Sorbetea nahi? – Kaixomaitia.eus | Bloga |Saltsa badago!\nMahaian jarri gara. Hitzordua baina beranduago, normalen suertatu ohi den bezala.\nNire parean jarri da Izaro. Nire bi alboetan ordea, koinaduak. “Fritorik nahi?” bota dit Amaiak, baiezkoa erantzun diot nik. Afari erdi formal guzti horien gisara, normalean, pertsona ororekin, egoera deseroso guzietan solastatzen ditugun gaien inguruan hasi gara mintzatzen. Ardo xuriarekin laguntduko dugu afaria. Iada denbora luze pasa da azkeneko aldiz berotzen nintzela, aspalditik ez baitut bestarik egin. Ardo xuriak nire barnea goxatuko du. Seguro.\nBat-batean nire barnean zerbait piztu da. Aitzineko astean, ailegatutako oparia martxan hasi da alu barnean. Hasmentan, goxotasuna nabarmendu den arren, denborarekin batera, berotasunak jan du ene barnea. Udako egun luze eta beroetan izaten den berotasuna nagusitu da. Gainera, ardo xuriaren berotasunarekin nahasten ari da. Jaka kendu behar izan eta kamiseta hutsean gelditu naiz. Begirada erasokorra bota diot Izarori, goiz baita oraindik. Bizian ikusiriko pertsona erakargarrienak, begirada are erakargarriagoa itzuli dit. Sobera goiz da eta botoia sakatu du Izarok. Jostailua itzal dadin.\n“Tapiokarekin edo gabe Lur?” oraingoan, gabe erantzun diot nik. Gai errepikakorrekin aski ez eta politikaz solastatzen hasi gara. Asperduiraren maila igoaraziz.\nAsperduraren erdian sakatu du botoia berriz ere parekideak. Oraingoan, aitzinekoan baina intentsoago hasi da mugitzen jostailua. Jostailua baino gehiago plazerraren tramankulua deituko nioke nik. Mantso-mantso zangoak eta hankak uzkurtzen hasi naiz, gero eta zailagoa egitan baitzait plazerrari eutsi eta hemen bertan ixuritzea. Izaroren zangoa nabaritu dut nire hankan. Ez da nere hankan gelditu ordea, goiti joan da, goranzka, astiro, barne guzia joxatuz, nire hanka tarterantz. Jostailuarekin aski ez eta orain bere zangoa. Nire mundura are gehiago joaten hasia naiz, bizkarra eserlekurantz bulkatuz. Goxotasunaren barnean nagoen arren, eskuaz zangoa ukitu diot, ez da momentua. Hanka guzia laztanduz, bildu du berea.\nLangostinoak nahi al ditudan galdetu dit oraingo honetan Iñakik, emaztea laguntzera joan baita oraingo honetan sukaldera. Baietz, bota diot nik, langostinoen zabore lausuak nere barna goxatuko duelakoan. Enegarren aldiz bete dut kopa. Ganbidataileen hutsuneaz baliaturik, lekuz mugitu da Izaro. Hondoan jarri da. Arras erakargarri dago gaur, nornalean baina gehiago. Aunitzez gehiago. Zangoarekin laztandu ez eta bere aho baliatu du. Lepoa miazkatzen hasi da, lasaitasunaren patxadaren gainetik, sentsualitatearen barnetasunera salto eginez. Emeki laztandu du larrua. Baita ahoa ere. Eskua zango tartera sarrarazi diot.\nLaztandu. Goraka bota dut begirada, eguzkiak udako egun ederretan begi zuloan egiten duen argia sentituz.\nHaragiaren ordua ailegatu da. Honezkero ez naiz ni berotua dagoen bakarra, giroa berotu da iada. Gutien espero zen momentuan, piztu du berriz Izarok. Plazerraren makina da dudarik gabe. Honakoan, intentsitatearen mugak gainezka egin du. Topera ezarri du.\nAitzineko guzietan baino zailagoa da eustea. Gorritzen hasi naiz, izerditan. Hankak uzkurtu, bata bertzearekin lotu. Bizkarra eserlekuaren kontra bulkatu dut. Puntuan nago. Ezin dut gehiago. Komunera joateko jeiki naiz. Pasiloan berotasunaren eta mozkorraren artean noa.\nKomunean sartu eta bere ibilkera seguruaren hotsa nabari dut gibelean, pasilo luzean zehar oinez. Komunean sartu da, atea itxi dugu. Zangoarekin ez eta eskua baliatu du. Prakak kendu dizkit, astiro, behar den bezala. Bitartearen bere mingina baliatuz alua laztantzeko.\nEskua sartu du alura, eta jostailua atera. Bere zakil gogorrari eman dio lekua. Hasi da gorputza nire kontra bulkatzen, bulkadaka, batak bertzeari. Grifo gainean jarri dut eskua.\nHarmonia ederra dago bien artean, hasi naiz puntura ailegatzen. Izerdi patsetan gaude biak, dantzari segitzen diogu ordea. Orgasmora iristen ari naiz, ezin diot neure buruari ere aguantatu. Ari da, ari da ailegatzen. Hasi naiz azken, hitzak ohikutzan. Berotasunaren kulmina, egoera ezin hobe batekin lotu eta goxotasuna nabarmentzen halako kasuetan.\nIxuriaren erdian denbora luzez nagoela: “Barkatu, sorbetea nahi?”, “Baaaaaaaaaaaaaai!”.


Herri bazkarian alkoholik ez ateratzeko erabakia berretsi du Udalak, "kontsumo arduratsuaren" alde - Bergara - Goiena.eus\nHerri bazkarian alkoholik ez ateratzeko erabakia berretsi du Udalak, "kontsumo arduratsuaren" alde\nJokin Bereziartua Lizarazu 2017-05-29 16:18\nBi gazte bergarar iazko herri bazkarian –seminarioko karpan egin zen–, sagardoa dastatzeko gertu.\nAzken urteetako egoerak ez errepikatzeko asmoz erabaki du Bergarako Udalak herri bazkarian alkoholik ez zerbitzatzea, eta bereziki gurasoak alkoholaren kontsumoaz hausnartzera gonbidatu ditu: "Hainbat herritarrek, gaztetxoek batik bat, bazkarira ez joateko deia luzatu omen dute, Udalaren erabakiaren aurka joateko". Udal Gobernuaren arabera, jai batzordeko talde guztiek egin dute bat erabakiarekin.\nIzan ere, maiatzaren 25ean jarri ziren salgai Pentekosteetako asteleheneko herri bazkarirako txartelak. Azken urteetan txartel guztiak oso denbora laburrean saldu izan badira ere, aurten nabarmen jaitsi da orain arte saldutako txartelen kopurua –200 bat saldu dira bakarrik–. Hortaz, ia 500 sarrera geratzen dira salgai oraindik; Kultura Sailean (943 779 159) eskura daitezke eguenera bitartean, 18:00etatik 21:00etara, 12 eurotan. Bazkaria San Martin plazan egingo da hasiera baten eta euria eginez gero seminarioko karpara pasatuko dute.\nSeme-alaben aurrean eredu izatea\nBergarako Udalak droga-mendekotasunaren laugarren planaren baitan kokatzen du erabakia, "garrantzia berezia" ematen dio-eta gurasoek euren seme-alaben aurrean duten alkohol kontsumoari: "Haurrek ikusten dutena errepikatzen dute eta horregatik, ezinbestekoa da eredu ona ematea eta kontsumo arduratsua zein bizi ohitura osasungarriak bultzatzea". Horrekin batera, gaineratu dute etorkizunean heldu arduradunak eta zentzudunak nahi dituztela Bergaran, eta horrelako pauso txikiekin "helmugara" iritsiko direla uste dute.


'Negua osatuz' norbera osatzeko gogoeta ekitaldia Eskoriatzan, martitzenean - Eskoriatza - Goiena.eus\n'Negua osatuz' norbera osatzeko gogoeta ekitaldia Eskoriatzan, martitzenean\nMirari Altube 2015-02-07 08:30\nUrbia ingurua elurtuta (argazkia: Julen Iriondo).\nElurra, hotza, iluntasuna eta isiltasuna; negua bete-betean iritsi da astean. Eta neguaren kontzientzia hartzeko, horren gaineko gogoeta egiteko, Negua osatuz ekitaldia antolatu du Eskoriatzako Osatuz elkarteak. Martitzenean, izango da, otsailak 10, 19:00etan, Ibarraundi museoan. Edonork parte har dezake eta ez dago izenik aurrez eman beharrik; sarrera, 5 euro da.\nOsatuz elkartearen buru Marijo Pagaldai eskoriatzarra da: "Osasuna du ardatz batetik, eta osoa egitea bestetik, geure buruarekin, beste batzuekin, herriarekin, naturarekin... norbera osatu", argitu du, eta gaineratu: "Sekula bukatzen ez den kontua da, gainera, uneoro martxan dagoen zerbait, prozesu bat, horregatik osatuz izena".\nTai-chi eskolak ematen ditu Pagaldaik beste jarduera batzuen artean, eta iazko azaroan lehen gogoeta saioa antolatu zuen. Orduan udazkena izan zuten gai eta poesiarekin lotu: "Benetan osatzeko buruarekin bakarrik ez, gorputz osoarekin onartu behar da; horregatik garrantzitsua da hausnarketa eta kontzientzia hartzea eta horretan asko laguntzen du arteak: poesiak, musikak, dantzak...", dio. 40 bat lagun elkartu ziren orduan, eta ekitaldi benetan polita izan zela dio Pagaldaik: "Hainbat eskoriatzar gonbidatu genituen eta euren poesiak elkarbanatu zituzten. Harrituta utzi gintuzten askok".\nIkus-entzunezkoa eta musika\nOraingoan negua da gogoeta gai, eta zer da negua niretako galderari erantzunaz hainbat arlotan bizi gura dute: "Zein eragin duen nire osasunean, nire psikologian, landuko dugu, eta negu hori zelan armonizatu edo osatu". Eta gogoeta hori bideratuko dute hainbat elementu erabilita: batetik ikus-entzunezkoa, irudiekin eta esaldiekin; eta bestetik, musika. "Isiltasuna eta musika tartekatuko ditugu, eta horretan lagunduko digu Javi Gil eskoriatzarrak, gitarra-jole bikaina da bera".\nBi gune egokituko dituzte Ibarraundi museoan. Alde batean egongo da esperientzien gunea, eta bestean, hausnarketa gunea; hor egongo dira ikus-entzunezkoa eta musika gogoeta errazteko. "Istorio bat da guztia, hari bat izango du, hasierarekin eta bukaerarekin eta magia berezia sortuko da", dio Pagaldaik eta jarraitu: "Asmoa da jendea adi egotea zentzumen guztiekin eta hori erraztuko dute antolatutako ekintza guztiek".\nHalako ekitaldiarekin gainera, ezkutuan lan egiten duten herritarrak ezagutzeko aukera dagoela uste du Pagaldaik: "Izan ere guztiok ditugu altxorrak gordeta. Batzuk poesian, besteak musikan, edo pinturan... dira artistak eta askotan ez ditugu ezagutzen". Oraingoan Javi Gil gitarra-jolea deskubrituko dute.\nJavi Gil: "Gitarra doinu goxoekin girotuko dut martitzeneko gogoeta, eta hiru kantu neuk konposatu ditut"\nJavi Gil (Arrasate, 1977) Eskoriatzan bizi da azken hamar urteotan. Ofizioa ez baina afizioa gitarra jotzea du, eta hari eskaintzen dizkio ahal duen eguneko ordu gehienak. Martitzenean Negua osatuz ekitaldian hartuko du parte, berak konposatutako hainbat abesti jota.\nMusikaria zara. Ofizioa ez, baina afizioa bai.\nJendeak musikaria dio, baina hain da berba potoloa hori… Afizioa dut, baina ezin bizi hortik.\nDenbora, baina, eskaintzen diozu...\nBai, ahal dudan guztia. Entzuten ez den gitarra erosi nuen, erresonantzia kaxarik ez duena, gauean jo ahal izateko. Izan ere, semea jaio zenetik ezin egin zaratarik etxean eta bizilagunak ere kexaka... Hortaz, isilean ibili behar. Entzuteko aurikularrak jartzen ditut eta gauean ibiltzen naiz lanean.\nEta konposatu ere egiten dituzu kantuak?\nBatzuk bai. Martitzeneko gogoeta ekitaldian joko ditudan bost abestitatik hiru neureak dira.\nKanporako ere egiten dituzu lanak, ala?\nBai. Laukote flamenko batekin nabil lanean aspalditxoan; Galizian, Sorian, Zaragozan... ibili gara. Eta otsailean ekitaldi bi ditugu Euskal Herrian bertan; hilaren 18an, Gasteizko Principal antzokian joko dugu Gasteizko bandak lagun eginda. Aranjuezko kontzertuaren bigarren zatia gertatzen gabiltza, eta zoratu beharrean nauka... Egingo dugula pentsatzen dut! Eta gero 28an, Bilboko Campos Eliseos antzokian joko dugu. Dagoeneko hirugarren aldiz egingo dugu han: lehenengoa izan zen Debla; bigarrena, Cenicienta; eta hirugarren hau A golpes de taberna. Alicia Gallardo da laukoteko dantzari nagusia, Abadiñokoa.\nFlamenkoa gustuko duzula ez dago zalantzarik.\nOso gustuko dut, serioen hartu dudan estiloa da, gainera.\nBaina ez zara andaluziarra, ala?\nAma Kordobakoa dut eta aita Kadizkoa, nahiz eta Arrasaten jaio izan ni. Runbak eta estilo horretako kantuak entzun ditut etxean, baina ez pentsa, ez dira zale amorratuak, aitak esaterako, ez du gustuko flamenkoa.\nLaukote flamenkoaz gain beste batzuekin ere badituzu lantxoak eginda.\nBai, Gasteizko talde batekin hiru disko atera nituen. Eta Arrasateko batekin ere bai, El Billerekin. Haren ordezkaria adiskidea dut eta laguntzeko eskatu zidan, eta halaxe. Arrasateko Andaluziako elkarteko Errozioko abesbatzarekin ere jo izan dut.\nSaltsa askotan ibili zara eta era berean ezezaguna zara gehienondako, zelan da hori?\nGustuko dudana egiten dut eta horrekin nahikoa da niretako, ez daukat han eta hemen agertzeko beharrik.\nEta zelatan animatu zara neguaren gaineko gogoetara?\nMarijorekin herriko hainbat ekitalditan hartu dut parte, San Pedro jaietako ikuskizunetan. Lehenengoa izan zen kanpoko kulturen gainekoa eta Andaluzia ordezkatzeko proposatu zidaten. Hor hasi ginen elkarlanean, eta iaz jarraitu. Buleria doinuekin konposatu nuen aurreskua iazko ekitaldirako eta herritarrak harrituta geratu ziren.\nGogoeta honek, baina, ez dauka zerikusirik ikuskizun harekin?\nEz, baina laguntza eskatu dit eta zerbait egingo dugula erantzun diot, ahal dudan bitartean… Lau edo bost kantu joko ditut.\nBakarrik gitarra doinuak dira, kanturik ez, ezta?\nEz, ez, gitarrarekin doinu leunak eta goxoak izango dira, niri gustatzen zaizkidan modukoak. Arrasateko ikasle batek egingo dit lagun kanturen baten; izan ere, otsailaren 26an Paco de Luciaren heriotzaren urteurrena da eta omenalditxoa egiteko Entre dos aguas abestia joko dugu. Bestelakoan bakarrik egongo naiz, eta ez pentsa, beldur apur bat ematen dit. Izan ere, gainerako kontzertuetan beti izan dut atzean taldea babes, eta oraingoan bakar-bakarrik nago.\nEntsegurik egin duzue?\nBai, astean hainbat lantxo egin ditugu eta domekan antolatzaile guztiok elkartuko gara. Musika jotzen neu bakarrik egongo naiz baina beste batzuk ere hartuko dute parte une zehatzetan. Ekitaldi benetan polita izango da, hortaz, parte hartzera animatzen ditut herritarrak.


