Публікацыі па тэме «Андрэй Скурко» | Новы Час\nАнкалогія і дыябет… Пра тое, як ставяцца ў беларускіх СІЗА да цяжкахворых, ці аказваюць неабходную дапамогу, распавялі www.dw.com родныя траіх палітвязняў, якія знаходзяцца за кратамі, нягледзячы на сур'ёзныя захворванні.\nНашаніўцы ўжо два месяцы адбылі ў СІЗА, іх не вызвалілі. За гэты час Следчы камітэт не змог скончыць расследаванне, таму мера ўтрымання працягнутая яшчэ на месяц, перадае «Наша Ніва».\nСледства адмовілася змяніць меру стрымання для Андрэя Скурко\nБацькі супрацоўніка «Нашай Нівы» Андрэя Скурко звярнуліся да следства з просьбай змяніць меру стрымання для сына. Пажылыя і хворыя людзі засталіся без дапамогі, піша «Свабода».\nАндрэй Скурко: Нягледзячы на пэўныя нязручнасці, гэта адно з самых захапляльных падарожжаў у маім жыцці\nЖонка вязня Паўліна Скурко ў фэйсбуку напісала пра тое, пра што расказвае ў сваіх лістах з СІЗА яе муж.\n«Пад дынамічным наглядам медыкаў». Палітзняволены журналіст Андрэй Скурко ідзе на папраўку\nСупрацоўнік «Нашай Нівы» Андрэй Скурко ў СІЗА №1 «знаходзіцца пад дынамічным наглядам медыцынскіх работнікаў» і атрымлівае меддапамогу ў поўным аб’ёме. Пра гэта гаворыцца ў адказе МУС на заяву «Беларускай асацыяцыі журналістаў».\nУ зняволенага Андрэя Скурко дыягнаставалі пнеўманію — верагодна, кавіднага паходжання\nАндрэй Скурко адразу пасля пераводу на «Валадарку» трапіў у медчастку, паведамляюць яго калегі з «Нашай Нівы». Цяпер яму дыягнаставалі пнеўманію — верагодна, кавіднага паходжання.\nУ Андрэя дыябет 1 тыпу. Ён інсуліназалежны.\nАндрэй Скурко: «Мы ўсё перажывём»\nПаліна Скурко, жонка палітвязня, кіраўніка аддзела рэкламы і маркетынгу «Нашай Нівы» Андрэя Скурко, на сваёй старонцы ў фэйсбуку прыгадала, як яны разам адзначалі гадавіны вяселля. І толькі гэта, дзявятая, стала выключэннем — Андрэй цяпер на Акрэсціна. «Я ўпэўнена ў яго духу і настроі. Абы б не падвяло здароўе», — піша Паліна.\nЗніклі затрыманыя нашаніўцы (абноўлена)\nСкончыўся 72-гадзінны тэрмін паўторнага затрымання нашаніўцаў Ягора Марціновіча, Андрэя Дынько і Андрэя Скурко. Сёння ім павінны былі або абраць меру ўтрымання і пакінуць пад вартай — перавесці ў СІЗА, або вызваліць.\nЯгора Марціновіча затрымалі ў другі раз — па новым артыкуле Крымінальнага кодэксу\nСёння, 18 ліпеня, скончыўся 10-сутачны тэрмін затрымання галоўнага рэдактара «Нашай Нівы» Ягора Марціновіча, якога забралі па арт. 342 КК. За гэты час яму не было прад’яўлена абвінавачванне, не была абраная мера ўтрымання, ён сядзеў у ізалятары на Акрэсціна як падазраваны.\nРодныя нашаніўцаў звярнуліся з заявай у МУС\n17 ліпеня родныя затрыманых нашаніўцаў звярнуліся на прамую лінію Міністэрства ўнутраных справаў па факце парушэнняў, якія адбываюцца ў ізалятары часовага ўтрымання на Акрэсціна.\nНа Акрэсціна не аддаюць перадачы затрыманым «нашаніўцам»\nБольш за тыдзень «нашаніўцы» знаходзяцца за кратамі, у ізалятары часовага ўтрымання на Акрэсціна. Учора, 15 ліпеня, сваякі затрыманых перадалі ім перадачы, супрацоўнікі ІЧУ іх прынялі, але да нашых калег рэчы і прадукты так і не дайшлі, паведамляе тэлеграм-канал «Нашай Нівы».\nГерояў матэрыялаў НН схіляюць заявіць, што журналісты ім плацілі\nПра гэта паведамляе ў сваім тэлеграм-канале «Наша Ніва». Выданне заяўляе, што ніколі не плаціла героям публікацыі.\nАфіцыйна ў Беларусі цэнзуры няма. Аднак у кожным рэдактары ці журналісце жыве ўнутраны цэнзар. І шырыня яго паўнамоцтваў залежыць найперш ад палітычнай сітуацыі ў краіне.


Першыя на міжнародных спаборніцтвах — Techkrait . "",\nПершыя на міжнародных спаборніцтвах\n12.09.2017 171 Анжелика 0 Comment\nКаманда навучэнцаў Маларыцкага прафесійнага ліцэя сельскагаспадарчай вытворчасці прымала ўдзел ХХІ Міжнародных юнацкіх спаборніцтвах на Кубак імя Этвыша па валейболе ў г. Дэбрэцэне (Венгрыя).\n-Упершыню навучэнцы нашай установы адукацыі дэманстравалі сваё майстэрства на гэтых спаборніцтвах у 2016 г. , — расказвае Вольга Жыльцова, кіраўнік каманды, педагог-арганізатар установы адукацыі. — Супрацоўніцтва пачалося з камандзіроўкі ў 2015 года дырэктара Станіслава Яўгенавіча Лешчука ў Венгрыю. Яе вынік – каманда юных спартсменаў нашай установы адукацыі з 17 па 22 жніўня 2016 года ўпершыню прымала ўдзел у ХХ Міжнародных юнацкіх спаборніцтвах на Кубак імя Этвыша.\nУ мінулым годзе быў складзены план мерапрыемстваў па супрацоўніцтве паміж Маларыцкім прафесійным ліцэем і спартыўным аб’яднаннем імя Етвыша на 2016-2019 гады. У яго рамках у пачатку чэрвеня гэтага года юныя валейбалісткі з Венгрыі пабывалі на Маларытчыне разам з Самбаці Андрашам, кіраўніком каманды, галоўным арганізатарам турніру на прызы Кубка імя Етвыша, старшынёй валейбольнага саюза адміністрацыйнага цэнтра Хайду-Біхар. Дзяўчаты прынялі ўдзел у Першым адкрытым міжнародным жаночым турніры па валейболе. Ініцыятарам і арганізатарам яго стаў Станіслаў Ляшчук, дырэктар Маларыцкага прафесійнага ліцэя. На базе ўстановы адукацыі і прайшлі спаборніцтвы. У іх прынялі ўдзел 6 каманд. Брэстчына была прадстаўлена камандамі юных валейбалістак з Брэсцкага прафесійнага ліцэя чыгуначнага транспарту, Брэсцкага прафесійнага ліцэя лёгкай прамысловасці, Кобрынскага прафесійнага ліцэя сферы абслугоўвання, Пінскага прафесійна-тэхнічнага каледжа лёгкай прамысловасці, Пінскага аграрнага тэхналагічнага каледжа. За Венгрыю выступалі дзяўчаты са спартыўнага аб’яднання імя Етвыша (г.Дэбрэцэн).\nІ вось чарговае мерапрыемства ў рамках супрацоўніцтва.\nЮнакі Мікіта Бадціеў, Уладзіслаў Вічуроў, Аляксандр Ануфрыюк, Дзмітрый Радыванюк, Ілья Саўчук, Данііл Коваль прынялі ўдзел у пляжным і зальным валейболе. За званне мацнейшай змагалася 20 каманд юнакоў і 32 каманды дзяўчат, у тым ліку – прадстаўніцы Пінскага аграрна-тэхналагічнага каледжа.\nУ выніковай турнірнай табліцы ў напружанай барацьбе па пляжным валейболе каманда ў складзе Мікіты Бадціева і Уладзіслава Вічурова заняла выніковае І месца. Яны былі ўзнагароджаны Кубкамі спаборніцтва, медалямі і граматай. У зальным валейболе маларытчане замацаваліся на 12 прыступцы.\n— У зальным валейболе наша каманда на сёлетніх спаборніцтвах у Венгрыі, у параўнанні з мінулым годам, на палавіну выступіла ў абноўленым складзе, — расказвае Данііл Коваль, капітан. – У час гульняў мы імкнуліся выкласціся па поўнай. Удзел у спаборніцтвах такога ўзроўню — гэта не толькі прыліў адрэналіну, але яшчэ і вялікая адказнасць, пачуццё гонару за Беларусь.\n— Мы пацвердзілі сваё майстэрства валейбалістаў, — гаворыць Уладзіслаў Вічуроў. – Заваяваць першае месца аказалася нялёгка, бо сапернікі былі моцнымі. Перамагчы дапамагла выдатная падрыхтоўка, жаданне стаць першымі.\nВольга Жыльцова пераканана, што толькі сур’ёзныя адносіны да спаборніцтваў, згуртаванасць каманды, шчырая сяброўская падтрымка падчас гульняў дапамаглі выступіць удала.\nПадчас паездкі ў Венгрыю ліцэісты таксама пабывалі на экскурсіі ў Будапешце, пазнаёміліся з культурай гэтай краіны, яе прыродай. Кожны дзень быў напоўнены рознымі цікавымі падзеямі, сустрэчамі.\nНа здымку: ліцэісты, якія прымалі ўдзел у міжнародных спаборніцтваў у г. Дэбрэцэне са Станіславам Лешчуком, дырэктарам, і Вольгай Жыльцовай, педагогам-арганізатарам.\n← Прыцяжэнне роднай зямлі\nПять мероприятий районного праздника «Дожинки-2017», которые вас удивят →


18 студзень 2008, 19:58\nТым часам працягваюцца рэпрэсіі супраць удзельнікаў пратэсту 10 студзеня. Як паўплываюць усе гэтыя падзеі на мітынг 21 студзеня?\nСёньня ў адміністрацыі прэзыдэнта адбылася сустрэча зь некалькімі прадстаўнікамі прадпрымальніцкага руху. Адна з удзельніц, старшыня прафсаюзу “Разам” Ірына Яськевіч, сказала, што на сустрэчы быў таксама віцэ-прэм’ер Андрэй Кабякоў. Спадарыня Яськевіч нагадала, што шэраг актывістаў прадпрымальніцкага руху арыштаваныя.\nНам далі зразумець яшчэ ў фае, што гэта не перамовы, а тлумачэньне нейкіх момантаў, якія ім не зразумелыя.\n“Я сказала, што цяпер хлопцы сядзяць, а мы перамаўляемся. Але нам далі зразумець яшчэ ў фае, што гэта не перамовы, а тлумачэньне нейкіх момантаў, якія ім не зразумелыя. Чаму прадпрымальнікі не пераходзяць у “ПУПы”? Мы патлумачылі, што ня можам, таму й не ідзём.\nСядзець у партызанах і не падтрымліваць сувязь, я таксама лічу, няправільна”.\n“Зьбіць напружанасьць гэтай сустрэчай не ўдалося”\nАдносна адмены пункту 1.1 указу № 760, які дазваляе наймаць на працу толькі блізкіх сваякоў, ніякіх зрухаў няма.\n“Нічога мы там толкам сказаць не маглі, бо асноўны пункт па найманых асобах не вырашаецца. Я думаю, што зьбіць напружанасьць гэтай сустрэчай не ўдалося. Мы прыедзем дадому і мусім сказаць, што саступак няма”.\nАдносна мітынгу 21 студзеня спадарыня Яськевіч сказала:\n“Я думаю, напэўна, будзе. Яго ніхто не адмяняў. У кожнага ёсьць сваё сумленьне, кожны будзе чытаць сайты і будзе разумець, што саступак няма”.\n“Улады робяць усё, каб 21-е не адбылося”\nАдносна гэтай сустрэчы намесьнік старшыні кампаніі “За свабоднае разьвіцьцё прадпрымальніцтва” Віктар Калей сказаў:\n“Пакуль усіх ня вызваляць – ніякіх перамоваў. Сёньня каля 40 чалавек знаходзяцца ў турме, і тыя, хто прыняў прапанову, пайшлі там шукаць свае асабістыя мэркантыльныя інтарэсы”.\nПаводле спадара Калея, улады робяць захады, каб сарваць мітынг 21 студзеня. Да прыкладу, у Бабруйску на рынках гэты дзень абвешчаны працоўным.\n“Улады робяць усё сілавым мэтадам, каб 21-е не адбылося: запалохваньнем, арыштамі, пазбаўленьнем ліцэнзій. Але людзі будуць на гэтай плошчы, няхай ня так многа, як 10 студзеня. Але 21 чысло ніхто не адмяняў”.\nСтаршыня камісіі Палаты прадстаўнікоў Анатоль Паўловіч сказаў:\nКалі гэтым карыстаюцца Лябедзька й іншыя, то, прабачце, гэта ўжо пахне іншым.\n“Там вельмі шмат палітызаваных фігур у гэтым руху. Яны проста скарысталі тую сытуацыю, якая склалася, у сваіх палітычных мэтах. Магчыма, для пэўнай часткі прадпрымальнікаў ёсьць складаныя пытаньні, бо трэба мяняць сытуацыю, у якой яны апынуліся. Ёсьць і іншыя моманты. Але калі гэтым карыстаюцца Лябедзька й іншыя, то, прабачце, гэта ўжо пахне іншым”.\n“Людзей пазбаўляюць ліцэнзіяў за тое, што яны 10-га ня выйшлі на працу”\nСёньня міністэрства юстыцыі вырашыла адклікаць зь Вярхоўнага суду пазоў аб ліквідацыі аб’яднаньня “Пэрспэктыва”, які быў накіраваны туды пасьля мітынгу 10 студзеня. Напярэдадні аб’яднаньне даслала ліст пра тое, што лідэр “Пэрспэктывы” Анатоль Шумчанка, які адбывае 15-суткавы арышт, узяў удзел у акцыі як прыватная асоба.\nНамесьніца старшыні “Пэрспэктывы” Вольга Круміна сказала:\n“Я думаю, што яны проста зразумелі, што ў іх няма падставаў для таго, каб падаваць нейкія пазовы ў суд”.\nПаводле Вольгі Крумінай, сытуацыя ў прадпрымальніцкім асяродзьдзі застаецца напружанай:\n“Думаю, што 21 студзеня народу прыйдзе ня менш, чым было 10-га. Бо такія рэпрэсіўныя мэтады яны выкарыстоўваюць: пазбаўляюць людзей ліцэнзіяў за тое, што яны 10-га ня выйшлі на працу. Я думаю, што людзей будзе ня менш”.


