Астрашыцкі “Сталінград” (фотарэпартаж) | Народная Воля\nАстрашыцкі “Сталінград” (фотарэпартаж)\nНагадаю храналогію брутальнай эпапеі. Пачалося ўсё яшчэ пры камуністычным рэжыме… 14 лютага 1987 года выйшла Пастанова ЦК КПСС і Савета Міністраў СССР за №213 “Аб паляпшэнні ўмоў дзейнасці творчых саюзаў”. Праз два месяцы беларускія ўлады канкрэтызавалі крамлёўскае распараджэнне, перанёсшы ягоныя палажэнні на беларускую глебу. І 29 красавіка на свет з’явілася ўжо Пастанова ЦК КПБ і Савета Міністраў Беларускай ССР №163 “Аб мерах па выкананні Пастановы ЦК КПСС і Савета Міністраў СССР ад 14 лютага 1987 г.”. Што цікава, яшчэ праз чатыры гады (28 сакавіка 1991 г.) беларускі ЦК партыі сумесна з Саветам Міністраў унёс некаторыя змены і дапаўненні ў вышэйзгаданую Пастанову №163. Дакумент падпісалі Сакратар ЦК КПБ Я.Сакалоў і Старшыня Савета Міністраў М.Кавалёў. Сярод мноства пунктаў гэтага дакумента, скіраванага на “паляпшэнне ўмоў дзейнасці творчых саюзаў”, да Астрашыцкага Гарадка непасрэднае дачыненне меў толькі адзін — пяты пункт… Вось ён:\n“Белсельбуду, Саюзу кампазітараў БССР забяспечыць у 1988 годзе ўвод у эксплуатацыю Дома творчасці “Астрашыцкі Гарадок”.\nШто тут скажаш?.. Ідэя была разумнай і нават высакароднай — пабудаваць Дом творчасці для кампазітараў і музыкантаў. Каб маглі яны ствараць свае опусы, музіцыраваць, ладзіць вечарыны ўдалечыні ад гарадскога тлуму. Нармальная практыка, асабліва ўлічваючы тое, што, трынькаючы на раялі ў панэльнай кватэры, не мелодыю прыдумаеш, а ворагаў-суседзяў нажывеш…\nКарацей, тагачасная ўлада пайшла насустрач беднаму — у прамым сэнсе слова — Саюзу кампазітараў: выдзеліла (на парытэтных пачатках з Саюзам кампазітараў СССР) фінансавыя сродкі, немалую плошчу зямлі паблізу Вячынскага вадасховішча, зацвердзіла праект, вызначылася з падрадчыкам і… работа закіпела. Неўзабаве заклалі падмуркі васьмі дамоў-катэджаў, узвялі цагляныя сцены, падвялі падземныя камунікацыі, падпёрлі неба бетоннай воданапорнай вежай… Здавалася, усё ідзе па плану, ніякіх перашкод не прадбачыцца. А тут і першы прэм’ер-міністр РБ Вячаслаў Кебіч, які замяніў на пасадзе Міхаіла Кавалёва, даў заруку Ігару Лучанку: маўляў, не хвалюйся, усё будзе завершана ў поўнай адпаведнасці з планам.\nАле, як кажуць, нядоўга музыка іграла… Камуністычна-савецкая імперыя дала дуба, у Беларусі набліжаліся выбары першага прэзідэнта незалежнай і суверэннай дзяржавы. Жарсці кіпелі яшчэ тыя! Чым усё скончылася, ведама кожнаму: з двух палітычных мастадонтаў верх узяў маладзейшы… Як прыйшоў да ўлады Рыгоравіч, то астрашыцкай будоўлі настаў трындзец, яе папросту замарозілі. Затое непадалёку ад “замарожанага” дома пачалі борздзенька ладзіць рэзідэнцыю першага прэзідэнта. Тут, канечне, управіліся хутка…\nМіналі гады, пяцігодкі, многае памянялася ў жыцці суверэннай дзяржавы. І толькі дзве канстанты беларускай рэчаіснасці застаюцца непахісна-ўстойлівымі: астрашыцкі даўгабуд і доўгатэрміновы прэзідэнт разам з астрашыцкай рэзідэнцыяй. Можна сказаць, у непасрэднай блізкасці адзін ад другога палягаюць. Розняцца, праўда, як неба і зямля…\nЛетась знаёмы музыкант, член Саюза кампазітараў, запрасіў мяне на экскурсію ў Астрашыцы. Канечне, ні рэзідэнцыю пёрла яму паказаць (туды народу ўваход забаронены), а той самы Дом творчасці Саюза кампазітараў, які ну проста спаганьвае акаляючы ландшафт, дыскрэдытуе, можна сказаць, саму інстытуцыю прэзідэнцтва. Хіба можна ўявіць, каб пад носам першай асобы, за якія васямсот крокаў ці нават і далей крыху, было такое паскудства — сапраўдная смярдзючая клаака?! Але ж не выдумка, а ўсім бачны факт. Пасля той экскурсіі як было не падаць востры сігнал праз газету?.. Улетку “Народная Воля” і надрукавала адпаведны матэрыял пад рубрыкай “Дзікунства!”.\nКалі хто з “прэзідэнцкай інстытуцыі” прашляпіў, не прачытаў, нагадаю леташняе:\n“І вось мы на месцы… Сярод прылеску, побач з дачнымі пасёлкамі “Сябры” і “Атам” — высозная жалезабетонная агароджа з намазюканымі каляровымі графіці. Ні варот, ні брамкі — адно чорны ўваход-лаз. Пранікаем у сярэдзіну “аб’екта”. Хоць на дварэ і сонечна, але тут — поўны змрок. За паўтара дзесяцігоддзя хмыз вымахаў вышэй галавы, трава па пояс, павырасталі і асіны з ельнікам, перапляліся кронамі на пакручастым пагорку. Амаль навобмацак ступаем на сцяжыну, якая (калі меркаваць па бетонных бардзюрах) павінна была стаць цэнтральнай алеяй. Але бардзюры невядома хто і калі павыварочваў, на іх — у таўшчыню далоні — мох… Па баках гэтай зарослай хмызняком “алеі” — чырвонацагляныя, паўразбураныя, з чорнымі праёмамі (замест акон і дзвярэй) дамы… На імгненне здалося, што патрапіў у Чарнобыльскую зону, дзе поўнае запусценне па вядомай усім прычыне. Але ж гэта не зона…\nПрабіраемся скрозь яліны і павуцінне далей. Вось і першы дом: на два паверхі, з цокальным памяшканнем, нават з уцалелым дахам. Але ўсё насцеж, бруд несусветны, цэгла патрушчылася. Уваходзім у чорны дзвярны праём і затыкаем насы ад смуроду: гніль, цвіль, вільгаць. Лесвіца паўразваленая, без поручняў — страшна ступаць; дол усланы камянюкамі, бітай цэглай — быццам Мамай прайшоў. Не, падымацца вышэй — небяспечна. Выходзім.\nПа правы бок яшчэ адзін недабудаваны — ці то катэдж, ці то міні-гатэль… Карціна тая ж, калі не больш жахлівая. Па-першае, у гэтай халабуды і даху няма. З-за таго, мусіць, цагляныя сцены ў падцёках, сырыя, напалову вышчарбленыя. Такім і тынкоўка наўрад ці дапаможа. А ў сярэдзіне гэткае ж страхоцце, як і ў першай будыніне, — горы друзу, смецця, апарожненых бутэлек з-пад гарэлкі, піва ды іншых напояў, якія некалі і некаму прыносілі кайф. Каб не гэты посуд, то магло падацца, што ты ў нейкіх забытых Богам і закінутых людзьмі казематах… Тут і кіно можна здымаць. Пра вайну…\nАле — працягваем “экскурсію”. На лясістай выспе — самы вялікі дом, верагодна, тут якраз мусілі збірацца музыканты, каб лашчыць слых чароўнымі мелодыямі — у вялікай зале, ля ўтульнага каміна ці, можа, яшчэ як. Замест камернай залы, каміна і ўсяго астатняга — ушчэнт пакарабаныя сцены, разваленыя лесвіцы, мох на падаконніках і перакрыццях, а дах і наогул адсутнічае, адно стромкі франтон падпірае сінь неба. Гіблае месца! Сюды і заходзіць страшнавата — можна лёгка злавіць цагліну ўласным “кумпалам”. Наўкол — аўгіевы канюшні…\nШмат за сваю практыку набачыўся розных даўгабудаў, але такі “свінарнік” сустракаю ўпершыню. Караскаючыся да воданапорнай вежы, ледзь не загрымеў у бетонны калодзеж — люк адчынены, а там — на глыбіні — іржавыя венцілі, розныя заглушкі… І такіх люкаў на тэрыторыі шмат, на некаторых папераджальныя чырвоныя стужачкі: маўляў, асцярожна, прахожы, глядзі пад ногі! З убачанага вынікала, што пад зямлёю водаправод і цэлая каналізацыйная сетка — хоць і не ў рабочым стане.\nА вось і сама воданапорная вежа — бетонная, высокая, ну проста Эйфелева! Адна бяда — недаробленая. Велізарная металічная ёмістасць, падобная на касмічны карабель “Апалон-12”, іржавее ля бетоннай асновы. А як бы хораша глядзелася на вышыні, калі б сямнаццаць гадоў таму неяк па-іншаму размінуліся два палітыкі… Каб жа ведалі кампазітары ды розныя іншыя музыканты, як яно павернецца… Але тут як у картах: каб ведаў прыкуп, то ў Сочы б спіну грэў…\nДалей не было сэнсу працягваць “экскурсію” — хацелася з тае “зоны”, дзе ўсё пратухла смуродам і гніллю…”\nДумалася, што пасля нашай публікацыі (5–7 ліпеня 2011 г.) “вертыкаль” калі не размарозіць “славуты” даўгабуд, то хаця б прачнецца, неяк адрэагуе на востры сігнал. Як-ніяк, а сотні мільёнаў рублёў ляснуліся, ды не якіх-небудзь халяўных, спонсарскіх, а ў пэўнай ступені і нашых з вамі — падаткаплацельшчыкаў. У свой час кіраўнік Беларусі Пётр Машэраў за такое “гаспадаранне”, за падобныя хібы (калі здараліся) тры скуры здымаў з чыноўнікаў — не цырымоніўся. А як зараз? Памятаю, як гады чатыры таму Лукашэнка заклікаў усю сваю раць навесці парадак на зямлі, асабліва на прылеглых да сталіцы тэрыторыях. Тут жа гарадскія і абласныя “вертыкальшчыкі” кінуліся аблётваць тыя тэрыторыі, выглядваючы з верталёта самае непрывабнае ўнізе. Лёталі-лёталі, ды так і не згледзелі астрашыцкі “Сталінград”, а можа, зрабілі выгляд, што не разгледзелі… Тут, як ні кумекай, да праўды не дапнеш: у лепшым выпадку — сцяна маўчання, у горшым — бравурны “марш энтузіястаў”… Карацей, наша публікацыя ніяк не праняла, не разварушыла чыноўніцкае балота: ні старшыню Камітэта дзяржаўнага кантролю Аляксандра Якабсона, ні губернатара сталічнай вобласці (а цяпер яшчэ і генерала) Бырыса Батуру, ні тагачаснага Генеральнага пракурора РБ Рыгора Васілевіча, ні старшыню Мінскага райвыканкама Пятра Ярмаша — нікога-нікога… Ну проста “маўчанне ягнят”. Відаць, упарыліся, бедныя, шукаючы, дзе які дачнік халупу недабудаваў ці тыя соткі не апрацаваў… Тут уся прэзідэнцкая раць напагатове, і ў той жа час выканае ўказ №520, падпісаны нядаўна А.Лукашэнкам. Варта нагадаць, па згаданым указе з 1 сакавіка 2012 года чыноўнікі на месцах фактычна атрымліваюць права амаль бясплатна адабраць любы зямельны надзел, калі яго ўласнік на мае фінансавай ці фізічнай магчымасці на працягу трох гадоў дабудаваць жылы дом альбо дачу. Тут ніякай цягамоціны не прадбачыцца. А вось узяць на сябе адказнасць ды разабрацца з “астрашыцкім феноменам” — чаму рушыцца будоўля, чаму не кансервуецца, куды падзеліся выдзеленыя дзяржаўныя сродкі, хто канкрэтна вінаваты, якое пакаранне павінен панесці — тут у нашых высокапастаўленых кішка тонкая.\n“Грошы прапілі, прагулялі, а расследаванне не правялі”\nТак, паўгода мінула з моманту нашай публікацыі, але яснасці не прыбыло. Ніводзін “дзяржаўнік” не адгукнуўся, ніякі кантрольны орган, ніякі раённы чыноўнік і ніякі генерал-губернатар. Усім і ўсё “да лямпачкі”. Праўда, знайшоўся адзін чалавек, якога ўся гэтая гісторыя па-сапраўднаму кранула, — Ігар Міхайлавіч Лучанок. Патэлефанаваў, потым мы сустрэліся і ўсё як мае быць абмазгавалі. Кіраўнік Саюза кампазітараў, вядомейшы кампазітар і музыкант быў узрушаны і ўсцешаны тым, што “Народная Воля” прабіла сцяну маўчання, агучыла набалелую, у першую чаргу для яго самога, праблему. “Напісанае вамі, — сказаў ён, — жывая праўда. Праўда, што добрую задумку — стварыць для Саюза Дом творчасці — зганьбілі, ператварылі ў нішто. А чаму? Тыя, хто адказваў за будоўлю, фактычна раскралі і грошы, і будматэрыялы. Прапілі, прагулялі… На добры лад, дык трэба было б правесці расследаванне, дакапацца да ісціны. Былі ж людзі, якія адказвалі за праект, за саму будоўлю… Можа, нават нагрэлі рукі, а цяпер пасміхаюцца… Не, гэта пакідаць проста так нельга, трэба, каб улада прыслухалася, знайшла вінаватых. Спадзяюся, што так і будзе…”\nСам Ігар Міхайлавіч, па яго ж словах, як чалавек творчы, наўпрост не меў дачынення да будоўлі — яе курыравалі спецыяльна прызначаныя людзі. Ну і дакурыраваліся…\nДзеля аб’ектыўнасці варта адзначыць: не бывае так, каб старшыня Саюза кампазітараў цалкам адхінуўся ад распачатай ім справы. Старшыня Саюза на тое і галава, каб апекавацца ўсім, што датычыцца жыцця Саюза. Тут не можа быць двух меркаванняў: Аляксандр Рыгоравіч адказвае за ўсё, што дзеецца ў краіне, а Ігар Міхайлавіч — за тое, што адбываецца ў Саюзе кампазітараў… Значыцца, павінен быў трымаць руку на слабым будаўнічым пульсе астрашыцкай будоўлі. Але — па ўсім — музыка ўзяла верх…\nЯк будзе далей з “астрашыцкім даўгабудам” — на дадзены момант нікому і нічога не вядома. Нават старшыні Фонду Саюза кампазітараў Віктару Войціку, які ўвесь гэты час курыраваў і каардынаваў будоўлю. На тыдні ўдалося пагаварыць з ім (па тэлефоне) пра набалелае. Віктар Антонавіч — вядомы кампазітар, педагог, прафесар, лаўрэат і г. д. — прызнаў, што будаўніцтва Дома творчасці даўно зайшло ў тупік і што склалася патавая сітуацыя. Іншымі словамі, ён не бачыць выхаду, акрамя таго, як найхутчэй завяршыць працэдуру ліквідацыі самога Фонду, і забыцца на ўвесь гэты кашмар. Па ягоных словах, апошняя спроба прыцягнуць увагу ўлады да незавершанага будаўніцтва была ў 2003 годзе. Тады ліст за подпісам Ігара Лучанка быў адпраўлены на імя Галіны Жураўковай, кіраўніка спраў лукашэнкаўскай адміністрацыі. “Мы хацелі дамагчыся яснасці, пэўнасці з нашым даўгабудам, — расказвае ён, — каб яго ці закансервавалі, ці выставілі на аўкцыён, ці перадалі на баланс іншаму ўласніку. Але Жураўкову неўзабаве арыштавалі, і пра наша пісьмо забыліся. А тут яшчэ адна замінка: акт на землекарыстанне, выдадзены нам у савецкі час, мы не змаглі своечасова перарэгістраваць. У выніку Фонд Саюза кампазітараў так і не ўступіў у правы ўласніка на зямлю, цяпер — па факце — Саюз кампазітараў ніякіх адносін да Дома творчасці наогул не мае”. Праўда, як удакладніў спадар Войцік, не так даўно яму патэлефанавалі з Адміністрацыі прэзідэнта. “Прапанавалі ўзяць-такі астрашыцкую незавершанку на баланс Фонду, — кажа Віктар Войцік. — Але каму патрэбны галаўны боль, ды яшчэ цяпер, калі ажыццяўляецца юрыдычная працэдура ліквідацыі самога Фонду?..”\nПад канец размовы запытаў у Віктара Антонавіча, ці ведае ён, у якую суму абышоўся астрашыцкі даўгабуд дзяржаве, падаткаплацельшчыкам, Фонду СК? Але на гэтае пытанне куратар будоўлі з боку заказчыка (Саюза кампазітараў) так і не здолеў уцямна адказаць. Зразумець можна: столькі часу прайшло, столькі розных дэнамінацый, дэвальвацый, інфляцый… Хіба ўспомніш?! “Канечне, — гаворыць ён, — недзе ў падвале арандаванага Сюзам дома захоўваюцца бухгалтарскія кнігі, роўна як і праектная дакументацыя. Але дзе гарантыя, што ўсё гэта не пагрызена мышамі?..”\n…Позняй восенню, лічы ў зазімак, зноўку наведаў Астрашыцкі Гарадок, зазірнуў у “зону”, так бы мовіць… Падумалася: раптам убачу нешта жывое, прыкладам, людзей на будпляцоўцы, як яны там увішна месяць бетон, ці яшчэ што. Але карціна кінулася яшчэ больш змрочнай, чым улетку: шэрань, чорныя аканіцы, паўразваленыя сцены, горы смецця і бітай цэглы… Відаць, так выглядаў Сталінград пасля нямецкай аблогі, але ж то была вайна, а тут… Ніякай страляніны і бамбёжак, а “Дом Паўлава” — вось ён, перад вачыма… І пагорак перад трохпавярховай, не ўвенчанай дахам, будыніны — нібы “Мамаеў курган”… Па-ранейшаму ля воданапорнай вежы покатам ляжыць велізарная металічная ёмістасць, падобная на касмічны карабель, — іржавая, але ўсё яшчэ не дзіравая. Яна так і не дабралася на верх бетоннай вадакачкі. Паўсюль каналізацыйныя люкі, ачэпленыя папераджальнымі стужкамі…\nДалей не было сэнсу аглядаць увесь гэты бардак — хацелася на прастор, падалей ад “зоны”, дзе ўсё пратухла смуродам і гніллю. А магло ж быць зусім па-іншаму, калі б высокія начальнікі сапраўды дбалі пра навядзенне парадку, а не пускалі пыл у вочы… Можа, чакаюць чарговага ўказа?.. Ці іх настолькі пераклініла, што на свой розум і не разлічваюць — толькі на “бацькаў”?..


