АВЕН. Вам, відавочна, хочацца адпачываць, а не працаваць. Магчыма, варта дамовіцца аб тым, каб выконваць частку заданняў дыстанцыйна? Выдатны тыдзень для фрылансераў. Зрэшты, адносіны з калегамі ў вас наладзіліся, гэта стварае добрую атмасферу. Аднак у чацвер лепш знізіць аб'ём працы і не планаваць нічога сур'ёзнага. Паспрабуйце быць сумленнымі з сабой і навакольнымі, лепш не прыхарашваць падзеі, што адбываюцца. Субота можа прынесці цікавыя знаёмствы.\nЦЯЛЕЦ. На гэтым тыдні неабходна будзе засяродзіцца на галоўным і не марнаваць сілы на рашэнне другарадных праблем. Цяпер зручны час з усёй сур'ёзнасцю задумацца пра будучыню і прыняць важнае для вашай сям'і рашэнне. Пажадана, каб рост актыўнасці і прадпрымальнасці не ператвараўся ў імітацыю бурнай дзейнасці. У канцы тыдня добра было б\nадправіцца ў адпачынак.\nБЛІЗНЯТЫ. Вас чакае паспяховая рэалізацыя ідэй і ажыццяўленне жаданняў. Дакладна будзе нагода для радасці. Паспрабуйце вызваліць больш часу для сябе і звесці зносіны з калегамі і сябрамі да разумнага мінімуму. У сярэдзіне тыдня не выключаны рамантычныя спатканні і прыемныя сюрпрызы ад блізкіх людзей.\nРАК. Калі вы не будзеце прыспешваць падзеі або праяўляць залішнюю нервовасць і нецярпенне, то тыдзень абяцае быць спакойным і мерным. Калі адпраўляецеся ў адпачынак, то вас чакаюць прыемныя ўражанні і выдатная кампанія. Калі працягваеце працаваць, то лепш не прад'яўляць прэтэнзій ці патрабаванняў да начальства — гэта прывядзе да канфліктнай сітуацыі. У чацвер і пятніцу пажадана паступова завяршаць пачатыя справы, не перашкаджаючы калегам сваімі парадамі.\nЛЕЎ. На гэтым тыдні зможаце палепшыць любое са сваіх дасягненняў. Для гэтага ўсяго толькі спатрэбіцца развіць назіральнасць і інтуітыўнае разуменне інтарэсаў навакольных і стаць крыху больш мудрымі і цярплівымі. Да чацвярга варта ўціхамірыць ганарыстасць і прыслухацца да разумных парадаў калег па працы. Найлепшымі днямі ў прафесійнай сферы могуць стаць аўторак і пятніца. Выхадныя дні правядзіце з дзецьмі.\nДЗЕВА. Пры ўмелым спалучэнні аптымізму і гнуткасці на гэтым тыдні зможаце прыцягнуць да сябе ўвагу навакольных. Працуйце, і ваш прафесійны поспех забяспечыць вам годнае існаванне. Не кажучы ўжо пра маральнае задавальненне. Можна запісацца на моўныя або кулінарныя курсы. Яны могуць спатрэбіцца. Збірайцеся ў дарогу. Нават самая кароткая дарога парадуе нейкай прыемнай падзеяй.\nШАЛІ. Будзьце прадбачлівыя, сачыце за сваімі словамі. Нават адно неасцярожнае слова можа павярнуцца супраць вас. Калі вы ў адпачынку, то паспрабуйце разгледзець за ўласнай расслабленасцю і задаволенасцю жыццём магчымыя падводныя камяні. Іх, зразумела, лепш пакінуць убаку. Калі вы на рабоце, тады не забывайце, што пры прыняцці якіх бы там ні было рашэнняў трэба іх спачатку старанна абдумваць. Не разлічвайце на хуткае рашэнне праблем. У выхадныя не адмаўляйцеся ад паездкі да сяброў, не пашкадуеце.\nСКАРПІЁН. На гэтым тыдні выкарыстоўвайце сваю камунікабельнасць на сто працэнтаў, гэта дапаможа ў рэалізацыі планаў і задум. У аўторак будуць удалымі паездкі, не выключаны замежныя камандзіроўкі. Пятніца вельмі падыходзіць для пабудовы падмурка будучых праектаў. У выхадныя варта заняцца сямейнымі і хатнімі праблемамі, уважліва прыслухайцеся да парадаў сваякоў.\nСТРАЛЕЦ. На гэтым тыдні магчымы актыўны ўдзел сяброў і аднадумцаў ва ўсіх вашых справах. Займіцеся кар'ерай, але не грэбуйце і сям'ёй. У панядзелак і сераду могуць паступіць выгадныя прапановы, якія абяцаюць прыбытак. У пятніцу верагодныя пэўныя спрэчкі з начальствам з-за розных падыходаў да вырашэння неадкладнага пытання. У выхадныя дні наўрад ці варта сур'ёзна брацца за выхаванне дзяцей.\nКАЗЯРОГ. На гэтым тыдні з'явіцца рэальная магчымасць для карэкцыі свайго лёсу, унясення ў яго чагосьці новага, незвычайнага. Даверцеся голасу сваёй інтуіцыі, і яна вас не падвядзе. Высокі творчы патэнцыял. Але ці ёсць час яго рэалізаваць? Паспрабуйце не звязваць сябе ніякімі абяцаннямі, будзьце больш абачлівымі ў асабістым жыцці, каб пазбегнуць непаразуменняў. Калі вы збіраецеся ў адпачынак, то яго добра правесці ў камфортнай для вас кампаніі.\nВАДАЛІЎ. Наступіў спрыяльны момант для актыўнай дзейнасці. Неабходна сабрацца з сіламі і не дазваляць сабе расслабляцца і ўпадаць у роспач. Абдумайце ўсё, не выпускайце з-пад увагі дробязі, перш чым прымаць канчатковае рашэнне, і тады ўсё абавязкова атрымаецца. У сераду лепш не сустракацца з начальствам, а тым больш не спрабаваць яму нешта даказваць, не спрачайцеся і са сваёй другой палавінкай. У пятніцу верагодныя добрыя навіны ад родных. Выхадныя лепш правесці на прыродзе.\nРЫБЫ. Настаў час ненадакучліва заявіць пра сябе і нагадаць пра свае ідэі начальству. У панядзелак і аўторак пажадана нічога кардынальнага не рабіць, а вось пачынаючы з серады можаце дасягнуць добрых вынікаў. Злучыўшы свае жаданні і магчымасці, правільна спланаваўшы дзеянні, вы здабудзеце стабільнасць і ўпэўненасць у заўтрашнім дні. У чацвер будзьце асцярожныя, вас можа падвесці даверлівасць. Выхадныя лепш правесці ў знаёмай абстаноўцы, якая вам даспадобы.\n http://twitter.com/share?url=http://zviazda.by/be/news/20180705/1530807375-ushodni-garaskop-na-nastupny-tydzen&text=Усходні гараскоп на наступны тыдзень\n http://www.facebook.com/sharer.php?u=http://zviazda.by/be/news/20180705/1530807375-ushodni-garaskop-na-nastupny-tydzen&t=Усходні гараскоп на наступны тыдзень&src=sp


Выдаліце прапанаваны канал з YouTube - techking.by\nВыдаліце прапанаваны канал з YouTube\nYouTube – адзін з маіх любімых спосабаў адкладаць. Я нават не магу злічыць, колькі разоў я бачыў калядную рэкламу Sainsbury 2014 года і шмат разоў бачыў яе як рэкламу, што азначае, што за ёй суправаджалася відэа, якое я глядзеў пасля. Добры час. Цяпер, паколькі я гляджу так шмат відэа і ў мяне няма фільтра, на што я націскаю, YouTube пачынае думаць, што мяне цікавяць самыя дзіўныя рэчы. Гэта алгарытм, таму я не магу чакаць, што ён зразумее, што мае звычкі прагляду – гэта проста гультай, але гэта становіцца праблемай, калі мая галоўная старонка запоўнена прапанаванымі каналамі, якія мяне не цікавяць. Гэтыя прапановы не ўсе дрэнныя, і я знайшоў некалькі добрых каналаў такім чынам, але яны паўтараюцца, пакутліва паўтараюцца, і калі адзін мяне не цікавіць, гэта проста спам. Больш за тое, што новыя прапановы не з’явяцца, пакуль старыя не знікнуць. Вось як вы можаце сказаць YouTube спыніць паказ відэа пэўнага тыпу або ўвогуле выдаліць канал з прапанаваных. Гэта не патрабуе пашырэння або надбудовы, таму будзе працаваць у ЛЮБЫМ браўзеры.\nПераканайцеся, што вы ўвайшлі ў сістэму. Калі вы карыстаецеся YouTube без уваходу, ён будзе працягваць атрымліваць інфармацыю аб вашых звычках прагляду на аснове гісторыі праглядаў і файлаў cookie, якія захоўваюцца ў вашым браўзеры. На жаль, навучанне YouTube аб вашых перавагах значна менш эфектыўна, калі вы не ўвайшлі ў сістэму. Калі вы не ўвайшлі ў сістэму, усё, што вы можаце зрабіць, гэта адзначыць відэа, якія вас не цікавяць. Каб зрабіць гэта, навядзіце курсор мышы на правы ніжні край мініяцюры відэа, і з’явіцца кнопка. Пстрыкніце яго і абярыце опцыю «Не цікавіць». Гэта відэа ў канчатковым выніку перастане з’яўляцца ў прапановах. Мы не мелі вялікага поспеху ў гэтым, і YouTube аказаўся даволі ўпартым.\nПраверце гэта: Як стварыць плэйліст на YouTube\nГэты метад з’яўляецца значна больш эфектыўным і дастасавальным да цэлых каналаў, калі вы ўвайшлі ў сістэму. І гэта абсалютна. Увайдзіце і перайдзіце на хатнюю старонку. Замест таго, каб наводзіць курсор мышы на відэа (гэты метад таксама працуе, калі вы хочаце толькі спыніць паказ відэа), націсніце кнопку побач з кнопкай падпіскі і колькасцю падпісчыкаў на гэтым канале і выберыце «Не цікавіць» варыянт. Канал больш не будзе з’яўляцца на вашай хатняй старонцы, і замест гэтага YouTube прапануе вам нешта новае.\nYouTube па-ранейшаму будзе выкарыстоўваць вашу гісторыю пошуку для ацэнкі вашых інтарэсаў, таму, калі канкрэтнае відэа (або відэа) прыводзіць да прапаноў, якія вам не падабаюцца, лепшае рашэнне – выдаліць гэтыя відэа з вашай гісторыі. Гэта не гісторыя вашага браўзера, а гісторыя праглядаў YouTube. Каб выдаліць відэа, націсніце Гісторыя на правай панэлі і перайдзіце да відэа, якое, на вашу думку, уплывае на прапановы. Навядзіце курсор мышы на правы верхні кут відэа і выберыце «Выдаліць з гісторыі праглядаў», і ўсё гатова. Гэты метад выдатна падыходзіць для пазбягання спойлераў да фільмаў і / або гульняў.\nВы таксама можаце даць сабе новы пачатак, выдаліўшы ўсю сваю гісторыю, але гэта даволі крайняя мера. Гэта не адносіцца да рэкамендаваных відэа, якія з’яўляюцца збоку, калі вы глядзіце відэа.\nАбноўлена: 9 снежня 2020 г. у 4:22 раніцы


Каханне трэба берагчы — Вікіпедыя\nКаханне трэба берагчы\n(Пасля перасылкі з Каханне трэба берагчы (фільм))\nКаханне трэба берагчы (руск.: Любовью надо дорожить) — мастацкі фільм (меладрама), зняты ў 1959 годзе на кінастудыі Беларусьфільм. Прэм'ера фільма адбылася 26 студзеня 1960 года.\nУ адным з пакояў інтэрната Мінскага камвольнага камбіната на вуліцы Сонечнай жывуць чатыры дзяўчыны-ткачыхі: Каця, Тамара, Паліна і Зіна. Так склаліся абставіны, што Кацю абвінавацілі ў несумленным учынку. Усе доказы супраць яе. Каці даводзіцца перажыць разрыў з каханым чалавекам, які ёй не паверыў. Яна пакідае Мінск і з'язджае на далёкую будоўлю ў адзін з гарадоў БССР.\nАле ў лёс Каці актыўна ўмешваюцца яе сяброўкі, камітэт камсамола. Яны вераць ёй, перакананыя ў тым, што Каця — сумленны чалавек. У гісторыі, якая адбылася з Кацяй, непрыстойную ролю адыграла Зіна. Урэшце яна ўсведамляе сваю памылку. Нялёгкія выпрабаванні выпадаюць на долю сябра Каці, маладога муляра Сцяпана. Сумленны хлопец, ён толькі аднойчы ў сілу збегу абставін здзяйсняе ў адносінах да Каці памылку, якую пасля спрабуе загладзіць. Але Каця ніяк не можа дараваць крыўду, якую нанёс ёй Сцяпан у цяжкую хвіліну жыцця.\nЭдуард Брэдун — Сцяпан\nАнатоль Адоскін — Косця (камсарг камбіната)\nТаццяна Аляксеева — Антаніна Васільеўна (сакратар райкама УЛКСМ)\nЮрый Галкін — Піжон\nЮрый Сідараў — Пётр\nГеоргій Юматаў — фотакарэспандэнт\nНінель Жукоўская — эпізод (няма ў тытрах)\nПачынаецца кінафільм з цудоўнай панарамы цэнтральнай часткі Мінска, знятай з верхавіны гарадской тэлевышкі на вуліцы Камуністычнай. У фільме можна ўбачыць многія вуліцы і будынкі Мінска, якімі яны былі ў 1959 годзе. Асобныя эпізоды здымаліся непасрэдна на Мінскім камвольным камбінаце.\nФільм «Каханне трэба берагчы» на сайце www.kinopoisk.ru (руск.)\nФільм «Каханне трэба берагчы» на сайце www.kino-teatr.ru (руск.)\nДом кіно: Мінск канца 1950-х у фільме «Каханне трэба берагчы» (руск.)\nФільм «Каханне трэба берагчы» на сайце Internet Movie Datadase (англ.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Каханне_трэба_берагчы&oldid=3328140"\nФільмы 1959 года\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 13:22, 22 лютага 2019.


