Міхаіл Чыгір: Трэба ж нейкім чынам затыкаць дзіркі ў бюджэце - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ 2015 годзе падаходны падатак у Беларусі будзе падвышаны з 12% да 13%. Былы прэм’ер-міністр Беларусі Міхаіл Чыгір распавядае, хто выйграе, а хто прайграе ад такога падвышэння.\nБеларускія дэпутаты прынялі ў першым чытанні законапраект аб унясенні зменаў і дапаўненняў у Падаткавы кодэкс. Законапраект прадугледжвае падвышэнне стаўкі падаходнага падатку з 12% да 13%.\nМіхаіл Чыгір: Ад падвышэння падатку выйграе бюджэт, а пацерпіць насельніцтва, таму што ўсё гэта ляжа на людзей. Не хапае грошай у бюджэце – вось і шукаюць розныя шляхі яго напаўнення. Праўда, адзін працэнт – гэта вельмі нязначная лічба, я наогул не разумею, ці варта было займацца такімі сумамі. Больш незадавальнення сярод людзей, чым тых грошай.\nРР: Якія б вы прапанавалі шляхі напаўнення бюджэту?\nМіхаіл Чыгір: Патрэбна новая сучасная эканоміка. І не на словах, а на практыцы. Адкуль жа грошы браць, калі ў сябе часнок не можам вырасціць? З Кітая яго вязём, а тут фінансы шукаем.\nРР: Ці змогуць улады ў наступным годзе выправіць сітуацыю з экспартам?\nМіхаіл Чыгір: Дык іншага шляху няма, хоць у такім выпадку трэба будзе знайсці кампраміс з Расеяй, бо ўжо зноў пачынаюцца непаразуменні. І патрэбна рэальная праграма імпартазамяшчэння. Не варта дзесяцігоддзямі імпартаваць яблыкі з Польшчы, а трэба самім вырошчваць.\nРР: Зараз Міністэрства гандлю закрыла некаторыя магазіны па продажы бытавой тэхнікі за іх нелюбоў да тых жа айчынных тэлевізараў. Маўляў, імпартныя прадаюць, а свае не хочуць. Такія метады абароны свайго рынку маюць права на жыццё?\nМіхаіл Чыгір: Няхай бы міністр гандлю задаў нашай уладзе пытанне: “Навошта вы ў свой час з беларускага рынку выкінулі “Філіпс”, які збіраўся працаваць на базе “Гарызонта”? Яны былі гатовы да работы ў Беларусі, вялікія грошы ўжо патрацілі, а іх выкінулі пасля гэтага, як шчанят. А зараз скардзяцца, што тэлевізары “Гарызонт” не хочуць купляць. Ды вы можаце закрыць усе магазіны бытавой тэхнікі, але калі чалавек захоча сабе набыць добрую тэхніку вядомага брэнду, то заўсёды знойдзе такую магчымасць. Прывязе з Масквы, з Польшчы, Літвы… Мала таго, што ён усё роўна купіць імпартны тэлевізар, дык і валюту пакіне ў іншай краіне. Пра якія забароны можна казаць?! Паўтаруся, у нас няма нармальнай праграмы імпартазамяшчэння, а вось чаму так – складанае пытанне. У нас замест замяшчэння ідзе вымыванне айчынных тавараў кітайскімі. А пасля і атрымоўваем дзіркі ў бюджэце, якія неабходна нейкім чынам затыкаць.


«Настаўніца прымушае нас даядаць». Як харчуюцца школьнікі ў Берасці?\nАдзін з лепшых варыянтаў паводле вучняў 4-х класаў\nБерасцейская школьніца на ўмовах ананімнасці распавяла belsat.eu, як кормяць у школьнай сталоўцы адной са школаў гораду. Дзяўчынка зрабіла фота, хоць настаўнікі і не дазвалялі гэтага.\nДзецям у малодшых класах, якія вучацца ў другую змену, даюць абед з разліку 1 рубель 20 капеек на вучня.\nРаней у гэтай школе бацькі даплачвалі за харчаванне, але апошнія два гады кіраўніцтва навучальнай установы забараняла гэта рабіць. Дзеці мусілі задаволіцца сціплымі абедамі ад дзяржавы.\nЗ дапамогаю вілэльца дзяўчынка дэманструе памер порцыі.\n«Часцей за ўсё ў на абед у нас катлета, каша або бульба, радзей – макарона. Часта даюць запяканку або амлет. Садавіну ці гародніну даюць вельмі рэдка, у чыстым выглядзе іх амаль не бывае, хіба што іх можна знайсці ў кампоце. Прапаноўваюць квашаную капусту, але яна пахне кіслым, таму ў школе яе амаль ніхто не есць», – кажа дзяўчынка.\nДа бульбы з катлетаю бывае яшчэ хлеб, але не гэтым разам.\nШкольніца распавядае, што настаўніца ўгаворвае есці, нават калі ежа зусім не смакуе.\n«Ежа часта бывае нясмачная і халодная. Калі даюць амлет ці запяканку, порцыі выглядаюць вельмі маленькімі, пад’есці імі немагчыма. Большасці майго класу такая ежа не падабаецца, таму дзеці не даядаюць нават гэтых невялікіх порцыяў. Калі мы хочам занесці ежу назад, настаўніца прымушае нас даядаць і кажа, што дзяржава марнуе на нас грошы, а мы гэтую ежу выкідаем», – працягвае вучаніца.\nТрадыцыйна школьны абед. Да запяканкі з тварагу дадалі «бутэрброд».\nПаводле дзяўчынкі, не ўсё добра і са станам сталовых прыбораў.\nЗвычайна гэтак выглядаюць відэльцы ў сталовай.\n«Выдаюць іржавыя і брудныя відэльцы, прапаноўваюць імі есці. Я стараюся замяніць іх на чыстыя, але іх знайсці вельмі складана. Мама хадзіла да школьнай медсястры з нагоды чысціні відэльцаў, але тая сказала, што не варта хвалявацца, відэльцы прапальваюць і мыюць. Маўляў, яны чыстыя – проста так выглядаюць. Яшчэ непрыемна, што ўсю ежу звальваюць у адну талерку, і ў выніку змешваецца гарачае з халодным, салодкае з салёным. Пры гэтым на пачатку года настаўнікі мне забаранялі фатаграфаваць ежу, але напрыканцы года яны разняволіліся, і мне ўдалося зрабіць некалькі здымкаў», – дзеліцца ўражаннямі школьніца.\nЧасам да абеду дадаюць салодкае. Праўда, мармелад кідаюць у адную талерку з гарошкам ды амлетам. Салодкае прапітваецца марынадам і становіцца салёным\nА ці сталі б вы такое есці?\nБясплатна і воцат салодкі\nПаводле афіцыйных крыніцаў, штогод на школьнае харчаванне з бюджэту выдаткоўваецца каля 130 мільёнаў рублёў. Ва ўстановах сярэдняй адукацыі харчаваннем забяспечваюць каля 1 мільёна навучэнцаў, прыкладна палова з іх харчуецца за кошт бюджэту.\nЛетась кантрольныя органы праверылі 18 юрыдычных асобаў і ўпраўленняў, якія арганізоўваюць харчаванне школьнікаў. У 14 з іх кантралёры выявілі парушэнні санітарных нормаў, а таксама няякасную прадукцыю. У некаторых школах дзецям не дакладалі мяса і хавалі яго, каб скрасці.\nТэгі: адукацыя, здароўе, школьнае харчаванне


Эўрапейскі гуманітарны універсітэт: яшчэ адна прыкмета варожасьці Захаду да беларускай справы? (Прыглядаемся да Захаду – 3) - Беларусь - наша зямляБеларусь – наша зямля\nЭўрапейскі гуманітарны універсітэт: яшчэ адна прыкмета варожасьці Захаду да беларускай справы? (Прыглядаемся да Захаду – 3)\n12 мая, 2006 | Няма каментараў\nМы ў рэдакцыі паглядзелі, што ў нас накопліваецца занадта шмат фактаў, якія прымушаюць зьняць ружовыя акуляры з позірку ў бок Захаду і прыглядзецца да яго больш уважліва (гл. папярэднія матэрыялы – “ЗАХАД ВА ЎПОР НЯ БАЧЫЦЬ ГАЛОЎНУЮ БЕЛАРУСКУЮ ПРАБЛЕМУ – ЭТНАЦЫД” https://nashaziamlia.org/2006/04/28/68/; “ЗА СВАБОДУ ЧАЧНІ : НАША САЛІДАРНАСЬЦЬ і НІКЧЭМНАСЬЦЬ ЗАХАДУ” https://nashaziamlia.org/2006/05/06/80). У выніку мы вырашылі адкрыць новую тэматычную рубрыку – “Прыглядаемся да Захаду” (нумар 3 у ёй адпавядае фактычна 3-му матэрыялу па дадзенай тэме).\nСпачатку трохі перапрацаваная цытата:\n“У Вільні адбыліся паседжаньні міжнароднай рады Эўрапейскага гуманітарнага ўнівэрсытэту і канфэрэнцыя яго донараў, у якой бралі ўдзел прадстаўнікі буйных фондаў і дыпляматычнага корпусу ЗША і эўрапейскіх краінаў. На гэтых паседжаньнях прэзыдэнт Фонду МакАртураў Джонатан Фэнтан абвясьціў пра стварэньне міжнароднага камітэту падтрымкі ЭГУ, які будзе ачольваць ён сам разам з Лойдам Эксуорці (Lloyd Axworthy), прэзыдэнтам унівэрсытэту Ўініпэгу і былым міністрам замежных справаў Канады. У складзе камітэту былыя і цяперашнія рэктары і ганаровыя прэзыдэнты ўнівэрсытэтаў Паўночнай Амэрыкі і Эўропы. Джонатан Фэнтан сказаў Радыё Свабода, што стварэньнем гэтага камітэту лідэры вядомых унівэрсытэтаў заяўляюць усяму сьвету, што ЭГУ – сур’ёзная інстытуцыя, якой варта дапамагаць. (Фэнтан: ) “Я быў вельмі ўсьцешаны чуць ад прадстаўнікоў прыватных фундацыяў і прадстаўнікоў урадаў эўрапейскай супольнасьці абавязацельствы падтрымаць ЭГУ. Я думаю, ЭГУ будзе мець добрую падтрымку. Гэты ўнівэрсытэт падрыхтоўвае новае пакаленьне для Беларусі, і гэта сымбаль акадэмічнай свабоды, таму праекты ЭГУ знаходзяць падтрымку ўсяго сьвету. Гэта будзе фінансаваньне розных праектаў – да прыкладу, фонд МакАртураў падтрымае цэнтар гендэрных студыяў, фонд Карнэгі – цэнтар па вывучэньні памежных рэгіёнаў…”.\nТым часам фонд Эўрапейскага гуманітарнага ўнівэрсытэту, створаны яшчэ ў 1996 годзе, не падтрымлівае кантакты зь цяперашнімі донарамі ЭГУ. Яго ачольвае Дэйвід Сўорц – першы амбасадар ЗША ў Рэспубліцы Беларусь. Гэты фонд быў створаны дзеля заснаваньня ЭГУ як вышэйшай навучальнай установы, якая б найперш спрыяла захаваньню і разьвіцьцю беларускай мовы і культуры. Прадстаўнікі гэтага фонду ня ўдзельнічалі ў канфэрэнцыі. Два тыдні таму Д.Сўорц наведваў ЭГУ ў Вільні і адзначыў, што беларусістыка там займае досыць сьціплае месца. Паводле Д.Сўорца, беларускія студыі – гэта адзінае, што магло б зрабіць ЭГУ насамрэч адметным і ўнікальным эўрапейскім унівэрсытэтам. Больш за тое, адміністрацыя ЭГУ пасьля пераезду ў Вільню ня раз заяўляла пра сваё памкненьне падтрымліваць беларушчыну.\nЦяперашнія донары ЭГУ не патрабуюць разьвіцьця беларусістыкі. Адзін з дырэктараў фонду МакАртураў Джон Слокум паведаміў Радыё Свабода, што Фонд Эўрапейскага гуманітарнага ўнівэрсытэту не супрацоўнічае зь цяперашнімі донарамі ЭГУ, якія ня вызначаюць беларушчыну як неабходную ўмову дзеля атрыманьня фінансавай падтрымкі ЭГУ. (Слокум: ) “Фонд МакАртураў падтрымліваў ЭГУ праз фонд Эўрапейскага гуманітарнага ўнівэрсытэту да таго часу, пакуль унівэрсытэт ня быў закрыты ў Менску. Ад гэтага часу, паводле ўзаемнага пагадненьня, мы болей не працуем разам у справе падтрымкі ЭГУ. Падтрымка ЭГУ з боку фонду МакАртураў не перадумоўленая ніякім адмысловым узроўнем беларускіх студыяў, так што гэта не прыярытэтны фактар для нашай падтрымкі”.\nЭўрапейскі гуманітарны ўнівэрсытэт дзейнічае ў Вільні як унівэрсытэт на выгнаньні і акрэдытаваны ў Літве ў якасьці ВНУ. Каля 1000 студэнтаў ЭГУ навучаюцца завочна, дыстанцыйна і на стацыянары. У Вільні на дзённых аддзяленьнях – каля 150 студэнтаў, у іх ліку – 12 (30 паводле сьпісу) студэнтаў аддзяленьня беларусістыкі, адкрытага сёлета. Заняткі адбываюцца ў памяшканьнях віленскага ўнівэрсытэту імя Мікалая Ромэра. Навучаньне і інтэрнаты для студэнтаў бясплатныя, аднак няма стыпэндыяў, а працаваць студэнты ня маюць магчымасьці. На цяперашні момант ЭГУ атрымлівае фінансавую падтрымку фонду МакАртураў і Карнэгі, Інстытуту адкрытага грамадзтва (Фонд Сорасу), а таксама ад Эўрапейскай камісіі, Дзярждэпартамэнту ЗША і некалькіх эўрапейскіх урадаў”. (Паводле інфармацыі радыё “Свабода” ад 11 траўня 2006 г., журналісткі Тацяны Поклад,)\nШто можна зразумець з гэтага тэксту і дадаткова даведацца з тых зьвестак, якія нам удалося атрымаць.\n1. 10 гадоў таму Еўрапейскі гуманітарны універсітэт (ЕГУ) ствараўся як вышэйшая навучальная ўстанова, якая б найперш спрыяла захаваньню і разьвіцьцю беларускай мовы і культуры. Гэтая ідэя перамагла ў параўнаньні зь дзьвюмя іншымі: ідэяй старшыні Таварыства беларускай мовы (ТБМ) Алега Трусава аб стварэньні Беларускага нацыянальнага універсітэта з поўнасьцю беларускамоўным навучаньнем, а таксама ідэяй старшыні Таварыства беларускай вышэйшай школы (ТБВШ) Алеся Астроўскага аб фінансаваньні выданьня сучасных беларускамоўных падручнікаў і дапаможнікаў для ВНУ Беларусі ды падтрымкай выкладчыкаў дзяржаўных ВНУ Беларусі, якія выкладаюць па-беларуску.\n2. Аднак, хутка сярод выкладчыкаў ЕГУ сталі перавагаць людзі, якія былі ня проста няўтральнымі ў стаўленьні да беларускай справы, а і часта варожымі да яе. Абсалютна дамінуючай мовай выкладаньня хутка стала… руская. Ды й выкладалася ў ЕГУ больш юдаіка, чым беларусчына…\n3. Далей – болей. Вядомы факты, калі кіраўнікі ЕГУ адмыслова падбіралі для навучаньня ва універсітэце студэнтаў антыбеларускай накіраванасьці ці настройвалі іх па-антыбеларуску. У выніку ў ЕГУ былі інцыдэнты, калі частка студэнтаў зрывала заняткі тых выкладчыкаў, якія пачыналі выкладаць па-беларуску. Такога да гэтай пары не было нават у дзяржаўных ВНУ лукашэнкаўскай Беларусі!!!\n4. Фонд ЕГУ на чале з Дэйвідам Сўорцам – першым амбасадарам ЗША ў Беларусі – спыніў фінансаваньне гэтай установы (відаць, Дэйв Сўорц – і гэта адзіная добрая навіна – прыстойны чалавек. Яго варта запомніць на будучыню разам з узгаданымі раней – https://nashaziamlia.org/2006/04/28/68 – Янушам Анышкевічам, Тоомасам Гендрык Ілвэсам, Адрыянам Сэвэрынам, Расай Юкнявічэне, Лаўрасам Бялінісам, Бэрнтам Посэльтам…). …\n5. Затое спляжаньне ідэі атрыманьня добрай беларускамоўнай вышэйшай адукацыі відавочнае! У гэтым сэнсе ў спадзяваньні на разуменьне і падтрымку з боку Захаду ўжо страчана 10 гадоў!!! Аказваецца, увесь гэты час і вялікія грошы, прызначаныя на «барацьбу за дэмакратыю ў Беларусі» ў выглядзе фінансаваньня ЕГУ, пайшлі, па сутнасьці, на дзейнасьць, скіраваную супраць аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу!\n6. Хто стаў дапамагаць ЕГУ «утрымацца на плаву», калі гэтая ганебная антыбеларуская дзейнасьць раскрылася? Каму даспадобы антыбеларуская дзейнасьць Еўрапейскага гуманітарнага універсітэта ў яго сучасным выглядзе?… А гэта тыповыя прадстаўнікі «цывілізаванага, дэмакратычнага» Захаду – «фонд МакАртураў, фонд Карнэгі, Фонд Сораса, Эўракамісія, Дзярждэп ЗША і некалькіх эўрапейскіх урадаў». Добра, запомнім…\nБеларусы, пара працерці вочы і паглядзець на Захад крытычна! Канешне, там яшчэ можна сустрэць прыстойнага чалавека – і гэта відавочна адрозьнівае заходнюю палітычную эліту ад расейскай – але іх і там абсалютная меньшасьць. Вырашальны голас практычна заўсёды атрымліваецца за тымі, хто:\n– дамогся вяшчаньня «Нямецкай хвалі» на Беларусь так, як хацела Масква – па-руску;\n– падтрымлівае рускамоўныя незалежныя СМІ ў Беларусі;\n– абсалютна не хвалюецца праблемай: куды падзеліся 500.000 беларусаў у «дэмакратычнай» Польшчы;\n– ігнаруе сапраўдных беларускіх патрыётаў, усяляк абмяжоўваючы іх падтрымку, затое пастаянна падтрымлівае і назойліва папулярызуе ў Беларусі й Сьвеце ў лепшым выпадку абсалютна неўтральных у адносінах да аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу асоб (тыпу Манаева, Леванеўскага, Клімава, Бандажэўскага) і арганізацыі (тыпу «Хартыі»);\n– ні ў якім разе не жадае прызнаваць, што галоўнай беларускай праблемай зьяўляецца этнацыд;\n– падтрымлівае беларускую апазіцыю ў такім стане, каб яна ні ў якім разе не набыла рысаў самастойнасьці, суб’ектнасьці, аб’яднаўшыся вакол абароны аб’ектыўных інтарэсаў беларускага грамадства;\n– і г.д., і т.п.;\n– і вось цяпер яшчэ спляжыў ідэю Еўрапейскага гуманітарнага універсітэту, як цэнтру сусьветнай беларусістыкі, як Вышэйшай навучальнай установы беларускамоўнага гуманітарнага навучаньня еўрапейскага ўзроўню, а праз гэта спляжыў ідэю пачатку любой цалкам беларускамоўнай вышэйшай адукацыі!\nТакім чынам, жадаем мы гэтага ці не, але вымушаны прызнаць: цяперашні «Захад», калі браць у цэлым, у адносінах да нашага народу калі і не вораг (галоўны і несумніўны вораг беларускага народу на сёньня – гэта расейская імперская бюракратыя), дык ні ў якім разе не сябра! І спадзявацца на яго сёньня нельга!!!\nУ рэдакцыі мы дамовіліся зафіксаваць гэта як чарговы дактрынальны прынцып нашай працы (Д пр-п 5).\nГэты запіс апублікаваны: Пятніца, 12 мая, 2006 у 13:36\nКатэгорыі: 1.3. Беларусь сёньня, 1.6. Сьвет сёньня. Вы можаце сачыць за каментарамі пры дапамозе RSS 2.0 стужкі.