Магілёўскі аблвыканкам сцвярджае, што сельгаспрацы неабавязковыя\nhttps://spring96.org/be/news/91286 2018 2018-11-06T16:45:31+0300 2018-11-06T16:45:31+0300 2018-11-08T10:26:48+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/kors_tutby_20120928_017_4517_uborka_kartofelja.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nНапрыканцы верасня юрыст ПЦ “Вясна” Валянцін Стэфановіч накіраваў заявы ў Пракуратуру Горацкага раёна і Магілёўскі аблвыканкам па факце прыцягнення да прымусовай працы (прыборкі ўраджаю) работнікаў розных прадпрыемстваў г. Горкі для аказання шэфскай дапамогі ААТ “Горацкае”. Правабаронца прасіў адмяніць незаконнае распараджэнне старшыні Горацкага райвыканкама Сяргея Кулагіна на падставе таго, што яно не адпавядае дзеючаму нацыянальнаму заканадаўству і міжнародным нормам у галіне правоў чалавека, а яго выкананне прыводзіць да парушэння правоў грамадзянаў у форме прыцягнення іх да прымусовай працы.\nЮрыст “Вясны” ўжо атрымаў адказ з пракуратуры, які гэткім насамрэч не з’яўляецца. Пракурор Горацкага раёна Аляксандр Тарасюк наўпрост перанакіраваў зварот Валянціна Стэфановіча ў Магілёўскі аблвыканкам, спаслаўшыся на Указ прэзідэнта “Аб дадатковых мерах па працы са зваротамі грамадзянаў і юрыдычных асобаў”.\n1 лістапада праваабаронца атрымаў адказ ад намесніка старшыні Магілёўскага аблвыканкама А. Кунцэвіча, які пазначыў, што падставаў для задавальнення просьбаў Валянціна Стэфановіча няма.\nАле дакумент, на рэдкасць, не падобны на звычайную адпіску, а мае некаторыя цікавыя высновы наконт распараджэння Горацкага райвыканкама і ўвогуле прымусовай працы.\n“у адносінах арганізацый, не падначаленых выканкаму, сельгаспрацы, прадугледжаныя распараджэннем выканкама, маюць рэкамендацыйны характар”\nМагілёўскі аблвыканкам звярнуў увагу, што ў адносінах да арганізацый, якія не падначалены выканкаму, распараджэнне можа мець толькі рэкамендацыйны характар. Гэта значыць, што яно падлягае выкананню такімі арганізацыямі толькі ў выпадках іх пісьмовай згоды. Гэта асобна павінна быць прапісана ў распараджэнні, але гарвыканкам не палічыў патрэбным рабіць такія агаворкі. Таму ў дакуменце пазначана, што абласныя чыноўнікі ўжо нібы звярнулі ўвагу кіраўніцтва Горацкага райвыканкама на гэтыя недахопы нарматыўнага акта.\n“сельгаспрацы арганізуюцца толькі на дабраахвотнай аснове, у вольны ад працы час”\nМагілёўскія чыноўнікі адзначылі, што падчас разгляду заявы Валянціна Стэфановіча выканаўчыя органы высветлілі, што арганізацыі, пазначаныя ў распараджэнні, прапанавалі сваім супрацоўнікам выключна на добраахвотнай аснове, у вольны ад працы час, аказаць дапамогу ва ўборцы гародніны. Але калі яшчэ раз звярнуцца да сутнасці распараджэння Горацкага райвыканкама, то можна зрабіць высновы, што ён абавязковы для выканання. Аб гэтым сведчаць фармуліроўкі дакумента накшталт “пад персанальную адказнасць забяспечыць штодзённае вылучэнне людзей для ўборкі гародніны”, “кантроль за выкананнем сапраўднага распараджэння ўскласці на…” і іншыя.\nПраваабаронца звяртае ўвагу, што ў дадзеным выпадку фактычна меў месца перавод да іншага наймальніка на выкананне працы не абумоўленай працоўнай дамовай. Такім чынам, паўстае яшчэ больш пытанняў: ці ёсць дакументы з подпісамі супрацоўнікаў, што яны насамрэч давалі сваю згоду на такія працы? Ці афармляўся такі перавод адпаведным загадам наймальніка? Ці сапраўды такія працы праводзіліся ў непрацоўны час? Пры гэтым у распараджэнні пазначаны час працы змены з 8:00 да 16:30, то бок час, калі працоўныя павінны знаходзіцца на сваіх непасрэдных працоўных месцах.\nУ падцвярджэнне сваіх словаў аблвыканкам прыводзіць традыцыйны аргумент: “зваротаў ад работнікаў арганізацый горада Горкі аб прымусу іх з боку наймальніка не паступала”.\nНапрыканцы дакумента намеснік старшыні аблвыканкама адзначыў, што ў сувязі са сканчэннем тэрміну распараджэння, адмяніць яго таксама нельга. Ды, як і чакалася, падставаў да дысцыплінарнага пакарання старшыні Горацкага райвыканкама Сяргея Кулагіна няма.\nдаклад "Паўсюдныя парушэнні працоўных правоў і прымусовая праца ў Беларусі"\n06.11.2018 Тэгі: прымусовая праца


Галоўная ➠ Карысныя парады ➠ Пазбаўляемся ад старэнькай фарбы\nАпублікавана 13.06.2013 01:00\nЁсць тры галоўныя спосабу для зняцця старэнькага пакрыцця з розных паверхняў: механічны, цеплавой, і муж.\nМеханічны заключаецца ў выкарыстанні розных абразіўных матэрыялаў - да прыкладу, наждачная гурткоў для спецыяльнай асадкі на дрыль.\nАле, на велізарных плошчах старэнькай расфарбоўкі ён малаэфектыўны і працаёмкі, а пры чыстцы, скажам, афарбаваных вокнаў і дзвярэй можна нанесці трудноисправимые пашкоджанні самай драўнянай паверхні. Пры ўсім гэтым варта прыгатавацца, што ўсе паверхні ў вашым памяшканні пакрыюцца пластом пылу, а працаваць можна выключна ў рэспіратары.\nЦеплавой метад - самы стары, і больш дзеючы. Ён заключаецца ў разагрэве пласта фарбы і наступным зняцці што адступіліся участкаў пры дапамозе шпателя. Раней для такога разагрэву выкарыстоўвалі паяльныя лямпы, што было пажаранебяспечна, і прыводзіла часам да асмальванні Ачышчальны драўняных паверхняў. Акрамя таго, пры чыстцы зашклёных вырабаў патрабаваліся дадатковыя экраны для абароны шкла ад высокай тэмпературы. На дадзены момант на замену паяльной лямпе прыйшоў будаўнічы фен, яшчэ больш бяспечны і дзейсны. Сутнасць ж метаду засталася ранейшай - разагрэў і соскабливание.\nДля зняцця цягач метадам ўжываюць сумесь ўласнага вырабу, так як наяўныя прамысловыя вады для зняцця фарбы фактычна неэфектыўныя, асабліва на паверхнях з алейным альбо шматслаёвы пакрыццём. Для вырабу сваёй вады ўжываюць з'едлівы натр альбо диметиленхлорид ў чыстым выглядзе, або ў сумесі з вадой у прапорцыі 1/10. Усе аперацыі па змешванні праводзяцца ў рэспіратары, акулярах і гумовых пальчатках, так як рэчывы вельмі небяспечныя для скуры і дыхання. Гатовая сумесь наносіцца на пакрыццё. Пасля гэтага варта дачакацца яе размякчэння. Потым, гэтак жа як і пры цеплавым метадзе, размяклая фарба здымаецца шпателем.