Якія змеі падыходзяць у якасці хатніх гадаванцаў?\nУ свеце існуе каля 2800 розных відаў змей. І гэта лік змяняецца рэгулярна, паколькі з кожным днём іх становіцца яшчэ больш.\nАле не ўсе віды змей могуць стаць вашымі хатнімі жывёламі. Найбольш распаўсюджаныя належаць да сямействаў Ложноногие, Пітоны і Ужеобразные. Хоць вы, верагодна, можаце даведацца нашмат больш аб гэтых відах, калі пашукае ў Інтэрнэце. Ніжэй самыя звычайныя віды змей, якія могуць ўжыцца з вамі і вашай сям'ёй пад адным дахам.\nАле не зацыкляйцеся менавіта на гэтых відах, так як многія іншыя таксама могуць быць любімымі хатнімі жывёламі.\nГэты выгляд краснохвостых змей рэгулярна разглядаюць у якасці хатняй жывёлы. Яны вырастаюць прыкладна да 10 метраў у даўжыню. Гэты від змей ня падыходзіць тым, у каго няма часу для сыходу за жывёламі. Полаз есць буйных пацукоў ці трусоў і можа жыць каля 30 гадоў. Яны вядомыя сваёй цікавай чырвонай пазнакай на канцы хваста.\nКенійскіх каціная змея\nЯе памер - каля паўтары метраў, гэта унікальныя істоты, якім падабаюцца рабіць нары. Яны, як правіла, паслухмяныя змеі, якія закопваюць усё сваё цела пад пясок і пакідаюць звонку толькі сваю маленечкую галаву. Яны прыгожа пафарбаваны жоўтымі і карычневымі ўзорамі.\nВерагодна, гэта самая папулярная змяя, якую трымаюць у якасці хатняй жывёлы, яна вельмі мірная і паслухмяная. Яе даўжыня складае 2-5 метраў, а жыць яна можа некалькі дзесяцігоддзяў. Гэты пітон атрымаў сваю назву ад круглага шчыльнага мяча, у форме якога ён згортваецца, калі яму пагражае небяспека.\nГэтыя змеі не патрабуюць асаблівай увагі і ідэальна падыходзяць для ўтрымання ў сям'і з дзецьмі.\nЦёмны тыгровае пітон\nГэта буйныя змеі, але ўсё ж многія выбіраюць іх сабе ў якасці хатняй жывёлы. Яны растуць да 15-20 метраў у даўжыню (а часам і больш). Бірмана (так іх яшчэ называюць) звычайна даволі паслухмяныя, але больш актыўныя, чым маленькі круглы пітон.\nКарміць гэтых вялікіх хлопцаў трэба вялікімі мёртвымі пацукамі або іншымі больш буйнымі ахвярамі. З-за свайго цяжкага вагі гэтыя пітоны лепш за ўсё падыходзяць для дарослых адказных уладальнікаў.\nГэтыя зялёныя змеі выклікаюць вялікую цікавасць у шматлікіх аматараў рэптылій. Зялёныя пітоны, якія жывуць на дрэвах, любяць згортвацца ў элегантнае кольца і вісець на дрэве, асабліва на маленькіх галінках. Гэта вельмі яркія зялёныя (часам жоўтыя) гіганцкія змеі, іх даўжыня - каля 7 метраў. З-за гэтага яны часта заблытваюцца ў галінках дрэва, на якім насяляюць.\nВядомы як асабліва тэмпераментны выгляд. Крывавы пітон - каржакаватая змея з выдатнымі ўзорамі. У іх кароткія хвасты, і яны могуць вырасці да 8 метраў у даўжыню. Пітоны атрымалі сваю назву ад цагляна-чырвоных плям, якія часта можна разглядзець на іх целе.\nЯны чымсьці падобныя на малочных змей, але ўсё ж каралеўскія вырастаюць да 6-7 метраў у даўжыню, што і робіць іх не такімі ўжо і маленькімі асобінамі у параўнанні з астатнімі. Іх называюць каралеўскімі з-за таго, што яны са шчырай гатоўнасцю могуць есці іншых змей, таму не любяць, калі іх турбуюць. Гэты від можна сустрэць на тэрыторыі Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі, і яны рэгулярна размнажаюцца ў няволі, таму вы з лёгкасцю зможаце знайсці такога маленькага гадаванца.\nГэтых істот даволі часта выбіраюць у якасці хатніх жывёл. Гэтыя змеі імітуюць каляровыя патэрны атрутнай каралавай змеі.\nЗвычайна кажуць «Чырвоны на жоўтым вас заб'е, а чырвоны на чорным - ваш сябар». Гэта ставіцца да палосах, якія можна ўбачыць на каралавых і малочных змеях. У каралавай чырвоныя паласы ідуць побач з жоўтымі, а ў малочных - чырвоныя паласы побач з чорнымі.\nМагчыма, адна з самых прыкметных змей. Яна кампенсуе адсутнасць бляску і прыгажосці з дапамогай сваіх добрых спартыўных здольнасцяў. Яны здольныя як плаваць, так і падымацца па дрэвах, гэта актыўная змея. Істоты імкнуцца зморшчваецца свае цела, каб хоць трошкі быць падобнымі на грымучую змяю. Гэтая асобіна душыць сваю здабычу, перад тым як яе з'есці, і яе можна сустрэць ва ўсіх частках Паўночнай Амерыкі.\nГэтая змяя самая папулярная, у яе, вядома, не такія вялікія памеры, як ва ўсіх папярэдніх яе суродзічаў, але яна таксама вельмі любімая вопытнымі уладальнікамі тэрарыума.\nКатахі кукурузы звычайна размешчаны на вышыні каля 5 метраў і з'яўляюцца выдатнымі месцам рассялення для многіх змей. Яны, як вядома, сьціплы і даволі паслухмяныя стварэння.\nАнглійская кокер-спаніэль: апісанне пароды. Характар сабакі, змест, дрэсіроўка\nВушной клешч у котак - як змагацца?\nКаты саванна: апісанне пароды, фота і водгукі\nАліментных шчанюк - што гэта? Права на аліментных шчанюка\nПапугаі розелла: сыход і ўтрыманне\nЧароўны вестхайлендский белы тэр'ер - адважны і спрытны паляўнічы\nНіколь Линклеттер ( "Топ-мадэль па-амерыканску-5"): біяграфія, кар'ера і асабістае жыццё\nЗ чым насіць каўнерыкі (дзённік сучаснай модніцы)\nСтэпавая Дыбко - знікаючы конік\nФёдар Іаанавіч: біяграфія, гады кіравання, смерць\nТаёта Королла, водгукі і тэхнічныя характарыстыкі\nШабрение - гэта ... Апісанне тэхналогіі. Шабер слясарны\nІнтэнцыяльнасьць - гэта што такое? Эвалюцыя паняцці і значэнне\nЯкі кнопкавы тэлефон з WiFi і 3G купіць?


Прафілактычная акцыя "Дом без насилия" - Кировская районная газета\nПрафілактычная акцыя «Дом без насилия»\n15.04.2011 15.04.2011 Комментариев нет\nЗ 1 па 30 красавіка ў нашай краіне праходзіць рэспубліканская прафілактычная акцыя, ініцыятарам якой выступіла Міністэрства ўнутраных спраў. Яе мэтай з’яўляецца прыцягненне ўвагі шырокіх слаёў насельніцтва да праблем бытавога насілля, растлумачэнне грамадзянам неабходнасці садзейнічання дзяржаўным органам у вырашэнні задач па мінімізацыі вынікаў правапарушэнняў, учыняемых на гэтай глебе.\nПрафілактыка насілля ў сям’і з’яўляецца адным з прыярытэтных накірункаў службовай дзейнасці органаў унутраных спраў. Прымаемыя імі меры ў мінулым годзе дазволілі захаваць станоўчыя тэндэнцыі ў паніжэнні колькасці зарэгістраваных злачынстваў у параўнанні з 2009 годам. У сферы сямейна-бытавых адносін летась выяўлена 455 злачынстваў (у 2009 годзе — 378). Аднак ужо з пачатку бягучага года на тэрыторыі Магілёўшчыны ўскладнілася сітуацыя па ўчыненні цяжкіх і асабліва цяжкіх злачынстваў у сферы сямейна-бытавых адносін. У прыватнасці, на тэрыторыі вобласці ўчынена 2 забойствы і 16 цяжкіх цялесных пашкоджанняў.\nСям’я — адна з найвялікшых каштоўнасцей, створаных чалавецтвам за гісторыю свайго існавання, але не ўсім удаецца яе захваць.\nУпраўленне ўнутраных спраў Магілёўскага аблвыканкама звяртаецца да грамадзян з просьбай стаць удзельнікамі акцыі “Дом без насілля”: “Калі вы сталі ахвярай або сведкай насілля ў сям’і, не чакайце трагедыі! Дзейнічайце зараз і звярніцеся за дапамогай!”.\nТэлефон экстранага вызаву міліцыі: 102 або ў Кіраўскім РАУС — 24-2-27. Кругласутачная “прамая лінія” па прыёму паведамленняў аб фактах сямейнага недабрабыту і насілля ў адносінах дзяцей — тэл.: 8(017)372-73-87.\nПраграма “Ла Страда” — дапамога ахвярам насілля, тэл: 8(029)645-31-65 з 9.00 да 21.00).\nІнтэрнет-кансультацыя МУС: auopp@mia.by. Тэлефоны кругласутачнай экстранай псіхалагічнай дапамогі для грамадзян, якія апынуліся ў складанай жыццёвай сітуацыі, сталі ахвярамі дамашняга насілля: у г.Магілёве — 47-31-61, у г.Бабруйску — 43-40-24.\n← Весенний сев — без ЧП\nДоска почета передовиков на весенне-полевых работах →\nВ рамках проекта «Самостоятельное проживание для людей с инвалидностью»\n30.07.2021 Газета Кiравец Комментариев нет\nРепортаж из СШ №1 г.Кировска: школа в субботу\n100-гадовы юбілей адзначыла Т.І.Уласенка, ветэран педагагічнай працы з аг.Жылічы


"Муроўка XII ст - ужо сенсацыя". Раскопкі ля Новага замка працягнуць?\n“Муроўка XII стагоддзя – ужо сенсацыя”. Чаму раскопкі ля Новага замка трэба абавязкова працягваць\n12 ліпеня 2018, 12:22\nСцяну, знойдзеную на тэрыторыі Новага замка, будуць даследаваць яшчэ некалькі дзён. У будучыні знаходку закансервуюць і закапаюць. Для маштабных даследаванняў у археолагаў няма часу, бо будаўнікі неўзабаве пачнуць пракладваць побач камунікацыі. Але ўжо цяпер спецыялісты адзначаюць, што знойдзеная частка муроўкі – сенсацыйная не толькі для Гродна, але і для ўсяго ўсходнеславянскага свету. Яе абавязкова трэба вывучаць.\nРаскопкі на тэрыторыі Новага замка пачаліся з канца чэрвеня. За гэты час археолагам трапілася старая брукаванка, таварныя пломбы і іншыя знаходкі. Самай цікавай знаходкай спецыялісты лічаць частку сцяны, пабудаванай прыблізна ў XII стагоддзі.\nПатрэбныя спецыялісты і фінансаванне\nКаб дакладна пазнаць, што ж выявілі ў зямлі, трэба праводзіць маштабныя археалагічныя раскопкі. Але на гэта цяпер няма часу і сродкаў. Пакуль працы на тэрыторыі Новага замка праводзяцца пад археалагічным наглядам Інстытута археалогіі НАН Беларусі.\n“Зараз мы ўручную акуратна разбіраем культурны пласт, зачышчаем, каб да нас не было потым ніякіх прэтэнзій, – распавядае археолаг Іван Спірын. – Усё зачысцім і зафіксуем. Што выяўлена ў зямлі? Гэта можа быць якая-небудзь пабудова, у тым ліку Васкрасенская царква, бо шмат трапляецца маёлікавай пліткі і галаснікоў. Але каб нешта сцвярджаць, трэба праводзіць далей раскопкі. А ў бліжэйшы час гэтым ніхто займацца не будзе. З пункту гледжання археалогіі і навукі, гэтае месца вельмі цікавае і важнае. Сцяну трэба абавязкова раскопваць, але на ўсё гэта патрэбныя спецыялісты і фінансаванне”.\nАдкрыццё еўрапейскага значэння\nПабываў на раскопе і гісторык Алесь Краўцэвіч, які капаў на тэрыторыі Новага замка ў 1987 годзе. Тады спецыяліст таксама знайшоў сцяну XII ст. і маёлікавую плітку. Усе тыя знаходкі паказвалі таксама на сакральнае збудаванне.\n“Сёння я паглядзеў і магу сказаць, што ў новым месцы муроўка аўтэнтычная. Гэта не паўторнае выкарыстанне старой цэглы. Мяне здзіўляе, што там побач ёсць шліфаваны камень, пакуль незразумела што гэта такое, – распавядае гісторык. – Плінфа тут прамавугольная, можна меркаваць, што гэта аб’ект канца XII стагоддзя”.\nНешта высветліцца, калі там будзе закладзены раскоп, кажа Краўцэвіч. Ён лічыць, што раскоп павінен быць там абавязкова, таму што гэта – адкрыццё еўрапейскага значэння. “Прынамсі для ўсходняга слявянства, для Украіны, Беларусі і Расіі – гэта сенсацыя”.\nНовыя мураваныя пабудовы XII стагоддзя цяпер знаходзяць раз у дзясяткі гадоў. Напрыклад, у Гродне апошні раз такія знаходкі былі ў 1980-х, калі адкапалі Прачысценскую царкву.\nМуроўка XII стагоддзя – ужо сенсацыя\nАлесь Краўцэвіч адзначае, што ў канцы XII стагоддзя будаўніцтва Гродна скончылася раней, чым планавалася. Была падрыхтавана шмат цэглы-плінфы для аб’ектаў таго часу – і ў будучыні яна выкарыстоўвалася таксама.\n“У нашым рэгіёне іншых аб’ектаў акрамя храмаў і княжых палацаў не знаходзілі. І калі зараз выявілі нешта іншае, гэта будзе, напрыклад, абарончая вежа ці нешта падобнае, то гэта будзе суперсенсацыя! А наогул, муроўка XII стагоддзя гэта ў любым выпадку сенсацыя. Трэба ўсё старанна вывучаць, патрэбна адмысловая экспедыцыя. Будаваць на гэтым месцы нічога нельга, тым больш пускаць цеплатрасу”.\nБудуць вывучаць, але не зараз\nДырэктар гісторыка-археалагічнага музея Юрый Кітурка разумее важнасць аб’екта, але адзначае, што рабочыя будуць вымушаныя засыпаць выяўленую сцяну, бо пакуль няма часу яе вывучаць. Побач са знаходкай пракладуць цеплатрасу. Але Кітурка ўпэўнены, што даследаванні сцяны працягнуцца.\nНямецкі журналіст у фэйсбуку папулярызуе бязвізавы Гродна


15 верасень 2009, 18:04\nУсё, што піша гэты аўтар, цікава, нават калі зь ім не пагаджаесься, — такая першая чытацкая рэакцыя культуроляга Максіма Жбанкова на новую кнігу Сяргея Дубаўца “Як?” Кніга выйшла ў бібліятэчнай сэрыі Радыё Свабода і будзе прэзэнтаваная шырокай публіцы 16 верасьня. Імпрэза адбудзецца ў Малой залі Белдзяржфілярмоніі а 18-й гадзіне.\n“Мне падаецца, што кожная новая кніжка Сяргея Дубаўца — гэта ня толькі цікавая чытанка, але і вельмі істотнае аўтарскае выказваньне. Справа ў тым, што Дубаўца чытаць заўсёды цікава, нават калі зь ім не пагаджаесься. Рэч у тым, што, на мой погляд, Сяргей Дубавец належыць да таго нешматлікага, на жаль, кола беларускіх аўтараў, у якіх палемічнасьць пазыцыі заўсёды ўдала спалучаецца зь якасным літаратурным тэкстам.\nЗ Дубаўцом пагаджацца не абавязкова, але ён заўсёды, як сапраўдны палеміст, выклікае пэўную эмацыйную рэакцыю чытача. Пазытыўную альбо наадварот — гэта іншая справа.\nТым ня менш, як мне падаецца, Дубавец заўсёды робіць, напэўна, галоўнае, чаго мы можам чакаць ад публіцыста, ад эсэіста, папросту ад выдатнага аўтара. Ён выбудоўвае пэўнае праблемнае поле ў нашай беларускай культуры, дзе, на жаль, пануе, хутчэй за ўсё, беспраблемнасьць альбо просты падзел на сваіх і чужых.\nДубавец — гэта свой і ня свой. Свой, таму што ён — наш, а ня свой, таму што ён — спрэчны. Таму што ён — праблемны. І гэта, як мне падаецца, вельмі цікава, таму што дзякуючы менавіта такім праблемным аўтарам нашае супольнае мысьленьне робіць чарговы крок наперад”.


