11 травень 2006, 12:35\nПаводле тлумачэньняў “Белнафтахіму”, розьнічныя цэны на паліва, якое рэалізуецца праз аўтазаправачныя станцыі, павялічаныя ў сувязі з праведзенай на пачатку красавіка індэксацыяй ставак акцызаў на нафтапрадукты. Такім чынам, гэта яшчэ не зьвязана з усясьветнымі цэнамі на нафту, якія 9 траўня таксама пайшлі ўгару на Лёнданскай і Нью-Ёрскай нафтавых біржах.\nШто да разгару сельгаспрацаў, то гэта падвышэньне ня вельмі істотна закране калгасы і нават фэрмэрскія гаспадаркі. Гаворыць фэрмэр са Жлобінскага раёну Міхаіл Пашук:\n(Пашук: ) “На нас яно слаба паўплывае, таму што мы датуемся дзяржавай амаль пад патрэбу. Калі б нас не датавалі, мы б не існавалі ўжо”.\nЭканаміст Міхал Залескі цьвердзіць, што падвышэньне коштаў на паліва адбіваецца на ўсёй эканоміцы краіны.\n(Залескі: ) “Падвышэньне невялікае, здавалася б. А зараз мы паглядзім, як гэта будзе адбівацца на сямейным бюджэце таго, хто мае прыватны аўтамабіль, як гэта адаб''ецца на структуры выдаткаў літаральна ўсіх прадпрыемстваў, на структуры выдаткаў, зьвязаных зь перавозкамі, як гэта адаб''ецца на сабекошце прадукцыі. Наўпрост здаецца, ну, капейчына зь кішэні вывалілася, нічога страшнага. А ўскосна гэта робіць жыцьцё наагул даражэйшым. Гэта ёсьць тая самая прыхаваная інфляцыя, якая пачынае ўлазіць да нас у кішэню. Пры тым, што рубель жа стабільны! Вось і атрымліваецца што тут у нас крыху адабралі”.\nТое, што любое падвышэньне коштаў на нафтапрадукты вядзе да росту цэнаў на ўсё астатняе, у тым ліку і на прадукты, пацьвярджае і жлобінскі фэрмэр Міхаіл Пашук.\n(Пашук: ) “Безумоўна, будуць падвышацца цэны і на нашу прадукцыю. Падвышэньне абавязкова будзе. Калі растуць у цане нафтапрадукты – а яны працэнтаў 30 – 40 забіраюць па ўсіх затратах, то канечне, гэта адаб''ецца на цане ўсёй астатняй прадукцыі”.\nДарэчы, Міжнародны валютны фонд прагназуе, што рост валавога ўнутранага прадукту ў Беларусі ў 2007 годзе складзе 4%, а рост цэнаў – 13,3%.


Прэзентацыя на Еўрарадыё: Альбом “Першы” гурта Neuro Dubel (відэа) | euroradio.fm\nГалоўная / Прэзентацыя на Еўрарадыё: Альбом “Першы” гурта Neuro Dubel (відэа)\nА таксама гісторыі ад Аляксандра Кулінковіча пра кожны трэк, змены ў гучанні, тур у падтрымку ды вяртанне Юры Навумава.\n6 лістапада гурт Neuro Dubel ладзіць канцэртную прэзентацыю новага альбома “Першы”. Гэта сапраўды першы дыск музыкаў, на які збіраліся сродкі праз краўдфандынг.\n“Не ўсё так гладка, маюцца супрацьпаказанні, — пісалі музыкі пра будучую кружэлку, запускаючы кампанію па зборы сродкаў. — Тыя, хто чуў песні ў рэпетыцыйных варыянтах, цяпер вымушаныя звяртацца да пластычных хірургаў. Хуткі, цяжкі, дурны, месцамі плаксівы і танцавальны”.\nШто ж атрымалася ў выніку, а таксама ўражанні ад збору сродкаў ды яго вынікаў размаўляем у студыі Еўрарадыё з лідарам гурта Neuro Dubel Аляксандрам Кулінковічам. А таксама прэзентуем пяць трэкаў з новага альбома і разыгрываем дыск з подпісамі музыкаў.\nНапярэдадні прэзентацыі (5 лістапада) ў краме "Музыка" ў Мінску адбудзецца аўтограф-сесія музыкаў, дзе сярод іншага можна будзе атрымаць свае падарункі за ўдзел у краўдфаўндынг-праекце альбома "Першы".


18 ліпень 2005, 18:02\nАўтарам – Віктар Дзятліковіч, у мінулым журналіст беларускага незалежнага друку, а цяпер рэпартэр расейскага тэлеканалу “Россия”. Віктар, які шмат гадоў рэдагаваў інтэрнэт-старонку “N.R.M”, кажа, што кніга нарадзілася зь сяброўскіх стасункаў зь нязьменным лідэрам гэтых гуртоў Лявонам Вольскім.\nНатуральна, што ў краіне, дзе ўлады насьцярожана ставяцца да нацыянальнай рок-музыкі, кніга магла быць выдадзенай толькі ў прыватным выдавецтве. Выйшла яна немалым для Беларусі накладам – 2100 асобнікаў. Праўда, паводле Віктара Дзятліковіча, часу на рэалізацыю ідэі запатрабавалася нашмат болей, чым аўтар для сябе ад пачатку акрэсьліў.\n(Дзятліковіч: ) “Праект расьцягнуўся ў часе на шмат больш, чым я разьлічваў. Думаў, што справа простая: паразмаўляў з музыкамі, напісаў, выдаў. Аказалася, што трэба яшчэ задзейнічаць шмат якіх людзей, якія былі ў той сытуацыі, у тым часе, каб зразумець іншы пункт погляду. Урэшце рэшт, калі я спачатку разьлічваў зрабіць гэта за паўгоду, то, нарадзіўшыся, ідэя ўвасобілася толькі праз паўтары гады”.\n(Карэспандэнт: ) “Ці можна казаць, што гэта беспрэцэдэнтная праца, нават ў тым сэнсе, што на трох сотняў старонак аналізуецца творчасьць адной каманды?”\n(Дзятліковіч: ) “Дагэтуль былі адна ці дзьве кніжкі пра “Песьняроў”, Барткевіч выдаваў свае ўспаміны, але гэта нельга назваць біяграфіяй гурту. Калі мы возьмем заходнія прыклады, там кожны гурт мае ня тое што адну кнігу пра сябе, ён мае дзьве, пяць, ня кажучы ўжо пра каманды кшталту “Rolling Stones” – хто толькі пра іх ня піша! У Беларусі да апошняга моманту не было такой завядзёнкі: мо, падавалася, што беларускія гурты гэтага ня вартыя? Дык вось, мы мусім паказаць: некаторыя беларускія гурты вартыя, каб выдаваць пра іх кнігі і іхныя біяграфіі”.\n(Карэспандэнт: ) “Як самі музыкі паставіліся да такой ідэі?”\n(Дзятліковіч: ) “Калі ў мяне нарадзілася такая ідэя, я зь ёй адразу пайшоў да Лявона: давай, маўляў, напішам кніжку. Ён сказаў: “Ну, Віктар, у мяне няма часу, хоць я сам пра гэта думаў. Часу няма, таму гэта ідэя дрэнная”. Я ў адказ: “Навошта табе пісаць? Я сам напішу!” І ўжо пасьля таго, як я ўзваліў гэта на сябе, усё пайшло нармалёва”.\n(Карэспандэнт: ) “У прадмове Лявон Вольскі якраз і пачынае: “Віця – наш добры сябра…”. А вось калі б чалавек пісаў пад замову, пад нейкія грошы (ну, прыкладам, журналіст, які б атрымаў такое заданьне), ці была б паміж гэтымі двума стартавымі пазыцыямі прынцыповая розьніца?”\n(Дзятліковіч: ) “Калі б да Вольскага прыйшоў чалавек “з вуліцы” і сказаў: давайце заробім грошы на тым, што напішам пра вас кнігу, то гэта была б адна сытуацыя. Калі прыходзіць чалавек і прапануе проста напісаць пра “N.R.M.” кнігу (“адаб’юцца” пры гэтым укладзеныя грошы ці не – ня так важна), гэта справа зусім іншая, гэта шчырае памкненьне папулярызаваць беларускую рок-музыку і ўвогуле пра іх напісаць. Таму калі б да Вольскага зьвярнуўся які-небудзь чалавек і сказаў – давайце гэта зробім толькі дзеля таго, каб зарабіць грошы, то я не перакананы, што вынікам магла б быць кніга, падобная на гэтую”.\n(Карэспандэнт: ) “Але ў той жа Расеі, на Захадзе гэта зьява досыць звыклая, нават устойлівая – зарабляць на гучных гуртах, імёнах...”\n(Дзятліковіч: ) “Было спадзяваньне, што мы зможам, прынамсі, неяк “адбіць” свае выдаткі. Дарэчы, калі наклад разыдзецца, нейкія грошы мы вернем. Але ад пачатку ставілася ідэя зрабіць прэцэдэнт. Чаму ёсьць кнігі пра “Led Zeppelin”, “Rolling Stones” і нават другасныя расейскія гурты? І чаму ў Беларусі няма кнігі пра “Мрою” і “N.R.M.”, хоць людзі фактычна ўвасобілі ў сябе эпоху?”\n(Карэспандэнт: ) “Ці падтрымліваюцца такія ж сяброўскія адносіны зь іншымі музыкамі; ці можна чакаць падобнай біяграфіі пра іншыя гурты?”\n(Дзятліковіч: ) “Хутчэй за ўсё, на гэтым і скончыцца. Як камэрцыйны праект кнігі пра іншыя гурты спрэчныя. Як сяброўскі праект? Я не настолькі добра зь імі знаёмы і не настолькі захапляюся іх творчасьцю, каб гэта рабіць”.\n(Карэспандэнт: ) “N.R.M., не перабольшваючы, у росквіце сілаў. Ці можа быць працяг гэтай гісторыі?”\n(Дзятліковіч: ) “Кніга, насамрэч, завяршаецца не нашымі днямі, недзе 2002-2003 годам. І мы гэта зрабілі наўмысна. Як я напісаў у пасьляслоўі, ня хочацца перарабляць гэтую кнігу ў падручнік па найноўшай гісторыі. І калі сёньняшнія часы перастануць быць найноўшай гісторыяй, магчыма, зробім перавыданьне кнігі, дапісаўшы нейкія гісторыі, апісаўшы, напрыклад, тое, як ствараўся той жа “Дом культуры”, чаго няма ў гэтай кнізе. Зараз занадта шмат уласных уражаньняў у тых людзей, якія гэта бачылі і чулі. Ім няма патрэбы чытаць пра гэта. А вось калі яны ўжо забудуцца пра “Дом культуры”, пра (на дадзены момант) новыя песьні, тады можна будзе казаць і адносна працягу кнігі”.\n(Карэспандэнт: ) “Як плянуецца прадаваць кнігу? Ці яна будзе ў вольным продажы ў кнігарнях?”\n(Дзятліковіч: ) “Першыя кнігі зьявяцца на фэсьце “Басовішча”, а пасьля мяркуецца яе распаўсюджваць празь сетку недзяржаўных распаўсюднікаў, таму што ва ўсе кнігарні аддаваць, па праўдзе кажучы, няма сэнсу. Але двухтысячны наклад, думаю, толькі першы наклад, бо, спадзяюся, прыхільнікаў творчасьці як “Мроі”, гэтак і “N.R.M.” значна больш за 2000. Пытаньне толькі ў тым, ці будуць яны ўсе кніжку купляць? Але ў любым выпадку думаю, што гэты наклад рэалізуецца вельмі хутка”.\n(Карэспандэнт: ) “Колькі кніга можа каштаваць?”\n(Дзятліковіч: ) “Кніга будзе каштаваць дорага, таму што добрая кніга ня можа быць таннай. Яна будзе каштаваць каля сямі даляраў”.\nЗастаецца дадаць, што кніга “Іх Мроя. Іх N.R.M.” ня толькі расказвае пра гісторыю стварэньня і існаваньня згаданых камандаў. Фанаў чакае прыемная неспадзяванка: у кнізе сабраныя тэксты песень – ад “Мроі” узору 1981 году да альбому “Дом культуры” гурту “N.R.M., выдадзенага ў 2002 годзе.


Фітнес у Мінску\nЦэны Зніжкі Фітнес Пілатэс на рэформеры\nВядзецца папярэдні запіс па тэлефонах:\n+375 33 357 97 19 (Аляксандра)\n+375 33 357 97 18 (Дар'я)\nНа любую паслугу можна аформіць падарачны сертыфікат.\nФітнес (Pilates, Total body)\n1 занятак 60 хвілін 10,00 BYN\n4 занятка 60 хвілін (тэрмін дзеяння - 30 дзён) 38,00 BYN\n8 заняткаў 60 хвілін (тэрмін дзеяння - 45 дзён) 65,00 BYN\n12 заняткаў 60 хвілін (тэрмін дзеяння - 45 дзён) 85,00 BYN\nна ўсе віды абанементаў\nPilates: сістэма практыкаванняў па ўдасканаленні цела і свядомасці, якая дазваляе развіць фізічную сілу, гнуткасць і каардынацыю, а таксама здымае стрэс, узмацняе канцэнтрацыю і павялічвае кантроль над целам.\nStretching: Гэта не толькі комплекс заняткаў для расцяжкі цягліц, але і цэласная сістэма зберагалых практыкаванняў для павышэння эластычнасці звязкаў і гнуткасці суставаў. Сотні відэаўрокаў «хатняга» стрэтчынгу ніколі не заменяць Вам паўнавартасных заняткаў у абсталяваным зале пад кіраўніцтвам дасведчанага трэнера. Толькі прафесійны інструктар зможа падабраць аптымальны варыянт нагрузкі, улічваючы Ваш узрост, целасклад, лад жыцця і г.д. Індывідуальны падыход да кожнага кліента гарантуе паляпшэнне «натуральнай» расцяжкі, якая значна павысіць эластычнасць звязкаў і рухомасць суставаў і, што немалаважна, «не знікне» як толькі вы па нейкіх прычынах перастанеце наведваць заняткі. Акрамя таго, стрэтчынг дапамагае выпрастаць выправу, здымае цягліцавыя болі і нервовае напружанне.\nTotal Body: комплекс сілавых практыкаванняў, заснаваны на камбінацыі розных методык. Дазваляе за кароткі час «пазбавіцца» ад максімальнай колькасці калорый. На працягу заняткаў задзейнічаны практычна ўсе групы цягліц. Інтэнсіўнасць нагрузкі - сярэдняя, кірунак падыходзіць для любога ўзроўню фізічнай падрыхтоўкі.\nМіафасцыальны рэліз (МФР) - спецыяльныя практыкаванні дазваляюць паслабіць цягліцы і фасцыі, а затым расцягнуць іх. У выніку чаго не толькі здымаецца залішняе напружанне, але і павялічваецца гнуткасць і рухомасць у суставах. Правільнае ўключэнне ў трэніроўкі заняткаў МФР дазваляе пазбегнуць стомленасці і ператамлення, спрыяе здыманню звязаных з імі галаўных боляў, боляў у спіне, залішняй узбудлівасці або, наадварот, дрымотнасці. МФР які выконваецца ў спецыяльных праграмах - гэта простая, бяспечная тэхніка самамасажу з выкарыстаннем ролераў і мячоў рознага памеру, шчыльнасці і фактуры. Пры дапамозе масажнага абсталявання мы, уздзейнічаючы на тканкавыя напружання ў сваім целе, рэгулюем інтэнсіўнасць уздзеяння згодна з уласнымі адчуваннямі. Станоўчае дзеянне МФР настолькі вялікае, што нават адзіны занятак здольны даць эфект на 3-7 дзён, а рэгулярная практыка забяспечвае стабільныя камфортныя адчуванні ў целе.\nВынікам прымянення тэхнік МФР з'яўляюцца:\n- расслабленне хранічна напружаных цягліц;\n- аднаўленне рухомасці і неабходнай амплітуды руху ў суставах;\n- паляпшэнне глейка-эластычных уласцівасцяў злучальных тканін, звязак і сухажылляў;\n- ухіленне вянознага і лімфатычнага застою;\n- паляпшэнне абменных працэсаў у арганізме;\n- аднаўленне функцый арганізма пасля празмерных фізічных нагрузак і траўмаў;\n- псіхаэмацыянальная разгрузка\nЗаняткі на рэформеры не дапамогуць хутка скінуць пару тройку лішніх кілаграмаў альбо хутка напампаваць мышцы. Але вы набудзеце значна больш: моцнае здароўе і добры настрой!\nЗаняткі на реформере - гэта:\nПрыгожая пастава і здаровы пазваночнік\nМоцная спіна, прэс і ягадзіцы.\nЦела паступова, без шкоды для здароўя становіцца гнуткім і цягавітым. Мышцы набываюць неабходны тонус, паляпшаецца агульны фізічны стан арганізма.\nВыбіраючы заняткі на рэформеры, вы можаце не турбавацца аб суставах: нагрузка на іх мінімальная. Заняткі ідэальна падыдуць для людзей любога ўзросту і любога целаскладу.\nРэформер - самы вядомы і, мабыць, самы папулярны трэнажор сістэмы пілатэс. Яго выкарыстоўваюць як для індывідуальных заняткаў, так і для групавых трэніровак. Рэформер дазваляе максімальна прапрацаваць мышцы спіны, пры гэтым здымаючы лішнюю нагрузку з суставаў.\nПілатэс на рэформеры раўнамерна развівае ўсё цела, выпраўляючы няправільную выправу, аднаўляе энергетычны баланс арганізма. Заняткі на рэформеры спрыяюць натуральнаму гарманічнаму развіццю буйных цягліц.


