Feanwâlden, doarp fan Fryske skriuwers | ensafh\nFeanwâlden, doarp fan Fryske skriuwers\nPleatst op 17 juni 2017\nTekst fan de literêre fytsrûte, dy’t in wike lyn op 10-06-2017 hâlden waard.\nDe rûte begjint by it stasjon. Wy rinne of fytse nei it suden (rjochting Quatrebras), komme lâns de Mennistetsjerke en pastory, de tsjerke wêr’t de jonge Theun de Vries mei syn âlden kaam en geane dan nei lofts, De Swette yn.\nIt noch o sa autentike wâldhúske oan De Swette, nr. 37, wie jierrenlang eigendom fan skriuwer en sjonger Bertus Klazinga.\nDe beppe fan de klassikus en dichter André Looijenga wenne ek oan De Swette.\nFierderop stiet it bertehûs fan Theun de Vries, nûmer 41. Eins is allinne it foarhûs ridlik autentyk bleaun, de wente is fierder grutter makke en modernisearre.\nTheun de Vries syn Wilt Tjaardaferhalen spylje allegear yn de omkriten fan de Swette, Feanwâldsterwâl, Feanwâlden en De Falom. Wilt Tjaarda is syn alter ego as lyts jonkje.\nDe Swette is krekt as Feanwâldsterwâl yn hûndert jier tiid drastysk feroare. Eartiids stiene hjir nochal wat huzen mei klapbrêgen oan de sleat. Ek wiene der nochal wat reedsjes dy’t heaks op De Swette oanlein wiene en dêr stiene dan ek wer huzen. Eins is de Heidstreek dêr ien fan de lêste tsjûgen fan. Ast rjochting Kûkherne giest, komst nei it bertehûs fan Theun de Vries, ast lofts ôfslachtst en oer it spoar rydst, fansels op de Goddeleaze Singel. De Goddeleaze Singel, de Skilige Piip en fierderop by de Houtwiel, it Goddeleaze Tolhek, spylje in wichtige rol yn de folksferhalen fan dizze omkriten. De Goddeleaze Singel giet fan Dokkum nei Burgum en dan fierder nei Smelie by Drachten en is oarspronklik in rûte oer lân dy’t de jiermerken fan de grutte kleasters ferbûn en dus ek troch keaplju brûkt waard. De rûte wurdt foar it earst neamd yn 1435, stiet no bekend as it Kloosterpad en kin noch altiten rûn wurde.\nWa’t nocht hat om in wat langer ein te kuierjen of te fytsen kin dus oer de Goddeleaze Singel nei it Houtwiel gean, dan nei it Goddeleaze Tolhek (no fan Staatsbosbeheer) it fytspaad nei lofts nimme en hielendal oan de ein, op it Bûtenfjild wer nei lofts gean en dan komme jo wer yn Feanwâlden. Jo sjogge dêr in grutte ljochte bungalow, op de Dr. Albert Plesmanloane 81. Dêr wenne Durk van der Ploeg mear as 25 jier en dêr hat er in grut part fan syn romans skreaun. Romans dy’t foar in part yn dizze hoeke spylje binne Skepsels fan God en It wurk fan de duvel.\nMar wy geane earst werom oer De Swette nei Feanwâlden en rinne de Stinswei yn. Hjir op nr. 4 stiet Petit Sans Souci, it hûs dêr’t Lipkje Post-Beuckens jierrenlang wenne mei har man en bern. Se skreau har romans ûnder it pseudonym Ypk fan der Fear en har gedichten ûnder de namme Ella Wassenaer. Oarspronklik kaam frou Post-Beuckens út Sondel yn Gaasterlân en de sfear út dy omkriten is yn har earste romans goed te priuwen. De bekendste romans geane oer de reformaasje en de sekteliedster Antoinette Bourignon (De breugeman komt en Eilân fan de silligen).\nOan de Haadstrjitte steane gâns monumintale gebouwen. Ien derfan wie it wenhûs fan Piter de Clercq, de Amsterdamske bankier, dy’t letter in fûl foarstanner fan it Frysk waard.\nDan komme wy by de Skierstins. De toer is om 1400 hinne boud. Yn de Skierstins, no it kulturele sintrum fan Dantumadiel, is in Theun de Vrieskeamer dêr’t syn folsleine oeuvre opsteld is. Ek wurde hjir alle jierren lêzings oer syn wurk en eksposysjes hâlden. Boppedat binne der ek bysûnder nijsgjirrige Theun de Vriesrûtes, mei masterferteller Douwe Kootstra as gids.\nWat fierder yn de haadstrjitte kinne jo rjochts in besite bringe oan it tige goed foarsjoene boeke-antykwariaat ’t Vergeet-me-nietje. Dêr tsjinoer is in strjitsje dat wy ynslane, De Finnen. It hûs mei as opskrift De Haven, wie jierrenlang it hûs dêr’t Tsjipke Postma (1866-1956) wenne. Postma wie earst skûtsjeskipper. Syn skûtsje, de Swanneblom, leit no yn Earnewâld en is eigendom fan Age Veldboom. Postma skreau as folksdichter bysûnder aardige fersen dy’t gauris oer syn wenplak Feanwâlden en oare doarpen yn dizze omkriten geane. It gedicht Feanwâlden út 1904 beskriuwt ek de twa feemerken dy’t yn 1920 ta grutte argewaasje fan Tsjipke Postma ôfskaft waarden.\nYn Feanwâlden hawwe mear wichtige Fryske skriuwers wenne. Freark Dam, dichter en direkteur fan it FLMD, wenne hjir mear as tritich jier. Sytse Jansma, de jonge dichter út Harns groeide hjir op. Op ’t heden wenje ek de skriuwers en wittenskippers Koen Zondag en Piter Breuker yn it doarp. Hikke en tein yn Feanwâlden wie Thys van der Veen, dichter, ûnderwizer en letter konservator by it FLMD, en mei Reinder Postma oprjochter fan it literêre tydskrift Absinth.\nWy geane troch De Finnen nei de skulpepaden dy’t achter de Skierstins nei de Achterwei liede. De tún fan de Skierstins lit yn it foarjier in grut ferskaat oan stinzeplanten sjen en is nei 13.00 oere eins altiten wol iepen.\nAchter de boargermaster Gratamawei oan de boargemaster Faberwei stiet in nuveraardich âld gebou: Bylsma’s tsjerkje. Skearbaas Hindrik Bijlsma wenne en wurke hjir. Syn ferhalen tsjin syn klanten yn de saak krigen gauris in godstjinstige ynslach. Hy boude dit tsjerkje yn syn achtertún.De lytse, âldgrifformearde tsjerkemienskip wurdt noch altiten troch famyljeleden yn eare hâlden.\nIn útstapke yn de santiger jierrenwyk De Tichelkamp liedt ús nei Jan Flintermanloane 5 en dêr wennet de reisferhaleskriuwer, kollumnist en ferteller Douwe Kootstra. Kootstra is ien fan de warbere leden fan it Theun de Vriesselsskip dy’t de oantinkens oan dizze grutte skriuwer yn libben hâldt.\nOer de Albert Plesmanloane komme wy fansels by it lêste hûs, nr 81, fan dy strjitte, dêr’t Durk vd Ploeg wenne. Wy geane dan nei lofts en wer nei lofts en dan binne wy op de Prysterikker, in púndyk mei skulpepaad lofts. Oan ús rjochterkant sjogge wy yn dit stikje bûtengebiet mei elzesingels in pear âlde pleatsen en fierderop noch inkelde huzen tsjin in boskrâne. De skulpepaden hjir binne âlde tsjerkepaden dy’t nei de tsjerke fan it sûnt 1600 ferdwûne doarp Eslawâld liede. De Prysterikker wie de grins. Sint Johanneswâld wie de jongere parochy (op it plak fan de Skierstins en de NH Tsjerke) dy’t stadichoan de kearn waard fan it doarp Feanwâlden.\nRinne wy oer de Prysterikker rjochtút, dan passeare wy it spoar en oan de ein fan de ûnferhurde reed geane wy nei rjochts. Wy binne no yn Feanwâldsterwâl, in âlde feankoloany, mei noch altiten in feart mei lytse opfearten en tal fan âlde sfearfolle huzen en pleatsen. It doarp is foar in part fan Tytsjerksteradiel en foar in part fan Dantumadiel, de feart troch it doarp is de skieding. It begjin fan De Wâl hat syn âlde karakter wol ferlern, mar fierderop, rjochting ús einpunt by Dûke Lûk, is noch altyd wat fan de sfear fan âlde tiden op te snuven. Baukje Wytsma hat in moai simmergedicht oer dit plakje skreaun. Op Feanwâldsterwâl wennen altiten in protte âlde minsken dy’t in geweldige rykdom oan folksferhalen fertelle koene en dan ek geregeld de grutte samler Dam Jaarsma op besite krigen. Oant 1991 wenne hjir de âldste frou fan Nederlân, Tryntsje Jansma-Boskma, dy’t 109 jier waard. Ek Willem van der Veen, de skriuwer fan it boek oer dûmny Zelle kaam hjir wei.\nDûke Lûk is in bysûnder plak. Hjirachter wie in helling, in werf dêr’t ûnder oaren Wâlster preammen boud waarden. It beurtskip nei Ljouwert fear fan hjirút nei Ryptsjerk oer de Walstermûzerid. De eigners fan Dûke Lûk ferhiere kano’s en oare boatsjes en organisearje gâns aktiviteiten yn Feanwâlden en omkriten. De Lodde Helrun is in begyp. Wy stekke even oan op it terras of yn de jachtweide by minder moai waar en as wy werom wolle is it stasjon op 15 minuten rinnen wer flakby.\nWa’t de ynwenners fan Feanwâldsterwâl better kennen leare wol moat âld-ynwenner Sjoerd Litjens marris folgje. Hy makket foar CH2018 (de Kulturele haadstêd) portretten fan alle ynwenners op film.\nDit bericht is geplaatst in Ferslaggen met de tags Knol. Jelma. Bookmark de permalink.


Waaksens (Noardeast-Fryslân) - Wikipedy\n(Trochwiisd fan Waaksens (Dongeradiel))\nYnwennertal (2008) 40\nWebstee Oer Waaksens\nWaaksens is in doarp dat sûnt 2019 yn de gemeente Noardeast-Fryslân leit, dêrfoar lei it yn de gemeente Dongeradiel. Waaksens waard yn it ferline it lytste doarp fan West-Dongeradiel neamd. In protte groei hat der noait ynsitten; it hat op it stuit likernôch 35 ynwenners. De hast 5 1/2 meter hege terp wie en is mar tin beboud. Der wurdt tocht dat ek Waaksens yn 't begjin fan de jiertelling ûntstien wêze moat. Yn de 8e iuw wurdt Waaksens neamd as Wacheringe. Wêr't de namme Waaksens wei komt en wat der betsjut is net dúdlik.\nde himrik fan Waaksens\nPoartegbou fan de eardere Sjucksmastate\nWapenstien yn it poartegebou fan de eardere Sjucksmastate\nIn namme dy't faak yn 'e skiednis fan Waaksens foarkomt is dy fan Harinxma thoe Slooten. Se hienen op syn minst twa saten yn harren besit.\nFan âlds waard Waaksens ta de Holwerter seis rekkene. Dit binne de doarpen dy't rûchwei oan de wei fan Holwert nei Dokkum ta, lizze.\n2 De pastorij\n3 Ds. Rinse Posthumus\nDe goatyske tsjerke moat yn de 12e iuw boud wêze. Dit jout it siermitselwurk oan. Wa't de patroanhillige west hat is net hielendal dúdlik. Der binne guon dy't tinke dat it St. Tomas west hat. Op de tsjintwurdige klok is Jehannes de Doper ôfbyld. It geheim hjirfan sil lizze yn de ôfbylding dy't op de no ferdwûne klok stien hat. De tsjerke is yn 1962-1963 restaurearre troch de arsjitekt A. Baart jr. De tsjerke hat doe wer in better oansjen krige om't de bemanteling der ôfhelle is. Yn de tsjerke stiet in preekstoel út de 17e iuw. It fjouwerkant komt ek út dy tiid.\nYn de tsjerke stiet in hearebank mei de wapens fan Harinxma thoe Slooten en Burmania.\nOpmerklik is it epitaaf út 1592 foar Douwe van Aylva dy't by Dimter sneuvele is.\nYn 1234 is Botte Reinalda deaslein op it tsjerkhôf troch Jan Albada. De mannen hienen rûzje oer wa't earst it offer bringe mocht. Dit hat politike gefolgen hân. De saak moast útfochten wurde.\nDe Waaksensers binne der fan oertsjûge dat se de moaiste pastorij fan Fryslân hawwe. It is ek in tige steatlik gebou. Sa kin in lyts doarp ek fan alluere wêze.\nDe eardere pastorij fan Waaksens\nDs. Rinse PosthumusBewurkje\nYn in eardere pastorij fan Waaksens hat ds. Rinse Posthumus wenne. Posthumus kaam út Ternaard. Hy is dêr op 30 oktober 1790 berne út in boerelaach. Mar it blykte dat der yn Rinse gjin boer siet. Nei syn stúdzje yn Grins, waard hy yn 1813 helppreker yn Waaksens/Brantgum. Twa jier letter waard er dêr dûmny. Nei't er 44 jier lang it amt beklaaid hie, stoar er 22 septimber 1859. Posthumus wie in apart man. Hy kaam noait op de klassisgearkomsten, it útsje foar de dûmny’s. Hy sei dat er syn tiid better brûke koe. Posthumus stie tige kritysk tsjinoer hoe't it der yn 'e tsjerke om tagie.\nPosthumus wie befreone mei Joast Halbertsma. Beide pielden se mei it Frysk. Posthumus hat in trijetal oersettings yn it Frysk fan stikken fan William Shakespeare op syn namme stean.\nEk binne der twa dichtbondels en teologyske boeken fan him útkommen. Hy hat ek net sa slagge begjin makke mei in Frysk wurdboek.\nOan de wei nei Holwert stiet noch de poarte fan de eardere Sjucksmastate. Der stiet no in pleats. Noch te sjen is de âlde gibbeflecht of dowematte. Dy stiene eartiids mear by states en stinzen.\nIt doarp is mar lyts en docht in soad mei Brantgum en Foudgum.\n1954 - 88\n1959 - 77\n1964 - 77\n1974 - 66\n2008 - ±40\nHillige Wei -\nPoelewei - Lang lyn leinen yn dit gebiet in soad puollen.\nVan Harinxmawei -.\nJoast Halbertsma oer ds Posthumus\nWikiwurdboek-side - Waaxens\nOpfrege fan "https://fy.wikipedia.org/w/index.php?title=Waaksens_(Noardeast-Fryslân)&oldid=943137"\nLêst bewurke op 9 jan 2019 om 13.56\nDizze side is it lêst bewurke op 9 jan 2019 om 13.56.


