Культура - Цэнаўтварэнне: як і чаму?\nУ Беларускім дзяржаўным музеі Вялікай Айчыннай вайны адбылася прэзентацыя насценнага календара на 2015 год. Ён створаны на аснове рэпрадукцый жывапісных палотнаў, што адпавядаюць тэматыцы юбілейнага года Вялікай Перамогі. На вокладцы змешчаны хрэстаматыйны твор Валянціна Волкава “Мінск, 3 ліпеня 1944 года”. Усяго ж скарыстана 13 рэпрадукцый. Сярод іх — 11 карцін з фондаў музея Вялікай Айчыннай вайны, а 2 — з Нацыянальнага мастацкага музея. Згаданы каляндар з рэпрадукцыямі я назваў “мастацкім дайджэстам эпапеі”: ад гераічнай абароны Брэсцкай крэпасці да адбудовы вызваленага ад акупантаў Мінска.\nУрачыстасці пры перадачы статуса "Культурная сталіца Беларусі" Брэсту адбываліся як на сцэне, так і ў фае Гродзенскага абласнога тэатра. Адзначым, што з года ў год (а Брэст стане ўжо шостай культурнай сталіцай) цырымоніі ўсё больш адыходзяць ад фармальнай афіцыйнай часткі ў суправаджэнні канцэрта, ператвараючыся ў яркае шоу. Над стварэннем свята ў Гродна, фотакадры з якога вы бачыце, крэатыўна працавалі лепшыя творцы Прынямоння.\nНапрадвесні светлага Ражджаства\nТакім урачыста-касмічным убачыў касцёл Святога Мікалая ў вёсцы Свір, што на Мядзельшчыне, Віктар Малышчыц — астраном, які захапляецца здымкамі зорных аб'ектаў. З XVII стагоддзя храм гэты назірае ўзыходжанне Віфлеемскай Зоркі.\nМецэнат лепшы за бурмістра\n“Найстаршы бурмістр”, старшыня гарадскога магістрата Вільні Якуб Бабіч застаўся вядомым у гісторыі дзякуючы, у першую чаргу, сваёй мецэнацкай дзейнасці. Бо менавіта ў ягоным доме і пры яго фінансавай падтрымцы слынны палачанін Францыск Скарына выдаў у тагачаснай сталіцы Вялікага Княства Літоўскага сваю “Малую падарожную кніжку” ды “Апостала”...\nНа страхоўцы эканоміць нельга\nНе так даўно вярнуўся з Іспаніі, куды трапіў па ініцыятыве Пасольства Беларусі ў Іспаніі, якое па сумяшчальніцтве ўзначальвае нястомны папулярызатар беларускай культуры Павел Латушка. Пад час рабочага візіту ўдалося перамовіцца з кіраўнікамі буйных іспанскіх музеяў, чые фонды змяшчаюць тыя шэдэўры, якія мараць убачыць на ўласныя вочы не раўнуючы ўсе айчынныя аматары мастацтва. І ёсць падставы меркаваць, што гэтыя мары паступова будуць здзяйсняцца.\nПаяднаць клуб і дом рамёстваў?\n10 снежня ў Інстытуце культуры Беларусі прайшоў Рэспубліканскі семінар “Традыцыйны беларускі касцюм у прасторы і часе: пытанні рэканструкцыі і стылізацыі”. У семінары прынялі ўдзел спецыялісты па традыцыйнай культуры абласных метадычных цэнтраў, дамоў рамёстваў, клубных устаноў і музеяў.\nАкінчыцы, Альбуць, Смольня…\nЯ вельмі ўдзячная Міністэрству культуры за фінансавую падтрымку нашых філіялаў. Яны ўсе даведзены да ладу. Шмат зрабіў і робіць у гэтым кірунку Стаўбцоўскі райвыканкам.\nВынікі і праблемы развіцця сферы кінематографа Рэспублікі Беларусь за 2009 — 2014 гады, а таксама стратэгічныя задачы яе развіцця на наступную пяцігодку былі абмеркаваны ў час пасяджэння калегіі Міністэрства культуры краіны 16 снежня ў Нацыянальнай кінастудыі “Беларусьфільм”. Юбілейная дата беларускага кіно не перашкодзіла кіраўніцтву і спецыялістам сферы агучыць “балявыя кропкі” айчыннай кінематаграфіі і паспрабаваць вызначыць магчымыя шляхі яе далейшага развіцця. У рабоце калегіі браў удзел намеснік Прэм’ер-міністра краіны Анатоль ТОЗІК.\nНікому нічога не патрэбна?\nНа Гомельшчыне ахоплівае асаблівае хваляванне. Не за сябе. За людзей, што жывуць тут і працуюць. Усё ж вобласць калісьці сур’ёзна пацярпела ад чарнобыльскіх наступстваў. Хтосьці скажа: занадта шмат часу мінула. Запярэчым: тагачасны ператрус насельніцтва адчувальны і па сёння. І ў першую чаргу гэта датычыцца кадравага пытання. У адным з раёнаў нам прызналіся, што сапраўдных прафесіяналаў у сферы культуры добра як з дзесяць працэнтаў набярэцца. Сям-там разбураюцца вясковыя апусцелыя хаты: дэмаграфічны крызіс не менш бязлітасны за чарнобыльскую навалу.\nФестываль прыехаў у сталіцу\nУ мінулую пятніцу, 12 снежня, у Палацы культуры МТЗ прайшла якасна новая для сталіцы акцыя: у Мінск з Паставаў прыехаў Міжнародны фестываль народнай музыкі “Звіняць цымбалы і гармонік”. Аўтар і каардынатар праекта — Тадэвуш Стружэцкі. Дакладней кажучы, прайшоў канцэрт фестывальных лаўрэатаў. Яшчэ яго можна было назваць генеральнай рэпетыцыяй перад юбілейным (25 гадоў) фэстам, што пройдзе ў Паставах наступным годам. Урэшце, справа не ў назвах, справа ў тым, што такога сталіца яшчэ не бачыла. Але, па ўсім было заўважна, засталася задаволенай…\nСустрэцца ў Гомелі. Тэатральным!\nУ той час, як бурлілі жарсці Нацыянальнай тэатральнай прэміі, у Гомелі пачалося сваё свята з нагоды 75-гадовага юбілея Гомельскага абласнога драматычнага тэатра.\nЯк спалучыць творчае з гаспадарчым?\nКалі што і змяніў бы ў далёкім мінулым, дык гэта пагадзіўся б з маці і адправіўся б у музычную школу, у клас гітары. Няскораная, па ўласнай бязглуздасці, вяршыня. Дакладней — нявыкарыстаны шанц. І хто вінаваты? Цяпер як ні стараюся саматужна, а за межы “віртуознага” валодання трыма акордамі ніяк не прасунуся. Усяму свой час… Не магу пра гэта не думаць, бо назіраю за маленькім Цёмам і зайздрошчу яму страшэнна. Гітара ці не з хлопцавы рост, але ў ягоных руках паводзіць сябе прыстойна, не коўзаецца, не вырываецца, нават штосьці спрабуе распавесці…\nАрхеалогія памяці ў мультыкультурнай кухні\nНевялічкі польскі гарадок Сэйны, які заканамерна патрапіў у наш “Гродзенскі трохкутнік” (адтуль рукой падаць як да беларускай, так і да літоўскай мяжы), падаваўся мне звыклым носьбітам “сентыментальнай аўры правінцыі”. Але пабачыўшы ў Інтэрнэце афішу яго культурных падзей, я шчыра здзівіўся. Улетку там ці не штодня ладзіліся розныя імпрэзы — канцэрты джазу і клезмерскай музыкі, спектаклі, літаратурныя вечарыны... У некаторых з іх бралі ўдзел прыезджыя знакамітасці, але большасць неверагоднай па сваіх маштабах праграмы зроблена менавіта сіламі мясцовага насельніцтва, якога там мо тысяч з шэсць.\nЯна ўжо ў пяты раз прайшла ў расійскім Курску. У рабоце канферэнцыі, што адбылася на пачатку снежня, брала ўдзел больш за 50 чалавек з Белгародскай, Тульскай, Арлоўскай, Калужскай, Курскай абласцей Расіі, а таксама з украінскага Кіраваграда і нашага Магілёва. Арганізатарамі падзеі з’яўляліся Курскі абласны Дом народнай творчасці і Суджанскі тэхнікум мастацтваў, дзе і працавала канферэнцыя.\nУ віхуры рэнесанснага карнавалу\n…Аднекуль здаля, у шэра-туманным марыве, за металічнымі аркамі пачынае рухацца доўгая чарада пахілых постацей у белых масках. Яны прасоўваюцца на першы план сцэны, каб стаць чароўнымі жанчынамі Вероны. Змрочныя гукі званоў змяняе лёгкая мелодыя фламенка, якую яны напяваюць. Поруч з імі, перад гледачом выстройваюцца дзве кагорты хлопцаў: адны ў чорным (людзі Мантэкі), другія — у бардовым (людзі Капулеці). Імклівыя рухі, мільгаценне клінкоў. Прывітальны жэст і ў той жа час знак гатоўнасці распачаць бойку. У любы час. І ў любым месцы. Адзін з іх, П’етра (арт. Цімур Жусупаў), чытае вядомы ўступ да трагедыі Шэкспіра аб дзвюх варагуючых сем’ях. І дзея пачынаецца.\nСёння ў Магілёўскім абласным мастацкім музеі імя П.В. Масленікава экспануецца юбілейная выстаўка габелена, акварэлі і малюнка — усяго 80 твораў — вядомай мастачкі, лаўрэата Дзяржаўнай прэміі Беларусі Ніны Пілюзінай. Гэта ўжо 14-я персанальная выстаўка за ейнае творчае жыццё.\n2014 год багаты на юбіляраў. Пра шматлікіх з іх мы ўжо распавядалі. Мне здаецца, што нельга абысці ўвагай яшчэ аднаго — вельмі таленавітага, даволі сціплага мастака Алеся Мемуса, майго педагога, які на працягу пяці год выкладаў жывапіс, малюнак і кампазіцыю ў Віцебскім дзяржаўным педагагічным інстытуце імя П.Машэрава. Наша сяброўства працягваецца і зараз. Вось толькі званок у студзенскі вечар напалохаў мяне. Мастак настойваў на хуткім прыездзе да яго. На наступны дзень я імчалася ў Віцебск… Вынік — вялікі і каштоўны падарунак для музея: 98 аркушаў. З гэтай нагоды выдалі каталог, які распавядае пра ўсю калекцыю, а ўжо 13 верасня (дзень яго нараджэння) у залах абласнога мастацкага музея запрацавала выстаўка твораў Алеся Мемуса.\nЧорна-белыя клавішы — каляровыя фарбы\nЗавяршыўся Міжнародны конкурс піяністаў “Мінск-2014”. Яго статыстыка — нескладаная: 12 краін (сярод якіх Азербайджан, Арменія, Бельгія, Кітай, Літва, Латвія, Малдова, Марока, Расія, Украіна, Францыя), 73 заяўкі, 50 удзельнікаў, чацвёра лаўрэатаў (двое з іх — нашы). Якія ж мастацкія дасягненні хаваюцца за гэтымі лічбамі?\nАд бразготкі да капелюша\nДзіна Бягеза больш за тры дзясяткі гадоў займаецца саломкапляценнем. Яе персанальныя выстаўкі праходзілі ў Брэсце і Мінску. Многія саламяныя шэдэўры Дзіны Фёдараўны знаходзяцца ў прыватных калекцыях Беларусі, Расіі, Украіны, Польшчы, Германіі, Італіі.\nІ харал, і партытура\nНа пачатку снежня на базе Аршанскай дзіцячай школы мастацтваў №1 прайшло свята харавой музыкі — другі па ліку фестываль “Аршанская скарбніца”. У ім бралі ўдзел восем хораў з Мінска, Віцебска і Оршы. Фестывальная афіша парадавала разнастайнасцю рэпертуару, жанраў і стыляў.\nДнямі ў Ялізаўскім пасялковым доме культуры, што на Асіповіччыне, святкаваў 40-годдзе з дня ўтварэння мясцовы народны ансамбль народнай песні “Вечарынка”. Мерапрыемства сабрала не адну сотню гасцей, якія прыйшлі павіншаваць любімы калектыў: прадстаўнікі раённай і мясцовай улады, шклозавода “Ялізава”, музычнай школы.\nСтварыць моду на аўтэнтыку\nГродзенскаму абласному метадычнаму цэнтру народнай творчасці, як і іншым падобным установам ва ўсіх рэгіёнах краіны, сёлета спаўняецца 75 гадоў. Установа культуры на сённяшні дзень — той асяродак, адкуль каардынуецца дзейнасць шматлікіх раённых метадцэнтраў, ладзіцца навучанне культработнікаў, адбываюцца шматлікія выстаўкі, сустрэчы ды мерапрыемствы... Цікава, што месціцца метадычны цэнтр у самым цэнтры Гродна — у будынку былога Дамініканскага манастыра. Акром шматлікіх кабінетаў супрацоўнікаў, ёсць тут і сапраўдная майстэрня з двума кроснамі і вертыкальным ткацкім станком, дзе стварае свае аўтарскія габелены вядомая не толькі на Гродзеншчыне, а і па-за межамі Беларусі майстар Алена Шунейка. А яшчэ тут працуюць музей сучаснага народнага мастацтва, ансамбль песні “Гармонія”, клуб творчай інтэлігенцыі “Грані”, эстрадная студыя “Акварэль” — усе са званнямі “народны”, маецца сучаснае выставачнае абсталяванне, гуказапісваючая апаратура... Вядома, пра ўстанову культуры, яе дзейнасць і яе цікавосткі можна распавядаць гадзінамі. Зрэшты, усё адно гэта — толькі знешні, часам вельмі прыгожы бок “медаля”. А вось пра другі “медалёвы” бок — праблемы абласнога і раённых метадычных цэнтраў, тыя актуальныя пытанні, якія паўстаюць цяпер перад супрацоўнікамі РМЦ ды Дамоў і Цэнтраў рамёстваў з усіх раёнаў вобласці, — ведаюць, натуральна, не многія. Менавіта пра іх “К” пагутарыла з дырэктарам Цэнтра Ірынай ДЗЕМЯНЧУК.\nУ сучасным грамадстве выдаткі на сацыяльную сферу, у тым ліку і на культуру, усё часцей разглядаюцца як інвестыцыйныя, паколькі фармуюць і развіваюць чалавечы патэнцыял ды ўмацоўваюць сацыяльны капітал. Апошнія, у сваю чаргу, з’яўляюцца фактарамі эканамічнага росту. Праз гэта сфера культуры становіцца важным аб’ектам інвеставання. Пад інвестыцыямі ж у даным выпадку маюцца на ўвазе ўкладанні ўсіх відаў рэсурсаў з мэтай атрымання даходу ці іншага карыснага эфекту (або нарошчвання капіталу).\nЦэнаўтварэнне: як і чаму?\nГадоў пяць таму начальнік тады яшчэ аддзела культуры Рагачоўскага райвыканкама Міхаіл Зайцаў распавядаў пра тое, як кіраўнік нейкай гарадской арганізацыі адмовіўся плаціць за канцэрт, падрыхтаваны работнікамі культуры. Зайцаву давялося заключаць пары: калі старшыня райвыканкама дасць згоду на такі расклад, дык так таму і быць, калі ж не — плаціць давядзецца ўдвая. Па факце кіраўнік арганізацыі аплаціў работнікам культуры двайную цану. Вывад: цэнавую палітыку кіраўніцтва раёна падтрымлівае. А бясплатных мерапрыемстваў аддзел амаль і не ладзіць. Пра цэнаўтварэнне распявядае “К” намеснік начальніка аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Рагачоўскага райвыканама Ніна ХАРОНЖА.\n№ 51 (1177) 20.12.2014 - 26.12.2014 г\n“Бясплатных імпрэз аддзел амаль не ладзіць”\n— Ніна Сяргееўна, вы ў свой час хутка прывучылі народ плаціць за культурныя паслугі. Улады раёна па-ранейшаму вас падтрымліваюць у гэтым кірунку?\n— Так. Хоць летась у нас і змяніўся старшыня райвыканкама, але гэтую пасаду заняў колішні першы намеснік кіраўніка раёна Сяргей Якаўлеў. Ён палітыку станоўчага стаўлення да культуры працягвае не менш эфектыўна. Асабліва гэта тычыцца сацыяльна-творчых замоў, якія заключаюць з намі арганізацыі і прадпрыемствы горада і раёна.\n— Сацыяльна-творчыя замовы на правядзенне карпаратыўных юбілеяў, цырымоній, прафесійных святаў?\n— Так. І прадпрыемствы з гатоўнасцю пералічваюць грошы, бо ведаюць, што атрымаюць яркае ды змястоўнае відовішча. Да прыкладу, так ладзіцца цырымонія “Залаты Рог”, калі падводзяцца вынікі дзейнасці ў сацыяльна-культурнай сферы і вызначаюцца лепшыя… Сацыяльныя замовы складаюць недзе працэнтаў трыццаць ад агульнага валу пазабюджэтнай дзейнасці. І гэта заўжды працаёмістыя акцыі: з нашым вядучым і якасным канцэртным забеспячэннем, з абавязковай выстаўкай і адпаведным афармленнем залы. А замаўляюць яшчэ і абрады. Як правіла, праводзім іх у Цэнтры рамёстваў. Словам, выкарыстоўваем у пазабюджэтнай дзейнасці ўсе магчымыя формы.\n— Дык у вас сапраўды няма бясплатных мерапрыемстваў?\n— Практычна. Вы ўявіце сабе, што за год трэба зарабіць адзін мільярд трыста мільёнаў рублёў. А да выканання задання неабходна атрымаць на сёння сто мільёнаў…\n— Хіба дробязь?\n— Не, канешне. Але, думаю, за навагоднія святы дабярэм тое, што патрэбна, без праблем. Нягледзячы нават на тое, што сетка ўстаноў скарачаецца па прычыне аптымізацыі.\n— Дагэтуль гаворка ішла пра стасункі аддзела і прадпрыемстваў. А як у вас наладжаны рынкавыя адносіны з “фізічным” спажыўцом культуры? Скажам, з шараговым вяскоўцам, які не вызначаецца асаблівай плацёжаздольнасцю?\n— А мы не перавышаем 20-працэнтную рэнтабельнасць мерапрыемстваў. Інакш кажучы, гэтая мяжа ў пэўнай ступені ашчаджае кашалёк вяскоўцаў… Натуральна, на кожную дзею складаем планавую калькуляцыю, дзе ўлічваюцца ўсе расходы (рэнтабельнасць, аўтарскія, камандзіровачныя, рэклама), у тым ліку і запрашэнні пабочных спецыялістаў, якім, натуральна, аплачваецца праца. Але прызвычаіліся эканоміць, абыходзіцца штатнымі работнікамі.\n— Якая паслуга мае максімальную цану?\n— Вельмі запатрабаваныя выязныя экскурсіі па Беларусі. Балазе ў нас чатыры адзінкі камфартабельнага транспарту. Жадаючыя павандраваць аплачваюць толькі бензін. А паездка з нашымі экскурсаводамі (да прыкладу, да Блакітнай Крыніцы і царквы ў Слаўгарадзе) каштуе ад 60 да 80 тысяч рублёў. А цана на білет вясковай дыскатэкі не перавышае 15 — 20 тысяч. Дыскатэка, натуральна, не шараговая, а якасная: тэматычная, насычаная конкурсамі і віктарынамі.\n— А вяскоўцы яшчэ не скардзяцца, што дорага?\n— Пакуль не. Калі клуб паспяхова выконвае план па аказанні платных паслуг, мы дазваляем у якасці заахвочвання правесці для свайго насельніцтва і штосьці бясплатнае.\n— Вы такую пазабюджэтную суму за год зарабляеце, што і ўявіць цяжка… Ці ўплывае гэта на заробкі?\n— Штомесяц падводзім вынікі аказання платных паслуг. Ёсць працэнт адлічэння ў прэміяльны фонд. Калі план выконваецца, калі на рахунку ўстановы ёсць грошы, дык спецыяліст, згодна з нашым палажэннем, можа атрымаць і пяць акладаў, а можа — і 0,25…