Першы лёд памылак не даруе | "Нарачанская зара" (пасведчанне аб рэгістрацыі №765 ад 4.11.2009)\nПершы лёд памылак не даруе\nНАДЫШОЎ час ледаставу. Можна будзе скараціць шлях, пагуляць на рацэ ці возеры і, вядома, парыбачыць. Але першы лёд нясе з сабой і небяспеку. Днямі сустрэўся са старшынёй раённага таварыства выратавання на водах Аляксеем ЛАПЕКАМ і папрасіў яго нагадаць асноўныя правілы бяспечных паводзін на лёдзе.\n— Асноўнае правіла — не рызыкаваць самому і не дазваляць рабіць гэта іншым. Пакуль лёд не дасягне таўшчыні 7 сантыметраў, на яго нельга ступаць. Памятайце, што трывалы лёд — празрысты, ён мае зеленаватае адценне. Перш чым пачаць рухацца па лёдзе, варта пераканацца ў яго трываласці. Зрабіць гэта можна любым цвёрдым прадметам. Рухацца трэба асцярожна адзін за адным на адлегласці не менш за 5-6 метраў.\nАсабліва ўважлівымі будзьце ў месцах, якія пакрыты снегам. Абыходзьце месцы ўпадзення раўчукоў, выхаду грунтавых вод і крыніц, скіду сцёкавых вод, умерзлых кустоў, чароту, травы. А вось катацца на каньках на вадаёмах можна толькі пры таўшчыні лёду 10-12 сантыметраў.\n— Аляксей Пятровіч, што вы параіце аматарам падлёднай рыбалкі? Яны хоць сёння гатовы заняцца сваёй любімай справай.\n— Заўсёды памятайце, што вас чакаюць дома. Ніякі ўлоў нельга параўноўваць з жыццём чалавека. А першы лёд вельмі небяспечны. Будзьце ўважлівыя. Ідучы на рыбалку, абавязкова прыхапіце з сабой самыя простыя выратавальныя сродкі: выратавальную камізэльку ці нагруднік, вяроўку даўжынёй 15-20 метраў з пятлёй на адным канцы і грузам вагой 400-500 грамаў на другім.\nНебяспечна бегаць па лёдзе, збірацца вялікімі групамі. Не трэба бурыць шмат лунак на блізкай адлегласці (менш за 5-6 метраў). Калі аказаліся на тонкім, які патрэсквае, лёдзе, не губляйцеся. Асцярожна павярніце назад і слізгаючымі крокамі вяртайцеся да берага.\n— Нагадайце, як патрэбна дзейнічаць, калі праваліўся пад лёд.\n— Дзейнічаць трэба хутка і рашуча: шырока раскінуць рукі і без рэзкіх рухаў імкнуцца выбрацца на цвёрды лёд, а потым, лежачы на жываце або спіне, набліжацца да берага, пры гэтым трэба адначасова клікаць іншых людзей на дапамогу.\nПры аказанні дапамогі таму, хто праваліўся пад лёд, варта выкарыстоўваць драбіны, дошкі, жэрдкі, вяроўкі і іншыя спадручныя сродкі (нават шалік ці паліто ў такіх выпадках можа выратаваць жыццё), падаўшы іх таму, хто церпіць бедства. Калі выратавальнікаў некалькі, то лепш утварыць ланцужок, утрымліваючы адзін аднаго за ногі.\nПамятайце, што чалавек, які трапіў у ледзяную ваду, можа адубець праз 10-15 мінут, а праз 20 — страціць прытомнасць. Таму жыццё пацярпелага залежыць ад кемлівасці і хуткасці дзеянняў выратавальнікаў. Калі адсутнічае дыханне і сардэчная дзейнасць, неадкладна прыступайце да штучнай вентыляцыі лёгкіх і абавязкова выклікайце хуткую медыцынскую дапамогу.\nГутарыў Ігнат ЛУБНЕЎСКІ.\n06 снежня 2018. Каментарыі: Comments Off. Размешчана ў Афіцыйна


У чым можна выйграць, упрыгожыўшы памяшканне модульнымі карцінамі і постарамі | Інтэр'Ерныя Штучкі\nПостэры і карціны для інтэр'еру - элементы, якія патрабуюць акуратнага падыходу. Модульная карціна, складзеная з некалькіх асобных карцін-частак, можа кардынальна змяніць вонкавы выгляд пакоя і змяніць яе ўспрыманне ў лепшы ці горшы бок.\nПостэры і карціны дасягнулі чарговага піка папулярнасці ў Расеі ўжо некалькі дзесяцігоддзяў таму, але якасць іх доўгі час не самай лепшай. З гадамі з'явілася мноства годных варыянтаў ўпрыгожыць сцены хаты, кватэры, глядзельна пашырыць прастору з дапамогай такога дэкору, падкрэсліць лепшыя боку інтэр'еру.\nНедарагія модульныя карціны для інтэр'еру сталі якаснымі і арыгінальнымі, што спрыяе іх больш частага выкарыстання пакупнікамі.\nСегментаваць карціны могуць дзяліцца на два, тры, чатыры і больш элементаў, і ў адпаведнасці з гэтым колькасцю частак яны называюцца:\nдыпціх (дзве часткі);\nтрыпціх (тры часткі);\nполиптих (шмат частак).\nНедарагія модульныя карціны для інтэр'еру сталі якаснымі і арыгінальнымі\nЧым больш у модульнай карціне элементаў, тым старанней трэба падыходзіць да яе выбару.\nЯк размясціць модульную карціну?\nРазмясціць модульную карціну варта на вольнай сцяне. Гэтая дэталь інтэр'еру ўжо з'яўляецца дастаткова яркай, каб упрыгожваць ёй сцяну, насычаную іншымі малюнкамі і элементамі. Постэр з некалькіх частак будзе канцэнтраваць на сябе ўвагу, таму выбар сюжэту варта прадумаць загадзя, атачыўшы падыходнымі па тэматыцы прадметамі. Можна сказаць, што са з'яўленнем модульнай карціны гэты элемент дэкору стане цэнтрам ўсёй пакоя.\nНельга не скарыстацца шанцам адкарэктаваць форму памяшкання пры дапамозе такой "моцнай" дызайнерскай дэталі. Вертыкальна размешчаная модульная карціна глядзельна павялічвае шырыню пакоя, а гарызантальнае яе размяшчэнне - вышыню столяў.\nНе трэба забывацца пра адлегласць паміж элементамі аднаго модульнага малюнка. Яно павінна быць прыкметна, але не занадта вялікая, каб не абцяжарваць ўспрыманне цэласнай карцінкі.\nРазмясціць модульную карціну варта на вольнай сцяне\nЦікавы варыянт - падзяліць такую карціну асіметрычна, тады пакой будзе глядзецца незвычайна і ярка, а плошча яе візуальна павялічыцца. Падобны варыянт больш падыходзіць класічным па стылі вялікім памяшканням. Ідэальна - размясціць так модульныя карціны ў манахромным стылі, чорна-белыя фота, патанчае дызайн.\nУ сучаснай стылістыцы аднолькавым па памеры малюнках, размешчаным на адной прамой лініі, звычайна супрацьпастаўляюцца арыгінальныя па форме размяшчэння часткі малюнкаў.\nВарта надаць увагу выбару рам для апраўлення сегментаваць малюнкаў. Аднолькавыя рамкі падтрымліваюць стылістыку памяшкання, ствараюць адзінства ладу. Не трэба забывацца і аб навакольным мэблі. Так дрэва, з якога яна выраблена, павінна спалучацца з колерам дрэва апраўлення.\nПлыўнасць пераходу выявы ад адной часткі ў іншую падкрэсліць адсутнасць рам, якое дапушчальна ў сучасным дызайне.\nФон, на якім плануецца размясціць карціну, павінен быць аднатонным і нязыркім, каб падкрэсліць вартасці малюнка.\nМодульныя карціны (фота ў інтэр'еры можна ўбачыць ніжэй) - выдатны сродак занавання прасторы. Такі дэкор сцен дазваляе эфектыўна падзяліць пакой на некалькі розных па прызначэнні частак, асабліва пры правільным падборы сюжэту (так у зоне сталовай лепш размеціць прыемны нацюрморт).\nУ якім пакоі размясціць модульную карціну?\nСегментаваць постэры або карціны добра выглядаюць у розных пакоях, але трэба старанна сувымяраць іх параметры з памерамі памяшкання. У маленькім прасторы недарэчна глядзіцца вялікі трыпціх, а ў вялікай зале лёгка згубіцца невялікая кампазіцыя.\nАсабліва актуальныя модульныя карціны ў інтэр'еры гасцінай (фота-малюнкі або напісаныя фарбамі). Гасцёўня, як твар дома, мае патрэбу ў яркай дэталі. Сюжэт варта выбіраць, улічваючы асноўны стыль аздаблення, мэблі. Малюнак можа быць досыць яркім, але не занадта выклікалым, якія ўладкоўваюць ўсіх дамачадцаў. Ідэальна падыдуць віды прыроды, жывёлы, сямейныя фота, кветкі, фатаграфіі начнога горада.\nУ спальнай варта ствараць больш спакойную атмасферу прымірэння, таму незвычайныя сюжэты не вельмі падыдуць такім пакоі. Затое рамантычныя карціны, недарэчныя ў публічных памяшканнях, стануць ідэальным дадаткам дызайне падобнага прасторы.\nМодульныя карціны ў інтэр'еры дзіцячай звычайна адпавядаюць па сюжэце захапленням гаспадара пакоя\nНевялікія сегментаваць карціны, размешчаныя ў выглядзе квадрата, прамавугольніка, дапоўняць інтэр'ер кухні, у якім звычайна ёсць свабодная сцяна ці ніша. Запланаваны правільную падсвятленне, можна зрабіць такія элементы больш выразнымі.\nМодульныя карціны ў інтэр'еры дзіцячай звычайна адпавядаюць па сюжэце захапленням гаспадара пакоя. Не трэба рабіць іх занадта вялікімі - выявы, падобныя такім, часта здаюцца простымі фоташпалерамі.\nНягледзячы на тое, што карціны з модуляў падыходзяць любога інтэр'еру, не варта афармляць імі ўсе сцены ў доме. Адной-двух сегментаваць карцін або постэраў будзе дастаткова, каб захаваць гарманічнасць дызайну.\nСтылі модульных карцін\nКожны існуючы стыль дызайну інтэр'еру адрозніваецца спецыфічным выбарам сюжэту і каляровай гамы. Так папулярныя постары ў стылі поп-арт вельмі яркія і досыць эксцэнтрычныя. Іх наўрад ці атрымаецца сумясціць з іншымі стылямі. Затое для модульных карцін са спакойным сюжэтам ці фота (падыходнымі па тэматыцы) можна прыдумаць не адну інтэр'ерную ідэю.\nМодульныя карціны ў інтэр'еры гасцінай або любы іншы пакоі будуць выглядаць дарэчы, калі іх дызайн прадуманы загадзя\nМінімалізм, як і ў астатнім, патрабуе строгасці і аднатонна (манахромныя, чорна-белыя фота падыдуць лепш за ўсё).\nСтылістыка ар-дэко мае на ўвазе экспрэсію і дарагоўлю, статутных. Рамы такіх карцін дарагія і дакладна вытрыманыя ў стылі. Гэтыя модульныя карціны лепш набываць у антыкварных крамах або вырабляць на заказ.\nМодульныя карціны ў інтэр'еры гасцінай або любы іншы пакоі будуць выглядаць дарэчы, калі іх дызайн прадуманы загадзя. Як і ў дачыненні да фіранак, гаспадары часта пакідаюць выбар карціны на потым. Але выразная дэталь не можа быць апошняй у спісе пакупак, а павінна быць цэнтрам увагі. Таму такому набыцці варта надаць шмат часу, пабудаваўшы увесь дызайн вакол якаснай і стыльнай карціны.\n← Ствараем маленькія шэдэўры: декупаж навагодніх шароў\nЕврочехлы на канапы і крэслы →