Garai historikoak zinemaren antologiara eramanda | Katebegia\nHasiera » (D)kulturgintza » Garai historikoak zinemaren antologiara eramanda\nGarai historikoak zinemaren antologiara eramanda\nChe Guevararen filmaren protagonista Benicio del Toro\nChe El Argentino. Zuzendaria: Steven Soderbergh\nZineman sartzean Cheri maileguz hartu nion azken esaldia neraman buruan: “Ezagutzak arduratsuagoak egiten gaitu”. Biografia irakurri nuen karteldegian. Uste nuen, filma, Che bera bezala, Bolivian amaituko zela. Filma Fidel Castro Habanan garaile sartzean amaitzen da ordea.\nSteven Soderbergh zuzendariak bi partetan eraiki du pelikula: txuri-beltzean eta kolorean. Bi garai eta egoera historikoak kronologikoki nabarmen bereiziz. Filmaren eraketa egokia da oso, eta Ernesto Che Guevarak Nazio Batuen Erakundean (NBE) egin zuen agerraldi historikoaren erreprodukzioa bikaina, nire gustuko. Benicio del Tororen lehen argazkia, plano hurbila, Che bera zela sinestarazi zidan. New Yorkeko eta NBEeko Cheren agerraldiak, hitzaldiak barne, antologikoak izan ziren. Soderberghek eta Del Torok une historiko hura zinemaren antologiara eraman dute. Honek guztiak ez du beste partea, kolorezkoa, gutxiesten. Alabaina, inpresio batzuk emanen ditut kontrasterako.\nDel Tororen interpretazioa bikaina iruditzen zait. Gaztelania ez omen du ama hizkuntza, alta, zinez rol ttukuna jokatu du, jatorrizko hizkuntzan filmatu izanak asko hobesten du filma. Ingelesez edo beste hizkuntza batean entzutean asko galduko du, nire ustez. Cheren ideologia ondo baino hobeto adierazia da txuri-beltzeko zatian hala nola kolorezkoan. Filma oso ondo filmatuta dago, berriz diot. Historiari fidel da. Fidel Castroren rolean ari den aktorea parodiaren muga-mugan badabil ere, nire gustuko.\nAlta bada, filma iraultzara eta ideologiara mugatua ote den nago. Che edo Castroren ideologiak arrazoiz kritikatu izan du indibidualismoa, hots, norbanakoaren askatasun mugagabea. Alabaina, naski, filmari, teoria marxistari legez, –nire ezjakintasunean diot–, norbanakoaren baitan –Cherenean, kasurako– gehiago arakatzea falta zaio. Gerora jakin nuen Soderberghek bigarren parte bat egina duela, Guerrilla izenekoa. Ikusiko!\nMende erdia bete duen iraultza XIX. Mendean hasi ote zen inpresioarekin utzi nuen zinema. Baina, hara, Fidel Castro, Kuba eta Iraultza mende honetakoak dira.\nLagun bati bidali|


Erabiltzaileen nota: 'Oso ona'\nInkestan parte hartu duten 960 erabiltzaileen erdiak baino gehiago emakumeak izan dira. Adin-talde nagusiak, berriz, 35 eta 44 urte artekoak (%22) eta 65 urte edo gehiagokoak (%21). Guztiak medikutatik atera berriak ziren. Erdiek baino gehiagok harrera-mahaian eskatu zuten hitzordua, %31k telefonotik eta %15ek baino ez Internetetik. Azken bide hori gizonek gehiago erabili dute emakumeek baino (gizonen %18k eta emakumeen %12k), eta adin-taldeak aintzat hartuta, 18 eta 24 urte artekoek jo dute gehien Sarera (%22k hain zuzen); 65 urtetik gorakoetan, berriz, %8k baino ez. Hitzordua lortzeko garaian, batez beste 5 minutu behar izan zituzten. Lurraldeka, dena den, badira aldeak alderdi horretan: Errioxan 4 minutukoa zen batez bestekoa eta Valentzian 7 minutukoa. Inkestari erantzun dioten gehienentzat (%92) oso erraza izan zen hitzordua hartzea, eta lau lagunetatik hiruk eguna eta ordua aukeratzeko modua izan zuten. Gainera, inkestan parte hartu dutenen bi herenek uste dute osasun etxeko administrazio-langileak eraginkorrak direla beti.\nGaldekatu ditugun 960 erabiltzaile horiek anbulatorioei buruzko iritzia eman dute, eta bistakoa izan da oso gustura daudela gehienak. Eta horren adierazgarri ezin hobea da erabiltzaileek osasun etxeei eta horien zerbitzuari jarri dieten nota: 8,4 puntu eman dizkiete. Probintziatik probintziara ia ez dago alderik, nahiz eta Kantabriakoek lortu duten emaitzarik onena (9 puntu, batez beste) eta Errioxakoek apalena (ez da 8ra iristen).\nInkestan parte hartu duten erabiltzaileek 17 alderdiri buruzko iritzia eman dute: osasun etxea hurbil duten edo ez, jendaurreko ordutegia egokitzat jotzen duten, langileek zer tratu ematen duten, medikuak zenbat denbora eskaini dien, zer informazio eman dien osasun-arazoen inguruan, entzuteko zer jarrera eduki duen, hitzordua lortzea erraza gertatu den edo ez, eta osasun etxeak zer ekipamendu eta bitarteko dituen, garbitasuna nolakoa den…\nAlderdi guzti-guztiek 8 eta 9 puntu artean lortu dituzte batez beste. Aztertu ditugun 48 osasun etxeetan, honako alderdi hauek jo dituzte egokien erabiltzaileek: garbitasuna, irisgarritasuna eta hurbiltasuna, eta medikuaren azalpenak (ia 9 puntu eman dizkiete laurei). Ez dira hain gustura agertu administrazioko langileek emandako tratuarekin, eta emaitzarik apalena alderdi horri eman badiote ere, ezin esan txarra izan denik, inola ere: batez beste, 8a baino gehixeago jarri diote.\nZain eta zain… zainetan!\nEROSKI CONSUMEReko teknikariek kontrolatu dituzten 960 gaixoetatik, %4 soilik sartu dira ordua baino lehen kontsultara. Murtzian gauza bitxia gertatu da: aztertu ditugun lau osasun etxeetatik hirutan, gure teknikariek kontrolatu dituzten erabiltzaileen %63 ordua baino lehen sartu dira kontsultara (batez beste, 13 minutu lehenago). Azterketa egiteko aukeratu ditugun egunetan, hitzordua hartua zuten gaixoa asko ez dira agertu, eta, ondorioz, ordua baino lehen sartu dira gainerakoak.\nAgindutako orduan, berriz, gaixoen %10 soilik sartu dira kontsultara, eta %86k zain egon behar izan dute ordua pasatu eta gero: erdiek baino gehiagok 15 minutuko itxaronaldia egin behar izan dute, %22k 16 eta 30 minutu artekoa, eta %7k 61 minutu edo gehiagokoa.\nBatez beste, zehazki 22 minutuko itxaronaldia egin behar izan dute, baina alde handiak antzeman ditugu probintziatik probintziara: Bartzelonan, batez beste, 8 minutukoa izan da atzerapena, eta Valentzian, 52 minutukoa (sei aldiz handiagoa). Izan ere, Valentziako anbulatorioetan ohitura dute hiru eta lau laguni ordu berean jartzeko hitzordua, eta zain egon beste aukerarik ez dute izaten. Eta halaxe adierazi dute erkidego horretako 4 osasun etxetan galdekatu ditugun 80 lagunek behin kontsultatik aterata: %83k baieztatu dute zain egon behar izan dutela, eta zehaztu ere egin dute zenbat denborako itxaronaldia egin behar izan duten: 34 minutukoa.\nItxaronaldirik laburrenak, esan bezala, Bartzelonan egin behar izan dituzte, eta honako erkidego hauek etorri dira ondoren: Gipuzkoa (9 minutu), eta Sevilla, Nafarroa eta Madril (16 minutu inguru hiruretan). Hortik gora ibili dira, berriz, beste erkidego hauek: Murtzia (19 minutu), Araba (21 minutu), A Coruña (29 minutu), Errioxa (30 minutu) eta Kantabria (31 minutu).\nEROSKI CONSUMEReko teknikariek osasun etxeetan ikusi ahal izan dutenez, kontsulta bakoitzak, batez beste, hamar minutu iraun du (kronometroarekin neurtu dute denbora, erabiltzailea sartu denean hasi eta irten denean bukatu). Ikerketa hau egiteko aintzat hartu diren 960 erabiltzaileen %40k gutxienez 10 minutu egin dituzte kontsultan.\nHala ere, alde handiak antzeman ditugu probintzia batzuetatik besteetara. Madrilen aztertu ditugu osasun etxeetan, adibidez, batez beste 7 minutu eskaini dizkiete medikuek gaixoei, eta A Coruñan, berriz, batez beste 15 minutu. Bestalde, Bartzelonan, Murtzian, Sevillan, Errioxan, Gipuzkoan, Valentzian, Kantabrian, Bizkaian, Araban eta Nafarroan 8 eta 14 minutu artean egon dira gaixoak medikuarekin.\nInformazioa bai, iritzia ez\nOsasun etxeetan ematen dituzten zerbitzuek eta informazioak ere emaitza ‘ona’ eskuratu dute, nahiz eta aurreko atalean baino gabezia aipagarriagoak antzeman diren. Alderdi onak nabarmentzen hasita, honako hauek izan dira egokienak: anbulatorio ia guztiek garraio publikoen geltoki bat izan dute hurbil (autobusarena gehienean), egoitzek izena ageri dute atarian, harrera-mahai bat ere eduki dute langileekin, kontsulta bakoitzaren sarreran medikuaren izena jarria izan dute eta itxarongeletan banku eta/edo aulki asko izan dira erabiltzaileentzat.\nAlderdi desegoki asko ez dira izan, baina bat bai oso deigarria: osasun etxeek ez dute eskaintzen tresnarik erabiltzaileek beren iritzia adieraz dezaten. Bost osasun etxetatik ia hirutan, adibidez, iradokizunen kutxa ez dago egon ikusteko moduan (A Coruñan, Errioxan, Murtzian, Nafarroan, Kantabrian, Sevillan, Araban, Bartzelonan, Madrilen eta Valentzian gertatu da). Lautik hirutan, berriz, erreklamazio-liburuaren oharra falta izan da, eta osasun etxeen kanpoaldean ere informazioa falta dela ikusi dugu: hamarretik hirutan, adibidez, ordutegirik ez da ageri, ezta larrialdi zerbitzuen telefonoa eta kokapena ere (ildo horretan, onerako nabarmendu dira Araba eta Errioxa).\nEra berean, bost anbulatoriotatik batean, areto guztiak ez dira egon ongi adieraziak, eta erdietan, ez da ordutegirik ageri medikuaren kontsultan.\nSeguruak eta irisgarriak\nSegurtasunak eta irisgarritasunak ere emaitza ‘ona’ lortu dute guk aztertu ditugun osasun etxeetan. Gehien-gehienek irispide onak izan dituzte: lautik hiruk aparkatzeko lekuak bereizten dituzte ezintasunen bat dutenentzat, eta %38k, eskailerak ez ezik, arranpak ere eduki dituzte mundu guztia sar dadin. Aldiz, aztertu ditugun osasun etxeen %42tan, harrera-mahaia ez da egon altuera egokian, eta bidean oztopoak izan dituzte gurpil-aulkian doazenek arazorik gabe iristeko; beste %12tan, ezinduentzako komunak ez dira egon ongi adieraziak.\nIldo horretan, Madrilgo osasun etxeek gabezia bat baino gehiago agertu dute: aztertu ditugunetako hiruk ez dute eduki anbulatoriotik hurbil aparkaleku bereizirik ezintasunen bat dutenentzat, ezta altuera gutxiko harrera-mahairik ere. Gainera, bi anbulatoriotan eskaileretatik soilik igo daiteke bigarren solairura, eta ezinduentzako komunak ez dira egon behar bezala adieraziak.\nAzkenik, segurtasunaren atalean, aztertu ditugun anbulatorioen %90ek larrialdiko argiteria daukate solairu eta areto guztietan, baita su-itzalgailuak ere ongi ikusteko moduan. Seitik batek, ordea, ez du ongi adierazten larrialdiko irteera nondik den, eta ongi adierazten dutenen artean, %15ek itxita eduki dute atea edo zerbaitekin blokeatuta.\nTeknologia berriak osasuntsu dabiltza aspaldian, eta beste hainbat gauzatarako ez ezik, gure osasuna zaintzeko ere erabil ditzakegu. Espainiako Estatuko gaixoak biltzen dituzten elkarteen %46k soilik daukate 2.0 Web-eko tresnaren bat. Web-orria guztiek badute, baina erdiek baino gutxiagok erabiltzen dute blog bat edo gizarte-sareak (bereziki, Facebook eta Twitter). Datu horiek ageri dira ‘1go Pfizer Inkesta 2.0 Gaixoen Elkarteak’ lanean. Baina bat al da soilik gaixoentzat sortutako gizarte-sarerik? Hona hemen adibide batzuk:\nwww.kronikoensarea.net/ Gizarte-sare hau EAEkoa da. Gogo-aldartearen berri elkarri adierazteko, esperientziak trukatzeko eta Osakidetzako gaixo kronikoei laguntza psikologikoa emateko erabiltzen dute. Komunitate gisa jokatzen duen plataforma bat da, eta gaixotasunari buruzko esperientziak partekatzen dituzte gaixoek, zaintzaile ez-profesionalek, familiakoek eta lagunek, eta beren zalantzak agertzen dizkiete Sareko beste erabiltzaile batzuei.\nwww.personasque.com/ Norberak kontu bat sortzen du nortasun birtual batekin, eta gaixotasun bera duten pertsonekin solasean aritzeko balio du, galderak egin eta erantzunak emateko eta taldeak eta elkarteak sortzeko).\nwww.esperanzae.com/ Eguneroko birtual bat da, osasun-arazoak dituztenentzat sortua. Komunikazio-tresna izan nahi du osasunez ongi ez dabiltzanentzat.\nwww.vivu.es/ Komunikatzen laguntzen die erabiltzaileei, eta osasunaren eta ongizatearen profesionalekin harremanak partekatzen. Tresna asko eskaintzen ditu, eta, besteak beste, gizarte-sare berezi bat jarri dute abian, gaixoak berak sortu eta kudeatu dezakeena.\nwww.puedoser.es/ Proiektu honek gizarte-sareak erabiltzen ditu trastorno bipolarra duten gaixoak eta horretan aritzen diren profesionalak elkarrengana hurbiltzeko, eta patologia horrekin interesa duen beste edozein pertsonak ere jo dezake bertara. Bilgune bat izan nahi du, eta informazio-iturri fidagarria Sarean.\nProyecto Procura/ PROCUR@ proiektuaren helburua da plataforma bat sortzea eta elikatzea gaixotasun neurodegeneratiboak dituztenentzat eta haien familiakoentzat, arreta osoa eta diziplina-artekoa jaso dezaten; komunitate birtual bat sustatu nahi da, beren ingurua zabaldu eta harremanetan jar daitezen arlo horretan aritzen diren gizarte eta osasun arloetako profesionalekin, beste erabiltzaile batzuekin, zaintzaileekin, lagunekin edo familiakoekin.