ШТО АЗНАЧАЕ КОЛЕР У ПАВЕДАМЛЕННЯХ СНОЎ - АНЁЛЫ І ЦУДЫ - 2022\nЯкі колер увасабляе ў марах Бог і Анёлы\nЯркія колеры ў марах маюць духоўнае значэнне, таму што кожны колер мае пэўныя значэнні, якія Бог альбо яго пасланнікі могуць выкарыстоўваць у якасці сімвалаў у цудадзейных паведамленнях сноў.\nКаляровыя значэнні могуць прадстаўляць альбо вашы асабістыя сувязі з пэўнымі кветкамі, альбо універсальныя значэнні гэтых колераў. Вось як вытлумачыць значэнні колераў, якія з'яўляюцца ў сне.\nЗвярніце ўвагу на асноўны колер\nЧасам у сне вы не ўбачыце колераў.\nВы можаце марыць толькі ў чорна-белым колеры. Але часцяком колеры сапраўды з'яўляюцца ў сне, і калі адзін колер асабліва прыцягвае вашу ўвагу, гэта можа прадстаўляць нешта аб паведамленні сноў.\nКалі пэўны колер з'яўляецца выдатным у адной з вашых мараў, напрыклад, у якасці фільтра для ўсіх малюнкаў, якія вы бачыце, альбо вылучэння каго-небудзь ці чагосьці, што гуляе ключавую ролю ў вашым сне, то гэты колер, хутчэй за ўсё, з'яўляецца сімвалам мары. паведамленне вам.\nЯк вы сябе адчуваеце, калі прачынаецеся?\nПаколькі колеры часта ўяўляюць сабой эмоцыі, важна адзначыць свой эмацыйны стан адразу пасля абуджэння ад сну. Вы адчувалі сум, злосць ці страх? Вы былі мірнымі, шчаслівымі ці ўсхваляванымі? Майце на ўвазе свае эмоцыі пры спробе інтэрпрэтаваць свой сон, бо звычайна яны адпавядаюць любым колерам, якія вы заўважаеце ў сне.\nРозніца паміж яркімі або цьмянымі колерамі\nВажна таксама звярнуць увагу на тое, наколькі моцна ці слаба з'яўляюцца колеры, якія вы бачыце ў сне.\nМоцныя, яркія колеры асацыююцца з станоўчымі думкамі і пачуццямі, у той час як цьмяныя, прыглушаныя колеры звязаны з негатыўнымі думкамі і пачуццямі.\nЗапішы столькі, колькі можна ўспомніць пра кожны сон, як толькі прачнешся. Перагледзьце запісаную вамі інфармацыю і спытайцеся, якія асацыяцыі ў вас з канкрэтнымі кветкамі, пра якія вы марылі.\nНезалежна ад таго, якія колеры маюць сувязь з вашым няспаннем, яны могуць выступаць як падказкі да іх сэнсу ў сне.\nНапрыклад, любімым хатнім жывёлам вашай сям'і можа быць аранжавая кошка ці карычневая сабака, таму марыць пра аранжавы ці карычневы колер можа быць звязана з нейкімі думкамі або пачуццямі, якія выклікае ваш гадаванец у галаве. Ці вы можаце ездзіць на сіняй машыне, і марыць пра той самы блакітны адценне можа сведчыць паведамленне пра тое, у якім напрамку ідзе ваша жыццё зараз. Сны, якія адносяцца да вашага дзяцінства, могуць прадстаўляць прадмет, які мае той жа колер, што і цацку, якую вы расцілі ў дарослым узросце, напрыклад, чырвоны ровар. Сны пра канкрэтнага сябра альбо члена сям'і могуць утрымліваць любімы колер чалавека альбо колер адзення, які ён ці яна апранае часцей за ўсё.\nПаглядзіце на універсальныя сімвалічныя значэнні\nАкрамя любых асабістых сувязяў з колерамі ў вашай мары, таксама колеры маюць універсальныя сімвалічныя значэнні, якія склаліся на працягу ўсёй сусветнай гісторыі і перасякаюць культурныя межы.\nНекаторыя лічаць, што Бог альбо анёлы могуць перадаць вам глыбокія духоўныя паведамленні ў выглядзе кветак, калі яны вераць, што вы звернеце ўвагу на паведамленні ў такой форме. Колеры - гэта прыгожы і элегантны спосаб прадставіць глыбокія ідэі ў духоўнай царыне.\nІншыя лічаць, што анёлы працуюць на заданні, якія адпавядаюць энергіі светлавых прамянёў розных колераў, а само святло (якое складаецца з мноства кветак) сімвалізуе прасветленне Божага прасвету.\nЗолата ці Бурштын\nЧысціня, праўда, надзея, дабро\nСтрата (напрыклад, death or штосьці яшчэ, што пакідае пустэчу ў вашым жыцці), вашы падсвядомыя думкі і пачуцці, загадкавасць, зло\nІсціна, вера, мір, яснае зносіны\nВылячэнне, дабрабыт, прырода, раўнавага\nКаханне, радасць, дабрыня\nСтабільнасць, практычнасць, рэпрэсіі, расчараванне\nАмбіцыя, жыццёвая сіла, пазбаўленне ад прымешак\nРэлігійныя Думкі : Які колер увасабляе ў марах Бог і Анёлы © 2019. All Rights Reserved.


Як ні дзіўна, але шмат хто з савецкіх людзей ня страціў у апошняй сусьветнай вайне аніводнага суродзіча, бо проста не пасьпеў. Яны іх страцілі яшчэ ў 30-ыя.\nТак, аршанка Вольга амаль ня помніла сваіх бацькоў: бацьку-жаўнера і маці, якая працавала манікюркаю ў цэнтральнай цырульні раённага места. Маленькай ёй там прыходзілася сядзець у апранальні і чакаць маці. У прынцыпе дзяцінства скончылася, так і не пачаўшыся, калі ноччу ў кватэру пагрукалі, а потым спакойна, без усялякіх эмоцыяў, быццам так і павінна было быць, забралі бацьку, а празь некалькі дзён — маці. Вольга апынулася ў сям’і матчыных сяброў Брылёўскіх.\nСкончыўшы школу, Вольга ня думала аб пэд- ці мэдвучэльні, як бальшыня ейных раўналеткаў, а неяк натуральна пайшла працаваць у цырульню манікюркаю-пэдыкюркаю. Аднак за сямейнай трагедыяй прыйшла чарга агульнадзяржаўнай, агульначалавечай — пачалася вайна. Зь цяжкасьцю потым узгадвала Вольга, як апынулася ў вёсцы Крапіўна, што на Крапівенцы. Адтуль было відаць, як гарыць Ворша. Шчыра кажучы, сама вайна пасьля страты бацькоў не палохала яе, а проста прыносіла нязручнасьці й вечны клопат.\nЖыла яна ў старой лазьні зь дзьвюма іншымі крапівенскімі сем’ямі, галадала й хварэла. Рабіць мусіла на палёх, у нямецкай сталоўцы і нават у кароўніку, дзе пэўны час даглядала хворую жывёлу. Праўда, вяскоўцы, а ў першую чаргу стараста, не маглі ўцяміць, чым займаецца манікюрка ды яшчэ й пэдыкюрка. Адзін маладжавы малец жартам уклаў усім у вухі, што звычайна яна апрацоўвае хворыя й недагледжаныя пазногці, таму яе ўмомант накіравалі на фэрму да каровак, каб даглядаць іх пашкоджаныя капыты.\nВясковы сон разьвіваўся дынамічна, хаця мог бы ўціснуцца ў пяць гадоў чалавечага жыцьця. Аднойчы ад фэрмы нічога не засталося: ані будынкаў, ані каровак, ані немцаў. Замест старасты зьявіліся старшыня з пунцовай зоркай на грудзёх і бугальтар — маладжавы мужчына, які ў дадатак выконваў функцыі сакратара, кухара й першага памочніка старшыні.\nУ адзін летні дзень усе жыхары Крапіўны атрымалі загад зьявіцца ля калгаснай канторы, каб стаць на ўлік — “нібы кныры”, жартавалі вяскоўцы. Акрамя прозьвішча і ўсялякіх датаў жыцьця пыталіся аб прафэсіі. У чарзе Вользе давялося сядзець некалькі гадзін — сярод брудных мужыкоў, вымерханых жанчын, якія на дзіва ўмудраліся жартаваць, матляючы хусткамі, у якіх былі загорнутыя яйкі, сала ці яшчэ якое рэдкае для галадоўлі смакоцьце. У той момант Вольга падумала: “Якія ж наіўныя й дурныя нашы людзі, бо імкнуцца ўлагодзіць кіраўніцтва, калі на тое няма патрэбы?!”\nУ адрозьненьне ад мясцовых кабетаў Вольга была безь нічога — прыйшла ў чым стаіць, з кляймом “манікюрка-пэдыкюрка”. Мухі поўзалі па руках маўклівых і сьмярдзючых табакай мужыкоў, ад чаго ёй рабілася млосна. Ад галавакружэньня яе ратавалі гаманкія галасы, якія простымі словамі стваралі нябачны карсэт хударлявай аршанцы. Ад канчатковай страты прытомнасьці яе выратавалі раптоўнае сьвятло, што палілося з кабінету старшыні, і ягоны мажны ілсьняны твар, што зьявіўся ў дзьвярох у пошуку наступнай адзінкі перапісу.\nБугальтар досыць хутка апытаў Вольгу, запісаў за ёй усе патрэбныя зьвесткі. А вось на калёнцы “Кім працуеце” раптоўна заселі. Калі Вольга спакойна адказала “манікюрка-пэдыкюрка”, дык бугальтар, які часта бываў у Воршы й Горках, хутчэй заміргаў сваімі празрыстымі вейкамі. Для яго гэта ня значыла роўным лікам нічога, як калісьці й для старасты, які два гады таму накіраваў аршанскую ўцякачку “рэзаць капыты каровам”. Тады бугальтар зьвярнуўся па дапамогу да старшыні, які ня толькі ў Воршы свой чалавек, але і ў абласным Віцебску быў шмат разоў.\n“Спрактыкаваны” старшыня, які сапраўды некалькі разоў быў у абласным Віцебску, зьдзівіўся й запытаўся:\n— Што за манікюрка-пэдыкюрка?\nМаўчала Вольга, маўчаў бугальтар, але потым вымавіў:\n— Дык што пісаць, таварыш старшыня?\n— А, пішы проста “прастытутка”! — кінуў старшыня зь вялікай пунцовай зоркай на грудзёх.