Права выбару: ва ўладаў скончыліся грошы на водаправод для Суйкава » Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД)\nГалоўная старонка » Навіны » Грамадства » Права выбару: ва ўладаў скончыліся грошы на водаправод для Суйкава\n12.11.2017, 16:44 | Навіны » Грамадства\nУ вёсцы Суйкава Віцебскага раёну 5 лістапада спыніліся працы па пракладцы абяцанага ўладамі і так неабходнага мясцовым жыхарам водаправоду. Па вырашэнне гэтай праблемы вяскоўцы звярнуліся да актывісткі Беларускай хрысціянскай дэмакратыі Алены Янушкоўскай, якая ў межах кампаніі “Права выбару” ўжо не першы год змагаецца за права насельнікаў Суйкава мець доступ да вады.\n“Тэлефаную ў райвыканкам, там мне тлумачаць, што грошай ад 30 тысяч, выдаткаваных на будаўніцтва водаправоду па ўсёй нашай Партызанскай вуліцы, ужо няма, што грошай хопіць толькі на тое, каб завяршыць будаўніцтва 310 пракладзеных метраў”, - адзначыла актывістка.\n“Дык куды грошы падзелі? Зноўку тэлефаную на "прамую лінію" ў аблвыканкам. Праз 2 гадзіны прыязджае камісія на чале з намеснікам старшыні райвыканкаму Аляксеем Героевым. Той кажа, што так, грошай зусім не засталося, як толькі, дык адразу. Ну што ж, прыйдзецца пад гэты воз прыкласці яшчэ колькі намаганняў. А па пытаннях дарогі наладзілі пракладванне падушкі пад добрую грунтоўку, у наступным годзе паабяцалі скончыць, калі тая "падушка" добра ўкладзецца. Гадзіны 2 хадзілі з той камісіяй па Суйкава - дзе зручна, дзе не прайсці. Здавалася б, паказала ўсе праблемы. Так, пагаджаецца камісія, праблемы існуюць. Спатыкнуліся на дрэнажы, з-за якога шмат якія дамы і агароды падтапляюцца. Дрэнажы ўжо дапякаюць правяральшчыкаў, яны ўжо пазамярзалі. Ім хочацца есці, спаць, глядзець серыялы, а мы ім тут усё гугнім - надакучыла ім гуляць ролю клапатлівых слуг народа, раззлаваліся і паехалі па дамах”, - дадала Алена Янушкоўская.\n“На наступны ж дзень прыйшлося нам ехаць у райвыканкам, дзе ў прысутнасці старшыні Генадзя Сабыніча, намесніка Аляксея Героева, старшыні сельсавета Раісы Ярошкінай і іншых былі ўзняты зноўку ўсе надзённыя праблемы Суйкава. Ні на адно пытанне не быў дадзены канкрэтны адказ. Як заўсёды - абяцанкі-цацанкі. Мы ж не прынялі гэтую гульню і паабяцалі скардзіцца вышэй, на што нам весела адказалі, што скаргу спусцяць усё роўна да іх, і будзе тое, што ёсць, а і ўвогуле, якая вам, Алена Васільеўна, справа, што бабу Маню падтапляе - яна ж маўчыць, што цяжка і далёка бабе Тані хадзіць па ваду - яна ж таксама маўчыць. Зразумела, арганізуем вам і бабу Маню, і бабу Таню… Ці спынімся? Не! Засталося яшчэ пазнаёміцца з Палажэннем аб вясковым старасце, каб скарыстаць усе магчымасці, што фармальна дае нам "Закон аб мясцовым самакіраванні". Мы зробім так, каб ён на вёсцы Суйкава працаваў! Не, спадары чыноўнікі, вам не ўдасца сысці ад адказу. Прыйдзецца справаздачыцца! Вы ж добра ведалі, займаючы пасады, на што ішлі”, - падкрэсліла актывістка БХД.\nЖыхарам Суйкава паабяцалі закончыць будаўніцтва водаправоду да канца году (відэа)\nПрадстаўнікі ўладаў і мясцовага УКС паабяцалі жыхарам вёскі Суйкава Віцебскага раёну завяршыць…


ТАКОЙ БАЧЫЛІ ЛІТВУ ВЯЛІКІЯ ЛІЦЬВІНЫ | Ліцьвіны і ВКЛ\n— Так, ня толькі пра этнічныя, хаця і гэта не выключаецца. Тут многае залежыць ад таго разуменьня паняцьця нацыі, якое мы даем. Калі казаць пра нацыю, як твор выключна зямнога жыцьця, тады этнічнасьць выходзіць на першы плян. Калі ж разумець нацыю трансцэдэнтна: як супольнасьць мінулых, сёньняшніх і будучых пакаленьняў, тады Ліцьвіны былі, ёсьць і будуць. А аб’ядноўвае іх вядома ж тэрыторыя, але ня толькі, бо і духоўны арыентыр Літоўскасьці, якім ў большы пэрыяд часу была каталіцкая вера.\n— Больш як 200 гадоў таму наш апошні манарх, родам з Воўчыну, адрокся ад трону. Далей быў час анэксіі і бальшавізму — пэрыяд разбурэньня ў сьвядомасьці людзей успрыманьня сябе адзінай супольнасьцю, якая мусіць мець уласную дзяржаву і, тым больш, манарха. І вось цяпер, калі, здавалася б, вызначэньне "манарх" канчаткова зрабілася анахранізмам, ты стварыў і ўзначаліў Манархічную Лігу Вялікага княства Літоўскага. Мяркуеш, манарх — постаць актуальная для Беларусі?\n— Манарх — постаць актуальная ня толькі для гэтай зямлі, але і для ўсёй Эўропы, якая можна сказаць за апошнія 200 год цалкам "сыйшла з каляінаў" уласнай цывілізацыі і цяпер коціцца пад адхон лібэралізму, псэўдаталеранцыі і дэградацыі. Вывесьці з заняпаду наш Край, які люблю называць Літвой, і Эўропу ня зможа адзін, нават вельмі моцны чалавек, але дынастыя, якая будзе мець перад сабой стратэгічную мэту ў цягу дзесяцігодзьдзяў, магчыма стагодзьдзяў. Такую сілу можа даць толькі вера ў Бога, а яе ажыцьцяўляльнікам на зямлі можа стаць толькі манарх, бо манарх ёсьць рэалізатарам менавіта Божай волі, і ўлада яго паходзіць ад Бога.\n— У Вялікім Княстве ніколі не было сваёй Бутрамеевай ночы, і бальшыня людзей традыцыйна атрымоўвала веравызнаньне ў спадчыну ад сваіх бацькоў. Ты зрабіў уласны і сьвядомы выбар на карысьць каталіцызму...\n— Так, бо менавіта каталіцызм ёсьць асновай Літоўскасьці, а не наадварот. Літва ўзьнікла да прыняцьця хрысьціянства, але гэты пэрыяд варта ўсё ж аднесьці да часу ўзрастаньня. Літва ў сваім сталым узросьце — гэта Літва каталіцкая. Іншай Літвы сабе ня бачылі і вялікія Ліцьвіны, якімі ёсьць Ягайла, Вітаўт, сьвяты Казімер — патрон нашага Краю, Віленскі войт Аўгустын Ратундус, рэктар Віленскага ўнівэрсытэту кс. Пётр Скарга.\n— Ці не абранае веравызнаньне, якое ў нас зазвычай атаясамліваецца з Польшчай, паспрыяла таму, што адноўленая некалі польскамоўная газэта "Litwa", галоўным рэдактарам якой ты зьяўляесься, аддала перавагу лацініцы. Хто яе чытач?\n— Часткова гэта так, паколькі першымі нашымі чытачамі зьяўляліся і зьяўляюцца каталікі. Але зараз мы бачым зацікаўленьне лацінкай і адной зь яе адменаў — гатычным шрыфтам ня толькі сярод каталікоў, але і сярод іншых жыхароў — перад усім моладзі, незалежна ад веравызнаньня. Чытачом нашай газэты зьяўляюцца людзі, што лічаць сябе Ліцьвінамі, альбо блізкімі да гэтага. Ня ўсе зь іх каталікі, але абсалютная большасьць згодная з патрэбай таго, каб Касьцёл аказваў свой дабрачынны ўплыў на грамадзкае жыцьцё ў нашым Краі і па ўсім сьвеце.\n— Ці ведаюць твае дзеці лацініцу?\n— Так, мае дзеці ведаюць лацініцу, а старэйшы імкнецца нават вымалёўваць гатычныя літары. Падтрымліваць гэта дазваляе таксама і нядзельная польская школа пры Амбасадзе РП у Мінску, якую наведваюць двое маіх старэйшых сыноў. Чытаюць яны ўжо без праблем, спрабуюць таксама і пісаць.\n— Ты назваў сваіх дзяцей Вітаўт Ігнацый, Стэфан Казімэр, Жыгімонт Уладзіслаў, Марыя Тэрэза. Ці ня цяжка ім будзе жыць з гэткімі вялікакняскімі імёнамі і адпаведным выхаваньнем сярод людзей, выхаваных ідэалягізаванымі праграмамі БТ?\n— Ня думаю, мне падаецца, што тут шмат што залежыць ад асабістай паставы бацькоў. Нажаль у нашым грамадзтве моцна распаўсюджана такое "малпаваньне", калі некаторыя думаюць толькі пра тое "а што людзі скажуць". Часам гэта карысна, але не заўжды. У посткамуністычнай Беларусі, гэтая думка так званых "людзей” вельмі часта скажона савецкімі стэрэатыпамі, нэгатыўнымі ад сваіх пачаткаў да каталіцкасьці, літоўскасьці, польскасьці і ўсёй лацінскай цывілізацыі ў цэлым. Я асабіста гэтым не пераймаюся, ведаю, што жывем у бізантыйскім асяродзьдзі. Але што з гэтага? Усходняя, у нашым выпадку ў расейскай абалонцы, цывілізацыя нясе нашым людзям няшмат карысных рэчаў. Не затрымліваючыся на тэалягічных супярэчнасьцях назаву ўсім вядомыя з побыту: водку, ікру і гармонь. Да гэтага можна дадаць цыганскі музычны антураж. А пануе над усім бесклапотны падыход да жыцьця: "А нам усё раўно!" Нарэшце гэтая антыкультура прыкрываецца сарамлівым фігавым лістком аб "таямнічай рускай душы", якую нельга вымераць "обшчым аршынам". Зрэшты і руская літаратура прапагуе якраз гэтую традыцыйную расейскую абыякавасьць, "абломаўшчыну". Дык ці патрэбна нам такая "культура"?\n— Газэта "Litwa" і лацініца, Манархічная Ліга, сыны Вітаўт і Жыгімонт, перапіс ліцьвінаў...\nЗ другога боку — суровая посткамуністычная рэчаіснасьць. У такіх варунках цяжка пазьбегнуць альбо раздвоенасьці асобы, альбо зыходу на пазыцыю эклектычнасьці (як у станоўчым так і адмоўным сэнсе гэтага слова)...\n— Гэта не сыход ад жыцьця, гэта натуральная рэакцыя самаабароны нармальнага чалавека. Самаабароны ад хамства і высілак дзеля выхаваньня нашых суграмадзян. Можа быць Ноя, які будаваў каўчэг, таксама называлі дзіваком ці шалёным, але вядома, хто ўрэшце меў рацыю.


Ключ на старт! | Новы Час\nГродна -13℃ -15℃ -12℃ -6℃\nЗдаецца, прэзідэнт «сінявокай» даў старт чарговай выбарчай кампаніі. Шляхам уважлівага чытання выбарчага кодэкса можна вызначыць, калі яна пачнецца. Выбары ў Палату прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Беларусі павінны прайсці не пазней за 26 верасня 2012 года. Менавіта гэтыя выбары і абмяркоўваліся на сустрэчы кіраўніка дзяржавы са старшынёй Цэнтральнай выбарчай камісіі Лідзіяй Ярмошынай.\nПаводле прагнозаў Аляксандра Лукашэнкі, выбары будуць няпростымі. «Мы падыходзім яшчэ да аднаго перыяду, які ўзрушае асаблівую частку нашага грамадства: менш за год засталося да парламенцкіх выбараў, — цытуе Лукашэнку яго прэс-служба. — Мы ўжо думалі, што мінулая выбарчая кампанія (прэзідэнцкія выбары 2010 года) будзе пікам напружання ў краіне, але, думаю, мы глыбока памыляліся».\nКанешне, «глыбока памыляліся», гледзячы на фінансава-эканамічны крызіс у краіне. Пакуль што выйсця з гэтага крызісу не бачна. Таму Лукашэнка засцерагае: «У нас вельмі хочуць узрушыць народ, каб перавярнуць краіну», — заявіў Аляксандр Лукашэнка на нарадзе ў Мінску 18 кастрычніка. «Трэба працаваць з людзьмі, — заклікаў Лукашэнка кіраўнікоў абласцей. — Гэтая сітуацыя — яна пройдзе. Да новага года мы спакойна можам разруліць гэтую сітуацыю».\nСа свайго боку, Лукашэнка таксама прымае нейкія захады. Ён заявіў пра недапушчальнасць змянення выбарчага заканадаўства. «Я б не стаў разглядаць варыянты, як ад нас сёння некаторыя патрабуюць, ломкі выбарчага заканадаўства. Гэта абсалютна не прымальна напярэдадні палітычнай кампаніі», — падкрэсліў Лукашэнка.\nТо бок, зараз ужо час — «напярэдадні». Такім чынам, усім, хто збіраецца ўдзельнічаць альбо байкатаваць выбары, трэба рыхтаваць «сані летам», хоць лета і скончылася.\nДарэчы, дзіўная сітуацыя атрымліваецца. Замест таго, каб папрацаваць над пытаннем змянення выбарчага заканадаўства ў міжвыбарчы перыяд, Ярмошына і Лукашэнка заўсёды чакаюць «кропкі невяртання», а потым гавораць: «Немагчыма! Немэтазгодна! Нельга мяняць заканадаўства за тры месяцы да выбараў! Камісіі да гэтага не падрыхтаваныя! Ніхто да гэтага не падрыхтаваны!» Хаця, здавалася б, за 2011 год прайшлі дзве сесіі парламента, на якіх гэта пытанне можна было б разгледзець. І яшчэ адна — вясновая — засталася ў 2012–м. За гэты час можна было б што заўгодна падрыхтаваць і прыняць.\nДарэчы, 19 кастрычніка палітычная «шасцёрка» (АГП, «Справядлівы свет», рух «За свабоду», «Гавары праўду!», БНФ і аргкамітэт БХД) абмеркавалі апошнія рэпрэсіўныя змены ў беларускім заканадаўстве. Як выказаўся лідар АГП Анатоль Лябедзька, «ніякіх выбараў у Беларусі з 1994–1995 года няма». «Сёння ёсць магчымасць актуалізаваць тое пытанне (аб тым, каб улада выбіралася, а не прызначалася). На пасяджэнні «шасцёркі» мы вырашылі аднавіць камунікацыі з БДІПЧ АБСЕ. Ясна, як двойчы два: выбараў не будзе — дэпутатаў зноў будуць прызначаць. У нас ёсць час да канца года; гэта апошняя надзея спыніць працэс выпаўзання за рамкі прававога поля. Калі да канца года гэта не ўдаецца — тады дамінантай становіцца байкот: байкот усіх кампаній, якія прапануе ўлада, байкот самой улады, байкот шмат чаго», — лічыць Лябедзька.\nАле ўсё ж паўстае пытанне: адкуль узяць грошы на чарговую перадвыбарчую кампанію? Тут ужо варыянтаў не застаецца: трэба зноўку заціскаць паясы ды залазіць грамадзянам у кішэні.\nНа Магілёўшчыне ўзвядзенне лядовых палацаў у Шклове і Горках прыпынена. Каб завяршыць будаўніцтва, патрэбныя мільярды рублёў, якіх у бюджэце няма.\nУ Шклове лядовы палац пачалі будаваць паўтара гады таму. Кошт будоўлі ў цэнах другога квартала 2010 года ацэньваўся ў 50 мільярдаў рублёў. Завяршыць будаўніцтва лядовай арэны планавалі ў 2011 годзе. Як сцвярджаюць жыхары райцэнтра, гэтай урачыстасці пакуль не будзе. У Горках — сталіцы «Дажынак-2012» — сітуацыя такая ж.\nКошт праезду ў грамадскім транспарце Мінска да канца бягучага года можа быць павышана да 1850 рублёў. Пра гэта заявіў старшыня Мінгарвыканкама Мікалай Ладуцька 19 кастрычніка на пасяджэнні мэрыі. «У Мінску неабходна павышаць кошт праезду да канца года ў два разы — да 1850 рублёў», — сказаў мэр сталіцы.\nЗдаецца, Ладуцька дагуляўся ў жаданні спадабацца ўсім. Нагадаем, што ў сталіцы з 13 верасня студэнтам і навучэнцам дзённай формы навучання ўстаноў горада Мінска, якія забяспечваюць атрыманне прафесійна-тэхнічнай, сярэдняй спецыяльнай і вышэйшай адукацыі, прадастаўлена права бясплатнага праезду.\nТо бок, спачатку праезд быў для іх платны, зараз — бясплатны, а іншым кошты падымаем. Трэба разлічваць свае сілы, спадар Ладуцька!\nАле няма горшага без лепшага. З 11 кастрычніка павялічана парогавая сума грашовых сродкаў, што атрымліваюцца ў якасці замежнай бязвыплатнай дапамогі, якая не падлягае рэгістрацыі ў Дэпартаменце па гуманітарнай дзейнасці Кіраўніцтва справамі прэзідэнта Беларусі.\nЯк паведамляе афіцыйны сайт Дэпартамента па гуманітарнай дзейнасці, з 11 кастрычніка 2011 года набыла моц пастанова Кіраўніцтва справамі прэзідэнта ад 26 верасня 2011 года № 10 «Аб унясенні змяненняў у Інструкцыю аб парадку рэгістрацыі, уліку, атрымання і выкарыстання замежнай бязвыплатнай дапамогі». У адпаведнасці з дакументам, са 100 да 500 базавых велічынь павялічаны памер замежнай бязвыплатнай дапамогі, атрыманай фізічнымі асобамі шляхам банкаўскіх і паштовых пераводаў, якая падлягае ўліку ў Дэпартаменце па гуманітарнай дзейнасці без афармлення пасведчання аб рэгістрацыі гэтай дапамогі.\nТо бок, калі раней грамадзянін мог атрымаць гуманітарную дапамогу толькі 3,5 мільёна ў месяц, то зараз — 17,5 мільёна.\nНу і застаюцца рэшткі «фамільнага срэбра». Неабходныя дакументы для продажу «Газпраму» 50% акцый «Белтрансгаза» падрыхтаваныя, паведаміў кіраўнік Дзяржкаммаёмасці РБ Георгій Кузняцоў. «Магчыма, у лістападзе будзем прадаваць пакет акцый «Белтрансгазу», — сказаў ён, нагадаўшы, што цана $2,5 мільярда задавальняе абодва бакі.\nПаводле яго слоў, дэлегацыя, якая знаходзіцца ў Маскве, завяршае перамоўны працэс з «Газпрамам». «Па дамове куплі-продажу ўсе пытанні знятыя. Засталіся пытанні па міжурадавым пагадненні», — паведаміў Кузняцоў. Ён не выключыў, што Беларусь ужо ў лістападзе атрымае грошы за «Белтрансгаз».\nРазам з тым, як адзначаюць знаёмыя з ходам перамоў крыніцы, «Газпрам» будзе аплачваць дзяржпакет акцый «Белтрансгаза» трыма траншамі. Якраз пад выбары апошні транш атрымаем.


