(Пасля перасылкі з Яўген Бярозкін)\nДагледжаная версія была праверана 23 снежня 2018. 3 змены чакаюць праверкі.\nНарадзіўся 5 ліпеня 1996(1996-07-05) (23 гады)\n2017 — БАТЭ (Барысаў) 36 (6)\nЯўген Бярозкін (нар. 5 ліпеня 1996, Віцебск) — беларускі футбаліст, паўабаронца барысаўскага БАТЭ.\n1 снежня 2016 года падпісаў кантракт з барысаўскім БАТЭ. У першай палове сезону 2017 трывала гуляў у аснове барысаўчан, нярэдка выхадзіў у стартавым складзе, але пазней стаў радзей з’яўляцца на полі. У сезоне 2018 з’яўляўс на полі нерэгулярна, у чэрвені і ліпені адсутнічаў з-за траўмы. У сакавіку 2019 года падоўжыў кантракт з барысаўскім клубам.\n12 чэрвеня 2017 года дэбютаваў за нацыянальную зборную Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме таварыскага матчу супраць Новай Зеландыі (1:0).\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Яўген_Сяргеевіч_Бярозкін&oldid=3344884"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:13, 28 сакавіка 2019.


27 верасень 2019, 14:49\nСустрэчу кіраўніка Беларусі Аляксандра Лукашэнкі з украінскімі журналістамі, якая адбылася 26 верасьня ў Менску і працягвалася амаль чатыры гадзіны, ініцыяваў беларускі бок. Размова з украінскімі журналістамі праходзіла ў Палацы Незалежнасьці.\nЖурналістаў папрасілі напісаць біяграфічную даведку пра сябе і акрэсьліць пытаньні\nНа прэсавую канфэрэнцыю запрасілі прадстаўнікоў шасьці сродкаў масавай інфармацыі:\nінфармацыйнага агенцтва «Інтэрфакс-Україна»,\nдзяржаўнага інфармацыйнага агенцтва «Укрінформ»,\nурадавага выданьня «Урядовий кур’єр»,\nтэлеканалу «Україна» (належыць украінскаму алігарху Рынату Ахметаву),\nтэлеканалу «1+1» (уласьнік каналу — Ігар Каламойскі, якога цяпер наўпрост зьвязваюць з прэзыдэнтам Украіны Ўладзімірам Зяленскім),\nтэлеканалу «112-Україна» (уласьнікаў зьвязваюць з атачэньнем лідэра партыі «Апазыцыйная плятформа „За жыцьцё“» Віктарам Медведчуком, які апошні год актывізаваў свае сустрэчы з Аляксандрам Лукашэнкам).\nЯк паведаміла карэспандэнтка тэлеканалу «1+1» Вольга Кашаленка, прадстаўляючы ў жывым эфіры свой матэрыял, перад паездкай у Менск журналістаў папрасілі напісаць біяграфічную даведку пра сябе і акрэсьліць тыя пытаньні, якія яны хацелі задаць Аляксандру Лукашэнку.\n«Але заяўленых пытаньняў ніхто не прытрымліваўся. Мы былі зьдзіўленыя тым, што апроч нас былі запрошаныя і беларускія журналісты, але яны мусілі браць інтэрвію ў нас. Шчыра кажучы, такой прафэсійнай увагі да сябе я ніколі не сустракала, таму што, напэўна, у ніводнай краіне такога не практыкуюць. Беларускія журналісты распытвалі нас і да сустрэчы з Лукашэнкам, і пасьля яе — пра нашы чаканьні і ўражаньні», — дадала ўкраінская журналістка.\nШто за «паглыбленьне інтэграцыі» — пытаньне, на якое ўкраінцы шукаюць адказу\nУкраінскіх журналістаў найперш цікавіла пэрспэктыва інтэграцыі Беларусі і Расеі, якая анэксавала Крым і ўжо пяць гадоў падтрымлівае незаконныя ўзброеныя фармаваньні на Данбасе.\n«Як вядома, на сёньняшні дзень паміж Украінай і Беларусьсю няма такіх сур’ёзных праблемаў. Важна было пачуць ад Лукашэнкі тое, якім чынам ідуць працэсы інтэграцыі з Расеяй і як яны паўплываюць на дачыненьні з Украінай. Гэта галоўнае пытаньне, на якое ўсе ва Ўкраіне шукаюць адказу», — сказаў Свабодзе галоўны рэдактар агенцтва «Інтэрфакс-Україна» Аляксандар Мартыненка.\nПаводле яго, адчувалася, што і для кіраўніка Беларусі гэтае пытаньне было апошнія паўгода «вельмі напружаным»:\n«Цяпер, размаўляючы на гэтую тэму, ён быў больш спакойны. Мне здаецца, што ён знайшоў адказы на расейскія ідэі, выклаў іх расейскаму боку, і такога чаканьня, як было яшчэ паўгода таму, што мы можам прачнуцца ў адзін дзень і пабачыць новую дзяржаву, — цяпер такіх страхаў няма. Пра гэта ён і казаў, маўляў, супакойцеся, нічога новага, прынцыповага для Ўкраіны, і, як я разумею, для ўсяго сьвету не адбудзецца. І мне падалося, што ён быў больш упэўнены ў тым, што гэты працэс, які шмат хто разглядаў як працэс зьнікненьня Беларусі як дзяржавы, прыпыніўся».\nВышыванка, зуброўка, шакаляд і фотаальбом\nГалоўны рэдактар тэлеканалу «Україна» Юры Сугак перакананы, што кіраўнік Беларусі сказаў толькі тое, што хацеў сказаць:\n«Мне падалося, што ён быў дастаткова шчыры, настроены на дыялёг. Ён максымальна спрабаваў адказаць на ўсе пытаньні, але, ведаеце, мы мелі справу з кіраўніком дзяржавы, у якога вялікая колькасьць кантактаў у вонкавым сьвеце — краінамі, арганізацыямі, палітычнымі сіламі. І ён заўсёды застаецца дыпляматам, а дыплямат ніколі не раскажа ўсё».\nЮры Сугак перакананы, што нагодай для сустрэчы з украінскімі журналістамі стаў форум рэгіёнаў, які праз тыдзень мае адбыцца ў Жытоміры:\n«Лукашэнка хацеў распавесьці пра тыя праекты, якія ён гатовы прапанаваць Украіне. Таму галоўны акцэнт, на мой погляд, быў сканцэнтраваны на двухбаковых супольных праектах, і другі — на сытуацыі на Данбасе. Што тычыцца апошняй тэмы — я не магу дадумваць, але мне падалося, што гэтую сытуацыю ён разглядае з пазыцыі інтарэсаў Беларусі, а не Расеі».\nГалоўны рэдактар тэлеканалу «Україна» падарыў Лукашэнку ўкраінскую вышыванку:\n«Гэта ж выдатная гісторыя. Такім чынам мы папулярызуем Украіну па ўсім сьвеце. І Беларусь — не выключэньне. Я бачыў па фотаздымках, што Лукашэнка часам надзяе вышыванкі. І гэта было б выдатна, калі б ён прыехаў у Жытомір ва ўкраінскай вышыванцы, калі гэта дазваляе пратакол», — дадаў Юры Сугак.\nПасьля сустрэчы ўкраінскім журналістам таксама ўручылі падарункі — беларускую зуброўку, шакаляд і фотаальбомы пра Беларусь.\nШто пачулі ўкраінскія экспэрты\nНа думку ўкраінскага палітыка і грамадзкага дзеяча Алега Рыбачука (ён у 2005–2006 гадах узначальваў адміністрацыю прэзыдэнта Віктара Юшчанкі), ініцыятыва Аляксандра Лукашэнкі сустрэцца з украінскімі журналістамі абумоўленая як перазагрузкай улады ва Ўкраіне, гэтак і перафарматаваньнем перамоў аб урэгуляваньні сытуацыі на Данбасе:\n«Тут некалькі фактараў. Ва Ўкраіне цяпер новая ўлада, адбываецца перазагрузка менскай групы, нармандзкага фармату. Таму Лукашэнка выкарыстоўвае гэты момант, каб нагадаць пра сябе, прапанаваць нейкія свае ідэі і сябе ў новай якасьці. Але ва Ўкраіне большасьць не ўспрымае ягоныя прапановы, у прыватнасьці, наконт міратворчых функцый. Бо Лукашэнка — не аб’ектыўны хаўрусьнік і не самастойны гулец. На яго зараз цісьне Расея, і ва Ўкраіне разумеюць, што ён уразьлівы і на яго разьлічваць нельга».


Беларусам трэба не забываць пра асабісты гонар.\nГалоўнае, не баяцца нелегетымнай беларускай улады. Беларусам трэба не забываць пра асабісты гонар пры цяжкіх рэпрэсіях, каб выйсці пераможцамі, кажа racyja.com адбываючая “дамашнюю” хімію жыхарка вёскі Ткачы Пружанскага раёна 63-гадовая Алена Гнаўк:\n– Калі ў вачах звер бачыць страх, ён на вас нападае. Не трэба нічога баяцца, трэба мець сваю годнасць, трэба з расплюшчанымі вачыма смела глядзець у вочы таму, хто непрыемныя мінуты табе дае – ці гэта суддзя, ці гэта пракурор, ці гэта следчы, ці гэта другі чалавек, трэба паводзіць сябе годна. Не трэба баяцца і перамога будзе за намі.\nХутка Алену Гнаўк будуць зноў судзіць. Цяпер ужо не за танец у карагодзе, а за нібыта грубую абразу Лукашэнкі падчас судовага працэсу. Асабістае меркаванне Гнаўк аб псіхічным здароўі Лукашэнкі груба рэзанула людзей у мантыях і мундзірах, яны ўспрынялі яе словы як абразу.\n«Угроза России будет возрастать»: в Кремле паникуют из-за смены власти в Афганистане\nГитанас Науседа: Мы показали белорусскому режиму, что демократии сильные\nСтал известен глава временного правительства Афганистана\nЛавровый венок завял


Абвінавачаная прасіла для сябе смяротнага пакарання. Яе абаронца – восем гадоў. Менскі гарадскі суд сёння вынес вырак жанчыне, што спачатку напаіла віном, а пасля выкінула з 12-га паверху свайго трохгадовага сына.\nІна Зубовіч атрымала 23 гады пазбаўлення волі з адбываннем пакарання ў папраўчай калоніі ва ўмовах агульнага рэжыму. Але ў трагедыі, што адбылася сёлета 28-га студзеня, апытаныя намі менчукі бачаць віну не толькі маці-забойцы.\nНа судзе 34-гадовая мянчанка прызналася, што ўжо двойчы спрабавала скончыць жыццё самагубствам. Аднак, паводле псіхалагічна-псіхіятрычнай экспертызы – яна цалкам адэкватная. Пракурор прасіў для жанчыны 25 гадоў зняволення. Гэта – максімальны вырак паводле адпаведнага артыкулу (згодна з беларускім заканадаўствам, жанчына не можа атрымаць пажыццёвае ці смяротнае пакаранне).\nЦяпер Іна Зубовіч мае дзесяць дзён, каб абскардзіць вырак. Але раней яна прызнала сваю віну цалкам, таму, паводле адвакаткі, не скарыстаецца гэткай магчымасцю.


Дзікі Захад (па-ангельску: Wild West) — прастанародная назва тэрыторыяў сучасных ЗША, якія ў другой палове XIX стагодзьдзя яшчэ не ўваходзілі ў склад гэтай краіны. Па меры пашырэньня тэрыторыі ЗША і ўрбанізацыі, плошча Дзікага Захаду ўсё больш скарачалася, пакуль ён прыкладна ў 1890 годзе ня зьнік поўнасьцю.\nДзікі Захад характарызаваў першапраходчыцкі настрой, зь якім шматлікія людзі пакідалі ўсё больш густа заселены ўсход ЗША і накіроўваліся на захад. Вялікую частку зь іх складалі новыя імігранты з Эўропы. Чыньнікі для перасяленьня на захад былі розныя. Для шматлікіх пражываньне ва ўсходніх штатах было не па кішэні, у той час як на захадзе чакалі неабжытыя землі, на якіх можна было асесьці ў якасьці фэрмэра. Іншыя былі ў пошуках хуткага багацьця, спадзяючыся знайсьці золата. Пасьля таго, як у 1848 годзе ў Каліфорніі было выяўлена золата, пачалася так званая залатая ліхаманка, якая павялічыла струмень перасяленцаў. Для некаторых неабжыты захад быў ідэальны, каб безь перашкодаў жыць па сваіх рэлігійных статутах. Адным з прыкладаў гэтаму зьяўляюцца мармоны, якія пасяліліся ў штаце Юта.\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Дзікі_Захад&oldid=2283238»