Цяпер у Беларусі налічваецца больш за 520 палітзняволеных. Згадалі іх папярэднікаў, якія знаходзіся за кратамі ў дзевяностыя.\nПамерлі ці зніклі\nДзмітрый Завадскі (злева) і Павел Шарамет\nПершым адышоў у іншы свет аператар Дзмітрый Завадскі. У 1997-м яго і журналіста Паўла Шарамета арыштавалі за сюжэт, зняты для расійскага тэлебачання:\nмаўляў, беларуска-літоўская мяжа ахоўваецца ненадзейна (здымачная група трапіла ў памежную зону), праз яе лёгка могуць прайсці парушальнікі.\nСпатрэбіўся ўльтыматум расійскага прэзідэнта Ельцына, каб абодвух выпусцілі.\nУ 2000-м Завадскі адправіўся ў аэрапорт «Мінск-2» сустракаць Шарамета — і знік. Пазней у аэрапорце знайшлі толькі яго машыну.\nПраз тры гады два былыя афіцэры МУС атрымалі 10 гадоў за выкраданне Завадскага, хоць і не прызналі сваю віну.\nСам Павел Шарамет пазней працаваў у Расіі, а пасля ва Украіне. Ён загінуў праз 16 гадоў:\nаўто, у якім ехаў журналіст, узарвалі на вуліцы Кіева. Вінаватых дагэтуль не знайшлі.\nЯшчэ пяцёра палітвязняў памерлі ўласнай смерцю.\nУ 2006-м сышоў у іншы свет Уладзімір Плешчанка. У канцы 1990-х ён сем месяцаў сядзеў у турме — яго абвінавачвалі ў крадзяжы бюста Суворава, што стаяў ля абласнога ваенкамата. На судзе абвінавачванне знялі.\nМагіла Уладзіміра Плешчанкі. Фота: скрыншот відеа\nДа зняволення Плешчанка працаваў інжынерам-канструктарам на віцебскім вытворчым аб’яднанні «Маналіт», пасля вызвалення узначальваў абласную раду Кансерватыўна-хрысціянскай партыі БНФ.\nБыў адным з тых, што вывешваў бел-чырвона-белыя сцягі ў самых розных месцах і пакідаў цыдулкі, што тое зрабіў няўлоўны Мірон.\nУ 1997-м арыштавалі двух вядомых чалавек. Васіля Старавойтава — двойчы Героя Сацпрацы, кіраўніка легендарнага калгаса «Рассвет», які застаўся прыбытковым нават пасля распаду СССР.\nА таксама Васіля Лявонава — былога першага сакратара магілёўскага абкама партыі, тагачаснага міністра сельскай гаспадаркі. Іх абвінавачвалі ў перавышэнні службовых паўнамоцтваў, а Лявонава яшчэ і ў забойстве старшыні Магілёўскага дзяржкантролю Яўгена Мікалуцкага. У выніку экс-міністра асудзілі за раскраданне дзяржаўнай маёмасці ў буйных памерах і атрыманне хабару ў суме, эквівалентнай $115, Старавойтава — за крадзеж маёмасці. Апошні\nперажыў у турме два сардэчныя прыступы, мікраінсульт, амаль страціў зрок.\nПадчас пахавання Васіля Лявонава. Фота Сяргея Гудзіліна\nПасля турмы абодва знаходзіліся ў апазіцыі, Лявонаў напісаў мемуары «Праца над памылкамі». Ён памёр у 2015-м, Старавойтаў — за два гады да яго.\nУ 2014-м памёр ад анкалогіі мастак-кераміст Рыгор Кійко. Ён быў вядомы як удзельнік суполкі «Пагоня» і актывіст БНФ (спачатку агульнага, потым — пазнякоўскага).\nУ 1997-м яго абвінавацілі ў хуліганстве падчас святкавання Дня Волі — сярод іншага, адбіваў бел-чырвона-белы сцяг у міліцыі — і прысудзілі два гады хіміі.\nПасля вызвалення Кійко выкладаў і ствараў карціны, а таксама працягваў займацца палітыкай — быў сярод абаронцаў Курапатаў.\nУ 2016-м памёр фізік, доктар навук Юрый Хадыка, які з'яўляўся адным з заснавальнікаў БНФ. За дваццаць гадоў да гэтага ён — разам з Вячаславам Сіўчыкам, пра якога гаворка далей — быў арыштаваны за ўдзел у «Чарнобыльскім шляху» і амаль месяц трымаў галадоўку ў знак пратэсту.\nАпошнія месяцы жыў у свайго сына ў ЗША.\nУ грамадскім жыцці ці ў эміграцыі\nНязломны Вячаслаў Сіўчык — ці не адзіны палітвязень 1990-х, які застаўся ў палітыцы. Ён неаднаразова затрымліваўся цягам 2010-х, цяпер эміграваў ва Украіну.\nВячаслаў Сіўчык, фота Сяргея Гудзіліна\nЯшчэ адзін колішні палітвязень нагадвае пра сябе зрэдчас. Гаворка пра экс-прэм’ера Міхаіла Чыгіра, які даўно знаходзіцца на пенсіі і займаецца ўласнай пасекай. У 1999-м яго арыштавалі падчас альтэрнатыўных прэзідэнцкіх выбарах.\nМіхаіл Чыгір (злева). Фота: фэйсбук Ганны Канапацкай\nАбвінавацілі ў тым, што на пасадзе прэм’ера ён даў адной з фірмаў адтэрміноўку па мытных плацяжах. На апошніх прэзідэнцкіх выбарах Чыгір узначальваў выбарчы штаб Ганны Канапацкай.\nАндрэй Клімаў, фота Сяргея Гудзіліна\nДоўгі час заставаўся ў палітыцы і Андрэй Клімаў. Колішні паспяховы прадпрымальнік, 30-гадовы Клімаў быў адным з тых, хто выступаў у парламенце за імпічмент. У 1998-м яго арыштавалі і абвінавацілі ў крадзяжы ў асабліва буйных памерах, прысудзілі шэсць гадоў пазбаўлення волі. Клімаў выйшаў раней, але трапляў за краты яшчэ двойчы, калі спрабаваў арганізаваць у Беларусі рэвалюцыю.\nУ чэрвені 2021-га экс-апазіцыянер заявіў у інтэрв’ю, што\nшкадуе пра свой подпіс ў падтрымку імпічменту (бо з-за гэтага, маўляў быў знішчаны парламент). Таксама прадпрымальнік шкадаваў, што Лукашэнка прапанаваў яму сяброўства, ды ён адмовіўся.\nКлімаў адмоўна ставіцца да санкцый і удзельнічае ў Круглым стале, які арганізаваў Юрый Васкрасенскі.\nСлавамір Адамовіч стаў скандальна вядомы, калі напісаў верш з заклікам да забойства кіраўніка дзяржавы. За гэта і быў арыштаваны. Ён з'язджаў у ЗША, эміграваў у Нарвегію, на нейкі час вярнуўся ў Беларусь і ўрэшце зноў з'ехаў у Нарвегію. Адамовіч зноў трапіў у цэнтр увагі два гады таму.\nПраўда нагода была так сабе: ён\nвынес з лецішча, што было па суседстве з ім, 30 розных прадметаў, у тым ліку мэблю, адзенне, посуд, інструменты і прылады. Кошт скрадзенага следства ацаніла ў 300 рублёў. Адамовіч папрасіў прабачэнне і патлумачыў свае дзеянні патрэбай «атрымаць псіхалагічную разрадку».\nНа судзе паэт атрымаў два гады «хатняй хіміі».\nУладзіміра Кудзінава арыштавалі ў 1997-м. За год да гэтага тагачасны дэпутат Вярхоўнага Савета паставіў свой подпіс пад патрабаваннем абвесціць імпічмент Лукашэнку. На судзе Кудзінава абвінавацілі ў тым, што ён даваў хабар.\nПасля выхаду на волю ён з’ехаў у Крым, дзе заняўся бізнэсам: адкрыў у Еўпаторыі дзве птушкафабрыкі. Пазней стаў дырэктарам кампаніі «МясТоргКрым», якая пастаўляе мясныя субпрадукты з Расіі і Беларусі.\nКудзінаў захоўвае беларускае грамадзянства, каб пры змене сітуацыі вярнуцца дадому.\nЗ’ехаў за мяжу і Аляксей Шыдлоўскі. У 1997-м яго і актывіста Вадзіма Лабковіча асудзілі за графіці: на будынку райвыканкама ў Стоўбцах яны напісалі «Жыве Беларусь!» і «Пазняк — наш прэзідэнт».\nШыдлоўскі атрымаў паўтара года пазбаўлення волі па абвінавачванні ў злосным хуліганстве.\nУ сярэдзіне нулявых на яго — пасля сваркі з прадаўцом з-за партрэта Аляксандра Лукашэнкі — завялі яшчэ адну крымінальную справу.\nШыдлоўскі з’ехаў у Чэхію. Прадаваў сувеніры, быў загадчыкам крамы. Цяпер працуе начным менеджарам у пражскім гатэлі.\nСын Аляксея займаецца хакеем. Фота: facebook.com\nЛабковіч атрымаў паўтара года зняволення з адтэрміноўкай на два гады. Ён адышоў ад палітыкі. Працуе ў Беларусі індывідуальным прадпрымальнікам, мае дзве невялікія крамы па продажы кандытарскіх вырабаў\nЗа мяжой зараз жыве і Вадзім Кабанчук, якога ў 1997-м абвінавацілі ў парушэнні грамадскага парадку і супраціўленні міліцыянеру падчас апазіцыйнай акцыі.\nЯго тэрмін быў з адтэрміноўкай прысуду, таму Кабанчука вызвалілі ў зале суда. Ён разам з іншымі шукаў зніклых палітыкаў, а потым з’ехаў за мяжу. Наогул\nактывіст эміграваў двойчы. Першы раз — у Бельгію ў пачатку нулявых. Пасля вярнуўся ў Беларусь працаваў у камандзе Віталя Рымашэўскага. Другі раз з’ехаў ва Украіну, дзе як добраахвотнік змагаўся на Данбасе ў складзе украінскіх фарміраванняў.\nЦяпер жыве ў гэтай краіне.\nДоктар медыцынскіх навук Юрый Бандажэўскі узначальваў Гомельскі медыцынскі інстытут, вывучаў уздзеянне на арганізм чалавека малых доз радыяцыі. У 1999-м яго арыштавалі, абвінавачваючы ў хабарніцтве.\nАтрымаў восем гадоў, быў вызвалены ўмоўна-датэрмінова ў 2005-м.\nПакуль ён быў у турме, 15 французскіх гарадоў ушанавалі яго званнем ганаровага грамадзяніна. У нейкі момант напісаў прашэнне аб памілаванні, але адмовіўся прызнаць сваю віну.\nНа наступны год пасля вызвалення Бандажэўскі з’ехаў за мяжу. Ужо шмат гадоў жыве і працуе ва Украіне.\nАдзіны пра каго няма пэўных звестак — геадэзіст Уладзімір Лыско. Ён быў асуджаны ў 1997-м да двух гадоў «хіміі» за ўдзел у акцыі на Дзень Волі. Праз год трапіў пад амністыю. Чым ён займаецца апошнім часам, невядома.