Газета «Чыгуначнік Беларусі» прыме ўдзел у ХХ Міжнароднай спецыялізаванай выставе «СМI ў Беларусі» - Беларуская чыгунка\nПершы этап развіцця і станаўлення газеты прайшоў у 1936—1941 гг. (выходзіла яна да жніўня 1941 г. — перыяд пачатку вайны). З вызваленнем Беларусі ў 1944 годзе дарожнае выданне аднавіла выхад у свет пад назвай «Сталінскі маршрут». У 1954 годзе яно стала «Чыгуначнік Беларусі» і толькі ў 1966 годзе на кароткатэрміновы перыяд было пераназвана ў «За тэхнічны прагрэс». Затым газета зноў набыла звыклае назва — «Чыгуначнік Беларусі».\nСёння гэта поўнакаляровае інфармацыйна-аналітычнае выданне, якое выходзіць два разы на тыдзень на 8 і 16 старонках фармату А3 на рускай і беларускай мовах. Тэматыка публікацый разнастайная. Гэта актуальныя інтэрв'ю з кіраўніцтвам беларускай магістралі, нарысы пра прафесіі людзей, самыя свежыя навіны з жыцця БЧ.\nГазета з'яўляецца пастаянным удзельнікам конкурсу друкаваных сродкаў масавай інфармацыі «Залатая літара» і конкурсу Беларускага саюза журналістаў «Залатое пяро».\nПа тыражы галіновая газета «Чыгуначнік Беларусі» уваходзіць у лік дзесяці вядучых выданняў краіны. У цяперашні час яе чытаюць больш за 35 тысяч чалавек. Акрамя таго, у 2005 годзе ў выдання з'явілася электронная версія ‑ інтэрнэт-партал, які сёння не менш папулярны ў чытачоў. (Www.xpress.by)\n30 чэрвеня гэтага года газеце «Чыгуначнік Беларусі» споўніцца 80 гадоў.\nТэгі: Газета «Чыгуначнік Беларусі» ХХ Міжнародная выстава «СМI ў Беларусі»