Зліўная яма сваімі рукамі - Блог пра рамонт\nСамы просты спосаб ўладкавання на ўчастку падабенства цэнтральнай каналізацыі - гэта збудаванне зліўны ямы для сцёкавых вод самастойна. Яе ўладкаванне можна разбіць на некалькі этапаў.\nНа гэтым этапе неабходна вырабіць разлікі - якога памеру павінна быць зліўная яма, ўладкаваная ўласнымі рукамі, павінна быць вызначана колькасць людзей, чыё пражыванне плануецца на загарадным участку. Аб'ём зліўны ямы напрамую залежыць яшчэ і ад інтэнсіўнасці карыстання рознымі сантэхнічнымі прыборамі.\nАкрамя выбару памеру неабходна вызначыць, дзе менавіта зліўная яма сваімі рукамі будзе арганізавана. Варта прытрымлівацца наступных правілаў:\nВыбіраць месца трэба зыходзячы з месцазнаходжання грунтовых вод. Такіх месцаў варта пазбягаць, каб не забрудзіць ваду, якая паступае ў хату з свідравіны або калодзежа, размешчанага на ўчастку. Вызначыць месца знаходжання грунтовых вод можна пры дапамозе назіранняў - напрыклад, над грунтавымі водамі, размешчанымі блізка да паверхні, выдатна растуць багністыя расліны. Узровень вады ў суседскіх студнях таксама можа паказаць глыбіню размяшчэння ваданоснага пласта. Але дакладную інфармацыю можна атрымаць у асноўным з дапамогай пробнага бурэння.\nАдлегласць ад крыніцы вады да зліўны ямы павінна быць не менш за 20-30 м. Ад дома герметычна ўладкаваных яму варта размясціць не бліжэй, чым у 5 м.\nКалі ўчастак няроўны і мае ярка выяўленыя вышыні і нізіны, зліўную яму варта размясціць у найбольш нізкім участку для лепшага паступлення ў яе сцёкавых вод. У такім выпадку, з улікам ападкаў яму патрабуецца зрабіць больш, чым яна запланавана.\nПасля выбару месцазнаходжання і аб'ёму зліўны ямы патрабуецца правесці першасныя земляныя работы. Вырыць катлаван пад зліўную яму для невялікай сям'і не так ужо і складана.\nЎладкаванне катлавана залежыць ад таго, ці плануецца бетанаваць сцены зліўны ямы ці не. Герметычная каналізацыя будзе патрабаваць рэгулярнай ачысткі ямы ад адходаў з дапамогай ассенизаторской службы, таксама як і зліўная яма без бетоннай дна.\nНа дно падрыхтаванай ямы варта пакласці дрэнаж - пясчана-жвіровую падушку. Яна стане ў тым ліку і фільтрам для вады, паступова сыходзіць у грунт. Пры бетанаванні пласт пяску і жвіру можна зрабіць невялікім - да 10 см. Аднак калі такая падушка плануецца ў якасці натуральнага фільтра, яе таўшчыня не павінна быць менш 20 см.\nЎладкаванне зліўны ямы\nБетанаванне дна праводзіцца з дапамогай бетоннага раствора і арматуры. На падрыхтаваную пясчана-жвіровую падушку выкладваецца пласт раствора ў 5-10 см, у які утапливается арматурная рашотка і дадаецца яшчэ пласт бетоннага раствора. Калі плануецца выкарыстоўваць бетонныя кольцы для герметычнай зліўны ямы, пры ўладкаванні дна трэба паглыбіць сцены такім чынам, каб дыяметр дна зліўны ямы стаў больш дыяметра адтуліны пад каналізацыйную яму.\nПасля ўладкавання дна ямы неабходна прыступіць да фарміравання сцен. Для гэтага можна выкарыстаць:\nбетонны раствор і арматуру,\nУ тым выпадку, калі плануецца ў якасці сцен пакласці бетонныя кольцы, варта ўладкоўваць зліўную яму наступным чынам:\nПасля арганізацыі бетоннага дна (плошча якога павінна быць некалькі больш, чым у кольцы) бетонавую кольца дыяметрам ледзь больш, чым дыяметр катлавана, кладуць прама над ямай.\nПаступова прыбіраючы грунт з-пад кольцы, яго апускаюць да ўзроўню паверхні. Потым кладуць зверху другое кальцо і працягваюць прыбіраць грунт да самага дна.\nУнізе стыкі кольцы і бетанаваць дна неабходна апрацаваць бетонным растворам для герметызацыі.\nКалі дно ўяўляе сабой проста пясчана-жвіровую падушку, то кольцы проста апускаюць на патрэбную глыбіню, і стыкі паміж імі латаюць цэментавым растворам.\nБетанаванне сцен сваімі сіламі запатрабуе не толькі вырабу цэментавага раствора з цэменту маркі не менш чым М200, але і ўладкавання апалубкі з драўляных дошак. Для большай трываласці варта абавязкова дадаць арматуру - металічныя пруты таўшчынёй не менш за 1 см.\nЗліўная яма, сцены якой ўяўляюць сабой цагляны мур, уладкоўваюцца не абавязкова з цэлага цэглы. Бітая цэгла, злучаны пры дапамозе цэментавага раствора, цалкам спатрэбіцца для арганізацыі каналізацыі прыватнага дома.\nПадчас ўладкавання зліўны ямы неабходна прадугледзець падвядзенне каналізацыйных труб з хаты. У верхняй частцы ёмістасці трэба прарабіць адтуліну дыяметрам ледзь больш зліўны трубы. Пустата паміж трубой і сценкамі адтуліны запаўняецца герметыкам.\nНа падрыхтаваную зліўную яму трэба змясціць герметычную вечка з люкам.\nСледующаяСауна ў кватэры сваімі рукамі


Баўгарыя падазрае шасьцёх расейцаў у выбухах на складах са зброяй, прызначанай для Грузіі і Ўкраіны\n28 красавік 2021, 15:05\nСканы падробленых пашпартоў меркаваных афіцэраў ГРУ, падазраваных у дачыненьні да выбуху ў Чэхіі\nПракуратура Баўгарыі расьсьледуе магчымую датычнасьць шасьцёх грамадзян Расеі да выбухаў на складах са зброяй, якія адбыліся ў 2011–2020 гадах. Мэтай нападаў маглі быць боепрыпасы, прызначаныя для пастаўкі ў Грузію і Ўкраіну.\n«З высокай ступеньню ўпэўненасьці можна зрабіць выснову, што дзеяньні расейскіх грамадзян былі накіраваныя на спыненьне паставак спэцпрадукцыі ў Грузію і Ўкраіну», — цытуе баўгарская служба Радыё Свабода прадстаўніка генпракуратуры Сійку Мілеву.\nРаней паведамлялася, што расейцы, вайскоўцы ГРУ, могуць быць датычныя да замаху на мясцовага бізнэсмэна Емяльяна Гебрэва, які займаўся пастаўкамі зброі.\nСьледзтва вывучае магчымую датычнасьць Расеі да выбуху 12 лістапада 2011 году на складзе збройнай кампаніі Гебрэва EMCO, дзе знаходзілася прадукцыя, прызначаная для Грузіі.\nДва пасьлядоўныя выбухі адбыліся на складах вайсковага заводу ў Іганаве ў цэнтры краіны ў сакавіку і красавіку 2015 году. Там, паводле зьвестак Міністэрства эканомікі Баўгарыі, таксама захоўвалася прадукцыя EMCO.\n31 траўня 2015 году здарыўся пажар у будынку былога Інстытуту спэцыяльнай тэхнікі ў Сафіі, у выніку якога згарэлі матэрыялы расьсьледаваньня выбухаў у Іганаве. У 2020 годзе выбух адбыўся на складзе заводу «Арсенал» каля гораду Мыгліжа.\nЗаява баўгарскай пракуратуры паступіла праз 11 дзён пасьля таго, як прэм’ер-міністар Чэхіі Андрэй Бабіш афіцыйна абвінаваціў расейскую вайсковую выведку ў выбуху на вайсковых складах у мясцовасьці Вэрбэціцы ў кастрычніку 2014 году.\nПаводле чэскіх спэцслужбаў, да апэрацыі могуць быць датычныя высокапастаўленыя афіцэры ГРУ, а кіраваць апэрацыяй мог генэрал Андрэй Авярʼянаў.


Што будзе з ліцэямі? Рэпетытар Лівянт паспрабаваў зразумець логіку чыноўнікаў | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Што будзе з ліцэямі? Рэпетытар Лівянт паспрабаваў зразумець логіку чыноўнікаў\nЁн перакананы, што колькасць ліцэяў трэба не скарачаць, а наадварот, павялічваць.\nВядомы рэпетытар Яўген Лівянт паспрабаваў зразумець логіку Міністэрства адукацыі, якое вырашыла перагледзець прынцыпы працы ліцэяў. І не змог.\n"Здаецца, логіка з Міністэрства адукацыі кудысьці выйшла і забыла дарогу назад", — піша ён.\nСутнасць гісторыі такая. Лівянт на сваёй старонцы ў Facebook апублікаваў пост пра магчымае закрыццё ліцэяў. Праз праўладны тэлеграм-канал рэпетытар атрымаў адказ. Ліцэі не закрываюць, але прынцыпы іх працы перагледзяць. Уступныя выпрабаванні зробяць у пісьмовай форме і па адзіных тэкстах. Пры гэтым заданні для ўступных экзаменаў будзе распрацоўваць РІКВ. Акрамя таго, паведамлялася, што Мінадукацыі гэтай восенню "добра так пераправерыла" гэтыя навучальныя ўстановы. Чыноўнікаў занепакоіла дубляванне профіляў у ліцэях, размешчаных у адным горадзе, а таксама доступ да навучання для дзяцей з правінцыі.\nЛівянта зацікавіла ідэя пакінуць у кожным горадзе па адным ліцэі з аднолькавым профілем.\n"Мяркуючы па ўсім, Мінадукацыі лічыць, што, напрыклад, матэматычны профіль павінен быць толькі ў адным ліцэі ў горадзе. Чаму? У краіне лішак школьнікаў з добрай матэматычнай адукацыяй і іх колькасць трэба тэрмінова скарачаць?" — задаецца пытаннем рэпетытар.\nЁн гэтак жа не змог зразумець, "чаму, каб даць доступ у ліцэі дзецям з вёсак, колькасць ліцэяў трэба скараціць". Па логіцы, наадварот: каб дзеці з правінцыі мелі больш шанцаў вучыцца ў ліцэях, такіх устаноў адукацыі мусіць быць больш. Прычым не толькі ў Мінску, але і ў абласных і раённых цэнтрах.\n"Нагадаю, што зусім нядаўна закрылі ліцэі ў Быхаве, Крычаве і, здаецца, Слоніме. Наколькі я ведаю, і некаторыя гімназіі-інтэрнаты спрабавалі закрыць. Наадварот, варта паўсюдна захаваць ліцэі, якія ёсць, і адкрыць новыя", — лічыць Яўген Лівянт.\nПры гэтым ён падтрымаў ідэю Міністэрства па змене сістэмы ўступных экзаменаў. Больш за тое, ён прапанаваў прадугледзець для вучняў магчымасць падаваць дакументы адразу ў некалькі ліцэяў. Тады яны маглі б выбіраць, дзе вучыцца.


Ідэальны беларускі целаахоўнік павінен насіць вусы? | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nІдэальны беларускі целаахоўнік павінен насіць вусы?\n22/09/2009 - 22:38\nХто спіць спакайней — Александар Лукашэнка ці Віктар Юшчанка — вырашаецца зараз у Ялце. На базе летніку “Артэк” і аэрапорту “Бельбек” адбываюцца Міжнародныя спаборніцтвы “Целаахоўнік-2009”. Фаварыты турніру — каманды ўкраінскіх і беларускіх бодыгардаў. Сярод удзельнікаў усіх 24 камандаў прэс-сакратар Упраўлення дзяржабароны Ўкраіны Віталь Закрэўскі найперш вылучае менавіта паўночных суседзяў. Спецыяліст упэўнены, што ахоўнікі з Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі маюць рэальны шанец на перамогу ў спаборніцтвах:\nВіталь Закрэўскі: “Беларусы заўжды — ад самага пачатку — нашыя найвялікшыя канкурэнты. Лукашэнка найбольш падтрымлівае ахоўнікаў дзяржаўных. Беларуская ахова вельмі моцная. Беларусы былі найлепшыя ў суправаджэнні vip-персоны — яны былі найлепшыя і найпрыгажэйшыя. Калі яны будуць першыя ў стральбе, то на апошнім этапе выходзяць нароўні з украінскай зборнай. І апошні этап будзе самы цяжкі і самы важны. Калі і там яны будуць найлепшыя паводле часу ў выкрыцці мініраванняў, то тады, я перакананы, яны зоймуць першае месца”.\nАпроч беларусаў ды ўкраінцаў гонар сваіх краін бароняць супрацоўнікі ахоўных службаў з Расіі, Малдовы, Грузіі ды Балгарыі. "Разыначкай" сёлетняга турніру стаўся ўдзел у ім адразу дзвюх жаночых камандаў — “Тытан-2” з Кіеву і зборнай каманды СНД.\nАкрамя выдатных прафесійных навыкаў ахоўнікі беларускага прэзідэнта прадэманстравалі і непрабіўную маўклівасць, адмаўляючыся ад якіх-колечы кантактаў з прэсай. Аднак, на думку Віталя Закрэўскага, сапраўдны бодыгард зусім не абавязкова павінен нагадваць каменнага балвана.\nВіталь Закрэўскі: “Калі ты працуеш з чалавекам, то павінен яго капіяваць, нават у манеры размаўляць — каб чалавек табе давяраў. Таму целаахоўнікі павінны рабіць усё, каб асоба, якая знаходзіцца пад аховай, адчувала сябе з імі камфортна. Целаахоўнік — гэта чалавек, які прысутнічае ў асабістым жыцці таго, каго ён ахоўвае, і вымагае ад апошняга даверу”.\nЗвычкі, манера размовы і нават вонкавае падабенства паміж целаахоўнікам і ягоным падапечным — абавязковыя патрабаванні да бодыгардаў найвышэйшага класу. Магчыма, ужо ў наступным годзе ў Ялце гонар нашай краіны будуць адстойваць выключна вусатыя дзецюкі. А ўсцешаныя журналісты, нарэшце, пачуюць гэткі непаўторны і мілагучны беларускі акцэнт.\nФота — ohorona.at.ua


Вялізная размалеўка. Гарадскі транспарт і машыны-памочнікі\nВялізныя размалёўкі – цудоўная ідэя для дзіцячай творчасці! Яны будуць спрыяць развіццю творчых здольнасцей, развіваць дробную маторыку, фарміраваць мастацкі густ. Іх можна раскласці на падлозе або вялікім стале, а можна прымацаваць да сцяны і ператварыць чорна-белы малюнак у яркую карціну. Кожная з размалёвак мае вялікі пазнавальны і выхаваўчы патэнцыял.\nРазмалёўка «Машыны-памочнікі» пазнаёміць дзетак з тэхнікай, якая дапамагае людзям у гаспадарчай дзейнасці. Па гэтай размалёўцы можна правесці гутарку пра прафесіі (будаўнік, шафер, трактарыст, даярка, дарожны рабочы і інш.), можна вывучаць назвы машын, якія вырабляюцца ў нашай краіне, а таксама іх прызначэнне (БелАЗ – кар’ерны самазвал; МАЗ –самазвал, малакавоз, платформа пад будаўнічы кран; Палессе – камбайн і г. д.).\nРазмалёўка «Гарадскі транспарт» дапаможа распавесці пра розныя віды транспарту (у тым ліку электробус), а таксама пра работу камунальных служб, пажарных, міліцыі, хуткай дапамогі. Па сюжэтах размалёўкі можна прыдумаць шмат конкурсаў і гульняў: на пошук (знайсці персанажа ці будынак), прызначэнне розных будынкаў (аўтавакзал, вакзал, аэрапорт і г.д.), параўнанне прадметаў (па форме, памеры і г. д.), а можна складаць цэлыя гісторыі пра персанажаў. Размалёўкі будуць карыснымі ў групе падоўжанага дня, для арганізацыі заняткаў па краязнаўстве ў дзіцячым садзе, а таксама для сямейнага баўлення часу.


Надзея Саўчанка не праходзіць у новы склад Вярхоўнай Рады | Новы Час\nПаводле папярэдніх вынікаў парламенцкіх выбараў ва Украіне, Надзея Саўчанка не захавае за сабой дэпутацкі мандат.\n51-я акруга, дзе яна вылучалася, знаходзіцца ў Данецкай вобласці і ўключае ў сябе частку горада Горлаўка. "Гэтая тэрыторыя і так шматпакутная і чакае ад дзяржавы падтрымкі, — адзначыла Надзея Саўчанка. — Калі яе не даюць, людзі пачынаюць паддавацца на подкуп". Саўчанка назвала мінулыя выбары "бруднымі і агіднымі".\nУ 51-й аднамандатнай акрузе, дзе Саўчанка вылучалася, з вялікім адрывам лідзіруе самавылучэнец, беспартыйны пенсіянер Аляксандр Кавалёў, які набраў больш за 64% галасоў, паведамляе ўкраінскі Цэнтрвыбаркам у панядзелак, 22 ліпеня, па выніках падліку 52,70% бюлетэняў.\nНа другім і трэцім месцах — таксама самавылучэнцы, Уладзімір Вясёлкін і Махач Бацірсултанаў (14,9% і 6,6% адпаведна). Надзея Саўчанка апынулася на сёмым месцы з 1,24 працэнтамі. Пазней тэлеканал "Громадське" паведаміў, што Кавалёў набраў 220 галасоў, Вясёлкин — 124, Бацірсултанаў — 113, а Саўчанка — 8. Паводле тэлеканала, усяго яўка ў акрузе склала 26,7%, гэта значыць прагаласавалі толькі 837 выбаршчыкаў з 3135 зарэгістраваных.\nЗ партый у 51-й акрузе лідзіруе "Апазіцыйная платформа — За жыццё", якую, паводле папярэдніх дадзеных, падтрымалі 45,07 працэнта выбаршчыкаў. На другім месцы — "Слуга народа" (больш за 23%),Уладзіміра Зяленскага.