Catholic.by - «Ахопленыя надзеяй». Выйшла кніга пра гісторыю служэння салезіянаў у Беларусі\n11.11.2021 16:24 Catholic.by\nУ выдавецтвае Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі «Pro Christo» выйшла кніга маладога салезіянскага святара Артура Ляшнеўскага SDB «Ахопленыя надзеяй. Душпастырска-выхаваўчае служэнне салезіянаў у Беларусі ў 1921–1991 гадах».\nУ кнізе, якая выйшла ў свет да 100-гадовага юбілею прысутнасці салезіянаў на тэрыторыі сучаснай Беларусі, разглядаюцца гістарычныя і тэалагічныя праблемы душпастырскай і выхаваўчай дзейнасці Таварыства святога Францішка Сальскага на нашых землях у 1921–1991 гадах. Аўтар распавядае пра місіянерскае служэнне салезіянаў на працягу 70-гадовага перыяду, душпастырскую дзейнасць законнікаў, якія прынеслі новы стыль у перажыванне веры і выхаванне моладзі, а таксама далучыліся да адукацыйнай, культурнай, прамысловай і гаспадарчай дзейнасці ў Беларусі.\nУ выданні прадстаўлена дзейнасць салезіянскага таварыства на беларускіх зямлях падчас трох перыядаў — у міжваенны, ваенны і пасляваенны.\nАўтар сабраў ужо вядомыя даследаванні, дапаўняючы іх новай інфармацыяй і сведчаннямі. Сабраны ксяндзом Артурам матэрыял сведчыць пра значны ўнёсак салезіянскіх місіянераў у ваенны і пасляваенны перыяды ў справу ратавання і адраджэння каталіцкай веры ў краіне.\nУ працы рэканструявана палітычная і рэлігійная атмасфера, якая панавала на беларускіх землях у кожны з трох вышэйпералічаных перыядаў з мэтаю лепшага разумення асяроддзя, адносін мясцовага насельніцтва і ідэалогіі паасобных палітычных плыняў на гэтай тэрыторыі ў вызначаны прамежак часу. Новая кніга адлюстроўвае не толькі дзейнасць салезіянаў на тэрыторыі нашай краіны, але і гісторыю Касцёла ў разгледжаны перыяд. У працы сабраныя шматлікія дакументы і сведчанні пра мучаніцтва беларускага духавенства.\nНабыць кнігу можна у салезіянскіх парафіях:\nПарафія св. Яна Хрысціцеля — Мінск (Серабранка)\nПарафія Маці Божай Успамогі Хрысціянаў — Бараўляны\nПарафія св. Міхала Арханёла — Смаргонь\nПарафія Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі — Дзятлава\nПарафія святых апосталаў Пятра і Паўла — Жупраны\n#Выдавецтва Pro Christo (20)


Руская – па пашпарце, беларуска – у душы – Кобринский вестник\nРуская – па пашпарце, беларуска – у душы\n08/10/2018 146 admin Комментариев нет\nКляновы лісточак, падхоплены з зямлі лёгкім павевам ласкавага ветру, трапляе ў рукі Наталлі. Яна лагодна прыціскае яго да твару, удыхаючы водар восені, які даўно стаў адным з любімых яе водараў -у ім перапляліся цёплыя ўспаміны пра той першы верасень, што паклаў пачатак працоўнаму шляху, пра першы ўрок, новых сяброў, якіх яна набыла сярод сваіх выхаванцаў і шмат што іншае, такое цёплае і патаемнае, якое заўсёды прыемна кранае душу.\n– Помню, як хвалявалася, калі ехала ў незнаёмую вёску. Як сустрэнуць? Як наладзіць узаемаадносіны з калегамі, а тым больш з вучнямі? А пераступіла парог школы, і ўсё неяк адышло за другі план – бы сэрцам адчула: тут мой лёс, мая работа, дом. І не памылілася – мне пашчасціла хутка знайсці сваё месца ў жыцці, – дзеліцца ўспамінамі настаўніца беларускай мовы і літаратуры Павіццеўскага дзіцячага сада-сярэдняй школы Наталля Цецярук.\nЗ таго часу прайшло не многа і не мала -17 гадоў, кожны з якіх па-свойму запамінальны для маёй гераіні – як для настаўніка ў прафесіянальным плане, так і для жанчыны ў асабістым. У школе сярод вопытных калег Наталля сталела, набіралася вопыту. Шукала тыя стрункі ў душы сваіх выхаванцаў, дакрананне да якіх больш за ўсё раскрывае таленты дзіцяці, імкнулася ў малодшых сяброў выклікаць смагу да пазнання роднай мовы, прывіць ім такую любоў і павагу да яе, якую калісьці прывіла і ёй, ураджэнцы Санкт-Пецярбурга, настаўніца беларускай мовы Лунінецкай сярэдняй школы Наталля Веніямінаўна (на жаль, прозвішча ўжо не згадае).\n– Так, толькі ад майстэрства настаўніка, ад яго ўмення зацікавіць сваім прадметам залежыць любоў да той ці іншай навукі. Мне, як грамадзянцы Расійскай Федэрацыі, можна было не вывучаць беларускую мову, але проста сядзець і займацца сваімі справамі на ўроках Наталлі Веніямінаўны я не магла. Беларуская мова з яе вуснаў лілася, бы той сярэбраны ручаёк, пераліваючыся ўсімі яго адценнямі. Зачараваная, я слухала кожнае яе слова, затым бегла ў бібліятэку і брала творы беларускіх аўтараў – пачынала з народных казак, вершаў Янкі Купалы і Максіма Багдановіча, – згадвае Наталля Васільеўна.\nЦікавасць да авалодання беларускай мовай у дзяўчыны паступова перарасла ў жаданне стаць настаўнікам роднай мовы продкаў па матулінай лініі, выхадцаў са Століншчыны. Пасля заканчэння Мінскага дзяржаўнага педагагічнага каледжа маладую настаўніцу накіроўваюць на Брэстчыну.\n– У райана прапанавалі на выбар два раёны –Кобрынскі і Драгічынскі. Ні ў тым, ні ў другім ні сваякоў, ні знаёмых не было, а бацькі жылі ў Лунінцы. Выбар зрабіла інтуітыўна. Так вось і трапіла ў Павіццеўскую сярэднюю школу, – заўважае Наталля і, усміхаючыся, дадае: – Спраўдзілася і прароцтва спецыяліста з аддзела кадраў, якая, даючы мне накіраванне, сказала, што ў Павіцці абавязкова знайду сваё жаночае шчасце.\nЗараз з мужам Мікалаем Наталля гадуе дзвюх дачок – Насцю і Ганну. Як сыну настаўніцы, Мікалаю добра вядома, што значыць у доме мець педагога, калі грамадскае становіцца часткай сямейнага жыцця, а дом – гэта працяг работы. Паразуменне і падтрымка з боку блізкіх дапамагаюць Наталлі актыўна займацца і пазакласнай работай з вучнямі, у прыватнасці – адной з любімых формаў – даследчай дзейнасцю. Чатыры гады запар на раённых канферэнцыях яна са сваімі выхаванцамі станавілася пераможцай у розных секцыях. Мінулы навучальны год выдаўся асабліва ўдалым. З Арцёмам Брышценам ( ужо студэнтам) яны ўзялі дыплом III ступені ў конкурсе даследчага характару на рэспубліканскім узроўні.\n– Да тэмы вобразу настаўніка ў сучаснай беларускай прозе прывяла мая цяга ў вольныя гадзіны чытаць творы, якія не вывучаюцца ў школьнай праграме. Адзін з іх прапанавала прачытаць Арцёму. Ідэя развіць тэму яму спадабалася, – расказвае Наталля Васільеўна. – Мы шмат цікавага для сябе адкрылі.\nЯк заўважае мая субяседніца, коласаўскі Андрэй Лабановіч – не адзіны персанаж у беларускай літаратуры, дзе ўмела намаляваны партрэт настаўніка, і паступова скіроўвае размову ўвогуле на ролю педагога ў выхаванні сучаснага маладога пакалення: калі настаўнік любіць толькі сваю справу – ён будзе добрым настаўнікам, калі любіць сваіх выхаванцаў, як бацька дзіця, будзе лепшым, чым той настаўнік, які шмат ведае, але не мае любві да сваёй справы і дзяцей, а калі педагог спалучае ў сабе любоў да справы і да вучняў – ён дасканалы настаўнік.\nДа дасканаласці, якой няма межаў, імкнецца і сама Наталля Васільеўна. А яшчэ яна марыць здзейсніць экскурсію з вучнямі на сваю малую радзіму – у культурную сталіцу Расіі, прайсціся сцежкамі дзяцінства, наталіцца яе неверагоднай атмасферай.\nНА ЗДЫМКУ аўтара: Наталля Цецярук са сваімі вучнямі.\nЕлена Минина: “Вниманием обделять нельзя”… →


Кардиотонус | Karditonys ад гіпертаніі – афіцыйны сайт, купіць цяпер, водгукі, цэны\nКардиотонус | Karditonys з’яўляецца эфектыўным сродкам супраць гіпертаніі. Яе распрацоўка і рэалізацыя заняла больш за чатыры гады. У выніку шматлікіх даследаванняў, удалося стварыць унікальны прадукт, асноўнымі кампанентамі якой з’яўляюцца прыродныя рэчывы.\nСімптомы гіпертаніі Кардиотонус | Karditonys Н2>\nПадвышаны ціск у крывяноснай сістэме, называецца гіпертаніяй, колькасць людзей, якія пакутуюць ад гэтага захворвання павялічваецца з кожным годам. Калі запусціць хваробу ці позна пачаць лячэнне, наступствы могуць быць вельмі сур’ёзнымі, нават са смяротным зыходам.\nЯк распазнаць гіпертанію:\nёсць праблемы з дыханнем;\nстан стомленасці надыходзіць хутчэй, чым звычайна;\nу некаторых выпадках суправаджаецца крывацёкам з носа.\nКалі вы не надаём вялікае значэнне гэтых сімптомаў захворвання, шкоду здароўю можа быць значным. Хвароба развіваецца хутка і можа прывесці да сур’ёзных наступстваў у выглядзе:\nпредынфарктном стан, з усімі вынікаючымі з гэтага наступствамі;\nартэрыі разрыў у крыві галаўнога мозгу, у выніку кровастраты;\nпашкоджанне крывяносных сасудаў, аж да выбуху;\nчастковая ці поўная страта зроку;\nстрата памяці і мозгу здароўя:\nсыход з жыцця.\nПры наяўнасці ў хворых на цукровы дыябет, парушэннямі функцыі печані і нырак або наркаманіі, хвароб і негатыўных наступстваў, як правіла, горш. Падступства гіпертаніі амаль незаўважна развіццё, калі своечасова не дыягнаставаць яе з’яўленнем не пачаць лячэнне, вынік можа прывесці да незваротнага шкоды здароўю. Самы просты спосаб вызначыць хваробу, перыядычны кантроль ўзроўню ціску. З’яўленне анамалій варта звярнуцца да лекара.\nВынікі прымянення Кардиотонуса | Karditonys Н2>\nКалі вы правільна выбраць дабаўкі для лячэння артэрыяльнай гіпертэнзіі, яе сімптомы не скончацца. Мабыць, найбольш эфектыўны сродак супраць гэтай хваробы Carpitanos, яна вырабляецца пасля многіх гадоў навуковых даследаванняў, з аптымальнага злучэння кампанентаў расліннага паходжання выбірае прапорцыю.\nспрыяе да гладкаму праходжання крыві праз посуд, даючы ім эластычнасць;\nнармалізуе склад крыві;\nпадтрымлівае працу сэрца;\nпавялічвае ўстойлівасць да стрэсу;\nпамяншае зашлакованностью арганізма;\nпроцідзейнічае запаленчыя працэсы;\nліквідуе галавакружэнне, “мушкі” у вачах;\nспрыяе здароваму сну;\nумацоўвае нервовую сістэму.\nПеравагі дабаўкі ўключаюць натуральнае паходжанне асноўных кампанентаў і адэкватны кошт. Каля 95% пацыентаў адчувалі станоўчы эфект пасля курсу лячэння.\nПеравагі Кардиотонус | Karditonys Н2>\nСярод шматлікіх сродкаў, якія выкарыстоўваюцца для лячэння гіпертаніі, Кардиотонус | Karditonys мае шэраг пераваг:\nнакіравана на прычыны, якія ўплываюць на змяненне ціску, а не толькі за наступствы;\nтэрапеўтычны эфект захоўваецца на працягу доўгага часу;\nне выклікае алергію, метад не суправаджаецца пабочнымі эфектамі;\nняма шкодных хімічных прымешак;\nнізкі кошт у параўнанні з аналагамі;\nпадыходзіць практычна для ўсіх асоб, якія дасягнулі\nпаўналецця, якія не пакутуюць ад сур’ёзных хранічных захворванняў стрававальнай сістэмы;\nпрымаюцца незалежна ад часу прыёму ежы.\nУнікальныя ўласцівасці дабаўкі за кошт старанна прадуманай кампазіцыі і прапорцыі асноўных кампанентаў.\nУ аснове дапаўненні сталі вытрымкі з лекавых раслін, у мэтах павышэння тэрапеўтычнага эфекту дададзеныя вітаміны, макра-і мікраэлементаў. Ён атрымліваецца ў выніку шматгадовых навуковых даследаванняў, каб стварыць гэта выдаткавалі значную суму грошай. У рэшце рэшт, быў здольна вырабляць і рэалізоўваць інавацыйныя лячэння гіпертаніі. Аб выкарыстанні і вытворчасці Кардиотонус | Karditonys выдадзеных патэнтаў праводзяцца абавязковыя клінічныя выпрабаванні.\nУ склад уваходзяць кампаненты расліннага паходжання:\nкапот амела забяспечвае стабільнае ціск, функцыю апоры сэрца, ачышчае крывяносныя пасудзіны ад бляшак;\nEchinops танізуе крывяносную сістэму, палягчае рух крыві па сасудах;\nЭкстракт pustki насычае цела са здаровымі элементамі, спрыяе іх абсорбцыі ў поўным аб’ёме;\nкары дрэва McOmie забяспечвае комплекснае гаючыя ўздзеянне на сардэчна-сасудзістую сістэму;\nканцэнтрат раўвольфіі выдаляе адходы і таксіны, рэгулюе ўзровень цукру ў крыві і халестэрын, ўмацоўваюць сценкі крывяносных сасудаў.\nПрынцып працы Кардиотонус | Karditonys Н2>\nКардиотонус | Karditonys дабратворна адбіваецца на функцыянаванні ўсіх сістэм арганізма, аднаўленне не толькі крывяносных сасудаў і сардэчнай мышцы, а таксама органаў стрававання і вылучэнні.\nГэты эфект дасягаецца:\nдзякуючы лёгкай засваяльнасці;\nз-за паступовае зніжэнне ціску да нормы, беручы пад увагу індывідуальнасць;\nадрас ўздзеянне на траўміраваных тканінах і раёнах, да поўнага выздараўлення;\nстымуляцыя абменных працэсаў.\nУ працэсе лячэння:\nзнікае галавакружэнне і пацямненне ў вачах;\nадлюстроўвае лішак халестэрыну;\nвяртае паток крыві да нармальнага;\nпаляпшае абменныя працэсы.\nІнструкцыя па ўжыванні Кардиотонус | Karditonys Н2>\nКардиотонус | Karditonys даступныя ў Сашы або таблеткі. Таблетка запіваючы неабходнай колькасцю вады, парашок раствараецца ў шклянцы пітной вады пры дбайным мяшанні. Дабаўка рэкамендуецца для прафілактыкі і лячэння артэрыяльнай гіпертэнзіі, а таксама для стымуляцыі асноўных жыццёва важных функцый.\nДля таго, каб атрымаць гарантаваны вынік, вам неабходна прайсці курс лячэння на працягу 21 дзён пры захаванні рэкамендацый па ўжыванні:\nпрымаць адзін раз у дзень;\nВы павінны прайсці поўны курс лячэння на працягу трох тыдняў.\nДазволена прымяненне Вядома са з’яўленнем раптоўнага пагаршэння стану\nздароўя, звязаным з павелічэннем ціску.\nПасля месяца лячэння неабходна зрабіць перапынак на тэрмін да 30 дзён, у выпадку неабходнасці, вы можаце працягнуць лячэнне. Перад пачаткам эксплуатацыі, павінна быць старанна запакаваная з правіламі прымянення і рэкамендаванай дазоўкай.\nКардиотонус | Karditonys – развод або сапраўды дапамагае\nУ сувязі з ростам папулярнасці дапаўненні, на рынку з’явіліся падробкі. Людзі, якія ўзялі прадукты, выпушчаныя жульніцтва не адчулі станоўчы эфект водпуску адмоўнай зваротнай сувязі.\nТак, каб зразумець Кардиотонус | Karditonys – развод або інструмент, які сапраўды дапамагае, неабходна растлумачыць, што інструмент BAD (біялагічна актыўны дадатак), а максімальнае перавага пры прыёме адначасова з курсам лячэння, прадпісанага лекарам у цяжкіх выпадках. Для таго, каб выключыць магчымасць куплі падробак толькі адзін шлях -. Загадаць дадатак ад афіцыйнага прадстаўніка\nДзе купіць Кардиотонус | Karditonys Н2>\nПастаўка Кардиотонус | Karditonys ад гіпертаніі мае справу толькі з афіцыйным вытворцам. Прадавец не супрацоўнічае з пастаўшчыкамі ў аптэкі і крамы. Калі такія прадукты ў іншых крамах павінны сумнявацца ў якасці і сапраўднасці прадукту.\nНа сайце вытворцы вы можаце знайсці ўсю неабходную інфармацыю пра кошт і бягучых акцыях. Вы можаце размясціць свой заказ, запоўніўшы форму. Менеджэр звязваецца з кліентам і рыхтуе пастаўку. Аплата адбываецца пры атрыманні. Калі б вы спыталі загадзя, не згаджайцеся на куплю. – Вы, верагодна, сутыкаюцца з афёра\nКалі вы заказваеце на афіцыйным сайце, вы абараняеце сябе ад падробак і лекаў няякасных.


