ثقلین • نحو مفهومی – جلسه اول\nنحو مفهومی - جلسه اول حجت الاسلام جزایری؛ 28 مرداد 1397\nمدرسه علمیه امام خمینی (ره) > آموزش > نحو مفهومی – جلسه اول\nنحو مفهومی – جلسه اول\nحجت الاسلام جزایری؛ 28 مرداد 1397\nتوسط thaqalain5 در تاریخ ۲۸ مرداد ۱۳۹۷\nاولین جلسه «نحو مفهومی» روز یکشنبه مورخ ۲۸ مرداد ۱۳۹۷ در اردوگاه شهر مقدس مشهد با حضور «حجت الاسلام جزایری» برگزار گردید که مشروح آن تقدیم می گردد.\nارزش و فضیلت خدمت به اولیای خدا\nشناخت آیات قرآن و ترویج معارف ائمّه علیهم السّلام از توفیقات الهی\nنواندیشی در طلبگی\nضرورت علم نحو\nرکن و قید در نحو مفهومی\nدسته بندی قیدها\nتقسیم بندی قید منصوب\nقید رافع ابهام\nتفاوت صرف و نحو در زمان قدیم و جدید\nساختار قید در انواع جملات و بررسی آن‌ها\n«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمینَ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى سَیِّدِنَا وَ نَبِیِّنَا ابی القاسم مُحَمَّدٍ وَ عَلَى أَهْلِ بَیْتِهِ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ الْمَعْصُومِینَ».\nروز شهادت امام محمّد باقر صلوات الله و سلامه علیه است. امیدواریم این جلسات مورد رضایت آن امام بزرگوار باشد و خداوند توفیق فکر کردن، صحبت کردن، گفتگو کردن در مورد معارف اهل البیت را از ما سلب نکند و ما شاکر و قدردان نعمت طلبگی باشیم. من به مناسبت شهادت امام عزیز و این روز عزیز و این شهر عزیز مشهد الرّضا روایتی از بحار را عرض می‌کنم. همه روایات مفید است، فکر می‌کنم این روایت بیشتر برای صنف ما مفید باشد.\nاین را مرحوم علّامه در بحار جلد ۵۳ در ذیل امام جواد الائمّه علیه السّلام نقل می‌کند. امام جواد علیه السّلام یک خادمی داشت که مأموریّت او نگهداری از مرکب امام بود، مثل امروزی‌ها راننده‌ی امام بود. یک چنین سمتی داشت. یک تعدادی از خراسان آمدند و می‌خواستند خدمت امام جواد برسند یکی از این اهل خراسان آدم پولدار و متفطّنی بود. به این غلام مراجعه کرد و گفت من ثروت فراوانی دارم، اگر راضی باشی با تو یک معامله کنم. ثروت فراوان من از آن تو، من به جای تو مسئول نگهداری از مرکب امام علیه السّلام شوم. آن غلام هم می‌دید که یک ثروت قابل توجّهی از این راه در اختیار او قرار می‌گیرد، گفت بگذار من با امام مشورت کنم، اجازه بگیرم. مانعی ندارد، خود من راضی هستم. خدمت امام رسید. قصد او هم این بود که از امام رضایت بگیرد. آدم واردی هم بود، معلوم بود که روانشناسی او خوب است. به امام عرض کرد یا بن رسول الله اگر یک کار خوب و یک موقعیّتی برای من پیش بیاید شما مانع می‌شوید؟ اصلاً می‌گویند این‌که چگونه انسان سؤال کند و چگونه به مطلب ورود کند یک هنر است. امام هم طبیعتاً جواب دادند نه، چه مانعی دارد. عرض کرد یکی از این افرادی که به ملاقات شما آمدند یک پیشنهادی دادند که جایگزین من شود و متقابلاً یک ثروت هنگفتی را به من بدهد. آیا اجازه می‌دهید؟ امام فرمود مانعی ندارد، مشکلی نیست. شما اگر می‌خواهید بروید و این ثروت را بگیرد. این غلام هم حرکت کرد که بیرون بیاید، از در بیرون نیامده بود امام فرمود بایست! به خاطر این‌که چند سالی با ما بودی یک حقّی بر گردن ما داری. بگذار یک مطلبی به شما بگویم بعد برو.\nفرمودند: بدان که ثروت و موقعیّت دنیا قطعاً گذرا است. ولی در روز قیامت آن کسانی که در خدمت ما بودند و در راه ما قدم برداشته‌اند در قیامت همراه ما و همنشین ما و در معیّت ما و کنار ما هستند. حالا خودت انتخاب کن، همنشینی ما در قیامت را یا ثروت و موقعیّت دنیا را؟ انتخاب با خود شما است. عرض کردم آن هم جوان بود، درست است که از پول بدش نمی‌آمد، ولی عاقل بود. وقتی بیرون آمد آن مرد خراسانی به این شخص گفت فلانی چهره‌ی تو وقتی رفتی با الآن عوض شده است. معلوم شد که جواب امام چهره‌ی او را و درون او را به جوش آورد. گفت بله، امام به من مطلبی فرمود که من سِمَت خود را با دنیا و ما فیها عوض نمی‌کنم.\nعرض من این است که اگر کسی مسئولیّت اسب امام و نگهداری از مرکب امام را در اختیار داشت، به تعبیر امام علیه السّلام یک چنین موقعیّت ممتازی دارد که در قیامت همنشین با ائمّه‌ی اطهار علیهم السّلام است، اگر روحانیّون و ما طلبه‌ها توجّه کنیم به موقعیّت خود و نقشی که داریم و کارکردی که می‌توانیم داشته باشیم و آن فهم معارف اهل البیت و ترویج معارف اهل البیت و گسترش معارف اهل البیت است ، این قابل مقایسه با کار نگهبان اسب امام نیست! آن نگهبان مرکب امام بود، روحانی و طلبه نگهبان فکر و مکتب و کلام اهل البیت است.\nلذا سعی کنیم مثل آن غلام یک دفعه وسوسه نشویم و خطای آن غلام که موقعیّت خود را نشناخت و گمان کرد که با ثروت دنیا آن موقعیّت خدمت به امام قابل معامله است. حالا به تعبیر شما فقها این معامله غبنی است. یعنی امام می‌خواست این را به او بفهماند که اگر می‌خواهی این معامله را انجام دهی بده، ولی این معامله‌ی غبنی است. در فقه هم گفتند معامله‌ی غبنی باطل است و معامله معامله‌ی غرری است که شما قیامت و همنشینی با امام را بدهی، در مقابل یک ثمن بخسی از دنیا که معلوم نیست چند روز با ما است.\nمتفطّن باشیم که در چه موقعیّتی هستیم. قدردان این نعمت باشیم. این‌که توفیق داریم در راه شناخت آیات قرآن و کلمات ائمّه‌ی اطهار علیهم السّلام و ترویج معارف اهل البیت قدم برداریم، با هیچ موقعیّت دیگری قابل معاوضه نیست و عرض کردم به تعبیر جواد الائمّه علیه السّلام معامله معامله‌ی غرری است اگر کسی این موقعیّت خود را به کمتر از لقاء الهی و همنشینی با ائمّه علیهم السّلام بخواهد معامله کند.\nبدانیم که اگر صرف می‌خوانیم، نحو می‌خوانیم، فقه می‌خوانیم، اصول می‌خوانیم، اگر با این نگاه بخوانیم که این‌ها مقدّمه‌ی آشنایی با مکتب اهل البیت و بعد نشر معارف اهل البیت است این واقعاً یک نعمتی است که خدا به ما داده و هر چه تلاش کنیم و شبانه روز رنج تحصیل و علم را بر خود هموار کنیم، باز نتوانسته ایم شاکر این موقعیّت باشیم. امیدوار باشیم و تلاش کنیم، حالا که خداوند متعال این فرصت را در اختیار ما قرار داد، حتّی المقدور به بهترین وجه از این موقعیّت استفاده کنیم. به هر حال تلاش ما این باشد که معارف اهل بیت را إن‌شاءالله بفهمیم، عمل کنیم و در نشر آن‌ها به هر شکلی که توان داریم و قدرت داریم موفّق باشیم. امیدواریم که قطعاً اگر این چنین بود ائمّه‌ی اطهار علیهم السّلام هم مراقبت از یاران خود و سربازان خود را خواهند داشت، کما این‌که آن غلام را از آن معامله‌ی غرری بر حذر داشتند. إن‌شاءالله دست ما را هم در مواطن مختلف خواهند گرفت. امیدواریم که إن‌شاءالله خداوند توفیق فهم معارف اهل البیت و نشر معارف اهل البیت را آنی از ما سلب نگرداند.\nدر این بحثی که خدمت شما عرض می‌کنم قبل از این‌که یک مثال یا یک نمونه باشد یک نکته‌ی مهم‌تری در ذهن من است که امیدورام بتوانم انتقال دهم و آن این‌که اساس طلبگی بر فکر و تحقیق و نوآوری و نواندیشی است. البتّه شما صرف میر خوان نبودید. در زمان شاه منحوس ما صرف میر خوان بودیم. اولین مطلبى که دراوّلین روز طلبگی داشتیم این بود: بدان «ایدک الله تعالی فی الدّارین»، در پاورقی می‌آمد: گفت بدان، نگفت بخوان، چرا؟ «ایدک الله» را چرا فعل ماضی آورد؟ کلمات لغت عرب بر سه‌گونه است، چرا؟ اسم است و فعل است و حرف، چرا؟ اسم چون جعفر و رجل. بعد سؤال بود که چرا دو مثال زد؟ ثلاثی و رباعی. هیچ کلمه و حرفی نمی‌گذشت الّا این‌که یک چرا جلوی آن می‌آمد یا «إن قلت و قلت» معنای این حرف این بود، آن چیزی که باید حاکم بر طلبه باشد روحیه‌ی تتبّع، تفکّر، تحلیل و نواندیشی است، البتّه با حساب، نه بدون حساب و با هیاهو و ساده. اساس طلبگی بر تعمیق و «إن قلت و قلت» است. این‌طور نیست که بگوییم صرفیّون گفتند ما هم می‌گوییم، خیر. لذا می‌بینیم مرحوم صاحب فصول هنگام فوت خود ۳۲ یا ۳۳ سال بیشتر نداشت، ولی شاید خمیر مایه‌ی رسائل مرحوم شیخ و کفایه‌ی مرحوم آخوند بررسی نظریّات فصول ۳۲، ۳۳ ساله است و این شایع است، یعنی اگراز بزرگان سؤال کنید می‌گویند جرقّه‌های فکری در جوانی در ذهن ما زده شد. بلکه در کهنسالی مباحث پخته می‌شود، عمیق می‌شود، ولی جرقّه‌ها در جوانی است.\nحالا این‌که می‌گویم نه از باب تعریف نفس است، بلکه از باب این‌که نمونه‌ای را عرض کنم که فکر نکنید خیلی چیز فضائى است ، تقریباً هم سنّ شما بودم، مثلاً حدود سال ۷۲ و ۷۳، آن موقع‌ها من مباحثه‌ی صرف ساده می‌کردم. به یاد دارم از خیابان صفاییّه به مدرسه‌ی رسالت می‌رفتم و در ذهن من این بود که قواعد اعلال صرف ساده خیلی دشوار است، خود معلّم هم شب مدام باید بخواند، چون آن را فراموش می‌کند، مثلاً قاعده‌ی سه، قاعده‌ی شش، قاعده‌ی چند بر چند مقدّم است.\nیک جرقّه‌ای زد که آیا نمی‌شود این را برای طلبه‌ها یک مقداری آسان‌تر کرد! به لطف خدا یک جرقه‌ی ابتدایی زده شد. آن جرّقه‌ی ابتدایی در دوره‌های بعد بازسازی شد و در نهایت به این رسید که ما می‌توانیم ۸۰ درصد قواعد اعلال را به همان جمله‌ی تبدیل حرف علّه به حرف مد تحلیل کنیم. این یک مثال بود که در واقع بعد هم به افراد مختلف در جاهای مختلف ارائه شد و تکمیل شد و ده‌ها مورد دیگر. زمان نوآوری و جهش فکری زمان جوانی است. البتّه عرض کردم این به این معنا نیست که هر چیزی به ذهن آدم آمد گمان کند که این خیلی چیز عجیبی باشد. خیلی از فکرها هم به ذهن انسان می‌آید و شش ماه بعد می‌فهمد که چه ذهنیت اشتباهی بوده، آن هم خوب است. به هر حال امیدوارم جلسه‌ی امروز در نهایت این پیام را داشته باشد که ما می‌توانیم با نگاه دیگری هم ، به کتاب‌ها، به علوم، به دانش نگاه کنیم و ما یک قدم عامل جلو رفتنِ علم باشیم و صرفاً خواننده و مرور کننده‌ی گذشتگان نباشیم. به هر حال علم باید رشد کند و رشد آن هم دست شما است.\nما طلبه‌ها معمولاً نحو را در سال اوّل و دوم می‌خوانیم، هنوز ضرورت نحو برای ما روشن نیست، بنابراین خود قوانین نحو در برخی از کتاب‌ها با مبنای مکتب کوفی نوشته شده. برخی از کتاب‌ها با مبنای مکتب بصری بود، خود اختلاف این دو مکتب و بعد هم ملموس نبودن این قواعد، مشکل ترجمه از مبدأ به مقصد، عدم تطبیق این قواعد بر مثال‌های واقعی و لمس این تفاوت‌ها باعث عدم توجه کافی به ادبیات می شود. حالا این کلمه حال باشد یا تمییز؟ ثم ماذا؟ برخی عبارات دارد که می‌گوید این کلمه می‌تواند تمییز باشد می‌تواند حال دو روز طلبه زحمت می‌کشد و بعد می‌گوید حال و تمییز هر دو صحیح است. این کلمه هم می‌تواند مفعول مطلق باشد و هم می‌تواند مفعولٌ فیه باشد و هم می‌تواند فلان قید باشد. آرام، آرام در ذهن طلبه می‌آید که من وقت خود را هدر دادم، چند جلسه بحث حال و تمییز و مفعول، ثمّ ماذا؟ این کلمه هم می‌تواند حال باشد، هم تمییز باشد و هم چیز دیگری باشد، بعد هم در معنا ثمره‌ای ندارد!آثار فقهی، آثار تفسیری برای منِ طلبه‌ی پایه‌ی یک و دو ندارد. این به نوعی یکی از آسیب‌هائى می‌شود که انسان از ادبیات دوری کند. کما این‌که منطق هم همین است. انسان قوانین منطق را می‌خواند، شاید در نمره‌ی امتحانی هم ۲۰ شود، ولی چون در عبارات، در متون، در آیات و در روایات اجرا نمی‌کند، به طور طبیعی و آرام آرام فراموش می‌شود. نحو مفهومی\nامّا ما می‌توانیم قوانین علم نحو را با حفظ همین ساختار موجود از یک منظر دیگری هم نگاه کنیم که اسم آن را می‌شود نحو مفهومی گذاشت. بعد شیرینی نحو و اهمیّت کاربردی نحو در آیات و روایات را بهتر احساس کنیم. چهارچوب آن هم خیلی آسان است، یعنی چهارچوب کلان نحو مفهومی، چون شما آن نحو دستوری را گذرانده‌اید. بعضاً هم شاید نحو تحلیلی مانند مغنی را گذارنده‌باشید، پس با نحو بیگانه نیستید. اگر به همین علم نحو برگردیم از یک منظر دیگری تحت عنوان نحو مفهومی به قوانین نحو نگاه کنیم، و بعد با چند مثال از آیات و روایات می‌بینیم که این قواعد و اصطلاحات معنی‌دار است.\nدر نحو مفهومی دو تا مقدّمه داریم، مقدّمه‌ی اوّل اینکه آغاز نحو مفهومی با جمله است. برخلاف نحو دستوری که آغاز آن با اجزاء بود، بعد احیاناً در پایان بحث جمله بود، این‌جا آغاز بحث با جمله است از دو یا سه بُعد. بعد اوّل می‌دانیم که جمله یا اسمیّه است یا فعلیّه. جمله‌ای که رکن اوّل آن اسم باشد اسمیّه است، اگر رکن اوّل آن فعل باشد مانند «إِیَّاکَ نَعْبُدُ» فعلیّه می‌شود. – حالا یک جمله معترضه «کان زیدٌ عالماً» اسمیّه است یا فعلیّه؟ جمله را تا به حال خواندیم. اسمیّه، فعلیّه، البتّه مغنی یک جمله‌ی قسم سوم را هم نام می‌برد که فعلاً با آن کار ندارم. مثلاً «کان علیٌ عادلاً»، «کان الله قادراً» آیا شما این را اسمیّه می‌گیرید یا فعلیّه؟ آیه‌ی مبارکه «أَ کانَ لِلنَّاسِ عَجَباً أَنْ أَوْحَیْنا» این «کانَ» می‌تواند متعلّق باشد یا نه؟ جواب بدهید.\n- «کانَ» ناقصه می تواند متعلّق باشد.\n– به نظر من اختلافی است، در مغنی اختلاف است. بعضی‌ها می‌گویند می‌تواند باشد.\nباب یک مغنی : «باب المفردات و ما فی حکمها من الاسماء». باب دوم: «باب الجمل»، باب سوم: باب «شبه الجمله و هی الظّرف و الجار و المجرور»، باب چهار: «باب ما یکثر دورها و یقبح بالمعرب جهلها»، باب پنجم: «باب الاعراب».\nحالا سؤال اوّل چه شد؟ «کان زیدٌ عالماً» این را شما اسمیّه می‌گیرید یا فعلیّه؟\n– آن کسانی که می‌گویند فعلیّه چرا و آن کسانی که می‌گویند اسمیّه چرا؟\n– به مبنای آن برمی‌گردد. کسانی که کان تامّه می‌گویند یا کسانی که کان ناقصه می‌گویند\n– نه همین «کانَ» که اسم و خبر دارد . «کانَ» که تامّه نیست. «کانَ»ای که تامّه است به معنای صرف الوجود، مثلاً می‌گویید «کانَ الحرب» یعنی صرف بودن جنگ مطلوب است، این‌جا «کان» تامّه می‌شود.ولی این «کانَ» ناقصه است. شما مستحضر هستید که این «کانَ» تامّه و ناقصه هم در ادبیات هست، هم در منطق هست، هم در فلسفه هست و هم در اصول؛ یعنی یک مطلب در چهار کتاب.\n– فعلیّه می‌شود.\n– چون قابل صرف کردن است. به نظر می‌رسد که فعلیّه باشد.\n– بله، در این‌که «کانَ» فعل است که قطعاً «کانَ» فعل است. ولی من از یک جمله سریع عبور کردم. جمله‌ی یا فعلیّه است و یااسمیّه ، واسمیه جمله‌ای است که اوّلین رکن اسم باشد.