Культура - Фокус-група ад чатырох да сямі\nЯк Арыша з Ярыкам беларускую анімацыю глядзелі\nДля эксперыменту скарысталася чатырма зборнікамі мультфільмаў “Беларуская анімацыя”. Калекцыя аказалася сапраўдным рарытэтам: часткі выходзілі цягам апошніх гадоў невялічкім тыражом і распаўсюджваліся ў асноўным у Магілёве, дзе ладзіцца Міжнародны фестываль анімацыйных фільмаў “Анімаёўка” (прынамсі, сайт mogilevkino.by прапаноўваў набыць калекцыйныя DVD у касах чатырох кінатэатраў гэтага абласнога цэнтра).\nПрызнаюся шчыра, першапачаткова сумнявалася ў станоўчым выніку такога кінадаследавання. У чатырохгадовай дачкі Арыны і сямігадовага сына Яраслава ўжо маецца ўласны рэйтынг любімых персанажаў з папулярных анімацыйных серыялаў і поўнаметражных карцін, пра якія можна і ў садку пагутарыць, і ў кніжках пачытаць, і адпаведную цацку набыць. Дома назбіралася нядрэнная калекцыя дыскаў, і ў кожнага з дзяцей ужо склаўся свой спіс пажаданага. А на чатырох прынесеных мною DVD не было ні працяглых мультсерыялаў, ні буйных карцін, ні вядомых новаму пакаленню персанажаў...\nПрагляд пачалі з самага “ўзроставага” дыску, на якім сышліся шэсць частак праекта Ігара Волчака\n“Аповесць мінулых гадоў”\nМне было зразумела, што 67 хвілін, шчыльна прыпраўленых гістарычнымі фактамі, чатырохгадовае дзіця не адужае. А вось будучы першакласнік з прагнасцю паглынаў цікавыя факты, патрабаваў падрабязнасцяў, прыглядаўся да дэталяў (напрыклад, у фільме пра Брагін разгледзеў, як на фоне кветкі змяняюцца знакамі радыяцыі), а потым прапанаваў набыць карту Беларусі, каб знайсці ўсе тыя гарады. Розныя па стылістыцы і выкананні, міні-фільмы склалі цудоўнае палатно. Праўда, адзін кавалачак, як мне падаецца, крыху выбіваецца з агульнай плыні: у цыкл пра старажытныя гарады якімсьці чынам патрапіў Салігорск, які заклалі ўсяго толькі ў 1958 годзе.\nСледам ішлі цудоўныя казкі братоў Грым: напружаны, з змрочным адценнем фільм Алены Пяткевіч\n“Беласнежка і Алацвецік”\nі песенна-прыўзнятая стужка Ірыны Тарасавай\n“Гусятніца ля калодзежа”,\nрэфрэн адной з песень якой “мы адпачнем у труне” Арышай застаўся непрыкмечаным, а вось Ярыка вельмі насмяшыў. Асабіста я ўскладала надзеі на стужку ў трох частках\n“Пра дзяўчынку Жэню”.\nЯе сцэнарыста Марыю Бяршадскую мае дзеці добра ведаюць па кнігах. Ярык спачатку пакрывіўся на “дзявочае” кіно, але яго хутка захапіла актуальнасць матэрыялу. Рэжысёр Таццяна Жыткоўская раскрывае жыццёвыя тэмы: тата адмаўляецца пайсці на абяцаны дачцэ шпацыр, бо яго выклікаюць на працу, старэйшая сястра хавае свае ўпрыгожанні і касметыку ад малодшай, у дзіцячым садку не наладжваецца кантакт з выхавальніцай. Шкада толькі, некаторыя серыі маюць дзіўную фінальную кропку. Напрыклад, філасофская прапанова паспрабаваць глянуць на непрыемнага чалавека іншымі вачыма (хаця б праз рознакаляровае шкельца), заканчваецца песняй пра колеры вясёлкі. А паколькі прапанаваная версія лічылкі-запаміналкі адрозніваецца ад звычнага тэксту пра паляўнічых і фазанаў, дзеці пераключаюцца на нязвыклы верш — і адразу забываюцца на сюжэт фільма...\nЯрык і Арыша сталі менш уважлівымі на карціне Уладзіміра Пяткевіча\nяны стаміліся ад занадта яркіх колераў стужкі, таму не змаглі прачуць сапраўды цікавую казку. Прыглушаны ў параўнанні з гэтым фільмам колер\nТаццяны Кубліцкай зачараваў дзяцей з першых кадраў. Стыльная карціна скарыла і незвычайным паваротам сюжэта: як сваёй чуллівасцю Піліпка перайначыў злыдню Ягу ў добрую бабульку.\nМы глядзелі айчынныя мультфільмы тры вечары запар, і дзеці шчыра адгукаліся на кожную стужку. Толькі адзін раз яны адмоўна адрэагавалі на першыя секунды карціны, а старэйшы нават пакрыўджана разануў: “Сумна!” Іх спалохаў дакументальны пачатак\nМіхаіла Тумелі. Калі пачалася непасрэдна анімацыя, малыя рагаталі і не маглі адарвацца ад павучальнай гісторыі. Напрыканцы мультфільм ізноў перайшоў у жыццё — і тут дакументальныя кадры арганічна леглі на дзіцячае ўспрыманне. На мой погляд, другі варыянт можа стаць лепшым выбарам, калі ў рэжысёра ёсць адчуванне, што без кінахронікі не абысціся.\nАдназначным хітом у доме стаў міні-серыял Аляксандра Ленкіна\n“Рыбка па імені Нельга”\nКалі ў дарослых могуць узнікнуць некаторыя ваганні па музычным афармленні, то дзеці запальваюцца карцінай імгненна. Прынамсі, у нас шэсць серый круціліся па крузе безліч разоў, а фразы былі расцягнуты на цытаты. Сапраўды, сучаснае пакаленне прызвычаілася бачыць прыгоды абранага героя ў бясконцых працягах. Зрэшты, у рэжысёра гатовы яшчэ дзве серыі, такім чынам, ужо можна выпускаць асобны дыск, прысвечаны маленькаму карасіку. Баюся, прапанова ізноў павісне ў паветры...\nАсабіста мяне паланіў іншы фільм спадара Аляксандра. Гісторыя пра пастуха, які выхадзіў ластаўку, што легла ў аснову\nзусім не дзіцячая. Кінапрытча з флёрам лёгкага смутку і роздуму пра сутнасць чалавечага жыцця надзвычай атмасферная. Толькі не ведаю, наколькі апраўдана змясціць гэтакую глыбокую стужку ў падборцы з карцінамі для малодшага ўзросту. Таксама як і\nІгара Волчака, у якім дзеці, прымаючы да ўвагі ўзрост, не ўспрымаюць акцэнты, закладзеныя аўтарам. Разумею, дыскі тыя — своеасаблівая аглядавая пляцоўка зробленага на студыі. Але, калі ўжо вы адпраўляеце прадукцыю на продаж, ці не лепш паклапаціцца пра верны глядацкі адрас? Зрэшты, праз год відэапрадукцыю патрэбна будзе маркіраваць. Магчыма, будзе мець рацыю хаця б падзяліць кантэнт дыску на блокі, адзін з якіх будзе вагацца ад “0+”, а другі набліжацца да “16+”.\nШто здзівіла, дык гэта афармленне начынкі зборнікаў. Пакрыццё саміх дыскаў — паверх тэхнічных надпісаў на “балванцы”. На ўсіх дысках, акрамя “Аповесці мінулых гадоў”, непрывабнае меню, назвы стужак скачуць у сваіх памерах. Пытанні і па гучанні: я маўчу ўжо пра Surround Sound. У ім запісваюцца ліцэнзійныя дыскі (дзякуючы сістэме хатняга кінатэатра, мае дзеці прызвычаіліся да аб’ёмнага гуку), але хаця б выраўнаваць агульны ўзровень гукавой дарожкі, каб не хапацца за пульт пры кожнай наступнай стужцы. Як мне растлумачылі на студыі, першыя часткі “Беларускай анімацыі” ствараліся для ўнутранага карыстання, таму на некаторыя тэхнічныя моманты не звярталі ўвагу. Спадзяюся, калі справа дойдзе да стварэння наступнага зборніка ці перавыдання першых (а было б добра, бо попыт на іх ёсць), стваральнікі выправяць гэтыя хібы і створаць адпаведны часу прадукт. Зрэшты, чаму б не дадаць на DVD бонусы, якімі поўняцца, напрыклад, кампакты “Disney” і “Pixsar”? Людзі дрэнна ведаюць тых, хто стаіць за стварэннем анімацыйных карцін, дык прапануйце ім дакументальныя кадры, як ствараліся мультфільмы, невялічкія інтэрв’ю з рэжысёрамі, хроніку з агучвання! Падаецца, такі дадатак меў бы поспех.\nКанешне, мае дзеці не прэтэндуюць на прафесійна падабраную фокус-групу, аднак відавочна, што айчынная анімацыя папросту можа спаборнічаць з замежнымі канкурэнтамі. Засталося выпусціць мультыплікацыю з паліц, каб не прыходзілася на яе “паляваць” ці прыносіць дадому толькі ў якасці журналісцкага задання.\ntumelya, 21.09.2016 23:34\nДзякуй за цiкавы сямейны "эксперымент".\nПра кампаноуку праграмау - сумная прауда. Ня ведаю ниводнай добрай "адрэснай" зборкi беларускай анiмацыi анi для малых, анiдля дарослых.


У Гродне на славутасцях з'явіліся QR-коды (фота)\nЦяпер турысты і жыхары Гродна змогуць больш даведацца пра гісторыю роднага горада і яго ваколіц. Гэтай вясной у абласным цэнтры пачаў працаваць мабільны гід на шасці мовах. Каб атрымаць даведку, дастаткова мець смартфон і доступ у інтэрнэт.\nQR-коды ўжо з'явіліся на Барыса-Глебскай (Каложскай) царкве, Вялікай харальнай сінагозе, кінатэатры «Чырвоная зорка», пажарнай каланчы, на будынку палацава-паркавага комплексу «Свяцк», а таксама іншых вядомых гістарычных аб'ектах горада і Гродзенскага раёна. Усяго па сістэме «мабільны гід» у горадзе абсталявалі каля 30 аб'ектаў.\nКалі сфатаграфаваць на мабільны тэлефон QR-код, праграма раскажа пра пазначаную славутасць, пакажа фота і відэа, а таксама парэкамендуе аб'екты паблізу па карце Google. Інфармацыя даступная на шасці мовах: беларускай, рускай, польскай, літоўскай, англійскай і нямецкай.\n«Мабільны гід» стварылі ў рамках Праграмы трансгранічнага супрацоўніцтва Латвія–Літва–Беларусь. Геаграфію QR-кодаў плануюць пашырыць, каб стварыць мультымедыйны праект не толькі ў Гродне, але і па ўсёй вобласці.\nДарэчы, першы ў горадзе QR-код быў размешчаны на галоўным корпусе Гродзенскага ўніверсітэта імя Янкі Купалы ў 2011 годзе. Гэта спасылка на QR-сайт універсітэта, дзе ёсць інфармацыя пра будынак, гісторыю ВНУ і яго навіны.


Беларускія іконы паказваюць у Варшаве (ФОТА) - Польскае Радыё\nБеларускія іконы паказваюць у Варшаве (ФОТА)\nJolanta Śmiałowska 03.10.2016 17:01\nБеларускія іконы паказваюць у Варшаве.mp3\nВыстава беларускіх ікон з XVІІІ-XІX стагодзьдзяў „Брама веры” адкрытая ў Цэнтры праваслаўнай культуры.\nБарыс Лазука, дырэктар Музэя старажытнай беларускай культуры Нацыянальнай акадэміі Навук Беларусі Photo: www.radyjo.net/Я. Смялоўская\nУ Варшаве ў Цэнтры праваслаўнай культуры запрацавала выстава беларускіх ікон з XVІІІ-XІX стагодзьдзяў „Брама веры”. Выставу зладзіў Беларускі культурны цэнтр у Варшаве, які працуе пры Пасольстве Рэспублікі Беларусь. Іконы паходзяць з Музэя старажытнай беларускай культуры Нацыянальнай акадэміі Навук Беларусі. Выставу адкрылі Мітрапаліт Польскай Аўтакефальнай царквы Сава, пасол Рэспублікі Беларусь у Польшчы Аляксандар Авяр’янаў і дырэктар Музэя старажытнай беларускай культуры Нацыянальнай акадэміі Навук Беларусі Барыс Лазука.\nАдкрыцьцё выставы: Мітрапаліт Сава і Барыс Лазука, Цэнтр праваслаўнай культуры.\nБарыс Лазука тлумачыў, што прывезеныя зь Беларусі іконы арыгінальныя, але зазначыў, што вучоныя не займаюцца рабаваньнем храмаў, а на сам рэч яны выратавалі гэтыя старажытныя мастацкія творы.\nХрамы ў Беларусі аджываюць і часам зьвяртаюцца ў музэі з просьбай вярнуць ім абразы, іконы, царкоўныя прадметы, аднак музэй ня можа гэта зрабіць, - кажа Барыс Лазука.\nВыставу абразоў у праваслаўным цэнтры культуры суправаджала невялікая калекцыя званоў з фондаў Музэя старажытнай беларускай культуры і канцэрт званоў разам з лекцыяй Багдана Бярозкіна загадчыка аддзяленьня калакольнага звана Мінскага духоўнага ВНУ і званара.\nБагдан Бярозкін у двары кафедральнага сабора Марыі Магдалены ў Варшаве.\nВыстава выстава беларускіх ікон з XVІІІ-XІX стагодзьдзяў „Брама веры” ў Цэнтры праваслаўнай культуры ў Варшаве па вуліцы Кірыла і Мяфодзія, 4 пры кафедральным саборы Марыі Магдалены будзе працаваць да 16 кастрычніка.\nЭфірны сюжэт у далучаным файле\nФота: Яланта Сьмялоўская\ntags: Авяр'янаў, Амбасадa РБ, Варшава, ікона, мітрапаліт, пасольствa РБ у Польшчы, праваслаўе, праваслаўная царква


17 жнівень 2020, 11:29\nМарш Свабоды ў Горадні, 16 жніўня 2020 году\nПа-першае, яна была прызначаная на канкрэтны месяц і дзень году — 9 жніўня 2020 году (зь меркаваньняў бясьпекі яе называлі «абарона свайго голасу на выбарах»). А ва ўсім сьвеце народныя рэвалюцыі пачыналіся нечакана. Той жа Ўладзімір Ленін напярэдадні краху царызму ў лютым 1917 году лічыў, што да рэвалюцыі ў Расеі, можа быць, дажывуць толькі ўнукі ягонага пакаленьня.\nПа-другое, беларуская рэвалюцыя самая мірная ў сьвеце, не ў малой ступені таму, што яе ўзначалілі жанчыны. Пратэстоўцы ня б’юць вітрынаў, не рабуюць крамаў, не перакульваюць і не падпальваюць машынаў, не апаганьваюць помнікаш (параўнайце са Штатамі). Супраціў бандытам-апапаўцам аказваюць выключна ў рамках артыкулу 34 Крымінальнага Кодэксу Рэспублікі Беларусь «Неабходная абарона» (як гісторык бачу тут ледзь не генэтычную памяць трох з паловай стагодзьдзяў дзеяньня Літоўскага Статуту).\nУ Расеі нас лічаць узорам цывілізаванай нацыі — «Беларусы пасьля пратэсту прыбіраюць за сабой паперкі!»\nАле ёсьць і жалезныя няўмольныя заканамернасьці, якія абавязкова павінны быць датрыманыя.\nСамая галоўная, зноў жа паводле Леніна (прашу прабачыць, сядзіць у галаве з савецкага унівэрсытэту) — абарона ёсьць сьмерць рэвалюцыі. (Дакладная цытата трохі іншая, але яна нам не пасуе: «Абарона ёсьць сьмерць узброенага паўстаньня»).\nМарш Свабоды ў Горадні 16 жніўня 2020 году\nТаму вельмі цешыць і абнадзейвае дынаміка мірнага беларускага пратэсту. Контаррэвалюцыйны тэрор пратрымаўся няпоўныя тры дні. Яшчэ вечарам у панядзелак 10 жніўня амапавец у цэнтры Горадні абяцаў мне выпусьціць кішкі, а ўжо ў сераду 12-га пад вечар пайшлі першыя пратэставыя сыгналы ад рабочай клясы з буйных прадпрыемстваў. Адбыўся пералом. У пятніцу я ўжо бяз страху прамаўляў на мітынгу пад самым гарвыканкамам. У суботу пратэстоўцы ўжо былі перад тэлевізіяй і турмамі, у нядзелю — агульнанацыянальны Марш за свабоду, з панядзелка — агульнанацыянальны страйк.\nЦешыць, што большасьць людзей разумее і адчувае — нельга спыняцца, неабходна ўвесь час нарошчваць ціск празь мірны пратэст з прыцягненьнем усё большых масаў людзей. Сёньня ў кожнага грамадзяніна ёсьць шанец без асаблівай небясьпекі далучыцца — проста прайсьці ў калёне ці пастаяць на мітынгу, каб потым з гонарам апавядаць дзецям і ўнукам, як змагаўся за свабоду.\nМы, беларускі народ, перамагаем. Нашы лёзунгі простыя і даступныя для разуменьня кожнаму: «Свабоду палітзьняволеным!», «Адстаўка Лукашэнкі!», «Новыя сумленныя выбары!»\nПраект пераходнага пэрыяду з захаваньнем улады Лукашэнкі абсурдны. Дыктатар у неадэкваце і, як толькі пратэст супакоіцца, нікому мала ня будзе.


