«Кожны яго ліст нагадвае мне, хто мы і чаму прагнем свабоды» | Новы Час\n«Кожны яго ліст нагадвае мне, хто мы і чаму прагнем свабоды»\nБольш за чатыры месяцы знаходзяцца ў зняволенні 12 студэнцкіх актывістаў, затрыманых у «чорны чацвер». Справу ўжо перадалі ў пракуратуру для накіравання ў суд. З гэтай нагоды Задзіночанне беларускіх студэнтаў правяло акцыю па напісанні лістоў сімвалічным «хросным» студэнцкіх палітвязняў з заклікам да міжнародных чыноўнікаў і дэпутатаў звярнуцца да беларускіх уладаў з патрабаваннем справядлівага суда і недапушчэння пазбаўлення ці абмежавання волі студэнтам.\nМалады чалавек Яны Арабейка звярнуўся да дэпутаткі Бундэстага Германіі і дзяржаўнай міністаркі пры канцлеры Анэт Відман-Маўз. Ён распавёў, што ў Яны няма доступу да апошніх навінаў ці інтэрнэту; у СІЗА нельга перадаць кнігі, таму яна задавольваецца тым, што ёсць у турэмнай бібліятэцы.\n«Я працую 8 гадзін у дзень. Усё маё жыццё завязана на Яне. Кожную суботу я нашу ёй перадачы ў СІЗА. Увесь тыдзень я думаю, што б ёй такога перадаць, бо спіс дазволенага да перадачы складаўся ў мінулым стагоддзі і перадаць магчыма далёка не ўсё. Таксама я выпісваю ёй выданні і пішу лісты. Пішу я кожны дзень, ідуць яны вельмі доўга і часта яна іх не атрымлівае. Я не магу адсачыць, якія яна атрымала, а якія не».\nСябра Аланы Гебрэмарыям Максім Кавалёў у лісце да віцэ-прэзідэнткі Еўрапейскага парламента Катарыны Барлі ўзгадаў, як пазнаёміўся з Аланай і ўпершыню здзівіўся таму, як добра яна размаўляе па-беларуску. А таксама дадаў:\n«Алана ніколі не баялася казаць праўду, а ў гадзіну Х заўсёды рабіла крок наперад. Падчас парламенцкай кампаніі ў 2019 годзе яна не пабаялася стаць кандыдатам у дэпутаты, хацела быць прадстаўніком моладзі. У 2020 годзе яна далучылася да барацьбы беларусаў за свабодную, мірную, справядлівую Беларусь. Стала прадстаўніцай Святланы Ціханоўскай па справах моладзі.\nНе праходзіць ні дня, каб я не думаў пра яе. Калі 12 снежня 2020 года яе затрымала КДБ, шчыра хацеў, каб на яе месцы быў я. Яна такая юная, такая светлая — баюся ўявіць, што ёй давялося перажыць у сценах турмы. Але я ведаю, што, калі б быў выбар, Алана б не адступіла».\nКаляжанка Ксеніі Сырамалот Саша Кузьміч накіравала ліст да дэпутата Еўрапарламента Томаса Вайца. Яна напісала наступнае:\n«Ксюшу забралі 12.11 — за дзень да нашага семінара. Па аўторках і чацвяргах я працавала ў офісе, і навіны пра затрыманні — спачатку Аланы, пасля Ксюшы, а пасля і іншых — я прачытала там. Такога масіраванага і накіраванага ўдару, які адбыўся ў той чацвер, не чакаў ніхто — ужо праз некалькі дзён тыя, хто вырашылі і ў каго атрымалася з’ехаць, сустрэліся ў Кіеве. Нас было 18, пасля 20, 23, 31, а цяпер колькасць з’ехаўшых пераваліла за 50 (толькі з нашага найбліжэйшага кола!).\nКалі столькі моладзі аказваецца разам, хоць і ў цяжкіх умовах, нараджаецца шмат пазітыву. У першых лістах я пісала Ксюшы, што мы абавязкова іх выцягнем, што ўвесь свет гатовы стаць гарой за іх, што студэнцтва падтрымлівае Святлана Ціханоўская, і што ў нас усё атрымаецца.\nНаблізіць доўгачаканую сустрэчу ў нашых сілах. Мы са свайго боку падтрымліваем студэнцкі рух, маральны дух у сябе і бацькоў, Ксюшу — праз лісты і перадачы. За вамі — дыпламатыя, і мы верым, што ў гэтага інструмента вялікая моц. Тыранія ўкаранялася ў Беларусі 26 гадоў. Ксюшы ў снежні споўніўся 21. Спыніць гэтую несправядлівасць цяжка, але не немагчыма, калі ўсе пастараюцца».