Культура - Канцэрт для фота з аркестрам\nФае другога паверха, паэтычна названае Каміннай залай, было аддадзена аркестру тэатра на чале з вядомым кампазітарам Уладзімірам Кур’янам. Паслухаць інструменталістаў і творы іх кіраўніка, які загадвае музычнай часткай тэатра, сабраўся сапраўдны бамонд. Інтэр’ер у стылі пазамінулага стагоддзя, вольна расстаўленыя крэслы ды канапы, сяброўская атмасфера вечарыны — усё нагадвала музычны салон мінуўшчыны. У якасці гасціннага гаспадара выступіў нядаўна прызначаны на гэту пасаду генеральны дырэктар тэатра Павел Латушка. Вёў канцэрт сам кампазітар, што яшчэ больш надавала імпрэзе рысы высокай салоннасці.\nДзве першыя кампазіцыі не былі непасрэдна звязанымі з музыкай да спектакляў, але ў кожнай з іх аказалася свая гісторыя, годная тэатральнага ўвасаблення. Фартэпіянны цыкл “Жартоўны тыдзень”, кожная частка якога мае вершаваны эпіграф самога кампазітара, быў напісаны яшчэ ў студэнцкія гады, прычым на першым курсе, адразу прыцягнуўшы ўвагу да маладога аўтара. А некаторы час таму Уладзімір Кур’ян зрабіў пералажэнне для брас-квінтэта і ўдарных. Таму клавішніца Жанна Карпенка, якой часцей даводзіцца выконваць немудрагелістыя акампанементы, тут павінна была б “выступаць у ролі” дзвюх труб, валторны, трамбона і тубы, а таксама разнастайных ударных інструментаў. Таму яна абрала куды больш выйгрышную і бяспройгрышную ролю — прыгожай жанчыны.\nЗ п’есай для кантрабаса сола “Трыумфальнае Arco і нетрыумфальнае pizzicato”, напісанай паводле лірычнай лініі “Трыумфальнай аркі” Рэмарка, увогуле здарылася неспадзяванка. Выкананне аказалася пад пагрозай зрыву: кантрабасіст з’язджаў на замежны фестываль. Кім яго замяніць? Далей падзеі развіваліся, бы ў тэатральнай меладраме пра маладое дараванне, якому раптам выпадае шанец: сітуацыю выратаваў студэнт Акадэміі музыкі Уладзіслаў Сенажэнскі. Ды не проста выратаваў! Музыкант абсалютна дакладна, без аніякіх рамантычных перабольшванняў ці постмадэрнісцкіх перайначванняў следаваў усім дэталям нотнага тэксту. І пры гэтым не дазволіў твору “рассыпацца” на дробную рознакаляровую мазаіку — наадварот, склаў цэласную карціну, дзе знайшлося месца інтэлігентнасці і напружанаму нерву, жарсці і фінальнаму трагічнаму надлому. Гэта было практычна ідэальнае выкананне, асабліва для аўдыёзапісу, дзе вельмі цэніцца прыгажосць гуку. Што ж да магчымага відэазапісу, дык надалей можна было б падумаць і пра некаторыя акцёрскія рэчы — тое ж уменне “гаварыць” не адно гукамі, але і, да прыкладу, позіркам, красамоўнай мімікай. Тым больш, калі твор выконваецца ў камернай сцэнічнай прасторы ды яшчэ пры адсутнасці рампы.\nАстатнія нумары сабралі ўвесь аркестр (па сучасных мерках, хутчэй інструментальны ансамбль) і былі ці музыкай да спектакляў, ці напісанымі паводле яе самастойнымі творамі. Тым самым ушчэнт разбурылі прынятае азначэнне “прыкладныя жанры”, якім называюць музыку ў тэатры і кіно. Выкананне лепшых саунд-трэкаў даўно ўвайшло ў канцэртную практыку. Вось толькі гучаць часцей галівудскія матывы. Новы праект, падобна на тое, распаўсюдзіць гэту традыцыю і на айчынную музыку. Бо калі б тыя ж тэмы са спектакляў “Там і тут”, “Смех лангусты”, “Гаральд і Мод” (апошняя тэма вядома таксама як “Прысвячэнне Стэфаніі Станюце” — легендарнай актрысе Купалаўскага тэатра) прагучалі б у папулярнай французскай кінастужцы, дык адразу набылі б сусветнае прызнанне.\nТры вакальныя нумары са спектакляў “Паўлінка” і “Местачковае кабарэ” зрабілі сапраўднай прымадоннай артыстку тэатра Кацярыну Алейнікаву. І даказалі, што пералажэнні Уладзіміра Кур’яна могуць засланіць арыгінал. А дзве фантазіі — на народныя і вольныя тэмы — напоўніцу прадэманстравалі вынаходлівасць, пачуццё гумару, майстэрства кампазітара і музыкантаў. Да прыкладу, у п’есе “Купалаўскія віртуозы”, што рыхтавалася да аднаго з капуснікаў і выконвалася ў парыках ХVIII стагоддзя, скрыпачы вадзілі не смыкам па скрыпцы, а наадварот — скрыпкай па смыку.\nНа біс прагучаў знакаміты Паланез Агінскага — з жартоўнай прэамбулай, што гэтым творам музыканты развітваюцца не з радзімай, а са слухачамі. Праўда, развітанне зацягнулася. Удзячныя гледачы, карыстаючыся адсутнасцю падзелу на сцэну і залу, папросту не давалі музыкантам сысці: выказвалі свае падзякі, захапленне, дзяліліся ўражаннямі, прасілі сфатаграфавацца. Дый пасля ўсяго гэтага ніхто не бег хутчэй на выхад: публіка яшчэ доўга разглядала выставу партрэтаў, зробленых беларускім фотамастаком Пятром Шумавым — ураджэнцам Гродна, які ў пачатку ХХ стагоддзя з’ехаў з сям’ёй у Парыж. Дарэчы, менавіта там ён упершыню заняўся фатаграфіяй, стаўшы асабістым фатографам сусветна знакамітага скульптара Радэна. Адкрыў уласнае фотаатэлье, дзе здымаў усіх самых зорных прадстаўнікоў культуры, навукі і палітыкі. Адмыслова ставіў святло, шукаў цікавыя ракурсы, эксперыментаваў з праяўленнем і друкаваннем фота, распрацаваўшы суцэльны шэраг так званых аўтарскіх тэхнік.\nСпалучэнне канцэрта і выставы “Вяртанне дадому” раптам набыло дадатковае “трэцяе вымярэнне”. Бо вылучыла на першы план тэму гістарычнага захавання нацыянальнай спадчыны. На сёння аркестр купалаўцаў — адзіны, як неаднаразова падкрэсліваў П.Латушка, захаваны з гістарычных часоў сярод усіх беларускіх немузычных тэатраў: астатнія калектывы ў складаныя 1990-я былі скарочаны. Ці не наспеў час аднаўляць?


27.09.2018 / 12:09\nЧытайце таксама: Беларускі фільм «Крышталь» — кіно пра скажоную, быццам праз крышталь, рэчаіснасць ФОТЫ\n«Хрусталь», відавочна, хэдлайнер беларускага кіно апошняга года і ўзорны тэхналагічны лідар. Міжнародны праект з заходнім і расійскім фінансаваннем. Велізарны па мерках незалежнага беларускага кіно бюджэт — 400 тысяч еўра. Удзел «Беларусьфільма». Падтрымка Міністэрства культуры. Заслужаныя фестывальныя ўзнагароды. Планаванае вылучэнне на «Оскар», дзеля чаго быў нават узноўлены оскараўскі камітэт. Самы шырокі пракат з магчымых. Амаль татальная поўная падтрымка прэсы і крытыкі. Высокая адзнака на Кінапошуку — 7.2 (што праўда, меншая, чым у таго ж «Вышэй за неба» — 7.7, але ўсё роўна сярод беларускіх карцін гэта вельмі высокі паказчык). Карацей кажучы, гэта па ўсіх параметрах выдатна зробленае прэзентаванае кіно.\nЧытайце таксама: З пракатнай версіі ў Беларусі з фільма «Крышталь» выразалі «палітыку»\nЧытайце таксама: Андрэй Курэйчык пра «Крышталь»: 90-я — гэта перадусім нацыянальнае адраджэнне, а гэтага ў фільме няма. Ён эмігранцкі


16 чэрвень 2021, 19:36\nАлена Герман, удава забітага падчас пратэстаў Аляксандра Тарайкоўскага\n«Так, мне прыйшоў ліст з падатковай пра тое, што мне трэба запоўніць дэклярацыю аб даходах за мінулы год, і да першага траўня трэба было падаць, а да першага чэрвеня заплаціць, — сказала яна Свабодзе. — Я была гатовая да таго, што трэба будзе заплаціць гэты падатак, я пра гэта ведала, але проста ня думала пра гэта, не да гэтага было. Цяпер, калі яны налічылі гэтую суму, мне проста шкада…»\n«Разумееце, я цаню падтрымку кожнага, і, канечне, хочацца захаваць гэтыя грошы, — адзначае ўдава. — Чаму плаціць падатак за такую разавую дапамогу? Таму я зьвярнулася да праваабаронцы (з пытаньнем. — РС), што можна зрабіць, і мы вырашылі паспрабаваць неяк гэтага пазьбегчы. (…) Улічваючы тое, што крымінальная справа (за забойства мужа. — РС) не заведзеная і пазоў выставіць няма каму, чаму я павінна плаціць за дапамогу дзіцяці? (…) Калі нічога ня выйдзе, я заплачу, але паспрабаваць, як мне здаецца, трэба ўсё-ткі».\nАлена Герман кажа, што не разумее, чаму трэба плаціць падатак з дапамогі, якую даслалі неабыякавыя людзі са сваіх зарплатаў:\n«Таму што гэта дапамога людзей. Людзі працуюць, атрымліваюць зарплату, нехта вырашыў дапамагчы, так? Атрымліваецца двайное падаткаабкладаньне — у іх з зарплаты падаходны падатак вылічваюць, і тут вось, атрымліваецца, зноў трэба заплаціць падатак. Мне гэта крыху незразумела».\nЯна падкрэсьлівае, што людзі да гэтага часу прапануюць ёй дапамогу, але яна адмаўляецца, «таму што ня ўсе мы жывём у нястачы, я працую, у нас усяго ў дастатку».\nПадаходны падатак склаў 11 001,63 беларускага рубля (4435 даляраў). Гэтую суму Алена Герман мусіла заплаціць да 1 чэрвеня. З гэтага дня штодня налічваецца пеня.\nАлена выхоўвае дачку Аляксандра Тарайкоўскага, якой у траўні споўнілася чатыры гады.


Цяжарнасць - адзін з самых прыемных і, разам з тым, адзін з самых адказных момантаў у жыцці жанчыны. За гэты кароткі перыяд жанчына праходзіць досыць вялікі аб'ём выпрабаванняў ад эмацыйных да фізіялагічных.\nАдным з такіх выпрабаванняў з'яўляецца падвышаная нагрузка на далікатную сардэчна-сасудзістай сістэму.\nГэта адбываецца з-за таго, што:\nФармуецца новае маткавай-плацентарного судзінкавае рэчышча.\nПавялічваецца агульная маса цела.\nАдбываецца павелічэнне аб'ёму цыркулявалай крыві.\nПавышаецца ўнутрычэраўным ціск.\nАб'ём крыві да канца цяжарнасці павялічваецца да шасці з паловай літраў. Гэта стварае дадатковую нагрузку на працу сэрца і сасудзістай сістэмы. У адносна здаровых жанчын гэты працэс праходзiць без асаблівых цяжкасцяў, аднак у большасці цяжарных з'яўляецца такая сур'ёзная праблема як падвышаны ціск.\nМногія цяжарныя імкнуцца выключыць прыём лекавых прэпаратаў, каб не нашкодзіць малому ў перыяд яго развіцця. Але як знізіць ціск без прыёму лекаў?\nПерш чым вырашыць пытанне: «як знізіць ціск?», Варта выключыць або паменшыць ўжыванне тых прадуктаў, якія спосабы правакаваць павышэнне ціску.\nсоль - гэта адно з самых сур'ёзных рэчываў, якія павышаюць ціск. Соль ўтрымлівае ваду ў арганізме, а таксама спрыяе спазму сасудаў;\nпрадукты, якія змяшчаюць кафеін - кава, шакалад, дужы чай;\nчырвонае мяса (як сцвярджаюць дыетолагі, таксама спрыяе павышэнню ціску).\nЗадумваючыся пра тое, як знізіць ціск, варта ўлічыць яшчэ адзін фактар, які можа выклікаць гіпертанію - гэта эмацыйны стан. Любы бурны ўсплёск эмоцый здольны падняць крывяноснае ціск. Перажыванне, неспакой, страхі, сваркі - усё гэта прыводзіць да павышэння ціску. Да гэтага ж выніку можа прывесці і падвышаная фізічная нагрузка.\nІншыя прычыны падвышанага ціску пры цяжарнасці:\nнерухомы лад жыцця;\nЯк знізіць ціск пры дапамозе акупунктуры?\nУ месцы злучэння пазваночніка з галавой існуе патылічная ямка, націснуўшы на якую падушачкай вялікага пальца (правай рукі), ўтрымліваць на працягу 10 сек. Паўтарыць два разы.\nСярэдні палец левай рукі здаючы і расцягваць (выконваць правай рукой), таксама з іншай рукой.\nПаверхню шыі думках падзяліць на тры роўныя часткі (па гарызанталі, з боку спіны). Сіметрычна адносна хрыбетніка вызначыць тры парныя кропкі. Паслядоўна націскаць на кожную пару вялікімі пальцамі абедзвюх рук па 10 сек.\nЯк знізіць ціск народнымі сродкамі?\nпанізіць ціск здольныя гіпотензівные сокі. Да іх адносіцца бярозавы сок, які можна прымаць раз у дзень па адным шклянцы. А таксама бурачны сок, прыгатаваны загадзя ў адкрытай пасудзіне (за 3 гадзіны да прыёму). Піць 0,5 шклянкі два - тры р. у дзень;\nмус з журавін: выціснуць сок з 50 гр. журавін, заліць шклянкай кіпеню. Варыць 5 мін., Усыпаць 1 арт. лыжку манкі, варыць яшчэ 20 мін., памешваючы. Дадаць цукар па гусце, астудзіць;\nчай з каркаде, чай з лімонам;\nгарбузовы адвар з мёдам.\nНу, і напрыканцы, як знізіць ціск, калі нічога не дапамагае?\nНа гэтае пытанне вам адкажа толькі ваш лекар, так як высокі ціск можа быць прыкметай больш сур'ёзных захворванняў, таму не варта зацягваць, звярніцеся да спецыяліста.\nСамае важнае памятаць, што выношванне дзіцяці з'яўляецца вельмі адказным працэсам і патрабуе адмысловага стаўлення да свайго здароўя, як самой жанчыны, так і блізкіх людзей.\nБеражыце сябе і свайго маляняці, своечасова звяртайцеся да ўрача і не лянуецеся праходзіць неабходныя (ці не вельмі) абследавання.\nЭндотрахеальной наркоз: што гэта такое, паказанні, прэпараты\nЦі можна атрымаць загар, прымаючы меланін ў таблетках?\nЯк вылечыць насмарк ў дзіцяці народнымі сродкамі?\nЯк і колькі варыць фрыкадэлькі з розных відаў мяса?\nНаталля Уладзіміраўна Варлей: біяграфія, фільмаграфія, фота\nЦі з'яўляецца модным белы сарафан?\nКабачковая ікра празапас\nСіндром Пейтца - Егерса - Турена: апісанне, сімптомы і лячэнне