Ветэрана ўшанавалі дома — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\nНапярэдадні Дня інвалідаў Рэспублікі Беларусь намеснік начальніка Валожынскага РАУС па ідэалагічнай рабоце і кадравым забеспячэнні падпалкоўнік міліцыі Аляксандр Акушка завітаў да ветэрана Вялікай Айчыннай вайны Івана Васільевіча ФУРСА, падзякаваў за гераічную працу і за права сённяшняга пакалення жыць пад мірным небам, пажадаў моцнага здароўя і даўгалецця, уручыў падарунак.\nІван Васільевіч у сваю чаргу падзяліўся ўспамінамі пра ўклад у перамогу над фашызмам: «Мая вайна пачалася з уступлення ў партызанскі атрад, тады блакада была, у 1943 годзе. Мне якраз споўнілася 18 гадоў. Служыць у Чырвонай Арміі я стаў пазней, калі ўжо Мінск вызвалілі, дайшлі да Польшчы.\nНеяк мяне паставілі ў пару з кулямётчыкам, дыскі мяняў, а калі яго падстрэлілі, я сам узяўся за прыладу. Там два кулямёты нямецкія не давалі падняцца. Камандзір даў мне бінокль, каб скаардынаваць стральбу, і я разбіў іх са сваёй зброі. Памятаю тады крык «Наперад!» – і ўсе рынуліся. Толькі паспеў падняцца, як мяне снайпер «зняў». Праляжаў да цемры і ўжо амаль развітаўся з жыццём. Параненых з поля бою падбіралі, а я не мог ні паварушыцца, ні адгукнуцца, таму што куля трапіла ў грудзі і не пакінула шанцаў неяк абазначыць сябе. Але, мабыць, было наканавана жыць. Выратаваў сабака: ён мяне знайшоў і паклікаў на дапамогу.\nА кулю ў грудзях я нашу да гэтага часу, яе так і не змаглі дастаць. Напэўна, таму праз столькі гадоў рана ўсё яшчэ баліць і ные. Вайна ні для каго не праходзіць бясследна».\nЗ-за шматлікіх раненняў у 1989 годзе Івану Васілевічу Фурсу была назначана 3-я група інваліднасці, цяпер ён з’яўляецца інвалідам 2-й групы. Але, нягледзячы на гэта, на свой пачцівы ўзрост, ён вельмі прыемны, жыццярадасны дзядуля, які заўсёды рады гасцям і не супраць падзяліцца перажытым.\nЖывуць у IНЫ АМАДЗIНЫ


Кацярына Барысенка: Чорная котка ў цемры... ёсць | ЛітРАЖ\nВіктар Марціновіч. Ноч (Мінск, Кнігазбор, 2018)\nУсе сюжэты постапакаліптычных фільмаў, якія я бачыла ў 90-х мінулага стагоддзя, будуюцца бадай што аднолькава: мужык (крутасць розная, ад валодання зброяй і гары цягліцаў да афігеннага розуму, які можа праявіцца не адразу) раптоўна знаходзіць сабе мэту ў выглядзе ці то жанчыны (калі не, то яна далучыцца пазней і будзе дадатковым бонусам), ці то пэўнага скарбу (свабода, новая зямля, чароўная вавёрка з арэшкамі — няважна) і пачынае рухацца да яе. У дарозе да яго прыбіваецца (альбо адразу выпраўляецца з ім) нешта слабое, што трэба ратаваць: дзіця, жанчына (яна ж потым бонус), дзедка, бабка, сабачка, котка ці ўсё разам. Потым, праўда, застанецца хтосьці адзін, з кім герою можна жыць у шчаслівай будучыні, ці загінуць усе, калі мэта — далёкая жанчына (да яе пажадана прыйсці аднаму, каб ніхто не замінаў радавацца сустрэчы). У падарожжы мужык сутыкаецца з рознымі істотамі, якіх уражвае сваёй крутасцю ці перамагае, часам быццам бы выпадкова, пару разоў ён злёгку абламаецца і праз гэта нешта страціць, але вінаваціць будзе сябе, бо занадта сумленны і адказны, маральна пакутаваць і шмат разважаць пра тое, што было б, калі б ён зрабіў іначай.\nУ новым рамане «Ноч» ажно тры аўтары. Першы — наш герой — рабіў запісы ў сшыткі. Іх пазней набыў у старызніцкай краме Саціш Сівачарыяр (ён другі), які пераклаў беларускі тэкст на ангельскую. Трэці — уласна Віктар Марціновіч, які з ангельскай перакладаў зноў на беларускую. Мне тут адразу прыгадалася показка пра тое, што, калі песеньку пра яблыньку, якая цвіце, перакласці на японскую, а потым з японскай на мову арыгіналу, то атрымаем песеньку пра вішаньку. Таму як чытач я дапускаю, што ў арыгінале, створаным першым аўтарам, было штосьці трошку іншае, а складанасці перакладу для Саціша і Віктара адыгралі-такі сваю ролю і адпаведна адбіліся на канчатковай версіі тэкста — той, якая трапіла ўжо да нас. У тым, што складанасці былі і Саціш у тэксце пагарэзіў, я не сумняюся: у сабачкі, напрыклад, «поўсць чэшацца», згадваецца назва паселішча, «якая гучала па-індуісцку: «Элеватары», і яшчэ шмат рознай моўнай драбязы, пра якую індус Саціш мог і не ведаць, кшталту «зрабіў дзве ін’екцыі ў тканіны вакол меркаванага адрэзу» (можа, калі б ін’екцыі рабіліся у тканкі, сабачка і жывы застаўся б, а так... шкада зверыка).\nШто ж такое гэтыя тры сшыткі, якія склаліся ў новы раман Віктара Марціновіча? Запісы героя, што згадвае сваё падарожжа, ці гульца ў чарговы кампутарны квэст? Ці, можа, не самога геймера, а персанажа гульні?\nСа мной можна пагаджацца ці не пагаджацца, але я вось так «дэшыфравала гэтую прыпавесць нанава і самастойна» (я ведаю, што трэба пісаць «нанова», але ў мяне рука не падымаецца правіць цытаты).\nСпачатку падаецца, што кніга — гэта яшчэ адзін аповед пра нашую змрочную будучыню. Па ўсёй планеце знікае электрычнасць, і горад, дзе жыве наш герой, апынаецца ў зімовай цемры лістападаўскай ночы, бо як ні дзіўна, але час таксама спыняецца, праўда, часткова: усе з’явы, звязаныя з надвор’ем, засталіся ў тым стане, у якім іх заспеў блэкаўт, — такі своеасаблівы «Дзень Сурка», толькі для ўсіх жывых істот і па-беларуску, таму ноч.\nНаш герой жыве з сабуляй (сабачка-дзевачка) Гердай, ледзь не адзінай жывёлкай у горадзе, бо ўсіх катоў і сабак ужо паспелі адлавіць і з’есці. З Гердай ён і выправіцца потым у падарожжа, каб знайсці сваю каханую — яна перад блэкаўтам сустракала світанак у Сарангоце.\nЖыць без ацяплення і святла ў горадзе, дзе пануе ноч з вечнай тэмпературай каля нуля і не працуе нічога з таго, што мае патрэбу ў электрычнасці — а гэта ў наш час бадай што ўсё, — сапраўды страшна. Але мяне даволі хутка апаноўваюць сумневы.\nВось, напрыклад, размова нашага героя з Доктарам:\n«— Людзі мруць ад простай ангіны, антыбіётыкаў не засталося, грошы на медыцыну ў Бурмістра ёсць, але купіць лекі няма ў каго, шахцёры абшарылі ўсе навакольныя базы Белфармацыі. Бінты яшчэ так-сяк навучыліся рабіць без электрычнасці, але як і з чаго вырабіць інсулін?\n— Але вось што цікава, — сказаў ён, падумаўшы, — цяжкіх хваробаў зрабілася меней, я не памятаю, калі ў мінулы раз дыягнаставаў пухліну.\n— Ну ёсць добрае і ў дрэнным, — паспрабаваў я выкруціць на пазітыў.\n— Праўда ў тым, што да пухлінаў ніхто проста не дажывае, — развёў ён рукамі. — Трэба мець добрае здароўе, каб памерці ад пухліны ў 70. Зараз усе жывуць да 50, — ён зыркнуў на мой твар, каб ацаніць узрост і зразумець, ці напружыць мяне такое назіранне. — А калі казаць пра добрае ў дрэнным, дык гэта тое, што я за апошнія суткі прыняў дзесяць родаў. Я ў гэтай тваёй Алексіевіч чытаў, што ў вайну людзі зацята кахаліся. Дык зараз — тое самае. Навокал цемра і холад, а ў кожнай сям’і па пяць дзетак. І чым карміць будуць, ці падумалі? Калі ўсе вайсковыя кансервы ды стратэгічныя запасы пасканчаюцца?»\nУ словах Доктара ўжо ёсць пэўная статыстыка: даўно без пухлінаў, усе жывуць да 50, у кожнай сям’і па пяць дзетак — назіранні не аднага году, нават калі дзеткі пайшлі ва ўсіх двайнятамі.\nДык адкуль у нашага героя вітамінкі, жменьку якіх ён з’ядае пасля абеду літаральна на пару абзацаў вышэй, бо без вітамінак «у любога жыхара цёмнай пары хутка павылазяць зубы праз цынгу». Але пра тое, што нехта хварэе на цынгу згадак няма, затое людзі мруць ад простай ангіны, бо няма антыбіётыкаў. Вось толькі антыбіётыкі не ядуць кожны дзень жменькамі, а вырабляюць іх тыя ж заводы, якія робяць вітамінкі. Мне тут могуць нагадаць пра стратэгічныя запасы, але ж вітамінкі. Жменькамі. І не скончыліся.\nДалей будзе папяровая мапа «Карта Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі», на якой шахцёр пазначыць тыя мясціны, дзе ён быў у час цемры: «Сталіца Беларускай ССР, горад-герой Мінск быў раскрэслены рукой шахцёра на шматлікія кавалачкі гарадоў-дзяржаваў. Большыя з іх, такія як "Матрыярхат Зялёны Луг", былі падпісаныя поўнымі словамі. Меншыя, як "Груш.", ці "Пушк." — дробненькімі абрэвіятуркамі. Справа ад "Груш." было "Каралеўства Цэнтр", направа і ніжэй — "Інстытут Культуры", форма дзяржаўнасці якога не была вызначаная, што трэба было разумець як панаванне анархіі ды бандытызму. За каралеўствам Цэнтр расплылася падобная да амёбы плямка. Унутры яе былі накрышаныя драбнюткія літары, з якіх, склаўшы ў словы, я распазнаў: "Гадзіннікавы завод. Моўнае гета"».\nІ гэта яшчэ не ўсё, што паказаў шахцёр на тэрыторыі Мінска. Які пазначаны на мапе ўсёй рэспублікі. Папяровай мапе з савецкіх часоў. Якіх жа яна была памераў? Аўтар кнігі робіць заўвагу, што «маштаб карты не дазваляў падпісаць хаця б якія мінскія вуліцы». Мне падаецца, больш слушнай была б думка, што маштаб і ўзрост карты не дазвалялі падпісаць там нават гарадскія раёны.\nВарта згадаць аднаго цікавага персанажа — Рэйтана. Ён даволі хутка (на сёмым дзясятку старонак) памрэ, але паспее даць некалькі падказак і герою, і мне як чытачу. У так званым «светлым» жыцці «Рэйтан ствараў лічбавы свет. Адукацыя — фізмат, таму адказваў не за дызайнерскую, а за лічбавую частку. Быў паважаным і заможным. Задаваў законы, паводле якіх жылі мільёны геймераў, ствараў для іх «ландшафты» і «ўзроўні».\nЁн жа першы ў апошняй сваёй размове з героем выказвае думку пра тое, што «першасным тут магло стаць Зацямненне. Калі растлумачыць яго, зробіцца зразумелым і астатняе. Напрыклад, чаму вуглевадароды перасталі рэагаваць на агонь, а порах, вугаль і драўніна захавалі свае ўласцівасці».\nТут мне чамусьці прыгадаўся фільм «Thank You for Smoking»:\n«— Цыгарэты ў космасе?\n— Гэта апошні рубеж.\n— А яны не выбухнуць з гэтым кіслародам?\n— Напэўна. Але гэта можна вырашыць. Адзін радок дыялога...»\nМенавіта дзякуючы такому радку глядач (чытач) не павінен здзіўляцца і задаваць няёмкія пытанні, адказы на якія ёсць хіба што ў аўтара і застаюцца па-за кадрам.\nІ ўжо пасля смерці той самы Рэйтан адмысловым чынам падкажа нашаму герою кнігу, дзе згадваюцца тыя пачваркі, якіх баяцца яго сучаснікі.\nДарэчы, сам герой — Кнігар у «светлым» жыцці даволі лёгка адрозніваў тэксты, створаныя штучным інтэлектам ад напісаных чалавекам, і яму «дастаткова дзесяці хвілін размовы, каб зразумець, якія кнігі чалавек чытаў, якія не прачытае ніколі і за параду якіх будзе вельмі ўдзячны», — вось вам і адмысловая ўласцівасць, якая часам уражвае іншых персанажаў і дапамагае герою разумець, з кім яму даводзіцца мець справу. Асабіста мяне Кнігар уразіў яшчэ надзвычай добрым зрокам і рознабаковымі ведамі. Пагадзіцеся, пры дрэнным асвятленні пазнаць у разарванай ушчэнт птушцы галку і разгледзець у вуху візаві дыямент у паўтара караты здолее не кожны. («Паўтара караты? Як у яго мочка не адарвецца?» — гэта ж іронія? Праўда, аўтар? Паўтара караты — гэта 0,3 грама, мы ж памятаем... Ці не?)\nКнігар збіраецца ў дарогу. Што браць з сабою, яму падказвае той самы шахцёр, які распісаў мапу:\n1) цёплая вопратка;\n2) шмат цынку;\nЕжа і пітво не трэба, бо «за сценкай гэтага болей, чым тут». Але наш герой ідзе не адзін, а з сабуляй, таму бярэ кансервы для яе, прыхоплівае для сябе віскі, ежу і кнігу (падказка ад Рэйтана). Зброі ў яго няма, адмовіцца ён і ад прапановы яе набыць, калі будзе выходзіць за межы сваёй Грушаўкі. Звычайны такі квэст: герой пачынае шлях з мінімальным наборам патрэбных ці непатрэбных рэчаў, колькасць якіх зададзеная ў праграме гульні, бо іначай яна проста не пачнецца.\nЗмены надвор’я, якое, памятаем, захоўваецца такім, як яго заспеў блэкаўт, і ступені натуральнага асвятлення могуць выступаць прыкметай таго, што Кнігар перайшоў на чарговы ўзровень.\nУ тым, што гэта ўсё ж такі гульня ці іншая віртуальнасць кшталту той, што была ў «Матрыцы», канчаткова мяне запэўнілі коні і свінні, што жывуць і гадуюцца на ферме, гаспадар якой гуляецца ў дзікае паляванне (наш аўтар вельмі любіць творы Караткевіча і згадвае іх не аднойчы). Тое, што свінні ядуць ў тым ліку мяса, я ведаю. Праблема з харчаваннем можа быць у коней, бо трава, зерне і т.п. — гэта неўзнаўляльныя рэсурсы ва ўмовах каля нуля ў цемры, а колькі трэба ежы коням, я таксама ведаю. Ну і рахіт, як і цынгу ў людзей (вітаміны мне падаліся непераканаўчымі), зноў-такі ніхто не адмяняў. Пра эвалюцыю, хай і паскораную, казаць не выпадае, бо сабуля-то жывая са «светлых» часоў. Між іншага, калі паелі нават катоў і сабак, якім цудам засталіся коні і свінні?\nДарэчы, пра «Матрыцу». Чорная котка з гэтага фільма ўрачыста каўкала мне ў «Ночы» даволі часта. Я проста спынюся на некаторых эпізодах, дзе котчына сапрана я чула асабліва моцна.\nЭпізод першы. Насамоны і Грыбкі. Дэжавю — сказала я не раз і не два, пакуль чытала пра прыгоды Кнігара ў гэтым гурковым месцы.\nФраза першая: «Я, незадаволена пакракваючы, зняў з плячэй пляцак, засунуў руку глыбока ў ягонае нутро, доўга рыўся там, нібы ў мяне засталося літаральна некалькі батарэек».\nПраз тры старонкі фраза другая: «Я, незадаволена пакракваючы, зняў з плячэй пляцак, засунуў руку глыбока ў ягонае нутро, доўга рыўся там, нібыта ў мяне засталося літаральна некалькі цынкаў».\nЯшчэ праз сем фраза трэцяя: «Я вырашыў не задаваць пытанняў і, незадаволена пакракваючы, засунуў руку глыбока ў нутро заплечніка, доўга рыўся там, быццам у мяне засталося літаральна некалькі батарэек».\nГэта спадзяванні на дрэнную памяць ці чарговы закід на тое, што перад чытачом апісанне кампутарнага квэсту?\nВяселле, якое ў Насамонах ўжо «рытуал», адкінула мяне ў фільм «Waterworld» далёкага 1995 года, а дакладней у эпізод на Атоле з гэтага фільма. Тыя ж прапановы з паляпшэннем генафонду мясцовых жыхароў, і герой таксама адмаўляецца. Я так разумею, таксама першы з усіх наведвальнікаў Атола. Вядома, насамонаўцы не самі рытуал прыдумалі, іх «Аракул навучыў», але майму дэжавю, шчыра кажучы, такое тлумачэнне, нават з улікам мясцовага каларыту, не вельмі дапамагло.\nІ пра генафонд... хачу спытацца ў аўтара: колькі разоў у Насамонах ладзіцца так званае вяселле з адной і той жа нявестай?\nЭпізод другі. Шынок «Айцец Дажджу» і Самуэль-Міша. Тут ужо ледзь не ў кожным абзацы можна прачытаць: «Гэта гульня, калі ты яшчэ не зразумеў!» — і чорная котка выводзіць рулады на пару з аўтарам.\nНе ведаю, што хацеў сказаць аўтар (і які з трох), бо ён сам тут увесь час танчыць вакол дэжавю, але сцэна са стронгай перанесла мяне ў рэстаран з «Матрыцы», дзе падавалі шыкоўны стэйк падчас сустрэчы з агентам Смітам — ахоўнай праграмай. У «Ночы» гэта ўжо будзе штучны інтэлект, што не здзіўляе: як-ніяк 40 гадоў эвалюцыі (калі верыць Вікіпедыі і аўтару, блэкаўт адбыўся ў 2039-м) — і ўся размова Кнігара з Самуэлем-Мішам круціцца вакол асноўных правілаў, па якіх працуе (ці не працуе) квэст.\nВось што мяне насамрэч здзівіла, дык гэта фраза: «У мой нос настойліва пралез пах рукалы, базіліка, лімона ды іншых цудаў, якія абсалютна, зусім, ніяк не магчымыя ў гэтым свеце». Ніяк не магу ўцяміць, чым рукала і базілік (ды па вялікім рахунку і лімон) адрозніваюцца ад мяты і бабовых, наяўнасць якіх у цемры яшчэ ў самым пачатку падарожжа Кнігара зусім не бянтэжыла.\nЭпізод трэці. Горад Святла і Света Пшонка. Першай гасцінна раскрывае абдымкі нашаму герою гарадская каналізацыя, яна ж па сумяшчальніцтве нібыта і VIP-могілкі. Пры гэтым чорная котка муркае мне ў вуха: першае, што бачыць Адысей з «Воднага свету» на Атоле, — балота, якое і каналізацыя, і могілкі, і месца пакарання. А ў Кнігара падчас размовы на мытні пра гарадскі карнавал свае асацыяцыі — ён згадвае Насамоны з іх вяселлем.\nДама карнавалу Света Пшонка — апошняя з «галерэі жанчын, з якімі дарога спрабавала пакласці ў ложак» героя. Я паспрабавала згадаць тую «галерэю»: Касандра ў Грушаўцы, насамонаўская нявеста, Света і... усё. Жанчын у кнізе, вядома, больш, але... Няўжо нехта застаўся па-за кадрам ці гэта цяжкасці перакладу?\nУ жоўтым адзенні, з жоўтым імем, вельмі падобная на каханую Кнігара, дзяўчына ладзіць яму экскурсію па горадзе і тлумачыць, як яго жыхары здолелі дасягнуць такога дабрабыту ў час цемры, а на развітанне дорыць бурштынавыя каралі. Сюжэт, па якім героя выбіраюць на дзень «каралём», выконваюць усе яго жаданні, а потым спрабуюць прынесці ў ахвяру, а ён нечакана ратуецца, бо ў яго закахалася мясцовая жанчына, якая раскрывае яму ўсе асаблівасці і сакрэты жыцця абарыгенаў і дапамагае потым збегчы, паюзаны таксама не раз і не два. Ну, будзем лічыць адмысловую гару штампаў і сюжэтаў з фільмаў мінулага стагоддзя задумкай аўтара, тым больш што яго іронія мне часам нават падабаецца («ку» на Элеватарах мне, напрыклад, падалося забаўным).\nНаш Кнігар рушыць далей. Ён дабярэцца да ракі, знойдзе там човен і Самуэля-Мішу, які чарговы раз растлумачыць, што адбылося ў свеце, і там жа — о цуд! — адбудзецца размова па тэлефоне з каханай:\n«— Прывіт. Як ты дазваніўся? Як гэта агулам магчыма?\n— Я дазваніўся? — перапытаў аўтаматычна.\n— У старога бедака ля храма Калі зляцеў ланцуг з ровара. Ён прыхіліўся да колішняй тэлефоннай будкі і спрабаваў паправіцца. Я падышла дапамагчы, перапэцкалася ў мазут. І тут у будцы затрэнькаў тэлефон. Як ты прабіўся? Чаму тэлефонная сувязь працуе?\nПобач з такім родным голасам чулася старэчае шамканне. Чалавек гаварыў, быццам бы падняўшы кончык языка да гары.\n— Дзед кажа, што гэтыя тэлефоны ставілі яшчэ англічане. І яны не былі ва ўжытку з 1940-х гадоў».\nПасля гэтага дыялогу чорная котачка з «Матрыцы» мяўкнула мне на развітанне і пайшла ў цемру маёй памяці, памахваючы хвастом.