Xiaomi Redmi Note 5 en 5 Pro: Spesifikaasjes, priis en lansearring | Androidsis\nHjoed 14 febrewaris wie in wichtige dei foar Xiaomi, It Sineeske merk presinteare offisjeel syn nije tillefoan, de earste dy't wurdt presintearre yn 2018. It is de Xiaomi Redmi Note 5, it lêste lid fan 'e famylje Redmi. Mar dit apparaat is net allinich oankommen, om't it Sineeske merk hat de Xiaomi Redmi 5 Pro ek presintearre op dit barren.\nDêrom hawwe se ús mei twa nije modellen efterlitten. Wy kenne al de spesifikaasjes fan 'e tillefoans en ek har ûntwerp, Dat de nije apparaten fan it merk hâlde gjin geheimen foar ús. Wat kinne wy ferwachtsje fan dizze Xiaomi Redmi Note 5 en 5 Pro?\nDe spesifikaasjes fan beide modellen binne al offisjeel. Omdat, Wy prate oer elk fan har yndividueel, Sadat jo in dúdlik idee kinne krije oer wat se beide foar ús hawwe. Klear om te moetsjen?\n1 Spesifikaasjes Xiaomi Redmi Note 5\n2 Spesifikaasjes Xiaomi Redmi Note 5 Pro\nSpesifikaasjes Xiaomi Redmi Note 5\nDe tillefoan wêryn de lêste wiken details bekend binne is no offisjeel. Seker in goed tiid om te kontrolearjen oft de lekkage wier wiene. Dit binne de folsleine spesifikaasjes fan 'e Xiaomi Redmi Note 5:\nPersoanalisaasjelaach: MIUI 9\nSkerm: 5,99 inch\nResolúsje: Full HD + (2160 × 1080 piksels)\nProcessor: Snapdragon 625 acht-kearn 2.0 GHz\nRAAM: 3GB / 4GB\nYnterne opslach: 32GB / 64GB\nAchter kamera: 12 MP mei diafragma f / 2.2\noaren: Fingerprint sensor\nOfmjittings: 158,5 x 75,45 x 8,05 mm\nKleuren: Blau, swart, goud, roasgoud\nWy kinne sjen dat in protte fan de details dy't oer dizze Xiaomi Redmi Note 5 lekken wiene wier, Sa hawwe d'r yn bepaalde opsichten net safolle ferrassingen west. In tillefoan dy't belooft goed te wurkjen en dat hat in grutte batterij dy't ús in soad autonomy sil jaan om de dei de dei sûnder problemen te brûken.\nSpesifikaasjes Xiaomi Redmi Note 5 Pro\nTwadder fine wy dit model dat in protte in ferrassing west hat. Sûnt it merk waard net ferwachte dat se twa tillefoans by dit barren presinteare. Mar, Xiaomi wol konsuminten ferrasse. Omdat, wy hawwe ek dizze Xiaomi Redmi Note 5 Pro, In apparaat dat wy kinne beskôgje as de âldere broer fan it foarige model. Dit binne jo spesifikaasjes:\nProcessor: Snapdragon 636 acht-kearn 1.8 GHz\nFront camera: Sony 20 MP mei 1080p fideo-opname by 30fps\nAchter kamera: Dûbel 12 MP (diafragma f / 2.2) + 5 MP (diafragma f / 2.0)\nOfmjittings: 158,6 x 75,45 x 8,05 mm\neste Xiaomi Redmi Note 5 Pro lit ús mei ferskate wichtige feroarings oangeande syn lytse broerke. Benammen wichtich is de kamera. Sûnt de kamera's fan it apparaat binne folle better dan dy fan it oare model. Foar begjinners is de foarkamera in Sony-sensor fan 20 MP, wylst efteryn fine wy in dûbele kamera, Dat Xiaomi hat heul soargen oer dit aspekt. Wy fine yn dit gefal ek in oare prosessor.\nBeide modellen binne al offisjeel presintearre yn Yndia. Dêrom binne de prizen dy't wy op it stuit hawwe dyjingen dy't de tillefoans yn it lân sille hawwe. Oer syn lansearring yn oare merken is noch neat sein. Hoewol it in kwestje fan tiid is.\nTwa ferzjes fan beide modellen wurde lansearre, ôfhinklik fan RAM en opslach. Yn 't gefal fan' e Xiaomi Redmi Note 5 binne de prizen fan it apparaat as folgjend:\nRedmi Note 5 3GB RAM / 32GB opslach: 9.999 rupees (126 euro te feroarjen)\nRedmi Note 5 4GB RAM / 64GB opslach: 11.999 rupees (151 euro te feroarjen)\nYn it gefal fan Xiaomi Redmi Note 5 Pro, prizen binne heger, as ferwachte. Hoewol it ferskil net heul is. Eartiids binne d'r twa ferzjes fan 'e tillefoan, dit binne har prizen:\nRedmi Note 5 Pro 3GB RAM / 32GB opslach: 13.999 rupees (176 euro te feroarjen)\nRedmi Note 5 3GB RAM / 32GB opslach: 16.999 rupees (214 euro te feroarjen)\nBeide modellen kinne al wurde kocht yn Yndia. Mar, de rest fan 'e merken sille noch in skoft wachtsje moatte. Wat tinke jo fan dizze tillefoans?\nFolslein paad nei artikel: Androidsis » Android-apparaten » Mobile tillefoans » Xiaomi » Xiaomi Redmi Note 5 en 5 Pro binne al offisjele, kenne har folsleine spesifikaasjes!\nDe folgjende ferzje fan Google Foto's sil Jelly Bean net langer stypje\nDe Nokia 8 wurdt offisjeel fernijd nei Android 8.1 Oreo


Wêrom Trein Tripping Is Better Than Road Tripping | Bewarje in trein\nThús > Travel Europa > Wêrom Trein Tripping Is Better Than Road Tripping\n(Lêst bywurke op: 07/06/2020)\nWannear't it plannen fan in fakânsje foar in húshâlding, stel of groep freonen, it is faak dreech om elkenien te iens. Ien ding sil it maklik om te iens op, lykwols, is oft hiere in auto of gean mei de trein. Hjir Dêrom trein Tripping is better as dyk Tripping.\nGjinien hat te riden\nAs nimmen fan in dyk reis, immen altyd hat te wêzen it stjoerprogramma. Dat betsjut op syn minst ien persoan hat te kommen ta elke poat fan 'e bestimming wurch. Add de stress fan navigaasje en de mooglikheid fan ferdwalen, en do silst wêze booking dyn trein kaartsjes elke dei no, dus lêzen Wêrom trein Tripping is de wei om te reizgjen.\nComfort en views\nAs jo ea gie op in bernetiid road trip, jo witte oer it gefjocht foar in finster sit, sûnt nimmen wol wêze squashed yn 'e midden fan' e werom stoel. Op in trein Tripping ride, alle sitten binne like komfortabel en hawwe in goed sicht. De sitten yn de nije Trenitalia treinen binne benammen komfortabel, dus soargje derfoar te boek in reis op 'e Frecciarossa hege-speed trein.\nYnterlaken nei Zürich mei treinen\nLuzern nei Zürich mei treinen\nBern nei Zürich mei treinen\nGenève nei Zürich mei treinen\nTrein Tripping en Sliepe op 'e trein\nyn cars, allinnich de passazjiers kinne sliepe en sels dan, it is net yn in noflik bed. Overnachten treinen binne in tûke wize fan getting nei jo folgjende bestimming hurd wylst ek saving op accommodation foar de nacht.\nLonden nei Brussel mei treinen\nBrussel nei Keulen mei treinen\nKeulen nei Wenen mei treinen\nKeulen nei Innsbruck mei treinen\nParkeare vs Train Tripping\nOan in dyk reis, jo moatte fine in plak wêr jo auto feilich overnight. Wat is dreger al, wurdt it finen fan plakken te parkearen yn metropolitan gebieten en benammen op toeristyske gebieten lykas it Kolosseum yn rome of de Duomo fan Florence yn Florence. Sûnt romte is op in premium om dizze sites, parkearen kostet in preemje te.\nDyk reizen is wreed ferneamd fanwege syn hege koalstof útstjit, en batterij eksploitearre auto binne dreech en djoere te hieren. Lokkich – der is in bettere manier. trein Tripping – benammen op 'e nijer treinen – ha in soad legere ynfloed op mem ierde, dus do kinst genietsje jo vacation skuld-free.\nKlear om jo aventoer foar treinstripen te boeken? Besite Bewarje in trein en krije de goedkeapste trein kaartsjes.\nWolle jo ús blogpost ynsette op jo side, dan klik hjir: https://iframely.com/embed/https%3A%2F%2Fwww.saveatrain.com%2Fblog%2Fwhy-train-tripping-is-better-than-road-tripping%2F%3Flang%3Dfy - (Skow del om de Embed Code)\nlange treinreizen\troadtrip\ttrein reis


Ynwenner fan Koatstertille fynt dief op syn hiem | Omrop Fryslân Skip to main content\nYnwenner fan Koatstertille fynt dief op syn hiem 09 jan 2015 - 12:19\nIn bewenner fan De Koaten yn Koatstertille hat tongersdeitemoarn in dief oantroffen tusken de struken op syn hiem. Doe't de fertochte de man seach, hat er syn bút - in tas mei ark - achterlitten en is er útnaaid. De plysje hie in goed sinjalemint fan de fertochte en koe de man letter yn Twizel oppakke.\nKorreksje meldeLês foarTrefwurden: stellerijKoatstertilleView the discussion thread.Diel dit berjocht op: 09-01Noch gjin dúdlikheid oer wetterpeil by De Falom 09-01Ljouwerter frou pakt foar yllegale kaartferkeaperij Besjoch ek...\nFjouwer wiken sel foar diseldief út Sint-Nyk 18 jan 2017 - 17:27 In diseldief út Sint-Nyk is troch in peilbeaken tsjin de lampe rûn. Hy is woansdei feroardiele ta fjouwer wiken sel foar it stellen fan 260 liter... Twa jonge famkes op dievepaad 17 jan 2017 - 10:10 De plysje yn Ljouwert hat moandei twa famkes fan 11 en 12 jier oanhâlden, dy't yn in winkel op De Sintrale in swimpak en sportskuon stellen hiene.... Asylsikers stelle parfumfleskes by drogist yn Drachten 14 jan 2017 - 11:21 Twa manlju fan 18 en 28 jier hawwe fjouwer wike sel krigen omdat se yn desimber yn Drachten fjouwer fleskes parfum stellen hiene. De straf is... Stertil Koatstertille yn de race foar 'bêste wurkjouwer' 11 jan 2017 - 11:32 It bedriuw Stertil yn Koatstertille is nominearre foar de priis fan 'Bêst Prestearende Wurkjouwer' fan it jier 2016. De ferkiezing is spannend... (advertinsje)


Sina Fabrikant en leveransier fan elektroanyske húsfesting | Mestech\nElektroanyske húsfesting is it ûntwerp fan uterlik en ynterne struktuer fan elektroanyske produkten. It omfettet algemien ûntwerp en detailûntwerp fan dielen.\nPlestik behuizing en metalen ûnderdielen binne in wichtich ûnderdiel fan elektroanyske produkten. Se leverje akkomodaasje, stipe, beskerming en fiksaasje foar it heule produkt, en ferbine en kombinearje alle dielen yn in gehiel.\nElektroanyske produkten binne relatearre produkten basearre op elektryske enerzjy, benammen ynklusyf horloazjes, smartphones, tillefoans, tv-apparaten, VCD, SVCD, DVD, VCD, VCD, VCD, VCD, VCD, camcorder, radio, recorder, kombinaasjefoarder, CD, kompjûter , spylder, produkten foar mobile kommunikaasje, ensfh\nMedyske elektroanyske apparatuer\nIt ûntwerp fan húsfesting en struktuer fan elektroanyske produkten is basearre op de easken fan uterlik en funksje fan produkten. It ûntwerp fan in elektroanysk produkt giet oer it algemien troch de folgjende stadia:\n-Mark freegje ynformaasjeûndersyk;\nprofesjonele technyske analyze (helberensanalyse); produkt konsepsje en foarriedich skema - Tekenje de skets fan it produkt uterlik;\nskerm en bepale it uterlikskema -Produkt 3D-modeling; ûnderdielen foarriedich ûntwerp; komponintûntwerp; assemblieromte-ûntwerp -Detailûntwerp fan dielen;\nferifikaasje fan produksje fan hânboerden;\nperfeksje fan ûntwerp;\n-Mould-ûntwerptekeningen wurde levere oan de malfabrikant -Ontwerpferifikaasje:\nit boppesteande ûntwerp sil wurde produsearre nei it trochjaan fan 'e resinsje. Nei it foltôgjen fan it prototype moatte relevante tests wurde útfierd neffens de easken fan feilichheidsregels, ynklusief: prestaasjes, gearstalling, struktuer, lûd, drop, ensfh., En de ûntwerpwizigingen waarden makke nei fergeliking mei de ûntwerpynput.\nIn behuizing foar elektroanysk produkt befettet oer it algemien de folgjende komponinten:\nBoven- en ûnderkant, ynterne stipe-ûnderdielen, toetsen, werjaan fan skerm, batterijholte, interface, ensfh.\n-PCBA komponint konstruksje\n-Motion struktuer design\n-Ontwerp fan lampepealens\n-LCD fixture ûntwerp\nUntwerp hoek ûntwerp\nD'r binne trije manieren om produktynformaasje yn te fieren foar ûntwerp:\nA: Neffens de merkfraach betinkt de yngenieur de algemiene foarm (ODM) fan it produkt. It kin ek wurde selekteare troch klanten as ûnôfhinklik ûntwikkele.\nB: Klanten leverje ûntwerpynformaasje, lykas IGS-bestannen (meast) as ôfbyldings (OEM).\nC: It kin feroare wurde op basis fan besteande produktfoarm; it kin wurde selekteare troch klanten of ûnôfhinklik ûntwikkele.\nYngenieurs dwaande mei produktûntwerp moatte de folgjende ûnderfining en ynformaasje hawwe\n1. Kennis fan dimensjonele tolerânsje en fit tusken dielen\n2. Produksjeproses en kosten fan plestik ûnderdielen en hardware-ûnderdielen\n3. Funksjonele easken en uterlike easken fan produkten\n4. Boukennis fan ferlykbere produkten\n5. Dimensjonale relaasje fan elektroanyske komponinten\n6. Te beteljen betrouberheidsnoarmen\n7. Meitsje feardigens software foar ûntwerpen en analysearjen fan produkten\nMestech leveret tsjinsten foar elektroanyske produkten fan OEM, tsjinsten foar it iepenjen fan skimmels en produkten. As jo dit soarte fan fraach hawwe, nim dan kontakt mei ús op, wy sille jo fan herte tsjinje.\nFoarige: Metalen stampen\nPlestik ynjeksje masine\nDûbele ynjeksje waterdicht plestik gefal fan ynt ...