Галоўная » Навіны ЗБС "Бацькаўшчына" » Чалавек, які лічыць, што Беларусь магла б быць наперадзе ўсёй Еўропы\nКрыніца: Марк Коласаў, „Будзьма беларусамі!“\nЁн ганарыцца сваім іменем і лічыць яго дастаткова рэдкім\nПаводле словаў Радзіма Гарэцкага, “імя Радзім /…/ я амаль не сустракаў цягам усяго свайго жыцця. Але гэта даўняе беларускае імя. І паходзіць яно са старажытных часоў. Жылі калісьці два браты – Радзім і Вятка, прыйшлі на нашы землі з Карпацкіх гор. Радзім застаўся на Сажы, і ад яго пайшло племя радзімічы. А Вятка пайшоў далей і заснаваў племя вяцічы. Я толькі аднойчы сустрэў імя Радзім. Быў у колішняй Чэхаславаччыне геолаг Радзім Кэртнер, але ён быў за мяне намнога старэйшы, і мы не паспелі сустрэцца. /…/ Так што бачыце – я геолаг, і ён геолаг, і мы абодва – Радзімы. Але нядаўна выдавецтва “Тэхналогія”, якім кіруе Зміцер Санько, выдала невялічкі беларускі іменнік, дык там ужо Радзім – ёсць!”.\nБацькі спадара Радзіма размаўлялі толькі па беларуску\n“Мае бацька й маці, дзе б яны ні жылі, міжсобку размаўлялі толькі па-беларуску. Бацька ўсе лісты пісаў толькі на роднай мове. У яго было такое замілаванне Радзімай! Усё самае лепшае, паводле ягоных словаў, было толькі ў Беларусі, у роднай вёсцы Багацькаўцы. Мяне многія рэчы проста дзівілі. Маці згатуе што-небудзь простае, але смачнае, а бацька есць і захапляецца: “Ах, якая выдатная крупеня! Ну, як у Багацькаўцы!” Вінаграду ніколі не еў. Я пытаюся: “Тата, чаму ты не ясі вінаград, ён жа такі смачны, спажыўны”. “А ён у нас у Багацькаўцы не рос, дык я яго й не люблю!”.\nУ дзяцінстве перажыў шок, калі ўбачыў арыштаванага бацьку\n“Памятаю, як маці даведалася, што бацьку затрымалі па дарозе з адпачынку. Выходзіла на вакзал, каб сустрэць, як бацьку прывязуць. І праўда — сустрэла. З мамай былі я, бабуля. Бачым: выходзіць бацька з ахоўнікам. Мама кінулася да яго, ахоўнік турхнуў — ледзь не паляцела. А я крычу: “Тата! Тата!”. Я быў малы, але нешта ўжо кумекаў: адбываецца нешта страшнае. З бацькам нам не далі пагаварыць”.\nРадзім Гарэцкі. Фота Яўгена Ерчака\nПаводле легенды бацьку Радзіма Гарэцкага ад расстрэлу выратаваў… Сталін\n“Бацьку забіралі пару разоў у Маскву як найбольш “злоснага”. Больш за паўгода зноў прасядзеў у Бутырцы, а потым, ужо тут, прысудзілі да вышэйшай меры пакарання. Але здарылася дзіўная гісторыя. Сам следчы распавядаў, але можа гэта міф. Прыехалі ў Маскву Чарвякоў і Галадзед – нашыя сапраўдныя беларусы, але шчырыя камуністы. І, як гэты казаў, Сталін падпісваў, каго расстраляць, каго не. Праводзіць рукой па спісе, дайшоў да Гаўрылы Іванавіча. А Чарвякоў і Галадзед пачалі бацьку хваліць, бо добра ведалі. Той пытаецца, колькі яму год. “Хутка будзе трыццаць”. Сталін сказаў: “Дык ён яшчэ малады? Ну, няхай нямнога пажыве”. І яму далі 10 гадоў у лагеры”.\nСтавіў Васіля Быкава на адзін узровень з Янкам Купалам\n“Мне блізкі Васіль Быкаў сваёй нязломнай грамадзянскай пазіцыяй барацьбіта за беларускую нацыянальную ідэю — у гэтым ён наш сучасны прарок, як некалі ў адраджэнскі час пачатку стагоддзя быў Янка Купала”.\n(Радзім Гарэцкі. Жыццёвы меланж. 2013)\nЛічыў, што нашым дэмакратычным партыям лягчэй разбураць, чым ствараць\nУ 1995 годзе спадар Радзім запісаў: “Зноў нашы дэмакраты пасварыліся: БНФ абвінавачвае Партыю згоды (Г. Карпенка) у развале блока і наадварот. На жаль, наша дэмакратыя пакуль што не здольная стварыць нешта станоўчае, моцнае і сталае, ёй лягчэй разбурыць. Амбіцыі вышэй за справу.\nЗдзіўляўся вымуштраванасці КДБістаў\n“…калі я на пачатку 1990-х гадоў зайшоў у будынак КГБ, у мяне — халадок па спіне. Гэтым жа калідорам бацьку вялі, тут тысячы нашых людзей збівалі, у “амерыканку” кідалі… /…/ А хлопцы там сапраўды вымуштраваныя. Я не ведаю, ці гэта сутнасць у іх такая, ці, як мой дзядзька пісаў пра “дзве душы”, у іх двудушнасць такая. Але вельмі ветліва сустракалі. Мяне яшчэ вельмі ўразіла сцэна ў буфеце, калі я пайшоў трохі перакусіць. Здаровы палкоўнік ці маёр – і бярэ там нейкі салацік, і больш нічога! Бо і ў іх тады грошай не было, як і ў мяне”.\nЗасмучаўся нашай інтэлігенцыяй\n“…значна больш інтэлігенцыі з блокаў напужаных маўчальнікаў ці прыстасаванцаў-флюгераў, гатовых служыць любой уладзе, якая цяпер модная. Тут ёсць розныя групы: адных улады прыгрэлі, даўшы добрае месца; другіх адарылі прэміямі ці званнямі; трэціх абяцалі не чапаць і фінансаваць, калі будуць паслухмянымі…” (Радзім Гарэцкі. Жыццёвы меланж. 2013).\nРадзім Гарэцкі. Фота Зарыны Кандрацьевай\nЛічыў, што пры добрым гаспадаранні Беларусь магла б быць наперадзе Еўропы\n“Японія за нас у 20, 30, а можа, і ў 100 разоў больш бедная на карысныя выкапні. Справа не ў іх, а ў эканоміцы, у тых людзях, якія кіруюць краінай. Многія еўрапейскія краіны зусім не маюць карысных выкапняў ці маюць іх вельмі мала — Швейцарыя, Бельгія, Нідэрланды. А людзі там жывуць нашмат лепш, чым мы. /…/ Мы амаль цалкам забяспечваем сябе будаўнічымі матэрыяламі. А спажывецкаю соллю мы можам накарміць цэлы свет! Але да гэтай пары завозім яе з Украіны. Мы багатыя на лекавую мінеральную ваду – ужо збудавана 50 аздараўляльных комплексаў каля свідравінаў. У нашай зямлі ёсць расолы, з якіх пры адпаведнай тэхналогіі можна атрымліваць літый, бром, ёд і г.д. У нас ёсць радовішча жалезнай руды каля Карэлічаў. Там не толькі руда, там ёсць золата, срэбра, мармур і г.д. У нас ёсць бурштын, буры вугаль, гаручыя сланцы, фасфарыты, цэаліты і г.д. Беларусь – багатая краіна. Пры добрым гаспадаранні мы маглі б быць паперадзе ўсёй Еўропы!”.\nПашпартыстка запрашала яго на работу ў пашпартны стол запаўняць бланкі\n“Вырашыў памяняць пашпарт, бо ў ім скончыліся чыстыя незапоўненыя лісты. У канцы лютага 2010 г. пайшоў да пашпартысткі – трэба запоўніць бланк на дзвюх мовах. Хутка гэта зрабіў. Пашпартыстка здзіўлена: “Цудоўна! У нас это так редко бывает, так как многие не знают, как написать по-белорусски даже свою фамилию. Приглашаю вас к нам на работу заполнять бланки”.


Крашэўскі з пячаткай ТБШ | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nКрашэўскі з пячаткай ТБШ\nУ прыватнай бібліятэцы сланімчанкі Ніны Анішчык захоўваецца ўнікальная кніга беларускага і польскага пісьменніка, гісторыка і фалькларыста Юзафа Крашэўскага (1812-1887). Яна называецца “Banita” (Czasy Batorego). Кніга была выдадзена ў Варшаве ў 1898 годзе.\nУнікальнасць кнігі не толькі ў тым, што яна была выдадзена больш за 100 гадоў і што гэта кніга менавіта Юзафа Крашэўскага. Але ўнікальнасць “Banity” і ў тым, што на ёй стаіць штамп “Таварыства Беларускай Школы. Гурток у м.Азярніца Слонімскага павета”.\nСапраўды, у 1920-1930-х гадах у мястэчку Азярніца Слонімскага павета быў самы актыўны і шматлюдны гурток Таварыства Беларускай Школы. Сябры гуртка нават мелі свой радыёпрыёмнік, па якім слухалі ўсе навіны. А таксама вялікую бібліятэку, у якой знаходзіліся і творы Юзафа Крашэўскага.


Другі Міжнародны форум моладзевых арганізацый у Луцку (Украіна) | ОДБ Брусель\nаўт, 2014-09-16 11:02\nУкраінская няўрадавая арганізацыя "Моладзевая платформа" запрашае прыняць удзел у 2-м Міжнародным моладзевым форуме, што адбудзецца 18-19 кастрычніка 2014 года ў горадзе Луцк, Украіна. Мэта міжнароднага форуму - сабраць вялікую колькасць грамадска актыўнай моладзі з усяго свету. На працягу двух дзён у рамках форуму будуць праходзіць прэзентацыі, дыскусіі, трэнінгі і экскурсіі па старажытным горадзе Луцк.\nСярод цікавых і карысных для моладзевых грамадскіх арганізацый мерапрыемстваў форуму - прэзентацыя найбуйнейшых украінскіх і міжнародных донарскіх фондаў і знаёмства з іх прапановамі па падтрымцы праектаў моладзевых арганізацый. У межах форуму пройдзе конкурс такіх праектаў, лепшыя з іх будуць адзначаны прэміямі спецыяльнага журы.\nНа 2-гі Міжнародны моладзевы форум запрошаны VIP-спікеры і госці, якія сустрэнуцца з моладдзю і дадуць практычныя рэкамендацыі ў фармаце свабоднай гутаркі.\nАдным з цікавых пунктаў форуму будзе правядзенне "Сусветнага кафэ" - сусветна вядомая тэхналогія, якая дазваляе прыцягнуць у працэс абмеркавання "калектыўны інтэлект" удзельнікаў мерапрыемства і мае мэтай шматузроўневы дыялог. У межах форуму таксама адбудзецца прэзентацыя працы недзяржаўных устаноў грамадскага сектара Валыні.\nАрганізатары форуму забяспечваюць пражыванне і харчаванне ўдзельнікаў мерапрыемства, але не пакрываюць транспартныя выдадкі гасцей з іншых гарадоў і краін.\nАнкета-заяўка для запрашэння на форум даступная анлайн па спасылцы. Апошні дзень падачы заявак аб удзеле - 20 верасня 2014 года.


1-2 верасня Беларусь наведае прэзідэнт Еўрапейскай народнай партыі Жазэф Доль » Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД)\nГалоўная старонка » Навіны » Палітыка » 1-2 верасня Беларусь наведае прэзідэнт Еўрапейскай народнай партыі Жазэф Доль\n30.08.2016, 09:58 | Навіны » Палітыка\nПрэзідэнт Еўрапейскай народнай партыі Жазэф Доль 1-2 верасня здзейсніць візіт у Беларусь. Пра гэта паведаміў сустаршыня аргкамітэта па стварэнні партыі "Беларуская хрысціянская дэмакратыя" Віталь Рымашэўскі 29 жніўня на прэс-канферэнцыі ў Менску, піша БелаПАН.\n«Еўрапейскі палітык плануе падчас візіту зрабіць маніторынг праходзіць выбарчай кампаніі, а таксама выказаць падтрымку сваім партнёрам у Беларусі», - сказаў ён.\nПа словах Рымашэўскага, Доль плануе 1 верасня наведаць пікет, які а 17:00 намер правесці каля ЦУМа Правацэнтрысцкая кааліцыя. У гэтую структуру, акрамя БХД, уваходзяць рух «За Свабоду» і Аб'яднаная грамадзянская партыя.\n2 верасня Доль возьме ўдзел у сумеснай прэс-канферэнцыі з лідарамі правацэнтрысцкай кааліцыі.\nМяркуецца, што ў Доля адбудуцца сустрэчы і з прадстаўнікамі ўладаў.\nЕўрапейская народная партыя (ЕНП) - правацэнтрысцкая агульнаеўрапейская палітычная партыя, заснаваная ў 1976 годзе. Уключае ў сябе хрысціянска-дэмакратычныя і кансерватыўныя партыі краін Еўропы. ЕНП - адна з найбуйнейшых партый Еўропы, прадстаўленая ва ўсіх палітычных інстытутах Еўрапейскага саюза, а таксама ў Радзе Еўропы.\nПравацэнтрысцкая кааліцыя: выбары праходзяць па звыклым сцэнары фальсіфікацый\nНарод Беларусі пазбаўлены права і магчымасці праз справядлівыя, свабодныя і дэмакратычныя выбары самастойна кіраваць краінай, абіраючы дэпутатаў парламента. Пра гэта гаворыцца ў праекце заявы кандыдатаў у дэпутаты ад дэмакратычных партый.\n«Дакумент ужо падрыхтаваны, зараз праходзіць яго падпісанне кандыдатамі», - паведаміла прэс-сакратар Аб'яднанай грамадзянскай партыі Ганна Красуліна 29 жніўня на прэс-канферэнцыі ў Менску.\n«Кіруючы рэжым не выканаў ні адну з рэкамендацый АБСЕ па дэмакратызацыі выбарчага заканадаўства, і на практыцы выбары праходзяць па ўжо звыклым сцэнары фальсіфікацый народнага волевыяўлення, пры поўным кантролі вертыкалі і пры папушчальніцтве судоў, пракуратуры і органаў аховы правапарадку», - зачытала яна тэкст заявы, падрыхтаванай правацэнтрысцкай кааліцыяй.\nУ кааліцыю, акрамя АГП, уваходзяць рух «За Свабоду» і аргкамітэт па стварэнні партыі «Беларуская хрысціянская дэмакратыя».\nУ дакуменце адзначаецца, што замест неабходнага для пераадолення сістэмнага крызісу дыялогу з прадстаўнікамі ўсіх палітычных і грамадскіх сіл краіны «аўтарытарны рэжым працягвае палітыку эскалацыі агрэсіі ў дачыненні да сваіх грамадзян, палітычных апанентаў і ўсіх незалежных ад улады структур грамадзянскай супольнасці».\nБеларускі парламент, на думку правацэнтрысцкай кааліцыі, «застаецца дэкаратыўным інстытутам», закліканым «абслугоўваць уладную вертыкаль, а не прадстаўляць інтарэсы грамадзян краіны».\nПравацэнтрысты заяўляюць, што выбары не могуць быць справядлівымі, свабоднымі і дэмакратычнымі, пакуль у краіне няма свабоды прэсы; пераследуецца іншадумства, абмяжоўваюцца правы палітычных партый, грамадскіх аб'яднанняў, незалежных прафсаюзаў; ігнаруюцца гарантаваныя міжнароднымі дамовамі, Канстытуцыяй і заканадаўствам права грамадзян на свабоду асацыяцый, мітынгаў і сходаў.\nУ заяве таксама адзначаецца, што кандыдаты ў дэпутаты ад кааліцыі не могуць разглядаць кампанію, якая адбываецца як рэальныя выбары.\nУ сувязі з гэтым яны працягваюць у ёй удзел з мэтай інфармавання грамадзян краіны аб згубнасці курсу аўтарытарнага рэжыму; атрымання аб'ектыўнай ацэнкі правядзення выбараў дэпутатаў Палаты прадстаўнiкоў; інфармавання грамадзян краіны пра ўскрытыя фактах парушэнняў, злоўжыванняў, фальсіфікацый; атрымання грамадскай падтрымкі альтэрнатыўных праграм развіцця краіны.\n2 верасня моладзевая канферэнцыя і прэс-канферэнцыя з удзелам Жазэфа Доля\n2 верасня адбудзецца сумесная прэс-канферэнцыя прэзідэнта Еўрапейскай народнай партыі Жазэфа Доля і…\nПазіцыя правацэнтрысцкай кааліцыі ў дачыненні да парламенцкай выбарчай кампаніі, сфармуляваная…