Канвертаваць Саламонавы Астравы даляраў (SBD) і Ripples (XRP) : Калькулятар абменнага курсу\nДаляр Саламонавых выспаў (SBD) і Ripple (XRP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Даляр Саламонавых выспаў і Ripple пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 6 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Даляр Саламонавых выспаў. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Ripple валюты па змаўчанні. Націсніце на Ripples або Саламонавы Астравы даляраў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nДаляр Саламонавых выспаў гэта валюта, у Саламонавы Астравы (SB, SLB). The Ripple гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал SBD можа быць запісаная SI$. Сімвал XRP можа быць запісаная XRP. Даляр Саламонавых выспаў дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Даляр Саламонавых выспаў Апошняе абнаўленне 6 красавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Ripple Апошняе абнаўленне 6 красавік 2020 ад coinmarketcap.com. SBD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. XRP каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


каля 1000 км\nНайвышэйшым пунктам з'яўляецца гара Табана-Нтленьяна (3482 м). На мове зулу ланцуг гор мае назву uKhahlamba, што азначае «перашкода для коп'яў».\nЛанцуг гор расцягнуўся на амаль 1000 км з паўднёвага захаду на паўночны ўсход Паўднёвай Афрыкі. Горы глыбока прарэзаныя далінамі рэк; на ўсходніх схілах знаходзяцца вечназялёныя ліставыя ды хваёвыя лясы, на заходніх — саваны, хмызнякі; нацыянальны парк Наталь. Карысныя выкапні: пла́ціна, марганцазмяшчальныя руды, золата, каменны вугаль і іншае.\nДраконавыя горы — месца, дзе размясціўся другі па вышыні вадаспад у свеце — Тугела (афр.: Tugela або Thukela) (947 м).\nРаслінны ды жывёлны светПравіць\nДраконавыя горы — дом для шматлікіх (2153) відаў раслін, у тым ліку водных, лясных, горных і стэпавых відаў. Шмат раслін занесеныя ў Чырвоную кнігу. Паводле дадзеных у гарах пражываюць птушкі 299 відаў, што складае да 37% ад усіх немарскіх птушыных відаў Паўднёвай Афрыкі .\nCathkin Estates Conservation and Wildlife Sanctuary — the largest privately owned game park in the Drakensberg.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Драконавыя_горы&oldid=3592373"\nАпошнія змены 12 красавіка 2020 а 19:06\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 19:06, 12 красавіка 2020.


Сыходзь! — Народная Воля\n14:03 16 верасня 2016\nНазіральніцу Ніну Каляду выдалілі з выбарчага ўчастка з-за смешнай нагоды.\nНіна Каляда прадстаўляе Беларускую сацыял-дэмакратычную партыю (Грамада), якой кіруе Ірына Вештард. Была назіральніцай на сталічным участку №562 (знаходзіцца ў памяшканні сярэдняй школы №178 на вуліцы Усходняй, 68). Пасля другога дня датэрміновага галасавання камісія паведаміла, што на ўчастку прагаласавалі 34 чалавекі. А вось паводле падлікаў Ніны Каляды і яе калег (кожны з іх дзяжурыў па палове дня) – 26 чалавек. Каляда ўголас сказала пра гэта, але далей, паводле яе слоў, маўчала.\nУчора, 8 верасня, Ніна Каляда прыйшла на выбарчы ўчастак з раніцы. За некалькі хвілін да адкрыцця ўчастка паспрабавала зайсці ў памяшканне. Як кажа Каляда, яна хацела паглядзець, ці апламбіравана урна. Тым больш у пакоі знаходзіліся і іншыя назіральнікі. Але Калядзе зрабілі заўвагу і папрасілі выйсці. У 10 гадзін выбарчы ўчастак адкрыўся, і наша назіральніца пачала сваю працу.\n“Я села на крайняе крэсла, што побач з дзвярыма, – расказвае Ніна Іванаўна. – Пабаялася, што прастуджуся з-за скразняку. Раптам адзін з назіральнікаў (яго прозвішча я не ведаю) прычапіўся да маёй сумкі: “Вы ж не на адпачынак прыйшлі, а на назіранне”. Я адказала наступнае: “Пакажыце артыкул у Выбарчым кодэксе, які агаворвае, якой сумкай трэба карыстацца”.\nПотым мужчына пачаў чапляцца да таго, што я перасела. “Я бачыла, што ён мяне правакуе, – кажа Ніна Каляда. – Але потым ён пачаў прасіць у мяне прабачэння. Кажа: “Мы ж з вамі з адной партыі”. Не, адказваю, мы з розных”. Потым мужчына сказаў, што яму заплацілі за назіранне 35 долараў, і пацікавіўся: “Колькі заплацілі вам?” Паводле слоў Каляды, яна патлумачыла, што не атрымала ні капейкі, бо працуе на добраахвотнай аснове.\nНаступны інцыдэнт не прымусіў сябе чакаць. Мужчына нечакана прапанаваў назіральніцы выпіць чаю. Каляда адмовілася, але яе апанент аказаўся настойлівым і замовіў два кубачкі. Як сцвярджае Ніна Іванаўна, пасля таго як іх прынеслі, мужчына выліў чай на яе. “Калі б я пачала казаць або рабіць нешта некарэктнае, была б нагода выдаліць мяне адразу”, – тлумачыць наша суразмоўца. Паводле яе слоў, мужчына абвінаваціў яе ў тым, што Каляда сапсавала яму касцюм (адзіны ў яго жыцці, за які ён заплаціў 3,5 мільёна недэнамінаваных рублёў).\nУ выніку “назіральнік” заявіў, што не можа працаваць з Калядой. Як сцвярджае Ніна Іванаўна, члены камісіі тады сказалі: “Раз не можаце, пішыце заяву”. Мужчына адразу скарыстаўся іх падказкай. Цікава, што свае заявы напісалі яшчэ два назіральнікі. Што было ў тых дакументах, Ніна Каляда не ведае. Старшыня камісіі Галіна Банет аб’явіла, што паводле заяў іншых назіральнікаў выдаляе Каляду з участка. На словах Банет патлумачыла Ніне Іванаўне, што тая нібыта падыходзіла да стала выбарчай камісіі, закрывала дзверы і што ўвогуле перашкаджала працаваць іншым назіральнікам.\nКаляда пачакала, пакуль Банет напіша гэты пратакол, і сышла з участка. Наша суразмоўца дачакалася перапынку і спытала ў назіральнікаў: няўжо ім не сорамна? Тыя парыравалі, што Ніна Іванаўна не ведае, што напісана ў тых запісках. Фактычна сышлі ад канкрэтнага адказу. Наша суразмоўца хоча даведацца імя таго мужчыны і сустрэцца з ім. Таксама яна заявіла карэспандэнту “Народнай Волі”, што збіраецца пісаць адкрыты ліст Аляксандру Лукашэнку. Няўжо дапаможа?\nАўтар: Васіль СТАСЕВІЧ


12 сьнежань 2017, 10:18\nДвух кіраўнікоў магілёўскай спэцвучэльні закрытага тыпу № 2 затрымалі «за перавышэньне службовых паўнамоцтваў», паведамляе зранку 12 сьнежня БелТА.\nПаводле афіцыйных зьвестак сьледчых, мужчыны «пры высьвятленьні абставінаў у шасьцёх выхаванцаў і прычынаў самавольнага пакіданьня тэрыторыі вучэльні зьбілі непаўналетніх, затым арганізавалі незаконнае зьмяшчэньне падлеткаў у пакой, абмежаваўшы іх волю».\nСупраць мужчынаў распачалі крымінальную справу за «перавышэньне службовых паўнамоцтваў» (ч. 3 арт. 426 КК), ім пагражае ад 3 да 10 гадоў пазбаўленьня волі з магчымай канфіскацыяй маёмасьці.\nУ ноч на 12 сьнежня Tut.by перадаваў гісторыю пра зьбіцьцё непаўналетніх у вучэльні. Паводле выданьня, шасьцёра хлопцаў уцяклі з вучэльні яшчэ 26 лістапада, іх знайшлі і вярнулі ў той жа дзень, але зьбілі так, што адзін з выхаванцаў — 16-гадовы Андрэй з Чэрыкава — трапіў у лякарню зь пераломам хрыбта.\nМаці Андрэя пра гэта паведамілі не адразу, таксама як не адразу назвалі прычыны траўмы. Спачатку супрацоўніца адміністрацыі вучэльні сказала: «Уцёкі былі, плот жа высокі». Сын зь лякарні расказаў маці, што ўцёк, бо выхаванцаў «пастаянна білі, усё забаранілі: тэлефанаваньні, лісты, перадачы». Расказаць па тэлефоне з вучэльні ён нічога ня мог, нават калі дазвалялі: побач заўсёды знаходзіўся супрацоўнік, які кантраляваў размову.\nПаводле Андрэя, калі ўцекачоў злавілі, іх па адным заводзілі ў «бацькоўскі пакой» вучэльні, дзе няма відэакамэраў, і зьбівалі ўтрох. Хлопец сьцьвярджае, што яго адвезьлі ў лякарню толькі праз два дні, калі ён ня змог ісьці — казалі, «сымулянт».\nЦяпер Андрэй у лякарні, але калі яго выпішуць, то вернуць у спэцвучэльню, калі толькі ў лякарні не дадуць заключэньне пра тое, што пасьля пералому хрыбта хлопца нельга ўтрымліваць у спэцустанове. Яшчэ пяць хлопцаў, паводле маці Андрэя, цяпер знаходзяцца ў спэцвучэльні пад наглядам інспэктараў у справах непаўналетніх, усе моцна зьбітыя.


