г часныку змяшчаюць у трохлітровы ёмістасць з вадой і пакідаюць настойвацца на 5-6 сутак у цёмным прахалодным месцы. Потым працаджваюць настой, адліваюць з яго 60 г і разводзяць іх у вядры вады. Атрыманых растворам апрацоўваюць расліна.\nКалі трэба тэрмінова правесці апрацоўку, на вядро вады спатрэбіцца 200 г часныку. Атрыманы настой адразу ж ўжываюць.\nПа-другое, можна прыгатаваць настой з лука. Каб яго зрабіць, бяруць 200 г лука на вядро цёплай вады, адстойваюць 12 гадзін, а потым, працадзіўшы, апрацоўваюць расліны.\nПа-трэцяе, для настоек выкарыстоўваюць травы і расліны: дзьмухавец (30 г на літр вады, адстойваць некалькі гадзін), крываўнік (700 г на вядро вады, адстойваць трое сутак), хрэн (1 кг нарэзаных каранёў на вядро вады, адстойваць пару гадзін).\nАдзін з відаў народных сродкаў, якія ўжываюць супраць павуціннем кляшча, - адвары, якімі расліны апрацоўваюцца рэгулярна. Для гэтага можна выкарыстоўваць карані Цыкламены (50 г на паўлітра вады), адвар адразу ж працаджваюць і апрацоўваюць кветка.\nТаксама рыхтуюць адвар, выкарыстоўваючы лісточкі шэрай алешыны. 2 кг свежых лісця заліваюць вядром вады, пакідаюць на суткі. Пасля гэтага атрыманы адвар кіпяцяць на працягу паўгадзіны і зноў адстойваюць 12 гадзін.\nМожна зрабіць адвар з палыну (800 г на вядро вады), які настойваецца двое сутак. Пасля гэтага яго паўгадзіны кіпяцяць, працаджваюць і даліваюць яшчэ вядро вады.\nКаб вывесці гэтага шкодніка часам карыстаюцца эфірнымі алеямі, якія разводзяць у вадзе. Так, да прыкладу, некалькі кропель эфірнага алею размарына на літр вады могуць змяніць сітуацыю ў лепшы бок.\nІснуюць таксама сродкі, эфектыўнасць і бяспека якіх пад вялікім пытаннем. Да іх адносіцца апырскванне лісцікаў кветкі кока-колай, разьведзенай з вадой (але наўрад ці яна настолькі бяспечная для кветкі, як нас у гэтым пераконваюць). Акрамя таго, некаторыя ўжываюць дыхлафос i iнш пры барацьбе з паразітамі. Ад шкодніка ён вас пазбавіць, але, хутчэй за ўсё, і з раслінай прыйдзецца развітацца.\nВышэй мы апісалі цалкам даступныя і бяспечныя спосабы, з дапамогай якіх можна пазбавіцца ад паразітаў. Так што не варта выпрабоўваць сумніўныя сродкі, ад якіх, хутчэй за ўсё, шкоды будзе больш, чым карысці.\nЗ гэтага відэа вы даведаецеся аб дзейсных метадах па барацьбе з павуцінневы кляшчом.


Гурт Intelligency, гітарыста якога зьбіў АМАП, зайграе на руінах магнацкага замку\n25 чэрвень 2020, 11:03\nАфіша гурту Intelligency\n25 чэрвеня беларускія музычныя праекты Intelligency і «Саюз» выправяцца ў гістарычную мясьціну Смаляны на Аршаншчыне, каб наладзіць стрым у межах новага сэзону онлайн-фэстывалю VELO_ve Music Fest 2.0.\n«У чацьвер гледачоў чакае сымбалічнае злучэньне гістарычнай эпохі і сучаснай музычнай культуры ва ўнікальным месцы. На фоне замкавага хараства і муроў старадаўняга храму ХVII стагодзьдзя ў Смалянах музыкі зайграюць свае найлепшыя трэкі», — апавядаюць арганізатары імпрэзы.\nПачне канцэптуальны стрым а 19-й гадзіне кааліцыя менскіх музыкаў з гурту «Саюз»: ад бразыльскай поп-музыкі 1970-х і псыхадэлічнага джазу да раньняй электронікі і авангарду. Завяршэньнем вечарыны стане выступ Intelligency, які падпісаў кантракт зь міжнародным лэйблам Warner Music і чый трэк «August» толькі на Youtube праслухалі 6 млн разоў.\nІмёны ўдзельнікаў Intelligency апошнімі днямі былі на вуснах зь іншай прычыны. 19 чэрвеня гітарыст каманды Яўген Мурашка адзначаў абарону магістарскай дысэртацыі ў адным са сталічных бараў. Але трапіць дадому ў той вечар так і ня змог: у раёне пляцу Якуба Коласа, дзе шыхтаваўся «ланцуг салідарнасьці», яго затрымаў АМАП. Рэшту дня музыка правёў у аўтазаку, дзе страціў прытомнасьць і ачуняў толькі ў машыне хуткай дапамогі зь сьлядамі зьбіцьця.\nПершая хваля онлайн-вечарынак VELO_ve Music Fest прайшла ўвесну, да яе далучыліся многія папулярныя беларускія выканаўцы і тэатральныя праекты.\nГэтым разам удзел у фэстывалі пацьвердзілі берасьцейскія панкі з «Дай Дарогу!», экспэрымэнтальны фрык-тэатар T(e):Art ды іншыя. Агулам у другім сэзоне адбудзецца восем інтэрактыўных трансьляцыяў.\n«Што гэта за бандфармаваньні арудуюць у цэнтры Менску?» — вядучы актор Купалаўскага тэатру Павал Харланчук


Памёр пісьменнік Юрый Станкевіч | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Памёр пісьменнік Юрый Станкевіч\n22/10/2021 - 21:27\nСапраўднае імя пісьменніка — Георгій Харытановіч / Радыё Свабода\nПісьменніку было 76 гадоў, ён сын рэпрэсіраванага.\nУ пятніцу памёр беларускі пісьменнік Юрый Станкевіч, паведамляюць у сацсетках блізкія літаратара. Яму было 76 гадоў.\nСапраўднае імя пісьменніка — Георгій Харытановіч. Нарадзіўся ў Барысаве. Бацька пісьменніка ў 1946 годзе быў рэпрэсіраваны па 58-м артыкуле Крымінальнага кодэкса і накіраваны ў Карагандзінскі выпраўленча-працоўны лагер.\nЮрый рана кінуў школу і пачаў працаваць. Скончыў факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, працаваў у "Барысаўскай аб’яднанай газеце". Неўзабаве пераехаў у Мінск. Быў літсупрацоўнікам, загадчыкам аддзела часопіса "Маладосць", загадчыкам аддзелу часопіса "Крыніца". З 1990 года — член Саюза беларускіх пісьменнікаў.\nПачаў літаратурную дзейнасць у 1988 годзе. Напісаў некалькі раманаў, шмат аповесцей і апавяданняў, а таксама каля дзясятка п'ес і кінасцэнарыяў. У большасці сваіх твораў маляваў апакаліптычную карціну рэчаіснасці, якая чакае чалавецтва ў недалёкай будучыні.\nВажнейшымі кнігамі Станкевіча з'яўляюцца "Любіць ноч — права пацукоў" (2000), "Апладненне ёлупа" (2005), "Мільярд удараў" (2008), "П’яўка" (2010). Творы перакладзены на некалькі моў.\n"Творчая кухня": "Я и есть революция" Юліі Арцёмавай\nВакаліста гурта "Ня Варта" звольнілі з Мазырскага НПЗ пасля адбыцця арышту


21 лістапада – свята Хрыста Валадара Сусвету\nУсе дзеці разам з бацькамі былі запрошаны на вялікі пір. Распачалося святкаванне ўрачыстай Святой Імшой у нашым касцёле. Каб падрыхтавацца да Святой Імшы, быў прачытаны каментарый, у якім была прадстаўлена постаць сапраўднага Караля і Валадара. Таксама ўсе прысутныя былі запрошаны перажыць Эўхарыстую як падзяку за сапраўднага Валадара нашага жыцця.\nСловы Святога Евангелля былі падрыхтаваныя са слайдамі, што дапамагло сканцэнтраваць увагу усіх удзельнікаў Святой Імшы да слоў, якія прамаўляе да нас Бог праз святара.\nЯк Адзінаму Валадару былі прынесены дары: карона, крыж і каштоўныя рэчы. У кожнага караля ёсць карона, трон і скарбы. Езус Хрыстус таксама меў карону – цярновы вянок, трон – крыж, праз якія прынёс нам збаўленне, і скарбы, якія сам нам падараваў і нядзяляе нас імі кожны дзень.\nУрачыстае святкаванне было працягнута ў араторыі. У каралеўскі палац былі запрошаны 4 каралеўствы разам з пасламі, якія рыхтаваліся на сутрэчу з каралём праз танец, прывітанне і паклон. Прайшоўшы праз браму ўсе госці апынуліся ў зале для святкаванняў. Тут былі гульні, спевы, танцы і музычныя конкурсы. І вось нарэшце з’явіўся кароль, які запрасіў усіх на бал, а пасля да прыгатаванага святочнага стала.\nМаем надзею, што Хрыстос будзе сапраўды вапрадарыць у сэрцах кожнага як Адзіны Валадар нашага жыцця.


Ценявая эканоміка Беларусі ў рэгіянальнай перспектыве | Беларускі інстытут стратэгічных даследаванняў\nДаследаванне прысвечана аналізу грамадскага ўспрымання ценявой эканомікі і ацэнцы ўцягвання грамадзян у ценявую дзейнасць. Мэта работы – дэманстрацыя і аналіз вынікаў рэпрэзентатыўных апытанняў грамадскай думкі, праведзеных у траўні–чэрвені 2015 года адначасова ў Беларусі, Літве, Латвіі, Эстоніі, Польшчы і Швецыі. BISS выступіў у якасці ўдзельніка даследчага кансорцыуму, які быў арганізаваны і працаваў пад кіраўніцтвам Літоўскага інстытута свабоднага рынку Літвы (LLRI).\nУ даследаванні выкарыстана «вузкая» трактоўка тэрміну «ценявая эканоміка», якая ўключае рынкавую вытворчасць выключна законных тавараў і паслуг, якія наўмысна прыхоўваюцца ад дзяржаўных органаў. Унікальнасць дадзенага даследавання заключаецца як у шырокім рэгіянальным ахопе (шэсць краін адначасова), так і ва ўніфікацыі метадалогіі аналізу. Апытанні праводзіліся даследчай кампаніяй SprinterResearch метадам CAWI (ComputerAssistedWebInterview). Агульная выбарка склала 6035 рэспандэнтаў, выбарка па Беларусі — 1002 (18-75 гадоў, структураваная па поле, узросце і тыпе населеных пунктаў).\nАсноўныя высновы даследавання, якія тычацца Беларусі:\n- Аб’ём ценявой занятасці (праца без афармлення ці атрыманне заробкаў у канверце) у Беларусі з’яўляецца найбольшым у параўнанні з іншымі краінамі, у якіх праводзілася даследаванне, і можа быць ацэнены ў 33% ад ВУП.\n- Аб’ём пакупак, здзейсненых «у ценю» (у прадаўца, які не дэкларуе транзакцыю ці не з’яўляецца легальным), таксама большы, чым у пяці іншых краін і можа быць ацэнены ў 4,9% ад ВУП.\n- Беларускія рэспандэнты разумеюць рызыку быць злоўленымі і ўспрымаюць пакаранне як дастаткова суровае.\n- Сектары, у якіх ценявая дзейнасць найбольш распаўсюджаная, гэта: будаўніцтва і рамонт, аптовы і рознічны бізнес, звязаны з гандлем вопраткай і прадуктамі харчавання, аўтамабільны бізнес, а таксама бізнес, звязаны з продажам бытавой тэхнікі.\n- Уцягванне ў ценявую эканоміку беларусы тлумачаць эканамічнымі прычынамі (кошт тавараў на «шэрым» рынку ніжэйшы, заработная плата «ў канверце» дазваляе пазбегнуць падаткаў і, адпаведна, павялічваць даход). Зніжэнне цэн і рост даходаў могуць знізіць аб’ём «ценявога» сектара.\n- Больш эканамічна актыўныя людзі (мужчыны, людзі з больш высокім даходам) ацэньваюць рызыку ад удзелу ў ценявой дзейнасці як больш нізкую. Гэта з’яўляецца дадатковым драйверам развіцця ценявога сектара, паколькі гэтыя людзі могуць выступаць як лідары меркаванняў.\n- Занятасць у ценявой эканоміцы больш характэрная для найменш сацыяльна абароненых груп. Такія тэндэнцыі робяць феномен яшчэ больш сацыяльна небяспечным.\nСтаўленне грамадства да правядзення рэформаў