Хрысціянскі баль 2021 - Санктуарый Маці Божай Валадаркі Азёраў | Санктуарый Маці Божай Валадаркі Азёраў\nКсёндз Уладзімір Шыдлоўскі распачаў вечар супольнай малітвай. Потым сваім выступленнем радаваў парафіяльны гурт ,, EX ANIMA'' . Маладыя людзі з'яўляюцца пастаяннымі ўдзельнікамі імпрэзы. І гэта ўжо сапраўдныя прафесіяналы сваёй справы з багатым рэпертуарам.\nСапраўдным сюрпрызам для гасцей стала выступленне сталічнага Тэсла шоу. Артысты паказалі, што электрычнасцю можна кіраваць. Лямпы працавалі без падключэння да сетак, маланка танцавала, бенгальскія агні ўспыхвалі ў электрычным полі...\nЯк заўсёды, парадаваў пачастунак, асабліва вяндлінка ад ксяндза Станіслава.\nКожны квіток браў удзел у латарэі. Калонка, тэлефон і веласіпед трапілі ў рукі шчасліўчыкаў.\nВернікі правялі цудоўны запамінальны вечар! Выказваем словы ўдзячнасці ксяндзу Уладзіміру, ксяндзу Станіславу, а таксама ўсім, хто дапамог арганізаваць імпрэзу.


Лукашэнка: пасля ЧАЭС нам прадракалі хаос і выраджэнне\n12:51 18 чэрвеня 2021\n16:05 26.04.2016 Атрымаць кароткую спасылку\nПрэзідэнт асабліва падкрэсліў, што беларусы перад тварам агульнанацыянальнага бедства не склалі рукі і знайшлі ў сабе сілы згуртавацца.\nМІНСК, 26 кра — Sputnik. Беларусь здолела справіцца з наступствамі аварыі на Чарнобыльскай атамнай электрастанцыі, нягледзячы на самыя негатыўныя прагнозы "экспертаў", заявіў у аўторак прэзідэнт рэспублікі Аляксандр Лукашэнка ў час наведвання Гомельскай вобласці ў дзень трыццатай гадавіну аварыі на ЧАЭС.\nБеларускі народ, па словах кіраўніка дзяржавы, праявіў сапраўдны гераізм, пераадольваючы наступствы катастрофы.\n"Ліквідаваць наступствы катастрофы мы мусілі адначасова з рашэннем задач па аднаўленню ўпраўлення краінай, выратаванню заводаў і фабрык, сельскагаспадарчых прадпрыемстваў, сацыяльнай абароны людзей. Шматлікія эксперты з важным выглядам знаўцаў паўтаралі, што наваяўленая рэспубліка не вытрымае такога невыноснага цяжару. Нам прадказвалі хаос і выраджэнне", — цытуе БелТА словы Лукашэнкі.\nПрэзідэнт таксама падкрэсліў, што беларусы перад тварам агульнанацыянальнага бедства не склалі рукі і знайшлі ў сабе сілы згуртавацца.\nАварыя на Чарнобыльскай АЭС адбылася 26 красавіка 1986 года. Выбухнуў чацвёрты энергаблок станцыі. Агульная плошча радыяцыйнага забруджвання на Украіне ў выніку катастрофы склала 50 тысяч квадратных кіламетраў у 12 абласцях. Акрамя таго, былі забруджаныя 46,5 тысяч квадратных кіламетраў тэрыторыі Беларусі (23% ад агульнай плошчы).\nАварыя на Чарнобыльскай АЭС, Кіраўнік дзяржавы, Аляксандр Лукашэнка, Гомельская вобласць, Беларусь


Неверагоднае — у адкрытым доступе\nЗа талент і майстэрства\n20.02.2018 10:57 Культура\nПаспяховая рэканструкцыя, якая лічылася немагчымай, і карта вобласці ў народным касцюме: прэзентацыя кнігі “Традыцыйнае адзенне Віцебшчыны” адбылася ў Віцебскім абласным метадычным цэнтры народнай творчасці.\nУнікальнае тэматычнае выданне ўключае змястоўныя гістарычныя артыкулы, рэдкія фотаматэрыялы і каталогі збораў традыцыйнага адзення. У асобным раздзеле пададзена інфармацыя аб адноўленых супрацоўнікамі дамоў і цэнтраў рамёстваў комплексах мясцовых строяў XVIII—XX стагоддзяў і размешчаны фотаздымкі найлепшых узораў рэканструкцыі народных касцюмаў. На жаль, да нашага часу ні ў адным з раёнаў вобласці не захавалася ніводнага поўнага комплексу мясцовага адзення. Таму доўгі час панавала катэгарычнае меркаванне, што свае традыцыйныя ўборы Віцебшчына незваротна страціла. Збіраць неабходныя для рэканструкцыі і сістэматызацыі звесткі часам даводзілася па драбнічках, кожная з якіх была на вагу золата.\nЯк паведаміла вядучы метадыст абласнога метадычнага цэнтра народнай творчасці Ала Лялькіна, аснову выдання склалі зборы традыцыйнага адзення Віцебскага абласнога краязнаўчага, Бешанковіцкага раённага гісторыка-краязнаўчага, Глыбоцкага гісторыка-этнаграфічнага, Чашніцкага гістарычнага, Лепельскага і Пастаўскага раённых краязнаўчых, Талачынскага, Мёрскага і Шумілінскага гісторыка-краязнаўчых музеяў, Нацыянальнага полацкага гісторыка-культурнага музея-запаведніка, Браслаўскага раённага аб’яднання музеяў, музейнага комплексу гісторыі і культуры Аршаншчыны, музея гісторыі і культуры Наваполацка, рабочай групы па стварэнні гісторыка-краязнаўчага музея Дуброўны. У прыватнасці, дзякуючы старшаму навуковаму супрацоўніку Святлане Салаўёвай у кнізе з’явіўся раздзел, што апісвае 180 рарытэтаў з даваеннай калекцыі абласнога краязнаўчага музея, — фрагменты мяшчанскага касцюма канца XVIII — пачатку XX стагоддзя і сялянскага касцюма канца XIX — пачатку XX стагоддзя.\nАкрамя таго, цікавыя экспанаты прадставілі ўстановы адукацыі — Віцебскі дзяржаўны тэхналагічны ўніверсітэт, Глінская сярэдняя школа Докшыцкага раёна, музей “Гісторыя Заронаўскага краю”, школьныя музеі вёскі Вымна Віцебскага і вёскі Ляды Дубровенскага раёнаў. Пэўная частка аўтэнтычных экспанатаў, а таксама адноўленыя святочныя строі былі ўзяты з музейных фондаў цэнтраў і дамоў рамёстваў вобласці. Аўтарамі-складальнікамі і дызайнерамі афармлення кнігі выступілі вядучыя метадысты абласнога метадычнага цэнтра народнай творчасці Ніна Бабровіч і Людміла Вакар, намеснік дэкана мастацка-графічнага факультэта ВДУ імя П.М.Машэрава Галіна Бабровіч.\n— Сумесна з дамамі і цэнтрамі рамёстваў мы правялі вялікую работу па вывучэнні і аднаўленні традыцыйнага адзення, — расказала кіраўнік маштабнага праекта, дырэктар абласнога метадычнага цэнтра народнай творчасці Кацярына Лабука. — Гэтаму вельмі паспрыялі свята-конкурс майстроў ткацтва “Палатняныя пераплёты” ў межах Міжнароднага фестывалю “Славянскі базар у Віцебску” ў 2013 годзе, святы-конкурсы народнага касцюма “Шыўкі майстэрства”, што прайшлі ў 2015 годзе ў Сянне і праз год у Віцебску, мінулагоднія абласныя выстава-конкурс народнага касцюма “Шыўкі майстэрства” і этнаграфічна-краязнаўчая выстава “Народнае адзенне Віцебшчыны”.\nТрэба сказаць, што майстры дамоў і цэнтраў рамёстваў, якія далучыліся да праекта, у сваёй творчасці акумулявалі мясцовы матэрыял, мелі ўласныя напрацоўкі. Таму рэканструкцыі праводзіліся па старадаўніх тэхніках і тэхналогіях апрацоўкі тэкстылю, з выкарыстаннем ручнога ткацтва, аўтэнтычных вышывак, спосабаў аздаблення швоў. У выніку было адноўлена каля ста комплексаў традыцыйнага штодзённага і святочнага адзення. Фота найбольш удалых з іх упрыгожылі кнігу. Цяпер усе жадаючыя могуць даведацца, дзе на Віцебшчыне прыгажуні насілі панёву, як майстрыні клалі шыўкі ці набівалі малюнак на тканіне, могуць атрымаць уяўленне аб мужчынскім насове і ўвогуле пераканацца, наколькі прывабна, стыльна выглядаюць аўтэнтычныя ўборы. Дарэчы, сярод разынак выдання — карта вобласці ў народным касцюме, дзе кожны з рэгіёнаў прадстаўлены сваім непаўторным строем.\nУ адпаведнасці з навуковай канцэпцыяй альбома, на яго старонках змешчаны этнаграфічны матэрыял памежных раёнаў Смаленскай і Пскоўскай абласцей. Разнастайныя артэфакты і фотаздымкі адзення XIX — першай паловы XX стагоддзя былі ўзяты з экспазіцый і фондаў музея “Смаленскі лён”, Руднянскага гістарычнага, Дзямідаўскага і Усвяцкага гісторыка-краязнаўчых, Веліжскага музеяў, Краснінскага краязнаўчага музея імя Ерашовых, краязнаўчага музея Вялікіх Лук, музея гісторыі Невеля. Найкаштоўнейшы матэрыял па адзенні беларусаў XIX стагоддзя прадставіў Смаленскі дзяржаўны музей-запаведнік. Кніга-альбом “Традыцыйнае адзенне Віцебшчыны” выдадзена галоўным упраўленнем ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі аблвыканкама сумесна з абласным метадычным цэнтрам народнай творчасці. Праект прысвечаны этнографу, фалькларысту, краязнаўцу, першаму даследчыку традыцыйнага адзення Віцебшчыны Міхаілу Якаўлевічу Нікіфароўскаму.\nФота Алы ЛЯЛЬКІНАЙ.\nВіцебскі абласны метадычны цэнтр народнай творчасцікнігапрэзентацыяТрадыцыйнае адзенне Віцебшчыны\nНавінкі літаратуры: што прапануюць кніга...


Як разлічыць памеры падмурка - Блог пра рамонт\nРазлік памераў падмурка пад дом - гэта карпатлівая праца, якая патрабуе ўвагі, таму што ад яго правільнасці залежыць якасць надземнай часткі дома. Як правіла, існуе стандартная сістэма, яе склалі архітэктары, яна досыць простая і для дамоў складанай канструкцыі яе не варта выкарыстоўваць, так як могуць быць нейкія разыходжанні. Калі вы хочаце даведацца, як зрабіць усё правільна, чытайце далей ....\nСамая асноўная задача кожнага забудоўшчыка - гэта пабудаваць падмурак даўгавечны і надзейны, а каб ён адпавядаў патрабаванням, падбіраюць адпаведную геаметрыю. Каб прасцей было вырабляць разлік, паглядзіце на гатовыя падмуркі, якія ідэальна падыходзяць пад ваш архітэктарскія план. Варта звярнуць увагу на форму, якасць і дэфекты. Яны пакажуць вам на тое, якія былі дапушчаныя памылкі ў момант узвядзення.\nПасля візуальнага азнаямлення можна смела прыступаць да паўнавартаснага разліку, які ўключае ў сябе значэння апорнай здольнасці і дэфармацыю грунту на ўчастку, дзе будзе ўзводзіцца падмурак. Для гэтага спатрэбіцца веданне матэматыкі і фізікі.\nРазлік апорнай здольнасці не складзены, цяжкі на дэфармацыю - яго варта вырабляць з прафесіяналамі.\nВозьмем, да прыкладу, істужачны падмурак. Спатрэбяцца наступныя дадзеныя:\nЎзровень праходжання грунтавых вод.\nОтметка прамярзання грунта.\nЗнешняя нагрузка на дах.\nАрхітэктарскія праект дома.\nМаючы аб'ектыўныя дадзеныя, можна прыступаць да паэтапным разліку падмурка.\nПершы этап - гэта вызначэнне вагі знешняй канструкцыі дома, якая знаходзіцца над зямлёй, уключаючы дадатковую нагрузку ад мэблі, дэкаратыўнай аздаблення і да т.п., якая будзе вырабляць ўдзельнае ціск на падэшвеннай грунт.\nДругі этап - геаметрыя.\nТрэці этап - карэкціроўка.\nЯк вызначыць памеры падмурка пад дом эканом-класа?\nДля дадзенага тыпу дома неабходна вырабіць вызначэнне:\nўдзельнай вагі знешняй канструкцыі, які знаходзіцца над падэшвай падмурка, пры гэтым варта ўлічваць вагу самага грунту;\nцокаля, уключаючы дэкаратыўнае аздабленне, падлогі і пліты перакрыцця;\nсценавых панэляў, не ўлічваючы дзвярныя і аконныя праёмы;\nперагародак з вонкавай і вонкавым аздабленнем. Аналагічны разлік вырабляецца непасрэдна са сценамі;\nкроквеннай сістэмы і потолочного перакрыцці, уключаючы аздабленне і дахавы матэрыял;\nВам спатрэбіцца ватман, на ім неабходна будзе выканаць эскіз ўсіх канструктыўных элементаў хаты. Эскіз павінен быць максімальна падобным на сапраўдную канструкцыю. У завяршэнні накідаў вырабляецца вызначэнне аб'ёмаў канструкцыі па формуле - ДхВхШ = V. У выпадку, калі неабходна вызначыць аб'ём складанай канструкцыі, то неабходна падмурак падзяліць на часткі і пралічыць іх аб'ём па прапанаванай формуле. Вынік памнажаецца на вагу матэрыялу канструкцыі. У выніку чаго будзе вядомы вага канструктыўнага элемента, яго таксама неабходна вызначыць.\nКаб даведацца вага матэрыялу, трэба атрыманы вага паводле папярэдніх разлікаў памножыць на каэфіцыент надзейнасці па нагрузцы.\nКаэфіцыент надзейнасці залежыць ад характару нагрузкі.\nУ завяршэнні падсумоўвання вагі ўсіх элементаў канструкцыі павінен атрымацца вага ўсяго дома, на эскізе яго пазначаюць - «РК». Памернасць вагі дома пазначаецца ў тонах або кілаграмах.\nВызначэнне геаметрычных параметраў вырабляцца з улікам заглыблення падмурка, параметраў плана дома, матэрыялу, класіфікацыя грунту, а таксама плануемай канструкцыі.\nПа выніковым разліках складаецца схема і эскіз, дзе шырыня канструкцыі залежыць ад катэгорыі грунту. Варта адзначыць што шырыня грунту незалежна ад таго, на якім грунце ён уладкоўваецца, не павiнна быць менш як 350 мм і меней шырыні сцен хаты.\nВышыня дома залежыць ад велічыні апускання падмурка ў грунт.\nДля вызначэння снеговой нагрузкі на дах дома выкарыстоўваецца стандартная формула - Паправачны каэфіцыент Х на РС, у выніку чаго атрымліваецца удакладненая снегавая нагрузка РС *.\nістужачны падмурак для дома;\nяк зрабіць падмурак для лазні.\nПрапануем паглядзець відэаролік пра памылкі залажэння падмурка:


СПРАВА СУПРАЦЬ ВОЛЬГІ КОРБУТ СПЫНЕНАЯ\n10 красавік 2002, 15:00\nАбвінавачаньні супраць уладальніцы чатырох залатых алімпійскіх мэдалёў Вольгі Корбут ня будуць разглядацца ў судзе. Справа пра дробны крадзеж закрытая, бо Корбут пагадзілася заплаціць 333 даляры судовага ўнёску і наведала адмысловы курс лекцыяў. Такія пагадненьні з судом частыя ў выпадках, калі чалавека ўпершыню абвінавачваюць у нязначным правапарушэньні, піша амэрыканская газэта "Atlanta Journal-Constitution".\nВольгу Корбут затрымалі сёлета 31 студзеня каля харчовай крамы ў прымесьці Атлянты. Ахоўнік крамы сьцвярджаў, што былая алімпійская чэмпіёнка не заплаціла 19 даляраў за свае пакупкі — сыр, сыроп, гарбату, інжыр ды прыправы. Корбут казала, што яна проста забылася у машыне кашалёк і йшла па грошы. Цяпер, па закрыцьці справы, Корбут забаронена наведваць харчовыя крамы, якія ўваходзяць у сетку "Паблікс", што вінаваціла яе ў крадзяжы.\nБеларуская спартоўка, якая ў сямідзясятыя гады мінулага стагодзьдзя захапіла аматараў гімнастыкі ўва ўсім сьвеце сваім майстэрствам, апошнія дзесяць гадоў жыве ў ЗША, дзе трэніруе дзяўчынак. Нягледзячы на тое, што справа супраць гімнасткі закрытая, ейныя праблемы на гэтым ня скончыліся. Рычард Барткевіч, сын Корбут і сьпевака Лявона Барткевіча, — сярод падазроных у справе аб падробцы 30 тысяч даляраў, заявіў у сакавіку прадстаўнік фэдэральнай фінансавай службы ЗША.


Праз адсутнасць вады заўтра адмяняюць заняткі ў школе ў Новай Баравой | Новы Час\nСцяг Новай Баравой. Фота: Белсат\nВада ў большасці дамоў у Новай Баравой прапала яшчэ раніцай у нядзелю. Справа ў тым, што нехта, верагодна, пашкодзіў засаўку ў адным з калодзежаў па магістралі падачы вады ў раён. На працягу двух дзён Мінскводаканал гэтую праблему вырашыць не змог.\nЯк распавялі TUT.BY чытачы, вады не было сёння і ў школе ў Новай Баравой, дзе вучыцца каля 1800 дзяцей. Таму ўрокі былі скарочанымі, а ўвечары класныя кіраўнікі паведамілі бацькам і вучням, што праз адсутнасць вады заняткі заўтра адмяняюцца.\nАдзначым, мясцовыя жыхары лічаць, што праблема з падачай вады і вырашэнне гэтай праблемы, якое зацягнулася, могуць быць звязаныя з іх актыўнай грамадзянскай пазіцыяй, а таксама з бел-чырвона-белай сімволікай, якую яны вывешваюць у дварах.


Экспэртыза “Свабоды”: “Тавар могуць канфіскаваць за любыя парушэньні”\n20 жнівень 2007, 23:26\nВіталь Цыганкоў, Прага 19 жніўня ў гандлёвым цэнтры Ждановічы адбыўся стыхійны мітынг дробных гандляроў, выкліканы дзеяньнямі супрацоўнікаў падатковых інспэкцыяў. Наколькі справядлівыя і абгрунтаваныя патрабаваньні прадпрымальнікаў, ці здольныя прадстаўнікі дробнага бізнэсу аб’яднацца ў сваіх дзеяньнях? Ці можа ўлада пайсьці на кампраміс з прадпрымальнікамі? Гэтыя ды іншыя пытаньні абмяркоўваюць за круглым сталом “Экспэртызы Свабоды” індывідуальны прадпрымальнік, юрыст Сяргей Балыкін і эканамічны аглядальнік газэты “Белорусы и рынок” Кастусь Скуратовіч.\n“Наша ўлада можа абурыць каго заўгодна”\nЦыганкоў: “Прадстаўнікі прадпрымальніцкага руху заклікаюць пачаць з 1-га верасьня страйк прадпрымальнікаў супраць канфіскацыяў з боку кантрольных органаў. Наколькі, на вашу думку, абгрунтаваныя іхнія патрабаваньні? Ці ёсьць падставы для абурэньня і страйку?”\nБалыкін: “Наша ўлада можа абурыць каго заўгодна. Ці ты індывідуальны прадпрымальнік, ці юрыдычная асоба – працаваць у нашай краіне вельмі цяжка, бо кантрольныя органы маюць вельмі вялікія паўнамоцтвы. Яны могуць напрыклад, пазасудова канфіскоўваць тавар, грошы”.\nЦыганкоў: “За што?”\nБалыкін: “За любыя парушэньні. Я не перабольшваю – гэта можа быць ня так пастаўленая коска ў накладной. За такую памылку могуць даць штраф 10 працэнтаў ад сумы, на якую выпісаная накладная. Даць такі штраф можа ня толькі суд, але і кантрольны орган.\nТаму прыватным прадпрымальнікам ёсьць за што абурацца. Асабліва ўскладніў іхнюю дзейнасьць сумнавядомы прэзыдэнцкі ўказ №760, які забараняе ім наймаць наёмных працаўнікоў, акрамя сваіх сваякоў. Таксама гэты ўказ вывеў зь дзеяньня адзінага падатку шмат якія гандлёвыя пазыцыі.\nНапрыклад, тыя самыя футры, якія паслужылі падставай для ўчорашняга мітынгу ў Ждановічах. Гандляры з 1 красавіка павінны мець паперы на свой тавар (тое ж футра), але такія паперы ў замежжы не даюць, бо там іх увогуле не даюць. Вось так гандляры становяцца парушальнікамі заканадаўства, і ў іх канфіскоўваюць тавар”.\nЦыганкоў: За апошнія гады мы прызвычаіліся да словаў “прадпрымальніцкі страйк”, яны часта пратэстуюць, нешта патрабуюць, але часта гэта заканчваецца пэўным прымірэньнем. Улада ідзе на саступкі альбо кампрамісы, і абурэньне прадпрымальнікаў сьціхае. Як зараз могуць разгортвацца падзеі?”\nСкуратовіч: “У нас улада хоча накінуць сетку розных правілаў і рэглямэнтаў на кожнага чалавека, які хоча нешта прадаць, памяняць альбо купіць. Я сапраўды сам бачыў, як гандляры на тых самых Ждановічах парушаюць нейкі прадпісаньні – яны выглядаюць тых інспэктараў, якія ходзяць між радоў па сваіх марштрутаў, і падаюць адзін аднаму сыгналы.\nКалі ж абстрагавацца ад гэтага, і разгледзець шырэй, як сацыяльную зьяву, то, безумоўна, прадпрымальніцтву ў нашай краіне быць. Бо – не магу сказаць, што яны набралі нейкую надзвычайную сілу, але 40 працэнтаў розьнічнага таваразвароту праходзіць празь іх. І гэтага нельга проста так ліквідаваць.\nІ гэта адзіная сацыяльная група, якая мае сьмеласьць адстойваць свае правы ў розных формах – празь юрыдычныя формы, заканадаўчую ініцыятыву, і праз пратэст”.\n“Далей эканамічных патрабаваньняў прадпрымальнікі не ідуць”\nЦыганкоў: “Магчыма, палітыкі часам маюць троху завышаныя чаканьні да прадпрымальнікаў што да іхняй палітычнай актыўнасьці. Прадпрымальнікі, нават дробныя, ставяць пераважна эканамічныя патрабаваньні, і калі яны выконваюцца – ім гэтага дастаткова. Ці ня так?”\nБалыкін: “А што вы яшчэ ад іх хочаце? Прадпрымальнікі імкнуцца атрымаць нейкі прыбытак, і калі ён ёсьць, іхнія патрабаваньне задаволеныя, далей яны не ідуць. Існуе таксама нейкі міт, што ёсьць нейкая зьяднаная прадпрымальніцкая супольнасьць. Не. У Беларусі 200 тысяч індывідуальных прадпрымальнікаў. І гэта 200 тысяч суб’ектаў гаспадараньня, якія маюць уласныя інтарэсы.\nВось калі парушаюцца інтарэсы дастаткова вялікай колькасьці людзей, тады яны спрабуюць неяк аб’яднацца і адстойваць свае інтарэсы. Але прадпрымальніцкага руху як нечага адзінага не існуе, і не існуе адзінай арганізацыі, якая б магла ўсіх “падняць”.\nЦыганкоў: “Ці рэальна, што прадпрымальнікі як нейкая адзіная група могуць усьвядоміць неабходнасьць аб’ядноўвацца, каб адстойваць свае правы? Ці гэта ілюзія, і такога ніколі не адбудзецца?”\nСкуратовіч: “Пакуль не адбудуцца нейкія зрухі ў грамадзтве ў цэлым, гэтая сацыяльная група будзе імкнуцца выжываць, заяўляць пра сабе. Бо падставы ў іх відавочныя – калі прыходзяць і забіраюць маёмасьць, ты ж ня будзеш маўчаць.\nВось выступае галоўны санітарны ўрач Менску і кажа, што шапікі ня ёсьць цывілізаванай формай гандлю, і таму, маўляў, мы будзем разьбірацца. Але гэта не ягоная справа, ён перавышае свае паўнамоцтвы. І калі разабрацца, то гэта проста лабіяваньне інтарэсаў вялікіх гандлёвых цэнтраў, у якіх значна менш кліентаў, чым у тым самых Ждановічах. Вулічны гандаль існуе ва ўсіх заходніх краінах, гэта вырашае шмат сацыяльных праблемаў”.\nЦыганкоў: “Якіх вынікаў можна чакаць ад страйку, прызначанага на 1 верасьня?”\nБалыкін: “Па-першае, паглядзім, наколькі маштабны будзе страйк. Я вельмі сумняюся, што ён будзе дастаткова масавы, бо я размаўляў з многімі прадпрымальнікамі, асабліва ў рэгіёнах. Можа, выйдуць у Барысаве, бо там ёсьць актыўная арганізацыя, можа, яшчэ дзе. Магчыма, што ў тых самых Ждановічах выйдзе працэнтаў 20, а астатнія 80 застануцца працаваць. У такім выпадку, гэтая акцыя нічога ня дасьць.\nАле калі страйк будзе даволі масавым, то дзяржава, відаць, пэўны час ня будзе гэтак жорстка кантраляваць дзейнасьць прадпрымальнікаў. Нідзе, у ніводнай краіне не спрабавалі зьнішчаць дробны гандаль адміністрацыйнымі працэдурамі”.\nУ Ждановічах адбыўся стыхійны мітынг прадпрымальнікаў, 19.08.2007 Суд канфіскаваў у прадпрымальніка тавары на 13,7 мільёна рублёў, 15.08.2007 Прадпрымальнікі рыхтуюцца да акцыяў пратэсту, 14.08.2007


Google, Facebook, AliExpress, IAB, Яндэкс – у Мінску ўжо на гэтым тыдні\nГалоўная »Аб кампанii »Навiны »Google, Facebook, AliExpress, IAB, Яндэкс – у Мінску ўжо на гэтым тыдні\nЗ 9 па 11 кастрычніка ў гасцініцы «Рэнесанс Мінск» будзе праходзіць Дзявятая міжнародная практычная канферэнцыя «Дзелавы інтэрнэт».\nСвой удзел пацвердзілі заснавальнікі і саўладальнікі, ключавыя партнёры і СЕО, дырэктары па маркетынгу і рэгіянальным развіцці бізнесу, вядучыя product-менеджары, UX-аналітыкі і кіраўнікі мабільнага напрамку: Google, Яндэкс, Facebook, AliExpress, KupiVIP.ru Holding, AppCraft, IAB Russia, Funaction, Apalon, EPAM Systems, Wargaming.net, UX агенцтва UIDG, Stone Labs, Юмісофта і шмат іншых вядомых кампаній. Поўны спіс дакладчыкаў размешчаны на сайце канферэнцыі.\nЭксперты раскажуць аб трэндах, якіх трэба прытрымлівацца, прааналізуюць паспяховыя і правальныя кейсы, дадуць бясплатныя кансультацыі на спецыяльна адведзеных networking-пляцоўках, падзеляцца сваім досведам прасоўвання інтэрнэт-праектаў у трох галінах.\n«Маркетынг і рэклама» для ўладальнікаў бізнесу, кіраўнікоў аддзелаў рэкламы, маркетынгу і прасоўвання, профільных спецыялістаў, рэкламных агенцтваў.\n«eCommerce» для ўладальнікаў і супрацоўнікаў інтэрнэт-крам, пачынаючых бізнесменаў.\n«Publishing» для кіраўнікоў медыяпраектаў, прадуктовых менеджараў, спецыялістаў, якія займаюцца прасоўваннем гульняў, мабільных прыкладанняў і кантэнт-праектаў.\nрэгіянальны менеджар Google у краінах Цэнтральнай і Усходняй Еўропы Гётц Трілхаас\nрэгіянальны менеджар Facebook па развіцці супрацоўніцтва з ключавымі кліентамі і агенцтвамі у Расіі і Усходняй Еўропе Ганна-Марыя Трэнева;\nдырэктар па развіцці сэрвісу ADFOX кампаніі Яндэкс, прэзідэнт IAB Russia Барыс Амельніцкі;\nсаветнік прэзідэнта Групы кампаній Internest Сяргей Співак;\nсаўладальніца і выканаўчы дырэктар digital-студыі Funaction Вікторыя Вірта;\nадзін з вядучых капірайтараў Рунэта Зміцер Кот;\nгенеральны дырэктар «ПРАСТОР:PR&Кансалтынг» Раман Масленікаў і іншыя.\nПашыраць свой багаж ведаў і папаўняць тэлефонную кніжку карыснымі кантактамі ў гэтым годзе можна будзе цэлых тры дні: 9 і 10 кастрычніка вас чакаюць даклады, круглыя сталы і networking-пляцоўкі, 11 кастрычніка – 6 майстар-класаў.\nКошт квітка на адзін дзень канферэнцыі з насычанай дзелавой праграмай і нон-стоп-кансультацыямі ад гуру інтэрнэт-бізнесу – усяго 329 000 беларускіх рублёў.\nПадрабязней пра спосабы аплаты\nФотафакт мінулага года