\n– جمله قطعاً باید اسمیّه باشد، حالا با آن نگاهی که شما می‌فرمایید اوّلین رکن آن مسند و مسندٌ إلیه است. مسندٌ إلیه آن در این‌جا اسم است دیگر. پس قطعاً با جمله‌ی اسمیه شروع می‌شود.\n– چون این یک بحث استطرادی بود که مطرح شد. در «کانَ»… ولی فقط منظور من این بود که انسان بحث را با تحلیل بداند. عرض کردیم، اگر اوّلین رکن آن فعل یا اسم باشد. لذا باید ببینیم که آیا «کانَ» می‌تواند رکن باشد. رکن در این‌جا یعنی چه؟ رکن یعنی مسند یا مسندٌ إلیه.\nچون رکن هر جا یک معنی دارد؛ رکن در حج یک معنی دارد، در صلاه یک معنی دیگر دارد. در فقه دو معنا است. رکن در ادبیات هم معانی متعدّدی دارد. در این‌جا یعنی مسند و مسندٌ إلیه باشد. پس باید دید آیا «کانَ» می‌تواند مسند باشد، چون مسندٌ إلیه که نیست. اگر بتواند مسند باشد فعلیّه می‌شود و اگر نتواند باشد اسمیّه می‌شود. این به این برمی‌گردد که آیا «کانَ» علاوه بر زمان دلالت بر حدث هم می‌کند یا نه؟ یعنی آیا «کانَ» دلالت بر حدث می‌کند، پس می‌تواند مسند باشد، پس جمله، جمله‌ی فعلیّه می‌شود «کان زیدٌ عالماً». «کانَ» مسند می‌شود، «زیدٌ» مسندٌ إلیه می‌شود و عالماً قید «کانَ» می‌شود. این ترکیبی است که دسوقی دارد.\nدر دسوقی این نظریه را دارد که «کانَ» دلالت بر حدث مبهم می‌کند، بنابراین چون دلالت بر حدث می‌کند می‌تواند مسند باشد. وقتی مسند شد زید مسندٌ إلیه می‌شود، جمله فعلیّه می‌شود. آن خبر قید «کانَ» می‌شود. ولو این ترکیب، ترکیب مشهوری نیست.\nجمعی گفتند که نه، «کانَ» فقط دلالت بر زمان می‌کند. «کانُ زیدٌ عالماً»، «یکون زیدٌ عالماً» این فقط دلالت بر زمان می‌کند. دلالت بر حدث مطرح نیست. وقتی فقط دالّ بر زمان بود و دالّ بر حدث نبود این طبیعتاً نمی‌تواند مسند واقع شود. لذا «کانَ» ولو فعل است، صرف هم می‌شود. ولی بودن آن مانند نبودن است، چون فقط دلالت بر زمان دارد، دلالت بر حدث ندارد. بنابراین جمله، جمله‌ی اسمیّه می‌شود.\nثمره‌ی این اختلاف کجا است؟ ثمره‌ی این اختلاف این است که در آیه‌ی «أَ کانَ لِلنَّاسِ عَجَبا» آیا «لِلنَّاسِ» می‌تواند متعلّق به «کانَ» باشد؟ اگر گفتیم «کانَ» دلالت بر حدث دارد می‌تواند متعلّق باشد. اگر نه، دلالت بر حدث نداشت نمی‌تواند متعلّق باشد، لذا باید متعلّق محذوف شود. البتّه این بحث قابل ادامه است، ولی هدف اصلی من بحث دیگری است.\nحرف دسوقی حرفی است که به ظاهر زیباتر است، ولی قابل نقض است. مثلاً شما می‌گویید «زیدٌ قائمٌ»، «کانَ زیدٌ قائماً» یا «علیٌ عالمٌ»، «کانَ علیٌ عالماً». واقع آن این است که به معنای جمله چیزی اضافه نشد. البتّه این حرف یک تبعاتی دارد. تبعات آن این است که «کانَ» در ظاهر فعل است، ولی چون دلالت بر حدث ندارد، فقط دلالت بر زمان دارد، حقیقت آن فعل نیست. یعنی در واقع صرف آن صرف فعلی است، ولی حقیقت آن حقیقت فعل نیست و فقط دلالت بر زمان دارد و فقط نقش رابطی دارد. باز همین معنای زمان هم گاهی اوقات از آن منسلخ می‌شود. «کان الله عالماً» اگر کان به خدا نسبت داده شد حتّی از آن زمان گذشته هم منسلخ می‌شود. این را هم داریم که گاهی اوقات فعل ماضی از زمان گذشته به آینده می‌آید یا حتّی به سه زمان. یک مورد آن این‌جا است که افعال ناقصه به خدا نسبت داده شوند. البتّه یک قول سومی هم است که می‌گویند در «لَیسَ» صرفاً رابط است، در بقیّه علاوه بر ربط ، حدثی را هم دلالت دارد.\nپس به هر حال جمع بندی این شد، یعنی منظور من این است که فرایند بحث مهم‌تر از نتیجه‌ی بحث است. اگر شما دقّت فرموده باشید یک قاعده داشتیم که جمله‌ای که رکن اوّل آن فعل یا اسم باشد. شاید ما این جمله را صد بار شنیدیم و به سادگی از کنار آن عبور کردیم، ولی تطبیق آن در «کانَ زیدٌ عالماً» و این‌که آیا «کانَ» می‌تواند رکن باشد یا نه، مورد توجّه بود.\n- در این آیه‌ی شریفه که فرمودید، حالا متعلّق آن چه «کانَ» باشد و چه نباشد، این چه سودی به حال ما دارد؟\n– اوّلاً ببینید تفاوت معنا دو مدل است. گاهی اوقات تفاوت معنا خیلی جدّی است. مثلاً می‌گویند اگر این عبارت این‌گونه ترجمه شود -در اصول داریم- می‌شود از آن قاعده‌ی استسحاب را استفاده کرد.اگر این‌گونه ترجمه شود «لا تنقض الیقین بالشّک» قاعده‌ی الیقین می‌شود. این‌گونه ترجمه شود استسحاب می‌شود. دو تا قاعده کاملاً متفاوت با هم، بر اساس دو برداشت از یک عبارت. گاهی اوقات تفاوت معنا به آن صورت است.\nگاهی اوقات تفاوت معنا در آن حد نیست. طبیعتاً در یک لایه‌ی بسیط‌تری است مانند همین‌جا. اگر شما گفتید متعلّق محذوف است، بنابراین بار معنایی جمله بیشتر می‌شود. چون «المحذوف کالمذکور» بنابراین دال‌های بیشتری دارید. دالّ بیشتر، مدلول بیشتر، معنای بیشتر را دارد. اگر گفتید ارتباط با «کانَ» دارد، طبیعتاً جمله‌ی شما فعلیّه بود، در بلاغت خوانده‌ایم که معنای جمله‌ی فعلیّه با معنای جمله‌ی اسمیّه تفاوت دارد.\nبله، این تفاوت‌های ریز و دقیق ممکن است در نگاه بدوی تفاوت نکند چه متعلّق به الف و چه متعلّق به ب باشد، ولی یک جا جمله را فعلیّه کرد که در بلاغت یک کارکرد دارد. یک جا جمله اسمیّه شد یک کارکرد دیگری دارد. یکی از مشکلات دو زبانی هم همین است که این ریزه کاری‌های زبان مقابل به زبان فارسی دشوار است. لذا یک بحثی هم وجود دارد، ترجمه پذیری و ناپذیری قرآن که اختلاف یک مقداری لفظی است. بله، انتقال این دقایق و ظرایف به جای یک خط چهار پاراگراف می‌شود ولی طبیعتاً این تفاوت ملموسی نیست، ولی تفاوت با نگاه تحلیلی هست.\nمطلب دوم اینکه -عرض کردیم نحو مفهومی بر اساس جمله بود- قاعدتاً جمله دو بخش دارد: یکی رکن و یکی قید. رکن یعنی مسند و مسندٌ إلیه. چون جمله بر اساس اسناد است، پایه‌ی جمله اسناد است، طرفین آن مسند و مسندٌ إلیه است. یا فعل و فاعل، یا فعل و نائب فاعل یا مبتدا و خبر. غیر از رکن ( فعل ، فاعل ، نائب فاعل، مبتدا و خبر) هر آنچه که در جمله بود قید می‌شود. رکن و قید!\nدو سه جمله راجع به قید بگویم. اگر با این نکات به جمله‌ها نگاه کنیم می‌توانیم آیات و روایات را بهتر ترجمه کنیم. هر قیدی پاسخ دهنده به یک سؤال مقدّر است. بنابراین در یک جمله مثلاً ۱۰ تا کلمه آمده، دو تای آن رکن است و هشت مورد آن قید است. یعنی ما حدّاقل هشت سؤال مقدّر داریم. یعنی هر قیدی پاسخ دهنده به یک سؤال مقدّر است. هر قیدی نقش معنایی و ارتباط معنایی با اجزاء دیگر جمله دارد.\nیکی از نکات ظریف در بحث نحو مفهومی این است که اجزاء جمله به هم مرتبط است. یعنی مثل یک ساختمان به هم مرتبط و تنیده هستند. حالا این قیود دو مدل هستند: قیود اصلی و قیود تبعی. قیود تبعی یعنی همان توابع که شعر آن را در سیوطی بلد هستید. شعر توابع چه بود؟\nالعطف اما ذو بیان او نسق فذو البیان تابع شبه الصفه فاولینه من وفاق الاول فقد یکونان منکرین و صالحا لبدلیه یرى و نحو بشر تابع البکرى\n– بله، «و الغرضُ الآن بیانُ ما سِبَق»\n– این برای نعت سببی و نعت حقیقی بود. بعد ادامه دارد که:\n«فذو البیانُ تابعٌ شبه الصِّفه حقیقه القصد به منکشفه»\nآن بحث توابع خیلی بحث قابل توجّهی دارد و برخی خطاها در ذهن ما که راجع به توابع است، که دیگر مجالی نیست، از آن می‌گذریم.\nقیود یا تبعی هستند یا قیود اصلی. قیود اصلی یا منصوب است یا مجرور. ما قید مرفوعی نداریم. بنابراین در ذهن خود ترسیم می‌کنیم که قید یا تبعی است یا اصلی. اصلی یا منصوب است یا مجرور. مجرور که همان اضافه است و بحث حروف جر. البتّه اضافه به جوار، خفض به جوار هم مطرح است، آن خیلی فرعی است.\nمهم‌ترین قیود قیود منصوبی می‌شوند. قیود منصوبی که اصل بحث امروز ما همان قیود منصوبی است؛ قیود اصلی منصوبی که به سه بخش قابل تقسیم است. این‌جا من قبل از این جمله من یک نکته بگویم.\nمعمولاً در ادبیات دستوری به ما راه‌حل‌هایی را گفتند. مثلاً گفتند حال مشتق است، بعد یک خط پایین‌تر می‌گویند البتّه حالِ جامدِ معوّل به مشتق هم داریم. دو خط پایین‌تر می‌گویند البتّه گاهی حالِ جامدِ غیرِ معوّل به مشتق هم داریم. خلاصه طلبه متحیّر می‌ماند که حال، معوّل به مشتق است یا غیر معوّل به مشتق. یا در مفعول دارد که این مفعول باید فلان مفعول از جنس مصدر باشد، ولی گاهی اوقات هم چهار مورد را ذکر می‌کنند که می‌تواند از جنس نباشد، ولی مفعول باشد. عمده‌ی تأکید نحو دستوری بر علایم شکلی، بر علایم لفظی و علایم ظاهری است. مثلاً می‌گویند مبتدا باید معرفه باشد «و َلاَ یَجُوزُ الابْتِدَا بِالنَّکِرَهْ مَا لَمْ تُفِدْ کَعِنْدَ زَیْدٍ نَمِرَهْ»، امّا در این چند مورد هم نکره است. مثلاً این قید باید مقدّم باشد، گاهی هم مؤخّر است. باید معرفه باشد و گاهی اوقات هم نکره است. مثلاً می‌گویند حال باید نکره باشد. بله، گاهی اوقات هم معرفه است. علامت‌ها بیشتر معیار است. در عین حال در یک مرحله‌ای لازم است که ما نحو دستوری را فرا بگیریم. به هر حال نمی‌خواهم بگویم که آن لازم نیست، ولی داوری را برای ما مقداری دشوار می‌کند.\nدر نحو مفهومی اولا : علایم ظاهری و شکلی و لفظی مطلقا مورد توجّه نیست.\nثانیا : نحو مفهومی بر اساس نقش قید یعنی چیستی قید تبیین می‌شود و بنابراین یک استثناء نخواهد داشت. یعنی در نحو دستوری «ما من قاعده» الّا برای او استثنائاتی هست، ولی در نحو مفهومی یک استثناء محال است که باشد. چون مثل قوانین ریاضی است، دو دو تا ، چه این‌جا باشد و چه آمریکا باشد چهار تا است، یک دیوانه ممکن است حرف دیگری را بزند، ولی آن حرف یک دیوانه است. حرف عاقلانه و منطقی این‌جا و آن‌جا باشد یکی است.\nامتیاز نحو مفهومی این است. این چیزی که امروز خدمت شما هدیه می‌شود و ثواب این جلسه به حضرت امام باقر العلوم علیه الصّلاه و السّلام تقدیم می‌شود یک نگاهی به نحوی است که یک استثناء برای او نباشد.\nعرض کردم قید، یعنی غیر از رکن، اگر منصوب بود سه حالت دارد:\n۱- یا قید ما قید حدث است که چهار زیر مجموعه دارد.\n۲- یا قید ما قید ذات است که دو زیر مجموعه دارد.\n۳- یا قید ما قید رافع ابهام است که آن هم دو زیر مجموعه دارد.\nمجموع این‌ها هشت زیر مجموعه می‌شود و سه تا کلمات مقسم که ما اگر ۱۱ کلمه را بدانیم می‌توانیم به شناسایی موقعیّت کلمات در جمله برگردیم بدون یک استثناء. قید یا قید حدث است یا ذات. ذات یعنی قائم به نفس: زید، عمرو، بَکر. حدث یعنی معنای وابسته ی به غیر. شما می‌گویید ضرب، ضارب می‌خواهد. علم، عالم می‌خواهد. پس این حدث می‌شود. به عبارهٌ اخری مصدر البتّه با یک قیدی که حالا اگر فرصت شد بعداً می‌گویم. مسامحهً حدث را مصدر می‌گوییم . تعریف ذات و حدث در «صمدیّه» این بود. «ان وُضِعَ لذات فاسمُ عینٍ کَزید أو لحدثٍ فاسمُ معنى کضُرِبَ أو لمَنسوبٌ إلیه حَدَث فَمشتق کَضارب» در چاپ‌های قدیم صفحه‌ی دوم می‌شد، چهار یا پنج خط به آخر مانده بحث اسم ذات و حدث در فایده بود. ذات یعنی قائم به خود، حدث یعنی با تسامح مصدری.\nاگر قید ما قید حدث بود یا حدث بر روی او واقع می شد که مفعولٌ به می‌شود. مثلاً شما می‌گویید «ضَرَب زیدٌ بَکراً» زد زید بکر را. «ضَرَب زیدٌ» که مسند و مسندٌ إلیه و رکن هستند و کنار می‌روند، بکر، منصوب است، قید می‌شود. قید یعنی پاسخ یک سؤال. متمّم معنای یک کلمه‌ای. آیا بکر قید زید است یا قید زدن است؟ «ضَرَب زیدٌ بکراً» آیا بکر قید زید است یا قید ضرب ؟ از نظر ادبی و معنا به زید وصل می‌شود یا به زدن؟ در واقع به زدن وصل می شود. چون زدن دو طرف دارد؛ زننده و خورنده. پس این بکر متمّم معنای زدن است، مرتبط با زدن است. یا می‌توانیم بگوییم قید زدن است و زدن روی او واقع شده که این مفعولٌ به می‌شود. یا این قید ، ظرف آن حدث است که مفعول فیه می‌شود. مثلاً «ضَرَبَ زیدٌ الیوم»، «الیوم» نه مسند و نه مسندٌ إلیه است، پس قید می‌شود. قید یعنی ارتباط با یک کلمه‌ای دارد. الیوم به زید ارتباط ندارد. نمی‌توانیم بگوییم زید الیوم. این بی‌معنا است. «ضَرَبَ زیدٌ الیوم» این «الیوم» با زدن ارتباط دارد. می‌خواهد زمان زدن را بگوید یا یک قید مکانی که مکان زدن را بگوید که این مفعولٌ فیه می‌شود. یا این قید علّت آن حدث است «ضَرَبَ زیدٌ خوفاً» یا «قعد عَنِ الحَربِ جُبناً» جبن در واقع قید حرب و فاعل نیست، قید قعود است. قعود از جنگ به خاطر ترس بود یا می‌گوید «ضَرَبتُهُ تَأدیباً». «تأدیباً» در واقع علّت من نیست، علّت او نیست، علّت زدن است. قید زدن است که مفعولٌ له می‌شود یا خودِ حدث است که مفعول مطلق می‌شود. می‌گوییم «ضَرَبَ ضرباً»، «ضرباً» همان «ضرب» است. مفعول مطلق خودِ حدث است. حالا یا تأکیدی است یا نوعی است یا عددی است. مثلاً می‌گوییم «ضَرَبتُ مَرّتین»؛ «مرَّتین» نه مسند است و نه مسندٌ إلیه، پس قید می‌شود. حالا که قید شد این قید من نیست، من که «مرّتین» نیستم. زدن «مرّتین» است. «مرّتین» همان حدث است، چیزی غیر از حدث نیست. پس از این چهار تا هم خارج نیست. قید حدث از این چهارتا خارج نیست. یا مفعولٌ به یا مفعول له یا مفعول فیه ویا مفعول معه است. با این توضیحی که عرض کردم. یعنی یا عمل روی او واقع شده یا زمان و مکان عمل است یا علّت عمل است یا خود عمل است که مفعول مطلق می‌شود. البتّه این مفعول مطلق با حال خیلی اشتباه می‌شود.\nیکی از جاهای اشتباه که باید گفتگو کنیم. البتّه طبیعتاً این‌ها بحث‌های تکمیلی دارد، الان بحث در حدّ یک جلسه به شکل کلان مطرح می‌شود وگرنه تمام این‌ها هر کدام یک فروعات تکمیلی دارد. مثلاً در ظرف که ظرف زمانِ محدود داشتیم و مبهم و ظرف مکانِ محدود داشتیم و مبهم. یک جایی داشتیم که حتماً باید ( فی ) بیاید کدام بود؟\nظرف زمان محدود داریم و مبهم. ظرف مکان محدود داریم و مبهم. محدود یعنی چهاردیواری. می‌گوییم خانه، منزل، اتاق، حجره، مسجد، حرم این‌ها ظرف مکان محدود می‌شوند. ظرف مکان مبهم یعنی بدون چهار دیواری ، بالای سر، پایین سر، روبرو.\nظرف مکان اگر محدد بود چاره در او نیست به جز ذکر فی.\nدر «صَلّیّتُ فی المسجد» نمی‌شود گفت «صَلَّیتُ المسجد». اگر «فی» نیامد و گفتیم «رأیتُ مسجداً» مسجد دیگر مفعول فیه نیست. چه می‌شود؟\n- مفعولٌ به می‌شود.\n- چرا؟ چون مسجد قیدِ رؤیت است. یک رؤیت داریم، یک من داریم و یک مسجد. رؤیت بر مسجد واقع شد. یک بار می‌گوییم «رأیت زیداً» یک بار می‌گوییم «رأیت مسجداً»، یک بار می‌گوییم «رأیت کتاباً»، یک بار می‌گوییم «رأیت داراً»، یک بار می‌گوییم «رأیت صاحب الدّار» که این‌ها متعلّق‌های رؤیت می‌شوند و مفعولٌ به می‌شوند. بله، سه تا فعل داشتیم. تمام این عبارت‌ها در کتاب‌های متعارف است. افعالی مانند «دَخَلَ، سَکَنَ، نَزَلَ» می‌توانستند بدون «فی» هم بیایند. مانند «دخلتُ الدارَ» که در آن‌جا آیا «دار» مفعولٌ به است یا منصوب به نزع خافض یا مفعولٌ فیه، اختلافی است . حالا این که بخواهیم ببینیم قولِ حق کدام است بحث مقداری منحرف می‌شود. لذا عرض کردم این چهارتا یک فروعاتی دارد. من آن ساختار و پلان کلّی را می‌گویم.\nگاهی قید، قید ذات است. اگر قید ذات شد دو تا عنوان بیشتر در آن نیست، یا مفعول معه است یا حال که ما در قرآن، بنا بر قول صحیح اصلاً مفعولٌ معه نداریم. اگر قید ذات بود یا مفعولٌ معه است که مثال عملیّاتی از قرآن ندارد بنا بر قول صحیح یا حال. بنابراین این دو دو تا چهار تا است. هر چیزی که قید ذات بود حال می‌شود. مثلاً شما می‌گویید: «جاءَ زیدٌ راکباً» یک فعل و فاعل داریم که آن‌ها کنار می‌روند و رکن هستند. سراغ «راکب» می‌رویم. سؤال : راکب قید آمدن است؟ آیا آمدن ، سواره بود یا قید زید است؟ یعنی آمدن و زید یک طرف، راکب سواره یک طرف. سواره بودن ویژگی زید است، ارتباط با زید دارد، متمّم معنای زید است، پس قید زید می‌شود. ارتباط با آمدن دارد و ویژگی آمدن است قید حدث می‌شود. «جاءَ زیدٌ راکباً» راکباً قید چیست؟ قید آمدن یا قید زید؟ آمدن سواره است یا زید سواره است؟ «جاءَ زیدٌ متبسّماً» آمدن خندان است یا زید خندان است؟ «جاءَ زیدٌ ضاحکاً»؛ «ضاحکاً» قید زید است یا قید «جاءَ»؟ «جاءَ زیدٌ سریعاً»؛ «سریعاً» قید چیست؟ این قید آمدن است ؟ به این مغالطه می‌گویند.سه تا قید زید بود، ولی چهارمی دیگر قید زید نبود. سرعت قید آمدن است، آمدن سریع بود.\nبه مثال‌های قبلی برگردم. «جاءَ زیدٌ مسرعاً، ضاحکاً، متبسّماً» تمامِ این‌ها قید زید است. زیدی که دارای یک حدثی است، لذا می‌گویند حال قید ذات است «عند وقوع الفعل». یعنی زیدی که می‌آمد خندان بود، زیدی که می‌آمد سواره بود، زیدی که می‌آمد متبسّم بود.\nالبتّه دوباره بخواهم به پاورقی بروم، سیبویه این دو قید آخر را قبول ندارد. لذا در کتاب‌ها خواندید که آیا حال از مبتدا می‌آید یا نه ؟اختلافی است. مشهور می‌گویند حال از مبتدا نمی‌آید، سیبویه می‌گوید حال از مبتدا می‌آید چون او عند وقوع الفعل را لازم نمی‌داند. از آن بگذریم. فعلاً آن پلان اصلی و کلان بحث مورد نظر است. پس اگر قید ذات بود حال می‌شود. اگر همین قید حدث شد مفعول مطلق می‌شود.\nلذا گاهی اوقات بین حال و مفعول مطلق اشتباه می‌شود. «جاءَ زیدٌ مسرعاً».\n«جاءَ زیدٌ سریعاً» سرعت ، قیدِ آمدن است، آمدن سریع است. لذا قیدِ حدث مفعول مطلق می‌شود. «جاءَ زیدٌ سریعاً» سرعت قید آمدن است، یعنی قید حدث؛ یا باید مفعولٌ به باشد یا فیه یا له یا مطلق. مفعولٌ به نیست، چون جاء که روی آن واقع نشده. مفعول له هم نیست چون علّت نیست. زمان و مکان هم نیست چون مفعولٌ فیه نیست، خودِ حدث است. سرعت ، خود آمدن است، چون کیفیّت آمدن، حالت آمدن، تعداد آمدن، تأکید آمدن ، خودش است. مفعول مطلق خود حدث است. پس «جاءَ زیدٌ سریعاً» مفعول مطلق می‌شود و «جاءَ زیدٌ مسرعاً» حال می‌شود. این تمام شد.\nحالا دو یا سه مثال از قرآن را تمرین می‌کنیم، چون تمام این‌ها مقدمه برای فهم قرآن و روایات است. یعنی ادبیات قطعاً هدف نیست. این‌ها ابزاری برای فهم آیات و روایات است.\nقسم سوم قید رافع ابهام است. سه تا بود: قید حدث، قید ذات، قید رافع ابهام. قید رافع ابهام تمییز است. در دو مصداق، تمییز ذات و تمییز نسبت. «تابَ زیدٌ خلقاً» به «خلقاً» تمییز می‌گفتند چرا؟ چون رافع ابهام از نسبت است. یعنی وقتی من پاکی را به زید نسبت دادم، زید ابهامی ندارد. کلمه‌ی «تابَ» هم ابهامی ندارد، ولی نسبت «تابَ» به «زید» ابهام ساز شد. «تابَ زیدٌ» از جهت الف، از جهت ب، از جهت ج. ابهام یعنی چند معنایی شد. «تابَ زیدٌ خُلقاً» ابهام برطرف شد که این تمییز نسبت می‌شود. یا تمییز ذات است. آیه‌ی مبارکه‌ی سوره‌ی یوسف «رَأَیْتُ أَحَدَ عَشَرَ کَوْکَباً» الآن کوکب از أحد عشر رفع ابهام می‌کند. أحد عشر ، ذات است.\nدو تا نکته عرض کنم. حال قیدِ ذات بود، تمییز رافعِ ابهامِ ذات هم به نوعی قید ذات است . «رأیت أحد عشر کوکباً» که «کوکباً» ارتباط با «أحد عشر» دارد. سؤال: ما الفرق بینهما؟ حال ، قیدِ ذات است «جاءَ زیدٌ راکباً» تمییز ذات هم قید ذات است. «اشتریت أحد عشر فلاناً». ما الفرق بینهما؟\n- می‌توانیم بگوییم ذات این‌جا لفظ مشترک است. این ذاتی که در بالا داشتیم منظور از قید ذات ، قائم به نفس است؟\n– نه، ذات ذات است. همان «أحد عشر» ذات است.\n– «أحد عشر» که قائم به ذات نیست.\n– نه، ۱۱ است دیگر، عدد است. چون ما یا ذات داریم یا حدث.\n– در تمییز ، ذات مبهم است، امّا در حال که مبهم نیست. مثلاً «جاءَ زیدٌ راکباً» مبهم نیست.\n– نزدیک شدید به عبارت بهتر چه می‌شود؟\n– اگر در ذات ، تمییز نیاید آن ابهام را دارد؟\n– فرمایش شما شاید به این برگردد. تمییز خود ذات است. «رأیتُ أحد عشر کوکباً» کوکب چیزی غیر از آن ۱۱ تا نیست. ما دو چیز نداریم، ۱۱ ، جدا، کوکب جدا. تمییز خود ذات است. چون آن اجمال وتفصیل است دیگر. ولی حال قید ذاتی است که بیان کیفیّت می‌کند. بیان حالت می‌کند. «جاءَ زیدٌ»، در واقع راکب ، آن خصوصیّت، آن حالت، آن ویژگی… اگر بیان ویژگی و حالت و کیفیّت و خصوصیّت باشد حال می‌شود. اگر خودِ ذات باشد تمییز می‌شود.\nسؤال. تمییز نسبت –چون آن هم در واقع به قید حدث نزدیک می‌شود- با مفعول مطلق تشابهی دارد یا ندارد؟ تمییز نسبت دائماً – اغلب نه بلکه دائما- منقول است. این هم یک قانون کلّی است. تمییز نسبت دائماً منقول است. یعنی چه؟\n- قبلاً این بحث را کردیم. مثلاً می‌گوییم «إشتهر زیدُ صدقاً»، «إشتهر صدقُ زید» بوده است دیگر.\n– بله، یعنی قبلاً تمییزِ نسبت یا فاعل بود یا مفعول بود یا مبتدا بود بالاخره از آن نقش خود تغییر پیدا کرد. ابتدا بود «إشتهر صدقُ زیدٍ» بعد گفتیم «إشتهر زیدٌ» در واقع مضافٌ إلیه جای مضاف نشست، یک ابهام ایجاد شد، چون مضاف حذف شد. بعد صدقاً که می‌آید رفع ابهام می کند، نوعی تأکید، نوعی اهمّیّت. «کفی بالله شهیداً»؛ «شهیداً» تمییز است دیگر. این منقول از چه بود؟ «کفی شهادتُ الله» بود این هم منقول است ولی منقول معنایی. «إشتهر زیدٌ صدقاً» منقول از عینش بود. «إشتهر صدقُ زید». «کفی بالله شهادتاً» این نبود «کفی شهادت ، الله» این طور نبود. «کفی بالله شهیداً» در اصل بود «کفی شهادتُ الله». بله شهادت شد شهید که تمییز منقول معنایی می‌شود. پس تمییز نسبت دائماً منقول است؛ حالا یا منقول عین خودش است یا معنای او. «تابَ زیدٌ خُلقاً» این «تابَ خُلقُ زید» بود. لکن این‌جا «کفی بالله شهیداً ، کفی شهادت الله» بوده.\nاین چهار یا پنج جمله که عرض کردم، البتّه مسبوق به ده‌ها ساعت صرف و نحوی که قبلاً خواندید و إن‌شاءالله با پیش مطالعه بوده است. چون قدیم که این‌طور بود، إن‌شاءالله الآن هم این‌طور است. چون سنّت قدیم پیش مطالعه بود. سنّت رایج این بود. یک عدّه هم غیر رایج بودند که آن را هم عرض می‌کنم. پیش مطالعه بود و بعد حضور در کلاس بود و بعد از دو هفته، سه هفته مباحثه‌ی حضوری و یادداشت برداری در پایان هفته. بعضی دیگر بودند که نه، اساساً خود ،این‌ها درس را فرا می‌خواندند و استاد رفع اشکال داشت. یعنی بنا نبود که استاد متن را بخواند و ضمیر برگرداند. خود طلبه با مباحثه و مطالعه نود درصد راه را می‌رفت و اگر اشکال داشت استاد رفع اشکال می‌کرد. معمولاً افرادی که این راه دوم را رفتند به جایی رسیدند. مخصوصاً سنّت مباحثه، یعنی آن چیزی است که به طلبه تعمیق می‌دهد و فرق ماهوی طلبه با نظام‌های مشابه یکی در بحث مباحثه است، آن هم مباحثه‌ی خیلی جدّی که متأسّفانه نظام‌های غربی دارند سنّت‌های ما را الگو برداری می‌کنند.\nچند سال پیش، شاید ۱۴ یا ۱۵ سال پیش یکی از آقایان گزارشی از نظام آموزشی فرانسه می‌داد که ایشان گفت دو نظام آموزشی دارند، یک نظام آموزشی متعارف مثل ما و یک نظام آموزشی علم محور. یعنی این متن از نظر محتوا باید تمام شود.حالا چه دو ماه طول بکشد و چه شش ماه که به نظام حوزی ما نزدیک است. اخیراً شنیدم یکی از دوستانی که از هلند آمده بود و نظام آموزشی هلند را تحلیل کرده بود که ایشان می‌گفت این نظام مباحثه و نظامی که انسان درسی را خواند و بعد تدریس کند در برخی از دانشگاه‌های هلند وجود دارد و بر همین پایه است و پژوهش محور است. به هر حال آن‌ها آمدند نظام‌های آموزشی ما را تحلیل کردند، و جهات مثبت آن را بردند برای خودشان بومی سازی کنند.\nدر هر حال کلّ ساختار کلام نحو مفهومی این است. من دو سه جمله به شما می‌دهم، شما روی این دو سه جمله تأمّل بفرماید که قید چیست. یکی آیه‌ی مبارکه‌ی «اذْکُرُوا اللَّهَ کَثیراً» ، نقش «کَثیراً» چیست؟ مثال بعد «اذکروا قیاماً و قعوداً»، مثال بعدی «یُحذَفُ المُبتدُءُ وجوباً»، مثال بعد «جاءَ زیدٌ بسرعهٍ» البتّه این مجرور است. این دو سه مثال را یک تأمّلی کنید.\nیکی یکی توضیح می‌دهیم «اذکروا الله کثیراً».\n- کثیرا این‌جا صفتِ مفعول مطلق منصوب می‌شود «اذکروا الله ذکراً کثیراً».\n- مفعول مطلق حذف شده است دیگر.\n– چرا مفعول مطلق باشد؟\n– چون صفت برای آن می‌آید مفعول مطلق حذف می‌شود.\n– البتّه آن چیزی که می‌گوییم که صفت از مفعول مطلق، باز متأثّر از همان ادبیات دستوری است. عیب ندارد اگر بگوییم مفعول مطلق یا صفت از مفعول مطلق محذوف. این یک احتمال است.\n– چون قید ذکر است.\n– نحو دستوری این‌جا به حال نیاز دارد. حالا حال از خود حدث است. یعنی حال از ذکر است، ذکر این‌جا کثیر است، نه الله .\n- یک جمله‌ای داشتیم حال هیچ‌گاه قیدِ حدث نمی‌شود. شما چه این‌جا باشید و چه آن‌جا قاعده به هم نمی‌خورد. گفتیم استثناء ندارد. قیدِ حدث چهار تا مفعول می‌شد، قیدِ ذات حال می‌شود. محال است قیدِ حدث باشد و حال.\n- این که حال قیدِ حدث شود نشدنی است.\n– فعل بر «کثیراً» واقع نشده است. یعنی نمی‌تواند مفعولٌ به باشد. از یک طرف حال هم نمی‌تواند باشد. تمییز هم نمی‌تواند باشد، نسبت یا ذات مبهمی هم وجود ندارد. پس مفعول معه می‌ماند و مفعول مطلق. مفعول معه که نیست، از سیاق آن معلوم است، چون «و» ندارد، پس مفعول مطلق است.\n– اگر کمی دقیق‌تر نگاه کنید چه می‌شود؟ ضابطه چه بود؟ «کثیراً» قید حدث است یا ذات؟ ۱- «کثیراً» قید حدث است، یعنی ذکر کثیر. «اذکروا ذکراً کثیراً» این مفعول مطلق می‌شود. سؤال: آیا کثیر نمی‌تواند قید «واو» باشد؟\n– مطابقت ندارد!\n-نه، حالا مطابقت مشکل بعدی است. عرض کردم در نحو مفهومی قواعد لفظی را کلّاً می‌توانیم کنار بگذاریم البتّه نه این‌که خیلی بی‌حساب و کتاب، یعنی در نگاه اوّل کنار بگذاریم و بعد ببینیم در سیستم دستوری چطور است. آیا نمی‌خواهد بگوید ذکر کنید شما در حالی که شما فراوان هستید؟\n– نمی‌خواهد هیئت ذات را نشان دهد. چون حال باید هیئت یا کیفیّت ذات را نشان دهد.\n- در نحو مفهومی بحث چه بود؟ اگر قید، قید ذات بود… قرآن نمی‌خواهد بگوید… البتّه این‌ها احتمال است، این که کدام درست است ، کار مفسّر است ، به صرف قید ذات و حدث نمی‌شود تفسیر آیه کرد، ولی این می‌تواند پیش درآمدی باشد و در قوانین تفسیر تحلیل شود. شما یک وقتی کم بودید، مسلمان‌ها ۱۰ یا ۲۰ نفر بودند، الآن مسلمان‌ها مثلا ۲۰۰ هزار نفر شدند. الآن که زیاد شدید «اذکر الله کثیرا . آیا این «کثیراً» نمی‌تواند زمانِ ذکر را بیان کند؟\n– استاد در آیه‌ی قرآن «اذْکُرُوا اللَّهَ ذِکْراً کَثیراً» آمده است؟\n– نه. آن آیه‌ی مبارکه جدا است. آن که آمد روشن است که صفت ذکر است. نه این کلمه «اذْکُرُوا اللَّهَ کَثیراً»\n– این چیزی که شما می‌فرمایید مستلزم این است که… یعنی آن موقع که قلیل بودید لازم نبود ذکر کنید؟\n– نه اثبات شیء نفی غیر نمی‌کند. می‌گوید شما الآن در موقعیّت پیروزی هستید. الآن در این موقعیّت پیروزی به یاد خدا باشید. جهت هم دارد. چرا؟ در بحث‌های غیر ادبی می‌رویم، ولی سؤال شما چند جهت دارد، یک جهت آن ممکن است این باشد. از نظر روانی وقتی افراد کم هستند یاد خدا می‌کنند، چون کم هستند. ولی وقتی زیاد شدند به عِدّه و عُدّه‌ی خود مغرور می‌شوند. شاید این نکته باشد، حالا که شما فراوان شدید به عدّه و عدّه‌ی خود مغرور نشوید. الآن باید به سمت ذکر بروید. تأکید بیشتر روی این است. ممکن است این نکته‌ی آن این باشد یا نکات دیگری. آیا نمی‌تواند زمان ذکر را بگوید؟ یعنی اینکه ذکر کنید آیا ذکر دو دقیقه ای، پنج دقیقه ای یا «زمناً کثیراً»؟ نمی‌شود یعنی زمان ذکر کثیر باشد؟\n– محتمل است.\n– بله، یعنی این عبارت «اذْکُرُوا اللَّهَ کَثیراً» ، ظرفیّت سه ویژگی و سه تا ترکیب را دارد. یعنی می‌تواند مفعول مطلق باشد، قید ذکر ،خودِ حدث باشد. می‌تواند مفعولٌ فیه باشد، قیدِ ذکر ، زمان حدث باشد. می‌تواند حال باشد قیدِ ذات باشد. آن بحث تطابق و عدم تطابق را حل می‌کنیم در کتاب‌های ادبی مشکل را حل کرده اند. «وَ اذْکُرُوا إِذْ کُنْتُمْ قَلیلاً»؛ «تُم» در کنتم اسم کانَ ، جمع است، قلیل مفرد است. چرا؟ چون گفتند لفظ قلیل مفرد است، ولی معنای آن چیست؟ گروه. چون قلیل یک نفر نیست، لفظ کثیر مفرد است، یعنی «کثیرٌ» نیست، ولی ما به ازا و مصداق آن متعدّد است. لذا از این جهت قابل حل است.\nمثال دوم چه بود؟ «یُحذَفُ المبتدَءُ وجوباً». «اذکروا قیاماً و قعودا». اوّلاً بفرمایید قیام از نظر صرفی چه کلمه‌ای است؟\n– جمع قائم.\n– جمع مکثّر قائم که طبق آن مشتق می‌شود.\n– مصدر هم می‌تواند باشد.\n– بله، قیام جامد می‌شود. در این‌جا قیام مشتق است یا جامد است؟ «اذکروا قیاماً و قعوداً».\n– آن را حال بگیریم؟\n– الآن اصلاً به حال نرسیدیم، اصلاً سؤال صرفی است. قیام جامد است یا مشتق؟\n- این‌جا مشتق است.\n– بستگی دارد که قید آن چه باشد.\n– اصلاً به آن کار نداریم. اصلاً از بحث رکن و قید و این‌ها بیرون بیایید. یک سؤال صرف میری و امثله‌ای، صرف ساده‌ای، دانش صرفی است. قیام دو احتمال دارد؛ مشتق و جامد. در این‌جا کدام است؟