Як падпалкоўнік Рудзько дзяўчат за рукі хапаў\nЖурналістка Марына Маўчанава, якую хочуць засудзіць «за выраб і распаўсюд» ейных артыкулаў, распавяла, як на яе складалі пратакол.\nУчора журналістка з Бабруйску Марына Маўчанава знаёмілася з матэрыяламі справы. Паводле беларускіх праваахоўнікаў, журналістка Марына Маўчанава парушыла артыкул 22.9 Адміністрацыйнага кодэкса «незаконны выраб і распаўсюд прадукцыі СМІ» (дэ-факта за працу без акрэдытацыі – belsat.eu). Паводле Адміністрацыйнага кодэксу, ёй пагражае штраф да Br 7,5 млн. У пратаколе аб адміністрацыйным правапарушэнні яна напісала, што не годная з ім, бо нічога не парушала.\nПасля Марына Маўчанава папрасіла, каб ёй далі азнаёміцца з матэрыяламі справы. Паколькі копіяў зрабіць не дазволілі, я рабіла выпіскі ад рукі.\n«Калі я скончыла гэта рабіць, і перадала падпалкоўніку Сяргею Рудзько матэрыялы справы, а сабе ўзяла копію пратакола, ён выхапіў у мяне з рук аркушы, на якіх я рабіла выпіскі, – распавядае журналістка. – Я паспрабавала адабраць іх назад. У адказ на што ён падхапіўся і пачаў заломліваць мне рукі. Я спужалася, і выбегла ў фае, паведаміўшы пра тое, што адбываецца дзяжурнаму і тым, хто там быў, каб былі сведкі\nУ адказ на гэта падпалкоўнік Рудзько хутка прыдумаў сваю версію: журналістка хацела парваць матэрыялы справы, таму ён вымушаны быў так дзейнічаць.\n«Я патрабавала, каб ён аддаў мне мае аркушы і копію пратаколу. Копію ён аддаў, а пра астатняе сказаў, што нічога не ведае, у яго нічога няма, – працягвае Марына Маўчанава. – Я абышла стол, і ўбачыла, што мае аркушы ў яго на каленях. Я паклікала сваю сястру з фае, каб яна была сведкаю, тады Рудзько кінуў паперы пад стол. І калі я хацела падняць іх з падлогі, зноў пачаў хапаць мяне за рукі. Я ўзяла паперы, перадала іх сястры, тады ён схапіў за рукі яе. Але, паколькі гэта было ўжо ў фае, ён вымушаны быў яе адпусціць. Сказаў толькі, што думаў, што я нейкія ягоныя дакументы вырашыла забраць, таму ён так сябе паводзіў\nЖурналістка напісала скаргу на дзеянні падпалкоўніка, але яе не прынялі: было пазней за 18.00 і канцылярыя не працавала.\nУ матэрыялах справы сярод іншага былі запыт ў МЗС, ці Марына Маўчанава акрэдытаваная як прадстаўнік якога-небудзь СМІ ў Беларусі, і адказ адтуль, што не.\nУ пятніцу, 29 жніўня, незалежная журналістка атрымала позву з патрабаваннем з’явіцца ў бабруйскай міліцыі ў якасці асобы, якая парушыла заканадаўства аб СМІ. Справаю займаецца падпалкоўнік Сяргей Рудзько. «Ён спецыялізуецца на палітычных справах у Бабруйску. Праз яго праходзяць усе праваабаронцы, палітычныя актывісты», – адзначала раней ў размове з «Белсат» Марына Маўчанава. Асаблівую цікаваць падпалкоўнік праявіў да артыкулу журналісткі пра дабрачынны рух «Клуб-5000», апублікаваны ў тым ліку і на belsat.eu, у якім распавядаецца пра тое, як грамадскія актывісты дапамагаюць анкалагічным цэнтрам.