Вайна — Вікіпедыя\nДагістарычныя · Старажытныя · Сярэдневяковыя\nМануфактурныя · Індустрыяльныя · Сучасныя\nПаветраныя · Інфармацыйныя · Сухапутныя\n· Марскія · Касмічныя\nБранетанкавае · Артылерыя\n· Біялагічнае · Кавалерыя\nХімічнае · Электроннае · Пяхота\nЯдзернае · Псіхалагічнае\nНа знясіленне · Партызанская\nМанеўраная, у т. л. Бліцкрыг · Аблога · Акопная\nЭканамічная · Ядзерная\nСтруктура ўзброеных сіл\nСтруктура ўзброеных сіл · Вайсковыя званні\nВаеннае абсталяванне · Матэрыялы · Забеспячэнне\nБітваў · Камандуючых · Аперацый\nАблог · Тэарэтыкаў · Войн\nЗлачынстваў · Узбраенняў · Пісьменнікаў\nВайна́ — грамадска-палітычная з’ява, спецыфічны змест якой — узброеная барацьба групіровак (дзяржаў, партый і інш.); працяг палітыкі гвалтоўнымі сродкамі. Гл. таксама: класіфікацыя войн у навуках.\nПрадстаўленне вайны, Гары Мельхерс\nАпроч узброенай барацьбы, дзеля дасягнення пастаўленых палітычных мэтаў у вайне ўжываюцца таксама эканамічныя, дыпламатычныя, ідэалагічныя і іншыя сродкі і адпаведныя ім формы барацьбы.\nГалоўным і вырашальным спосабам вядзення ўзброенай барацьбы з’яўляюцца узброеныя сілы, а таксама іншыя ваенізаваныя фарміраванні.\n1 Класіфікацыя войн\n3 Вайна і палітыка\n4 Два бакі вайны\n5 Прычыны войн\n6 Канчатак вайны\nКласіфікацыя войн — падзел войн на групы на падставе тоеснасці іх аднародных істотных прыкметаў — сацыяльна-гістарычных, ваенна-тэхнічных, маштабавых і іншых.\nУ марксісцкіх навуках адрозніваюць, паводле сацыяльна-гістарычных прыкмет, а найперш — паводле палітычнага зместу, войны справядлівыя і несправядлівыя, прагрэсіўныя і рэакцыйныя; ацэнка даецца асобна для кожнага боку. Паводле тых самых прыкметаў вызначаюць месца вайны ў гісторыі і адносіны да яе розных класаў. На падставе сацыяльных супярэчнасцяў, якія развязваюцца ў ходзе ўзброенай барацьбы, і якія характэрныя для кожнай эпохі, вызначаюцца пэўныя тыпы войнаў, якія характэрныя для дадзенай эпохі, і адэкватна ў іншых гіст. умовах не паўтараюцца. Так, для сучаснай эпохі характэрныя такія асноўныя тыпы войнаў: паміж дзяржавамі розных сацыяльных сістэмаў; аднолькавых сацыяльных сістэмаў; грамадзянскія; нацыянальлна-вызваленчыя.\nПаводле ваенна-тэхнічных прыкметаў адрозніваюць: войны з выкарыстаннем звычайных (канвенцыйных) сродкаў барацьбы і з выкарыстаннем зброі масавага паражэння; паводле спосабу вядзення ваенных дзеянняў — манеўраныя і пазіцыйныя; паводле маштабу — сусветныя і лакальныя; паводле працягласці — хуткацечныя і зацяжныя; паводле складу бакоў, што ваююць — двубаковыя і кааліцыйныя.\nІснуюць таксама і часткавыя прыкметы класіфікацыі войнаў.\nВерагодна, на пачатку развіцця цывілізацый вайна прадстаўляла сабою нейкія дробныя набегі. Самым раннім сведчаннем аб пачатку ваенных дзеянняў з’яўляюцца нубійскія могілкі, дзе яшчэ 12 000 год таму былі пахаваны людзі, якія памерлм ад гвалтоўнай смерці. Ужо 5 000 год назад ваенныя канфлікты пачыналі ўзнікаць у розных кутках зямнога шара. вынаходніцтва пораха і тэхнічны прагрэс прывялі да сучаснай вайны.\nНекаторыя вучоныя сцвярджаюць, што паміж 3 500 годам да н.э і 20 ст. адбылося каля 15 000 войн, якія ўнеслі 3 500 000 чалавечых жыццяў, пакінуўшы толькі 300 гадоў міру. Апошнія сусветныя войны сталі самымі разбуральнымі ў гісторыі чалавецтва. Гарантам недапушчальнасці вайны павінна была стаць ААН, канцэпцыю якой падтрымала большасць краін свету. Аднак пасляваенная гонка выклікала бяспеку ядзернай вайны. На шчасце, магчымая трэцяя сусветная вайна ў наш час ужо не лічыцца прымальнай большасцю.\n10 самых знішчальных войн гісторыі\n60 000 000 — 72 000 000 — Другая сусветная вайна (1939—1945)\n36 000 000 — Паўстанне Шы (Кітай, 755—763) \n30 000 000 — 60 000 000 — мангольскія заваёвы (13 стагоддзе) (мангола-татарскія набегі) \n25 000 000 — барацьба паміж дынастыямі Цын і Мін (Кітай, 1616—1662) \n20 000 000 — Першая сусветная вайна (1914—1918)\n20 000 000 — Паўстанне тайпінаў (Кітай, 1850—1864)\n20 000 000 — Другая япона-кітайская вайна (1937—1945) \n8 000 000 — 12 000 000 — Дунганскае паўстанне (Кітай, 1862—1877)\n7 000 000 — 20 000 000 Заваёвы Тамерлана (1370—1405)\n5 000 000 — 9 000 000 — Грамадзянская вайна ў Расіі і замежная інтэрвенцыя (1917—1922) \nВайна і палітыкаПравіць\nВайна ёсць працяг палітыкі, як унутранай, так і знешняй, якія знаходзяцца ў цеснай узаемасувязі і фарміруюцца на агульнай сацыяльна-эканамічнай базе. Падчас вайны і пры яе падрыхтоўцы знешняя палітыка выступае на першы план і набывае вырашальнае значэнне; мяняюцца не толькі суадносіны паміж унутранай і знешняй палітыкамі, але і формы іх ажыццяўлення.\nПалітыцы належыць вырашальная роля пры распрацоўцы ваеннай дактрыны дзяржавы і пры вызначэнні мэтаў вайны, што вырашальным чынам уплывае на яе змест і вядзенне. Палітыка ўздзейнічае на планаванне вайны, вызначэнне чарговасці і сілы ўдараў па праціўніку. Праз стратэгію палітыка ўплывае і на развіццё ваенных дзеянняў. Палітыка вызначае неабходныя меры для мабілізацыі людскіх рэсурсаў і матэрыяльных рэсурсаў краіны.\nВайна не толькі залежыць ад палітыкі, але і сама актыўна ўплывае на яе. Унутрыпалітычнае жыццё дзяржаў, што ваююць, і міжнародныя адносіны церпяць істотныя змяненні ў залежнасці ад ходу вайны.\nДва бакі вайныПравіць\nРазбураны Мінск, падчас Другой сусветнай вайны\nЯк асобы стан грамадства, вайна з’яўляе сабой складаную спецыфічную грамадска-палітычную з’яву, якая падпарадкоўваецца сваім законам.\nДва ўзаемазвязаныя бакі (аспекты) вайны — сацыяльна-палітычны і ваенна-тэхнічны.\nСацыяльна-палітычны аспект вайны выражае дачыненне вайны да асноўнай тэндэнцыі гістарычнага развіцця і да асноўнага зместу эпохі, яе адпаведнасць інтарэсам сацыяльных групіровак. Гэты аспект паказвае, якія групіроўкі і дзеля чаго вядуць вайну, якое дачыненне да вайны маюць розныя сацыяльныя сілы і інш.\nВаенна-тэхнічны аспект адлюстроўвае тыя матэрыяльныя сродкі, ваенную тэхніку і людскія масы, якія выкарыстоўваюцца ва ўзброенай барацьбе, а таксама формы і спосабы вядзення ваенных дзеянняў.\nХод і вынік вайны, формы і спосабы яе вядзення залежаць ад уроўню развіцця вытворчых сіл і эканамічнага ладу дзяржаў, што ваююць (гл. эканамічны патэнцыял), узроўню развіцця навукі і тэхнікі (гл. навуковы патэнцыял), сацыяльна-палітычнага ладу (гл. сацыяльны патэнцыял), ад ідэалогіі і маральнага духу народу і арміі (гл. маральна-палітычны патэнцыял), ад баявой моцы узброеных сіл (гл. баявы патэнцыял, ваенны патэнцыял).\nРэалізацыя эканамічных, сацыяльна-палітычных, навукова-тэхнічных і ваенных магчымасцей у ходзе вайны забяспечваецца палітычным кіраўніцтвам і ваенным камандаваннем.\nСярэдні ўзрост паводле краін\nАсноўная прычына ўзнікнення войн — імкненне палітычных сіл выкарыстоўваць узброеную барацьбу для дасягнення разнастайных знешне- і ўнутрыпалітычных мэт. Існуе мноства тэорый, якія даюць тлумачэнне глыбінных прычын пераходу сацыяльнага канфлікта ў ваенную стадыю.\nЭвалюцыйная псіхалогія сцвярджае, што чалавечыя войны — аналаг паводзін жывёл, якія змагаюцца за тэрыторыю, або канкурыруюць за ежу ці партнёра. Жывёлы агрэсіўныя па сваёй прыродзе, а ў чалавечым грамадстве агрэсія выліваецца ў вайну.\nДэмаграфічныя тэорыі прадстаўленыя двума асноўнымі накірункамі:\nмальтузіянскія тэорыі тлумачаць прычыны войн ростам насельніцтва і недахопам рэсурсаў;\nтэорыі пераважання моладзі апісваюць, як спалучэнне вялікай колькасці маладых мужчын з недахопам пастаяннай мірнай працы вядзе да вялікай рызыкі ўзнікнення вайны (адносяцца да найбольш папулярных у цяперашні час тэорый). Рэлігія і ідэалогія з’яўляюцца другаснымі фактарамі і служаць для надання вайне легітымнасці. Паводле гэтых тэорый перакос адбываецца, калі ад 30 да 40 % мужчынскага насельніцтва краіны належыць да «выбухованебяспечнай» узроставай групы — ад 15 да 29 гадоў.\nРацыяналістычныя тэорыі гавораць, што абодва бакі канфлікта дзейнічаюць разумна ў адпаведнасці з жаданнем атрымаць найбольшую выгаду пры найменшых стратах.\nМарксізм тлумачыць войны канфліктам паміж класамі і паміж імперыялістычнымі сіламі.\nЖанчыны і манахіні збіраюць трупы швабскіх салдатаў, пасля бітвы пад Швадэрлох\nЛюбы ваюючы бок можа абвясціць аб спыненни вайны, для далейшага недапушчэння фізічных і матэрыяльных страт. Праціўнікі могуць прыняць рашэнне пакінуць старыя граніцы або пераглядзець іх, дамовіцца аб выплаце рэпарацый або іншых грашовых кампенсацый. Звычайна канчатак вайны прыводзіць ваюючыя бакі да заключэння мірнага догавара, напрыклад Версальскі мірны дагавор, які паклаў канец Першай сусветнай вайне. Таксама ўрэгуляванне канфлікту можа быць дасягнута шляхам падману, напрыклад канчатак Траянскай вайны.\nКалі ваенная моц аднага боку шматкратна праўзыходзіць становішча другога, то можна казаць аб безумоўнай капітуляцыі, так напрыклад патрывала паражэнне Японія, падчас Другой сусветнай вайны.\nШматлікія іншыя войны, канчаліся поўным знішчэннем процілеглай тэрыторыі, напрыклад, бітва за Карфаген у ходзе Трэцяй Пунічнай вайны, Карфаген быў знішчаны.\nНекаторыя ваенныя дзеянні, такія як паўстанне або грамадзянская вайна, могуць захоўвацца на працягу вялікага перыяду часу, пры гэтым узровень ваеннай актыўнасці будзе нізкі. У некаторых выпадках могуць адсутнічаюць перамовы і дамоўленасці, а ў канчатковым выніку вайна спыніцца пасля палітычных патрабаванняў ваюючых груп, пры гэтым праціўнікі будуць пагражаць ваеннай моцай адзін аднаму. Як прыклад Кітайская грамадзянская вайна, даўно ўжо спынілася, аднак Кітайская Народная Рэспубліка працягвае дыпламатычна ізаляваць Тайвань. Па гэтай прычыне, некаторыя гісторыкі лічаць, што вайна не скончылася, а толькі працягваецца.\n↑ Conway W. Henderson (2010). «Understanding International Law». John Wiley and Sons. 212. ISBN 1405197641\n↑ Wallinsky, David: David Wallechinsky’s Twentieth Century : History With the Boring Parts Left Out, Little Brown & Co., 1996, ISBN 0-316-92056-8, ISBN 978-0-316-92056-8 — cited by White\n↑ Brzezinski, Zbigniew: Out of Control: Global Turmoil on the Eve of the Twenty-first Century, Prentice Hall & IBD, 1994, ASIN B000O8PVJI — cited by White\n↑ Selected Death Tolls for Wars, Massacres and Atrocities Before the 20th Century (нявызн.) . Users.erols.com. Праверана 24 студзеня 2011.\n↑ Ping-ti Ho, «An Estimate of the Total Population of Sung-Chin China», in Études Song, Series 1, No 1, (1970) pp. 33-53.\n↑ Mongol Conquests (нявызн.) . Users.erols.com. Праверана 24 студзеня 2011.\n↑ The world's worst massacres Whole Earth Review (нявызн.) , Findarticles.com . Праверана 24 студзеня 2011.\n↑ McFarlane, Alan: The Savage Wars of Peace: England, Japan and the Malthusian Trap, Blackwell 2003, ISBN 0-631-18117-2, ISBN 978-0-631-18117-0 — cited by White\n↑ Nuclear Power: The End of the War Against Japan (нявызн.) . Bbc.co.uk. Праверана 24 студзеня 2011.\n↑ Timur Lenk (1369-1405) (нявызн.) . Users.erols.com. Праверана 24 студзеня 2011.\n↑ Matthew’s White’s website (a compilation of scholarly estimates) -Miscellaneous Oriental Atrocities\n↑ Russian Civil War (нявызн.) (недаступная спасылка). Spartacus.schoolnet.co.uk. Архівавана з першакрыніцы 5 снежня 2010. Праверана 24 студзеня 2011.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Вайна&oldid=4008573"\nАпошнія змены 14 студзеня 2022 а 07:20\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 07:20, 14 студзеня 2022.