Нашы людзі - Бромлі, Льюішам і Грынвіч\nВы знаходзіцеся тут: Галоўная > Пра нас > Нашы людзі\nНашы людзі - наш самы каштоўны набытак. Пад "нашымі людзьмі" мы разумеем нашых супрацоўнікаў, добраахвотнікі і папячыцелі.\nЗ больш чым 180 аплатным персаналам і больш за 260 добраахвотнікамі прадэманстраваць усіх было б непрактычна, але тут можна паглядзець нашу каманду старэйшых кіраўнікоў, менеджэраў абслугоўвання і папячыцеляў. Іншых супрацоўнікаў можна знайсці на некаторых старонках абслугоўвання, і нават калі супрацоўнікі не паказаны, ёсць спосабы звязацца з намі на кожнай старонцы. Нашы валанцёры ёсць свая спецыяльная старонка.\nКаб прачытаць больш пра нашых папячыцеляў, проста націсніце на іх імя, і можна ўбачыць кароткі біяг. Гэтая інфармацыя таксама даступная для некаторых менеджэраў.\nСтарэйшая каманда кіравання\nБэн далучыўся да BLG Mind у 2005 годзе і быў прызначаны галоўным выканаўчым дырэктарам у 2012 годзе.\nБэн з'яўляецца сацыяльным работнікам па адукацыі і мае больш чым 20-гадовы досвед працы на кіруючых пасадах, у першую чаргу ў дабрачынных арганізацыях псіхічнага здароўя. Ён захапляецца сацыяльнай справядлівасцю, жыццёва важнай роляй валанцёрскага сектара і каштоўнасцю падтрымкі з боку аднагодкаў.\nПрыярытэтныя кірункі Бэна ўключаюць стварэнне інклюзіўнай арганізацыі, развіццё эфектыўных партнёрскіх адносін і кіраванне са спачуваннем.\nДавераная асоба Bromley Third Sector Enterprise, Бэн таксама з'яўляецца кіраўніком добраахвотнага сектара псіхічнага здароўя Паўднёва-Усходняга Лондана.\nДамінік далучыўся да "Бромлі", "Льюішэм і Грынвіч-розум" у 2014 годзе, правёўшы больш за 20 гадоў працы ў NHS, мясцовых органах улады і дабрачынным сектары, маючы 17-гадовы досвед працы ў службах псіхічнага здароўя. Сюды ўваходзіць 24-гадзіннае жыллё, якое падтрымліваецца, да падтрымкі на ўзроўні грамадства для развіцця незалежнасці.\nДырэктар па фінансах і рэсурсах\nДэбі ўступіла ў Bromley, Lewisham & Greenwich Mind на пасадзе кіраўніка фінансаў у 2010 годзе. З тых часоў яе роля пашырылася, уключыўшы адказнасць за кадравыя рэсурсы.\nДэбі - дыпламаваны бухгалтар, якая праходзіць навучанне ў KPMG у рамках аддзела рэвізіі дзяржаўнага сектара.\nПасля 5 гадоў працы ў KPMG яна вырашыла спецыялізавацца ў галіне фінансавання дабрачыннага сектара і працавала ў двух розных дабрачынных арганізацыях на пасадах фінансавага кантролю, перш чым прыйсці ў Bromley, Lewisham & Greenwich Mind.\nМэта Дэбі ў сваёй ролі - забяспечыць максімальна эфектыўнае і эфектыўнае выкарыстанне ўсіх нашых рэсурсаў, каб забяспечыць выдатнае якасць паслуг эканамічна эфектыўным спосабам.\nСалі далучылася да BLG Mind у 2017 годзе ў якасці намесніка кіраўніка службы ў Грынвічы, а ў 2021 годзе атрымала новую пасаду дырэктара па эксплуатацыі.\nРаней Салі працавала ў Mind in the City, Hackney & Waltham Forest, а да гэтага займала шэраг роляў у кіраванні прапагандысцкімі і кансультацыйнымі службамі па ўсёй краіне. Яе асабліва цікавіць, як яна зможа падтрымліваць нашы каманды ў прадастаўленні паслуг найвышэйшай якасці, навучаючыся адзін у аднаго і імкнучыся пастаянна ўдасканальваць тое, што мы можам прапанаваць.\nКіраўнік аддзела развіцця\nСувязь, збор сродкаў, навучанне ў галіне псіхічнага здароўя і развіццё бізнесу\nМая роля ў BLG Mind - кантраляваць функцыі сувязі / маркетынгу, збору сродкаў і навучання псіхічнаму здароўю ў арганізацыі. Я таксама ўдзельнічаю ў развіцці BLG Mind як бізнэсу, пішу прапановы, заяўкі і тэндэры, спрыяю стратэгічным кірункам і падтрымліваю іншых супрацоўнікаў у распрацоўцы новых праектаў, вызначэнні попыту, планаванні ў адпаведнасці з патрэбамі і запуску.\nМой досвед у асноўным заключаецца ў грамадскім і трэцім сектары, дзе я займаў розныя ролі на працягу апошніх 25 гадоў. У аснове ўсёй маёй працы ляжыць моцная камунікацыя, і я вельмі захапляюся ўдзелам і дзейнасцю ў залежнасці ад зваротнай сувязі, якая прадастаўляецца іншымі для перабудовы і ўдасканалення паслуг да лепшага. Я працаваў кансультантам на працягу сямі гадоў, кіруючы шырокім спектрам праектаў, пачынаючы ад арганізацыі буйнамаштабных грамадскіх мерапрыемстваў, заканчваючы кансультацыямі і інфармацыйна-прапагандысцкай працай, да ацэнкі незалежных праектаў для фінансістаў.\nБромлі, кіраўнік службы\nЛьюішэм начальнік службы\nЧасовы кіраўнік службаў Грынвіча\nМенеджэры міжгарадскіх службаў\nДыспетчар паслуг IPS\nСлужба занятасці BLGMind / OXLEAS NHS IPS\nМенеджэр службы самагубстваў у Паўднёва -Усходнім Лондане\nПерш чым далучыцца да BLG Mind, мой вопыт ляжаў перш за ўсё ў прадастаўленні паслуг падтрымкі дарослым, якія маюць складаныя псіхічныя праблемы. Я таксама займаў палітычныя і даследчыя ролі ў дабрачынным сектары і быў валанцёрам службы даверу.\nЯ захапляюся рэфлексіўнай практыкай і ўплывам культуры працы на якасць абслугоўвання. У якасці мэнэджэра Служба самагубстваў, Я ўзначальваю каманду ў чатырох партнёрскіх арганізацыях; разам мы аказваем эмацыйную і практычную падтрымку людзям, якія пацярпелі ад самагубства па ўсім паўднёва -ўсходнім Лондане.\nДэменцыя навыкі менеджэр\nУважлівыя мамы і тата, менеджэр па абслугоўванні\nЛьюішам і менеджэр дэменцыі па Грынвічу\nПадтрымка дэменцыі Льюішама і інфармацыя і падтрымка Грынвіча\nМенеджэры службы Льюішэма і Грынвіча\nНамеснік мэнэджара, Каманды па псіхічным здароўі першаснай медыцынскай дапамогі і другаснай дапамогі\nЧасовы менеджэр службы дабрабыту Льюішэма\nМенеджэры службы Bromley\nМенеджэр па справах дэменцыі Бромлі\nЦэнтр падтрымкі дэменцыі Бромлі, падтрымка дэменцыі MindCare\nЯ працую ў дабрачынным / дабрачынным сектары больш за дваццаць гадоў з цэлым шэрагам розных груп людзей, ад дзяцей і сем'яў да пажылых людзей.\nУ маёй цяперашняй ролі кіраўніка службамі па дэменцыі Бромлі я даглядаю за Цэнтр падтрымкі дэменцыі Бромлі, які дапамагае людзям, якія жывуць з дэменцыяй, і іх выхавальнікам атрымаць доступ да найбольш прыдатных для іх паслуг і Перадышка дэменцыі Mindcare дома служба, якая забяспечвае тры гадзіны перадышкі кожны тыдзень выхавальнікам, якія даглядаюць членаў сям'і. Будучы самім апекуном, я разумею выратавальны круг, які гэтыя паслугі прапануюць людзям, пацярпелым ад дэменцыі, у нашым грамадстве.\nЛаўрэнс Дэ Рой\nЧасовы кіраўнік службы псіхічнага здароўя і дабрабыту Бромлі\nМенеджэры цэнтральнай службы\nМенеджэр па развіцці кадраў і людзей\nЭндру працаваў у ІТ -індустрыі амаль 30 гадоў, і пасля дзесяцігоддзя на Чацвёртым канале тэлебачання, сем гадоў кіруючы ІТ для кампаніі Save the Children UK, а потым яшчэ дзесяць гадоў у якасці незалежнага дабрачыннага ІТ -кансультанта, цяпер ён далучыўся да BLG Mind няпоўны працоўны дзень, каб перадаць свой багаты вопыт у сваю мясцовую арганізацыю розуму.\nНарадзіўшыся і выхаваны ў Паўднёва-Усходнім Лондане, але яму пашчасціла шмат падарожнічаць як па працы, так і дзеля задавальнення, цяпер ён жыве ў Бекенхэме і з энтузіязмам працуе над арганізацыяй ІТ для BLG Mind з мэтай зрабіць іх максімальна эфектыўнымі і эканамічна эфектыўнымі. і наколькі яны могуць быць карыснымі.\nЯ правёў большую частку сваёй кар'еры, працуючы ў сферы аховы здароўя і сацыяльнага абслугоўвання, і ў цяперашні час з'яўляюся дырэктарам па аперацыях у Інавацыйнай сетцы аховы здароўя (HIN), Акадэмічнай сетцы навук у галіне аховы здароўя для паўднёвага Лондана, якая накіравана на паскорыць прыняцце інавацый у галіне аховы здароўя і дапамогі. аказанне паслуг.\nЯ таксама працаваў на працягу чатырох гадоў у якасці мэнэджэра па стратэгічным пускам у эксплуатацыю службы пажылых людзей у Бромлі, працуючы разам з Саветам і тагачасным Траст першаснай дапамогі (PCT). Я быў адказным за запуск шэрагу паслуг, у тым ліку некаторых ад Bromley MindCare.\nУ гэтых ролях я распрацаваў шырокі агляд сістэмы аховы здароўя і сацыяльнай дапамогі, лідэрскіх навыкаў і магчымасці прыцягнуць шырокі круг зацікаўленых бакоў, уключаючы клініцыстаў, стратэгічных лідэраў, пацыентаў, карыстальнікаў паслуг і тых, хто іх даглядае.\nЯ стаў даверанай асобай Bromley, Lewisham & Greenwich у 2014 годзе, так як я захоплены падтрымкай людзей, якія жывуць з праблемамі псіхічнага здароўя і дэменцыяй і пакутуюць ад іх. Я адчуваю, што магу прапанаваць некаторыя карысныя навыкі і вопыт, і мне падабаецца назіраць, як арганізацыя расце і развіваецца. Я таксама шмат даведаюся пра тое, як кіруюцца дабрачыннымі арганізацыямі.\nЯ ўступіў у раду ў 2018 годзе і жыву ў Грынвічы.\nПасля 30 гадоў працы ў камерцыйным банкаўстве і кіраванні актывамі, як спецыяліст па пытаннях рызык і адпаведнасці, я перайшоў у дабрачынны сектар і зараз працую на няпоўны працоўны дзень у Марыі Кюры ў якасці іх кіраўніка аддзела рызык. Я з'яўляюся часткай каманды вышэйшага кіраўніцтва і адказваю за распрацоўку структуры кіравання рызыкамі дабрачыннай арганізацыі. Каб прадэманстраваць сваю прыхільнасць паглыбляць сваё разуменне няроўнасці, прызнаючы маю прывілей і выкарыстоўваць свой голас як унутры, так і знешне для заахвочвання ўключэння, я ганаруся тым, што з’яўляюся саюзнікам сеткі Марыі Кюры Ethnic Diversity.\nКалі дазваляе час, я праводжу здаровыя прагулкі па Грынвіч-парку і валанцёрам у Афрыцы, падтрымліваючы дабрачынныя арганізацыі, якія спрыяюць інклюзіі і фінансавай устойлівасці.\nМаючы асабісты вопыт членаў сям'і з дыягназам дэменцыі і дарагіх сяброў з праблемамі псіхічнага здароўя, я рады ўдзельнічаць у арганізацыі, якая рэальна змяняе жыццё людзей, і спадзяюся выкарыстаць свой запал, энергію, вопыт і прафесійныя навыкі для падтрымкі эвалюцыі BLG Mind.\nЯ жыву ў Люішэме больш за 30 гадоў. Я правёў 25 гадоў у фармацэўтычнай прамысловасці (Wellcome, GSK) і аддзеле лекаў, працуючы ў якасці кіраўніка праекта ў шэрагу міждысцыплінарных груп па даследаваннях, распрацоўцы і вытворчасці гучных прадуктаў. Я таксама быў сааўтарам нарматыўных дакументаў і ўзначальваў агляды і зацвярджэнне лекавых сродкаў у Вялікабрытаніі і еўрапейскіх супольнасцях.\nУ цяперашні час я працую ў адукацыйным сектары ў якасці асабістага настаўніка і настаўніка, які ўдзельнічае ў павышэнні стандартаў дасягненняў у школах, а таксама з'яўляюся кіраўніком школы і афіцэрам па стандартах экзаменаў. Я таксама з'яўляюся старшынёй групы грамадзянскага кіраўніцтва ў Льюішэме, якая ўдзельнічала ў барацьбе з няроўнасцю і недастатковай прадстаўніцтвам груп меншасцяў у дзяржаўным і прыватным сектарах праз міжведамаснае партнёрства ў галіне аховы здароўя, дабрабыту і адукацыі.\nЯ стаў папячыцелем у Bromley, Lewisham & Greenwich Mind у выніку больш чым 15-гадовага вопыту псіхічнага здароўя ў сям'і, і быў прыцягнуты шырокім спектрам паслуг, якія аказвае дабрачынная арганізацыя. Я таксама веру ў неабходнасць ліквідацыі гістарычнага здароўя і структурнай няроўнасці на ўсіх узроўнях нашага грамадства, а таксама прасоўвання і рэалізацыі ініцыятыў па ўключэнні ў BLG Mind у рамках нашых паслуг, людзей і практыкі, а таксама паляпшэння агульнага псіхічнага здароўя і дабрабыту нашых розных груп і суполак\nЯ жыў у Блэкхіце 30 гадоў і стаў папячыцелем Bromley, Lewisham і Greenwich Mind у 2018. Праца, якую дабрачынная арганізацыя робіць для падтрымкі псіхічнага здароўя і дабрабыту тых, хто мае патрэбу, асабліва рэзаніруе мяне, бо блізкі член сям'і сутыкнуўся праблемы псіхічнага здароўя на працягу многіх гадоў і Mind аказвалі каштоўную падтрымку ў вырашальны момант. Я рады адыграць сваю ролю ў падтрымцы вельмі важных паслуг, якія Bromley, Lewisham & Greenwich Mind аказваюць мясцовай супольнасці.\nЯ маю прафесійную кваліфікацыю ў галіне кіравання фінансавымі рызыкамі, і пасля кар'еры ў банкаўскай сферы я перайшоў у кансультацыйную і праектную працу, апошнім часам працуючы з арганізацыяй сацыяльнага прызначэння, якая спецыялізуецца на інвестыцыях.\nЯ заўсёды прызнаваў важнасць актыўнага супрацоўніцтва і адкрытага зносін. Дапамога людзям рэалізаваць свой патэнцыял была ключавым для мяне як праз навучанне, так і настаўніцкія праграмы, у якіх я ўдзельнічаў.\nЯ цвёрда перакананы, што ўсе людзі з праблемамі псіхічнага здароўя і дэменцыяй маюць права своечасова атрымаць доступ да адпаведнай падтрымкі. У маёй сям'і я адчуваў праблемы з псіхічным здароўем і разумею, якія праблемы гэта можа выклікаць.\nЯ жыву ў Вулвічы са сваім сынам Аюшам. Мы ганарымся тым, што жывем у такой разнастайнай суполцы, і для мяне неверагодна важна дапамагчы Аюшу зразумець яго сувязі са сваёй спадчынай (ён напалову індзеец, на чвэрць філіпінец і на чвэрць валійскі!).\nПрафесійна я маю кваліфікацыю ў галіне людскіх рэсурсаў (MCIPD). Я працую ў кааператыве, раней у якасці партнёра; аднак я нядаўна перайшоў на ролю вядучага па інклюзіі. Справядлівасць, разнастайнасць і ўключанасць - гэта тое, чым я неверагодна захапляюся, і я адданы выяўленню і ліквідацыі сістэмных бар'ераў, якія перашкаджаюць групам меншасцяў рэалізаваць свой патэнцыял. Усе мы павінны адыграць у гэтым сваю ролю.\nЯ захапляюся чытачом і заўсёды адкрыты, каб выслухаць і даведацца больш.\nЯ рады, што магу выкарыстоўваць свае HR, камерцыйныя навыкі і вопыт кіраўніцтва для падтрымкі бачання і стратэгіі BLG Mind. Я адчуваю вялікую прывілею ўдзельнічаць у гэтай неверагоднай дабрачыннай арганізацыі, і я ўвесь час прыніжаны дзіўнай працай супрацоўнікаў і валанцёраў.\nЯ жыву ў Бромлі больш за 40 гадоў. Мая прафесійная кар'ера была ў сектары пачатковай адукацыі як у Бромлі, так і ў Кройдане, апошнім часам на пасадах вышэйшага кіраўніцтва ў школах. Пасля выхаду на пенсію я пяць гадоў працаваў дырэктарам школы і ў цяперашні час з'яўляюся валанцёрам у Каралеўскім ахове здароўя. Я працаваў у гэтай ролі больш за сем гадоў, галоўным чынам як наведвальнік бальніцы пад кіраўніцтвам капеланаў бальніцы.\nЯ таксама быў асноўным апекуном на працягу шэрагу гадоў і меў вопыт праблем з псіхічным здароўем і ранніх стадый дэменцыі.\nЯ зацікаўлены ў ролі аднагодкаў па падтрымцы ў службах псіхічнага здароўя і спадзяюся, што маё ўдзел у Bromley, Lewisham & Greenwich Mind дазволіць мне падзяліцца сваім вопытам, навыкамі і вопытам у якасці даверанай асобы.\nЯ кваліфікаваны адвакат, і я пачаў сваю кар'еру ў карпаратыўным сектары, працуючы ў магічнай юрыдычнай фірме. Пасля таго, як я пакінуў карпаратыўны свет, я набыў больш за шэсць гадоў вопыту ў галіне абароны і прававой дапамогі бежанцам, мігрантам і ахвярам гандлю людзьмі, працуючы ў Вялікабрытаніі і Кеніі. У Кеніі я працаваў у дабрачыннай арганізацыі па адукацыі бежанцаў, дзе распрацоўваў камунікацыйныя матэрыялы і адказваў за збор сродкаў для ключавых праектаў.\nЯ правёў большую частку свайго дзяцінства ў Бромлі, Льюішэме і Грынвічы, і праз сваю асабістую гісторыю і працу з уразлівымі асобамі я разумею, наколькі важна і важна падтрымліваць у грамадстве тых, хто мае патрэбы ў псіхічным здароўі. Працуючы з BLG Mind, я магу выкарыстоўваць свае юрыдычныя навыкі і унікальнае разуменне таго, як мы можам найлепшым чынам падтрымаць тых, хто мае патрэбы ў псіхічным здароўе.\nБольшую частку свайго працоўнага жыцця я быў выкладчыкам універсітэта і журналістам. Я моцна зацікавіўся сваёй працай, якая прадстаўляла студэнтаў з абмежаванымі магчымасцямі, у многіх з якіх былі праблемы з псіхічным здароўем.\nЯ жыву ў раёне Грынвіча больш за 30 гадоў і выдатна ведаю праблемы мясцовай супольнасці. Я вельмі хацеў бы развіць сваю зацікаўленасць дапамагаць тым, хто мае праблемы з псіхічным здароўем, і выкарыстоўваць свае навыкі, каб змяніць сітуацыю ў якасці даверанай асобы.\nЯ правёў больш за дзесяць гадоў у якасці ўнутранага юрыста ў дабрачынным сектары як у таварыстве хваробы Альцгеймера, так і ў CRUK (даследаванне рака Вялікабрытаніі). Я таксама працаваў з іншымі дабрачыннымі арганізацыямі, такімі як Marie Curie, Citizens Advice і іншымі меншымі нацыянальнымі і рэгіянальнымі дабрачыннымі арганізацыямі, як у партнёрстве, кансультаванні, так і ў кансультаванні праз маю цяперашнюю юрыдычную ролю.\nЯ знаёмы з цяперашнім ландшафтам уводу ў эксплуатацыю і сістэмай сацыяльнай дапамогі, а таксама з ціскам вядзення дабрачыннай арганізацыі. У сваёй папярэдняй ролі я кансультаваў па стратэгіі дабрачыннасці, разнастайнасці і ўключэння і прымаў актыўны ўдзел у бягучай групе па стратэгіі ED і I.\nЗараз я з'яўляюся дырэктарам і кансультантам па працоўным правам у юрыдычнай фірме-буціку. Я спалучаю гэта з вядзеннем кансультацыйнай арганізацыі па навучанні, якая спецыялізуецца на семінарах і вебінарах па пытаннях працаўладкавання, накіраваных на ліквідацыю разрыву паміж адукацыяй і працоўным месцам, а таксама выступаю галоўным кансультантам для юрыдычнай кампаніі па рэструктурызацыі.\nЯ гарачы абаронца псіхічнага здароўя. Маючы двух маленькіх дзяцей, я таксама бачу, што псіхічнае здароўе і дабрабыт становяцца значна больш важнымі ў гэтым жыцці, якое мы вядзем, і ўсведамленне з ранняга ўзросту так важна. Гэта мая першая роля даверанай асобы, і я вельмі рады прапанаваць свой вопыт і кіраўніцтва ўжо створанай камандзе.\nЯ працаваў у галіне псіхічнага здароўя больш за 30 гадоў. Мая кар'ера пачалася з навучання медсясцёр у Паўночнай Ірландыі. За гэтым рушыла ўслед клінічная кар'ера ў Лондане ў розных бальнічных і грамадскіх установах, уключаючы службы псіхічнага здароўя, сямейную тэрапію, групавую тэрапію і лідзіруючыя па якасці ў практыцы псіхічнага здароўя. За гэтай клінічнай кар'ерай рушыла ўслед нацыянальная кіруючая роля з Каралеўскім фондам па распрацоўцы і распрацоўцы заснаванай на фактычных дадзеных клінічнай практыкі для медсясцёр, а таксама вядучых даследаванняў па новых клінічных мадэлях.\nЯ таксама працаваў кіраўніком медсясцёр і клінічнай эфектыўнасці Фонду даверу NHS Oxleas, асабліва цікавячыся распрацоўкай інавацыйных падыходаў у практыцы псіхічнага здароўя.\nЗусім нядаўна я адыграў стратэгічную ролю ў распрацоўцы і вядзенні папуляцыйных падыходаў у галіне грамадскага аховы здароўя ў Бромлі, у тым ліку вядучых па стратэгічных зменах у галіне псіхічнага здароўя, працы з уразлівымі групамі насельніцтва, няроўнасці насельніцтва і злоўжыванні рэчывамі.\nЯ жыхар лонданскага раёна Люішэма.\nЯ жыў у раёне Бромлі час ад часу з 13 гадоў. Я атрымаў кваліфікацыю лекара ў 1976 годзе і стаў урачом агульнай практыкі ў 1981 годзе. Я займаўся праблемамі псіхічнага здароўя ў Бромлі з сярэдзіны 1990-х гадоў, калі фасілітатар першаснай дапамогі па пытаннях псіхічнага здароўя папрасіў мяне стаць часткай рабочай групы, якая займаецца развіццём службы псіхічнага здароўя ў агульнай практыцы.\nЯ быў членам PCG Бэкенхэма і Пенге, які дзейнічаў з 1999 па 2002 год да стварэння Бромлі РСТ у 2002 годзе. У час працы ў PCG я займаў пасаду псіхічнага здароўя.\nУ перыяд з 2004 па 2012 гады я быў членам мясцовага медыцынскага камітэта Бромлі (LMC) і быў намеснікам старшыні з 2006 года, пакуль у 2012 годзе не сышоў з ЛМК. За гэты час я актыўна ўдзельнічаў у пытаннях псіхічнага здароўя і вёў раз у два месяцы сустрэчы. паміж Oxleas і LMC, што дапамагло наладзіць лепшыя працоўныя адносіны паміж урачамі агульнай практыкі і Oxleas.\nУ 2014 годзе я сышоў з практыкі, але працягваю займацца лакумнай працай. Я давераная асоба Bromley Y, член клуба Rotary ў Лэнглі Парк і віцэ-прэзідэнт Bromley Rugby Club.\nЗ улікам праблем 2020 года, якія закранулі столькі нас як асабіста, так і ва ўсім свеце, я лічу, што прапаганда станоўчага псіхічнага здароўя ніколі не была больш важнай. Я маю багаты досвед, а таксама падтрымку членаў сям'і і сяброў з праблемамі псіхічнага здароўя, чаго я шмат чаму навучыўся.\nМая прафесійная вопыт работы з кліентамі, фасилитация семінараў і кіраванне праграмамі ў галіне фінансавых тэхналогій, мастацтва і сацыяльных прадпрыемстваў. Я таксама быў валанцёрам у жаночых і дзіцячых дабрачынных арганізацыях, аказваючы падтрымку ў Паўднёвым Лондане і Брысталі. На сваёй цяперашняй пасадзе я працую мэнэджэрам па аперацыях у суполцы ў жаночай сацыяльнай сетцы, якая злучае жанчын і маці ў пытаннях нараджальнасці і мацярынства.\nЯ жыву ў Льюішэме і захапляюся сваім мясцовым раёнам, а таксама шырокімі лонданскімі суполкамі вакол мяне. Я з'яўляюся членам руху маладых апекуноў і зацікаўлены ў павышэнні дасведчанасці аб паляпшэнні разнастайнасці ў апецы. Я рады быць часткай Bromley, Lewisham & Greenwich Mind, якія робяць такую каштоўную працу ў нашых суполках.\nЯ спадзяюся выкарыстаць свае навыкі і захапленні, каб унесці свой уклад у арганізацыю і працягваць выступаць за лепшае дабрабыт і падтрымку псіхічнага здароўя.