Эканамічная сістэма грамадства X класс Задачы ўрока: навучальная\nСпампаваць 163.67 Kb.\nПамер 163.67 Kb.\nЭканамічная сістэма грамадства X класс\nнавучальная: раскрыць механiзм рынка, высокую эфектыўнасць рыначнай эканомiкi; паказаць, што рынак не з’яўляецца iдэальным механiзмам ;\nразвiваючая: развiваць аналiтычныя здольнасцi, даказаць неабходнасць дзяржаўнага рэгулявання эканомiкi; уменнiе працаваць з дадатковай лiтаратурай, знаходзiць патрэбную iнфармацыю, самастойна працаваць cа слоўнiкамi, складаць схемы i таблiцы, рабiць абагульненнi i вывады;\nвыхаваўчая: выклiкаць цiкавасць у вучняў да вывучэння грамадазнаўства, якое вучыць граматна размяркоўваць свае расходы i даходы.\nЗабяспячэнне ўрока: М.I.Вiшнеўскi. Грамадазнаўства: Вучэбны дапаможнiк для 10-га класса агульнадукацыйнай школы. Мн., 2009; В.I.Мiськевiч. Чалавек. Грамадства. Дзяржава: Iнтэнсiўны курс падрыхтоўкi да тэсцiравання i экзамену. Мн., 2006; А.I.Аўраменка. Чалавек. Грамадства. Дзяржава: Дапаможнiк для абiтурыентаў. Мн., 2007.\nШто такое эканомiка.\nТыпы эканамiчных сiстэм:\n3. Дзяржаўнае ўмешванне ў эканомiку.\n4. Попыт i прапанова.\n5. Шляхi павелiчэння эфектыўнасцi вытворчасцi.\nНовыя паняццi: эканомiка, рыначная эканомiка, планава-рэгуляваная эканомiка, попыт i прапанаванне, канкурэнцыя.\nПадрыхтоўка да ўрока. За тыдзень да заняткаў вучням даецца iндывiдуальнае заданне. Клас падзяляецца на 2 групы, кожная з якiх атрымлiвае заданне ў адпаведнасцi з планам урока (п.4-5)\nЭпiграф: Нас увещевают: довольствуйтесь\nтем, что имеете, не желайте лучшего,\nобуздывайте ваше любопытство, смиряйте\nваш беспокойный дух. Это прекрасные по-\nучения, но если бы мы всегда следовали им,\nмы до сих пор питались бы желудями и\nспали под открытым небом.\nI. Работа па тэме ўрока.\nШто такое эканомiка\nНастўунiк. Асновай жыцця людзей з’яўляецца эканомiка. Эканомiка – сфера грамадскага жыцця, якая забяспечвае задавальненне патрэбнасцей людзей у жыццевых дабротах. Яна ўяуляе сабой складаную дынамiчную сiстэму, накiраваную на забеспячэнне ўсiх узрастаючых патрэбнасцей.\nВы ужо ведаеце, што кожная эканамiчная сiстэма павiнна вырашаць пытаннi:\n- Як рабiць?\n- Для каго рабiць?\nАднак розныя эканамiчныя сiстэмы вырашаюць iх па –рознаму.\nТыпы эканамiчных сiстэм\nНастаунiк. Да асноуных тыпаў эканамiчных сiстэм адносяцца: традыцыйная, камандна-адмiнicтрацыйная i рыначная эканомiка. Традыцыйная эканомiка iснавала ў прымiтыуных грамадствах, на першых этапах развiцця чалавецтва. Гэта эканомiка неразвiтых прадукцыйных сiл i нiзкага ўзроуню жыцця. У ей выкарыстоўваюцца прымiтыўныя тэхналогii, шырока распаўсюджана ручная праца. Традыцыi i звычаi выконваюць галоўную ролю ў каардынацыi i рэгуляваннi адносiн вытворчасцi, размеркавання, абмену i спажывання жыццевых даброт.\nПрымiтыуная традыцыйная гаспадарка распадаецца па меры развiцця абмену таварамi.Пачынаецца гэты працэс яшчэ ва ўмовах капiталiзму.\nВучні знаёмяцца з асноўнымі тыпамі гаспадаркі.\nПа пануючай форме ўласнасці (па К. Марксу)\n1 Первабытаабшчынны і камуністычны лад, грамадская уласнасць.\n2 Рабаўладальніцкі, феадальны і камуністычны лад: прыватная ўласнасць\nПа спосабам каардынацыі гаспадарчай дзейнасці\nзамкнутасць натуральнай гаспадаркi;\nаднатыпнасць i устойлiвасць вырабляемых прадуктау на працягу некалькiх гадоу;\nураунаванне размеркавання прадуктау;\nнізкі ўзровень развіцця;\nпрацаўнікі выконваюць усе разнастайныя працы;\nвялікая роля традыцый і звычаю;\nствораныя прадукты, мінуя стадыю абмена, прама пападаюць спажыўцу.\nнаяунасць незалежных таваравытворцау, свабоду эканамiчнага выбару, свабода прадпрымальнiцкай дзейнасцi i гарантыю прау уласнасцi розных эканамiчных суб’ектау;\nканкурэнцыя таваравытворцау розных форм уласнасцi;\ncвабодныя рыначныя цэны, якiя ураунаважваюць попыт i прапанову;\nсвабоднае перамяшчэнне капiталу памiж галiнамi, рэгiенамi i краiнамi;\nнаяунасць рынкау капiталу i працы;\nадкрытасць эканомiкi сусветным iнтэграцыйным працэсам, магчымасць мiграцыi рабочай сiлы, таварау i капiталау.\nмінімавльнае ўмешванне дзяржавы\nКамандная – адміністрацыйная эканоміка\nжорсткае цэнтралізаванае планаванне;\nбезпадзельнае панаванне дзяржаўнай уласнасці;\nдырэктыўнае кіраванне эканомікай;\nсканцэнтраванне гаспадарчых рэсурсаў у руках дзяржавы;\nразмеркаванне па адзінаму плану;\nпадаўленне эканамічнай ініцыятывы;\nнізкая эфектыўнасць вытворчасці;\nшырокі дэфіцыт тавараў.\nДля каго рабiць?\nТрадыцыя, Дзяржава Вытворца,\nпарадак, якi ў асобе спажывец,\nсфармiраваўся яе органаў рынак\nЗаданнi: вызначыць характэрныя рысы традыцыйнай эканомiкi.\nВучнi працуюць з дадатковай лiтаратурай. Адказы вучняу:\nаднатыпнасць i ўстойлiвасць вырабляемых прадуктаў на працягу некалькiх гадоў;\nураўнаванне размеркавання прадуктаў;\nПараўнальная таблiца эканамiчных сiстэм:\nВучнi працуюць самастойна над таблiцай, а затым аналiзуюць, робяць вывады.\nДзяржаўная ўласнасць на ўсе цi амаль усе матэрыяльныя рэсурсы, прадпрыемствы\nРозные формы ўласнасцi, выключаючы прыватную\nЦэнтралiзаванае планаванне. Дзяржаўныя органы кiруюць эканомiкай праз распрацоўку i рэалiзацыю планаў.\nАбмежаваная роля джяржавы\nПрамое размеркаванне эканамiчных рэсурсаў, фiнансаў, прадукцыi.\nПрадпрымальнiк самастойна вырашае пытаннi\nзабеспячэння, вытворчасцi i збыту прадукцыi\nЭканамiчны парадак забяспечваецца шляхам увядзення жорсткiх адмiнiстрацыйных i ўгалоуных мер. Прымушэнне да працы.\nАсабiстая цiкавасць, як галоўная мэта ў эканамiчных паводзiнах\nФiксаваныя цэны i ўнiфiкаваная заработная плата.\nЦэны i заработная плата размяркоўваюцца на аснове рыначнай канкурэнцыi\nНастаунiк малюе на дошцы схему i паясняе яе вучням, робiць вывады.\nДзяржаўнае ўмешванне ў эканомiку\nПрамысловае прадпрыемства ↔ Прамысловае прадпрыемства\nКалгас плануемы абмен Калгас\nЯк мы бачым , адваротнай сувязi памiж выканаўцам i спажыўцом няма. Пры адсутнасцi канкурэнцыi такая сiтуацыя вядзе да таго, што выканаўцы могуць працаваць нягледзячы на якасць прадукцыi. Таму дзяржаўным органам прыходзiцца спецыяльна прымушаць прадпрыемствы клапацiцца аб якасцi прадукцыi.\nРыначная эканомiка склалася ў еўрапейскiх краiнах у XVIII ст. Рынак функцыянуе як механiзм, якi спалучае пакупнiка i прадаўца, гэта значыць забяспечвае магчымасць абмену аднаго вынiку працы на другi з дапамогай грошай. Адсюль рыначная эканомiка – гэта сукупнасць таварна-грашовых адносiн свабодных, незалежных i раўнапраўных суб’ектаў эканамiчнай дзейнасцi (прадаўцоў i пакупнiкоў, адпаведных рыначных структур i механiзмаў).\nУ вузкiм сэнсе слова рыначная эканомiка ўяуляе сабой сiстэму канкурэнтаздольных гаспадарчых адзiнак, адносiны памiж якiмi будуюцца на аснове прыватнай i iншых форм уласнасцi, свабоднага цэнаўтварэння i канкурэнцыi. Аднак у такiм выглядзе сёння рыначная эканомiка практычна не iснуе нi ў адной краiне свету. У былым Савецкiм Саюзе народная гаспадарка будавалася ( а ў некаторых дзяржавах i цяпер грунтуецца) на пачатках цэнтралiзаванага рэгулявання.Разам з развiццём сусветнай цывiлiзацыi выпрацавалiся тыповыя ўмовы i прадпасылкi станаўлення эканомiкi ў любой краiне.\nВучнi працуюць над тэкстам (дадатковая лiтаратура) i характарызуюць рыначную эканомiку:\nнаяўнасць незалежных таваравытворцаў, свабоду эканамiчнага выбару, свабода прадпрымальнiцкай дзейнасцi i гарантыю праў уласнасцi розных эканамiчных суб’ектаў;\nканкурэнцыя таваравытворцаў розных форм уласнасцi;\ncвабодныя рыначныя цэны, якiя ўраўнаважваюць попыт i прапанову;\nсвабоднае перамяшчэнне капiталу памiж галiнамi, рэгiёнамi i краiнамi;\nнаяўнасць рынкау капiталу i працы;\nадкрытасць эканомiкi сусветным iнтэграцыйным працэсам, магчымасць мiграцыi рабочай сiлы, тавару i капiталу.\nмінімальнае ўмешванне дзяржавы\nМ.I.Вiшнеўскi. Грамадазнаўства: Вучэбны дапаможнiк для 10-га класса агульнадукацыйнай школы. Мн., 2009; В.I.Мiськевiч. Чалавек. Грамадства. Дзяржава: Iнтэнсiўны курс падрыхтоўкi да тэсцiравання i экзамену. Мн., 2006; А.I.Аўраменка. Чалавек. Грамадства. Дзяржава: Дапаможнiк для абiтурыентаў. Мн., 2007.\nГалоўным механiзмам рыначнай эканомiкi з’яўляюцца свабодная канкурэнцыя, попыт i прапанаванне, цана, прыбытак, страта, але не дзяржаўнае меркаванне.\nУ рыначнай эканомiцы прыняцце рашэнняў ажыццяўлялася дацэнтралiзавана, самiм прыватным прадпрымальнiкам. На дзяржаву ўскладзены абавязак абароны прыватнай уласнасцi.\n«Мазгавы штурм». Вучнi працуюць над пытаннем «Што дае канкурэнцыя?»\n- Абмяжоўвае магчымасць узнiкнення манаполiй, якiя могуць узнiмаць цэны;\n- стварае неабходнасць выбара для спажыўца;\n- прымушае эканомiку гiбка рэагаваць на змяненне абставiн;\n- садзейнiчае ўкараненню тэхнiчнага вынаходства ў вытворчасць, паляпшае якасць прадукцыi.\nПастаяннае разарэнне мелкiх вытворцаў;\n- адцягненне вялiкiх сродкаў на рэкламу;\n- выкарыстанне несумленных метадаў барацьбы ( подкуп работнiкаў, прамысловы шпiянаж).\nВывад: Роля канкурэнцыi супярэчлiвая.\nЗ аднаго боку:\nяна актывiзуе дзейнасць суб’ектаў эканамiчных адносiн, развiвае прадпрымальнасць;\nспрыяе пад’ёму эфектыўнасцi вытворчасцi;\nстымулюе навукова-тэхнiчны прагрэс;\nпаляпшае насычэнне рынку рознымi таварамi i паслугамi.\nканкурэнцыя надзвычай павялiчвае сацыяльна-эканамiчную напружанасць у грамадстве;\nабвастрае супярэчнасцi памiж суб’ектамi эканамiчных адносiн;\nпараджае камерцыйную тайну ў выкарыстаннi дасягненняў навукi i тэхнiкi;\nнепазбежна ўтрымлiвае ў сабе тэндэнцыю да манапалiзацыi.\nПопыт i прапанаванне\nВыступленне вучняў 1-ай групы.\nДа важнейшых эканамiчных адносiн i дзеянняў людзей належаць попыт i прапанаванне. Яны з’яўляюцца найпрасцейшымi эканамiчнымi рычагамi, якiя даюць уяуленне не толькi аб асобных эканамiчных праблемах, але i аб функцыянаваннi ўсей эканомiкi ў цэлым.\nПопыт – гэта колькасць прадукцыi, якую спажыўцы гатовы i здольны купiць па пэўнай цане. Паводзiны спажыўцоў уплываюць на фармiраванне попыту. Ад чаго залежыць попыт?\nАсноўныя фактары наступныя:\nгусты спажыўца i тое, чаму ён аддае перавагу;\nколькасць спажыўцоў на рынку;\nцэны на спалучаныя тавары (тавары – субстытуты);\nспажывецкiя чаканнi адносна будучых цэн або даходаў.\nВiдавочна, што i павялiчэнне на рынку колькасцi спажыўцоў вядзе да павялiчэння попыту. А змяншэнне колькасцi спажыўцоў выклiкае скарачэнне попыту.\nВывад: Попыт адлюстроўвае жаданне пакупнiка набыць тавар на пэўных умовах (цана, месца, час).Колькасны попыту выяўляецца ў жаданнi пакупнiка набыць пэўную массу даброт у адзiнку часу.\nПрапанаванне – колькасць тавараў i паслуг, якiя вытворцы(прадаўцы) прапануюць на продаж па розных цэнах на працягу пэўнага перыяду часу. Попыт i прапанаванне вызначаюць цану тавара. Попыт i прапанаванне паказваюць, колькi тавараў пакупнiкi маглi б купiць , прадавец мог прапанаваць пры розных цэнах.\nВывад: Прапанаванне ўяуляе сабой розную колькасць прадукта, якi вытворца жадае i здольны вырабiць.\nВыступленне вучняу 2-ой групы.\nШляхi павелiчэння эфектыўнасцi вытворчасцi.\nПалепшыць якасць i павялiчыць за кошт гэтага цану\nПанiзiць расходы ( дастаўка, устаноўка)\nНаладзiць выпуск новай прадукцыi\nРызыкаваць вырабам няякаснай прадукцыi\nПавялiчыць колькасць прададзенага тавара\nВывады аб годнасцi i недахопах рыначнай эканомiкi:\n- У рыначнай эканомiцы шырока распаўсюджаны крэдыт, якi можа спатрэбiцца , напрыклад, прадпрымальнiку, якi адчувае недахоп у грашах. Крэдыт павiнен быць ввернуты з працэнтамi. Банкаўскi крэдыт для банкiра з’яўляецца крынiцай даходу.\n- Накiроўвае рэсурсы на вытворчасць неабходных тавараў.\n- Падтрымлiвае рацыянальную i эфектыўную гаспадарчую дзейнасць.\n- Аптымальна выкарыстоўвае рэзультаты навукова-тэхнiчнай рэвалюцыi.\n- Не садзейнiчае захаванню рэсурсаў, не мае эканамiчнага механiзму абароны навакольнага асяроддзя.\n- Не стымулюе буйныя праекты, якiя не даюць хуткай выгады.\n- Не забяспечвае фундаментальнае даследаваннеў навуцы.\n- Нясе з сабой небяспечнае беспрацоў’е.\nНастаўнiк. Рынак у наш час не з’яўляецца адзiным рэгулятарам эканамiчнага жыцця. На эканамiчныя адносiны ўплывае дзяржава, выкарыстоўваючы заканадаўчыя i эканамiчныя метады.\n«Мазгавы штурм». Вучнi высвятляюць прычыны дзяржаўнага ўмяшання ў эканомiку.\nДзяржаўнае ўмяшанне выклiкана недасканаласцю рыначнай эканомiкi, неабходнасцю дазволу насельнiцтву грамадскага дабра.\nЭканамiчныя ( абмежаванасць прыродных рэсурсау; кантроль за iх выкарыстаннем – выдачу лiцэнзiй на здабычу нафты, газу; стварэнне спрыяльных умоў для чалавечых рэсурсаў – працягласць рабочага дня, адпачынка.\nПалiтычныя (ахова грамадскага парадку, абарона).\nСацыяльныя (рыначная эканомiка параджае сацыяльнае расслаенне , таму дзяржава клапоцiцца аб iнвалiдах, адзiнокiх , хворых, беспрацоўных, малалетнiх).\nЭкалагiчныя ( прымае меры па ахове навакольнага асяроддзя).\nII. Вывады па тэме ўрока. Чалавечая цывiлiзацыя выпрацавала ў форме рынку ўнiверсальны механiзм спалучэння эканамiчных iнтарэсаў людзей. Рыначныя адносiны стымулююць прадпрымальнасць чалавека, пабуджаюць яго да тэхналагiчнага абнаўлення вытворчасцi. У сучасным грамадстве рынак не можа быць стыхiйным; дзяржава ажыццяўляе яго прававое рэгуляванне.\nIII. Замацаванне новага матэрыялу. Выкананне тэста.\n1.Якая з названых нiжэй характарыстык не адносiцца да рыначнай эканомiкi^\nА) канкурэнцыя; б) цэнтралiзаванае планаванне; в) прыватная ўласнасць; г) свабода эканамiчнага выбару?\n2. Эканомiка з’яўляецца змешанай, калi:\nА) урад з’яўляецца уладальнiкам усiх прадпрыемстваў (фiрм) i кiруе iмi;\nБ) ёсць як багатыя так i бедныя;\nВ) уключае ў сябе элементы рыначнай i цэнтралiзаванай эканомiкi.\n3. Цэнавы механiзм ва ўмовах рыначнай эканомiкi мае адну бясспрэчную перавагу;\nА) дае асабiстую свабоду ўсiм суб’ектам рынку;\nБ) садзейнiчае эфектыўнаму размеркаванню рэсурсаў памiж галiнамi гаспадаркi;\nВ) урауноўвае размеркаванне даходаў.\nПытаннi для рэфлексii\nНовая тэма на ўроку засвоена на\nНастрой на працягу ўрока на\nМне вельмi спадабаўся урок на\nУрок мне не спадабаўся\nV. Дамашняе заданне: прачытаць параграф 11, паўтарыць новыя паняццi.\n1. Да якой рыначнай сiстэмы адносiцца Рэспублiка Беларусь?\n2. Чаму нельга безагаворачна сцвярджаць, што:\nА) рынак – гэта базар;\nБ) цана заўсёды супадае з вартасцю;\nВ) рыначная эканомiка – панацэя ад усiх бед?


09 люты 2011, 09:36\nСудзілі Кацярыну Людвіг, Паліну Кур'яновіч і Максіма Вінярскага на наступны дзень ў Цэнтральным судзе Менска. Працэсы праходзілі вельмі хутка, на іх нават не апытвалі сьведак міліцыянтаў. Справа ў тым, што абвінавачаныя ў адміністрацыйным парушэньні не адмаўлялі, што выйшлі да будынку КДБ з плякатамі, на якіх было напісана "Свабоду палітвязьням".\nПаліна Кур'яновіч, прыкладам, заявіла, што лічыць свае дзеяньні не парушэньнем парадку, а сваім правам. Паліна прасіла суд пра адно – не прызначаць ёй арышт, а абмежавацца грашовым штрафам. Судзьдзя Леанід Ясяновіч вырашыў інакш і адправіў маладую жанчыну ў Акрэсьціна на 10 сутак.\n"Відавочныя былі разыходжаньні ў паказаньнях і матэрыялах справы. Прыкладам, на фота ёсьць партрэт Саньнікава без надпісу, а фігуруе у справе партрэт Някляева з надпісамі. На гэта суд сказаў, што добра, ў гэтай частцы ён не вінаваты. Але прыйшоў і стаяў, таму вінаваты. А ўсё астатняе, як абмеркаваньне дзеяньняў міліцыі, у кампэтэнцыю суду не ўваходзіць".\nПаліна Дзьякава ў гэтыя дні перадавала на Акрэсьціна перадачы для сваёй сяброўкі Паліны Кур'яновіч, а таксама Кацярыны Людвіг і Максіма.\n"Магчыма, дзяўчаты разам сядзяць – хочацца ў гэта верыць. Перадачы перадаем. Напоі, газэты, часопісы, кнігі".\nКарэспандэнт: "Вядома, што Вінярскі пасьля суду абвясьціў галадоўку. Што пра яго вядома? Спыніў ён галадоўку ці працягвае?".\n"Ну, Максім Вінярскі такі – сур'ёзны чалавек, напэўна, працягвае. Але дакладных зьвестак няма, іх проста не даюць. Будзем сустракаць іх у 18.20, ці нават крыху раней. Бо бывалі выпадкі, што выпускалі раней, каб сябры і аднадумцы не сустракалі вязьняў".\n30 студзеня ў акцыі салідарнасьці зь вязьнямі 19-га сьнежня бралі ўдзел некалькі дзесяткаў менчукоў. 7 чалавек былі затрыманыя і правялі ноч на 31 студзеня на Акрэсьціна. З іх у судах былі пакараныя 10-ці сутачным арыштам 3 чалавекі, а яшчэ 4 атрымалі грашовыя штрафы – па 1 мільёну 50 тысяч рублёў, альбо 30 базавых велічынь.