Па ўласным адукацыйным маршруце | Настаўніцкая газета\n06.05.2021 05.05.2021 - 9:40Адукацыйная прастора\n— Тэма анлайн-навучання сёння актуальная для ўсіх удзельнікаў адукацыйнага працэсу. Як ажыццяўляць навучанне, якім чынам арганізаваць самастойную работу навучэнцаў і кантраляваць выкананне імі заданняў? Інтэрнэт прадастаўляе магчымасць выкарыстання розных анлайн-платформ для навучання: Moodle, Edmodo, Google Classroom і інш.\nGoogle Classroom — шматфункцыянальнае, комплекснае рашэнне для стварэння віртуальных класаў, арганізацыі анлайн-навучання; выкарыстоўваецца як інструмент для рэалізацыі прынцыпу індывідуалізацыі. Гэты вэб-сэрвіс аб’ядноўвае ў сабе Google-дыск для стварэння і захоўвання даных, дакументы Google, лісты і слайды для пісьма, Gmail для зносін і Google-каляндар для вызначэння тэрмінаў выканання заданняў. Навучэнцы запрашаюцца ў клас па асабістым кодзе. Мабільныя дадаткі, даступныя для iOS і Android-прылад, дазваляюць карыстальнікам абменьвацца файламі з іншых дадаткаў і атрымліваць доступ да інфармацыі ў аўтаномным рэжыме. Настаўнікі могуць сачыць за паспяховасцю кожнага навучэнца, а пасля выстаўлення адзнак могуць вяртаць работу з прымацаванымі да яе каментарыямі або дадатковымі заданнямі. Сэрвіс просты і інтуітыўна зразумелы ў стварэнні вучэбных заняткаў, таму пачаць работу вельмі лёгка нават непадрыхтаванаму карыстальніку; ён бясплатны і даступны; у ім адсутнічае рэклама; ён забяспечвае захоўванне ўсіх вучэбных матэрыялаў на Google-дыску, у тым ліку заданняў, выкананых навучэнцамі. Па-першае, гэта эфектыўная форма арганізацыі вучэбных заняткаў: да задання можна прымацаваць любы дакумент, у тым ліку файлы pdf-фармату, Google-формы, дакументы, табліцы, малюнкі і прэзентацыі, можна загрузіць вучэбнае відэа з YouTube або актыўную спасылку на іншы рэсурс, напрыклад, інтэрактыўныя заняткі LearningApps, віктарыны Quizziz, інтэрактыўнае відэа Edpuzzle, анлайн-тэсты Formative. Па-другое, гэта зручная форма зносін. Такую магчымасць ствараюць абвесткі, якія прыходзяць на пошту навучэнцаў і настаўніка, сцяна, дзе можна размясціць аб’явы, прымацаваць дакумент, напрыклад, графік вывучэння матэрыялу з тэрмінамі здачы і відамі кантролю, дзе існуе зваротная сувязь у выпадку ўзнікнення пытанняў па агульнай тэме, дзе з’яўляецца інфармацыя аб створаных настаўнікам заданнях і тэрмінах іх выканання. Па-трэцяе, гэта зручная форма камунікацыі праз асабістыя каментарыі. Навучэнец можа задаць пытанне да таго, як пачне выкананне задання, даслаць каментарый разам з заданнем, а настаўнік можа не толькі паставіць адзнаку, але і пракаменціраваць адказ навучэнца, адзначыўшы не толькі памылкі, але і моцныя бакі. І, нарэшце, гэта вельмі зручная сістэма ацэньвання і яе розныя мадыфікацыі: агульны журнал, журнал адзнак па заданнях, па навучэнцах паасобку. Такім чынам, сэрвіс Google Classroom у якасці лічбавага інструмента дапамагае настаўніку ў арганізацыі адукацыйнага працэсу ў цэлым. Узаемадзеянне паміж педагогам і навучэнцамі з яго выкарыстаннем адбываецца намнога хутчэй, прасцей і больш эфектыўна, а працэс навучання становіцца для навучэнцаў больш цікавым, дынамічным і выніковым, асабліва калі педагог выкарыстоўвае як мага больш магчымасцей, якія прадастаўляюць розныя вэб-сайты і дадаткі, інтэграваныя з Google-класам.\n— Выкарыстанне інфармацыйна-камунікацыйных тэхналогій даўно стала неад’емнай часткай адукацыйнага працэсу ў гімназіі № 10, таму летась опцыя пераходу ў сувязі з пандэміяй у дыстанцыйны фармат навучання стала натуральнай і даступнай для ўсіх настаўнікаў гімназіі. Тым не менш у канікулярны час былі праведзены пазапланавыя пасяджэнні метадычных аб’яднанняў і анлайн-канферэнцыі па вызначэнні стратэгіі і інструментаў арганізацыі адукацыйнага працэсу ва ўмовах сацыяльнага дыстанцыявання. Калегі, у якіх за плячыма быў розны вопыт выкарыстання тэхналогій анлайн-навучання, абазначылі тэхнічныя і зместавыя магчымасці, падзяліліся спасылкамі на зручныя базы з вучэбнымі матэрыяламі і прапанавалі сваю дапамогу ў асваенні неабходных праграм. У выніку калектыўнай работы мы вызначылі: набор электронных рэсурсаў, дадаткаў для арганізацыі дыстанцыйнай формы навучання; сродкі камунікацыі, такія як электронная пошта, чат, электронны журнал; месенджары для зваротнай сувязі: Viber, Telegram, Messenger; вэб-сэрвісы для ажыццяўлення кантрольна-ацэначнай дзейнасці: Moodle, Effor, ЯКлас, Schools.by, Google Classroom; спосаб афармлення пуцявога ліста ўрока для навучэнца; рэжым індывідуальных кансультацый для навучэнцаў. — В ыкарыстанне інфармацыйна-камунікацыйных тэхналогій даўно стала неад’емнай часткай адукацыйнага працэсу ў гімназіі № 10, таму летась опцыя пераходу ў сувязі з пандэміяй у дыстанцыйны фармат навучання стала натуральнай і даступнай для ўсіх настаўнікаў гімназіі. Тым не менш у канікулярны час былі праведзены пазапланавыя пасяджэнні метадычных аб’яднанняў і анлайн-канферэнцыі па вызначэнні стратэгіі і інструментаў арганізацыі адукацыйнага працэсу ва ўмовах сацыяльнага дыстанцыявання. Калегі, у якіх за плячыма быў розны вопыт выкарыстання тэхналогій анлайн-навучання, абазначылі тэхнічныя і зместавыя магчымасці, падзяліліся спасылкамі на зручныя базы з вучэбнымі матэрыяламі і прапанавалі сваю дапамогу ў асваенні неабходных праграм. У выніку калектыўнай работы мы вызначылі: набор электронных рэсурсаў, дадаткаў для арганізацыі дыстанцыйнай формы навучання; сродкі камунікацыі, такія як электронная пошта, чат, электронны журнал; месенджары для зваротнай сувязі: Viber, Telegram, Messenger; вэб-сэрвісы для ажыццяўлення кантрольна-ацэначнай дзейнасці: Moodle, Effor, ЯКлас, Schools.by, Google Classroom; спосаб афармлення пуцявога ліста ўрока для навучэнца; рэжым індывідуальных кансультацый для навучэнцаў.\n— Пры пераходзе на дыстанцыйнае навучанне традыцыйная арганізацыя працэсу навучання перажывае істотныя змены: настаўніку неабходна ўносіць змены і дапаўненні ў методыку выкладання; ад навучэнца патрабуецца пэўны ўзровень самадысцыпліны; усім удзельнікам адукацыйнага працэсу неабходна адпаведнае тэхнічнае і праграмнае забеспячэнне. Як жа мяняюцца формы і метады работы настаўніка пры навучанні інфарматыцы ў дыстанцыйным рэжыме? Дэманстрацыйная форма работы настаўніка на ўроку тлумачэння новага матэрыялу істотна не мяняецца. Платформы для відэаканферэнцый (воблачная відэаканферэнцсувязь IVA MCU) дазваляюць арганізаваць анлайн-урок, дэманстрацыю экрана настаўніка, відэаматэрыялу. Ёсць магчымасць прымацаваць файлы і спасылкі з матэрыяламі ўрока. У той жа час ад навучэнца патрабуецца ўменне засяродзіцца на тлумачэнні новага матэрыялу, не адцягваць увагу на пабочныя раздражняльнікі. Для правядзення ўрокаў такога тыпу навучэнцам дастаткова мець камп’ютар, планшэт ці смартфон з выхадам у інтэрнэт. А вось пры правядзенні ўрокаў фарміравання і ўдасканалення практычных уменняў і навыкаў пры вывучэнні асобных тэм існуюць пэўныя тэхнічныя цяжкасці. Усім навучэнцам неабходна самастойна ўстанавіць на дамашнія камп’ютары праграмнае забеспячэнне. У той жа час у некаторых навучэнцаў няма магчымасці працаваць у праграмах MS Office, Pascal ABC.NET і іншых, якія прапануюцца для вывучэння ў падручніках інфарматыкі (дамашні камп’ютар Apple, АС Linux або планшэт на Androіd). У гэтым выпадку настаўніку неабходна знайсці і прапанаваць навучэнцам аналагічную праграму для вывучэння, якая будзе адпавядаць патрабаванням вучэбнай праграмы і дазволіць навучэнцам паспяхова засвоіць матэрыял.\n— Вельмі важна, каб ва ўмовах дыстанцыйнага навучання ў адукацыйны працэс былі ўключаны ўсе яго ўдзельнікі, таму разнастайнасці форм дыстанцыйных зносін з навучэнцамі, педагогамі ліцэя ўдзяляецца асаблівая ўвага. З усяго арсенала форм работы, што выкарыстоўваюцца ў аддаленым рэжыме, пазнаёмлю з тымі, якія забяспечваюць выразную зваротную сувязь з навучэнцамі і дазваляюць кантраляваць узровень засваення імі ведаў. У першую чаргу, хацелася б сказаць пра магчымасць праводзіць урокі праз анлайн-платформы Skype, Duo, Hangouts, MicrosoftTeams. Іх аб’ядноўвае тое, што ва ўмовах дыстанцыйнай адукацыі можна захаваць элемент дыялогавых зносін. Сам урок можна пабудаваць так, каб на розных яго этапах навучэнцы, выконваючы заданні настаўніка, маглі адказваць вусна. Напрыклад, работа з гістарычнымі паняццямі, імёнамі, пастаноўка праблемнага пытання, складанне апорнай схемы ўрока па зададзеным узоры могуць уцягнуць у дыялог большую частку класа. Пры гэтым настаўнік можа дэманстраваць прэзентацыю, у якой заўсёды паказвае правільныя варыянты адказу. У фармаце “пытанне — адказ” можа праходзіць і першаснае замацаванне матэрыялу. У тым выпадку, калі на ўроку навучэнцы запаўняюць апорную схему, настаўнік лёгка можа гэта праверыць, папрасіўшы даслаць фота рабочай схемы праз электронны журнал (Schools.by).\nНастаўнікі ліцэя знайшлі спосаб захаваць аб’ектыўнасць у ацэньванні і кантролі ведаў у сістэме анлайн. Можна выкарыстоўваць самы просты рэсурс для арганізацыі ацэньвання навучэнцаў — платформу Google Forms. Платформа дае магчымасць не толькі складаць тэставы апытальнік па пройдзенай тэме, але і абмяжоўваць час высылкі правільных адказаў. У тэставы апытальнік па дамашнім заданні лёгка ўставіць ілюстрацыю, работу з гістарычнай картай, партрэтным малюнкам, скласці пытанні на адпаведнасць, а таксама пытанні адкрытага тыпу. Акрамя гэтага, платформа Google Forms дае магчымасць складаць вузкаспецыялізаваны апытальнік па датах, вядомых гістарычных дзеячах, правяраць веданне гістарычных паняццяў і геаграфічных аб’ектаў. Для таго каб праверка засвоенага матэрыялу насіла больш глыбокі характар, можна складаць апытальнік па адпаведнай тэме да розных ілюстрацыйных крыніц інфармацыі. Гэтымі крыніцамі могуць быць агітацыйны плакат, карыкатура, фатаграфія гістарычнага дзеяча або падзеі, малюнак сучаснага аўтара або гістарычны малюнак і г. д.\nАпошнім часам у сувязі з пошукам магчымых форм пераходу на анлайн-навучанне набірае папулярнасць арганізацыя заняткаў з выкарыстаннем рабочых лістоў па прадмеце. Рабочы ліст — гэта сістэма заданняў па адпаведнай тэме, якая прадугледжвае паслядоўнае іх выкананне ў працэсе работы з інфармацыяй вучэбнага дапаможніка. Рабочы ліст уяўляе сабой своеасаблівую траекторыю вучэбнай дзейнасці навучэнца. Задачамі рабочых лістоў могуць быць наступныя: развіццё чытацкай культуры навучэнца; знаходжанне ў тэксце фактаў, ключавых слоў, якія дапамагаюць структураваць змест вучэбнага матэрыялу; знаходжанне ў тэксце патрэбнай інфармацыі; развіццё ўмення самастойнага набыцця ведаў і інш.


Паводле барысаўскага таксіста, толькі два пасажыры з 67 апытаных галасавалі на рэфэрэндуме ў падтрымку ініцыятывы Лукашэнкі\n01 лістапад 2004, 12:26\n“Кур’ер з Барысава” паведамляе ў сьвежым нумары пра падзеі ў ва Ўкраіне. Напярэдадні галасаваньня журналісты гэтага выданьня наведалі ўкраінскі горад Луцк і распавялі пра грамадзка-палітычныя настроі яго жыхароў. Як вынікае з публікацыі, большасьць лучанаў хацелі б бачыць на пасадзе прэзыдэнта Ўкраіны Віктара Юшчанку. Гэткі выбар яны тлумачаць спадзяваньнямі на перамены. Менавіта з асобай спадара Юшчанкі суразмоўцы карэспандэнтаў барысаўскага “Кур’еру” зьвязваюць дэмакратызацыю палітычнага жыцьця Ўкраіны й ажыцьцяўленьне тут эканамічных рэформ. І наадварот, абраньне новым прэзыдэнтам Украіны Віктара Януковіча, паводле украінцаў з Луцку, падоўжыць іхняе зьбядненьне. Паколькі якраз пры старшыні ўраду Януковічы, як даведаюцца чытачы барысаўскай газэты, некалі танныя украінскія тавары (у прыватнасьці, алей і сала) падаражэлі амаль удвая.\nЗьвяртаецца “Кур’ер з Барысава” і да тэмы беларускіх выбараў і рэфэрэндуму, што адбыліся 17 кастрычніка. Свой погляд на вынікі гэтых падзеяў выказвае на старонках газэты шараговы жыхар Барысава Аляксандр, які працуе тут таксістам. Аляксандр падчас галасаваньня апытваў сваіх пасажыраў, якіх абслугоўваў на таксі. Дык вось, паводле таксіста, толькі два пасажыры з 67 апытаных галасавалі ў падтрымку ініцыятывы Лукашэнкі. Мізэрная колькасьць чалавек ухваліла ягонае жаданьне трэці раз балятавацца на пасаду прэзыдэнта Беларусі і ў калектыве, дзе працуе жонка барысаўскага таксіста. Гэтыя сацыялягічныя зьвесткі, паводле Аляксандра, супярэчаць афіцыйным лічбам галасаваньня, што выклікае ў яго абгрунтаваны сумнеў наконт праўдзівасьці перамогі Лукашэнкі на рэфэрэндуме.\nСумнеў у абгрунтаванасьці дзеяньняў беларускіх уладаў выказвае на сваіх старонках і яшчэ выданьне – “Беларускі рынак”. Карэспандэнт штотыднёвіка зрабіў спробу высьветліць у супрацоўнікаў КГБ прычыны затрыманьня амэрыканскага грамадзяніна Ільлі Мафтэра, які вось ужо два тыдні знаходзіцца ў сьледчым ізалятары. Як вынікае з тлумачэньня “чэкістаў”, спадар Мафтэр нібыта парушыў беларускае заканадаўства ў сфэры сувязі. А менавіта, пры яго ўдзеле тэлефанаваньні паміж Беларусьсю і Амэрыкай ажыцьцяўляліся праз інтэрнэт, а не праз каналы сувязі прадпрыемства “Белтэлекам”. Тым самым, паводле спэцслужбаў, амэрыканскі грамадзянін нанёс эканамічную шкоду прадпрыемству “Белтэлекам”, якое не атрымала магчымага прыбытку. “Беларускі рынак”, аднак, сьцьвярджае, што даказаць злачынны характар дзеяньняў Ільлі Мафтэра праваахоўным органам будзе складана – у прыватнасьці таму, што ў Злучаных Штатах такія дзеяньні ня ёсьць злачыннымі.\nДарэчы, у той час як КГБ прыкладае шмат намаганьняў каб засьцерагчы беларускую эканоміку ад “капеечных” фінансавых стратаў, народнагаспадарчы комплекс краіны пакутуе ад буйных стратаў з прычыны нядбайнага кіраваньня, за якое ніхто не нясе пакараньня. “Віцебскі кур’ер”, напрыклад, распавядае пра банкруцтва Віцебскага кансэрвавага заводу. Хто вінаваты ў яго заняпадзе – праваахоўныя органы не цікавіць. А між тым, завод ня мае ні прадукцыі, ні грошай на рахунку. Таму зараз за даўгі распрадаюць яго маёмасьць.


Лідзія Ярмошына папросіць пракуратуру разабрацца з тымі, хто заклікае псаваць бюлетэні\n12 кастрычнік 2004, 16:16\nЮры Сьвірко, Менск Старшыня Цэнтарвыбаркаму лічыць амаральным заклік рваць выбарчыя бюлетэні й зьбіраецца прасіць пракуратуру разабрацца з тымі, хто да гэтага заклікае. Яна таксама заяўляе, што дзяржаўныя СМІ — гэта сродкі дзяржаўнай ідэалёгіі, таму было б няправільна, калі б яны агітавалі супраць рэфэрэндуму.\nНа панядзелак 11 кастрычніка з больш як 400 кандыдатаў у дэпутаты засталося толькі 353, паведаміла старшыня Цэнтарвыбаркаму Лідзія Ярмошына. Ужо акрэдытавана больш як 500 міжнародных назіральнікаў і амаль 17 тысяч унутраных. Аднак іх колькасьць яшчэ павялічыцца бліжэй да 17 кастрычніка.\nСпадарыня Ярмошына адмовілася даць прагноз, колькі выбарцаў прагаласуе датэрмінова, хаця раней Цэнтарвыбаркам казаў назіральнікам ад АБСЭ, што іх можа быць 20–30%. Яна заявіла, што нічога ня ведае ані пра факты прымусу ісьці на датэрміновае галасаваньне, ані пра высновы Вэнэцыянскае камісіі Рады Эўропы, якая назвала пытаньне рэфэрэндуму неадпаведным эўрапейскім стандартам.\nЗатое Лідзія Ярмошына ведае пра заклік фонду “За новую Беларусь” парваць рэфэрэндумныя бюлетэні на дзьве часткі й адну кінуць у скрынку для галасаваньня, а другую, з подпісамі сяброў участковай камісіі, — забраць сабе. Праваабаронца Гары Паганяйла прапанаваў перадаць гэтыя другія часткі дэмакратычным кандыдатам у дэпутаты ці іх давераным асобам, якія будуць весьці незалежны падлік галасоў. На маё пытаньне, ці забараняе Выбарчы кодэкс парваць свой бюлетэнь ці агітаваць іншых зрабіць тое самае, старшыня Цэнтарвыбаркаму адказала гэтак:\n(Ярмошына: ) “Вы ведаеце, я ніколі ня думала, што праваабаронцы нашы так званыя дойдуць да такога блюзьнерства — яны па сутнасьці заклікаюць выбрацаў сарваць, сказіць вынікі выбараў, народнага волевыяўленьня. Таму, натуральна, наша заканадаўства адмыслова не прадугледжвае, таму што ніколі заканадаўцу не прыходзіла ў галаву, што да гэтага можна дадумацца. Я спадзяюся, што пракуратура дасьць ацэнку гэтаму закліку. Мне сказаць няма чаго. Мне цяжка сказаць, ці супрацьзаконна гэта, таму што гэта не прадугледжана. Але тое, што гэта амаральна — гэта без сумневу”.\nЛідзія Ярмошына дадала, што патрэбная экспэртыза пракуратуры, ці няма ў закліку спадара Паганяйлы падбухторваньня да крымінальнага злачынства — “супрацьдзеяньня дзейнасьці выбарчых камісіяў”.\nШто да тэлевізійных ролікаў, дзе паказваюць, як галасаваць за ініцыятыву Лукашэнкі, дык Лідзія Ярмошына таксама заявіла, што “заканадаўства не прадугледжвае ўвогуле вырабу гэтых ролікаў і не зьмяшчае патрабаваньняў да таго, якімі яны мусяць быць”. Аднак яна ня лічыць гэта амаральным і ў пракуратуру зьвяртацца не зьбіраецца:\n(Ярмошына: ) “Таму ніякіх парушэньняў у дзеяньнях БТ — у гэтым выпадку гэта канал ОНТ — няма. Гэта можна расцэньваць як агітацыю за пытаньне, вынесенае на рэфэрэндум. Але яна, як вы ведаеце, да 17 кастрычніка не забароненая”.\n(Карэспандэнт: ) “Вы сказалі, што ў нас ёсьць агітацыя супраць. А дзе вы яе бачылі?”\n(Ярмошына: ) “Народную волю” чытайце. Улёткі тыя шматлікія, што вы закідваеце ў паштовыя скрыні грамадзянаў. Калі ласка”.\nСпадарыня Ярмошына сказала таксама, што ў дзяржаўных СМІ “агітацыя за рэфэрэндум вядзецца даволі мякка”, а агітацыя супраць ёсьць у недзяржаўных “без усялякіх санкцыяў да іх”.