EOSek 50 kontzertu egingo ditu 2018/2019 abonu denboraldian | Musika | EiTB\nEuskadiko Orkestra Sinfonikoaren hurrengo denboraldia irailaren 27an hasi eta 2019ko ekainaren 13an bukatuko da, eta Robert Treviño zuzendari titularraren itzala nabarmena izango da.\nEuskadiko Orkestra Sinfonikoak abonuko hamaika programa eskainiko ditu 2018/19 denboraldian, horietako sei Robert Treviño zuzendari titularrak gidatuta, 50 kontzertutan. “Bariazioak” kontzeptuaren inguruan lerratuko diren emanaldiok irailaren 27an hasiko dira, Iruñean, Oriol Roch orkestraren zuzendari nagusiak azaldu duenez.\nAbonu denboraldia 2019ko ekainaren 13an amaituko da, Gasteizen, eta ordura arte orkestrak hamarna kontzertu eskainiko ditu Bilboko, Donostiako (bi saio), Gasteizko eta Iruñeko egoitzetan; 50 guztira, abonu denboraldian.\nRobert Treviño zuzendari titularrak azaldu duenez, Mahlerren, berarengan ohikoa den musikariaren, “9 zenbakiko Sinfonia” entzun ahalko da kontzertu horietako batzuetan, baita Elgar, Dvorak eta Rachmaninoff sortzaileen lanak ere.\nAlexei Volodin errusiar pianistak eta Pablo Ferrandez espainiar biolontxelistak denboraldian parte hartuko dute, eta zuzendari gonbidatuak Pinchas Zukerman, Christian Lindberg, Hans Graf eta Mélanie Levy-Thiébaut (azken hori, birritan) izango dira.\nAbonu kontzertuez gain, EOSek bestelako jarduerak gauzatuko ditu 2018/19 denboraldian (ekimen didaktikoak, zikloak…); ehun baino gehiago, orotara.\nMaiatzaren 24an jarriko dituzte salgai bonu berriak, 65 eta 218 euro arteko prezioan.