Магдэбургскія гарады з Сяргеем Гудзіліным: дыямент усходу, Амсціслаў\nНА МЯЖЫ КУЛЬТУР\nРазам з Samsung мы пачынаем праект «Гарады Магдэбургскага права» і пабываем у тых, што пакінулі глыбокі след у беларускай культуры – ад з'яўлення, праз эпоху магдэбургскага росквіту і да нашых дзён. Некаторыя з гэтых гарадоў былі вялікімі ў мінулым, у некаторых, магчыма, усё яшчэ наперадзе. Ландшафты, культурныя здабыткі і вядомыя асобы – у нашых мультымедыйных гайдах. Пачынаем з горада-музея Мсціслава.\nБеларуская Вільня, Мекка для археолагаў, беларускі Суздаль – гэта ўсё пра Мсціслаў. Мясцовы ландшафт – ідэальны для ўзнікнення заможнага горада і цэнтра княства.\n«Месцы сілы» – узгоркі і абарончыя валы – узвышаюцца тут на дзясяткі метраў. Узняцца на іх не проста, але калі стаіш на мсціслаўскіх «гарах», займае дух – у Беларусі месцаў з такім кантрасным ландшафтам не шмат.\nАкурат гэтая асаблівасць дала Мсціславу шанец на росквіт і імклівае развіццё яшчэ ў раннім Сярэднявеччы.\nСтаражытнае паселішча ўзнікае на гары каля ракі Віхра, у мясцінах сутыкнення крывіцкай і радзіміцкай культур.\nБыць памежжам – гістарычны лёс Мсціслава. Пазней гэта будзе мяжа Вялікага Княства Літоўскага і Маскоўскай дзяржавы.\nМакет замчышча XІІ стагоддзя\nМсціслаў названы ў гонар рэальнага чалавека, прычым не заснавальніка. Летапісны заснавальнік горада – смаленскі князь Расціслаў Мсціслававіч. Князь назваў новы горад у гонар бацькі, вялікага князя кіеўскага, пад уплывам якога доўга знаходзіўся.\nУ 1980 годзе падчас археалагічных даследаванняў у Мсціславе знайшлі ўрывак берасцяной граматы. Для Беларусі з яе глебамі гэта вялікая рэдкасць: бяроста дрэнна захоўваецца ў зямлі. Вядомыя ўсяго тры беларускія берасцяныя граматы. У мсціслаўскай гаворыцца пра куплю збожжа ў неўраджайны год. Побытавая тэма, а значыць, такая перапіска, як і пісьменнасць, былі рэччу звычайнай. Калі шукаць сучасныя аналогіі, гэта былі кароткія зацемкі, як твіты ці нататкі ў мабільніках.\nЦікава, што з трох берасцяных грамат у Беларусі – дзве знойдзены ў Мсціславе. Такі вось горад-музей.\nУ XІV стагоддзі тут кіраваў сын вялікага князя літоўскага Лугвен (у хрысцянстве – Сямён) Альгердавіч. Гэта ён у 1410-м камандаваў на Грунвальдскім полі трыма палкамі смаленскай зямлі, якія вытрымалі ўдар крыжакоў і не адступілі. Ад Лугвена пачалася дынастыя мсціслаўскіх князёў. Яго пячатка з «Пагоняй» – адна з самых ранніх выяў беларускай геральдычнай іконы.\nПячатка Лугвена. Фота: Wikimedia\nБерасцяная грамата з Мсціслава.\nМагілеўскі краязнаўчы музей.\nПершая згадка пра Мсціслаў – 1135 год. У суседнім Полацкім княстве ў той час інакіня Еўфрасіння ініцыюе будаўніцтва каменнага Спасаўскага сабора, у Тураве стрыгуць у манахі яшчэ нікому не вядомага Кірылу, будучага епіскапа і пісьменніка...\nМсціслаўскі трэнд на культуру своеасаблівы: у горадзе два помнікі беларускаму асветніку і друкару Пятру Мсціслаўцу. Пастаўленыя яны з розніцай у 25 гадоў. Цікава, што і Пётр на іх рознага ўзросту: помнік 1986 года паказвае асветніка ў юнацтве, а манумент 2001 года – у больш сталым веку.\nМсціславец у суаўтарстве з Іванам Фёдаравым выдаў у 1564 годзе ў Маскве «Апостал» – першую друкаваную расійскую кнігу.\nУ гэты час Іван Жахлівы ўмацоўвае самаўладдзе і Пётр вымушаны вярнуцца ў ВКЛ.\nУ Вільні ён запускае свой чарговы выдавецкі «стартап» – легендарную друкарню Мамонічаў. Выдадзенае там «Евангелле Напрастольнае» стала ўзорам беларускага кнігадрукавання.\nСёння Мсціслаўца назвалі б трэндавым дызайнерам – распрацаваныя ім шрыфты і літары выкарыстоўваліся пры друку Статутаў ВКЛ і моцна паўплывалі на тагачасны працэс кнігадрукавання.\nВіленскае «Евангелле Напрастольнае» з друкарні Мамонічаў, 1575 г. Захоўваецца ў Веткаўскім музеі.\nУ 1634 горад атрымлівае самакіраванне. Кароль і вялікі князь Уладзіслаў Ваза дае Мсціславу Магдэбургскае права і герб: «у залатым полі збройная рука з мячом – Малая Пагоня».\nУ гэты час ВКЛ і Рэч Паспалітая інтэгруюцца ў еўрапейскую прастору. Пратэстанцкая этыка, кнігадрукаванне, мануфактурная вытворчасць і ідэі Рэнесансу пануюць у княстве ўжо больш за стагоддзе. Пранікаюць яны і ў Мсціслаў.\nМсціслаўская кафля – мясцовы брэнд для заможных жыхароў ВКЛ. Свае місіі мелі тут ордэны кармелітаў, дамініканцаў і езуітаў. Яны і прыносяць з сабой тагачаснае еўрапейскае мысленне і культуру.\nXVІІ стагоддзе – адначасова і драматычны час для Мсціслава. Эпоху росквіту і развіцця спыняе вайна з Масковіяй. У 1654 годзе войскі ваяводы Трубяцкога амаль знішчаюць горад. Выбітных майстроў вывозяць на ўсход. Такі лёс напаткаў, напрыклад, Сцяпана Палубеса – выбітнага кафляра, які аздабляў керамікай праваслаўныя храмы Масквы.\nГэты трагічны для Мсціслава час адлюстраваны на фрэсках кармеліцкага касцёла – найбольш каштоўнага помніка ў Мсціславе. Будынак з'яўляецца адной з дамінантаў горада. Яго план блізкі да квадрата – вельмі нетыповае архітэктурнае рашэнне.\nЦяпер там ідзе рэканструкцыя, але фрэскі «Узяцце Мсціслава» і «Забойства ксяндзоў» маюць шанец захавацца для нашчадкаў. Гэта рэдкія і прагрэсіўныя для свайго часу выявы, якія адлюстроўваюць рэальныя гістарычныя падзеі.\nСтаражытная кафля з Мсціслава.\nЗахоўваецца ў мясцовым музеі.\nФрэска «Узяцце Мсціслава»\nў касцёле кармелітаў, 1912 г.\nЦяжка паверыць, але на пачатку ХVII стагоддзя Мсціслаў\nбыў большы за Кіеў! Навукоўцы лічаць, што ў тыя часы\nяго насельніцтва дасягала 30 тысяч чалавек.\nУ Кіеве на той час жыло ўсяго 12 тысяч.\nПасля знікнення Рэчы Паспалітай Мсціслаў спрабуе адрадзіцца на правінцыйным узроўні. Большая частка яго жыхароў на той час – яўрэі. Яны і сфармавалі той вобраз класічнага беларускага мястэчка з майстэрнямі, гандлем, аптэкамі. Пра актыўнасць гараджан той пары гаворыць і наяўнасць у горадзе адразу трох гатэляў – «Арол», «Берлін», «Парыж». Будынак апошняга выдатна захаваўся.\nМсціслаўская забудова XIX стагоддзя – турыстычная візітоўка. У горадзе адрэстаўраваныя гандлёвыя шэрагі, якія знаходзяцца на месцы сярэднявечнага рынку. Злева – райвыканкам, а справа, крыху далей, – гісторыка-краязнаўчы музей.\nМузей у Мсціславе не проста «краязнаўчы», як у большасці райцэнтраў, а гісторыка-археалагічны. Яго экспазіцыя можа быць цікавай і для пераборлівага турыста.\nНапэўна, гістарычная спадчына Мсціслава паўплывала і на з'яўленне выбітных навукоўцаў. Гісторыкі Міхась Ткачоў і Алег Трусаў – вядомыя мсціслаўцы, якія шмат зрабілі для Беларусі.\nПанарама Мсціслава 1872 года з часопіса «Tygodnik Ilustrowany»\nКараткевіч наведваў Мсціслаў у студзені 1982 года падчас магутнай завеі. У сваім эсэ для раёнкі «Шлях Кастрычніка» ўжо вядомы пісьменнік назваў Мсціслаў «дыяментавым горадам».\n«І ўсе будынкі – усе – увесь горад гарэў, іскрыўся, пераліваўся ўсімі колерамі, а найболей блакітным, як адзін вялічэзны, чысцейшай вады дыямент», – пісаў пра райцэнтр класік. А пазней зрабіў пра горад цэлую кніжку.\nАдценняў сіняга і блакітнага ў драўлянай архітэктуры Мсціслава багата і сёння. Гэты колер можа быць фірмовым для беларускіх гарадоў і мястэчак. На старажытных вуліцах яшчэ можна знайсці шматлікія веснічкі і брамы.\n«Дыяментавы горад» воляй лёсу стаўся правінцыяй на ўскрайку Беларусі. Частка гістарычных будынкаў пустуе, а комплекс езуіцкага калегіума з кожным годам становіцца ўсё больш занядбаным. Мсціслаў мог бы стаць цудоўнай лакацыяй для творчых рэзідэнцый – літаратараў, мастакоў і творцаў. Адсюль родам выбітныя беларускія мастакі-авангардысты – Ізраіль Басаў і Абрам Маневіч.\nУ Мсціславе ў 1881 годзе нарадзіўся Абрам Маневіч – мастак, які злучае сваёй творчасцю Беларусь, Украіну і ЗША. У 20-гадовым веку Маневіч едзе на вучобу ў Кіеўскую мастацкую вучэльню. У гэты час там ужо Малевіч і Бялыніцкі-Біруля. 1900-я – радыкальны час для сусветнага мастацтва, час маніфестаў і стылістычных рэвалюцый. Маневіч пачынае як імпрэсіяніст і паступова рухаецца да мадэрну і кубізму. У 1917-м ён ужо прафесар Украінскай акадэміі мастацтваў.\nКастрычніцкая рэвалюцыя пакідае ўсё менш прасторы для творчасці, і Маневіч на пачатку 1920-х пераязджае\nз Мінска ў Лондан, а пасля ў Нью-Ёрк. Эмігранцкі Бронкс стаў для яго крыніцай натхнення, бо нагадваў родны Мсціслаў.\nТут ён і становіцца авангардным песняром «аднапавярховай Амерыкі». Працы мастака набывае Бруклінскі музей, а аматарам яго творчасці становіцца Альберт Эйнштэйн. У запісцы ўжо смяротна хвораму мастаку нобелеўскі лаўрэат пісаў: «Мы абодва служым зоркам – вы як мастак, я – як навуковец».\nРэпрадукцыя палатна Маневіча «Мой родны Мсціслаў» вісела ў майстэрні яшчэ аднаго вядомага мастака-мсціслаўца, творамі якога мінчукі зусім нядаўна маглі натхняцца ў Нацыянальным мастацкім музеі, – Ізраіля Басава. Яго творчасць толькі вяртаецца ў публічную прастору – у савецкія часы мастака лічылі фармалістам і часта здымалі яго работы з паказаў. Выгнаны Другой сусветнай з роднага Мсціслава, Ізраіль Басаў стаў «песняром Мінска». Яго ўнікальны графічны стыль і авангардная эстэтыка ўжо зрабілася класікай беларускага мастацтва.\nтэкст, фоты, графічная абалонка:


Уручаны першы Мэдаль да 100-годзьдзя БНР - Польскае Радыё\nУручаны першы Мэдаль да 100-годзьдзя БНР\nAlena Vialichka 19.02.2019 10:08\nУ панядзелак у Варшаве першы мэдаль за гісторыка Юрыя Туронка атрымала ягоная ўдава Зінаіда.\nфота: Рада БНР\nСтаршыня Рады БНР падпісала дэкрэт аб узнагароджаньні больш як 130 дзеячоў Мэдалём да 100-годзьдзя БНР 24 сьнежня 2018 г. Юрыя Туронка ня стала 2 студзеня 2019 г. Учора прайшла вечарына яго памяці.\nЮры Туронак нарадзіўся ў 1929 годзе на Віленшчыне ў сям’і Браніслава Туронка, заходнебеларускага палітыка і грамадзкага дзеяча. Зрабіўшы кар’еру ў міжнародным гандлі, ён заняўся гістарычнымі дасьледваньнямі і атрымаў тытул доктара гісторыі. Асноўныя ягоныя працы – «Беларускае школьніцтва на Беласточчыне» (1976), «Вацлаў Іваноўскі і адраджэньне Беларусі» (1992), «Беларусь пад нямецкай акупацыяй» (1993), «Беларуская кніга ў Другой Рэчы Паспалітай» (2000), «Беларуская кніга пад нямецкім кантролем» (2002), «Людзі СБМ» (2006).\nУ панядзелак у Варшаве быў уручаны першы Мэдаль да стагодзьдзя БНР. За гісторыка Юрыя Туронка мэдаль атрымала ягоная ўдава Зінаіда Туронак. Доктар Юры Туронак – аўтар шэрагу навуковых працаў па гісторыі Беларусі першае паловы дваццатага стагодзьдзя. Акрамя гэтага, ён быў вядомы як адзін зь лідараў беларускай меншасьці ў Польшчы.\ntags: 100-годзьдзе БНР, Рада БНР, Юры Туронак


Легкавік насмерць збіў жанчыну на трасе М1 у Дзяржынскім раёне, распачата крымінальная справа, паведамляе Следчы камітэт.\nАварыя адбылася сёння каля 6.00. За рулём аўтамабіля Toyota знаходзіўся 45-гадовы жыхар Баранавічаў.\nНа 308-м км трасы ён збіў жанчыну, якая пераходзіла праезную частку. Ад атрыманых цялесных пашкоджанняў 75-гадовая жыхарка Мінска памерла на месцы. Распачалі крымінальную справу па ч.2 арт.317 КК (парушэнне правіл дарожнага руху, што выклікала па неасцярожнасці смерць чалавека).\nКаманда Парашэнкі назвала прычыну паразы на выбарах 5\nЯнуковіч вырашыў вярнуцца ва Украіну 15\nАжаніўся ў 50 гадоў, яму прысвяцілі рэп… 11 фактаў пра Зянона Пазняка, якому спаўняецца 75 гадоў 36


Барысаў: незалежнай газеце не даюць спакойна працаваць\nhttp://spring96.org/be/news/48629 2011 2011-12-27T14:19:09+0300 2011-12-27T14:19:09+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/borisovskije_novosti.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nАдзіная ў горадзе незалежная газета «Барысаўскія навіны» у апошні час стала аб'ектам пільнай увагі мясцовай вертыкалі і яе друкаванага органа газеты "Адзiнства".\nВыканкамаўская газета «Адзiнства» апублікавала даволі дзіўны артыкул пад назвай «Так каков же реальный тираж?», у якім распавядаецца пра ўдзел карэспандэнтаў гэтага выдання ў ператрусе гаража галоўнага рэдактара «Барысаўскіх навінаў» Анатоля Букаса. Міліцыя шукала крадзеныя аўтазапчасткі, якіх, вядома ж, не знайшла. «Мне патэлефанавалі з міліцыі і сказалі, што будуць праводзіць ператрус у маім гаражы, - распавёў галоўны рэдактар «Барысаўскіх навінаў» Анатоль Букас. - Пры гэтым на маё пытанне, чаму робіцца ператрус і што будуць шукаць, міліцыянты сказалі: «Прыязджайце, там даведаецеся». Аказалася, што нехта патэлефанаваў у міліцыю і сказаў, быццам у мяне ў гаражы захоўваюцца скрадзеныя аўтазапчасткі. Нічога акрамя непрададзеных і спісаных асобнікаў газеты там знойдзена не было. Карэспандэнты Выканкамаўскай газета зрабілі з гэтага «сенсацыю», маўляў, наша газета не карыстаецца папулярнасцю, а рэкламадаўцы, нібыта, выкідваюць грошы на вецер, даючы рэкламу ў «Барысаўскіх навінах». Я буду падаваць у суд на «Адзiнства», паколькі нанесены ўрон дзелавой рэпутацыі нашага выдання».\nГэта не адзіны выпад супраць незалежнай газеты. У «Адзiнстве» месяц таму з'явілася публікацыя, у якой чытачоў інфармавалі аб тым, што жыхары дома, дзе размяшчаецца рэдакцыя «Барысаўскіх навінаў», прыходзілі на прыём да старшыні Барысаўскага райвыканкама Уладзіміра Мірановіча са скаргай на рэдакцыю. Сутнасць скаргі ў тым, што ў рэдакцыю ўвесь час ходзяць рэкламадаўцы, у пад'ездзе брудна і шумна. «Да нас у рэдакцыю прыязджала камісія выканкама па гэтай скарзе, - кажа Анатоль Букас. - Высветлілася, што заяўніца - Зінаіда Сакалоўская - наогул у гэтым доме не пражывае. Жыхары пад'езда пацвердзілі, што ніякіх прэтэнзій да рэдакцыі не маюць ... Камісія з'ехала ні з чым. Але я не выключаю, што гэты «сігнал» можа мець наступствы. Напрыклад, вынесуць пастанову аб забароне размяшчэння рэдакцыі ў жылым памяшканні. Я лічу, што ўсё гэта робіцца свядома - нам проста ўскладняюць жыццё, спрабуюць ціснуць на незалежнае (і адзінае ў горадзе) друкаванае выданне ".\n27.12.2011 Тэгі: свабода слова