Лонданскі кінафестываль — Вікіпедыя\nз 1956 года\nЛонданскі кінафестываль (англ.: London Film Festival, скарочана LFF , таксама вядомы як англ.: BFI London Film Festival) — адзін з самых буйных і ўплывовых міжнародных кінафестываляў у Злучаным Каралеўстве. Праводзіцца штогод з 1956 года ў другой палове кастрычніка — пачатку лістапада ў Лондане.\nГалоўным прызам кінафестывалю з'яўляецца «Сазерленд Трофі», ім узнагароджваюцца самыя арыгінальныя дэбютныя фільмы. Арганізатарам фестывалю з'яўляецца Брытанскі інстытут кіно, найбуйнейшым спонсарам газета The Times. Штогод на кінафоруме праводзіцца адбор з больш чым 300 дакументальных і кароткаметражных фільмаў з 50 краін свету. Традыцыйна праграма фестывалю ўключае ў сябе карціны, якія ў Вялікабрытаніі раней не дэманстраваліся, у тым ліку нядаўна адрэстаўраваныя. На кінафоруме штогод прадстаўлена праграма адукацыйных мерапрыемстваў, лекцый, майстар-класаў, прэзентацый падзей кінаіндустрыі.\nНа кінафестывалі штогод прысуджаюцца прэміі ў наступных намінацыях:\nСазерленд Трофі — асноўная ўзнагарода кінафоруму, якой удастойваюцца лепшыя з упершыню прадстаўленых фільмаў.\nПрэмія Грырсана — прысуджаецца за лепшы поўнаметражны дакументальны фільм на фестывалі. Узнагарода носіць імя шатландскага дакументаліста Джона Грырсана * Лепшы фільм — прысуджаецца самым арыгінальным кінапрацам.\nПрэмія лепшаму брытанскаму дэбютанту — прысуджаецца брытанскім сцэнарыстам, прадзюсарам, рэжысёрам, працы якіх сярод пачаткоўцаў былі прызнаныя лепшымі на фестывалі.\nУзнагарода Брытанскага інстытута кіно «BFI Fellowships» — прысуджаецца рэжысёрам-дэбютантам кінафестывалю.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Лонданскі_кінафестываль&oldid=3491789"


Матэрыялы з тэгам «фэст» (старонка 6) | Новы Час\nНа фэсце “Рок па вакацыях” выступяць :B:N:, Nizkiz і “Мутнаевока”\nНа фестывалі “Рок па вакацыях”, які пройдзе 9 верасня на адкрытай пляцоўцы мінскага рэстарана “Друзья” пры падтрымцы "Еўрарадыё", сыграюць :B:N:, Nizkiz і “Мутнаевока”.\n“Ольсы” і дыпламаты, Вайцюшкевіч і Памяранцаў — хто яшчэ гасцяваў у Лепельскага Цмока?\nФестываль міфалогіі “У госці да Лепельскага Цмока” прайшоў 8 жніўня ўжо другі раз. Кампанія “Будзьма беларусамі!”, сталы партнёр фестывалю, разам з гуртом сярэднявечнай музыкі “Стары Ольса” паспрабавала разбудзіць Цмока рытмамі яго маладосці.\nМіжнародны фестываль агню збярэ пад Мінскам больш за сотню ўдзельнікаў\nМіжнародны фестываль агню "МіФФ 2015", які пройдзе на стадыёне Цэнтра коннага спорту "Ратамка" 21–22 жніўня, збярэ больш за сотню ўдзельнікаў, паведамілі БЕЛТА арганізатары.\nЛета прайшло не дарма. На Камсамольскім возеры адбыўся арт-пікнік "Freaky Summer Party 2015" (фотарэпартаж)\nСёлета надвор'е не такое цёплае і сонечнае, але арганізатары "Freaky Summer Party" выбралі суботу, 25 ліпеня, для самага буйнага пікніку сезону і не памыліліся.\nПераможцамі «Басовішча–2015» сталі гурты Navi і TonqiXod (+ФОТА)\n17–18 ліпеня на лясной палянцы Борык каля мястэчка Гарадок на Беласточчыне прайшоў штогадовы фестываль беларускай музыкі «Басовішча–2015».\nМузычны фестываль "ДнеПраРок" збярэ ў Чавускім раёне гасцей з Беларусі, Расіі і Украіны\nПершы музычны фестываль "ДнеПраРок", які пройдзе 10–13 ліпеня ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці, збярэ гасцей з Беларусі, Расіі і Украіны, паведамілі карэспандэнту БЕЛТА ў аргкамітэце мерапрыемства.\nЛепшыя альтэрнатыўныя гурты выступяць на пікніку-фэсце пад Мінскам\n1 жніўня ў 35 кіламетрах ад Мінска пройдзе другі штогадовы «Дружба Festival». У гэтым годзе на дзвюх сцэнах опэн-эйра выступяць самыя актуальныя гурты: "J-Морс", "Трубяцкой", "Серебряная Свадьба", "Nizkiz", а таксама "Крама" і "Drum Ecstasy", якія не маюць патрэбы ў прадстаўленні.\n«Без білета» правялі сваю музычную фітнэс-размінку ў парку 900-годдзя Мінску (фотарэпартаж)\nЗ нагоды святкавання афіцыйнага Дня незалежнасці парк ля «Чыжоўка-арэны» ператварыўся ў канцэртную сцэну на «Вялікія выходныя» — фестываль летняй музыкі. Мы завіталі сюды ў апошні, але самы насычаны дзень, 5 ліпеня. У нядзелю ўдзел прынялі гурты «U.G.OSLAVIA», «Огонёк Бэнд» і хэдлайнер фэсту — «Без білета».\nФестываль эксперыментальнага мастацтва ДАХ-ХХVIII “РЭЙТАН” адкрыецца 19 чэрвеня\n19 чэрвеня (пятніца) 2015 года а 17-й гадзіне ў ВУП "Рэспубліканская мастацкая галерэя" ГА "Беларускі саюз мастакоў" (Палац мастацтва, вул. Казлова, 3 г. Мінск,) адбудзецца адкрыццё Фестывалю эксперыментальнага мастацтва ДАХ-ХХVIII “РЭЙТАН”.\nАдкрыццё фестывалю "Маладзечна-2015" (фотарэпартаж)\nАтмасфера на фестывалі настолькі сяброўская, што Дарыя, Аляксандр Саладуха і Алег Елісеенкаў вырашылі зрабіць фота ў сямейны альбом.\nФестываль “Бэзавая ластаўка” ў Пінску\nТаленавітая моладзь Берасцейшчыны з асаблівасцямі развіцця прадстаўляе свае здольнасці ў Пінску.\nУ Мінску можна будзе ўбачыць пясчаныя скульптуры расійскіх і польскіх майстроў (фота)\nГасцей фестывалю чакае ўнікальная магчымасць: на свае вочы ўбачыць, як ствараюцца пясочныя шэдэўры, задаць пытанні скульптарам і даведацца пра іх сакрэты.\nФантастычныя сусветы ў Беларусі (фотарэпартаж)\nУ Мінску на «Чыжоўка-арэне» адкрыўся чацвёрты штогадовы фестываль фэнтазі, коміксаў і кампутарных гульняў Universal Convention 2015. На фэсце прадстаўлена 26 унікальных стэндаў фантастычных сусветаў.\nУ Доме культуры МАЗ 15 сакавіка прайшоў фэст з нагоды пятнаццацігоддзя беларускага выдання «Виртуальные радости». На ім праводзіліся касплэй-дэфіле, турнір па файтынгу «Mortal Kombat» і танцавальнаму сімулятару «Just Dance», а таксама гульням «Кракадзіл», «Мафія» ды іншым настолкам.\nПаэтычны слэм у Дзень закаханых — не прапусціце!\n14 лютага ў мінскай галерэі «Ў» (пр. Незалежнасці, 37а) у межах IV Міжнароднага паэтычнага фестывалю імя Міхася Стральцова «Вершы на асфальце» адбудзецца слэм «Беларусь—Украіна» з удзелам беларускіх і ўкраінскіх аўтараў. Пачатак у 20.00. Уваход вольны.


Галалёдзіца ў Брэсце: школьнікі катаюцца па вуліцах на каньках\n13:34 03.02.2017 (абноўлена 14:30 03.02.2017)\nСкладаныя ўмовы надвор'я ў апошнія дні прывялі да моцнай галалёдзіцы ў шэрагу рэгіёнаў Беларусі. Глядзіце на відэа, як брэсцкія школьнікі катаюцца па вуліцах горада на каньках.\nВідэа катання дзяцей па вуліцах на каньках было размешчана на YouTube. З-за снега, які выпаў у студзені і адлігі, якая затым прыйшла, змяніўшыся маразамі, на некаторых дарогах абласнога цэнтра ўтварыўся лёд.\nЯк падкрэслівае аўтар роліка, катацца цалкам камфортна. "Лёд у Брэсце — не перашкода для руху", — кажуць берасцейцы.\nyoutube, дзеці, Брэст\n(29:16 / 201.57Mb / просмотров видео: 859)\n10:25 06.08.2020 (абноўлена 15:25 05.08.2020)


Антон Шаранкевіч: Сёння адбываецца беларусізацыя 2.0 | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЯк існуе сёння бізнес з беларускім каларытам? Што карыстаецца найбольшым попытам у турыстаў, а што ў “сваіх”? Ці можа крама паўплываць на пашырэнне беларускай мовы?\nПра гэта з супрацоўнікам гарадзенскай этнакрамы “Цудоўня” Антонам Шаранкевічам паразмаўляла Ганна Комінч:\nРР: Ці прыбавілася ў вас кліентаў пасля ўвядзення бязвізавага рэжыму?\n– З увядзеннем бязвізавага рэжыму на тэрыторыі Беларусі, колькасць турыстаў з Польшчы, Літвы і нават з Нямеччыны, з Чэхіі павялічвалася. Прычым з кожным летам, з кожным сезонам іх становіцца ўсё болей. Канешне большасць турыстаў цікавяць звычайныя простыя сувеніры кшталту магніцікаў ці чагосьці простага. Але пэўная колькасць з іх цікавіцца і беларускімі традыцыйнымі вырабамі, этнаграфіяй, керамікай, якую ў той жа Польшчы ці Нямеччыне складана знайсці, а калі яна ёсць, то каштуе нашмат даражэй. Ім самім прыемна даведацца пра гісторыю рамяства, ім цікава даведацца пра самі вырабы, пра людзей, якія іх робяць. Напэўна з-за гэтага яны завітваюць у Гародню ў этнакраму „Цудоўня”.\nРР: Ці карыстаюцца попытам вышыванкі, ці расце попыт? Хто больш іх купляе?\n– Сёння адбываецца беларусізацыя 2.0, яна працягвае ісці па Беларусі такімі маленькімі, але ўпэўненымі крокамі. Кожны беларус пачынае разумець сваю беларускасць, ён хоча сябе неяк адзначыць. Ён спрабуе зрабіць гэта вышыванкай ці вышымайкай. Сярод турыстаў гэта форма адзення карыстаецца попытам. У большасці гэта канешне ж польскія турысты. Але беларусы, якія едуць да сваіх сваякоў у Злучаныя Штаты Амерыкі, яны заходзяць, каб у падарунак набыць ім вышыванку. Як не дзіўна, турысты, якія прыязджаюць з Расеі – з Масквы і Санкт-Пецярбургу, з кожным летам іх становіцца ўсё болей. Яны неяк таксама пачынаюць цікавіцца беларускай культурай і таксама сабе набываюць вышымайкі. Наконт кошту, то ён на вышыванкі на сённяшні дзень высакаваты для беларускага спажыўца. Гэта абумоўлена тым, што не шмат фірмаў, не шмат людзей, фабрык займаюцца вытворчасцю гэтай прадукцыі. Напрыклад, наша крама спрабуе рабіць самую мінімальную нацэнку на такія вырабы, каб гэта было дасяжна беларусу. Будзем спадзявацца, што з кожным годам выраб вышыванак, вышымаек будзе павялічвацца, чым паўплывае на зніжэнне кошту.\nРР: Хутка будзе сезон летніх зніжак, ці вы таксама парадуеце вашых кліентаў?\n– Мы не толькі ў летні перыяд, не толькі ў турыстычны перыяд, але мы штодзённа, штотыднёва спрабуем неяк папулярызаваць беларускасць, у тым ліку зніжкамі. У нас пастаянна зніжка для тых, хто з намі размаўляе па-беларуску. Пастаянна дзейнічаюць зніжкі на розныя вырабы. Напрыклад, панядзелак у нас зніжка на керамічныя вырабы, у аўторак у нас зніжка на адзенне і г. д. Штомесяц у летні перыяд штотыдзень будзе дзіцячая зніжка, каб у летні перыяд дзеці чыталі. У нас сістэма лаяльнасці да кліентаў працуе такім чынам.\nРР: Ці плануеце вы пашыраць асартымент сваёй крамы?\n– Зразумела, што з кожным сезонам мы прыдумляем штосьці новае. Напрыклад, у мінулым сезоне мы запусцілі сваю лінію адзення, якую самі распрацавалі і самі зрабілі. Адзін чалавек распрацоўвае дызайн, нашыя майстры дапамагаюць нам шыць адзенне па нашым распрацоўкам. На летні сезон мы запускаем серыю цішотак прысвечаных беларускай міфалогіі. Што тычыцца іншых накірункаў, то тут пастаянна ўдасканальваюцца керамічныя вырабы. Пару гадоў мы чакалі і нарэшце зрабілі дзіцячую палічку. Дзіцячыя цацкі зроблены нашымі майстрамі. Музычная палічка традыцыйных беларускіх інструментаў таксама заўсёды павялічваецца. З кожным годам з’яўляецца нейкі новы накірунак, з’яўляюцца новыя майстры, якія могуць прапанаваць штосьці новае.\nЗ госцем “Рацыі”, гандляром гарадзенскай этнакрамы “Цудоўня” Антонам Шаранкевічам размаўляла Ганна Комінч.


ГОМЕЛЬСКАЯ ПАВОДКА СПАДАЕ\nНа найбольш затопленых вуліцах прадпрыемства “Водаканал” адключыла падачу пітной вады, і людзі цяпер зьведваюць пэўныя цяжкасьці. Распавядае інвалід Іван зь мікрараёну Манастырок:\n(Іван: ) “На лодках ваду возяць. Бітон на човен ставяць і плывуць да сухога месца. Яшчэ і вазок для бітона бяруць, на якім звычайна торбы возяць. Набіраюць у бітон ля калёнкі ваду — і назад у човен”.\nСам Іван чоўнам не карыстаецца — узровень паводкі ля яго хаты ня надта высокі, па ваду можна схадзіць у гумовых ботах.\n(Іван: ) “Ходзім па ваду туды далей, да калёнкі. У нас побач з домам калёнка, але яе затапіла. Сьмецьце плавае. Я жыву на вуліцы 2-я Папярэчная, дом 7. А ходзім у бок рэчкі, мэтраў 500 па вуліцы”.\nЦікаўлюся ў жыхароў Манастырка, дзе вадавод яшчэ працуе, пра якасьць вады.\n(Мужчына: ) “Я асабіста купляю ваду ў краме. Ня п’ю з калёнак”.\n(Карэспандэнт: ) “Чаму ня карыстаецеся гэтай вадою?”\n(Мужчына: ) “Асадак застаецца, ржаўчына, невядома што яшчэ. Як ёю карыстацца для харчаваньня?!”\n(Іншы: ) “З калёнкі вада кепская. У ёй усяго хапае: ржаўчына і ўсё іншае. Кіпяцім — і наперад”.\n(Жанчына: ) “Мы вады з калёнак ня п’ем, варым ежу. Звычайнай вады ня п’ю, а толькі кампот”.\n(Жанчына: ) “У нас у дом падведзена вада. Ня ведаю, якасьць яе нібыта звычайная, як і раней. Не правяралі. Мы яе кіпяцім, сырой ня п’ем. Толькі гатаваную”.\n(Шумеева Надзея: ) “У нас у доме самакачалка. Вадаводу ў нас няма. Гэта Заводзкі спуск. Мы качаем зь зямлі, качаем і варым, і п’ем. Нас затапіла. Колькі гадоў абяцалі калёнку ўстанавіць — і ня робяць”.\nУ аддзеле інфармацыі гарвыканкаму мне распавядалі, што вада жыхарам затопленых дамоў падвозіцца нават у бутэльках. Спрабую гэта спраўдзіць у жанчыны з затопленага дому на вуліцы 2-я Папярэчная:\n(Жанчына: ) “Няпраўда! Нам нічым не дапамаглі. У нас нават чоўнаў няма, няма на чым езьдзіць. Бадзяемся па хатах сваякоў ці знаёмых. Не працуем. Я сяджу во ў стрыечнай сястры і на працу не хаджу. Адзеньня нават няма”.\n(Карэспандэнт: ) “І колькі ўжо дзён вы ня ходзіце на працу?”\n(Жанчына: ) “Восем дзён”.\nЗагадчыца камунальнага аддзелу гарадзкой санстанцыі Людміла Загорцава паведамілі, што ў сувязі паводкай “Водаканал” праводзіць узмоцненае хляраваньне пітной вады. Няякасных пробаў вады ў гарадзкім вадаводзе ні санстанцыя, ні “Водаканал” ня выявілі.