СУВЯЗЬ ПРАЗЬ СЬМЕРЦЬ - Юрась Барысевіч цела І тэкст\nСУВЯЗЬ ПРАЗЬ СЬМЕРЦЬ\nТэма сьмерці і камунікацыі праз сьмерць мае глыбокія караніў мастацтве. Дастаткова згадаць, што старажытнаэгіпэцке мастацтва часам вызначаюць як “мастацтва для мёртвых”. Увогуле ў эпоху ідалаў, рытуальных маскаў і абразоў асноўным прызначэньнем выявы, сьпеву ці артыстычнага жэсту было ўсталяваньне кантакту паміж людзьмі і трансцэндэнтнымі сіламі, перш за ўсё — паміж жывымі і нябошчыкамі. Прыцягваць увагу добрых духаў і бараніць ад злых мусілі таксама магічныя вузоры на вопратцы або татуіроўкі на твары. Калі б людзі не паміралі — наўрад ці з’явіўся б і такі жанр, як партрэт. Асноўным прызначэньнем скульптурных і жывапісных партрэтаў быол захаваньне для нашчадкаў памяці пра нябошчыкаў, і нават сёньня абсалютная большасьць скульптуры ў нашай краіне — гэта надмагільныя бюсты. Дарэчы, жывапісны стыль парадных “сармацкіх” партрэтаў нашай арыстакратыі XVII — XVIII стагоддзяў таксама сфарміраваўся пад уплывам стылю сярэднявечных скульптурных надмагільляў.\nТакм чынам, сьмерць — свая ці чужая — заўсёды давала мастакам ня толькі пажытак для роздуму, але і заробак, а часам і славу. Ван Гога і Мадэльяні праславіла, мяркую, нават ня ўласная трагічная сьмерць, а тое, што ўсьлед за першым звар’яцеў і сканаў ягоны брат Тэо, а ўсьлед за другім скончыла жыцьцё самагубствам ягоная жонка Жанна. Мне, дарэчы, уяўляецца, што сьмерць для кожнага з нас — другая маці. І хацелася б, калі мы на гэтым сьвеце маем добрых братоў, дык каб і на тым былі ня горшыя.\nТэма сувязі праз сьмерць (а таксама ўваскрасеньня) не абмінула і беларускіх мастакоў. Тут можна згадаць, напрыклад, пэрфомансы Людмілы Русавай і Ігара Кашкурэвіча, “некрамантызм” Артура Клімава, вершы і жывапіс нябошчыка Аляксея Жданава... Адна зь мінскіх мастачкаў падзялілася са мной плянамі пракласьці да сваёй магілы тэлефонны кабель (дарэчы, калі не памыляюся, тэлефон упершыню вынайшлі для размовы з духамі).\nГульня са сьмерцю заўсёды была адной з асноўных стратэгіяў авангарда. Асабіста мне вельмі блізкая думка Альбэра Камю наконт таго, што каштоўнасьць творчасьці надае менавіта небяспека для жыцьця або рэпутацыі мастака. Асабліва шмат такіх небясьпечных экспэрыментаў было на мяжы 1960-ых — 1970-ых гадоў. Шмат абуранага шуму ў заходнім друку нарабіла ў 1971 годзе акцыя суполкі дацкіх мастакоў, якія забілі каня, пасеклі яго на кавалкі, расклалі па слоіках і выставілі ў мастацкім музэі горада Лузіяна. Нешта падобнае зрабілі некалькі гадоў таму з парсюком маскоўскія мастакі. Мне, аднак, здаецца (спадзяюся, і вам), што забойства ня можа ў наш час быць эстэтычным(хоць некаторыя крывавыя рытуалы першабытных народаўі публічныя пакараньні сьмерцюў сярэднявеччы звычайна адбываліся ў атмасфэры ўсеагульнага сьвята ...). Трохі лягчэй эстэтызаваць самагубства. Нагадаю, што японскі самурай прад зьдзяйсьненьнем сепуку мусіў напісаць верш або намаляваць разьвітальны малюнак.\nСучасныя мастакі баяцца сьмерці зусім ня менш, чым астанія людзі, і таму звычайна толькі імітуюць яе, каб паказытаць сабе і іншым нэрвы. Напрыклад, францускі канцэптуаліст Бен Вацье наладзіў у 1969 г. акцыю “Біцца галавой аб сьценку” — і сапраўды разьбіў галаву да крыві. Італійская мастачка Джына Пан падчас пэрфомансу ”Я” дзьве з паловай гадзіны стаяла на карнізе шматпавярховага дома і слухала, як натоўп на тратуары заклікае яе скокнуць уніз. У іншым пэрфомансе яна разрэзала сабе рот, каб зьмяшаць кроў з малаком, якім яна паласкала горла. Але найбольш экстравагантным чынам тэму сувязі праз сьмерць, напэўна, адлюстраваў у 1969г. Мішэль Жрн’як. Падчас акцыі “Імша целу” ён прапанаваў гледачам найбольш узьнёслую форму яднаньня — прычасьце, але раздаваў ён не звычайныя аблаткі зь цела і крыві Боскай, а колцы крывяной каўбаскі, якую мастак зрабіў з уласнай крыві...\nШчыра кажучы, на ўсім гэтым фоне выстава-акцыя “Todesschaft” (“Еднасьць у сьмерці”), якую суполка маладых мастакоў наладзіла пасярод вясны ў мінскай галерэі “Шостая лінія”, выглядала даволі сьціпла. Уласным жыцьцём ці, прынамсі, здароўем не рызыкаваў ніхто.\nАляксей Церахаў, які цяпер вучыцца ў Пазнаньскай акадэміі мастацтваў, выставіў сэрыю паласатых жывапісных палотнаў. Гульня спэктральных колераў — гэта, вядома, прыгожа, але якое дачыненьне яна мае да сьмерці? Больш адпавядаў тэме выставы ягоны цыкл каляровых фатаздымкаў 36 знакаў з чэрапам і скрыжаванымі косткамі. “Увага! Не дакранацца — электрычнае ўстройства”. Па словах мастака, у Познані такія таблічкі можна ўбачыць на сьценах літаральна кожнага дома: “Такое ўражаньне, што там паўсюль — сьмерць, увесь горад нібыта прасякнуты ёю”. Гэтыя здымкі Церахаў разьвесіў па ўсіх сьценах і кутках галерэі, што зрабіла яе падобнай да маленькай электрастанцыі.\nАнтон Сьлюнчанка стварыў мультымэдыйную кампазыцыю, прысьвечаную “сьмерці папулярнага мастацтва”. І нельга сказаць, што яна атрымалася ўдлай. Мастацкі фільм Дэрэка Джармэна “Парэшткі Англіі”, які дэманстраваўсыя па “відзіку”, у мітусьні адкрыцьця выставы наўрад ці хто пазнаў. дзьве велізарныя паверхні манахромнага абстрактнага “жывапісу”, падобныя да кашмарных сноў Кішчанкі, успрымаліся як дзіўныя шпалеры зь лінолеуму. Цікавым магло б атрымацца параўнаньне двух фатаздымкаў, зробленых зь інтэрвалам у 50 гадоў (на адным — салдат вермахта, а на другім у той самай позе сучасная мадэль, якая рэклямуе нейкія заходнія моды), але па нейкіх невядомых прычынах Сьлюнчанка выставіў толькі адзін з гэтых здымкаў. Воплеск дзьвюмя далонямі можа пачуць кожны, але хто пачуе воплеск адной далоні?\nСэрыю інсталяцыяў, трохі поадобных да дэкарацыяў да фільма-трылера (нажы, крыжы і г.д.), выставіў лідэр суполкі Андрэй Дурэйка. Па словах мастака, у эпоху крызісу адчуваньне агульнага адміраньня робіцца асабліва вострым. Пра блізкі канец нагадваюць штодзённыя няўдачы і факты сьмерці. Але тэма сьмерці ў нашым мастацтве і паўсядзённых размовах лічыцца чымсьці непрыстойным і звычайна ігнаруецца. Трэба жыць з шырока расплюшчанымі вачыма: толькі побач са сьмарцю жыцьцё можа набыць нейкую каштоўнасьць і сэнс. Што ж, сапраўды, большасьць людзй задумваецца пра сэнс жыцьця хіба што на могілках, калі “хавае родных і блізкіх”.\nВітольд Ляўчэня пабудаваў уражальны шматмэтровы чорны “калідор небыцьця”, падобны, магчыма, да таго, у які патрапляе душа пасьля клінічнай сьмерці. У канцы гэтага жаху мастак зьмясьціў невялічкае люстэрка (і яшчэ адно насупраць увахода) — вельмі ляканічна выказаў, на мой погляд, ідэю бясконцага кругабегу жыцьця і сьмерці, у якім круцяцца адны і тыя ж лушы.\nНайбольш скандальную інсталяцыю “Разамкнёная пластыка. (Клінічны амбуланс)” Выствіў Ягор Галуза: шэсьць пратэзаў дамскіх ног у розных паставах. Каб зрабіць больш шчыльнай сувязь экспазіцыі з эга гледача, на адзін з пратэзаў мастак нацягнуў мужчынскую шкарпэтку. І гэта ня толькі пародыя на традыцыйную скульптуру. Галузу ўсур’ёз непакоіць ператварэньне сучаснага чалавека ў набор рэчаў — растварэньне чалавечай індввідуальнасьці ў моры спажывецкіх тавараў і зрастаньне самога цела з электроннымі прыладамі і штучнымі органамі. Побая з пратэзамі на старым падрапаным стале быў усталяваны маленькі манітор, на экране якога дэманстраваўся закальцаваныфільм: Галуза сутаргава варушыць вуснамі, а ўнізе праплываюць цітры — цытата з кнігі Юкіо Місімы “Залаты храм”: “... Кожныя сто гадоў старыя рэчы ператвараюцца ў духаў і спакушаюць чалавечыя душы. Штогод увесну люзі выкідаюць з хаты непатрэбнае ламачча, гэта завецца “ачышчэньнем дому”. і толькі аднойчы ў сто гадоў чалавек сам робіцца сам ахвярай духаў скрухі. мой учынак адкрые людзям вочы на бедзтвы ад гэтых духаў і выратуе ад іх людзей...”\nВерагодна, нам пагражаюць ня толькі спажывецкія тавары, але і мастацкія творы? Магчыма, у адпаведнасьці з гэтай тэорыяй Уладзімір Фёдараў напярэдадні адкрыцьця выставы разьдзёр на шматкі (забіў) нейкія малюнкі (я ня ўпэўнены, што свае), а потым склеіў у новых камбінацыях. Да экспазыцыі Фёдараў прыклаў апавяданьне “Жыў-быў сабака”, адзін са сказаў якога (“З намі Татошка”) нагадаў мне ня толькі выраз “Gqtt mit uns” (З намі Бог), але і назву апавяданьня вядомага беларускага канцэптуаліста Ігара Цішына — “Малевіч з намі”. Апрача таго, Фёдараў падзяліўся з гледачамі шматлікімі цытатамі зь Пікаса. Напрыклад: “Трэба забіць сучасне матсцтва. гэта азначае таксама, што трэба забіць самога сябе, калі хочаш захаваць здольнасьць нешта рабіць. Працаваць можна толькі супраць сябе...”\nНешта падобнае казаў і Бэн Вацье: “Для таго, каб зьмяніць мастацтва, трэба разбурыць эга”. Вось гэта і паспрабаваў зрабіць апошні ўдзельнік выставы — Максім Тымінько. Ягоная экспазіцыя складалася з манітора і двух белых шчытоў, на якіх сынхронна круцілася, нібыта плянэта, праекцыя галавы мастака, самаразбуральны аўтапартрэт: нязьменнымі заставаліся толькі патыліца, вушы і фрызура, твары ж на гэтай галаве ўвесь час з’яўляліся новыя. Мэтай мастака была страта ўласнай індывідуальнасьці праз узаемапранікненьне розных людзей адзін у аднаго — “еднасьць, што вядзе да сьмерці, або сьмерць, што вядз да еднасьці, або сьмяротная еднасьць”.\nПа словах А.Дурэйкі, усе ўдзельнікі выставы імкнуліся пранікнуць адзін у аднаго, а таксама ў гледачоў і сапраўдных аўтараў тых рэчаў і думак, зь якіх яны змайстравалі свае творы. Мастакі цешыліся, калі гледачы блыталі іхнія творы, бо праблема індывідуальнасьці для іх “сьмешная”: хапае іншых. Галоўным для іх было наладзіць “дыялёг на мове сьмерці паміж соцыюма м і ўласнай душой”. Таму ў кантэкст экспазіцыі маглі б увайсьці зусім іншыя, нават антаганістычныя па духу работы. Вынікам мастакі не зусім задаволеныя: большасьць твораў захавалі (прынамсі, у іхніх уласных вачах) аўтарскі почырк.\nПрычына гэтай няўдачы, урэшце, зразумелая. У старажытным мастацтве, якое цалкам складалася з сымбаляў, аўтара творцы ў сучасным разуменьні не было. Багамазы ня ставяць подпісы на абразах. напэўна, сымболікі,якая прамаўляе сама за сябе, у творах удзельнікаў выставы было ўсё ж такі замала. Зрэшта, пры ўсіх хібах выставы варта адзначыць экзыстэнцыйную каштоўнасьць абранай тэматыкі, спробу паказаць людзям нешта сапраўды істотнае, бо сьмерць — адна з галоўных падзеяў ў жыцьці кожнага чалавека.\nУ свой час Пікаса сказаў: “Я імкнуся паказваць тое, што я знайшоў , а не тое, што шукаю. У мастацтве намеры няшмат каштуюць”. Але ў наш час, здаецца, усё пастала дагары нагамі. Калі людзі сумняваюцца у сапраўднасьці самой рэчаіснасьці — намеры могуць быць больш каштоўнымі, чым уласна вынік.