Hemen zaude:Hasiera / Zure ekarpena / Eskolarako bidean\nabendua 12, 2017 Idazlea: juaninazio 46 iruzkinak\nGutako gehienok eskola etxetik gertu dugu, ia bertatik bertara. Baina ez da gauza berdin gertatzen munduko toki guztietan.\nJackson Kenian bizi da. Bere arreba Salomerekin, bide arriskutsua egin behar du eskolara egunero, erdi oinez, erdi antxintxika. 15 kilometro egiten dituzte, 2 ordutan.\nZahira Marokon bizi da, Atlas mendikateko herrixka baten. Zineb eta Norarekin batera mendiz joaten da eskolara, barnetegira, astean behin eta aste osorako. 22 kilometro egin behar ditu 4 orduz oinez. Batzuetan zorte ona izaten dute eta errepidera iristean kamioi batek eramaten ditu.\nCarlitos eta Micaela Argentinako Pampan bizi dira. Euren baserritik eskolara 18 kilometroko bidea dago, eta ordu eta erdi behar dituzte hara egunero zaldiz iristeko.\nSamuel Indian bizi da, Bengala golkoan. Gaixorik dago eta amak masaiak ematen dizkio. Gabriel eta Emmanuel anaiek eramaten dute gurpildun aulkian eskolara egunero, ordubetean lau kilometro eginez.\nGaztetxo hauentzat eskolara iristea zaila da, bide gogorra dute aurretik; baina ospakizun ederra da gelakideekin eskolan biltzea eta gogor saiatzen dira ikasten, euren aukerak ondo baliatzen. Eta amets handiak dituzte …\nZer pentsatu duzu dokumentala ikustean? Zein da zure hausnarketa? Zer da filme dokumental honetan gehien gustatu zaizuna? Kontatu ezazu asko gustatu zaizu pasadizo edo gertaera bat.\nZacarias Essalehy dio\nazaroa 14, 2019 at 10:47 am\nDokumentua oso interesgarria egin zait, asko gustatu zait jendeak zenbat egon behar duen ikastolara joateko eta zenbat sufritzen duen. Jakitea guk 10 minutu tardatzen ditugula ikastolara joateko eta beraiek 4 hordu tardatzen dituzte.Nik pena sentitzen du beraiek gogo handiz joaten dira ikastolara, jakinda bide luze eta saila izengo zelakoan baina beraiek egiten dute etorkizun hona nahi dutelako beraien familiak alimentatu horregatik joaten dira gu daukagun sortearekin joan ete hitz eginten pasaitzen dugu ia klase osoa bereiek lana egitera igual zaie zer jantzi ez dira kejatzen. Beti familiarekin egoten dirala ez dute gurasoei kontra egiten beti kaso egiten diete.\nazaroa 14, 2019 at 10:48 am\nDokumentala ikustean, ikusi dut, ume batzuek egin behar dituzten bideak eskolara joateko. Beraikek eskolara joateko oso poz handia dute eta guk berriz ez dugu hain beste estimatzen. Eta oso sorte handia dugu eskolara joan gaitezkeelako. Dokumentala oso ona iruditu zait eskolara joaten direnak eta estimatzen ez dutenak kontzientziatzeko. Gehien gustatu zaidana Jackson eta Salomeren eskolarako bidea izanda, zaia egiten da pentsatzea badagoela jendea 15km egin behar dituela eskolara joateko eta ala ere ikaragarrizko gogoa izaten duela. Gainera, Salome eta Jackson Kenian bizi dira eta eskolara bidean elefanteak pasatu behar dituzte. Hori da gehien gustatu zaidana. Carlitos eta Micaelaren bidaia ere asko gustatzen zait gainera; Argentinan bizi dira eta zaldiz joaten dira. Carlitosek asko laguntzen dio bere ahizpari eta zaldia manejatzen usten dio. Zahira, Zineb eta Noraren bidaia ere oso interesantea da ze, momentu batean Norak hankan mina hartzen du eta beste biak laguntzen geratzen dira. Eta guztietan onena Samuel, Gabriel eta Emmanuelen bidaia. Zoriontsua da ikustea nola bi anaiak laguntzen dieten Samueli eskolara joaten eta batzuetan zorte txarra izaten duten arren aurre egiten diote.\nNik animatzen zaituztet pelikula hau ikusten ze oso interesgarria eta polita iruditu zait eta kontzientziatzen laguntze du.\nazaroa 14, 2019 at 10:49 am\nGuk sortea daukagula eskolara denok joan dezakegula eta beraiek kilometroak egin behar dituzte eskolara iristeko sailtasunekin. Ez dugu apreziatzen daukaguna eta beraiek eskolara joatea bakarrik apreziatu egiten dute eta ahal duten guztia ikasten dute. Gehien gustatu zaidana beraien jarrera da, daukaten gutxi hori asko apreziatzen dutelako eta alkarri lagunduz . Adibidez, Samuel gaixo dago eta bere anaiak ez bazioten lagundu, ezin izango zuen eskolara joan, hala ere sailtasunak izaten dituztelako bi pertsonen artean lagunduta eramaten. Norak mina hartzen duen momentuan bere lagunak ez baziren egon ezingo zuen eskolara iritsi eta bidea jarraitu baina lagunen laguntzaren et motubazioaren esker eskolara heltzen da. Micaela zaldian bakarrik joan bazen ez zen hain ondo moldatuko pasadizo zailetan baia Carlitosekin joanda seguruagoa da. Jackson eta Salome biak batera joaten dira, bakarrik joan izan baziren beldur gehiago izango zuten elefenteengan.\nRuth Sánchez Blanco dio\nazaroa 14, 2019 at 10:50 am\nPertsona guztiak ez dugula berdin sufritzen, pertsona batzuk kilometro gehiegi egin behar dutela beraien eskolara joateko eta pertsona batzuk kexatzen dira beraiek egin behar duten bideengatik ez dakibelako beste pertsonek zenbat sufritzen duten beraien bidea egiteko.\nUme txikiak edo ez hain txikiak asko sufritzen dutela eta guk oso zoriontsu garela bizitza hau edukitzeagatik, nik uste dut ez garela hainbezte kexatu behar bizitza oso ona daukagulako eta beraiek ez hain ona. Dokumentaleko neska batek eskolarako bidean txorkatila okertu egin zuen eta beraren lagunak lagundu egin diotenean, eta azkenean eskolara iritsi direnean, eta beste dokumentaleko mutilari, Samuel, ezin zuen ibili eta beraren anaiak lagundu egin diote askolara iristeko.\nazaroa 14, 2019 at 10:51 am\nDenek ez dutela gu bezalako zortea eskolara joaterakoan guk oso gertu dugula eskola eta haiek kilometro asko egin behar dituzte eskolara joateko eta gainera oinez. Ez dela normala guk hain gertu izatea eskola eta hain hurrun. Gainera mendi handiak igo behar dituzte eskolara joateko. Asko gustatu zait ume hauek egiten duten esfortzua beraien buruak aurrera ateratzeko eta familiari laguntzeko. Nola nesketako batek oilo bat poltsan ematen duen gero azokan truke bat egiteko janaria lortzeko, beraiek ez dutelako gu bezala dendara joan eta janaria erosten. Nire iritziz dokumental hau oso polita da beraien bizitza zer nolako gogorra den eta jendeari dokumentala ikusteko esango nioke. Gainera gure bizitza ze erraz den haien bizitzarekin konparatuta eta ze ondo bizi garen jaiotako herrian eta haiek eskolara joatearekin bakarrik pozik daudela.\nDokumentala ikustean benetan gogorra dela gazte horien egunerokotasuna pentsatu dut. Egunero, orduak eta kilometroak egin behar dituztelako eskolara iristeko. Hala ere, oso gustora agertzen dira, ikasteko aukera dutelako. Gainera, ikasteko baliabide horiek oso ondo aprobetxatzen dituzte, beraien egoeran dauden edonork ez dituelako aukera horiek. Filme dokumental honetan gehien gustatu zaidana beraien arteko laguntasuna eta eskolarako bidean elkarrekin topatzen zirenean, zeinen pozik agertzen ziren izan da. Asko gustatu zait, Samuel, Emmanuel eta Gabriel, hiru anaien pasadizoa. Eskolara iristeko bide luzea egin behar zuten eta Samuelek arazoak zituen oinez ibiltzeko. Beraz, gurpildun aulkian ibiltzen zen eta eskolaraino bere bi anaiek gurpildun aulkian garraiatzen zuten. Samuel oinez ibiltzen ikasten ari zen, bere bi anaiek eta amak lagunduta. Dokumentala asko gustatu zait.\nazaroa 14, 2019 at 10:52 am\nOso ona da. Neretzat oso tristea zeba samuel 4km egin behar du beti, Zahira 22km egin behar du egunero eta hori asko da, Jackson 1,5 km egin behar du eskolara iritsi egunero eta azkenin Carlitos 18 km egin behardu baina beak bere zaldunekin joaten da eta bere arrebakin baina oso bide peligrosoa da. Azkenengo patie mutil danak zer nahi zuten gero handiak zeudenean. Zahira bere laguna mina zeukanean oinan eta lagundu zion, eta gero herri bati iritsi zuten eta bi auto pasatu zuten eta lehena ez zion kasurik egin eta beste auto ezan zion nahi duzue eramatea eta beak ezan zuten bai eta gero eskolara ondo iritsi zuten eskolara eta besteak ere bai.\nGu errezegi joaten garale eskolara eta beraiek ordu askotako bidea egin behar dutela. Guk ez dugula oso ondo aprobetxatzen eskola orduak eta beraiek edozer egiten dute eskolara orduan iristeko eta oso ondo aprobetxatzen dute. Gainera beraiek lan asko egiten dute nota onak ateratzeko etorkizunean dirua izateko eta beraien familiak ondo bizitzeko eta lana lortzeko eta guk batzuetan ez dugu ikasten eta notak exkasak ateratzen ditugu eta igual zaigu eta ez dugu etorkizunarekin pentsatzen eta berdin zaigu gure familiei zer gertatuko zaien eta guk lagundu behar diegu. Zorte ona izan dugula non gauden eta nola bizi garen baita eskolako gauzekin; erraz irizten gara eta beraiek 2-3 hordutan iristen direla, hango eskoletako mantenimendua eta hemengo mantenimenduagatik. Gehiena gustatu zaidana Samuelena gustatu zait gurpildun aulkian ibili harren eskolara joaten da bere bi anaiekin (Gabriel eta Emmanuel) eta anaiek ematen dute oso egoera txarretan eta Samuelek esaten du jendea gurpildun aulkietan ibiltzen diren jendea ez dela joaten eskolara egoerengatik eta berak zortea duela tokatu zaion familiarekin egotearekin eta berak esforzuea egiten duela bere familiak ez sufritzeko berarengatik eta bere bi anaiengatik joaten dela eskolara bestela ez zela joango eta bere eskolako lagunek ere asko laguntzen diotela ezin duelako berak bakarrik ibili.\nazaroa 14, 2019 at 10:53 am\nDokumentala oso ona da. Umeak eskolara joateko gogo asko dute eta gainera eskolara iristean pozik daude eta gu berriz zertarako joaten gara galdetzen dugu, orain gogo gehiagokin etorriko naiz beraiengandik. Samuel gaxorik dago eta eskolara bere bi anaiekin joaterakoan kamioa zegoen aurrean eta ezin zuten pasatu orduan kamioan zeudenak lana utzi eta lagundu egin zion aulkia igotzen eskolara garaiz iristeko. Denak denai laguntzen zieten eta bi adibede onak ditut. Zahira, Zineb eta Norarekin batera mendiaren bueltan zeuden eta zahirak mina hartu zuen eta berandu iritsi ziren herri batera auto batek eramateko eta beste kamioi baterekin joan ziren eta bestea Jacson Salomonerekin eskola joateko mendi buelta egin behar dute eta elefanteak ez ikusstea intentatu. Ikusi egin zituen eta korrika hasi ziren elefanteak ez harrapatzeko. Jackson bere anaiari lagundu zion bidea esaten eta korrika hasi ziren eta elefanteak zaiestu zituen. Ikusi dudan dokumental onenetakoa da balore ta gauz garrantzitsu asko gertatu eta esaten direlako.\nazaroa 14, 2019 at 10:54 am\nLa película es muy bonita por que nos deja ver la vida que tienen las demás personas y todo lo que tienen que hacer para poder ir a su centro de educacion.\ntodo el recorrido que tienen que realizar para que en un futuro puedan cumplir sus sueños tener un trabajo y al tener un trabajo tener una mejor vida.\npoder viajar como les gustaria viajar a america viajar a mas lugares de africa y tener mejores condiciones de vida\nazaroa 14, 2019 at 10:56 am\nOso tristea da. Jackson Kenian bizi da bere familiarekin. Egunero bere arreba Salomerekin eskolara joan behar du, oinez, korrika. 15 kilometro egiten dituzte eta 2 ordutan iristen dira eskolara. Oso bide arriskutsua da. Animali basati asko daude bidean zehar eta kontuz ibili behar dute.\nZahira Marokon bizi da, Atlas mendikateko herrixka baten. Zineb eta Norarekin joaten da eskolara mendiz, oinez. 22 kilometro egin behar dituzte eta 4 ordutan iristen dira eskolara. Batzuetan errepidera irteten direnean kamioen batek eramaten ditu eskola aldera.\nCarmelitos eta Micaela Argentinako Pampan bizi dira. Euren baserritik 18 kilometro daude eskolara eta ordu eta erdi behar da zaldiz iristeko.\nSamuel Indian bizi da, Bengala golkoan. Gabriel eta Emmanuel anaiek eramaten dute gurpildun aulkian eskolara. Amak masaiak ematen dizkio. Eskolara iristeko 4 kilometro egin behar dituzte.\nNik uste dut beraien etxeetatik gertu eskola txiki batzuk egin behar direla. Gehiena gustatu zaidana pelikula honetan Carlitosen eta Micaelaren baserrian nola laguntzen dioten aitari eta amari animaliekin.\nDokumental hau ikustean pentsatu dut zorte handia dugula. Gutako gehienok 400-500 metro bakarrik egin behar ditugu eskolara iristeko eta urruti bizi ezkero autoa daukagu. Bideoko umeek zailtasun asko dituzte eskolara iristeko. Adibidez, Jacksonek eta bere arreba Salomek 15 kilometro dituzte beraien etxetik eskolara. Gainera, bidea oso arriskutsua da animali basati asko daudelako. Hau gure bizitzan ezinezkoa iruditzen zaigu. Beste desberdintasun bat, bideoko haurrek duten ikasteko gogoa da. Adibidez, Zahirak esaten du nahiz eta ikastea oso gogorra den beharrezkoa dela etorkizun bat edukitzeko. Denek gainera, beren familiei lagundu nahi die. Gehien gustatu zaidana da gure bizitzarekin batere antzik ez daukan bizitza bat erakusten duela bideoak. Nahiz eta gure adinekoak izan gu baino askoz esfortzu handiagoak egin behar dituzte. Horrek erakusten du nolako zortea daukagun. Niri gehien gustatu zaidan pasadizoa Jackson eta Salomerena da. Jacksonek bere arrebarik instrukzioak ematen dizkio bidean arriskurik ez izateko. Momentu batean elefante batek atakatzen die eta Jacksonek egiten duen lehen gauza Salome babestea da. Beste istorio polita Samuelena da. Nahiz eta gaixotasun bat izan eta berorren kabuz ezin oinez ibili bere anaiek eskolaraino laguntzen diote egunero.\nazaroa 14, 2019 at 10:57 am\nAsko gustatu zait dokumentala, gainera lehen ez nekien eskolara hain bidai luzeak eta gogorrak egin behar zituztenik eta beste gauza bat ikasi dut. Naiz eta nik eskolara joateko gogorik ez izan aspertu egiten naizelako, baina ikusi dut eskolara joateko baliabiderik ez duzunean eta joan ezin baduzu gogo gehiago edukitzen dela; ume ohien kasuan behintzat.\nDokumental oni buruz gehiena gustatu zaidana, Carlitos eta Micaelaren zatia izan da. Carlitos eta Micaela Argentinako Pampan bizi dira. Beraien baserritik eskolara 18 kilometroko bidea egin behar dute eta ordu eta erdi egin behar dituzte eskolara joateko; kontutan harturik zaldiz joaten direla eta ez oinez bestela askoz ere gehiago tardatuko lukete etxetik eskolara eta eskolatik etxera. Nahiz eta gehiena Carlitos eta Micaelaren istorioa gustatu Jackson eta Salomeren istorioa asko gustatu zait gainera elefanteak saihesteko saiakera ori oso gogorra iruditu zait, ez dakit nik momentu orretan nola erreakzionatuko nuen.\nPixka bat aspergarria dela baina ondo egon da.\nKm asko egiten ditustela eskolara joateko eta gainera samuel eta bere anaiek esfortzu asko egiten dutela.\numeek kantatzen duten kantua eta denak samuel eskolara joan denean ume danak lagundu egin diete.\ndenak eskolan bandera bat jarri dutela.\nla pelicula de los ninos que son muy pobres se trata de que tienen que ir ala escuela y sus padres no tienen coches para llevar a sus hijos los ninos de Africa son muy pobres no tienen limpia que tomar beben agua de un agujero tienen una casa de arboles con hojas de arboles cocinan con agua muy sucia de barro sus padre se dedican a casar animales y sus hijos cuando se dirijian ala escuela les aparece animales por ejemplo elefantes y leones\nlas ninas de marruecos son pobres y caminan muchos kilometros son tres ninas que son amigas y caminan siempre juntas y una de esas ninas se cansa y ya no puede caminar se sienta en una roca y esperan aun coche para que les lleve pero los choferes de dos coches no les llevaba y hasta que un coche les lleva\nazaroa 14, 2019 at 10:58 am\nSorte on daukagula eskola gertu edukitzeaz eta gu ez dugula baloratzen eskola jutea baino baloratu beharko genula. Ez dizela renditzen iguel diola zer komplikazio dauden beaxek eskola joan behar dira eta ez dira berandu allatu nahi orduan prisa askokin joaten direla. Nola Samuel eskola heltzerakoan bearen lagun pilla bat laguntzen dioten eta beari itxoiten nola egoteizen, eta bidean seukaten komplikazioak nola laguntzeixoben adibidez: kamioi horren jabiek eta tallerreko gizona. Nola Zahira eta bearen lagunak jasotzen duen gizona oso pertsona ona dan eta han pobre izetearren pertsona asko oso pertsona onak dira Afrikan eta emen asko edukita ere pertsona txar edo ez duten laguntzen pertsona asko dauden. Eta nola Jackson asko madrugatzen duen egunero eskola joatera eta gutxi janda ere energia asko gastatzen duela eskola juteko.\n1. Gu ez garela konturatzen zer ondo bizi garen eta zer errez joaten garen eskolara guk ikusi arte. Oso bide saila eta arriskutsua egiten dute eta denbora gehiegi behar dute eskolara joateko. 2. Denbora gutxiago beharko zuten eskolara joateko, noiz baitean zerbait gertatuko zaie eta gertatzekotan zerbait larria izango zen. Hobeto bizi beharko zuten, i9njustua da batzuk ondo bizitzea eta beste batzuk gaizki bizitzea. 3.Azkenean eskolara ailegatu egiten direla eta lagunak topatzen dituztela. 4. Gehien gustatu zaidana da denak denen artean laguntzen direla eta ez direla errenditzen, beren bidaiari haurre egiten diote nahiz eta zerbait gertatu.\nazaroa 14, 2019 at 10:59 am\nGure adineko pertsonak oso baldintza txarretan bizi direla. Guk gauza asko dauzkagula eta askoz gehiago baloratu behar ditugula. Eskola serioago hartu beharko genuke. Samuel, indiako\nUme batzuk sortie dute eskolara juteko baino ez da hain erresa eskolara jutea ume batzuentat orduk iraun behar dute eskolara jutea, beste batzuk (ni bezalakoak) erras dute eskolara jutea eta minutu batzuk iraun egiten deu. Eskolak gertuo izan beharko lukete ume batzuk denbora asko ez irauteko eskolara juatea, bestela problemak eukiko dute gelan lan egiteko. Carlitos eta micaelen pasadisoa nire gustokoena da, Carlitos zaldi bat du eta bere arreba txiena saindu bidean sehar eta bere lagunekin topo egiten du eta eskolara juten dute lau batera. Eskolan bandera igo egiten du Carlitos eta txakur bat dute eskolan.\nazaroa 14, 2019 at 11:00 am\nDokumentala ikustean suerte handia daukagula konturatu naiz. Guk ez dugu eskolara joateko km asko egin behar eta 10 minutura dugu eskola gutxi gora behera. Niri gehien gustatu zaidan pasadizoa Jacksonena izan da. Eskolara joateko bidean bizia galdu dezakelako eta gainera eskolatik bueltan anai zaharrena denez etxean gehien lagundu behar duena da. Beste pasadizoak ere gustatu zaizkit. Gustatu zaidan beste pasadizo bat Sammuelena izan da. Bere anaiak lagundu egiten diote beti. Bide osoan laguntzen diote kexatu gabe. Ezagutzen ez duten pertsona batzuk lagundu egiten diote. Eskolara iristen direnean bere lagun guztiek lagundu egiten diote bere sai egon ondoren. Laguntasun handia dutela antzematen da.\nDokumental hau ikustean ikusi dut munduko lekuetan ez dagoela batere berdintasunik, batzuk oso bide gogorrak egin behar dituzte eskolara joateko. Nere haurnasketa da benetan ondo bizi den jendea kexatu egiten dela eskolagatik, baina beste lekuko jendea aukera bat bezala hartzen dute. Gehien gustatu zaidana izan da gogorra izanda ere oso pozik joaten direla. Carlitos eta Micaela zaldiz joaten dira, eta, besteak oinez. Asko gustatu zait Samuel eskolara joatean gelakide denak lagundu diotela eta denok esfortzatu egiten direla.\nazaroa 14, 2019 at 11:02 am\nZorte handia daukagula bizi garen tokian bizitzeaz eta dirua edukitzeaz. Guk, ume horiek ez bezala, ez dugu ezfortzu handirik egin behar eskola iristeko. Gehienez hogei minutunan eskolan gaude.\nBaita dokumentalean agertzen diren eskolak eta gure eskola oso ezberdinak dira; gureak eraikin on batean daude eta beraienak ez, gure eskolan askoz ere gauza aurreratuak ikasten ditugu eta beraienean irakurtzen eta eragiketa simpleak ikasten dituzte (guk gauza horiek oso txikitatik ikasten ditugu).\nDokumental honetan gehien gustatu zaidana beste toki batzuetan nolako esfortzua egin behar duten eskolara iristeko ikustea gustatu zait.\nJackson eta Salome Keniakoak dira eta hamabost kilometro bi hordutan egiten dituzte egunero-egunetro eta toki arriskutsuetatik joan behar dute, elefanteak, jirafak eta animalia ezberdinak ebitatuz.\nZahira, Zineb eta Nora Marokokoak dira eta Atlas mendietan zehar hogeitabi kilometro egiten dituzte lau hordutan astean behin. Toki nahiko arriskutsutik joaten dira eta zati batean batenbati eskatu behar diote autoz emateko ezin baidute oinez joan hortik, eta berandu iristen badira agian ezingo dute autorik aurkitu.\nCarlitos eta Micaela Argentinako Pampanekoak dira eta 18 kilometro zaldiz egiten dituzte eskolara iristeko. Nik uste dut hauek bestean baino pixka bat hobeto bizi direla.\nSamuel, Gabriel eta Emmanuel Indiako Bengala golkokoak dira eta lau kilometro egiten dituzte ordubetez egunero eta Gabriel eta Emmanuelek beren anaia Samuel gurpildun aulkian eramaten dute. Samuel gaixorik baitago eta bere amak maisailak ematen dizkio baina ez da sendatzen.\nNIre pasadizo gustukoena Samuel, Gabriel eta Emmanuelena da. Harrigarria iruditzen zait nola Gabrielek eta Emmanuelek ez duten etsitzen beren anaia eskolara ematean. Beren anaia asko maite dutela ikusten da eta beraiek ere sakrifikatu egiten dira beren anaia eskolara iristeko. Jende askok ez zuen hori egingo.\nazaroa 14, 2019 at 2:44 pm\nGehienok eskola gustuta zait da.Jackson Kenian bizi da. Bere arreba Salomerekin, bide arriskutsua egin behar du eskolara egunero, erdi oinez, erdi antxintxika. 15 kilometro egiten dituzte, 2 ordutan.Zahira Marokon bizi da, Atlas mendikateko herrixka baten. Zineb eta Norarekin batera mendiz joaten da eskolara, barnetegira, astean behin eta aste osorako.22 kilometro egin behar ditu 4 orduz oinez. Batzuetan zorte ona izaten dute eta errepidera iristean kamioi batek eramaten ditu.Carlitos eta Micaela Argentinako Pampan bizi dira. Euren baserritik eskolara 18 kilometroko bidea dago, eta ordu eta erdi behar dituzte hara egunero zaldiz iristeko.Samuel Indian bizi da,Bengala golkoan.Gaixoak dago eta amak masaiak ematen dizkio.Gabriel eta Emmanuel anaiek eramaten dute gurpildun aulkian eskolara egunero, ordubetean lau kilometro eginez.\nazaroa 14, 2019 at 2:49 pm\nIkusi dugun pelikula, asko gustatu zait mezu ona adierazten duelako. Batzuk oso sorte ona dugu eta beste batzuk ez hain ona. Baina ahal dutena egiten dute eta horrela bizi dira, pozik.\nBeraiek eskolako bidean obstakulu asko dituzte, denbora asko irauten duen bidea da, bide haietan arrisku handiak daude baina ahal dutena egiten dute.\nAdibidez: Samuel, Emmanuel eta Gabrielen kasuan, Samuel gaixotasun bat du eta bere amak masaiak eman behar dizkio. Samuelen anaiek asko laguntzen diote. Eskolara joaterakoan bi anaiek Samuel ematen dute erroberadun ahulki batean, bidea ez da oso lagungarria, harri asko daude erdian… eta askoz gauz gehiago. Ordubete egiten dute egunero eskolara joateko, hau da, lau kilometro. Eskolara iritsitakoan, Samuelen lagunak ere laguntzen diete. Eta berarengana joaten dira denak.\nAsko gustatu zait pelikula!\nazaroa 14, 2019 at 2:50 pm\nPelikula hau ikustean, pentsatu nuen oso gogorra dela beraien bizimodua, eskolara joateko bakoitzean horrenbeste kilometro egitea ez baita erreza. Aldi berean guk, bertatik bertara dugu eskola.\nNire hausnarketa da, lehen esandako moduan oso oso gogorra dela beraien bizimodua eta batez ere Samuel eta bere anaiena, Samuel gaixorik dagoelako eta bere anaiek aulkiari bultzaka eraman behar dutelako eskolaraino. Besteek ere, ez daukate bide erraza baina anai horiena ikaragarria iruditzen zait.\nDokumental honetan gehien gustatu zaidana, guztiek eskolara bidean izan dituzten abenturak dira. Aldi berean oso momentu zailak dira beraientzat baina gehien gustatu zaidana, Samuelen silaren gurpila puskatu eta gizon baten lagundu zien momentua izan zen. Nora, Zahira eta Zineb kamioian joan ziren momentua ere gustatu zitzaidan.\nPasadizo bat kontatzearren, Jackson eta Salomeren bideko abenturak kontatuko nituzke, hau da, elefanteekin ihesik ibili ziren momentuak… Baina, batez ere momenturik pozgarriena, guztiak ondo iristen direnean eskolara da.\nAsko gustatu zait pelikula, beraiek nola bizi diren eta gu nola bizi garen jakiteko, konparazioa handia baita.\nAsko gustatu zait pelikula. Bertan ikusi dut jendeak ikasketak egiteko nolako bidea egin behar duen,eta bidaia guzti hori dena egin harren nolako gogoekin egoten ziren eskolarako, eta guk berriz oso oso gutxi tardatzen dugu, baina gogorik gabe joaten gara.\nGuk gehiago baloratuko behar genukeela, eta zer pasatzen zaien eta nolako bidaia egin behar duten eskolara joateko eta gogotsuago lan egin.\nGehien gustatu zaidan partea Jackson eta bere arreba Salomeren bidaia da, 15km egiten dituzte 2 ordutan. Bidaian bi botila urarekin beteta, eta nola bidaian eleganteak topatzen zituzten eta oso kontuz ibili ber ziren eleganteak ez ikusteko. Baita ere asko gustatu zitzaidan nola Emmanuel eta Gabrielek bere anaia gaxoari (Samuel) laguntzen zioten eskolaraino eta han Samuelen lagunek zai egoten ziren han eskolaren barruan.\nOso kuriosoa iruditu zitzaidan nola denek eskolara iritsieta beren lurraldeko banderak igo eta kantatzen asten ziren.\nOso polita da baita ere nola bukaeran bakoitzak esaten zuen handitan izan nahi zutena,adibidez Jacksonek pilotoa izan nahi zuen, eta Sammuelek medikoa izan nahi zuen…\nazaroa 14, 2019 at 2:51 pm\nOso ona iruditu zait eta umeak oso ondo egin dute jakinda aurrean kamara bat dutela. Ez dugula apreziatzen daukaguna, guk eskola 10tara dugu eta ume hauek mendi eta ibaiak zeharkatu behar dituzte eskolara heltzeko segurunez komunik eta ur potable gabekoa. Gehien gustatu zaidan pertsonaia Jackson da. Nola borrokatzen duen egunero eskolara garaiz heltzeko eta bere arreba nola zaintzen duen. Beste pertsonai asko gustatu zaidana Carlitos da. Bere arreba zaindu egiten du eta zaldia gidatzen oso ona da, ikaskideen arteko adiskidetasuna ere oso ona da zaldiarekin topo egiten dutenean eta nola joaten dira batera eskolara. Ez zaidana asko gustatu Zahiraren bidea da 4h-koa danak oso bidai luzeak eta oso gogorrak baino “auto stop” egin beharra oso gogorra iruditzen zait\neta gizon batek ez zituen neskak jaso eta bigarrenak ia ez zituen jaso baina azkenean heldu ziren eskolara. Beste gauza bat da pelikulan joaneko bidea azaltzen zela baina gero bueltatu egin behar dira.\nDokumentala oso interesgarria izan da.\nGazte horiek beraiek bakarrik egiten zituzten bide luzeak abentura eta arrisku ugari ditu baina beraiek eskolara joateko egiten zuten ezfortzua ikaragarria da.\nGehien gustatu zaidana izan da Carlitosek bere eskolarako bidean zaldiz igaro dituen parajeak izan dira, oso mendi eta erreka politak eta miresgarriak agertzen ziren.\nHorrez gain, umeek zituzten ametsei buruz hitz egiten zutenean adierazten zuten ilusioa hunkigarria zen. Adibidez, Jacksonek pilotua izan nahi zuen, Kenya eta elefanteak goitik ikusi eta beste zenbait herrialde exploratzeko sekulako gogoa zuen.\nGuk eskola bertatik- bertara izan ohi dugu baina gazte horiek horrenbeste ibili beharra ikaragarria iruditzen zait, Jacksonek Kenyako gazteak elefanteak sahiestu behar ditu, Samuelek ezin du ibili eta bere bi anaia gazteagoek ematen dute, Carlitosek zaldi gainean ibili behar izaten du eta Zahirak Atlasaren zati handi bat igaro behar du eskolara iristeko, zorionez dokumentalean ez da ezer txarrik gertatzen\nazaroa 14, 2019 at 2:52 pm\nNire uztez ez gara ohartzen gure bizitzan duguna adibidez eskola. Jackson eta Salome Kenian bizi dira eta egunero 15 kilometro egiten dituzte 2 ordutan eskolaraino iristeko.Guk eskola gorroto dugu baino beraiek guztoko dute eskolara joatea ikastera.Zahira Marokon bizi da eta eskolara joateko bide oso txarra du eta bere lagunekin joaten da eskolara, eskolara joateko 22 kilometro egiten dituzte 4 ordutan, batzuetan suerte ona badute bide erdian kamioi, kotxe edo edozein ibilgailu tokatzen zaie eta bertara igo eta eskolaraino joaten dira, ori bai txoferrak baimena eman eta gero. Carlitos eta Mikaela anai arrebak dira eta Argentinan bizi dira Pampan, beraien baserritik eskolara joateko 18 kilometro dituzte eta ordu eta erdian egiten dute ori bai zaldian joaten dira. Samuel Indian bisi da bere anaiekin eta Samuel gaixorik dago eta bere amak ondartzan masajeak ematen dizkio egunero, bere anaiekin egunero eskolara joaten dira eta Samuel zila batean egoten da eta bere anaiek eramaten dute bultzaka.\nEskolara bidean pelikula/dokumentala asko gustatu zait. Pertsona batzuk eskolara joateko dituzten zailtasunak oso ongi agertzen dira eta baita ikasteko dituzten gogoak ere.\nJacksonek adibidez nahiz eta 15km egin egunero bere arrebarekin gogo handiz ikasten du egunen batean pilotua izatera heltzeko.\nZahirak berriz 22 kilometro egin behar ditu astean behin eskolara joan eta astea bertan pasatzeko eta asko ikasi nahi du egunen batean andereño izatea lortzeko.\nOndoren Carlitos dago 18km egin behar dituela egunero zaldiz eta honek bere familiari diru kontuetan laguntzeko ikasi nahi du.\nEta azkenik Samuel gaixorik dagoela eta beraz ezin dituela hankak mugitu nahiz eta pixkanaka-pixkanaka hanketako mugimendua hobetzen joan bere bi anaiak laguntzen die eskolara 4km eginez eta honek medikua izan eta bera bezalako umeei lagundu ahal izateko.\nGehien gustatu zaidana umeen ikasteko ilusioa izan da.\nNik pentsatu dudana da munduko ume batzuk bide luzeegia egiten dutela eskola joateko.\nAdibidez, Zahira Marokon bizi da, Atlas mendikateko herrixka baten. Zineb eta Norarekin batera mendiz joaten da eskolara, barnetegira, astean behin eta aste osorako 22 kilometroko bidea egin behar dute oinez lau ordu tardatzen dute guztira. Batzuetan zorte onarekin errepidetik kamioi edo kotxe batek hartzen ditu.\nGehien gustatu zidana nola samuelen anaiak bere gaixotasuna ondo ematen jakiten zutela zeba horrelako situaziotan ez da erraza ahurrera jarraitzea 4 kilometroko bidea eginez eskolara joateko.\nBaita ere Carlitosek bere arreba Mikaelarekin zituen harreman onak adibidez denbora pizkatean utzi zionean zaldia gidatzen\nazaroa 14, 2019 at 2:53 pm\nDokumentala ikustean, oso eskertuta sentitu naiz. Horrelako dokumental bat ikustean ohartzen zara zer suerte daukagun, osasuna eta egoera ezin hobeaz bizitzeaz; gure bizitzako edozein momentutan ez ditugulako eskertzen.\nDokumentaleko umeek, hainbat ordu egin behar izaten dituzte oinez edo zaldiz eskolara iristeko, baina garrantzitsuena ume horien eskolara joateko gogoa da. Guk aldiz, eskola ia etxe ondoan daukagu, eta gehienetan ez dugu eskola joateko batere gogorik izaten. Oso interesgarria iruditu zait dokumentala, hainbat umeen egoera diferenteak aipatzen dituelako. Adibidez, Argentinan bizi den Carlitos izeneko mutil gazte baten eta bere arreba gaztearen eskolarako bidea azaltzen da. Haiek hainbat ordu igaro behar dituzte zaldiz eskolara iristeko. Eta aldiz, Kenian bizi den Jackson mutil gaztearen egoera ere azaltzen da. Horrek 15 kilometro egin behar izaten ditu oinez eskolara iristeko egunero. Dokumentalean, gehien gustatu zaidana beraien arteko adiskidetasuna eta laguntasuna da. Batek mina eduki edo gaixorik egonda, nola ematen dizkioten animoak aurrera jarraitzeko eta ez errenditzeko.\nHenar Galarraga Urcelay dio\nNiri asko gustatu zait nahiz eta gogorra izan. Asko gustatu zait jakitea munduko herrialde desberdinetan zer sakrifizio egin behar duten umeek eskolara joateko eta hezkuntza bat jasotzeko.\nAskotan gauza txikiengatik kexatzen gara eta ez dugu pentsatzen beste herrialde askotan gu baino askoz okerrago bizi direla. Baita, askotan kexatzen gara eskolara ez dugulako nahi joan baina beste herrialde askotan edozer emango luketen eskolara joateko eta hezkuntza bat jasotzeko, eta dokumental honek hori erakusten du.\nKenian Jacksonek eta Salomek 15 kilometro egin behar dituzte eskolara iristeko, eta bide hori 2 ordutan egin behar dute. Eskolara bidean elefante eta jirafen artetik pasa behar dute eta hori oso arriskutsua da, gainera beraiek eman behar dute ura eskolara. Beste neska bat Zahira da eta Marokon bizi da, berak 22 kilometro egin behar ditu eta 4 ordu tardatzen ditu. Bidean bere lagun Zineb eta Norarekin aurkitzen da eta hirurak batera joaten dira eskolara.\nDokumental honetan gehien gustatu zaidana da ume horiek handitan zer izan nahi zuten esan zutenean. Adibidez Samuelek medikua izan nahi du, Micaelak andereñoa…\nKexatu baino lehenago, besteekin pentsatzen hasi behar dugu.\nBatzuetan edozein gauz txikirengatik kexatu egiten gara baina benetan ez dakigu beste batzuk nola bizi behar izaten duten, zer egin behar izaten duten eta gainera, gauzak kexatu gabe egiten dituzte. Gu eskolara joateko kexan ibiltzen gara eta beste hainbat tokitan berriz, eskolara joateko gogoz ibiltzen dira. Beste herrialde batzuetako umeentzat eskola edukitzea ze garrantsitzua den ikustean ohartzen gara benetan zer egoeratan bizi diren. Dokumentala interesgarria iruditu zait, beste hainbat herrialdetan umeek egin behar duten bidea ikusi eta gurearekin konparatu ahal izateko. Nik uste dut pertsona askori begiak irekitzeko balio ahal izango duela eta ikusteko batzuetan gure kexak zentzu gabeak direla.\nAsko gustatu zitzaidan Samuelen anaiek nola laguntzen zieten eta ze esfortzu egiten zuten beraien anaiak eskolara joan ahal izateko. Baita ere, gurpila hondatu zitzaienean nola jarraitu zuten beren bidearekin.\nazaroa 14, 2019 at 2:54 pm\nFilm hau interesgarria iruditu zait, eta asko gustatu zait, munduan gertatzen den arazo bati buruz hitz egiten duelako.\nMundua oso bidegabea da, dirua dutenek erraztasun gehiago izaten dituzte, baina diru gutxi dutenek askoz lan gehiago egin behar dute helburu berbera lortzeko.\nFilm honetan 8-13 urteko ume batzuk azaltzen dira 4-18 km-ko bideak egin behar dituztenak eskolara joateko; Adibidez, Jackson, 15 km-ko bidea egin behar duela eskolara joateko; edo Samuel, Gabriel eta Emmanuel 4 km-ko bidea eginez, hauek Jackson baino 11 km gutxiago egin behar dituzte, baino baldintza txarragotan, Gabriel eta Emmanuelek bere anaia Samuel eraman behar dute erroberadun aulki batean, bere anaiaren pisua 2 orduz eraman behar dute. Eta beste bi ume gehiago ere azaltzen dira, baina guztiak herrialde desberdinetakoak\nFilma ikusterakoan konturatu naiz gure bizia oso ona dela beste askoranarekin alderatuta. Guk bost edo hamar minutura daukagu eskola eta munduko beste toki askotan km mordoa egin behar dituzte eskolara iristeko.\nNik uste dut eran batera hau guztia aldatzea badagoela guk badugu diru nahikoa han bideak berritzeko, eskola gehiago eta hobeagoak egiteko, gaxotasunak sendatzeko…\nPelikulan azaltzen da nola Jacksonek egunero 15 km egin behar dituen 2 ordutan eskolara iristeko. Bide horretan elefanteek ez ikusteko kontu handiarekin ibili behar du beste eskolara doan bitartean hiltzako arriskua du.\nCarlitos eta Micaela berriz Argentinako Panpan bizi dira beraiek egunero 18 km ordu eta erdi egin behar dituzte zaldiz.\nZahira Marokokoa da, berak berriz 22 km egin behar ditu 4 ordutan oinez. Bera beste bi lagunekin joaten da astelenero eskolara Nora eta Zibed.\nEgoera hauek oso gogorrak dira eta aldatzeko zerbait egin beharko genuke.\nAsko gustatu zait dokumentala. Nik pentsatu nuen ume horiek beldur handia pasatuko zutela eskolara bidean guztiak jaikitzen ziren oso goizo eskolara garaiz iristeko eta gainera izugarrizko bidea eta gauza asko zeharkatu behar dituzte adibidez Jaksonen eta bere arrebaren bidea oso luzea zen eta gainera elefanteak saiestu behar zituzten. Gainera pentsatzen jarrita guk izugarrizko zortea dugu eskolara joateagatik etxe onak edukitzeagatik… Beraiek, ez zuten etxe bizitza oso ona baina denak elkar babesten ziren eta beraiek egiten zituzten beharra zutenean, adibidez Jakson uraren bila joaten zen berarentzako eta bere familiarentzako.\nGainera umeek egunak ematen zituzten eskoletan eta gu egunero etxera joaten gara eta gure familia egunero ikusten dugu baina beraiek ez.\nGehien gustatu zaidana da bata besteak elkar laguntzen zirela eskolarako bidean eta inor ez zutela atzean usten. Eta eskolara iritsitakoan guztiek beraien herrialdeko banderak jasotzen zituztela eta batzuek kantatu egiten zutela denak batera.\nPasadizoa: Asko gustatu zait Samuelek bere anaiekin duen elkartasuna oso zoriontsuak ziren. Eta zerbait behar bazuten bata besteari laguntzen zieten. Gurpila irten zenean tailer batera joan eta konpondu egin zuten bere anaia eskolara irizteko. Ez zitzaien inporta beraiek berandu iristea.\nazaroa 14, 2019 at 2:55 pm\nSegún lo que he visto en la película me parece muy buena para mi gusto transimite lo que ocurre en diferentes países.\nHay partes interesantes como por ejemplo en Kenia les avisaban de tener cuidado con los elefantes cosa que en nuestro día a día no escuchamos basicamente estan arriesgando su vida a cada hora que gastan solo para ir a estudiar .\nTambién en Marruecos Atlas el camino por el que van es peligroso y por el día que sea es tu suerte encontrar un medio de transporte aunque no hay que fiarse de cualquiera que pase .\nEn Argentina les enseñan desde pequeños a montar en caballo para poder llegar a la escuela.\nEn conclusión que hay que valorar lo que tenemos y estudiar porque ya que nosotros lo tenemos fácil hay que aprovecharlo y cumplir nuestros sueños para poder llegar a algo en la vida.\nazaroa 14, 2019 at 2:56 pm\nBa guk sortea daukagula eskola etxetik gertu edukitzeaz, gu 5-10 min behar ditugu eskolara iristeko egunero eta beraiek 3h baina gehiago behar dituzte eskolara iristi ko egunero. Batzuetan gehienak berandu iristen dira dira elefanteen kulpaz, beste batzuetan zorionekoak izaten dira eta eskolara garaiz iristen di ra bidean kamioi bat aurkitzen dutelako. Batzuk mendiz mendi joaten dira egunero eskolara 4h-buelta egiten. Beste batzuk lautada batean joaten dira eskolara oso ibilbide arriskutsua eginez, noizean behin elefanteak aurkitzen dituzte bidean eta oso arriskutsua izan daiteke. Carlos izeneko Argentinar bat zorionekoa da zaldia duelako baina berdin dio egunero 18km egiten dituzte 1.30min-etan zaldiz. Samuel gaixorik dago gurpildun aurkian egunero eskolara joateko sekulako ibilbide luzea egin behar du bere anai Gabriel eta Emmanuelekin.\nGaztetxo hauentzat ez da erraza eskolara joatea.\nOso interesgarria iruditu zait filma.\nFilma ikustean, ikusi dut suertetsuak garela eskola bertan edukitzeagatik. Iruditu zait ez dugula pentsatzen besteak zer egin behar duten egunero eskolara joateko eta guk egiten dugunagatik kexatzen garela 10 minutura edukita eskola.\nGehien gustatu zaidana da umeek entusiasmo handia daukatela hain beste ibili arren, eta ez direla kexatzen nekatuta edo daudelako, eta baita ere, bidean elkarri animoak ematen egon direla eskolara ailegatzeko. Bakoitzak bere hitzekin azaltzen zutenean zer nahi zuten izan handitan, hunkigarria egin zitzaidan.\nAsko hunkitu didan gauza bat izanda ikustean batek zailtasun fisikoak zituela bere anaiek eskolara ematen zutela gogo guztiekin, hor ikusten da nola anaiak elkarren artean zenbat maite diren.\nUme horiek txaloak merezi dituzte egiten dutenagatik hain gazteak izanda!\nDokumental hau ikustean, pentsatzen ari nintzen, guztiek ez dutela gu bezala eskola hain urbil eta ezin dute hain azkar eskolara iritsi.\nDokumental horretan agertzen diren umeek bezala beste askok dituzte arazoak eskolara joateko.\nAdibidez, Kenian bizi diren bi ikasleek eskola oso urruti dute eta ordu bat baino gehiago ematen dute eskolara iristeko, eta gainera, bidean arrisku asko dituzte.\nHorietako beste bat Zineb da. Marokon bizi dena. Bera bere laguneekin joaten da eskolara. 22 kilometro egiten dituzte oinez eta lau ordu ematen dituzte eskolara iristeko.\nBestea, Carlitos da. Bere ahizparekin eskolara joaten da. Argentinan bizi da. Hauek ordea, zaldiz joaten dira 18 kilometroko bidea eginez.\nEta azkenik, Samuel da. Indian bizi dena. Bere anaiekin joaten da eskolara gurpildun ahulkian. Gaixorik dagoelako.\nGehien gustatu zaidana da, guztiek eskolara iristerakoan beraien herrialdeko banderak igotzen dituztela makil luze batean.\nJakes Gogortza dio\nazaroa 14, 2019 at 2:57 pm\nNik uste dut guk zortea dugula eskola etxetik gertu edukitzean. Dokumentalean agertzen diren umeek berriz, oduak oinez eman behar dituzte ez oso kalitate oneko ikasketak edukitzeko.\nNire ustez gobernuek diru gehiago erabili beharko zuten ume eta gazte guztiek kalitateko hezkuntza edukitzeko eta ez arma berriak egiteko, jendeari mina egitea dutela helburu.\nJende dirudunak ere zerbait egin ahal izango lukeen janari bilketetan lagunduz edo misiolari bezala joanez, baina jendea oso berekoia da eta bereak ez diren gauzek ez diote axola.\nHarritu nauen gauzetako bat da, ume horiek zenbateko gogoa duten eskolara joateko ikusita nolako zailtasunak dituzten edozeinek etzi egingo lukeen.\nSamuelen kasua da hunkigarriena bere anaiek laguntzen diote eta ikaragarrizko esfortzua egiten dute bere anaia zaharragoa eskolara joan dadin\nazaroa 14, 2019 at 2:58 pm\nGutako gehienek eskola bertan dugu baina munduko jende askok oso urruti dute. Adibidez Jacksonek eta bere arreba Salomek. Hauek Kenian bizi dira eta egunero 15 kilometro egiten dituzte 2 ordutan ikastera joateko eta bakoitzaren ametsa betetzeko. Beste adibide bat Zahirarena da. Atlas mendikateko herrixka batean bizi da eta astean behin, Nora eta Zinebekin geratzen da batera joateko. Eskolara joateko, 22kilometro egiten dituzte 4 ordutan baina auto batek eramaten dituzte oso nekatuta daudenean. Carlitos eta bere arreba Micaela, Argentinan bizi dira eta 18 kilometro egiten dituzte eskolara zaldiz joanda. Samuel indian bizi da eta gaixorik dago bere amak masaiak ematen dizkio eta gurpildun aulkian ibiltzen da eta eskolara joateko bere bi anaiek eramaten dute, Emmanuel eta Gabrielek, bultza eginda, 4 kilometro eginez ordubetean.\nNire ustez oso pelikula ona da eta ikusten da ume asko gogor saiatzen direla ikastera joateko etorkizun ona izateko. Niri gehiena gustatu zaidana da umeek dituzten ametsak eta nola saiatzen diren ori lortzeko.\nJackson Kenian bizi da bere arrebarekin. Bide arriskutsua egin behar dute eskolara joateko eta bostetan esnatzen dira, 15 kilometro egiten dituzte, 2 ordutan.\nZahira Marokon bizi da, 22 kilometro egin behar ditu (4 orduz oinez.) Astean behin joaten da eskolara, Batzuetan zorte ona izaten du eta errepidera iristean kamioi batek eramaten ditu.\nCarlitos eta Micaela Argentinan bizi dira, beraien baserritik eskolara 18 kilometroko bidea dago, eta ordu eta erdi behar dituzte hara egunero zaldiz iristeko.\nSamuel indian bizi da, gaixotasun bat du eta Gabrielek eta Emmanuelek eramaten dute gurpildun aulkian eskolara egunero lau kilometro eginez.\nOso pelikula entretenigarria da nahiz eta pelikulan zehar hitz gutxi egon oso ondo adierazten du ume askoren egoera.\nazaroa 14, 2019 at 2:59 pm\nJ’ai vue dans le films les enfants qui ont etais partie a l ecole pour aprendre ils sont tres louins de votre ecole tous pour aprendre a 22 kilometre de courire et les fille qui sont tres louins tous les ans dans le film ils sont fatiquer pour aler a l ecole seulement pour soulever le drapeau et aprende et telment emportent pour mois\nazaroa 17, 2019 at 1:14 pm\nDokumentala ikusi eta gero ohartu naiz suerte handia dugula, gure adineko pertsonak oso baldintza txarretan bizi direla. Baita ere, kexatzen gara eskolara joan behar dugula eta beraiek 3 ordu inguru behar dituztela eskolara joateko eta goizo ailegatzen zirenean pozez zoratuta egoten zirela .\nGuk gauza asko dauzkagula eta askoz gehiago baloratu behar ditugula, eskola serioago hartu beharko genukeela eta beraietaz askoz ere gehiago akordatu beharko genukeela.\nSamuel eta bere anaiak, indiako mutikoak, bidean zihoazenean eta kamioi bat errepidean aberiatuta zegoenean mutil batzuk lagundu zienean. Baita ere ukitu zidan momentua izan zen Samuelen anaiak eta lagunak samueli nola laguntzen zioten. Guk hori egiten ere ikasi beharko genuke. Horrez gain, Keniako eta Argentinako paisaiak asko gustatu zaizkit. Beste gauza bat ere gustatu zait, Carlitosek eta bere arrebak otoitz egin zutenean bidaian ezer gertatu izan ez zedin.\nUtzi erantzuna Souleymane Sall(r)i Utzi erantzuna