22 чэрвень 2020, 17:45 абноўлена 23 чэрвень 2020, 08:51\nЗатрыманьне карэспандэнткі Свабоды Аляксандры Дынько падчас жывога эфіру на пікеце ў Менску 19 чэрвеня\nБеларуская асацыяцыя журналістаў і рэдакцыі беларускіх мэдыя выступілі з сумеснай заявай, у якой патрабуюць спыніць перасьлед журналістаў і абмежаваньні свабоды выказваньня меркаваньня.\nЯк адзначаецца ў заяве, усяго за 2 дні — 19 і 20 чэрвеня — у Беларусі падчас выкананьня прафэсійных абавязкаў затрымалі як мінімум 14 журналістаў. Некаторых зьбілі падчас затрыманьня, міліцыя нападала на журналістаў нават у прамым эфіры. Пры гэтым большасьць зь іх мелі пасьведчаньні і былі прыкметна абазначаныя як супрацоўнікі СМІ бэйджамі і камізэлькамі.\nЖурналісты прытрымліваліся патрабаваньняў заканадаўства, якое дазваляе ім прысутнічаць на масавых мерапрыемствах і асьвятляць іх (арт. 34 Закона РБ «Аб СМІ»), у адрозьненьне ад супрацоўнікаў сілавых структур, якія груба парушылі іх правы, падкрэсьліваецца ў заяве.\nТаксама апошнім часам журналістам і СМІ не дазваляюць прысутнічаць на пасяджэньнях дзяржаўных органаў, не даюць афіцыйную інфармацыю па значных для грамадзтва пытаньнях (пандэмія COVID-19, выбары), затрымліваюць, штрафуюць і пагражаюць (у тым ліку — пазбавіць СМІ і журналістаў акрэдытацыі), адзначаецца ў заяве.\nУ супольнай заяве БАЖ і прадстаўнікі СМІ патрабуюць ад кампэтэнтных дзяржаўных органаў:\nстрога выконваць арт. 33 і 34 Канстытуцыі РБ, якія гарантуюць свабоду выказваньня меркаваньня, права на атрыманьне і распаўсюд інфармацыі і забарону цэнзуры;\nспыніць перасьлед журналістаў недзяржаўных СМІ, фрылансэраў і журналістаў замежных СМІ за выкананьне імі сваёй працы;\nроўнага стаўленьня да ўсіх СМІ ў частцы акрэдытацыі, даваньня інфармацыі і строгага выкананьня арт. 13 Канстытуцыі, які гарантуе ўсім роўныя правы і магчымасьці свабоднага выкарыстаньня здольнасьцяў і маёмасьці для прадпрымальніцкай і іншай не забароненай законам эканамічнай дзейнасьці;\nспыніць падзел СМІ пры забесьпячэньні права на доступ і распаўсюд інфармацыі на дзяржаўныя і недзяржаўныя, пажаданыя і непажаданыя, зручныя і нязручныя, што прадугледжана арт. 13, 33, 34 Канстытуцыі;\nперастаць перашкаджаць законнай прафэсійнай дзейнасьці журналістаў;\nдаць прававую ацэнку дзеяньням сілавікоў пры затрыманьні журналістаў і перашкодзе іх працы, прыцягнуць вінаватых да адказнасьці (паводле арт. 198 Крымінальнага кодэксу).\nНа момант публікацыі пад заявай падпісаліся:\nІнфармацыйнае агенцтва «БелаПАН»\n«„Комсомольская правда“ в Белоруссии»\n«Віцебскі кур'ер news»


Спампаваць 107.07 Kb.\nПамер 107.07 Kb.\nЗаданні 1 завочнага этапа алімпіяды “Жывіца літаратурная”\n1. Запоўніце табліцу.\nАўтар (прозвішча ці псеўданім)\n“Дзякуй табе, браце, Бурачок Мацею”\n“Птушкі і гнёзды”\n“Калі ў краме ёсць нястача…”\n2. Пісьмова адкажыце на наступныя пытанні.\n1) Прозвішчы якіх беларускіх пісьменнікаў адрозніваюцца пачатковымі літарамі?\n2) Сваяком якога беларускага пісьменніка, перакладчыка і мастака быў французскі паэт Гіём Апалінэр?\n3) Які паэт і драматург пачатку ХХ стагоддзя падпісваў свае творы псеўданімамі Марка Бяздольны, Янук з-пад Мінска, Здарэнец?\n4) Пра якога паэта гавораць: “Пясняр чыстай красы”, “госць з высокага неба”?\n3. Якое з літаратурных аб’яднанняў не існавала ў 20-я гады ХХ стагоддзя?\n“Маладняк”, “Тутэйшыя”, “Узвышша”, “Полымя”.\n4. Хто з наступных паэтаў ураджэнец Магілёўшчыны?\nМаксім Танк, Пімен Панчанка, Аркадзь Куляшоў, Пятрусь Броўка.\n5. На карце літаратурнай тапанімікі беларускага прыгожага пісьменства адсутнічае:\nвёска Ніжнія Байдуны, мястэчка Шапятоўка, вёска Цельшына, вёска Стары Улас.\n6. Якая з названых аповесцей не ўваходзіць у пенталогію І. Шамякіна “Трывожнае шчасце”?\n“Непаўторная вясна”, “Пошукі сустрэчы”, “Завеі, снежань”, “Агонь і снег”.\n7. “Уласна кажучы, мне трэба было б так і застацца кавалерам. Так было б сумленна. Таму што я любіў у жыцці толькі адну жанчыну, Беларусь” – дзённікавы запіс (чый?)\n8. Гэта газета дала найменне цэламу перыяду ў развіцці беларускай літаратуры ХХ стагоддзя.\n9. Гэтая падзея выклікала ўзнікненне такіх твораў, як “Злая зорка” І. Шамякіна, “Львы” І. Пташнікава, “Бабчын” М. Мятліцкага. Што гэта за падзея?\n10. Версэт, пункцір, зном, вершаказ – жанры-наватворы (чые?).\n11. Запішыце прозвішчы паплечнікаў Кастуся Каліноўскага, з якімі ён пачаў выдаваць “Мужыцкую праўду”.\nЯнка Купала, Іван Насовіч, Валерый Урублеўскі, Якуб Колас, Францішак Багушэвіч, Фелікс Ражанскі, Зыгмунт Серакоўскі, Максім Багдановіч.\n12. Пра якога пісьменніка піша Янка Сіпакоў? Запішыце імя і прозвішча.\nНе самае важнае, дзе ён жыў і дзе пісаў свае творы. Але важна для нас тое, што ён усё сваё жыццё шчымліва спавядаўся ў любові да роднай зямлі, якая яго нарадзіла, якая ўзгадавала яго сваімі песнямі і казкамі… Ён казаў, што ў казках і песнях беларусаў схавана ўся прыгажосць зямлі, радаваўся, што беларуская мова “найбольш гарманічная і найменш перакручаная з усіх славянскіх дыялектаў” і што “няма народа чысцейшага, чым нашы калтунястыя беларусы”.\n13. Дапішыце крылатыя выразы з твораў Кандрата Крапівы.\n1) Мне часта крыкуны мільгаюць у вачах,\nДа славы прагныя __________________\n2) Парсюк не надта быў ахвочы\n3) Ды знойдуцца заўсёды Івановы,\n14. Запоўніце табліцу. (Радкоў з верша павінна быць не менш за два – любых.)\nРадкі з верша\nРаспаўзлася па абшары\nСцюжным пухам, сцюжнай марай\nЗлога духа злыбядуха.\nТы чуеш, дружа мой,\nЯк плачуць журавы\nНад зарывам асенніх журавін?\n15. Адзначце правільныя сцвярджэнні.\n1) Гіпербала – іншасказанне, адна з форм мастацкага адлюстравання жыцця, калі абстрактнае паняцце або думка перадаюцца праз канкрэтны вобраз.\n2) Байка – невялікі, часцей вершаваны, твор сатырычнага зместу з алегарычным сюжэтам і вывадам (мараллю) у канцы або, значна радзей, у пачатку.\n3) Харэй – двухскладовая стапа ў сілаба-танічным вершаскладанні, у якой націск падае на першы склад.\n4) Да эпічных жанраў адносяцца раман, аповесць, апавяданне, навела, нарыс, фельетон.\n5) Лірыка – род мастацкай літаратуры, у якім жыццё паказваецца галоўным чынам праз узаемаадносіны паміж характарамі, іх барацьбу, праз дзеянне. У адрозненне ад іншых родаў у лірыцы паказ жыцця будуецца на дыялогах і маналогах.\n6) Пралог – уступ да літаратурнага твора, у якім пісьменнік знаёміць чытача з задумай або з тымі з’явамі, якія падштурхнулі яго да напісання твора.\n16. Аднавіце парадак слоў. Расстаўце знакі прыпынку. Хто аўтары гэтых радкоў?. Запішыце.\n1) Голас мець мне каб добры\nГора каб дзець мне куды\nБог жа каб не даў гора\nВясёла б заспяваў я\nМаё ж ой гора\n2) Людзьмі веру станем братцы\nСкончым хутка сон свій мы\nГлянем шырэй на божы свет\nЗакон напіша век вам.\n3) Маё жыцце дрэнна\nІдзе не ўлад усё\nМне ўсюды і крычаць\n17. Запішыце імёны і прозвішчы пісьменнікаў, якім належаць псеўданімы:\n1) Янка Лучына - …;\n2) Янка Купала - …;\n3) Цішка Гартны - …;\n4) Якуб Колас - …;\n5) Мацей Бурачок - …;\n6) Цётка - … .\n18. Прачытайце верш. Пісьмова адкажыце на пытанні.\n1) Каму прысвяціў свой верш Рыгор Барадулін?\n2) Якое лексічнае значэнне падкрэсленых слоў?\nХацеў трымаць славянскі ўзмах рукі.\nІ каркалі анафемы крукі.\nІ слухаў Рым нячутай пушчы пахі,\nІ ў вырай вечнасці – твае радкі.\n19. Каму прысвяцілі свае радкі Янка Купала і Уладзімір Караткевіч? Запішыце імёны гэтых пісьменнікаў.\nГэй, пяснярка, болей, болей\nЦень паўстання народнага.\nДзень светлае волі Крашына!\nЯ таксама пакутваў\nЗа гэту зямную юдоль…\nО, чаму ты, кажан,\nНе крануў мяне ў годы дзяцінства,\nКаб не вырасла сэрца,\nКаб вочы не бачылі боль?\n20. Запішыце псеўданім, прозвішча, імя, імя па бацьку паэта, пра якога згадвае ў вершы Васіль Жуковіч.\nЯк біўся за волю славуты паэта!\nНарод зваў ён з цемры ў сонечны дзень.\nКазалі пра нашыя крыўды сусвету\n“Адвечная песня” й “А хто там ідзе?..”\nАдказы да заданняў алімпіяды\n2. 1) М. Гарэцкі і М. Зарэцкі. 2) Каруся Каганца (1868 – 1918, сваяком па дзеду). 3) Янка Купала (Іван Дамінікавіч Луцэвіч). 4) Максім Багдановіч.\n4. Аркадзь Куляшоў (в. Саматэвічы, Касцюковіцкага раёна)\n5. вёска Стары Улас\n6. “Завеі, снежань”.\n7. Уладзіміра Караткевіча\n8. “Наша ніва”.\n9. Чарнобыльская катастрофа.\n10. Алеся Разанава.\n11. Валерый Урублеўскі, Фелікс Ражанскі.\n12. Адам Міцкевіч.\n13. 1) Мне часта крыкуны мільгаюць у вачах,\nДа славы прагныя ды вузкія ў плячах.\nКажуць, што рэкі\nптушкамі створаны –\nна першы пагляд\nСмутак і радасць мая.\n15. 2, 3, 4, 6\n1) Каб мне голас добры мець,\nКаб мне гора куды дзець,\nКаб жа гора Бог не даў, -\nЯ б вясёла заспяваў:\nОй, гора ж маё!\n2) Веру, братцы: людзьмі станем,\nВек напіша вам закон.\n3) Дрэнна маё жыццё,\nЎсё ідзе не ў лад,\nІ крычаць мне ўсюды:\n17. 1) Янка Лучына – Іван Неслухоўскі;\n2) Янка Купала – Іван Луцэвіч;\n3) Цішка Гартны – Зміцер Жылуновіч;\n4) Якуб Колас – Канстанцін Міцкевіч;\n5) Мацей Бурачок – Францішак Багушэвіч;\n6) Цётка – Алаіза Пашкевіч.\n18. 1) Верш прысвечаны Міколу Гусоўскаму.\n2) Апранаха – разм. прадмет верхняга адзення; анафема – пракляцце, адлучэнне ад царквы, цяпер часам ужываецца як лаянка; сіло – а) прыстасаванне ў выглядзе петляў для лоўлі птушак і дробных жывёлін; б) перан. пастка.\n19. 1) Янка Купала прысвяціў свой верш Алаізе Пашкевіч (Цётцы).\n2) Уладзімір Караткевіч прысвяціў свой верш Паўлюку Багрыму.\n20. Янка Купала (Іван Дамінікавіч Луцэвіч)