Android планшэт Samsung Galaxy Tab - падрабязнасці аб характарыстыках\nГалоўная ➠ Навіны тэхналогій ➠ Android планшэт Samsung Galaxy Tab - падрабязнасці аб характарыстыках\nАпублікавана 19.05.2017 17:42\nНа сайце Samsung Firmware з'явілася прашыўка планшэта Samsung Galaxy Tab P1000. Адтуль можна даведацца шэраг дадатковых дэталяў аб гэтым прыладзе. Паказана, што гэта версія прашыўкі пад нумарам 3, дата стварэння зборкі - 10 жніўня 2010 года.\nНагадаем, згодна з ужо вядомым дадзеных, Samsung Galaxy Tab працуе пад кіраваннем АС Android 2.2 (і прашыўка яшчэ раз гэта пацвярджае). Экран у дадзенай мадэлі 7-цалевы сэнсарны, ён выкананы па тэхналогіі Super AMOLED.\nРаней лічылася, што працэсар Samsung Galaxy Tab - 1,2 ГГц. Але ў прашыўцы паказаная тактавая частата 1 ГГц, ядро S5PC110 архітэктуры ARM11. Згадваецца таксама дазвол дысплея - 480x800 пікселяў, камеры - 2048x1536 пікселяў (3 Мп) і франтальнай камеры - 240x320 пікселяў. Калі верыць дадзеных з прашыўкі, у планшэта яшчэ ёсць, GPS-прыемнік, адаптары Wi-Fi і Bluetooth і Flash плэер (сапраўды, Android 2.2 валодае падтрымкай гэтай тэхналогіі). Як мы ўжо паведамлялі, анонс Samsung Galaxy Tab чакаецца на выставе IFA у верасні.\nНовыя духавыя шафы Зніжэнне OKB571CJ і OKB460CJ серыі Crystal\nВыгнутыя CMOS-сэнсары Sony адкрываюць дарогу да спрошчанай сістэме лінзаў\nТэлематыка у аўтастрахавання. Вопыт Intouch і МТС\nElpida пачала выпуск узораў DDR3 SDRAM на 2 Гбіт для спажывецкай электронікі


Поезд бизнес-класса ходит в Лепель | Лепель. Лепельский край. Районная газета\n14.12.2018 167 Лепельскi край Комментариев нет\nПаміж Оршай і Лепелем хутка пачне курсіраваць цягнік бізнес-класа 771Б/772Б. Гэта аднавагонны дызель-цягнік PESA ДП1 з колькасцю месцаў для сядзення — 91. Ён будзе хадзіць штодзённа, рабіць толькі адзін прамежкавы прыпынак — у Чашніках. З Оршы адпраўляецца ў 11.37 і прыбывае ў Лепель у 13.40. Потым са станцыі “Лепель” адпраўляецца ў 15.56 і прыбывае ў Оршу ў 18.11.\nКвіткі ўжо даступныя на сайце БЧ, кошт праезду з Лепеля да Оршы будзе крыху даражэйшы, але зручнасці большыя і, трэба сказаць, таго вартыя.\nПлануецца, што цягнік бізнес-класа будзе даязджаць ад канчатковай станцыі за дзве гадзіны тры хвіліны і за дзве гадзіны 15 хвілін. Звычайны цягнік эканом-класа з прыпынкамі ў невялікіх населеных пунктах знаходзіцца ў шляху дзве гадзіны 54 хвіліны.\nЦяпер паміж Оршай і Лепелем двойчы ў дзень ходзіць дызель-цягнік.\nЗа тлумачэннямі звярнуліся да Наталлі Нікіцінай, якая выконвае абавязкі начальніка станцыі “Лепель” УП “Мінскае аддзяленне Беларускай чыгункі”:\n— Наталля Канстанцінаўна, людзі пачалі задавацца пытаннем: цягнік бізнес-класа будзе курсіраваць замест цяперашняга дызель-цягніка ці дадаткова? І з чым гэта звязана?\n— Цягнік будзе хадзіць дадаткова. Робіцца гэта для зручнасці, камфорту пасажыраў і, канечне, для павелічэння пасажырапатоку. Знутры цягнік мае прыемныя мяккія сядзенні, па-сучаснаму абуладкаваны. Больш нагадвае камфартабельны аўтобус. Білеты мэтазгодна купляць загадзя ў касе як на цягнік далёкага руху. У самім транспартным сродку будзе працаваць не касір, а кантралёр. Ён таксама зможа абілеціць, аднак ужо з камісійным зборам. Гэта ў тых выпадках, калі пасажыр не паспеў набыць білет у касе. Калі ж каса па якіх-небудзь прычынах не працавала, то ў кантралёра будуць набывацца білеты без камісійных збораў.\n— Ці будуць паспяваць лепяльчане з Оршы на электрычкі і цягнікі, якія ідуць у іншыя гарады? Памятаю, што на Магілёў адпраўленне з Оршы ў 17.17…\n— На гэты цягнік не паспеюць, аднак у тым кірунку праз гадзіну-другую ідзе наступны. Так і ў іншыя гарады. Без перасадкі на гэтым цягніку можна даехаць да Крычава.\n— Ці плануецца ў будучым зрабіць больш прыпынкаў для цягніка бізнес-класа?\n— Магчыма, у будучым штосьці зменіцца. Такое пытанне ўжо ўзнімалася, але пакуль будзе толькі адзін прыпынак — у Чашніках.\n— З чым звязана такая розніца знаходжання ў руху звычайнага дызель-цягніка і бізнес-класа?\n— Зразумела, з магчымасцямі самога цягніка. Аднак трэба ўлічваць і колькасць прыпынкаў. Звычайны дызель-цягнік робіць 26 прыпынкаў паміж Оршай і Лепелем (26-я — станцыя “Лепель”), а бізнес-класа — адну прамежкавую. Калі ў сярэднім узяць на кожны прыпынак па некалькі хвілін — атрымаецца гадзіна.\nБыло прыемна размаўляць з гэтай мілай жанчынай. Не ўтрымалася і спытала аб яе асабістым жыцці. Наталля Канстанцінаўна нарадзілася ў вёсцы Ізабеліна Лепельскага раёна. Тры класы вучылася ў роднай вёсцы, далей працягвала вучобу ў Стайскай васьмігадовай школе. Паступіла ў Брэсцкае ПТВ №27 чыгуначнага транспарту на спецыяльнасць “дзяжурны па станцыі”. Па накіраванні трапіла працаваць на станцыю “Лемніца”, што знаходзіцца каля Оршы. Аднак не задаволілі ўмовы жылля, і вярнулася на радзіму. З 1985 года працуе на станцыі “Лепель”. Спачатку была дзяжурным стрэлачнага паста. Пэўны час працавала білетным касірам. А ўжо з 1994 года працуе дзяжурным па станцыі.\n— Чаму выбралі такую прафесію? Магчыма, хтосьці ў сям’і працаваў на чыгунцы…\n— Не, прафесія бацькоў, ды і ўвогуле ўсіх родных, ніякім чынам не звязана з чыгункай. У Брэсце жыла мая сястра, якая, можна сказаць, і вызначыла мой далейшы шлях, — смяецца мая суразмоўца.\n— А муж ваш таксама ўраджэнец Лепельшчыны? Дзе пазнаёміліся?\n— Так, родам з Забалацця. Крыху пазней за мяне прыйшоў таксама працаваць на чыгунку. Па спецыяльнасці ён машыніст, аднак па прафесіі адпрацаваў зусім мала. Тут і пазнаёміліся. Нам далі жыллё ў бараку. Пазней нарадзіліся двайняты — дзяўчынка і хлопчык. Для сем’яў, якія мелі дзяцей-двайнят, была асобная чарга на жыллё. Атрымалі трохпакаёвую кватэру, якую пазней прыватызавалі. Дзеці ўжо дарослыя, маюць свае сем’і, жывуць у Віцебску.\nНе можа нарадавацца бабуля сваімі ўнукамі. Толькі шкада, што жывуць далекавата. Аднак, калі прыязджаюць, і пірагі для іх пячэ, і клёцкі робіць.\nАд такіх людзей, як Наталля Канстанцінаўна, вее асаблівай душэўнай цеплынёй, якой так не хапае нам у кароткія зімовыя дні.\nНа здымку: Наталля Нікіціна і дзяжурны па станцыі Ала Дзмітрук за працай.\n← Купила продукты — выиграла авто\nНаучно-технический прогресс →\nКачество лепельского хлеба\nЛепельчанин с каким-то малопонятным инструментом хлопотал около трактора


Савет міністраў Беларусі зацвердзіў Палажэнне аб парадку наведвання грамадзянамі бязвізавай тэрыторыі «Берасце – Горадня», а таксама тэрыторый раёнаў Берасцейскай і Гарадзенскай вобласцяў, якія не належаць да гэтай тэрыторыі.\nАдпаведная пастанова ад 14 кастрычніка № 699 уступае ў моц з 10 лістапада, паведамілі ва ўрадзе.\nПольскі дэпутат заклікаў Лукашэнку паспрыяць мільёну беларусаў\nПалажэннем вызначаецца парадак наведвання замежнымі турыстамі на час да 15 сутак бязвізавай тэрыторыі «Берасце – Горадня». Апроч абласных цэнтраў у бязвізавую тэрыторыю «Берасце і Горадня» уваходзяць таксама Берасцейскі, Жабінкаўскі, Камянецкі і Пружанскі раёны Берасцейскай вобласці ды Бераставіцкі, Ваўкавыскі, Воранаўскі, Гарадзенскі, Лідскі, Свіслацкі і Шчучынскі раёны Гарадзеншчыны.\nБеларускія памежніцы на пероне ў Берасці. Фота – Ірына Арахоўская, belsat.eu\nЗамежныя грамадзяне прыбываюць на бязвізавую тэрыторыю на падставе сапраўднага пашпарта або іншага дакументу, які яго замяняе, аб дакументу, які дазваляе наведванне бязвізавай тэрыторыі. Дакумент на права наведвання дазваляе аднакратны ўезд у Беларусь і выезд з нашай краіны.\nТэгі: Берасце, бязвіз, візы, Горадня, турысты


18.04.2019 11:23 Выхаванне\nНа Магілёўшчыне дадзены старт рэспубліканскаму міжканфесійнаму дабрачыннаму праекту “Аднаўленне святынь. Крыніцы Беларусі”.\nІніцыятарам грамадска неабходнай акцыі выступае Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі. Каб прыняць удзел у карыснай справе, на Магілёўшчыну з усіх куткоў рэспублікі з’ехаліся валанцёры аб’яднання БРСМ “Добрае Сэрца” і байцы студэнцкіх атрадаў.\nПачатак праекта аб’яднаў каля 250 актыўных маладых людзей. Сумеснымі намаганнямі яны займаліся навядзеннем парадку на тэрыторыі Мсціслаўскага раёна. У цэнтры ўвагі моладзі аказалася добраўпарадкаванне Свята-Успенскага Пустынскага мужчынскага манастыра і адной з трох яго гаючых крыніц. Актывісты БРСМ ачысцілі ад леташняга лісця, сухастою і буралому тэрыторыю вакол манастыра, заклалі на ёй сад з 75-ці пладовых дрэў, пабялілі ўсе бардзюры, усталявалі лаўкі для адпачынку.\nФота Святланы КВЯТКОЎСКАЙ.\nАднаўленне святыньКрыніцы Беларусіпраект