\nСяброўка Глеба Фіцнера — студэнта МДЛУ, распавяла кранальную гісторыю зменаў у настроі і характары свайго сябра ў поствыбарчы перыяд. Вось урывак з ліста да дэпутата Еўрапарламента Івана Штэфанца:\n«У адну з нашых апошніх сустрэч Глеб пажартаваў, што, калі будуць затрымліваць студэнцкіх актывістаў, то яго затрымаюць самым апошнім з нас. Памятаю, мы тады доўга з гэтага смяяліся, а потым я сказала, што ніхто нас не затрымае і ўсё будзе добра. Але праз 4 дні Глеб Фіцнер аказаўся за кратамі».\nЛіст хроснаму Ягора Канецкага пісала яго знаёмая Дар’я Рублеўская. Яна распавядала дэпутату Бундэстага Оліверу Лукшычу пра тое, як яны з Ягорам разам навучаліся ў ліцэі і як выпадкова сустрэліся 1 верасня.\n«Ягор піша мне лісты. А я пішу лісты Ягору. Да апошняга часу гэта нават было сістэмна: раз на месяц я атрымлівала вялікі ліст з жартамі і закрэсленымі каракулямі, аповедамі пра турэмны быт і валёнкі, якія яму перадалі сябры. Ведаеце, мы нават дамовіліся аднойчы чытаць адну і тую ж кнігу, «Завадны апельсін» Энтані Бёрджэса. Гэта смешна, канешне, калі паглядзець у перспектыве: спярша мы адказваем адзін аднаму на сторыс у Інстаграме, а потым намагаемся максімальна прыгожа намаляваць смайлік у папяровым лісце. Не пра такі вобраз рамантычнай маладосці і студэнцкія часы мы марылі, адназначна.\nАле разам з гэтым Ягор — вялікі малайчына. Ён проста жалезабетон, я б сказала. Кожны яго ліст нагадвае мне, хто мы і чаму прагнем свабоды. Маладосці. Ён не перастае жартаваць і аналізаваць, чытае кнігі і нават стаў камерным бібліятэкарам».\nСяброўка Таццяны Якельчык, затрыманай 26 лістапада, распавяла пра тое, як яны вучыліся разам на адным факультэце і як яна дагэтуль часцяком дастае тэлефон, каб напісаць ёй нешта важнае, забыўшыся на зняволенне сяброўкі. Так, Ангеліна дадае ў лісце да Ніла Рычманда, дэпутата Ніжняй палаты Парламента Ірландыі:\n«У адзіным атрыманым мною лісце ад Тані яна пісала, што ёй вельмі не хапае малочных прадуктаў. У турме іх проста не даюць. І гэта, вядома ж, адбіваецца на здароўі зняволеных. Але здароўе зняволеных — адно з апошніх, пра што будуць думаць улады нашай краіны. Мацней нашкодзіць людзям — якраз іх мэта.\nПамятаю, Таня раней казала, што яна ўжо дакладна не змагла б пражыць у турме. Але дзякуючы яе моцнаму характару яна спраўляецца. Таня цяпер вельмі шмат чытае, таму што іншых забавак у камеры, па сутнасці, і няма. Яна сядзіць зачыненая ў чатырох сценах, і ў яе няма нічога, акрамя кніг, рэдкіх прагулак і зносін з суседкамі па камеры».\nЛізавета Даўгулевіч, сяброўка Касі Будзько, пісала да яе сімвалічнай хроснай — дэпутаткі Еўрапарламента Маркеты Грэгаравай:\n«Я думаю пра Касю штодзень, таму што я намалявала яе партрэт і павесіла над ложкам, і кожны раз, прачынаючыся, я машынальна гляджу на яе. Час ад часу я перачытваю яе думкі з лістоў, якія публікуюць у інстаграм kajusizo. Але больш за ўсё мне падабаюцца малюнкі, якія яна стварае ў турме. Я веру, што пройдзе час, і мы зможам надрукаваць кнігу з вялікім тыражом, дзе будзе сабрана ўся Касіна творчасць за гэты перыяд.\nЯ памятаю амаль кожную гадзіну 12 лістапада. І ўжо ніколі не забуду. Я памятаю штохвілінна час, калі ехала да дома Касі, каб праверыць, чаму яна не адказвае на паведамленні, але... не паспела.\nВельмі спадзяюся, што засталіся лічаныя дні — і Кася, як і іншыя палітзняволеныя студэнты, будзе на свабодзе. Кася не злачынца і ніколі ёй не была».\nСтудэнты не спыняюцца ў змаганні за свабоду сваіх сяброў і сябровак.\nУ мінскім пад'ездзе вывесілі партрэты палітвязняў\n«Сэрца тлее, сэрца грэе» (Відэа)