«Ля вытокаў беларускай нацыі ёсць фальклор, які прыняў Касцюшку». Інтэрв’ю з Анатолям Трафімчыкам\n«Тадэвуш Касцюшка – герой шматлікіх народаў». Так напісалі на вокладцы польскага часопісу «Гавораць стагоддзі» («Mówią wieki»), выдадзенага да 200-ых угодкаў смерці генерала. Палякі запрасілі беларуса ды летувіса напісаць артыкулы пра Касцюшку, каб польскія чытачы ўсвядомілі, што не толькі яны шануюць нашага земляка.\nУ той жа час справа помніка Тадэвушу Касцюшку ў Швейцарыі выклікала непаразуменне паміж беларусамі ды палякамі. У Беларусі ж патрыёты амаль сабралі грошы на скульптуру генерала, каб паставіць яе ў месцы, дзе ён нарадзіўся – Мерачоўшчыне, што пад Івацэвічамі.\nШто пра ўсё гэта думае Анатоль Трафімчык – гісторык і аўтар кнігі «Касцюшка наш слаўны», якую, што цікава, апублікавалі не за беларускія грошы, а дзякуючы фінансаванню Польскі інстытуту ў Менску, то бок фактычна пры падтрымцы Міністэрства Замежных Справаў Польшчы.\nЗміцер Міцкевіч: Беларусы сабралі грошы на два помнікі Тадэвушу Касцюшку. Адзін будзе ў Швейцарыі, другі – у Беларусі. Што гэта, у прынцыпе, змяняе?\nАнатоль Трафімчык: Хутчэй гэта нічога не змяняе, а становіцца паказальнікам тых тэндэнцыяў, якія мы назіраем апошнюю чвэрць стагоддзя, калі мы маем незалежнасць. І таксама, што важна, узмацненне гэтых тэндэнцыяў у XXI стагоддзі. Мы бачым, што ідзе мемарыялізацыя жыцця і дзейнасці Тадэвуша Касцюшкі. У прыватнасці самым галоўным паказальнікам з’яўляецца аднаўленне Касцюшкавай сядзібы, а гэтыя помнікі, канешне, у працяг.\nПомніка Касцюшку ў Салятурне (Швейцарыя). 21 кастрычніка 2017 г.\nЦі беларусы маюць права лічыць Касцюшку сваім, і ці лічылі яны сваім пры жыцці. Ці быў ён для іх героем, ці не? Як да яго ставіліся?\nПытанне вельмі далікатнае, і цяжка на яго адказаць у фармаце інтэрв’ю. Трэба сказаць, што вельмі часта збіваюцца і нашыя суайчыннікі, і нашыя суседзі на папулісцкае, папулярна-публіцыстычнае вырашэнне гэтага пытання.\nКасцюшка скончваў жыццё, калі змяняліся эпохі, змяняліся цывілізацыйныя каштоўнасці. У той жа час нараджалася беларуская нацыя. Таму як паказальнік прысутнасці Касцюшкі ў культуры мадэрнай беларускай нацыі ў прыватнасці з’яўляецца фальклор, рэшткі якога дайшлі да нас. Гэта фальклорныя творы, вершы, песні пра Тадэвуша Касцюшку. У маёй свежай кнізе напісана пра гістарычную постаць Тадэвуша Касцюшкі ў беларускай літаратуры і, адпаведна, у фальклоры.\nТут трэба сказаць, што калі нараджаліся беларусы, ішла такая трансфармацыя этнасаў у нацыянальнасці. Мы часта збіваемся з панталыку, ня ведаючы, як ацаніць Касцюшку. Але трэба помніць, што ля вытокаў беларускай нацыі ёсць фальклор, які прыняў Касцюшку.\nПаданні пра Касцюшку з кнігі Міхала Федароўскага (адбітак з першакрыніцы)\nЁсць нават адна аўтарская песня, гэта песня пра беларускіх жаўнераў 1794 году на беларускай мове. Яе трэба яшчэ глыбей даследаваць, але думаю, што гэтыя артэфакты нам бы багата чаго сказалі, таму можна толькі заклікаць даследчыкаў працягваць даследаванні.\n«Беларуская песня пра Касцюшку» з публікацыі Пламеньчыка (адбітак з першакрыніцы: Płomieńczyk. Pieśń białoruska o Kościuszce // Dziennik poznański, 1882, 23 marca. S. 1)\nДык кім ён ўсёткі быў: ліцвінам, палякамі ці беларусам? Ці ёсць магчымасць адназначна сказаць і вызначыць?\nПрабачце, але такія рэчы ў адзін шэраг ставіць некарэктна. Як я ўжо казаў, адбывалася трансфармацыя этнічная, нараджаліся нацыі. Я бы гэтае пытанне ацаніў як правакацыйнае. У навуковых тэкстах гэтага пытання вырашыць нельга, гэта глеба для дыскусіяў публіцыстаў.\nУ Беларусі Касцюшка і надалей працягвае змагацца са сваім прыжыццёвым ворагам Суворавым у свядомасці беларусаў. А ў Польшчы ён нацыянальны герой вялікага маштабу. Чаму так атрымалася?\nТак склаўся лёс у беларусаў, якія два стагоддзі былі ў лоне Расейскай імперыі ці Савецкага Саюзу. Там панавалі свае героі для ўсёй тэрыторыі. На той час гэта быў нармальны працэс, калі глядзець, ужываючы прынцып гістарызму. А сёння чвэрць стагоддзя мы знаходзімся ў незалежнай Беларусі і, адпаведна, маем свае каштоўнасці. Што важна, засталася неперарванай тая традыцыя.\nЯшчэ Данута Бічэль у 70-х гадах, за Савецкім часам, вярнулася, і ад яе пачалася ў беларускім мастацкім слове ізноў тэма Тадэвуша Касцюшкі, якая сёння плённа працягваецца. Гэта і дзясяткі вершаў, і проза, і драматургія, калі казаць пра літаратуру. Акрамя гэтага ёсць і мемарыялізацыя (як мы казалі пра помнікі), і гістарычныя даследаванні. А Анатоль Бензярук склаў спіс – я ўпэўнены, што нават няпоўны – розных публікацыяў пра Тадэвуша Касцюшку ў беларускіх сродках масавай інфармацыі ды літаратурных часопісах.\nТрэба сказаць, што там лік ідзе на сотні, а нават і на тысячы – гэта значыць, што Касцюшка арганічна з’яўляецца нашым героем. Акурат Сувораў сваёй значнасцю пачынае саступаць, калі казаць пра апошнюю чвэрць стагоддзя. Канешне, некаторыя хочуць супаставіць гэтых людзей, але гэтага рабіць нават і неабавязкова. Мы бачым змены, якія адбываюцца незалежна ад супастаўлення ці яго адсутнасці.\nРасейская імперыя, а таксама СССР намагаліся выцерці памяць пра Касцюшку з гісторыі Беларусі, наагул з Беларусі ў прынцыпе. Ці Вы бачыце захады з боку Расейскай прапаганды сёння?\nТакія тэндэнцыі былі, яшчэ пачынаючы нават з Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна, які зніжаў вартасць і паўстання, і самога Тадэвуша Касцюшкі. Пад маім аўтарствам ёсць артыкул, у якім параўноўваецца рэцэпцыя паўстання Пушкіна і Касцюшкі з рэцэпцыяй заходнееўрапейскай літаратуры, у прыватнасці, англійскай. Самае цікавае, што Касцюшка ваяваў супраць Расеі ды супраць Англіі, але мы бачым прынцыпова іншыя адносіны да Касцюшкі з боку англійскіх літаратараў і велічэзную павагу. Што тычыцца далейшага развіцця, я бы не сказаў, што гэтая тэндэнцыя атрымала развіццё менавіта ў такім рэчышчы, бо не трэба забываць, што ёсць у Піцеры вуліца Касцюшкі. Я невялікі спецыяліст у аналізе расейскай прапаганды, але хутчэй за ўсё яна мала звяртае ўвагі на гэтую постаць.\nШто зрабіць, каб постаць Тадэвуша Касцюшкі не дзяліла, а яднала народы Рэчы Паспалітай?\nДумаю, што трэба працаваць далікатна, з павагаю да кожнага народа, да народаў-суседзяў. У прынцыпе, мы гэтую працу вядзем – і беларусы, і палякі, і літоўцы, і нават украінцы – і трэба сказаць, што ёсць пэўныя вынікі. Хацелася бы адзначыць жнівеньскі нумар польскага часопісу «Гавораць стагоддзі» («Mówią wieki»), які прысвечаны цалкам постаці Касцюшкавай, і там прадстаўленыя аўтары і беларускія, у прыватнасці ваш пакорны слуга, і літоўскія. Асноўная тэма гэтага нумару «Касцюшка як герой шматлікіх народаў». Па-мойму паказальна.\nРазмова выйшла 20 кастрычніка 2017 г. У праграме «ПраСвет»\nУ Еўропу з аглядкай на Крэмль\nВенскае вакно ў Еўразвяз\nТэгі: Анатоль Трафімчык, гісторыя, Польшча і Беларусь, помнік Касцюшку, ПраСвет, Тадэвуш Касцюшка


Галоўная ➠ Будоўля ➠ Набор слясарнай інструмента Craftsman 46573\nРэдка калі вытворца тавару масавага спажывання з'яўляецца на сусветным рынку з прадукцыяй, асартымент якой гіганцкі, якасць бездакорна, а кошт прымальная.\nА яшчэ з развітой сеткай крам, сэрвіснымі цэнтрамі і гарачай лініяй для кансультацый у любы час. У якім-небудзь дачыненні да расійскім пакупнікам пашанцавала — многія гандлёвыя маркі прыходзяць да нас з-за мяжы з магутнай падтрымкай і «завостранай» вытворчай праграмай.\nКампанія Craftsman з іх ліку і трывала займае сваю пазіцыю на інструментальным Алімпе. Яна адна з тых нешматлікіх, што вытрымалі «ваўчыную» канкурэнцыю ва времяя станаўлення амерыканскага рынку, перажылі Вялікую дэпрэсію, і, моцна устаўшы на ногі ў сваёй краіне, пашырылі дзейнасць па ўсім свеце.\nГісторыя гандлёвай маркі пачалася ў 1926 годзе на рынку ЗША з вытворчасці ручнога інструмента: сякер, стамесок, напільнікаў, ножовок, малаткоў і інш Несумненна, Craftsman ўласціва ўсё, чым могуць пахваліцца вытворцы з сусветнай вядомасцю. Тут і «пажыццёвая гарантыя» на ўсю прадукцыю, і палітыка пастаяннага развіцця тэхналогій вырабу, і жорсткі кантроль якасці выпускаемай прадукцыі на ўсіх этапах вытворчасці. Але не толькі гэтыя асаблівасці вылучаюць фірму з шэрагу іншых.\nМногія сусветныя кампаніі перажываюць структурныя змены, звязаныя з «перацяканне» капіталу з краіны ў краіну, утвараючы карпарацыі, канцэрны і г. д. Часам «родным» застаецца толькі назва. І гэта часам не заўсёды станоўча адбіваецца на якасці выпускаемай прадукцыі. Марка Craftsman і ў гэтым сэнсе выключэнне. Яна — прадмет нацыянальнага гонару ЗША і настолькі вядомая, што лічыцца часткай амерыканскай гісторыі. Не сакрэт, што інструменты Тэхнік у многіх амерыканскіх сем'ях перадаюцца з пакалення ў пакаленне.\nНа айчынным рынку фірма ў асноўным вядомая як вытворца якаснага маторнага садовага інвентара, такога, як снегаўборачныя машыны, газонакасілкі, трымеры, пілы, садовыя пыласосы, культыватары.\nЦяпер жа Craftsman выходзіць на наш рынак са сваёй традыцыйнай прадукцыяй — ручным інструментам. Выпрабаваны гадамі і тэстамі на якасць, правераны патрабавальным амерыканскім пакупніком, ён, напэўна, стане надзейным і практычным памочнікам. У якасці прыкладу прывядзем набор № 46573, які складаецца з 154 прадметаў. Тут ёсць усё, што можа спатрэбіцца і механіку-прафесіяналу, і аўтамабілісту-аматару.\nКамбінаваныя ключы розных дыяметраў, адверткі, шасцікантовікі, «ляскоткі» і падаўжальнікі. Камбінаваныя ключы праходзяць поўную паліроўку (включаяя і ўнутраную паверхню) прыцемках накладную часткі — гэта памяншае трэнне на датыкальных паверхняў, што, у сваю чаргу, дапамагае прадухіляць з'яўленне задзіраку на гранях ключа. Але, галоўнае, туды ўваходзяць галоўкі пад любыя памеры гаек.\nПрамаркіраваныя галоўкі (памер, лагатып) лазернай гравіроўкай, што дазваляе лёгка адрозніваць і знаходзіць інструмент патрэбнага памеру нават пры слабым асвятленні. Яна не сціраецца з цягам часу, не баіцца карозіі і сколаў.\nЗ поўнай упэўненасцю заяўляем, што такі «чамадан» не пакіне абыякавымі ні уладальнікаў айчынных аўтамабіляў, ні ўладальнікаў дарагіх іншамарак.


Масленіца на двор уязджае\nХатняя старонка > Масленіца на двор уязджае\nСёлета масленічны тыдзень у краіне пачнуць святкаваць 4 сакавіка, але ўжо на гэтых выхадных самыя нецярплівыя сталі частавацца блінамі, аладкамі ды іншай хатняй выпечкай. Ласункі, згатаваныя бацькамі ды вучнямі сталічнай школы № 144, на марозе пад сонейкам пад святочныя песні ішлі на ура. А гарбата з сапраўднага самавара ды рухавыя гульні дадавалі настрою і цеплыні.\nХтосьці проста частаваў усіх жадаючых блінамі і аладкамі, хтосьці гандляваў прысмакамі за сімвалічную цэну, каб зарабіць сабе на кішэнныя грошы. Але ўсе з аднолькавым захапленнем прагульваліся паміж сталамі з ласункамі ды танчылі.\nШтогод школьнае кіраўніцтва стараецца адзначаць падобным чынам народныя святы. Каб дзеці традыцыі не забывалі, і самі вучыліся сабе вяселле ды настрой арганізоўваць.


Звярніце ўвагу на парушэнні, прыміце меры па іх ухіленні\n31/05/2019 Сельская праўда У пракуратуры 0\nПракуратура Жабінкаўскага раёна сумесна з кантралю-ючымі органамі правялі мерапрыемствы, накіраваныя на выяўленне і папярэ-джанне парушэнняў у перыяд пасяўной кампаніі на Жабінкаўшчыне.\nРэалізацыя патрабаванняў заканадаўства нашай краіны накіравана на стварэнне ўмоў для ўстойлівага развіцця аграпрамысловага комплексу і на выключэнне фактаў безгаспадарлівасці, замацаванне вытворча-тэх-налагічнай і выканаўчай дысцыпліны, забеспячэнне рацыянальнага выкарыстання сыравіны, матэрыяльных і чалавечых рэсурсаў, павышэнне эфектыўнасці і вынікаў гаспадарчай дзей-насці прадпрыемстваў, у тым ліку аграпрамысловага сектара.\nПадчас праверак была выяўлена неналежная гатоўнасць сельгастэхнікі да тэхагляду згодна з зацверджаным графікам у ААТ “Азяты Агра”, “Жабінкаўскі” і “Арэпічы”. Аб гэтым сведчаць факты парушэнняў з боку службовых асоб указаных сельгасарганізацый, якія дапускалі да ўдзелу ў дарожным руху транспартныя сродкі з няпройдзеным тэхнічным аглядам.\nУ перыяд пасяўной кампаніі пракуратура раёна выявіла таксама ігнараванне правілаў па ахове працы і тэхнікі бяспекі. Кіраўнікам ААТ “Арэпічы”, “Азяты Агра” і “Мацеевічы” неаднаразова ўказвалася ў актах нагляду, што ў іх гаспадарках дапускаюцца парушэнні працоўнага заканадаўства па ахове працы, тэхніка бяспекі і выканаўчая дысцыпліна. Пра гэта, напрыклад, сведчыць факт атрымання траўмы на вытворчасці рабочым ААТ “Азяты Агра” М. пры выкананні ім работ на пілараме. У “Арэпічах” фармальна падыходзяць да правядзення інструктажоў па ахове працы, што пацвярджаюць уліковыя запісы ў журнале рэгістрацыі інстру-ктажоў. У дадзеным сельгас-прадпрыемстве, а таксама ў “Азятах Агра” да працы дапускаюцца работнікі без сродкаў індывідуальнай аховы, выкарыстоўваецца абсталяванне, якое не адпавядае патрабаванням заканадаўства і тэхнікі бяспекі. Усё гэта сведчыць пра неналежнае выкананне сваіх абавязкаў спецыялістамі па ахове працы вышэйназваных арганізацый.\nПра парушэнні ў сельгаспрадпрыемствах раёна пры правядзенні пасяўной кампаніі і ў перыяд уборачнай летась і ў бягучым перыядзе 2019 года інфармавалася ўпраўленне па сельскай гаспадарцы і харчаванні райвыканкама. Ім прымаліся меры па ўхіленні выяўленых недахопаў і недапушчэнні новых, аднак яны недастаткова эфектыўныя.\nПрычыны парушэнняў мы бачым таксама ў адсутнасці кантролю кіраўнікоў за работай падначаленых. Умовамі, што ім спрыялі, сталі недастатковы кантроль з боку ўпраўлення па сельскай гаспадарцы і харчаванні райвыканкама за захаваннем патрабаванняў заканадаўства па ахове працы, неаказанне неабходнага садзейнічання сельгаспрадпрыемствам у своечасовым і эфектыўным вырашэнні праблемных пытанняў.\nУ сувязі з тым, што сельскагаспадарчыя работы працягваюцца, кіраўнікам адкрытых акцыянерных таварыстваў неабходна звярнуць увагу на выяўленыя парушэнні і прыняць неабходныя меры па іх ухіленні.


25 сакавік 2018, 20:20\nЗатрыманьні на плошчы Якуба Коласа ў Менску, 25 сакавіка\nЗ ізалятара на Акрэсьціна вызвалілі затрыманых напярэдадні ініцыятараў шэсьця на Дзень Волі: Уладзімера Някляева, Вячаслава Сіўчыка, Максіма Вінярскага, Леаніда Кулакова і Яўгена Афнагеля, паведамляе БелаПАН. Таксама на волі Мікалай Статкевіч, якога затрымалі раніцай 25 сакавіка.\nЗатрыманыя былі ініцыятарамі правядзеньня забароненага Менгарвыканкамам шэсьця на Дзень Волі. Яны плянавалі правесьці 25 сакавіка традыцыйную дэманстрацыю ад плошчы Якуба Коласа да Опэрнага тэатру.\nУладзімера Някляева, Вячаслава Сіўчыка і Максіма Вінярскага затрымалі 21 сакавіка і зьмясьцілі ў ізалятар на вуліцы Акрэсьціна. Як меркавалася, Някляева і Сіўчыка арыштавалі на 10 і 5 сутак адпаведна за акцыі, якія адбыліся ў 2017 годзе.\nМаксім Вінярскі і Леанід Кулакоў былі арыштаваныя на 10 сутак за акцыю супраць блякаваньня парталу «Хартыя-97», праведзеную 13 сакавіка ў Менску.\nМіколу Статкевіча затрымалі раніцай 25 сакавіка ля ягонага дома, ён знаходзіўся ў Ленінскім РУУС.\nПравесьці шэсьце на Дзень Волі не ўдалося – удзельнікаў акцыі затрымалі падчас збору на плошчы Якуба Коласа. На месцы збору ўдзельнікаў забароненага шэсьця праваахоўнікі затрымалі больш за 30 чалавек.\nЯк паведамляла Свабода, спачатку затрымлівалі ўсіх, хто меў пры сабе бел-чырвона-белыя сьцягі, кветкі, — «для высьвятленьня асобы». Потым пачалі затрымліваць усіх, хто быў на плошчы.