Літва – гістарычны псэўданім Беларусі?\n28 кастрычнік 2009, 15:59\nНовая перадача сэрыі “Вольная студыя”. Эфір 25 кастрычніка\n22 кастрычніка ў сталічным Палацы мастацва распачала працу выстава “Міленіюм”, зладжаная Саюзам мастакоў Беларусі і прымеркаваная да 1000-годзьдзя гістарычнай Літвы. На ёй прэзэнтаваныя сотні жывапісных, графічных, керамічных і скульптурных твораў, прысьвечаных падзеям і асобам Вялікага Княства Літоўскага. Госьцем “Вольнай студыі” – адзін з арганізатараў выставы, мастак Мікола Купава.\nМіхась Скобла: “Спадар Мікола, уражвае колькасьць удзельнікаў “Міленіюма”. Колькі іх узяло ўдзел у выставе?”\nМікола Купава: “Сапраўды, выстава атрымалася вельмі прадстаўнічай і зьмястоўнай. У ёй удзельнічаюць каля 300 мастакоў. У Палацы мастацтва прадстаўленыя розныя віды творчасьці: жывапіс, графіка, скульптура, плякат, ткацтва, гістарычныя рэканструкцыі строяў. Прыкладам, там выстаўленая рэканструкцыя ліцьвінскага строю Х стагодзьдзя. Ёсьць і дробная плястыка, і дробная графіка, і вялікія манумэнтальныя палотны. Але трэба сказаць адразу, што шмат твораў не ўвайшло ў экспазыцыю з прычыны абмежаванасьці месца. Немагчыма ўсё паказаць. Вядома ж, не ўвайшлі слабейшыя творы. Ну, і чыста па адміністратыўных, занудлівых прычынах камусьці адмовілі. Гэта я зь вялікім сумам павінен канстатаваць. Дапусьцім, калі людзі прыносілі свае творы пазьней за вызначаны тэрмін, то іхныя работы не былі выстаўленыя, на вялікі жаль. Ня трапіла на выставу, напрыклад, выцінанка Ніны Сакаловай-Кубай, на ёй – Вострая Брама і Аршанская бітва, таму я са скрухай пра гэта кажу. Шырока прадстаўленыя на выставе прызнаныя мэтры: Арлен Кашкурэвіч, Гаўрыла Вашчанка, Уладзімер Стальмашонак, Аляксей Марачкін, Уладзімер Сулкоўскі, Леў Гумілеўскі, Алесь Шатэрнік”.\nСкобла: “Разам з дарослымі свае творы прадставілі на суд публікі і юныя мастакі. Ёсьць цікавыя імёны?”\nКупава: “О, гэта ці ня самае цікавае на выставе! Ёсьць вельмі клясныя працы, якія сьведчаць пра неардынарнае мысьленьне 15-16-цігадовых падлеткаў, нават адзін 9-цігадовы ёсьць. Прыкладам, Алена Мазюк (гэта было для мяне адкрыцьцём) паказала выдатны твор – “Помнік, якога няма”. Яна намалявала Альгерда на Сініх Водах у пераможным экстазе – ня кожны дарослы мастак здолее перадаць такую экспрэсію. Арцём Барздоў з Барані намаляваў (праўда, разам з бацькам) карціну пад назвай “Апошняя фаза бітвы пад Воршай”. На ёй Канстанцін Астроскі аддае загад гнаць ворага да канца. А Ян Мяльніцкі намаляваў ажно тры мапы: мапу Каралеўства Літоўскага з цэнтрам у Наваградку, мапу Вялікага Княства Літоўскага ў ягоным росквіце і мапу Эўропы, дзе паказана месца ВКЛ у эўрапейскім кантэксьце”.\nСкобла: “А хто зь беларускіх мастакоў можа лічыцца адкрывальнікам тэмы ВКЛ у нацыянальным мастацтве?”\nБазыль Рабіза маючы ўсяго 13 гадоў, стварыў гістарычныя постаці вояў часоў ВКЛ ...\nКупава: “Гэта, хіба, Уладзімер Стальмашонак. Ён быў адным зь першых. У яго ёсьць такая карціна-іканастас – з партрэтамі князёў літоўскіх. Таксама Арлен Кашкурэвіч даўно і грунтоўна распрацоўвае тэму ВКЛ менавіта з нашых, нацыянальных пазыцый. Мы можам прыгадаць і таго ж Пётру Сергіевіча, славутага ў Заходняй Беларусі мастака. А з непрафэсіяналаў, якія прадстаўленыя на выставе, хачу назваць Базыля Рабізу, які ня стаў мастаком, але ў 1923 годзе, маючы ўсяго 13 гадоў, стварыў гістарычныя постаці вояў часоў ВКЛ. Там у яго і ліцьвін, і татарын, і беларус… Дзякуй Богу, гэтыя малюнкі захаваліся”.\nСкобла: “У сувязі з 1000-годзьдзем гістарычнай Літвы Вільня ў 2009 годзе абвешчаная культурнай сталіцай Эўропы. Што, вядома ж, азначае новы прыток інвэстыцыяў у адбудову старога гораду, новыя сотні тысяч турыстаў. Чаму ж наша дзяржава гэтак абыякава паставілася да гэтай даты?”\nКупава: “Пра гэта можна толькі пашкадаваць. Фактычна, грамадзтва выратавала гэтую сытуацыю, шмат чаго зрабіў Грамадзкі аргкамітэт, ён, між іншага, арганізаваў Міжнародную навуковую канфэрэнцыю, якая прайшла ў чэрвені. І выстава “Міленіюм” таксама праводзіцца без удзелу дзяржавы. Міністэрства культуры нічым не дапамагло, яно толькі, што называецца, у курсе гэтай падзеі. Добра, што нічога не забараніла. Вы, напэўна, заўважылі, што на адкрыцьці выставы не прысутнічаў ніводзін прадстаўнік дзяржаўнай улады, у першую чаргу Міністэрства культуры. І гэта паказальна”.\nСкобла: “На адкрыцьці выставы некаторыя дзеячы беларускай культуры былі ганараваныя адмысловымі памятнымі мэдалямі “Міленіюм Літвы”. Сярод іх – і амбасадар Швэцыі Стэфан Эрыксан. У той жа час мне падалося, што амбасадар Літоўскай Рэспублікі Эдмінас Багдонас пачуваўся на выставе не зусім утульна…”\nКупава: “Мы зь літоўскімі калегамі зацікаўленыя адным клопатам. У нас не павінна тут быць канфліктаў і праблемаў. Спадара Багдонаса запрашалі ў прэзыдыюм, запрашалі выступіць на адкрыцьці выставы. Але ён чамусьці адмовіўся”.\nСкобла: “У свой час мовазнавец Янка Станкевіч прапаноўваў зьмяніць назоў “Беларусь” на “Вялікалітву”, а беларусаў называць – вялікалітвінамі. І нават склаў фундамэнтальны Вялікалітоўска-расейскі слоўнік. І сёньня ёсьць ахвотнікі вярнуцца да гэтай ідэі. А як вы да яе ставіцеся?”\nні кароль Міндоўг, ні вялікія князі ніколі не гандлявалі ўласна літоўскай (беларускай) зямлёй, яны яе толькі абаранялі ...\nКупава: “Стаўлюся станоўча. Вяртаньне назову “Літва” – гэта той гістарычны працэс, які мала ад нас залежыць. Гэта будзе вырашаць сама гісторыя, ня мы. І адбудзецца гэта ня сёньня і ня заўтра, але такая тэндэнцыя назіраецца. І аргумэнтаў тут можна назваць безьліч. Самыя галоўныя гістарычныя сьведчаньні – геаграфічныя мапы, эўрапейскія і вялікакняскія, якія выдаваліся ў ХVІ-ХVІІІ стагодзьдзях, паказваюць, што Літва знаходзілася якраз на тэрыторыі сучаснай Беларусі. А землі сучаснай Літоўскай рэспублікі абсалютна дакладна і яскрава абазначаны як Жамойць. Гэта відавочна. Заўважце – ні кароль Міндоўг, ні вялікія князі ніколі не гандлявалі ўласна літоўскай (беларускай) зямлёй, яны яе толькі абаранялі. А вось Жамойць яны пастаянна дарылі, перадавалі ў карыстаньне: ці нямецкаму Ордэну, ці Рыскаму біскупству. Жамойць і другія балцкія землі ўвесь час былі прадметам гандлю. Гэта ж пра нешта таксама сьведчыць. І кіраўнік ВКЛ называўся “вялікі князь літоўскі”, але не “жамойцкі” і ня “рускі”, хоць поўная назва дзяржавы – Вялікае Княства Літоўскае, Рускае і Жамойцкае… Памятаю, як вядомы наш пісьменьнік Вячаслаў Адамчык пісаў у сваёй аўтабіяграфіі, што ён хацеў бы вярнуць нашай краіне назву Вялікае Княства Літоўскае”.\nСкобла: “Наша краіна атрымала незалежнасьць пад назвай Рэспубліка Беларусь. Куды мы гэты факт адкінем?”\nКупава: “А мы нічога не адкідваем і адкідваць ня будзем. Калісьці сьветлай памяці Мікола Ермаловіч добра сказаў, што “Літва – гэта гістарычны псэўданім Беларусі”. Калі мы ў сваім гістарычным разьвіцьці абапіраемся на ВКЛ, мы павінны памятаць, што літоўскія летапісы напісаны на старабеларускай мове, што тры рэдакцыі Статута ВКЛ напісаныя на старабеларускай мове. Гэта неаспрэчныя факты”.\nСкобла: “З самім тэрмінам “літва” яшчэ ня ўсё высьветлена. Цікавую вэрсію на гэты конт выказаў Зьдзіслаў Сіцька. Ён даволі аргумэнтавана даводзіць, што літва – гэта ня племя, а ваярскі стан, то бок легіянеры, якіх наймалі, каб паваяваць. Як тут не згадаць словы даўняй песьні: “Ой наехала Літва – заўтра будзе ў нас бітва…”\nКупава: “Беларускія гісторыкі пакуль не прыйшлі да пэўнай высновы – што ёсьць літва. Ці гэта племя, ці гэта ваярскі стан, ці гэта мясцовасьць, ці гэта тэрыторыя… А хутчэй за ўсё, літва – і тое, і другое, і трэцяе. Калі існаваў ваярскі стан літва, то жыў ён на канкрэтнай зямлі, а потым ператварыўся ў племя, у народнасьць. І Вялікае Княства Літоўскае як дзяржава паўстала на тэрыторыі гэтай народнасьці”.\nСкобла: “Старажытны мысьляр Дыядор Сіцылійскі пісаў: “Гісторыя здабывае для юнакоў розум дзядоў”. Чаму нас можа навучыць гісторыя Вялікага Княства?”\nКупава: “Нацыянальнай мудрасьці, якой нам сёньня вельмі бракуе. Мудрасьць гэтая заключаецца ў тым, каб не губляць свае карані, сваё імя ў гісторыі. І тут справа ня ў тым, што нехта штосьці ў кагосьці адабраў ці хоча адабраць… Калі дрэнна ляжыць – то і забяруць. Мы – народ, які мае сваю багатую гісторыю, культуру, і на гэтым падмурку нам будзе лягчэй будаваць сваю дзяржаву”.


Сотнi ДТЗ, 10 загiнулых, больш за 8 тысяч штрафаў – як прайшлi вялiкiя выхадныя на дарогах\n09 ноября 2017 Общество Русский 0\nЧатыры дні выхадных дазволілі многім выправіцца ў паездкі: адны накіраваліся за горад, іншыя — на шо-пінг або да сяброў зя мяжу (адсюль і чэргі ў пунктах пропуску). Хтосьці падарожнічаў пешшу альбо на веласіпедзе. Карэспандэнт «Р» таксама адправілася ў дарогу — у сумесны з ДАІ рэйд, каб высветліць, наколькі законапаслухмяныя ўдзельнікі руху ў святочныя дні. Падчас убачанае вымушала жахнуцца…\nРазам з супрацоўнікамі Пухавіцкага РАУС Мінскай вобласці мы выязджаем нядзельным вечарам на трасу М-5 Мінск — Гомель.\n— Асноўная задача на сёння — прафілактыка парушэнняў правілаў дарожнага руху і ДТЗ. Асаблівую ўвагу будзем надаваць пешаходам, веласіпедыстам, фурманкам, — па дарозе ўводзіць у курс спраў Валерый Машко, інспектар ДПС АДАІ Пухавіцкага РАУС. — Толькі на мінулым тыдні ў раёне загінулі два чалавекі.\nПрацуем амаль на мяжы з Мінскім раёнам. На ўчастку трасы с дазволенай хуткасцю 100 км у гадзіну, дзе рух вельмі інтэнсіўны, наша машына раптам з’язджае на абочыну і спыняецца. Аказваецца, інспектар заўважыў пешахода без флікера, які крочыў уздоўж дарогі ў спадарожным з машынамі напрамку. Шчыра кажучы, я яго нават не ўбачыла. Каб вяла машыну, як кажуць, магчымыя варыянты…\nПадарожнік называецца Сяргеем Іванавічам, расказвае, што прыехаў на дачу да сябра, а зараз вяртаеца з запраўкі, куды хадзіў па цыгарэты. Ён мінчанін, але дома бывае мала, у асноўным працуе ў Расіі, таму і не ведае пра флікеры. Але закон ёсць закон, Сяргею Іванавічу выпісваюць штраф.\nНа трасе чалавека не пакінеш — мы падвозім пешахода да самага дома. Заадно праверым пашпарт, бо выпадкі, калі парушальнікі прадстаўляюцца іншымі асобамі, нярэдкія.\nВяртаемся на трасу Мінск — Гомель, рухаемся ў адваротным напрамку, і ўжо праз кіламетр становіцца зразумела, што нешта здарылася: рух патоку запавольваецца, машыны аб’язджаюць нейкую перашкоду ў крайняй левай паласе. Хутка ў святле фар адкрываецца жахлівае відовішча…\nЛя светлафора, які, дарэчы, чамусьці не працуе, на пешаходным пераходзе каля вёскі Матарова сутыкнуліся два аўтамабілі. «Пасат» з разбітай задняй часткай стаіць далекавата наперадзе — па словах вадзіцеля, пасля ўдару нешта здарылася з тармазамі. Другое аўто развярнула ўпоперак дарогі, а замест капота ў серабрыстага «Сітраена» — суцэльная мешаніна. Ззаду «Жыгулі» выскачылі на раздзяляльную паласу, у «паравоз» не трапіўшы нейкім цудам.\nЗдаецца, з такімі жудаснымі пашкоджаннямі машын ДТЗ не можа абысціся без ахвяр. Але, на шчасце, аказваецца, што ўсе жывыя і нават адносна здаровыя. «Хуткая» забірае цяжарную жанчыну, якая моцна перапалохалася, трохгадовае дзіця з «Сітраена» і яго маму. Малое сядзела наперадзе ў аўтакрэсле, так што на ім няма ні драпінкі, але абследаванне не перашкодзіць. Найбольш пацярпела мама — ад удару аб вадзіцельскае крэсла вакол вока імкліва набухае велізарная пухліна.\nРасказы відавочцаў ствараюць карціну здарэння. Паводле іх слоў, з мінскай маршруткі выйшлі пасажыры і рушылі да пешаходнага перахода. Адзін з іх выскачыў на зебру, нават не глянуўшы па баках. Гэты манеўр у поцемках аказаўся нечаканым для вадзіцеляў, «Пасат» «кінуўся» на другую паласу, рэзка затармазіў, у яго тут жа ўрэзаўся «Сітраен»…\n— Я нават не паспеў нічога ўцяміць! Толькі цень нейкі мільгануў, — у адзін голас кажуць вадзіцелі абедзвюх машын.\nТак, тэарэтычна пешаходу павінны былі саступіць дарогу. Але прыпыніся ён, паглядзі па баках, абазначыўшы такім чынам свае намеры, і вадзіцелі паспелі б зрэагаваць.\nДарэчы, святлафор на пераходзе, які запальваецца па патрабаванні, у момант ДТЗ не працаваў. Яго агні загарэліся хвілін праз дзесяць пасля аварыі, але крыху пазней згаслі зноў. Мясцовыя жыхары кажуць, яго выключаюць у час пік, каб не спыняць інтэнсіўны паток транспарту з Мінска.\nРазбірацца з ДТЗ застаецца другая група, а мы рушым далей.\nУ вёсцы Навасёлкі пад Мар’інай Горкай прама на праезнай частцы ля аўтобуснага прыпынку галасуе адзінокі пасажыр. Мужчына відавочна нецвярозы, таго і глядзі трапіць пад чые-небудзь колы. Пра флікеры і гаворкі няма. Мы спыняемся перад ім, і дзядзька так радуецца, што літаральна абдымае капот, не звяртаючы ўвагі на красамоўныя лічбы на ім. Разумее, куды трапіў, толькі калі забіраецца ў салон. Пакідаць на дарозе гэтага пешахода нельга ні ў якім разе, даводзіцца адвезці яго дадому. Валерый Мікалаевіч абмяжоўваецца строгім папярэджаннем. Беспрацоўны 59-гадовы мужчына, імгненна працверазеўшы, абяцае больш не выходзіць без флікера і хуценька знікае ў сваёй адзінокай хаце.\nА вось малады чалавек, які крочыў па дарозе і быў апрануты ў цёмнае адзенне, атрымаў штраф за адсутнасць флікераў.\nПаводле інфармацыі УДАІ МУС, за парушэнне правілаў дарожнага руху ў мінулыя выхадныя ў краіне прыцягнуты да адказнасці 4428 пешаходаў, 593 з іх — за адсутнасць святлоадбівальных элементаў у цёмны час сутак. Наяўнасць зебры — не адзіная ўмова для руху цераз дарогу, неабходна яшчэ і ўпэўніцца, што вадзіцелі вас заўважылі і паспелі спыніцца.