СТУДЭНТЫ, ТВОРЦЫ І... ВАР'ЯТЫ\n("Вечерний Витебск" - дадатак да газэты "Віцьбічы", 13 лістапада 2008 г.)\nУдзельнікі гурта ВАР'ЯТ да студэнцкага сьвята ставяцца асабліва, бо народзіны гурта сьвяткуюць 16 лістапада, напярэдадні Міжнароднага дня студэнтаў і сьпяваюць менавіта для моладзевай аўдыторыі.\nГурт трымаецца на двух "кітах". Гэта - Арцём Сімаш і Зьміцер Пучынскі. Арцём - вакаліст, бас-гітарыст. Ён студэнт гістарычнага факультэта ВДУ імя П.М. Машэрава. Лічыць, што яму пашанцавала нарадзіцца ў наш час. Любіць каву розных гатункаў, пельмені, нестандартныя вершы і першы сьнег. Зьміцер - гітарыст, аўтар большасьці мэлёдый. Настаўнік па адукацыі, выдатны разьбяр. Сам пра сябе кажа, што замкнёны. Піша вершы. Нарадзіўся, калі ўвесь сьвет сьвяткаваў 20-годдзе з дня першага палёту ў космас чалавека. Вось і Зьміцер, нібы ракета, ляціць да намечанай мэты.\nВАР'ЯТ нарадзіўся ў сьценах Аршанскага пэдагагічнага каледжа 6 гадоў таму. За творчыя экспэрымэнты хлопцаў ледзь ня выгналі з інтэрната. Для выкладчыкаў і навучэнцаў творчасьць ВАР'ЯТа была незразумелай, але потым да бясконцых рэпэтыцый прызвычаіліся, сталі часьцей завітваць да хлопцаў, каб паслухаць. Аўдыторыя слухачоў расла. Зьявіліся свае ўласныя песьні. Першы выступ адбыўся ў роднай вёсцы Арцёма Вусьце ў Доме культуры. Гурт прынялі вельмі добра. Запрашалі яшчэ.\nШто ўяўляе гурт ВАР'ЯТ зараз? Пра гэта размова з Арцёмам і Зьміцерам.\n- Мы набылі пэўны досьвед, пасталелі, - распавялі сябры падчас сустрэчы.- Выдалі некалькі саматужных альбомаў, патрапілі на радыё. Нас запрашалі выступіць ў Маскве. Неяк прапанавалі паўдзельнічаць у хіт-парадзе на музычным партале realmusic.ru. І за два тыдні занялі першае месца. Было вельмі дзіўна, бо беларускамоўны аматарскі (мы не прафэсіяналы) гурт заняў такую высокую пазыцыю на даволі прэстыжным расейскім партале.\n- І ЯКУЮ ПЕСЬНЮ ВЫ ПРАПАНАВАЛІ Ў ХІТ-ПАРАД?\n- Гэта была песьня "Аднаві маю надзею". Яе стварылі пілігрымы, якія штогод ходзяць на Будслаў. Мы паспрабавалі адаптаваць яе пад моладзевую аўдыторыю і стварылі цяжкарокавую вэрсію. І даволі мэлядыйна атрымалася. Яшчэ спрабавалі паўдзельнічаць у фэстывалі "Басовішча", што ладзіцца ў Польшчы. Прайшлі толькі два туры, затое намі зацікавілася менская радыёстанцыя "Юністар". У ратацыю была ўзятая песьня "Малако".\n- А ЯК ВАС ПРАДСТАВІЛІ?\n- "Гурт ВАР'ЯТ зь Віцебска. Беларускаму року не хапае менавіта такога падыходу".\n- Мы былі вельмі зьдзіўлены такой ацэнцы. Было прыемна. Усе гэтыя акалічнасьці прымусілі нас верыць у тое, што пачынаецца пэрыяд музычнай сталасьці. Тое, што мы гурт правінцыйны, шмат у чым замінае раскрутцы. Лягчэй здабыць славу ў сталічным горадзе. Мы адхінуты ад цэнтра і на нас асабліва не зьвяртаюць увагі. Хаця ў межах Віцебска карыстаемся неблагой папулярнасьцю. Некалі знаёмая дзяўчынка бегала па плошчы ля амфітэатра і апытвала моладзь ці ведаюць яны гурт ВАР''ЯТ. Роўна палова адказала: "Ведаем", роўна палова: "Першы раз чуем". Паўгады таму на папулярным сайце "В Контакте" быў створаны фан-клюб гурта. На сёньня ў яго ўваходзіць больш за 140 чалавек. Яны актыўна абмярковаюць нашу творчасьць, нас саміх. Прыемна, што людзям цікава.\n- ВЫ ВЫДАЛІ ТРЫ АЛЬБОМЫ. ЯКІ ЗЬ ІХ, НА ВАШУЮ ДУМКУ, ЛЕПШЫ?\n- Да кожнага зь іх чульлівае стаўленьне. Мы самі пісалі матэрыял, самі запісвалі, малявалі вокладкі. Але напэўна самы лепшы ў прафэсійным пляне наш апошні альбом "Сон-трава". Ён быў запісаны ў 2007 годзе і распаўсюджаны колькасьцю больш за 150 асобнікаў.\n- ШТО ПЛЯНУЕЦЦА НАДАЛЕЙ?\n- Далёка вельмі не глядзім. Зьбіраемся зладзіць канцэрт беларускамоўных гуртоў Віцебска. Сэнс падзеі ў тым, каб паказаць, што сучасная музыка можа быць на беларускай мове, прапагандаваць сваё роднае, сваю культуру. На жаль, усё трымаецца на ўласным энтузіязьме моладзі... Акрамя таго, ы зьбіраемся выступіць на фэстывалі бардаўскай і рок-песьні, які штогод ладзіцца ў Машэраўскім унівэрсытэце. Плянуем зьняць кліп. На нейкую новую песьню. З тых, што зараз пішуцца. Дарычы, зараз актыўна працуем над новай праграмай.\n- ВЫ СЬПЯВАЕЦЕ ТОЛЬКІ НА БЕЛАРУСКАЙ МОВЕ?\n- Мы з самага пачатку так вырашылі. З пачуцьця патрыятызму. А то дзіўная сытуацыя - усе нашы суседзі - палякі, расейцы, украінцы - размаўляюць кожны на сваёй роднай мове. А мы - не... Роднай мовай трэба ганарыцца! А яшчэ на той час хацелася вылучыцца на фоне іншых музыкаў. Калі мы пачыналі, а гэта быў 2002 год, вакол ігралі толькі рускі рок. Мы выглядалі арыгінальна. Людзям было цікава.\n- А ЯКІЯ ТЭМЫ ВАШЫХ ПЕСЕНЬ?\n- Першапачаткова, калі былі больш юныя, галоўнай тэмай былі сардэчныя пачуцьці хлопчыка да дзяўчынкі, каханьне без адказу. І патрыятызм таксама прысутнічаў. Зараз лірыка становіцца больш грамадзянскай. Адбываецца пераход ад "імпрэсіянізму" да "сацыяльнага рэалізму". Жыцьцё не ва ўсіх асабліва салодкае. Каб жыць, трэба круціцца. Таму шукаем паратунку ў іроніі. Апошнім часам экспэрымэнтуем ў напрамку дадаізму. Гэта абсурднае спалучэньне выразаў. Ствараецца камічны эфект, але насамрэч сэнс глыбейшы. І кожны можа ўбачыць ў тэксьце нешта сваё.Можна сьпяваць пра нейкую роспач і алегарычна казаць пра адносіны чалавека да чалавека ці чалавека і грамадзтва.\nАўтарка інтэрвію - Кацярына Маркава-Бараноўская.\nВярнуцца ў "Рэцэпты і рэкамендацыі"


У Харкаве знеслі помнікі савецкім правадырам\n11.04.2015 / 11:45\nУ Харкаве знеслі помнікі савецкім правадырам 31\nУ Харкаве ў ноч на 11 красавіка невядомымі былі знесены тры помнікі: Сярго Арджанікідзэ, Якаву Свярдлову і Мікалаю Рудневу.\nКаля дзесяці чалавек у балаклавах чаплялі помнікі тросам, а затым сцягвалі з пастаментаў пры дапамозе мікрааўтобуса.\nУ Youtube пазней з'явіўся відэазапіс, які суправаджаецца каментаром: «Грамада Харкава прывяла ў дзеянне закон аб асуджэнні камуністычнага рэжыму».\n9 красавіка Вярхоўная Рада Украіны прыняла законапраект «Аб асуджэнні камуністычнага і нацыянал-сацыялістычнага (нацысцкага) таталітарных рэжымаў ва Украіне і забароне прапаганды іх сімволікі».\n11.04.2015 / 12:08\nзараз пачнецца: "вандалы !! нельга так рабіць !! трэба быць цывілізаванымі і талерантнымі !!" пасьля развалу СССР украінская ўлада мела больш за 20 гадоў, каб цывілізавана, талерантна і акуратна зьняць усе гэтыя помнікі і перадаць іх таму, каму яны патрэбныя, напрыклад у расею - там надта любяць усіх гэтых бальшавіцкіх вычварэнцаў. маглі бы ўсё гэта нават вельмі прыгожа зрабіць, з аркестрам, ганаровым каравулам і г.д. але замест гэтага ўлада 20 гадоў займалася тым, што расьпілівала паміж сабой багацьце краіны. таму няма чаго дзівіць, што людзі самі зрабілі тое, што павінна была рабіць дзяржава. так, непрыгожа і неталерантна. затое хутка і эфектыўна. гэта як бы адначасова і намёк для нашай беларускай улады. або гэта зробіце вы, акуратна і цывілізавана. або зробім мы, па-украінску. думайце, пакуль яшчэ ня позна. Слава Украіне.\n11.04.2015 / 12:15\nНевядомыя ў балаклавах - гэта былі прарускія правакатары. Яны паспяшаліся прыбраць сваіх ідалаў ціха, без шуму і пылу, бо ўжо паводле прынятага законапраекта «Аб асуджэнні камуністычнага і нацыянал-сацыялістычнага (нацысцкага) таталітарных рэжымаў ва Украіне і забароне прапаганды іх сімволікі» гэтых пачвар, савецкіх правадыроў, павінны былі збіць з іх высокага п’едысталу публічна, з палымянымі словамі аратараў і пад пырскі шампанскага.\n11.04.2015 / 12:33\nЧем то напоминает исламских фанатиков, уничтожающих будд в Афганистане


Намесьнік дзяржсакратара ЗША: “Беларусь вельмі складаная краіна”\n06 сьнежань 2005, 18:10\nПаводле радыё "Эхо Москвы" 2 сьнежня расейская радыёстанцыя “Эхо Москвы” правяла прамы эфір з намесьнікам дзяржсакратара ЗША па палітычных пытаньнях Нікаласам Бэрнсам. Амэрыканскі дыплямат адказваў на пытаньні слухачоў радыё і вядучага перадачы, кіраўніка радыё “Эхо Москвы” Аляксея Венядзіктава. Прапануем вашай увазе частку размовы, якая тычылася Беларусі.\n(Венядзіктаў: ) “Чаму ЗША і дзярждэпартамэнт гэтак востра і рэзка рэагуюць на тое, што адбываецца ў Беларусі? Беларусь ні з кім не ваюе, гэта ўнутраныя праблемы гэтай дзяржавы. Яно будуе сваю палітыку так, як хоча. Так думае шмат расейскіх грамадзянаў. Чаму такая рэакцыя?”\n(Бэрнс: ) Мы ня маем нічога супраць беларускага народу. Але мы лічым, што ўрад Беларусі аўтакратычны і недэмакратычны. Ён не дае народу тых правоў, якія дае свайму народу, скажам, расейскі ўрад, ці ўкраінскі, ці латыскі.\nБеларусь вельмі складаная краіна, сярод іншых краінаў былога СССР яна – адна зь нешматлікіх, якія зьяўляюцца цалкам дыктатарскай. Мы, аднак, дэмакратычная краіна, гэтак жа, як і Расея, і мы лічым, што людзі павінны быць свабодным. Яны павінны мець свае правы, мець права выказваць тое, што яны думаюць, журналісты павінны мець права пісаць бяз страху перад ўрадам. Цяпер у Беларусі гэтага няма.\nМы маем вялікія сымпатыі да беларускага народу, але мы ня маем добрых адносінаў зь беларускім ўрадам”.\n(Венядзіктаў: ) “І гэта ўсё?”\n(Бэрнс: ) “А гэта шмат. Калі паглядзець на гэтую частку сьвету, найбольш складаныя адносіны ў нас якраз зь беларускім ўрадам”.\n(Венядзіктаў: ) “Гэта дзіўна. Велізарныя Злучаныя Штаты і маленькая Беларусь. І у вас самыя складаныя адносіны. Дзіўна. Здаецца, супернікаў трэба шукаць па плячы – Кітай, Індыя”.\n(Бэрнс: ) “Не, таму што гэтыя краіны вельмі адрозьніваюцца адна ад адной. Але ў Індыі паўнапраўная дэмакратыя. Кітай знаходзіцца на шляху рэформаў. У Беларусі гэтага не адбываецца. Беларусь ня робіць ніякіх высілкаў, каб ісьці па шляху рэформаў, каб даць больш свабоды свайму народу. Вельмі шкада такі народ. Беларусь у гэтым сэнсе вельмі адрозьніваецца ад іншых краінаў, якія Вы прыгадалі”.\n(Венядзіктаў: ) “Што амэрыканскаму падаткаплацельшчыку, які ня ведае дзе Менск ці Бабруйск, да Беларусі?”\n(Бэрнс: ) “Вы зьдзівіцеся, але шмат амэрыканцаў ведаюць геаграфію, памятаюць школьныя ўрокі. Савецкі Саюз быў вельмі важнай краінай у мінулым. Мы шмат ведалі аб гэтым і шмат амэрыканцаў ведаюць, дзе знаходзіцца Менск. Але кожны ўрад павінен трымацца пэўных каштоўнасьцяў. Гэта якраз складае сутнасьць дэмакратычнага ўраду. Трэба за штосьці выступаць, прадстаўляць нейкія каштоўнасьці. Мая краіна прадстаўляе надзею дэмакратыі. Калі мы бачым краіну, якая не зьяўляюцца свабоднай, урад, які прыгнятае свой народ, ці мы павінны маўчаць? Не зьвяртаць увагі? Ці хаця б выказаць падтрымку таму народу, які пазбаўлены правоў. Мы лічым, што правільны крок – гэта выказацца”.