Двух жыхароў Віцебску будуць судзіць за паклёп на гарадскога пракурора | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nДвух жыхароў Віцебску будуць судзіць за паклёп на гарадскога пракурора\nІгара Пастнова і Рафаэля Кірылава-Шмільхольдхарда вінавацяць у паклёпе на пракурора Віцебску Юрыя Раманоўскага (ч.2 арт. 188 КК РБ). Судовае разбіральніцтва прызначана на 22 красавіка, судзіць дваіх віцяблян будзе старшыня Бешанковіцкага раённага суду Наталля Рошчына. Яна вырашыла праводзіць суд у закрытым рэжыме, бо ў справе ёсць матэрыялы, якія зневажаюць гонар і дзелавую рэпутацыю пракурора.\nКрымінальную справу супраць Ігара Пастнова і Рафаэля Кірылава-Шмільхольдхарда ў жніўні 2018 году распачаў Віцебскі абласны следчы камітэт. У межах справы прызначаліся псіхіятрычныя экспертызы падазраваных, абодва адмовіліся праходзіць іх добраахвотна, таму ў Рэспубліканскі цэнтр псіхіятрыі ў Навінкі Ігара Пастнова і Рафаэля Кірылава-Шмільхольдхарда даставілі прымусова. Але галоўны ўрач РЦП адмовіўся праводзіць экспертызу дастаўленых пад прымусам грамадзян.\nУ лістападзе 2018 году ў кватэры доктара Пастнова праводзіўся ператрус. Тады ён паведаміў у сацыяльных сетках, што супрацоўнікі міліцыі забралі ў яго стары тэлевізар, “каб прадаць яго і пералічыць грошы за маральную шкоду Раманоўскаму”.\nІгара Пастнова ў Віцебску называюць “лекарам-праўдарубам”: ен працуе ў віцебскім псіхіятрычным дыспансеры і вядомы сваімі эмацыйнымі выступамі супраць кіраўніцтва галіны аховы здароўя ў Віцебску, супраць гарадскіх і абласных уладаў, супраць міліцыі і пракуратуры. Рафаэль Кірылаў-Шмільхольдхард – ягоны паплечнік і адзін з тых, за каго заступаўся Ігар Пастноў. Да змены імя і прозвішча ён зваўся Аляксандр Кірылаў, выхоўваўся ў дзіцячым доме і да гэтага часу не мае сталай працы.\nКалі суд прызнае жыхароў Віцебску вінаватымі ў паклёпе, паводле ч.2 арт. 188 КК РБ ім пагражаюць штрафы, грамадскія працы на тэрмін да аднаго году, або арышт ці абмежаванне волі на тэрмін да трох гадоў.


Высокі бераг — высокая паэзія - РэйРэй\nАнатацыя да новай кнігі паэзіі Казіміра Камейшы “Высокі бераг”, што бліжэй да завяршэння мінулага года пабачыла свет дзякуючы ТАА “Каўчэг”, дакладна перадае сутнасць яе зместу: “Ціхае лірычнае замілаванне, свежасць назіранняў, уражлівая вобразнасць — усё гэта характэрна вершам… Сама метафарычная напоўненасць радкоў, заўсёды нечаканы паварот думкі надаюць… своеасаблівае інтанацыйна-размоўнае гучанне, скіроўваюць чытача да творчага саўдзелу і роздуму”. Гэта і ёсць акурат тое, што вызначае паэзію слыннага паэта, лаўрэата літаратурных прэмій імя Аркадзя Куляшова і “Залаты Купідон”, які, хоць ужо і размяняў восьмы дзясятак, працуе ў літаратуры гэтаксама плённа, як і ў гады творчай маладосці.\nЗ той хіба розніцай, што ў яго паэзіі стала больш роздуму над пражытымі гадамі. Дый набыў ён куды глыбейшую філасофскую напоўненасць. Калі ж што і засталося ранейшым, дык гэта нязменная ўлюбёнасць у жыццё, уменне радавацца яму так, нібы ўсё бачыш, адчуваеш упершыню, вачыма адкрытымі, поўнымі даверу да свету і людзей. А яшчэ, што таксама важна, паэт па-ранейшаму шмат піша пра родную Стаўбцоўшчыну.\nУ “Высокім беразе” таксама знайшлося месца падобным яны, матывам. Хоць у параўнанні з некаторымі папярэднімі паэтычнымі зборнікамі, магчыма, сустракаюцца і крыху радзей, затое прамаўляюцца так, што і самому хочацца, прачытаўшы новую кнігу паэта, адкласці неадкладныя справы і паспяшацца туды, дзе не толькі зямля Якуба Коласа, але і зямля яго, Казіміра Камейшы.\nДый як ні пабачыць Высокі бераг, які ўспрымаецца і свайго роду сімвалам Радзімы?! Гэты Высокі бераг у літаральным і метафарычным сэнсах К.Камейша не толькі ўслаўляе. Ён прыдзірліва асэнсоўвае і пераасэнсоўвае шмат з таго, чым мы калісьці ўсе захапляліся, а цяпер, калі цвяроза ставімся да былога, разумеем, як у многім памыляліся, бо захапляліся тым, чым наўрад ці было патрэбна. Такі крытычны запал у некаторых вершах не тое што апраўданы, ён яшчэ і неабходны. У пераасэнсаванні колішняга, ранейшага — і не толькі ў маштабе некалі вялікай краіны, але і ўласнага, асабістага — гэта і магчымасць не ачарсцвець душой, захаваць аптымізм і бадзёрасць.\nЗ аптымізмам, канечне, прасцей — было б толькі жаданне. А з бадзёрасцю… Гады, вядома, бяруць сваё, і ад гэтага нікуды не дзенешся. Хоць, прызнаюся шчыра, калі ў асобных вершах К.Камейшы сустракаю слова “стары” ў розных варыянтах, міжволі ўсміхаюся. Як бы там ні было, а старым сам ён ніяк не выглядае. Пажылы? Калі ласка! Але слова “пажылы” не так лёгка ўпісваецца ў канву твораў, як “стары”. Гэта я жартаваць спрабую. Дарэчы, пра ўсмешку. Тонкі гумар не чужы паэту, у чым пераконваюць і асобныя вершы з яго новай кнігі.\nТолькі куды больш яго майстэрства выяўляецца ва ўменні ствараць яркія і, што вельмі важна, свежыя вобразы. Метафарычная напоўненасць радка такая, што той ці іншы з іх успрымаецца настолькі рэальным, нібыта перад табой не проста ўдалае паэтычнае параўнанне, а тое, што адбываецца ў сапраўднасці, паўстае перад тваімі вачыма. Як, напрыклад, гэты паравознік, што нечакана завітаў у дом. Падобнае немагчыма? Як сказаць… Не трэба забываць, што паэзіі ўсё пад сілу. Яна хоць і госця нябесная, але і нічога зямнога не цураецца. Ды пра паравознік… Яго сустракаеш у вершы “Ранак”.\nУвогуле, малюнак досвітку ў гэтым творы атрымаўся надта непаўторны:\nХто найлепей намалюе\nГэты свежы ціхі ранак?\nШто танцуе на асфальце\nЗ пэндзлем — венікам старым.\nНаступная страфа таксама саткана з арыгінальных параўнанняў: “І мяне ў тым ранку цешыць // Гэты дождж, // Што ў шыбы б’ецца, // І па шыбах так дурэе, // Ажно ўсе мае вазоны // Цягнуць вушы да яго”. Трэцяя ж страфа адначасова і заключная. Яна і знаёміць з паравознікам:\nА на кухні сонны чайнік,\nЯк маленькі паравознік,\nНедзе ў вечнасць\nСвоеасаблівым крэда паэта ўспрымаецца верш “Шукаць у кветак залаты нектар…”, радкі якога вынесены і на чацвёртую старонку вокладкі кнігі:\nІ хопіць. Дастаткова. Бо ўсё гэта\nУсё гэта можна знайсці і ў лепшых вершах К.Камейшы. Як у тых, што ўвайшлі ў “Высокі бераг”, і напісаных раней. Назва ж верша, вынесенага і ў загаловак кнігі, — гэта і высокае гучанне паэзіі. Той паэзіі, якая традыцыйная ў сваёй аснове, але, як і ўсё пастаяннае, даўняе, звыклае ў жыцці, вечная. Тое, што прамаўляецца ў ёй, чым напоўнена яна, не старэе з цягам часу. Наадварот, у мітуслівасці яго, калі абясцэньваюцца шмат якія маральныя каштоўнасці, а на змену ім прыходзяць сумніўныя, мімалётныя, а то і зусім выпадковыя, усё гэта становіцца гаючым бальзамам, які лечыць сэрца і душу ад бездухоўнасці, меркантыльнасці. Больш за тое, нараджае ўсведамленне таго, што сапраўдная паэзія жыла, жыве і будзе жыць.\nПрынамсі такое спадзяванне ўмацоўваецца пасля знаёмства з новай кнігай К.Камейшы, якая найперш адрасавана аматарам паэзіі — неабыякавым і прагавітым да пазнання і спазнання прыгажосці. На маю думку, гэта чытачы, якія толькі ўваходзяць у вялікі свет жыцця. Таму хацелася б, каб вучні абавязкова пазнаёміліся з “Высокім берагам”. Дапамагчы ім у гэтым, зразумела, могуць настаўнікі. Тыя, якія таксама неабыякавыя да паэзіі.\nВысокі бераг Казімір Камейша кніга паэзія\nЗ тегами: Высокі бераг Казімір Камейша кніга паэзія\nПапярэдняя: За зоркай яго лёсу праз церні ў 100 гадоў\nНаступная: Люты, амаль вясна…