Храм Узнясення Гасподня ў Ждановічах | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Рэлігія » Храм Узнясення Гасподня ў Ждановічах\nРаспавяду пра наш Храм Узнясення Гасподня, што ў маіх родных Ждановічах, найбліжэйшым прысталіччы. Ён новы, яго летапіс толькі пачаўся, таму не прадставіш шматвяковую гісторыю ў яркіх фарбах... Але як цудоўна быць каля вытоку гэтай жыццядайнай крыніцы духоўнасці! На свае вочы бачыць, як усё пачыналася, назіраць за станаўленнем, быць часткай гэтага. Памяць назаўсёды захавае ўспаміны пра мары мясцовых жыхароў аб вялікім прыгожым храме і планах па іх ажыццяўленні, узвядзенне новага будынка, хрэсныя хады да будоўлі, закладку ў падмурак капсулы-паслання, усталяванне купалоў і крыжоў, першую літургію ў новым храме... Пра ўсё па парадку. І ў цесным дачыненні да маёй сям'і.\n1995 год. З гэтай кропкі часу вядзе сваю гісторыю ждановіцкі Храм Узнясення Гасподня. Менавіта тады ў часовым памяшканні на тэрыторыі санаторыя «Крыніца» прайшло першае богаслужэнне. Аб тым, што стаў дзейнічаць храм, я напачатку не ведала. У той час была яшчэ школьніцай, на вялікія святы ў царкву хадзіла з маёй бабуляй Яўгеніяй. Часцей за ўсё ездзілі ў Мінскі Свята-Духаў кафедральны сабор, бывалі ў Саборы Святых Апосталаў Пятра і Паўла, што на Нямізе, ці ў Пакроўскім храме ў Вяснянцы. Вось з апошняга згаданага я і прыйшла ў наш мясцовы, але пазней, праз дзесяць гадоў.\n2005 год. Добра, да драбніц памятаю 19 чэрвеня, Дзень Святой Тройцы. Мая бабуля Яўгенія збіралася да споведзі, рыхтавалася да Прычасця. Майму сыну Стасіку тады быў амаль годзік. Бабуля прапанавала і яго ўзяць у храм, каб прыняў Святое Прычасце. Мы паехалі разам. Пабылі на літургіі, прычасціліся. Пасля богаслужэння мы ўжо рухаліся да выхаду з храма, калі, праходзячы побач з намі, святар затрымаўся, усміхнуўся і сказаў, што мой сын малайчынка, добра сябе паводзіў, відавочна, часта бывае ў храме, прычашчаецца. Я адказала, што гэта другое Прычасце ў яго жыцці, першае было ў мінулым верасні, калі мы яго пахрысцілі. Святар так шчыра засмуціўся! Ён паглядзеў мне ў вочы, і я адчула, як зазірнуў у самыя глыбіні маёй душы, ды прамовіў: «Вы пазбаўляеце яго самага важнага! Чаму ж вы, мама, часцей не прыносіце дзіцятка?» Я разгубілася і адказала толькі, што няпроста прыязджаць сюды з немаўляткам. Святар запытаўся, дзе мы жывём і, даведаўшыся, што ў Ждановічах, з палёгкай уздыхнуў: «Выдатна! У вас жа на месцы храм ёсць! А айцец Дзімітрый які ў вас цудоўны! Хадзіце ў храм, часцей прыносце дзіцятка да Прычасця!» Словы святара вельмі мяне ўразілі. І я пайшла з сынам у наш Храм Узнясення Гасподня, які тады размяшчаўся ў драўляным бараку санаторыя. Памяшканне маленькае, людзей па нядзелях багата, дзетак шмат прыводзяць. Пачалі і мы часта наведваць храм.\nУ нашым храме настаяцелем з 2000-га года быў іерэй Дзімітрый Вятошкін. Я пераканалася, што абсалютна правільна было мне сказана: «Айцец Дзімітрый у вас цудоўны!» Дабрыня яго адчувалася ва ўсім, клопат аб прыходзе быў відавочны. Прыхаджане празвалі яго «Вялікае Сэрца». Як толькі стаў настаяцелем, айцец Дзімітрый распачаў актыўную дзейнасць, каб пабудаваць у Ждановічах новы вялікі храм. Па блаславенні Высокапраасвяшчэннейшага Філарэта, Мітрапаліта Мінскага і Слуцкага, Патрыяршага Экзарха ўсея Беларусі, 15 лістапада 2001 года было прынята рашэнне пабудаваць новы храм. Як расказваў айцец Дзімітрый, калі ён сказаў Мітрапаліту, што хоча пабудаваць невялікі храм, Мітрапаліт запытаў: «На маленькі храм ёсць грошы?» Айцец Дзімітрый адказаў, што няма. «Тады будуй вялікі!» — параіў Мітрапаліт.\n2005 год. Пакуль вырашаліся справы з дакументамі ды іншыя будаўнічыя клопаты, богаслужэнні так і праходзілі ў маленькім драўляным будынку, куды мы з мужам Дзмітрыем і сынам Стасікам па нядзелях і прыходзілі. Малому падабалася быць там, ён разглядаў іконы, любіў запальваць свечкі, чакаў, калі пачнецца Прычасце.\n2007 год. Ужо распачалося будаўніцтва новага храма. 4 снежня здзейснілі хрэсны ход да месца будоўлі і ў падмурак заклалі капсулу з памятнай граматай, у якой напісана, што ў гэты дзень, у вялікае Свята Уводзін у Храм Прасвятой Багародзіцы, быў заснаваны Храм Узнясення Гасподня. І мы былі на той цырымоніі, нават фотаздымак ёсць у сямейным архіве, дзе сярод прыхаджан на першым плане стаіць наш трохгадовы сынок.\nКлопатамі настаяцеля, дапамогай ахвярадаўцаў, намаганнямі прыхаджан і, вядома, Божай апекай узводзіліся сцены новага храма. Кожны чалавек меў магчымасць зрабіць свой унёсак у добрую справу. Імёны людзей, што садзейнічалі будоўлі, у прамым сэнсе ўпісаны ў сцены. Можна было набыць цагліну і маркерам напісаць на ёй імя сваё ці таго, для каго хацелася б зрабіць добрую справу, альбо імёны родных і блізкіх, якія ўжо адышлі ў вечнасць. На памяць чалавеку давалася пасведчанне «Імянная цаглінка».\nА імёны перапісваліся ў кнігу, і маліцца за гэтых людзей у нашым храме будуць столькі, колькі ён будзе існаваць.\nПадымаліся сцены, клаліся рад за радам цагліны з імёнамі. Любаваліся на макет будынка прыхаджане і чакалі таго блаславёнага дня, калі ў новым храме адбудзецца першая літургія. Хто, як мог, прыспешваў гэту падзею.\n2008 год. І вось нашаму сыну ўжо чатыры гады. Неяк аднойчы пасля літургіі айцец Дзімітрый падышоў да нас. Пагладзіў маленькага верніка па галоўцы, спытаўся, як яго справы. А Стасік нечакана папрасіў даць яму крыж і паказаў на той, што быў у святара. «А навошта табе крыж?» — зацікавіла айца Дзімітрыя просьба малечы. «Буду прычашчаць, як вы!» — быў шчыры адказ. Тады я расказала, што дома сын гуляе «ў святара». Просіць мяне выразаць крыж з паперы, потым расстаўляе ў чаргу сваіх «прыхаджан» мядзведзікаў, мышку, жырафу ды іншыя мяккія цацкі і прамаўляе ім: «Да Святога Прычасця падыходзім моўчкі, склаўшы рукі крыжападобна правую наверх левай...» Паслухаў нас айцец Дзімітрый, парадаваўся, што такі ў яго маленькі прыхаджанін ёсць, і паабяцаў майму сыну ўзяць яго ў алтар. У вачах дзіцяці засвяцілася такая радасць! Увогуле, гэта быў асаблівы момант, які словамі не апішаш. «Хочаш дапамагаць мне ў алтары?» — запытаўся святар. «Вельмі хачу!» — адказаў Стасік. «Добра, хутка возьмем цябе! Як толькі сем гадоў споўніцца!» — паабяцаў айцец Дзімітрый. Тут ужо я дадала, што гэта будзе аж праз тры гады. Мой маленькі хлопчык зразумеў, што чакаць доўга, і сумна ўздыхнуў. «Добра, возьмем у шэсць!» — усміхнуўся настаяцель. І Стасік пачаў чакаць.\n2010 год. Сцены новага храма высока ўзвышаюцца, будоўля рухаецца. Колькасць прыхаджан павялічваецца, у часовым памяшканні ўтульна, праўда, цеснавата.\nНаш сын з нецярпеннем чакае 29 чэрвеня, калі яму споўніцца шэсць гадоў. На свой дзень нараджэння Стасік нагадаў айцу Дзімітрыю, што прыйшоў час узяць яго ў памочнікі. І першая літургія, на якой ён быў у алтары, — свята Пятра і Паўла ў 2010 годзе. Яму давалі нескладаныя даручэнні, ён хадзіў па запіскі, падаваў кадзіла. Праз паўгода сын усхвалявана паведаміў, што яму абяцалі даць стыхар, але трэба здаць «экзамен»: ведаць на памяць 90-ы псалом і вучыцца чытаць на царкоўнаславянскай мове. І вось наш шасцігадовы сынок узяўся рыхтавацца да «іспыту». Мы яму дапамаглі вывучыць псалом, і на свята Вадохрышча ён пайшоў «здаваць». Адкрываецца алтар — і мы бачым нашага сына ў маленькім белым стыхарыку. І такі ён задаволены, шчаслівы! І мы з татам таксама. Пасля службы, як ішлі дадому, распытвалі, ці добра «здаў» псалом. «Святар спытаўся, ці вывучыў. Я адказаў, што вывучыў. І ён проста даў мне стыхар!» — радасна сказаў малы.\nУ алтары быў яшчэ хлопчык Мікалай, аднагодка нашага Стасіка. Як цудоўна выглядалі малечы-панамары ў белых стыхарыках, калі з'яўляліся на «ўваход», несучы вялікія свечкі!\n2012 год. Час ішоў у нястомных клопатах настаяцеля, звязаных з будоўляй. Накрылі дах, паставілі вокны. Далей нас чакала падзея — усталяванне купалоў і крыжоў. Спачатку былі богаслужэнні, на якіх сабраліся шматлікія прыхаджане і духавенства, потым адбылося асвячэнне крыжа. Гэту місію выканаў цяперашні Мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі Веніямін, які ў той час быў епіскапам Барысаўскім, вікарыем Мінскай епархіі. Калі ставілі крыж, можна было сімвалічна пацягнуць за вяроўку, прымацаваную да купала, дапамагчы ўсталяваць. Сын вельмі стараўся! Ну і я далучылася да яго шчырых намаганняў.\n2013 год быў для прыходу асаблівы. 13 чэрвеня, на прастольнае свята Узнясення Гасподня, у новым будынку адбылася першая літургія. Хачу дадаць, што ў гэты ж дзень настаяцелю споўніўся 51 год. Тое свята стала незабыўным. Першая літургія ў новым храме бывае толькі аднойчы!\nІ вельмі радасна ад таго, што мы былі там. Запомніўся адзін асабісты момант. Перад пачаткам богаслужэння высветлілася, што стыхар нашага Стасіка выпадкова забыліся ў часовым храме. У дзіцяці на вачах выступілі слёзы, бачу, трымаецца з апошніх сіл, каб не расплакацца. І тут адзін з панамароў, юнак па імені Максім, супакоіў яго: «Не перажывай, я прынясу!» Вялікі дзякуй Максіму, якому давялося прыкласці ўсе свае спартыўныя здольнасці, каб збегаць і вярнуцца да пачатку літургіі. Стасік шчаслівы, і я разам з ім.\n2016 год. У нашым храме Мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі Павел, патрыяршы Экзарх усяе Беларусі, адслужыў літургію. А перад яе пачаткам у храм быў урачыста ўнесены каўчэг з часцінкамі мошчаў святога Георгія Пераможца і святых пакутнікаў Ваніфація і Халарампія. Тут дадам, што сярод святыняў Храма Узнясення Гасподня ёсць іконы з часцінкамі мошчаў Лукі Крымскага, Іаана Кармянскага, Матроны Маскоўскай, пакутніцы Ірыны.\nІшлі гады, храм дабудоўваўся, аздабляўся. У выніку атрымалася найцікавейшае архітэктурнае збудаванне старарускага стылю шатровага тыпу. Вышыня храма — 38 метраў, мае дзевяць купалоў і крыжоў, змяшчае да 500 прыхаджан. «Наш храм падобны да яркага чырвонага церама сярод смарагдавых соснаў!» — казаў айцец Дзімітрый, любуючыся вынікамі галоўных у сваім жыцці клопатаў.\n2021 год. Сумны раздзел летапісу храма, адбылася вялікая страта. 7 лютага на 59-м годзе жыцця адышоў да Госпада наш настаяцель протаіерэй Дзімітрый Акімавіч Вятошкін. Заўчасна і нечакана. Адчувалася, прыход асірацеў. Дваццаць гадоў правёў з намі наш айцец Дзімітрый. Прыціхлыя і разгубленыя былі прыхаджане. Прызнаваліся, што не могуць паверыць, што наш настаяцель больш не будзе служыць, не завершыць канчаткова ўнутраныя будаўнічыя работы, не пабачыць, якім прыгожым стане храм. Развітацца з любімым айцом Дзімітрыем, з настаяцелем, празваным «Вялікім Сэрцам», прыйшлі ўсе. Храм і двор былі запоўнены людзьмі. Чын адпявання ўзначаліў Мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі Веніямін, Партыяршы Экзарх усея Беларусі. Пахавалі айца Дзімітрыя ў двары храма.\nНастаяцелем прызначаны іерэй Аляксандр Гацко, які служыць у нашым храме з 2019 года.\n...Прыход жыве, расце, піша ўласную гісторыю. І як радасна на душы і хораша на сэрцы ад таго, што ты і твая сям'я — частка гэтай гісторыі.\nЗагаловак у газеце: Чырвоны церам сярод смарагдавых соснаў\nХрамы маёй радзімы. Рэчыцкі раён, вёска Шоўкавічы\nХрам Раства Прасвятой Багародзіцы, в. Вялікая Кракотка, Слонімскі р-н.\nХрамы маёй радзімы. Крыжы пад белымі крыламі\nХрам Узнясення Гасподняга. Квітнее ліпа ля старых муроў\n2350 Жэмчуг і пясок. Пяць расчараванняў Максіма Багдановіча