03 жнівень 2018, 08:02\nМастак-авангардыст Аляксей Хацкевіч.\nАляксей Хацкевіч — мастак, аўтар і ўдзельнік шэрагу мэдыяпраектаў, сярод якіх «Саша і Сірожа», «Тэлепанк», Д. А. Р (дэкаратыўна-абстрактны рэалізм). Нарадзіўся ў 1972 годзе ў Менску ў сям’і мастака Генадзя Хацкевіча. Жанаты, мае чацьвярых дзяцей. Скончыў Рэспубліканскі каледж мастацтваў імя Ахрэмчыка і аддзяленьне манумэнтальнага жывапісу Беларускай акадэміі мастацтваў. Цягам 1997-1999 гадоў вучыўся ў Школе мастацтваў Масана ў Барсэлёне. Ад 2008-га — сябра Саюзу мастакоў Беларусі. Цяпер працуе мастаком-дэкаратарам у Нацыянальным акадэмічным тэатры опэры і балету.\nЛета — час асаблівы, яго чакаеш як Новы год. Усе адказна рыхтуюцца: хтосьці новыя татуіроўкі робіць, нехта вагу скідвае. Я найбольш люблю праводзіць лета зь сям’ёй на моры і каб яшчэ зь відам на горы. Але калі фінансава не хапае на добрае мора (паганы сэрвіс і брудная вада не цікавіць), можна добра адпачыць і ў Беларусі. Дзякуючы глябальнаму пацяпленьню, умовы ўсё лепшыя. Беларускае лета ўжо падобнае на зіму ў Камбоджы — вільготна і цёпла. Як вынік, багацьце ўсяго — сьліў, груш, яблык, грыбоў, ягад. Таму і адпачываеш, і вітамінаў назапашваеш. Ну і камароў, канечне, пакорміш, трэба ж і ім «перакусіць».\nНаогул калі бракуе на дарагі адпачынак, найлепш сплавіцца па рацэ. Ёсьць фірмы, якія арганізуюць сплаў на 3-5 дзён, цалкам хапае. Процьма ўражаньняў, з вады навакольная рэчаіснасьць успрымаецца ня так, як зь берага. Плюс на прывале пад дубком самагоначка, яечка, сальца. Прыгажосьць! Адпачываеш настолькі, што дзічэеш, людзей у мэтро шугаесься.\nЗараз, канечне, моры цікавейшыя. У маім дзяцінстве, як і шмат у чыім, мора было савецкае — з прымітыўнымі пляжамі, бітком забітымі целамі працоўных. Таму больш згадваецца не дзіцячы ўзрост, а ўжо тынэйджарскі.\nКалі мы жылі на лецішчы, недалёка было сваё мора — Менскае. Па вечарах там палілі вогнішчы. Што хаваць, і па суседзкіх садах лазілі — у кагосьці калацілі першыя салодкія яблыкі, у кагосьці вішні. А бліжэй да 16 гадкоў ужо і віно спрабавалі, тады яшчэ яно было натуральнае, не цяперашняя хімія. Як кажуць, суцэльная «дзьвіжуха».\nКалі еду на мора з жонкай і дзецьмі — гэта, безумоўна, адна гісторыя. Сям’я вялікая, у дарозе патрэбна шмат чаго. Але сам па сабе я чалавек вельмі непераборлівы, мне цалкам дастаткова спальніка і банкаўскай карткі, усюды буду сябе адчуваць выдатна. І як падарожнічаць аднаму, то ёсьць краіны, дзе і на пляжы можна паспаць, і дзесьці ў парку, і ў сьціплым гостэле. Дастатковая колькасьць вандроўнікаў жыве менавіта так. Дзікуном і са спальнікам — гэта наогул мой улюблёны адпачынак.\nЦі адключаеце тэлефон і інтэрнэт у адпачынку?\nЯ ня моцна інтэрнэт-залежны. Канечне, добра, калі ёсьць сувязь, каб падзяліцца ўражаньнямі пра свой адпачынак. Але калі няма, таксама някепска, прынамсі спакойна. Прынамсі я не бядую. Пойдзеш у кавярню, ёсьць wi-fi, падключыўся, паглядзеў, што ў сьвеце адбываецца, і выключыўся. А каб выстаўляць і Інстаграме свой заморскі сьняданак і на якую гару залез — такога няма. Увогуле хваліцца сваёй круцізной — ня вельмі добрая якасьць.\nШто дазваляеце сабе ў адпачынку, чаго ня робіце звычайна?\nКалі адпачываеш, то і абавязкаў меней. Зноў жа, калі зь дзецьмі, галоўная задача — зрабіць так, каб было добра сям’і. Калі ж у паездцы адзін, магу цэлы дзень нічога не рабіць, праваляцца на пляжы. А надакучыць — пайсьці хоць у горы, хоць на дэгустацыю мясцовых прысмакаў ды напояў. У такім выпадку адчуваеш сябе больш свабодна — у добрым сэнсе слова.\nТурагенцтва, несумненна, дапамагае, асабліва з афармленьнем дакумэнтаў, але гэта толькі пасярэднік. Тэхналёгіі дазваляюць самаарганізаваць адпачынак бяз пераплаты — дыстанцыйна знайсьці жыльлё, набыць квіток. Магчыма, камусьці і падабаецца хадзіць натоўпам на экскурсіі, я люблю індывідуальны падыход.\nЛюблю разглядаць краіны, дзе апрыёры камфортна. Напрыклад, Чарнагорыя — нядорага, усе цябе разумеюць, ня важна, па-беларуску гаворыш, па-польску ці па-расейску. І не патрэбныя ніякія турфірмы, бо на месцы здаюцца і пакоі, і кватэры, куча танных экскурсій і г. д.\nАдным словам, браць напракат машыну, езьдзіць, глядзець, рухацца. Меней баяцца, бо ў любым разе вы там ня згінеце, ніхто памерці ня дасьць. Затое ўражаньняў хопіць на год наперад. Чым больш зарадзіцеся пазытыўнай энэргіяй, тым лягчэй будзе перажыць нашу шэрую, халодную, мокрую восень. Таму пажаданьне адно: купацца, прымаць сонечныя ванны, піць віно, есьці морапрадукты. Кайфаваць!


Саюз беларускіх патрыётаў — Вікіпедыя\nСаюз беларускіх патрыётаў\nпадпольная патрыятычная моладзевая арганізацыя\nСаю́з белару́скіх патрыё́таў (СБП) — падпольная патрыятычная моладзевая арганізацыя, якая дзейнічала ў 1945—1947 гадах у Глыбокім і Паставах.\n1.2 «За Беларусь», Паставы\n1.3 Пасля аб'яднання\n1.4 Арышты, далейшы лёс\n2 Сябры арганізацыі\n2.1 Глыбоцкая група\n2.2 Пастаўская група\nАрганізацыя ўтвораная ўвосень 1945 года навучэнцамі Глыбоцкага педагагічнага вучылішча з удзелам вучняў сярэдніх школ Глыбокага. Бальшыня сяброў Саюза беларускіх патрыётаў у гады Другой сусветнай вайны ўваходзіла ў шэрагі Саюза беларускай моладзі, што зрабіла значны ўплыў на іх нацыянальную свядомасць. Па вызваленні тэрыторыі БССР ад нямецкай адміністрацыі адбыліся змены ў навучальным працэсе, пачалася татальная русіфікацыя навучальных устаноў.\nСтудэнты педагагічнага вучылішча Васіль Мядзелец, Антон Фурс і вучань глыбоцкай школы № 1 Алесь Юршэвіч прыходзяць да рашэння стварэння арганізацыі дзеля супрацьстаяння русіфікацыі. Галоўнай ідэяй арганізацыі становіцца гуртаванне аднадумцаў вакол беларускай справы, пашырэнне ўплыву сярод астатніх. У канцы 1945 года сфармаванае ядро арганізацыі, старшынёй абраны Васіль Мядзелец, сакратаром — Антон Фурс. Паводле Антона Фурса, СБП не была палітычнай арганізацыяй, яе мэта была ў пашырэнні нацыянальнай самасвядомасці сярод людзей, з якімі павінны былі жыць і працаваць сябры арганізацыі, у прыватнасці, са школьнікамі.\nСярод асноўных палажэнняў праграмы СПБ былі сапраўдная беларуская дзяржаўнасць і самастойнасць, дзяржаўнасць беларускай мовы, бела-чырвона-белы сцяг і герб Пагоня.\nУ СБП не было выразна акрэсленай структуры: існавалі пасады старшыні і сакратара. Арганізацыя падзялялася на «пяцёркі» (групы з пяці чалавек), у якіх кожны ўдзельнік ведаў чатырох астатніх і старшыню. Уся праца вялася ў «пяцёрках». Не прадугледжвалася сходаў і канферэнцый, рабіліся захады па канспірацыі. Новыя сябры абіраліся паводле рэкамендацыі. Для ўступлення ў арганізацыю складалася прысяга, тэкст якой напісаў Алесь Юршэвіч. Па прыняцці прысягі, чалавек заносіўся ў агульны спіс сябраў СБП (спіс згарэў у часе пажару разам з архівам).\n25 сакавіка 1946 года адбылася ўрачыстая прысяга сябраў СБП, прымеркаваная да 28-х угодкаў абвяшчэння незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі. Прысяга адбывалася на кватэры Лідзіі Несцяровіч. У ёй бралі ўдзел Лідзія Несцяровіч, Васіль Мядзелец, Антон Фурс, Марыя Бялевіч (Бабіч), Людміла Краснадубская, сёстры Алена і Ларыса Барсук. Прысягу чыталі пад бела-чырвона-белым сцягам з выявай Пагоні, якая была перасланая сябрамі Пастаўскай групы «За Беларусь».\nУдзельнікі сустракаліся паміж сабой, абмяркоўвалі падзеі ў навучанні, у горадзе і краіне. Гутарылі са знаёмымі навучэнцамі, рыхтавалі новых удзельнікаў да ўступлення ў СБП.\n«За Беларусь», ПаставыПравіць\nСуполка «За Беларусь» была заснаваная ўвосень 1945 года студэнтамі Пастаўскага педагагічнага вучылішча, Міколам Асіенкам, Алесем Дзікім, Алесем Адамовічам. Імпульсам для стварэння таксама была русіфікацыя навучання, за адказы па-беларуску сталі зніжаць адзнакі. Частка студэнтаў Глыбоцкага педагагічнага вучылішча паводле розных прычын была вымушаная перавесціся ў Пастаўскае педагагічнае вучылішча. Сярод іх быў Валянцін Лагунёнак, які ўжо быў падрыхтаваны да ўступлення ў Глыбоцкі СБП. Узімку 1945 года ён наведаў былых калегаў у Глыбокім і паведаміў, што ў Паставах фактычна стварылася моладзевая патрыятычная суполка «За Беларусь». Дакладны час стварэння суполкі невядомы. Верагодна, пастаўская суполка існавала да прыезду Лагунёнка. Былі наладжаныя кантакты паміж Глыбоцкай і Пастаўскай арганізацыямі.\nУ пачатку 1946 года фарміруецца ядро арганізацыі: старшыня — Мікола Асіненка, сакратар — Алесь Адамовіч, скарбнік — Ліна Бароўка. Аб'яднанне не было палітычнай арганізацыяй. Планавалася, што праца будзе накіравана на прапаганду беларускай мовы і культуры, змаганне з русіфікацыяй.\n8 сакавіка 1946 года на моладзевай вечарыне на кватэры Ніны Асіенкі адбыўся сход, на якім Мікола Асіенка ўрачыста абвясціў пра існаванне арганізацыі «За Беларусь». 25 сакавіка 1946 года ў вёсцы Рамелькі Пастаўскага раёна на хаце Міколы Асіенкі адбылося прыняцце прысягі сябрамі суполкі. Прысягу прымалі пад бела-чырвона-белым сцягам з выявай Пагоні, якую намалявала Алеся Умпіровіч (Фурс).\nУвесну 1946 года на сустрэчы ў Глыбокім было дамоўлена пра аб'яднанне пастаўскай групы «За Беларусь» і Глыбоцкай арганізацыі СБП. Была прынятая агульная назва Саюз беларускіх патрыётаў.\nАгульнага кіруючага органа ў аб'яднанай арганізацыі не было. Дамоўлена пра неабходнасць перыядычных сустрэч у Глыбокім і Паставах, дзе будуць узгадняцца дзеянні суполак.\nУвесну 1946 года адбыўся выпуск трэцяга курсу педагагічных вучылішч, некаторыя сябры СБП трапілі на працу ў школы.\nУ давер да сябраў пастаўскай групы увайшоў Алег Стахоўскі, афіцэр МДБ, які выдаваў сябе за ўдзельніка антысавецкай арганізацыі і падштурхоўваў да тэрарызму. Магчыма, існавалі і іншыя правакатары, бо, паводле слоў Алесі Умпіровіч, пра існаванне арганізацыі ў Паставах ведаў увесь клас.\nАрышты, далейшы лёсПравіць\nУ лютым 1947 года МДБ праводзіць арышты сябраў СБП. 8 лютага арыштаваныя Васіль Мядзелец і Антон Фурс. Пазней арышты працягваліся, вучняў забіралі з урокаў, арыштоўваліся настаўнікі-сябры СБП.\nУ Мінску 16—20 чэрвеня 1947 года былі асуджаныя 34 сябры СБП. Васіль Мядзелец, Антон Фурс, Мікола Асіненка былі прысуджаныя да расстрэла, але ў сувязі з адменай смяротнага пакарання ад 20 траўня 1947 года, яны былі асуджаныя на 25 гадоў пазбаўлення волі. У Полацку 11—12 лістапада 1947 года былі асуджаныя Леанід Казак, Пётра Спірковіч, Марыя і Іван Бабічы, Алена і Ларыса Барсук. У 1948 годзе ў Полацку былі асуджаныя Мікола Конан, Стась Савік і Алеся Умпіровіч. Двое бацькоў — Лявон Умпіровіч і Ганна Бабіч былі асуджаныя на 10 і 6 гадоў адпаведна за неданясенне на сваіх дзяцей. Лявон Умпіровіч памёр у мінскай турме. Пазбег пакарання сябра Глыбоцкай групы СБП, Віктар Дылевіч, які здолеў выехаць у Польшчу. Міхал Дзеравянка быў адзіным, хто быў апраўданы, бо сапраўды не належаў да арганізацыі: у часе суда быў ён вызвалены адразу з залі паседжання.\nСябры СБП адбывалі тэрміны ў працоўна-папраўчых лагерах. У 1955—1956 гадах усе сябры былі вызваленыя. У 1990-х гадах пачалася індывідуальная рэабілітацыя сябраў СБП.\nВасіль Мядзелец (кіраўнік)\nАнтон Фурс (сакратар)\nТамара Лагун (Барсук)\nМікола Асіненка (кіраўнік)\nАлесь Адамовіч (сакратар)\n↑ http://slounik.org/154781.html Біяграфія Міхала Дзеравянкі\n↑ Алеся Фурс (Умпіровіч) // Антысавецкія рухі ў Беларусі: 1944—1956. — Менск: Архіў Найноўшае Гісторыі, 1999. — ISBN 985-6374-07-3.\n↑ За Беларусь // Антысавецкія рухі ў Беларусі: 1944—1956. — Менск: Архіў Найноўшае Гісторыі, 1999. — ISBN 985-6374-07-3.\nСаюз змагання за незалежнасць Беларусі\nСаюз вызвалення Беларусі (1946—1947)\nМядзельска-Смаргонскае антыкамуністычнае падполле\n100 пытанняў і адказаў з гісторыі Беларусі / Уклад. І. Саверчанка, Зм. Занько. ― Мн.: рэдакцыя газеты «Звязда», 1993. ― с. 70\nАнтысавецкія рухі ў Беларусі: 1944—1956. — Мн.: Архіў Найноўшай Гісторыі, 1999. ISBN 985-6374-07-3\nВалерый Мазынскі «Глыбоцкая змова», дакументальны фільм пра СБП (нявызн.) . Белсат (4 ліпеня 2013).\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Саюз_беларускіх_патрыётаў&oldid=4154185"\nАпошнія змены 2 ліпеня 2022 а 21:56\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 21:56, 2 ліпеня 2022.


Друкаваная па замове танная цана Арт-папера фармату A4 Дарослы модны часопіс-часопіс Друк кніг Кітай\nНадрукаваны на заказ танны кошт A4 Art Paper для дарослых мод\nГэта часопіс, унутраныя старонкі глянцавыя, а вокладка таксама глянцавая. Часопіс перадае шмат моднай інфармацыі, таму мы таксама называем яго модным часопісам.\nГэта часопіс вялікага памеру, памер 230 мм * 300 мм. Наша мінімальная колькасць для друку часопісаў складае 500 копій, чым больш вы заказваеце цана будзе больш канкурэнтаздольнай.\nСтаронкі: 60p+4p cover\nматэрыял: вокладка-300 г / м2 мастацкая папера з глянцавым ламінаваннем\nтэкст- 105глянцавая мастацкая папера GSM\nFасаблівасці для ідэальнага звязвання клею\n1.Укрывной матэрыял: папера\n2.Тэкставы матэрыял: мелаваная папера, без пакрыцця папера, спецыяльная папера\n3.Аздабленне: глянцавы альбо матавы альбо аксамітны ламінаваныя, ультрафіялетавае, штампоўка фальгой, цісненнем, рэльефны, знікаць\n4. памер: подгоняемый\n5. Каляровая друк: подгоняемый\n6. іншыя: таўшчыня гатовага прадукт больш за 4 мм, менш за 30 мм.\nЧасопіс - гэта своечасовае чытанне, і абнаўленне адносна хутка. Ёсць штомесячны часопіс, штоквартальны часопіс, і штогадовы часопіс. Паводле пэўных рэдакцыйных рэкамендацый, ён збірае і публікуе творы многіх аўтараў.\nЗ-за шырокай чытацкай аўдыторыі часопіса, гэта прыцягвае мноства вытворцаў выпускаць і рэкламаваць сваю прадукцыю і атрымліваць чаканы прыбытак. Калі вы хочаце стварыць часопіс, мы будзем добрым выбарам для вас.\nВы можаце даслаць нам свае дадзеныя часопіса, на якія мы адкажам вам 12 гадзін. Для ўсіх кліентаў мы зробім для іх пацверджанне ўзору перад пачаткам масавай вытворчасці, як толькі атрымаеце ваша адабрэнне, мы скончым вам часопісы 7 дзён. Дайце нам заказ, вы атрымаеце выдатнае абслугоўванне кліентаў разам з якасным друкам часопісаў.