Dermatologoek hondartzako lehen egunetan eguzkitan 10 minutu baino gehiago ez egotea gomendatzen dute. | Consumer\nDermatologoek hondartzako lehen egunetan eguzkitan 10 minutu baino gehiago ez egotea gomendatzen dute.\n12:00etatik 16:00etara 'astro erregearen' esposizioa saihestea gomendatzen dute\nEspainiako hondartzak lehen elur-jausiak izaten hasi dira egun hauetan. Bainularien azala hilabete luzez egon da babestuta, eta bat-batean haizeak, itsasoko urak eta eguzki-izpiek jotzen dute. Bat-bateko aldaketa horrek ondorio traumatikoak izan ditzake oinarrizko neurri batzuk hartzen ez badira.\nAzken urteotan, dermatologoek eta medikuntza orokorreko adituek etengabe ohartarazten dituzte eguzki-izpiekiko kontrolik gabeko esposizioak dakartzan arriskuak, batez ere azala oraindik belztu ez denean. Larruazaleko minbiziaren intzidentzia handitzeak kezkak sortzen ditu biztanlerian. Pixkanaka ohartzen da eguzkia ez gutxiestea komeni den arriskua dela.\nAdituen gomendioen artean, lehena eta oinarrizkoena erredurak saihestea da. Erredurak ohiko eragozpenez gain, epidermiseko zeluletan kalteak eragiten dituzte, epe ertain eta luzean ondorioak izan ditzaketenak. Horregatik, lehenengo egunetan hondartzara zuhurtasunez hurbiltzea gomendatzen dute dermatologoek. Are gehiago, egun horietan eguzki-izpien eraginpean zuzenean egoteak ez luke izan behar hamar minutu baino gehiago, eta azala eguzki-krema batekin babestu ondoren beti.\nEspezialistek diote, halaber, ez dela eguzkitan egon behar 12:00etatik 16:00etara. Oinarrizko aholkuak dira, eta zenbait aldagairen mende egoten dira beti, hala nola pigmentazioaren eta larruazal bakoitzaren eguzkiarekiko erresistentziaren mende, handiagoa epidermis ilunen kasuan, eta txikiagoa zurien kasuan.\neguzki erredurak playa-eu