Артур Чэсак (Artur Czesak) — польскі мовазнаўца і дыялектоляг, навуковы супрацоўнік філялягічнага факультэту Ягелёнскага Ўнівэрсытэту ў Кракаве. Сузаснавальнік і суаўтар інтэрнэтнага слоўніка польскай мовы. Частку свайго навуковага зацікаўленьня ён кіруе на сьлёнскую мову (język śląski), якую некаторыя лічаць асобнай заходнеславянскай мовай, іншыя — дыялектам польскай мовы.\nМапа Сьлёнскай аўтаноміі\nЯн Максімюк: Вы прафэсійна займаецеся тым, што самі дасьціпна называеце «невідавочнымі мовамі» (języki nieoczywiste). Дык нашу размову я пачну ад такога пытаньня: Якая мова была вашай першай мовай — відавочная ці «невідавочная»?\nАртур Чэсак: (сьмяецца) Маёй першай мовай была агульная польская гутарковая мова з цэнтральнай Польшчы. Але з пэўнай моўнай «невідавочнасьцю» я сутыкнуўся ў дзяцінстве на вёсцы, калі наведваў сваякоў з боку мамы. Там, у паўночнай частцы Малапольшчы, размаўлялі на мясцовай гаворцы, якая мела свае асаблівасьці, хоць я і не лічыў яе асобнай ад польскай. Але яна, тая мясцовая мова, была «невідавочнай» для мяне.\nМаксімюк: Вы нарадзіліся даволі далёка ад Верхняга Сьлёнску, рэгіёну, дзе некаторыя спрабуюць нармалізаваць сваю асобную мову. Адкуль у вас зацікаўленасьць сьлёнскай мовай? Ці не ад таго, што гэта найбольш вядомая «невідавочная» мова ў Польшчы?\nВыданьні для дзяцей на сьлёнскай мове\nЧэсак: Што тычыцца найбольш вядомай «невідавочнай» мовы ў Польшчы, дык гэта залежыць ад таго, у які бок паглядзець. Такіх моваў шмат, асабліва калі набліжацца да межаў сучаснай Польшчы. Найбольш вядомымі людзьмі ў Польшчы, якія гавораць інакш, зьяўляюцца горцы (górale) на поўдні, асабліва тыя, якія жывуць на Падгальлі (Podhale). Калі глядзець на поўнач, дык на зусім «невідавочнай» мове гавораць кашубы. Не забывайма таксама пра паўночна-ўсходнюю Польшчу, дзе кожны павет мае сваю «невідавочную» мову. Ну і маем верхнесьлёнскую мову — зьяву, якая сапраўды хвалюе.\nЯ зацікавіўся сьлёнскай мовай праз свае сямейныя сувязі. Мой хросны бацька апынуўся ў сьлёнскім асяродзьдзі каля Рацібужу і навучыўся там жыць, аказваючы пашану мясцовай культуры і мясцоваму ладу жыцьця. Ён не паехаў туды з пачуцьцём сваёй цывілізацыйнай перавагі ці, тым больш, з палянізацыйнай місіяй. Ён працаваў на чыноўніцкай пасадзе і дапасаваўся да мясцовага асяродзьдзя. Калісьці на вакацыях ён растлумачыў і паказаў мне, што ў сьлянзакаў іншая гісторыя і іншая культура, што яны шануюць сябе і сваю працу. Гэта было ў маіх юнацкіх гадах, якія пакінулі ўва мне асадак захапленьня і зачараванасьці. Аказваецца, можна сесьці ў цягнік і праехаць усяго 200 кілямэтраў у межах сваёй краіны, каб сутыкнуцца зь іншым сьветам, які нам зусім не варожы.\nА ў свае ўнівэрсытэцкія гады ў Кракаве я пазнаёміўся зь дзяўчынай, якая потым стала маёй жонкай. Яна паходзіць зь Верхняга Сьлёнску.\nМаксімюк: Што вы вывучалі ва ўнівэрсытэце?\nЧэсак: Польскую філялёгію. Дыялекталёгія была для мяне адным з найцікавейшых прадметаў ва ўсёй унівэрсытэцкай праграме.\nЦІ ПРАФЭСАРУ ВЫПАДАЕ ГАВАРЫЦЬ ПА-ПРОСТУ?\nМаксімюк: Якую ролю ў эмансыпацыі мікрамовы або дыялекту ў публічным жыцьці адыгрывае грамадзкая пазыцыя носьбітаў? Ці сьлёнская мова не ўспрымаецца ня толькі ў цэнтральнай Польшчы, але і на Верхнім Сьлёнску як мова найменш адукаванай часткі грамадзтва, як нешта горшае ў цывілізаваных адносінах? Вы можаце сабе ўявіць, што сьлёнская мова становіцца хатняй мовай дацэнта або прафэсара ўнівэрсытэту?\nАдам Чэсак са слоўнікам сьлёнскай гаворкі (заходнецешынскай)\nЧэсак: Я думаю, што працэс эмансыпацыі дыялектаў, які мы цяпер назіраем, мае свае паралелі ў гісторыі. Магчыма, мы проста маем дачыненьне з чарговай хваляй, як часам кажуць, прабуджэньня славянскіх моваў ці народаў. Хоць некаторыя пішуць, што гэтак званыя «маладзейшыя» славянскія мовы, як славацкая і ўкраінская, маюць тысячагадовую або і яшчэ даўжэйшую гераічную гісторыю, тым ня менш толькі ў ХІХ стагодзьдзі мелі месца факты, якія сталіся для гэтых моваў гістарычнымі вехамі, калі гаворка цёмных мужыкоў і простага народу сталася мовай, на якой можна было пісаць штораз цікавейшую літаратуру, гаварыць казаньні і вучыць дзяцей у школе. Потым такія мовы непазьбежна станавіліся хатнімі мовамі ўсіх.\nЦі я магу сабе ўявіць, што па-сьлёнску гавораць адукаваныя людзі? Гэтага ўжо ня трэба сабе ўяўляць, бо такія «камінгаўты» робяць вельмі вядомыя асобы, якія жывуць на Сьлёнску. Ёсьць нават рэклямныя ролікі на YouTube, у якіх дэкан юрыдычнага факультэту або выдатны тэоляг кажуць, што яны, па-першае, па-сьлёнску думаюць, і па-другое, умеюць выказаць на гэтай мове таксама і болей складаны зьмест.\nСЬЛЁНСКІ ГІСТАРЫЧНЫ БАГАЖ\nМаксімюк: У камуністычнай Польшчы пытаньне сьлёнскай мовы наогул не прысутнічала ў публічным жыцьці. Зразумела, былі людзі па-за Сьлёнскам, якія ведалі пра існаваньне сьлёнскага дыялекту, але для пераважнай большасьці людзей у Польшчы гэтай праблемы не існавала. У посткамуністычнай Польшчы сьлёнская мова стала праблемай ня толькі для мовазнаўцаў, але і для палітыкаў, у сувязі з патрабаваньнямі палітычнай аўтаноміі для Сьлёнску. Якія прычыны, на вашу думку, выштурхнулі гэтае пытаньне на паверхню ў апошнім 20-годзьдзі?\n«Прыкуты Прамэтэй» на сьлёнскай мове\nЧэсак: Праблема Сьлёнску насамрэч ня новая. Гэта гісторыя не дазваляла сьлянзакам гаварыць пра сябе ўголас. Адразу пасьля Першай сусьветнай вайны пачалася польска-нямецкая спрэчка за Сьлёнск, і пра Сьлёнск як пра нейкі самастойны палітычны суб’ект забылі. Гэтак было выгадна і палякам, і немцам. Потым, падчас гітлераўскага таталітарызму, для сьлянзакаў быў магчымы толькі адзін выбар — быць немцам. А ў Народнай Польшчы сьлёнскую тэму адначасова замоўчвалі і фальсыфікавалі.\nУ мясцовым, рэгіянальным маштабе сьлёнская адметнасьць прысутнічала ў сфэры афіцыйнага культурнага жыцьця, але яе рэдукавалі ўсяго да фальклёрнай абалонкі. Калі ў літаратуры зьяўлялася сьлёнская тэма, дык толькі ў якасьці мясцовага калярыту, без выразных моўна-дыялектычных рысаў. Усе мы чыталі аповесьць Густава Марцінка пра каняку Лысага ў шахце, але ці мы поўнасьцю ўсьведамлялі сабе, што мелася на ўвазе сьлёнская шахта? Я ня ўпэўнены...\nМаксімюк: Я, праўду кажучы, не ўсьведамляў. Аповесьць, натуральна, была ў абавязковай школьнай праграме для малодшых клясаў у мае школьныя гады...\nПеракладная паэтычная анталёгія «Дантэ і іншыя»\nЧэсак: Вось менавіта... Цяперашнія ажыўленыя дэбаты пра Сьлёнск бяруцца, мабыць, з таго, што пасьля стагодзьдзя сну нарэшце можна свабодна выказваць свае меркаваньні і выдаваць брашуры, без палітычнай цэнзуры і без патрэбы нармалізацыі з боку нейкіх навукоўцаў і рэдактараў. У гэтым ёсьць і свае заганы, але станоўчае тое, што нарэшце мы маем плюралізм меркаваньняў.\nМаксімюк: Я ведаю, што вы вельмі добра напісалі сьлёнскую дыктоўку і нават атрымалі за гэта дыплём. Але вы тады пісалі тэкст, падрыхтаваны некім іншым. А самі вы змаглі б напісаць артыкул у абарону сьлёнскай мовы па-сьлёнску?\nЧэсак: Адназначна не. Гэта тая сытуацыя, калі нават мая прафэсійная падрыхтоўка не дазваляе добра адчуць стыль мовы. Магчыма, пяць гадоў таму я мог бы вам адказаць — так, я магу напісаць артыкул па-сьлёнску. Але чым глыбей я вывучаю дыялектную разнастайнасьць і старыя сьлёнскія тэксты ды чым болей слухаю старэйшых людзей, якія натуральна гавораць па-сьлёнску, тым болей бачу патрэбу нейкай кадыфікацыі гэтай мовы, каб ёю маглі карыстацца і такія асобы «звонку», як я. Час ужо, каб мясцовая навуковая і пісьменьніцкая эліта закончыла характэрна польскія спрэчкі пра тое, чыя рацыя лепшая, і зрабіла спробу моўнай кадыфікацыі. Падобная спроба закончылася посьпехам для кашубаў. Мала хто ўжо помніць, што яшчэ 20 гадоў таму гэтак званае «кашубскае пытаньне», якое стаяла ня менш за 100 гадоў, было ўсё яшчэ адкрытае. Але супольная праца кашубскіх навукоўцаў, пісьменьнікаў і грамадзкіх актывістаў дала плён. [У 2005 годзе ў Польшчы прынялі закон, які надаў кашубскай статус рэгіянальнай мовы і запэўніў ёй дзяржаўную падтрымку і ахову — РС.]\nМОЎНЫ СТАНДАРТ І ЛІТАРАТУРА\nМаксімюк: Ёсьць нейкія шанцы на выпрацоўку адной, нармалізаванай вэрсіі сьлёнскай мовы? Ці магчыма палічыць, колькі правапісных варыянтаў сьлёнскай мовы існуе сёньня?\nПачатак «Боскай камэдыі» Дантэ па-сьлёнску\nЧэсак: Людзей, якія прадставілі сваю правапісную вэрсію сьлёнскай мовы, назьбіраецца больш за дзясятак. Сёньня найбольш папулярным зьяўляецца правапіс, запрапанаваны аўтарамі сьлёнскага лемантара — «Ślůnski ślabikorz» — які выйшаў у 2010 годзе. Лемантар прапануе тры ці чатыры літары з дыякрытычнымі знакамі, якіх няма ў польскай мове, і іх выкарыстаньне дазваляе запісаць пераважную большасьць сьлёнскіх фанэмаў. Але ў друку і ў выдавецкай дзейнасьці на Сьлёнску цяпер выкарыстоўваюць і некалькі іншых правапісаў.\nШто тычыцца разнастайнасьці сьлёнскай мовы, дык, паводле некаторых ацэнак, на Сьлёнску можна вылучыць каля 20 асобных дыялектных арэалаў. Калі глянуць на праблему з гэтага боку, то можна сказаць, што стварэньне агульнага моўнага стандарту насамрэч немагчымае. Але калі паглядзець на гэта вокам навукоўца, то нічога немагчымага тут няма. Агульны стандарт можна стварыць альбо на аснове аднаго, найбольш дынамічнага дыялекту, або пры дапамозе штучнага сынтэзу рысаў з розных дыялектаў. Так ствараўся літаратурны стандарт і італьянскай, і польскай моваў.\nМаксімюк: У канструяваньні беларускай і ўкраінскай літаратурных моваў вялікую ролю адыгралі пісьменьнікі, якія сёньня маюць статус нацыянальных клясыкаў. Ці сьлёнская мова мае ўжо такіх пісьменьнікаў, якія ў будучыні могуць стаць і клясыкамі літаратуры, і стваральнікамі літаратурнага стандарту мовы?\nЗборнік дэтэктыўных апавяданьняў па-сьлёнску\nЧэсак: Я думаю, што цяпер якраз мы ўваходзім у пэрыяд, калі мы перастаем лічыць дасягненьнем толькі тое, што нехта напісаў нешта па-сьлёнску і выдаў, а пачынаем рабіць якасныя ацэнкі і якаснае расслаеньне ў літаратуры. Пачну ад перакладаў. Апошнім часам мы мелі дзьве важныя падзеі ў гэтай сфэры. Зьявіўся сьлёнскі пераклад, наўпрост з грэцкай мовы, трагедыі Эсхіла «Прыкуты Прамэтэй», які зрабіў выбітны гуманітарый Зьбігнеў Кадлубэк. І літаральна некалькі тыдняў таму выйшаў зборнік паэтычных перакладаў пад назвай «Дантэ і іншыя», якія зрабіў Міраслаў Сынява. З гледзішча ўзроўню сьлёнскай мовы гэта, па-мойму, дзьве найцікавейшыя кніжкі на Сьлёнску.\nУзьнікае таксама арыгінальная літаратура па-сьлёнску. Перавагу мае проза, асабліва ўспаміны, але людзі пішуць і вершы для дзяцей, і газэтныя фэльетоны, і рэпартажы, і апавяданьні ў жанры дэтэктыву.\nМаксімюк: На заканчэньне я хацеў бы, каб на працэс стварэньня новай рэгіянальнай мовы або, паводле вызначэньня прафэсара Аляксандра Дулічэнкі, мікрамовы, мы глянулі з шырэйшай пэрспэктывы. На вашу думку, якія ўмовы павінны папярэднічаць таму, каб рэгіянальная, «невідавочная» мова стала агульнапрызнанай мовай? Ці трэба, каб за кожнай асобнай мовай стаяў асобны этнас? То бок, ці сьлянзакам конча трэба дабівацца статусу нацыянальнай меншасьці? Ці яны ня могуць стварыць асобную сьлёнскую мову, пакінуўшы збоку пытаньне свайго этнічнага самавызначэньня?\nЧэсак: Гэта вельмі складанае пытаньне, і сам прафэсар Дулічэнка ўжо паўстагодзьдзя б’ецца з адказам на яго. Я думаю, тут наогул наступае супадзеньне розных чыньнікаў.\nКаб гаварыць аб асобнай славянскай мікрамове, то трэба, каб такая мова дасягнула пэўнага этапу ў сваім разьвіцьці і была ўнутрана прынятая і падтрыманая людзьмі, якія ёю карыстаюцца. Каб былі кніжкі і прэса на гэтай мове, каб былі спробы ўвядзеньня яе ў школьную сыстэму. Праклёнам у нашай Сярэдняй Эўропе зьяўляецца тое, што вельмі часта такія «невідавочныя» мовы былі памежнымі мовамі і з гэтай прычыны станавіліся пешкамі ў гульнях мацнейшых нацый. І за такімі мовамі замацоўваліся розныя нэгатыўныя этыкеткі — за русінскай мовай этыкетка «масквафільства», сьлёнскую мову зь нядаўняга часу спрабуюць атоесьніць зь «нямецкім выбарам».\nАгульна кажучы, найцяжэй даводзіцца тым, хто любові да сваёй мовы не спалучае зь нейкімі палітычнымі пастулятамі. Але якраз яны любяць сваю мову найбольш чыстай любоўю.\nКалі мы паглядзім, напрыклад, на постаць паэта Ондры Лысагорскага, які марыў пра ляскую мову, то заўважым, што сіла паэтычнага выказваньня і канцэнтрацыя творчай энэргіі зьяўляюцца найлепшым вызначэньнем таго, ці нейкая мова можа быць мовай літаратуры, то бок мовай, якая ўвойдзе ў гісторыю славяншчыны. А тое, як шмат людзей размаўляе ці піша на такой мове — асобнае, больш загадкавае пытаньне.\nМаксімюк: Якія зь мікрамоваў Усходняй Эўропы маюць шанцы ў будучыні стаць агульна прызнанымі асобнымі мовамі? Ёсьць такія кандыдаткі?\nЧэсак: Ня ведаю, зь якога гістарычнага пункту пачаць. Мне хочацца тут сказаць найперш пра русінскую мову, статус якой не падлягае дыскусіі ў Сэрбіі ад вельмі даўняга часу, а ў Славаччыне і Польшчы ўжо больш-менш два дзесяцігодзьдзі. Але мы ўвесь час чытаем украінскія навуковыя публікацыі, якія лічаць русінскую мову ўкраінскім дыялектам. На гэтым прыкладзе відаць, у чым палягаюць праблемы новых славянскіх моваў — іх існаваньне ўвесь час ставіцца пад сумнеў, асабліва што тычыцца іхнай ролі як мовы культуры, навукі, публіцыстыкі ці літургіі. У гэтым сэнсе і статус кашубскай мовы не да канца вызначаны.\nЯкія з «новазаяўленых» моваў маюць нейкія шанцы ў будучыні? Пра сьлёнскую мову мы сказалі шмат — я думаю, што яна мае шанцы на посьпех, калі будзе грамадзкая энэргія.\nЧаста разам са сьлёнскай мовай згадваюць «гуральшчыну» — мову горцаў з Падгальля, інакш званую «падгаляншчына». Пасьля ўпадку камунізму ў 1989 годзе ў Польшчы вырасла новае пакаленьне кадыфікатараў «гуральшчыны», яны стварылі суполку ў фэйсбуку і прасоўваюць новы правапісны стандарт, пішучы пасты і блогі. Магчыма, «падгалянская мова» стане фактам, бо яна мае вялікі патэнцыял і вялікую традыцыю ў польскай літаратуры.\nШто цікавага я магу сказаць вам пра падляскую мову? Гэта вы спалучаеце ў сабе ролі карыстальніка гэтай мовай, мастака слова і перакладчыка гэтай мовы, ды назіральніка і камэнтатара падзей вакол яе. Гэта я мог бы паставіць вам пытаньне пра «праект падляскай мовы», як сказаў бы прафэсар Дулічэнка. Я думаю, мне можна пакінуць на момант навуковую аб’ектыўнасьць і пажадаць посьпехаў падляскай мове на Падляшшы. І гэта зусім ня значыць, што я не жадаю посьпехаў беларускай мове на Падляшшы або ў Рэспубліцы Беларусь.\nНеўзабаве я пляную закончыць кніжку якраз на тэму новых моваў. Найбольш будзе пра сьлёнскую мову, але тэму я раскрыю на шырэйшым тле моўнага браджэньня ў нашай славянскай ваколіцы. У шмат якіх сэрцах накапілася ахвота пісаць літаратурныя творы «на мове сваёй роднай хаты». І гэта вельмі цікава. Я перш за ўсё адчуваю радасьць ад таго, што мовазнаўцу ёсьць за чым назіраць і што існуе поўная свабода для такога тыпу выказваньняў, нават калі нехта наракае, што гэта разьбівае нацыянальнае адзінства.