Lomme Schokker – Pagina 2 – Lomme Schokker\nAuteur: Lomme Schokker\nIt mei dan sa wêze dat it bestjoer fan in lân jo neat oangiet’, sei de twitterpresidint yn de earste moanne fan syn rezjym tsjin de jongfeint dy’t dei út dei yn op ien fan syn golfterreinen as greenkeeper dwaande wie, ‘mar dochs soe ik jo freegje wolle hoe’t dit machtige lân bestjoerd wurde moat.’ Earst woe de jonge net antwurdzje, mar doe’t de twitterpresidint syn fraach werhelle, sei er: ‘Wêryn soe it bestjoer fan in lân ferskille fan de soarch foar in golfterrein? Helje gewoan alles fuort wat yn ’e wei leit of wat it grûngebiet skea docht.’ Doe bûge de twitterpresidint ien, twa kear de holle oant op ’e grûn, rôp de jonge út ta de bêste twittertsjoender fan it lân, en loek him werom as kluzener yn ’e mistige bergen. Nea hat de wrâld wer wat fernommen fan dy twitterpresidint.\nMoarns om healwei achten begjint it mei tee setten, wilens nim ik it lêste nijs op teletekst troch en, net te ferjitten, lis ik de earste wordfeudsjes fan ’e dei. Dêrnei mei twa mokken tee werom nei boppen ta om, krekt hoe’t ús sin der by leit, al of net de nije dei mei leafde yn te wijen. Letter dan, nei it brea-iten en toskpoetsen, is der alle tiid fan de wrâld foar twa bakjes kofje mei krekt safolle moalkoekjes, de kranten en it angelsaksysk nijs op ynternet. Oant foar koart soe ik dan de fierdere dei it leafst wat skriuwe, mar dêr ha ik de lêste moannen hieltyd minder nocht oan. Wat falt der te skriuwen as der noch safolle te lêzen is?\nDe holle stiet my tsjintwurdich it meast nei it lêzen oer sinjouwing (ik meitsje my wiis dat ik wat myn karakter oanbelanget folle mear in skôger as in dwaner bin; it dwaan oan sinjouwing lit ik graach oan oaren oer). Sa ha ik no in boek yn ’e hannen fan René Ransdorp, Zwervend met Zhuang Zi – Wegwijs in de taoïstische filosofie (Utjouwerij Damon, Budel, 2008). In nijsgjirrich boek, dêr’t ik de helte net fan snap, mar wat it grûnbegryp oanbelanget ha ik tink wol it ien en oar yn ’e smizen. Jou altyd bliken fan ienfâld, koesterje it losse en it frije en ferminderje algeduerigen selssucht en it ûnbidich grut begear. No wist ik dit al langer, -sa stadichoan bin ik wol in bytsje betûft yn it libben-, mar krekt as mei de bibel en alle wiken wer in preek yn ’e tsjerke kin it gjin kwea om oannimlik fûnemintele wierheden faker te hearren en te witten dat ek ien as Zhuang Zi (út te sprekken as Dzwang-dze) sokke saken op’e kop ôf 2332 jier lyn al opskreaun hat. Djippe wierheden binne ûnfergonklik en wêrom soe sa’n essinsje fan duorsumens ek net wat betsjutting oan myn tafallich bestean jaan kinne?\nKonfucius sei tsjin Jan Hjoed: ‘Jan jonge, hear ris, dyn famylje is earm en dyn wenning liket my hiel rykrakkich. Wêrom soest gjin amtner wêze wolle, dan hast in moai fêst ynkommen en ast tûk bist dêr boppe-op noch aardich wat hânjild.’ Jan antwurde: ‘Nee achte hear, ik winskje gjin amtner te wêzen. Bûten de stedsmuorren haw ik twa bunder lân, dat is genôch om fan te iten. Yn de stêd haw ik in heale bunder, dat is genôch foar it meitsjen fan side en linnen. Mei myn lút kin ik mysels faak genôch fermeitsje. Ik haw foldwaande oan de lear fan de master, dat ik alle dagen ynmoedich bestudearje, om my sels gelok te besoargjen. Nee, ik winskje echt gjin amtner te wêzen.’\nDêr ferblikke Konfucius ryklik fan en sei:’ Hast in treflike hâlding, Jan Hjoed! Ik ha sein heard: Wa’t wit wat genôch is, moardet him net dea om ’e wille fan wat profyt, wa’t wit wat foldienens is, wurdt net benaud as er wat ferliest, en wa’t syn inerlik kultivearret, skammet him net dat er gjin maatskiplike posysje hat. Dat sis ik al hiel lang en no pas sjoch ik it belicheme, yn dy, Jan Hjoed! Sa krij ik it mei.’ ‘Wolle jo, hear, omstean? Jo de bunders lân en ik wat swalkje troch de wrâld?’ frege ús Jan. Mar Konfucius rekke net yn ’e war. Hy hat inkeld alles opskreaun.\nAs jongfeintsje fan sechstjin, santjin jier mocht ik soksoarte wierheden ek al graach sammelje en úttype. Op in stuit hie ik op ’e muorre fan myn studintekeammerke yn Tilburch trije A-4 siden fol wiisheden en sûne libbenswizen ûnder inoar. Net dat ik der nei libbe, ûnderweis nei kollege en op de weromreis jûns yn de kroeg fergeat ik se rillegau. Nei’t ik ferhuze nei in gruttere keamer en der famkes oer de flier kamen bin ik myn lange list fan post-puberale of pree-folwoeksen wiisheden kwytrekke en dat spyt my noch hieltyd. No sykje ik se wer, de net brûkte wiisheden út myn libben. Op myn acht en sechstichste, mei in flueske oalje op it wetter, wol ik tinke dat se my mear fan pas komme as doetiids tusken it skarreljen troch. De wiere wearde fan myn ûneachlik bestean, ik sil it fine moatte en fêsthâlde, wol it sa graach wat langer bewarje om my der nachts yn te koesterjen.\nGau no dit stikje op de blog sette en dan fierder mei it útsykjen fan in nije auto. Myn longlist fan langsten ha ik al werombrocht ta in shortlist fan hotrods. Op dit stuit stiet boppe-oan de nijste Tesla, se sizze dat it in hiel seksy auto is. Hy sil yn stimmich swart moai by de kleur fan de foardoar passe. Yn de private lease kin ik mei de rinte op myn liif sa’n auto krekt betelje en oars by de kofje moarns mar in moalkoekje minder.\nGeplaatst op 10 januari 2021 10 januari 2021 door Lomme Schokker\t0\nYn de nacht fan moandei 19 novimber 2001 ride trije mannen om healwei tolven yn in alve jier âlde fiifbaks Seat Marbella Special út de útsloerde arbeidersbuert Villaverde fan Madrid rjochting it noardwesten. Yn de kofferbak lizze trije pistoalen, twa Kalashnikovs, in rêchsek mei ûnder mear in flesse Katalaanske Campo de Borja fan de wynkoöperaasje út harren bertedoarp, in stikmannich stevige touwen, in kilo semtex en noch wat oar guod dat dy nacht miskien fan pas komme kin.\nDe Guardia Civil moat yn alle gefallen mijd wurde en dus reizgje de mannen binnentroch oer de M600, om nei trije kertier foarby Pino Alto de tsjustere driigjende bergen fan de Sierra de Guadarrama yn te riden. Nei nochris trije kertier komme se oan by it stedsje dêr’t se wêze moatte en dat se al jierren en jierren haatsje as de pest. Se ride de Escorial foarby en parkeare de auto op twa strjitten fan it tsjerkje. De âldste fan de mannen, in Pintano fansels en net de earste de bêste, nimt de semtex en twa doazen yn ’e hannen, de beide oaren pakke de gewearen en it is de sjauffeur dy’t kontrolearret oft syn flesse reade wyn wol in skriuwdop hat.\nSe hawwe twa kilometer te rinnen oer in boskpaad dat it doarp útslingeret de bergen yn lâns in ferfallen bodega. De pista forestal bringt de trije mannen yn in lyts oerke achter de Valle de los Caidos, it pompeuze grêfgebou fan Francisco Paulino Hermenegildo Teódulo Franco y Bahamonde Salgado Pardo, yn libben in lyts keardeltsje mei in falsetstemme dy’t him sels neamde El Caudillo de España por la Gracia de Dios, sis mar de Spaanske diktator foar it libben yn namme fan God de Almachtige. (Ien kear hat Franco Hitler moete, yn in treinkompartimint op it stasjon fan Josse de Haan syn Frânske grinsdoarp Hendaye, oan de Golf fan Biskaye. Hoe faak soe Josse wol net op dat stasjon west hawwe? Ek Hitler koe Franco net luchtsje.)\nDe trije mannen rinne om de rots mei it hege krús hinne en komme út oan de achterkant fan it monumint. De jongste fan de manlju, hy dy’t ek wol Pedro el Conquistador de las Fachadas neamd wurdt, begjint oan it beklimmen fan de ferduld glêde wytmoarmeren achtergevel. Folle earder as se ferwachtsje rôlet der in tou nei ûnderen ta en kin Pintano sels lâns it meast rjochtse kezyn nei boppen ta klimme. De tredde man, in keardel dy’t faaks net folle seit mar de tûkste skerpsjitter is en in poerbêste sjauffeur, bliuwt ûnder om de saakjes goed yn de gaten te hâlden.\nPintano en Pablo rinne linksom lâns de râne fan it dak nei de foarkant fan it monumint. Boppe de yngong, op in brede richel twa meter ûnder harren, stiet it mânskbreed byld fan Maria dy’t Jezus fan it krús ôf hoeden delleit. No komt it foar Pintano der op oan. Hy hellet de semtex út in trommel en hat trije minuten nedich om it tiidsmeganisme te befêstigjen. As er dêrmei klear is lit Pedro him oan in tou ôfsakje om it eksplosyf te klamjen tusken it rjochterboarst fan Maria en it heal lizzend linker boppeliif fan Jezus.\nDe eksploazje is set op seis oere yn de moarn, as der fêst noch gjin minsken by of yn it monumint binne ta gelegenheid fan de ienentweintichste stjerdei fan de Generalissimo. De trije mannen hawwe no twa oeren en in kertier de tiid om fuort te kommen. Dat slagget mei glâns. Se ride yn de gammele Seat sûnder fierder gedonder nei it noarden ta, nei in bûtenwyk fan Segovia om by lânslju earst de nacht en dan de dei út te sitten.\nYn de nacht fan tiisdei op woansdei ride se it hiele ein op hûs oan nei Katalonië, mar dan witte se al dat de oanslach finaal mislearre is. Pedro seit it dat it godlik foarbeskikt wie, Pintano tinkt dat it net oars kin of dat der koartsluting sitten hat yn it tiidmeganisme. De tredde man, de stille sjauffeur, hat ûnderweis net folle te fertellen. Hy moat tinke oan de lege wynflesse mei it kleurich etiket dy’t er ferjitten hat yn syn rêchsek mei it Estelada Blava flachje te dwaan.\nMiskien gie it sa, de oanlieding foar De Flecht fan Viktor, Jan Schokker syn nijste boek. It sil ús bruorrebân wêze fansels, mar ik soe sizze dat Jan syn lêste boek bysûnder nijsgjirrich is. De Flecht fan Victor is al mei al syn seisde yn de foar Fryske begripen fertroude Ale Alema-rige en neffens my ien fan syn bêste. Mei de jierren wurdt it skriuwen fan myn broer yn alle earlikheid der net minder op. Miskien sit der net sa folle fan syn aparte humor yn as yn syn earste boeken, mar dêr stiet tsjinoer dat dit lêste boek wrachtsjes in wrâldske djipgong hat en bytiden skerpe observaasjes.\nDus, fernim hoe’t Ale Alema him de kop klaut oer wat der no wer yn syn Bontebokster achtertún te skaffen is. Lês wêrom en hoe’t dy Victor Pintano hielendal út Katalonië jierren letter yn Fryslân bedarret, nim kennis fan frjemde politike ûntjouwingen út in fier ferline en kom wer ris te witten hoe’t in strider him wol út de fjochterij tebekklauwe kin mar dat de ivige kriich oer wat yn fredesnamme rjochtfeardichheid wêze moat noait in kear út de oprjochte strider te slaan is. Krekt ast der it minst op berekkene bist sille de emoasjes en it ûnberekkenbere hert dyn freedsum en noflik bestean yn minder as in suchtsje opblaze. Der komt nea in ein oan. Oan myn twillingbroer syn Ale Alema-rige yn earsten lokkich ek net.\nGeplaatst op 18 december 2020 18 december 2020 door Lomme Schokker\t0\nYn Fryslân by in âld kunde mei twa pakesizzers yn ’e achtste groep fan de basisskoalle. It praat komt, nei’t wy lang om let it waar besprutsen hawwe en it kromme koroananormaal, ús ôfbrutsen fakânsjeplannen, de al of net nije kânsen fan Cambuur, it frij op ’e kop tikjen fan Fryske e-boeken en Trump syn tegnjirdzjend twitterjen, op it Frysk dat de twilling ek yn dit lêste skoaljier amper leard hawwe.\n‘Moatst ris sjen,’ seit de pake fan myn leeftiid, ‘hoe bryk it der by stiet.’ Hy hellet syn mobyltsje út de kontbûse en lit my wat berjochtsjes fan de feintsjes sjen op Whatsapp. ‘Se kinne de bok melk prate, mar as it op skriuwen oankomt roait it nergens nei.’ “Nee, ik wit net wear ik langs mot, ik bin dur nooit jerder west, dot is wol jammer hé pake.”\n‘Meist noch bliid wêze dat dy beide teminsten besykje Frysk te skriuwen,’ sis ik.\n‘Se krije fan my daliks de wyn fan foaren as se soks net dogge, mar eins soe ik harren ûnderwizers in slach om ’e harsens jaan moatte. Broddelwurk, dat skoalgean fan tsjintwurdich.’\nIk freegje him of hy It Nijs ek lêst, mar fan de iennige echte Fryske krante op ynternet hat er gjin flau idee. Of hy dan wolris fan de Ried fan de Fryske Beweging heard hat? Sis Tsiis dan? Noch minder. Sels de namme Abe de Vries seit him neat, mar myn âld skoalmaat is dan ek in Ljouwerterlêzer fan tige koart om ’e hoeke. Ik lit him de skôging fan De Vries lêze, oer it nije learplan foar ûnderwiis yn it Frysk dêr’t Cedin mei dwaande is. (link)\n‘Wat stiet hjir no eins?’ freget er. ‘”…fierdergeande etnisearring fan it Frysk ûnderwiis…”? Sokssawat moat wol tige slim wêze, as ik it sa lês.’