Сям’я ў жыцьці прэтэндэнта на вышэйшую пасаду: тормаз ці фарсаж?\n01 чэрвень 2010, 22:37\nПра жаданьне ўдзельнічаць у прэзыдэнцкай гонцы ўжо заявілі блізу дзясятка беларускіх палітыкаў і грамадзкіх дзеячаў. Аднак за прэзэнтацыямі ды агучваньнем праграмаў цяжка разгледзець чалавечыя якасьці прэтэндэнтаў на вышэйшую пасаду. Якія яны ў сямейным жыцьці? Дапамагаюць сямейнікі ў дасягненьні высокай мэты ці — наадварот — перашкаджаюць?\nЛідэр руху «За свабоду» Аляксандар Мілінкевіч адным зь першых абвясьціў старт у другой запар для сябе прэзыдэнцкай кампаніі. Біяграфія Мілінкевіча добра вядомая яшчэ ад выбараў 2006 году. Спадар Мілінкевіч жанаты другім шлюбам, ад першага мае двух сыноў — Вітаўта і Аляксандра. Першая жонка жыве ў Горадні.\nАдзін з патэнцыйных канкурэнтаў спадара Мілінкевіча — вылучэнец ад Партыі БНФ, шклоўскі актывіст дэмакратычнага руху Рыгор Кастусёў. Кажа, што ў сямейным жыцьці ён абсалютна «стабільны», чым і ганарыцца:\n«Жанаты 30 гадоў, пайшоў ужо чацьвёрты дзясятак. Трое дзяцей. Так што ў гэтым пляне я стабільны. Жонка — сацыяльны работнік Шклоўскага аддзяленьня сацыяльнага забесьпячэньня. Дачка старэйшая зараз гадуе ўнучку, у дэкрэтным адпачынку. Другая дачка скончыла Акадэмію музыкі, працуе ў Магілёве ў школе. А сын вучыцца на 4 курсе Гданьскага ўнівэрсытэту ў Польшчы. Магу сказаць, што ў нас сямейныя адносіны — на першым пляне. І зь дзецьмі, і паміж жонкай і мужам, і з унучкай, і з бацькамі. Бацькоў, праўда, ужо няма, але цешча і маці цешчына жывуць, жонка іх даглядае. Таму ў гэтым сэнсе ўсё ў нас на ўзроўні добрым».\nАляксандар Лукашэнка з сынам Міколам.\nАднадумцы Кастусёва вылучаюць яго ў прэтэндэнты на кандыдата ў прэзыдэнты пад недвухсэнсоўным лёзунгам: «Бяда са Шклова прыйшла, Шклоў павінен яе і спыніць». Паміж радкоў чытаецца прозьвішча цяперашняга кіраўніка Беларусі Аляксандра Лукашэнкі. І хоць наўпрост Лукашэнка яшчэ не абвясьціў пра ўдзел у выбарах, але некалькі разоў падкрэсьліў, што ня бачыць прычынаў, каб гэтага не зрабіць.\nУ 1994-м Лукашэнка канчаткова перабраўся ў Менск, пакінуўшы намінальную першую лэдзі ў Рыжкавічах. Сьледам за бацькам пацягнуліся і сыны — Віктар і Дзьмітры. Дагэтуль невядома, ці існуе афіцыйны шлюб Аляксандра Рыгоравіча і Галіны Радзівонаўны. А пяць гадоў таму публіцы быў прадстаўлены малодшы з Лукашэнкаў — Мікалай. Самога Лукашэнку больш хвалюе ня ўласны прыклад, а тое, каб у якія «цьмяныя гісторыі» ня ўляпаліся ягоныя дзеці:\n«Нават сваіх дзяцей, якіх я беззапаветна люблю, я трымаю ў яжовых рукавіцах. Вы хоць адзін раз чулі пра скандал з удзелам дзяцей прэзыдэнта? Ніколі! І Леанід Сямёнавіч Мальцаў, і Аляксандар Паўлоўскі, праз рукі якіх яны прайшлі ў войску, слова дрэннага пра іх не сказалі…»\nСустаршыня партыі «Беларуская хрысьціянская дэмакратыя» Віталь Рымашэўскі перакананы, што для любога публічнага палітыка сямейныя каштоўнасьці павінны быць на першым месцы. А ягоны прыклад можа быць узорам для астатніх:\n«Жанаты першы і апошні раз, упэўнены. Маю дачку, якой 9 месяцаў. Дачка — Ева, жонка — Наста. Мае палітычныя посьпехі, калі яны ёсьць, то як мінімум паловы зь іх я дасягнуў дзякуючы таму, што маю такую жонку. Бо мець добрую жонку — гэта ўжо палова справы ў жыцьці. Калі ёсьць падтрымка ў сям’і, калі ёсьць разуменьне, ёсьць ахвярнасьць і цярпеньне — то гэта надзвычай важная падтрымка. Палітычная справа вельмі няпростая, нялёгкая. Бывае, элемэнтарна не хапае часу на сям’ю. Але калі сям’я зьяўляецца ў тваёй справе падтрымкай, то ты можаш вельмі шмат што зрабіць. У выніку гэта будзе ўплываць на паводзіны чалавека, на ягоныя памкненьні. Бо калі ў чалавека ня ўсё добра ў сямейным пляне, ёсьць сур’ёзныя праблемы, я перакананы, што гэта ня можа не адлюстроўвацца на ягоных паводзінах — працоўных, палітычных у тым ліку, і ня можа ня шкодзіць».\nА вось незалежны прэтэндэнт Алесь Міхалевіч лічыць, што прыватнае жыцьцё палітыка не павінна хваляваць староньніх назіральнікаў. Чалавека трэба ацэньваць, зыходзячы зь ягоных прафэсійных здольнасьцяў, а не па тым, які ён у пазапрацоўным жыцьці:\n«Я жанаты, у мяне дзьве дачкі. Адна — 2000 году нараджэньня, другая — 2009, зусім маленькая. З жонкай афіцыйна расьпісаныя ад 1999-га… Я думаю, што сямейныя каштоўнасьці і сямейныя стасункі важныя для кожнага чалавека — незалежна ад таго, палітык ён ці не. Але асабіста я заўсёды галасую за палітыкаў, зыходзячы зь іх прафэсійнага досьведу і зыходзячы з таго, якія яны рашэньні прымаюць. Я лічу, што палітык таксама мае права на прыватнае жыцьцё, на прыватнасьці. І я, напрыклад, сам асабіста не люблю, калі ўмешваюцца ў маё асабістае жыцьцё, і таксама ня ўмешваюся ў прыватнае жыцьцё іншых. Але калі ўжо назваўся, то зразумела, што палітыкі маюць менш прыватнасьці, чым іншыя. Я гэта разумею, і жонка таксама разумее».\nЯшчэ адзін прэтэндэнт, першы намесьнік старшыні Беларускай партыі «Зялёныя» Юрый Глушакоў прызнаецца, што па-за працай цалкам прысьвячае сябе адзінай дачцэ:\n«Жонка памерла ў 2006 годзе, ад хваробы…»\nКарэспандэнт: «Ва ўлётцы вы пазначылі, што выхоўваеце дачку. Хтосьці дапамагае?»\n«Зразумела, маці дапамагае, вельмі моцна дапамагае брат. Таму ў гэтым сэнсе ўсё нармальна. Фактычна дачка ўжо дарослая — 1990-га году нараджэньня, 19 гадоў. Але, канечне, выхаваўчы працэс у такім узросьце патрабуе пэўных намаганьняў. Пакуль усё добра, спадзяюся, і надалей так будзе. Цяпер яна вучыцца і адначасова працуе».\nВольны ад сямейных абавязкаў пакуль толькі адзін прэтэндэнт — намесьнік старшыні Аб’яднанай грамадзянскай партыі Яраслаў Раманчук. Пытаньне пра «зайздроснага жаніха» ён карэктуе, паколькі гатовы «ашчасьлівіць» усіх жанчын Беларусі:\n«Калі на 8 сакавіка я напісаў артыкул наконт таго, што менавіта патрэбна жанчынам — ня кветкі раз на год, а 3-4 пункты, якія пераклікаюцца з маёй праграмай. Потым на блогу было вельмі шмат добрых камэнтароў, што менавіта гэта і патрэбна жанчынам: каб яны больш заробкаў мелі, каб лепш ім працавалася, каб большая сацыяльная ахова была. Жанчыны рэагуюць эмацыйна, таму, думаю, буду размаўляць зь імі вобразамі, безумоўна, на лічбах усё гэта паказваць. Але зводзіць усё ў адно пытаньне — жанаты ці не — думаю, у гэтым ня ўся праўда».\nУ ліку палітыкаў, якія заявілі пра ўдзел у прэзыдэнцкай гонцы, — былы намесьнік міністра замежных спраў Андрэй Саньнікаў. Спадар Саньнікаў у другім шлюбе, ягоная жонка — журналістка Ірына Халіп, у іх расьце маленькі сын.\nДнямі са спасылкай на кіраўніцтва Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі «Грамада» было заяўлена, што на прэзыдэнцкую пасаду прэтэндуюць былы кіраўнік Вярхоўнага савету Мечыслаў Грыб і генэрал Валерый Фралоў. Аднак самі яны параілі пачакаць разьвіцьця падзеяў.\nСваякі прэзыдэнтаў: пратэкцыянізм у дзеяньні\n“Коля – эліксір маладосьці для прэзыдэнта”\nДзеці прэзыдэнтаў: шляхі прасоўваньня ва ўладу


10 студзень 2006, 15:56\nАд сёньняшняга дня мяса любой птушкі павінна прадавацца толькі ва ўпакоўцы. У Міністэрстве сельскай гаспадаркі і харчаваньня тлумачаць гэта барацьбой з падробнай прадукцыяй, а таксама больш жорсткімі санітарнымі нормамі да мяса птушкі. Ад 1 сакавіка набудзе моц яшчэ адна ініцыятыва ведамства — забарона на так званае “выгульнае” вырошчваньне птушкі. Кіраўнік вэтэрынарнага ўпраўленьня згаданага міністэрства Міхаіл Бушыла тлумачыць, каго канкрэтна будуць тычыцца падобныя абмежаваньні:\n(Бушыла: ) “Тычыцца гэта выключна прыватных падворкаў. На грамадзкіх птушкафабрыках куры ня ходзяць, дзе ім захочацца. Птушкафабрыка — закрытае прадпрыемства, вакол плот, птушку трымаюць у пэўных памяшканьнях, нікуды яна не блукае, ня ходзіць. Яна з птушкафабрыкі можа выйсьці толькі ў выглядзе мяса ці яйка”.\nУ спадара Бушылы я пацікавіўся: як, на ягоны погляд, такія захады ўспрымуць вяскоўцы, для якіх куры ды яйкі — ці не асноўны харч, ледзьве не другі хлеб.\n(Бушыла: ) “Ну, гэта вы так лічыце. Людзі нармалёва нас разумеюць і ўспрымаюць. Бо ведаюць, што такое хвароба і якія наступствы могуць быць. Ні другога хлеба, як вы кажаце, ні трэцяга не застанецца”.\nЦі пагражае парушальнікам інструкцыяў пакараньне — прыкладам, канфіскацыя птушкі, якая ігнаруе “хатні рэжым”?\n(Бушыла: ) “Забіраюць, калі ўжо зьявілася захворваньне, калі зафіксаваны агмень інфэкцыі. Тады яе складаюць у мяхі і далей — як у сюжэтах з Турэччыны, Крыму і гэтак далей. А калі птушка здаровая, гаспадар проста не павінен яе выпускаць за межы свайго падворку, каб не было кантакту зь дзікай — вось галоўны сэнс. Сёньня мы яшчэ нічога не забараняем, а з 1 сакавіка, калі пачнецца масавы лёт птушкі з паўднёвай міграцыі, адтуль, дзе ёсьць хвароба, мы не выключаем пераносу захворваньня. І калі хатняя птушка закантактуе зь дзікай, магчымае заражэньне. Трыццаць сотак маеш — трымай на сваёй зямлі сваю птушку. Але не выпускай за плот, на вадаёмы. І гэта тычыцца ня толькі вадаплаўнай, але і сухапутнай птушкі. Увесну, дарэчы, падобная працэдура ў вёсцы ўвесь час адбываецца: людзі сеюць агарод і, каб куры не псавалі градаў, іх замыкаюць. Нічога тут страшнага. Адзінае, што крыху больш кармоў запатрабуецца. Бо курыца ці качка нешта яшчэ зьбірала ў вадаёмах ці на вольным выпасе”.\nМіністэрства замежных справаў настойліва рэкамэндуе грамадзянам Беларусі ўстрымацца ад паездак у краіны, дзе вызначаныя агмені птушынага грыпу. Перадусім, гэта тычыцца Турэччыны, дзе заражаных правінцыяў ужо больш за дзясятак, разам з курортнымі тэрыторыямі.


Палескія рабінзоны (аповесць) — Вікіпедыя\nПалескія рабінзоны (аповесць)\nПалескія рабінзоны — прыгодніцкая аповесць Янкі Маўра аб прыгодах двух юнакоў, што апынуліся адрэзанымі ад усяго свету на востраве пасярод палескіх балот.\nНавучэнцы тэхнікума — 17-18-гадовыя юнакі Мірон і Віктар — на вясновых вакацыях адправіліся ў падарожжа па залітым разводдзем Паслессі. Яны «пазычылі» нягеглы човен, які падчас няўдалага веславання перавярнуўся, і хлопцы апынуліся ў вадзе. Ледзь жывымі дапаўзлі яны да высокай зямлі, якая аказалася бязлюдным востравам пасярод залітых вадой балот. Нягледзячы на вельмі складанае становішча, Мірон і Віктар не адчаіліся і здолелі наладзіць самы просты, але неабходны для выжывання быт: з дапамогай трэння атрымалі агонь, які ратавалі ад навальніцы; спражку папругі прыстасавалі пад нож; узвялі будан, злучыўшы вершаліны алешын; адгарадзілі затоку — садок для рыбнай гаспадаркі. Закон Архімеда падказаў ім, як выбрацца з багны, а вопыт старажытных, як зляпіць гаршчок.\nдзік (апісваецца як найбольш страшны жыхар вострава: нават маючы рэвальверы, хлопцы не будавалі планаў на яго)\nвожык (загінуў, хлопцы начапілі голкі на дубіны, такім чынам атрымаўшы булавы)\nбалотная чарапаха (была забіта, панцыр выкарыстоўваўся як посуд)\nмядзведзь (быў ранены ў вока, а праз некалькі дзён — дабіты; часткова з’едзены, часткова расцягнуты дзікімі жывёламі)\nказуля (была забіта з рэвальвераў)\nлось і рысь (Мірон і Віктар уратавалі сахатага ад драпежніцы)\nДва першых тыдні сваёй рабінзанады героі аповесці здабывалі харчаванне, змагаліся з прыродай, шукалі выйсця з вострава. Ключавым момантам стала знаходка бабрынага пасялення. Мірон і Віктар адмовіліся ад сваіх паўсядзённых спраў, каб паназіраць за паводзінамі і жыццём зусім рэдкіх на той час жывёл. І трэба ж было так здарыцца, каб якраз у адзін з тых дзён на востраў завіталі злачынцы, што прыстасавалі адну з бабровых хатак для схову кантрабанды, зброі і нават аркушаў з нейкімі загадкавымі планаў (гэта хлопцы высветлілі пасля). З размоў незнаёмых Мірон і Віктар зразумелі іх негатыўнае стаўленне да савецкай дзяржавы і шкодніцкія намеры, таму не паказалі носу з укрыцця.\nПраз два тыдні кантрабандысты вярнуліся і прывялі палоннага вайскоўца. Па дарозе яны напаткалі зубра і забілі яго на вачах у рабінзонаў. Хлопцы, ведаючы іх планы, здолелі падрыхтавацца да сустрэчы. У выніку маланкавай аперацыі палоннік быў вызвалены і ўзброены. Цяпер ужо ён — савецкі пагранічнік Саўчук — вёў рэй. Галоўны бандыт быў забіты, яго два паплечнікі — звязаныя. Наступная хваля бандытаў таксама трапіла ў палон. Пагранічнік Саўчук пакінуў хлопцаў вартаваць бандытаў і пайшоў па дапамогу тымі сакрэтнымі кладкамі, якія ён высветліў, калі быў канваяваны на востраў. Мірон і Віктар правялі гераічную жудасную ноч побач з шасцю мацёрымі злачынцамі, якія пераспрабавалі ўсе спосабы, каб выслізнуць з палону. На досвітку з’явіўся Саўчук з 12 чырвонаармейцамі. У той жа дзень Мірон і Віктар пакінулі востраў. Іх рабінзанада цягнулася не менш за месяц.\n«З маленства яны былі суседзямі і таварышамі, таксама як і іхнія бацькі. Бацька Мірона працаваў у млыне, а Віктара — на шкляной гуце… Вучыліся абодва добра, чыталі шмат кніжак, асабліва прыгодніцкіх — Жуля Верна, Майн Рыда, Купера і г.д.» Хлопцы разам займаліся ў краязнаўчым гyрткy. Віктар больш цікавіўся заалогіяй, а Мірон — батанікай.\nВіктар. «Прысадзісты, карчасты, чарнявы, з круглым пляскатым тварам.» Жвавы і імклівы. Курыць. Але за месяц на востраве кінуў.\nМірон. «Худы, цыбаты дзяцюк, з блакітнымі вачыма, доўгім птушыным носам і доўгімі светлымі валасамі.» Спакойны і разважлівы. Не курыць.\nВа ўсім Віктар і Мірон выяўляюць вынаходлівасць, кемлівасць, яны застаюцца назіральнымі, не могyць не спыніцца перад хараством прыроды. Яны дапамагаюць адзін аднамy ў хвілінy небяспекі. Цікаўнасць і любоў да прыроды яднае іх.\nУ 1934 годзе паводле аповесці быў зняты нямы фільм «Палескія рабінзоны». Рэжысёры: Іосіф Бахар, Леанід Малчанаў. Фільм захаваўся не цалкам.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Палескія_рабінзоны_(аповесць)&oldid=3394020"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 09:01, 26 чэрвеня 2019.