“З сэксам у нашай краіне цяжка”\n09 травень 2008, 23:32\nКансультанты па сямейных адносінах у Эўропе занепакоеныя тым, што колькасьць мужчынаў, якія не цікавяцца сэксам, падвысілася на 40%.\nКалі верыць найбуйнейшай брытанскай кансультацыі “Relate”, многія мужчыны сьцьвярджаюць, што фізычна здольныя на сэкс, але ён іх не цікавіць. Брытанскія сэксолягі кажуць, што скаргі іх кліентаў больш падобныя на псыхасэксуальнае разладжаньне, чым на праблему адносінаў, таму што мужчыны адмаўляюцца ня проста ад сваёй сэксуальнай партнэркі, але ад сэксу наагул. Ці ёсьць такія праблемы ў Беларусі?\nУ Беларусі дасьледаваньні па сэксуальных праблемах не праводзяцца, і таму называць нейкія лічбы не выпадае. Але сэксолягі, псыхолягі, іншыя адмыслоўцы часьцяком сутыкаюцца сытуацыяй, калі мужчыну, які ня мае п фізіялягічных праблемаў, сэкс не цікавіць. Гаворыць псыхоляг Менскага гарадзкога Цэнтру сям’і і дзяцей Жанна Міцкевіч:\n“Я лічу, што з сэксам у нашай краіне цяжка. І гэтую праблему трэба разглядаць з розных бакоў, ня так, як яна заяўлена жанчынамі: маўляў, мужчына можа, але ня хоча. Але яны ня зьвязваюць, што сэкс – гэта ня толькі полавы акт, а яшчэ павінна быць эмацыянальная прэлюдыя да яго. Вось зусім нядаўна ў мяне на прыёме быў малады чалавек, якія сказаў: “Калі жонка раніцай мне ўчыніла гістэрыку, канцэрт, а вечарам, я разумею, што яна хоча сэксу – я яе не хачу”. Вельмі многія жанчыны лічаць па-іншаму: што сэкс – гэта службовы абавязак мужа. Але гэта больш шырокая і паглыбленая праблема, якая зьвязаная, перш за ўсё, з унутраным сьветам чалавека”.\nУ Беларусі не праводзяцца сацыялягічныя дасьледаваньні на тэму сэксу. А вось у навукоўцы іншых краінаў вынайшлі некалькі цікавых фактаў. Самы папулярны час для сэксу – позна вечарам у суботу. Самы непапулярны – удзень у панядзелак.\nМужчынаў, якія лічаць, што напаўаголеная жанчына выглядае больш сэксуальнай за цалкам аголеную – 43%. Мужчына думае пра сэкс у сярэднім 2 гадзіны на суткі. За год мужчына траціць на сэкс 23 гадзіны. Пасьля сэксу сярэднестатыстычны мужчына сьпіць, есьць і глядзіць тэлевізар.\nЛітаратар Адам Глобус, у якога ў сям’і ўсё ў парадку, вельмі скептычна ставіцца да досьледаў заходніх адмыслоўцаў. А абвінавачваньні жанчынаў у тым, што мужчыны ня хочуць займацца сэксам, яго проста абурылі:\n“Па-першае, я ня веру гэтым досьледам. Хопіць мужыкоў прыніжаць! Прыніжэньне мужыкоў сканчаецца вайной. Даўно нашы мужыкі не даказвалі, якія яны. І іх можна прыніжаць, што ў іх “не стаіць”, што яны крывыя... Вось у нас бабы харошыя, а мужыкі такія крывыя. Паўтараю: хопіць прыніжаць мужыкоў! Таму што мужыкі могуць і ў пысу даць. Вось такое меркаваньне сьціплага беларускага мужчыны-літаратара”.\nДругі беларускі мужчына, Юры Халезін, у якога прыгажуня-жонка і няма праблем у сямейным жыцьці, у заходнюю статыстыку таксама ня верыць. Але што такая праблема ёсьць, пагаджаецца, і нават распавёў, чаму так адбываецца:\nЮры: “Ну, у каго што. У кагосьці ня склалася кантакту зь нейкім пастаянным партнэрам. У кагосьці проста няма такога чалавека. Хтосьці не зусім здаровы. А хтосьці проста “сачкуе”. Шмат і лайдакоў таксама. Валеры Мэладзэ неяк сказаў: “Любовь – гэта вам не что-нибудь. Любовью надо заниматься”.\nЮры: “Гэта ж наадварот, павінна стымуляваць. Перамена віду дзейнасьці – гэта ж адпачынак. Гэта вельмі добры адпачынак”.\nПсыхоляг Менскага гарадзкога Цэнтру сям'і і дзяцей Жанна Міцкевіч, як адмыслоўца, расклала ўсё па паліцах:\n“Першая прычына – гэта тыя дзённыя непаразуменьні, якія не прыводзяць да сэксуальных мінут. Другое – сёньня маладыя людзі сапраўды настолькі стомленыя, асабліва ў такім мэгаполісе, як Менск. Ён настолькі стомлены, бо даводзіцца шмат працаваць, што калі жанчыне, пры ўсіх яе цяжкасьцях, хочацца сэксу, мужчына ня хоча гэтага. Яшчэ ёсьць вельмі шмат маладых людзей, якія маюць столькі экстрыму на працы, што ім ужо не да сэксу. Таксама вельмі многія людзі задавальняюцца сэксам і візуальна: яму дастаткова пасядзець у інтэрнэце, праглядаць сайты – і яму ўжо ня трэба сэксу. Таму, я лічу, што трэба разглядаць гэтую праблему ў кожным выпадку індывідуальна”.