Ikasleen eskubideak bermatzea ez da “diru-xahutzea” | LAB UPV/EHU\nIkasleen eskubideak bermatzea ez da “diru-xahutzea”\n2018-10-08 AZP, IritziaLAB upv/ehu\n2001ean matrikulatu zen lehenengoz UPV/EHUn hezkuntza premia berezia zuen ikasle bat. Oraindik gogoan dugu zer nolako kudeaketak egin behar izan genituen ikasle horrek, aukera berdintasuna ardatz, Unibertsitatean ikasteko eskubidea izan zezan. Batxilergoko ikasketetan bermatua izan zuen laguntza, unibertsitatean ere izan zezan hezkuntza-laguntzarako espezialista bat kontratatu zen.\nOrdutik gaur egun arte, desgaitasunak eta hezkuntza premia bereziak dituzten ikasleen kopurua asko hazi da, 309 ikaslera iritsi da UPV/EHUren II. Inklusio Planean (2012-2017) jasotako datuen arabera. Hala ere, UPV/EHU-k eskaintzen dien zerbitzua salagarria da.\nEzgaitasunak dituzten Pertsonentzako Zerbitzua 2002an sortu zen eta horrekin batera zerbitzua aurrera emateko lanpostu batzuk, tartean mugikortasun urria duten ikasleen hezkuntzan laguntzeko teknikari espezialisten bi lanpostu. Gerora sortu ziren zeinu hizkuntza interpreteen biak ikasle gorrei zerbitzua emateko. Aitzitik, ikasleekin egunerokoan harreman zuzena duten lau bakante hauek ez ziren 2011 arte bete.\nBien bitartean, lan estrukturalak burutzeko, onartezinak diren kontratazioak egin izan dira: bata bestearen atzetik ikasturte bakarrean kateatutako hilabeteetako kontratuak, lanaldi partzial desberdinetakoak, ordutegi aldaketak, ordu extrak, langileekiko eskubide urraketak, eta hainbat eta hainbat egoera jasan behar izan dituzte langileek, eta ondorioz, ikasleek; laguntza, zaintza eta zerbitzu berezia behar dituzten ikasleek alegia.\nIkasturte bakoitzean, hezkuntza behar bereziak dituzten ikasleen kopurua alda daiteke baina kopurua goranzkoa dela konfirmatzen da urtez urte. Ikasturte bakoitzean, hiru hilabeteetarako lan-pilaketako kontratuak egiten dira ikasleek ikasturte osoa unibertsitatean emango dutenean; amatasun bajak eta gaixotasun iragankorrak ez dira dagokien bezala ordezkatzen (kasu batzuetan gainerako langileen artean banatzen dira zeregin horiek, eta haien lan-karga handitu ere). Era berean, zerbitzu gabe dauden ikasleei beraien kabuz moldatzea eskatzen zaien kasuak egon badaude, komunera joateko ere laguntzarik izan ez dutenak eta beste ikasleen laguntza eskatu beharrean aurkitu direnak kasu. Urriaren hasieran komunikabideetan salatutako azken kasua dugu Gasteizen: https://halabedi.eus/2018/10/03/noe-upv/ . Iaz beste kasu bat ezagutzera eman zen: http://www.eitb.eus/es/television/programas/ahora/videos/detalle/4720059/video-guiomar-primera-sordociega-upv-denuncia-su-situacion/. Beste batzuk, aldiz, ez dira hedabideetara heltzen, baina ikasleek eta langileek pairatzen duten ohiko egoerak dira tamalez.\nZerbitzuaren arduradunek eta Pertsonaleko Buruek dute giza baliabideak eta bitarteko teknikoak kudeatzeko ardura, baina orain arte izan diren Ikasleen Errektoreordeek eta Zuzendaritza taldeak dute erantzukizun nagusia. Laguntza espezialisten eta zeinu hizkuntza interpreteen lan-poltsak hornituta daude, eta lan-baldintza duinetan lan egiteko langile ugari dago prest.\nAntza denez, ez da nahikoa LAB-ek egoera hauek behin eta berriro unibertsitate barruan salatu izanak, ezta ere Ikasleen Errektore desberdinekin zerbitzua egoki kudeatzeko hitzartutako konpromisoak… Falta zitzaiguna, entzun behar izan dugu campus batean ikasle bakarra artatu behar izatea “despilfarroa” dela. Aizue, ikasleen eskubideak bermatzea ez da despilfarroa. Inklusio Planak izanik, Ezgaitasunak dituzten Pertsonentzako Zerbitzua izanik, ikasleei behar bezalako zerbitzua ematea ez da despilfarroa. Behar bezalako zerbitzu duina ez ematea bai da lotsagarria.\nEmandako hitza ez dute behin ere betetzen. Salagarriak diren egoerak behin eta berriro jasan behar ditugu. Noiz arte? Noiz arte utziko dute pertsonen duintasunarekin jokatzeari? Ikasleen eskubideak bermatu ditzatela behingoz. Langileen lan-baldintzak duindu ditzaten. Nahikoa da!\nIkasleei kalitatezko arreta eta zerbitzua emateko utzikeriak ez al du zerikusirik izango zerbitzua zaintza zereginei loturikoa eta feminizatua izatearekin?\nZerbitzua duindu behar dute. Eta horretarako ezinbestez kontratu duinak bermatu behar ditu unibertsitateak. Ikasleen eskubidea da laguntza ikasturte hasieratik bukaerara arte izatea etenik gabe.\nEzin dugu onartu bikaintasuna aldarrikatzen ari zareten unean horrelako zerbitzuen kudeaketa edukitzea.\nMaite Urtiaga eta Jon Lejarreta\nUPV/EHUko LAB-en sail sindikala.\n← Gobernu Kontseiluak 2016 eta 2017ko LEParen Oinarriak onartu ditu\tLan Ikuskaritzak Bilbon hildakoa eragindako istripuaren erantzule EHU egiten du →


