Шаптаньне з Мексікай\nКалiсьцi мне вельмi падабалася саграваць сваiм дыханьнем кактус, якi жыў у глiняным гаршчочку на падваконьні маёй кватэры, смактаў халаднаваты чарназём i намагаўся вырасьцi. Пасьля мне падабалася прыходзiць да сябра i сядзець на скураной канапе, побач з нейкiм дарагiм калекцыйным кактусам, якi стаяў на падлозе, кранаць доўгiя калючкі расьлiны...\nI нiколi ня думаў, што аднойчы буду мець магчымасьць стаяць пад кактусам і глядзець на яго зьнізу ўверх.\nАпошнiм часам не даюць спакою некалькi пытаньняў: чаму я калiсьцi напiсаў апавяданьне “Лалiта i кактус” i назваў так кнiгу; чаму я калiсьцi напiсаў словы i музыку да песьнi “Дзецi вятроў” i гэтаксама аднайменна назваў аўдыёзборнiк; чаму так даўно, што здаецца, быццам, у іншым жыцьцi, напiсаў не зусiм звычайнае для мяне апавяданьне “Час, калi плавiцца Сонца”? Чаму?..\nЯ выходжу з двара, пераходжу вузкую брукаванку i ступаю на ўзбуялую пасохлым зельлем пустку. Тут расьце вялiкi, як дрэва, кактус. Мы стаiм з iм на вышынi больш чым дзьве тысячы метраў над узроўнем мора i, здаецца, я адчуваю стрыманую калючую пяшчоту кактуса. Гарачае сонца смалiць мне валасы i ахутвае нейкай гiпнатычнай немасьцю, а моцны вятрыска асьцярожна гайдае разьняволеныя рукi i нябачна падштурхоўвае, быццам малое дзiця, у сьпiну.\nМагчыма, любоў да Вялiкага Кактуса, да Вялiкага Сонца i да Вялiкага Ветру была даўно прадвызначаная мне лёсам.\nНапiсаў: “...нейкаясьцi вышыня над узроўнем мора”. А пасьля падумаў, што ў Мексiцы больш правільна лiчыць вышыню ад узроўню акiянаў – Цiхага цi Атлантычнага.\nГучыць цiкава: “Я жыву на вышынi дзьве тысячы дзьвесьце метраў над узроўнем Цiхага акiяну”. Ад аднаго ўяўленьня, што ты знаходзiшся гэтак высока над водным бязьмежжам, можна страцiць прытомнасьць.\nКактус – нацыянальны гонар Мексiкi: яго выява ёсьць на гербе дзяржавы. З кактуса мексiканцы вырабляюць iголкi, нiткi i, вядома, тэкiлу. А яшчэ ёсьць кактусы, якiя можна гатаваць.\n...Я нясьпешна выкладаю на стол таўставатыя i плоскiя, як далонi, лiсты. Састрыгаю рэдкiя калючкi i наразаю кактус доўгiмi вузкiмi палоскамi. Кладу на распаленую i палiтую алеем патэльню, дадаю цыбулю, зялёны перац i праз некалькi хвілінаў маю незвычайную страву з простай назвай: “Смажаны кактус”.\nАсьцярожна каштую на смак... Нiчога, пад тэкiлу пойдзе.\nПа-iспанску “Sol” – гэта сонца, а беларускае слова “соль” гучыць i пiшацца тут як “Sal”. Iспанская мова падкрэсьлiвае нейкую патаемную i няўлоўную сувязь памiж гэтымi двума словамi, памiж паняткамi.\n“Sal y sol”...\nСоль i сонца...\nВылiваеш на асфальт ваду з акiяна i праз хвіліну яна выпарваецца, пакiдаючы солевыя разводы.\nБелыя сьляды акiяну.\nКалi спускацца з гары па серпанцiне, слухаючы ў салоне аўтамабiля класiчную музыку, то на хуткасьцi васьмiдзесяцi кiламетраў прыходзiць дзiўнае адчуваньне грандыёзнага танцу.\nПасьля вельмі хуткага, напружанага рытму жыцьця ў Менску, нярвовай мiтусьнi i прыкрасьцi за кожную дарэмна страчаную хвiлiну, мяне дзiвiць i трохi раздражняе нейкая прыродная запаволенасьць мексiканцаў, iх нясьпешнасьць i звычка адкладваць усё на заўтра. Быццам бы ўсю краiну ахутала бясконцая санлівасьць.\nМагчыма, гэта ад таго, што Мексiка ня ведае зiмы i не сьпяшаецца парабiць усе справы да першых халадоў, магчыма, яна разамлела на пякучым сонцы, а палкiя пацалункi двух верных каханкаў – акiянаў – дораць ёй асалоду i спакой.\n...Па вулiцы, з сiрэнамi i мiргалкамi, павольна едзе “Хуткая дапамога”. Кіроўца вытрымлiвае патрэбную дыстанцыю з суседнiмi аўтамабiлямi, прыглядаецца да прыдарожных знакаў i... соладка пазяхае. Пасьпее цi не пасьпее ён да хворага – як Бог дасьць.\nНа тым сьвеце таксама някепска.\nТут, у гэтай гарачай краiне, пачаў разумець сапраўдную каштоўнасьць кожнай кроплi вады. I няхай сабе прагучыць банальна, але для такiх краiнаў, як Мексiка, вада – гэта жыцьцё.\nПiтная вада прадаецца ў дваццацiлiтровых бутлях, iх называюць “гарафоны”. Шмат сьпецыяльна прыстасаваных машынаў развозяць ваду, i кіроўцы за дробную манету самi прыносяць у дом напоўненыя гарафоны.\nВада для побытавых патрэбаў паступае ў абмежаваны час, напаўняючы сьпецыяльныя рэзервуары, што знаходзяцца на плоскiх стрэхах. Калi ты ашчадна ставiшся да вады – праблемаў ня будзе, але калi ты неахайны транжыра, дык абавязкова аднойчы застанешся намылены ў душы i будзеш роспачна клiкаць каго-небудзь з блiзкiх, каб прынесьлi шклянку вады, каб хоць працерцi вочы. Якраз у такiя моманты ты i пачнеш разумець сапраўдную каштоўнасьць кожнай кроплi.\nСьмешна, што сімвалам гораду Гуанахуата зьяўляецца жабка. Недалёка ад цэнтру ёсьць цэлая плошча з гранітнымі манументамі гэтых безабаронных і бяскрыўдных рэптыліяў. Там яны ўвекавечаныя ў самых неверагодных позах: жабкі скачуць, стаяць на адной і на дзьвюх лапках, разважаюць, амаль па-сакратаўску падпёршы галаву лапкамі, і нават... “займаюцца працягам роду”.\nА на майках у турыстаў жабкі граюць на гітарах і банджо, цягаюць нагружаныя срэбрам вазкі, загараюць на пляжах і вялікімі куфлямі п’юць тэкілу, зелянеючы ад свайго земна-воднага ці земна-тэкільнага існаваньня.\nАднойчы мы зайшлi ў маленькi рэстаран, дзе гатавалi смачныя кiсадзii – вялiкiя кукурузныя аладкі з гарачым плаўленым сырам, вострай падлiвай i дробна парэзаным, смажаным аж да сухога хрусту, мясам. У гэтым рэстаране мы засядзелiся да поўначы, бо сярод столiкаў, на драўлянай iмправiзаванай сцэне, пад акампанемент гiтары сьпяваў каржакаваты лацiнаамерыканец. Акустыка залы, правiльна выстаўленыя частоты мiкрафону, беззаганны лад дарагой гiтары i дыяпазон добра пастаўленага голасу сьведчылi пра тое, што выпала добрая магчымасьць паслухаць прафесiйнага сьпевака. I я расьцёкся ад задавальненьня ў мяккім зручным фатэлі, атрымлiваючы асалоду ад кожнай песьнi, ад тэатральных iнтанацыяў i ўздыхаў. Нечаканым падарункам было тое, што мексiканскiя сябры замовілi для мяне песьню i сьпявак аб’явiў: “Гэтая песьня для беларускага хлопца Уладзiмiра”. I дадаў яшчэ штосьцi, чаго я не зразумеў. Я з удзячнасьцю кiўнуў сьпеваку.\nА ў канцы выступленьня лацiнаамерыканец адставiў гiтару, падняўся з фiгурнага зэдліка, разьмiнаючы заседжаныя ногi, паднёс мiкрафон да самых вуснаў i, блiснуўшы чорнымi вачыма, з нейкай таемнасьцю ў голасе сказаў:\n— А зараз, асабiста ад мяне, песьня для беларускага хлопца Уладзiмiра, якi, па ўсім бачна, нiчога не разумее па-iспанску, але якi вось ужо больш за тры гадзiны гэтак уважлiва глядзiць на мяне, што забываецца пiць сваё пiва.\nРэстаран засьмяяўся i гучна запляскаў і сьпеваку, i ўдзячнаму слухачу. Мне давялося ўстаць i прыветна махнуць рукой, сьцьвярджаючы, што я i ёсьць той самы хлопец з Беларусi.\n...I проста дзiву даешся, як з намi можа часам жартаваць лёс: праз тыдзень Вiнсэнт запрасiў мяне ў лепшы рэстаран гораду на сьвята “новай ўлады”, якую нядаўна выбралi, i ў якой ён атрымаў пасаду намесьнiка мэра Гуанахуата. Мы сядзелi за шчодрымi i багатымi сталамi, а на шыкоўна аздобленай сцэне... сьпяваў усё той жа каржакаваты лацiнаамерыканец, толькi ў суправаджэньнi аркестра марыячы. Цяпер ужо сьпявак ня зводзiў з мяне ўсхвалявана-палахлiвага позiрку нават у перапынках памiж песьнямi. А я мог толькi ўсьмiхацца яму, зрэдку кідаючы позірк убок сцэны.\nБольшага не дазваляў этыкет стала, за якiм сядзела кiраўнiцтва гораду i дзе я павiнен быў намагацца актыўна падтрымлiваць гутарку.\nКаля мураванай сьцяны дому высокiм кустом расьце трубчастая бананавая пальма. Яе ствалы, быццам грандыёзныя дудкi, пустацелыя знутры. Доўгiя i шырокiя лiсты зьвiсаюць да самай зямлi, а нядаўна фiялетавая завязь выдала некалькi галiнак дробных зялёных бананаў. Я з цiкавасьцю чакаю, калi яны пасьпеюць.\nI ёсьць у нас два каты – чорны Фелiкс, i рыжы Тамагучы. Фелiкса кацянём знайшлі ў сьметнiцы, таму ён надта шкадлiвы, са сваiм вулiчным характарам. Тамагучы старэйшы, значна большы ў памерах, з шыкоўным густым футрам i правiльнымi манерамi. I калi яго дастаюць выхадкi вулiчнага прахвоста, Тамагучы пачынае вучыць Фелiкса “жыцьцю”. Звычайна, атрымаўшы пару раз важкай лапай па галаве, Фелiкс без аглядкi выбягае ў двор i з разгону ўзьбiраецца на пальму. Сядзiць там на пругкiм ствале, упiўшыся ўсiмi кiпцюрамi, i гайдаецца, адтапырыўшы хвост.\nКот на пальме – такое дзiва яшчэ трэба пабачыць.\nРанiцай, калi барвовае сонца толькi прачынаецца, толькi ўбiраецца ў сiлу i самыя высокiя скальныя пiкi павольна i велiчна апранаюць ружовыя нiмбы, я выходжу на заднi двор i палiваю травяныя газоны.\nIскрыстыя кроплi з мяккiм шапаценьнем падаюць на зялёныя праменьчыкi травы i ўпрыгожваюць яе дыяментавым зьзяньнем.\n...Цiхiя скарбы вiльготнай травы.\nУладзiслаў зьбiраецца ў дзiцячы сад. Там шмат дзяцей, але ўсе яны гаво па-iспанску. I сын няшчадна лупiць з дзьвюх рук незразумелых мексiканскiх аднагодкаў за тое, што яны гавораць не па-беларуску.\n— Ты ня будзеш бiцца ў садку?\nКалi пачынаецца сезон дажджоў i мясцовая Прырода з радасьцю сустракае кароткачасовую макрэчу, тады ўся дробная i непрыемная жыўнасьць шыецца ў цёплую сухасьць дамоў.\nЯ называю гэтую пару па-свойму – “Сезон крывых абцасаў”, бо кожную ранiцу, перш чым абуцца, неабходна паставiць на падлозе вертыкальна туфлi, падэшва да падэшвы, i некалькi разоў моцна грукнуць абцасамi аб керамiчную плiтку вiтальнi. Гэтак правяраецца наяўнасьць у абутку няпрошаных гасьцей: жукоў, павукоў, скарпiёнаў ды iншай падобнай брацii... Спачатку я пасьмейваўся з гэтай працэдуры, якую выконвалi i Вiнсэнт, i Наталi, i жонка. Але аднойчы мой трохгадовы сын выбег у вiтальню першым, усунуў босую нагу ў чаравiк i зайшоўся iстэрычным крыкам, атрымаўшы ад вялiкай мексiканскай асы не дужа небясьпечны, аднак дастаткова балючы ўкус. Цэлы дзень для нашай сям’i быў сапсаваны.\nЗ таго часу я перастаў iранiчна ставiцца да шторанiшняга рытуалу наўмыснага скрыўленьня абцасаў маiмi блiзкiмi i старанна пачаў выбiваць сваiмi туфлямi “марзянку”.\nРаство Хрыстова ў набожнай Мексіцы адзначаецца з пыхай i размахам. У касьцёлах да апоўдня iдзе служэньне i цэлы дзень не сьцiхаюць званы, у кожным доме рыхтуюцца сьвяточныя сталы са смажанымi iндычкамi, людзi дораць блiзкiм i знаёмым падарункi, i ў гэты дзень цяжка куды-небудзь датэлефанавацца: нават свой асабiсты тэлефон ты не выпускаеш з рук, бо праз кожную хвiлiну ён весела сiгналiзуе, што хтосьцi зноў iмкнецца выказаць табе самыя шчырыя i добрыя вiншаваньнi са сьвятам.\n...Я клаўся спаць, калi раптам пачуў кананаду. Выбег з дому i застыў, зьдзiўлены, сярод двара: над горадам квiтнелi ўспышкi такога грандыёзнага салюту, якi зусiм ня часта даводзiлася бачыць у жыцьцi. Прыгледзеўшыся, я заўважыў, што стралялi ад будынку кіраўніцтва гораду i... з кожнага касьцёлу.\nПасьля, агаломшаны ўбачаным, я сядзеў за келiхам вiна i па-дылетантцку разважаў: напэўна, гэта добра, калі людзi гэтак радуюцца Нараджэньню Хрыста, якi прыняў пакуты, каб мы сталi лепшымi i якi вось ужо дзьве тысячы гадоў зьяўляецца сiмвалам нашай веры.\nНа Новы год у краiне друкуецца шмат сьвяточных паштовак з вiншаваньнямi i рознымi малюнкамi. I амаль на кожным малюнку прысутнiчае... сьнег.\nНеяк у магазiне я стаяў i доўга сьмяяўся з паштоўкi, дзе быў намаляваны Санта Клаўс з відочна мексiканскiмi рысамi твару. Ён спускаўся са стромай засьнежанай гары на лыжах i ў самбрэра, а на чырвоным пасе боўталася біклажка з надпiсам “Тэкiла”.\nНапэўна, апошнi атрыбут прадбачлiвы мастак намаляваў з намерам, каб мексiканскi Санта Клаўс не акалеў ад холаду падчас сьвяточнага падарожжа.\nСьвята Трох Каралёў вельмi жаданае для мексiканскай дзятвы – у гэты дзень Каралi iм “прыносяць” тыя падарункi, якiх дзецi даўно чакалi i прасiлi бацькоў перадаць Тром Каралям свае просьбы.\nА ўвечары сям’я сядае за стол i пачынае дзялiць сьвяточны пiрог, сьпечаны ў форме авальнага абаранку i ўпрыгожаны рознакаляровымi цукатамi i разынкамi. Застольле робiцца гаманкім i вясёлым, калi пачынаюць наразаць пiрог, бо дзесьцi ўнутры апетытных кавалкаў схаваны маленькiя фiгуркi Каралёў. Каму выпадзе пiрог з сюрпрызам, усе жаданьнi, задуманыя ім на гэты год, збудуцца.\nМы асьцярожна парэзалi сьвяточную смакацень так, каб кожнаму выйшла па тры кавалкi. I трэба ж было такому здарыцца, што ў маю талерку завiталi ўсе Тры Каралi.\nЦэлы вечар мяне настойлiва прасiлi пералiчыць жаданьнi, якiя загадаў пад Новы Год. Я спрабаваў перамянiць тэму размовы, да непрыстойнасьцi доўга адмоўчваўся...\nНя мог жа я сказаць мексiканскай радні, што адным з маiх жаданьняў было, каб усе яны адчапiлiся ад мяне са сваёй iспанскай мовай i не перашкаджалi думаць і пiсаць па-беларуску.\nБывае, я заварваю моцную каву, выходжу ў двор i сядаю за круглы жалезны стол, упрыгожаны металёвымi ружамi белага колеру. Кучаравы эўкалiпт хавае мяне ад гарачых i колкiх сонечных промняў, а лёгкiя павевы ветру прыносяць пахi ссохлай травы i язьмiну, што цьвiце непадалёк. Я пацiху смакую каву i гляджу на горы – доўга і няўцямна гляджу на гэтыя горы, што сябруюць з тысячагоддзямi, на iх маўклiвую адзiноту і, незаўважна для самога сябе, упадаю ў нешта кшталту медытацыі. Напэўна, так калiсьцi на гэтыя горы глядзелi плямёны ацтэкаў i майя.\nАстывае кава... З пукатых хрыбтоў нясьмела спаўзаюць першыя цені.\nГуанахуата сярод іншых цiкавых музеяў мае настолькi незвычайны i ўнiкальны, што, па праўдзе кажучы, некалькi разоў адмаўляўся яго наведваць, пакуль не сабраўся з духам – гэта музей мумiй. Ён такi адзiны ва ўсiм сьвеце. У Японii, напрыклад, мумii бальзамуюць сьпецыяльнымi хiмiчнымi растворамi, каб яны змаглi зьберагчыся. Тут жа, у Мексiцы, iх проста выкопваюць з магiлаў i кладуць пад шкло.\nНеяк японцы для свайго музея ў Токiо вырашылi набыць мексiканскую мумiю. Прыляцелi на самалёце, дасталi сьпецыяльна сканструяваны металiчны кантэйнер з рэжымам тэмпературы, вакуумнай камерай i ртутнай гарызантальлю; прыехалi ў музей Гуанахуата, зайшлi ў адведзены пакой, апранулi ледзь не скафандры i камбiнезоны, расчынiлi кантэйнер i падрыхтавалiся да прыёму незвычайнага экспанату.\nЯкое ж было зьдзiўленьне i непаразуменьне на шырокаскулых тварах японцаў, калi прыйшлi два мексiканцы ў гумовых пальчатках i фартухах i, як бервяно, унесьлi ссохлую, жоўтую мумiю.\nНямую паўзу, якая мiжволi ўзьнiкла, мексiканскi вучоны, што ўвайшоў сьледам, перарваў словамі:\n— Калi вам не падабаецца гэтая мумiя, мы прынясем яшчэ з тузiн – выбiрайце... А хочаце, выкапаем больш сьвежых.\nУся справа ў тым, што ў Мексiцы ёсьць землi, вельмi багатыя сьпецыяльным спалучэньнем мiнералаў, i гэтая акалiчнасьць, плюс высокая тэмпература, даюць незвычайны эфект прыроднага мумiфiкавання нябожчыкаў. Звычайна, для гэтага хапае шасьцi гадоў.\nДзiўна, але мексiканцы радуюцца магчымасьцi прыйсьцi ў музей i пабачыць свайго родзiча ў якасьцi мумii. Яны лiчаць, што чалавечыя правы тут не парушаныя, дарма, што вучоныя раскапалi магiлу i цела блiзкага чалавека дасталi з-пад зямлi на белы сьвет.\nХодзіш па музейных сутарэньнях і мурашкi бягуць па сьпiне, калi зьвяртаеш увагу на апошнiя, перадсьмяротныя, выразы твараў нябожчыкаў. Амаль на ўсiх прысутнiчае адбiтак нейкай вялiкай пакуты, проста жахлiвага страху, у многiх закусаныя жоўтымi зубамi напаўсатлелыя языкi...\nПасьля я наважыўся i спытаў у Вiнсэнта, як можна растлумачыць такую зьяву. Ён на хвiлiну задумаўся, блiснуўшы шкельцамi акуляраў у чорнай рогавай аправе, i паведамiў, што вучоныя тлумачаць жахлiвыя выразы на тварах мумiяў тым, што з часам ссыхаецца чалавечая скура i сьцягваецца, быццам у грымасе болю, твар нябожчыка. Але ёсьць i iншае меркаваньне: мексiканскi народ, як нiякi iншы, пакутуе на незвычайнаю хваробу каталепсiю — чалавек раптам упадае ў глыбокую кому, з яўнымi прыкметамi сьмерцi: спыняецца сэрца, выпадае язык, панiжаецца тэмпература цела... Нябожчыка хаваюць, а пасьля, пад зямлёю, ён ажывае... Калi аднойчы раскапалi магiлу, дзе была пахаваная цяжарная жанчына, там знайшлi дзьве мумii – жанчыны i малога дзiцяцi, якое нарадзiлася ў труне.\nЯ ўспомнiў, што ў Еўропе, даўней, у труну да нябожчыка апускалi вяроўку i ставiлi над магiлай звон – на выпадак, калi чалавек раптам ажыве. Вiнсэнт, зазначыўшы, што калi б такое рабiлi ў Мексiцы, то на могiлках iгралi б цэлыя сiмфанiчныя аркестры, гучна зарагатаў. Не стрымаўся i я, паддаючыся нейкаму дурному, нярвоваму сьмеху.\nТрэба ведаць мексiканцаў: цяпер мне зразумела, чаму на сьвята Халуiн (нашы Дзяды) яны робяць з печанага цукру чарапы, устаўляюць у пустыя вачнiцы сьвечкi i весела маршыруюць па вулiцах. Самы вялiкi чэрап лепяць для мэра гораду, а ён стаiць на трыбуне, пляскае ў далонi i рагоча ад задавальненьня.\n...Цэлую ноч мне сьнiлiся нябожчыкi, якiя скрэблiся ў трунах, задыхалiся i ў жахлiвым адчаi стагналi, крычалi з-пад зямлi праклёны тым, хто iх закапаў жывымi...\nГалоўны архiварыюс горада i штата, паважаны гiсторык, неяк за сталом спытаў у мяне:\n— Ну, што ты будзеш пiць, сын Сталіна і Хрушчова: напiтак, апельсiнавы сок цi чорную ваду капiталiзму “Кока-Колу”?\nНават цяжка ўявiць сабе на адной тэрыторыi, абмежаванай паняткам “горад”, дваццаць пяць мiльёнаў чалавек, якiм кожны дзень трэба пiць i есьцi, бегчы на працу i з працы, заводзiць, паркаваць i запраўляць аўтамабiлi, выкiдваць кудысьцi сьмецьце, самае элементарнае – дыхаць...\nСмог чорнай плямай вiсiць у небе, быццам фантастычны асьмiног, якi захапiў нябачнымi прысмочкамi навакольле i цяпер чакае, калi горад памрэ ад удушша.\nВулiцы перанапоўненыя транспартам, пакутуюць ад затораў, таму ўезд у мегаполiс строга рэгламентаваны.\nГлыбокiя тунелi, высокiя хмарачосы з люстранога шкла i бетону, паветраныя масты i шматлiкiя банкi, у драпежным выскале белых калонаў па фасадах будынкаў, паступова выцясьняюць з персьпектыўных раёнаў кварталы трушчобаў — сяк-так змацаванага з картону i полiэтылену часовага жыльля для беспрытульных гараджанаў.\nI паўсюль – у будынках, на вулiцах, у парках, у крамах, у метро – людзi, людзi, людзi... Адным бясконцым натоўпам.\nМехiка. Вялiкi мурашнiк урбанiзацыi.\nСлова “зяць” пiшацца на iспанскай мове, як “nijo politiko”, што даслоўна азначае “палiтычны сын”.\nЯ стрымана ўсьмiхаюся: сапраўды, трэба быць вялiкім палiтыкам i тонкім дыпламатам, каб размаўляць з цешчай.\nУ мiжгароднiя аўтобусы часта заходзяць вулiчныя сьпевакi. Аднойчы мы выязджалi з Лiёну i перад самым адпраўленьнем у салон увайшоў каржакаваты мексiканец. хаваючы смаляныя пасмы валасоў пад шырокiмi палямi белага самбрэра, ускiнуў гiтару i пачаў сiплаватым голасам сьпяваць штосьцi пра прыгожую дзяўчыну з гарачай крывёю i пра свайго худога каня. Я даў сьпеваку дробную манету, бо мне падалася цікавай гэта местачковая балада. Сьпявак удзячна павярнуўся да мяне i, сьмешна ўздымаючы густыя бровы, зацягнуў штампаваную песьню пра адчайнага рэвалюцыянера.\nІ стала так не цікава слухаць, што я пашкадаваў дарэмна страчаны пес.\nУ хвiлiны лёгкай настальгii я прыдумваю сабе розныя сiтуацыi. напрыклад, каб сабралiся за мяжой расiянiн, украiнец i беларус, кожны са сваёй нацыянальнай стравай, якая для кожнага тут своеасаблівы сiмвал радзiмы.\nРасiянiн, напэўзна, узяў бы бляшанку чырвонай iкры ды бохан чорнага хлеба.\nУкраiнец – вялiкiя, памерам з кулак, варэнiкi з тварагом ды смятанай.\nНу, а я, як сiмвал сваёй Радзiмы, прыхапіў бы пляшку швагроўскай самагонкi, кавалак лiдскага сала ды пару печаных на вуголлi бульбiн.\nI, калi б я раскаркаваў “швагроўку”, думаю, першым ня вытрымаў бы расiянiн i, з уласьцiвай яму пралетарскай адкрытасьцю, працягнуў бы чарку ў дрыготкай руцэ: “Налi сто грамаў”.\nА пасьля, калi б мы з расiянiнам пачалi закусваць, “здаўся” б i украiнец: “Слухай, пазыч сала, га? Магу даць варэнiкi ў заклад”.\nВечарамi на вулiцы Гуанахуата высыпаюць студэнты i на скрыжаваньнях паказваюць прадстаўленьнi. Звычайна, да iх далучаюцца мінакі i тады атрымлiваецца тэатральнае вiдовiшча.\nКалi прымаеш удзел у такiм сьпектаклi ў якасьцi гледача, заўсёды думаеш, як добра, што ўвечары ўезд у цэнтр горада на аўтамабiлi забаронены.\nНемагчыма пiсаць пра “марыячы” без мiжвольнай усьмешкi на твары. Калi ў цябе сьвята, цi проста ты сядзiш за ўтульным рэстаранным столiкам, вынесеным на вулiцу, а ад шчасьця i радасьцi ў цябе, здаецца, хутка лопнуць грудзi; i ўжо нi цеплыня застольнай кампанii, нi смак добра вытрыманай тэкiлы ня ў стане дапамагчы гэтай радасьцi пакiнуць тваё хмельнае цела, каб вылiцца на прысутных, тады ў цябе застаецца толькi адно – паклiкаць марыячы.\nЯны, як звычайна, стаяць непадалёку ў шырачэзных, расшытых кiдкiмi ўзорамi самбрэра, у вузкiх цёмных штанах, з нашытымi манетамi замiж лампасаў, у квяцiстых кашулях i, вядома, высокiх ботах з кракадзiлавай цi страусавай скуры. Ты падымаеш руку, пстрыкаеш пальцамi, як кастаньетамi, выгукваеш: “Мар-рыячы!!” I ўмомант твой столiк абступаюць музыкі. Ускiдваюцца гiтары i банджо, падстаўляюцца кантрабас i барабан, уздымаюцца трубы i скрыпкi, расьцягваюцца мяхi акардыёнаў. Марыячы граюць i сьпяваюць толькi нацыянальныя песьнi – гэта сьвятая традыцыя, таму іх прафесiя вельмi паважаная ў народзе.\nЯны ходзяць па ходніках гораду, сьмешна дзынькаючы панашыванымi на вопратку вiсюлькамi, сядзяць у парку, ганарова трымаючы паставы, падвязаўшы тулава каляровымi кашнэ паверх кашуляў. Калi пажадаеш i заплоцiш зусiм невялiкiя грошы, яны будуць граць табе там, дзе ты iх сустрэў. Гуанахуата i, увогуле, Мексiка, зусiм не ўяўляецца бяз гэтых самабытных музыкаў, бяз iх заўсёднай прысутнасьцi i весялосьцi.\nТы можаш сьпяваць разам з iмi, можаш скакаць — адзiн, цi, запрасiўшы якую-небудзь пекную метыску, круцiць яе ў вiхуры танцу мiж столiкаў рэстарану – гэта нармальна, i на цябе будуць глядзець як на чалавека, які паважае незалежнасьць Мексiкi.\nНекалькi разоў з удзячнасьцi і п’янаватай радасьці, я парываўся выхапiць у марыячы акардэон i ўрэзаць беларускую польку, але для гэтага ўчынку мне заўсёды не хапала чаркi тэкілы.\nЦяжка прывыкнуць, што, каб згатаваць шашлык, трэба спалiць на вугольле эўкалiпт. Эфiрныя пахi высакароднага дрэва перадаюцца мясу, i яно, на мой густ, атрымлiваецца незвычайнага смаку: быццам хтосьцi загадзя вымачыў мяса ў парфумнай вадзе; альбо якая-небудзь сьвецкая сеньёра патрымала шампур у доўгiх дагледжаных пальцах i перадала яму водар “Клiма” цi “Сальвадора Далі”.\nТолькi, напэўна, калi б я палiў на вугольле хвойку, тое ж самае падумалi б i мексiканцы.\nНу вось i дачакалiся: прачнуўся мой добры “знаёмы” – вулкан Папакатэпетл. Мексiканцы называюць яго коратка: “Роро”. Неяк я наведаў гэтага свавольніка i правёў цэлы дзень на аграмадным скалiстым падножжы. Мне падабалася доўга ўглядацца ў дымок, якi безупынна вiўся над кратэрам i апускаўся мне на плечы ледзь заўважным шэрым попелам, а пасьля я падаў на сухi i калючы мох, што ўкрываў сьляды апошняга вывяржэньня стогадовай даўніны, прыцiскаўся ўсiм целам да вулкана i слухаў яго трывожную дрымоту.\nЛя падножжа вулкану зьбегліся ў некалькі купак хаты з дробнай гаспадаркай небагатых ранчэра. У адной такой вёсцы, дзе пралягала больш-менш прыстойная дарога да Папакатэпетла, я спынiўся, каб купiць фруктаў i пiтной вады. Там я даведаўся, што мясцовыя жыхары называюць вулкан пяшчотна i з павагай – “Don Goyo”. Што па-беларуску азначае “Панiч Рыгорка”.\nЦяпер панскi сынок прачнуўся. I, дзякаваць Богу, у добрым настроi. Ён стрымана кашлянуў, выпускаючы клубы попелу, пары i газу, падняў распаленую магму да самых краёў згаладнелага жэрла, але не пералiў яе, а толькi растапiў вялiкай тэмпературай сваю сьнегавую шапку. Ручаi талай вады пацяклi па яго схiлах, быццам змываючы апошнiя прыкметы даўняга сну.\nВулканолагаў вельмi ўсхвалявала нечаканае абуджэньне, бо Папакатэпетл – самы буйны вулкан з тых нямногiх, якiя стаяць на стыку вялiкiх пластоў зямной кары. I калi аднойчы здарыцца вялiкае вывяржэньне, якое абавязкова суправаджаецца моцнымi выбухамi i землятрусамi, зямная кара можа даць глыбокую трэшчыну i частка неўтаймоўнай энергii планеты абрынецца на паверхню праз жэрла Папакатэпетла. Тады блiжэйшыя гарады — сталiцу штата, Пуэбла, i дваццацiпяцiмiльённы мегаполiс Мехiка не ўратуюць нiякiя навуковыя дасягненьнi чалавецтва...\nПакуль жа вулкан дражнiцца, свавольна плюецца дробнымi i гарачымi камянюкамi, вагой да дзесяцi кiлаграмаў, у блiжэйшае навакольле.\nЖыхароў тых вёсак, дзе я даведаўся мясцовае iмя вулкана, у тэрмiновым парадку адсялiлi ў больш бясьпечнае месца.\nА “Панiч Рыгорка”, забаўляючыся, ломіць дрэвы, завальвае попелам вулiцы i агароды, рушыць няхiтрае людское жыльлё i, па ўсім вiдаць, яшчэ доўга не зьбiраецца засынаць.\nПрыемна выйсьці ўвечары на ўзьбярэжжа акiяну. Ззаду застаецца сьцiшаны камердынер, зьмяiнае цела неонава-крыклiвай назвы атэлю, зыркiя агнi лiхтароў i iдзеш да прыбою. Яго перарывiсты шум, быццам гукавы маяк у цемры блiзкай начы, вабiць цябе i клiча. Ты сядаеш на яшчэ цеплаваты пасьля дзённай сьпякоты пляжны пясок, нецярплiва зрываеш сандалi i з задавальненьнем выцягваеш босыя ногi.\nПоўня адразу сьцеле дываном да цябе сваю залацiста-бясконцую сьцежку, i акiян прахалодным дотыкам хвалi, запрашае ў непрадказальнае падарожжа па тваiх думках.\nПраз некалькi хвiлiнаў, загiпнатызаваны Прыбоем, Поўняй i Вялiкай Адзiнотай, якiя прынялi цябе ў сваю кампанiю, ты цалкам аддаешся рамантычным мроям, спадзяваньням, альбо ўспамiнаеш мiнулае, якое гэтак часта вяртаецца да цябе саркастычна-шчымлiвай усьмешкай.\nКалi прыходзiць зiма, цёплую Мексiку наведваюць чароды птушак з Канады i натоўпы пенсiянераў. Найчасьцей прыязджаюць заможныя амерыканцы. Гэтыя людзi, даўно ня першай маладосьцi, сумленна адпрацавалi неабходны дзеля забясьпечанай старасьцi тэрмiн i цяпер асьцярожна гайдаюць на зеленаватых хвалях акiяна жыцьцёвую стому сваiх маршчынiстых целаў, альбо падсьлепавата прыглядаюцца да пiрамiд i iншых гiстарычных помнiкаў, спрабуюць спасьцiгнуць культуру майя.\nА ў небе безупыннымi чародамi ляцяць белыя пералётныя птушкi. Мексiканцы называюць іх: “Канадскiя прадвесьнiкi зiмы”.\nНа вулiцах Гуанахуата часта можна ўбачыць восьлiкаў. Ранчэра на iх прывозяць дровы для тых рэстаранаў, дзе ў меню маюцца экзатычныя стравы, прыгатаваныя на агнi.\nВосьлiкi спускаюцца з гор пасьля апоўдня. З акуратна складзенымi вязкамi на сваiх пузаценькіх баках, яны iдуць ланцужком па штодзённай i звычнай дарозе. На першым восьлiку едзе гаспадар-ранчэра i цiха пасьвiствае, каб падбадзёрыць свой маленькi караван. Гуанахуата – горад даўнiх каланiяльных традыцыяў, i яго вулiцы ня маюць нi аднаго сьвятлафору. Але раптам, быццам па камандзе, спыняюцца драпежна-рыклiвыя джыпы i зiхоткiя лiмузiны: з каралеўскiм велiкадушшам яны саступаюць дарогу нагружаным жывёлам. Ранчэра з удзячнасьцю прыпадымае зашмальцаванае самбрэра i ўскiдвае калматыя бровы.\nЛюдзi ў машынах кiваюць галовамi i ўсьмiхаюцца.\nУ двары буйнымі кветкамi расьцьвiла магнолiя. Магчыма, ад сваiх незвычайных памераў i ад нечаканай формы лiста, кветкi падаюцца штучнымi. Калi глядзiш здалёк, можна падумаць, што хтосьцi сьпецыяльна зрабiў iх з тонкiх белых аркушаў паперы, начапiў на дрэва, i цяпер бутафорскiя кветкi цiха гайдае вецер, а калi падыходзіш блiжэй, цяжка ўтрымацца, каб не набраць у грудзі як мага болей насычанага саладжавым водарам паветра.\nНадвячоркам бель магнолiевай квеценi кiдаецца ў вочы, быццам успышкi вялiкага салюту.\nУ цэнтры гораду ёсьць плошча Крывых Лiхтароў. Там сапраўды стаяць даўнiя крывыя лiхтары: яны бяз шкла i лямпачак, бо напаўняюцца, як i калiсьцi, газай.\nЗапальваюцца лiхтары ў час фестывальных вечароў “Серванцiна”, i на плошчы, пад зорным небам можна паглядзець якi-небудзь сьпектакль.\nУ такiя вечары мне падаецца, што лiхтары пакрывiлiся ад стагоддзяў, якiя нябачным цяжарам навалiлiся на iх слабыя плечы.\nУ канцы сьнежня раптам на некалькi дзён панiзiлася тэмпература i аднойчы пайшоў дробны дождж.\n“Гэта сьнег, якi не пасьпявае даляцець да зямлi. Ён растае ў паветры”, — кажа Наталi i хутае ногi пледам, трымаючы каля самага твару кубак з пахкай гарбатай. Вiнсэнт абставiў свой ложак ацяпляльнiкамi, завязаў на шыю тоўсты шалiк i з няшчасным выглядам пакрыўджанага вялiкага дзiцяцi, залез пад коўдру.\nЯ ж, ускочыў у аўтамабiль, апусьцiў шкло ў дзьверцах i дапазна езьдзiў па горадзе, слухаў цiхiя сьпевы дажджу, разглядаў вольнае падзеньне яго блiскучых кропляў. Мне здавалася, што я пачаў зусiм па-iншаму адчуваць кожны подых ацяжэлага, вiльготнага паветра, дыхаў на поўныя грудзi i ня мог надыхацца.\nУвечары, кашляючы над шклянкай духмянага глiнтвейну, я падумаў, што, магчыма, менавiта так i пачынаецца настальгiя.\nМексіка, Гуанахуата, 2002.