Як самой зрабіць манікюр | feduter.ru\nЯк самой зрабіць манікюр\nПрыгожыя, дагледжаныя ручкі падабаюцца ўсім. А для таго каб падкрэсліць арыгінальнасць Вашага іміджу, неабходна надаваць пазногцям асаблівая ўвага.\nШматлікія дзяўчыны аддаюць перавагу апрацоўваць пазногці самастойна, бо сам па сабе працэс манікюру захапляе, падымае настрой, супакойвае, развівае творчае мысленне. І калі вы да гэтага часу не знайшлі час каб скончыць курсы па нейл-дызайне, наш артыкул дапаможа вам азнаёміцца з асноўнымі правіламі прыгожага моднага манікюру.\nКаб пазногці выглядалі здаровымі і не распластоўваецца, вельмі важна падабраць падыходную пілачку. Падбіраць пілачку трэба ў залежнасці ад структуры вашых пазногцяў.\nЖалезныя пілачкі выкарыстоўваць не рэкамендуецца. Сама ж аснова пілачкі павінна быць гумовай або кардоннай.\nКалі ў вас дужыя пазногці, то вы смела можаце скарыстацца прыладай пясочнага або сапфіравага відаў.\nКалі пазногці ломкія, пласта, выбірайце дробназярністыя пілачкі паўкруглай формы з буфернай зонай, якія ў працэсе шліфоўкі пазногця захоўваюць яго структуру.\nНя падпілоўваюць вільготныя ці больш за тое распараныя пазногці, гэта шкодна для іх структуры. Пачакайце, пакуль рукі высахнуць. Руху пры падпілоўваннем павінны вырабляцца толькі ў адным кірунку - ад кончыка кіпцікі да яго лункі.\nНадаём форму пазногця\nФорму для будучага манікюру варта падбіраць у залежнасці ад формы пальцаў рукі. Доўгім і тоненькім пальчыкам больш падыходзяць квадратныя кіпцікі, альбо моцна завостраныя. У астатніх выпадках звычайна падбіраецца класічная авальная форма або так званая форма "сэрцайкам". Сердечко лепш за ўсё глядзіцца на больш пухленькі ручках з кароткімі пальчыкамі.\nАвальныя пазногці амаль не патрабуюць карэкцыі. Трэба проста падпілоўваць іх ад аднаго кутка да іншага ў адным кірунку. Лак можна наносіць на ўсю паверхню ці ж пакідаць ня закрашенной лункі.\nКароткія пазногці пажадана аптычна надтачыць. Можна надаць ім форму злёгку падоўжанага прамавугольніка са скругленымі куткамі. Да такога тыпу пазногцяў часцей за ўсё падбіраюць лакі светлых, пастэльных тонаў і пакрываюць імі ўсю паверхню.\nКвадратныя пазногці можна «акультурыць», калі надаць ім форму ледзь падоўжанага прамавугольніка, мінімальна закруглены. Каб глядзельна надтачыць пальцы з квадратнымі пазногцямі, лепш не зафарбоўваць лункі, а пазногці пакрываць толькі вузкімі палоскамі лаку.\nКруглыя пазногці вельмі цяжка зрабіць авальнымі нават з дапамогай пілачкі. Звузіць і надтачыць іх аптычна можна, толькі наносячы лак палоскамі.\n2. Шліфоўка надасць пазногцям прыгожы бляск\nНадаць прыгожы люстраны бляск пазногцям, дапаможа паліровачнага пілачкі. Звычайна гэтыя пілачкі маюць чатыры паверхні - дзве з адной і дзве з іншага боку. Кожная з чатырох працоўных паверхняў пілачкі павінна мець адпаведную нумарацыю, якая паказвае на паслядоўнасць паліроўкі ногцевых пласцін.\nЛепш за ўсё выкарыстоўваць необрезной спосаб выдалення кутікулы. Адрасьлі скурка вакол пазногця глядзіцца нядбайна. Для яе выдалення наносіцца спецыяльная вадкасць, беражліва размягчается кутікула і якая перашкаджае яе далейшага росту. Калі скурка размякнет, адсуньце яе назад вакол пазногця спецыяльнай палачкай з "капытком" з адмысловай мяккай гумы, ці іншым зручным для вас інструментам. Пры неабходнасці, лішкі скуркі можна абрэзаць.\nПерад тым, як выдаліць задзірыны, лепш папярэдне распарыць рукі ў цёплай ванначцы.\nМожна прыгатаваць ванначку з цёплай вады і 1 чайнай лыжачкі гліцэрыны або невялікі дробкі солі.\nПасля распаріванія ручкі неабходна выцерці насуха ручніком. Для выдалення задзірына падыходзяць спецыяльныя абцужкі з трёхгранными кончыкамі, абавязкова прадэзінфікаваць ў спіртавой растворы.\nУ працэсе выдалення задзірына абцужкі размяшчаюцца амаль перпендыкулярна да скуры. Пасля працэдуры абавязкова апрацуйце дробныя парэзы і ранкі дэзінфікуе сродкам (адэкалон, спірт, гарэлка і г.д.).\nПраводзіць выбар лаку неабходна з улікам адцення скуры рук і індывідуальнасці формы пазногцяў. Дзяўчатам, якія маюць гадовы або зімовы тып знешнасці больш падыдуць лакі з блакітнай, серабрыстай і перламутравай ноткай.\nКалі калі скура мае жаўтлявае адценне, падыходзяць цёплыя тоны - класічны чырвоны, ружовы, вельмі прыгожа на такіх руках будзе глядзецца залацісты лак.\nДля доўгіх або міндалепадобных пазногцяў лепш выбраць любыя насычаныя адценні, цёмныя колеру, а гэтак жа высакародна-матавыя.\nКолер лаку (асноўны фон малюнка) павінен гарманаваць стогнам вашага макіяжу і адзення. Сіні і блакітны лак спалучаецца з халоднымі тонамі памады, шэрай і сіне-блакітны гамай ценяў;\nЗялёны - з бэжавымі і карычневымі зялёнымі ценямі і цёплымі адценнямі памады;\nФіялетавы - з шэрымі і фіялетавымі ценямі і фіялетавымі тонамі памады.\nПрацаваць са светлымі лакамі значна лягчэй - менш бачныя хібнасці працы, а з яркімі лакамі трэба быць вельмі акуратнымі - любая промах адразу кідаецца ў вочы.\nЯркія, насычаныя лакі больш падыходзяць для вечарынак. У дзелавой абстаноўцы экстравагантны манікюр (асабліва пірсінг) недапушчальны.\nЛак для пазногцяў сумнеўнай якасці можа нанесці шкоду вашым кіпцікамі. Таму пажадана перад нанясеннем лаку выкарыстоўваць лак-аснову. Гэта абароніць вашыя пазногці ад шкоднага ўздзеяння хімічных рэчываў лаку. Акрамя таго, аснова пад лак сілкуе пазногці вітамінамі і выраўноўвае іх паверхня для наступнага пакрыцця.\nПасля таго, як лак-аснова падсохне, можна наносіць каляровы лак. Спачатку старанна падтрасіце бутэлечку. Затым памачыце пэндзлік у лак, акуратна зніміце лішкі лаку аб краёчак горлышка бурбалкі. Гэта дапаможа вам пазбегнуць з'яўлення маленькіх бурбалак на паверхні пазногця.\nНаносіць лак досыць проста. Лак пачынаюць наносіць са сярэдзінкі пазногця. Мякка правядзіце пэндзлікам ад падставы пазногця да кончыка. не адрываючы пэндзлікі. Пасля гэтага, пакінутым на пэндзлікам лакам зафарбоўваюць бакавіцы кіпцікамі.\nДругі пласт лаку можна наносіць толькі пасля таго, як высахне і замацуецца першы. У адваротным жа выпадку двайны пласт будзе сохнуць вельмі доўга і вы рызыкуеце сапсаваць сваю працу.\nКаб лак высах хутчэй, можна патрымаць пазногці пад струменьчыкам халоднай вады. Ня сушыце лакавае пакрыццё гарачым фенам. Лак можа страціць бляск або пайсці бурбалкамі. Акрамя таго, гарачае паветра псуе пазногці (гэтак жа, як і валасы). Пасля некалькіх падобных працэдур, пазногці пачнуць ламацца або пластавацца.\nАпошні штрых ў манікюр - выдаленне лішкаў лаку з кутікулы і бакавых бакоў пальчыкаў. Гэта можна зрабіць звычайнай ватовай палачкай, папярэдне змочанай у вадкасці для зняцця лаку.\nПамятаеце! Каб надоўга захаваць манікюр і прыгажосць пазногцяў беражыце свае ручкі ад уздзеяння розных хімікатаў. Перад любой хатняй працай апранайце пальчаткі.\nЗаляцайцеся за сваімі ручкамі хоць бы раз у тыдзень, робячы розныя ванначкі і масаж. І вашы працы не знікнуць дарма, а будуць абавязкова ацэненыя вашым каханым мужчынам!\nМодны манікюр - 2017 Умацаванне пазногцяў і догляд за пазногцямі Саветы па догляду за скурай рук Дызайн пазногцяў, нейл-арт Французская манікюр - робім самі Нарошчванне пазногцяў биогелем "Водопадный" дызайн пазногцяў Лакі для пазногцяў: віды, ўласцівасці, якасць Як правільна стрыгчы пазногці\nБордюр садовый Цена бордюра зависит от выбранной Вами модели камня. Важным фактором, влияющим на ценообразование, является наличие собственного производства – это позволяет предложить заказчикам действительно выгодные цены на стройматериалы. Если Вы желаете приобрести материал оптом, у нас действует специальная система скидок.


» «Дзеткі заўсёды нас таксама нечаму вучаць» — фотарэпартаж з каталіцкага летніка ў Слоніме\n«Дзеткі заўсёды нас таксама нечаму вучаць» — фотарэпартаж з каталіцкага летніка ў Слоніме\nЗ 16 ліпеня ў парафіі касцёла святога Андрэя ў Слоніме праходзіць летнік "Вакацыі з Богам", які наведваюць дзеці са Слоніма і навакольных вёсак.\nДзеткі слухаюць пробашча падчас імшы ў касцёле святога Андрэя\nЛетнік праходзіць пад кіраўніцтвам братоў-капуцынаў на чале з пробашчам касцёла ксяндзом Віталем Юркевічам і братам Войтэкам. Дзеткі, якіх у гэтым годзе 80 чалавек, адпачываюць, вучацца ў летніку, а таксама гуляюць, раскрываюць свае творчыя таленты ў акторскім майстэрстве, маляванні, музыцы і іншым. А дапамагаюць ва ўсім гэтым ім валанцёры-аніматары з ліку каталіцкай моладзі са Слоніма, Маладзечна, Докшыцаў, Мінска.\nМарыйка разам са сваімі выхаванцамі\nАніматар, 19-гадовая Марыйка з Маладзечна, якая ўжо не ў першы раз удзельнічае ў слонімскім летніку, падзялілася ўражаннямі.\n— Марыйка, якім разам ты ўжо ў летніку ў Слоніме ў якасці аніматара?\n— Як аніматар у летніку я ўжо чацвёрты раз, тут мне вельмі падабаецца.\n— А сама ў дзяцінстве адпачывала ў такіх каталіцкіх летніках?\n— Так, вядома, кожны год мяне аддавалі ў такія летнікі. І я расла-расла і дарасла да аніматара. (Усміхаецца.) Таксама я ўжо 12 разоў хадзіла ў пілігрымкі. Першы раз пайшла ў тры годзікі, у таты на плячах.\n— Якія твае ўражанні ад слонімскага летніка ў гэтым годзе?\n— Канешне, галоўнае — гэта ўвага дзетак. Калі да цябе кожную раніцу падбягаюць малыя, хочуць цябе бачыць, чуць, хочуць, каб ты ўдзяліла ім увагу, абняла — гэта насамрэч самае крутое, што яны могуць падараваць! Увогуле дзеці — гэта радасць, але адначасова і вялікая праца. Але дзеткі заўсёды нас таксама нечаму вучаць, нават нашмат большаму, чым мы думаем. Вось, напрыклад, калі мы нешта не ўмеем рабіць сваімі рукамі, дзеткі нас гэтаму навучаць.\n— Марыйка, раскажы, калі ласка, чым ты захапляешся, акрамя сваёй рэлігійна-асветніцкай дзейнасці?\n— Мне вельмі падабаецца медыцына, я хачу дапамагаць людзям і таму навучаюся ў Маладзечанскім медыцынскім каледжы. А так я вельмі файна праводжу час з сябрамі, люблю спяваць, люблю нашу родную Беларусь і яе культуру. А ўвогуле я проста пазітыў па жыцці і атрымліваю ад гэтага асалоду, як у касцёле, так і па-за яго межамі.\nУвогуле па атмасферы летніку бачна, што там пануе агульная атмасфера дабрыні, шчырасці і весялосці, якая яднае як дзетак, так і моладзь разам са святаром і парафіянамі.\nДзеткі развітваюцца з аніматарам Лерай з Докшыцаў, якую яны за час летніку вельмі палюбілі\nПадчас вячэры ў летніку. На вячэру — аладкі з гарбатай\nДзеткі дэманструюць свае акторскія таленты\nАніматаркі, як ніхто іншы, умеюць супакоіць самых малых дзетак\nІ ўвогуле летнік праходзіць у вельмі шчырай і пазітыўнай атмасферы\nТэги:слоним, бог, касцел, Летнік, дзеці


★Агафоклия★[Бясплатна] даведацца значэнне імя на сайце Імёны Свету. Даведацца значэнне імя Агафоклия. Значэнне імя Агафоклия. Агафоклия значэнне імя. Паходжанне імя Агафоклия. Таямніца імя Агафоклия. Тлумачэнне імя Агафоклия. - Імёны Свету.\nГалоўная » Алфавіт імёнаў » Імя Агафоклия\nАгафоклия - у рускай мове, жаночае поўнае імя.\nАгафоклия, у рускай мове, жаночае поўнае імя.\nКраткое значение имени Агафоклия.\nЗначэння жаночага імя Агафоклия пакуль няма.\nКраткие формы имени Агафоклия:\nИнтерпретация значения букв имени Агафоклия.\nЛітара А ў імя Агафоклия: сімвал пачатку, жаданне пачынаць і ажыццяўляць, імкненне да фізічнага і духоўнага камфорту.\nЛітара Г ў імя Агафоклия: імкненне да ведаў, увод у ўтоеную таямніцу, уменне ўсё зразумець у непарыўнай сувязі з жыццём, увага да дэталяў і патрэба ўсё рабіць добрасумленна.\nЛітара Ф ў імя Агафоклия: патрэба бліскаць, быць цэнтрам увагі, дружалюбнасць, арыгінальнасць ідэй, на першы погляд бязладных, але якія змяшчаюць вельмі каштоўнае зерне ісціны. Задавальненне рабіць людзей шчаслівымі. Ўнутраная супярэчлівасць гледжанні - мудрагелістая каша усіх філасофскіх сістэм. Здольнасць прыхлусіць, пусціць у справу нібыта неабходную хлусня з самымі лепшымі намерамі.\nЛітара О ў імя Агафоклия: глыбокія пачуцці, уменне звяртацца з грашыма. Для паўнаты рэалізацыі, аднак, чалавек павінен зразумець сваё прызначэнне. Прысутнасць гэтай літары ў імя паказвае, што мэта яму предуготована і трэба скарыстацца сваёй багатай інтуіцыяй, каб вылучыць яе з мітусні існавання.\nЛітара К ў імя Агафоклия: цягавітасць, якая адбываецца ад сілы духу, уменне захоўваць сакрэты, праніклівасць, жыццёвае крэда "усё ці нічога".\nЛітара Л ў імя Агафоклия: тонкае ўспрыманне прыгажосці, артыстычныя (мастацкія) таленты, імкненне падзяліцца ведамі і адчуваннямі з партнёрам. Папярэджанне свайму ўладальніку не марнаваць жыццё марна, знайсці сваё сапраўднае прызначэнне.\nЛітара Я ў імя Агафоклия: пачуццё ўласнай годнасці, жаданне дамагчыся павагі і любові акружэння і здольнасць іх атрымаць.


25 Студзеня 2014\nФонду, які з дня на дзень займаецца выратаваннем дзяцей, спаўняецца 25 гадоў. Да гэтай даты супрацоўнікі фонду атрымалі значны падарунак - прэмію Прэзідэнта За духоўнае адраджэнне. Гэта ўзнагарода за дапамогу сотням сірот, хворым дзецям і юным талентам. Зараз фонд займаецца не толькі ўладкоўваннем дзяцей у сем'і, але і прывозіць аўтарытэтных урачоў у Беларусь для абмену вопытам. Як барацьба за дзіцячыя жыцці перарастае ў крэда - у рэпартажы Юліі Чаргінец.\nНараджэнне фонду практычна супала з драматычнымі падзеямі 1986-га - калі не толькі ў Беларусі з'явіліся зоны адчужэння. У крытычны момант людзі, жыцці якіх прысвечаныя выратаванню дзяцей, аб'ядналіся. З гістарычнага моманту адкрыцця дабрачыннай арганізацыі мэта не змянілася.\nАдны з першых у краіне задумалі замяшчаць дзіцячыя дамы прыёмнымі бацькамі. Былі першапраходцамі ў гэтай галіне. І атрымалася: больш за 300 дзяцей сталі роднымі для тых, хто марыў аб вялікай сям'і. Зараз Беларускім дзіцячым фондам адкрыта па ўсёй краіне 40 дамоў сямейнага тыпу.\nПрафесійная маці сёлета стала яшчэ і бабуляй. Матэматык па адукацыі, па прызначэнні выхавальнік, з мужам вырашыліся на шматдзетнасць. З 13 - шасцёра яшчэ ў школе, астатнія ўжо працуюць.\nПа тэлевізары адсочвалі ўсе навінныя сюжэты, дзе іх апекунам - Беларускаму дзіцячаму фонду - уручалі ўзнагароды.\nДамы сямейнага тыпу гэта толькі частка працы дзіцячага фонду, за ўсю 25-гадовую гісторыю арганізаваныя тэлемарафоны, медыцынскія праграмы, конкурсы, якія дапамаглі тысячам хворых дзяцей і сіротам.\nУ знак падзякі выратаваныя дзеці дасылаюць свае падарункі, імі абвешаны ўвесь кабінет дзіцячага фонду. Дзіцячы фонд запрашае ў Беларусь знакамітых урачоў з усяго свету - нядаўняя праграма Дзіцячае сэрца, праз якую нашы кардыяхірургі абменьваліся вопытам з замежнымі.\nУ кожнай вобласці ёсць філіялы фонду, кожны з якіх дапамагае сотням. Узнагарода стала яшчэ адным пацверджаннем, што іх справа - гэта набытак у маштабах усёй краіны.\n5 гадоў без свабоды. Аіда Сарына ўцякла з лагера тэрарыстаў ІГІЛ