\n– اگر بگوییم جمع قائم است، تبعاً مشتق می‌شود. اگر بگویید مصدر است باز هم مشتق است.\n– نه مصدر جامد است. الآن این‌جا کدام است؟\n– می‌توانیم بگوییم مصدر به معنای قائم است.\n– نه الآن بگوییم مصدر است یا بگوییم جمع است؟\n– مصدر است و جمع.\n- حالا شاید سؤال من ابهام دارد. چون می‌گویند سؤال خوب نصف جواب است. آیا راهی داریم با فرمول بفهمیم قیام در این‌جا جمع است یا مصدر؟ راهی داریم؟\n– می‌شود گفت که به اعتبار این‌که …\n– ببینید این خیلی مطلب بغرنجی نبود، ولی دوستان اگر فکری کنند خیلی راحت به جواب می‌رسند و ویژگی ذهن جوان این است که می‌تواند… فرمایش ایشان درست است. ما قعود را داریم، می‌شود قرینه‌ی مقابله. قعود قرینه می‌شود که قیام چه کاره است. نمی‌شود قعود مصدر باشد و قیام اسم فاعل باشد. «اذکروا» یک اسم فاعل، «و» عطف، مصدر. این قعود مصدر قرینه می‌شود که در این مثال خاص قیام ما هم مصدر است. این سؤال اوّل تمام شد. «اذکروا قیاماً و قعودا» قیام مصدرو جامداست .\nسؤال دوم: قید ذات است یا قید حدث؟ ایستادن مصدر است دیگر. قبلاً می‌گفتند مصدر کلمه‌ای است که در آخر آن «دال و نون» یا «ت و نون» باشد به گونه‌ای که با حذف «نون» به فعل ماضی صیغه‌ی سوم برگردد. بنابراین کلمه گردن وامثال آن ، مصدر نیست. حالا این قیاماً مصدر می‌شود. قید ذات است یا قید حدث؟\n– ذات است.\n- ایستادن قید ذکر است؟ ذکر در حال ایستادن باشد.\n– یعنی آیا ایستادن ویژگی ذکر است یا ویژگی شما؟ «اذکروا» ، ذاکرین ایستاده‌اند یا ذکر ایستاده است؟\n- ذاکرین هنگام ذکر.\n– آن را در حال عرض کردم که در حال اختلافی بین سیبویه و مشهور است که حال قید ذات است «عند وقوع الحدث». اشکال بشر این است که نمی‌تواند تصرّف تکوینی کند، حافظه‌ی ذهنی را پاک کند، یک چیز جدید بیاید و بعد جدید را با قدیم تطبیق دهد. این ناتوانی بشر در اراده‌ی تکوینی است. لذا شما مطالب کتاب‌های قبلی را که همه درست است، نمی‌گوییم اشتباه است، ولی شما باید آن نگاه را بردارید و در این نگاه بیایید. در این نگاه می‌گوید قیام آیا ویژگی ذکر است یا ویژگی «و»؟ بنابراین اتوماتیک چه خواهد شد؟ حال، ولو جامد است. یعنی ولو جامد است، ولی حال می‌شود. چرا؟ چون ویژگی ذاکرین است نه ویژگی ذکر. مثلاً این آیه‌ی قرآن «یَوْمَ یَقُومُ الرُّوحُ وَ الْمَلائِکَهُ صَفًّاً» الآن «صَفًّاً» به صف ایستادن جامد است، امّا آیا قید قیام است، یعنی قیام قید صف ایستادن است یا قید آن روح و ملائکه است؟ یعنی ایستادن صف کشیدن است یا آن ایستاده‌ها صف کشیده‌اند؟ روح و ملائکه ذات می‌شود. قید ذات شد به طور اتوماتیک حال شد، ولو جامد است. دیگر بحث جامد و مشتق مطرح نیست.\nمثال بعدی «یُحذَفُ المُبتدءُ وجوباً» وجوباً قید چیست؟\n– حذف یا مبتدا؟\n– یعنی حذف وجوبی است، والّا مبتداء که وجوبی نیست. بنابراین چیست؟ معفول مطلق. چون قید حدث شد. قید حدث اتوماتیک در آن چهار مفعول می‌رود.\n– قدیم تأکید را این‌طور می‌گفتند. مثلاً می‌گفتند «ضَرَبَ ضَرباً»، «حُذِفَ حَذفاً» این‌ها را در قدیم تأکیدی می‌گفتند، ولی «ضرب ضرب الامیر» را نوعی می‌گفتند. قدیم این‌طور بود. مثلاً حذف وجوبی، حذف جوازی.\n- این‌جا صفت بر مفعول مطلق محذوف است\n– یا می‌گویید مفعول مطلق. حالا شما پایدار و وفادار به آن کتاب‌ها هستید، صفت مفعول یا مفعول مطلق. هر دو یکی است.\n- وجوب می‌تواند صفت واقع شود. جامد نیست؟ «حذفاً وجوبیاً» خود این مفعول مطلق است یا صفت ؟\n- ببینید دو مطلب است، یکی این کلمه‌ی صفت که در ذهن شما است. کلمه‌ی صفت دو تا معنا دارد. یک بار صفت نحوی است، « فالنعت تابع متم ما سبق بوسمه أو وسم ما به اعتلق»آن صفت نحوی است، خود شما صفت را در صرف اگر صرف ساده خوانده باشید، در بحث جامد و مشتق، تنبیه هشتم یک بحثی داشت. «تقسیم الجامد و المشتق إلی الصّفت و الموصوف» که صفت و موصوف صرفی است. به هر حال واژه‌ها معانی متعدّد دارند. صفت در این‌جا به معنای قید است. به هر حال وجوب قید حذف است. صفت به معنای صفت عام، نه صفت از باب توابع. بله، طبیعتاً وجوبا تأویل می‌رود و وجوبین می‌شود «یحذف المبتدء حذفا وجوبیا» طبعیتاً تأویل خواهد رفت.\nمثلاً «أنت أعلم فِقهاً» این را هم بفرمایید چه می‌شود؟\n- سیوطی یک قاعده‌ای گفته بود که اگر اسم مصدر…\n– گفته بود غالباً. غالباً ،یعنی استثناء هم دارد. نحو مفهومی گفت استثناء ندارد. در فرمول نحو مفهومی حل کنید. شما فرمودید تمییز. تمییز ذات یا نسبت؟\n– تمییز نسبت.\n– تمییز نسبت باید منقول باشد. این منقول از چیست؟\n– علم مطلق.\n– فقه است دیگر. «أنت أعلم فِقهاً».\n- «فقهک أعلم».\n- یعنی چه؟ فقه اعلم است؟ قاعده‌ای که داشتند این است که اسم منصوب بعد از افعل التّفضیل غالباً تمییز است. این اگر تمییز بود تمییز نسبت می‌شود. می‌گویند تمییز نسبت منقول است. «فقهک أعلم» یعنی چه؟. بله، یک بار ما می‌گوییم «أنت أکثرٌ مالاً» یعنی «مالک اکثر» آن‌جا تمییز می‌شود، ولی «أنت أعلم فِقهاً» یا «فقهک أعلم» این معنی دارد؟\n- این استثناء پذیر بود برای …یعنی منقول نبود.\n– یعنی چه منقول نبود؟\n– یعنی از این‌جا منقول نبود.\n– پس در تمییز نسبت باید منقول باشد دیگر. «فقهاتُک» بود؛ «فقاهتک أعلم».\n- آیا این بود؟ اکثر نداریم. «فقهاتک أعلم» یعنی چه؟ اکثر مشکلی ندارد. «أنت اکثر مالاً»، «أنت اکثر نفراً»، «أنت أکثر دیناً» آن هیچ مشکلی ندارد. «أعلم»؛ «أنت فقیه الأعلم» این «فقیه الأعلم» چه می‌شود؟ مثلاً «الفقیه الاعلم»؟!\n– اگر در فضای نحو مفهومی بیاییم باید ببینیم احتمال دیگری نمی‌شود روی آن مطرح کرد؟ فقه آیا قید «أعلم» است یا قید «أنت» است؟\n– «أنت» است.\n– فقه آیا قید «أعلم» است، یعنی می‌خواهید فقه قید علم باشد.؟ «أعلم» یعنی علم، قید حدث. یا قید «أنت» است. اگر قید «أنت» بود، قیدِ ذات است. قید ذات به طور اتوماتیک چه خواهد شد؟ حال. البتّه بنا بر آن مبنایی است که سیبویه داشت. یعنی در واقع حال از مبتداء می‌آید، اگر در معنای مشهور بخواهیم بیایید باید بگوییم «أنت أعلم». دوباره در «أعلم» ضمیر مستتر است. این حال از آن ضمیر مستتر است. فرقی ندارد، یا حال از ضمیر در «أنت» یا اگر مقیّد باشیم به این‌که حال حتماً ذو الحال مبتدا نباشد یا طبق حرف سیبویه حال از «أنت». در واقع معنا عوض می‌شود. تو در حالی که فقیه باشی، تو به حیث این‌که فقیه هستی، تو با این حیثیّت فقاهتی اعلم از دیگران هستی. بنابراین آن قاعده‌ای که بود که همیشه اسم منصوب بعد از افعل التّفضیل باید تمییز باشد یک قاعده‌ی غالبی است.\nخطای ساده انگاری در تجزیه جملات\nدر تجزیه و ترکیب یک خطا، ساده انگاری و سرعت انگاری است. امروز هم دوستان تجربه کردند. یعنی تا یک جمله‌ای را می‌دیدند اوّلین احتمال که حالا یا ممکن است صحیح باشد یا غیر صحیح، مهم نیست که یک احتمال تبادر به ذهن کند، ولی طلبه باید تلاش کند احتمالات مختلف را بررسی کند. تجزیه و تحلیل، ساده انگاری، سرعت بسندگی، یعنی سرعت انتقال بسیار مطلوب است، ولی بسندگی به معنای اوّلی مطلوب نیست. همیشه آن معنایی که ابتدائاً به ذهن آدم منتقل می‌شود الزاماً بهترین معنا نیست. باید در یک متن احتمالات مختلف را دید. حالا این‌که در کدام یک از این احتمالات در آیه و روایت مورد نظر است باید به قرائن دیگر هم مراجعه کرد.\nاین گفتگویی که خدمت شما خیلی گذرا ارائه شد گاهی اوقات برای دوستانی که در مقام تدریس هستند گفتگو می‌شود با مثال‌های متعدّد هشت یا نه روز زمان می‌برد. انتقال آن به یک جلسه‌ی یک ساعت و نیمی طبیعتاً جزئیّات آن می‌ماند. آن چیزی که عمدتاً در ذهن بود که إن‌شاءالله با مباحثه‌ی دوستان در ذهن شما تثبیت شود، این بود که اگر به این نکته دقّت کنید که هر کلمه‌ای که قید است یک نقش معنایی دارد و یک ارتباط با یکی از اجزاء جمله دارد، حالا یا قید حدث است یا قید ذات و یا چند احتمالی، این‌طور نیست که فقط قید حدث یا ذات باشد. ممکن است هر دو باشد. یا قید حدث این‌طور نیست که فقط مفعولٌ به باشد، ممکن است احتمالات دیگری هم باشد. این لازم است.\nنکته‌ی دیگر هم تفاوت برخی از قیود با هم بود.مثل حال و مفعول مطلق اگر قید ذات بود حال می‌شود، همان اگر قید حدث بود مفعول مطلق می‌شد. این‌جا من مثال‌هایی از قرآن آوردم اما وقت نیست .\nشاید جرقه‌ی این بحث حدود ۱۰ سال پیش در مجموعه‌ی مدرسه‌ی امام خمینی با گروه دوستان ادبیات خورد. شاید ۱۰ یا ۱۱ سال پیش بود. بعد در جلسات مختلفی با اساتید یا با جمع‌های مختلف این گفتگو شد و نقایص برطرف شد. الآن یک چهارچوب کاملی دارد، یعنی از ابتدا تا انتها. مثلاً خود شما می‌گفتید مبتداء آن را ادامه و توضیح می‌دادیم و یک دفعه می‌دیدیم که وارد ۸۰ درصد نحو شدیم. یعنی ادبیات مانند خیابان‌هایی است که به هم راه دارند، برخلاف آن چیزی که در ذهن ما است. ما ادبیات را کوچه‌های بن بست فکر می‌کنیم. نه، شما باید به این هنر برسید و از یک کلمه‌ی ادبیات مثلاً مبتداء بتوانید به ۲۰ عنوان دیگر به طور منطقی -نه پرشی- برسید. این با نحو مفهومی دست یافتنی است. در کتب نحوی قدیم مخصوصاً مثل مرحوم رضی فراوان بوده. این نگاه در ادبیات رضی فراوان است. در بازسازی ادبیات جدیدی که دوستان حدود یک سال است که در آن کمیته مشغول هستند، متن مرحوم رضی یک مقداری محوریّت پیدا می‌کند و هم این مباحث نحو مفهومی آن‌جا یک مقداری پررنگ‌تر اشباع می‌شود، نه به اسم نحو مفهومی که قبول آن برای دوستان یک مقداری سخت بود، ولی به مباحث تزریق می‌شود. ولی دنبال این هستیم اگر توفیق و مجالی باشد در حد کتاب صد صفحه‌ای مستقل تدوین شود و با مثال‌های قرآنی و روایی این نگاه إن‌شاءالله القاء شود.\n- ببخشید این اقدام مبتنی بر ادبیات دستوری است یا نه مستقیم هم می‌شود وارد این بحث شویم؟\n– مستقیم هم شدنی است، نه به این معنا که ما را از آن نحو دستوری بی‌نیاز کند. به هر حال بخش قابل توجّهی از قواعد روی همان قواعد …\n– یعنی در همین ساختار نحو مفهومی همه را آوردید؟\n– بله، بخش عمده‌ای از آن را، مثلاً در نحو دستوری روی جامد و مشتق تأکید بود و این‌جا تأکید نیست. این‌که مثلاً کثیر صفت است برای مفعول مطلق محذوف یا خود آن مفعول مطلق محذوف است؟ این‌ها تفاوت‌های این دو نگاه می‌شوند، امّا این‌که در نحو دستوری داریم که «مبتدأٌ زیدٌ و عاذرٌ خبر» این‌جا بالاخره مبتداء و خبر داریم. آن‌جا توابع داریم و این‌جا هم داریم. آن‌جا حال و تمییز داریم و این‌جا هم داریم. بلکه در خود سیوطی به خصوص ردّ پاهای نحو مفهومی وجود دارد، یعنی این‌طور نیست که… ما در خود سیوطی برخی عبارت‌ها را می‌بینیم که عملاً ردّ پای نحو مفهومی است.\n– سوره‌ی یونس، آیه ۲٫\n– سوره‌ی یوسف، آیه ۴٫\n– سوره‌ی اعراف، آیه ۸۶٫\n– سوره‌ی نبأ، آیه ۳۸٫


انیموکا 265 اتر سرقت شده در NFT جعلی را طی هک دیسکورد به کاربران پرداخت میکند - آکادمی هلاکوئی\nآکادمی هلاکوئی بلاگ اخبار اخبار ارز دیجیتال انیموکا 265 اتر سرقت شده در NFT جعلی را طی هک دیسکورد به کاربران پرداخت میکند\nانیموکا 265 اتر سرقت شده در NFT جعلی را طی هک دیسکورد به کاربران پرداخت میکند\nfolder_open NFT ، اخبار ، اخبار ارز دیجیتال ، اخبار بلاکچین ، کلاهبرداری\nشرکت بازی‌سازی و سرمایه‌گذاری ریسک‌پذیر، Animoca Brands، مستقر در هنگ‌کنگ و استودیو Blowfish به کاربران قول داده‌اند 265 اتر (1.1 میلیون دلار آمریکا) را که در فروش تقلبیNFT در Discord به سرقت رفته است، بازپرداخت کنند.\nرویداد تقلبی ایجاد NFT تقریباً در ساعت 3 بامداد به وقت شرقی استرالیا در 19 نوامبر(28 آبان) در سرور Phantom Galaxies Discord رخ داد. در طول حدود سه ساعت شاهد 1571 تراکنش ایجاد(mint) جعلی بود.\nPhantom Galaxies یک بازی استرالیایی است که توسط Blowfish Studios ساخته شده است. سرور Phantom Galaxies تعدا 94000 عضو در دیسکورد دارد.\nدر یک اتفاق رایج در Discord، هکرها با استفاده از یک ربات بدافزاری که احراز هویت دو مرحله‌ای حساب Admin را به خطر می‌اندازد، کنترل سرور رسمی Phantom Galaxies را به دست آوردند. پس از کنترل سرور Discord، هکرها تمام حساب های کارکنان، مشاوران و مدیران انجمن را ممنوع کردند.\nسپس هکرها شروع به ارسال اطلاعیه‌هایی کردند که ادعا می‌کردند بازی در حال راه‌اندازی یک رویداد شگفت‌انگیز فوری NFT است. کاربران به سمت یک «پلت‌فرم ایجاد NFT فانتوم گلکسی» فریبنده هدایت شدند که از کاربران 0.1 اتر دریافت می‌کرد.\nرئیس انیموکا برندز، Yat Siu ،در یک توییت در حدود ساعت 4 صبح روز 19 نوامبر(28 آبان) در مورد ایجاد تقلبی NFT هشدار داد.\nدر ساعت 5:22 صبح، او توییت دیگری را منتشر کرد و گفت که مشتریان آسیب دیده “به طور مناسب غرامت خواهند گرفت.” این موضوع در انتشار 24 نوامبر(3آذر) از Animoca تأیید شد، که بیان کرد جزئیات مربوط به غرامت به زودی اعلام خواهد شد.\nبرچسب ها: #NFT#رمزارزDiscordارز دیجیتالدیسکورد\nجدید تر پلتفرم سلسیوس سری سرمایه گذاری را به 750 میلیون دلار افزایش می دهد\nقدیمی تر بحران قدرت استخراج بیت کوین: قزاقستان به دنبال راه حل هسته ای