Традиционный фестиваль "Перебродская звезда" прошёл » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nФотагалерэя Раённае радыё Зваротная сувязь\nЭканоміка і права Здарэнні\nМоладзь / Год моладзі Сямейны лад\nПра нас Кантакты\nРэдакцыя сёння Падпіска\nТрадыцыйны фестываль "Перабродская зорка" мінуў\n07.07.2017, 14:27, Культура 0 Традыцыйны фестываль народнай творчасці "Перабродская зорка" прайшоў 25 чэрвеня. Нядзеля. 10.30 раніцы. З цэнтральнай вясковай плошчы па вуліцах разносіцца музыка. Над сцэнай пад разгалістым каштанам сімвал свята — зорка з васьмю рознакаляровымі прамянямі. Упрыгожваюць пляцоўку букеты півоняў. Яшчэ нешматлюдна. Адкрыццё фестывалю апоўдні. Праз паўгадзіны пачнецца конкурс культарганізатараў. Сувенір на памяцьПакуль можна прагуляцца па гарадку майстроў. Вырабы ручной работы прывезлі ўмельцы з Міёр, Браслава, Наваполацка. Міёрская "Святліца"—пастаянны ўдзельнік фестывалю. Прапануюць сувеніры з бісеру, вязаныя цацкі, кераміку. Да сёлетняга свята кіраўнік клуба Алена Батарчук зрабіла керамічныя падвескі і фігуркі рыбы з сімволікай Пераброддзя. Некалькі "сплыло" ў рукі пакупнікоў. Побач работы майстрыцы з Чапукоў Тэрэзы Корсак—лялькі-шкатулкі, тапіарыі, плеценыя з газетных трубачак збаны і куфар. Шмат цікавага ствараюць у "Лавке чудес"—творчай майстэрні тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва. Чакаюць у Пераброддзі майстра саломапляцення з Браслава Уладзіміра Лук'янца. Хутка грыбны сезон, патрэбны кошыкі. Яго жонка Валянціна займаецца лапікавым шыццём, вабяць яе стракатыя сумкі і покрывы. Яшчэ на памяць пра фестываль можна набыць скураныя ўпрыгожанні, дыванкі, цацкі. Каб вызначыцца з выбарам, часу шмат. Майстры да канца свята рэчы з прылаўкаў не прыбіралі.\nЗабавы і пачастункіГульнёвыя праграмы прадставілі Дзісенскі гарадскі цэнтр культуры і Чапукоўскі СДК. Дзісенцы забаўлялі дарослых. Гулялі ў "Ручнікі" і "Падушачку", дзе абавязковы элемент—пацалунак. Культарганізатары з Чапукоў загадвалі загадкі і ладзілі эстафеты з дзецьмі. Маленькія госці свята скакалі на батутах, аматары пастраляць збіраліся ля ціра. Такія забавы прывезлі з Наваполацка Смачна пахла шашлыкамі, гандлявалі прысмакамі супрацоўнікі райспажыўтаварыства.\nТрадыцыйна прадстаўлялі мясцовыя ласункі. Пра асартымент расказала мастацкі кіраўнік Перабродскага СДК Жанна Маслякова:—Пры нашай установе дзейнічае аб'яднанне "Наследие". Захоўваем рэцэпты стараабрадчых страў і гатуем па іх. Прадстаўляем пачастункі на свяце ў Пераброддзі, на фестывалі "Жураўлі і журавіны Міёрскага краю". Пастаянна ў меню—камы. Гэта не тая страва з нацертай бульбы з мясным начыннем. У стараабрадцаў так называюцца піражкі з дражджавога цеста, начыненыя тварагом, яблыкамі і так далей. Іх прыгатавала Алена Грыгор'ева. Юшку, што побач у вялікім катле, варыла Галіна Паўлоўская. Пірагі выпякала Жанна Каравацкая.\nЯк заўважыла клубны работнік, "Перабродскую зорку" ў вёсцы чакаюць. Напярэдадні пытаюцца, ці не змяніўся час правядзення свята. Тэлефануюць майстры і арганізатары забаў, каб удакладніць час і дату. Упрыгожыць пляцоўку дапамагаюць мясцовыя жыхары. З раніцы неслі півоні са сваіх кветнікаў.\nРандэву з музыкайГлядзельная зала пад адкрытым небам сабрала людзей розных узростаў. І маладых матуль з дзецьмі, і пажылых пенсіянераў. Гасцей і ўдзельнікаў фестывалю вітала намеснік старшыні райвыканкама Таццяна Стальмачонак. Пажадала атрымаць як мага больш станоўчых эмоцый. Старшыня Перабродскага сельсавета Віктар Дзеравянчык падзякаваў арганізатарам свята і творчым калектывам.Больш за тры гадзіны ў Пераброддзі гучала музыка. Мастацкія нумары дарылі гледачам артысты Дзісенскага ГЦК, Чапукоўскага, Узмёнскага і Чэраскага сельскіх Дамоў культуры. На сцэну выходзілі салісты, чые імёны штогод гучаць на аглядах мастацкай самадзейнасці. Аляксей і Даніла Астукевічы, Ядвіга Ганебная, Дзіна Тамашэвіч, Таццяна Качан, Святлана Бакевіч і многія іншыя ўздымалі настрой. Прысутныя ўставалі з месцаў і пускаліся ў скокі. Танцавалі і пад бадзёрыя, і пад лірычныя кампазіцыі.\nКалі развітаўся апошні самадзейны калектыў, усіх жадаючых запрасілі на дыскатэку. У гэты час аматары літаратуры збіраліся на "Мацейкавай сялібе" ў Галіны Паўлоўскай. Тут прайшлі літаратурныя чытанні.\nСловы ўдзячнасціСпонсар свята "Перабродская зорка" — ВУПКУ "Міёрскі" на чале з кіраўніком Васілём Міхалківам. З добраўпарадкаваннем дапамаглі УП ЖКГ і ДРБУ-203. У арганізацыі фестывалю прынялі ўдзел мясцовыя жыхары Фаіна Кірылаўна Кузьміна, Вольга Васільеўна Батура, Людміла Міхайлаўна Белая, Аляксандр Уладзіміравіч Сяліцкі, Галіна Аляксееўна Паўлоўская. Кацярына РЫНКЕВІЧ.\nБольш фота ў фотагалерыі на сайце і нашых групах у сацыяльных сетках.скачать dle 11.3\n» "Перебродская звезда" приглашает\n» Сувениры с местными логотипами\n» Порадуют мастера\n» "Перебродская звезда"\n» Ззяла “зорка” ў Пераброддзі\nАкцыя ў Міёрах "Лічбы здароўя: артэрыяльны ціск"\n20 июль 2017, 09:32\nЗ Міёр да мошчаў Мікалая Цудатворцы ў Маскву\n20 июль 2017, 09:26\nМіёрская царква адзначыла сваё прастольнае свята\n20 июль 2017, 09:23\nПётр і Феўроння\n20 июль 2017, 09:19\nВада — добры сябра і крыніца павышанай небяспекі\n20 июль 2017, 09:16\nНастаўніца з Дзісенскай школы Жанна ФРАЛОВА\n20 июль 2017, 08:00\nИменины 21 июля 2017Александр, Дмитрий, Николай, ФедорИменины 20 июля 2017Герман, Лукьян, Павел, Сергей, Евдокия\nАфіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскі навіны" ©2010-2017 «mijory.by». Усе правы абаронены. Кантакты\nтэл. 375-2152-49084\tПресс-центр\nтэл. 375 e-mail: mijer_nav@cmi.by