Сярэдні заробак у Менску ў красавіку знізіўся на 6,6% | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСярэдні заробак у Менску ў красавіку знізіўся на 6,6%\nУ Менску налічаная сярэдняя зарплата ў красавіку 2018 года склала 1.275,3 рубля, на 89,3 рубля, або на 6,6% менш, чым у сакавіку 2018 года, сведчаць дадзеныя галоўнага статыстычнага ўпраўлення сталіцы.\nУ кастрычніку 2017 года зарплата вырасла на 14,2 рубля пасля падзення на працягу папярэдніх трох месяцаў. У лістападзе рост склаў 60 капеек. У снежні сярэдняя зарплата павысілася на 208,5 да 1.360,4 рубля. У студзені 2018-га заробак знізіўся на 171,7 рубля, або на 12,6%, да 1.188,7 рубля, у лютым вырас на 1,7 рубля да 1.190,4, у сакавіку — на 174,5 рубля да 1.364,9 рубля.\nУ сярэднім па краіне сярэдняя намінальная налічаная заработная плата ў красавіку гэтага года ў параўнанні з сакавіком знізілася на 5,8 рубля і склала 921 рубель.\nРэальная зарплата (з улікам росту цэн) у Менску ў красавіку 2018 года ў параўнанні з красавіком 2017-га вырасла на 9,5%.\nСамі вялікі заробак у Мінску па-ранейшаму атрымліваюць IT-спецыялісты. У красавіку 2018 года сярэдняя зарплата работнікаў, дзейнасць якіх звязана з інфармацыйнымі тэхналогіямі, склала 3.943,9 рубля. У ліку найбольш высокааплатных таксама работнікі: паветранага транспарту — 2.491,6 рубля; тэлекамунікацыйнай сферы — 2.105,3; фінансавага і страхавога сектара — 1.981,7; хімічнай прамысловасці — 1.815; работнікі фармацэўтычнай прамысловасці — 1.595,3; навукоўцы — 1.593,6; аптавікі — 1.477,8; энергетыкі — 1.374,9; нафтаперапрацоўшчыкі — 1.366,7; спецыялісты па рамонце машын і абсталявання — 1.351,9; архітэктары, бухгалтары, юрысты — 1.313,1 рубля.\nСамы нізкі заробак у сталіцы быў у сацыяльных работнікаў (645,8 рубля) і работнікаў бібліятэк, архіваў, музеяў (611,3 рубля).\nУ красавіку 2018 года ў сталічнай прамысловасці сярэдняя зарплата склала 1.136,8 рубля; у будаўніцтве — 1.125; сельскай, лясной і рыбнай гаспадарцы — 1.061,6; рознічным гандлі — 1.003,8; адукацыі — 765. Сярэдні заробак работнікаў аховы здароўя склаў 873,6 рубля.\nЯк паведамлялася, найбольшая сярэднямесячная налічаная зарплата работнікаў сярод рэгіёнаў традыцыйна была ў Мінску — 1.275,3 рубля, найменшая — у Магілёўскай вобласці — 75,7 (765,1.). У Брэсцкай вобласці сярэдняя зарплата склала 794 рубля, Гомельскай — 836,1, Гарадзенскай — 794,6, Менскай — 933,2, Віцебскай — 782,8 рубля. БелаПАН\nФэст «Разам» сабраў сяброў і аднадумцаў


Ужо сёньня, 2 лютага: нарадзіўся Кастусь Каліноўскі, стартуе маратон падтрымкі кнігарні «логвінаЎ»\n02 люты 2015, 00:01\nРака Убарць. Лельчыцкі раён. Аўтар Дзмітры Некрашэвіч.\nСусьветны дзень водна-балотных рэсурсаў.\nУ ЗША адзначаюць Дзень сурка.\nСтарт «Маратону падтрымкі кнігарні логвінаЎ». Гэта будзе шэраг дабрачынных канцэртаў, літаратурных выступаў, пэрформансаў. 2 лютага «Маратон» распачнецца інсталяцыяй-пэрформансам «Экзарцыстычны Gesamtkunstwerk». Месца правядзеньня: кнігарня «логвінаЎ» (Незалежнасьці, 37а). Пачатак а 18-й гадзіне. Уваход — вольны.\nУ менскім Міжнародным адукацыйным цэнтры імя Ёганэса Раў (пр. Газэты «Праўда», 11) адбудзецца прэм’ерны паказ спэктаклю «Абезательна нужно жить!» Тэатру моды «Шафа» Сашы Варламава. Падчас спэктаклю пакажуць унікальныя калекцыі дзіцячага моднага адзеньня, якія намалявалі маленькія мастакі ад 5 да 15 гадоў, а ўвасобілі ў жыцьцё маладыя беларускія дызайнэры. У стварэньні калекцыі ўдзельнічалі нароўні дзеці з інваліднасьцю і без яе. Пачатак а 19-й гадзіне.\nБеларускі архіў вуснай гісторыі арганізуе конкурс відэа-інтэрвію «Памяць народу», які будзе праходзіць да 17 лютага. Прэзэнтацыі конкурсу пройдуць у Менску і ўсіх абласных гарадах краіны (у Магілёве — 2 лютага, Віцебску — 4 лютага, Гомелі — 7 лютага, Берасьці — 17 лютага). Апошні дзень прыёму відэа-інтэрвію — 15 сакавіка.\n1348 — адбылася бітва на Стрэве паміж арміяй Тэўтонскага ордэну і злучанымі войскамі Вялікага Княства Літоўскага і Смаленскага княства.\n1386 — адбыўся зьезд польскай шляхты ў Любліне, дзе вялікага князя ВКЛ Ягайлу абралі каралём Польшчы\n1886 — у ЗША упершыню афіцыйна сьвяткавалі Дзень сурка\n1993 — Вацлаў Гавэл стаў першым прэзыдэнтам незалежнай Чэхіі\n1494 — нарадзілася каралева і вялікая княгіня Бона Сфорца, якая ўвайшла ў гісторыю Беларусі маштабнымі аграрнымі рэформамі.\n1536 — нарадзіўся Пётар Скарга, езуіт, адметная фігура Контрарэфармацыі ў Рэчы Паспалітай, прапаведнік, першы рэктар Віленскага ўнівэрсытэту.\n1838 — нарадзіўся Кастусь Каліноўскі, ідэоляг вызваленьня Беларусі, кіраўнік паўстаньня 1863-1864 гадоў.\n1882 — нарадзіўся Джэймс Джойс, ірляндзкі паэт і пісьменьнік, аўтар знакамітага раману «Уліс», які на беларускую мову пераклаў наш калега Ян Максімюк.\n1746 — памёр Мікалай Фаўстын Радзівіл, дзяржаўны і вайсковы дзяяч ВКЛ.\n1983 — памёр Мікола Прашковіч, беларускі дысыдэнт, літаратуразнаўца, перакладчык\n1996 — памёр Алесь Звонак, пісьменьнік, перакладчык, вязень сталінскіх турмаў.\n«Не народ для ўраду, а ўрад для народу».


Тэг: liveninja | Martech Zone\nАўторак, Студзень 13, 2009 Нядзелю, Кастрычнік 4, 2015 Douglas Karr\nКапірайтэр Боб Блай прывёў спіс прычын, па якіх маркетынг для бізнесу моцна адрозніваецца ад спажыўцоў. Я пісаў пра намер у мінулых паведамленнях, і я лічу, што гэта выдатны прыклад. Намер бізнес-пакупніка ўнікальны ў параўнанні са спажыўцамі: бізнес-пакупнік хоча купіць. Бізнес-пакупнік складаны. Бізнес-пакупнік прачытае шмат асобнікаў. Шматэтапны працэс пакупкі. Некалькі ўплываў на пакупкі. Прадукты для бізнесу ёсць


2017 Снежань | "Нарачанская зара" (пасведчанне аб рэгістрацыі №765 ад 4.11.2009)\nНАПЯРЭДАДНІ Новага годы мы спадзяёмся на добрыя перамены ў нашым жыцці. У кожным доме, кожнай сям’і пануе чароўная атмасфера, дарослыя і дзеці акунаюцца ў імклівы вір перадсвяточных прыгатаванняў па сустрэчы казачных Дзеда Мароза са Снягуркай, многія паставілі ў кватэрах і ўпрыгожылі ёлкі. У той жа час цудоўна разумеем, што слаўныя...\nНадрукавана 31 снежня 2017. Каментарыі: Каментароў няма. Чытаць запіс цалкам »\nПАВАЖАНЫЯ жыхары Мядзельскага раёна! Набліжаецца самае любімае і добрае свята — Новы год! Яно заўсёды звязана з надзеямі на выкананне планаў і запаветных жаданняў, на абнаўленне і дасягненне поспеху. Новы год — гэта не проста змена дат у календары. Гэта час, калі падводзяць вынікі, асэнсоўваюць перажытае, будуюць планы. Адыходзячы...\nАбноўлены дэкрэт нумар 3 пачне працаваць з 1 студзеня 2019 года\nПра гэта пазаўчора па выніках нарады ў Прэзідэнта Беларусі паведаміў журналістам віцэ-прэм’ер Васіль Жарко, перадае карэспандэнт БелТА. «Самы важны падыход — гэта стымуляванне занятасці. Каб максімальна стварыць умовы для стапрацэнтнай занятасці грамадзян, якія павінны працаваць па сваіх магчымасцях», — сказаў віцэ-прэм’ер. Паводле...\nУ бібліятэцы дзеці даведваюцца пра гісторыю Калядаў і Новага года\nУ раённай дзіцячай бібліятэцы-экалагічным цэнтры праходзяць мерапрыемствы, прысвечаныя Калядам і Новаму года. На іх дзеці даведваюцца пра гісторыю святаў, як яны адзначаюцца ў розных краінах, адказваюць на пытанні жартоўных віктарын, знаёмяцца з мастацкімі кнігамі пра сімвал надыходзячага года.


У Мінск даставяць крыж, на якім прыняў пакутніцкую смерць апостал Андрэй Першазваны | Афіцыйныя прэс-рэлізы, Беларусь\n8 Ліп 2013\nУ Мінск даставяць крыж, на якім прыняў пакутніцкую смерць апостал Андрэй Першазваны\n8 ліпеня, Мінск /Ірэна Кацяловіч - БЕЛТА/. У Мінск будзе дастаўлены крыж, на якім, паводле падання, прыняў пакутніцкую смерць святы апостал Андрэй Першазваны. Па рашэнню праведзенага пасяджэння Сінода Беларускага Экзархата святыня будзе знаходзіцца з 29 ліпеня па 2 жніўня ў храме ў гонар апостала Андрэя Першазванага і храме-помніку ў гонар Усіх Святых, паведамілі БЕЛТА ў Мінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы.\nКрыж, на якім быў распяты апостал Андрэй, захоўваецца ў саборы горада Патры на паўвостраве Пелапанес (Грэцыя). Святыня пабывае ў Санкт-Пецярбургу, Маскве, Кіеве, а затым у Мінску. "Падзея прызначана нагадаць, што духоўнае жыццё народаў трох дзяржаў узыходзіць да адзінай крыніцы - благаславення, дадзенага апосталам Андрэем у I стагоддзі ад Ражджаства Хрыстовага, і да Хрышчэння, прынятага ў Кіеўскай купелі ў 988 годзе", - адзначылі ў БПЦ.\nАгульнахрысціянская святыня будзе дастаўлена ў межы Рускай праваслаўнай царквы па благаславенню Патрыярха Маскоўскага і ўсяе Русі Кірыла і архіепіскапа Афінскага і Эладскага Іераніма. Прынясенне святыні арганізуе Фонд Андрэя Першазванага (Расія) пры падтрымцы стаўрапігіяльнага фонду "Апосталі" Эладскай праваслаўнай царквы.\nАкрамя таго, члены Сінода пад старшынствам Мітрапаліта Філарэта прынялі іншыя важныя рашэнні, якія датычацца жыцця Беларускага Экзархата. Так, пастановай Святога Сінода заснаваны Савет па тэалагічнай адукацыі Беларускага Экзархата. Членамі савета стануць клірыкі і цывільныя, якія ўваходзяць у прафесарска-выкладчыцкі склад Мінскай духоўнай акадэміі, Інстытута тэалогіі БДУ, гістарычнага факультэта Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Задачай арганізацыі будзе ўмацаванне ўзаемадзеяння царкоўных структур з тэалагічнымі падраздзяленнямі свецкіх ВНУ Беларусі.\nТаксама ў адпаведнасці з рашэннем Святога Сінода 12 жніўня ў Мінску пройдзе канферэнцыя "Подзвіг навамучанікаў і спавядальнікаў зямлі беларускай". Удзельнікамі канферэцыі стануць паломнікі з абшчыны храма Святых навамучанікаў і спавядальнікаў у Бутаве.


Фунт Святой Алены — Вікіпедыя\nФунт вострава Святой Алены\nКод ISO 4217 SHP\nКраіна Востраў Святой Алены\n1 £ = 1 SHP\nФунт Святой Алены (код ISO 4217: SHP) — афіцыйная валюта Астравоў Святой Алены. Фунт дзеліцца на 100 пенсаў. Як заморская тэрыторыя Вялікабрытаніі Святая Алена эмітуе сваю валюту ў жорсткай прывязцы да брытанскага фунта, па курсе 1:1.\nПершапачаткова на астравах ужывалася брытанская валюта, якая дзялілася на 20 шылінгаў, а яны, у сваю чаргу, дзяліліся на 12 пенсаў. Да лютага 1961 года паралельна, на астравах, абарачаўся і паўднёваафрыканскі фунт.\nЗ 1976 года Святая Алена ўвяла ўласную валюту. У наш час ужываюцца манеты вартасцю 1, 2, 5, 10, 20 і 50 пенсаў, 1 і 2 фунты і банкноты вартасцю 5, 10 і 20 фунтаў.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Фунт_Святой_Алены&oldid=3484943"