Чаму Беларусі тэрмінова неабходны сумесны ТБ-канал з Украінай?\nЭдуард Пальчыс Чаму Беларусі тэрмінова неабходны сумесны ТБ-канал з Украінай?\nПасля шэрагу прапагандысцкіх укідаў на расейскім ТБ, ды скандальнага прыезду Уладзіміра Салаўʼёва, вядомыя беларускія журналісты і дзеячы выказалі думку, што Беларусь зусім няздольная да інфармацыйнай абароны.\nПра гэта я пытаўся давесці ўсім з 2014-га году, калі супраць нас упершыню пачалі ладзіць інфармацыйныя атакі. Бо мы апынуліся ў патавай сітуацыі.\nАд самага пачатку свайго прыхода да ўлады, Аляксандр Лукашэнка зрабіў усе, каб кантраляваць асноўныя сродкі масавай інфармацыі. Тэлеканалы, радыё, дзяржаўныя газеты былі пастаўленыя пад жорсткі ідэалагічны кантроль. Незалежная прэса адціснутая ў андэрграўнд, была пазбаўлена роўных правоў і канкурэнтназдольнасьці.\nНезалежныя журналісты дагэтуль зʼяўляюцца пастаяннымі ахвярамі спецслужбаў усіх відаў. Яны і знікалі, іх і арыштоўвалі, і збівалі. Апошнім часам іх любяць штрафаваць, асабліва журналістаў-фрылансераў.\nІ КДБ малайчынкі, яны 20 год упарта шлі да сваёй мэты, у выніку чаго медыйная пляцоўка была зачышчаная. Ніхто не прадстаўляе сурʼёзную сілу, нават у інтэрнэце, бо заўсёды каго-небудзь можна заблакаваць і адключыць. Ці завесці крымінальныя артыкулы.\nНават «Аўтарадыё» прыкрылі толькі з-за рэкламных запісаў альтэрнатыўных кандыдатаў у прэзідэнты.\nАле якраз у гэты момант, і настаў век інфармацыйных войнаў і сацыяльных сетак. СБ і БТ ужо недастаткова для сучасных рэаліяў. Тым больш, калі гутарка вядзецца пра інфармацыйную абарону краіны.\nНа расейскі холдынг ВГТРК («Россия1», «Россия24», «РТР-Планета» і інш.) выдаткоўваецца столькі ж грошаў, як на ўвесь беларускі спорт, культуру і сродкі масавай інфармацыі разам. Нашыя дзяржаўныя СМІ працуюць не паводле рынкавых правілаў і таму выдаюць замест нармальнага кантэнту банальны шлак. Тое ж беларускае тэлебачанне набывае ўкраінскія забаўляльныя тэлеперадачы, бо свае не карыстаюцца поспехам.\nПрыблізна мільярд долараў выдаткоўваецца на расейскую прапаганду\nІ вось мы апынуліся ў сапраўднай пастцы. Незалежныя СМІ катавалі дзесяцігоддзямі. Прафесійнай журналістыкі ў краіне няма. Блогераў можна пералічыць на пальцах адной рукі. Дзяржаўныя СМІ абсалютна няздольныя супрацьстаяць крамлёўскай прапагандысцкай машыне. БРСМ лёгка прайграе ўмоўнаму «Ольгино».\nІ ў сістэмы застаецца толькі тры выхады:\n1) Лібералізацыя медыйнага поля\nАле гэта гучыць пакуль вельмі фантастычна. Наадварот, як мы бачым, з цягам часу заканадаўства і практыка толькі пагаршае стан беларускага інтэрнэту і свабоды слова. Дастаткова ўзгадаць блакаванні незалежных сайтаў напрыканцы 2014-га, калі адбывалася чарговая дэвальвацыя. Ці пераслед фрылансераў цягам апошніх двух гадоў.\n2) Допуск у краіну трансляцыі ўкраінскіх тэлеканалаў і радыё\nШмат хто з беларусаў удзельнічае ў украінскіх ток-шоу, таму ў нашай аўдыторыі таксама ёсць спакуса сачыць за «X-factor Украіна», а ня толькі за расейскім «Голасам». Тым больш, што такім чынам нам непатрэбна траціць мільёны долараў на адказ расейскай прапагандзе, бо каналы нашых суседзяў гэта зробяць задарма.\nГэты варыянт таксама малаверагодны, бо чаго нельга кантраляваць – таго непажадана дапускаць. «Нагледзяцца 95-га кварталу, а затым на Майдан пойдуць», – прыкладна так думаюць ідэолагі ад улады.\n3) Стварэнне сумеснага беларуска-ўкраінскага тэлеканалу\nУ снежні 2014-га, падчас сустрэчы Пятра Парашэнкі і Аляксандра Лукашэнкі, апошні заявіў наступнае:\n«У нас такі вопыт ужо ёсць. З нашымі каналамі працуюць сумесна тры ці чатыры расейскія. Чаму мы з Украінай не можам стварыць такое сумеснае супрацоўніцтва.Таму трэба гэта не забыць і зрабіць. Трэба вызначыць канал у Беларусі».\nАле, чамусьці, і забылі, і не зрабілі. Сумесны тэлеканал стаў бы добрым адказам на ўсе захады расейскага ТБ. І беларускія ўлады, маючы права голасу, не так бы палохаліся «разгулу дэмакратыі на ТБ».\nНа жаль, мяркую, што нічога без штурхяля пад зад рабіцца ня будзе. Кардынальныя перамены заўсёды зʼяўляюцца вялізным стрэсам для нашай «неасавецкай» сістэмы, і яна будзе адцягваць вырашэнне праблемы да апошняга моманту. Пакуль, не стане зусім позна.\nЭдурад Пальчыс, belsat.eu\nТэгі: інфармацыйная вайна, расейская прапаганда, тэлебачанне\nЭдуард Пальчыс5 самых гучных справаў 2016-га з удзелам міліцыянтаў


Закуска «Калядны вянок»\nТакая яркая і прыгожая на выгляд закуска стане сапраўднай аздобай святочнага стала.\nСпатрэбіцца: любімыя інгрэдыенты, напрыклад, розныя віды сыру, аліўкі, памідоры чэры, вінаград, галінкі зяленіва.\nСыр нарэзаць кубікамі, зяленіва прамыць і абсушыць. Падрыхтаваныя прадукты акуратна вылажыць на блюда ў выглядзе вянка. Аформіць галінкамі свежага зяленіва.\nСпатрэбіцца: некалькі відаў сыру, каўбаса салямі, аліўкі, вінаград, памідоры чэры, крэкеры або чыпсы, свежае зяленіва.\nПадрыхтоўка. Сыр і каўбасу парэжце, памідоры і вінаград вымыйце і абсушыце. Вылажыце прадукты на страву ў выглядзе ёлачкі.\nЗімовая фруктовая салата\nСакавіты вітамінны салацік, які прыйдзецца даспадобы як дарослым, так і дзецям. Ідэальная страва для завяршэння святочнага вечара.\nСпатрэбіцца: яблык, груша, ківі, сярэдні банан, хурма, гранатавыя зярняткі, лісточкі мяты; для заправы — 3 ст. л. мёду, 2 ст. л. соку лімона, 2 ст. л. апельсінавага соку.\nБананы нарэжце кружочкамі, а ківі, хурму, грушу і яблык — долькамі. У асобнай ёмістасці змяшайце сок цытрусавых і мёд. Прапорцыі рэгулюйце на смак, у залежнасці ад уласных пераваг.\nЗмяшаць падрыхтаваныя інгрэдыенты ў глыбокай місцы, паліць цытрусава-мядовай заправай, пасыпаць гранатавымі зярняткамі, зверху ўпрыгожыць мятай.\nМексіканская курыная салата\nСпатрэбіцца: 300 г адварнога курынага філе, 2 памідоры, 2 балгарскія перцы, 1 пучок зялёнай цыбулі, 1 бляшанка кансерваванай фасолі, 1 бляшанка кансерваванай кукурузы, 200 мл маянэзу, 1 ч. л. молатага вострага перцу, соль на смак.\nДля запраўкі змяшайце ёгурт, востры перац, пасаліце на смак. У глыбокай місцы змяшайце парэзанае кубікамі курынае філе, здробненыя памідоры і цыбулю, фасолю і кукурузу. Перад падачай запраўце маянэзам, паперчыце, пасаліце на смак і змяшайце.\nНавагодні вянок з шышак\nСпатрэбіцца: шчыльны кардон; ільняная тканіна; клеявы пісталет; шышкі; джутавая нітка; упрыгажэнні (засушаныя лустачкі і лупінкі апельсіна, штучны снег).\nПапярэдне выразаную з трывалага кардону аснову трэба абклеіць ільняной тканінай. Каб было прасцей, можна выразаць з тканіны доўгую стужку і абматаць ёю кардонную аснову, замацаваўшы ў некалькіх месцах клеем.\nПрыклейваем да падрыхтаванай асновы шышкі. Зрабіць гэта можна па-рознаму, у залежнасці ад таго, шышкі якога памеру ў вас ёсць. Маленькія прыклейваем да асновы ў два рады — так вянок будзе выглядаць пышней.\nПрыклейваем да вянка ўпрыгажэнні: кружочкі апельсіна і зорачкі, выразаныя з высушанай лупіны. З джутавай ніткі робім банцікі і таксама прыклейваем іх на вянок. Скампаноўваем усё так, як падказвае фантазія. Пры гэтым не забываемся пакінуць на вянку вольнае месца для банта.\nБант будзе асноўным упрыгажэннем вянка. Гэта можа быць гатовая атласная стужка ці проста з тканіны. Мы зробім яе з ільняной тканіны. Нам спатрэбяцца адрэз памерам 10х40 см і стужка шырынёй 2 см.\nСпачатку бяром адрэз тканіны і загінаем краі да цэнтра. Затым сшываем іх тонкай ніткай (або склейваем), не прашываючы пры гэтым загатоўку наскрозь. Затым у цэнтры робяцца зморшчыны, каб атрымаўся бант, прашываем цэнтр наскрозь або змацоўваем клеем. Каб схаваць месца змацавання, абвязваем бант стужкай.\nГатовы бант мацуецца да вянка з дапамогай клею.\nАпошні штрых — штучны снег. Наносім яго тонкім пластом — гэта зробіць наш вянок прыбраным і скончаным.\n2744 Ніна Іванова: «Менавіта грамадства павінна рабіць крокі насустрач»\n1669 Андрэйчанка: «Усе спробы сагнуць, задушыць нас спараджаюць меры ў адказ і робяць нас толькі мацнейшымі». Эксклюзіў «Звязды»\n1399 Кава як арт-прадукт. З нядаўняга часу барыста — новая афіцыйная прафесія


ГРАНТ 12000€ УНІВЕРСІТЭТА UNIVERSITY OF PADOVA ЗАМЕЖНІКАМ/ЦАМ (ІТАЛІЯ) — Еврорегионы Беларуси\nГРАНТ 12000€ УНІВЕРСІТЭТА UNIVERSITY OF PADOVA ЗАМЕЖНІКАМ/ЦАМ (ІТАЛІЯ)\nЯнварь 31, 2019 tricinfo\nУніверсітэт University of Padova прапануе грант (12000€, выплачваецца трыма роўнымі плацяжамі па 4000€ на працягу года) таленавітым студэнтам і студэнткам, якія жадаюць атрымаць дыплом бакалаўра або магістра.\nНавучанне цалкам на англійскай мове. Адбор адбываецца на конкурснай аснове. Толькі кандыдаты/кі з высокай паспяховасцю і высокімі акадэмічнымі дасягненнямі могуць атрымаць стыпендыю. Апошні тэрмін падачы заяўкі — 28 лютага 2019.\nатрымаць грант не могуць грамадзяне Італіі;\nнеабходна мець закончаны сярэднюю адукацыю (не ў Італіі) для паступлення ў бакалаўрыят або дыплом бакалаўра (дыплом, атрыманы не ў італьянскім ВНУ);\nнеабходна паступіць на адну з праграм бакалаўрыяту або магістратуры на англійскай мове.\nАсобнай заяўкі на стыпендыю няма. Усе абітурыенты/кі, якія падаюць заяўку на паступленне, аўтаматычна становяцца прэтэндэнтамі/камі на стыпендыю. Праграмы навучання на англійскай. Для паступлення неабходна запоўніць анлайн заяўку і заплаціць дэпазіт 185€. Электронная пошта арганізатараў — international.admission@unipd.it.\n← ЕС СОБИРАЕТСЯ УПРОСТИТЬ ВЫДАЧУ КРАТКОСРОЧНЫХ ВИЗ\nПАСОЛЬСТВА НІДЭРЛАНДАЎ АБВЯСЦІЛА КОНКУРС ПРАЕКТНЫХ ПРАПАНОЎ (МАКСІМ. ГРАНТ €25,000) →


Главная/Общество/“Ахова працы – залог поспеху прадпрыемтсва”\n“Ахова працы – залог поспеху прадпрыемтсва”\nПершым на шляху следавання быў раён электрасетак. Тут для дасягнення высокіх вынікаў у адпаведнасці з патрабаваннямі міжнароднага стандарта, праводзіцца работа з персаналам і прымяняюцца перадавыя сродкі абароны. Галоўны інжынер Мікалай Яроцкі адзначыў, што зараз у калектыве 101 чалавек, 90 з іх працуюць у шкодных умовах. Ім выплачваецца кампенсацыя, прадастаўляюцца дадатковыя водпускі, а тым, каму па медыцынскіх паказаннях рэкамендавана санаторна-курортнае лячэнне, – пуцёўкі. Нельга было не адзначыць, што ў электрасетках створаны ўсе ўмовы для плённай працы. Ёсць пакоі прыёму ежы з электраплітамі, халадзільнікамі, мікрахвалевымі печамі, гардэробныя, сушылка, душавыя, санвузлы. За тым, як выконваюцца правілы і нормы аховы працы, сочаць 2 грамадскія інспектары прафсаюза. Летась на абласных спаборніцтвах прафесійнага майстэрства брыгада Лунінецкага РЭС заняла першае месца і годна выступіла на рэспубліканскім этапе, дзе ў пытаннях аховы працы паказала другі вынік.\nВыступаючы на пленарным пасяджэнні, намеснік старшыні райвыканкама Уладзімір Кавалевіч падрабязна спыніўся на тым, якая работа праводзіцца ў раёне па стварэнню бяспечных і камфортных умоў працы. На 121 чалавека зменшылася колькасць работнікаў, працуючых у шкодных умовах, у тым ліку на РУВП “Граніт” – 75. Гэта стала магчымым, дзякуючы ўкараненню праграм па тэхнічнаму пераўзбраенню і мадэрнізацыі вытворчасці. Толькі сёлета на гэта выдаткавана 1,5 мільярда рублёў. У 85 арганізацыях дзейнічае сістэма кіравання аховай працы. Сёлета да іх далучацца яшчэ 8. Актыўна працуе па выяўленню парушэнняў мабільная група па ахове працы, створаная пры райвыканкаме. Падчас 64 рэйдаў зафіксаваны 434 парушэнні. Кіраўнікам выдадзены рэкамендацыі па ўхіленню недахопаў, ажыццяўляецца пастаянны кантроль за іх выкананнем.\nПадвёў вынікі раённага Дня аховы працы Васіль Агіевіч, канстатаваўшы, што кожны павінен усведамляць значнасць стварэння бяспечных умоў працы, і ніякіх паслабленняў або прычын – фінансавых ці якіх-небудзь яшчэ – у пытаннях аховы працы быць не павінна.