Чым больш дзяцей у беларусаў, тым вышэйшая рызыка беднасці | Новы Час\nУлады правялі даследаванне насельніцтва па ўзроўні жыцця. Аказалася, што дзеці значна ўплываюць на матэрыяльны дабрабыт сям'і.\nКожны квартал статыстычныя органы праводзяць выбарачнае даследаванне насельніцтва па ўзроўні жыцця. У другім квартале 2021 года ў сярэднім па Беларусі рэсурсы на чальца хатняй гаспадаркі склалі 747 рублёў на месяц. У гарадах і пасёлках гарадскога тыпу сярэднія рэсурсы на чалавека дасягнулі 775 рублёў, у сельскай мясцовасці — 654 рублёў.\nУзровень рэсурсаў на чалавека істотна мяняецца пры рознай колькасці дзяцей да 18 гадоў у хатняй гаспадарцы. Дзейнічае агульнае правіла: чым менш дзяцей, тым вышэй узровень душавых рэсурсаў.\nПараўнайце: у хатніх гаспадарак без дзяцей рэсурсы на чалавека склалі 839 рублёў на месяц, з 1 дзіцём — 716 рублёў, з 2 дзецьмі — 591 рубель, з 3 і больш дзецьмі (шматдзетных) — 452 рубля.\nНевыпадкова сярод шматдзетных найбольш высокі ўзровень малазабяспечаных хатніх гаспадарак. Калі ў сярэднім па краіне гэты ўзровень роўны 2,7%, то ў хатніх гаспадарак без дзяцей — 1,2%, з 1 дзіцём — 4,2%, з 2 дзецьмі — 7,8%, з 3 і больш дзецьмі — 20,9%.\nДа малазабяспечаных належаць хатнія гаспадаркі з рэсурсамі на чалавека ніжэй за бюджэт пражытачнага мінімуму. У 2 квартале 2021 года бюджэт пражытачнага мінімуму склаў 278,5 рубля на месяц. Каля 12,3% шматдзетных хатніх гаспадарак мелі рэсурсы ніжэй за 250 рублёў на чалавека, яшчэ 13,1% — у межах 250–300 рублёў, 15,4% — у межах 300–350 рублёў, 15,7% — у межах 350–400 рублёў. Разам пералічаныя групы склалі больш за 56% ад усіх шматдзетных хатніх гаспадарак краіны. Значыць, медыянны ўзровень рэсурсаў на чалавека сярод шматдзетных быў ніжэйшы на 400 рублёў у месяц, адзначаюць banki24.by.\nПаводле «Заўтра тваёй краіны»\nЗа суткі ў Беларусі зарэгістравана 1836 новых выпадкаў COVID-19\nУ 2020 годзе за мяжой беднасці знаходзілася амаль 5% жыхароў Беларусі


Catholic.by - Публіцыстычная старонка Андрэя Расінскага\nЯ веру ў Бога, Пана нашага Езуса Хрыста. Я веру, што кінематографу даступныя самыя складаныя зрухі чалавечай душы, а на экране штораз разгортваецца таямніца ўвасаблення — ціха й неўпрыкмет. І беларускае мастацтва яшчэ здзівіць свет, калі будзе здольнае здзіўляцца само. Я веру, што чалавек свабодны, калі выконвае запаведзі Божыя. І ва ўмовах самай цяжкой несвабоды заўжды ёсць подых, які вее, дзе хоча. Я веру ў бязмежнасць чалавечага розуму — калі ён усведамляе ўласныя межы. І фантазія ёсць дакладнай — калі імкнецца да праўды. Праўда ўвасабляецца, а не цытуецца. Я веру, што зло заўжды самазванец, вырачанае на пазбаўленне стальца. Але змаганне адбываецца ў кожным сэрцы. Я веру, што хто памірае і ўваскрасае ў Хрысце — мае жыццё вечнае.