Четверг, 12.11.2015 19:00. Category: Творческие проекты\nКулакі. Без віны вінаватыя\nЗарплата калгаснікам налічвалася ў працаднях, разлік быў адзін раз на год, у лютым — сакавіку. Дзесьці ў сярэднім на працадзень выходзіла па 200 — 500 грамаў зерня і па 10 — 20 капеек. А так увесь год жылі са сваёй гаспадаркі. У калгаснікаў налічвалася па 35 сотак зямлі, адна карова, адзін конь, пара авечак, хатняя птушка. Астатняе, калі чаго было болей, усё забралі альбо самі сяльчане аддалі ў калгас. Тых жа, хто не жадаў гэтага рабіць, — сялян-аднаасобнікаў — раскулачылі і саслалі на Урал: Кабанава Іосіфа Сымонавіча з сям’ёй, Арцёмчыка Цярэнція Кандратавіча з сям’ёй, Арцёмчыка Паўла Сцяпанавіча з сям’ёй (яго дзеці былі ў 1940 годзе вызвалены са ссылкі, а рэабілітаваны, як і іх маці і бацька, у 1992 годзе). Аднамах Адам Антонавіч быў асуджаны на 15 год катаржных работ, рэабілітаваны ў 1956 годзе. Арцёмчык Андрэй Іванавіч асуджаны на пяць год і сасланы ў Пермскую вобласць, туды ж саслалі і Патапенку Лідзію Паўлаўну, асуджаную на 14 гадоў. У верасні 1937 года былі асуджаны на 10 гадоў Кабан Гаўрыла Кірэевіч і Кабан Сафрон Кірэевіч, саслалі і Гагутку Антона, Кабанава Івана Кірылавіча, Кабанава Антона Іосіфавіча… Усе бабіроўцы былі рэабілітаваны ўжо пасля вайны.\nСсылалі і сяльчан, і хутаран, якім дасталася цяжкая доля яшчэ і перасялення з абжытага месца ў сяло. Не хацелі людзі здымацца з месца. Прыедуць — скінуць дах, але сям’я не перасяляецца. Печ стаіць, на ёй і спалі, і есці варылі. Тады прыедуць — разбураць печ. А без печы жыць не маглі. Ніяк не жадаеш перасяляцца, хоць і бедняком лічышся — гаспадара забіраюць на перавыхаванне ў Бабруйскую крэпасць, у якой тады была турма. Усе перабіраліся самі, дапамогі аніякай не было ад улады. У выніку перасялення хутаран у Бабірове атрымалася паселішча, па-мясцоваму сталі казаць — пасёлак, афіцыйна ж гэта вуліца Механізатараў.\nТым, каго высылалі, дазвалялі ўзяць з сабою, што змогуць. А што чалавек можа ўзяць? Адзенне ды хлеба з кавалкам сала, калі яно было. Хаты, пабудовы, жыўнасць, інвентар працоўны — усё забіралася ў так званых кулакоў і апрыходавалася ў калгас. А якія ж яны былі кулакі, успаміналі старэйшыя бабіроўцы, такія ж, як і астатнія сяльчане. Усе хадзілі ў лапцях, вось толькі мелі вялікую ахвоту да працы і рабілі ўсе справы са стараннасцю і спрытам, толькі б зямля была. Гаравалі багата. Некаторыя з гэтых кулакоў не маглі нават сабе на выхад купіць боты ці туфлі. У аднаго з бабіроўцаў былі хромавыя боты. Але ён іх не насіў, а ў гэтых ботах жанілася ўсё сяло. Прыходзіць бабіровец да земляка: дай ботаў — жанюся. Той без адмовы дае. Так усе жаніхі бабіроўскія і жаніліся ў адных ботах — з нагі на нагу. Але савецкай уладзе да гэтага аніякай справы не было. Затое, калі маеш чатыры-пяць кароў, тры кані, дзялянку лесу, свой сенакос — значыцца, кулак, а тое, што ўсё гэта нагаравана сваім мазалём і цяжкай працай, ва ўлік не бралася. Загад ішоў зверху, і ўсе мусілі яму падпарадкоўвацца, а на высылку нядобранадзейных элементаў, аднаасобнікаў нават быў план.\nУ пачатку 30-х гадоў XX стагоддзя пачалі арганізоўвацца машынна-трактарныя станцыі — МТС, якія добра дапамагалі калгасам у правядзенні ўсіх палявых работ. У Глускім раёне такая МТС з’явілася ў 1933 годзе, на яе ўзбраенні было 15 трактароў. Прыязджаў трактар у калгас на некалькі дзён, узнімаў вялікую плошчу зямлі, а потым ехаў працаваць у іншую гаспадарку. Першымі трактарыстамі калгаса “Шлях да сацыялізму” былі Барысік Н. І. — механік МТС, Барысік І. Н., Тара І. Н., з 16 гадоў працавала на трактары Арцёмчык Вольга. Напярэдадні Вялікай Айчыннай вайны старшынёй калгаса некалькі год працаваў Арцёмчык Фёдар Фёдаравіч. Адпраўляючыся на фронт 22 чэрвеня 1941 года, ён перадаў калгасную пячатку актывісту Кудзёлку Міну Патапавічу, які быў старшынёй да канца чэрвеня 1941 года — да прыходу ў вёску немцаў.\nУ час абарончых баёў каля Бабірова загінула багата савецкіх воінаў, якія пахаваны ў брацкай магіле на вясковых могілках. У 1953 годзе тут пастаўлены помнік. Расказвалі сяльчане, што калі побач з вёскай Паставічы ішоў бой, то пасля яго некаторыя параненыя не змаглі адступаць разам з усімі. Яны хаваліся ў балоце каля Бабірова. Жанчыны з вёскі насілі ім ежу, перавязвалі раны, лячылі, як умелі і маглі. Некаторыя з салдат памерлі, але многія выжылі і пайшлі дабірацца да сваіх. На жаль, прозвішчы байцоў, якіх выратавалі бабіроўскія жанчыны, невядомы. Не да таго было, каб пытацца, хто ды адкуль. Засталіся жывыя — і дзякуй Богу.\nПадчас акупацыі жыццё падзяліла бабіроўцаў. Адны пайшлі на фронт абараняць радзіму, другія сталі партызанамі ці дапамагалі ім, трэція, а такіх было болей за 40 чалавек, падаліся на службу да немцаў. У вайну быў у вёсцы і свой стараста. Немцы разграбілі калгаснае дабро, не абмінуў гэты лёс і сяльчан. Забіралі ўсё: адзенне, ежу, жывёлу… Часцяком сем’і галадалі, толькі па вясне было крыху лягчэй, бо елі крапіву, лебяду, шчаўе…\nМногія сем’і за вайну асірацелі. Загінулі ці прапалі без вестак на франтах Вялікай Айчыннай больш за 50 чалавек. У 1942 годзе ў Старых Дарогах быў расстраляны Арцёмчык Андрэй Ігнатавіч, у 1944-м узяты на работы на станцыю Ратміравічы Барысік Марк Кірылавіч, які там і загінуў, пры абароне Ленінграда склаў галаву Кудзёлка Аляксандр Пракопавіч… Не абмінуў трагічны лёс і тых, хто быў звязаны з партызанамі. Вайна пакінула сіратой Ганну Апанасаўну Басалыгу (па мужу яна Купчэня), якая ніколі не бачыла свайго бацьку Апанаса Паўлавіча Басалыгу (1909 года нараджэння). Але яна добра памятае ўсё, што расказвала ёй маці Пелагея Фёдараўна, якая зусім маладою засталася ўдавою з малым дзіцём на руках. “Бацька быў камуніст, працаваў у калгасе ветурачом, — успамінала Ганна Апанасаўна. — Казала мама, што яго забралі раніцай. Напярэдадні адзін з тых, хто служыў немцам (магчыма, гэта быў і свой чалавек сярод ворагаў), папярэдзіў Апанаса Паўлавіча, што забяруць яго немцы і трэба хавацца, ісці з сяла ў лес. Але бацька нікуды не пайшоў: дома ж маладая жонка і маленькая дачушка Ганначка, мне тады было толькі тры месяцы. Мо і абыдзецца, відно, думалася, а мо не паверыў таму чалавеку, хто яго ведае. А раніцай бацьку і яшчэ восем аднавяскоўцаў забралі немцы і адправілі ў Глуск. Знаёмыя з Глуска расказвалі, што немцы вельмі здзекаваліся з вязняў у глускай турме, а праз колькі часу павялі ўсіх на расстрэл на глускія могілкі. Глушчане бачылі праз крышку прыўзнятыя фіранкі, як па вуліцы вялі многа акрываўленых людзей, чалавек з пяцьдзясят. У гэты час усім жыхарам было забаронена выходзіць з хат”.\nБачылі сваіх родных і бабіроўцы праз вокны глускіх хат, куды іх пусцілі добрыя людзі. Сярод бабіроўцаў была і маці Ганны Апанасаўны, бачыла яна, як муж, вельмі збіты, ляжаў на возе, як і яшчэ некаторыя, ісці сам не мог. Такіх падвод было некалькі. Тыя, што ішлі, былі вельмі змучаныя, ледзь трымаліся на нагах, рукі ва ўсіх былі скручаны калючым дротам. Ішоў тут і Кудзёлка Пётр Пракопавіч, адзін з першых старшынь калгаса, побач з ім — сын Іван. Яшчэ зусім малады Іван ішоў на смерць, і бацька, не звяртаючы ні на што ўвагі, падтрымліваў сына, як мог.\nПасля вайны, калі трохі разжыліся бабіроўцы, расказвала Ганна Апанасаўна, купілі цэмент, і іх зямляк — Асіпчык Міша, майстравіты хлопец, які тады яшчэ вучыўся ў школе, з гэтага цэменту зрабіў помнік і напісаў на ім прозвішчы расстраляных у той красавіцкі дзень 1942 года бабіроўцаў:\n“Артёмчик Наум Киреевич1909 г.р.\nАртёмчик Макар Игнатович1912 г.р.\nБосалыга Апанас Павлович1909 г.р.\nБорисик Кирей Емельянович1883 г.р.\nБорисик Николай Иосипович1912 г.р.\nКуделка Петро Прокопович1893 г.р.\nКуделка Иван Петрович1922 г.р.\nКуделка Мина Потапович1904 г.р.\nТара Андрей Павлович1915 г.р.”\nУсе яны замучаны і расстраляны 14 красавіка за сувязь з партызанамі. Людзі з Баянава даведаліся, што ў Бабірове робяць помнік, і папрасілі на ім дапісаць яшчэ прозвішчы пахаваных тут трох братоў Марціновічаў — Грышы (1904 г. н.), Мікалая (1908 г. н.) і Івана (1909 г. н.) Пазней тут з’явілася яшчэ адно прозвішча — Арцюшэўскага М. А. (1922 —1942). Прывезлі на глускія могілкі гэты помнік самі бабіроўцы, самі ўстанавілі і кожны год даглядалі. Але паціху родзічы загінуўшых таксама сыходзілі ў нябыт, быў час, калі і зусім брацкая магіла была забыта, акрамя толькі сваякоў, ніхто там і не быў.\nАле вось ужо не адзін год даглядаюць яе вучні СШ № 1, кожны год прыбіраюць. Родныя тых загінуўшых вельмі ўдзячны дырэктару школы Валянціне Сыцька і яе калектыву за гэтую ўвагу да памяці.\nУ ліпені 1944 года ў вёсцы Бабірова з’явіліся савецкія танкі. Немцы ўцяклі, некаторыя з іх служак сярод мясцовых жыхароў таксама ўцяклі, а некаторыя хаваліся ў лесе. Іх потым схапілі і судзілі. Пасля перамогі над ворагам калгас зноў пачалі падымаць, і ўсе цяжкасці па аднаўленні гаспадаркі леглі на жаночыя плечы і рукі. З гэтага ж 1944 года, з 20 верасня, вёска ўвайшла ў склад Бабруйскай воласці.\nУ 1945-м пачалі вяртацца пераможцы — салдаты, якія прайшлі дарогамі вайны. Сярод іх Арцёмчык Іван Ісакавіч, узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны II ступені, Чырвонай Зоркі, медалём “За адвагу”, Арцёмчык Фядос Данілавіч, узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны II ступені, Славы III ступені, Чырвонай Зоркі, медалём “За баявыя заслугі”, Басалыга Міхаіл Паўлавіч, узнагароджаны медалём “За баявыя заслугі”, “За адвагу”, ордэнам Айчыннай вайны II ступені.\nДобрай падмогай калгасу сталі некалькі, як расказвалі жыхары, “здаравенных” коней, іх прывезлі з Германіі. Мірнаму жыццю ўсе былі рады. На працу ішлі з песняй, з працы — таксама з песняй, хаця працавалі доўгі час у калгасе без аніякай платы. За некалькі пасляваенных год старшынямі бабіроўскага калгаса былі Бізун Дзмітрый з Юзафова, Барысік Сяргей Кірэевіч з Бабірова, Лазовік і Яльчык — з Глуска, Арцёмчык Цімафей Сцяпанавіч.\nЗ 1947 года ў ваколіцах вёскі пачалося асушэнне балот. З гэтай мэтай па старой стрэлцы (канаве) на мяжы Глускага і Старадарожскага раёнаў быў пракапаны вялікі канал, глыбінёй да паўтара метра. Ва ўрочышчы Глінішчы пачалі ўручную капаць такі ж канал. Асушаныя плошчы выкарыстоўвалі для пасеваў, якія пачалі даваць добрыя ўраджаі.\nУ 1950 годзе ў Бабірове арганізаваны калгас “Победа” (крыху пазней яго перайменавалі ў калгас імя Кірава), які аб’яднаў гаспадаркі калгасаў “Чырвоны пуцілавец” з вёскі Горнае, “Камінтэрн” з Масцішча і “Шлях да сацыялізму” з Бабірова. Першым старшынёй зноў арганізаванага калгаса стаў Пінчук Конан Фёдаравіч, былы камісар партызанскага атрада імя М. Ф. Гастэлы, які дзейнічаў на тэрыторыі Глускага і Акцябрскага раёнаў. Пінчук узначальваў новы калгас аж да 1965 года.\n« Когда-то в нашей деревеньке\nТрудолюбивые люди есть везде »


Згодна з прагнозам Еўразійскага банка развіцця, эканоміка Беларусі па выніках года прырасце за ўсё на 1,2% - у тры разы менш, чым планаваў урад. 15.10.2019, Sputnik Беларусь\nэканоміка, галоўнае, у беларусі, навіны , беларусь, еўрапейскі банк рэканструкцыі і развіцця (ебрр)\n16:28 15.10.2019 (абноўлена: 16:33 15.10.2019)\nCC0 / Pixabay / stevepb / Дакументы, архіўнае фота\nМІНСК, 15 кас - Sputnik. Еўразійскі банк развіцця чакае запаволення тэмпаў інфляцыі і невысокага росту ВУП Беларусі, гаворыцца ў вераснёвай справаздачы ЕАБР.\nПрэзідэнт прыдумаў, як зрабіць краіну ўдвая багацей\n22 сакавіка 2019, 14:27\nТэмпы росту беларускай эканомікі, адзначылі эксперты ЕАБР, захоўваюцца каля 1%. Як нагадалі ў банку, ВУП Беларусі за студзень-жнівень вырас на 1,1% пасля 1,3% у студзені-ліпені.\n"Запаволенне эканамічнай актыўнасці пераважна звязана з дынамікай сельскагаспадарчай вытворчасці з-за нераўнамернасці уборачнай кампаніі ў бягучым і папярэднім гадах. У бліжэйшыя месяцы падтрымку эканамічнаму росту можа аказаць спажывецкая актыўнасць у сувязі з павышэннем заробкаў у бюджэтных арганізацыях", - адзначылі ў банку.\nПры гэтым у цэлым прырост ВУП Беларусі па выніках 2019-га прагназуецца на ўзроўні ў 1,2%. Нагадаем, урад разлічваў на прыкметна большы рост - 4%.\nАдзначылі ў ЕАБР і запавольванне інфляцыі: па выніках жніўня яна склала 5,7% гадавых, пераважна з-за дынамікі коштаў на плодаагароднінную прадукцыю.\n"Кошт тавараў дадзенай групы застаецца высокавалацільным з-за моцнага ўплыву ўмоў надвор'я. Базавая інфляцыя, якая характарызуе цэны тавараў з найбольш устойлівай дынамікай, у жніўні 2019 захавалася на ўзроўні 4,7%", - адзначылі ў ЕАБР.\nЭксперты чакаюць у верасні-кастрычніку "далейшага запаволення інфляцыйных працэсаў у Беларусі, чаму будзе спрыяць стабілізацыя росту коштаў на харчовыя тавары".


Кандуктарка ня хоча ісьці ў кантралёры нават пад пагрозай страты працы і жытла\n05 верасень 2014, 18:25\nУ грамадзкім транспарце Менску ўзмацніўся кантроль за безьбілетнікамі — з 1 верасьня гарадзкіх кандуктараў масава перавялі ў кантралёры, у выніку колькасьць іх павялічылася ў чатыры разы. Аднак навацыяй незадаволеныя ня толькі «зайцы», але і сумленныя пасажыры, і кіроўцы, дый самі кантралёры.\nКандуктары зь менскіх аўтобусаў, тралейбусаў і трамваяў сышлі колькі дзён таму, але пасажыры пасьпелі заўважыць іх адсутнасьць. Гэтым фактам збольшага незадаволеныя, а пра ўзмоцненую лоўлю «зайцоў» выказваюцца скептычна.\nПасажырка: «Кандуктары, вядома, патрэбныя — іншы раз і няма таго талёнчыка пад рукой».\nКарэспандэнтка: «Ці не зашмат кантралёраў?»\nПасажырка: «Не, не зашмат. Цяпер праезд дарагі — можа, і ёсьць такая спакуса ў каго, каб бясплатна праехаць».\nСпадар: «Патрэбныя былі кандуктары: бывае, што няма дзе набыць і таго талёна, а ў кіроўцы таксама няма. А так — разьлічыўся на месцы, і добра. І больш эфэктыўныя, думаю, кандуктары, чым кантралёры».\nКарэспандэнтка: «Ці патрэбна гэтулькі кантралёраў?»\nСпадарыня: «Не, не патрэбна ні кандуктараў, ні кантралёраў. Навошта яны? Хто плаціў, той і будзе плаціць. А хто захоча — той пасварыцца і ўсё роўна не заплаціць. Толькі нэрвы падыме і ім, і сабе. Ня трэба ні кандуктараў, ні кантралёраў. Няхай бяруць венік і ідуць месьці вуліцу».\nФункцыі кандуктараў даручылі кіроўцам: набыць талёнчык на разавую паездку ў грамадзкім транспарце можна толькі ў іх. А гэта перашкаджае руху, кажа кіроўца аўтобуснага маршруту № 1:\nКарэспандэнтка: «Для вас як для кіроўцаў калі лепш і спакайней працаваць на лініі: калі працуюць кандуктары ці кантралёры?»\nКіроўца: «З кандуктарам лягчэй — не адцягваеш увагі ад дарогі».\nКарэспандэнтка: «А „зайцоў“ ад кантралёраў стане менш?»\nКіроўца: «Па-мойму будзе тое самае, што і было. У нас кантралёры добрыя, яны шмат адпускаюць».\nУ нас кантралёры добрыя, яны шмат адпускаюць\nКантралёры грамадзкага транспарту цяпер працуюць на ўсіх гарадзкіх лініях цягам дня, але асабліва яны заўважныя ў гадзіну пік на канцавых прыпынках і каля станцыяў мэтро. На прывакзальнай плошчы Менску аўтобусы сустракае брыгада зь дзьвюх жанчын-кантралёрак. Адна зь іх дзеліцца ўражаньнямі ад першых дзён працы ў новай якасьці:\nКарэспандэнтка: «Вы даўно працуеце кантралёрам ці перавялі з кандуктараў?»\nКантралёр: «Так. Перавялі»\nКарэспандэнтка: «Пераходзілі ахвотна, праца падабаецца?»\nКантралёр: «Не скажу, што жаданьне было... Абяцаюць нам, канечне, заробак, але ўсё залежыць ад таго, колькі „зайчыкаў“ зловіш».\nКарэспандэнтка: «Дзе лепш падабалася?»\nКантралёр: «Канечне, прадаваць талёны. А тут трэба шмат нэрваў трапаць. Гэта трэба быць жорсткім і злым».\nКарэспандэнтка: «Ці шмат людзей ня плаціць?»\nКантралёр: «Вельмі шмат. Штраф вялікі — 75 тысяч рублёў, — ня ўсе такія грошы з сабою маюць. Шмат вельмі ўцякаюць. Проста штурхаюць у плечы, і ледзь не да бойкі. Учора ў мяне было пяць „зайцоў“, і ніводзін не заплаціў. На стаўку затрымаць чатырох „зайцоў“ — гэта вельмі цяжка. Гэта трэба сталёвыя нэрвы — ледзь не з кулямётам хадзіць трэба».\nКарэспандэнтка: «Вы працуеце ўдваіх з каляжанкай — за сваю бясьпеку не хвалюецеся?»\nКантралёр: «Выклікаем міліцыю. Але пакуль міліцыя, то яны і ўцякаюць — ня будзеш жа на іх капканы ставіць. Я думала, што да пэнсіі дапрацую, але ня ведаю... Буду працаваць, колькі нэрваў і здароўя хопіць».\nВольга Савічава на сёньня засталася адзіным кандуктарам у гарадзкім транспарце Менску. Дзяўчына адмовілася пераходзіць у кантралёры і праз гэта нажыла сабе шмат клопатаў і праблемаў:\n«Я амаль апошні кандуктар у горадзе Менску. Я сірата, хоць і мянчанка, уладкавалася ў аўтапарк № 2, і ў мяне інтэрнат ад аўтапарку. Я восем гадоў сумленна працавала ў парку кандуктарам да моманту, калі прымусілі напісаць пераводы. А пайшла на прынцып і сказала, што застануся кандуктарам, альбо скарачайце мяне. Мяне мусілі скараціць, але тады адміністрацыі гэта нявыгадна. Бо ім давядзецца ня толькі выплаціць мне тры заробкі, але таксама пакінуць пакой у інтэрнаце, а гэта страты матэрыяльныя для іх. Вось яны цяпер мяне цкуюць. Я б і далей працавала кандуктарам і жыла ў інтэрнаце, а кантралёрам ісьці не хачу — гэта сабачая праца. Кандуктарам маральна быць цяжка — ня ведаеш, як тыя чатыры тысячы вырваць за праезд, а кантралёрам — гэта ўвогуле... „Зайцоў“ можна кучу налавіць, але як у іх вырваць гэтыя 75 тысяч? Я на гэта маральна не гатовая. А ў мяне інтэрнат, і я буду вымушаная ўсё жыцьцё на гэтай працы заставацца. Вось мяне і цкуюць, каб я сама сышла. Мне пагражаюць, што не працягнуць кантракт, і тады я аўтаматычна буду звольненая. І тады я буду вымушаная пакінуць інтэрнат, а жыць мне больш няма дзе».\nЯк паведаміла Вольга Савічава, апошні дзень працы кандуктарам паводле кантракту ў яе 8 кастрычніка.\nЛукашэнка загадаў працаваць, як у Фінляндыі. Што з гэтага атрымаецца?