EUSPOT, EUSKARAZKO SPOT LEHIAKETA 2018 - Mingainak Dantzan\nBy Mingainak Dantzan\t17/01/2018 febrero 16th, 2018 No Comments\nPublizitate mundua, sormena, ikus-entzunezkoak… gustuko baldin badituzu, Euspot zure lehiaketa da!\nEuspot euskarazko spot lehiaketa da eta aurten zazpigarren edizioa ospatuko dugu. Euskarazko sormena bultzatzea da lehiaketaren helburua eta horretarako antolatzaileek urtero gai desberdin bat proposatzen dute. Lehiakideek, nahi duten estilo, teknika eta baliabideekin eta sormen handiarekin, erronka honi aurre egin beharko diote.\nAurtengo gaia “irudi digitala gure bizitzako harremanetan” da eta gai honen helburu nagusia sare sozialen erabileraren inguruan hausnarketa bat egitea da.\nHorretarako, partaideek 20-30 segundoko euskarazko iragarki bat sortu beharko dute eta 2018ko maiatzaren 2an goizeko hamarrak baino lehen entregatu beharko dute.\nSaritan 2.000€ inguru banatzen dira urtero! Aukera hau galduko duzue?\nInformazio gehiago: http://euspot.eus\nAurreko urteko spot irabazle batzuei begirada bat bota nahi?\nBLACK MIRROR EGI BILAKATUZ


ELA-ri buruz — ELA Sindikatua\nELA-ri buruz https://www.ela.eus/eu/ela https://www.ela.eus/@@site-logo/ELA_logo_koloretan.png\n1911. urteko uztailaren 23an 178 langilek osatutako talde batek ELA sindikatua sortu zuen Bilbon. Ordutik hona hamaika gorabehera bizi izan ditu sindikatuak, Hego Euskal Herriko sindikaturik nagusiena izatera iritsi arte. Egun 100.000 afiliatu inguru ditu, eta azken hauteskunde sindikaletan %35ko ordezkaritza lortu zuen.\nGerra zibila, klandestinitatea, errepresioa, erbesteratzeak eta heriotzak ere jasan dituzte ELAko hainbat afiliatu beren ideien defentsa irmoagatik. 1977ko egitate sindikala legeztatzearekin batera hasi zen, belaunaldi berrien bultzadaz eta programa berrituarekin, ELAren hedatze prozesua Hego Euskal Herriko txoko guztietan.\nELAk bere-bereak ditu elkartasuna, eraldaketa soziala, langileen interesak defendatzeko prestutasuna, nazio eraikuntzan engaiamendua....beste baloreen artean.\nBarne antolaketari dagokionez, barne egituran 12 eskualde batura eta 3 federazio profesional ditu. Bere egoitza nagusia Bilbon kokatuta dago eta egoitza sare zabala du Euskal Herriko herri askotan. ELAk sortutako “Manu Robles Arangiz Institutua”, Fundazioaren helburuak euskal mugimendu sindikalaren balioak garatzea, sakontzea eta hedatzea dira.\nSindikatuaren erabakiak aldioro elkartzen diren Batzorde Eragilearen, Nazio Batzordearen eta Kontseilu Nazionalaren esku daude.


Kamakura - Wikipedia, entziklopedia askea.\nhiria Kanagawa prefekturako Japonian\nKamakura (japonieraz: 鎌倉市, Kamakura-shi?) Japoniako hiria da, Kanagawa prefekturakoa, 2012an 174.412 biztanle zituena.\nKamakurako Buda Handia Irudi gehiago\nTakashi Matsuo (en)\n35°19′11″N 139°33′09″E / 35.3197°N 139.5525°E / 35.3197; 139.552535°19′11″N 139°33′09″E / 35.3197°N 139.5525°E / 35.3197; 139.5525\nYokohama, Zushi (en) eta Fujisawa\n172.929 (2020ko irailaren 1a)\n1939ko azaroaren 3a\nNiza, Ueda (en) , Ashikaga (en) , Dunhuang eta Hagi (en)\n2.1 Hasierako populazioak\n2.2 Kamakura Aroa (1185-1333)\n2.3 Kamakuraren gainbehera\nKamakura hiriaren planoa.\nTokiotik 50 kilometro hego-mendebaldera kokaturik dago Sagami Badiaren ertzean. Muinoek inguratzen dute herria hiru aderditatik, mendi altuenak Ōhira (159m) eta Tendai (141m) dira. Hori gutxi balitz tunelak egin bitartean pasabide estuetatik sartu beharra zegoen herrira, horregatik Kamakurako "zazpi ateak" edo "zazpi ahoak" esaera zabaldu zen. Honek guztiak gotorleku naturala bihurtzen dute herria. Namerigawa ibai laburra itsasoratzen da Kamakurako hondartzan.\nKamakuratik gertu Yamanouchi herrixka dago, Kita-Kamakura izenaz ere ezaguna. Bertan zeuden Kamakurako zazpi ateetako bi baina inoiz ez da Kamakuraren parte kontsideratu. Giro tradizionala dauka, batez ere dituen tenplo ugariei esker.\nKostaldean egonik Kamakuran tsunamien beldur ere badira eta kaleetan tsunamien ebakuaziorako bideak gezien bidez seinalatuta daude lurrean. Kale argi guztietan ere toki horretako altuera adierazten da.\nIngurunea duela 10.000 urte populatua zegoen jadanik. Jōmon Aroko hainbat keramika zati aurkitu dira besteak beste. Yayoi Aroan (k.a 300 - k.o. 300) itsasoak atzera egin zuen, gaur egungo kosta lerrora gutxi gorabehera, eta ehiza eta arrantzari nakazaritza nagusitu zitzaion.\nKamakura Aroa (1185-1333)Aldatu\nSakontzeko, irakurri: «Kamakura Aroa»\nKamakura izenaren lehen aipamena 712urtekoa da baina VIII. mendearen inguruan eratu zen hiria eta 1063an Tsurugaoka Hachiman-gū tenplua altxatu zuten Kyoton zegoen Iwashimizu Hachiman-gū tenploaren adarra zena. 1185ean Minamoto no Norimotok Taira klana garaitu eta Kamakura shogunerria sortu zuen. Lehenengo erregimen militar feudal japoniarra izan zen eta 1250an dagoeneko Japoniako laugarren hiri handiena bihurtu zen, enperadorearen egoitza zen Kyoto bera ere gaindituz. 200.000 biztanle zituen orduan. 1333an Nitta Yoshisadak enperadorearen izenean Kamakura setiatu zuen eta itsasbeheraz baliatuz hirira sartzea lortu eta suntsitu egin zuen Kamakura Aroari bukaera emanez eta enperadorearen legea berrezarriz.\nMuromachi Aroan bortxakeria eta nahasmendua nagusitu ziren eta Kamakura ia desagertzeraino iritsi zen. Ashikaga Takauji shogun berriak ere nahiago izan zuen Kyoton bizi, enperadorearen ondoan. Toki estrategikoa izanik hurrengo mendeetan ere istilu ugari izan ziren Kamakuran eta 1454 eta 1526an oso kaltetua gertatu zen. Hauei 1498ko tsunamia gehitu behar zaie.\nMendez mende alboratua gelditu zen eta 1910rako 7.250 biztanle zituen herri txikia zen, garai bateko handitasunaren aztarna bakarra Daibutsu (Buda Handia) zelarik.\n1890an Tokiotik zetorren trenbidea eraiki zen eta turismoa iritsi zen herrira. 1923ko lurrikara handiak berriz altetu zuen Kamakura 2.000 pertsona hilez. Hondartza bi metro inguru altxatu zen baina mendialdean lur-jausi handiak izan ziren. Gaur egun ikus daitezkeen tenplu asko aintzina batean izan zirenen erreplikak dira beraz.\nKōtoku-in tenplua: Bertan dago Kamakurako Buda Handia\nTsurugaoka Hachiman-gū tenplu xintoista.\nKenchō-ji zen tenplua.\nEngaku-ji zen tenplua.\nMinamoto no Norimotoren hilobia.\nKamakurako Altxorraren Museo nazionala.\nIa hilabetero dago jaialdiren bat Kamakuran. Garrantzitsuenak honako hauek dira:\nKamakura Matsuri, apirileko 2. igandetik 3.era.\nTsurugaoka Hachiman-gū Reitaisai jaialdia, irailaren 14tik 16ra. Zaldi gaineko arku jaurtiketak dira ekintzarik jarraituenak (Yabusame).\nKamakurako Buda Handia.\nNamerigawa ibaia Yuigahama hondartzan itsasoratzen.\nYabusame arkularien jaialdia.\nUeda (Nagano) (Japonia)\nHagi (Yamaguchi) (Japonia)\nAshikaga (Tochigi) (Japonia)\n(Japonieraz)(Ingelesez) Kamakurako Hiriaren webgunea\nAzken aldaketa 5 abendua 2019(e)an, 17:55(e)tan


Euskadik bere praktika onak aurkeztu ditu Silver Economy & Habitat konferentzia europarrean - IIS Biodonostia\nEuskadiren orgezkari gisa bertan izan da Itziar Vergara, Biodonostia Ikerketa-Institutuko Zahartzearen Ikerketa-Estrategiako Arlo Klinikoaren Arduraduna, zeinak L’Humain au cœur des préventions (Pertsona Prebentzioen Erdigunean) izeneko mahai-inguruan parte hartu duen.\nUrriaren 10ean zahartzeari eta zilarrezko ekonomiari buruzko Silver Economy & Habitat izeneko VI. konferentzia europarra egin da Bordelen. Ekitaldi hori Akitania Berriko Eskualdearen zilarrezko ekonomiaren estrategian dago kokatuta, eta adinekoek dituzten beharrei buruzko eztabaida eta hausnarketa-esparru bat sortzea izan du helburu.\nForo horretan hainbat erakunde, enpresa eta adituk jardun dute mahai-inguru eta bestelako eztabaidaguneetan, zahartzeari lotutako gaien inguruko ideiak eta berrikuntzak aurkezten. Aurreko edizioetan domotika, hiri iraunkorrak edo mugikortasuna izan ziren hizpide; aurten, berriz, prebentzioak izan dira mintzagai. Konferentzia horretan Marie-Anne Montchamp izan da, Autonomiaren Aldeko Elkartasunerako Frantziako Kutxaren (CNSA) gaur egungo presidentea eta Elkartasun Estatuaren idazkari ohia.\nAurten Euskadi nazioarteko ekitaldi horretara gonbidatu dute, eta haren ordezkari gisa izan da bertan Itziar Vergara, Biodonostia ikerketa-institutuko Zahartzearen Ikerketa-estrategiako Arlo Klinikoaren arduraduna, zeinak L’Humain au cœur des préventions (Pertsona Prebentzioen Erdigunean) izeneko mahai-inguruan parte hartu duen.\nMahai-inguru horretan Euskadin martxan dauden zahartzearen inguruko ekimen nagusiak aurkeztu dira (adibidez, Euskadi Lagunkoia programa, Osakidetzaren Adinekoentzako Arreta-Plana, edo adinekoen jarduera fisikoa sustatzeko Mugiment programa. Ekimen horiei eta beste zenbaiti esker Euskadik kategoria goreneko Reference Site aitormena jaso du, bai eta bikaintasun-aipamen bat ere zahartze aktiboa eta osasungarria sustatzeko European Innovation Partnership on Active Healthy Ageing (EIP on AHA) programa europarrean. Aitormen horrek berretsi du Euskadi adinekikoekiko praktika onen politika eta programen eredu dela.\nTopaketa honetan parte hartzea aukera paregabea izan da gai garrantzitsu honen inguruan euskal erakundeak egiten ari diren lana erakusteko, bai eta auzoko eskualde honekiko lankidetza-harremanak estutzeko ere.\nArgibide gehiago: https://www.silverhabitat-bordeaux.com/