Прадпрымальнікі заклікаюць увесці малы памежны рух з Польшчай - VISA-FREE\nБеларускія і польскія прадпрымальнікі накіруюць на адрас урадаў сваіх краін петыцыю з просьбай паскорыць увядзенне ў жыццё Дамовы аб малым памежным руху.\nПра гэта на Форуме “Добрасуседства 2011” заявіў старшыня беларуска-польскай гандлёва-прамысловай палаты Юзэф Лахоўскі. Паводле яго слоў, гэта пагадненне ўжо дзейнічае з усімі краінамі-суседзямі Польшчы, акрамя Беларусі.\nКіраўнік беларуска-польскай ГПП адзначыў, што польскі бок цалкам скончыў усю працэдуру яшчэ ў сярэдзіне 2010 года. У сваю чаргу пасол Польшчы ў Мінску Лешак Шарэпка, заклікаўшы да напісання дадзенай петыцыі, паведаміў, што Польшча адна з першых у ЕС пачала падрыхтоўку да МПР з Беларуссю, але гэта пытанне да гэтага часу застаецца неўрэгуляваным, перадае Polsha24.com.\nДыпламат заявіў, што Варшава робіць усё магчымае, каб спрасціць польска-беларускія гандлёва-эканамічныя адносіны. У прыватнасці, ён адзначыў выдачу польскімі ўладамі беларусаў shopping-віз, супраць якіх выступае частка краін Шэнгенскай дамовы. Паводле яго слоў, у 2011 годзе Польшча выдала грамадзянам Беларусі на 100 тыс. віз больш чым у 2010-м. Лешак Шарэпка паведаміў, што ў польскіх дыппрадстаўніцтвах ў Беларусі не хапае супрацоўнікаў для абслугоўвання ўсіх жадаючых атрымаць польскую візу. Да таго ж, па яго словах, востра стаіць пытанне перанясення ў новыя будынкі польскіх консульстваў у Мінску і Гродне.\nПасол Беларусі ў Польшчы Віктар Гайсёнак пацвердзіў, што адносіны паміж дзвюма краінамі далёка не бязвоблачныя. Гаворачы аб дамове аб МПР, ён спаслаўся на заяву прэс-сакратара беларускага МЗС Беларусі Андрэя Савіных.\nЯк перадаваў Тэлеграф, 16 лістапада Андрэй Савіных заявіў, што, “што тычыцца Дамовы аб правілах памежнага руху, то мы можам канстатаваць, што польскі бок зрабіў і працягвае рабіць усё магчымае для таго, каб стварыць максімальна неспрыяльны фон для ўступлення гэтага пагаднення ў сілу”.\nМіж тым з 1 лютага 2012 года Беларусь і Латвія пачынаюць выдачу дазволаў, якія даюць права на ўезд у прыгранічныя тэрыторыі без віз.


08 сьнежань 2016, 21:49\nЗнос шпіталя плянуецца пачаць з прыбудаванага корпусу\nЛасы кавалак і цякучка замежных інвэстыцыяў\nГэтым разам ласы кавалак бяруцца ўпарадкаваць бізнэсоўцы з Абʼяднаных Арабскіх Эміратаў. Анансавана, што ў амбітны праект мяркуецца ўкласьці 250 мільёнаў даляраў.\nЯк паведамілі ў Камітэце эканомікі Менгарвыканкаму, цягам двух тыдняў будзе падпісаная інвэстыцыйная дамова, пасьля чаго заказчык у асобе прадпрыемства «Менская спадчына» прыступіць да руйнаваньня шпіталя і выставачнай залі. Працы мяркуецца пачаць ужо пры канцы сьнежня, і, калі ня здарыцца якога форс-мажору, адрапартаваць пра выкананьне задачы менш як праз год.\nПляц, прызначаны пад забудову, мае плошчу блізу 6 гектараў. Сюды мяркуецца «ўціснуць» гатэльны комплекс, гандлёвую зону, рэстаран, казіно, падземны паркінг. Выглядае, што забаўляльную сфэру іншаземным крэдыторам фінансаваць нашмат выгадней, чым падтрымліваць рэальную эканоміку.\nУнутраная тэрыторыя колішняга кляштара\nЭкспэртаў перадусім цікавіць, які лёс чакае сярэднявечныя муры, якія рызыкуюць папоўніць доўгі сьпіс незваротных стратаў у гістарычным цэнтры сталіцы. Самы стары будынак у раёне Траецкай гары — былы кляштар базыльянак — мае статус гісторыка-культурнай каштоўнасьці. Знаўцы кажуць, што ў апэрацыйнай, абсталяванай на трэцім паверсе замест манаскіх кельляў, пад пабелкай дагэтуль захаваліся росьпісы XVIII стагодзьдзя. Унікальная тут і канструкцыя скляпеньняў, аналягаў якім у Менску няма.\nПаводле нацыянальнага заканадаўства руйнаваць помнікі архітэктуры забаронена, іх можна толькі рэканструяваць. Чатыры карпусы былога шпіталя, выселенага яшчэ перад прышэсьцем першага патэнцыйнага інвэстара з Аману, якраз падпадаюць пад такое патрабаваньне — гэта сам кляштар, дом інвалідаў, багадзельня, гаспадарчая пабудова. Іншымі словамі, пад бульдозэр можна пускаць толькі паваенную прыбудову, якая адпачатку не гарманіравала са старадаўнім навакольлем.\nПаваенная прыбудова шпіталя\nЭўрарамонт для прадмесьця з 500-гадовай гісторыяй\nАпроч таго, акрэсьленая тэрыторыя ўваходзіць у зону аховы гістарычнага цэнтру, які, у сваю чаргу, клясыфікуецца як «комплексная гісторыка-культурная каштоўнасьць». У зьвязку з абвяшчэньнем новага забудоўшчыка паўстае лягічнае пытаньне: ці будуць вытрыманыя абавязковыя рэглямэнты?\nПа-першае, у ахоўных зонах нельга весьці будаўніцтва вышэй за 9 паверхаў. Па-другое, згодна з нормамі комплекснага тэрытарыяльнага плянаваньня ў гістарычным цэнтры павінны выяўляцца і аднаўляцца значныя страчаныя архітэктурныя будынкі і збудаваньні.\nГістарычныя пляны XVIII—ХХ стагодзьдзяў з Траецкім і Лаўскім прадмесьцямі\nЯк кажа старшыня Беларускага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры Антон Астаповіч, асваеньне тэрыторыі ў межах вуліц Купалы і Багдановіча непазьбежна паўплывае на ляндшафтную адметнасьць адразу двух гістарычных прадмесьцяў — Траецкага і Лаўскага. І калі пасьля рэстаўрацыі з элемэнтамі «эўрарамонту» першае яшчэ раней загналі ў «псэўдаархітэктурнае гета», то ў выпадку рэалізацыі другога будзе пахаваны яшчэ адзін пласт самабытнасьці менчукоў:\n«БелЭкспа» — гэта ўжо тэрыторыя Лаўскага прадмесьця. Там пераважала не мураваная, а драўляная забудова. Калі кіравацца нарматывамі, трэба аднаўляць страчаную пляніровачную структуру ў гістарычным абʼёме. Марфалёгію архітэктуры, канечне, не адновім, але можна аднавіць так званыя «габарытныя кантэйнэры» будынкаў, якія там стаялі. Іншая справа, што інвэстар гэтага рабіць ня будзе, яму патрэбныя плошчы. Адпаведна, будзе праектавацца чарговы шматпавярховы комплекс, які парушыць усе крытэры працы на гэтай тэрыторыі. Не сумняюся, што ўсё будзе ўзгоднена на ўсіх узроўнях — і Камітэтам архітэктуры Менгарвыканкаму, і навукова-мэтадычнай радай, і Міністэрствам культуры. На жаль, у нас узгадненьні робяцца ня ў межах дзейнага заканадаўства, а з парушэньнямі закону — дзеля спрыяньня інвэстару. Практычна ўсе яны маюць прыкметы парушэньня артыкула 20 закону «Аб барацьбе з карупцыяй».\nТраецкая спаруда над гістарычным прадмесьцем\nАпроч таго, тэрыторыя, на якой за савецкім часам вырас шкляны куб «БелЭкспа», мае мэмарыяльнае значэньне. У свой час тут стаяў дом выбітнага драматурга Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча, аднак падчас маштабнай будоўлі яго зьнесьлі разам з астатнім «прыватным сэктарам».\nУціснуць помнік у рамкі сучасных стандартаў\nАдзін з найбольш дасьведчаных экспэртаў у пытаньнях захаваньня гістарычнай спадчыны Менску, гісторык Уладзімер Дзянісаў ня схільны верыць запэўніваньням уладаў, што інвэстпраект будзе рэалізаваны ў «максымальна зьберагальным рэжыме». Перадусім выклікае трывогу, што няма празрыстасьці і хоць якога грамадзкага абмеркаваньня рэзананснай будоўлі — праект, які даручана распрацаваць архітэктурнай кампаніі «Варабʼёў і партнэры», аточаны таямніцай. Супрацоўнікі бюро нават кажуць, што далі падпіску «аб неразгалошваньні інфармацыі».\n«Сьвечка» бізнэс-цэнтру над Замчышчам\nНарэшце, толькі за апошнія гады жыхары сталіцы сталі сьведкамі таго, як дзеля спонсараў нахабна парушаюцца ўсе магчымыя нормы забудовы ў ахоўных зонах — тут і жылая «спаруда імя алігарха Чыжа» ў Траецкім прадмесьці, і «псэўдакемпінскі» на месцы першай электрастанцыі, і шкляная высотка зь відам на Замчышча, і цэлая вуліца муляжоў у сайдынгу з закосам пад даўніну на беразе Сьвіслачы:\n«У кароткай інфармацыі фігуруе адна фраза, якая проста бянтэжыць: аўтары праекту павінны „тактоўна ўпісаць старыя будынкі ў новы будаўнічы комплекс“. А не наадварот! Менавіта новае будаўніцтва павінна падпарадкоўвацца мэтам захаваньня гісторыка-культурнай спадчыны, якраз гэта галоўная задача! Непакоіць яшчэ адна рэч: калі будзе распрацоўвацца праектна-каштарысная дакумэнтацыя на рэканструкцыю старажытных будынкаў — у першую чаргу кляштара базыльянак XVIІI стагодзьдзя і пабудоў шпіталя ХІХ стагодзьдзя — ці ня будуць зьнішчаныя іх інтэрʼеры і пляніровачная структура, якая таксама ўяўляе вялізную каштоўнасьць? Справа ў тым, што там захаваліся скляпеньні і памяшканьні, перакрытыя крыжовымі бэлькамі. Гэта першае. Па-другое, у будынку манастыра пад новым тынкам застаўся манумэнтальны жывапіс XVIІI стагодзьдзя».\nСайдынгавая вуліца «пад даўніну»\nЯк вынікае з архіўных дакумэнтаў пачатку ХІХ стагодзьдзя, аўтарства фрэсак у кляштары базыльянак належыць вядомаму мастаку свайго часу Казіміру Анташэўскаму. Красамоўны факт: ён расьпісаў амаль паўтара дзясятка каталіцкіх і ўніяцкіх сьвятыняў на тэрыторыі Менскай губэрні, што сьведчыць пра талент і запатрабаванасьць майстра. У ліку самых вядомых — росьпісы Менскага катэдральнага сабору і касьцёла езуітаў у Лучаі, а таксама інтэрʼеры рымска-каталіцкай сьвятыні ў Будславе і менскага кляштара базыльянак. І страта неацэнных росьпісаў разам са старажытнымі мурамі была б непапраўнай памылкай сучасных дойлідаў.\nШлях ад Ратушы да заштатнага казіно\nЗрэшты, удакладняе гісторык Уладзімер Дзянісаў, карані месца, якое зьбіраюцца «засадзіць» шклобэтоннымі гатэлямі, казіно ды рэстаранамі, сягаюць нашмат глыбей, чым гэта фігуруе ў прыкладзенай да праекту дакумэнтацыі. Фактычна адсюль пачалося паўнавартаснае і асэнсаванае жыцьцё гораду:\n«Тое месца, дзе цяпер стаяць карпусы 2-га клінічнага шпіталя, — адно з самых старажытных у нашым горадзе. Гэта быў цэнтар так званай Траецкай гары, на якой у XVI стагодзьдзі сфармавалася рынкавая плошча. Фактычна гэты быў першы вялікі менскі кірмаш, які пазьней атрымаў назву Траецкага. Прынамсі, так ён фігуруе ў тагачасных дакумэнтах. На думку сучаснага дасьледчыка Расьціслава Баравога, гэтая тэрыторыя стала новым гарадзкім цэнтрам, дзе паўстала першая менская ратуша. Менавіта на рынкавай плошчы сыходзіліся асноўныя гандлёвыя шляхі, якія вялі ў Менск з Барысава і Вільні. Вядома, што тут існавала драўляная праваслаўная царква Сьвятой Тройцы, яна згадваецца ў дакумэнтах пачынаючы яшчэ з XVI стагодзьдзя. А каля 1508 году тут зьявіўся першы ў Менску каталіцкі касьцёл, фундаваны вялікім князем ВКЛ Жыгімонтам Старым. Зноў жа, на пачатку XVI стагодзьдзя пры царкве, якая тады ўжо была ўніяцкай, быў заснаваны менскі Траецкі кляштар базыльянак».\nЗанядбаны клінічны шпіталь\nПаводле суразмоўцы, усе тагачасныя дамінантныя пабудовы на Траецкай гары былі драўляныя, толькі ў 1799 годзе менскі губэрнскі архітэктар Тодар Крамар распрацаваў праект трохпавярховага мураванага манастырскага корпусу з гаспадарчымі пабудовамі. Акурат гэтыя будынкі сёньня трапляюць у зону камэрцыйнага асваеньня арабскіх інвэстараў.\nУ 2010 годзе згодна з прэзыдэнцкім указам кавалак зямлі ў межах вуліц Багдановіча — Купалы — набярэжнай Сьвіслачы за 10 мільёнаў даляраў быў перададзены Аману. Але неўзабаве грымнуў крызіс, беларускі рубель абваліўся, і ў сытуацыі няпэўнасьці аманцы ад супрацы адмовіліся. Празь нейкі час гарадзкія ўлады заявілі, што знайшоўся «надзейны арабскі партнэр», якога шырокай публіцы так і не прадставілі. Зрэшты, зь ім таксама штосьці не зраслося.\nУ чаканьні чарговага інвэстара\nГэтым разам на арэну выйшаў гулец з Эміратаў, якога ў Менгарвыканкаме нешматслоўна характарызуюць як «досыць заможнага і добра знаёмага з рэаліямі Беларусі». Безальтэрнатыўны прэтэндэнт нібыта ўжо прайшоў усе стадыі ўзгадненьня, і да канца году чакаецца падпісаньне генэральнага пагадненьня. Тады і пачнецца зачыстка тэрыторыі.