Турызм Бліжні Ўсход\nАб'яднаныя Арабскія Эміраты - гэта выдатная краіна з мноствам магчымасцяў правесці час. Адпачываючы тут, абавязкова варта наведаць самы малады эмірат , адзін з курортаў ААЭ - Фуджейра. Ён вядомы сваімі маляўнічымі ландшафтамі, да самага гарызонта пляжамі, якая займае вялікую тэрыторыю горным масівам Хаджар і цяністымі пальмавымі гаямі. Выдатныя кліматычныя ўмовы робяць Фуджейра прывабным месцам адпачынку не толькі для турыстаў з усяго святла, але і для арабскіх шэйхаў. Што ж гэтым эміраце такога асаблівага?\nФуджейра (Эль-Фуджайра) - гэта эмірат ў складзе краіны Аб'яднаныя Арабскія Эміраты. Яго агульная плошча складае 1166 кв. км. Па дадзеных афіцыйнай перапісу насельніцтва, у 2008 годзе тут пражывала 137 940 жыхароў, і іх колькасць паступова павялічваецца.\nДатычна таго, дзе знаходзіцца Фуджейра, можна сказаць, што нават у яе размяшчэнні ёсць нешта ўнікальнае. Гэта адзіны эмірат, які выходзіць да водаў Індыйскага акіяна праз Аманскі заліў (за што яго называюць Усходнім узбярэжжам). А вось выхаду да Персідскага заліва ў Фуджейра няма. Сама назва тэрыторыі вызначыла яе месцазнаходжанне, паколькі слова «Фуджейра» з арабскага перакладаецца як «зара». І праўда, на карце ААЭ Фуджейра - тое месца, дзе ўсходзіць Сонца для ўсіх астатніх эміратаў.\nЗнаёмства з Фуджейра\nГонарам эмірата Фуджейра заслужана лічацца яго прыродныя багацці, і нездарма: выдатныя пляжы, якія працягнуліся ўздоўж заліва на 90 км, жывапісныя мястэчкі ля падножжа гор, тапельцы ў зеляніне, горныя цясніны і мінеральныя крыніцы. Усё гэта штогод прыцягвае вялікую колькасць адпачываючых. Са свайго адпачынку з Фуджейра (ААЭ) вы прывязеце выдатныя фота і ўспаміны.\nДарэчы, аналагічную назву мае і сталіца эмірата - горад Фуджейра. Тут няма хмарачосаў і велізарных заводаў, а таму экалогія на самым вышэйшым узроўні. У горадзе будзе камфортна і аматарам прыгажосцяў падводнага свету: каралавыя рыфы прыцягваюць дайверов з усяго свету. За апошнія гады ўсё больш аматараў снорклинга і дайвінга едуць у Фуджейра, а не ў папулярны Егіпет.\nФуджейра з'яўляецца найбольш маладым іх усіх эміратаў. У 1901 г. ён выйшаў са складу эмірата Шарджа, а ў склад федэрацыі увайшоў толькі 1971/12/02 г. Фуджейра кіруюць шэйхі з роду Аш-Шарко.\nАсновай эканомікі эмірата з'яўляецца сельская гаспадарка і рыбалоўства. У Фуджейра ёсць свой буйны порт, які забяспечвае жыхароў працай, а таксама свежай рыбай і морапрадуктамі.\nУ Фуджейра вяршэнствуе субтрапічны засушлівы клімат. Адпачываць тут можна практычна цэлы год, паколькі ападкі ў асноўным выпадаюць з лютага па сакавік, і тое нядоўга. У цёплы час года, пачынаючы з сярэдзіны вясны і да сярэдзіны восені, сярэдняя дзённая тэмпература роўная + 35ᴼС (бываюць і вельмі гарачыя дні да + 40ᴼС). Вада выграваецца да +25 ... + 27ᴼС. А з лістапада і па красавік днём вельмі камфортна: у сярэднім 26 ... 27ᴼС. Вада ў моры дасягае + 20ᴼС.\nДля адпачываючых Фуджейра - гэта перш за ўсё гатэлі на Індыйскім акіяне. Менавіта тут ёсць выдатная і ажыцьцявімая магчымасць арандаваць нумар ад deluxe да super апартаментаў з выглядам на бераг Аманскага заліва. У Фуджейра выдатны і бяспечны адпачынак з дзецьмі: у кожным гатэлі працуе адпаведны персанал, маецца дзіцячы пакой або клуб для гульняў, а таксама спартыўная і гульнявая адкрытыя пляцоўкі.\nГатэляў у эміраце усяго каля 20, у асноўным гэта ўстановы ўзроўню 5 * і 4 *, але можна знайсці варыянты пражывання і бюджэтныя: 3 * і 2 *. Калі вы набываеце пакетны тур у Фуджейра, то пытанне аб харчаванні ў вас не з'явіцца. Раскошныя, камфартабельныя і папулярныя гатэлі Фуджейра прапануюць фармат пражывання «усё ўключана» і размяшчаюцца на ўласных пляжах на першай лініі. Да лепшых гатэлям Фуджейра, па водгуках турыстаў, можна аднесці такія гатэлі, як Radisson Blu Resort Fujairah, Royal beach, Fujairah Rotana Resort, Oceanic, Hilton Fujairah і інш.\nКалі казаць пра кошты на ежу ў Фуджейра, то яны невысокія. Аднак значна зручней браць тур, які ўключае трохразовае харчаванне, паколькі рэстаранны бізнэс тут развіты не ў дастатковай ступені. Меню мясцовых гастранамічных устаноў прапануе вам стравы еўрапейскай, міжземнаморскай, кітайскай і, вядома, арабскай кухняў. Найбольш папулярнымі ўстановамі лічацца рэстараны Ал-Мишуан, Хадрамаут, Al Bake і Café Maria.\nСлавутасці і забавы Фуджейра (ААЭ)\nГэты эмірат славіцца не толькі прыгожай прыродай і выдатнымі пляжамі. Фуджейра багатая сваімі гістарычнымі помнікамі, і ў першую чаргу тут варта наведаць:\nсамую старую ў ААЭ мячэць Аль-Бадия , якая была пабудавана яшчэ 5 стагоддзяў таму;\nкрэпасць Батина Форт, размешчаную ў гарах;\nсярэднявечную крэпасць Аль-Хэйлі;\nразваліны форта і суседні археалагічны музей, які прымыкае да іх;\nвёску спадчыны (не блытаць з Дубайской!);\nбылы палац-крэпасць Эль-Хэйлі.\nЗабавы ў Фуджейра вельмі розныя:\nтут ёсць некалькі аквапаркаў і шматлікія забаўляльныя цэнтры;\nбаі быкоў ў лістападзе-снежні лічацца самым відовішчным і эмацыйным забаўкай. Традыцыя доўжыцца з часоў партугальцаў. Быкі бадаюцца і выкідваюць адзін аднаго за межы круга, тут нікога не забіваюць і ня калечаць;\nдайвінг ў Фуджейра штогод прыцягвае ўсё большую колькасць турыстаў: падводны свет тут яркі і вельмі разнастайны;\nсафары з Фуджейра па пясчанай пустыні.\nУ Фуджейра размешчана 4 буйных гандлёвых цэнтра. Некаторыя турыстычныя кампаніі, акрамя звычайных экскурсій па Фуджейра і ААЭ, прапануюць асаблівы шоп-тур па найбольш модным крамах і буціках.\nАкрамя таго, аматарам шопінгу ў Фуджейра цікава будзе пагандлявацца ў пятнічным рынку, дзе турысты звычайна купляюць сувеніры і вырабы з каштоўных металаў. Таксама раім палюбавацца хараством вадаспаду Аль-Вуррайа , садамі Айн-Аль-Мадхаб , пабываць на экскурсіі ў гарах ці па аманскіх заліву. На рынках і крамах Фуджейра заўсёды знойдзецца, што купіць у якасці падарунка сабе і блізкім.\nУ прынцыпе, гэта ўсё, што можна паглядзець у Фуджейра і самастойна.\nАпісанне пляжаў курорта Фуджейра\nАсаблівасці адпачынку ў Фуджейра такія, што праводзіць тут адпачынак аддаюць перавагу людзі, якія стаміліся ад бурлівай і актыўнага жыцця мегаполіса, і жадаючыя правесці яго ў цішыні, спакоі і адзіноце. Ім ужо не так ужо важна, якое мора абмывае берагі Фуджейра. Галоўнае, каб было сонца, пляж і цішыня.\nУ эміраце далёка не ўсе пляжы прыватныя. Берагавая лінія падзелена на ўчасткі. Частка з іх выкупілі гатэлі і аквапаркі ва ўласнасць, частка здаецца ў арэнду. Ёсць у Фуджейра і бясплатныя пляжы, як пясчаныя, так і камяністыя. Але ў гэтым выпадку на пляжы практычна няма ніякай інфраструктуры. А парасоны і лежакі любым выпадку прыйдзецца арандаваць.\nНягледзячы на тое, што пляжы Фуджейра пясчаныя, бывалыя турысты рэкамендуюць купацца далей ад гарадскога порта, блізка размешчанага ля нафтавых платформаў. Сярод курортных раёнаў добра зарэкамендавалі сябе Корфаккан , Бадия, Аль АКА Біч, пляж Сендая Біч, вёсачка Дибба .\nКупацца і ныраць тут значна бяспечней, чым у Егіпце. Часам ля ўзбярэжжа Фуджейра дайверы сустракаюць черноперых рыфаў акул. Яны не небяспечныя для чалавека, калі іх спецыяльна не дражніць. Акулы плаваюць ўздоўж ўзбярэжжа за шматлікімі вушакамі рыб і чарапахамі.\nАлкаголь у Фуджейра прадаецца ў рэстаранах пры гатэлях, за межы тэрыторыі выносіць спіртныя напоі забаронена. Неабходна памятаць, што гэта мусульманская краіна, і паважаць чужыя законы і лад жыцця. Таму, калі казаць што лепш: Фуджейра або Шарджа , то адназначна эмірат Фуджейра. У Шардже законы шарыяту выконваюцца вельмі строга, і алкаголь забаронены нават у гатэлях.\nНе варта забываць і пра тое, як варта апранацца ў Фуджейра турыстам. Тут не прынята загараць і купацца жанчынам у бікіні на агульных пляжах. У іншых месцах неабходна ўлічваць даўжыню адзення, глыбіню дэкальтэ, а таксама наяўнасць і даўжыню рукавоў. Тут не любяць турыстаў, якія грэбліва ставяцца да мясцовых законах .\nУ сталіцы Фуджейра, як і ў любым эміраце ААЭ, ёсць аэрапорт . Размяшчаецца ён прыкладна ў 3 км на поўдзень ад цэнтра горада, працуе з 1987 года і з'яўляецца адзіным на ўсходнім беразе Эміратаў. Акрамя карго-перавозак, ён ажыццяўляе бізнес-пералёты, а таксама прымае прыватныя рэйсы.\nДа буйных аэрапортаў і горада Дубая з Фуджейра ходзяць міжгароднія аўтобусы. Як такога гарадскога транспарту тут няма, турысты ў асноўным карыстаюцца таксі: дадзены сэрвіс працуе безадказна. Кошт паслуг кантралюецца дзяржавай, і перажываць за накрутку кіламетраў і кошту не давядзецца. Кошт ўсюды фіксаваная.\nПаслуга пракату аўто ў Фуджейра вельмі развітая: вы можаце арандаваць аўто любога класа (выбар вялікі). Гэта дае вам магчымасць без лішніх часовых і фінансавых выдаткаў аб'ехаць усе ААЭ, а таксама наведаць сталіцу Абу-Дабі і найбуйнейшы горад у Эміратах - Дубай. Дарогі тут роўныя, а бензін ў параўнаньні з краінамі Еўропы і СНД значна танней.\nЯк дабрацца да Фуджейра?\nНягледзячы на тое, што ў Фуджейра (ААЭ) ёсць уласны аэрапорт, выкарыстоўваецца ён часцей як грузавы тэрмінал або для прыёму чартараў. З тэрыторыі краін былога СССР прамых рэйсаў сюды няма, толькі са стыкоўкай праз Еўропу ці перасадкай у Дубаі. Гэта не заўсёды хутка і зручна.\nПаколькі адлегласць ад Дубая да Фуджейра 128 км (1,5 гадзіны на машыне), большасць турыстаў здзяйсняюць пасадку менавіта ў Дубаі. З любога аэрапорта ААЭ можна замовіць трансфер да вашага гатэля. Калі гэтая паслуга не была агаворана або адсутнічае, то можна скарыстацца мясцовай службай таксі. З аэрапорта Дубая да ўсіх эміратаў з 5:00 раніцы і да 24:00 ходзяць рэгулярныя аўтобусы.\nТаксама варта разгледзець варыянт прылёту ў аэрапорт Эйр-Арабія ў Шаджу. Адлегласць ад Шарджа да Фуджейра 113 км, яно пераадольваецца за 1 гадзіну на таксі.\nПалацы Саудаўскай Аравіі\nГоры ў ААЭ\nСірыя - славутасці\nЗаконы Саудаўскай Аравіі\nЦікавыя факты аб Саудаўскай Аравіі\nМанная каша ў мультиварке - рэцэпты на вадзе і малацэ\nКароткая шыйка маткі пры цяжарнасці\nБелая бэз - лячэбныя ўласцівасці\nЛюстраныя фасады для шаф-купэ\nЖаночыя гадзіны Санлайт\nПрычоскі ў стылі гранж\nПляцоўка ў выглядзе шарыка пад скурай\nШто падарыць свекру на дзень нараджэння?\nСкарочаны працоўны дзень\nВясельная сукенка міді\nЧым карысны авакада?\nЗасела костка ў горле\nДысбактэрыёз ў нованароджаных\nКанструктар з цаглінак\nЛюбіста ад алкагалізму - рэцэпт