3 спосабу пабудовы масіўнага Instagram наступныя 2020\n3 спосабу пабудовы масіўнага Instagram наступныя\nНягледзячы на добра зарэкамендавалі сябе ў нашы дні, Instagram па-ранейшаму застаецца ўзыходзячай зоркай у свеце сацыяльных медыя. Ён параўнальна малады, хутка расце і абслугоўвае розныя дэмаграфічныя дадзеныя. Калі вы зацікаўлены ў тым, каб стварыць арганічныя сацыяльныя сеткі, не варта сумнявацца, што Instagram - адно з лепшых месцаў для гэтага.\nВы не можаце проста пачаць публікаваць фатаграфіі і спадзявацца атрымаць нейкую карысць; З сацыяльнымі медыямі вам, як правіла, патрэбны вялікі наступны, калі вы хочаце вярнуць свае інвестыцыі. Дык як жа пабудаваць наступнае, калі вы толькі пачынаеце з нуля?\nЁсць тры асноўныя спосабы, калі вы прытрымліваецеся стандартных лепшых практык.\nПерш чым я паглыбіцца ў асноўныя «каналы» стратэгій, якія вы можаце прытрымлівацца, каб пабудаваць масавае наступнае, вам трэба добра разбірацца ў асноўных правілах. Без гэтых перадумоў, вам будзе амаль немагчыма пабудаваць любыя наступныя - нават пры дапамозе апісаных ніжэй спосабаў - таму прытрымлівайцеся гэтых першых!\n· Знайдзіце нішу. Калі вы хочаце пабудаваць спецыялізаванае наступнае, вы павінны прапанаваць тое, што ніхто іншы не прапануе. Гэта будзе ваша ніша; падумайце, які тып малюнкаў хочуць бачыць людзі, але ў цяперашні час яны не бачаць, ці як вы можаце адрознівацца ў вашай галіны.\n· Актыўна публікаваць. Неактыўныя каналы атрымліваюць наступнае назіранне і іх рэдка заўважаюць для пачатку. Пераканайцеся, што вы абавязаны размяшчаць новы матэрыял прынамсі штодня.\n· Адказаць. Калі камусьці падабаецца адна з вашых фатаграфій, напрыклад, адна з іх. Калі хтосьці ідзе за вамі, разгледзьце іх назад. Узаемнасць цэментуе сацыяльныя адносіны ў Інтэрнэце.\n· Сацыялізаваць. Калі карыстальнік звяртаецца да вашага брэнда, адказвайце на іх! Звяртайцеся да новых людзей, каментуйце выявы ў стужцы навін і ўдзельнічайце ў размовах. Вы павінны быць сацыяльнымі, калі хочаце дасягнуць поспеху.\n· Выкарыстоўвайце хэштэгі. Хэштэгі існуюць, каб дапамагчы карыстальнікам знаходзіць патрэбны вамі кантэнт, таму пераканайцеся, што вы іх часта і стратэгічна выкарыстоўваеце - проста заставайцеся ў межах розуму.\n· Перакрыжаванае апыленне. Выкарыстоўваць сацыяльныя сеткі, каб падтрымліваць адзін аднаго; паспрабуйце прыцягнуць свой Facebook, Twitter, LinkedIn і іншыя аўдыторыі да вашага ўліковага запісу Instagram.\nЗ гэтымі перадумовамі сыходзіць з шляху, давайце пяройдзем да асноўных праспектаў, якія вы павінны пабудаваць у вялікім, квітнеючым Instagram наступным.\nПершы метад: прыхільнасць да якасці\nПершы метад - самы "адкладзены", таму што замест таго, каб засяроджвацца на стварэнні наступных дзеянняў альбо прымаць якія-небудзь канкрэтныя знешнія дзеянні, вы будзеце проста здзяйсняць стварэнне і публікацыю найлепшага зместу. Вядома, вам патрэбны добры кантэнт незалежна ад таго, якім падыходам вы карыстаецеся, але гэты разглядае ўсю сітуацыю як наладу "калі вы пабудуеце, яны прыйдуць" (што я ведаю, не дакладная лінія).\nПеравага гэтага ў тым, што ён цалкам арганічны; паслядоўнікі, якія прыйдуць да вас, будуць шчыра ўкладзены ў ваш брэнд, і да канца вашых намаганняў вы атрымаеце значна багацейшую аўдыторыю. Аднак ёсць два недахопы; па-першае, гэта патрабуе больш часу і энергіі, каб працягваць свае намаганні, па-другое, для стварэння наступнага патрабуецца больш часу. Вы спадзяваецеся на тое, што людзі ўмеюць і самастойна распаўсюджваюць слова пра вас - што адбудзецца, калі вы размесціце якасны матэрыял, але не хутка і прадказальна.\nДругі метад: узаемадзейнічаць з парушальнікамі\nДругі метад - гэта крыху больш зручны і ўключае ў сябе наладжванне кантактаў з людзьмі, якія ўжо стварылі вялікі след у Instagram. Тут вы зможаце ўзаемадзейнічаць з гэтымі "ўплывовымі" людзьмі, даючы ім задавальненне або абменьваючыся матэрыяламі альбо інакш будуючы з імі адносіны. У рэшце рэшт яны пачнуць вас заўважаць, займацца вашай працай, і ў выніку аўдыторыя будзе падвяргацца вашаму брэнда. У выпадку поспеху ён служыць ярлыком для таго, каб злучыць вас з тысячамі новых карыстальнікаў за патэнцыял мала часу.\nПеравага тут хуткасць; адно падлучэнне да ўплыву можа прынесці вам дзясяткі-сотні новых паслядоўнікаў. Гэта таксама робіць вас больш важным удзельнікам супольнасці, што вельмі важна. Аднак ёсць некалькі недахопаў - шмат хто з папулярных уплывовых людзей будзе заняты альбо незацікаўлены дапамагчы вам стварыць наступнае, калі вы не можаце прапанаваць штосьці ўзамен падобнай каштоўнасці. Яна таксама больш разлічвае на паўнамоцтвы, чым на ўласныя сілы, што можа знізіць лаяльнасць або запал прыцягнутай аўдыторыі.\nСпосаб трэці: Стымуляванне\nТрэці варыянт прадугледжвае, што больш людзей будзе сачыць за вамі, калі ў іх ёсць стымул зрабіць гэта, акрамя простага доступу да вашага змесціва і імкнецца забяспечыць гэты стымул. Тут вы будзеце выкарыстоўваць конкурсы, акцыі і падарункі, каб стымуляваць людзей сачыць за вашым брэндам. Будзем спадзявацца, што яны падзеляцца вашымі магчымасцямі з уласным колам сяброў, і, перш чым даведацца пра гэта, вы зарабіце ўсё большую экспазіцыю - асабліва, калі ладзіць гэтыя конкурсы рэгулярна.\nВялікім плюсам гэтага спосабу з'яўляецца надзейнасць; зрабіць добрую прапанову, і вы можаце амаль гарантаваць яе распаўсюджванне вірусна. Мінусы? Магчыма, вам прыйдзецца выдаткаваць грошы на конкурс, каб зрабіць яго дастаткова прывабным для працы, і вы можаце апынуцца з кучай прыхільнікаў, якія клапоцяцца толькі пра атрыманне бясплатных рэчаў - яны могуць нават не заўважыць, што ваш брэнд той, хто стаіць за конкурсы.\nГэтыя метады - не адзіныя спосабы стварэння наступных, а таксама не ўзаемавыключальныя - вы можаце выкарыстоўваць іх у спалучэнні паміж сабой альбо часткова выкарыстоўваць іх у спалучэнні з вашай уласнай тангенцыяльнай стратэгіяй. Што б вы ні рабілі, захоўвайце свае паведамленні і свае метады ў адпаведнасці з вашым брэндам, падтрымлівайце якасць зместу высокім і выконвайце стандарты вашай супольнасці. «Сацыяльны» элемент «сацыяльных медыя» - гэта самае галоўнае, таму, калі вы будзеце памятаць аб сваіх інтарэсах карыстальнікаў, вы будзеце мець станоўчы вынік.\nЯк даведацца, добра падыходзіць мой брэнд для маркетынгу ў Instagram?У Instagram, чаму мае паслядоўнікі аўтаматычна спыняюць працу са мной? Не адзін член, але шмат, нават без іх ведама.Надзейныя сайты, такія як Tinder?Калі хтосьці сочыць за вамі ў Instagram, але ў яго ёсць асабісты ўліковы запіс, што вы робіце?Якія лепшыя фота Instagram Ashika Pratt?Ці магчыма здабыць чат WhatsApp з файла рэзервовай копіі?Чаму дзяўчына блакуе мяне ў Instagram? Я ніколі не каментаваў яе, і я таксама не перапісваў яе.Мой былы хлопец разблакаваў мяне з WhatsApp, і я па-ранейшаму знаходзіцца ў яго спісе кантактаў. Чаму ў яго ёсць мой нумар, калі мы скончыліся, і нам няма пра што гаварыць?\nШто адбылося, калі я выйшаў з Instagram (для добрага)Калі паліаморыя і манагамія сустракаюцца на TinderМаркетынг у Instagram - Зарабляйце грошы ад Instagram | Зарабіць з SMR15 ЛУЧШЫЯ РЭКУНТЫ ПАСТАЎЛЕННЯ ІНСТАГРАМАШто я магу зрабіць з Instagram? - Частка 312 простых спосабаў зрабіць яшчэ лепш YouTube і TikTok відэаУніз у трусінай дзірцы - Детокс-чаі і InstagramInstagram, агульная модная пляцоўка


Вось вы сталі ўладальнікам дачнага ўчастка! Віншуем! Што ж пасадзіць у першую чаргу? Якім садовым культурам аддаць перавагу? Безумоўна, дрэвы павінны быць, нават калі ўчастак не вельмі вялікі. І пачаць азеляненне свайго дачнага або прысядзібнага ўчастка стаіць з закладкі невялікага яблыневага саду.\nКалі саджаць саджанцы яблыні? Як правільна гэта зрабіць, каб гарантавана атрымаць вялікі ўраджай? Якое месца абраць для пасадкі? На гэтыя і іншыя пытанні мы адкажам у гэтым артыкуле.\nТакім чынам, як саджаць яблыню? Увосень можна высаджваць холадаўстойлівыя гатункі за месяц-паўтара да наступу першых замаразкаў. Для паўднёвых регионов- гэта кастрычніка, у паўночных рэгіёнах -сентябрь месяц.\nЯкі гатунак яблыкаў выбраць?\nДля пачатку вызначыцеся з упадабанымі гатункамі. Калі высаджваецца за ўсё адно дрэва, то падумайце пра «суседзе» для яго, бо яблыні маюць патрэбу ў крыжаваным апыленні. І калі ў суседзяў па дачы на ўчастку не расце яблыня, то знайдзіце месца на сваім участку і пасадзіце як мінімум два высадка.\nДалей, калі высаджваецца яблыневы сад, то купляйце саджанцы як летніх, ранніх, так і восеньскіх, і зімовых гатункаў.\nРыхтуем пасадкавыя ямы\nПадрыхтуйце пасадкавыя ямы. Адлегласць паміж саджанцамі павінна быць не менш за 3 метраў. Для колоновидных і карлікавых гатункаў адлегласць можна скараціць да метра. Глыбіня ям павінна быць не менш за 80 см, а шырыня - каля 1 метра.\nЯк саджаць яблыню восенню? Пры пасадцы нельга забываць асноўныя правілы. Па-першае, саджанцы, вырашчаныя ў цяпліцах, нельга адразу саджаць у адкрыты грунт. Калі перад продажам маладыя дрэўцы не былi загартавалі, то верагоднасць приживания вельмі нізкая. Перапады тэмператур, прамыя сонечныя прамяні - усё гэта можа прывесці да хваробы і згубы высадка.\nДалей, правільны выбар месца для пасадкі - залог поспеху. Яблыні не любяць высокага залягання грунтавых вод, а, такім чынам, і забалочаных участкаў. Выбірайце сонечнае месца, на ўзвышшы, пажадана абароненае ад ветру.\nУдобрения- быць ці не быць?\nЛюбы дасведчаны агароднік можа, грунтуючыся на ўласным вопыце, распавесці, як правільна саджаць яблыні. Увосень, за месяц да наступлення халадоў, у папярэдне падрыхтаваныя ямы неабходна ўнесці арганічныя і мінеральныя ўгнаенні. Мы рэкамендуем змяшаць верхні ўрадлівы пласт зямлі, вынятай з ямы, з двума вёдрамі перапрэлага конскага гною, 200 грамамі суперфосфата і 60 грамамі сернокіслой калію. Памятаеце, што чым больш угнаенняў вы занясеце, тым больш магутны і вышэй будуць дрэва. Аднак гэта ніяк не паўплывае на колькасць пладоў на ім. Больш за тое, «перакормленай» ўгнаеннямі дрэва плоданасіць дрэнна.\nЯк саджаць яблыню - увосень ці вясной, прынцыповага адрознення няма. Галоўнае, што малады высадак не павінен падвяргацца замаразкаў, а пры пасадцы знаходзіцца ў стане спакою. Восенню - калі ўжо «пайшоў на заслужаны адпачынак», а вясной - пакуль не пачалася актыўная вегетацыя.\nПры пасадцы не трэба заглублять шыйку парастка. Вельмі акуратна звяртайцеся з каранёвай сістэмай. Чым менш пацерпяць карані дрэва, тым больш высокі працэнт прыжывальнасці расліны.\nТакім чынам, падвядзем вынікі. Як саджаць яблыню восенню? Правільна падабранае месца, тэрміны пасадкі, гатункі яблыкаў, ўстойлівыя да нізкіх тэмператур, і жаданне разбіць яблыневы сад ці вырасціць сямейную яблыню - вось залог поспеху!\nЯк зрабіць свідар садовы сваімі рукамі\nКакосавае малако - рэцэпт стварэння і варыянты выкарыстання\nКітайская гімнастыка Тай-Чы. Старажытнакітайская лячэбная гімнастыка. апісанне практыкаванняў\nЦагляны мур сваімі рукамі\nЛ. Талстой, "Пасля балю. Чаму аповяд завецца" Пасля балю "?\nШто такое марксізм і чым ён небяспечны?


Сусветны банк прагназуе зніжэнне тэмпаў росту сусветнай эканомікі ў 2022 годзе\n12 студзеня 2022, 16:19\n12 студзеня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. У 2022 годзе тэмпы эканамічнага росту ў сусветным маштабе запаволяцца да 4,1 працэнта, а ў Еўропе і Цэнтральнай Азіі - да 3 працэнтаў. Аб гэтым гаворыцца ў дакладзе Сусветнага банка, паведамляецца на сайце Цэнтра навін ААН.\nЯк адзначаюць эксперты, запаволенне тэмпаў росту эканомікі ў першую чаргу звязана з пандэміяй COVID-19, а таксама са скарачэннем фіскальнай падтрымкі і збоямі ў сусветных пастаўках.\nЗгодна з дакладам, у наступным годзе ў краінах з развітой эканомікай чакаецца аднаўленне аб'ёмаў вытворчасці і інвестыцый да ўзроўню, які быў да пандэміі. А вось тэмпы росту ў большасці рэгіёнаў з рынкамі, што фарміруюцца, і эканомікамі, што развіваюцца, у 2022-2023 гадах вернуцца да сярэдніх паказчыкаў дзесяцігоддзя, якое папярэднічала пандэміі.\nЭксперты адзначаюць, што рэгіён Еўропы і Цэнтральнай Азіі будзе бліжэй за ўсё да траекторыі, якая існавала да пандэміі, а Паўднёвая Азія - далей за ўсё ад яе. Тым не менш чакаецца, што ў 2022 годзе тэмпы росту эканомікі ў Еўропе і Цэнтральнай Азіі знізяцца да 3 працэнтаў - амаль напалову ў параўнанні з 2021 годам, паколькі ўзмацненне макраэканамічнай палітыкі і новыя хвалі COVID-19 будуць аказваць далейшае негатыўнае ўздзеянне на попыт.\nТэмп эканамічнага росту ў Цэнтральнай Еўропе захаваецца на ўзроўні 4,7 працэнта ў 2022 годзе, але ў 2023 годзе знізіцца да 3,7 працэнта. Ва Усходняй Еўропе тэмпы росту эканомікі, паводле прагнозаў, скароцяцца ўдвая - з 3,1 працэнта ў 2021 годзе да 1,4 працэнта ў 2022 годзе - і будуць у бліжэйшы час самымі нізкімі сярод усіх субрэгіёнаў Еўропы і Цэнтральнай Азіі. У 2023 годзе яны павысяцца да 3,2 працэнта, калі не адбудзецца росту геапалітычнай напружанасці.\nУ той жа час перспектывы аднаўлення ў 2023 годзе азмрочваюцца рознымі рызыкамі, уключаючы новыя варыянты каранавіруса, інфляцыю і фінансавыя ўзрушэнні. Эксперты апасаюцца, што змяненне клімату прывядзе да далейшага вагання сусветных цэн на сыравінныя тавары. Акрамя таго, ёсць апасенні адносна ўспышак сацыяльнай напружанасці ў выніку росту няроўнасці, выкліканай пандэміяй.-0-