“Марфу фактычна трымаюць у закладніцах”. За праваабаронцу “Вясны” паручыліся амаль 200 чалавек\n“Марфу фактычна трымаюць у закладніцах”. За праваабаронцу “Вясны” паручыліся амаль 200 чалавек Фота\nhttps://spring96.org/be/news/99885 2020 2020-10-09T12:21:26+0300 2020-10-09T12:21:26+0300 2020-10-09T12:21:27+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/paruchalnictva_90.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nПраваабаронцы “Вясны” у межах кампаніі за вызваленне палітычнай зняволенай і вязніцы сумлення Марфы Рабковай сабралі 190 паручальніцтваў беларусаў і беларусак. У хуткім часе паручальніцтвы з хадайніцтвам аб змяненні меры стрымання Марфы будуць перададзеныя ў Следчы камітэт.\nВалянцін Стэфановіч і Алесь Бяляцкі з паручальніцтвамі за Марфу Рабкову. Фота: spring96.org\nГэтая працэдура прадугледжана артыкулам 121 Крымінальна-працэсуальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь. Асабістае паручальніцтва заключаецца ў прыняцці на сябе годнымі даверу асобамі пісьмовага абавязацельства пра тое, што абвінавачаны, знаходзячыся на волі, не схаваецца ад органа крымінальнага пераследу і суда, не будзе перашкаджаць расследаванню справы або разгляду яго судом і не будзе займацца злачыннай дзейнасцю.\nСтаршыня Праваабарончага цэнтра “Вясна” Алесь Бяляцкі нагадвае, што міжнародная і беларуская праваабарончая супольнасць расцэньваюць пераслед Марфы Рабковай палітычна матываваным і вельмі абураныя тым, што сябра “Вясны” знаходзіцца ў зняволенні.\n“Марфу фактычна трымаюць у закладніцах, таму што абвінавачванне абсурднае і зусім не мае ніякага дачынення да яе дзейнасці”, – падкрэсліў Алесь Бяляцкі.\nНамеснік старшыні Праваабарончага цэнтра “Вясны”, віцэ-прэзыдэнт Міжнароднай фэдэрацыі за правы чалавека Валянцін Стэфановіч распавёў, што кампанія па зборы паручальніцтваў з’яўляецца часткай вялікай кампаніі ў падтрымку Марфы, якая праводзіцца беларускімі праваабаронцамі з калегамі з міжнародных праваабарончых арганізацый.\n“Мы лічым, што трэба выкарыстоўваць усе магчымасці для таго, каб вызваліць Марфу з-пад варты. Таму мы збіралі гэтыя паручальніцтвы і заклікалі ўсіх далучыцца да кампаніі.\nТаксама гэта падтрымка самой Марфы і салідарнасць з ёй. Калі людзі падпісваліся за яе, то разумелі, што ў выпадку невыканання ёй умоваў вызвалення з-пад варты, на іх можа быць накладзены вялікі штраф. І пры такіх умовах ўсе згодныя падтрымліваць Марфу.\nПраваабаронцы “Вясны” вельмі радыя, што беларусы таксама далучыліся да кампаніі па вызваленню Марфы. Мы вельмі ўдзячныя за гэта.\nМы ў чарговы раз заклікаем беларускія ўлады вызваліць нашу каляжанку. Як мы ўжо неаднаразова адзначалі, у тым ліку ў заяве Рады “Вясны”, пераслед Марфы мы ўспрымаем як пераслед “Вясны” ў цэлым, таму што Марфа з’яўляецца сябрай і праваабаронцай нашай арганізацыі. Мы настойваем і патрабуем неадкладна яе вызваліць”, – сказаў праваабаронца Валянцін Стэфановіч.\n190 паручальніцтваў за Марфу Рабкову. Фота: spring96.org\nСтаршыня Праваабарончага цэнтра “Вясна” Алесь Бяляцкі заявіў, што кампанія за вызваленне Марфы Рабковай працягваецца. У бліжэйшы час плануецца судовае абскарджванне меры стрымання Марфы.\nПраваабаронцы “Вясны” вельмі ўдзячныя ўсім, хто далучыўся да кампаніі і паручыўся за нашую каляжанку Марфу Рабкову.\nЗаявы аб неадкладным вызваленні праваабаронцы "Вясны" Марфы Рабковай:\nAmnesty International лічыць, што Марфа Рабкова стала ахвярай пераследу выключна за сваю працу па абароне правоў чалавека і з'яўляецца вязнем сумлення.\nФотафакт. Ніна Багінская паручылася за праваабаронцу "Вясны" Марфу Рабкову\nУ межах кампаніі паручылася за праваабаронцу "Вясны" вядомая 73-гадовая палітычная актывістка Ніна Багінская. Актывістка лічыць, што ў такія складаныя часы ў Беларусі важна праяўляць салідарнасць з беларусамі, якія пераследуюцца па палітычных матывах, усімі магчымымі спосабамі.\n09.10.2020 Тэгі: крымінальны перасьлед, палітвязьні, перасьлед, рэпрэсіі, следчы камітэт Асобы: Марфа Рабкова


Раз бутэлька, два бутэлька… | zviazda.by\nРодная прырода » Адходы » Раз бутэлька, два бутэлька…\nРаз бутэлька, два бутэлька…\nУ буйных крамах усе мы абавязкова чуем на касе бадзёрае “вам пакет патрэбны?”, нават калі купляем нейкую дробязь. Аднойчы пакупнік пажартаваў: “Калі я ў вас куплю пакет, вы мне таксама прапануеце яшчэ адзін, каб укласці пакупку?” “Дык яны ж бясплатныя!” – не разгубілася касір. Такія ж бясплатныя і абавязковыя, як пластыкавыя кантэйнеры для торцікаў, як маленькія пакецікі, скруткі якіх ляжаць амаль у кожным аддзеле гандлёвых цэнтраў. Хваля бясплатнай пластыкава-поліэтыленавай “халявы”, якая ператвараецца ў смецце адразу па прыезду дахаты, запаланіла Беларусь.\nВага пластыкавых бутэлек, поліэтыленавых пакецікаў і харчовай плёнкі, заводскіх упаковак і аднаразовага посуду, якія зараз складаюць большую частку бытавых адходаў беларусаў, дасягае 7% ад агульнага аб’ёму смецця. Пры гэтым пластык вельмі небяспечны для прыроды пры захаванні яго на палігонах. Адзінае выйсце – перапрацоўка.\nСмеццевы дэфіцыт і бомба на палігоне\nЗа мінулы год у краіне выпушчана 48000 тон поліэтылентэрэфталатавай тары (ПЭТ-бутэлек) для рэалізацыі ўнутры краіны. Тым не менш паасобны збор адходаў у Беларусі наладжаны яшчэ далёка не ідэальна. На перапрацоўку прыязджае толькі 30-35% ад агульнай колькасці пластыку, астатняя частка, каля 45000 тон, па-ранейшаму трапляе на палігон у складзе звычайнага “чорнага” смецця. Таму айчынных пластыкавых адходаў для паўнавартаснай працы перапрацоўшчыкам не хапае. Магутнасці аднаго з найбуйнейшых прадпрыемстваў па перапрацоўцы пластыку – магілёўскага завода “РэПлас-М” -- загружаны, напрыклад, менш чым на 60%. У год яно вырабляе 7000 тон ПЭТ-хлоп’яў – матэрыялу, які атрымліваецца пасля перапрацоўкі 10000 тон ПЭТ-бутэлек.\n– Хаця памеры асобна сабранай другаснай сыравіны з кожным годам павялічваюцца, трэба каб яны ўзрасталі на дзясяткі працэнтаў, а не на адзінкі. Пры гэтым у Магілёве, Брэсце, Бабруйску збор пластыку дасягае ўжо 90%, у Мінску ён усё яшчэ на ўзроўні 12-15%. Такі ж аб’ём, што мы штомесяц перапрацоўваем на прадпрыемстве, кожны месяц звозіцца на тры палігоны сталіцы, – адзначыў Дзяніс КАТОЛІКАЎ, дырэктар унітарнага прадпрыемства “РэПлас-М”. – Гэтае смецце праз 50 гадоў пачне раскладацца, а праз 300 – увесь бруд пойдзе ў глебу. Калі-небудзь нашы нашчадкі зразумеюць, якая бомба закопана на палігонах, і пачнуць яе адкопваць.\nКіраўнік магілёўскага прадпрыемства перажывае, што ў Мінску не арганізаваны працэс дасартавання, бо тое, што трапляе ў паасобныя кантэйнеры, – толькі частка другаснай сыравіны. Акрамя таго, прыём пластыку ў насельніцтва на палігоне, як гэта робіцца ў рэгіёнах, дазволіў бы знізіць гэтую праблему і павысіць загрузку завода, лічыць ён.\nПакуль кіраўніцтва “РэПлас-М”, якое спецыялізуецца на перапрацоўцы ПЭТ-бутэлек, вымушана купляць для працы ўвесь пластык, што збіраецца ў Беларусі, і імпартаваць яго з Украіны, Польшчы ды Расіі. Суседская сыравіна, вядома, даражэйшая. Хаця цяпер прывезці пластык з Украіны нават танней, чым купіць на радзіме. Трэба толькі назапасіць цярпення, каб дачакацца машыны з замежным смеццем, якая два тыдні будзе праходзіць працэдуру мытнай ачысткі.\nЕўра-тара для торцікаў і яек\nУ звычайным выглядзе ў фуры змяшчаецца 1,5 тоны ПЭТ-бутэлек, а ў спрасаваным – 12 тон, таму прадпрыемства набывае сыравіну толькі ў апошнім варыянце. Тым больш што смеццевы бізнес не такі прыбытковы, як здаецца збоку.\n– Здабытак складае 10-20 долараў на тону прадукцыі пры самым лепшым раскладзе. Каб атрымаць тону перапрацаванай прадукцыі, першапачаткова патрабуецца 1,4 тоны бутэлек. 40% – гэта адходы, якія складаюцца з бруду, вады, клею і іншага. Пры гэтым адна бутэлька важыць 35 грамаў, а тона спрасаваных каляровых бутэлек каштуе каля 200 еўра, празрыстых – каля 250, – распавёў дырэктар. – Мы выпускам прадукцыю (у выглядзе хлоп’яў і гранул), якая павінна канкурыраваць з палімерамі, што ў свой час былі атрыманы з нафтапрадуктаў. А як гэта рабіць, калі цана на нафту адбіваецца на кошце гэтай першаснай прадукцыі? Палімерная прадукцыя патаннела, і нам таксама трэба даваць зніжкі на свой тавар. А зрабіць гэта на практыцы немагчыма, бо мы не можам менш заплаціць аператарам, якія пастаўляюць на прадпрыемства пластыкавыя адходы. Таму і працуем часам са стратамі. За мяжой, дарэчы, другасная прадукцыя каштуе даражэй чым палімеры ў першым пакаленні, і многія свядома бяруць яе, каб падтрымліваць экалогію.\nЗа мінулы год рэнтабельнасць “РэПлас-М” склала мінус 3% – каля 80000 долараў. Інвестыцыі, каля 3,5 млн еўра, укладзеныя ў прадпрыемства 13 гадоў назад прыватнай аўстрыйскай кампаніяй, да гэтага часу не акупіліся. Аднак закрыць завод цяпер даражэй, чым працягваць чакаць ад яго прыбытку.\n– З дапамогай дадатковых інвестыцый і пры наяўнасці аб’ёмаў магчыма наладзіць на прадпрыемстве і выраб уласнай прадукцыі, накшталт пластыкавай упакоўкі для торцікаў і яек. Наш інвестар разумее, што такі крок патрэбны, аднак зроблены ён будзе на тэрыторыі Еўрасаюза, – дадаў Дзяніс Аляксандравіч.\nПЭТ-хлоп’я і гранулы\nНа прыватным прадпрыемстве працуе 42 чалавекі. Удзень тут перапрацоўваюць пластык, уначы даглядаюць абсталяванне. Планава-папераджальныя рамонтныя работы прыходзіцца рабіць штоноч праз вельмі высокі знос. Сталёвыя нажы, што крышаць пластыкавую сыравіну, за некалькі месяцаў сточваюцца з 40 мм да таўшчыні папяровага ліста.\nКожны цюк з бутэлькамі, які прыязджае на “РэПлас-М”, перш за ўсё пераўзважваюць, каб ведаць дакладную масу і ацаніць якасць сыравіны. Адходы абавязкова сартуюць па саставе і колеры і пэўны час захоўваюць на складзе. Расцюкоўшчык ірве спрасаваную сыравіну на часткі, пасля чаго яна трапляе на лінію сартавання. Тут са смецця адбіраюцца непластыкавыя або занадта брудныя фрагменты. За гадзіну праз рукі сартавальніка праходзіць каля 20000 бутэлек, за змену – больш як 150000.\n– Асобнае месца сярод адходаў займаюць бутэлькі, што ўтрымліваюць унутры сябе метал. Аўтааматары часта захоўваюць у ПЭТ-тары металічныя дробязі, якія потым у ёй і выкідваюцца. Заўважыць такую начынку досыць цяжка, а дастаць можна толькі ўручную. Між тым адзін металічны шарык, што трапіў з бутэлькай на лінію перапрацоўкі, – гэта адразу рамонт нажоў на 1,5 тысячы еўра, – паскардзіўся дырэктар.\nЧым больш брудныя ПЭТ-адходы, тым цяжэй іх перапрацаваць. Перш чым выкінуць бутэльку, яе лепш памыць, сплюшчыць, зняць этыкетку ПВХ і закруціць пробку.\nПасля сыравіна трапляе ў драбілку, дзе бутэлька разам з пробкай і этыкеткай крышыцца пад вадой. Кавалкі перамяшчаюцца ў фракцыйную ванну, дзе ў залежнасці ад шчыльнасці матэрыялу ад іх адбіраюцца часткі пробак і этыкетак. Яны перавозяцца на іншую лінію, дзе зноў перамываюцца і метадам паветранай сепарацыі падзяляюцца ўжо на шматкі этыкетак і пробак. Сыравіна расплаўляецца спецыяльнымі экстрударамі і пераўтвараецца ў поліпрапіленавыя (з этыкеткі) і поліэтыленавыя (з пробак) гранулы, што стануць асновай для вырабу іншай прадукцыі.\nРэшткі самой пластыкавай бутэлькі адмываюцца ад пяску, клею і іншага бруду вадой высокай тэмпературы. За суткі на прадпрыемстве расходуецца каля 40 кубоў вады, у якую дадаюць спецыяльны мыйны састаў, проціпенныя дабаўкі, каўстычную соду. Штодзень “РэПлас-М” патрэбна для працы 1000 кВт. Рахунак за электраэнергію штомесяц – амаль мільярд рублёў.\nПасля мыцця кавалкі бутэлькі актыўна палошчуць і накіроўваюць у фракцыйную ванну, дзе ад шматкоў аддзяляецца пыл і алюміній. Потым матэрыял сохне ў сушцы і сартуецца ў спецыяльнай машыне аптычнага сартавання.\n– Гэта вельмі дарагое абсталяванне. Падчас вольнага падзення кавалачкаў матэрыялу спецыяльныя камеры фатаграфуюць кожны з іх і метадам спецыяльнага аналізу вызначаюць склад палімеру, – апісаў працэс Дзяніс Католікаў. – Затым 64-ма паветранымі фарсункамі кожны кавалак аўтаматычна сартуецца згодна са складам палімеру. Пасля спецыяльны трамбавальшчык напаўняе ПЭТ-хлоп’ямі, што атрымаліся, мяхі па 1250 кг.\nНебяспечныя малочныя бутэлькі\nЛедзьве не самы распаўсюджаны складальнік пластыкавага смецця – звычайная бутэлька з-пад малака ці кефіра – выклікае шэраг пытанняў пры перапрацоўцы. Белы колер непразрыстых малочных бутэлек для прадпрыемства проста небяспечны. Каб атрымаць такі колер, у пластык дадаецца фарбавальнік дыаксід тытану, які ў працэсе расплаўлення раскладаецца і забівае фільтры.\nДругая праблема малочнай тары – этыкетка-“панчоха” з полівінілхларыду (ПВХ), якая закрывае бутэльку ад горла да донца.\n– Ва ўсім свеце этыкеткі з ПВХ даўно забаронены, бо пры змешванні ПЭТ і ПВХ псуюць адзін аднаго. Адна тона ПЭТ-смецця – гэта 25000 бутэлек. Дастаткова трапіць туды тром-чатыром малочным бутэлькам з такой этыкеткай, і ўся тона будзе забракавана. Прыходзіцца ставіць умову пастаўшчыкам, каб у смецці не было малочных бутэлек, або каб яны былі без этыкетак, – патлумачыў кіраўнік “РэПлас-М”. – Калі мы будзем пазбаўляцца ад этыкетак на прадпрыемстве, такая бутэлька стане “залатой”, бо за восем гадзін адзін чалавек можа зрэзаць этыкеткі з 80 кг бутэлек. Часцей за ўсё яны проста накіроўваюцца адразу на палігон. Каб пазбегнуць гэтай праблемы, дастаткова перайсці на этыкетку з поліпрапілену і не купляць белыя бутэлькі. Калі не будзе попыту, не будзе і прапановы.\nСкладанасці ўзнікаюць і з тарай з-пад яек ці торцікаў. Яны могуць быць з ПЭТ-матэрыялу, полістыролу або поліпрапілену.\n– Тэрмінова прыкінуць “на вока”, з чаго выраблена ўпакоўка, не зможа нават спецыяліст смеццевага завода. А разглядаць кожную рэч, як Папялушка зярнятка, проста няма часу, – заўважыў Дзяніс Католікаў. – Аднак асаблівае абурэнне выклікае факт, што часта маркіроўка на ўпакоўцы не адпавядае ўказанаму віду пластыку. Вось рабілі, скажам, упакоўку для яек з поліпрапілену і маркіравалі прэс-форму адпаведнай лічбай “5”. Потым поліпрапілен падаражэў, а патаннеў, напрыклад, полістырол. Сталі рабіць з яго, а лічбу пакінулі тую ж “5”, хаця ліст пластыку ўжо іншы. Так што за смеццем трэба вока ды вока, а са спажыўцом – выхаванне.\nБольшасць перапрацаванага пластыку ў свеце (да 70%) ідзе на выраб ПЭТ-валокнаў, амаль 11% становяцца другаснай плёнкай, прыкладна 13% – бутэлькамі, каля 4% пераўтвараюцца ў абвязачныя стужкі.\nПры перапрацоўцы сама ПЭТ-бутэлька пераўтвараецца ў ПЭТ-хлоп’я, з якіх вырабляюць ПЭТ-валакно, а ўжо з яго атрымліваецца турыстычнае адзенне, дывановае пакрыццё, валакністыя напаўняльнікі, нятканае палатно для дахавага пакрыцця, абвязачныя стужкі зялёнага колеру, упакоўкі для торцікаў і яек.\nЗ пробак робяць поліэтыленавыя гранулы, якія ў асноўным накіроўваюцца на выраб поліэтыленавай трубы, а таксама вёдзер, тазоў і іншай пластыкавай прадукцыі.\nЗ бутэлечных этыкетак “выпякаюць” поліпрапіленавыя гранулы, з якіх вырабляюць вешалкі для адзення і іншую пластыкаваю дробязь.