\n‘Se leare fan alles oer hoe it is om in Fries te wêzen, en oer wat bygelyks typysk Fryske gewoanten binne en hoe wichtich it Frysk as taal is en hoe kwalitatyf ûnderskiedend in oprjochte Fries wol net is, mar ûnderwilens fatsoenlik de Fryske taal leare, ho mar.’\n‘Is dat wat etnisearring is, datst bewust bist in Fries te wêzen?’\n‘It is yn oerdrachtlike sin it hysjen fan de bern yn Fryske dracht, mei witst wol fan dy nuvere sulveren earizers op ’e kop. Mar blinders, it Fries wêzen is dochs mar in lyts partsje fan ús! Eins allinne mar it feit dat wy Frysk prate. In Fries is ommers safolle mear as in Fries! Ik bin ek Nederlanner, Europeaan, wrâldboarger, hetero, keunstminner, Dylanfan, ien dy’t graach dit en dat lêst en in psychopatologyske masogist en und so weiter und so fort.’\n‘Dus ek neffens dy soe it Frysk ûnderwiis net gean moatte oer bewustwurding en noarmen en wearden en tradysjes en mear fan sokke stimmige saken?’\n‘Earst ferdikkemy it fûnemint, en dat is it behearskjen fan ús taal! Deeglik prate, lêze en skriuwe! Oars witte dy semi-analfabete Frysk yndoktrinearre pakesizzers fan dy net hoe’t se letter yn Amsterdam of yn San Francisco it paad sykje moatte tusken al dy net-Fryske aliens.’\n‘Wat moatte myn bernsbern no yn ’e frede yn San Francisco? De hippys dêr lizze al lang stoned ûnder de grêfsarken en is Fryslân oars net goed en grut genôch?’\n‘Sa’n Abe de Vries, dat is der no ien dy’t roppen bliuwt yn ’e woestyn en hast gjinien yn dit lân fan Bokwerd lit him witte dat se him hearre.’\n‘Sokke minsken moatte der ek wêze. Wolst wat drinke?’\n‘Hast in wyt wyntsje foar my kâld lizzen?’\n‘Do witst, yn dit hûs komt sûnt altyd inkeld bearenburch.’\nGeplaatst op 19 juni 2020 door Lomme Schokker\t2\nFoar my leit de wearde fan in earst ûnbegryplik gedicht fjouwer dagen letter. Fiif oere moarns kin de sliep my net mear fetsje, ik jou de frou dy’t sliepen bliuwt in tútsje efter op it hier en printsje de seis strofen út mei wat liket in glês-yn-leadplaatsje om werom op bêd nei desimber fan Jacobus Q. Smink te ûnttizen.\nDe earste kear lêzen wie ik al by it fleanpapieren blêd der gâns foar wei, mar it wurdsje sânerij bleau my troch de kop singerjen. By ús yn Hillegom is De Zanderij tusken it stasjon en it doarp it âldste bollefjild yn dizze kontreien, de provinsje wol dêr goed twatûzen wenningen hawwe mar sa net de nimbys fan de lokale polityk dy’t net fan rjochten in boadskip hawwe oan Amsterdamsk oerskot.\nGazelle, dy oare fytsfabryk en dus net de echte fan by ús op it Feen, skreau yn de sechtiger jierren in wedstriid út foar in slachsin en ik hie de moaiste fansels oer in ingel dy’t fytste as mige der in gazelle oer de tonge -no ja yn it Nederlânsk rymde it teminsten-. Myn priis wie yn pytpellefytsbelle mar fierders haw ik der neat mear oer fernommen.\nEk myn himmelste auto wie in Mazda, in donkerblauwe station mei twa trijetsjillerkes op it ymperiaal, dat yn de Dordogne op de camping altyd yn ’t sicht fan de tinte stean moatst oars wie de jongste o sa bang dat wy net mear thúskomme koene.\nThús lei it grut kabouterboek fan Rien Poortvliet op ús te wachtsjen dy’t myn âldste broer in pear moanne foar Sinteklaas yn seisfâld foar noppes op ’e kop tikke hie en myn soan fûn dat boek hiel wat nijsgjirriger as dy ivige ferhaaltsjes fan Jip en Janneke.\nIk bin kleureblyn yn it swart-wyt spektrum en miskien dêrom sljocht op glês-yn-lead.\nOm sân oere hinne waard de frou wekker en ik fertelle wakker besoarge dat wy foarearst mar net nei Suriname op fakânsje moasten. No sa bliuwe der yn wêzen gjin lannen mear oer, sei se, litte wy dan hjoed mar de papieren ynfolje foar flierisolaasje en in hiele keppel sinnepanielen.\nGeplaatst op 23 mei 2020 door Lomme Schokker\t2\nOtto-Jan Stemerdink, kammeraat en buorman sûnt hiel wat jierren, hat sa’n masyntsje dat er twa kear yn de wike in setsje oer it hiem fan syn bungalow hinnewerje lit om it gers te meanen.\n‘Wol it wat slagje, Otto ?’, freegje ik oan it ein fan de moarn. Ik leun tsjin it skud fan wjerskanten mei myn fjirde of fiifde prosecco yn ’e hân, want fan ’e middei sil neffens Pyt it waar flink feroarje en as Pyt soks seit dan moatte wy der foar op klear wêze.\nOtto is de ûndernimmer fan ús beiden, altyd klear om wat nijs te besykjen, sjocht oeral en alle kearen jild op de dyk lizzen. Ik net, ik bin de logistike man. Wat Otto úttinkt, regelje ik. In gouden keppel binne wy, o sa betûft.\n‘Wat is it in aardichheidsje, net? Ik kin der oeren nei sjen, hoe’t sa’n robot foar my it wurk docht. Op en del by rein en wyn. Wat oars, hast it nijs heard oer it oprôljen fan dat drugslab yn in skuorre oan de Binnenwei by Achter-Drempt yn Gelderlân?’\n‘Wearde lytse tsien miljoen Euro, kilo’s grûnstof foar Crystal Meth en trije bûtenlanners oppakt. Lytsspul. Idioaten. Mar wat in tafal net? Do komst dochs út dy omkriten?’\nOtto-Jan is Graafschapboer út Doesburg, dy’t noch minder fan Vitesse hawwe moat as ik fan dat klubke dat Kambuur hjit. Myn kompaan is der wis fan dat de Graafschap mear as it folste rjocht hat om te promovearjen. Nuvere minsken, dy Gelderlanners.\n‘It komt blinders tichterby, fynst ek net?’ sis ik fluch om it dizze kear mar net wer oer dat domme fuotbaljen te ouwehoeren. Dat wurdt gau ferfelend. ‘Wy moatte oppasse! Lit de plysje dy labs yn it suden mar moai oprôlje, dêr stikt it al sûnt de Spaanske tiid fan de smokkelers en de maffia en de stikstof fan de bargen.’\n‘Wat hat dat der no wer mei te meitsjen? Slachtest der mar wer raar yn om, maat. Wurdst dochs net senuweftich, wol?’\n‘Fansels net.’ Ik sjoch him yn de eagen. Otto-Jan laket lykas allinnich hy laitsje kin. ‘Lang leve meld misdaad anoniem’,’ seit er, ‘0800-7000, ûnthâlde dat nûmer. Oer fjouwer wike bisto oan bar om te beljen. Ik wit fan noch in pear buorkerijkes dêr’t de Kolombianen en dy Meksikanen yn dwaande binne. Ien yn de polder, de oare net fier fan it Gelredome. Dy belje wy as Vitesse wer ris in thúswedstriid hat. As se dan net fallyt binne teminsten. Wy, wy kinne noch wol efkes foarút mei ús beiden.’\nNoch twa moannen wit ik, dan hawwe wy alles wol sa’n bytsje yn de tichte fetten en moai op wei nei Poalen en it Baltikum en kin ik de oare fetten, dy mei it ôffal, yn opdracht fan de baas yn de koroanakriten fan Brabân dumpe. Want hjir yn Fryslân binne wy tige fan it miljeu. Wêrom tinkst dat wy beide oars yn in Tesla ride, Otto yn in swart model X 7-sitter en ik yn in griis modeltsje 3? Der giet wier neat boppe duorsumens.\nGeplaatst op 13 mei 2020 13 mei 2020 door Lomme Schokker\t0\nBoppe wiene de mannen, earst wiene it der fjouwer en doe fiif en letter noch in seisde och sa wis fan de saak mar de sânde wie in frommes yn in lange rok en mei blauwe eagen dy’t hiel sêft prate en de iennige dy’t echt harke nei wat ik sei. Sy snapte my. Sy wie net lyk as de mannen dy’t my de hiele tiid nuver oanseagen en inkeld mar fragen stelden, de frou mei de moaie eagen prate sêftsjes tsjin my oer it útsicht oer de beammen hinne en se hie it oer myn waarme grize kapusjon en hoe moai myn nijopmakke neilen wiene en dat ik it wol stjerrende kâld hawwe soe dat se my helpe woe dat sy my allegearre helpe soene as ik earst mar los liet om mei te gean it bakje yn nei ûnderen ta dêr’t in hiel soad minsken stiene mei kamera’s en fototastellen en dat woe ik doe op’t lêst wol want ik hie it wol kâld en bang wie ik en skamme my de holle út dat safolle minsken foar my allinne yn it spier wiene om krekt my te helpen mar wie dat net wat ik woe fannacht? Wie dat net wat ik woe?\nFannacht seach ik op de muorre fan it hege bygebou rjocht tsjinoer myn keamer wer de duvel mei de broek om de ankels en de knibbels fier útinoar op it húske sitten krekt as heit doetiids en Jurjen sa faak. Ik wit dat de duvel gjin hoarens hat, dat binne bakerpraatsjes, oh nee, de duvel hat in keale kop mei in burd fan stiel en de klauwen fan in rôffûgel en hy winke my en âle mei syn skelle stimme do moatst do moatst no dyn klean oandwaan nei bûten komme moatsto en sis net God syn namme want dan der swaait der wat en doe dêrnei klapte ik dûbeld op de gong en stjitte myn teannen tsjin de blompot mei begonia’s ûnder oan de trep.\nDizze nacht wie wer sa sa lang en leech en mem kin krekt sa goed dea wêze yn Bloemswaard as ik har net sjen mei en de duvel witst better en sei dat ik my ferheegje moatst, heger as al it oare en dat ik dan dêr boppe yn de mêst, heech oer de beammen hinne, har sjen koe op de tredde ferdjipping efter it rút fan har sliepkeamer en doe kaam it my yn it sin dat ik dan ek dichter by God bin der heech yn de mêst en as de minsken my net hearre wolle en as ik mem net sjen kin dan sil ik my sa loslitte en fangt de duvel mei ûnder op want hat Jurjen net sein dat ik net bang wêze moat dat ik in syn flinke faam bin en dat wy altyd en altyd ferkearing hawwe sille mar wêr bliuwt er dan en wêrom moat ik mar libje en wêrom sit de duvel nachts bûten foar it rút op it húske?\nGeplaatst op 10 mei 2020 10 mei 2020 door Lomme Schokker\t0\nSûnt it Venusbyldsje op myn paad kaam falt it my gauris op hoefolle swierlivige minsken der binne. In pear wike lyn wie soks ek it gefal by de gate fan EasyJet op Skiphol. Der wie in swierich groepke fan sa’n tsien froulju dy’t mei-inoar de measte wille hie. Yn it fleantúch nei Lanzarote siet ik nêst ien fan harren. Se prate Frysk mei in groepsgenoate oan de oare kant fan it middenpaad en beide froulju wiene behoarlik op ’e rattel oer de rest fan de groep. Ik fûn it wol sa fatsoenlik om myn buorfrou witte te litten dat ik as Fries harren petear wurd foar wurd neikomme koe. Sa rekken wy oan de praat.\nIk hie in keammerke boekt yn it iennige kleaster op it eilân, midden yn it sintrum fan de âlde haadstêd Teguise. De sân muontsen dêr, ek net de jongsten mear, ferhiere foar in perioade fan minimaal trije wiken ien sel, en net mear as ien, oan in ûnnut as ik om dy tusken de fjouwer deistige bidstûnen troch ta besinning te bringen oer breklikheid en oare tekoartkommingen. Om ein jannewaris hinne bin ik altyd wurch en siik, en fielt de grûn ûnder de fuotten oan as driuwsân. It leafst bliuw ik dan op bêd lizzen om my yn selsbeklach om te draaien. Troch it jier hinne is myn ûngemak dat ik wol graach skriuwe mei, mar dat it skriuwproses in hiele heikeraazje bliuwt en it einresultaat te faak in desepsje bliket. Wat moat ik hjir no mei? It bliuwt mar oan my fêstheakjen. Moat ik der in ein oan breidzje en myn blog ûnklear meitsje, of sil ik dochs noch wat langer trochwrotte? Gewoanwei bin ik net sa twivelich en ûnwis oer myn hâlden en dragen. Ik sjoch mysels as in frijwat nochteren keardel dy’t it libben maklik temjitte komt en normaliter op basis fan heldere feiten en kleare arguminten sa syn eigen konklúzjes lûkt. Mar winters, mei dat ferdulde skriuwen of net skriuwen fan my, sit it nei myn gefoel krekt wat oars en aardich wat djipper. It wie tiid om wer ris op ’t gat te sitten foar in safolste besinning.