29 чэрвень 2016, 11:17\nАднак выстава «Час і творчасьць Льва Бакста», якая адбылася ў Менску, да Горадні не даехала. Падставай, каб адзначыць угодкі сусьветна вядомага мастака, стала тое, што ён нарадзіўся ў Горадні. Калі яму было тры гады, бацькі перабраліся ў сталіцу Расейскай імпэрыі Санкт-Пецярбург. Сапраўднае імя будучага мастака было Лейб-Хаім Разэнбэрг.\nНекалькі дзіцячых гадоў правёў у Горадні і будучы клясык беларускай літаратуры Максім Багдановіч. Дзякуючы таму, што захаваўся дом, дзе жылі Багдановічы, гэта дало магчымасьць стварыць у горадзе музэй паэта. Што датычыць Льва Бакста, былы адрас бацькоў невядомы. У кнізе гісторыка Андрэя Чарнякевіча «Памяць пра Гродна» ёсьць узгадка пра рабіну Разэнбэрга. Прозьвішча даволі распаўсюджанае, але нельга выключыць, што існавалі сваяцкія сувязі паміж мастаком і гэтым чалавекам. Рабін пражываў на вуліцы Маставой, 13. Сёньня на гэтым месцы сквэр. Паводле мастака Алеся Сурава, сям’я бацькоў Леона Бакста жыла менавіта тут: у куце паміж вуліцамі Маставая і Замкавая. Узгадка пра гэта траплялася Алесю Сураву ў адным польскім выданьні, кажа ён.\nМіж іншым, Алесю Сураву заманулася адлюстраваць у сваіх карцінах «страчаны сьвет», ён рыхтуе выставу пад назвай «Габрэйскае мястэчка». Ён зьдзіўляецца, што ні ў каго з калегаў дагэтуль ня ўзьнікла такая відавочная задума. У гарадах і мястэчках пражывалі тысячы габрэяў, яны мелі дамы, школы, бальніцы, сынагогі, багатую культуру — сьлядоў гэтага сёньня засталося ў Беларусі вельмі мала.\nМузэй гісторыі габрэяў Гарадзеншчыны\nУ гарадзенскай сынагозе існуе музэй гісторыі габрэяў Гарадзеншчыны. Там мяркуюць, што сям’я будучага мастака жыла некалі на цяперашняй вуліцы Карла Маркса. Аднак канкрэтных зьвестак пра гэта няма. Старшыня іўдэйскай рэлігійнай абшчыны Барыс Квяткоўскі ўнесьці большай яснасьці таксама ня змог. Будучы мастак не запомніў Горадню, кажа ён, бацькі пакінулі горад. Іншая рэч Шагал і Віцебск. Прывязаць Бакста да Горадні вельмі складаная — толькі фактам яго нараджэньня тут, падсумоўвае Барыс Квяткоўскі.\nЁн разважае над тым, як бацькі будучага мастака маглі пераехаць у Санкт-Пецярбург.\n«Лічылася, што за межамі рысы аселасьці калі знойдуць габрэя, то могуць пасадзіць у турму. А ягоны бацька напэўна легальна там пражываў. Значыць нейкія паперы меў. Бывала, габрэі падраблялі дакумэнты, падпраўлялі, каб жыць там, дзе ім было лягчэй зарабіць. Я не выключаю гэтага, але трэба шукаць у архівах», — зазначае спадар Квяткоўскі.\nШто датычыць сталіцы былой Расейскай імпэрыі, то з габрэяў там дазвалялася жыць купцам першай гільдыі, тым, хто праслужыў у войску дваццаць пяць год і асобам з вышэйшай адукацыяй. Астатнім габрэям гэта было забаронена, кажа кіраўнік іўдэйскай рэлігійнай абшчыны.\nА Леў Бакст змог стаць вольным слухачом у мастацкай акадэміі, удзельнічаць у аб’яднаньні мастакоў і пісьменьнікаў «Мир искусства», а пазьней за свае посьпехі быць абраным сябрам мастацкай акадэміі.\nУ Гарадзенскай абласной бібліятэцы імя акадэміка Яўхіма Карскага знайшлі ў альбомах выявы прац Бакста, скапіяваўшы іх, зрабілі выставу, прысьвечаную 150-годзьдзю мастака, яна была і ў сынагозе, кажа Барыс Квяткоўскі. Ён зазначае:\n«Маё жаданьне — каб гарадзенцы ведалі сваіх землякоў і іхнюю творчасьць, каб ведалі і ганарыліся, што гэтая зямля мае своеасаблівую аўру, здольную нараджаць таленты». Таленты, якія робяцца вядомымі ў сьвеце.\nСёлета беларуская пошта выпусьціла марку, на якой пэйзаж з кіпарысамі, намаляваны Бакстам у 1907 годзе, і партрэт мастака. На нядаўнім фэстывалі нацыянальных культур у Горадні спэцыяльным штэмпэлем гасілі гэтую марку і паштоўку з нагоды 150-годзьдзя Леона Бакста.\nМарка і канвэрт, прысьвечаныя 150-годзьдзю мастака Леона Бакста


Праўду пра Чарнобыль шукалі журналісты ў Гомелі\nПраўду пра Чарнобыль шукалі журналісты ў Гомелі\nАндрусь ГАЁВЫ, фота Юлія СІВЕЦ 23.04.2019\nКанферэнцыя, арганізаваная Гомельскай філіяй Беларускай асацыяцыі журналістаў, закранула тэмы, пра якія не піша афіцыйная прэса.\nКаля трох дзясяткаў удзельнікаў сабраліся на канферэнцыю ў Гомелі, дзе абмяркоўваліся праблемы з доступам да інфармацыі пра наступствы чарнобыльскай катастрофы.\n«Дзяржаўныя СМІ штогод рапартуюць пра тое, як удала і паспяхова аднаўляюцца засыпаныя чарнобыльскім попелам раёны, а незалежных журналістаў, якія спрабуюць рабіць матэрыялы з забруджаных радыяцыяй вёсак, прыцягваюць да адказнасці. Мне самому давялося атрымаць пракурорскае папярэджанне менавіта за падрыхтоўку матэрыяла да 30-годдзя аварыі. Які ж сёння рэальны стан гэтых раёнаў, як і што могуць пісаць журналісты на тэму Чарнобыля, мы паспрабуем разабрацца на гэтай канферэнцыі»,\n– адзначыў, адкрываючы імпрэзу, старшыня Гомельскай філіі БАЖ Мікола Бянько.\nАдам Варанец у ноч аварыі жыў у вёсцы Астрагляды Брагінскага раёна, дзе працаваў настаўнікам у школе. Да чарнобыльскіх рэактараў наўпрост – 40 кіаметраў.\n«Спярша я не паверыў чуткам, што на атамнай электрастанцыі нешта здарылася. Яна ж мае столькі ступненяў абароны, тэлебачанне маўчыць. Было цудоўнае веснавое надвор’е, мы выганялі дзетак на вуліцу, каб дыхалі цёплым паветрам. А ўвечары яшчэ і пакупалі ў дажджавой вадзе, сабранай са страхі. І толькі, калі ўсюды пачалі сноўдаць вайскоўцы, нібыта вайна пачалася, мы зразумелі, што нешта не так. Я схапіў сваіх сына і дачку і павёз іх да цешчы на Гродзеншчыну. Але і яна не паверыла – ніхто нідзе не паведамляў нічога. І толькі, калі мы ў Гродне праверылі ў малых радыяцыю, нам з шурынам давялося выкінуць гомельскае адзенне і купіць дзецям усё новае – дазіметры зашкальвалі»,\n– узгадвае ліквідатар.\nІншых дзяцей са школы вывезлі пазней, на летніх канікулах аж на 30 кіламетраў. А настаўнікі займаліся дэзактывацыяй мясцовасці. Ім казалі, што, калі зняць верхні пласт зямлі, калі памыць дахі хатаў, то можна будзе і далей жыць. І толькі ў канцы лета абвясцілі пра адсяленне. Вывезлі ў Добрушскі раён.\n«Я не люблю камуністычную ўладу за тое, што яна заўжды хавала праўду. Мы тады часта праводзілі трэніроўкі як адзяваць працівагазы і хавацца ад амерыканкіх ядравых бомбаў, якія нібыта нам заўжды пагражалі, а калі нас накрыў «мірны атам» - ніхто нічога не сказаў і ніхто нікуды не схаваўся»,\n– адзначыў Адам Варанец.\nГэтую ж тэму працягнуў і былы дэпутат Вярхоўнага Савету XIII склікання Віктар Хоміч. У першыя дні пасля выбуху, калі з Гомельшчыны ўцякалі падалей самыя розныя начальнікі, ён як адзін з нешматлікіх адмыслоўцаў-радыёбіёлагаў, прыехаў у Гомель, каб арганізоўваць супрацьстаянне радыяцыі.\n«Калі немцы напалі на СССР, Сталін маўчаў два тыдні. Калі выбухнуў Чарнобыль – Гарбачоў маўчаў тры тыдні. Нашу краіну па перыметры акаляюць пяць атамных электрастанцыяў. Амаль збудавалі сваю. Але сёння няма аніводнага дакумента, ані нейкай памяткі, што рабіць, калі здарыцца нешта падобнае. А між тым, калі б у 1986-м у першы тыдзень вывезлі жыхароў з прылеглай зоны, калі б адразу пачалі даваць людзям прэпараты ёду – ахвяраў магло быць значна меней. І сёння мы і сапраўды забыліся б пра наступствы катастрофы»,\n– адзначыў навуковец.\nЁн звярнуў увагу на тое, што цяпер найбольшую ролю адыгрывае псіхалагічны чыннік чарнобыльскай катастрофы. Пацярпелыя раёны – у ліку самых дэпрэсіўных у краіне. За 22 гады туды выдаткавана ў дзесяць разоў меней сродкаў, чым першапачаткова разлічвалася.\n«У Хірасіме і Нагасакі ўзровень жыцця ў чатыры разы вышэйшы за сярэднеяпонскі. А ў нашых Нароўлі, Хойніках, Брагіне – ці не самы нізкі ў Беларусі»,\n– абурыўся Віктар Хоміч.\nВядомы фізік-ядзершчык Юрый Варонежцаў таксама браў удзел у ліквідацыі наступстваў аварыі, потым з’яўляўся адным з распрацоўшчыкаў канцэпцыі бяспечнага пражывання на пацярпелай тэрыторыі. Зараз анкалагічныя праблемы маюцца і ў яго самога. Як раз падчас канферэнцыі ён праходзіў курс хімічнага лекавання. Таму выступіў перад прысутнымі праз відэаінтэрв’ю:\n«Вясковае насельніцтва абследуецца медыкамі горш, чым гараджане, і асабліва менчукі. Але захворваемасць вясковага насельніцтва вышэй. Гэта як раз і сведчыць, што яны не тое ядуць. Тое, што яны ядуць, яны не кантралююць. І я, часта трапляючы ў анкадыспансеры, стасуюся з жыхарамі найбольш пацярпелых раёнаў. Яны сябе ні ў чым не абмяжоўваюць – п’юць малако, збіраюць грыбы і ягады. Цяпер ім ніхто нават не нагадвае, што гэта рабіць не варта. І потым іх нашыя дактары літаральна выцягваюць з таго свету».\nЦікава выглядае медычная статыстыка, якая маецца ў агульным доступе. Яе аналізам падзяліўся з прысутнымі на канферэнцыі рэдактар сайта «Дзелавы Гомель» Аляксей Харкевіч. Чамусьці паводле статыстыкі Міністэрства аховы здароўя адносная захворваемасць жыхароў чарнобыльскай зоны абсалютна ўсімі відамі захворванняў – крыху ніжэйшая за сярэднебеларускую. Нават траўмаў у пацярпелых раёнах атрымліваюць меней. Падобныя рэчы значна зніжаюць давер та афіцыйнай статыстыкі.\nЖурналіст-фрылансер Андрэй Мядзведзеў, які часта піша на экалагічныя тэмы, падзяліўся тым, наколькі даступнай з’яўляецца інфармацыя пра стан справаў у самай забруджанай радыяцыяй частцы свету – Палескім дзяржаўным радыяцыйна-экалагічным запаведніку – той самае зоне адчужэння. У прыватнасці, ён адзначыў, што сёння атрымаць хаця б нейкі каментар у супрацоўнікаў установы без згоды іхняга начальства практычна немагчыма.\nА між тым, яшчэ ў 2015 годзе, распрацоўваючы праграму навуковых даследаванняў на 2016 – 2020 гады навукоўцы сцвярджалі, што асаблівую небяспеку пачынаюць уяўляць элементы, якія ўтвараюцца ў выніку паўраспаду плутонія. Тады ў дакуменце даследчыкі запісалі, што якое-кольвек выкарыстанне забруджаных земляў немагчымае яшчэ вельмі доўгія гады.\nАкрамя таго, калі па цэзію і стронцыю маюцца дапушчальныя нормы забруджвання ў прадуктах харчавання, дык забруджанасць так званымі трансуранавымі элементамі нічым не нармуецца і ўвогуле не кантралюецца. Вывучэнне іх уплыву на харчовыя ланцугі планавалася толькі на сёлета. Але ў 2018 годзе выйшаў указ прэзідэнта, які дазволіў развіваць у зоне адчужэння сельскую гаспадарку, выраб піламатэрыялаў з мясцовай драўніны, турызм. І сёння гэты ўказ ужо актыўна пачаў увасабляцца ў жыццё.\nПа-ранейшаму, тэма негатыўнага ўплыву наступстваў Чарнобыльскай аварыі ў нашай краіне з’яўляецца закрытай. Спробы прыадкрыць заслону хлусні і невядомасці натыркаюцца на супраціў з боку дзяржаўных органаў. Але журналісты, асабліва з найбольш пацярпелага ў выніку аварыі рэгіёна, не пакідаюць гэтую тэму па-за ўвагай і будуць рабіць усё магчымае, каб людзі ведалі праўду пра Чарнобыль.


Макей: Еўропе трэба новы «план Маршала»\n05.12.2019 / 19:29\nМіністр замежных спраў Беларусі Уладзімір Макей на 26-м пасяджэнні Савета міністраў АБСЕ 5 снежня ў Браціславе заявіў пра неабходнасць новага плана для ўмацавання еўрапейскай бяспекі, паведамляе БелТА.\n«Міру цяжка дасягнуць, але ён можа быць парушаны занадта лёгка. Нам патрэбны новы «план Маршала» для еўрапейскай бяспекі — план, калі ўсе дзяржавы-ўдзельніцы інвеставалі б у стварэнне надзейных механізмаў бяспекі ў нашым рэгіёне», — заявіў Уладзімір Макей.\nКіраўнік замежнапалітычнага ведамства падкрэсліў, што 30 гадоў таму Парыжская хартыя для новай Еўропы абвясціла прынцып непадзельнай бяспекі, які паставіў перад сабой мэту растапіць лёд недаверу і пабудаваць адзіную Еўропу. «Ці спраўдзіліся нашы агульныя спадзяванні? На жаль, не. Хранічны крызіс даверу, паслабленне рэжымаў кантролю над узбраеннямі, хуткае нарошчванне вайсковага патэнцыялу, пашырэнне палітычнага і ідэалагічнага разрыву — вось сапраўдныя складнікі катастрофы», — канстатаваў міністр.\n«Беларусь гатовая інвеставаць, нароўні з іншымі дзяржавамі-аднадумцамі, у пошук рашэнняў для перакладу пануючай парадыгмы канфлікту ў парадыгму бяспекі на аснове супрацоўніцтва, заснаванага на ўзаемадзеянні», — заявіў міністр замежных спраў.\nНа яго думку, нельга недаацэньваць ролю малых і сярэдніх краін. Яны павінны быць паўнапраўнымі ўдзельнікамі дыялогу па пытаннях бяспекі, каб пазбегнуць новага падзелу Еўропы на сферы ўплыву.\n«Нядаўняе спыненне дзеяння Дамовы аб ліквідацыі ракет сярэдняй і меншай далёкасці працягвае вельмі небяспечную тэндэнцыю да эскалацыі ваеннай напружанасці ў Еўропе», - перакананы кіраўнік беларускага МЗС.\nА з улікам таго, што кіберпрастора ўсё больш становіцца арэнай канфрантацыі, Беларусь прапанавала сфармаваць пояс лічбавага добрасуседства шляхам заключэння міжнародных пагадненняў па кібербяспецы, аналагічных пагадненням аб дадатковых мерах умацавання даверу і бяспекі ў вайскова-палітычнай сферы.