16 آذر 1389 - مُهر بر لب زده\nسه شنبه 89/9/9 , 1:45 ع • علما , • محمد شکوهی • نظر\nمرحوم آیت الله العظمی بروجردی به عنوان نصیحت به طلاب می فرمودند: عوام مردم دلیل و برهان محکمی بر عقایدشان ندارند و فقط همین اعمال ما دلیل برای آنهاست، لذا اگر اعمال ما روحانیت برای آنها خوب بود، آنها هم عقایدشان اصلاح می شود و اگر اعمال ما خوب نباشد عقاید مردم هم خراب می شود\nحضرت آیت الله مجتهدی فرمودند: استاد ما آیت الله حاج شیخ علی اکبر برهان(رحمه الله) می فرمودند: روزی همسرم را در منزل موعظه می کردم و از صفات عالی? حضرت زهرا(س) می گفتم و چون می گفتم حضرت زهرا(س) چنین بود وچنان بود تو هم این طور باش، زنم در جواب جمله ای را گفت که هر چه موعظه کرده بودم، برباد رفت ، او گفت: هر موقع تو حضرت امیرالمؤمنان علی(ع) شدی، من هم حضرت زهرا(س) می شوم.\nمثل دنیا،مثل شهر فرنگ است!\nحاج شیخ علی اکبر برهان(رحمه الله) می فرمودند: مثل دنیا مثل شهر فرنگ است، بچه که بودیم سنّار می دادیم و یک دقیقه نگاه می کردیم، در آن یک دقیقه تصاویر زیبایی نشان می داد صاحبش هم صحنه های آن را توضیح می داد و صدا می زد اینجا پایتخت ترکیه است، اینجا فلان مکان است، ناگهان یک چیزی می افتاد و صحنه تاریک می شد آن وقت صاحبش می گفت اینجا شهر ظلمات است، و تمام می شد، و جز چند لحظه خوشی کاذب چیزی گیرمان نمی آمد، مبادا در این دنیا هم چشم به تصاویر زیبای دنیا، تو را غافل کند و یک دفعه شهر ظلمات که مرگ است به سراغ تو بیاید و تو دست خالی دنیا را ترک کنی.\nجمعه 89/9/5 , 12:54 ع • محمد شکوهی • نظر\nدکتر محمد هادی امینی فرزند مرحوم علامه امینی(ره) می‌نویسد:\nپس از گذشت چهار سال از فوت مرحوم علامه امینی(ره)، شب جمعه‌ای قبل از اذان صبح، وی را در خواب دیدم و او را شاداب و خرسند یافتم... جلو رفتم و پس از سلام و دست‌بوسی عرض کردم: پدر جان در آنجا چه عملی باعث سعادت و نجات شما گردید؟\nفرمود: چه می‌گویی؟\nمجدداً عرض کردم: آقا جان! در آنجا که اقامت دارید، کدام عمل موجب نجات شما شد؛ کتاب الغدیر... یا سایر تألیفات ... یا تأسیس، بنیاد و کتابخانة امیرالمؤمنین(ع)؟\nپاسخ دادند نمی‌دانم چه می‌گویی، قدری واضح‌تر و روشن‌تر بگو.\nگفتم: آقاجان! شما اکنون از میان ما رفته و رخت بربسته‌اید و به جهان دیگر منتقل شده‌اید؛ در آنجا که هستید، کدامین عمل باعث نجات شما گردید، از میان صدها خدمات و کارهای بزرگ علمی و دینی و مذهبی؟\nمرحوم علامه امینی... درنگ و تأملی نمودند. سپس فرمودند: « فقط زیارت اباعبدالله الحسین(ع)».\nعرض کردم: شما می‌دانید اکنون روابط بین ایران و عراق تیره و تار است و راه کربلا بسته، چه کنم؟1\nفرمود: «در مجالس و محافلی که جهت عزاداری امام حسین(ع) برپا می‌شود شرکت کن، ثواب زیارت امام حسین(ع) را به تو می‌دهند».\nسپس فرمودند: «پسرجان! در گذشته بارها تو را یادآور ساختم و اکنون به تو توصیه می‌کنم که زیارت عاشورا را هیچ وقت و به هیچ عنوان ترک و فراموش مکن. مرتباً زیارت عاشورا را بخوان و بر خودت وظیفه بدان. این زیارت دارای آثار، برکات و فواید بسیاری است که موجب نجات و سعادتمندی در دنیا و آخرت تو می‌باشد... و امید دعا دارم».\nفرزند آن مرحوم می‌نویسد: علامه امینی با کثرت مشاغل؛ تألیف، مطالعه و رسیدگی به ساختمان کتابخانة امیرالمؤمنین(ع) در نجف اشرف، به خواندن زیارت عاشورا مواظبت کامل داشتند و سفارش به زیارت عاشورا می‌نمودند و بدین جهت خودم حدود سی سال است مداومت به زیارت عاشورا دارم.\n1. این رؤیا مربوط به زمان حاکمیت صدام یعنی در عراق است.\nسه دستور اخلاقی از آیت الله شاه آبادی\nشنبه 89/8/29 , 11:23 ع • علما , • محمد شکوهی • نظر\nحلم میرزاى بزرگ شیرازى قدس سره\nجمعه 89/8/28 , 12:10 ع • علما , • محمد شکوهی • نظر\nشخصى در سامرا نامه بسیار تندى به میرزاى شیرازى قدس سره نوشت. مرحوم میرزا نیز به خدمتکارشان فرمودند:\n«مقدارى هندوانه تهیه کن و براى این آقا بفرست. این بنده خدا گرمىاش شده!».\n«این هم یک مصداق از حلم است».\nدوشنبه 89/8/24 , 7:27 ع • علما , • محمد شکوهی • نظر\nمحقق شهید شیخ عبدالله زنجانی در رسالهای که در احوال صدرالدین شیرازی نوشته است، داستانی چنین نقل میکند:\nپدر ملاصدرا، روزی ایشان را به اداره امور درگاه و دستگاه خود گمارده بود. پدر پس از بازگشت، صورتحساب هزینه آن مدّت را از فرزند طلبید و مشاهده کرد که ملاصدرا مبلغی نسبتا زیاد را به عنوان خیرات به مستمندان بخشیده است. این مبلغ، معادل همان اندازهای بود که پدر برای داشتن فرزند به پیشگاه خداوند نذر نموده و آن را از پیش به بینوایان داده بود. هنگامی که پدر با شگفتی سبب و بهانه این هزینه را از فرزند پرسید، فرزند خردمند وی چنین پاسخ داد: «این همان بهایی است که باید به پای فرزندتان میپرداختید».\nداستان شیخ بهایى و پینه دور اصفهانى\nیخ بهایى روزى از بازار اصفهان می گذشت، در یک گوشه دور افتاده بازار توى یک مغازه کوچک و رنگ و رو رفته که نور باریکى از سقف آن به داخل دکان مىتابید و در و دیوارش را روشن مىساخت، ناگهان چشمش به پیرمردى افتاد که بیش از 90 سال از عمرش مىگذشت و در آن حال مشته سنگینى به دست داشت و مشغول کوبیدن به تخت گیوه بود.\nشیخ بهایى با دیدن پیرمرد دلش به حال او سوخت و به داخل مغازه رفت و از پیرمرد پرسید:\nتو چرا در جوانى اندوخته و پس اندازى براى خود گرد نیاوردى تا در این سن پیرى مجبور به کار کردن نباشى؟\nپیرمرد سرش را از روى گیوه برداشت و نگاه نافذش را بر روى شیخ بهایى انداخت ولى چیزى نگفت. شیخ دست پیش برد و مشته را از دست پیرمرد گرفت و با علمى که داشت آن را تبدیل به طلا کرد و بعد زیر نورى که از سقف به روى پیشخوان مىتابید جلو پینه دوز گذاشت. مشته فولادى سنگین وزن که در آن لحظه تبدیل به طلا شده بود در زیر نور خورشید تلولوخاصى پیدا کرد و ناگهان دکان پینه دوز را به رنگ طلایى در آورد شیخ بهایى بعد از این کار به سرعت عازم خروج از مغازه شد و در همان حال خطاب به پیرمرد گفت:\nپینه دوز، من مشته تو را تبدیل به طلا کردم آن را بازار طلافروشها ببر و بفروش و بقیه عمر را به راحتى بسر ببر.\nشیخ بهایى هنوز قدم از دکان بیرون نگذارده بود که ناگهان صدایى او را برجاى نگاه داشت. این صداى پیرمرد بود که مىگفت:\nاى شیخ بهایى اگر تو مشته مرا با گرفتن در دست تبدیل به طلا کردى من آن را با نظر به صورت اولش در آوردم!\nشیخ بهایى به سرعت برگشت و به مشته نگریست و دید مشته دوباره تبدیل به فولاد شده است دانست که آن پیرمرد به ظاهر تنگدست و بى سواد از اولیالله و مردان خدا بوده و علم و دانشش به مراتب از او بیشتر است و نیازى به مال دنیا ندارد. روى این اصل با خجالت و شرمندگى پیش رفت و دست پینه دوز را بوسید و غذر بسیار خواست و بدون درنگ از مغازه خارج شد.\nاز آن به بعد هر گاه از جلو دکان پیرمرد رد مىشد، سرى به علامت احترام خم کرده و با شرمندگى مىگذشت!\nشاه نعمت الله ولى چه خوب گفته است:\nصد درد دل به گوشه چشمى دوا کنیم\nو همچنین است :\nو بالاخره این شعر که سرودهاند:\nاز طلا گشتن پشیمان گشتهایم\nشاید اشاره به داستان بالا داشته باشد.\nدستورالعمل قرآنی آیت الله قاضی (2)\nدوشنبه 89/8/24 , 2:22 ص • علما , • محمد شکوهی • نظر\n1.در صـورت تـرس از زیـان خـوراکـى یـا نوشیدنى به خواندن این کلمات سفارش مى نمودند: بسم الله الرحمن الرحیم خیر الاسماء اله الارض و السماء الرحمن الرحیم الذى لا یضر مـع اسـمـه سـم و لا داء؛ بـه نـام خـداونـد بـخشنده مهربان ، بهترین نامها، معبود زمین و آسمانها، خداوند رحمان و رحیمى که با نام او هیچ سم و بیمارى اى زیان نمى رساند.\n2. آن مـرحـوم سفارش مى فرمودند در صورت روبرو شدن با شخص  ستمگرى که از او مـى تـرسـیـد، دسـتـهـا را باز کنید و این حروف را بر دست راست بشمارید: بسم الله الرحمن الرحیم ؛ ک - ه - ى - ع - ص و بر دست چپ نیز بسم الله الرحمن الرحیم ؛ ح - م - ع - س - ق خـوانـده شـود؛ سـپـس انـگـشـتـان دو دسـت را داخل یکدیگر نمایید.\n3. براى ایمنى از نیش زدن حیوانات موذى ، این دعا را سفارش مى فرمودند: اعوذ بکلمات الله التـامـات التـى لا یـجـاوزهـن بر و لا فاجر من شر ما ذراء و من شر ما براء و من شر کـل دابـة ؛ هـو آخـذ بـنـاصـیـتـها، ان ربى على صراط مستقیم ، به کلمات تامه خداوند، کـلمـاتـى کـه هـیـچ نـیـکـوکـار و بدکارى از آن تجاوز نمى کند پناه مى برم از شر آنچه آفریده است ، او بر همه آنان تسلط دارد، همانا پروردگارم بر صراط مستقیم است .\n4 .زمـانـى کـه در نـجـف اشـرف بیمارى مالاریا شیوع پیدا کرد، مرحوم قاضى به افراد مبتلا توصیه مى نمودند آیاتى از قرآن را که در مورد حضرت ابراهیم علیه السلام است ، تـلاوت نـمـایـنـد؛ مـانـنـد این آیه : قلنا یا نار کونى بردا و سلاما على ابراهیم و اردادوا بـه کـیـدا فـجـعـلنـاهم الاخسرین (انبیاء 69 70-) گفتیم : اى آتش ! بر ابراهیم سرد و سلامت شو! و آنان خواستند با او مکر کنند، پس آنان را خوار کردیم .\n5. مـرحـوم آیـت الله شـیـخ عـلى قـسـام ، یـکـى از شـاگـردان ایـشـان چـنـیـن نقل فرمودند: مـن از جـهـت فـرامـوشـکـارى و کـمـى حـافـظـه ، بـراى آقا سید على قاضى شکایت کردم و مـخـصوصا متذکر شدم از اینکه چیزى را در جایى مى گذارم ، بعد به ذهنم 5مراجعه کرده و چـیـزى بـه یاد نمى آورم . مرحوم قاضى فرمودند: زمانى که چیزى را در جایى قرار مـى دهـى ، بـخـوان : بـسـم الله الرحـمـن الرحـیـم ، فانک سوف لن تنساه ان شاء الله تعالى. مـرحـوم قـاضـى قـرائت دعـاى زیـر را بـه مـدت چهل شب ، هر شب یک بار تا صد بار براى برآورده شدن حاجت سالکان درگاه الهى مفید مى دانستند: الهى کیف ادعوک و انا انا و کیف اقطع رجائى منک و انت انت ؟ الهى اذا لم اسالک فتعطینى ، فـمـن ذا الذى ادعوه فیعطینى ؟ الهى اذا لم ادعک فتستجیب لى ، فمن ذا الذى ادعوه فیستجیب لى ؟ الهـى اذا لم اتـضـرع الیک فترحمنى ؟ فمن ذا الذى اتضرع الیه فیرحمنى ؟ الهى فـکـمـا فـلقـت البـحـر لمـوسـى عـلیـه السـلام و نـجـیـتـه اسـالک ان تـصلى على محمد و آل مـحـمـد و ان تـنـجـیـنـى مـمـا انـا فـیـه و تـفـرج عـنـى فـرجـا عـاجـلا غـیـر اجل بفضلک و رحمتک یا ارحم الراحمین .\n6. مـرحـوم سـیـد هـاشـم حـداد از اسـتـاد خـویـش ، مـرحـوم قـاضـى نقل فرموده اند که قرائت کهیعص (مریم : 1) و حمعسق (شورى : 1) و آیه وعنت الوجوه للحى القیوم و قد خاب من حمل ظلما (طه 111) براى دفع شر دشمن مفید است . آنـچـه ذکـر شـد، بـرخـى از دعاهایى است که آن مرحوم به شاگردان خویش  مى آموختند و دعـاهـاى ویـژه اى نـیـز وجـود داشـت کـه ایـشـان جـز بـراى افـراد خـاصـى نقل نمى کردند.\nیکشنبه 89/8/23 , 12:33 ع • علما , • محمد شکوهی • نظر\n1. آن مرحوم براى تقویت حافظه خواندن آیت الکرسى و معوذتین (دو سوره مبارکه ناس و فلق ) را سفارش مى فرمودند.\n2. مرحوم قاضى براى طلب وسعت رزق این آیات را قرائت مى نمودند: اسـتـغـفـروا ربـکـم انـه کـان غـفـارا - یـرسـل السـمـاء عـلیـکـم مـدرارا - و یـمـددکـم بـامـوال و بـنـیـن و یـجـعـل لکـم جـنـات و یـجـعـل لکـم انـهـارا(نـوح : 12 - 10) و از پـروردگـارتـان طـلب بـخـشش کنید که او بسیار آمرزنده است تا از آسمان ، فراوان بر شـمـا فـرو فـرسـتـد و شما را با دارایى و فرزندان نیرو بخشد و براى شما نهرهایى قرار دهد.\nیکشنبه 89/8/23 , 1:54 ص • علما , • محمد شکوهی • نظر\nماجرایى واقعى نقل شده است که: «شخصى روحانى در عصر مرحوم آخوند یا مرحوم سید محمد کاظم یزدى، از نجف اشرف به مسجد سهله (که در صحرا قرار داشت) مىرفت تا عبادت کند. او شب را تا به صبح در آن جا ماند. آن شب، مهتابى بود و او در حال عبادت، که ناگهان احساس کرد صداى غریبى از نزدیکى مسجد به گوش مىرسد. کمى که دقت کرد دریافت که صداى حیوان درندهاى است و پس از اندکى شیرى را دید که به سرعت وارد مسجد سهله شد و از پلهها بالا رفت و در مقابل او قرار گرفت. مرد روحانى که سخت ترسیده بود، با فریاد به شیر گفت: «به حق امیرالمؤمنین برگرد». شیر نیز از همان راهى که آمده بود بازگشت».\n«توجه کنید، شیر گرسنه بود و طعمه هم آماده، ولى با یک خواستن خالصانه، شیر برگشت. براى رسیدن انسان به چنین مرحلهاى واقعاً نیاز به کار و تلاش است».\nجمعه 89/8/21 , 5:7 ع • علما , • محمد شکوهی • نظر\n77 بهار از عمرش می‌گذشت. همراه گروهی از شاگردان برجسته از جمله ملامحمدتقی مجلسی برای زیارت اهل قبور وارد قبرستان شد، برای مردگان دعا کرد و فاتحه خواند. ناگاه روبه یاران گفت: «شنیدید چه گفت؟» در جواب گفتند:« خیر، ما چیزی نشنیدیم.» شیخ حالش دگرگون شد و پس از این ماجرا همیشه در حال نیایش و مناجات و گریه بود. بعدها وقتی برخی شاگردان با اصرار از او پرسیدند آن روز چه شنیدی، فرمود: «به من گفتند آماده مرگ باشم.» درست شش ماه بعد از این حادثه در تاریخ 12 شوال 1030 و یا 1031 هجری قمری بود که روح پاکش به جهان دیگر شتافت و شاگرد بزرگوارش، ملامحمدتقی مجلسی بر او نماز خواند و بیش از پنجاه هزار نفر از مردم با ایمان اصفهان و حومه در نماز او شرکت کردند. پیکر او را در مشهد مقدس و در خانة قدیمی خودش که نزدیک حرم مقدس حضرت امام رضا(ع) بود، دفن کردند.\nاکنون قبر این عالم بزرگ بین مسجد گوهرشاد و صحن آزادی و صحن امام‌خمینی(ره) می‌باشد.\nشیخ بهایی در اینه عشق، اسدالله بقایی\nداستانى از آقا میرزا محمد تقى شیرازى قدس سره\nپنج شنبه 89/8/20 , 10:27 ع • علما , • محمد شکوهی • نظر\nنقل کرده اند که روزى به ایشان گفته شد فلان شخص به شما ناسزا مىگوید، ولى ایشان به گفته آن شخص اعتنایى نکردند. مرتبه دوم نیز به ایشان گفتند، باز آن مرحوم هیچ توجهى از خود نشان نداد. چند مرتبه به او این مطلب را تذکر دادند و ایشان اعتنایى نکردند.\nفردى که خبر مىآورد با خود پنداشت: حتماً آقا میرزا محمد تقى شیرازى باور نمىکند. بنابراین دور هم جمع شدند و خدمت ایشان رسیدند و از آن مرحوم اجازه خواستند که به سخن آنان توجه کند. بعد مطلب را خدمت ایشان عرض کردند و به آن مرحوم گفتند: «آقا، شما هنوز باور نمىکنید که این شخص به شما ناسزا مىگوید و احتمال نمىدهید که یکى از این حرف ها درست باشد؟ ایشان در پاسخ فرمودند: چرا باور مىکنم.\nآنان مىخواستند آقا میرزا محمد تقى شیرازى با آن شخص - که فاسق بود - برخورد منفى داشته باشد، ولى میرزا فرمودند: براى من ثابت نشده است که این شخص انسان فاسقى است، زیرا من الگوى کامل دین و امام معصوم نیستم و مردم نباید به من عقیده داشته باشند. این مطلب را از کسى نقل مىکنم که خود از آقا میرزا محمد تقى شیرازى نقل کرده است و مىخواسته ایشان را بر ضدّ شخص دشنام دهنده تحریک کند. آقا میرزا محمد تقى شیرازى فرموده بودند: آیا مىتوانید براى من ثابت کنید که این شخص با وجود اینکه اعتقاد داشته که من انسان خوبى هستم، به من ناسزا گفته است تا کار او معصیت باشد؟ زیرا معصیت باید فاعلى باشد تا موجب گناه شمرده شود و اگر فاعلى نباشد گناه محسوب نمىشود. شاید او معتقد است که من انسان بدى هستم و به خیال خود مىخواهد نهى از منکر کند. اگر شما بتوانید ثابت کنید که با وجود اینکه مرا آدم خوبى مىداند ناسزا مىگوید، آن زمان بنده هم باور مىکنم که او شخص فاسقى است.