ДЗЕДАВІЦА - ЯК НА ВЯСКОВАЙ ВУЛІЦЫ «ЗАЙЦА ДРАЛІ»\nПанядзелак, 20.09.2021, 01:14\nЯК НА ВЯСКОВАЙ ВУЛІЦЫ «ЗАЙЦА ДРАЛІ»\n«Зайца драць» – браць выкуп на вяселлі, звычайна гарэлкай, перагарадзіўшы дарогу маладым. Зразумела, што ў гэтым старажытным па паходжанні абрадзе адлюстраваліся не толькі ўласна культуральныя праявы, але і сацыяльна-эканамічныя адносіны. Удзельнікамі абраду перагароджвання былі ніхто іншы, як «звычайная рэгіянальная мытня».\nАд маладога, дакладней, ад яго «багатай» дружыны вясковая абшчына патрабавала выкуп за той бясцэнны тавар, які яна «ўвозіла» ў вёску, тым самым ствараючы канкурэнцыю сваім хлопцам. Адначасова малады чалавек гэтым самым прасіў прабачэння ў дзяўчат-аднавясковак за тое, што ўпадабаў дзяўчыну з чужой вёскі.\nНа сярэдзіну вуліцы выносілі стол або табурэтку, накрывалі чыстым абрусам, ставілі вядро з вадой, клалі бохан непачатага хлеба, побач – сальнічку. Маглі запаліць свечку. Не падпарадкавацца патрабаванням вясковай «мытні» было нельга.\nУ наш час гэты звычай захаваўся на ўсёй тэрыторыі Беларусі, аднак яго сутнасць ужо страчана. Часцей за ўсё вуліцу перагароджваюць старыя людзі, якія патрабуюць «на кожны вугал табурэткі паставіць па пляшцы гарэлкі». «Народная газета».


Як стаць запатрабаваным адмыслоўцам у 5-мільённай Барсэлоне і працягваць зарабляць падчас каранціну?\nЮлія, якая цяпер жыве ў Барсэлоне, перамагла астму і страх вышыні, і яна можа паказаць, як кіруе сваім целам. Яна займаецца самым відовішчным відам ёгі – Ariel Yoga. Апрача яе дзяўчына выкладае пілатэс. Штодня яна праводзіць 4–5 заняткаў.\nАле спачатку сталіца Каталоніі яе… расчаравала: «Я думала, што Барсэлона – гэта хмарачосы, больш такі горад актыўны». Юлія выбірала паміж Іспаніяй і Італіяй, таму што гэта цёплыя краіны, а яна вельмі не любіць холаду.\n«У мяне была астма, то бок нельга было займацца ніякімі фізічнымі практыкаваннямі. Усю школу праседзела на лавачцы, гледзячы, як навокал усе бегаюць. Але ў мяне было такое моцнае жаданне ўнутранае, што, напэўна, астма пачала адыходзіць ад мяне паціху. Маё імкненне развіць магчымасці свайго цела – напэўна, мне не хапала руху ў дзяцінстве, і ўсё гэта вылівала пасля ў танцы, у фітнесе».\nЦі проста стаць запатрабаванай у такім вялікім горадзе?\n«Я паводле прафесіі журналіст, і ад пачатку такая прабіўная. Грукалася ва ўсе дзверы, прапаноўвала свае паслугі. Пісала рэзюмэ на ламанай іспанскай».\nКаб зразумець плюсы ды мінусы канкурэнтаў, Юлія абышла ўсе студыі Барсэлоны і наваколляў. Прычым, грошай, каб плаціць за кожны занятак, у яе не было. Карысталася тым, што амаль кожная студыя першы занятак прапануе бясплатна.\nЯк змянілася жыццё Юліі пасля абвешчанне пандэміі каронавірусу, глядзіце ў сюжэце праграмы «Беларускі свет» (відэа ў пачатку артыкула).\nРадыёвядоўца, стваральніца аўтарскіх курсаў дыхання, а таксама PR-менеджар вядомага грэцкага спевака ZeRaw. Усё гэта – пра беларуску Святлану Новікаву, якая ўжо 15 гадоў жыве Афінах.\nТэгі: COVID-19 Барсэлона Беларускі свет беларусы за мяжой беларусы замежжа ёга Іспанія каранцін каронавірус у свеце пандэмія самаізаляцыя спорт каронавірус спорт пад час эпідэміі спорт у каранціне трэнеры


Факультэт для сапраўдных мужчын — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\n24.10.2019 24.10.2019 administrator331\nМногіх навучэнцаў выпускных класаў сярэдніх школ хвалюе пытанне, куды паступаць вучыцца далей.\nМы свой выбар зрабілі без доўгіх ваганняў і цяпер з’яўляемся курсантамі ваенна-тэхнічнага факультэта Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта.\nЗ першых дзён вучобы нас акружылі клопатам камандзіры, у якіх была агульная мэта – зрабіць нас, курсантаў, мужнымі, упэўненымі ў сабе. І мы вельмі стараліся. Прытрымлівацца распарадку дня, актыўна ўдзельнічаць у занятках па пачатковай прафесійнай падрыхтоўцы, захоўваць воінскую дысцыпліну і падтрымліваць унутраны парадак увайшло ў звычку.\nПрыемна былі здзіўлены, калі нам выдалі пяць відаў формы адзення і тры пары абутку, як гаворыцца, на ўсе выпадкі жыцця. Якасць і разнастайнасць ежы ў сталовай таксама ўразілі. Прынесла радасць і першая стыпендыя, якая склала 320 рублёў. Расходаваць грошы тут няма куды, бо знаходзішся на поўным дзяржаўным забеспячэнні, таму за год можна лёгка назбіраць на добры адпачынак.\nДля вучэбна-выхаваўчага працэсу на факультэце ёсць сучаснае ўзбраенне і спецыяльная тэхніка, прыборы і абсталяванне, спецыялізаваныя лабараторыі і аўдыторыі, камп’ютарныя класы, разнастайныя тэхнічныя сродкі навучання, сучасная вучэбна-лабараторная база БНТУ.\nЗ курсантамі праводзіцца падрыхтоўка па кіраванні транспартнымі сродкамі катэгорыі “В”, “С” з наступнай здачай экзаменаў у ДАІ і выдачай дакументаў на права кіравання.\nВялікая ўвага на факультэце надаецца фізічнай культуры і спорту. Афіцэры, курсанты паспяхова займаюцца ў шматлікіх спартыўных секцыя, працуюць сучасная спартыўная зала і школа па загартоўванні прыроднымі сродкамі.\nУсім юнакам, якія хочуць звязаць сваё жыццё з ваеннай справай, мы раім паступаць на наш факультэт.\nМаксім ЕРАМЕЙЧЫК, Яўген БУРДЭЙ, Вадзім УЛАСЕВІЧ,\nкурсанты ваенна-тэхнічнага факультэта БНТУ


Пацалаваў незнаёмую жанчыну ў цягніку ў вусны: Пола Гаскойна апраўдалі па справе аб сэксуальным дамаганні\n17.10.2019 / 16:38\nКаралеўскі суд Тысайда (гарадская агламерацыя на паўночным усходзе Англіі) зняў з былога паўабаронцы зборнай Англіі Пола Гаскойна абвінавачванні ў сэксуальным дамаганні. Пра гэта паведамляюць Sky Sports, Бі-бі-сі і Yahoo Sport UK.\n52-гадовага Гаскойна абвінавачвалі ў тым, што 20 жніўня 2018 года ён у стане алкагольнага ап'янення чапляўся да незнаёмай жанчыны ў цягніку, які рухаўся з Ёрка ў Ньюкасл. Паводле заявы жанчыны, былы футбаліст сілком пацалаваў яе ў вусны.\nПадчас судовага паседжання Гаскойн заявіў, што не дамагаўся незнаёмкі. Паводле яго слоў, ён пацалаваў жанчыну, каб падтрымаць яе. Як сцвярджае Гаскойн, да гэтага іншы пасажыр абразіў жанчыну, назваўшы яе тоўстай.\nАнгелец завяршыў футбольную кар'еру ў 2004 годзе. З тых часоў ён некалькі разоў праходзіў курс лячэння ад алкагольнай залежнасці.\nХакеіст Стась, які памяняў беларускае грамадзянства на расійскае, папрасіўся назад у зборную Беларусі 11\nНа тоустую не пакрыудзiлася, а за пацалунак пазоу у суд падала. Значыць, сапрауды не вартая мужчынскай увагi.\n17.10.2019 / 21:53\nІ што, аставілі як ёсць, па "несэксуальнай" прычыне можна здзяйсняць дзеянні сэксуальнага характару з незнаёмым чалавекам? Брыдота.\n17.10.2019 / 22:50\nАлесь, чаасам цяжка бывае выбiраць мiж дзьвума хамамi.


У Менску запрацаваў Telegram-канал, на якім размяшчаецца інфармацыя пра распродаж ежы ў рэстарацыях і кавярнях па досыць нізкіх коштах. Колькасць прапановаў абмежаваная.\nПуцін падоўжыў прадуктовае эмбарга да канца 2020 года\nАбмежаванне на імпарт харчоў з краінаў, якія прынялі антырасейскія санкцыі, падоўжаныя дзеля захавання нацыянальных інтарэсаў.\nНацбанк растлумачыў, чаму кошты рэзка пачалі расці\nПавелічэнне гадавых тэмпаў росту спажывецкіх коштаў у траўні бягучага году абумоўлена хуткай дынамікай сезонных коштаў і базавай інфляцыі пры захаванні тэмпу росту рэгуляваных коштаў і…\nРассельгаснагляд уводзіць узмоцнены кантроль паставак прадукцыі 18 беларускіх прадпрыемстваў\nФедэральная служба па ветэрынарным і фітасанітарным наглядзе адзначае, што працягваюцца выпадкі паступлення ў Расею з Беларусі жывёлагадоўчай прадукцыі з парушэннем ветэрынарна-санітарных патрабаванняў і нормаў ЕАЭС,…\n2017.12.13 19:57\tВІДЭА\n30 месцаў у Польшчы, дзе можна будзе нешта купіць у нядзелю\nБеларусы баяцца не забароны гандлю ў нядзелі, а чэргаў на мяжы ў суботу.\n2017.11.07 21:06\tВІДЭА\nЯк на загад Лукашэнкі прыбіраюць гнілы ўраджай\nЗавяшчалі акрамя гэтага відавочна і традыцыю «біцца за ўраджай». І калі як не да гадавіны Кастрычніцкай рэвалюцыі запланаваць перамогу ў гэтай бітве. Менавіта да сёння,…\n2017.11.01 21:46\tВІДЭА\nКанец лафе. Лукашэнка больш не заробіць на турэцкіх памідорах\nТурэцкія памідоры вернуцца ў Расею – праўда, па абмежаваных квотах, першую партыю могуць паставіць ужо цягам наступнага тыдня. Памідоры былі ў Расеі апошнім забароненым прадуктам…\n2017.08.31 22:05\tВІДЭА\nЯк беларускае малако разбаўляюць вадой. Расследаванне «Белсату»\nПытанне: колькі малака ў малацэ? І магія ад працаўнікоў жывёлагадоўчага комплексу ў Кармянскім раёне. Разбаўляй малако салёнаю вадой ды рабі прыпіскі або страціш працу. Кіраўніцтва…\n2017.08.18 22:05\tВІДЭА\n2017.08.10 22:08\tВІДЭА\nЛукашэнка хоча, каб беларусы плацілі за бесперспектыўныя прадпрыемствы\nЗапазычанасці прадпрыемстваў возьме на сябе дзяржава. Аляксандр Лукашэнка падпісаў указ, паводле якога крэдытныя даўгі стратных прадпрыемстваў аграпрамысловага комплексу пагасяць з бюджэту. Што прынясе гэтая захада:…\n2017.08.04 22:18\tВІДЭА\nЧаму Расея забараніла беларускае марозіва?\nПад забаронаю… марозіва. «Рассельгаснагляд», які і раней шчодра накладаў санкцыі на мясныя і малочныя вырабы з Беларусі, увёў чарговыя абмежаванні на імпарт беларускіх прадуктаў. Гэтым…\n2017.06.30 21:53\tВІДЭА\n«Клубнічных баронаў няма». Як шматдзетная сям’я выжывае на ягадах\nКрай клубніцаў – гэтак называюць Лунінецкі раён на Берасцейшчыне. Дзякуючы чырвоным ягадам тут выжываюць шматлікія сямʼі. Не выключэнне Наталля і Міхаіл Морза з вёскі Язвінкі.…\nПрафсаюзы падлічылі, на колькі за год у Беларусі падаражэлі прадукты першай неабходнасці\nКіраўнік Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі Міхаіл Орда агучыў вынікі маніторынгу цэнаў.\n2017.06.14 22:05\tВІДЭА\nЧаму расейцы могуць застацца без беларускіх сыроў?\nРассельгаснагляд ізноў бʼе па беларускай малочцы. Гэтым разам ведамства забракавала ажно сорак тонаў сыра. У Расеі кажуць пра кантрабанду ў Беларусі на дзяржаўным узроўні. А…\n2017.05.24 22:02\tВІДЭА\n«Рассельгаснагляд» пачаў новую харчовую вайну супраць Беларусі\nАмаль сотня беларускіх прадпрыемстваў трапіла ў чорны спіс «Рассельгаснагляду». Прэтэнзіі ведамства датычаць мяса-малочнай прадукцыі ды кармоў. Хоць яшчэ два дні таму расейскі бок зняў абмежаванні…