Адукацыя: невядомыя магчымасці | Arche.by\nWarning: file_get_contents(http://graph.facebook.com/?id=http://krytyka.by/by/page/ideas/adukacii-idei/1269): failed to open stream: HTTP request failed! HTTP/1.1 403 Forbidden in /var/www/wordpress/wp-content/themes/arche/single.php on line 13\nЕўрасаюз гатовы дзяліцца з Беларуссю адукацыйнымі праектамі, але пакуль беларусы не дэманстурюць вялікай зацікаўленасці.\nНа сённяшні момант удзел беларусі ў адукацыйных праектах Еўрасаюзу абмежаваны чатырма праграмамі : «Тэмпус», «Эразмус Мундус», «Жан Манэ» і «Моладзь у дзеянні». Аднак і гэтыя сціплыя магчымасці пакуль што не выкарыстоўваюцца напоўніцу. Каб выправіць сітуацыю, у межах 4й Платформы «Усходняга партнёрства» («Кантакты між людзьмі») было прынятае рашэнне скіраваць частку сродкаў на правядзенне мерапрыемстваў, якія б больш актыўна і шырока інфармавалі пра магчымасці ўдзелу нашай краіны ў агульнаеўрапейскіх адукацыйных ініцыятывах.\nНайбольш актыўна засвоенай у нас праграмай застаецца «Тэмпус». Праект быў распачаты ў 1990 годзе (пасля падзення Берлінскага муру) з мэтай падтрымкі мадэрнізацыі вышэйшай адукацыі ў краінах, якія суседнічаюць з ЕС, у тым ліку беручы пад увагу патэнцыйнае ўзбуйненне Еўрасаюзу. З моманту заснавання ў схему «Тэмпусу» ўвайшлі 27 краін з чатырох геаграфічных рэгіёнаў: Усходняй Еўропы, Цэнтральнай Азіі, Заходніх Балканаў і Міжземнамор’я. Беларусь удзельнічае ў «Тэмпусе» з 1993 г. і ўжо паспела стацца часткай 104 праектаў, адужаных з удзелам БДУ, ЕГУ, БДЭУ, а таксама Гродзенскага і Полацкага дзяржаўных універсітэтаў. Трэба адзначыць, што «Тэмпус» фінансуе два тыпы праектаў:\nпапершае — супольныя праекты, што грунтуюцца на шматбаковым партнёрстве паміж універсітэтамі ЕС і трэціх краін, якія рэалізуюцца на інстытуцыйным узроўні і скіраваныя на мадэрнізацыю раскладаў, метадаў выкладання і паляпшэнне сістэмы кіравання навучальнымі ўстановамі;\nпадругое — структурныя захады, якія мусяць ажыццяўляцца на дзяржаўным узроўні для рэфармавання структуры і сістэмы вышэйшай адукацыі. У практычным сэнсе ў Беларусі гэта вылілася, да прыкладу, у з’яўленне ў раскладах новых дысцыплін, метадаў выкладання замежных моваў і інфарматыкі, а таксама змяшчэнне акадэмічнай нагрузкі ў бок большай колькасці практычных заняткаў.\nНа сённяшні момант ідзе ажыццяўленне этапу «Тэмпус ІV». Удзельнічаць у праграме могуць беларускія ўніверсітэты, грамадскія арганізацыі, асацыяцыі студэнтаў, саветы рэктараў. Памер гранту можа складаць ад 500 тыс. да 1,5 млн еўра. Мінімальная доля фінансавага ўдзелу беларускага боку — 10% ад кошту праекту.\nПраграма «Тэмпус» — адзіная з вышэй узгаданых чатырох мае нацыянальны інфапункт у Беларусі. Трэба адзначыць, што большая частка праектных дзеянняў па праграме ажыццяўляецца ў самой краіне, уключаючы і пакуль што нешматлікія структурныя праекты, таму «Тэмпус» мае важную ролю ў пераадоленні ізаляцыі беларускай сістэмы вышэйшай адукацыі.\nНягледзячы на адносную адкрытасць беларускага боку да «Тэмпусу» ў параўнанні зіншымі праграмамі, на практыцы навучальныя ўстановы сутыкаюцца з адміністратыўнымі перашкодамі. Напрыклад, усе праграмы міжнароднай тэхнічнай дапамогі ў Беларусі патрабуюць ухвалення з боку Савета Міністраў. Некаторыя універсітэты такія пагадненні маюць, для астатніх гэта застаецца праблемай, якая адкладае рэалізацыю праекту.\nМатывацыя да вяртання\nДругой важнай праграмай Еўрасаюзу, даступнай для беларускіх студэнтаў, з’яўляецца «Эразмус Мундус». Праект мае на мэце спрыянне мабільнасці выкладчыкаў, студэнтаў, аспірантаў і дактарантаў. Галоўная яго задача — перадача ведаў і тэхналогій ЕС краінам-партнёрам, знаёмства з найлепшымі адукацыйнымі практыкамі ды спрыянне міжкультурнаму дыялогу.\nУдзел у праграме «Эразмус Мундус» абмяжоўваецца квотамі, размеркаванне якіх — пытанне палітычнае і наўпрост залежыць ад таго, наколькі зацікаўлены ЕС у той ці іншай краіне стратэгічна. З далучэннем Беларусі да «Усходняга партнёрства» колькасць месцаў мусіць павялічыцца. Раней, мяркуючы па квотах у 1—3 месцы на год, асаблівых перспектыў у нас не заўважалі.\nПраграма дае магчымасць беларускім бакалаўрам, магістрам і аспірантам атрымаць стыпендыю на тэрмін ад трох месяцаў да трох гадоў. Індывідуальныя стыпендыі пакрываюць таксама выдаткі на праезд, консульскі збор за візы, страхоўку і пражыванне ў краінах ЕС. Больш падрабязную інфармацыю можна знайсці на сайце Выканаўчага агенцтва па аўдыёвізуальных даследаваннях і пытаннях культуры еўракамісіі.\nНе сакрэт, што часта беларускія студэнты, якія навучаюцца па «Эразмусе», не спяшаюцца вяртацца на радзіму. Таму, па словах еўрапейскіх чыноўнікаў, сёння ў перамовах паміж Беларуссю і Еўрасаюзам уздымаецца таксама і пытанне пра магчымую кантрактацыю для ўдзельнікаў праграм павышэння мабільнасці.\nВерагодна, дзеля атрымання дазволу Мінадукацы на выезд, студэнт будзе падпісваць кантракт пра абавязковую адпрацоўку пэўнага часу пасля навучання ў Беларусі. З іншага боку, калі адносіны з ЕС будуць развівацца інтэнсіўна, матывацыя да вяртання ўзрасце разам ззапатрабаванасцю такіх спецыялістаў.\nСтудэнты, якія ўжо маюць досвед навучання па праграме «Эразмус Мундус», адзначаюць, што беларусам прасцей атрымаць адукацыю ў краінах паўночнай Еўропы або Нідэрландах. З аднаго боку, такія дзяржавы, як Швецыя, традыцыйна спрыяюць выхадцам з «сінявокай». З іншага — у Францыі або Італіі, напрыклад, колькасць універсітэцкіх курсаў, даступных на англійскай мове, або адпаведных еўрапейскіх даследаванняў, на якія распаўсюджваюцца гранты Еўракамісіі, абмежаваная. Яшчэ адной праграмай, скіраванай на развіццё даследаванняў еўрапейскай інтэграцыі і папулярызацыі ідэй аб’яднанай Еўропы, з’яўляецца «Жан Манэ». Яна арыентаваная найперш на выкладчыкаў і навукоўцаў. У межах праекту можна атрымаць фінансаванне на стварэнне адпаведных кафедраў, навучанне і правядзенне даследаванняў.\nПраграма «Моладзь у дзеянні» разлічана на юнакоў і дзяўчат ва ўзросце ад 13 да 26 гадоў. Яна падтрымлівае моладзевую ініцыятыву і міжнародныя праекты ў галіне грамадзянскай адукацыі. У Польшчы знаходзіцца рэсурсны цэнтр «Моладзі ў дзеянні» ва Усходняй Еўропе і Каўказе (SALTO EASTERN EUROPE & CAUCASUS RESOURSE CENTRE). Больш падрабязна даведацца пра магчымасці супрацоўніцтва можна, наведаўшы іх сайт.\nЯк бачна, праграмы ЕС, у якія дапушчана Беларусь, ахопліваюць сферу вышэйшай адукацыі ды акадэмічную дзейнасць. Адзінай новай магчымасцю ў межах «Усходняга партнёрства» стане праграма электроннага пабрацімства (eTwinning) для вучняў сярэдніх школ. Пашырэнне дзеяння астатніх праграм з агульнага парасону «Адукацыі цягам жыцця» на краіны УП пакуль не прадугледжана, бо на гэта спатрэбілася б вылучэнне дадатковага фінансавання. Так што Беларусі і яе партнёрам давядзецца пачакаць прынамсі да 2013 года.\nЕўрапейскія спецыялісты-куратары чацвёртай платформы «Усходняга партнёрства» адзначаюць даволі нізкую актыўнасць краін-партнёраў. Пэўна, гэта часткова можна патлумачыць недахопам інфармацыі пра магчымасці ўдзелу, і застаецца спадзявацца, што мерапрыемствы, запланаваныя Еўракамісіяй, дадуць свой плён, і вылучаныя для Беларусі грошы не трапяць да большых рупліўцаў.


У Гародні АГП вылучае чатырох кандыдатаў у дэпутаты | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Гародні АГП вылучае чатырох кандыдатаў у дэпутаты\nПрадстаўнікі Аб’яднанай грамадзянскай партыі ў Гародні вылучылі чатырох актывістаў, якія будуць балатавацца ў дэпутаты мясцовых саветаў. Яны ўжо зарэгістравалі свае ініцыятыўныя групы.\nДля чаго актывісты ўдзельнічаюць ў гэтых выбарах, распавядае сябра Гарадзенскай арганізацыі АГП Ігар Банцар:\n– Для таго, каб лепш пазнаёміцца са сваімі выбаршчыкамі і сваёй акругай, мы пойдзем таксама і шляхам збору подпісаў. Гэта дасць магчымасць размаўляць наўпрост з народам. Групы зарэгістраваныя, атрыманы пасведчанні членаў ініцыятыўнай групы. І ўжо людзі маюць права хадзіць па выбарчым участку, збіраць подпісы і даносіць нашыя думкі і ідэі.\nУ выбарах у мясцовыя саветы таксама будзе прымаць удзел і гарадзенскі актывіст, які актыўна ўдзельнічаў у вясновых пратэстах, Мікола Салянік.\n– Адказваю сам сабе на пытанне – а ці трэба ісці? Бо я ведаю, якое ў нас заканадаўства. Але я чалавек неабыякавы. Не магу глядзець на тое, што робіцца навокал. Што будзе, як я не пайду, ці хто іншы, каму не асабістыя выгоды патрэбныя, а жаданне хаця б штосьці зрабіць для нашай гісторыі, для нашага народа.\nМікола Салянік з’яўляецца сябрам Аб’яднанай грамадзянскай партыі , а таксама адным з тых актывістаў, якому ўдалося дзякуючы сваёй грамадскай актыўнасці трапіць на прыём да старшыні Гарадзенскага аблвыканкама.\nБанцар: Жыхары вуліцы Рэпіна просяць, каб сметніцы асвятляліся\nАктывіст дамогся сустрэчы са старшынём аблвыканкама\nБНФ: Нашы кандыдаты здольныя правесці моцныя выбарчыя кампаніі\nНа Гарадзеншчыне 14 прадстаўнікоў Партыі БНФ ідуць на выбары


Містычны лёс аповесці-казкі «Сярэбранай табакеркі» Змітрака БядуліМістычны лёс аповесці-казкі «Сярэбранай табакеркі» Змітрака Бядулі\nСлушна — Сям'я — Адукацыя і выхаванне — Рукапіс знайшоў салдат на папялішчы дома. Містычны лёс «Сярэбранай табакеркі» Змітрака Бядулі\nКласіка не старэе, адно набывае новае гучанне ў розныя часы. Гэтае сцверджанне справядлівае і ў дачыненні да аповесці-казкі Змітрака Бядулі «Сярэбраная табакерка» (1940).\nЛёс рукапісу «Сярэбранай табакеркі» містычны. Яго знайшоў салдат на папялішчы дома Бядулі ў вайну. Бамбілі Мінск, і сярод суцэльнага пажару ацалела толькі папка з казачнай аповесцю.\nУпершыню казка цалкам была надрукавана ў 1953 г. Яна шмат разоў перавыдавалася ў афармленні розных мастакоў. На маёй кніжнай паліцы стаіць выданне 1977 года з ілюстрацыямі Юрыя Зайцава.\nУ аснове сюжэта казачнай аповесці – матывы народнай казкі з фальклорных запісаў А. Сержпутоўскага пра тое, як дудар-паляшук паланіў смерць.\nУ «Сярэбранай табакерцы» супергерой, які злавіў смерць і закратаваў яе – Дзіда-дзед, заяц! Зайцы ў казачнай аповесці жывуць як людзі: ходзяць у лазню, нюхаюць табаку, вараць зацірку ды баяць унукам казкі.\nДзeд-зaяц штовeчap pacкaзвae ўнyкaм пpa нeзвычaйныя пpыгoды cвaйгo пpaпpaдзeдa, якoгa нaзывae Дзiдa-дзeдaм. Гэта ён злaвiў cмepць i зaчынiў y cвaёй cяpэбpaнaй тaбaкepцы.\nАд той пары жыццё на зямлі змянілася: «Бeлacнeжнaя aвeчкa ляжыць нa вoўчaй cпiнe, гoйдaeццa, як нa пяpынe, i зyciм нe бaiццa. Boчы яe лaгoдныя. Янa нe бляe, a пaзipae з цiкaвacцю нa бeлaгpyдыя бяpoзкi, кoлepy яe шэpcцi. Boчы ў вaўкa, cпaчaткy злыя, з дpaпeжнiцкiм жoўтым бляcкaм, пaкpыce poбяццa дoбpымi, cпaкoйнымi, бaдaй штo тaкiмi, як y aвeчкi. Hiбы нyтpo звepa пaчынae acтывaць aд тaгo cтpaшэннaгa пeклa i cмaгi ў кpывi, якoe пaлiлa ягo caмoгa, ягo бaцькoў i дзядoў».\nКалі бясстрашны заяц Дзіда-дзед паланіў смерць, мір і спакой запанавалі на зямлі. Ніхто не хварэў, не забіваў, не ваяваў – жыві ды радуйся! Для адных так і было – Дзіда-дзед, дзяўчынка Люсенька, вандроўныя скамарохі і шмат-шмат людзей добрай волі нацешыцца не маглі з райскага жыцця.\nДы не ўсе людзі роўныя. Багата было тых, каму такі паварот падзей прынёс шкoдy. Пакутвалі cyддзi, aдвaкaты, пpaкypopы i cлeдчыя, бо ў іх бяссмерце адабрала хлеб: «Яны cкapдзяццa, штo, пaкoлькi цяпep людзi бyдyць вeчнa жыць, зaблытaны ўвecь кoдэкc зaкoнaў i выпaў зyciм пyнкт aб кapы cмepцю. Kpымiнaльныx i iншыx злaўчынкaў бyдзe мeнш, дык юpыcтaм acтaнeццa aднa тoлькi пpaцa пacвiць кaмapoў нa бaлoцe».\nВось і пачынаецца на зямлі паляванне за табакеркай, у якой схаваная смерць. Вось і пачынаюцца махлярствы з сонным парашком, які не мог забіць – але мог абрынуць у беспрабудны сон і гэтым вяртаў уладу над людзьмі…\nПаляўнічы Саўка, шавец Юрка Дратва, Сарока – яна ж пані Сарачынская, яна ж прынцэса Ляля, кароль Пінг-Понг, аптэкар Савіцкі, цэлая сямейства зайцоў, нашчадкаў гераічнага Дзіда-дзеда – усе яны дзейнічаюць у казачнай аповесці і робяць чытанне захапляльным.\n«Сярэбраная табакерка», хоць і стваралася па матывах народнай казкі, але ж заканчваецца не традыцыйнай перамогай дабра над злом. Наадварот – смерць вызваляецца з табакеркі, вярнуўшы на зямлю і хваробы, і войны… Чаму так сталася – чытайма казку і думаем.\n«Сярэбраную табакерку» добра чытаць з дзецьмі ўголас – смакаваць кожнае слоўца. Дзiдa-дзeд cыплe пpымaўкaмi, пpыгaвopкaмi. «He пa мaймy pocтy кaптaн»; «Шкaдa бaльзaмy нa pэдзькy»; «Якiя мы caмi, тaкiя i нaшы caнi»; «Пaпpaciлicя злыднi нa тpы днi, a цяпep ix нiяк нe выгaнiш»…\nБагата цікавых разваг – адно вызначэнне Дзедам-зайцам таленту чаго вартае!\n«Талент… скажам так: сярод тысяч качаноў у агародзе ёсць адзін качан – талент. На выгляд ён не адрозніваецца ад іншых качаноў, аднак у гэтым качане ёсць фокус-покус: адарвеш лісток – шаўковы, другі – сярэбраны, трэці – залаты. Можаш нарваць гару лісткоў, а качан цэлы. Такі качан называецца талент. Кожны заяц думае, што яго качан з талентам. А паспрабуй зайцу праўду сказаць, што яго качан без таленту, дык ён табе выдзера і вочы, і вушы, і галаву адкруціць…»\nШаўковы, залаты ці сярэбраны лісток адшукаецца ў кожным творы Змітрака Бядулі. Вось яшчэ адна кніга з хатняй бібліятэкі – зборнік вершаў, казак, апавяданняў «Дзень добры!» (1974, маст. Алена Лось). Шмат твораў гэтага зборніка знаёма дарослым са школьнай праграмы – гэта і казка «Бліночак з неба», і апавяданні «Летапісцы», «Велікодныя яйкі», «Пяць лыжак заціркі»…\nАбставіны, у якіх героям апавядання даводзіцца праз нішчымніцу дзяліць апошнія лыжкі заціркі, размалёўваць велікодныя яйкі ўласнай крывёй праз адсутнасць фарбаў, пісаць лісты пры лучыне – не дужа зразумелыя сучасным дзецям. Але ж вобразы герояў, іх памкненні, жаданні – жывыя, прыцягальныя – па-за часам, таму чытаць творы цікава і сёння.\nКрыху пра Змітрака Бядулю:\nЗмітрок Бядуля (Самуіл Яфімавіч Плаўнік) – беларускі паэт і празаік, мовазнаўца, перакладчык, нарадзіўся 23 красавіка 1886 у в. Пасадзец (цяпер Лагойскі раён, Мінская вобласць) – памёр у эвакуацыі 3 лістапада 1941, каля г. Уральска, Казахстан. У 2020 годзе прах пісьменніка перавезены ў Беларусь.\nМаці Змітрака Бядулі была хатняй гаспадыняй, а бацька – кавалём. У іх сям’і было сямёра дзяцей. У падручніках часта падаюцца звесткі пра тое, што сям’я бедавала, жыла ўпрогаладзь. Сын Змітрака Бядулі, Яфім Самуілавіч (жыве ў Мінску) аспрэчвае гэта. Ён кажа, што дзед-каваль быў адмыслоўцам сваёй справы, апроч іншай кавальскай працы рабіў мядзяны посуд і забяспечваў сям’ю.\nБудучы пісьменнік вучыўся ў пачатковай яўрэйскай школе – хедары, пасля тры гады ў ешыбоце, яўрэйскай духоўнай семінарыі. Там вывучаў Тору, некалькі біблейскіх моваў, а таксама геаграфію біблейскіх часоў – краіны той пары, іх узаемадачыненні.\nЗмітрок Бядуля ведаў іўрыт – старажытнаяўрэйскую мову, ідзіш, нямецкую, рускую, беларускую і крыху польскую мовы.\nУ ранні перыяд творчасці Бядуля пісаў на іўрыце, пасля – на рускай мове. Перайсці на беларускую падказаў яму паштар Вульф Сосенскі, які разносіў газету «Наша Ніва».\n«Прадстаўнікі розных нацыянальнасцяў, якія жывуць у беларускім краі сярод беларусаў, няхай будуць ласкавымі размаўляць па-беларуску і жыць іх жыццём», — навучаў юнага пісьменніка Вульф Сосенскі.\nПершы мастацкі твор Змітрака Бядулі – імпрэсія на беларускай мове «Пяюць начлежнікі» – надрукаваны ў газеце «Наша ніва» (1910).\nЗмітрок Бядуля – першы стваральнік «белых вершаў» і верлібраў у беларускай літаратуры. Першая гістарычная аповесць «Салавей» таксама напісана Бядулем.\nАпошні твор пісьменніка – аповесць-казка «Сярэбраная табакерка» (1940).\n90 0 155