Самые верные друзья человека приняли участие в ток-шоу в Докшицком районе — Докшицы Бегомль Официальная газета Докшицкого района Родныя вытокi Районная газета Новости Докшиц и региона Реклама в Докшицах Работа в Докшицах Докшицы онлайн Фото и видеоинформация о Докшицах Услуги в Докшицах Объявления в Докшицах\n16.06.2014 155 Главный редактор 0 Комментариев\nНе даюць работнікі раённай дзіцячай бібліятэкі сумаваць дзецям падчас летніх канікулаў, прыдумваюць самыя розныя формы адпачынку для хлопчыкаў і дзяўчынак не толькі забаўляльнага, але і пазнавальнага характару. У адзін з чэрвеньскіх дзён бібліятэка правяла ток-шоу “Самыя верныя сябры чалавека”, прысвечанае Дню аховы навакольнага асяроддзя. Безумоўна, сабак мы называем вернымі сябрамі чалавека. Менавіта яны былі ў той дзень у цэнтры ўвагі і з’яўляліся галоўнымі героямі мерапрыемства. На шоу, якое праходзіла на свежым паветры ў парку, завіталі вучні пачатковых класаў – наведвальнікі прышкольных лагераў дзённага знаходжання, а таксама тыя, хто займаецца ў Цэнтры дзяцей і моладзі.\nНезабыўныя ўражанні ва ўсіх пакінуў службовы сабака Бой, які бездакорна выконваў усе каманды кінолага Юрыя Глазко з аддзела Дэпартамента аховы МУС РБ. Дзеці апладзіравалі і ад захаплення аж падскоквалі на месцы, калі назіралі за тым, як сабака затрымліваў умоўнага злачынцу.\nДалей усіх чакала знаёмства з чацвераногімі сябрамі. Сабачак розных парод прывезла з вёскі Янкі Ілона Радзюк. Яна са сваёй сястрой Янай трымае каля дванаццаці сабак розных парод, сярод якіх ратвейлеры, шпіцы, шарпеі, йоркшырскія тэр’еры. Вымытыя, з прычоскамі сабачкі красаваліся перад дзецьмі на пляцоўцы ў парку, дазвалялі нават сябе пагладзіць.\n– Для мяне і сястры нашы гадаванцы – самыя верныя сябры, – гаварыла Ілона, расказваючы пра сваіх чацвераногіх. – Гэтыя жывыя істоты, як і чалавек, патрабуюць увагі і клопату. Нам з дзяцінства падабалася даглядаць за сабакамі, таму, напэўна, і займаемся іх развядзеннем. Часта наведваем у Мінску выставы-шоу, дзе дэманструем сваіх гадаванцаў, ганарымся тым, што яны неаднойчы заваёвывалі кубкі, медалі і дыпломы.\nНапрыканцы мерапрыемства дзецям было прапанавана паўдзельнічаць у квэст-гульні, якая заключалася ў тым, што на дрэвах трэба было адшукаць схаваныя стужачкі са словамі і скласці прыказкі пра сабак.\n← Как заросшие дворы угрожают кошелькам в Докшицком районе\nЖитель Поставского района за пять часов накосил зелени на 3 миллиона рублей →\n20.02.2018 Главный редактор 0


Амаль 2% беларусаў стаяць на дыспансерным уліку па алкаголі - Народная Воля\nПрыкладна 160 тысяч чалавек стаяць у Беларусі на дыспансерным уліку па алкаголі. Такую лічбу назваў нарколаг Іван Канаразаў, выступаючы на тэлеканале СТБ. Гэта 1,7% ад усіх жыхароў краіны.\nЧалавека здымаюць з дыспансернага ўліку толькі пасля трох гадоў без “зрываў”.\nДарэчы, у Беларусі працуюць каля 105 груп ананімных алкаголікаў. З іх прыкладна 30 — у Мінску. Пра гэта распавёў Аляксандр Вусік, член рэспубліканскага грамадскага аб’яднання «Цэнтральная служба ананімных алкаголікаў».\nЁн дадаў, што сустрэчы у групах часткова дапаммагаюць пазбавіцца ад залежнасці:\n“Ёсць у супольнасці так званая праграма “12 крокаў” – гэта шлях да цвярозасці, тое, што дапамагае алкаголіку убачыць праблемы. Таму што алкаголь чалавека ўводзіць у нейкую ілюзію, і чалавек, ужываючы алкаголь, знаходзіцца ў нейкім ілюзорным стане, тыя ж самыя ўчынкі … Дапусцім, садзіцца ці не садзіцца за руль. Мне здаецца, што любы разважны чалавек падумае, што пазбавяць, пакараюць, не даеду.\nГэтая праграма “12 крокаў” прыводзіць да таго, што чалавек змяняе вобраз мыслення. Сутнасць: алкаголік, які прайшоў па гэтай праграме, аддае вопыт таго, хто хоча стаць на цвярозы лад жыцця”.\nПры цяжкай праяве алкагольнай залежнасці чалавека можна пакласці ў аддзяленне рэабілітацыі. Калі казаць пра дзяржаўныя арганізацыі аховы здароўя, шпіталізацыя ў Беларусі ажыццяўляецца на 28 дзён. Пры лекаванні рэалізуецца “12-крокавая” праграма.


Стартавала акцыя “За любімую Беларусь!” | Настаўніцкая газета\n11.02.2017 13.02.2017 - 10:02Інфармацыйная гадзіна\nУрачыстае адкрыццё ўсебеларускай акцыі “За любімую Беларусь” адбылося 8 лютага ў Рэспубліканскім доме моладзі ў Мінску.\n“Рады вітаць усіх: людзей культуры, спорту, дзяржаўных служачых, моладзь, тых, хто сваімі добрымі справамі, розумам і прафесіяналізмам робіць нашу краіну яшчэ лепшай. Праект толькі стартуе, а ўжо ёсць упэўненасць, што ўсё намечанае здзейсніцца, таму што ў людзей, якія старанна працуюць на карысць краіны, заўсёды ўсё павінна атрымлівацца. Наша моладзь бярэ з вас прыклад, для многіх вы з’яўляецеся кумірамі. Важным складнікам праекта стала “Карта добрых спраў”. Вельмі хацелася б, каб гэтая карта была запоўнена як мага больш”, — адзначыў першы сакратар ЦК ГА “Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі” Андрэй Белякоў.\nУ рамках праекта ў многіх рэгіёнах Беларусі з’явяцца “Карты добрых спраў”, якія на працягу года будуць запаўняцца добрымі ўчынкамі. Таксама на картах будуць размяшчацца адрасы для аказання дапамогі (пажылым людзям, мнагадзетным сем’ям, па добраўпарадкаванні тэрыторый і інш.). З гісторыямі карт можна будзе азнаёміцца ў адкрытым доступе на інтэрнэт-рэсурсах БРСМ.\nУ час акцыі адбудуцца марафоны добрых спраў, дабрачынныя эстафеты, працоўныя дэсанты, маладзёжныя форумы, флэшмобы, круглыя сталы, семінары, віктарыны, творчыя конкурсы, канферэнцыі, сустрэчы, дыялогі пакаленняў, мітынгі ля помнікаў і мемарыялаў воінскай славы, канцэртныя праграмы, творчыя фестывалі. Мерапрыемствы акцыі будуць прысвечаны Дню Дзяржаўнага герба і Дзяржаўнага сцяга Рэспублікі Беларусь, Дню Незалежнасці, а таксама розным знакавым падзеям асобных рэгіёнаў, папулярным у маладзёжным асяроддзі святам (Дзень моладзі, Дзень студэнта).


Мірановіч Яўген, Навейшая гісторыя Беларусі - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nКнігазбор: KAMUNIKAT — гэты сайт (электронны варыянт); BTH — бібліятэка Беларускага Гістарычнага Таварыства, ul. Proletariacka 11, Białystok (папяровы асобнік); EEDC — бібліятэка Усходнеэўрапейскага дэмакратычнага цэнтру, ul. Nowy Świat 23/25 m. 30, Warszawa (папяровы асобнік); MiOKB — бібліятэка Музея і асяродка беларускай культуры ў Гайнаўцы, ul. 3 Maja 42, Hajnówka (папяровы асобнік); прыватны кнігазбор у Беластоку (папяровы асобнік)\nІнвэнтарныя нумары: BTH — , ; EEDC — ; MiOKB — \nДадатковая даведка: Wydanie sponsorowane przez Ministerstwo Kultury i Sztuki\nНа жаль, у сённяшняй Беларусі афіцыйныя погляды на гістарычныя падзеі навейшага часу разглядаюцца у кантэксце ідэалагізаванай накіраванасці. Аб'ектыўнасць, якую патрабуюць ад гісторыкаў, прысутнічае ў сучасных афіцыйных выданнях у мінімальных памерах. Вынікае гэта з таго, што грамадства само па сабе расколата на дзьве часткі. У сувязі з гэтым па сённяшні дзень маладым навукоўцам забаронена пісаць (і абараняць) дысертацыі на тэмы сталінскага генацыду, калектывізацыі, нацыянальнага руху. Гэтак жа, як і ў савецкія часы. Безумоўна, у такіх варунках даследаванне Яўгена Мірановіча "Навейшай гісторыі" - не столькі альтэрнатыўны варянт развіцця адносна нядаўніх падзей, колькі варыянт больш набліжаны да аб'ектыўнага асвятлення падзей. Аўтар высвятляе "невядомыя і зачыненыя" на Беларусі аспекты нацыянальнай палітыкі Масквы ў часы Савецкага Саюзу ў адносінах да беларускай мовы і культуры. Таксама вызначаецца, што і польскія нацыянальныя інтарэсы былі зусім супрацілеглымі беларускім нацяналным незалежным меркаванням. Выданне даволі грунтоўнае і мае права на існаванне. (Н.Г.)\nАўтар разглядае гісторыю беларускай нацыі ад канца XIX стагоддзя да нашых дзён. Ён сцісла перадае асаблівасці кожнага з этапаў гістарычнага шляху, які прайшлі беларусы за гэты час, шукае адказ на пытанне, чаму лес народа стаўся менавіта такім, а не інакшым. Для ўсіх, хто цікавіцца айчыннай гісторыяй. Болей »


На канферэнцыю Інтэрпала ў Мінску сабраліся праваахоўнікі 28-мі краін\nКожная дзясятая цыгарэта ў свеце - кантрафакт. Толькі Еўропа штогод страчвае ад гэтага шэрага рынку 10 мільярдаў еўра. Як змагацца з незаконным абаротам тытуню, абмяркоўваюць сёння ў Мінску. На канферэнцыю Інтэрпала сабраліся праваахоўнікі 28-мі краін. Паводле ацэнак экспертаў, доля беларускіх цыгарэт у агульным аб'ёме кантрафактных, напрыклад, у Літве складае 75%. МУС Беларусі заяўляе аб крыміналізацыі гэтага бізнесу: ён пераходзіць ад рук дробных аптавікоў пад кантроль злачынных груп. Часта гэта дазваляе фінансаваць і іншыя злачынствы.\nМайкл Эліс, начальнік субдырэктарата Генеральнага сакратарыята Інтэрпала, кіраўнік праграмы Інтэрпала па барацьбе з кантрафактнай прадукцыяй: Прывяду вам прыклад адной са спраў, з якой я сутыкаўся, калі дзяўчаты з афрыканскіх краін на поўдзень ад Сахары, з'яўляючыся ахвярамі гандлю людзьмі, увозіліся ў краіну. Іх замыкалі іх жа суайчыннікі, якія з'яўляюцца арганізаванай злачыннай групай. Днём гэтыя жанчыны выраблялі кантрафактныя тавары, а ўначы іх прымушалі займацца прастытуцыяй. Тут цэлая чарада злачынстваў. Хаця чалавек, які купляе кантрафактны тавар на вуліцы, не разумее і не бачыць, на што ідуць яго грошы.\nАляксандр Пагоскі, старшы оперупаўнаважаны па асабліва важных справах 1-га аддзела 1-га ўпраўлення ГУБЭЗ крымінальнай міліцыі МУС Рэспублікі Беларусь: Рэспубліка Беларусь дастаткова паспяхова ўжо ўдзельнічала ў правядзенні міжнародных аперацый па барацьбе з кантрафактнай прадукцыяй Чорны Пасейдон. Гэтая аперацыя праводзілася ў маі-ліпені мінулага года. Падчас аперацыі нашымі праваахоўнымі органамі было канфіскавана прадукцыі больш чым на 6 мільярдаў рублёў.\nДарэчы, у Беларусі асноўную долю ў нелегальным абароце тытуню займаюць тавары айчыннай вытворчасці. Сёлета, паводле звестак МУС, канфіскаваныя амаль 22 мільёны шэрых цыгарэт.


«Заробкавы пірог». Колькі беларусаў атрымліваюць да 300 рублёў, а колькі — больш за 2000 | Новы Час\n«Заробкавы пірог». Колькі беларусаў атрымліваюць да 300 рублёў, а колькі — больш за 2000 рублёў\nАмаль кожны дзесяты працуе беларус — 9,6% — зарабляе менш за 300 рублёў у месяц. Пры гэтым кожны пяты работнік атрымлівае больш за 1000 рублёў. Гэта вынікае з дадзеных абследавання арганізацый аб размеркаванні колькасці работнікаў па памерах налічанай зарплаты за лістапад 2017 года года.\nУ параўнанні з маем мінулага года колькасць тых, хто зарабляе менш за 300 рублёў, скарацілася (было — 10,4%), а тых, хто атрымлівае больш за 1000 рублёў, — вырасла (было — 16,7%).\nПры гэтым у лістападзе мінулага года заробак да 500 рублёў атрымлівалі 34,2% работнікаў (у траўні — 37,4%). Заробкам больш за 2000 рублёў у лістападзе 2017 года маглі пахваліцца 2,8% работнікаў (у траўні — 2,2%).\nЗаробкі ў прамежку ад 600,1 рубля да 800 рублёў у лістападзе атрымлівалі 20,2% Работнікаў, ад 800,1 рублі да 1000 рублёў - 13,6%.\nДа прыкладу, у Брэсцкай вобласці 11,2% ад усіх працаўнікоў атрымліваюць менш за 300 рублёў, у Віцебскай — 12,6%, у Гродзенскай — 11,6%, у Мінскай — 9,1%, а ў Мінску — 4,5% ,\nЗарплату больш за 2000 рублёў атрымлівалі 1,2% работнікаў Віцебскай вобласці, 0,8% — Брэсцкай,1 — Гродзенскай, 2,8% — Мінскай, а ў Мінску — 7,4%. Пры гэтым кожны трэці работнік — 34,5% — у сталіцы зарабляў у лістападзе больш за 1000 рублёў.\nНагадаем, медыянны заробак (50% работнікаў маюць палучкі менш гэтага значэння і 50% работнікаў — больш) у Беларусі ў лістападзе мінулага года склаў 635,4 рубля. Гэтая сума апынулася на 24,1%, або на 201,5 рубля менш за сярэдні заробак па краіне.\nНагадаем, сярэдняя заработная плата беларусаў у лістападзе склала 836,9 рублі. Гэта на 4,1 рублі менш, чым у кастрычніку. У пераліку па сярэднеўзважанага курсу долара за лістапад яна склала 419 даляраў.\nУ снежні мінулага года сярэдняя зарплата ў Беларусі вырасла да 995,3 рублёў. Гэтая сума на 158,4 рублі больш, чым у лістападзе. Пры гэтым у студзені-снежні сярэднямесячная зарплата склала 815,2 рублі.\nЗаробак паловы беларусаў – меншы за сярэдні на 200 рублёў