Усе сутыкаліся з сітуацыяй, калі неабходна быць упэўненым у тым, што аддалены файл не стане здабыткам галоснасці. Гэта можа быць малюнак, асабістыя фота, тэкставы файл з паролямі і вельмі-вельмі мн...\nQROOTO кэшбэк за пакупкі ў любых крамах\nПару месяцаў таму муж паказаў мне цікавае відэа, дзе распавядаецца аб дадатку, у якім трэба сканаваць свае прадуктовыя чэкі, каб вяртаць за іх кэшбек. Як аматара кэшбека ў любым выглядзе, мяне гэта...\nМае спробы зэканоміць. Qrooto ці не вельмі?\nАсабісты дзённік Advanced Diary\nВырашыла напісаць водгук аб гэтай выдатна праграме. Нядаўна сутыкнулася з праблемай выбару. Патрэбна была праграма для вядзення, як асабістага дзённіка (перыядамі адчуваю вострую неабходнасць запіс...\nКампутарная праграма Megogo\nЗ'яўляюся трэнерам юнацкай футбольнай каманды нашага раёна. У нас добрыя спонсары, таму не маем патрэбы на сённяшні дзень практычна ні ў чым. Нядаўна наш навучальны клас для разбору матчаў і тэарэт...\nКампутарная праграма My Cute Dog Bella\nДобры дзень! Водгук прысвечаны гульні для iPhone - "My Cute Dog Bella". У перакладзе на рускую мову - "Мая мілая сабака Бэла". Асноўная мэта дадзенай гульні - віртуальна выконваць дзеянні, па догля...\nКампутарная праграма Мабільнае прыкладанне Альфа-банк\nДадаткам Альфа-банка я карыстаюся ўжо пару гадоў. Раней я выкарыстала смс-паведамлення, але потым вырашыла адмовіцца ад платнай паслугі і зэканоміць крыху больш за 700 рублёў у год. Бо паглядзець с...\nЗапампаваўшы дадатак дня я зэканоміў нямала грошай. У гэтым дадатку штодня прапануецца адно платнае прыкладанне бясплатна, прапанова дзейнічае 24 гадзіны, пасля чаго з'яўляецца новае прыкладанне. У...\nКампутарная праграма Спіс спраў па хаце\nДзень добры.Хачу падзяліцца меркаваннем аб гэтым выдатным дадатку.Наогул, першапачаткова яно мяне ўзвар'явала, таму што я прамахнулася кнопкай і ў наладах не паставіла Без гуку. І яно заорало і раз...\nКампутарная праграма Kodi (раней XBMC)\nДзіўна, што няма яшчэ водгуку на гэтую класную праграму для ПК і тб-прыставак. Даўнютка ўжо з мужам задумаліся аб арганізацыі хатняга кінатэатра. Абсталявалі дома сеткавае сховішча з фільмамі, серы...\nДобры дзень! Я з'яўляюся галоўным інжынерам элеватара ў прыгарадзе Варонежа. У гэтым годзе наспела рамонт чыгуначных шляхоў нашага прадпрыемства. Пачаўшы пошукі праектнай арганізацыі спыніў свой вы...\nApptools - зарабі на сваім Android\nАб гэтай цудоўнай праграме, дзякуючы якой можна зарабляць, седзячы дома і гледзячы фільм, я даведалася праз сайт [спасылка]. Уласна, Socialtools і Apptools гэта адна і тая ж праграма для заробку пр...\nХто яшчэ хоча лёгка і хутка зарабіць на сваім смартфоне? Хутчэй ўстанаўлівайце Apptools (ШМАТ скрін + скрін ВЫВАДУ ГРОШАЙ)\nСёння на рынку антывірусных праграм прысутнічае велізарная колькасць прапаноў. Платныя, бясплатныя. Лёгкія і цяжкія. Добрыя і вельмі добрыя. Для антывірусаў складаюць рэйтынгі карыстальнікаў. Але в...\nАдзін час мяне дзіка раздражняла рэклама, котограя раптам пачала з'яўляцца ў браўзэрах. Начытаўшыся мноства разнастайных саветаў, я вырашыла спампаваць Adblock Plus.На афіцыйным сайце праграмы пішу...\nВось проста карысная рэч+карысны савет\nГенальное дазвол, якое дазваляе ачысціць кантэнт ад нечести\nКампутарная праграма Stitch Art Easy! 4.0 - для стварэння схем (вышыўка крыжыкам або пацеркамі)\nВышыўка крыжыкам - адзін з нямногіх відаў рукадзелля, які змаглі асвоіць мае рукі, якія растуць не з таго месца . @ 123 @ Да гэтага часу я забаўляючыся невялікімі вышыўкі. Але пасля аднаго выпадку ...\nКампутарная праграма Project Hospital\nВы калі-небудзь хацелі стаць лекарам? А архітэктарам? А менеджэрам і кіраўніком? А, можа, вы любіце эканамічныя стратэгіі? Калі хоць на адно пытанне вы можаце адказаць "так", то вам варта звярнуць ...\nЯ нядаўна ўстанавіла у сябе гэтую праграму і цяпер познаю ўсе яе хароствы. Мультибар ад Тикно - гэта такая штука, якая дазваляе навесці парадак на працоўным стале, а таксама маментальна знайсці пат...\nКампутарная праграма MSQRD by Masquerade\nДадатак MSQRD для смартфонаў, якія працуюць на аперацыйнай сістэме Android , я усталяваў на свой новы Samsung Galaxy S7 . Гэтая праграма дазваляе рабіць смешныя сэлф, альбо міні видио ролікі. Я б н...\nКампутарная праграма School LunchFood CrazyPlex LLC\nУсім добрага часу сутак! ☺ Я апісваю далёка не першую гульню кампаніі CrazyPlex LLC, але ўжо зрабіла выснову, што гульні дадзенага распрацоўніка заслугоўваюць высокую ацэнку ад мяне. Дастаткова пр...\nКампутарная праграма ПингФин (PingFin) фінансавы ўлік даходаў і расходаў\nПасля майго сыходу ў дэкрэт у сям'і востра стала пытанне аб эканоміі грошай.Некалькі месяцаў спрабавала эканоміць, але як-то зусім не атрымлівалася. У канцы месяца ўвесь час спрабавала зразумець ку...\nKaspersky Internet Security для ўсіх прылад\nКарыстаюся гэтым антывірусам ўжо 2 гады. Задаволены цалкам. не слухайце трызненне тых хто піша , што ён цяжкі , прапускае вірусы і да т. п., Я перакаштаваў усе папулярныя АВ і зрабіў свой выбар, ...\nУсім прывітанне! Гэта мой першы водгук, і я вырашыла прысвяціць яго творчаму дадаткам ColorTherapy.Адразу патлумачу чаму паставіла чатыры зоркі, а не пяць. Вытворца заяўляе, што размалёвак больш за...\nСпачатку я скептычна паставіўся да гэтага браўзэра. Да таго - ж незразумелы быў яго крыніца. Аб Кк браўзэры я выпадкова даведаўся на старонцы форуму мабільнага аператара. Да гэтага часу я ўжо я пас...\nUC Browser ўжо не той. Прорекламированая дзічыну!\nДобры вечар, якія худнеюць ♡＼(▽)／♡ Менавіта тыя самыя, якія худнеюць, павінна быць і адкрылі гэты водгук. Як мы ўсе ведаем, для таго каб быць худымі неабходны хуткі абмен рэчываў. А для хуткага абм...\nEvernote - унікальны нататнік-сшытак для абсалютна любых нататак. Прычым не толькі тэкставых - можна "запісваць" усё, што душы заўгодна: фатаграфіі, вэб-старонкі, аўдыё-нататкі і гд. Наогул усё, шт...\n15 спосабаў выкарыстання сэрвісу нататак Evernote. 6 гадоў - на ўра!\nКампутарная праграма Meitu\nГэтай зімой я паддалася ўсеагульнаму ажыятажу і скачала-такі сабе прыкладанне Meitu. Будучы падлеткам я фанатела па анімэ і захаплялася японскай культурай, таму мяне вельмі зацікавіла гэта дадатак,...\nПросты і зразумелы прас.3 месяцыДробная бытавая тэхніка


Слипер на платформе - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ Слипер на платформе\nСлипер на платформе - гэта чарговая модная навінка, якая выклікала захапленне ў сапраўдных модніц, якія будуць сачыць за ўсімі моднымі трэндамі і плынямі. Сёння гэта абутак цалкам можна лічыць нейкім адметнай прыкметай па-сапраўднаму стыльнай паненкі. У перакладзе з англійскай мовы slippers - гэта тэпцікі, і спачатку, яшчэ ў часы ангельскіх арыстакратаў IX стагоддзя, іх функцыя не выходзіла за рамкі атрыбут хатняй адзення. Аднак сёння сітуацыя зусім іншая, і Слипер з вялікім задавальненнем носяць усе модныя дзяўчыны.\nШто трэба ведаць пра Слипер на платформе?\nПершае пытанне, які можа ўзнікнуць у тых, хто яшчэ не знаёмы з моднай абутковай навінкай - гэта як выглядаюць слиперы. Тут усё вельмі проста: на выгляд яны чымсьці нагадваюць напалову закрытыя туфлі, за тым толькі выключэннем, што на іх няма змейкі, зашпількі, шнуроўкі. Як правіла, яны даходзяць да паловы пад’ёму ступні, могуць быць як абсалютна гладкімі, так і дэкараваныя рознымі элементамі, вышыўкай, шыпамі, карункамі, яркімі прынтамі. Да ліку найбольш распаўсюджаных матэрыялаў можна аднесці скуру, тэкстыль, аксаміт, замшу.\nСлиперы на тоўстай падэшве, нягледзячы на сваю ўяўную арыгінальнасць, абутак вельмі універсальная. Іх можна смела насіць з паўсядзённым стылем адзення:\nГарадская модніца ў Слипер на танкетцы\nВыдатна глядзіцца спалучэнне слиперов на танкетцы з джынсовымі шортах і яркім топам. Не менш яркім атрымаецца вобраз з «удзелам» лёгкага гадовага сукенкі з адкрытай спіной, а ў выпадку прахалоднага вечара вельмі дарэчы падыдуць завужаныя джынсы і скарочаны да таліі пінжак.\nПадэшва слиперов можа быць як коркавай, так і гумавай. Што тычыцца першага варыянту, то ён найбольш аптымальны для лета. У корковых Слипер вельмі камфортна, і нават у самую моцную спякоту паненцы сапраўды не прыйдзецца адчуваць ніякага дыскамфорту.\nОбраз лето-осень / в моде рваные джинсы и слиперы на платформе Відэа.\nПапярэдні Тэкст Модныя валасы 2015\nНаступная Артыкул Модная вопратка для хлопчыкаў да 10 гадоў - зіма 2012-2013\nТэхніка выканання смокі айс для карых, блакітных, шэрых, зялёных вачэй\nНя бойся быць шчаслівай


У новым выданні аўтарскай праграмы Сяргея Будкіна – загадкавыя беларускія рокеры з гурта «Мутнаевока». Лідар каманды Яўген Змушка распавядзе вядоўцы Міры Шульц пра свае недахопы і перавагі, патлумачыць, чым яго натхняе жыццё на мікрараёне і чаму ягоныя песні ставяць на радыё, але не плоцяць за гэта. Музыкі сыграюць некалькі сваіх гітоў і ўпершыню пакажуць дзве новыя песні, якія ўвойдуць у іхны будучы альбом.
<a href="http... Więcej »\nГасцямі 28-га выдання аўтарскай праграмы Сяргея Будкіна стане самы разняволены гурт на беларускай сцэне – «Без билета». Музыкі распавядуць вядоўцы Міры Шульц, як узняць на ногі гледачоў у гарадах, куды даязджае рэдкі беларускі артыст, дадуць пару парадаў, як адпачыць ад штодзённай мітусні ды сыграюць бадзёры аптымістычны жывы сэт з музычным сюрпрызам.
www.belsat.eu<br ... Więcej »\nУ новым выданьні аўтарскай праграмы Сяргея Будкіна – жывы выступ гурта «Teleport», яскравага прадстаўніка беларускай неапсіхадэліі. Хлопцы падзеляцца сваймі высновамі з вядоўцаю Міраю Шульц пасля выступаў у Нямеччыне, адкажуць на закіды ў старамоднасці ды сыграюць магічны сэт з песень з будучага альбому.
www.belsat.eu

 <iframe width="560" height="315" src="... Więcej »\nПравераныя гадамі гіты, прэм’ера песні з будучага альбому, экспромты ды нечаканы нават для саміх музыкаў дуэт. Госці новага, 25-га выдання аўтарскай праграмы Сяргея Будкіна «Belsat Music Live» «:B:N:» – ці не адзіныя з беларускамоўнай плыні рок-гуртоў, утвораных на мяжы стагоддзяў, якія не толькі дажылі да нашых дзён, але і здольныя сабраць на свой канцэрт поўную залу. Алесь Лютыч адкажа на закіды пра творчы застой, узгадае сваю першую ... Więcej »\nСамы паважаны гурт беларускай электроннай сцэны вяртаецца ў музычную прастору праз восем гадоў маўчання – з новым альбомам ды яшчэ з опернай спявачкай на вакале. Музыкі пакажуць свае свежыя песні, у якіх адыходзяць ад свайго звыклага гучання, ды распавядуць, чым будуць завабліваць сённяшнюю аўдыторыю. Прагучыць і галоўны гіт каманды – зноў жа, па-новаму.
www.belsat.eu<... Więcej »\nРэдакцыя «Belsat Music Live» наведала самыя адметныя беларускія фэсты гэтага лета, патусавалася на сцэне, у фан-зоне і за кулісамі, пагутарыла з зорнымі гасцямі ды гледачамі, каб найбольш поўна і яскрава перадаць беларускае музычнае жыццё. «Басовішча», «Viva Braslav», «Рок за баброў», «Mirum Festival», творчы вечар Міхалка на хутары Шаблі – усе галоўныя цікавінкі фестывальнага лета глядзіце ў прэм’ерным выданні аўтарскай праграмы Сяргея... Więcej »\nУ 22-ім выданні аўтарскай праграмы Сяргея Будкіна дэбютуе праект «Mikita». Мікіта Ігнаценка з’ехаў з роднай Горадні ў Расею, дзе скончыў ГИТИС, узяў удзел у якасці актора ды музыкі ў мюзіклах і тэлешоу, але пастанавіў вярнуцца на Радзіму, каб рабіць «глыбокую электронную музыку» па-беларуску. Малады выканаўца распавядзе ў размове з Міраю Шульц, чаму ён пайшоў на такі крок, памяняў тэатр на музыку ды ці бачыць сябе на сцэне «Еўрабачання»... Więcej »\nУ студыю аўтарскай праграмы Сяргея Будкіна «Belsat Music Live» завітае этна-трыа «Троіца». Іван Кірчук, Юры Дзмітрыеў і Юры Паўлоўскі паразважаюць у размове з Міраю Шульц пра тое, каму патрэбная іхная творчасць, распавядуць пра крыніцы натхнення, патлумачаць, чаму іхныя дзеці не будуць працягваць іхнай справы. У жывым сэце чакайце прэм’еры – музыкі ўпершыню пакажуць песні са свайго новага альбому.
<a href="http://belsat.e... Więcej »\nЗміцер Вайцюшкевіч у студыі аўтарскай праграмы Сяргея Будкіна «Belsat Music Live» спраўляе 16-годдзе свайго «WZ-orkiestra». У жывым сэце пачуем як прэм’еру, гэтак і песні, з якіх усё пачыналася. Чаму цяпер сонечнае рэгі гучыць, як смутны блюз? Чаму важна жыць тут і якою можа быць ідэальная Беларусь? Пра гэта з напраўду заслужаным беларускім артыстам пагутарыць Міра Шульц. Зміцер таксама адкрыецца ў прыватным блоку размовы – раскажа пра ... Więcej »\nНа здымкі аўтарскай праграмы Сяргея Будкіна «Belsat Music Live» завітаў Юзары з жывым бэндам – нетыповы прадстаўнік беларускай поп-музыкі, які прайшоў выпрабаванне вялікімі конкурсамі, фестывалямі і тэлешоу ў Беларусі і за мяжой. Спявак распавядзе ў размове з Міраю Шульц, чаму вырашыў спяваць выключна па-беларуску. Музыка паразважае пра моду і стыль беларусаў і суседзяў ды падзеліцца ўражаннямі ад працы ў камандзе. У жывым сэце прагучац... Więcej »


Галоўная ➠ Канапы і ложкі ➠ Крэслы і канапы ад сицис Нек арт\nПрадметы мэблі гэтай калекцыі з'яўляюцца рэальным творам мастацтва!\nТак, так, гэтая мэбля нясе ўнутры сябе сапраўднае мастацтва, а каб пераканацца ў гэтым, дастаткова толькі паглядзець на некалькі мадэляў, фота якіх Вы зможаце ўбачыць у нашай артыкуле.\nДзіўная калекцыя складаецца з канапаў, крэслаў, крэслаў, мяккіх лавак і шэзлонгаў. Яны ўсе адрозніваюцца па форме і па колеры, аб'ядноўвае ж іх адно - уся мэбля ўпрыгожана любым прыродным малюнкам. На спінках і сядзеннях крэслаў і канап можна знайсці дэкарацыі ў выглядзе руж, кветкавыя матывы альбо, напрыклад, лісце канюшыны. Зрэшты, ёсць некалькі варыянтаў і больш абстрактных, уключаючы незвычайную Софу са спінкай ў выглядзе распасцёртых далоняў.\nГэтая унікальная мяккая мэбля, абавязкова, будзе займаць галоўную ролю ў інтэр'еры любога хаты, кватэры, хоць які пакоя, на яе будуць звяртаць увагу, ёй будуць захапляцца, а таму гэта добры выбар для людзей смелых і настолькі ж самых яскравых.