دبستان «هم‌کلاسان توتشامی» به همت همکارانی‌ها افتتاح شد – همکاران سیستم\nهمکاران سیستم > اخبار همکاران سیستم > اطلاع‌رسانی > دبستان «هم‌کلاسان توتشامی» به همت همکارانی‌ها افتتاح شد\nشروع همراهی همکارانی‌ها\nپس از وقوع زلزله‌ی دلخراش کرمانشاه، خانواده همکاران سیستم تصمیم گرفتند تا در کمک‌رسانی به آسیب‌دیدگان سهیم باشند. کمک‌های جمع‌آوری شده در این مرحله به تامین مایحتاج زندگی در مناطق زلزله‌زده اختصاص یافت.\nساخت یک مدرسه…\nدر روزهای پس از زلزله، که گروه‌های مختلفی در بخش‌های مختلف به کمک‌رسانی می‌پرداختند، توجه‌مان به انجام کاری ماندگار و موثر برای آسیب دیدگان، معطوف شد. پس از بررسی‌ها و نیازسنجی‌های دقیق در مورد گزینه‌های مختلف ساخت مراکز درمانی، رفاهی و آموزشی، با درنظر گرفتن همه‌ی جوانب تصمیم به ساخت یک مدرسه در روستای آسیب‌دیده‌ی توتشامی گرفتیم.\nتامین بودجه و پیشبرد کارهای اجرایی\nبا تصویب تاسیس مدرسه در روستای توتشامی و برآورد هزینه‌های موردنیاز، با مشارکت پرسنل، گروه همکاران سیستم و شرکت سرمایه‌گذاری آینده‌نگر دانا (موسسین همکاران سیستم) بودجه‌ی موردنیاز برای این کار تامین شد.\nدر این مرحله پس از دریافت مجوزهای لازم و به کمک یکی از پیمانکاران خوشنام منطقه، عملیات طراحی و ساخت مدرسه با استانداردهای کیفی بالا از دی ماه سال 97 آغاز شد. هم‌اکنون «هم‌کلاسان توتشامی» افتتاح شده و تجهیزات موردنیاز آن هم توسط همکاران سیستم تامین شده است.\nما افتخار می‌کنیم که با کمک‌های تک‌تک اعضاء شرکت موفق شدیم تا امکان فراگیری دانش در محیطی باکیفیت و استانداردهای بالا را برای کودکان کشورمان فراهم کنیم.\nخلق ارزش برای جامعه با پایبندی به مسئولیت اجتماعی\nمسئولیت اجتماعی بخش جدانشدنی از کسب‌وکار همکاران سیستم است. ما باور داریم برای فراهم آمدن بستر رشد و توسعه در جامعه؛ لازم است تک‌تک اعضاء برای بهبود شرایط پیرامون خود تلاش کنند. ما؛ خانواده‌ی بزرگ همکاران سیستم به ارزش‌آفرینی برای مشتریان و جامعه به عنوان بخشی از رسالت شرکت باور داریم و آن را یکی از اصول پایداری همکاران سیستم می‌دانیم.


GSM اخبار اولین تلفن همراه هوشمند با Firefox OS این هفته رونمایی می‌شود\n3 شهریور 1393 ساعت 17:30\n– جی اس ام: سیستم عامل فایرفاکس برای تلفن‌های هوشمند سرعت توسعه آرامی داشت اما پیوسته بود. سرانجام این هفته از یک تلفن هوشمند در هند رونمایی خواهد شد که ساخت شرکت Intex Technologies است و از سیستم عامل Firefox OS بهره می‌برد.\nاین تلفن هوشمند از هیچ منظری قابل رقابت با تلفن‌های هوشمند حال حاضر بازار نیست اما شاید این اولین قدم فایرفاکس برای رقابت با بزرگان بازار در آینده باشد. این تلفن هوشمند از صفحه نمایش 3.5 اینچی برخوردار است. از یک پردازنده 1 گیگاهرتزی بهره می‌برد و یک دوربین 2 مگاپیکسلی در پشت خود دارد. حافظه آن تا 4 گیگابایت قابل افزایش است و می‌تواند همزمان 2 سیم کارت را روشن نگه دارد. بلوتوث و Wi-Fi نیز از دیگر تکنولوژی‌های ارتباطی این گوشی است.\nدر ماه ژوئن Intex Technologies اعلام کرده بود این تلفن با قیمتی کمتر از ۲۰۰۰ روپیه یا ۳۳ دلار عرضه خواهد شد. این قیمت بسیار وسوسه کننده به نظر می‌رسد زیرا می‌تواند بازار بسیاری از تلفن‌های همراه پایین رده هند را به خطر بیاندازد. هنوز اعلام نشده که این تلفن در خارج از بازار هند هم عرضه خواهد شد یا نه؛ اما بدون شک فایرفاکس اواس در آینده نه چندان دور همکاری خود را با دیگر کمپانی‌ها آغاز خواهد کرد و قصد دارد در بازار پرسود تلفن همراه برای خود نامی دست و پا کند.\nفایرفاکس اواسFirefox OS


تغییر نام کوچه‌ها به درخواست اهالی\n۳۱ تير ۱۳۹۳ - ۱۱:۳۰\nبعد از اعلام درخواست کتبی و ارائه مدارک، بازدید و استشهاد محلی لازم است که می‌تواند از سوی یکی از اعضای کمیته نامگذاری که در اکثر موارد از اعضای شورای شهر تهران است انجام شود.\nپول‌نیوز- یلدا، ناز، بیمارستان، شنگرف، گلابی، خوشبختی، خورشید، نارنجستان، مهستان، بلبل، هدهد، گل سرخ و... کوچه‌ها و محله‌های یک شهر هم برای خودشان اسم دارند، درست مثل میلیون‌ها شهروندی که با نام و شهرت مخصوص به خودشان در آن شهر شناخته می‌شوند.\nبه گزارش جام جم، بعضی‌ها به نام گل‌ها و پرندگان، بعضی به نام مفاخر ادبی و فرهنگی، بعضی به نام آدم‌ها و بعضی به نام شهدا. شاید فکر کنید چه فرقی می‌کند اسم کوچه و خیابانی که در آن زندگی می‌کنید چه باشد. مهم این که وقتی قرار است به دوست یا آشنایی نشانی بدهید کارتان زودتر راه می‌افتد و طرف مقابل هم نشانی را راحت‌تر پیدا می‌کند، اما اسم هر کوچه و محله‌ای فقط یک نامگذاری ساده نیست.\nخیلی‌ها معتقدند اسم هر کوچه و خیابانی باید به آن بیاید؛ درست مثل اسم هر آدمی که می‌گویند باید به خودش بیاید. بعضی از کوچه‌ها و خیابان‌های یک شهر هم انگار سرگذشت دور و دراز چند نسل از اهالی یک محله و حتی یک منطقه را یدک می‌کشند. بعضی‌ها آنقدر قدیمی‌اند که سابقه نامگذاری‌شان به چند دهه قبل بازمی‌گردد و این کوچه‌ها با همین نام دهان به دهان چرخیده تا به اهالی امروز این کوچه رسیده. بعضی‌ها هم نامشان امروزی‌تر است؛ شاید چند سالی بیشتر نیست که این نام برای‌شان انتخاب شده است. بعضی نام‌ها آنقدر زیباست که نگاه هر رهگذری به آن بیفتد برای لحظاتی حس و حال خوبی پیدا می‌کند. کوچه‌ها و خیابان‌ها درست مثل فرزندان یک شهر هستند که هرکدام‌شان را به یک اسم باید صدا زد. کوچه‌ها و خیابان‌های شهر ما هر اسمی که داشته باشند تعلق خاطری برای اهالی آن به‌وجود می‌آورد و بتدریج بخشی از هویت آدم‌های آن محله می‌شود . به همین دلیل است که انتخاب اسم مناسب یا تغییر نامشان باید از روی حساب و کتاب باشد.\nیک اسم، یک هویت\nچندبار تاکنون برای رها شدن از شر ترافیک کلافه‌کننده محدوده خیابان کریمخان تهران به بن‌بست شانس پناه بردید و راه شانس را درست در همین بن‌بست به روی خودتان بسته دیدید؟\nچند بار از پس همه بالا و پایین‌های روزگار سر به خیابان زده و ناگهان در میان تمام کوچه‌ها و خیابان‌های دود گرفته تهران سر از کوچه خوشبختی درآورده‌اید و آن‌وقت باورتان شده حتما خیلی خوشبختید که میان این همه خیابان و کوچه به خوشبختی رسیده‌اید؟\nچند تابستان هوس گلابی به سرتان زده و بی‌اختیار راهی کوچه گلابی شدید تا از تک‌درخت روزهای دور این کوچه گلابی بچینید، اما به جای درخت پیر گلابی روزهای کودکی‌تان ساختمان سر به فلک کشیده‌ای را دیده‌اید که درست جای همان درخت خاطرات شما روی زمین سبز شده است. اسامی در واقع حکم شناسنامه کوچه‌ها، خیابان‌ها و معابر هر شهری را دارند؛ بنابراین انتخاب نام مناسب برای کوچه و محله و خیابان‌های یک شهر یکی از وظایف اصلی تصمیم‌گیرندگان این حوزه است؛ زیرا اسامی در معابر شهری باید نمایانگر سابقه تاریخی، فرهنگی و تمدن دینی یک شهر باشد. یعنی وقتی یک فرد غریبه وارد شهر می‌شود باید با در نظر‌گرفتن این‌که کمترین شناختی از آن شهر دارد، بتواند از روی اسامی خیابان‌ها به پیشینه خیابان‌ها و معابر آن مانند حوادث تاریخی و افتخارات مربوط به آن شهر پی‌ببرد.\nتولد کمیته نامگذاری معابر\nبراساس اطلاعات به دست آمده از کمیته نامگذاری معابر شورای شهر تهران تا پیش از انقلاب هیچ نگاه کارشناسی روی نامگذاری معابر وجود نداشته است، به این صورت که خیابان‌های اصلی و میادین شهر به نام بزرگان مملکت نامیده می‌شد و انتخاب کوچه‌ها و خیابان‌های فرعی هم به عهده محلی‌ها بود.در هر محله نیز اکثریت با هر گروهی که بود، نام کوچه هم از آن آنها بود؛ اگر اهالی کوچه گیلانی بودند، کوچه، کوچه گیلانی‌ها بود یا خیلی‌ها هم که زبل‌تر بودند بدون هیچ بهانه‌ای نام پسرشان را روی کوچه می‌گذاشتند. کوچه‌های اردلان و آریا و آرشام، مرجان، نادر، شهرام و... هم نمونه‌ای از همین عاقبت‌اندیشی و شاید هم نمایشی از خودخواهی‌های پدران آن دوره بود که به دلیل موقعیت خاص مالی یا شغلی‌شان انتخاب اسم به نام یکی از اعضای خانواده برای محله‌شان را حق خود می دانستند.به دلیل همین مشکلات و بی برنامگی‌هایی که بر انتخاب اسامی محله‌ها حاکم بود اعضای شورای شهر تهران سال 88 تصمیم گرفتند کمیته‌ای با عنوان کمیته نامگذاری معابر به تصویب رسانده وآن را در شورای شهر ایجاد کنند تا به این ترتیب بساط آشفته‌بازاری که در نامگذاری محله‌ها تا آن سال اتفاق افتاده برچیده شده و از آن به بعد این تغییر نام‌ها با دقت بیشتری انجام شود.\nاما و اگرهای یک نامگذاری\nبعضی کوچه‌ها، بن‌بست‌ها و خیابان های فرعی شهرمان تا همین چند سال پیش اسم مشخصی نداشتند و همه آنها را با نام کوچه‌ها و خیابان های اطراف محدوده آن می‌شناختند تا این‌که اهالی به فکر می‌افتند که چرا کوچه‌شان نباید برای خودش اسم و رسمی داشته باشد و بنابراین تصمیم می‌گیرند نامی برای کوچه‌شان انتخاب کنند.این‌که اسم پیشنهادی اهالی محل چه می تواند باشد بهطور مثال اسامی گل‌ها و پرندگان یا هر اسم دیگری. مهم این است که اسامی انتخابی جزو خط قرمزها نباشد و اصول اولیه یک اسم مناسب برای نامگذاری روی کوچه یا محله‌ای را داشته باشند. اسمی که انتخاب می‌شود باید ریشه زبان فارسی را داشته باشد و تلفظ آن هم برای مردم راحت و روان باشد. دیگر این‌که این اسم می‌تواند به شخصیت‌های تاریخی یک سرزمین که به نحوی در آن خیابان نام و نشانی از خود به جا گذاشته‌اند تعلق داشته باشد یا حتی می‌تواند به دلیل زندگی یکی از نخبگان محلی یا هنرمندان در آن محل انتخاب شود. البته اسامیای که نام و نشانی از طبیعت دارد نیز انتخاب مناسبی برای معابر محلی است.\nحالا ممکن است این سوال پیش بیاید در انتخاب نام کوچه یا محله تا چه اندازه از اهالی نظرخواهی می‌شود؟\nاقبال شاکری، عضو کمیسیون عمران شورای شهر تهران هرچند خود از اعضای کمیته نامگذاری نیست، اما از آنجا که همه پیشنهادهای تغییر نام باید در نهایت در صحن علنی شورای شهر مطرح و به تصویب اعضا برسد بخوبی در جریان ماجرای درخواست‌های مطرح شده از سوی شهروندان در کمیته نامگذاری شورای شهر تهران است. وی تاکید می‌کند هرگونه تصمیم‌گیری درباره نامگذاری یک کوچه یا خیابان در محله‌ای از شهر قطعا با نظرخواهی از اهالی انجام خواهد شد.شاکری توضیح می‌دهد: سعی می‌کنیم از طریق نماینده‌های اهالی آن محل که اکثرا از شورایاران و مورد تائید خود مردم هستند، با مردم و پیشنهاددهندگان به گفت‌وگو بنشینیم و در صورتی که نام پیشنهادی منافاتی با شرایط نامگذاری نداشته باشد آن اسم را تصویب کنیم، اما اگر به هر علت نام پیشنهادی دارای مشکل بود با بیان دلایل منطقی اهالی را با نظر خودمان همراه کنیم، نه این‌که یکطرفه و بدون در نظر گرفتن نظر آنها تصمیم خودمان را ابلاغ کنیم.\nبعضی اسم‌ها روی یک کوچه، یک خیابان یا میدان نوشته شده که معلوم نیست از ابتدا فلسفه تعیین این نام از کجا آمده است. اهالی هم چندان رغبتی به این‌که اسم کوچه‌شان این باشد، ندارند و دلشان می‌خواهد هر کاری می‌توانند انجام دهند تا این اسم را تغییر دهند.\nدر مسیر نامگذاری قبل از هر چیز استشهادات محلی مد نظر است به طوری که پیش آمده در خیابانی اهالی محل با تغییر نام آن موافق نبودند، بنابراین کمیته نامگذاری  تغییری در نام آن کوچه یا خیابان ایجاد نکرده است یا برعکس گاهی هم درخواست این تغییر نام، دلیل دیگری می‌تواند داشته باشد؛ مثلا اهالی یک محله می‌خواهند به جای اسم فعلی نام یکی از فرزندان خانواده شهیدی که سال‌هاست در آن محله زندگی می‌کند روی کوچه‌شان گذاشته شود. البته درخواست این تغییر نام‌ها به هر دلیلی که باشد چون ممکن است مشکلاتی را به همراه داشته باشد به این سادگی‌ها انجام نمی‌شود.\nنام آن کوچه یا خیابان در حافظه جمعی محل ثبت شده و با وجود همه تغییرات باز همان نام قدیمی است که در ذهن اهالی به جا می‌ماند. مهم‌تر از آن مشکلات پستی است که با هر تغییر نامی در معابر ممکن است به وجود بیاید، با این حال گاهی با وجود همه این مسائل درخواست مردم در اولویت قرار می‌گیرد، البته اگر از دیدگاه کارشناسی هم این درخواست منطقی به نظر برسد.\nدرخواست تغییر نام برای یک کوچه آنقدرها هم بی‌دردسر نیست، چون از زمانی که یک درخواست از سوی جمعی از معتمدان محله مطرح می‌شود تا زمانی که این تغییر نام بررسی شود و به تصویب برسد، باید روند خاصی طی شود.\nشاکری درباره این روند توضیح می‌دهد: بعد از اعلام درخواست کتبی و ارائه مدارک، بازدید و استشهاد محلی لازم است که می‌تواند از سوی یکی از اعضای کمیته نامگذاری که در اکثر موارد از اعضای شورای شهر تهران است انجام شود. این کارشناس در محل حاضر می‌شود و پس از بررسی سوابق نام فعلی و نام پیشنهادی و همچنین دلایل تمایل اهالی به این تغییر نام ، نظر کارشناسی خود را در کمیته نامگذاری مطرح می‌کند.\nبه گفته شاکری، نمایندگان زیادی از سازمان های مرتبط در کمیته نامگذاری حضور دارند؛ از اعضای شورای شهر که عضو کمیته نامگذاری شورا هستند گرفته تا نمایندگانی از شهرداری تهران، وزارت کشور، استانداری و بنیاد شهید.\nهمچنین در جلسه کمیته نامگذاری علاوه بر نمایندگان سازمان‌هایی که به آن اشاره شد تعدادی از اهالی، اعضای شورایاری و نماینده مسجد محله‌ای که درخواست تغییر نام کوچه، خیابان یا میدانی در آن مطرح شده نیز حضور دارند تا در تصمیم‌گیری نهایی نظر آنها نیز لحاظ شود.در نهایت پس از تصویب اولیه در کمیته نامگذاری معابر، پیشنهاد تغییر نام و انتخاب نام جدید باید در صحن علنی شورای شهر بررسی و به تصویب برسد. شاکری همچنان به این نکته تاکید دارد که در مسیر نامگذاری قبل از هر چیز استشهادات محلی مد نظر است به طوری که بارها پیش آمده در خیابانی اهالی محل با تغییر نام آن موافق نبودند، بنابراین کمیته نامگذاری نظر آنها را در اولویت قرار داده و تغییری در نام آن معبر ایجاد نکرده است.\nبه گفته وی، البته با همه درخواست‌های تغییر نام نیز موافقت نمی‌شود؛ به طور مثال مواردی بوده که اهالی محل درخواست تغییر نام فلان کوچه یا میدان را مطرح کرده‌اند، اما به دلیل این‌که نام فعلی یک نام شناخته شده و ماندگار بوده دلیلی برای موافقت با این تغییر نام دیده نشده است.\nپرونده‌های روی هم چیده‌شده در کمیته نامگذاری معابر شورای شهر تهران که منتظر بررسی و تصمیم اعضای این کمیته است از طرح ماهانه 20 تا 30 درخواست تغییر نام در کمیته نامگذاری معابر که از سوی اهالی محله‌ها یا نمایندگان آنها در شورایاری‌های محله انجام شده حکایت دارد؛ درخواست‌هایی که ممکن است با بعضی موافقت شود و برخی نیز بدون تغییر بماند، اما اعضای حاضر در کمیته نامگذاری معابر شورای شهر تهران به اتفاق معتقدند فراوانی این پرونده‌ها نمی‌تواند دلیلی باشد برای این‌که در مورد بررسی تغییر نام‌ها کارشناسی‌نشده تصمیم‌گیری کرد؛ چراکه اسم هر محله ، خیابان و میدانی در واقع شناسنامه آن است که پیوند جدا‌نشدنی با اهالی آن دارد.\nلینک کوتاه: poolnews.ir/000UOb


پکن - تولید فولاد خام چین در هشت ماه نخست امسال به میزان کمی افزایش یافته است.\nطبق گزارش کمیته ملی توسعه و اصلاحات (NDRC)، تولید فولاد خام در سال گذشته به میزان 566.41 میلیون تن در دوره مشابه ژانویه تا اوت سال جاری 5.6 درصد افزایش داشته است، در مقایسه با کاهش 0.1 درصدی در همان سال گذشته.\nدر همین حال، قیمت فولاد همچنان افزایش پیدا کرد و شاخص قیمت فولاد داخلی در ماه اوت به رقم 7.9 درصدی از ژوئیه رسید و به 112.77 دلار در ماه اوت رسید و با افزایش 37.51 درصدی نسبت به سال گذشته، NDRC افزایش یافته است.\nبه گفته انجمن آهن و فولاد چین (CISA)، قیمت فولاد با افزایش هزینه های سنگ آهن، تقاضای بهبود یافته و همچنین عرضه پایین تر به دلیل سیاست های دولتی برای کاهش ظرفیت بیش از حد فولاد و افزایش حفاظت از محیط زیست برداشته شد.\nCISA اظهار داشت، اگر چه محدودیت های تولید در راستای اجرای دقیق تر قوانین زیست محیطی در فصل تابستان زمستان در ماه های آینده عرضه می شود، گسترش ظرفیت رقابتی به افزایش قیمت ها کمک خواهد کرد.\nچین تلاش می کند تا کارخانه های کوچک را متوقف کند که در سال جاری فولاد با کیفیت پایین از فلز قراضه تهیه می شود که منجر به کاهش عرضه می شود.\nسرکوب در کوره های کوچک کم، که 4 درصد کل تولید فولاد را تشکیل می دهند، به این نتیجه رسیده است که پکن قصد دارد ظرفیت بیش از حد، مبارزه با آلودگی و بهبود اقدامات ایمنی در این کارخانجات را افزایش دهد.