ПРЕССА Газеты Настаўніцкая газета 5 мая 2012 г.\nНастаўніцкая газета - 5 мая 2012 г.\nНОВЫ ФІЛЬМ ПРА ЦЫМБАЛЬНУЮ КРАІНУ\n19 красавіка ў канцэртнай зале “Прэм'ера” Мінска адбыўся канцэрт пад назвай "Ад вытокаў да будучыні" (Программа концерта). Ён мог бы стаць адным з вялікага спіса канцэртаў, якія ладзяцца штомесяц у сталіцы, калі б не яго накіраванасць. Гэты канцэрт быў задуманы з мэтай зарабіць сродкі на падрыхтоўку фільма пра цымбалы, цымбалістаў і будучыню беларускай школы цымбалістаў.\nІдэя стварыць фільм пра цымбалістаў Беларусі зарадзілася ў галаве адной вельмі абаяльнай жанчыны педагога Алены Анатольеўны Барысенка. Алена Анатольеўна вучыць дзяцей іграць на цымбалах у гімназіі № 174 г. Мінска і ў Цэнтры дадатковай адукацыі школьнікаў "Ранак" Маскоўскага раёна. У цымбальных колах яе яшчэ ведаюць як кіраўніка клуба цымбалістаў "Гусляр" і музея "Спеў цымбалаў".\nЯк расказала А.А. Барысенка, ідэя стварэння фільма "спела" ў яе галаве некалькі гадоў. Вядома, што для яе рэалізацыі неабходны былі сродкі. Са сваёй ідэяй настаўніца звярталася шмат да каго, пакуль не прыйшла ў Саюз музычных дзеячаў, дзе яе ўважліва выслухалі і параілі самім зарабіць на здымкі фільма. Саюз са свайго боку падабраў залу для канцэрта і падрыхтаваў білеты. Напісаць праграму канцэрта, сабраць музыкантаў і гледачоў — гэта была ўжо справа таго, чыя ідэя. Калі канцэрт адбыўся і сродкі на фільм былі часткова зароблены, а часткова падораны, Алена Анатольеўна ўзгадала мудрую народную прымаўку "што пасееш, тое і пажнеш". Амаль уся праграма канцэрта была падрыхтавана сіламі яе вучняў і вучняў яе вучняў, якія хацелі падтрымаць сваю настаўніцу і свайго сябра, бо разумелі, якую высакародную справу яна задумала. Так, сярод вучняў Алены Анатольеўны хочацца ўзгадаць вядучую канцэрта Людмілу Коблік, настаўніцу гімназіі № 4 г. Мінска (яе выхаванка Ульяна Сушко выконвала варыяцыі на тэму цыганскай песні); Алену Аўраменка, настаўніцу гімназіі-каледжа імя І.А. Ахрэмчыка, якая прадставіла не толькі асобных сваіх таленавітых вучаніц, але і цэлы ўзорны аркестр "Абярог"; Ганну Селіванаву, якая хоць ужо і не іграе прафесійна на цымбалах, аднак вучыцца ў Каралеўскай акадэміі музыкі Бельгіі па класе вакалу і ўразіла ўсіх гледачоў сваім моцным і прыгожым голасам. I ў зале ў якасці гледачоў у большасці сваёй сядзелі вучні Алены Анатольеўны, а таксама іх бацькі і родныя, сябры. Атрымаўся сямейны канцэрт, калі сям'ю складаюць людзі, аб'яднаныя любоўю да адной музыкі, якая нараджаецца цымбаламі.\nЗдымкі фільма ўжо пачаліся, і менавіта на гэтым канцэрце "Цымбалы — ад вытокаў да будучыні". Над фільмам працуе калектыў студэнтаў Беларускай акадэміі мастацтваў, рэжысёрам выступае студэнтка трэцяга курса факультэта рэжысуры тэатральнай драмы Святлана Хацько. Таму гэты канцэрт таксама ўвойдзе ў гісторыю, як і героі фільма. А многія з іх прысутнічалі і нават удзельнічалі ў канцэрце. Вялікім радасным сюрпрызам для гледачоў стала выступленне масцітых цымбалістаў разам з аркестрам "Абярог". Дарэчы, некаторыя з тых цымбалістаў былі вучнямі заснавальніка беларускай школы цымбалістаў І.І. Жыновіча, гэта заслужаная артыстка БССР Таццяна Пятроўна Сцяпанава, Марыя Нічыпараўна Міцуль, Аляксандр Дзмітрыевіч Лявончык, Святлана Анатольеўна Касцючык, Рыта Аляксандраўна Рыбак.\nЯк задумвала Алена Анатольеўна, такім канцэрт і атрымаўся — адкрытым, добрым і прафесійным. Юныя выканаўцы ігралі з такім задавальненнем, што нельга было стрымаць усмешку, назіраючы за іх ігрой. Хто не ведае, той мяркуе, што на цымбалах можна іграць толькі народную музыку. На самай справе майстры, якія валодаюць рознымі спосабамі гукаўтварэння, могуць зрабіць так, што цымбалы заспяваюць нібыта гітара альбо кастаньеты. Віртуознае валоданне рознымі прыёмамі ігры на цымбалах прадэманстравала настаўніца дзіцячай мастацкай школы № 10 г. Мінска Таццяна Краснабаева, у яе выкананні прагучалі творы В. Кур'яна "Перазвоны" і В. Капыцькі "Воnа поtа, Fеdегісо".\nАлена Анатольеўна Барысенка ўдзячна ўсім сваім калегам за дапамогу ў арганізацыі канцэрта: педагогам дзіцячай музычнай школы № 7 Веры Шацько і Юліі Калягінай, школы мастацтваў Ірыне Сасновіч і Але Каралёвай, сярэдняй школы № 60 Валянціне Вараб'ёвай, сярэдняй школы № 168 Алене Навуменка, мастацкаму кіраўніку ансамбля "Залатая струна" МДМК імя М.І. Глінкі Ганне Полесавай.\nНа канцэрце прысутнічала малодшая дачка І.І. Жыновіча Антаніна Іосіфаўна Жыновіч. Напрыканцы мерапрыемства яна падзякавапа арганізатарам і выканаўцам за сустрэчу з бацькам, за тое, што яны працягваюць яго справу, за адданасць цымбалам. Па ўспамінах Антаніны Іосіфаўны, бацька прасіў яе запомніць, што ў Беларусі ёсць такія дзяржаўныя сімвалы, як герб, сцяг, гімн, а цымбалы — гэта музычны сімвал Беларусі, які абавязкова выведзе краіну на сусветны ўзровень. Так яно і атрымалася: Таццяна Пятроўна Сергіенка, прафесар Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі, выхавала вучаніцу Аляксандру Дзенісеню, якая прадстаўляе нашу краіну на конкурсе маладых музыкантаў "Еўрабачанне-2012", што праходзіць у гэтыя дні. Сёння ў нашай краіне праводзяцца конкурсы імя І.І. Жыновіча, якія сталі міжнароднымі, а 14 мая споўніцца 105 гадоў з дня нараджэння заснавальніка беларускай школы цымбалістаў. Антаніна Іосіфаўна заклікала ўсіх у гэты дзень сустрэцца на канцэрце.\nПра Іосіфа Іосіфавіча Жыновіча, заснавальніка беларускай школы цымбалістаў, знята нямала фільмаў. Іосіф Іосіфавіч сапраўды знакавая асоба, таму заслугоўвае вялікай увагі і гонару, паміж сабой цымбалісты часта звалі яго бацькам, бо ён дапамагаў людзям не толькі развіваць свой мастацкі талент, але і вырашаць многія жыццёва-бытавыя праблемы. У новым фіпьме, безумоўна, нельга абысці ўвагай гэтага выдатнага настаўніка, кампазітара, дырыжора, цымбаліста. Але на гэты раз пра І.І. Жыновіча будуць больш расказваць яго вучні, таксама выданыя выканаўцы і заслужаныя людзі, яго родныя.\nФільм раскажа пра выдатных выканаўцаў-цымбалістаў, імёны якіх, некаторыя, магчыма, і ведаюць, але не ўяўляюць, які ўклад у развіццё цымбальнага мастацтва яны прыўнеслі. Узгадаюць аўтары фільма і гісторыю з'яўлення цымбалаў на Беларусі, сакрэты іх вырабу. Пакуль яшчэ працягваюцца размовы пра неабходнасць гаварыць у фільме аб праблемах, якія зараз перажываюць усе цымбалісты Беларусі. А галоўная праблема ў тым, што пасля закрыцця Барысаўскай фабрыкі музычных інструметаў цымбалы сталі вялікім дэфіцытам. I гэта ў рэспубліцы, якая называецца цымбальнай. Тыя музычныя інструменты, на якіх іграюць дзеці зараз у музычных школах, патрабуюць рамонту, абнаўлення, а новы інструмент каштуе вельмі дорага (каля тысячы долараў). Выкладчыкі ігры на цымбалах асцерагаюцца, што і без таго не вельмі папулярны сярод дзяцей і іх бацькоў інструмент з-за цаны ўвогуле стане незапатрабаваным. Аўтары фільма хацелі б звярнуць увагу на гэтую праблему тых людзей, якія могуць яе вырашыць.\nМяркуецца, што фільм будзе зроблены ўжо да чэрвеня і яго пакажуць па тэлебачанні. I многія людзі ўзгадаюць, што мы сапраўды асаблівая рэспубліка і нашым музычным сімвалам з'яўляюцца цымбалы. А юныя музыканты будуць ганарыцца тым, што яны маюць дачыненне да вялікай гісторыі цымбальнай музыкі. I цымбалы праспяваюць яшчэ для Беларусі...


Станіслаў з «Александрынай» стаў пераможцам абласнога этапа конкурсу «Чытаем па-беларуску з velcom»\nМногім з нас памятныя са школы гэтыя радкі Петруся Броўкі. Якім школьнікам падаецца лірычны герой дадзенага верша? Дарослым чалавекам, які шмат пабачыў і перажыў. Здавалася б, трэба мець салидны ўзрост і багаты жыццёвы вопыт, каб зразумець верш і перадаць усю гаму пачуццяў пры чытанні. Аднак гэта ўдалося і васьмікласніку Забродскай СШ Станіславу Цярэшчанка. З вершам «Александрына» ён стаў адным з пераможцаў абласнога этапа конкурсу «Чытаем па-беларуску з velcom».\n«Першы этап быў індывідуальным, – расказала настаўніца беларускай мовы і літаратуры Забродскай СШ Алена Анісімава. – Мы падрыхтавалі відэаролік і выклалі яго ў інтэрнэт. Гэта было чытанне верша Рыгора Барадуліна «Трэба дома бываць часцей». А на другі этап, які адбыўся ў Магілеве, вырашылі выбраць твор складаней, які вывучаецца ў 10-м класе. І ўсё ў нас атрымалася».\nНа абласным этапе хлопчыкі і дзяўчаты чыталі вершы перад журы, якое ўзначальвала вядомая пісьменніца Раіса Баравікова. З 30 чалавек былі выбраны пять лепшых, сярод якіх і Станіслаў. «Светлы хлопчык», – так адазвалася аб ім журы.\nЦі было страшна выступаць? Хлопчык упэўнівае, што ні кроплі не хваляваўся. А настаўніца пацвярджае гэта і расказвае, што Станіслаў з’яўляецца пастаянным вядучым школьных мерапрыемстваў, удзельнічае ў разнастайных конкурсах, у мастацкай самадзейнасці. А яшчэ ён вельмі эмацыянальны, можа адчуць усёй душой літаратурны твор і перадаць пачуцці лірычнага героя.\nСярод любімых урокаў хлопчыка – беларуская мова і літаратуры. Ён нават удзельнічаў у раённай алімпіядзе па мове і заняў другое месца.\nКанешне ж, поспеху хлопчыка былі вельмі рады яго родныя. У сям’і Цярэшчанка выхоўваецца трое сыноў, і ўсе, як адзначаюць у школе, выхаваныя, пазітыўныя, актыўныя. Тата Валянцін Мікалаевіч працуе механізатарам, маці Аксана Анатольеўна – начальнік паштовага аддзялення.\nНа фестывалі мастацкай самадзейнасці «Мая Шклоўшчына» Станіслаў Цярэшчанка разам з іншымі вучнямі Забродскай СШ адстойваў гонар Славенскага сельсавета і выклікаў сапраўдны фурор і атрымаў шмат апладысментаў ад гледачоў, а ад журы – высокую адзнаку.\nУ маі Станіслава чакае рэспубліканскі этап конкурсу «Чытаем па-беларуску з velcom», на які хлопчык і яго настаўніца рыхтуюць новы верш.