У лоеўскім музеі Бітвы за Днепр сёння адкрываецца выстава ветэрана культуры краю, мастака Уладзіміра Бабраўнічага з аграгарадка Уборак — Лоевский край\nУ лоеўскім музеі Бітвы за Днепр сёння адкрываецца выстава ветэрана культуры краю, мастака Уладзіміра Бабраўнічага з аграгарадка Уборак\n7 апреля 2021 в 14:49\nСамадзейны паэт, натхнёны мастак, улюбёны ў свой родны куток Лоеўскага краю… Вёскі Ваўкашанка, Уборак, палеткі дый узгоркі, пералескі ды раўнінныя палі з дзяцінства натхняюць лоеўскага творцу…\nТут — у лоеўскай Ваўкашанцы, — і пачаўся ягоны жыццёвы шлях. Тут жа пачаўся і ягоны шлях творчы, калі ва ўзросце 15 гадоў малады хлапчук з уборкаўскай школкі, які за часы навучання так палюбіў заняткі жывапісам, стаў дыпламантам Рэспубліканскай выставы выяўленчага мастацтва “Беларусь, мая песня!”. І гэта быў толькі пачатак творчай “кар’еры” — кар’еры доўгай, няпростай, месцамі складанай, але заўжды шчырай.\nА ягоная кар’ера — гэта так і няскончаны Маскоўскі абласны педагагічны інстытут імя Н. Крупскай, дзе да арміі на завочным аддзяленні жывапісу навучаўся студэнт Уладзімір. І працяг навучання — ужо ў паармейскім жыцці,— у вячэрняй школе жывапісу пры літоўскім Дзяржаўным мастацкім інстытуце ў Вільні, куды лёс закінуў нашага героя ў маладыя гады.\nДарэчы, там жа ў Вільні, у мурах мастацкай школы і была першая персанальная выстава маладога мастака. Цяпер гэтыя муры — Віленская акадэмія мастацтваў.\nУ другой палове 1970-х гадоў малады мастак Уладзімір Бабраўнічы вярнуўся на радзіму. Стаў працаваць ва Ўборкаўскім сельскім клубе. Тут у 1978 годзе ён арганізаваў і ўзначаліў першы самадзейны гурт, у які прыйшлі вяскоўцы. З імі фальклорны калектыў не проста выступаў на сцэнах роднага клуба, а з 1984 года — ужо новаадбудаванага дома культуры, — і клубных сцэнах раёна ды вобласці. Яны збіралі самабытныя скарбы народнай традыцыі Лоеўшчыны ды паказалі яе ўсяму свету.\nТады ж, у 1980 годзе, была праведзена і першая персанальная выстава на роднай Лоеўшчыне…\nТаму і не дзіва, што ў 1988 годзе Уборкаўскі дом культуры пад кіраўніцтвам Бабраўнічага перамог ва ўсесаюзным конкурсе — звычайны ДК, яшчэ не так даўна вясковы клуб у цеснай хаціне, — заняў першае месца.\n“Новы будынак — новыя перспектывы і новыя магчымасці!” — напэўна, так меркаваў Уладзімір, калі ствараў пры сваім ДК і першы на Лоеўшчыне цэнтр народных рамёстваў. Утвараліся і новыя гурткі, студыі… Шмат чаго паспеў стварыць Бабраўнічы на пасадзе кіраўніка дома культуры за 38 гадоў, што ён яго ўзначальваў.\nАле за “адміністрацыйнымі” клопатамі ды турботамі не забываўся ён і пра ўласную творчасць, якая не абмяжоваўлася мастацкай самадзейнасцю “клубніка”. Хаця ён ужо і даўно на пенсіі — “адпачывае” з 2006 года, — але як ніколі не адпачываў, так і цяпер працягвае плённа тварыць і творча працаваць. Дагэтуль Уладзімір піша карціны, шчыра аддаючыся творчасці ўсёй душой і думкамі.\nПіша ён і вершы, паэмы, часта выступае на творчых сустрэчах, паэтычных вечарынах, сходах аматарскіх аб’яднанняў. Вельмі яскрава атрымліваецца, калі свае вершы Уладзімір Бабраўнічы чытае на фоне жывапісных выстаў, аўтарам якіх ён сам і з’яўляецца.\nІ наша цяперашняя мастацкая выстава “Па наказе сэрца” шмат у чым таксама натхнёная вершамі Улідзіміра Бабраўнічага — рыфмы любові да Лоеўшчыны, гісторыі роднага краю дый гісторыі Беларусі тонка пераплеценыя з сюжэтамі на палотнах майстра. Кожны сам можа гэта пабачыць, калі завітае ў любую з трох секцый выставы-трылогіі.\nТут — краявіды родных ваўкашанскіх ды ўборкаўскіх куточкаў, мілыя свойскія хаткі і палеткі (серыя “Змярканне…”).\nТут — відарысы Лоева і выявы людзей, ды аўтапартрэт самога мастака, зусім маладога (серыя “Аўтапартрэт. Палессе, вечар…”).\nТут — боль і роспач роднай вёскі, спаленай падчас астатняй вайны і адбудаванай руплівымі вяскоўцамі-суседзямі… (серыя “Тут грымелі…”).