\nElly, myn buorfrou oan it gongpaad, wie mei har klupke fan tsien froulju -har Maria Magdalena Genotskip neamde se it- op wei nei in yoga-retrête bûten Yaiza, oan de râne fan it nasjonale park fan de Lanzarotyske lavafjilden. Hoe sei se it ek al wer? Wy wolle op dat spiritueel eilân acht dagen lang yn de kunde komme en de ferdjipping oangean mei ús Godlik Frou-Wêzen. Want, sei se, eltse frou is in goadin yn it djipst fan har siel. Ik moast der muoite foar dwaan net te laitsjen om dizze klearebare ûnsin. Mar se koe it kalm en dúdlik útlizze, en it duorre net lang foar’t ik besefte dat wy beide úteinlik op Lanzarote itselde fan doel wiene: te witten komme wat ús persoanlik oanfitere om dan de krêft of ynspiraasje te finen om op ien of oare manier fierder te gean. Ik sei dat ik, foar’t safier ik mysels kende, net sa leauwich en wis net spiritueel of sokssawat bin, mar dat ik dus op sa’n manier tafallich ek myn eigen god oan it sykjen wie. Tafal bestiet net, sei se mei klam, en se sette entûsjast útein oer har spirituele reis om it froulik prinsipe fan sêft setten en frij wêzen op ’e nij te aktivearjen. Doe begûn se my fragen te stellen. Ik koe en soe en moast har doe eat fertelle oer de empiryske strekking fan myn wrâldbyld, oer dat ik as humanist dochs mar moai in bysûndere belangstelling ha foar it libjen yn kleasters, oer myn passy foar Gregoriaanske lietkeunst en oer myn jierren duorjend projekt om Spaansk yn ’e slach te krijen. Wy koene it tegearre wol pratende hâlde, Frou Visser en ik, dy fjouwer oeren op de flecht nei Lanzarote. Sy kikte op har wrâldbyld en ik op dy fan my, mar binnen de grinzen fan ús tsjinstellingen hiene wy beide, of de goaden yn ús, fan wjerskanten it noflik soarte fan oantreklikens dat se tsjintwurdich op Tinder leau ik in klik neame.\nKrekt foar de lâning woe se myn telefoannûmer hawwe. Ik sei dat ik myn mobyltsje net by my hie, want neffens de bepalingen moast ik it hiele ferbliuw yn it konvint troch media-technysk ynkommunikado bliuwe. Stom fansels, om dan ek überhaupt gjin telefoan mei te nimmen. Ik moast wer ris roomsker as de paus wêze. Ik neamde wol út klearebare idelens myn blog dêr’t se wat mear oer my te witten komme koe. Mar se woe my dochs graach in kear treffe dêr op Lanzarote, en dus praten wy ôf op har frije middei, de woansdeis, om twa oere by de stjerke mei de heechste toer op of by de sintrale plaza fan Teguise. Want perfoarst gjin stêd yn de wrâld of der sil wol in plein wêze mei in tsjerke. Ik soe wol in manier fine om dy middeis foar in pear oeren it kleaster út te slûpen.\nSy stie by har genotskipsgenoaten wylst se op de koffer wachte. Ik seach har dêr sa stean, midden tusken de oaren. Net de grouste en net de lytste, net de jongste en net de âldste, mar wat in nijsgjirrige frou en wat in enerzjy. Ik hie gjin koffer by my, dat ik wie sa klear. Ik swaaide noch efkes, mar se seach my net mear gean. Bûten yn de woldiedige waarmte socht ik in taksy om my nei it kleaster te bringen.\nDe banken sieten hurd en it iten wie sunichjes, mar it sjongen merakels moai en ik slepte as in moalsek op in opfallend sêft matras. Inkeld dy nacht fan tiisdei op woansdei hie ik hinderlike dreamen oer hege beammen, hurde wyn en djippe gatten yn de grûn sa tsjuster as de hel. Woansdeitemiddeis om kertier foar twaen siet Elly al op de motorkape fan in grutte auto op my te wachtsjen. Doe’t se my yn de gaten krige lake se gol en joech se my in dikke knoffel. Ik sei dat se in moai kleurke krigen hie, sy sei dat ik noch wat bleek om de noas bin, mar dat se dêr wat oan dwaan soe. ‘Ik hoopje datsto mei dyn humanistyske fisy op de minskheid net al tefolle keken bist’, sei se. Ik woe witte wêr’t sy it yn de goedichheid oer hie, in wurd as keken kende ik net. Se woe der no neat oer sizze. Underweis nei Yaiza frege se nei myn dagen yn it kleaster. Myn hichtepunten wiene, sei ik, dat in grouwe hommel mei it swaaien fan myn Spaanske bibel net it rút út te krijen wie en dat ik foar de mienskip fan muontsen JOB 3 en 4 foarlêzen hie, eat dat hannele oer it ferwinskjen fan ús lot en wêrta wy yn it libben binne. Dêrnei prate sy hûndert út oer de oare froulju fan it groepke en oer hoe’t se mei-inoar alle moarnen op it meast eastlik puntsje fan it eilân de sinne opkomme seagen. Sa’t it like hie se nei dy pear dagen op Lanzarote noch mear enerzjy opdien as se fan natuera al hie.\nBy it resort naam se my mei nei har keamer. No komt it, sei se. Ik wol dy ûnderfine litte hoe’t it is om hjir midden tusken de lava yn de natuerlike waarmwetterboarnen te lizzen. Ik doch it alle dagen sa faak en sa lang mooglik, tusken it yogabedriuwen troch. Foar my is it suver genietsjen. Ik kom los fan dat ferrekte liif fan my en kin my dan hielendal ûntspanne. Ut dy klean, do. Hjir hast faktor fyftich om dyn gesicht, hals en skouders mei yn te smarren en ast wolst leit dêr in duster om efkes om dy hinne te slaan foar dy tweintich meter rinnen bûtenom nei de baden ta.\nIk moast it mar oer my hinne komme litte. Ik hie faak lêzen oer hoe wichtich it is om ris in kear bûten de eigen komfortsône te stappen. Blykber wie dit myn tiid en plak. It wetter wie molkeftich ljochtblau en mei de wite muorren tusken de swarte lavastiennen seach it der bûtenierdsk út. Elly stapte op ien fan lizzersplakken yn it wetter ôf en en betsjutte my dat ik nêst har komme lizze moast. Se die in swarte bril foar de eagen. Sa, no kin ik dy net sjen, dus do hoechst net ferlegen te wêzen ûnder myn eagen. Ik sjoch dy net. Ik stel foar dat wy it earste healoere efkes hielendal neat sizze. Jou dy del en lit dy gean. Untspan dy. Wês ien mei de omjouwing. Aansten sille wy prate.\nIn lyts setsje wie ik my noch bewust fan dat machtich bleate liif nêst my, mar ridlik gau koe ik my konsintrearje op wêr’t ik wie. It wetter fan in folmakke temperatuer, de waarmte fan de sinne fielde o a noflik, yn de fierte hearde ik harpmuzyk en nêst my begûn Elly sêft te snuorjen. Ik hie net de minste behoefte om de holle om te draaien en har oan te sjen. Stadichoan fielde it as sweefde ik yn de romte boppe de ierde. Ik seach mysels yn in komplete fredichheid, hoe moat ik it sizze, as wie ik yn folsleine harmony mei mysels. En ik fleande heger en heger en heger.\nYnienen hearde ik Elly sêftkes praten. ‘….fannacht oer dy. Do sitst as in âld-Grykske filosoof op in swarte stien boppe oan de râne fan ien fan dizze fulkanen hjirre en skriuwst mei in blauwe Bic-pin op wat in lange rol perkamintpapier liket. Dyn sinnen en dyn ferhalen binne as it lava dat oer de griene fjilden streamt. Watsto dêr skriuwst wurdt hoe langer en langer, de wyn waait as in lekken it papier oer de lavafjilden hinne. Do bliuwst mar skriuwen, ik bin de wyn en giselje om dy hinne. Ast opsjochst flean ik dyn eagen yn en sa kom ik yn dy. Ik bin dy. It is net mear in dream, it wurdt in aldermachtichst fisjoen. Ik ha dit sa nea earder meimakke. Ik bin dy, yn al dyn wêzen en it wurdt my kâld om it lea. Ik ferdwaal yn dy, wol derút, ik ha mysels ferlern. Dan tekenest in lemniscaat oan it ein fan it papier, it papier is op, do sjochst my yn de eagen en do lakest my ta. Ik flean út dyn lichem dat ik efter lit. Al mar oan wurdsto lytser. Ik fiel en ik wit: leafde is ien siel yn twa lichems. Ein fan fisjoen.\nWat fynst der fan? Neat sizze. Dit is wat ik tink, ik ha hjir de hiele moarn oer neitocht. Do bist prachtich en moai, en wiis en waarm, mar hast net it fjoer en it gebolder fan de fulkanen yn dy, do mist yntuysje en de spontaniteit fan de spylman. Bist te feitlik en te krekt, it moat dy te moai en te sekuer. Witst, dit eilân sit stiiffol spiritualiteit, oan de kop ta fol mei enerzjy. Dêr moatst foar iepenstean wolle. Moatst it oandoare om fierder te sjen as it opperflakkige. Net sa benaud, blikstiender. De wrâld is safolle mear as inkeld dat watst om dy hinne sjochst. Ast wat mear los komst fan dysels, asto dyn ûnbewuste prate litst, asto de ferwûndering oer dy hinne komme litst, dan silst ûnderfine dat der safolle oare moaie saken binne. Hoechst it allegear net te begripen, hoechst der gjin ferklearringen foar te finen. Der binne ûntychlik wichtigere saken as it feitlik alledeiske.\nMei ik dy, mei dyn nochteren humanistyske ynslach en dyn adagium dat alles psychology is, hjir fan ûnder út it wetter wei en los fan dit grouwélich liif wat tips jaan? Lês Goethe en lês Faust, lês Freud en lês foaral oer Jung en syn analytyske psychology. Doch it no mar, kinst der neat mei ferlieze, inkeld better fan wurde. Ast wolst. Also sprach Sarah Troelstra. Ik ha sein. Dit wie myn fisjoen. Dit hie ik dy te fertellen.\nEn foar’t daliks myn fleurige kammeraatskes wer weromkomme en ik dy by it kleaster ôfsette moat, wol ik op ’e keamer yn al myn frou-wêzen mei dy frije of mei dy dûnsje, ien fan beiden. Tagelyk kin ek. Do meist it sizze, it is dyn ferhaal.’\nGeplaatst op 19 februari 2020 22 februari 2020 door Lomme Schokker\t0\nDit wykein mocht ik de fernuvere tsjûge wêze fan de ynstallaasje fan twa nije, ûnmisbere gadgets foar in spantsje fan de bucketlistgeneraasje. Mei de krystsneinen hiene se inoar in Sonos Beam Intelligent Soundbar en in Google Home Personal Assistant taskikt. Foar beide tûke ynternetfanaten gie de montaazje, ynstallaasje en syngronisaasje by harren thús glêd fan de tried, it duorre inkeld mar in oardel oerke of dêromtrint. Ik seach se griemen mei kabels en ferlingsnoeren, mei it ynsprekken fan healwize sinnen om de app harren stimlûden kenne te learen en amechtich hinne en wer rinnen mei swaaiende mobyltsjes om de akoestyk fan de wenkeamer op de sintimeter ôf te begrinzgjen. In hiele heikeraazje, mar doe hiene se ek wat.\nWol heit in mop hearre? No, foar in goede mop meist my wekker meitsje. Moai, dan moat heit sizze: OK Google – efkes wachtsje op it tingeltsje – en dan freegje: fertel my in mop. Nei trije kear knoffelich besykjen hie ik it ûnder de knibbel. Sei in meganysk frouljuslûd: ‘Waarom is de olifant zo blij? Omdat hij mag dansen in de porceleinkast,’ en doe folge ek noch it laitsjen fan wat publyk. It raasde oan de protters. Moai kadootsje, sei ik tsjin myn soan, tige smûk sa’n floats frommes yn ’e hûs, mar wat moatst der mei?\nHeit, it is o sa hartstikke maklik. Hear mar. OK Google, zet de verwarming op 21 graden. En blinders, ik seach de sifers op de nijmoadrige termostaat fan 20 op 21 springen. OK Google, draai de Top-2000 af, en mei twa sekonden hearde ik de Bohemian Rapsody kwadrofonysk út alle hoeken fan de keamer wei. OK Google, wat wordt het weer om 31 december om 24 uur, en ik hear oer gjin suchtsje wyn en in soad mist. Google Assistant, sei myn soan, hawwe wy dus middels de soundbar no hjir yn de wenkeamer en middels in tablet aansens ek op ús sliepkeamer. Sa kinne wy út bêd wei de ferwaarming ûnder heger sette, kinne wy al betiid genôch hearre hoe lang de files wêze sille nei kantoar ta, witte wy it waar en beharkje wy de hichtepunten fan it nijs sûnder oerein te kommen.\nOK Google, frege ik, wat is een babyboomer? Een babyboomer is iemand die geboren is tussen 1945 en 1955. Na de oorlog waren de mensen erg blij dat het vrede was en dus werden er veel kinderen geboren. De wrâld en de werklikheid neffens Google, polityk korrekt en koart om de hoeke. Foar de bucketlistgeneraasje moat it libben sa yntinsyf mooglik belibbe wurde. En se koenen ris ôfsliten fingerseinen krije fan it tikjen en it swipen op harren mobyltsjeskermen. As it oraal of fokaal kin, yn de sliepkeamer of út de loveseat wei, wêrom dan tiid ferlieze mei opsykjen en skriuwen? Ik krige it yn de gaten: foar dizze foarmjouwers fan it eigen libben draait it earst en foaral om effisjinsje. Op kommando hearre sy fuortdaliks yn gearfetting wat se witte wolle. Big Brother Google filteret it oerstallige der wol foar harren út.\nDe nije tiid, wat kin ik der fan sizze? Ik seach de frou oan. Ik moast nijjiersdei mar wer ris fierder mei myn skriuweraasjes foar om ’e nocht, sy wol dan begjinne mei it bordueren fan in bertedoek foar wer in nije beppesizzer. Yn alle stilte en freedlik tegearre by de tiid lâns yn ús eigen fertroude, assistant-frije wenkeamer. En bytiden op ’e nij begjinne om’t it krekt wat better kin. En as it hjoed net klear komt, och, dan kinne wy it ús ek moarn nei it kuierjen noch wol oan tiid dwaan.\nIk winskje bern en alle googlers, omrinners en goefriezen, hurdfytsers en trekkerriders, bouwers en sânwurkers, plysjeminsken en ferpleechkundigen, skriuwers en lêzers, babyboomers, heiten en memmen in tige ûntspannen begjin fan de tweintiger jierren ta.\nGeplaatst op 31 december 2019 door Lomme Schokker\t0\nIk rin efter heit en dyn mem jimme wenkeamer yn. Dêr sjoch ik dy foar de earste kear. Dy earste kear, do witst it noch. Do stiest yn de sinne foar in finsterbank nêst in swarte piano. Wat in lang ein, tink ik. Hast in koptelefoan op, in djoeren-ien. Do draaist dy nei my om. Dan hellest dat ding fan de earen en leist it yn de nekke. Do lakest my ta, mar bliuwst dêr stean.