Насенне сланечніка: карысць і шкоду | Інтэр'Ерныя Штучкі\nНасенне сланечніка: карысць і шкоду\nХто з нас не любіць пагрызці насенне сланечніка? Павольнае паглынанне іх падобна псіхатэрапіі! Але гэты прадукт можа быць вельмі шкодным для арганізма, таму проста неабходна ведаць, колькі і ў якім выглядзе ўжываць семечкі, каб яны былі карысныя.\nРазумеючы любоў нашага народа да натуральнага ласунка, селекцыянеры ўжо даўно вывелі асаблівую групу сланечніка, званую грызовой. Семечкі такіх сланечнікаў буйныя і рабрыстыя, чысціць іх зручна.\nКарысць семак сланечніку\nСемечкі - зародкі будучых раслін, для развіцця якіх у ядзерка сканцэнтравана мноства пажыўных рэчываў, карысных і чалавеку. Так ядра сланечніка ўтрымліваюць бялкі (каля 20%), амінакіслоты, вітаміны, каратын і тлушчы.\nУ сланечнікавым насенні змяшчаецца цэлы набор вітамінаў:\nвітамін A, які падтрымлівае скуру маладой, эластычнай, а зрок вострым;\nвітамін D і кальцый - пара гэтых вітамінаў дапамагае засваенню адзін аднаго, удзельнічае ва ўмацаванні костак, зубоў, рэгуляцыі працы нервовай сістэмы (па змесце вітаміна D каштоўнасць семак сланечніка вышэй, чым печані траскі);\nвітамін Е, які захоўвае скуру ад завядання, спрыяльна дзейнічае на рэпрадуктыўныя функцыі (каля 60 грам ядзеркаў раўнацэнныя 25-30 грамам расліннага алею);\nвітаміны групы B, якія ўдзельнічаюць у функцыянаванні амаль усіх сістэм органаў.\nНасенне сланечніка, карысць і шкоду якіх пастаянна абмяркоўваецца навукоўцамі, рэкамендуюць ужываць для:\nнармалізацыі працы кішачніка за кошт харчовых валокнаў;\nхуткай рэгенерацыі тканін;\nўмацавання імунітэту пасля перанесеных захворванняў;\nпаляпшэння вынікаў лячэння пры інфарктах, захворваннях печані, сэрца і сасудаў, атэрасклерозе;\nпрытупленне пачуцця голаду пры выкананні дыет.\nДля таго, каб семечкі сланечніка збераглі ўсю сваю карыснасць, а шкоды не прынеслі, трэба выконваць некаторыя правілы іх выбару:\nкупляць і захоўваць сырыя семачкі ў лупіне, якая перашкаджае акісленню тлушчаў, якія змяшчаюцца ў ядры;\nнабываць семечкі толькі правераных марак, не сапсаваныя грызунамі, ня пакрытыя пылам;\nёсць семечкі пераважна волкімі, бо пры абсмажваньні ўтрыманне карысных рэчываў істотна зніжаецца;\nня з'ядаць больш за палову шклянкі семак у дзень, каб не перавысіць норму калорый і не «перагрузіць" арганізм - у дзень чалавек здольны паўнавартасна засвоіць толькі 100 грам насення.\nЧым шкодныя семечкі сланечніка?\nМноствам міфаў «абраслі» семечкі сланечніка, карысць і шкоду якіх абмяркоўваецца ўжо шмат гадоў. Некаторыя з іх - толькі паклёп, але сякія-такія маюць падставу.\nВядомая шматлікім гісторыя пра магчымае развіццё запалення апендыкса пры захапленні неабчышчанымі семкамі не пацвярджаецца большасцю лекараў. Вядома, калі ёсць насенне прама з лупінай, можна дабіцца і значна вялікіх праблем са здароўем з боку страўніка, кішачніка і апендыкса. Але наўрад ці хто-то будзе ўжываць іх у ежу падобнай выявай. У большай ступені гэтыя здагадкі апынуліся міфам.\nЗатое вядомыя факты, якія даказваюць, што насенне сланечніка могуць быць шкодныя:\nлузганье семак зубамі можа пашкоджваць эмаль пярэдніх зубоў, карыес якіх цяжка паддаецца лячэнню (таму чысціць іх лепш пальцамі);\nлішак семак у рацыёне можа прывесці да павелічэння вагі, бо каларыйнасць іх без абсмажвання на алеі складае каля 580 ккал, а пры падсмажванні павялічваецца да 700-800 ккал;\nпры жоўцевакаменнай хваробы, халецыстыце і іншых захворваннях стрававальнага гасцінца, смажаныя насенне сланечніка, карысць якіх істотна зменшана, павінны быць выключаныя.\nСемечкі - выдатны прадукт, неабходны арганізму, але, як і ўсё астатняе, у рацыён яго ўключаць трэба з памяркоўнасцю.\nSunflower oil and sunflower seeds\n: Што будзе калі не ёсць мяса, птушку, рыбу? Дыстрафія або лячэнне падагры, дыябету, панкрэатыту!\n← Карысць і шкоду звыклага лука\nІсоп: карысныя ўласцівасці і супрацьпаказанні, фота →\nФотарамкі сваімі рукамі з падручных матэрыялаў\nРэкамендацыі па выбары сокавыціскалкі для цвёрдых агародніны і садавіны\nЯк самастойна зрабіць дэкаратыўную тынкоўку са звычайнай\nДызайн інтэр'ера ў стылі арт-нуво\nЦыкламены: сыход у хатніх умовах\nАнтыкварная і рарытэтная посуд. Як правільна абраць?\nКватэра ў цэнтры Масквы ў стылі лофт


Вайна як містычны і абсурдны досьвед\n29 ліпень 2014, 22:36\nСусьветная вайна 1914-1918 гадоў – якую пасьля яе заканчэньня сталі называць «вялікай» – спарадзіла вялікую сусьветную літаратуру.\nЯшчэ падчас трываньня вайны, у 1916 годзе, францускі журналіст Анры Барбюс выдаў кнігу «Агонь» – раман, як пішуць у Вікіпэдыі, прысьвечаны «рэвалюцыянізацыі сьвядомасьці мас» падчас таго канфлікту. Кніга прынесла яму прэстыжную Ганкураўскую прэмію і міжнародную вядомасьць. Паколькі аднак, акрамя гэтага раману, дзяяч камуністычнай партыі Францыі Анры Барбюс выдаў крылатую ў свой час фразу «Сталін – гэта Ленін сягоньня», я ягонага антываеннага раману «праграмна не прачытаў» і наўрад ці калі-небудзь прачытаю.\nАле вось пяць раманаў, пра якія хачу напісаць ніжэй, я прачытаў і перачытаў. Яны некалі дапамагалі мне фармаваць мой чытацкі густ. І, я ўпэўнены, яны дапамагалі ня толькі мне, але і значна шырэйшаму колу чытачоў. Я, зразумела, напішу толькі пра тое, чым яны зачапілі мяне. У ацэнцы літаратуры спробы аб’ектывізацыі і вызначэньня «сусьветнай ролі» таго ці іншага твору з боку крытыкаў і рэцэнзэнтаў належаць да рэчаў, якія цікавяць мяне найменш. Літаратура для мяне адбываецца тады, калі адразу пасьля прачытаньня кніжкі вам хочацца пазваніць сябру, які, як вы ведаеце, таксама любіць чытаць кніжкі, і распавесьці яму пра прачытанае вамі і пра вашы адчуваньні. Яна таксама адбываецца тады, калі пасьля прачытаньня кніжкі нейкага аўтара вам пачынае сьвярбець душа, каб сесьці за стол і самому напісаць нешта накшталт...\n1. Эрнст Юнгер, «У сталёвых навальніцах» (Ernst Jünger, «In Stahlgewittern», 1920).\nГэта страшная кніжка. Адна з найстрашнейшых у гісторыі эўрапейскай літаратуры. І, так бы мовіць, страшна добрая кніжка. Напісаў яе 25-гадовы дэбютант у літаратуры на аснове сваіх франтавых дзёньнікаў.\nЭрнст Юнгер са сваімі баявымі ўзнагародамі\nЭрнст Юнгер добраахвотнікам запісаўся ў прускі пяхотны полк, у якім праслужыў на заходнім фронце, у Францыі і Бэльгіі, амаль да канца ваенных дзеяньняў. На фронце Юнгер быў 14 (чатырнаццаць) разоў паранены, у 1916 яго ўзнагародзілі ордэнам Жалезны Крыж за баявую мужнасьць, а ў 1918 ён атрымаў найвышэйшую вайсковую ўзнагароду Прусіі – ордэн Pour le Mérite. Канец вайны засьпеў яго ў шпіталі, дзе Юнгер папраўляўся пасьля свайго апошняга раненьня, чытаючы Ніцшэ і Шапэнгаўэра. З арміі выйшаў у 1923 у чыне лейтэнанта. Пасьляваенная рэчаіснасьць у Нямеччыне (гэтак званай Ваймарскай рэспубліцы) расчаравала яго. «Ненавіджу дэмакратыі як чумы» – неяк так выказваўся Юнгер у той час. Пасьля арміі ён запісаўся ва ўнівэрсытэт, дзе вывучаў заалёгію і філязофію. Неверагодна, але факт: у нямецкай філязофіі ён стаў адным з самых выдатных мысьляроў, чалавекам, якога сёньня можна паставіць побач з Марцінам Хайдэгерам. І, мабыць, заолягам ён быў таксама ня самым апошнім, бо салідная нямецкая прэмія ў галіне энтамалёгіі носіць ягонае імя – Ernst-Jünger-Preis für Entomologie.\nСёньня можна толькі зьдзіўляцца, чаму мы, выхаваныя па гэты бок «жалезнай заслоны», пра Хайдэгера чулі, хоць яго не чыталі і не прачытаем, а пра Юнгера – аўтара больш за 50 кніжак па мастацкай літаратуры і філязофіі, якія мы маглі б прачытаць – ня чулі. Ды калі і чулі нешта пра Юнгера, то, відаць, выключна як пра нямецкага мілітарыста і ледзь не нацыста.\nВокладка выданьня «Ў сталёвых навальніцах» з 1922 году\nПершая кніжка Юнгера – дакумэнтальны аповед «У сталёвых навальніцах» – прынесла яму эўрапейскую вядомасьць, але адначасова, пасьля прыходу нацыстаў да ўлады ў Нямеччыне, уставіла яго і ягоны літаратурны дэбют у вельмі непажаданы кантэкст. Юнгера шмат хто пачаў разглядаць як пісьменьніка і мысьляра, які ўхваляе мілітарызм і вайну, а разам зь імі і тагачасную нацысцкую палітыку. У кніжцы «Ў сталёвых навальніцах» ухваленьне вайны, безумоўна, ёсьць, але аўтар там ухваляе вайну як «містычны досьвед», а не як сродак здабыцьця жыцьцёвай прасторы для немцаў. Чалавек на вайне, кажа Юнгер свайму чытачу, уваходзіць у наўпроставы кантакт з праявамі быцьця, якія ў цывільным жыцьці яму абсалютна недаступныя. На вайне чалавек адчувае подыхі вышэйшай сілы, ягонае жыцьцё набывае новую якасьць праз інтэнсіўнае адчуваньне болю. Той, хто не баіцца болю і не пазьбягае яго, можа вызваліцца са сваёй цывільнай шкарлупіны і дасягнуць вышэйшай формы існаваньня – «формы работніка» (jawohl, дакладна так: Gestalt des Arbeiters). Праз вайну чалавецтва можна ператварыцца ў работнікаў, якія прыйдуць да ўлады і зьменяць сьвет у «зямлю-варштат» (Werkstaatland). «Наша вера палягае ў тым, што ўздым работніка сваёй значнасьцю супадае з новым уздымам Нямеччыны» – казаў Юнгер.\nНу, вы ўжо зразумелі, чаму нацысты хацелі падняць Юнгера на свае штандары і далучыць яго да сваіх мэсіянскіх памкненьняў ператварыць Нямеччыну ў «тысячагадовы Райх». Але Юнгер – арыстакрат духу – пагарджаў нацызмам зь яго прымітыўнай ідэалёгіяй сацыяльнага дарвінізму. У нацысцкай Нямеччыне Юнгер выбраў унутраную эміграцыю, адхіляючы прапановы нацыстаў балятавацца ў дэпутаты Райхстагу зь іхнага сьпісу і ўступіць у нацысцкую Акадэмію літаратуры. Нягледзячы на гэта, Юнгер увесь час заставаўся недатыкальным, перш за ўсё з увагі на адносіны Гітлера, які яго шанаваў як героя Першай сусьветнай вайны. Адносіны Гітлера да Юнгера ўратавалі гэтага апошняга ад сьмерці ў 1944 годзе, калі гітлераўская судовая махіна праводзіла крывавую чыстку сярод нямецкіх афіцэраў, якія мелі наўпроставае і пасрэднае дачыненьне да замаху на жыцьцё фюрэра. Юнгер быў асабіста знаёмы са шмат з кім з замахоўцаў, і гэтага хапала зь лішкам, каб яго пакараць сьмерцю, аднак і тады Гітлер сказаў не чапаць пісьменьніка, які ў рангу капітана служыў у нацысцкай арміі ў Парыжы. Гёбэльс аднак увёў забарону на публікацыю твораў Юнгера і на згадваньне ягонага прозьвішча ў прэсе.\nПра Юнгера можна гаварыць яшчэ гадзіны дзьве, балазе ён, народжаны ў 1895 годзе, пражыў амаль 103 (сто тры) гады, увесь час пішучы і публікуючы. І да таго, ён увесь час нюхаў і курыў розную наркату, дасьледуючы свае адчуваньні (дальбог, не хлушу!). На Захадзе ён даўно стаў інтэлектуальнай іконай. У 1984 годзе, калі канцлер Нямеччыны Гельмут Коль і прэзыдэнт Францыі Франсуа Мітэран сустрэліся ў Вэрдэне, каб у жэсьце нямецка-францускага паяднаньня аддаць шанаваньне мільённым ахвярам Першай і Другой сусьветных войнаў, яны запрасілі ў сваю кампанію амаль 90-гадовага Эрнста Юнгера, славутага апалягета вайны як містычнага досьведу. Якраз пры той нагодзе Юнгер назваў нямецкую ідэалёгію вайны, якая валодала душамі і розумамі ягоных суродзічаў перад і пасьля сусьветнага канфлікту 1914-1918 гадоў, «катастрафічнай памылкай».\nКніжку Эрнста Юнгера «Ў сталёвых навальніцах» варта прачытаць хаця б таму, каб пашукаць адказу на адно надзвычай цікавае пытаньне. А менавіта: як гэта было магчыма, каб адна дзяржава, Нямеччына, магла ваяваць столькі часу супраць усяго сьвету і столькі часу перамагаць? Дык вось, на свой спосаб Эрнст Юнгер адказвае, як гэта было магчыма...\n2. Яраслаў Гашак, «Прыгоды добрага ваякі Швэйка падчас сусьветнай вайны» (Jaroslav Hašek, «Osudy dobrého vojáka Švejka za světové války», 1921-1923).\nЯраслаў Гашак у часы пісаньня «Прыгодаў Швэйка»\nГэта адна з тых рэдкіх кнігаў, якія маюць «культавы статус» ня толькі ў нацыянальнай культуры, у якой нарадзілася, але і ў іншых нацыянальных культурах. «Прыгоды Швэйка» я прачытаў упершыню ў польскім перакладзе, зробленым яшчэ перад Другой сусьветнай вайною. Наколькі мне вядома, потым у Польшчы зьявіліся як мінімум два іншыя поўныя пераклады ня скончанай эпапэі Гашка. Пра што гэта сьведчыць? Па-мойму, у першую чаргу пра тое, што «Прыгоды Швэйка» кожнаму новаму пакаленьню чытачоў адкрываюць нейкія новыя і істотныя рэчы, якія адносяцца ня столькі да той канкрэтнай раманнай рэчаіснасьці Аўстра-Вугоршчыны, якая сёньня насамрэч нікога не турбуе, а да ўсёй нашай рэчаіснасьці наагул.\nУ кожнай добрай кнізе – а такой несумненна зьяўляецца кніга Гашка – мусіць быць нейкая таямніца, якой аўтар не раскрывае перад чытачом да канца. На маю думку, асноўнай таямніцай у «Прыгодах Швэйка», так і не раскрытай да канца, зьяўляецца пытаньне, ці галоўны герой – сапраўдны ідыёт і прыдурак, ці толькі такім прыкідваецца, каб выявіць ідыятызм зьнешняга сьвету і абсьмяяць яго. Гэтая нявырашанасьць надае ўсёй даўжэзнай аповесьці Гашка ўнутраную напругу і вязкасьць. Бяз гэтага павіслага над чытачом пытаньня усе тры тамы «Прыгодаў Швэйка» распаліся б на шэраг асобных эпізодаў, і наўрад ці знайшлося б шмат такіх, якім захацелася б дачытаць гэты твор да канца.\nШто яшчэ? Пад покрыўкай ўсёахопнай антываеннай сатыры ў рамане Гашка скрываецца глыбокі філязофскі мэсыдж – самадурству зьнешняга сьвету чалавек можа супрацьставіць, як гэта робіць Ёзэф Швэйк, «негвалтоўны супраціў». То бок, дылема «вайны і міру» ў Гашка вырашаецца тыпова па-чэску – ты да мяне зь вінтоўкай, я да цябе з усьмешкай ідыёта... Гэта, так бы мовіць, скразная тэма вялікай плябэйскай чэскай літаратуры. Падобных герояў, як Швэйк у Гашка, мы знойдзем і ў Карла Чапка, і ў Багуміла Грабла.\nЧэскі актор Рудольф Грушынскі ў ролі Швэйка ў экранізацыі раману Гашка з 1958 году\nВарта таксама нагадаць пры гэтай нагодзе, што нават добрым пісьменьнікам добрыя ідэі не прыходзяць у галаву задарма – іх трэба вырошчваць і песьціць. Пакуль Яраслаў Гашак знайшоў фінальнае ўвасабленьне для свайго антыгероя, ён некалькі разоў спрабаваў падступіцца да яго без асаблівых посьпехаў – у 1911 годзе постаць Швэйка ўпершыню зьявілася ў гумарэсках Гашка, а ў 1917 годзе Гашак апублікаваў твор «Добры ваяка Швэйк у палоне». Аднак поўнафарматны Швэйк, якога сёньня ведаюць аматары літаратуры па ўсім сьвеце, зьявіўся адно ў 1921 годзе, калі выйшаў першы том «Прыгодаў добрага ваякі Швэйка падчас сусьветнай вайны»...\n3. Эрых Марыя Рэмарк, «На заходнім фронце безь пераменаў» («Im Westen nichts Neues», 1928).\nУ адрозьненьне ад Юнгера, якога камуністычная прапаганда і камуністычная выдавецкая палітыка хавала ад майго пакаленьня, Рэмарк выдаваўся і перавыдаваўся за «жалезнай заслонай» шмат разоў. Ну а ў нацысцкай Нямеччыне ягоны найбольш вядомы твор – раман «На заходнім фронце без пераменаў» – быў, зразумела, забаронены. Гітлеру патрэбныя былі салдаты, «жалезныя мужчыны», пра якіх пісаў Юнгер, а ня «хліпкія хлопчыкі», аднаго зь якіх сваім героем зрабіў Эрых Марыя Рэмарк.\nЯ ўзяўся перачытваць кніжку Рэмарка – якую першы раз чытаў амаль 40 гадоў таму – з боязьзю, што гэты твор, зацяганы сусьветнай крытыкай ды хвалены і перахвалены як вяршынны прыклад антываеннага рамана, цяпер расчаруе мяне. Але не, я не расчараваўся. Гэта вельмі добрая кніжка, якая чытаецца ня толькі дзеля таго, што ў ёй выкладзеныя «правільныя думкі» і бачаньне сьвету, сугучнае з маім антымілітарысцкім бачаньнем, але і проста таму, што чытач хоча даведацца, «як гэта ўсё скончыцца». Гэта, лічу, адна зь лепшых кніжак сусьветнай літаратуры пра страту ілюзій маладосьці.\nВокладка першага выданьня «На заходнім фронце безь пераменаў»\n4. Эрнэст Хэмінгуэй, «Разьвітаньне са зброяй» (Ernest Hemingway, «A Farewell to Arms», 1929).\nНа гэтую ў асноўным эўрапейскую вайну амэрыканец Эрнэст Хэмінгуэй патрапіў у 19-гадовым узросьце. Яго ўзялі на італьянска-аўстрыйскі фронт у якасьці кіроўцы санітарнай машыны Чырвонага Крыжа ў 1918 годзе. Пасьля двух месяцаў службы на фронце Хэмінгуэй трапіў пад агонь аўстрыйскіх кулямётаў і мінамётаў ды быў сур’ёзна паранены – лекары вынялі зь ягонага цела, у якім было больш за 200 (дзьвесьце) ранаў, 26 большых і меншых асколкаў. Прастрэлены надкаленьнік яму замянілі алюміневым пратэзам. Ён правёў шэсьць месяцаў у шпіталі Чырвонага Крыжа ў Мілане, дзе пазнаёміўся з амэрыканскай мэдсястрой Агнэс фон Куроўскі. У іх завязаўся раман, і яны пастанавілі пажаніцца ў Амэрыцы. Але ў сакавіку 1919 году, калі Эрнэст вярнуўся ў Амэрыку, Агнэс паведаміла яму з Эўропы, што яна заручылася з італьянскім афіцэрам.\nАгнэс фон Куроўскі і Эрнэст Хэмінгуэй у Мілане ў 1918 годзе\nВось гэты двухмесячны побыт на фронце і шасьцімесячны побыт у шпіталі і сталіся асновай для незвычайна прыгожага рамана «Разьвітаньне са зброяй» з 1929 году. Гэта быў трэці раман Хэмінгуэя, які ў той час ужо быў нечым накшталт пісьменьніцкай знакамітасьці, прынамсі для чытачоў у Эўропе. Твор Хэмінгуэя збольшага мае падобны мэсыдж, што і згаданы вышэй твор Рэмарка. Герой Хэмінгуэя, амэрыканец Фрэдэрык Генры, як і Паўль Боймэр у рамане Рэмарка, сутыкнуўшыя з крывава-абсурднай рэальнасьцю фронту, хутка разьвенчвае свае ілюзіі наконт таго, што ў гэтай вайне ёсьць нейкі правільны бок, і няправільны. Каб пазьбегчы расстрэлу па абсурдным абвінавачаньні ў шпіянажы, Фрэдэрык пастанаўляе дэзэртыраваць, і ўцякае разам з мэдсястрой, зь якой у яго раман, у Швэйцарыю. Мэдсястра, якая ў рамане зьяўляецца англічанкай і называецца Катрын Барклі, памірае ў Швэйцарыі пры вельмі цяжкіх родах іхнага дзіцяці.\nСам гэты раман, магчыма, і ня меў бы сёньня такога «пафасна антываеннага» значэньня, якое мае раман Рэмарка, калі б не яго love story. «Шаленаватая» Катрын Барклі – адзін з найбольш запамінальных жаночых пэрсанажаў у сусьветнай літаратуры. Як для мяне, «Разьвітаньне са зброяй» – значна большы шэдэўр Хэмінгуэя, чым «Па кім звоніць звон» або «Стары чалавек і мора». Ну але ладна, калі хто скажа, што не пагаджаецца са мною, у бойку не палезу...\n5. Міхаіл Шолахаў, «Ціхі Дон», том 1-2 (Михаил Шолохов, «Тихий Дон», 1928-1929).\nГэты раман толькі мімаходам чапляе Першую сусьветную вайну і расейска-аўстрыйскі (ці, магчыма, расейска-нямецкі) фронт, але тыя ваенныя эпізоды, якія абмаляваў Міхаіл Шолахаў, застаюцца ў памяці на доўгія гады. Прыгадваеце сцэну, у якой Грыгорый Мелехаў у коннай атацы забівае свайго першага немца-аўстрыйца? Або тую сцэну, у якой узвод казакоў гвалціць палячку Франю? Па-мойму, ніхто ў расейскай літаратуры і не спрабаваў наблізіцца да такога ўзроўню.\nМіхаіл Шолахаў, 1938 год\nШолахаў, які нарадзіўся ў 1905 годзе, на фронце «імпэрыялістычнай вайны» ня быў... Ну і наогул, якім чынам 23-гадовы маладзён мог напісаць такі шырокамаштабны і сьпелы раман? Сумненьні, вядома ж, падточваюць і мяне, але ў канчатковым рахунку – якое гэта мае значэньне? То бок, ці зьяўленьне неабвержных доказаў, што Шолахаў карыстаўся нейкай чарнавой вэрсіяй або запіскамі і дзёньнікамі нейкага ўдзельніка сусьветнай вайны і рэвалюцыі, які застаўся невядомы, паменшыла б значэньне «Ціхага Дону» як для расейскай, так і для сусьветнай літаратуры? Наўрад ці. «Ціхі Дон» – гэта значыць, першы і другі том гэтай эпапэі – літаратурны шэдэўр і, па вялікім рахунку, апраўданьне ўсёй расейскай савецкай літаратуры. А хто ад каго перапісваў і ў якіх памерах – няхай гэтае пытаньне турбуе Шолахава ў ягоным цяперашнім пераўвасабленьні.\nДва заключныя тамы «Ціхага Дону», як мне здаецца, значна не дацягваюць да ўзроўню двух першых, і чытаць іх неабавязкова. Перачытваючы «Ціхі Дон» месяцы два таму, я так і зрабіў. Спыніўся перад трэцім томам. Калі хто хоча даведацца, як усё закончылася для Грыгорыя і Аксіньні, можа паглядзець неблагую экранізацыю рамана з 1958 году. У літаратуры часам лепей ня ведаць, калі і ў якім месцы яна сканчаецца.