Апошняе абнаўленьне: 05 ліпень 2012, 20:30\nЛеанід Мажальскі пра сваё затрыманьне\nЛеанід Мажальскі з жонкай былі дастаўлены ў гарадзкі аддзел міліцыі Першамайскага раёну.\n17:15 Намесьніца старшыні раённага суду Алена Ананіч прызначыла суд над Леанідам Мажальскім на 17 ліпеня.\nЛеаніду Мажальскаму выставілі тры абвінавачаньні. Першае — за тое, што ён 4 ліпеня разам зь іншымі жыхарамі перашкаджаў правядзеньню будаўнічых прац. Другое — што ўвечары таго ж дня арганізаваў быццам бы незаконны сход жыхароў Уручча, дзе людзі казалі пра дзяжурствы каля будаўнічай пляцоўкі. Трэцяе — за абразу супрацоўніка будаўнічай арганізацыі.\nМажальскі: «Гэтая справа, мусіць, была сфабрыкаваная яшчэ раней. Яны ня ведалі, як мяне адусунуць ад пратэстаў супраць ушчыльненьня. Думаю, яны доўга рыхтаваліся, бо ня ведалі, як усё аформіць дакумэнтальна».\n16:40 Леаніда Мажальскага павезьлі ў суд Першамайскага раёну Менску.\n14:50 Зь лякарні Мажальскага зноў павезьлі ў аддзяленьне міліцыі\n12:30 Зь міліцыі Леаніда Мажальскага прывезлі ў шпіталь.\nЯшчэ на месцы будаўнічых работ, ва Уруччы, яму стала блага, аднак міліцыя не дачакалася хуткай дапамогі і адвезла яго ў аддзяленьне.\nУ Леаніда Мажальскага раптоўна падняўся ціск. Цяпер яго абсьледуюць у шпіталі пад наглядам міліцыі. Пра гэта Радыё Свабода расказала жонка актывіста, якая знаходзіцца побач з ім.\nНа Леаніда Мажальскага склалі пратакол. Яго вінаваціць ў тым, што той перашкаджаў будаўнічым работам і супраціўляўся міліцыі.\nРаніцай 5 ліпеня жыхары Ўручча назіралі за будаўнікамі, якія ўсталёўвалі агароджу і іншы рыштунак. Прыехала міліцыя. Леаніда Мажальскага з жонкай затрымалі і завезьлі ў аддзел.\n4 ліпеня ў зялёнай зоне ва Ўруччы пачалі агароджваць будаўнічую пляцоўку пад будучы дом для супрацоўнікаў спэцназу міліцыі. Чыноўнікі зацьвердзілі будаўніцтва гэтага дома насуперак пазыцыі мясцовых жыхароў.


Дырэктар Янавіцкай сярэдняй школы Віцебскага раёна Ірына Ізобава будуе свой храм — Витебский район. Новости Витебска. Придвинье. Жыццё Прыдзвiння. Районная газета\n03.12.2017 01.12.2017 Pridvinje136Комментарии on Дырэктар Янавіцкай сярэдняй школы Віцебскага раёна Ірына Ізобава будуе свой храм\nЯкім ён будзе — пакажа час. Галоўнае, лічыць педагог, каб чэсна можна было прызнацца: «Я зрабіла ўсё, што магла…»\nІрына Ізобава скончыла Гомельскае музычна-педагагічнае вучылішча, пасля — Мінскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт. З 1989 года яе лёс звязаны з Янавіцкай сярэдняй школай, у якой яна пачынала сваё прафесійнае станаўленне настаўнікам беларускай мовы і літаратуры. У гэтай жа ўстанове адукацыі больш за 10 год яна працавала намеснікам дырэктара па выхаваўчай рабоце. Апошніх шэсць — узначальвае сярэднюю школу.\n— Выбар зроблены. Ён свядомы. Мой крыж — будаваць храм радасці пазнання, любові, даверу і шчасця, несці адказнасць за тандэм дзяцей і педагогаў Янавіцкай сярэдняй школы, — кажа Ірына Ізобава.\nКожны дзень яна скрупулёзна і дасканала вырашае розныя праблемы, не дзелячы іх на важныя і не вельмі.\n— І абавязкова раблю з гэтага пэўныя вывады, не адпілоўваючы свой крыж, як сказана ў адной прытчы, — падкрэсліла педагог.— Раскажаце яе? — пацікавіліся.— Чаму не, — адказала Ірына Міхайлаўна і пачала аповед. — Па жыццёвай дарозе ішлі два чалавекі, несучы кожны свой крыж. Знясільваючай была тая дарога. Першы цярпліва трываў, а другі, каб лягчэй было ісці, адпілаваў частку даўжэйшага крыжовага канца — і ісці адразу стала лягчэй. Падышлі яны да прорвы. Першы паклаў цераз яе свой крыж і прайшоў па ім, як па кладцы. Тое ж самае зрабіў і другі, ступіў на свой крыж і… Не хапіла якраз таго, адпілаванага раней кавалка…\nІрына Ізобава спадзяецца, што яе крыжа хопіць, каб перакінуць яго праз «прорву» праблем сённяшняга адукацыйнага асяроддзя. Выкарыстоўваючы ўжо напрацаваныя тэарэтычныя і практычныя дасягненні кіраўніцкага менеджменту, яна імкнецца весці свой калектыў да лепшых паказчыкаў. Але толькі не любой цаной.\n— Дэспатызм… Пакаранне… Страх… Прабачце, толькі не гэта. Паказчыкі, дасягнутыя такім шляхам, часовыя, не маюць будучыні. Галоўнае, каб усім удзельнікам працэсу хацелася ісці ў школу з радасцю. Здаецца, проста, а на самой справе — вельмі складана і важна, — разважае Ірына Міхайлаўна, упэўненая ў тым, што толькі пазітыўнае ўспрыманне рэчаіснасці — аснова кіраўніцкага поспеху і руху наперад асабнага чалавека і калектыву ў цэлым. — Настаўнік — унікальны творца. Цвёрда ўпэўнена: хочацца тварыць там, дзе цэняць і паважаюць, дзе хочацца жыць прафесійна. Толькі сітуацыя поспеху дае такую магчымасць. Мая задача як кіраўніка — стварыць гэтую неабходнасць для творчай рэалізацыі кожнага педагога і вучня. Кіраваць — значыць, прыводзіць да поспеху іншых.\nТакая рэалізацыя педагога, па меркаванні Ірыны Ізобавай, стварае для кожнага навучэнца адукацыйны камфорт і дапамагае бацькам вырасціць чалавека: сына, дачку, грамадзяніна. Дарэчы, Ірына Міхайлаўна шмат увагі надае ўзаемадзеянню з законнымі прадстаўнікамі вучняў, як на ўзроўні каардынацыі бацькоўскага камітэта, так і асабістых зносін. На асаблівым яе кантролі знаходзяцца пытанні па папярэджанні сацыянальнага сіроцтва. Ізобава асабіста ўзначальвае рэйды па сем’ях, якія знаходзяцца ў сацыяльна небяспечным становішчы.\nІрына Міхайлаўна ведае, што школьны храм пачынаецца з першай прыступкі, з першага позірку, з першага прывітання, і галоўнае, каб усё першае было прыгожым. Таму вялікую ўвагу Ізобава надае эстэтычнаму і матэрыяльнаму абсталяванню вучэбных кабінетаў. Неаднойчы асобныя з іх прызнаваліся лепшымі ў раённым аглядзе-конкурсе. Праводзіцца сістэмная работа па добраўпарадкаванні тэрыторыі ўстановы адукацыі і набыцці сучасных стэндаў, па стварэнні малых архітэктурных формаў і збудаванняў з металічнага дроту.\nПад кіраўніцтвам Ірыны Міхайлаўны ва ўстанове адукацыі праводзіцца краязнаўчая работа. Сёлета на базе сярэдняй школы адчыніў свае дзверы эколага-краязнаўчы даследчы цэнтр «Янавічане».\n— Без падтрымкі немагчыма ўзняцца па лесвіцы школьнага жыцця. Кожны педагог — скарбонка ведаў і таленту. Мы — артысты, мы — турысты, мы — вучоныя, мы — паэты. Вучні нашы непасрэдныя, яркія, непаўторныя. Бацькі — улюбёныя ў сваіх дзяцей, — кажа Ірына Ізобава.\nЯна лічыць, што заслужыць іх давер — вялікі поспех для кіраўніка.\n— Я імкнуся яго апраўдаць і шчыра радуюся, калі людзі спадзяюцца на мяне. У трох чалавек, што неслі каменне, спыталі, што яны робяць. Першы адказаў: «Нясу гэты пракляты камень». Другі адказаў: «Зарабляю на хлеб». Трэці: «Будую храм!» Мне вельмі хочацца пабудаваць свой храм, — жаданне прафесіянала сваёй справы, мудрай жанчыны і проста добрага чалавека — Ірыны Міхайлаўны Ізобавай.\nБыть достойным человеком и профессионалом в жизни стремится старший инженер ГСЧС и ГО Витебского РОЧС Дмитрий Мамойко\nДолгожительница из Витебского района в свой день рождения получила новый паспорт и заслуженную памятную медаль «100 лет» (+фото)


Фідэль Кастра трапіў у Кнігу рэкордаў Гінеса\n17.12.2011 / 11:16\nФідэль Кастра трапіў у Кнігу рэкордаў Гінеса 8\nНа яго жыццё было 638 спробаў замаху.\nЛідар кубінскай рэвалюцыі Фідэль Кастра патрапіў у Кнігу рэкордаў Гінеса як "чалавек, якога збіраліся забіць самую вялікую колькасць разоў". Спецыяльная камісія, якая вывучала гэтае пытанне, налічыла 638 спробаў замаху на легендарнага камандантэ.\nПры падліку колькасці нападаў члены камісіі вывучылі архівы ЦРУ, паколькі менавіта па яе ініцыятыве было арганізавана большасць нападаў. Як было ўстаноўлена, замахі здзяйсняліся самымі рознымі спосабамі. У прыватнасці,\nгаворка ідзе аб нападах снайпераў, выбуховых прыладах, схаваных у абутку і нават у бейсбольным мячы, а таксама аб ядзе ў цыгарах.\nАднак ніводзін з замахаў так і не дасягнуў сваёй мэты.\nантырэкорд / Адказаць\n17.12.2011 / 11:42\nКалі гэта не казка, але вельма падобна на казку, то, відаць, і неба, і пекла ня жадаюць прымаць да сябе гэтую пачвару. Яна спарахнее сама сабою. Бо гэта непазьбежна!\n17.12.2011 / 12:53\nказка нейкая для "борсчеварітелей"\n17.12.2011 / 18:17\nУ цыгарэтах была ежа ці атрута? Вось бы да нашага калхозьніка столькі ўвагі з боку ЦВУ!


НА НЁМАНЕ ПЛЯНУЕЦЦА ПАБУДАВАЦЬ ЭЛЕКТРАСТАНЦЫЮ\nАдмоўнае стаўленьне выказала большасьць з удзельнікаў публічных слуханьняў. Арганізавала іх журналістка Ніна Палуцкая, якая займаецца пытаньнямі экалёгіі. Ініцыятары пабудовы станцыі – канцэрн Белэнэрга і яго гарадзенская філія. У будучых плянах – пабудова другой ГРЭС на Нёмане – непадалёк ад літоўскай мяжы. Але сёньня ідзе размова толькі аб першай станцыі. Яна разьлічаная на невялікую магутнасьць – на 18 мегават. Затапіць плянуецца каля 2000 гектараў зямлі, але пераважна у рэчышчы самой ракі. Утворыцца вадасховішча даўжынёй 50 кілямэтраў.\nНавуковец з гідралягічнага інстытуту з Санкт-Пецярбурга Віктар Католікаў і яго гарадзенскія калегі гаварылі, што ў папярэдніх дакумэнтах ня ўлічанае ўзьдзеяньне будучай ГРЭС на сам Нёман, што ў Эўропе сёньня электрастанцыяў на рэках ніхто не будуе, што атрыманую ў будучым энэргію можна папросту зэканоміць за кошт энэргаашчадных тэхналёгіяў.\nПрадстаўнікоў Гроднаэнэрга на грамадзкіх слуханьнях не было. Сёньня я пагутарыў з начальнікам аддзелу капітальнага будаўніцтва гэтага прадпрыемства Кастусём Жынем.\n(Жынь: ) “Па будаўніцтве Гарадзенскай гідраэлектрастанцыі і Полацкай гідраэлектрастанцыі рыхтуецца пастанова Савету міністраў РБ аб пачатку гэтага будаўніцтва. На сёньняшні дзень па Гарадзенскай ГРЭС распрацаванае эканамічнае і экалягічнае абгрунтаваньне будаўніцтва. Яно перададзена на разгляд грамадзкасьці. Абгрунтаваньне інвэстыцыяў яшчэ не закончанае”.\nКастусь Жынь гаворыць, што будаўніцтва станцыі будзе каштаваць прыблізна 65 мільёнаў даляраў. Значная сума плянуецца на экалягічныя мэты, але знайсьці такія грошы будзе няпроста. Праўда, цікавасьць да праекту выяўляюць расейскія энэргетычныя кампаніі, паколькі танная электрычнасьць будзе даваць прыбыткі. Аднак, энэргіі Гарадзенскай станцыі можа хапіць максімум для забесьпячэньня паловы патрэбаў “Азота” – гарадзкога гіганта хіміі.


Бацькі па-рознаму вучаць дзяцей вуснай прамовы\nГалоўная ➠ Розны ➠ Бацькі па-рознаму вучаць дзяцей вуснай прамовы\nАпублікавана 26.05.2016 15:49\nКаманда вядучых экспертаў з Вашынгтонскага універсітэта правяла унікальны эксперымент, вынікі якога здзівілі ўсіх лекараў.\nПадчас ажыццяўлення досведаў, медыкі запісвалі размовы бацькоў з малымі, якія адбываліся на працягу дня.\nПасля гэтага спецыялісты параўноўвалі ў кампутарнай праграме, як маці і бацькі размаўлялі з маленькімі дзецьмі, а таксама са сваімі аднагодкамі. Аўтары навуковага праекта ўсталявалі, што мамы аддаюць перавагу размаўляць з дзіцем дзіцячым голасам.\nВарта заўважыць, што падчас размовы з малым, голас прадстаўніц слабага полу станавіўся больш высокім. Акрамя таго, ён зніжаўся і зноў падвышаўся часцей, чым пры зносінах з дарослым чалавекам. Такая інфармацыя змяшчаецца ў The Daily Mail. Пры гэтым, інтанацыя мужчын у гутарцы з дзіценкам зусім не адрознівалася ад той, якую яны выкарыстоўвалі пры размове са сваімі аднагодкамі.\nПа словах аўтараў навуковага праекта, бацькі дапамагаюць дзецям арыентавацца ў нармальнай прамовы. Іншымі словамі, дзякуючы татам, хлопчыкі і дзяўчынкі вучацца разумець не толькі павольную, але і змененую гаворка маці.


Брашура "Набор выцінанак" (Святы)\nПра кнігу: Выцінанка - папулярнае ўпрыгожванне на вокны! У тваіх руках - лекалы, зробленыя ў лепшых беларускіх традыцыях гэтага віду народнага мастацтва. Яно вядзе свой пачатак на Беларусі ад ХVІ стагоддзя, калі маленькія ажурныя выразкі з паперы "кустодзіі" падкладаліся пад сургучовую пячатку дзяржаўных дакументаў Вялікага Княства Літоўскага. Выразкі з паперы былі ўпрыгожваннем шляхецкіх жаночых альбомаў, неад'емнай вясельнай часткай беларускіх габрэяў, дэкорам сялянскага жытла і забаўкай для дзяцей.\nАўтар распрацовак - народны майстар выцінанкі Вольга Palunisa выразала сняжынкі разам з маці ў сваім дзяцінстве і памятае выцінанкі, якія рабіла яшчэ яе бабуля.\nВыразанне выцінанак прыцягвае святочны настрой. Рабіць гэта можна сам насам, альбо вялікай кампаніяй - гэта заўжды цікава і захапляльна!\nДля кожнай выцінанкі маецца ўнікальны QR-код для відэа-дапамогі па вырабе. Усяго 18 выцінанак.\nБеларускае мастацтва выцінанкі мае статус гісторыка-культурнай каштоўнасці.