11 чэрвень 2018, 17:59\nСпартовае сьвята ў Севастопалі, акупаваным Расеяй\n9 чэрвеня ў суполцы «ЎКантакце» на сайце пярвічнай арганізацыі БРСМ у БДУ зьявілася абвестка, у якой «таленавітых мастакоў, рэжысэраў, актораў, фатографаў» запрашалі ўзяць удзел у расейскім моладзевым форуме «Таўрыда», які пройдзе ў Крыме з 16 па 31 ліпеня. 11 чэрвеня абвестка зьнікла.\nЯк паведамляе сайт «Росмолодежь», «„Таўрыда“ — гэта „галоўная пляцоўка для маладых дзеячоў культуры і мастацтва“. „Таўрыда“ фармуе прафэсійныя супольнасьці, спрыяе самарэалізацыі і прасоўваньню маладых людзей, выхоўвае ў іх імкненьне да захаваньня культурнай спадчыны і стварае новыя традыцыі». Першы міжнародны моладзевы форум «Таўрыда» прайшоў у Крыме ў 2014 годзе. Арганізатарамі зьлёту выступілі Агульнарасейскі народны фронт і «Росмолодежь». З 2014 году форумы праходзяць штогод. Арганізатары аплочваюць пражываньне, харчаваньне, удзел у праграме, а ўдзельнікі — праезд да Сымфэропаля.\nНа пытаньне Свабоды, ці не баяцца лідэры ўнівэрсытэцкай арганізацыі БРСМ парушыць законы Ўкраіны, заклікаючы маладых людзей ехаць у Крым, быў кароткі адказ: «Мы ўжо зьнялі абвестку. Без камэнтароў». Сапраўды, каля 17 гадзіны 11 чэрвеня абвесткі ўжо не было.\nЗгодна з пастановай Кабінэту міністраў Украіны ад 4 чэрвеня 2015 году «Аб зацьвярджэньні парадку ўезду на часова акупаваную тэрыторыю Ўкраіны і выезду зь яе» замежныя грамадзяне могуць наведаць Крым толькі па адмысловым дазволе. Умовы, пры якіх выдаецца дазвол, дакладна прапісаныя ў пастанове (наведваньне сваякоў, магіл сваякоў, сьмерць блізкіх, наяўнасьць нерухомасьці і яшчэ некалькі выпадкаў).\nПаводле ўкраінскага заканадаўства ў выпадку парушэньня іншаземцамі правілаў перасячэньня адміністрацыйнай мяжы Крыму ім не дазваляецца наведаць Украіну і прымаецца рашэньне аб забароне ўезду ва Ўкраіну. Акрамя таго, за наведваньне Крыму замежнікам можа пагражаць ня толькі адміністрацыйная, але і крымінальная адказнасьць.


Уладзімір Някляеў: У сваім узросце ўжо магу сабе дазволіць казаць пра сябе чыстую праўду | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЗ пісьменнікам Уладзімірам Някляевым пра прэзентацыйны тур яго новай кнігі «Гэй Бэн Гіном» у Польшчы і ідэю напісання кнігі размаўляе наш карэспандэнт Улад Грынеўскі.\nРР: У шматлікіх гарадах Польшчы адбыліся прэзентацыі. Як яны адбыліся? Там прыходзілі беларусы, якія вось беларусы прыходзілі?\nУладзімір Някляеў: У большасці былі, але на кожнай сустрэчы былі і палякі. Але большасць, безумоўна, беларусаў, як і чакалася. Для іх выдавалася гэтая кніга, і для іх прыдумаўся гэты праект. Дарэчы, я ўдзячны Яраславу Іванюку і “Камунікату”, што яны прыдумалі такі праект. Я меў на ўвазе проста выданне кнігі, бо хочацца, калі ты напісаў кнігу, каб яна была. Я ў гэтым сэнсе такі заскарузлы традыцыяналіст. Мне прапаноўвалі аўдыёкнігу, электронны варыянт, але я хачу ўзяць у рукі і мець рэч.\nВось ён прыдумаў гэты ваяж па Польшчы, і я вельмі яму ўдзячны. Я столькі сустрэў людзей, і сваіх знаёмых , блізкіх знаёмых, якія з’ехалі, і якіх я ўжо не магу ўбачыць у Менску. Сустрэчы былі запамінальнымі і з тымі, каго я не ведаў. Іншым разам проста я не ведаў, што мне рабіць з маім сэрцам, калі адчуваў не проста ў словах, а ў іх вачах, постацях, у голасе вось гэты боль, з якім яны пакінулі Беларусь.\nРР: Вы праектам называеце менавіта гэтыя сустрэчы, так? Бо цяжка назваць праектам раман, над якім вельмі доўга працавалі ў розных краінах, і які, напэўна, вельмі доўга абдумвалі?\nУладзімір Някляеў: Раман гэты я пісаў даўжэй за ўсе папярэднія творы – чатыры гады. А задумваў я яго ўвогуле даўно, і не як раман, а нешта такое, звязанае з Купалам, напісаць. Я, што тут хаваць, спаборнічаў з Купалам. Калі я стаў пісаць вершы, у мяне пайшлі кнігі, і там з’явіліся больш-менш значныя рэчы, дарэчы, а ў маладосці я спаборнічаў з Багдановічам, а калі ты спаборнічаеш з Купалам, ды і з кім заўгодна іншым, ты пачынаеш шукаць яго слабыя месцы. каб яго перамагчы. Вось і ў Купалы пачаў шукаць яго слабыя месцы, і некаторыя пазнаходзіў. Вось гэтыя яго „дрындушкі”, як ён сам напісаў, вершы, скіраваныя да ўлады, на паслугу ўладзе. Гэты ягоны іканастас на грудзях, усе ягоныя прэміі.\nІ калі я пачаў пісаць, у мяне не было думкі, што апроч Купалы ў рамане можа быць нейкі іншы асноўны персанаж. А пасля з’явіўся малады паэт з прозвішчам Магер, які вось са спаборніцтва першыя крокі ў рамане і пачаў. Ён не хавае свайго паходжання, там відавочныя аўтабіяграфічныя моманты, гэты персанаж і нарадзіўся там, дзе я, і мае прозвішча маёй маці, і напісаў ён тое, што я напісаў. Карацей, я не хаваўся ў гэтым выпадку.\nДык вось, якая дзіўнаватая рэч адбылася – я вырашыў аб’ектыўна напісаць гэты раман. І калі гэты паэт, які спаборнічаў з Купалам і вышукваў яго слабыя месцы, заўважыў сваё першае слабое месца, я падумаў, што яго трэба вывесці з гэтага слабога месца. Што ён будзе слабіну даваць? А ён не хоча выходзіць. Ён хоча праўдзіва пісацца. Калі ты апісваеш амаль самога сябе, дык будзь самім сабой, што тут ты будзеш выдумляць. Я падумаў, што я ў сваім узросце ўжо магу сабе дазволіць казаць пра сябе чыстую праўду.\nПадрабязна пра прэзентацыю ў Беластоку чытайце на нашым сайце заўтра, 2 снежня.