У добры шлях, прызыўнікі |\nУ добры шлях, прызыўнікі\n18.05.2016 24.05.2016 admin1 комментарий к записи У добры шлях, прызыўнікі\nАрмія з’яўляецца сапраўднай школай мужнасці. І кожны хлопец, які жадае стаць моцным і загартаваным, адным словам, сапраўдным мужчынам, павінен яе прайсці. Кожны год рады салдатаў папаўняюць каля сотні маладых браслаўчан.\nДля нашага раёна стала традыцыйным урачыста праводзіць хлопцаў у армію падчас “Дня прызыўніка”. Вось і нядаўна ў гэты ўрачысты дзень 41 юнаку з нашага раёна, якія ў хуткім часе папоўняць рады Узброеных Сіл Беларусі, уручылі павесткі. Маладыя людзі год ці паўтара будуць фізічна загартоўвацца, атрымліваць новыя веды і навыкі, прывыкаць да армейскага жыцця і спасцігаць сапраўднае сяброўства ў пагранічных, унутраных і спецыяльных войсках.\nТрадыцыйна ў адрас заўтрашніх салдат у іх дзень гучаць добрыя словы і пажаданні. Першым з прывітальным словам выступіў раённы ваенны камісар Віталь Грамніцкі, які пажадаў юнакам прайсці гэты этап жыцця дастойна, мужнасці і хуткага вяртання дадому. Ён адзначыў, што “Дзень прызыўніка” невыпадкова праходзіць напярэдадні Дня Перамогі, бо заўсёды перад юнакамі як прыклад будуць іх дзяды і прадзеды, што абаранялі нашу краіну. Акрамя таго, ён зазначыў, што падчас службы браслаўчане заўсёды паказвалі сябе з лепшага боку, многія былі адзначаны кіраўніцтвам ваенных часцей як лепшыя. Да гэтага і заклікаў імкнуцца новае папаўненне.\nСвае пажаданні і словы на дарогу маладым выказалі намеснік старшыні райвыканкама Вольга Вялічка, старшыні раённага савета ветэранаў Вера Сяліцкая, раённай арганізацыі ГА “Беларускі Саюз ветэранаў вайны ў Афганістане” Леанід Мікшта, в.а першага сакратара РК БРСМ Надзея Плясун. Пробашч Браслаўскай парафіі Станіслаў Мжыглуд таксама акрэсліў неабходнасць вайсковай службы ў лёсе сапраўднага мужчыны і благаславілі юнакоў на ваенную службу.\nНе хаваючы сваіх хваляванняў, як і кожная маці, якая праводзіць сына на службу, перад прысутнымі выступіла маці будучага салдата Валянціна Валушка. Прызыўнікі ж, у сваю чаргу, абяцалі служыць дастойна, на гонар нашага раёна і Радзімы.\nНе абышлося без конкурснай праграмы і невялікіх выпрабаванняў будучых салдат. Свае музычныя віншаванні ў адрас юнакоў дарылі і артысты РДК, зрабіўшы іх настрой яшчэ больш святочным.\nБезумоўна, самым хвалюючым момантам мерапрыемства стала ўручэнне прызыўных павестак абаронцам нашай краіны з рук Вольгі Вялічка і Віталя Грамніцкага. Праз некалькі дзён хлопцы раз’едуцца па сваіх вайсковых часцях і нарэшце прымераць ваенную форму.\nДШИ приглашает на отчетный концерт


Кангрэс ЗША прагаласаваў за клянаваньне клетак чалавечых эмбрыёнаў\n25 травень 2005, 23:27\nКастусь Бандарук, Прага Палата прадстаўнікоў Кангрэсу ЗША прагаласавала за павялічэньне дзяржаўных датацыяў на дасьледаваньні ў галіне камлёвых клетак з чалавечых эмбрыёнаў. Законапраект павінен яшчэ ўхваліць Сэнат, аднак прэзыдэнт ЗША Джордж Буш заявіў, што ён накладзе вэта на законапраект.\nНасуперак цьверджаньню некаторых навукоўцаў аб тым, што тэрапэўтычнае клянаваньне дазволіць пасьпяхова лячыць шэраг дагэтуль невылечных хваробаў, Буш лічыць, што дасьледаваньні над чалавечымі эмбрыёнамі нясуць пагрозу чалавечаму жыцьцю.\nПадставай для гэтага супрацьстаяньня стала найноўшае дасягненьне паўдзённакарэйскіх вучоных...\nКарэйскія вучоныя з Нацыянальнага ўнівэрсытэту ў Сэўле на чале з Ву Сук Гвангам і Шын Ёнг Мунам скарысталі такі самы мэтад, дзякуючы якому нарадзілася першая ў сьвеце склянаваная авечка Долі. Яны ўзялі генэтычны матэрыял ад 11 хворых, сярод іх шасьцігадовая дзяўчынка хворая на дыябэт і двухгадовы хлопчык з рэдкай анамаліяй імуннай сыстэмы.\nМатэрыял ад хворых прышчапілі ў яйцаклеткі 18 маладых жанчын-дабраахвотніц ва ўзросьце ад 20 да 30 гадоў. Са 185 клетак вучоныя вывялі ажно 11 лініяў камлёвых клетак. Для параўнаньня, год таму карэйскім вучоным удалося вывесьці ўсяго адну камлёвую клетку з больш як 200 яйцаклетак. Гэта значыць, што ўдалося павялічыць эфэктыўнасьць клянаваньня ў больш як дзесятак разоў. Што важна, гэтыя клеткі дакладна адпавядаюць пацыенту, паколькі гэта ягоны ўласны генэтычны матэрыял, і арганізм ў ніякім разе іх не адкіне.\n“Гэта неверагодны прагрэс”, – лічыць Пол Бэрг з Стэнфардзкага ўнівэрсытэту, ляўрэат Нобэлеўскай прэміі і гарачы прыхільнік тэрапэўтычянага клянаваньня.\nУ чым практычны сэнс экспэрымэнту карэйскіх вучоных? Спэцыялісты лічаць, што гэта адно з галоўных спадзяваньняў сучаснай мэдыцыны.\nЗ дапамогай камлёвых клетак атрыманых з чалавечых эмбрыёнаў можна будзе лячыць сэрца пасьля інфаркту, прымусіць хворую падстраўнікавую залозу ізноў вырабляць інсулін, лячыць мозг людзей хворых на хваробы Паркінсана і Альцгаймера, або паставіць на ногі паралізаваных у выніку нейкага няшчаснага здарэньня.\nКамлёвыя клеткі, узятыя з эмбрыёну, тэарэтычна здольныя ўсё гэта рабіць.\nСправа ў тым, каб навучыцца імі кіраваць гэткім чынам, каб тыя ператвараліся ў тканкі патрэбных органаў. На цяперашнім этапе ведаў прышчапіць іх пацыенту небясьпечна, бо яны маглі б ператварыцца, напрыклад, у ракавыя клеткі. Таму, пакуль пра лячэньне ня можа быць і гаворкі, а клеткавыя лініі ляжаць ў лябараторыі і чакаюць на свой дзень.\nДасягненьне карэйскіх вучоных паказвае, што сама ідэя тэрапэўтычнага клянаваньняч – рэальная. Справай зацікавіўся сам Ян Вільмут, стваральнік склянаванай авечкі Долі. Ён зьезьдзіў ў Сэул, каб дакладна азнаёміцца з тэхнікай карэйскіх вучоных.\nДасьледаваньням карэйцаў пільна прыглядаюцца амэрыканцы, якія ў адпаведнасьці з рашэньнем прэзыдэнта Буша з 2001 году, ня могуць працаваць над камлёвымі клеткамі за фэдэральныя грошы.\nЗатое карэйскі ўрад выдаткоўвае на гэтыя дасьледаваньні два мільярды даляраў ў год.\nЗ другога боку, ідэя тэрапэўтычнага клянаваньня не падабаецца ня толькі прэзыдэнту Бушу, але і многім амэрыканскім спэцыялістам. “Экспэрымэнт карэйцаў – маральна падазроны. Ён аблягчыць стварэньне клянаваных дзяцей” – перасьцярог старшыня Камісіі ў справах этыкі пры прэзыдэнце ЗША Леон Кас.\nАднак усё болей амэрыканскіх палітыкаў пачынаюць разумець, што ў выніку цяперашняга заканадаўства, навукоўцы зь іншых краін апярэдзяць амэрыканскіх калегаў, а патэнты на лячэньне новым мэтадам, і адпаведна вялізныя прыбыткі, будуць атрымліваць тыя ж карэйцы. У выніку, як мяркуюць адмыслоўцы, адміністрацыя ЗША пойдзе на саступкі, вылучыць сродкі на тэрапэўтычнае клянаваньне, але не пагодзіцца на клянаваньне рэпрадкутыўнае.