Навіны - Віншуем з нашымі 11kv і 33KV трансфарматарамі току і напружання, якія праходзяць выпрабаванні KEMA\nСерыя звышвысокага напружання\nІншыя тыпы серый\nАдкрытая вакуумная серыя\nКрытыя вакуумныя серыі\nАдкрытая газавая серыя SF6\nПакаёвая газавая серыя SF6\nСерыя тыпу алею\nСухі тып серыі\nАдкрыты тып серыі\nКрыты тып серыі\nСерыя тыпу сіліконавай гумы\nСерыя керамічнага тыпу\nСерыя фармаванага корпуса\nСерыя паветранага тыпу\nАўтаматычная перадача тыпу серыі\nІзалятар тыпу серыі\nВіншуем з нашымі 11kv і 33KV трансфарматарамі току і напружання, якія прайшлі выпрабаванні KEMA\nKEMA - нідэрландская абрэвіятура (Keuring Van Elektrotechnische Materialen). Сфера дзейнасці KEMA паступова пашыраецца і становіцца вядучым незалежным органам у сусветнай індустрыі энергетычных паслуг. Ужо больш за 80 гадоў KEMA дапамагае кліентам прагназаваць кірунак зменаў і вырашаць складаныя энергетычныя і камунальныя задачы. Гуляе важную ролю ў забеспячэнні даступнасці, надзейнасці, устойлівасці і прыбытковасці глабальнай энергетыкі і звязаных з энергіяй прадуктаў і працэсаў.\nУ розных сэрвісных праектах KEMA выконвае ролю інжынера, бізнес-кансультанта, эксперта па кіраванні працэсамі і зменамі. Ад тэхнічнай, кіраўніцкай і нарматыўнай стратэгіі і планавання да інжынернага праектавання, укаранення і ацэнкі аптымізацыі працэсаў і прадукцыйнасці і г. д. І індустрыі камунальных паслуг для забеспячэння комплексных бізнес-і тэхнічных рашэнняў.\nШтаб-кватэра KEMA знаходзіцца ў Арнеме, Нідэрланды, філіялы знаходзяцца ў 20 краінах свету. Больш за восемдзесят гадоў асноўныя каштоўнасці KEMA - якасць, добрасумленнасць, надзейнасць і прафесійныя веды.\nThe Трансфарматары напружання і току 11кВ і 33КВ вытворчасці нашага трансфарматарнага завода прайшлі выпрабаванні KEMA і атрымалі пратакол выпрабаванняў KEMA.\nМы электрычны вытворца ў Кітаі. Такім чынам, уся наша прадукцыя вырабляецца строга з пункту гледжання ISO9001 і KEMA, і мы экспартуем больш за 30 грамадзян, якія вельмі задаволены нашай якасцю і сэрвісным абслугоўваннем.\nКалі вам трэба, вы можаце звязацца з намі для атрымання вынікаў выпрабаванняў KEMA нашых трансфарматараў і нашага каталога прадуктаў.\nМы з нецярпеннем чакаем наладжвання з вамі кантакту і сумеснага развіцця.\n6 # Liujiang Road, горад Liushi, горад Вэньчжоу, правінцыя Чжэцзян, Кітай\nЦікавыя факты пра кітайскі Новы год\nВіншуем з нашымі 11kv & 33KV c ...\nАдкрыты вакуумны контур 33kV 35kV 36kV 1250A ...\nЧаму цана адрозніваецца?\nПеравагі і меры засцярогі пры ўсталёўцы ...


Назва Бары Левінсана «Чалавек года»\nДоообры вечар! На гэтым тыдні мяне прывабіла cтужка амэрыканца Бары Левінсана «Чалавек года». Калісьці Левінсан рабіў уданыя кінадрамы – варта узгадаць «Чалавека дажджу» і «Добрай раніцы, В’етнам!» Але апошнія гадоў дзесяць ён найбольш камфортна адчувае сябе ў фармаце палітычнай сатыры. Вось і гэтым разам ён зрабіў кіно пра блазна, што трапіў ў прэзыдэнты.\nТрэба адзначыць: Левінсан зусім не супраць амэрыканскай выбарчай сыстэмы. А таму ён сьмяецца, але неяк сарамліва. Крытыкуе – але не ўладу, а купку нягоднікаў з кампутарнай фірмы. Атрымалася не жорсткая гісторыя пра карупцыю ў вышэйшых колах, а прасьцюткі анэкдот пра тое, як Робін Уільямс у прэзыдэнта гуляў. Але найбольш цікавы сам падыход: фільм пра тое, як сыходзяць прэзыдэнты. І таму яго мусіць убачыць кожны беларус. Так, на ўсялякі выпадак.\nГалоўнае адмоўнае ўражаньне – таксама амэрыканская стужка, але з японскім акцэнтам. Рэжысэр Такашы Шымізу быў запрошаны ў Галівуд, каб навучыць кіношнікаў палохаць гледача ва ўсходнім стылі. У выніку Шымізу нанова зрабіў у Штатах свой японскі трылер «Праклён», а потым – працяг, «Праклён-2». Дзяўчына-амэрыканка трапляе ў Японію. Яна шукае сястру, якая захварэла, але ў выніку знаходзіць зачараваны дом, поўны прывідаў.\nЯк казаў той клясык, «Ён палохае, а мне ня страшна!» Таму што гэта ўсё мы бачылі раней – і сініх дзяўчатак, што выпаўзаюць з тэлевізараў, і чорных зданяў, што ажываюць на старых фотках. І няшчасных жывых, што паступова і неадваротна пераходзяць у лягер мерцьвякоў. Калі бачыш фокус упершыню – гэта цікава. А вось у соты – ўжо ніяк. Шымізу ня здольны знайсьці новую гульню. І ўпарта штампуе «Праклёны»: на падыходзе ўжо трэці.\nА зараз - мой асабісты выбар гэтага тыдня. На тле разрэклямаванага «Парфумэра» яшчэ больш прывабна выглядае самы першы гіт Тома Тыквэра «Бяжы, Лола, бяжы!» Авантурная гісторыя пра рудавалосую Лолу і яе небараку-хлопца разгортваецца на нашых вачох у трох вэрсіях – і кожная захапляе шалёным драйвам.\nКаб рабіць гэткія фільмы, трэба быць маладым і глыбока закаханым у кіно. Таму бліжэй за ўсё да «Лолы» не кампутарные гульні, а славуты «Да страты подыху» Жана-Люка Гадара. Тыквэр, дакладна як французы 60-х, адкрывае для сябе новую мову, новы кінастыль. Але распавядае на гэтай новай мове пра старое, пра адвечнае. Пра каханьне і адчай. Пра хлопца у небясьпецы і дзяўчыну, гатовую на ўсё. Хто там кажа «Парфумэр»? Тыквэра варта любіць за «Лолу».\nАналіз адукацыйнага працэсу за 2010-2011 навучальны год\nУ 2010-2011 навучальным годзе адукацыйны працэс забяспечвалі 25 настаўнікаў. З ІХ 8 чалавек маюць вышэйшую кваліфікацыйную катэгорыю,...\nВ центральном ресторане каждую неделю проводится два тематических вечера шведский стол (для гостей с полу/полным пансионом)


Калі беларусы перастануць камплексаваць перад «старэйшым братам» | Новы Час\nНа пытанне «Як часта вы адчуваеце агульнасць (яднанне) з наступнымі групамі людзей, пра каго вы маглі б сказаць «Гэта - мы»?» 50% беларускіх студэнтаў адказалі, што ідэнтыфікуюць сябе з грамадзянамі Расіі, і 28% - з тымі, каго можна аднесці да «рускаму свету». Такія вынікі апытання апублікаваны ў манаграфіі «Сацыякультурны аналіз сучаснага беларускага грамадства».\nАўтар манаграфіі дацэнт кафедры эканамічнай сацыялогіі БДЭУ Ірына Лашук падкрэслівае, што беларускія студэнты адчуваюць агульнасць, падабенства з грамадзянамі Расіі, але гэта не значыць, што яны хочуць імі стаць.\nЧаму беларускай моладзі настолькі блізкі "рускі дух», растлумачылі эксперты.\n«Людзі адчуваюць сябе так, нібы жывуць на перыферыі»\nУ свядомасці многіх грамадзян Беларусь застаецца перыферыйнай тэрыторыяй ў дачыненні да Масквы і Расіі ў цэлым. Збольшага таму, што адтуль ідуць новыя бізнес-практыкі, расійскі ўзровень адукацыі цэніцца вышэй, па многіх каналах ідзе параўнанне з Масквой і арыенцір на яе, адзначае сацыёлаг Алена Арцёменка.\n- Адчуванне перыферыйных ўсё яшчэ успадкоўваецца намі. Яно дзейнічае і на моладзь. Хоць многае залежыць ад рэгіёнаў. У заходніх - людзі больш арыентуюцца на Еўразвяз, а ў Віцебску і нават Мінску - на Маскву, - адзначае эксперт.\nВялікі ўплыў на настроі аказвае медыяпрастора.\n- На тэлебачанні шмат забаўляльнага і навінавага матэрыялу - гэта ў асноўным расійскі прадукт. У цэлым беларусы спажываюць шмат расійскага кантэнту: эстрады, поп-культуры, подкаст, радыё, серыялаў - замест свайго нацыянальнага, - кажа Алена Арцёменка.\nПрычым айчынныя медыяпрадукт не ў стане пераключыць на сябе цікавасць аўдыторыі.\n- Інвестыцыі прыцягвае той, хто ўжо мае сілу і вагу. Нацыянальнаму кантэнту ў гэтым плане складана канкураваць з расійскім. У яго няма такіх сродкаў і такога маштабу аўдыторыі, якая б прыцягвала рэкламадаўцаў, - лічыць Алена Арцёменка.\n«Такія погляды - следства беларускай ідэалогіі»\nПазіцыя студэнтаў айчынных ВНУ зусім не азначае, што палова студэнтаў атаясамляе сябе з расейцамі ў шкоду сваёй беларускай ідэнтычнасці, лічыць аналітык даследчага цэнтра Eurasian States in Transition (EAST) Андрэй Елісееў.\n- Гэта толькі паказвае спрыяльнае стаўленне да Расіі. Гэта значыць Расія ўяўляецца для беларускай моладзі як бліжэйшая і дружалюбная краіна, - тлумачыць палітолаг.\nТакія настроі, сімпатыі і самаідэнтыфікацыя беларускай моладзі з'яўляюцца прамым следствам ідэалогіі дзяржавы, лічыць Андрэй Елісееў.\n- Усе беларускія навіны - гэта больш навіны пра дзейнасьць і выказваннях кіраўніка дзяржавы. А беларуская ідэалягічная лінія падтрымлівае наратыў, што Беларусь - «малодшы брат» Расіі. Апошняя ж паказана як асноўны саюзнік, ад якога краіна залежыць, - кажа эксперт.\nСваю лепту уносіць і тое, як у школах і ВНУ падаецца гісторыя Беларусі, Савецкага Саюза.\n- Там таксама чырвонай ніткай праходзіць тэма гістарычнай і культурнай супольнасці народаў Беларусі і Расіі, - адзначае Андрэй Елісееў.\nЗ прыходам да ўлады Аляксандра Лукашэнкі ў краіне фармаваліся «праўсходнія» інстытуты, у тым ліку тыя, што фармуюць асобу, - школа і ВНУ, дадае сацыёлаг Сяргей Нікалюк.\nУ тым, што моладзь адчувае сваё падабенства з расейцамі, эксперт не бачыць нічога дзіўнага і новага.\n- На працягу ўсіх гадоў працы Незалежнага інстытута сацыяльна-эканамічных і палітычных даследаванняў (НІСЭПД) у 1992-2016 гадоў каля 70% беларусаў лічылі, што расейцы і беларусы - адзіны народ, - адзначае ён. - За рэдкім кан'юнктурных выключэннем, геапалітычныя перавагі на карысьць Усходу ў беларускім грамадстве пераважалі заўсёды.\nГэтая сістэма каштоўнасцяў прайграваецца ў кожным новым пакаленні. Сярод маладых людзей, як правіла, было больш тых, хто крытычна ставіўся да ўлады, аддаваў перавагу заходнім ідэалам і выступаў за ўмацаванне нацыянальнай ідэнтычнасці. Але па меры сталення той самай моладзі, яе погляды мяняліся.\nВыратаванне ў адукацыі і папулярнасці беларускай мовы\nЭксперты лічаць, што настроі і сімпатыі насельніцтва адбіваюцца на ўспрыманні ім тых ці іншых палітычных рашэнняў, унутрынацыянальных і міжнародных адносін і павеваў. І ёсць рызыкі аслаблення незалежнасці дзяржавы.\nКалі пусціць сітуацыю на самацёк, то складана чакаць зменаў у бок больш моцнага атаясамленьня сябе з беларускай культурай і нацыяй. Важна, каб дзяржава ці прыватныя гульцы падтрымлівалі беларускія праекты, у тым ліку медыйныя, лічыць Алена Арцёменка. Тады яны маглі б расці, мацнець і складаць хоць нейкую канкурэнцыю расійскім.\nЭксперты перакананыя, што павысіць нацыянальную ідэнтычнасць дапамагло б і садзейнічанне папулярызацыі беларускай мовы.\n- У краіне праводзіцца курс на русіфікацыю, а роля беларускай мовы нашмат больш складаная, чым гэта было ў канцы 1980-х, - адзначае Андрэй Елісееў.\nПаступовы пераход на беларускую мову адукацыі і працы дзяржорганаў павысіў бы яго ўжыванне ва ўжытку і ў інфармацыйным полі, дадае Алена Арцёменка.