Udako eskaintza 2018 – Oñati\n2018 June 14, Thursday Sin categoría\nUda honetan bada zer egin eta ikusi Oñatin! Naturaz, kulturaz eta bertako jaki goxoenez gozatzeko aukera ezin hobea izango da egun hauetan. Ekintzak eta eskeintzak anitzak dira, orain, zuk zeurea aukeratu besterik ez duzu. KULTURAZ BLAI UDA HONETAN OÑATI Bisita gidatuak Oñatin Oñatiko turismo bulegoak eta Txokolateixia Interpretazio Guneak egunero izango dituzte beraien ateak zabalik bertaratzen diren bisitarientzako. Bisita […]\nAurten ere, Donostiako Musika Hamabostaldiak kontzertu bat eskainiko du Arantzazuko Santutegian, beraz ez ezazu galdu Kukai dantza konpainiak Iñaki Salvador, David Azurza eta Landarbaso abesbatzarekin elkarlanean antolatutako ikuskizuna ikusteko aukera.\nKalean, uda programazioak ekainaren 22tik irailaren 2ra bitarte kultur ekintza desberdinak antolatu ditu Oñatiko txoko desberdinetan. Ikusi programa osoa hemen.\nBisita gidatuez gain ekintza bereziak ere antolatu dira aurtengo uda denboraldirako. Famili eta txikiei bideraturiko EspeleoTxiki bisita bereziak izango dira uda osoan zehar eta helduei bideraturiko EspeleoArrikrutz bisita berezia uztailaren 22an izango da.\nNatur geo-ibilbideak ere izango dira aurtengoan ere. Geoaizkorri egitasmoaren barnean kokatzen dira ekintza hauek. Bertaratzen den bisitariari Aizkorri-Aratz natur guneak biltzen duen ondare natural zein kultural aberatsa ezagutzera ematea helburu du eta abuztuaren 26an Araotz bailara eta bere bitxikeriak izango dira hizpide. Informazio eta xehetasun gehiago Arrikrutz-Oñatiko kobetan jaso ahal izango da.\nAurtengo udan…etor zaitez Oñatira!


Hemengo ideia biok hartu behar dira gogoan, Miranderen planteamendu morala ulertzeko: morala omen den gaitzarena, eta gizabanakoarentzat gizartea gartzela eta gaisotzeko lekua izatearena.\nMirandek gizabanako/gizarte oposizioaren moduan planteatuko bait du moralaren auzia: morala eta nortasun pertsonala, berezitua, konflikto askaezin batean aurkitzen dira, soluziorik ez dago, zart ala zirt hautsi beharra dago nondibait.\nHauxe da HaurBesoetakoa-n erakusten zaiguna (12) AZURMENDI, J. Mirande eta kristautasuna, 1978. 39. HB euskal pentsamendu tradizionalari sekula botatako desafiorik arradikalena zen seguruenik (euskaraz behintzat). Arradikalegia, euskaldungo arruntak orduan, eta gaur oraindik itxura duenez kritikoek alegia, ulertu ezezen, igarri ere egin ahal izan ziezaion, ezta barne-barnean zertaz ari zitzaionik ere zinez Mirande. Ezin erabaki-asmatu izaten da, horrela, obra hori zehazki nola juzkatu eta baloratu, perla literario eta eskandalotxo moral arteko zalantzan. Arestik berak, eta nobelak izan duen irakurlerik adienetakoa izan liteke, , idazten zuen (Anaitasuna 195, 1970, 10), . (Pederastak eta, ez zituela bereziki gogokoak, aspaldikoa zuen Arestik hori kontua). Baina geroxeago amaituko da. Laster berriro autozuzenduz: , ordea. Problema gutxiago izan zuen zentsura frankistak: (Exp. 12073/69, J. M. Torrealdaik pasatako informazioa).\nNi, ni neu bezala ezer banaiz (ez arrunt ugaztun gisa, europar gisa, etab., baina ni neu propioa), gutxi-asko antzeko besteengandik berezten nauen horixe naiz.\nNeu naizena izateak izan beharko luke nire zuzentasuna ere, nire ibil eta ihardueretan, hots, nire natura propioari dagokionak.\nBaina horixe da guztientzako moral doktrinari bat eta bera postulatzen duenak onartu ezingo duena: morala gizon guztientzat berdina bada, moral pertsonalik ez dago, natura propioari uko egitea bihurtuko da morala.\nPlanteamendu hau Miranderen obran xeheki nola desarroilatzen den, ez dugu hemen azalduko, Mirande eta Kristautasuna saioan egina dago eta gehienbat.\nPuntu nagusi batzuk azaltzera mugatuko gara.\nMoralak beti gizarteko eginbideak txintxo betetzea eta beti giza saldoan ibiltzea eskatzen dizu, esango du Mirandek.\nHorixe besterik ez da moralaren kontzeptua bera.\nNortasunaren heriotza da.\nBeti giza saldoan txintxo bazabiltza inola berezitu gabe, gizarteak bere modura sarituko zaitu: gizon prestu ohoratua izango bait zara, denek begirunez begiratua eta, esan ohi denez, ondo ikusia.\nBaina saldotik irten eta zeure gisara ibili nahi baduzu, berehalaxe zigortuko zaitu saldoak.\nGisakoa izan behar behar bait da.\nBakoitza norbere gisako, berezi, izatea, ostera, horixe da barka ez ditekeen bekatu bakarra.\n(13) 11 MIRANDE, J. HB 11. Guzti honen sustrai nietzschearrak zehazkiago edo luzekiago erakutsi beharrik apenas dago ( besteak baino bestelakoa izan), Guztiaren azpian omen legokeen Nietzscheren homosexualitatea, ordea, lan honen hesietan ez da interesa lezakeen arloa, Cfr, KELSEN, .\nInguruko guztiek eta maite zaituzten guztiek, txiki-txikitatik hasita, gurasoek berak eta lagunek eta irakasleek, Estatuak eta Elizak eta irakurgai onen egileek eta modu finen gortesaniazko maisuek eta den-denek, saldoan ibiltzen eta saldotik ez irteten irakatsiko dizute.


Eraikinen kubierten zerbitzuak Tolosan\nTejas Cubiertas Lopetegin espezializatuak gara besteak beste: teilatuen erreformetan, aislamentu termikoetan eta aislamentu akustikoetan. Talde profesional eta esperientziaduna gara geure sektorean. Jarri geurekin harremanetan Tolosan, aintzat izango zaitugu.\nMota askotariko teilatuen erreformak\nTeilatuek izaten dituzten arazoen eragile handietako bat inpermeabilizazio okerra izan eta ondorioz filtrazioek eragindako hezetasunak, pitzadurak, porositateak, egituren deformazioak, teila hautsiak eta abar izan daitezke. Urte asko izateagatik ere baliteke teilatuak berritu beharra izatea\nTejas Cubiertas Lopetegin era askotariko erreformak egiten ditugu hasieratik amaierara beti ere kalitatezko zerbitzu bat eskainiz inongo itogin edo hezetasunik izan ez dezazun.\nEgurrezko egiturentzako ebazpenak eskeintzen ditugu teilatuentzako.\nEgurrezko egiturak geroz eta protagonismo gehiago hartzen ari dira estetikagatik, horrez gain, baita beste abantaila batzuk dituelako ere, ala nola: egiturak pisu arinagoa izatea, isolamentua areagotzea, azkarrago lan egitea eta abar.\nSandwich panelen ezarpena\nSandwich motako panela isolamenduko sistema baten zati da, teilatu konposatu bat eratzen da kapa asko, erresistentzia handiko eta mota askotariko akaberekin.\nGaldetu, zeure beharren arabera ondoen doakizun sandwich panela egokituko dizugu.\nTxapa perfilatuzko muntaketak\nTxapa perfilatua Sandwich panelaren antzerakoa da. Abantailen artean daukan prezio bajua, duen erresistentzia, muntaketa azkarra eta kolore barietate handia azpimarratu beharrak daude. Muntaketa orizontalki edo bertikalki egin daiteke.\nTxapa perfilatuzko muntaketak egiten ditugu, jarri gurekin harremanetan.\nAislamentu termiko eta akustikoak teilatuetan\nTeilatuko aislamentu termikoak neguan barneko beroa galtzea galarazi eta udan gehiegi berotzea sahiestu dezake, gainera energia aurreztuko genuke honi esker. Aislamentu akustikoaren kasuan, bizilagunen, musika lokalen, aire soinuen eta abar-en soinuak ekigiteko balioko liguke.\nTejas Cubiertas Lopetegin esperientzia asko dugu aislamentu termiko eta akustikoekin. Geure zerbitzuetan materialak banan banan aukeratzen ditugu, beti ere material egokienak erabiltzeko.\nSabai-lehioak irtenbide egokienak dira argirik gabeko toki ilunetarako, argi naturalari sartzen uzten bait dio\nTejas Cubiertas Lopetegin kalitate handiko sabai-lehioekin egiten dugu lan modu honetara ura modu egokian banatu eta argi gehiago sar dadin ur filtraziorik izan gabe.\nJarri gurekin harremanetan eta eskatu aurrekontua inongo konpromezurik gabe.\nJarri gurekin kontaktuan eta eskatu konpromezurik gabe aurrekontuak geure zerbitzuetan


Jaurlaritzak antolatutako automozioaren gaineko jardunaldian parte hartu du MUk — TUlankide MONDRAGON\nDavid Garrido, goizean Elgoibarren eginiko aurkezpenean.\nEusko Jaurlaritzak ekainean onartutako Lanbide Heziketako Hirugarren Euskal Plana aurkezteko eta automozioaren gainean eztabaida sustatzeko aprobetxatu du Jaurlaritzak Elgoibarren buruturiko lan topaketa. Bertara, Lanbide Heziketako aktore printzipalak gerturatu dira; Euskadiko Lanbide Heziketako Automozio zentroetako ordezkariak, Administrazioko zuzendari eta aholkulariak, unibertsitateetako irakasleak eta enpresa pribatuetako zein automozio cluster-eko agintariak. Guztiak bat etorri dira esaterakoan, automozioak Euskadin sekulako garrantzia duela eta hortaz, etorkizunean Lanbide Heziketak eta gazteen formazioak inportantzia handia izango duela sektorearentzat.\nJaurlaritzaren sailburuordearen ongietorria\nEkitaldia Lanbide Heziketako Sailburuordearen ongietorriarekin hasi da eta Jaurlaritzako ordezkariak kualifikazio Profesionaleko koordinatzaile Izaskun Zabalari eman dio hitza, Lanbide Heziketa berriaren gaineko aurkezpena egiteko. Lanbide Heziketa berria, herri-marka lelopean, Zabalak euskal planaren zutabe garrantzitsuenak azaldu ditu.\nEuskal administrazioko ordezkarien ondoren, enpresa pribatuetako, Lanbide Heziketa zentroetako, enpresetako eta unibertsitateetako ordezkariek hartu dute hitza. Tartean, MEKA Institutuko zuzendariorde Imanol Etxeberriak azpimarratu du etorkizunean Lanbide Heziketako ikasleak Automozioan aritzeko konpetentzia berriak garatu beharko dituztela. MASER enpresako zuzendari orokorrak, berriz, auto elektrikoa izan du hizpide. Etorkizunerako prestatzen hasteko ordua dela gogorarazi du eta etorkizunean hiriko auto elektriko berri bati erantzun emateko profesionalak beharko dira, esan du Jesus Mari Iriondok.\nCity car eta range extender\nDavid Garrido Mondragon Unibertsitateko irakaslea ere kotxe elektrikoaz aritu da, eta Range Extender proiektua aurkeztu du. MUk 1996an aurkeztu zuen Estatuan homologatua izan zen aurreneko auto elektrikoa. Gerora, 2010ean City Car proiektua aurkeztu zuen MONDRAGON Automoción, Fagor Automation eta Fagor Ederlanekin harremanetan. Esperientzia horiek guztiak eta etorkizuneko estrategiak azpimarratu ditu Garridok. Era berean, Cie Automotive-eko Mikel Rico eta Euskadiko Automozio Cluster-eko Ezagutzaren Gestio zuzendari Aitor Ruiz-ek ere hitza hartu dute.\nBiek ala biek automozio sektorearen gaineko azterketa egin dute eta, beraien erakundeak eta enpresak automozio arloan burutzen ari diren egitasmoen berri eman dute. ACICAE Cluster-eko ordezkariak esan duenez, etorkizunean automozio sektorean aritzeko pertsonen formazioa aldatu egingo da, eta behar berriak sortuko dira. Hain justu ere, ACICAEk 2015era begira egin du ikerketa.\nEkitaldiaren lehenengo zatiaren amaieran ikus-entzunezko baten bitartez Eusko Jaurlaritzak eskertu nahi izan dio Renault Espainiari 288 motor-en lagapena. Motor horiek Lanbide Heziketako Zentroetara bideratu ditu Renault-ek, ikasle eta profesionalen formazioan lagungarri izateko.


Liga EBA 2019/03/18\nMondragon Unibertsitatearen partida ona, baina Arrasateko taldeak galdu egin zuen Pielagos-en aurrean eta Igoera Fase jokatzeko aukera gutxi dituzte jada. Santurtzirena izan zen jardunaldiko euskal garaipen bakarra, Solaresen aurka. Eta Ordiziak luzapenean galdu zuen Gallofaren aurrean.\nOso sendo hasi zuen partida Mondragon Unibertsitateak, ehuneko onekin (24-18). Pixkanaka, kanpokoak erraz saskiratzen hasi ziren, urruneko asmatzeari eta barruko joko indartsuari esker, eta atsedenaldian aurretik egon ziren (40-49)\nBaina Arrasateko taldeak, Buesa eta Carrerarik gabe, partidari eutsi zion eta luzapena bortxatzeko azken jaurtiketa izan zuen. Baloia ez zen sartu eta kantabriarrek garaipena eskuratu zuten\nSanturtzik lortu zuen jardunaldiko garaipen bakarra. Bizkaitarrek, Torres eta Urtxulutegirik gabe, ondo kontrolatu zuen partida eta CB Solares-i irabazi zion (76-69).\nEaso Loquillok liderraren aurrean galdu egin zuen (59-73). Megacalzado Ardoik partida apurtu zuen bigarren zatian.\nOrdizia Basoa Banaketak galdu egin zuen ere Gallofaren aurka (76-82), luzapenean erabakitako neurketan. Sarasolak eta De la Iglesiak 20 eta 22 puntu saskiratu zituzten, hurrenez hurren.\nEta azkenik, Goierri Iparragirre 2020 mendabal bezala hasi zen Sarriguren (9-25), baina Valle de Egües etxeko taldeak partidari buelta eman zion hirukoei esker (35-18) eta ez zion aukerarik eman Gipuzkoako taldeari (97-70).