Андрэй Стрыжак: Літва і Польшча — правайдары Беларусі за мяжой - Беларуская Служба - polskieradio.pl\n"Варшаўскі мост". А.Стрыжак пра падзеі 2020 г. у РБ.\nВострая брама ў Вільні.Pixabay.com\n76 гадоў таму ў турме НКУС памёр генерал БНР Кастусь Езавітаў\nСвятлана Алексіевіч: становішча ў Беларусі будзе залежаць ад таго, як будуць разгортвацца падзеі ва Украіне\nБылы палітзняволены Ціхан Клюкач вырашыў далучыцца да палка Каліноўскага\nКанферэнцыя пра палякаў у Беларусі праходзіць у Вільні\n3-5 лістапада ў Вільні адбываецца навуковая канферэнцыя “Палякі ў Беларусі ад Студзеньскага паўстання да XXI ст.”.\nБудынак пасольства Польшчы ў Літве ў Вільні, дзе 3 лістапада адкрылася Міжнародная навуковая канферэнцыя “Палякі ў Беларусі ад Студзеньскага паўстання да XXI ст.”.Foto: Viktar Korbut\n07'44 "Варшаўскі мост". Канферэнцыя "Палякі ў Беларусі" ў Вільні. Дадаць у плейліст\n3-5 лістапада ў Вільні праходзіць міжнародная навуковая канферэнцыя “Палякі ў Беларусі ад Студзеньскага паўстання да XXI ст.”. Яна адбываецца сёлета ў пяты раз. Яе вядучая тэма на гэты раз — “Рыжскі дагавор і яго наступствы для палякаў і беларусаў”. Традыцыйна навуковы форум адбываўся ў Гродне. Але сёлета вучоныя сустракаюцца ў Вільні.\nЯн Маліцкі, дырэктар Цэнтра ўсходнееўрапейскіх даследаванняў Варшаўскага ўніверсітэта: — Цэнтр усходнееўрапейскіх даследаванняў Варшаўскага ўніверсітэта з’яўляецца арганізатарам навуковай часткі канферэнцыі. Але ўласна арганізацыйнай работай па правядзенні гэтага форуму з самага пачатку займалася генеральнае консульства РП у Гродне, а асабіста — генеральны консул Ярослаў Ксёнжак, які сам з’яўляецца гісторыкам і таму асабіста зацікаўлены ў правядзенні гэтага мерапрыемства.\nМожна задаць пытанне: чаму канферэнцыя праводзілася ў Гродне? Адказ гучыць проста: Гродна з’яўляецца цэнтрам палякаў у сучаснай Беларусі. Там знаходзіцца сядзіба Саюза палякаў Беларусі, іншыя ўстановы і асобы — беларускія палякі, якія займаюцца вывучэннем гісторыі палякаў у Беларусі. Урэшце, у Гродне, бадай, працуе самая вялікая група беларускіх гісторыкаў, якія займаюцца гісторыяй польскай-беларускіх адносін, у т.л. гісторыяй палякаў на тэрыторыі сучаснай Беларусі.\nСёлета канферэнцыя перанесена з Гродна ў Вільню невыпадкова.\nЯн Маліцкі: — У сувязі з тым, што ўвогуле робіць беларускі рэжым са сваімі грамадзянамі, становіцца немагчымай паездка ў Беларусь і правядзенне гэтай канферэнцыі.\nШто і гаварыць! Яшчэ раней канферэнцыя адбывалася ў бубынку генеральнага консульства РП у Гродне, што было ўжо дзіўна, бо ўвогуле консульствы не арганізуюць канферэнцыі.\nАле нават два гады таму пад уладай рэжыму (Лукашэнкі. — Рэд.) немагчыма было быць упэўненым, што канферэнцыя адбылася б, калі б яна планавалася ў іншым памяшканні ў горадзе. Што, напрыклад, раптам не пачнецца рамонт на вуліцы, або ў зале, дзе праводзіцца канферэнцыя, не лопне кран. Таму дзеля бяспекі мы праводзілі канферэнцыю на тэрыторыі генеральнага консульства РП у Гродне. Бо тут рэжым не можа паўплываць на ход падзей: перакрыць вуліцу або заявіць, што лопнуў кран, і зрабіць немагчымым правядзенне гэтай канферэнцыі.\nУрэшце, сёлета ў сакавіку арганізатар канферэнцыі ў Гродне генеральны консул доктар Ярослаў Ксёнжак быў прызнаны (уладамі РБ. — Рэд.) персонай нон-грата і атрымаў 48 гадзін на тое, каб пакінуць тэрыторыю РБ. У сувязі з гэтым правядзенне канферэнцыі ў Гродне стала зусім немагчымым.\nАпрача таго, пастаянным удзельнікам нашай канферэнцыі быў Анджай Пачобут (адзін з актыўных дзеячаў Саюза палякаў Беларусі. — Рэд.), які, праўда, з’яўляецца публіцыстам, але па адукацыі з’яўляецца гісторыкам і выступаў з вельмі змястоўнымі дакладамі. І сёлета таксама павінен быў выступаць на канферэнцыі, а яго даклад павінен быў убачыць свет у канферэнцыйным зборніку. Але Анджай Пачобут, як і Анжаліка Борыс (старшыня Саюза палякаў Беларусі. — Рэд.), цяпер з’яўляецца палітычным зняволеным. І таму немагчыма ні па фармальных, ні па маральных прычынах праводзіць гэту канферэнцыю ў граніцах РБ.\n3 лістапада канферэнцыя “Палякі ў Беларусі ад Студзеньскага паўстання да XXI ст.” адкрылася ў пасольстве Рэспублікі Польшча ў Літве, у Вільні.\nЯн Маліцкі: — Не толькі для палякаў, не толькі для літоўцаў, але і для беларусаў Вільня з’яўляецца важным месцам, горадам. Мы ведаем, што гэты горад быў цэнтрам беларускага руху, які тут пачынаўся ў часы “Нашай Нівы”. А цяпер Вільня з’яўляецца цэнтрам беларускай палітычнай эміграцыі.\nРаніцай 4 лістапада ўдзельнікі канферэнцыі наведалі віленскія каталіцкія могілкі: на Росе, на Антокалі. Затым выступленні вучоных прадоўжыліся ў Доме польскай культуры ў Вільні. Сярод даследчыкаў, якія ўдзельнічаюць у канферэнцыі: Аляксандр Смалянчук, Вячаслаў Швед, Дар’юш Тарасюк, Яанна Героўская-Калаўр, Яўген Мірановіч, Мікалай Іваноў і інш.\nПа традыцыі адбылася прэзентацыя зборніка дакладаў вучоных, якія прымаюць удзел у канферэнцыі, які выйшаў пад рэдакцыяй Тадэвуша Гавіна, заснавальніка, першага старшыні, а цяпер — ганаровага старшыні Саюза палякаў Беларусі. Ян Маліцкі падкрэслівае значэнне ўжо пяці тамоў кніжнай серыі Polacy na Białorusi od Powstania Styczniowego do XXI wieku (“Палякі ў Беларусі ад Студзеньскага паўстання да XXI ст.”).\nЯн Маліцкі: — Не толькі гэтай пятай кнігі, але і папярэдніх чатырох не было б без генеральнага консульства РП у Гродне і былога генеральнага консула РП у Гродне Ярослава Ксёнжака і Тадэвуша Гавіна, выдатнага, прызнанага даследчыка гісторыі палякаў у Беларусі.\nГэта адзіная вядомая мне ў Польшчы канферэнцыя, том матэрыялаў якой выходзіць не праз год-два, а то і пазней, а да канферэнцыі.\nТадэвуш Гавін, рэдактар канферэнцыйных зборнікаў, прымушае нас, аўтараў, каб мы здавалі тэксты задоўга да канферэнцыі. Яны сумленна апрацоўваюцца. Пан консул Ксёнжак піша ўступ, я пішу пасляслоўе. І гэтыя кнігі трапляюць на канферэнцыі.\nУ сёлетнім зборніку павінен быў быць тэкст Анджая Пачобута пра Камуністычную партыю Заходняй Беларусі. Замест гэтага змешчаны ліст арганізатараў канферэнцыі, што Пачобут з’яўляецца палітычным зняволеным.\n5 лістапада, у трэці, апошні дзень канферэнцыі, на ёй павінны адбыцца дэбаты “Беларусь у сучаснай палітыцы Польшчы і Літвы: дзеянні парламентаў”. Плануецца ўдзел у дыскусіі Малгажаты Гасеўскай, намесніка старшыні Сейма Рэспублікі Польшча, і Паўлюса Саўдаргас, намесніка старшыні Сейма Літоўскай Рэспублікі.\nЗакрыюць канферэнцыю выступленні Тадэвуша Гавіна, Ярослава Ксёнжака і Яна Маліцкага.


Хроніка прынцаў — Вікіпедыя\n«Хроніка прынцаў», больш вядомая пад валійскай назвай Brut y Tywysogion — адна з найважнейшых крыніц па гісторыі Уэльса. Гэта хроніка ў форме аналаў, складзеная як працяг «Гісторыі каралёў Брытаніі» Гальфрыда Монмуцкага. «Хроніка прынцаў» захавалася ў выглядзе некалькіх валійскіх перакладаў лацінскага арыгінала, які не дайшоў да нашых дзён. Самыя важныя рэдакцыі захаваліся ў рукапісы Peniarth 20 і ў Чырвонай Кнізе з Хергеста (трохі меншы за поўны варыянт). Версія, вядомая як Brenhinedd y Saeson («Каралі англічан»), спалучае матэрыял валійскіх аналаў і англійскіх крыніц.\nВерсія Peniarth MS пачынаецца на 681 годзе з запісу пра смерць Кадваладра ап Кадвалана і заканчваецца 1332 годам. Запісы пад кожным годам звычайна кароткія і згадваюць толькі самыя важныя падзеі, такія як нечыя смерці і стыхійныя бедствы, але ў пазнейшы час становяцца больш падрабязнымі. Асаблівая ўвага надаецца каралеўствам Гвінед, Дэхейбарт і Повіс, але згадваюцца таксама царкоўныя падзеі, такія як пераход пры разліку даты Вялікдня з кельцкага календара на рымскі, здзейснены ў 768 годзе Эльбодыем (Элвадам), епіскапам Бангарскім. Часам сустракаюцца кароткія запісы пра падзеі ў Англіі, Шатландыі, Ірландыі і Францыі.\nМяркуецца, што першапачатковая версія «Хронікі прынцаў» была складзена ў абацтве Страта Фларыда, але магла ў XI стагоддзі захоўвацца ў манастыры Ланбадарна. Пры складанні «Хронікі» выкарыстоўваліся і аналы іншых манастыроў. Прынамсі адна валійская версія таксама, верагодна, была складзена ў Страта Фларыда.\nВыданні хронікі[правіць | правіць зыходнік]\nBrut y tywysogion: or, The chronicle of the princes / Williams, John — London: Longman, Green, Longman and Roberts, 1860. — 578 p.\nThomas Jones, ed. Brut y Tywysogion: Red Book of Hergest Version (Cardiff: University of Wales Press, 1973)\nПераклад часткі «Хронікі» з рукапісу Peniarth 20 (англ.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Хроніка_прынцаў&oldid=2334740"\nСярэдневяковая лацінская літаратура\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 15:25, 31 мая 2016.


ГОРАД МОДЫ - Ptak Fashion City Miasto Mody\n≡\tГОРАД МОДЫ\nКАРТА ГОРАДА МОДЫ\nПРАПАНОВА АД ГОРАДА МОДЫ\nКантактная інфармацыя ГОРАД МОДЫКАРТА ГОРАДА МОДЫЧАС ПРАЦЫПРАПАНОВА АД ГОРАДА МОДЫЯк дабраццаКантактная інфармацыя\nPtak Fashion City- гэта адзіны ў Еўропе Горад Моды. Найбуйнейшы у Еўропе гандлёвы комплекс, які аб'ядноўвае ў сабе продаж оптам і ў розніцу. На яго тэрыторыі знаходзяцца больш за 2 500 фірмаў вытворцаў адзення, у асноўным гэта польскія вытворцы. На працягу года больш за 7 000 000 кліентаў з усяго свету наведваюць гэта ўнікальнае месца.\nPtak Fashion City- гэта месца гандлю паміж вытворцамі, імпарцёрамі і пакупнікамі з усяго свету. Гэта цэнтр экспарту польскага адзення на сусветны рынак. На сённяшні дзень Горад Моды займае плошчу 250 000 м2, а ў планах на наступныя 10 гадоў новыя буйныя інвестыцыі. Горад Моды таксама ўключае ў сябе склады тканін, швейных вырабаў і тд.\nГорад Моды складаецца з некалькіх гандлёвых комплексаў: гандлёвы цэнтр Ptak, дом моды польскіх вытворцаў Ptak Moda і аутлет Ptak Outlet. Гандлёвы цэнтр PTAK сваю дзейнасць пачаў у 1993 годзе. На яго тэрыторыі налічваецца больш за 2 500 фірмаў- вытворцаў і імпарцёраў адзення. Гандлёвы цэнтр Ptak займае большую частку тэрыторыі Горады Моды, з'яўляючыся цэнтрам экспарту польскага адзення на сусветны рынак. Размяшчэнне аб'екта на скрыжаванні аўтастрады A1 і хуткаснай магістралі S8 забяспечвае хуткі і зручны доступ для кліентаў з любой часткi краіны.\nPTAKMODA.COM - гэта месца, дзе вытворцы адзення заключаюць тысячы здзелак і сустракаюцца з пакупнікамі з усяго свету. Продаж можа ажыццяўляцца і ў традыцыйны спосаб- купля ў аптовым складзе, так і праз інтэрнэт пры дапамозе платформы В2В. Асноўная задача Ptakmoda.com- гэта актыўная рэклама і продаж вырабаў польскіх вытворцаў адзення пры дапамозе прэзентацый іх калекцый на найбуйнейшых сусветных выставах моды.\nPTAK OUTLET - гэта найбуйнейшы аутлет ў Польшчы і адзіны ў Лодзінскам ваяводству. Ptak Outlet- гэта 33 000 м2 гандлёвай плошчы і больш за 100 крам, якія прапануюць тавары сусветных брэндаў па цэнах мінімум на 30% ніжэй коштаў на тыя ж тавары ў іншых гандлёвых цэнтрах..\nback to top\tразмяшчэнне


Канвертаваць Парагвай Гуарані (PYG) і Цэнтральна-Афрыканская CFA (XAF) : Калькулятар абменнага курсу\nПарагвай Гуарані (PYG) і Цэнтральна-Афрыканская CFA (XAF) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Парагвай Гуарані і Цэнтральна-Афрыканская CFA пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 18 верасень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Парагвай Гуарані. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Цэнтральна-Афрыканская CFA валюты па змаўчанні. Націсніце на Цэнтральна-Афрыканская CFA або Парагвай Гуарані канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nПарагвай Гуарані гэта валюта, у Парагвай (PY, Прая). Цэнтральна-Афрыканская CFA гэта валюта, у Камерун (CM, CMR), Цэнтральна-Афрыканская Рэспубліка (CF, CAF), Чад (TD, ДТЗ), Конга (CG, COG), Экватарыяльная Гвінея (GQ, GNQ), і Габон (Р.А., GAB). Цэнтральна-Афрыканская CFA таксама вядомы як Афрыканскага фінансавага супольнасці СБЕР франкаў. Сімвал PYG можа быць запісаная G. Сімвал XAF можа быць запісаная CFAF. Парагвай Гуарані дзеліцца на 100 centimos. Цэнтральна-Афрыканская CFA дзеліцца на 100 centimes. Абменнага курсу Парагвай Гуарані Апошняе абнаўленне 18 верасень 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Цэнтральна-Афрыканская CFA Апошняе абнаўленне 17 верасень 2020 ад Міжнародны валютны фонд. PYG каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. XAF каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


У гарадзкім судзе Менску працягваўся разгляд крымінальнае справы лідэра сацыял-дэмакратаў Міколы Статкевіча й дэпутата Валерыя Шчукіна.\nСудзьдзя Ігар Крот пачаў судовае паседжаньне з апытаньня прадстаўнікоў розных арганізацыяў, на карысьць якіх пракуратура падала грамадзянскія пазовы ў спагнаньні са Статкевіча й Шчукіна грошай на кампэнсацыю матэрыяльнага ўрону ад дзеяньняў дэманстрантаў.\nНамесьнік дырэктара Менскгараўтатрансу патлумачыў, што ў выніку незаплянаванага прастою 6 тралейбусаў і 21 трамвая быў нанесены ўрон гэтай арганізацыі. Ён зьдзівіў прысутных выказваньнем, што ягонае кіраўніцтва заўсёды ведае маршрут несанкцыянаваных шэсьцяў.\nПрадстаўніца другое арганізацыі – Рамаўтадор – гэтак і ня здолела аргумэнтавана патлумачыць суду – які канкрэтна ўрон быў ім нанесены.\nДалей суд апытаў у якасьці экспэрта супрацоўніка міліцыі Савецкага РАУСу Барыса Гедройца. 17 кастрычніка ён знаходзіўся ў гэтак званае групе дакумэнтаваньня й здымаў на відэа дэманстрантаў. Барыс Гедройц паведаміў, што пачаў здымаць зь пляцу Якуба Коласа, а скончыў на вуліцы Варвашэні. Потым арыгінал відэастужкі быў адасланы ў Гарадзкую ўправу ўнутраных справаў і менавіта там з розных стужак быў зроблены мантаж для суду. Суд пажадаў прагледзець касэту, якую прынес Гедройц.\nНапачатку стужкі былі адлюстраваныя падзеі 17 кастрычніка не зь пляцу Якуба Коласа, як сьцьвярджаў апэратар, а зь пляцу Бангалёр, з выступу Міколы Статкевіча на мітынгу. Потым, пасьля прамоваў выступоўцаў на мітынгу, на экране раптоўна зьявіліся парнаграфічныя кадры. У судовым паседжаньні пачаўся рогат.\nСудзьдзя запатрабаваў тлумачэньняў ў пачырванелага Гедройца. Той пачаў апраўдвацца – што, магчыма, раней стужка была канфіскаваная і на ёй рабілі новы запіс. Судзьдзя палічыў неабходным прыцягнуць гэтую відэастужку да матэрыялаў справы.\nМікола Статкевіч так пракамэнтаваў сёньняшняе паседжаньне "Радыё Свабода". Паведаміў лідэр "Народнае Грамады" Мікола Статкевіч.\nПрадстаўнікі шпіталю Міністэрства ўнутраных справаў сёньня адмовіліся ад грашовае сумы папярэдняга зыску. Яны матывавалі гэта той абставінаю, што пацярпелыя Лебядзевіч і Беражняк зьяўляюцца супрацоўнікамі міліцыі, а чатыры астатнія, якія лячыліся ў шпіталі – салдаты тэрміновае службы з вайсковае часткі № 5448. Таму эканаміст шпіталю палічыла мэтазгодным спагнаць праз суд толькі 31,5 тысячу рублёў. А за салдатаў, маўляў, хай падае зыск кіраўніцтва ўнутраных войскаў.\nЗаўтра разгляд крымінальнае справы працягнецца.