Галоўная Праграмы Аб'ектыў 21.08.2019\nАб'ектыў\t21.08.2019 Падлеткі на Youtube: якія карысці і ў чым небяспека?\nПаводле Белстату, 98 % дзяцей ад 11 да 15 год маюць доступ да інтэрнэту. Пераважная большасць з іх онлайн штодня. Влогінг – папулярнае хобі сярод дзяцей і падлеткаў.\n12-гадовая Ксенія Леўчык – папулярная менская блогерка. Адметнасць яе каналу – стварэнне кавэраў на папулярныя гіты. Тры гады таму дзяўчына ўдзельнічала ў расейскім шоу «Голас». Далей за сляпыя праслухоўванні Ксенія не прайшла, але атрымала натхненне для ўласнага блогу.\n«Я часта глядзела розных блогераў, любіла сама здымаць усё на тэлефон і падумала, чаму б мне не пачаць здымаць, і мы з бацькамі кшталту дамовіліся, і ўсё так і атрымалася. Здымаем каверы, і вельмі мне гэта падабаецца», – распавядае блогерка Ксенія Леўчык.\nПаступова колькасць падпісантаў пачала расці.\n«100 тысяч падпісантаў – срэбны гузік Youtube. Далей залаты гузік, ужо на мільён падпісантаў, ён у два разы большы. Вельмі для мяне важная ўзнагарода», – гаворыць блогерка Ксенія Леўчык.\nШтодня Ксенія атрымлівае некалькі соцень паведамленняў. У блогінгу дзяўчыне дапамагае тата. Менавіта ён і вядзе яе Youtube-канал.\n«Пішуць шмат, але дзякуй Богу на Youtube ёсць добры фільтр, фільтр словаў, мы ўсе гэтыя чорныя брудныя словы закідаем у гэты фільтр, і яны ўсе адлюстроўваюцца. На сённяшні дзень у нас дастаткова чыстыя каментары», – кажа Максім Леўчык, тата Ксеніі.\nАпошні час дзяцей-блогераў усё больш. Паводле леташняй справаздачы часопісу «Форбс», самы прыбытковы Youtube-блогер – сямігадовы Раян Каджы, які летась зарабіў 22 мільёны долараў. З дзіцём у першую чаргу варта мець даверлівыя стасункі, і найлепей, каб бацькі кантралявалі кантэнт сваіх дзяцей, мяркуе псіхолаг Валянціна Шукан. Бо…\n«Лобныя долі, якія адказваюць у падлетка за сацыяльны кантроль, самакантроль, – яны развіваюцца значна пазней, чым падлетак робіцца, як яму падаецца, дарослым. Шмат якіх рэчаў ён не можа кантраляваць з простай фізіялагічнай прычыны», – тлумачыць Валянціна Шукан, псіхолаг цэнтру «Цэнтр».\nКаб абараніць сваё дзіця ў інтэрнэце, варта яму растлумачыць, што ў блогу не варта публікаваць сваіх прыватных звестак. Што да прыватных паведамленняў…\n«Трэба патлумачыць дзіцёнку, што ёсць і пытанні, і звесткі, і інфармацыя, якая да цябе паступае ад розных людзей, ты маеш права не рэагаваць на гэтую інфармацыю, не даваць нейкіх звестак, ты на гэта маеш права», – кажа Валянціна Шукан, псіхолаг цэнтру «Цэнтр».\nЯк жа рэагаваць на каментары нядобразычліўцаў? Тут можа параіць вядомы палітычны блогер Нехта, для якога негатыўныя каментары – справа штодзённая.\n«Самыя негатыўныя каментары, смешныя, яны звычайна смешныя, я выстаўляю ў публічную прастору, напрыклад, у Інстаграм, і мы разам з падпісантамі абмяркоўваем так званых хейтэраў», – каментуе Сцяпан Святлоў.\nШмат якія глабальныя карпарацыі не дазваляюць зарэгістравацца карыстальнікам, малодшым за 14 гадоў. Таму да гэтага ўзросту акаўнт мусіць весці хтосьці з бацькоў. Блогінг можа развіць у дзіцяці шмат якія таленты: навучыць лагічна фармуляваць думкі, павысіць самаацэнку і даць магчымасць выгаварыцца. Таму папулярнае хобі можа быць вельмі карыснае для самаразвіцця падлетка.\nТэгі: Internet, Youtube, влогеры, дзеці, Наста Кахановіч, падлеткі, Ютюб, Юцюб\n21.08.2019\tГлядзі выданне цалкам\nАналітыкі і палітолагі пракаментавалі «наезд» Лукашэнкі на сілавік ...


Гарадзенскія журналісты трымаюць галадоўкі\nЗатрыманыя 3 ліпеня Алесь Дзянісаў і Мікола Дзятчэня на знак пратэсту супраць прысудаў абвесцілі галадоўку.\nЖурналіст Алесь Дзянісаў быў асуджаны на 10 дзён адміністратыўнага арышту. Суд праходзіў за зачыненымі дзвярыма ў ізалятары часовага ўтрымання Кастрычніцкага раёну. Аднак жонцы Алеся Дзянісава ўдалося трапіць на суд у “рэжымны аб’ект” – Дзянісаў запатрабаваў, каб Наталлю выклікалі як сведку.\nЖанчына заявіла суду, што яны разам з васьмігадоваю дачкою і сябрамі гулялі на плошчы, калі да ейнага мужа падскочылі невядомыя ў цывільным. “Тое, як затрымлівалі Алеся, гэта страшна. Яны кінуліся на яго, вырвалі з рук дачку, а самога Алеся, некалькі разоў “упусціўшы” на асфальт, пацягнулі ў міліцэйскі аўтобус. На судзе Алесь паспеў мне паведаміць, што яго збівалі і пасля затрымання”, – распавяла “Белсату” Наталля Дзянісава.\nНе пагадзіўся з выракам яшчэ адзін гарадзенскі журналіст – Мікола Дзятчэня, які супрацоўнічае з тэлеканалам “Белсат”. Яго за ўдзел у несанкцыянаванай акцыі суд пакараў 3 днямі адміністратыўнага арышту. Пра лёс журналіста працяглы час нічога не ведалі ні ягоныя калегі, ні гарадзенскія праваабаронцы. Міколу Дзятчэню яшчэ ў першай палове дня 4 ліпеня вывезлі з ізалятару часовага ўтрымання, аднак у судзе Ленінскага раёну паведаміць, ці ў іх журналіст, адмовіліся. І толькі позна ўвечары высветлілася, што Мікола Дзятчэня асуджаны і на знак пратэсту супраць выраку абвесціў галадоўку.\nГарадзенскія міліцыянты паставілі 3 ліпеня рэспубліканскі рэкорд – у гэты дзень у горадзе затрымалі ажно 8 журналістаў. Сярод затрыманых – Алесь Дзянісаў, Андрэй Фралоў, Мікола Дзятчэня, Юрый Гуменюк, Ігар Банцар, Ганна Наўмовіч, Гражына Шалкевіч, Міхал Карневіч. Большасць затрыманых рэпарцёраў пакаралі адміністратыўным арыштам.\nАператар Андрэй Фралоў атрымаў 3 дні арышту паводле абвінавачання ў “парушэнні парадку арганізацыі або правядзення масавага мерапрыемства ці пікетавання” (арт. 23.34 КоАП). Паэт і журналіст, сябра ПЭН-клубу Юрый Гумянюк асуджаны на 12 дзён адміністратыўнага арышту. Журналіст і актывіст незарэгістраванага Саюзу палякаў Ігар Банцар “за арганізацыю несанкцыянаванага мерапрыемства” правядзе за кратамі 10 дзён.\nСуд над журналістам радыё “Свабода” Міхалам Карневічам, якога затрымалі падчас выканання рэдакцыйнага задання (ён асвятляў маўклівы пратэст), адклалі на 6 ліпеня, паведаміў “Белсату” мясцовы журналіст Іван Роман.


Дзьмітры Бандарэнка ў санчастцы калёніі\nАпошняе абнаўленьне: 05 красавік 2012, 16:40\nЖонка Бандарэнкі перадала мужу лекі\n5 красавіка Магілёўскую калёнію № 15 наведала жонка палітвязьня Дзьмітрыя Бандарэнкі Вольга. Яна перадала мужу лекі й пагутарыла з мэдыкамі пра яго здароўе.\nМужу яна перадала лекі й пагутарыла з мэдыкамі пра яго здароўе. Праз адвакатку спадарыня Бандарэнка хацела высьветліць, ці згодны муж абскарджваць у судовым парадку адмову ў прызначэньні яму інваліднасьці.\nМагілёўская адвакатка ня здолела сустрэцца са зьняволеным, бо той напісаў заяву на сустрэчу з ранейшым сваім менскім адвакатам. Таму Вольга Бандарэнка адразу за варотамі калёніі заявіла, што навінаў ад самога Дзьмітрыя няма. Самой жа спадарыні Бандарэнцы мэдыкі паведамілі, што яе муж у мэдсанчастцы.\n«Была дужа доўгая прастуда ў яго. Абвастрыўся прыпадак падагры моцна. У яго ўжо артроз левай ступні, артроз вялікага пальца правай ступні. І да таго ж дужа моцны боль. Яму зрабілі магніта-рэзанансную тамаграфію. Вынікаў пакуль ня ведаем, бо іх адправілі ў Менск у рэспубліканскую бальніцу, наколькі я разумею», — распавяла Вольга Бандарэнка.\nШто да сытуацыі з прызначэньнем Дзьмітрыю Бандарэнку інваліднасьці, то пра гэта спадарыня Вольга паведаміла наступнае:\nЗахацелі б даць інваліднасьць — далі б. Захацелі б вызваліць паводле ўмоўна-датэрміновага вызваленьня, — няма ж у яго ніякіх парушэньняў, усе пазовы пагашаныя, — але ня хочуць.\n«З інваліднасьцю ўсё. Усе інстанцыі адмовілі. Якраз я хацела праз адваката вырашыць, ці варта падаваць у суд. Я зьбіраюся, настройваюся на тое, што будзем падаваць у суд, але ўсё адно хачу запытаць у Дзьмітрыя, як ён на гэта глядзіць. Захацелі б даць інваліднасьць — далі б. Захацелі б вызваліць паводле ўмоўна-датэрміновага вызваленьня, — няма ж у яго ніякіх парушэньняў, усе пазовы пагашаныя, — але ня хочуць».\nПерадачу зь лекамі ў Вольгі Бандарэнкі прынялі без праблемаў. Прабылі яна й адвакатка ў калёніі няпоўную гадзіну. Як толькі яны туды пайшлі, ля варот калёніі зьявіўся супрацоўнік у званьні маёра. Пасьля чаго вартаўнік зачыніў вароты, дагэтуль расчыненыя.\nЛетась 7 красавіка давераную асобу кандыдата на прэзыдэнта Андрэя Саньнікава, каардынатара «Эўрапейскай Беларусі» Зьмітра Бандарэнку асудзілі на 2 гады калёніі агульнага рэжыму. Ён ужо мае права на ўмоўна-датэрміновае вызваленьне, аднак, паводле Вольгі Бандарэнкі, у калёніі пакуль не разглядалі гэтага пытаньня, хоць у асуджанага няма правінаў, якія б перашкаджалі гэтаму.\n1 лютага Зьміцер Бандарэнка падаў прашэньне пра памілаваньне. 5 красавіка Лукашэнка заявіў, што бліжэйшым часам разгледзіць пытаньне пра памілаваньне палітыкаў, якія зьвярнуліся да яго з такой просьбай.


Дзіця ў самалёце: чым заняць дзіця ў самалёце? - Сям’я і дзеці 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Сям’я і дзеці 2017 ⇒ Дзіця ў самалёце: чым заняць дзіця ў самалёце?\nЗбіраючыся на адпачынак з дзецьмі, многія бацькі не задумваюцца аб тым, што працяглы пералёт можа стаць для дзіцяці вельмі цяжкім і знясільваючым працэсам. Бо не кожнаму даросламу лёгка выседзець на адным месцы некалькі гадзін. А для дзіцяці знаходжання ў замкнёнай прасторы без руху больш за паўтары гадзіны наогул можа абярнуцца суцэльнымі пакутамі.\nТаму сёння мы з вамі пагаворым пра тое, чым заняць дзіця ў самалёце, каб увесь палёт ператварыўся для яго ў вясёлую гульню і прайшоў лёгка і нязмушана.\nЗахапляльныя прыгоды сакрэтных агентаў (падыходзіць для дзяцей ад 2-х да 5-ці гадоў)\nГэтую гульню можна пачаць з дзіцем яшчэ ў аэрапорце. Уявіце яму падарожжа так, як быццам вы выконваеце з ім нейкую вельмі важную сакрэтную місію. Пачніце з пошуку паказальнікаў ў аэрапорце, якія павінны вас, у выніку, прывесці да запаветнай мэты - казачным паветранаму судну. Падняўшыся на борт самалёта, правядзіце для маляняці экскурсію, адначасна тлумачачы, як трэба сябе паводзіць.\nПаспрабуйце ў рэжыме гульні данесці да дзіцяці, што ні ў якім разе нельга бегаць па салоне, крычаць і плакаць і для паспяховага завяршэння вашай місіі дзіцяці неабходна вельмі выразна прытрымлівацца ўсіх ўказанням. Уявіце дзіцяці сцюардэс «чароўнымі феямі», а кабіну пілотаў «таемным грамадствам», ад якога залежыць вынік вашай захапляльнага прыгоды. Таксама можна арганізаваць атракцыён з прызамі, падчас якога вы будзеце дарыць дзіцяці загадзя схаваныя ў сумцы цацкі за добрыя паводзіны.\nСутнасць такой гульні - гэта наладзіць малога на станоўчы і вясёлы лад перад палётам. Скарыстайцеся сваёй фантазіяй і пераваг вашага дзіцяці, што б ужо на ўзлёце маляня атрымліваў толькі самыя станоўчыя ўражанні ад палёту.\nМаляванне і вывучэнне алфавіту - спалучэнне прыемнага з карысным, як спосаб адцягнуцца ад палёту (падыходзіць для дзяцей ад 3-х да 6-ці гадоў)\nМаляваннем вы зможаце захапіць дзіця ў самалёце ад 15 хвілін да 1, 5 гадзін. Загадзя назапасьцеся алоўкамі і фламастарамі або набудзьце магнітную дошку для малявання, на якой можна маляваць, а потым сціраць намаляванае. Паспрабуйце ў працэсе малявання таксама павывучаем з дзіцем літары алфавіту.\nНапрыклад, малюючы нейкую пэўную фігуру, уявіце яе як літару. Бо літара «А» падобная на ракету або на дах дома, а, напрыклад, літара "Е" на расчоскі. Калі пісьменна падысці да гэтага працэсу, то дзіцяці такі занятак зможа захапіць на досыць доўгі час, да канца падарожжа, ён у гульнявым рэжыме вывучыць некалькі новых літар і лічбаў.\nЦырульны салон у самалёце (падыходзіць для дзяцей ад 3-х да 6-ці гадоў)\nГэтая гульня больш падыдзе для дзяўчынак, але, магчыма, што і сярод хлапчукоў знойдуцца прыроджаныя стылісты. З атрыбутаў спатрэбяцца толькі маміна або татава галава, якія дадуць вашаму дзіцяці прастору для творчасці ў цырульніцкім мастацтве.\nХай ён заплетет вам добрыя касічкі або зробіць рамантычную прычоску прынцэсы з казкі. А таце падыдзе модны іракез, які можна стварыць з дапамогай лаку для валасоў, што, напэўна, завалялся ў вас у сумцы.\nТакое забаўка прынясе масу станоўчых эмоцый не толькі вашай сям’і, але і ўсім салоне самалёта. А дзіця будзе знаходзіцца зусім у поўным захапленні ад такой цікавай і незвычайнай гульні.\nГаджэты, планшэты, смартфоны - верныя спадарожнікі ў палёце (для дзяцей ад 4-х гадоў)\nВядома ж, усім нам на адпачынку хочацца адпачыць ад усёй гэтай электронікі, якая і так штодня прысутнічае ў нашым жыцці. Але, як ні круці, гэта адзін з самых дзейсных спосабаў зрабіць так, каб час у палёце для дзіцяці праляцела займальна і незаўважна. Запампуйце у планшэт новых мульцікаў або дзіцячых фільмаў, прыкладанняў і гульняў.\nТаксама можна загрузіць якую-небудзь цікавую кнігу, якую вы яшчэ не чыталі, і правесці разам час за яе чытаннем. У любым выпадку, заняўшы маляняці гульнёй або праглядам цікавага мультфільма па партатыўнага DVD або планшэта, вы зможаце правесці ўвесь палёт у цішыні і спакоі, а для вашага дзіцяці час праляціць вельмі хутка і цікава.\nВельмі часта бацькі спрабуюць вывезці на моры і зусім маленькіх дзетак да двух гадоў. Для іх мы таксама падабралі некалькі цікавых сядзячых гульняў, якія пацешаць вашага малога ў палёце.\nПриседушкы-попрыгушки (падыходзіць для дзяцей да 3-х гадоў)\nПасадзіце маляняці на калені так, каб ручкамі ён трымаўся за спінку пярэдняга крэсла. Трымаеце яго пад пахі, каб дзіця магло прысядаць і падымацца ў вас на руках. Часам рассоўвае калені, каб дзіця, быццам правальваўся ў ямку. Пры гэтым можна асуджаць «Прыг скок праз масток», «Ехалі мы, ехалі ў лес за арэхамі па пыльнай дарожцы, па купінах, па купінах, у ямку - бух!»\nЧароўныя сурвэткі (падыходзіць для дзяцей да 3-х гадоў)\nАдкіньце столік на пярэднім крэсле і пасадзіце маляняці на калені. Абавязкова пратрыце яго антыбактэрыйнымі сурвэткамі, якія і стануць галоўнымі атрыбутамі для сумеснай гульні. Пакажыце дзіцяці, што калі злёгку ударыць рукой па сурвэтцы, то яна прыліпне да далоньцы. Дзіцяці такая гульня вельмі развесяліць і захопіць на некаторы час.\nКнопачкі-пупырышков (падыходзіць для дзяцей да 4-х гадоў)\nВазьміце з сабой у самалёт для дзіцяці плёнку з пэнкаючымі бурбалкамі, у якую заварочваюць мабільныя тэлефоны і іншую тэхніку. Метадычнае Лопань кнопак на ёй не на жарт захоплівае нават дарослых. А што ўжо казаць пра дзяцей. Папляскаць пупыршкы перад малым і дайце яму паспрабаваць гэта зрабіць самому. Падобнае займальны занятак пацягне вашага дзіцяці і не дасць яму сумаваць падчас працяглага авіяпералёту.\nРучная змейка (падыходзіць для дзяцей да 3-х гадоў)\nВазьміце з сабой у самалёт максімальна доўгі шнурок. Устаўце яго ў сетку пярэдняга крэсла і дайце маляню кончык, каб ён павольна дастаў яго адтуль, перабіраючы ручкамі. Заматаных шнурок так, каб дзіцяці трэба прыкласці невялікія высілкі, якія дапамогуць яму сур’ёзна захапіцца працэсам.\nЯк бачыце, існуе мноства спосабаў чым заняць дзіця ў самалёце, каб палёт для яго прайшоў лёгка і хутка. Але таксама не забывайце, што вельмі многае залежыць і ад вашага пазітыўнага настрою і спакою.\nПамарыць з ім пра тое, чым вы зоймецеся, калі з’явіцеся на месца, пакармі яго чым-небудзь смачным.\nНе сварыцеся і паменш ўжывайце слоў з прыстаўкай "ня" - "не бяры», «не ўставай", "не крычы», «нельга». Бо падобныя абмежаванні пачнуць нервавацца малога, і ён можа пачаць капрызіць.\nПапярэдні Тэкст Зноў разам