نقد قسمت اول تا سوم فصل سوم سریال The Boys - شروع عالی پسران\nخونین و دیوانه‌وار در شکاندن مرزها\nاهورا نصرالهی ۴ هفته پیش ذخیره\nدید عامه مخاطبان به آثار ابرقهرمانی، محافظه کارانه است. کم پیش می‌آید که به سراغشان بروند و به نظرشان “بچه‌گانه و فاقد عنصر هنری خاص” هستند. در سال‌های اخیر، سریال‌هایی همچون Legion، Daredevil و Peacemaker تا حد زیادی، توانستند این گارد را در برابر آثار ابرقهرمانی پایین بیاورند. از طرفی، به لطف نتفلیکس و آمازون، مشخص شد که دنیای کمیک‌ها تنها محدود به مارول و دی سی نمی‌شود. سریال The Boys آمازون، نه تنها به یکی از بهترین سریال‌های این روزها بلکه یکی می‌تواند بهترین سریال ابرقهرمانی هم لقب بگیرد. سریالی که گارد مخاطبان را در برابر آثار ابرقهرمانی پایین می‌آورد.\nThe Boys با دیوانگی تمام عیارش، جلوه جدیدی به ابرقهرمانان داده و در کنارش، به زیبایی از مسائل روزمره و رسانه انتقاد می‌کند. آمازون، سه قسمت اول فصل سوم این سریال را پخش کرده و تا به کنون با واکنش‌های مثبتی همراه بوده است. همچنین با سکانس‌های خشنی که گاه به گروتسک می‌زنند، توانسته از همان اول تکلیفش را با مخاطب، برای یک فصل دیوانه‌وار مشخص کند! با نقد فصل سوم سریال The Boys همراه ویجیاتو باشید.\nکارگردانی دو قسمت اول بر عهده فیلیپ سگریسیا بوده و در این دو قسمت، او توانسته به خوبی در طول مدت تقریباً یک ساعته، به خوبی ریتم تند روایت را کنترل کند و ما را به قسمت‌ها و بخش‌های مختلف و جدید دنیای The Boys ببرد. کاری که جولیان هولمز در قسمت سوم نیز به خوبی از پس آن برآمده است. نکته دیگری که قابل توجه است، بیشتر شدن بخش درام سریال است. کارگردانان تا به اینجا از زمان سکانس‌های خشن و دیوانه‌وار کم نکرده‌اند و به جایش، با تلفیق این دو بخش، هم توانستند مرزهای سریال را گسترش بدهند و در نهایت، ارزش کلی سریال را بالا ببرند.\nفیلمبرداری دو قسمت اول، برعهده دن استالوف بوده و این لرزش دوربین و دستی بودن آن، سبب شده حس ترس و هیجان بیشتری به مخاطب القا شود. در لحظات مناسب و به موقع، او نیز از کلوزآپ‌ها و لانگ شات‌ها استفاده کرده که سبب می‌شود مخاطب بیشتر در جریان روایت داستان قرار بگیرد. کاری که میراسلاو باشاک آن را به خوبی نیز انجام داده است. تدوین سریال بسیار خوب است. کات‌ها و مدت زمان سکانس‌ها به جا هستند و مخاطب را آزار نمی‌دهند.\nدر بخش CGI نیز عملکرد سه قسمت اول سریال به شدت از CGIهای اخیر ابرقهرمانی بهتر بوده است. به لطف این موضوع، ما شاهد چند سکانس عجیب و خونین بودیم. در نهایت، کارگردانی The Boys پخته‌تر از قبل شده و کارگردانان، به خوبی به این موضوع واقف هستند که برای یک روایت دیوانه‌وار، باید در بخش فرم در حد آن عمل کنند و از این چالش، سربلند بیرون آمده‌اند.\nشاید فکر کنید این حرف اغراق باشد، اما تیم بازیگری The Boys یکی از بی‌نظیرترین تیم‌های بازیگری است که تا به کنون دیده‌ام. در فصل سوم، قرار است هر شخصیت در یک تنگنای شخصیتی ترسناک قرار بگیرد و فشارهای مختلفی را تحمل کند. بازیگرها در هر قسمت موظف هستند که این فشار و ترس را به بهترین نحوه ممکن نمایش بدهند و در این کار، تک تک بازیگران می‌درخشند. آنتونی استار، تمام و کمال درگیر این شخصیت شده است و حال، قادر است در آن لحظه از یک هوملندر مغرور، به یک هوملندر ضعیف و شکننده تبدیل شود و با فرم خاص صورتش، ما را هم درگیر این شخصیت می‌کند. در سکانس سخنرانی پایانی قسمت دوم، او به خوبی وجه سلطه جوی هوملندر را به نمایش می‌گذارد.\nکارل اربن، حال باید شخصیت بوچر را شکننده و وحشت زده‌تر از قبل به تصویر بکشد که باز نمی‌خواهد نشانه‌ای از احساس و ضعف نشان بدهد و در یک کلمه، ترکانده است! ارین موریارتی در حال نشان دادن آن روی سرکوب شده و خشن استارلایت است که می‌خواهد به جایی برسد و تغییری ایجاد کند. جک کواید، آن حس یک شخصیت دست و پا چلفتی که می‌خواهد به جایی برسد را نشان می‌دهد و به خوبی، ترس از دست دادن موقعیتش را نمایش می‌دهد.\nجیانکارلو اسپوزیتو، در این فصل به خوبی آن وجه سلطه‌گر و شجاعش (که امضای بازیگری او است) را نمایش می‌دهد. استن ادگار، در این فصل باید بارها جلوی هوملندر بایستد و ترسی از خود نشان ندهد که اسپوزیتو، از پس این چالش برآمده است. در کل، به جرئت می‌توان گفت تک تک بازیگران The Boys در نقش‌هایشان فرو رفته‌اند و توانستند به خوبی آن وجه شکننده شخصیت‌هایشان را نمایان کنند.\nبرای اینکه بگویم چگونه نویسندگان The Boys، توانستند در این سه قسمت، زمینه چین ورود چند شخصیت مهم و از طرفی، در نقد مسائل روزمره اجتماعی موفق باشند، کار سختی دارم! بیایید از همان قسمت اول شروع کنیم. دنیای ابرقهرمانان The Boys همانند مارول یا دی سی نیست که بعد از آنکه آیرون من و تیمش بزنند برای مقابله با یک دشمن، نصف شهر را داغان کنند و سپس همه برایشان دست بزنند. قهرمانان The Boys خودساخته نیستند. پدر و مادرهایی که یک ماده شیمیایی به نوزادانشان تزریق کردند تا بلکه فرزند عزیزشان (!) به ابرقهرمان تبدیل بشود و از آن سود ببرند!\nدنیای The Boys بوی کثافت می‌دهد. در این دنیا، ابرقهرمانان نماینده و ناجی مردم نیستند. آن‌ها از همان ابتدا مخلص و نماینده شرکت‌ها و سازمان‌هایی بودند که به هر دری بزنند و حتی اگر شد، آدم هم بکشند تا خودشان را مثبت جلوه بدهند. حتی اگر قرار باشد افرادی علیه سیاست‌های این نهادها قد علم کنند، از خودشان هستند. سیستمی که ابرقهرمانان را کنترل می‌کند، آنقدر قوی است که هربار سیاستش را به نحوی تغییر بدهد که ابرقهرمانانش، معصوم و قربانی جلوه کنند و اگر نتوانند این کار را بکنند، او را به نحوی برای همیشه حذف می‌کنند.\nآن‌ها در کنار مردم زندگی می‌کنند، ستاره فیلم‌های خودشان هستند، در جشنواره‌های مختلف دعوت می‌شوند و از هر روشی برای تبلیغ خود و ارزش‌هایشان استفاده می‌کنند. فصل سوم هم با یک فیلم سینمایی شروع می‌شود که شارلیز ترون! نقش استورم فرانت را بازی می‌کند و هوملندر در برابر او می‌ایستد. سپس بقیه گروه هفت خودشان را نمایان کرده و با او مبارزه می‌کنند. آه چه روش زیبایی برای پوشاندن یک فاجعه! در ادامه نیز، متوجه یک برنامه تلویزیونی می‌شویم که در پایان آن، قرار است دو عضو جدید به گروه هفت ملحق شوند. برنامه‌ای که قرار بود معرفی کننده افراد جدید و لایقی باشد، با سیاست هوملندر و کمپانی ووت، تنها یک برنامه پر زرق و برق و گول زننده برای بازگشت دیپ و خوردن حق دو شخص دیگر می‌شود.\nوقتی که استن ادگار اعلام می‌کند که حال استارلایت، کاپیتان همراه هوملندر خواهد شد، هوملندر در نهایت این قضیه را به سوی خودش می‌برد و با یک سناریو و رابطه عاشقانه دروغین، هدف‌ها و شخصیت استارلایت را به تنگنا می‌برد. استارلایت از ابتدا می‌خواست به جایی برسد که سیاست‌های کمپانی ووت را تغییر دهد. هوملندر از طرفی، بعد از حرکت ادگار تصمیم گرفت با دروغ و له کردن شخصیت استارلایت، بازی را به نفع خودش برگرداند تا نشان بدهد که فقط او می‌تواند قهرمان و کاپیتان اصلی باشد و برای رسیدن به هدفش، دیگر اهمیتی ندارد که قرار است به چند نفر آسیب بزند.\nشخصیت هوملندر، در بین شکننده بودن و تظاهر به قوی بودن در رفت و آمد است. او از طرفی دلواپس رایان است و از طرفی دیگر، رابطه عاشقانه خود با استورم فرانت را می‌خواهد. این موضوعات، برای این نیست که هوملندر حسی به آن‌ها دارد و یا بخواهد شرایط آرام و امنی برایشان فراهم کند. او آن‌ها را برای این می‌خواهد که حس خوبی درباره خودش داشته باشد. هوملندر، از همان ابتدا یک موش آزمایشگاهی برای تبدیل شدن به بی‌نقص‌ترین انسان جهان بوده و این موضوع، سبب شده هیچ چیزی از احساسات نداند و این موضوع، او را ضعیف و شکننده جلوه می‌دهد.\nدر این فصل، هوملندر به خوبی متوجه کنترل ووت بر روی او و کارهایش شده است. او “تنها مرد در آسمان” است و حس خدا بودن دارد. او حال به جایی رسیده که مانند خدا، برای هر کس تعیین تکلیف کند و این حس، بیشتر و بیشتر نمایان شده است. در پایان قسمت دوم، متوجه می‌شویم که او بالاخره با احساسات خود کنار آمده و سعی دارد با رک بودن در برابر تمام مردم، خودش را به عنوان خدای آن‌ها ببیند. هوملندر، یک آنتاگونیست عوضی به تمام معنا است و این، دلیلی است که او را به شدت دوست دارم! در فصل سوم، قرار است جنبه‌های بیشتری از او را ببینیم و شاهد یک آنتاگونیست ترسناک باشیم که همانقدر ناراحتی‌هایش را درک می‌کنیم، از او متنفر نیز باشیم.\nدر نقطه مقابل هوملندر، ویلیام بوچر است که با تشکر از کوئین میو، او با ماده‌های ووت به قابلیتی همانند هوملندر دست پیدا می‌کند. از سویی دیگر، بوچر برای همکاری با هیویی، باید از آتش خشونتش کم کند و بدون کشتن و شکنجه کردن، به هدفش برسد. اما از طرفی دیگر، بوچر نگران رایان است. برخلاف هوملندر که رایان را به خاطر خودش دوست دارد، بوچر از او به خاطر عشقی که به بکا دارد، محافظت می‌کند. در نهایت، به خاطر خشم و عصبانیت خود و ترس، رایان را پس می‌زند. بوچر شخصی نیست که بخواهد با محبت و کلمات زیبا، به دیگران اخطار بدهد. او به طور ناگهانی آنقدر بداخلاق می‌شود تا قدری که آن شخص، از او تنفر پیدا کرده و در نهایت، از او دور شود.\nاز سوی دیگر، بوچر ضعیف و کم قدرت است اما این دلیل نمی‌شود که بخواهد از هدفش سر باز بزند. مشخص است که بدنش به ماده ووت واکنش خوبی نشان نداده است و از طرفی، نمی‌خواهد دیگران را از این ضعف با خبر کند. بوچر نیز همانند هوملندر، از نشان دادن ضعف تنفر دارد. هیویی، وضعیت متفاوتی دارد. در این یک سال، او توانسته برای خودش شغلی دست و پا کند و به طور امن و قانونی، گروه پسران را به هدفشان نزدیک‌تر کند. اما او دوباره متوجه می‌شود بازیچه بوده و از لحاظ زندگی عشقی و کاری، حس بازنده بودن دارد. حال او دوباره به گروه برمی‌گردد تا از همان راه بوچر، به هدفشان برسند.\nهیویی نکته بزرگی را متوجه می‌شود: نمی‌شود وارد سیستم شد و به این طریق، به آن ضربه زد. او هر راهی را بخواهد برود، یک سد جلویش سبز خواهد شد که او را مدت‌ها از مقصدش، دور خواهد کرد. استارلایت نیز می‌خواهد خود را به عنوان یک زن قوی و بانفوذ نشان بدهد. او هرچقدر وارد جریان می‌شود، بیشتر به خودش فشار می‌آورد و به جای آنکه بتواند نزدیک هدفش بشود، متوجه می‌شود که دارد بیشتر و بیشتر خودش را به سیاست‌های دیگران می‌بازد و تا حدی، برابر آن‌ها به شدت ضعیف است. باید دید که در ادامه، استارلایت تا چه حد می‌تواند این فشارها را تحمل کند.\nرابطه فرنچی و کیمیکو جذاب‌تر از قبل شده و حال بیننده را خوب می‌کند. فرنچی سعی دارد از گذشته خود فرار کند و کیمیکو نیز دنبال راه‌های مختلف برای زنده کردن احساسات از بین رفته‌اش است. ام.ام (مادرز میلک) سعی دارد که از این قضیه‌ها و درگیری‌ها دور بشود تا بتواند برای فرزندش، آن پدر بودن را جبران کند. اما او از طرفی نمی‌تواند انتقام گرفتن از ووت و ابرقهرمانان را ول کند و دوباره، کنترل کردن این مصیبت برایش سخت می‌شود.\nThe Boys در این فصل، به طور واضح‌تری روزمرگی‌ها و حاشیه‌های مربوط به جنبش‌های اجتماعی را نقد می‌کند. ای-ترین سعی داشت با یک برنامه و لباس جدید، درمورد قوم و نژاد خود حرف بزند. نه برای اینکه نماینده آن‌ها باشد، برای اینکه بتواند برای خود محبوبیت بخرد و دوباره مردم او را دوست داشته باشند. از طرف دیگر، دیپ همچین چیزی را می‌خواهد، اما برای موفق شدن باید دوست خودش را بخورد! (مشمئز کننده‌ترین سکانس خوردن اختاپوس بعد از فیلم Oldboy) دیپ اشتباهاتی کرده که جبرانشان تقریباً غیرممکن است و هربار که سعی داشته خودش را محبوب و مفید جلوه دهد، بدتر به خودش ضربه زده است.\nدر فستیوالی که فرنچی و کیمیکو می‌روند، با اسم جنبش‌ها و موج‌ها، غرفه‌های خوراکی وجود دارند! موقعیت قبلی دیپ، قضیه ای-ترین و این فستیوال، به نحوی از این موضع شرکت‌ها انتقاد می‌کند که آن‌ها تا زمانی به یک موج یا جنبش اهمیت می‌دهند که برایشان سود داشته باشد. دیگر مهم نیست چقدر از اعضای آن جنبش توانستند به اهداف خود برسند، چون مهم برای آن‌ها، سودی است که می‌برند.\nبخش مهم داستان این فصل The Boys، زمینه چینی‌اش برای حضور سولجر بوی است. از قبل حضور این شخصیت به واسطه انتخاب جنسن اکلس، یکی از اتفاقات هیجان انگیز فصل سوم قلمداد شده است. حال با توجه به فضاحتی که ابرقهرمانان گروه Payback به بار آوردند و روس‌ها، سولجر بوی را هم انگار دزدیده‌اند، باید دید این سفر تیم بوچر به روسیه، در ادامه کار چگونه خواهد بود.\nبه طور کلی، فصل سوم The Boys همانقدر که به پختگی رسیده، همانقدر هم مرز شوخی‌های عجیبش را گسترش می‌دهد و به نوعی، یک گروتسک تقدیم می‌کند. سکانس‌های خشن عجیبی که چاشنی سریال شده‌اند و به نوعی، امضای دیوانگی آن هستند. از سوی دیگر، حس اضافه بودن ندارند و در خدمت داستان و شخصیت پردازی هستند. باید دید که در قسمت‌های آینده، تا چه حد قرار است شاهد این خون و خون ریزی‌های بی‌پروا باشیم.\nسه قسمت ابتدایی The Boys به شدت سرگرم کننده و از طرفی، چالش برانگیز هستند. قبل ما فیلم Watchmen را داشتیم که با محوریت ابرقهرمانان، مفاهیم انسان بودن و خشونت را به چالش کشیده بود و در سریالش نیز، به نقد مفهوم نژادپرستی پرداخت. متاسفانه در سال‌های اخیر، مارول و دی سی بیشتر به جنبه سرگرمی ابرقهرمانان نگاه کردند و حال مارول در فاز چهارم خود، سعی دارد از این پوسته خارج شود. دی سی نیز در دوراهی سرگرم کردن و رساندن مفاهیم گیر کرده است. اما سازندگان The Boys همانقدر که داستان‌هایی با چاشنی کلیشه ابرقهرمانی تقدیممان می‌کند، همانقدر هم در نقد مسائل روز به خوبی عمل کرده‌اند.\nحال فصل سوم The Boys پنج قسمت دیگر دارد که باید در این قسمت‌ها، سرنوشت مبارزه سولجر بوی با هوملندر و دیگر وجه‌های تاریک و ترسناک شخصیت‌هایش را به نمایش بگذارد. سریال خود را به سمت خونین و دیوانه‌وار تری برده است که انتظارات را هم از خود بالا برده و باید در ادامه کار، به همین اندازه خوب باشد و مرزهای بیشتری را بشکند. این فصل، نشان می‌دهد که آیا The Boys می‌تواند در کنار سریال‌های Breaking Bad، Game of Thrones و… قرار بگیرد یا نه.\nکپی شد https://vgto.ir/giz\nمتاسفانه یه دید نادرستی که وجود داره اینه که ابرقهرمان میتونه بد باشه!\nدر واقع “ابرقهرمان” کسی هست که از قدرت فوق العاده و خوبی محض خودش فیض می بره. ابرقهرمان مفهومیه که بد نمیابه! مثلا کاپیتان آمریکا توی کمیک های مارول همه چی تمومه. یا توی آثار خودمون پوریای ولی یه ابرقهرمانه. با این حال آیرون من ابرقهرمان نیست و ضدقهرمانه.\nThe boys نه از برای ابرقهرمان ها که برای “ضدقهرمان” ها و “ابرشرور” هاست.\nحالا هی هر جا ما میریم میگن ابرقهرمان :////\nاز بحث ابرقهرمان ها که بگذریم این سریال هم (مثل یه سری چیز های دیگه) بره توی لیست “پس از کنکور” 🥲\nآخرین ویرایش 28 روز پیش توسط DaredevilTheManWithoutFear\nشروع کردم ببینم\nقسمت یکش و کامل دیدم\nبا این لباس و استایلش کلا کلیشه ای ترین قهرمانانه\nولی داستانش جدیده