\nWas siest du noch mehr?\nHoe kin ik dy beskriuwe, nei al dy jierren? In gewoan gesicht om mei te begjinnen, neat opfallends, mar kalm en konsintrearre, egaal en evenredich. Gjin pûkels sa as ik. In noas dat in bytsje omheech krûpt, brede mûle mei lykmjittige tosken. In mûle talein om te laitsjen. Lange smelle fingers, lytsere boarsten as ik. Folle lytser. Net opmakke en middellang donker hier oant yn de nekke. Wêrom bisto sa geef en ik net? Hast in wide spikerbroek oan en in ljochtblau T-shirt sûnder fersiering of tekst. Ik fiel my ynienen wat suterich yn myn feale spikerbroek en blommich blûske. Seist hi Tineke, wie geht’s. Ik sis samar yn it Dútsk gutentag. Pakst in wite stôk yn dyn linkerhân en rinst twa, trije stappen by de piano wei op my ta. Do sjochst nei in plak krekt boppe myn holle. Dan stekst dyn earm út. Ik jo dy de hân. Dus do bist echt blyn, tink ik, hartstikke blyn.\nWy sitte mei ús fjouweren op twa swarte banken yn de keamer. Ik sit tsjin dy oer. Dyn donker hier glânzget yn it ljocht fan bûten. Der komt tee mei cake op tafel. Dyn mem jit in lyts wolkje rjemme yn de tee dat as in mearfâldich wûnder njonkelytsen eksplodearret. Heit seit wat oer hoe wichtich en ferneamd tee hjir yn Friesland is. As in soarte fan ritueel. Wêrom wist ik dat net?\n‘Moatst Tineke no har keamer mar sjen litte’, seit dyn mem. Ik wit net wat ik fan har tinke moat, sy docht hiel aardich, mar hâldt har op in ôfstân. Wol se ús kwyt út de keamer? De trep is lang sa steil net as dy fan ús, litst dyn stôk ûnder stean. De keamer dêr’t ik sliepe sil is minstens oardel kear sa grut as thús heit syn sliepkeamer, mei in breed bêd en stik of fiif sierkessens. Posters fan boaten oan de iene muorre, ôfbyldingen fan labyrintysk fersierde letters út âlde manuskripten op de oare. In iepen kast mei trije, fjouwer planken fol boeken en twa mei byldsjes fan stilearre minsken sûnder earmen. Sjochst dy byldsjes, hear ik dy freegjen, dy hat myn mem makke. Meine Mutter. Ik rûk krûdnagel en sitroen. Ik sjoch dy oan. Wat praatsto maklik, hoe is it mooglik dat in famke fan omtrint myn leeftiid sa treflik Dútsk prate kin. Do hast in dúdlike stimme. Ik snap it measte fan watsto seist. Do setst myn koffer nêst it bêd. Sjoch, hjir yn dizze kast kinst dyn klean kwyt. Ik ha gjin klean om op te hingjen, sis ik, ik pleur it wol yn in hoeke. Dan de badkeamer, modernbrún. In badkûpe en in brede dûs. Dêrnei dyn famkeskeamer. Ik sjoch twa gitaren tsjin in muorre, op in kast leit in dwersfluit en dernêst op de flier in fersierde Afrikaanske trommel; op it buro stiet in mânske bânrecorder en der leit dik muzykpapier mei puntsjes en streepkes, op de planken gjin inkeld boek, wol in soad lp’s, in hiele bulte platen, ik sjoch in Aiwa stereotoer mei swarte speakers dernêst. Do setst my del yn in learen draaistoel oan it buro en giest sels op it bêd sitten, in bêd mei in effen-oranje sprei. Wy prate, do yn it Dútsk, bytiden yn it Ingelsk en letter sels yn in plat-Dútsk dat wat fan it Frysk hat. Ik besykje Dútsk te praten, mar as ik stadichwei yn it Frysk praat kinst eins it measte ek wol ferstean. Do fregest my fan alles en ik antwurdzje. Oer myn freondinnen en oer it kuorbaljen dêrt’st neat fan snapst, oer de tophûndert fan Radio Veronica en oer myn skoalle. Do lakest, do lakest maklik en faak. Dyn laitsjen stekt my oan, ik wurd wat losser, minder bang om Dútske wurdsjes te brûken. Ik begjin mear te kletsen. Ik sis dat ik letter dokter wêze wol en do, do hast it oer de Hochschule für Musik yn Bremen, dêr’tst al in jier Gesangausbildung folgest en ik sis dat ik net sjonge kin, sa falsk as in roek en gjin gefoel foar toanhichte, mar dêr wolst it perfoarst net mei my oer iens wêze. Ik freechje hoe’t it ferline jier siet mei dyn eksamen fan skoalle, ast hjir yn Dútslân ek sa freeslik folle lêze moatst en ik sis dat ik as in berch opsjoch tsjin it wrakseljen troch it drege Dútsk. Ach ja seisto, das wäre für diese Woche unser projekt sein, oder? Hoe sille wy dat dwaan? Ik helje út de koffer yn myn keamer de advyslist fan ús learares foar de ferskillende literêre tiidrekken, nim it mei dy troch en dan moatsto ynienen ferskriklik laitsje. Pakst in gitaar, giest stean en begjinst te sjongen.\nNei wat ik no wit fan it libben, leist mei it sjongen fan dit liet doe, yn dy jonge tiid fan fyftich jier lyn, in selsbewustens yn dyn sjongen as hiest nea oars dien. Nei de acht kûpletsjes moatst wer gol laitsje. It favorite ferske fan it famke Enna von Königsfeld seisto, wie verrückt dat jimme krekt dit berneferske lêze moatte foar it eksamen, ach du lieber, wy sjongen dit al op de legere skoalle. En mei dy list sil it ús beide wahrhaftich ek wol goed slachje.\nOp it skip mei foar har oer de twa troude frouwen út de Himrik dy’t beide yn harren eigen wrâld sitte, lêst Tineke fierder oer it wurk fan oare skriuwers dy’t se doe op oanwizen fan Enna op har list setten hat. Brecht syn Geschichten von Herrn Keuner, Emilia Gallotti fan Lessing, Zweig en Kleist, Ein Hungerkünstler fan Kafka, it prachtige Siddhartha fan Hesse. Hans Fallada mei syn Kleiner Mann, Was Nun. Erna, wit Tineke noch, wie ek o sa wei fan it Nibelungenliet, oer Siegfried, der helt ûz Niderlant, dat neat mei Nederlân te meitsjen hie, en Kriemhilde, dêr’t sy as jonger famke har sa mei identifisearre hie. Wat hie Enna ek al wer sein oer dy Wagner? Obligatorisch, ferplichte kost, fan it konservatoarium út wie it doel om oer in heal jier yn Bayreuth de syklus fan de Ring des Nibelungen fiif dagen efterinoar by te wenjen.\n‘Sjoch, dêr leit ús hotel, op de kreefteklippen,’ seit Foke, nei’t se tsjin tsienen by it eilân oerstapt binne op in Börteboot en sy nêst inoar op de hurde houten bank it lêste stikje troch de haven farre. ‘Om tolve oere hinne sitte wy dêr te middeisiten yn de sêre, en lekkere Merlot dat se dêr hawwe! Ik soe sizze, kom by ús sitten!’\n‘No, tank foar de útnûging, mar ik wit it noch net. Ik winskje jim al fêst in goede fûgelwacht ta.’ Dizze dagen wit Tineke hiel goed wat se wol, ek al seit se lang net alle kearen wat se tinkt.\nGeplaatst op 20 december 2019 22 december 2019 door Lomme Schokker\t0


Jan Smeekens pakt brûns op 500 meter | Omrop Fryslân (advertinsje)\nJan Smeekens pakt brûns op 500 meter 14 des 2014 - 17:04\n0 reaksjes Jan Smeekens yn aksje yn Japan - Foto: ANP\nJan Smeekens fan Snits hat snein by de wrâldbekerwedstriden op Thialf in brûnzen plak helle op de twadde omloop fan de 500 meter. Hy moast de Rus Pavel Kulizhnikov en de Poal Artur Was foargean litte. De winnende tiid fan de Rus wie 34.58, Smeekens klokte in tiid fan 35.01 en wie dêrmei in ein rapper as de earste omloop fan freed.\nKorreksje meldeLês foarTrefwurden: ThialfreedridenJan SmeekenswrâldbekerView the discussion thread.Diel dit berjocht op: 14-12Tûzenen minsken nei de krystmerken 14-12Santich jier Sionsberg-ûnderfining yn ien gesin Besjoch ek...\nSulver foar Marrit Leenstra op 1500 meter yn Astana Hjoed, 21:30 Reedrydster Marrit Leenstra hat snein op de tredde wrâldbekerwedstriid, yn Astana (Kazachstan), op de 1500 meter sulver helle. Se ried in tiid fan... Brûnzen medalje foar Leenstra by wrâldbeker yn Astana Juster, 14:16 Reedrydster Marrit Leenstra fan Wikel is sneon yn it wrâldbekertoernoai mei in tiid fan 1.15.82 tredde wurden op de 1000 meter yn Astana. Jorien... Stroetinga op ien-nei-lêste plak op 5000 meter 02 des 2016 - 17:49 Arjan Stroetinga út Waskemar is freedtemiddei op it ien-nei-lêste plak einige op de 5 kilometer by de wrâldbeker yn Astana. De reedrider notearre... Gjin plakje op it poadium foar Antoinette de Jong 02 des 2016 - 15:33 Reedrydster Antoinette de Jong fan Rottum is der freedtemiddei net yn slagge om op it poadium te einigjen op de 3 kilometer by de wrâldbeker yn... (advertinsje)


Haven Aldtsjerk weriepene | Omrop Fryslân (advertinsje)\nHaven Aldtsjerk weriepene 21 apr 2012 - 16:13\nYn Aldtsjerk is sneon de haven weriepene. Der stiet in nij toiletgebou en der binne ekstra oanlisplakken foar passanten. De opknapbeurt is ûnderdiel fan it better befarber meitsjen fan de noardlike alvestêderûte. It is no mooglik om fia Aldtsjerk ek de Fryske Wâlden mei de boat te berikken. Doarpsbelang Aldtsjerk hopet dat de nije haven foar ekstra bedriuwichheid soargje sil yn it doarp. De oanlis fan in rekreatyf mar oan de noardkant moat dêr by helpe.\nKorreksje meldeLês foarTrefwurden: havenAldtsjerkView the discussion thread.Diel dit berjocht op: 21-04ONS: kampioenskâns gâns lytser 21-04'Net rouwich om opstappen' Besjoch ek...\nGemeenteried Harns berikt akkoart oer selsstannige haven 25 okt 2016 - 22:00 De gemeenteried fan Harns is akkoart mei it selsstannich meitsjen fan de haven yn de stêd. De gemeente wol de haven oerhevelje nei in los bestjoer... Fytspaad ferlein fanwege nije oanlishaven sloopbedriuw 19 okt 2016 - 11:44 It bedriuw Van Assen Sloopwerken yn Koatstertille kriget in eigen oanlishaven yn it Prinses Margrietkanaal. It bedriuw wol de haven brûke foar de... Stikken glês op de N361, ferkear rydt stadich 28 sep 2016 - 7:28 Automobilisten op de dyk tusken Dokkum en Aldtsjerk, de N361, moatte woansdeitemoarn efkes oppasse. Der lizze op twa plakken grutte stikken glês... Brân yn heabult by Aldtsjerk soarge foar soad reek 27 sep 2016 - 16:41 Oan de Rhaladyk yn Aldtsjerk hat tiisdeitemiddei brân west yn in bult mei hea. Dat soarge foar in soad reek yn de omkriten fan de Trynwâlden.... (advertinsje)


Thialf krijt 2,9 miljoen 'rêdingskredyt' fan provinsje en gemeente | Omrop Fryslân\nThialf krijt 2,9 miljoen 'rêdingskredyt' fan provinsje en gemeente\n21 apr 2020 - 15:35\nThialf krijt 2,9 miljoen euro ekstra finansjele stipe fan de provinsje Fryslân en de gemeente Hearrenfean op de finansjele problemen fan it iisstadion op te lossen. Troch ferskate, strukturele ôffallers komt Thialf oer it ôfrûne seizoen 1,1 miljoen tekoart. De ekstra bydrage fan de oerheden is ornearre om it herstelplan'Slank en slim' troch te fieren. "As wy neat dogge , giet Thialf fallyt", seit deputearre Sander de Rouwe.\nFan de 2,9 miljoen euro sil de provinsje foar 2 miljoen kredyt soargje. De gemeente Hearrenfean soarget foar de oare njoggen ton.Troch te reorganisearjen nimt Thialf sels 538.000 euro fan it tekoart foar syn rekken. "Wy gean werom nei in lytse organisaasje, dy't rjochte is op it fasilitearjen fan topsport", seit Thialf-direkteur Marc Winters.\nThialf wol de herstelperioade neffens him brûke om te wurkjen oan in strukturele oplossing. It rêdingskredyt is bedoeld foar de perioade oant en mei septimber 2022. Dêrnei hopet it iisstadion wer de eigen broek ophâlde te kinnen.\nDe gemeente Hearrenfean stelt 991.000 euro beskikber en sil fierder ek neitinke oer it behâld fan de iishockeyhal. Dy hal wie in de winter fan 2018/2019 in skoft ticht, omdat dy net mear feilich genôch wie. Ek foar de gemeente Hearrenfean jildt dat de gemeenteried noch grien ljocht jaan moat foar it ekstra kredyt fan 9 ton.\nThialf gemeente Hearrenfean Provinsje Fryslân rêdingsplan\nSteatefraksjes wolle earst ûndersyksresultaten foar't sâltwinning úteinset\nCorry Minkema docht yn Amearika boadskippen mei selsmakke mûlkapke op


Held fan Weststellingwerf | Omrop Fryslân (advertinsje)\nHeld fan Weststellingwerf 13 mrt 2009 - 19:51\nDe gemeente Weststellingwerf is op syk nei de held fan de gemeente. It giet om in inisjatyf fan it projekt HeldenMoed fan de Landelijke Stichting Tegen Zinloos Geweld, dat yn totaal yn 23 Nederlânske gemeenten organisearre wurdt. It doel fan HeldenMoed is om jongeren tusken de 12 en 18 jier te motivearjen om harren yn te setten foar de mienskip. Dêrby falt te tinken oan it organisearjen fan buertaktiviteiten of it útfieren fan frijwilligerswurk.\nKorreksje meldeTrefwurden: argyfLês foarView the discussion thread.Diel dit berjocht op: 13-03Sipke Zijlstra nei WK Poalen 13-03Nij boek oer de Fryske taal Besjoch ek...