Храм — Вікіпедыя\nХрам — архітэктурнае збудаванне, прызначанае для здзяйснення набажэнстваў і рэлігійных абрадаў.\nУ хрысціянскай, іўдзейскай і ў большасці паганскіх рэлігійных традыцый храмам можа быць прызнана не любое культавае збудаванне, але толькі тое, у якім знаходзіцца ахвярнік і ў якім абавязкова павінна прыносіцца ахвярапрынашэнне.\nУ хрысціянстве традыцыйна прынята зваць храмам толькі тое архітэктурнае збудаванне, у якім ёсць алтар і здзяйсняецца еўхарыстыя — бяскроўнае ахвярапрынашэнне, а тыя збудаванні, дзе не здзяйсняецца ахвярапрынашэнне, прынята зваць капліцай.\nУ іўдаізме можа быць толькі адзін Іерусалімскі Храм на ўсім зямным шары. Сёння ў іўдзеяў афіцыйна няма храма, а сінагога ў іўдаізме не з'яўляецца храмам і шмат у чым падобная па функцыях з хрысціянскай капліцай.\nУ ісламе традыцыйна адсутнічае храм, а мусульманская мячэць шмат у чым падобная па функцыях з іўдзейскай сінагогай і з хрысціянскай капліцай.\nХрам на Вікісховішчы\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Храм&oldid=2432916"\nАпошнія змены 9 снежня 2016 а 18:08\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 18:08, 9 снежня 2016.


Клайв Сынклер — Вікіпэдыя\nбрытанскі вынаходнік, прадпрымальнік\nСэр Клайв Марлз Сы́нклер (па-ангельску: Clive Marles Sinclair; 30 ліпеня 1940, Рычманд, Сарэй, Ангельшчына, Вялікабрытанія — 16 верасьня 2021, Лёндан, Ангельшчына, Вялікабрытанія) — ангельскі вынаходнік і прадпрымальнік, найбольш вядомы за свой унёсак у галіне побытавай электронікі.\nСынклер у 1992 року\nКлайв Марлз Сынклер\n30 ліпеня 1940\nРычманд, Сарэй, Ангельшчына\n16 верасьня 2021 (81 год)\nколедж сьвятога Георгія ў Ўэйбрыджы[d]\nвынаходнік кішэннага калькулятара, ZX80, ZX81, ZX Spectrum\nЭн Трэвар-Брыскаў (1962—1985)\nЭнгі Баўнэс (2010—2017)\nпрэмія Малард[d] (1984)\nКлайв Сынклер у Вікісховішчы\nЗаснаваўшы Sinclair Radionics, Клайв Сынклер у 1972 року выпусьціў першыя тонкія кішэнныя калькулятары Sinclair Executive. Пасьля займаўся вытворасьцю пэрсанальных кампутараў і вынайшаў першы брытанскі масавы кампутар Sinclair ZX80 коштам меней за 100£, а пазьней таксама ZX81 і ZX Spectrum. За свой унёсак у разьвіцьцё ПК атрымаў у 1983 року рыцарства.\nДзед Джордж і бацька Джордж Ўільям Сынклеры былі інжынэрамі. Неўзабаве пасьля нараджэньня сына Тора Эдыт Эла Марлз дзеля бясьпекі зьехала з ваколіцаў Лёндану, а празь непрацяглы час іхні дом у Рычмандзе быў разбомблены. Бацька збудаваў новы дом у Брэкнэле (Бэркшыр). Тут нарадзіліся Клайваў брат Ейн (1943) і сястра Фіёна (1947).\nУ падрыхтоўчай школе Клайв паказаў здольнасьці ў матэматыцы. Але паколькі ў бацькавым бізнэсе пачаліся фінансавыя праблемы, сыну давялося некалькі разоў зьмяняць школы. Атэстат атрымаў у лёнданскай Гайгейцкай школе, атэстат па фізыцы, матэматыцы і дастасоўнай матэматыцы — у каталіцкім коледжы сьвятога Георгія ў Ўэйбрыджы.\nЗарабляць пачаў кашэньнем газонаў і мыцьцём посуду ў кавярні. Пазьней пачаў падпрацоўку ў электронных кампаніях. Яшчэ ў школе напісаў першы артыкул для аматарскага радыёчасопісу Practical Wireless. Па сканчэньні школы вырашыў не паступаць па ўнівэрсытэт і зарабляў продажамі электронных набораў па перасылцы.\nУ 1958 року, у апошнім школьным клясе, Клайв Сынклер намаляваў схему свайго радыёэлектроннага набору „Марк I“. У 1959 року выйшла ягоная „1-я кніга аб практычных транзыстарных прымачах“, якая атрымала 9 перавыданьняў. У гэтым жа годзе апублікаваў кнігу аб практычным стэрэа, якая мела 7 перавыданьняў. Агулам у выдавецтве Bernard’s Publishing да 1962 року выйшлі 13 ягоных кнігаў.\n25 ліпеня 1961 року Клайв Сынклер заснаваў „Sinclair Radionics Ltd“. Займаўся распрацоўкай набораў друкаваных электронных платаў і стварыў мініятурны набор для збору транзыстарных кішэнных прымачоў, але ня здолеў знайсьці фундаваньня. З гэтай прычыны ўладкаваўся тэхнічным рэдактарам часопісу „Instrument Practice“ ў выдавецтве „United Trade Press“ (UTP). У часе працы памочнікам рэдактара да 1969 року меў доступ да мноства прыладаў 36 вытворцаў.\nПраграмны калькулятар „Sinclair Radionics“\nУ канцы 1960-х — пачатку 1970-х „Sinclair Radionics“ выпускала партатыўныя калькулятары, мініятурныя тэлевізары ды лічбавыя наручныя гадзіньнікі „Black Watch“. Апошні прадукт стаўся правальным, у 1975—1976 роках „Sinclair Radionics“ упершыню панесла фінансавыя страты. У пошуках інвэстыцыяў Сынклер прадаў 43% акцыяў Нацыянальнай прадпрымальніцкай радзе (НПР), але ў гэты час канкурэнцыя на рынку ўжо ўзрасла. Да 1979 року НПР вырашыла разьдзяліць „Sinclair Radionics“ на „Sinclair Electronics“ па выпуску электронных інструмэнтаў, тэлевізійнае і калькулятарнае аддзяленьні. Тады Клайв Сынклер сышоў з кампаніі.\nУ Кембрыджы ён далучыўся да кампаніі свайго колішняга супрацоўніка Крыстафэра Кары „Science of Cambridge Ltd“, якая выпускала наборы для збору наручных калькулятараў. У час прыходу ў кампанію Сынклера на рынку зьявіліся недарагія мікрапрацэсары, і ён прапанаваў пачаць продажы набору па зборцы мікрапрацэсараў, які стаў называцца MK14. Пасьля сыходу Кары ў заснаваную кампанію „Acorn Computers“ Сынклер працягнуў разьвіцьцё мікракампутарных набораў. На той час існавалі гатовыя кампутары кшталту Commodore PET цаной 700£, а Клайв Сынклер задаўся ідэяй стварыць падобную сыстэму да 100£. У траўні 1979 року пачалася праца над праектам ZX80, які стаў прадавацца па цане 79,95£ у самаробным наборы і 99,95£ у гатовым выглядзе. Продажы ZX80 імгненна сталі пасьпяховымі. „Science of Cambridge“ была перайменаваная ў „Sinclair Computers Ltd“, а пасьля ў „Sinclair Research Ltd“. У 1981 року выйшла новае пакаленьне мікракампутараў Sinclair ZX81, якія каштавалі 49,95£ і 69,95£ у канструктары і ў сабраным варыянце адпаведна. Гэта дапамагло „Sinclair Research“ стаць адным зь лідэраў у продажах кампутараў у Вялікабрытаніі ды ЗША, а таксама выйсьці на японскі рынак.\nУ лютым 1982 року кампутары Timex Sinclair пад ліцэнзіяй Сынклера ў ЗША стала выпускаць Timex. У красавіку выйшаў ZX Spectrum цаной 125£ за вэрсію з 16КБ памяці і 175£ за 48-КБ вэрсію. Гэта быў першы кампутар лінейкі ZX з каляровым вывадам. ZX Spectrum застаўся найбольш даступным сярод іншых кампутараў на рынку, што дапамагло яму замацавацца ня толькі ў нішы высокапрадукцыйных кампутараў, але і як выдатны варыянт для падлеткаў і моладзі. Дзякуючы гэтаму для ZX Spectrum зьявілася мноства штукарскіх відэагульняў, напісаных такімі самымі карыстальнікамі, што ў сваю чаргу дало пачатак разьвіцьцю індустрыі відэагульняў у Брытаніі.\nZX Spectrum хутка распаўсюдзіўся па Заходняй Эўропе, а ў сацыялістычных дзяржавах зьявіліся мноства ягоных клёнаў(en), пад якія ў сваю чаргу таксама было створана мноства гульняў. ZX Spectrum стаў самым прадаваным кампутарам у Вялікабрытаніі, да канца продажу якога ў 1992 року былі прададзеныя больш за 5 мільёнаў штук.\nУ сакавіку 1983 року Клайв Сынклер заснаваў яшчэ адну кампанію, „Sinclair Vehicles Ltd.“, якая займалася распрацоўкай электрычных аўтамабіляў. Адзіным ейным прадуктам стаў Sinclair C5, выпушчаны ў студзені 1985 року. Без папярэдняга вывучэньня рынку аўтамабіль стаўся поўным правалам, быў крытыкаваны за высокую цану, цацачны выгляд, брак сыстэмаў бясьпекі і слабую магутнасьць пры пад’ёме. Былі выпушчаныя толькі 14 000 асобнікаў пры чаканых продажах 100 000 за першы год, і ў жніўні таго ж году выпуск Sinclair C5 быў спынены.\nПартатыўны тэлевізар Sinclair TV80\nЯшчэ адным няўдалым праектам Сынклера стаў Sinclair Research TV80, партатыўны тэлевізар з плоскім экранам на электронна-прамянёвай трубцы, выпушчаны ў 1983 року. У гэты час ужо пачала разьвівацца вадкаэкранная тэхналёгія, і выйшлі толькі 15 000 адзінак TV80. Тым ня меней, C5 і TV80 з тае пары лічацца прадуктамі, якія апярэдзілі свой час: цяпер электрамабілі і прагляд відэа на экранах смартфонаў сталі звычайнай зьявай.\nДа канца 1984 року на рынку пэрсанальных кампутараў у Вялікабрытаніі пачалася вайна цэнаў між „Sinclair Research“ і „Acorn Computers“ зь ягоным BBC Micro. Зьмяншэньне прыбыткаў і правал C5 прывялі „Sinclair Vehicles“ пад вонкавае кіраваньне, і ў красавіку 1986 року Сынклер прадаў большую частку „Sinclair Research“ „Амстраду“ за 5 млн фунтаў. Рэшта кампаніі працягнула дасьледаваньні і выпуск мікрасхемаў, кампутараў Z88 і спадарожнікавых прымачоў пад маркай „Cambridge Computer Ltd“.\nДа 1990 року „Sinclair Research“ складалася з самога Сынклера і яшчэ двух супрацоўнікаў; у асноўным кампанія выпускала асабісты транспарт, такі як электраравары Zike. У 2003 року пачалося супрацоўніцтва з ганконскай фірмай „Daka“, для якой выпускаліся водныя матацыклі ды інвалідныя вазкі.\nУ 2010 року Клайв Сынклер прадпрыняў другую спробу выпусьціць электрамабіль, цяпер Sinclair X-1, які меў падобны да C5 дызайн (за які той быў крытыкаваны), але з эрганамічнейшым сядзеньнем кіроўцы, мацнейшым рухавіком і большай батарэяй, а таксама значна зьменшанай з улікам інфляцыі цаной. Аднак X-1 так і ня выйшаў на рынак.\nЗа свой унёсак у разьвіцьцё індустрыі пэрсанальных кампутараў у Вялікабрытаніі Клайв Сынклер у 1983 року атрымаў ганаровыя ступені доктара навук унівэрсытэтаў Бату, Герыёта-Ўота і Ўорўіку. Таксама ў гэтым годзе атрымаў ад каралевы Вялікабрытаніі рыцарскае званьне.\nУ 1984 року стаў дзейным сябрам Імпэрскага коледжу Лёндану.\nЗь першай жонкай Эн мелі трох дзяцей: Крысьпіна, Барталамэў і Бэлінду. Шлюб скончыўся ў 1985 року з прычыны фінансавых цяжкасьцяў кампаніі. У 2010 року Клайв Сынклер ажаніўся з Энгі Баўнэс, разьвяліся ў 2017.\nКлайв Сынклер уваходзіў у брытанскае аддзяленьне таварыства Мэнса, у 1980—1997 зьяўляючыся ягоным старшынём.\nЖыцьцяпіс (анг.) на бачыне брытанскай „Мэнсы“\nЖыцьцяпіс (анг.) на бачыне IEEE\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Клайв_Сынклер&oldid=2262532»\nАпошняе рэдагаваньне ў 10:57 8 кастрычніка 2021\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 8 кастрычніка 2021 году ў 10:57.