Эксперт: у Беларусі трэба развіваць сетку прытулкаў для ахвяраў хатняга гвалту | Krynica.info\nУ Беларусі трэба развіваць сетку прытулкаў для пацярпелых ад хатняга гвалту і больш актыўна выкарыстоўваць ахоўнае прадпісанне для агрэсараў. Пра гэта заявіла кіраўнік праекта “Падтрымка жанчын, якія пацярпелі ад гвалту ў сям’і, і іх дзяцей: павышэнне ўзроўню інфармаванасці і аказанне комплекснай дапамогі” міжнароднага грамадскага аб’яднання “Гендарныя перспектывы” Ганна Коршун.\nЯна адзначыла, што, згодна з еўрапейскім стандартам, павінна быць арганізавана 1 спальнае месца для ахвяры гвалту на 10 тыс. чалавек насельніцтва, і жанчыны павінны кругласутачна мець доступ у прытулак, без бюракратычных працэдур, перадае БЕЛТА.\nТаксама трэба павышаць узровень кваліфікацыі спецыялістаў, якія працуюць з ахвярамі.\nУ прытулках грамадскіх арганізацый для ахвяраў хатняга гвалту з 2012 года дапамога аказана 760 жанчынам і іх дзецям. Дзейнічаюць 4 прытулку няўрадавых арганізацый па працы з пацярпелымі ад гвалту ў сям’і. Два з іх у Мінску, па адным – у Лідзе і Магілёве.\nПрытулак праваслаўнага сястрынствы ім. Еўфрасінні Полацкай Беларускай праваслаўнай царквы ў Лідзе (5 месцаў для ахвяр сямейных агрэсараў) аказаў дапамогу з 2012 года 220 жанчынам і 139 дзецям.\nМагілёўскі сацыяльны крызісны цэнтр для жанчын дзейнічае ў SOS-Дзіцячай вёсцы (4 пакоі на 12 месцаў), дзе можна атрымаць прытулак і дапамогу ад 1 да 6 месяцаў, прыняў 67 жанчын і 124 дзіцяці.\nУ Мінску прытулак ГА “Радзіслава” на 13 месцаў працуе з чэрвеня 2013 года і дапамог 73 жанчынам і 83 дзецям, якія маглі заставацца тут на тэрмін ад 3 да 12 месяцаў). У чэрвені 2014 года ў сталіцы адкрыўся прытулак МГА “Гендэрныя перспектывы” на 3 месцы (знаходжанне ад 1 да 3 месяцаў, тут пабывалі 26 жанчыны і 28 дзяцей).\nУ тэрытарыяльных цэнтрах сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва створана сетка крызісных пакояў з паслугамі часовага прытулку. У цяперашні час дзейнічаюць 108 крызісных пакояў, у бягучым годзе дапамогу атрымалі 190 чалавек, з іх 134 – пацярпелыя ад гвалту ў сям’і.\nАдрозненне НВА-прытулкаў ад дзяржаўных крызісных пакояў заключаецца ў тым, што ў прытулкі прымаюць жанчын па-за залежнасці ад іх рэгістрацыі, месца пражывання ў Беларусі, таксама могуць прымаць иностранок. Так, у прытулку МГА “Гендэрныя перспектывы” былі жанчыны з грамадзянствам Расеі, Украіны, былыя замужам за беларусамі і якія пражываюць у Беларусі, сказала субяседніца.\nДля засялення ў крызісную пакой жанчына папярэдне павінна дачакацца рашэння міжведамаснага савета, для чаго патрабуецца пацвердзіць факт яе звароту ў міліцыю, зафіксаваць цялесныя пашкоджанні і г.д. Пры засяленні жанчыны ў НВА-прытулак факт звароту яе ў міліцыю не з’яўляецца вызначальным, адзначыла Ганна Коршун.\nТаксама некаторыя крызісныя пакоі размешчаны ў адміністрацыйных будынках, што робіць пражыванне ў іх некамфортнымі.\n16.12.2015 Грамадства| Тэгі: гвалт, дзеці, жанчыны, правы чалавека, сям'я\nУ Беларусі 60 з 100 маці 25-34 гадоў хочуць яшчэ нарадзіць дзіця


Канвертаваць Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў гульдэнаў (ANG) і Бангладэшскія така (BDT) : Калькулятар абменнага курсу\nГульдэны Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў (ANG) і Бангладэшскія така (BDT) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Гульдэны Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў і Бангладэшскія така пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 18 жнівень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Гульдэны Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Бангладэшскія така валюты па змаўчанні. Націсніце на Бангладэшскія така або Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў гульдэнаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nГульдэны Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў гэта валюта, у Нідэрландскія Антыльскія астравы (, ANT). Бангладэшскія така гэта валюта, у Бангладэш (BD, BGD). Гульдэны Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў таксама вядомы як Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў Gulden. Сімвал ANG можа быць запісаная Ant f, і NAf. Сімвал BDT можа быць запісаная Tk. Гульдэны Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў дзеліцца на 100 cents. Бангладэшскія така дзеліцца на 100 paisa (poisha). Абменнага курсу гульдэны Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў Апошняе абнаўленне 18 жнівень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Бангладэшскія така Апошняе абнаўленне 18 жнівень 2019 ад Yahoo Finance. ANG каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. BDT каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


Удобный город. Петиция #2607. \_"Правільная\_" ахова здароўя у горадзе Масты\n"Правільная" ахова здароўя у горадзе Масты\nУчреждение, в которое направлено обращение: Мостовский райисполком\nМы, ніжэйпадпісаныя грамадзяне Рэспублікі Беларусь, жыхары горада Масты і прылеглых населеных пунктах раёна, госці, якія бываюць у дадзеным населеным пункце з турыстычнымі, рэлігійнымі і іншымі мэтамі, просім разгледзець наступны зварот:\nаўтамабілі хуткай медыцынскай дапамогі знаходзяцца ў жудасным стане. У некаторых аўтамабілях адсутнічаюць элементарныя спецыялізаваныя медыцынскія прылады. Тэхнічны стан таксама пакідае жадаць лепшага. Усё гэта прыносіць вялікія нязручнасці медыцынскаму персаналу, а галоўнае, людзям, якім неабходна хуткая медыцынская дапамога. Ва усіх нас ёсць бацькі і дзеці, за каторых мы ўсе хвалюемся і ў экстраных выпадках разлічваем на дастойную і хуткую дапамогу. На наш аб'ектыўны погляд амаль усе аўтамабілі трэба замяніць на новыя. Усе мы добра ведаем, что здароўе насельніцтва - гэта галоўная задача дзяржавы і яе кіраўнікоў. Таксама выклікае неразуменне той факт, что іншыя экстраныя службы не маюць праблем з абнаўленнем аўтапарку, а ў хуткай дапамогі раёна з гэтым пытаннем праблемы.\nМы просім абнавіць увесь аўтапарк Мастоўскай хуткай медыцынскай дапамогі. Дадзеныя мерапрыемствы не патрабуюць значных фінансавых укладанняў, улічваючы патрэбнасць у малой колькасці аўтамабіляў, таму вельмі спадзяемся на станоўчае вырашэнне дадзенага пытання.\nАддзяленне хуткай неадкладнай дапамогі ўстановы аховы здароўя «Мастоўская цэнтральная раенная бальніца» аказвае медыцынскую дапамогу насельніцтву раёна сіламі трох кругласутачных брыгад. Для аказання дапамогі і транспарціроўкі пацыентаў аддзяленне абсталявана трыма адмысловымі легкавымі аўтамабілямi, якiя знаходзяцца ў працоўным стане і прайшлі дзяржаўны тэхнічны агляд. Брыгады хуткай і неадкладнай медыцынскай дапамогі абсталяваны медыцынскімі вырабамі і лекавымі сродкамі для аказання медыцынскай дапамогі насельніцтву раёна.\nподписал: Старшыня райвыканкама Валяваты Ю.М.


Тэхналогія расейскага фэйка: “інструктары NATO на Данбасе” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nТэхналогія расейскага фэйка: “інструктары NATO на Данбасе”\nСярод шматлікіх расейскіх фэйкаў, якія рэгулярна транслююцца расейскім тэлебачаннем, у тым ліку і на Беларусь, ёсць і такі: на Данбасе, нібыта, ваююць цэлыя вайсковыя часткі NATO. Падобную інфармацыю распаўсюджваюць і прамаскоўскія інтэрнэт-рэсурсы, прытым упарта называецца нават канкрэтны населены пункт – пасёлак Шчадрышчава непадалёк Севераданецка.\n“Мы давно наблюдаем за этим населенным пунктом, сегодня Щедрищево ВСУ превратили в мощный укрепрайон. Здесь лесной массив, по периметру пешие патрули, на подъезде к самому поселку три блокпоста” – піша “Русская весна”.\nНа меркаваная базе NATO ў Шчадрышчаве пабываў наш украінскі карэспандэнт Марцін Война.\nПасёлак Шчадрышчава знаходзіцца на ўскрайку Севераданецка. Назваць яго “элітным пасёлкам”, як пішуць крамлёўскія прапагандысты, можа толькі чалавек, які ад нараджэння жыве ў зямлянцы і не ведае, што такое цэнтральнае ацяпленне, электрычнасць і вадаправод.\nШчадрышчава нагадвае які Сельгаспасёлак у Менску: драўляныя дамкі, сады за парканамі і крама на галоўнае вуліцы.\nПадыходзім да крамы, знаёмімся з тутэйшым жыхаром і пытаемся наконт сакрэтная базы NATO.\nЖыхар пасёлка Шчадрышчава: Вы што? Няма тут нічога. І ўвогуле, ніякіх вайскоўцаў няма. Перадаюць, што там стаіць нейкая частка, тут стаіць, яшчэ дзе стаіць. А іх тут няма.\nРР: Можа, вы амерыканцаў тут бачылі?\nЖыхар пасёлка Шчадрышчава: Ды дзе я іх тут мог бачць? Няма!\nРР: Можа, палякаў якіх, ці іншых замежнікаў?\nЖыхар пасёлка Шчадрышчава: Ды няма! Толькі нашыя непадалёк стаяць.\nНепадалёк – будына Севераданецкага лесніцтва. Заходзім і распытваемся пра натаўцаў, а таксама пра амерыканскія танкі і БТРы.\nСупрацоўнік лесніцтва моцна здзіўлены: Ды няма! Ездзілі раней толькі нашыя – на “газонах” звычайных, на тэхніцы, якую папрывозілі ўкраінскім вайскоўцам валанцёры, пераважна, на старых джыпах. Больш нічога не бачыў.\nДа размовы падключаецца адна з наведвальніц, жыхарка пасёлка Шчадрышчава: Так, было тут перакапана калісь усё, але гэта зрабілі яшчэ за часамі, калі тут баявікі ЛНР стаялі. Былі тут іх блок-посты, то яны ўсё ў лесе і перакапалі. Потым прыйшлі нашыя хлопцы, тых баявікоў павыганялі, нешта засыпалі, нешта так і засталося перакапаным.\nРР: Але ж у расейскіх сродках масавай інфармацыі рэгулярна з’яўляюцца артыкулы, што ў Шчадрышчаве стаяць “амерыканцы”, “негры”, “натаўцы”…\nЖыхарка пасёлка Шчадрышчава:\nДы смяяліся мы ўсе! Які з нашага Шчадрышчава “элітны пасёлак”? Мы тут жывем ужо колькі гадоў! Унук мой смяяўся – ат, аказваецца, дзе мы жывем: і пасёлак наш “элітны”, і амерыканцы па вуліцах шпацыруюць! Блок-посты – так, як і паўсюдна ў 2014-м годзе, тут стаялі. Але не вакол Шчадрышчава, а стаялі вакол горада, на выездах. А нашыя хлопцы з Узброеных сіл Украіны непадалёк стаяць. Вельмі ветлівыя, добразычлівыя, ідзеш – заўсёды з табою павітаюцца. Ніякіх эксцэсаў няма. І добра, што стаяць: паразганялі ўсіх алкашоў і рабаўнікоў, якія раней па хатах лазілі.\nАле нават на Луганшчыне ёсць людзі, якія вераць у “сакрэтную базу NATO” ў Шчадрышчаве. Чаму такое мажлівае?\nРаспавядае Ірына Козырава, галоўны рэдактар севераданецкага тэлеканалу “ІРТА”: Прычына – савецкае выхаванне. Разумееце, раней быў адзін тэлеканал – маскоўскі “Першы”, ці “ОРТ”, які цяпер. Людзі звыкліся, што “па тэлевізары брахаць не стануць”, і яны таму тэлевізару вераць…\nТанкаў, блакпостаў, патрулёў і звераватых дзядзькаў у форме NATO ў Шчадрышчаве не выяўлена. Няма тых натаўцаў ані ў Севераданецку, ані ў прылеглых населеных пунктах.\nТэрарысты зноў актывізаваліся ў данбаскім кірунку