Методическая работа. Пережирская средняя школа им. А.Е. Гуриновича\nДата: 14 декабря 2018 в 14:50, Обновлено 15 ноября 2021 в 11:49\nУ 2021/2022 навучальным годзе ва ўстанове адукацыі арганізавана работа наступных метадычных аб'яднанняў:\n- метадычнае аб'яднанне настаўнікаў прадметаў філалагічнага цыкла (кіраўнік Св.А.Гуцу);\n- метадычнае аб'яднанне настаўнікаў прадметаў прыродазнаўча-матэматычнага цыкла (кіраўнік Н.А. Аўсянік);\n- метадычнае аб'яднанне настаўнікаў пачатковых класаў, выхавацелей груп падоўжанага дня (кіраўнік В.А.Нехвядовіч);\n- метадычнае аб'яднанне класных кіраўнікоў (кіраўнік К.В. Сыцэвіч).\nТэма: “Удасканаленне форм і метадаў выхаваўчай дзейнасці шляхам павышэння майстэрства класнага кіраўніка ў адпаведнасці з запытамі і патрабаваннямі сучаснага грамадства”.\nМэта: стварэнне ўмоў для паляпшэння выхаваўчага працэсу праз удасканаленне педагагічнага майстэрства і прафесійнай кампетэнтнасці класных кіраўнікоў.\nсадзейнічаць удасканаленню форм і метадаў арганізацыі работы з бацькамі на аснове інтэграцыі інфармацыйных тэхналогій ў выхаваўчы працэс;\nстварыць умовы для актыўнага ўкаранення інтэрактыўных форм работы з навучэнцамі, законнымі прадстаўнікамі па фарміраванню ўстойлівых маральных, патрыятычных ідэалаў праз выхаванне запатрабаванасці ў здаровым ладзе жыцця;\nспрыяць удасканаленню прафесійнай кампетэнтнасці педагогаў у накірунку канструктыўнага папярэджання і вырашэння канфліктаў у падлеткавым асяроддзі, стварэнню сітуацыі поспеху для навучэнцаў;\nствараць умовы для абагульнення і распаўсюджвання лепшага педагагічнага вопыту работы класных кіраўнікоў;\nпавышэнне эфектыўнасці работы метадычнага аб’яднання.\nМеркаваны вынік: павышэнне метадычнай культуры класных кiраўнiкоў i, як вынік, павышэнне ўзроўню выхаванасці навучэнцаў.\nАктуальныя накірункі сацыяльнай, выхаваўчай і ідэалагічнай работы ў 2021/2022 годзе.\n1. Аналіз работы МА класных кіраўнікоў за 2020/2021 навучальны год.\n2. Вывучэнне інструктыўна-метадычнага пісьма “Асаблівасці арганізацыі сацыяльнай, выхаваўчай і ідэалагічнай работы ва ўстановах агульнай сярэдняй адукацыі ў 2021/2022 навучальным годзе”.\n3. Абмеркаванне плана выхаваўчай работы на 2021/2022 навучальны год, нарматыўнае прававое забеспячэнне выхаваўчага працэсу ў 2021/2022 навучальным годзе.\n4. Супрацоўніцтва з сям’ёй пры планаванні выхаваўчай работы ў класе. Улік запытаў законных прадстаўнікоў навучэнцаў.\n5. Павышэнне эфектыўнасці арганізацыі шостага школьнага дня. Удзел класных кіраўнікоў, законных прадстаўнікоў навучэнцаў у мерапрыемствах шостага школьнага дня.\nІнструктыўна- метадычная нарада\nНамеснік дырэктара па ВР (кіраўнік ШМА класных кіраўнікоў)\nФарміраванне культуры быту і вольнага часу дзяцей і моладзі – адзін з найважнейшых аспектаў дзейнасці ўстановы адукацыі.\n1. Узаемадзеянне школы і сям'і з мэтай павышэння педагагічнай культуры бацькоў.\n2. Формы і спосабы арганізацыі культуры дасугавай дзейнасці, як найважнейшы сродак прафілактыкі супрацьпраўных паводзін.\nНапрамкі работы класнага кіраўніка па фарміраванні духоўна-маральнага здароўя класнага калектыву.\n2. Гадзіна класнага кіраўніка як сродак выхавання. Асноўныя формы і метады работы класнага кіраўніка ў выхаванні навучэнцаў.\n3. Духоўна-маральнае выхаванне ў сям’і.\nФарміраванне інфармацыйнай культуры вучняў. Інфармацыйная гадзіна як эфектыўная форма інфармацыйна - прапагандысцкай работы.\n4.Аналіз работы метадычнага аб’яднання класных кіраўнікоў за навучальны год.\nКіраўнік МА класных кіраўнікоў – Сыцэвіч Кацярына Валер’еўна,\nПратакол №1 паседжання МА классных кіраўнікоў 2021/2022 нав. год\nПратакол №2 паседжання МА классных кіраўнікоў 2021/2022 нав. год\nДаклад "Роль мерапрыемстваў шостага школьнага дня ў фарміраванні культуры быта і свабоднага часу дзяцей і моладзі\nПамятка "Прафілактыка супрацьпраўных паводзін навучэнцаў сродкамі культурна-дасугавай дзейнасці"


Зараз папулярныя імёны-мянушкі? | Народная Воля\nЗараз папулярныя імёны-мянушкі?\nСупрацоўнікі радзільных дамоў часам прызнаюцца, што па некалькі разоў перакрэсліваюць імёны навароджаных на картачцы – некаторыя бацькі ніяк не могуць вызначыцца.\nІ сапраўды, часам дзевяці месяцаў мала для таго, каб вызначыцца, якое ж імя будзе насіць чалавек усё жыццё. Хочацца і каб прыгожа, і каб арыгінальна. Таму і калупаюцца на дзіцячых пляцоўках усё больш Ангеліны, Варфаламеі і Варвары.\nДарэчы, Варварамі сваіх дачок назвалі адразу некалькі беларускіх зорак. Напрыклад Аляксандр Саладуха і Аляксей Хлястоў. Між тым, згодна са статыстыкай, дагэтуль дзяўчынак любяць называць простымі і прыемнымі імёнамі: Алена, Марыя, Вольга, Ірына, Марына, Святлана, Анастасія, Дар’я, Юлія. Сярод хлопчыкаў — Данііл, Аляксандр, Мікіта, Дзмітрый, Андрэй, Іван, Міхаіл, Сяргей, Ігар.\nПраўда, імёны гэтыя не такія модныя, як Аліка, Вераніка, Крысціна, Лізавета, Цімафей, Эміль, Радзіон.\nПапулярныя зараз і імёны славянскія, царкоўныя. Пры гэтым нават некаторыя светары не раяць бацькам занадта захапляцца “Святцамі”. У прыватнасці лічыцца проста непавагай даваць дзіцяці два імя: адно звычайнае, а другое — царкоўнае, каб “порчу не маглі навесці”. Такія разважанні проста забіваюць усю сутнасць царкоўных абрадаў.\nЯк сведчыць практыка, гэта толькі кветачкі. У Заходніх краінах з дзіцячымі імёнамі ўвогуле поўны швах. Нярэдка можна сустрэць у дзіцячым садку маленькіх Прынцэсу ці Супермэна.\nА вось змяніць сваё імя чалавек можа толькі калі дасягне 14 гадоў.