Rekkenbasearre ferkeapstrategy is de takomst, en Groove is hjirfoar | Martech Zone\nAs it giet om SaaS-softwareferkeap, is it rjochte op persoanen amper in model fan effisjinsje. Einsluten, gemiddeld 5.4 minsken binne belutsen by ien beslút foar ferkeap fan bedriuwen. Jûn dat groepsbasis kontrôle de noarm is, account-basearre ferkeap (ABS) is produktiver dan rjochte op spesifike leads.\nDe akkount-basearre oanpak foar ferkeap kin lykwols tiidslinend wêze. Djipte metriken en tiidsline folgje oer meardere doelen, en ek gearwurkje oan dy ynformaasje oer ynterne teams, fielt hast ûnmooglik, útsein as jo in kompjûter-like organisaasje binne. De oplossing? Ferkeapautomaasje.\nTidens myn dagen wurkje yn ferkeap by Google, fûn ik mysels in yntelliginte assistint te wollen dy't al myn tiidsregels, patroanen en herinneringen folge sûnder dat ik it moast mandatearje. Uteinlik haw ik wat nedich om my te helpen myn groef te finen, sadat ik dwaande koe bliuwe mei it minsklik aspekt fan ferkeapjen. Dat waard Groove, it platfoarm foar ferkeapferkeap, berne.\nWat jo kinne dwaan mei Groove\nTroch it ferkeapproses ienfâldiger en tûker te meitsjen, brekt Groove syn mooglikheden yn trije riken. Troch it geastleaze geastlike wurk te automatisearjen by elke stap yn 'e reis, fettet Groove ek wichtige gegevens om jo te helpen tûker te ferkeapjen yn' e takomst, spesjaal foar de folgjende ABS-strategyen.\nSync: Begryp alles wat bart yn jo ferkeapekosysteem\nDe ferkeapsyklus is langer mei ABS, en dat betsjut mear metriken om oer langere perioaden te folgjen. Om in fûgelfersicht fan it heule proses te hâlden, is it folgjen en analysearjen fan metriken deeglik en fluch.\nGroove legt de berikmetriken fan 'e heule organisaasje fêst, fan elke e-post ferstjoerd en ûntfongen oant elke oproppen en weromjûn. Mei it fêstlizzen fan dizze gegevens kin Groove identifisearje hokker outreachstrategyen it bêste wurkje foar it berikken fan jo perspektiven.\nTradysjoneel soene profesjonele ferkeapers it bewuste beslút moatte nimme om dy gegevens te sammeljen en de tiid derfan te meitsjen sin te meitsjen om te finen hokker strategyen en tiidframes it bêste wurkje. De ynsjoggen dy't it kin leverje binne weardefol, mar de tiidynvestearring is it net wurdich. Groove nimt de tiidfergriemen út 'e fraach en lit de ferkeaper profesjonele skine mei de strategy op heger nivo, wylst it korrelige analyse behannelt.\nFlow: Ryd in konsistenter proses\nPriorisaasje is wichtich as it giet om ABS fanwegen it hege folume fan tiid en boarnen dat it fereasket. Ferkeapers moatte yn steat wêze om te kiezen hokker kampanjes en organisaasjes se wolle prioritearje yn har útrikking, mar mei meardere organisaasjes tagelyk rjochte is it maklik om oerweldige te wurden troch alle ferweefde tiidsregels.\nGroove-bestriden dy't stride troch syn fermogen om werhellende prosessen te streamlynjen. Mei har funksjes kinne jo automatyske herinneringsregels meitsje foar kontakt meitsje mei jo perspektiven. Jo kinne it systeem bygelyks fertelle: "Unthâld my foar elke akkount-basearre lead om fiif dagen te berikken nei't se it systeem binne ynfierd, en foegje se dan fiif dagen dêrnei op LinkedIn ta," oant jo it folsleine kader hawwe ynbêde yn de software. Ynstee fan de tiid te nimmen om jo iPhone-herinneringen as jo Google Aginda yn te foljen, past Groove de regels foar jo ta foar elke nije lead.\nSkema: Bereik pure produktiviteit\nHoe mear minsken belutsen binne by in ferkeap, hoe mear gedachten jo moatte oertsjûgje. Dêrom is it noch wichtiger gesichtstiid te hawwen mei elke belutsen persoan, sadat jo jo berjocht kinne oanpasse oan elke yndividuele belangstelling. Sûnder in tûk planningstool is dat in soad tiid en e-post nedich.\nDe produktiviteitsfunksjes fan Groove adressearje direkt it pinepunt foar planning. Kliïnten kinne jo aginda en beskikberens sjen om tiid direkt te boeken. Dit snijt de e-post hinne en wer om tiidopsjes te besprekken, benammen as jo meardere minsken rjochtsje op ien organisaasje dy't belutsen binne by de ferkeap.\nMei de planningfeardigens fan Groove kinne reps ek e-post stjoere op 'e meast optimale tiden en sjen wannear't e-post wurdt iepene foar in idee fan belutsenens. Strategyen kinne dan mei kennis ferpleatst wurde op basis fan wat wurket en wat net, wêrtroch reps de perfekte balâns kinne fine en dan folle rapper trochgean, mear ferkeap slute en mear jild fertsjinje.\nHoe is Groove unyk?\nGroove is de ienige oplossing foar alles yn 'e ferkeap ynskeakelje op' e merk dy't oanpasber is foar jo heule ferkeapteam. Hoewol de measte oplossingen fan tapassing binne op mar ien nivo fan jo team, oanpast Groove de rol fan elkenien - de needsaak om út te jaan oan meardere ferskillende ark te besunigjen en meiwurkers oan board te setten op nije as se wurde promoveare.\nOan board fan jo organisaasje nei Groove is in ienfâldich proses dat net mear dan in pear oeren duorret. Troch in yngeande training kin ús team jo sjen litte hoe't jo it programma oanpasse kinne oan jo behoeften. It makket net út as jo team bestiet út 10 of 1,000 ferkeapprofessionals, opromje is in soepele ûnderfining.\nOm't mear minsken belutsen wurde by SaaS-keapbeslissingen, moat it ferkeapproses ferienfâldige wurde om sawol de ferkeaper as de klant. Groove hat syn sicht op in tûker akkount-basearre ferkeapwrâld en wol it in werklikheid meitsje.\nTags: aBSakkount basearre ferkeapgrooveFerkeap ynskeakeljeferkeap reisferkeap pipelineferkeaper\nChris Rothstein is de CEO en mei-oprjochter fan Groove.co, in platfoarm foar ferkeapbetrokkenheid. Foarôfgeand oan Groove.co boude, skaalde en beheare Chris bedriuwsteams foar ferkeap by Google. Hy helpt no moderne technology yn 'e wrâld fan ferkeap te bringen, sadat elkenien fan ferkeapops oant ferkeapdirekteuren mear tiid kin besteegje oan it leverjen fan wearde oan har klanten en har bedriuwen.


Fjidde Haadstik Acht\nUn hud mon óp un vêk tsiis\nTilly syn hait vaar yn 1904 benne yn ut Odtsjerksterkleaster en dêr brocht ur syn iere bennejirren tróch. Dur vie útsoate gjin kleaster\nmear, dot vie ôbrutsen. Se vennen yn 'e helte fon un dûbbele arbaidersvent dyt dur ek ol net mear is. Un earme mar fleorege húshôring mai mun oannimme, pake koe en voe vól arbaidzje, beppe hie jirren boerefaam vest. Se sille fwar ut trauen vól fwar un libbenlang húsree, rêding en liifdracht garre havve, sat dûdestiids vênst vie. Se hienen twa jónkjes, naist Tilly syn hait vie dur noch un Jon, twa ier jónger. Dy hie vinlek Sjoerd hyte matten, nai beppe' hait, mar dur vie ónieneghyd yn 'e femylje, sadwaande.\nYn 'e vinter fon 1910-11 vaar beppe siik en se stoar. Tilly syn hait vie sais ier, syn brwórke fjauer. Lytse Jon vie nai femylje prakkesjerre yn 'e tiid fon beppe' sykte. Beppe lai óp un fjildbêd yn 'e keamer, pake sljipte mai Tilly syn hait yn ut bedstee. Op un mwantyd ópstervjerre pake dot ut libben út beppe vai vie. Hij stómpte tsjin ut skud yn ut bedsteed óm de bwórlju vach te maitsjen - mear os un hauten skud siet dur net tusken de baide venten - en rôp: ‘Tryn is vai.’ Tilly syn hait dyt vekker vurren vie, tocht: Dot is net vier, mem lait dur ómmes noch.\nBeppe vaar begrûven yn Viins. Lytse Jon bljode fwargoed yn Redúzzem bij syn ómke en mwóike, dyt osa viis mai bên vienen, mar gjin krije koenen. Pake voe syn ôdste jónkje apslút net kwyt, don hie ur ómmes helendol gjin oanhôd mear. Sa heukeren dy baide dêr tegjerre óm.\nUn arbaider sónder viif, dot koe net. Un arbaider vurke dû seksteg oeren yn 'e vyke, en os ur mólk noch mear, vonnear soe dur ytensean en vósken en skjinmakke vurre matte? En de lytsjónge vie dur ek. Dot pake socht un twad viif. Hij hie gjin karút, hij koe ut him net oan tiid dwaan, meskjin hie ur ek vól un skriklek ferlet fon oanhôd, yn olle gefollen, hij nóm ien dyt ur net ha matten hie. Se vie vól float, se koe vól prate, se koe ek vól knap ytensiere os se voe, se vurke yn un herberg en hie dêr vól ut ien en oar ópstutsen. Mar se lai net óp un goede namme. Fonsels, ut fwaroardeel voe dot un frómmes dot yn un herberg arbaide fon leeg alloai vêze mwast. Mar dur skynden ek oare dingen te vêzen. Havar, lit dot rêste. Pake syn suster rette him ut haulek perfwast ô, se vie fûûl en fúryeus tsjin. Dot rón sa heeg dot se maienwar brieken. Pake traude mai syn twad viif mar hij en syn suster sêgen enwar libben noch dea ver. Dût dy suster stoar, gyng Tilly syn hait stykem óp begraffenis - pake mócht ut net vitte.\nVot dur fon 'e praatsjes vier vêze mócht, ut vie net un gaadlek arbaidersviif. Se vie fjiste rij en se hie un hekel oan verken. Dêrbij har rabbereg en stokeleg aad. Un fleoreg haulek vaar ut net. Neffens\nhar aigen sezen hie se fonolles ûnder de lea, se lai un soad óp bêd, brûkte ollerhonde medysynen, en ut vurk bljode lezen. Tilly syn hait, dût dot un greot skwaljónge vie, mwast gaurus ut ytensiere en de vosk dwaan. Faak ferrabbe se bij bwórlju de tiid en don kaam ut yten healnôg óp 'e tafel. ‘De jerappels binne net gear te krijen, olle minsken klaaie duroer,’ vie don har sezen. Os sechje is dot sónt yn 'e femylje hingjen bleon.\nTilly syn hait hie, salangt se yn ut Odtsjerksterkleaster vennen, noch vól vot kóntakt mai de femylje. Hij útfonhûze vólrus bij syn beppe-en-dys oan memmekônt, dyt un spultsje hienen bij Viins. Dêr learde ur ek ut fytsen. Beppe soe ut oas leare, mar dot voe net slagje en dy mytere poerlilk de fyts oer ut hiem, en dû learde de lytsjónge ut. Ut vie oas fwar ut gefoelege jónkje dot Tilly syn hait vest havve mat net san gaadlek fermidden, dot Andringas-fólk. Beppe en oerbeppe, dyt ek noch libbe en dêrbijyn venne - Tilly syn hait neamde se ‘grutte beppe’ en ‘lytse beppe’ -, koenen ferskriklek min maienwar. En hókke ôde viven ut don ek vienen - yn dy jirren grif - se tsierden sóms os mósken. Se fervieten enwar vyt en swat en smieten enwar fonolles nai de hólle en óp ut lêst lainen se ollebaide fon vurgens en gremytegens langút te moatsjen oer ut hiem. Dur siet vot artistyks yn dy Andringas, mar se vienen ek un bytsje gek. Un frjemd femyljelid mat ek Vibe Limburger vest ha, dyt syn viif ferlitten hie en nai Limbwarg tain vie. Jirren letter kaam ur veróm en frege syn jedder viif ot se mai gyng yn 'e draaimûnne, ut vie dû krekt feest te Viins.\nUn pear ier nai ut trauen ferf oer de húshôring nai Sint Onne. Se kamen eane bij de Prúlhûk te vainjen. Tilly syn hait makke dêr de skwaljirren fól óp 'e Slotskwalle. Dur vienen ûnder de bedrjowen tróch twa famkes kómmen . ‘Mwóike’, sat Tilly syn hait har neamde, telde ûnder har deugden en óndeugden ek ut fait dot se kristlek vie. Se hie grif safólle ynfloed óp pake dot dy him bekeare liet, olhûvólt ur oas fon poerhaidensk kómô vie. Tenai raizge de húshôring snains nai tsjerke, en Tilly syn hait vaar doopt dût ur tólve ier vie. Kwatdurnai koe ur fon skwalle ó en kaam bij syn easte boer, eane oan 'e Súdhûksterloane dyt fon 'e Bradene Kikket nai Bitgum rint. De Bradene Kikket is dur net mear, lykemin os de Prúlhûk. Op baide brêgen voe ut ómraak frije.\nLang hoden se net óp ut Bilt ta. Nai un ier of fjauer ferfoer de húshóring nai ut Kleaster bij Fervet, en se kamen te vainjen yn 'e dûbbele vent oan 'e feat bij de brêge ut Set. Dût Tilly syn hait os amperoan fjitteger fêstarbaider vaar yn ut Kleaster, koe ur de oade\ndus. Ut vie dêr skriklek iensem, dur kaam jun amper un mins benai. Vól raizgen de vinkellju fonsels noch bij de klonten lôns, dot jûûg praat en ferdyvedaasje. Ien fon dy raizgers vie de jóngfaint Jehonnes Folkertsma, un broer fon Eeltsje, dyt mai skelken en lapkes de streek óp gyng. Mai him redendeelde Tilly syn hait vólrus oer ut Friesk. Tilly syn hait koe ol heel ier Friesk lêze, dot hie ur him oanleard út 'e bókkekronte - un fergees hûûs-oan-hûûs blêd dot fól stie mai atfertinsjes dêrt bókken yn oanpriizge varen: ‘staat ter dekking...’ Se hoden ut net sa lang út yn ut Kleaster, un pear ier letter ol ferhúzzen se nai ut dwarp Fervet.\nTilly syn hait hûgde net ûnder tsjinst, hij lotte frij. Dot vie un rare ôfolder. Hij hie hope óm sóldaat te vurren, don hie ur leare vóllen en yn of bwótten ut leger un baantsje sykje. Os arbaider kaam mun ómmes nóit fwarút, en tiid óm te learen soe dur nea vêze. Ut olderljest hie ur skwalmaster vurren, mar ja... Havar, hij lotte frij en koe de dream ópjaan. Pake vie bliid, no hood ur syn jónge bij him. De ferhôring mai syn twad viif vie njónkenlytsen sa min dot ur mear en mear heul socht bij syn soan. Se fûnnen stype bij enwar yn har ferset tsjin dot frekte viif. Ut vie nammes vól goed dot dur un fiks jóngkearel yn 'e hûûs vie dyt de boel vot delbêdzje koe os mwóike har gestokel en hait syn ópljeppenens oltemets ta dailesskip laten. Ienrus vaar pake sa dûm dot ur syn twad viif daaie voe, en dû is Tilly syn hait durtusken spróngen. ‘Letter tocht ik: hie 'k ut mar nóit dien,’ sai ur dût ur un ier of fyfteg vie. Mar dot sil ur net miend ha, vont syn hait hie de bak yndraaid.\nPake mat osa mai syn soan óp hón ha. Oasóm ek? Dût Tilly un fûûg jónge vie, kaam Tilly syn hait nea bij pake, en pake kaam ek nea bij har oer de flier. No, ut vie sa fonsels, os Tillys hait nai pake gyng, don koe ur mwóike net misrinne, en dy mócht ur net smûgen heare. Dêr hie se ut nai makke: east hie se him bij syn trauen raar bij de poat hón en letter berabbe se him en syn viif. Har dochters en dy har bên, dêr jûûg se heeg fon óp, mar de ödste soan fon har mon koe net ta goeddwaan kómme. Mai de jirdagen gyngen Tilly syn öden durhinne, mar ut ainege faken yn rúzje. Yn dy tiid, dût Tilly un fûûg jónge vie, vie pake un deadeling. Hij vie goed seksteg, en dur siet gjin fónkje mear yn. Hij gnyske mar vot, krekt os koe ut him ollegjerre gjin sprút mear skele, dot ôd viif net en neat net.\nTilly syn hait hie ol un pear ferkearingen óm úttens achter de rêg dût ur yn ut aigen dwarp ut êg fôle liet óp Grytsje, un faam dyt twa ier ôder vie os him. Se vie tige lyts - har mem vie ut lytste vyfke fon Fervet - mar vól kreas. Dot mwast se vurre. Tilly syn hait vie sin-\nneg, vont hij hie hege ydeälen: ut haulek dot ur sleat en de húshôring dyt ur ópsette mwasten goed vêze, sónder mear. Syn jónge jirren hie neat oan vest - dût ur óp syn stjerbêd lai, sai ur ut noch tsjin Tilly: ‘Ik ha un rotjeugd hôn.’ Ut begrutte Tilly ta de tjennen út, mar un soan kin no ienrus gjin hait fwar syn hait vêze. Hij hie ut minne haulek fon syn hait en dy syn twad viif maimakke en sjoen hût ut net mwast. Syn haulek soe fwarbyldeg vêze en syn bên soenen un faileg nêst havve. Ut súver traumatyske vjerfaren fon syn jónge jirren is ur syn libben lang net los fon kómmen: yn syn húshôring mwast ut klinke os un klok. Dot late vólrus ta un sekere krampefteghyd en unfairens tsjinoer syn bên. Os Tilly syn brwórren, de ôdste benammen, de boel óp stelten setten, koe ur útfôle: ‘Ik ha nóit un mem hôn, en jim sitte jim mem te narjen!’ Mar hij hie ek olles fwar syn bên oer, ut bwattersgwód dot ur net keapje koe, dot makke ur sels.\nDe maityds fon '28 trauden se en varen hússittend oan 'e Ferveter seedyk, fwót bij de ain fon 'e Raindersloane. Dêrmai vaar Tilly syn hait fwargoed Ferveter. Ol rillegau vie syn viif swier fon 'e easte, dyt nai de slimme vinter benne vurre soe. Ut rón net ollegjer lyke flot, en saakkundege help vie net dalek fwarhonnen; mun siet dêr un jeloere geans fon dokter en baakster. Op ut lêst begón Tilly syn hait ut him oan te sjen, hij tocht dot syn viif duryn bljowe soe. Dot hij trêde nai Fervet, nai de baakster, dyt net jedder kómme voe os ut mwast tinken vurre, en biet har ta: ‘Os jir ien deaden fôlt, don fôle dur mear!’ Dû skeat de baakster yn 'e klómpen en krwaske efter him oan nai de seedyk.\nTwa ier mar bljoden se dêr, dû hie de boer gjin vurk mear fwar Tilly syn hait - de minne jirren vienen begón. Tróch bemiddeling fon pake oan memmekônt krygen se un ventsje oan 'e Achterdyk te Fervet. ‘Hoofdstraat’ hiet ut letter offysjeel, mar ut ventsje bljode dur lyke neazeg óm. Dêr sieten se de minne tiid en de oarlogsjirren út.\nTilly syn hait vaar dyaken en bestjoerslid fon 'e Nederlands Christelijke Landarbeidersbond en letter ek noch lieder fon 'e ‘Knapenvereniging’. Sa kryge syn ferlet óm syn plak yn 'e maatskippij yn te nimmen en óm him nutteg en ferontvudlek te maitsjen syn gerak. Mar ut hie syn naidelege konten. Yn '46 vienen se mai ut hele swikje óp twa haaivainen nai de Albadaloane ferhúzze, un swatte sintelreed dyt fon 'e Odmûnne oan 'e Baintemerdyk ut súdden yn rón. Tilly syn hait soe ver fêstarbaider vurre bij un boer dyt ek oanslag hie fwar syn dochter en ôdste soan. Gjinien hie dur echt sin oan, de vent soe better vêze, mar mun siet twinteg menútten geans\nfon 'e bwórren. Tilly dyt yn 'e twadde klosse siet, soe yn ut middysskóft net iens túskómme kinne. No, dy mwast don mar bij beppe yte. ‘Fwar fiif ier, mem,’ sai Tilly syn twadôdste broer dyt mai mem achter de haaivainen rón, elk un grut stelt óp 'e earem dyt har plak óp 'e kost hienen. Mar ut varen mar fjauer ier. De boer voe nai un pear ier havve dot Tilly syn hait soe yn syn aigen tiid fon en nai ut vurk rinne, ynstee fon yn 'e boer syn tiid sat te Fervet en ómkryten vênst vie. Tilly syn hait ferpófte dot, en hij koe ut ek net maitsje, vie ur fon betinken. Hókker fyguer soe ur slaan tsjinoer oare arbaiders, hij os bestjoerslid fon 'e NCLB? Dot ol nai fjauer ier mwast ut spul ver óp vainen lûge vurre, duskear net óp 'e boer synes fonsels.\nVurk fûn ur ol, bij un boer dyt oan 'e flapbrêge oer de Burmonjefeat venne, dêr vêrt de Nijevai fon Marem óp 'e Kleasterdyk útkómt. Mar un vent net. De venningkemisje dyt ur oan vest hie, viisde him un boerearbaidersvent yn Baintem ta. Mar vot mwasten se yn dot frijsinnege dwarp dêrt se gjin inkele kunde hienen, en dêrt se os bwóttenstonders behondele vurre soenen? De boer-aigner fon 'e vent hie dur ek ljevver oare lju yn, ol koe ur Tilly-en-dys húshôring net keare. Dû socht Tilly syn hait sels un útvai, hij frege un frau dyt un fûraazjebedrjo hie ot se yn har jist húshôre móchten, dy vaar doch net mear brûkt. Dot gyng oan, yn 'e jist sljipten se en yn ut ôd bwóthúske vennen se. Tilly syn hait sil dû vól fwar gek ferkljerre vêze, mar de hele húshôring vie bliid dot se ver yn 'e bwórren vienen en fon dy frekte boer ô. Ut vie nammes poergeselleg yn dot bwóthúske. Mar un lyts ier sieten se dêr. De venningkemisje vie fon betinken dot dut sa net koe, en ut easte gemeenteventsje dot frijkaam oan ut Ljimmenpaad, dot vaar har taviisd. Tilly syn hait hie oas, yn striid mai syn prinsypes, de boel bedóndere. De jist dêrt se sljipten hie Tilly syn hait bwódpepieren skudden yn spykere, dot dur doch vot frijeghyd vie fwar ôden en greotdochter. Mar fwart de kemisje óp besyte kaam, hie Tilly syn hait dy skudden sloopt. Dut koe gjin vegen út, fûn de kemisje. Sa krygen se ut ventsje dêrt ôde Sybrichje útstoan vie. Ainleken teplak. Dur vie ûnder un keukentsje en un alkoof en bóppe twa sljipkeamers. Dur vie un hok bij en un hûkje poerbêste terpgrûn. Nimmen soe har jir ea ver vai drjowe. Oan ut levont kaam un Frieske tekst te hingjen: ‘De beage is fan ús nekke nommen, Godlof, wy binne gjin slaven mear.’\nDe Nederlands Christelijke Landarbeidersbond hie him stikke litten yn syn kónflikt mai de boer. Fiif ier letter soe de tsjerke him nochrus un bêste ópsoademyter jaan. Núvergenôch kaam ut net yn him óp óm te sezen: bast mai de rotsoai. Hij voe yn goedens en\nbetraude dot oaren him yn goedens temjitte kómme soenen, en os dot net ut gefol vie, hie ur mear swirregheden mai oarmons núver dwaan, os mai vot him tastaat vaar. Net dot him vot oandien vaar, mar dot dy oaren dot dwaan koenen, dêr pakte ur mai óm. Dêr koe ur tige óngemaklek ûnder vêze en dêr litte de húshôring sóms ûnder, benammen syn frau fonsels.\nTilly syn hait voe ut ollegjerre tige yn 'e es ha en hij koe tsjinstuiten min ferneare. Syn ôdste soan hie ur sa graach nai de ambachtskwalle ta ha vóllen, mar dy voe dot apslút net - koe ut net vólle. Ut un ferkeade solydarytijt mai syn hait keas ur durfwar óm boerearbaider te vurren. Havar, dêr lai de hait him bij del, mar hij sette him yn 'e hólle, noot de oare jónges vól learden en útsjug hienen óp un better betelle baan, no soe ur fwar syn ôdste ek noch vot dwaan. Dût syn skwanhait siik vaar, fette ur ut plon óp óm ut hûûs dot dy nailiet óp te easkjen en syn swêgers út te keapjen. Dot misljerre him, ek ol voe ur fwar ut hûûs mear biere os de oaren, hij kryge ut net. Hij fûn se ollegjer tsjinoer him, ek syn aigen viif. En syn soan, dêrt ut don fwar ónjerre vie, dy hie dur apslút gjin belang bij. Nijbau genôch ómmes, os ur skielek traue voe. Yn dyselde simmers hienen se fiventwinteg ier traud vest, mar dêr hie gjin feest fon vest. Tilly syn hait hie dot graach vóllen, mar Tilly syn mem hie gjin feestfieren yn 'e hólle. Dy vekke óm 'e nacht bij har hait en vie net te brûkken. Dy twa teloarstellingen, ut hûûs en ut feest, makken dot Tilly syn hait fon 'e dúvel riden vaar. Hij úttere ut net, mar swijde en vrokke. Ut haulek stie óp springen, en ut vie oan syn boer, dot un viis mon vie en dêrt ur respekt fwar hie, te tankjen dot se bijenwar bljoden. Yn 'e jest dût syn dochter traude, soe ur mai de dwasse kop de boel bedjerre: hy hie oerdai olsaleaf nai ut lôn gien. Hij voe syn viif treffe, mar dy rekke ur net vont dot vie un hudden, hij rekke syn dochter, dyt gûlend de hûûs út rón. Dû hie ur de hichte ek, hij mwast syn ópgarre fervyten noch ol kwyt, mar dû vaar ur lytsmon. Hij mwast gûle en olles vie ver goed.\nUn mon sa goed os kûke en sa tear os un bên dyt fwar himsels en oaren faak óngemaklek vie tróchdot ur syn gefoelens net hontjerje koe. En faaks ek tróchdot de taak dyt ur him steld hie, him bijtiden ol te swier vûûg: syn húshôring tróch de tiid te loatsen en syn bên un bettere kôns te jaan os ur sels hôn hie.\nDût de bên de hûûs út gyngen, hie ur syn taak fólbrocht. Se vienen ollegjer te plak kómmen. Olle neare tiden hienen se maienwar tróchstien en slimme rampen hienen de húshôring net tróffen. Dy kamen letter en ut vienen dingen dêrt un hait syn bên net fwar\nhoedzje kin. Syn twadde soan kryge un oerhaal en vaar ynfalyde. Syn ôdste dyt slim reuma hie, en fonolles kryge tsjin 'e pyne, stoar. Syn skwansoan stoar un pear ier letter. Dû vie ur durô en hij sleat him óp yn syn fertriet. Ollinnech os Tilly syn lytse bên oer ut hûûs bwatten, fleore ur óp. De kanker dêrt ur ol jedder un lóng oan kwytrekke vie, slûg óp 'e nij ta en hij mwast ver nai ut sikehûûs. Ut vie un ferskrikleke pesjint óm bij óp besyte te gean. Hij gyng de kómmúnykaasje helendol út 'e vai. De easte fiif menútten sai ur ‘hmm’, ‘jaa’ en ‘neu’ óp olles vot mun him fertelde en frege en don die ur de êgen ta. ‘Sljipt hait?’ ‘Hmm.’ ‘Is hait vurg?’ ‘Hmm, dut is vól nóflek.’ Don twóng Tilly himsels óm ut noch un ketier út te hôren en don flechte ur ut libben ver yn. Hij voe vól graach dea, mar hij voe mem net yn 'e steek litte, dot vie syn striid, tinkt Tilly. Mar dot tinkt ur mar, hij ret durnai. Hij vit net vot dur yn syn hait ómgyng de lêste mwannen fon syn libben, hij vit de útslag net fon 'e rekken dyt syn hait ópmakke hat. Hij lai óp 'e syde, de knibbels óplutsen, un lytse jónge dyt un rotjeugd hôn hie. En Tilly koe gjin bliksem fwar him dwaan.