آموزال؛ دوره آموزشی آنلاین عکاسی معماری\nتیم آموزش مجازی آموزال با همکاری دانشگاه صنعتی امیرکبیر اقدام به برگزاری دوره های آنلاین و کاربردی برای دانشجویان و فارغ التحصیلان رشته های فنی مهندسی به ویژه رشته معماری کرده است. از جمله آموزش های کاربردی مرتبط با معماری، عکاسی معماری است که توسط حسین فراهانی تدریس شده است. دانش پذیران می توانند پس از ثبت نام …\nانتشار جلد پانزدهم و شانزدهم کتاب گنجنامه؛ خانه ها\nخانه همدم همیشگی آدمی و آیینۀ تمام نمای فرهنگ و باورهای او بوده است. معماری، در خانه است که بیش از همیشه به حوائج جسمانی و اطوار دلخواه روح آدمی نزدیک می شود. با این تصوّر، چه برای جستجوهای فرهنگی و چه به سبب کند و کاو در تجربیّات فضاسازی و معماری یک قوم، خانه همتایی ندارد. در مطالعۀ سیر تحوّلات تاریخِ معماری نیز خانه اهمیّت بسیار دارد.\nعلی رغم این اهمیّت، متأسّفانه به دلایلی که ذکر آن در این مختصر نمی گنجد، اطلاعات ما راجع به معماری خانه ها بسیار محدود است. در کتابهای معماری و تاریخ معماری نیز کمتر به خانه التفاتی شده است. خوشبختانه گنجنامه توانسته است پنج جلد از مجموعۀ بیست و یک جلدی خود را به خانه ها اختصاص دهد که تا کنون سه مجلدّ آن دربارۀ خان ههای کاشان و اصفهان و یزد )به ترتیب دفترهای اوّل، چهارم و چهارده (انتشار یافته و دو دفتر پانزدهم و شانزدهم گنجنامه نیز به خانه های سنّتی در بیست و چهار شهر دیگر کشور می پردازند که در آنها مجموعاً هفتاد و یک خانه معرفی شده اند.\nالبته تعداد خانه های معرفی شده در شهرهای مختلف یکسان نیستند. از یک شهر سیزده خانه ارائه شده و از پنج شهر بین چهار تا هشت خانه. این نابرابری از یک سو معلول در دسترس بودن یا نبودن خانه ها و مدارک مرتبط با آنهاست. از سوئی دیگر محصول میزان سلامت بنای خانه ها در شهرهای مختلف. به علاوه، تفاوت ارزش و اعتبار معماری خاصّ آنها نیز در انتخابشان مؤثر بوده است.\nخانه ها معمولا تاریخ ساخت دقیقی ندارند؛ اما در یک نگاه کلیّ به خانه هایی که در این دو دفتر آمده اند می توان احداث اغلب قریب به اتفاقشان را به قرن سیزدهم تا نیمۀ قرن چهاردهم هجری قمری منسوب کرد که مصادف با دوران حکومت قاجاریان است. تعداد اندکی از آنها نیز احتمالاً می توانند به اوایل حکومت پهلوی متعلّق باشند. بدین صورت این مجموعه می تواند چهرۀ خانه را در دوران قاجار بازنمایاند و سلیقه و ذائقۀ مردم را در فضا و فضاسازی خانه، در این دورۀ تحوّل معماری ایران، روشن سازد.\nمی دانیم که، به استثنای نمونه هایی اندک از دوران صفویان و زندیان، قدمت اکثر مصادیق باقیماندۀ خانه های سنتّی در کشور به دوران قاجاریان باز می گردد. به این ترتیب معماری خانه های این دوره را باید مهم ترین دریچه ای دانست که از آن می توان به فضاهای زندگی مردم ما در دوره های پیشتر نیز نگریست. اما در عین حال نباید این نکته را از نظر دور داشت که معماری دوران قاجار، به لحاظ ابداع و نوآوری در فضا و فضاسازی، دوره ای برجسته در تاریخ معماری ماست؛ امری که به خصوص در معماری خانه ها رخ می نماید. در واقع خاطرۀ شیرینی که از طعم و کیفیت فضاهای خانه های سنتّی در ذهن داریم تنها حاصل تجربۀ ما از فضای خانه های این دوره است.\nآن فضاهای پر جذبه و دلنشین، لطیف و ظریف که امروز نیز جسم در آن احساس آرامش می کند و روح نوازش می بیند و خیال به پرواز درمی آید، همگی یادگار همین دوران اند. معما ری ای ساده و مهربان که با مصالحی ابتدایی اما با انتظامی به سامان و اندازه ها و تناسباتی حساب شده و پرداختی ماهرانه فراهم آمده است؛ فضاسازی ای ظریف که با استفادۀ دقیق و به اندازه از همۀ خواصّ ماده، نور و سایه، آب و آسمان و گیاه صورت گرفته است. به عبارت دیگر در اینجا با هنر معماری، به معنای تامّ و اخصّ آن، مواجهیم.\nدفترهای پانزدهم و شانزدهم گنجنامه با کنار هم نشاندن این تعداد خانه از شهرهای مختلف، که مجموعاً جغرافیای وسیعی از کشور را دربرمی گیرد، می توانند صور مختلف معماری خانه های باقی مانده را در جای جای این سرزمین، یک باره و یک جا، به تصویر کشند و تشابه ها و تفاوت های آنها را آشکار کنند. هرچند، نمی توان این تصویر را تصویری کامل و جامع تلقّی کرد؛ چرا که در میان خانه های ارائه شده جای خانه های بعضی شهرهای دیگر خالی ست. همچنین تعداد بناهای برخی شهرها نیز به حدّی نیست که بتوان به درستی معماری خانه های آن ها را دریافت و ارزیابی کرد. اما به هر حال، امید است تصویری که از این دو دفتر حاصل می آید، به خصوص اگر آ نچه در مجلدّات پیشین گنجنامه راجع به خانه ها آمده است را با آن همراه کنیم، بتواند کلیّت معماری و فضاسازی خانه های ما را در قرون گذشته معلوم نماید.\nبخش عمده عکاس های جلد های 15 و 16 کتاب گنجنامه در سال های 1374 تا 1380 توسط کیوان جورابچی، نوید مردوخی روحانی و بهنام قلیچ خانی عکاسی شده است. ادامه عملیات عکاسی این مجلدات در سال 1394 توسط حسین فراهانی انجام و تکمیل شد. هر دو جلد در سال 1395 انتشار یافتند.\nچند صفحه از دفتر پانزدهم - خانه ها (بخش اول) :\nچند صفحه از دفتر شانزدهم - خانه ها (بخش دوم):\nمصاحبه مجله منزل با حسین فراهانی\nمجله منزل در صد و نهمین شماره خود صفحه ای را به مصاحبه با حسین فراهانی، عکاس معماری اختصاص داده است. این صفحه شامل مطالبی درباره عکاس و بررسی نگاه او به عکاسی معماری است.\nانتشار مجموعه "زیبایی مینیمالیسم" توسط وبسایت آرکدیلی\nیست خانه، یزد\nسایت آرکدیلی در بخش بهترین عکس های هفته مجموعه ای متشکل از چهارده عکس را با عنوان "زیبایی مینیمالیسم" انتخاب و منتشر کرده است. باعث افتخار است که عکسی از پروژه “یست خانه” در بین عکس های این مجموعه قرار دارد. یست خانه، پروژه بازسازی خانه ای در شهر یزد است که توسط معماران امیر شهراد و محمد خاوریان طراحی و اجرا شده است. مجموعه "زیبایی مینیمالیسم" در سایت آرکدیلی را می توانید از اینجا مشاهده کنید.\nشیوه عکاسی کاو\nعینک فروشی سام اپتیک، سام سنتر، تهران\nشیوه عکاسی به طور کلی از دومنظر قابل بررسی است؛ نوع نگاه به موضوع و تکنیک عکاسی.\nنوع نگاه به موضوع\nنوع نگاه کاو به عکاسی معماری، برگرفته از نگاه یک معمار به مقوله معماری و ساختمان است که به واسطه سال ها تجربه در طراحی معماری به دست آمده است.\nبه طور کلی رویکرد کاو در عکاسی معماری ثبت تصویر با زاویه دید معمارانه، بر پایه دانش معماری به همراه تخصص در عکاسی است. به طور قطع می توان گفت برای اینکه تصویری مناسب و گویا از معماری ارائه شود، دانش کافی و شناخت صحیح فضا از ملزومات اولیه آن به شمار می رود. نگرش یک معمار به کیفیت فضای معماری، متاثر از دانش و تجربه کافی در طراحی معماری است که این خود شناخت بهتر فضا را سبب می شود. عکاسی معماری به همراه چنین شناختی، نتیجه ای ویژه و در خور تامل تولید می کند و این مطلبی است که کاو مدعی آن است. کاو در کنار شناخت صحیح فضای معماری، با بهره گیری از تکنیک عکاسی و ابزار حرفه ای، در خلق تصاویری بهتر و با کیفیت بالاتر می کوشد.\nدر مورد تکنیک عکاسی، شیوه های فراوانی را می توان برشمرد که هر عکاس بنا به نوع سوژه و پروژه پیش رو یکی از آن ها یا ترکیبی از آنها را بر می گزیند. یکی از مهمترین و تاثیر گذارترین جنبه های تکنیکی عکاسی کنترل نور است که در عکاسی معماری نقش بسیار برجسته ای دارد.\nاعتقاد ما در عکاسی معماری بر این است که نور محیط، اعم از طبیعی و مصنوعی، بازتاب دهنده تصویری از محیط به صورتی که دیده می شود، است. لذا اضافه کردن نور های موقت یا نورپردازی صنعتی جهت بهتر کردن تصویر، کیفیت و ماهیت فضا را خدشه دار می کند و تصویری غیر واقعی از معماری تولید می کند. در معماری، نور و سایه و تاریکی و روشنی به همراه سایر ویژگی های معماری در تولید کیفیت فضا نقش دارند که نباید آنها را نادیده گرفت. پس آنچه در عکاسی معماری به عنوان نور به کار می رود، صرفاً نور محیط است که می تواند در شرایط مختلف یا در ساعات مختلف روز متفاوت باشد. اما استفاده از نور محیط به تنهایی مشکلاتی را نیز به همراه خواهد داشت که مهمترین آن dynamic range است:\nمفهوم داینامیک رنج عبارت است از تفاوت مقدار روشنایی بین تاریک ترین نقطه و روشن ترین نقطه تصویرکه دارای جزئیات قابل تشخیص باشد. چشم انسان به عنوان ابزاری با داینامیک رنج بسیار بالا، قابلیت تشخیص و ثبت نور در شرایط نوری با کنتراست بالا را دارد. به عنوان مثال وقتی در اتاقی نشسته اید که پنجره ای رو به بیرون دارد، چشم انسان می تواند جزئیات بیرون و داخل اتاق را هم زمان ببیند، در حالی که دوربین های عکاسی به طور کلی فاقد این قابلیت هستند. به این معنی که بخشی از اطلاعات تصویر در این میان از بین می رود و ثبت نمی شود. طی یک قرار داد، عددی مشخص برای دوربین های عکاسی و چشم انسان در نظر گرفته می شود.\nتصویر خام ثبت شده توسط دوربین\nتصویر با داینامیک رنج بالا و نزدیک به دید انسان\nاین مطلب یکی از بزرگترین چالش های عکاسی معماری برای تهیه تصویری گویا و با جزئیات کامل از فضا است. شیوه های متفاوتی برای جبران این نقصان ابزاری وجود دارد که یکی از آنها استفاده از نور پردازی صنعتی برای کم کردن کنتراست نور در فضاست که همانطور که اشاره شد این شیوه موجب تغییر در سایه روشن و کیفیت فضای معماری می شود که قابل قبول نیست .\nشیوه دیگر تهییه تصاویر با داینامیک رنج بالاست. در این روش تعداد زیادی عکس(بنا به شرایط نوری پروژه) با نوردهی های متفاوت تهییه می شود و طی یک فرآیند رایانه ای با هم ترکیب می شوند و تصویری با داینامیک رنج بالا تهیه می شود. در واقع کاری که در این فرایند انجام می شود با حفظ اختلاف بین تیرگی و روشنی، تصویری تولید می شود که در نقاط تیره و روشن تصویر نیز جزئیات به صورت قابل قبول دیده شوند و اطلاعات هیچ بخشی از تصویر از بین نرود.\nتصویر حاصل از ترکیب نوردهی های مختلف\nتصویر با نوردهی معمولی\nتصویر با نوردهی زیاد\nخانه ای از رف، نخف آباد\nشیوه های مختلفی نیز برای این فرایند ترکیبی وجود دارد. نرم افزار هایی که به صورت اتوماتیک این کار را انجام می دهند معمولا تصویری غیر طبیعی و غیر حرفه ای تولید می کنند که با وجود سرعت در پردازش، قابل قبول نیستند. Photomatix یکی از معروفترین این نرم افزارهاست.\nما معتقدیم ترکیب تصاویر خام به صورت دستی و به صورت یک کار استادانه طی صرف زمان لازم، نتیجه ای بسیار بهتر ، طبیعی تر و حرفه ای تر تولید می کند. هر چند این نتیجه با صرف زمان و انرژی زیاد بدست می آید و نیازمند تخصص و تجربه در این زمینه است، اما نتیجه کار به طرز چشم گیری بهبود پیدا می کند و تصویر به آنچه چشم انسان می بیند نزدیکتر می شود.\nهمچنین برای اصلاح کادر و بهبود رنگ و نور تصویر از نرم افزار های متعددی مانند Adobe Photoshop, Adobe Lightroom, Adobe Camera RAW, Capture One Proو Digital Photo Professionalبرای پردازش استفاده می شود. لازم به ذکر است که از هر یک از نرم افزار های فوق در بخشی که توانایی بیشتری دارند و به بهتر شدن عکس ها کمک می کنند، استفاده می شود. همچنین در هنگام عکاسی، عکس ها به صورت فایل خام یا Digital Negative که به قالبRAW معروف هستند ذخیره می شوند که به دلیل عمق رنگ و نور 16 bit توانایی بسیار بالاتری جهت ویراش نرم افزاری دارند.\nاز آنجا که ویرایش تصویر به شیوه مذکورکاری زمانبر و پر هزینه است برای به تصویر کشیدن بهتر بنا تعداد زیادی عکس از دید ها و کادرهای مختلف تهیه شده و پس از آن با گزینش و بررسی دقیق تر تعدادی از آنها که به بهتر معرفی شدن بنا کمک می کند، انتخاب می شود. سپس عکس های انتخابی به وسیله نرم افزار های حرفه ای عکاسی ویرایش می شوند تا محصول نهایی تولید شود.\nهمچنین کاو، با در اختیار داشتن تجهیزات عکاسی حرفه ای مانند دوربین های عکاسی پیشرفته full frame و لنزهای متعدد اعم از لنزهای واید تخت که مناسب عکاسی معماری هستند و دیگر لنزهای حرفه ای با عمق میدان و فاصله کانونی های متنوع، می کوشد امکان ثبت بهتر تصاویر در هر شرایطی را فراهم کند.\nعکس های بانک سامان\nدر سال 2012 بانک سامان تغییراتی در برندینگ خود انجام داد که شامل طراحی مجدد لوگو ، طراحی داخلی و بیرونی شعب بانک و تغییراتی در روابط و عملکرد های داخل شعب بود. از جمله ایده های مطرح شده برای طراحی جدید شعب بانک، استفاده از عکس های بزرگ سیاه و سفید از بناهای تاریخی ایران بود که ...\nمسابقه عکاسی جایزه جهانی عکاسی- IPA\nمسابقه عکاسی بین المللی زمین و آسمان (توان) 2014