Дададзена: 29.09.06 10:48 Загаловак паведамлення:\nЯ заўсёды ведала, што мне дома будзе сядзець складана. І праца мяне можна сказаць сама знаходзіла. Ездзілі з Наськай і газету рэдагаваць і пазней часопіс. пакуль не прыкрыліся гэтыя халтуры. Спрабавала пісаць ў якасці аўтара некалькі газетак, але ганарары ў нас нармальных грошаў не прыносяць. Зразумела, што хачу на працу, калі Насьцы было каля дзвух з нечым і адразу выйшла і год працавала выпускаючым дзвух газетак у офісе.\nА зараз на мой погляд журналісту нармальнаму ў Беларусі працу знайсці цяжка: ці працаваць за ідэю, а не за грошы, ці псаваць нервы і рэпутацыю ў дзяржаўных выданнях, на замежнікаў мала вельмі месцаў. Вось таму ў мяне зараз праца з вольным графікам і без стаўкі. Затое, так я магу і з малой як што пасядзець і на гурткі яе звадзіць, а муж працуе не пакладаючы рук... Спадзяюся дажыць да таго часу, калі ў нас зменіцца ўлада і пачнецца СМІ-бум, як ва Ўкраіне. Там толькі ў адным Кіеве штук 7 штодзёнак! А ў нас ідзе да кубінскага варыянта, дзе адная газета......\nДададзена: 29.09.06 15:13 Загаловак паведамлення:\nНу маладая мамка -- гэта не праблема, а вось жонка аппазыцыянера ў маленькім гарадку -- іншая справа. Тут усе працадаўцы глядзяць на мяне так -- і хочацца і колецца. ПРы гэтым апошняе пераважвае. Вось не магу я ўладкавацца на працу.\nДададзена: 29.09.06 15:22 Загаловак паведамлення:\nМожна напрыклад грыбы-ягады зьбіраць, а пасьля сушыць-закатваць. Пры кубінскім варыянце разьвіцьця вельмі спатрэбіцца. Ды і тое ж віно-самагонку гнаць - пад арыгінальным брэндам, handmade - павінна попытам карыстацца. Калі не вегетарыянцы, то лепей у гурток паляўнічых уступіць - будзе сьвежаніна ды ня кожны сьледчы да мужа-апазіцыянэра адважыцца на хату перціся.\nДададзена: 8.10.06 0:02 Загаловак паведамлення:\nПрынята разважаць пра мужчынскі шавінізм у дачыненні да жанчын, якія хочуць працаваць і мець нармальную сям'ю. Але ж я часцей сутыкаюся на практыцы з адкрытай варожасцю з боку дзяўчат да сваіх калегаў і цётак-начальніц да супрацоўніц. Адны, будучы самі яшчэ бяздзетнымі, пачынаюць разважаць:"Чаму мы павінны працаваць за яе ў час бясконцых бальнічных, хай вызначаецца - ці яна з дзіцём сядзіць, ці працуе". Другія проста пры першай жа магчымасці звальняюць ці не бяруць на працу маладую маму і тлумачаць: "Я па сабе памятаю, што з малым дзіцём на працы засяродзіцца немагчыма, навошта яна будзе мучацца!"\nА мужчыны на наянасць дзяцей увагу звяртаюць мала (можа таму, што не бралі ўдзелу ў гадаванні сваіх, не ўяўляюць маштабаў праблемы?..) - ім галоўнае, каб праца добра рабілася, а твае праблемы - гэта ТВАЕ праблемы.\nДададзена: 8.10.06 12:12 Загаловак паведамлення:\nА што, паважаны Мінак, ёсьць асабісты досьвед у такой працы?\nДададзена: 8.10.06 16:53 Загаловак паведамлення:\nKryscina, гэта таму што HRM у нас не разьвіты. Людзі ўвогуле дрэнна разумеюць як яны бяруць на працу, каго, на якую працу і што яны ад гэтага чалавека хочуць. У сэнсе хочуць-та яны па максімуму, але зразумець, што каб атрымаць максімальную аддачу ад чалавека, трэба стварыць яму камфортныя ўмовы працы, еднасьць інтарэсаў, заматываваць, а не проста прапанаваць грошы.\nДададзена: 8.10.06 17:08 Загаловак паведамлення:\nHRM у нас не разьвіты\nТак. Напрклад у польскіх выданнях ужо аналізуюць еўрапейскую тэндэнцыю наўмысна браць на працу цяжарных і кормячых жанчын, дазваляць працаваць ім у хаце і па гнуткім графіку. Маўляў, яны пры гэтым маюць комплекс удзячнасці, прадукцыйнасць працы ўзрастае ўтрая, пра павышэнне заробку яны не просяць гадкоў пяць-шэсць. Не імітуюць дзейнасць, а сапраўды працуюць, умеюць планаваць і вызначаць прыярытэты.\nАднак наўрадці нашым працадаўцам свеціць такое масавае шчасце, бо па-першае, іх пазбавілі дабраахотнасці і забавязалі браць і не звальняць такіх маладзіц, па-другое, у нас па-за Менскам нараджаюць да 20 год. Ім проста жыццёвага досведу не хапае, каб час размяркоўваць, прафесіяналізмам вызначацца і рэпутацыю спецыяліста адстойваць.\nДададзена: 11.10.06 0:42 Загаловак паведамлення:\nжонка аппазыцыянера ў маленькім гарадку -- іншая справа. Тут усе працадаўцы глядзяць на мяне так -- і хочацца і колецца. ПРы гэтым апошняе пераважвае. Вось не магу я ўладкавацца на працу.\nДададзена: 11.10.06 0:45 Загаловак паведамлення:\nеўрапейскую тэндэнцыю наўмысна браць на працу цяжарных і кормячых жанчын\nAsbliva na 6-9 miesiacy. Dy na vialikija hrosy.\nДададзена: 11.10.06 0:47 Загаловак паведамлення:\nАле з пошукам работы ўсё адкладаю. Можа таму, што у мяне зараз прозьвішча ЦюЛенева (корань лень).\nTre bylo vychodzic za Handurasikava...\nДададзена: 11.10.06 11:13 Загаловак паведамлення:\nЯшчэ не вечар...\nДададзена: 18.03.08 14:45 Загаловак паведамлення:\nКосма-жанчыны, растаўце прыярытэты.\nСядзіш дома, працуеш - дзіцё чапляецца, адрывае ад працы кожныя хвілін 10, ты злуешся. Страдаюць усе. Калі адправіла мару пра працу на адпачынак (дробныя падпрацоўкі ў зусім вольны гадзінкі засталіся), стала лепей дзіцю Хай дарасце. Бо ўдзень добра і доўга спіць толькі на вуліцы. Я няня ДОБРАЯ матэрыяльна мне не выгодна - плюс застаецца не варты таго, каб дзіцём займаўся іншы чалавек, а не мама. Вынік - я не косма-жанчына.\nNadzeyka, вынік залежыць ад прыярытэтаў. Калі праца не важна і ты цалкам самарэалізуешся дома - то калі ласка. Але калі ты дома адчуваеш, што хацелася б працаваць, але няма магчымасці - то значыць трэба шукаць шляхі.\nДэкрэтны адпачынак можна скарыстаць для дадатковай адукацыі, каб потым працаваць было больш выгодна і каб кваліфікацыю не згубіць.\nДададзена: 18.03.08 14:49 Загаловак паведамлення:\nNadzeyka, яшчэ адзін варыянт - на той час, пакуль ты працуеш (няхяй гэта будзе толькі 3-4 гадзінкі для пачатку) - ты можаш запрашаць да сябе ў госці іншую маму з дзіцём такога ж ўзроста. Гэта табе будзе танней, чым добрая (вялікімі літарамі) няня + гэта будзе дадатковая сацыялізацыя для дзіцяці.\nДададзена: 18.03.08 15:23 Загаловак паведамлення:\nNadzeyka, варыянтаў шмат, на сам рэч. Акрамя прапанаванага julcik можна неабходныя 8 гадзінаў штодзённай працы спланаваць на дзённы дзіцячы сон і час, калі тата займаецца дзіцём, бо ён у любым выпадку лепей за няню. Дадтковыя гадзіны працы бонусам выпадуць ад сваякоў (бабуляў-дзядуляў, цётак-дзядзяк і хросных). Працоўныя тэлефанаванні магчымыя і з дзіцём побач, як і чытаць неабходныя працоўныя дакументы можна паралельна з гуляннем. І ўсё атрымаецца, калі праца сапраўды важная і падабаецца. Калі ж дзіцё - даўна чаканая падстава, каб пазбавіцца працы - то ніякія варыянты не дапамогуць, бо хатняй працы намалюецца вышэй даху: гадзінка-другая на гатаванне сняданку, столькі ж на абед, вячэру і палудзень, столькі ж на прыборку, столькі ж на абмеркаванне жыцця з мамай і сяброўкамі праз тэлефон і асабіста, кожны чых - падстава доўга кансультавацца з лекарамі, іншымі мамкамі і суседкамі і г.д. Ну ініякай магчымасці працаваць пры такім раскладзе, безумоўна, няма. Як, зрэшты, і быць добрай каханкай і бачыць у сваім мужы мачо, а ў жыцці - перспектыву і новыя далягляды.\nДададзена: 18.03.08 16:03 Загаловак паведамлення:\nзапрашаць да сябе ў госці іншую маму з дзіцём такога ж ўзроста\njulcik, a vy takoje sprabavali? Z majho dosvedu atrymlivajecca - zaprasi siabrouku z dziciom rauniaecca dadaj sabe pracy. A kali praca jakuju robiš za hrošy patrabuje cišyni i zasiarodžannia...\nГурток "Ветахі" 42 pink_by 91120 27.09.10 2:38\nКупляйце "Світанак" 23 наталька 67422 3.02.09 0:18\nмой муж не хоча займацца "бабскімі" справамі 17 Lida 51168 9.10.06 12:01\n2 квіткі на "Сымона-музыку" 15.09 3 Kryscina 29367 13.09.06 11:51\nНабуду "Дамініку" 15 Lida 52356 2.07.06 11:43


Назарбаеў абвінаваціў кланы ў нежаданні дзяліцца\n24.01.2013 / 12:18\nПрэзідэнт Казахстана Нурсултан Назарбаеў запатрабаваў паскорыць адмену мараторыя на распрацоўку нетраў, што дзейнічаў чатыры гады, і абвінаваціў мясцовыя кланы ў спробе ўтрымаць кантроль над сыравіннымі багаццямі.\nАдмяніць забарону прэзідэнт загадаў у лістападзе мінулага года, імкнучыся прыспешыць інвестыцыі ў багатую рэсурсамі найбуйнейшую краіну Цэнтральнай Азіі.\n«Я даў даручэнне зняць мараторый на радовішчы, гэта трэба для прыцягнення інвестыцый у разведванне новых радовішчаў. Я ж даў дазвол… У чым рэч?» — нагадаў ён на паседжанні ўрада ў сераду.\n«Колькі разоў я даручаў, і ўсе спускаецца на тармазах», — сказаў ён.\nГорнапрамысловы гігант Rio Tinto і карпарацыя ENRC, якая належыць казахскім інвестарам-мільярдэрам, скардзіліся на бюракратычныя бар’еры, з якімі сутыкнуліся ў спробе атрымаць ліцэнзіі на здабычу ў Казахстане.\n«Кампанія Rio Tinto сусветнага ўзроўню, гатовая інвеставаць дзясяткі мільёнаў даляраў у разведванне з нуля, два гады хадзіла па нашых інстанцыях», — паведаміў Назарбаеў.\nЁн убачыў за пакутамі інвестараў меркантыльныя інтарэсы бюракратычнага пласта.\n«Усе радовішчы пазахоплівалі — у асноўным чыноўнікі, іх сваякі нейкія. Трымалі як сабака на сене», — сказаў Назарбаеў і даў ураду яшчэ месяц на «канкрэтныя прапановы па кардынальным выпраўленні сітуацыі».\nЗ набыццём незалежнасці Казахстан у 1990-я ўдастойваўся апладысментаў інвестараў дзякуючы маштабнай эканамічнай лібералізацыі па заходніх лякалах. Але з цягам часу крытыкі загаварылі і пра рызыкі сыравіннай эканомікі ў спалучэнні з нязменнасцю ўлады, што спараджае неэфектыўнасць і маштабную карупцыю.\nКазахстан прыцягнуў за гады незалежнасці больш за $160 мільярдаў інвестыцый, у асноўным у нафтагазавы сектар, і валодае запасамі ўрану, якія саступаюць толькі Аўстраліі. Ён таксама найбуйнейшы ў свеце ўладальнік запасаў хрому і істотных пакладаў медзі, жалезнай руды і цынку.\nАднак з разведаных ў Казахстане запасаў металаў толькі менш за 15 працэнтаў прыпадае на прамысловую здабычу,\nсведчаць афіцыйныя дадзеныя: з 282 адкрытых пакладаў золата ў распрацоўцы знаходзіцца 75, з 55 жалезарудных — 19. Казахстан прыцягнуў менш за 1% сусветных інвестыцый у распрацоўку радовішчаў металаў.\nНазарбаеў сказаў, што ў Казахстане траціцца на геолагаразведку ў сярэднім $20 на квадратны кіламетр у параўнанні з $45 у суседнім Кітаі, $167 у Аўстраліі і $203 у Канадзе. «Вось: дзе мы і дзе яны», — сказаў прэзідэнт.


Георгій Марчук - Чужое багацце. ГДЗ — Кароткі змест / Краткие содержания\nГлавная → Беларуская літаратура → Іншае → Георгій Марчук - Чужое багацце. ГДЗ\nГеоргій Марчук - Чужое багацце. ГДЗ\nГанначка атрымала ад матулі наступны запавет: «хутара не кідаць, на зямлі лён вырошчваць, жыта, каноплі, калодзеж з жывой вадой людзям не аддаваць». Сэнс запавету маці вельмі глыбокі. Жыта – найважнейшая збожжавая культура беларусаў, яно раўназначна багаццю, раю, таксама ў народнай свядомасці замацавалася сувязь канапель з валасамі, бо лён і каноплі ўвасаблялі ў расліннай сімволіцы касу (валасы) і тым самым саму дзяўчыну. Лічыцца, што нячыстая сіла не можа набліжацца да тых хат, дзе растуць дадзеныя расліны. Такім чынам, яны выступаюць як ахоўнікі.\nГанначцы выпала шмат выпрабаванняў. Пачварнік, Русалка, пан Майданскі, Кадук – рабілі ўсё для таго, каб завалодаць калодзежам і заманіць у палон Кадука прыгажуню. Яны насылалі засуху, чорную жабу, якая атруціла калодзеж і асляпіла Ганначку, яна сумавала і чакала Іванку, які страціў памяць на вайне і ніяк не мог знайсці дарогі да яе. Дзяўчына трымалася запавету маці, адмаўляла нячыстай сіле, а ў самы цяжкі для яе момант ёй дапамог каханы Іванка, які перахітрыў нячысцікаў і здолеў ачысціць калодзеж ад жабы і вырасціць жыта, каноплі, лён – ахоўнікаў іх зямлі. Іванка і Ганначка былі разам, бо кахалі адзін аднаго і падтрымлівалі ў бядзе і горы.\nГанначка, Іванка і Бусел – станоўчыя героі казкі, сімвалы дабрыні, вернасці, сяброўства, гаспадарлівасці, веры ў божыя сілы і справядлівасць. Яны – гэта сілы дабра і свету на зямлі. Разам яны адолелі нячысцікаў і прагналі іх са сваёй зямлі.\nАдмоўныя персанажы казкі – пан Майданскі, Пачварнік, Русалка, Кадук і іх прыспешнікі. Пан Майданскі – прыслужнік Кадука, насіў чырвоны плашч, чорны капялюш і боты на высокіх абцасах. Хітры, нядобры, хцівы, прыслужнік чорта і сатаны. Кадук – галоўны балотны чорт, Люцыпаравы сын, наганяў на ўсіх страх і жудасць, меў чырвоныя вочы, казліныя ногі, бараду.\nПачварнік – аданавухі, прыспешнік Майданскага і Кадука, вартаўнік смалярні. Сквапны, баязлівы, паганы, нядобры. Русалка – касавокая, марыла трапіць на баль Кадука, прывабіць яго і стаць жонкай яму. Дзеля сваёй мэты гатова была на ўсё. Прыслужвала Кадуку. Здрадлівая, недалёкая, злыдня, разлучала каханых, распачынала войны, падбухторвала на спрэчкі і лаянкі.