Главная/ГАЗ НЕ ДАРУЕ ПАМЫЛАК\nПачасціліся выпадкі парушэнняў з боку прадпрыемстваў, якія эксплуатуюць газаспажывецкае абсталяванне.\nХарактэрнымі з’яўляюцца: адсутнасць абучаных спецыялістаў, вытворчых інструкцый і інструкцый па ахове працы, удзел у працэсе работнікаў, не прайшоўшых спецыяльнае навучанне. Здараюцца выпадкі, калі злучаючыя шлангі замацоўваюцца не спецыяльнымі хамуткамі, а дротам, работы вядуцца пры няспраўных паказчыках ціску на газавых рэдуктарах, работнікі кураць побач з балонамі, напоўненымі выбухованебяспечнай прапана-бутанавай сумессю.\nТак, з ліпеня па верасень выяўлены тры выпадкі курэння ў кабіне транспартнага сродка членамі экіпажа, якія дастаўляюць балоны насельніцтву. Вадзіцель РВУ «Лунінецрайгаз” з цыгарэтай пераносіў балон ад машыны да месца ўстаноўкі, што не дапушчальна. Крыўдна, што ўсе парушальнікі прайшлі навучанне ў спецыялізаванай арганізацыі. Усе яны прыцягнуты да дысцыплінарнай адказнасці і пазбавіліся матэрыяльных даплат. Калі ў далейшым будуць дапускаць падобнае, могуць пазбавіцца і рабочага месца.\nТрагічны выпадак адбыўся ў Лунінцы. Работнік аварыйнай службы РВУ «Лунінецрайгаз” пераліваў у бак аўтамабіля паліва з бытавога газавага балона, забыўшы аб існуючых забароне і патрабаваннях бяспекі. У выніку – разбураны гараж, згарэўшая машына і самае сумнае – унесенае жыццё чалавека.\nАлена АСІПЧУК, Аляксандр ШЛЯЖКО, дзяржаўныя інспектары Пінскай групы нагляду за прамысловай бяспекай Дзяржпрамнагляду.


Мінчукам прапаноўваюць удачарыць… пчалу\n16.05.2019 / 13:44\nМінчукам прапаноўваюць удачарыць… пчалу 4\nПадчас прэзентацыі ў Мінску новага трэка Леры Яскевіч і новага гатунку мядовага піва «Аліварыі» Karol Jan Hello Honey усім ахвотным прапанавалі ўдачарыць пчалу. І нават даць ёй імя, прозвішча і імя па бацьку. Сёння гэта можна зрабіць анлайн на сайце karolyoung.by.\n20 мая, калі на планеце адзначаюць Сусветны дзень пчол, пчальнік у Цэнтральным батанічным садзе стане на адзін рой больш. Драўляны домік з надпісам Hello Honey прыме першых жыхароў: некалькі тысяч карысных насякомых. Колькі іх будзе, залежыць ад таго, як шмат ахвотных пагодзіцца на «ўдачарэнне». Кожны прыёмны маці ці бацька атрымае маральнае задавальненне і «пасведчанне аб нараджэнні».\nСусветны дзень пчол ААН прапанавалі адзначаць усяго тры гады таму. Прычынай стала катастрафічнае падзенне папуляцыі насякомых: у Еўропе колькасць пчальнікоў скарацілася на 30% літаральна за некалькі гадоў. Між тым, яны граюць важную ролю пры апыленні раслін. Калі мы хочам захаваць планету квітнеючай, то без пчол — нікуды.\nЗараз у еўрапейскіх сталіцах ставяць вуллі нават у цэнтры горада. Напрыклад, пчолы з мінулага года афіцыйна жывуць на даху берлінскага сабора і прыносяць мёд з навакольных кветнікаў. У Цэнтральным батанічным садзе таксама ёсць свая пасека. «Аліварыя» разам з аматарамі мёду і новага гатунку Karol Jan Hello Honey вырашылі зрабіць нешта карыснае ў дзень пчол і заклікаюць клапаціцца пра тых, каго прыручылі.\n16.05.2019 / 14:05\nа жильё для пчелы дадут?)))\n16.05.2019 / 14:27\n16.05.2019 / 14:29\nСтолько детей сирот вокруг,а вы пчёл удочиряете...


У ліпені ў Кракаве адбудуцца Сусветныя дні Моладзі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nКаля трох тысяч маладых людзей з Беларусі плануюць наведаць Сусветныя дні Моладзі, што адбудуцца ў Кракаве напрыканцы ліпеня. Пра гэта паведаміў арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч.\nПа словах Мітрапаліта Менска-Магілёўскага, ён і сам мае намер прыняць удзел у Сусветных днях моладзі . “Кракаў з’яўляецца прыгожым горадам, горадам, дзе нарадзіўся і жыў доўгі час Ян Павел II. Думаю, што яшчэ больш зарэгіструецца беларускіх удзельнікаў, бо рэгістрацыя будзе працягвацца да чэрвеня,” – кажа арцыбіскуп .\n– Гэта вельмі важна. Я ўспамінаю Дзень моладзі ў 1991 годзе, які адбываўся ў Кракаве, і як многа людзей тады прыйшло да веры. Я многіх пасля спаткаў і ў Маскве, калі працаваў у Расеі, і ў іншых расейскіх гарадах. І ў Беларусі таксама. Туды ехалі не толькі католікі, ехалі таксама праваслаўныя, ехалі магчыма і няверуючыя. Хтосьці тады прыйшоў да веры. І ўсе былі ўдзячныя, што паслухалі Папу, што змаглі ўмацаваць сваю веру. Спадзяюся, што і гэтае спатканне будзе вельмі плённым.\nСусветныя дні моладзі ў Кракаве і Вялічцы пройдуць з 26 па 31 ліпеня пад дэвізам “Шчаслівыя міласэрныя, бо яны міласэрнасць спазнаюць” . Там чакаецца больш за 2 мільёны маладых людзей з усяго свету. Запланаваная і сустрэча з Папам Францішкам.\nДля паездкі ў Польшчу маладыя людзі з Беларусі атрымаюць бясплатныя візы.\nУ Гародні пачынае працу візавы цэнтр


Казахстан: наступствы чорнага аўтарка | Новы Час\n— Наколькі “чорны аўторак” — так ўжо празвалі казахі 11 лютага — аказаўся шокам для насельніцтва?\n— Нягледзячы на тое, што гэта не першая дэвальвацыя тэнге, цяпер рэакцыя грамадства вельмі балючая. Магчыма, справа ў тым, што Нацбанк прыдумаў кепскае, нязграбнае і нават цынічнае апраўданне для такога кроку. Было сказана, што дэвальвацыя сярод іншага дапаможа зменшыць кошты і палепшыць жыццё. Аднак адразу ж стала відавочна адваротнае. Шматлікія крамы зачыніліся, каб устанавіць больш высокія кошты. Пайшла хваля валютных спекуляцый. Людзі зразумелі, як моцна скарацілася іх пакупніцкая здольнасць. Таксама сваю ролю згуляла кампанія за перайменаванне краіны, якую за некалькі дзён да дэвальвацыі пачаў прэзідэнт. Усе ўпэўненыя, што на той момант ён ведаў пра будучае рашэнне Нацбанка і проста хацеў неяк адцягнуць увагу ад фінансавай сітуацыі.\n— Вядома, што пасля падзей у Жанаазене казахскія спецслужбы правялі татальную зачыстку апазіцыі. Як пасля такога яна здолела адрадзіцца?\n— Апазіцыя здулася. А з улікам таго, што моцна яе кантралююць, шанцаў нешта арганізаваць у яе няшмат. Акцыі пратэсту атрымаліся таму, што ніхто не чакаў, што ўздымуцца раней апалітычныя сектары грамадства. Перш за ўсё, студэнты. Яны праз інтэрнэт-суполкі дамовіліся разам выйсці ў прызначаны час у канкрэтнае месца. Дэвальвацыя тэнге стала проста спускавым кручком для таго, каб выказаць усё, што накіпела. Асабіста я з гэтым феноменам сутыкнуўся ў пастарунку, дзе мяне трымалі пасля арышту падчас адной з акцый. Там распавядалі, што ў суседнюю камеру пасадзілі хлопца, які падышоў да стэлы Незалежнасці (галоўны афіцыйны помнік у Алма-Аце) і дэманстратыўна на яе памачыўся. Па яго словах, ён як мог выказаў сваю пазіцыю ў адносінах да ўсяго таго, што адбываецца. Прысутны каля помніка дзяжурны паліцэйскі зніякавеў ад такога нахабства. Хлопца затрымалі і аформілі за хуліганства.\n— Як адрэагавала на пратэсты ўлада? Была інфармацыя пра тое, што на вуліцах Алма-Аты нават з’явілася вайсковая тэхніка.\n— Відавочна, што ўлада перапужалася. Асабліва, калі папаўзлі чуткі пра тое, што паўсталі прыгарады Алма-Аты. У горад хутка ўвялі войскі і спецтэхніку, нібыта з мэтай інспекцыі іх тэхнічнага стану. Што тычыцца афіцыйнай рэакцыі, то дзяржаўныя СМІ, натуральна, пратэсты не пабачылі. Пазней Назарбаеў выступіў і паабяцаў узняць заробкі і ўсталяваць кантроль над коштамі. Зразумела, што ўлада намагаецца стабілізаваць сітуацыю. Нават з затрыманымі абышліся вельмі гуманна па нашых мерках. Толькі адзін з удзельнікаў акцыі застаўся пад арыштам. Усе іншыя асуджаныя да штрафу.\n— Наколькі вядома, у казахскай палітыцы вялікую ролю адыгрываюць кланы. Які-небудзь з кланаў здольны падтрымаць пратэсты? Ці могуць перайсці на бок пратэстоўцаў мясцовыя алігархі?\n— Калі сітуацыя пачне выходзіць з-пад кантролю, патэнцыйна прыяднацца да апазіцыі можа Малодшы або Заходні жуз (клан), паколькі ў цэнтральнай адміністрацыі зараз пераважаюць сябры Старэйшага і Сярэдняга жузу, а галоўныя карысныя выкапні знаходзяцца на захадзе краіны. Што тычыцца алігархаў, то зараз поле ад з’яўлення казахскіх алігархаў-апазіцыянераў, быццам, зачышчанае. Тым больш, зараз Астана актыўна патрабуе экстрадыцыі аднаго такога алігарха Мухтара Аблязава. З іншага боку, такія, як Аблязаў, так ці інакш увесь час узнікаюць, паколькі людзі часта прыкрываюць бізнэс палітыкай.\n— Калі дапусціць, што вулічныя пратэсты набудуць масавы характар, якім будзе стаўленне Захаду?\n— Наш урад вельмі клапоціцца пра імідж Казахстану на Захадзе. Існуе практыка, калі вядомых на Захадзе персонаў вярбуюць абельваць Назарбаева. Напрыклад, той жа Тоні Блэр. Акрамя таго, ёсць шмат газавых кантрактаў з амерыканцамі і еўрапейцамі. Аднак у выпадку калектыўнага пратэсту, думаю, што стопрацэнтнай падтрымкі Назарбаева з боку Захаду не будзе. Усе ведаюць, што ў нас вельмі аўтарытарная сістэма, і ніякія іміджавыя тэрапіі прэзідэнту ўжо не дапамогуць.\n— Як паставіліся да пратэстаў рускамоўныя паўночныя рэгіёны Казахстану?\n— Калі меркаваць па першых каментарах на форумах, адзінай думкі няма. Частка вітае выхад людзей на вуліцу, а значная частка баіцца, што, як і на Майдане, ініцыятыву перахопяць казахскія нацыяналісты. Сапраўды, казахскія нацыянальныя лозунгі прысутнічалі падчас акцыі 15 лютага ў Алма-Аце. Аднак гэта не значыць, што рускія будуць падтрымліваць Назарбаева, які іх таксама дастаў. Таму, на маю думку, рускамоўныя будуць трымаць нейтральны бок у магчымым канфлікце.\n— Якія перспектывы ў пратэстнага руху ў Казахстане?\n— Пакуль цяжка сказаць. Хаця студэнцтва працягвае абурацца, ёсць думка, што ўсё паступова стабілізуецца. Справа не ў нізкім узроўні свядомасці, а ў тым, што практычна кожны жыхар Алма-Аты з вопыту суседняга Кыргызстану ведае, што такое рэвалюцыя па-азіяцку. Паверце мне, гэта — не Майдан. Гэта куды больш брутальная рэч. Нават я, чалавек, блізкі да апазіцыі, з аднаго боку, хачу пераменаў, а з другога — баюся чалавечага кошту, які прыйдзецца за іх заплаціць.


Музей гасцінна расчыняе свае дзверы для ўсіх, хто цікавіцца гісторыяй Вялікай Айчыннай і Другой сусветнай войнаў. Гэта найбуйнейшае нацыянальнае сховішча матэрыяльных і духоўных помнікаў ваеннай гісторыі.\nНароджаны сярод руінаў і попелу ў толькі што вызваленым Мінску ў кастрычніку 1944 г., на працягу ўсёй сваёй гісторыі музей выконвае высокую місію па захаванні і ўвекавечанні памяці Вялікай Перамогі над фашызмам.\nВелічны будынак узведзены ў знакавым месцы беларускай сталіцы – побач са стэлай "Мінск – горад-герой" і ўваходзіць у склад музейна-паркавага комплексу “Перамога”.\nАрхітэктура будынка ўражвае маштабам і сімзалізмам, у ім гарманічна спалучыліся манументальнасць і сучасныя тэхналогіі. Нестандартныя прасторава-архітэктурныя прыёмы і мастацкія рашэнні выклікаюць у наведвальніка адчуванне найвялікшай трагедыі і аданачасова – мужнасці і подзвігу.\nПлошча 10 экспазіцыйных залаў складае 4200 кв.м, дзе прадстаўлена звыш 8 тыс. экспазіцыйных матэрыялаў. Фонды музея складаюцца з 30 калекцый і налічваюць звыш 155 тыс. адзінак захоўвання: фатаграфіі, дакументы, лісты і асабістыя рэчы ўдзельнікаў Вялікай Айчыннай вайны.\nМузей з’яўляецца самым наведвальным у Беларусі. Ён быў і застаецца месцам жывой народнай памяці.\nЗнаходзіцца ў цэнтральнай частцы Мінска па адрасе – пр. Пераможцаў, 8.\nПраезд аўтобусамі: № 1, 29, 44, 69, 73, 91, 136, 163 – да прыпынка "Музей Вялікай Айчыннай вайны".\nУ музеі працуе кафэ. На тэрыторыі музея ёсць паркоўка.\nАфіцыйны сайт - www.warmuseum.by\nВаенна-гістрарычны комплекс “Старая мяжа”\nМемарыяльны комплекс “Помнік воінам-інтэрнацыяналістам”\n“МУЗЕЙНЫЯ ЛАБІРЫНТЫ. ЧАС СЯМЕЙНЫХ АДКРЫЦЦЯЎ”\n21.03.2021 Установа «Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны»\nЧасовая экспазіцыя «Чырвонка ў тыле ворага»\nМемарыяльны комплекс «Помнік воінам-інтэрнацыяналістам»\nВаенна-гістарычны комлекс «Старая граніца»