Пачатак размовы чытайце тут.\nДні за чатыры да канца летніку пачыналі здаваць на чорны берэт. Нарматыў складаўся з трох этапаў.\nПершы. Марш-кідок на 10 км па перасечанай мясцовасці (вада, лес, поле), а ў канцы 100-метроўка. Хто хутчэйшы – пераходзіць на наступны этап.\nДругі. Паласа перашкодаў, якую мы ж і будавалі. Купіны, рамкі з дрэва, у якія трэба скакаць, бар’еры, каб пераскокваць, «тарзанкі», павуціна… Гэтым часам з бакоў падкідвалі петарды і падрывалі розную піратэхніку над галовамі. Пасля – стральба з пнеўматычнага ПМ: стоячы, седзячы, лежачы. Хто лепшы – на наступны этап.\nТрэці. «Рукапашка» ў форме спарынгу. Першыя два баі з такімі ж, як ты, кандыдатамі на берэт, апошні з хлопцам, які берэт ужо мае. Трэнеры там усё судзілі паводле балаў, як у спорце.\nУсе ўдзельнікі лагеру ішлі здаваць на берэт?\nНе, на жаданне. Агулам са ста чалавек маглі пайсці чалавек 30, з іх берэт атрымлівалі 3–5–7 чалавек. Атрымаць сапраўды было складана, але апошнімі гадамі нават дзяўчаты за яго змагаліся: памятаю, што адна нават атрымала.\nЯшчэ можна было атрымаць грамату або падарункі: каму мяч, каму значак ад памежнікаў – «За 100 выхадаў на мяжу» ці нешта ў такім стылі. Дзіўна, што нам давалі такія знакі, мы ж не былі вайскоўцамі. Табе 15 гадоў, а ты ўжо маеш знак і паперку з пячаткаю ды нумарам ад памежнай часткі. На ўручэнні чорных берэтаў хлопцы станавіліся на калена, цалавалі берэт і крычалі «Дружба и братство важнее любого богатства!», калі не памыляюся. Такі ж дэвіз быў выгравіяваны на корціках, іх уладальнікам берэтаў давалі на выхадзе з клубу.\n«Бараніць айчыну, але якую?.. Не ўдакладнялі»\nБыла нейкая сістэма спагнанняў, пакаранняў?\nАднойчы хлопец не прыйшоў на вячэрнюю паверку (пастраенне, малітва, даклад камандзіраў). Згубіўся ў лагеры… Гэта «касяк»! Пакуль яго не было, камандзір выдумаў гульню: кажа, дастаньце галінку з дрэва. Усе лезуць на нейкі пагорак, ламаюць галінкі, нясуць. Ён кажа: «А я не тую прасіў». Зноў усе бягуць… разоў па 20 туды-назад. І так працягваецца, пакуль не з’явіцца «залётчык».\nПасля ён ужо адціскаецца пад наглядам чорнага берэта. Наглядчык лічыць за яго, напрыклад, 10, 11, 12, 12, 12 і г. д. Разоў сто, можа, адціснуўся ён тады. Старэйшыя лягчэй гэта пераносілі, малодшыя і задыхаліся, і плакалі. Цяжка ж малому, у яго нават «дыхалка» так не працуе.\nА ідэалогія нейкая была? Можа, госці з Расеі, казакі?..\nНейкай акрэсленай… не, не было. Хутчэй, акцэнт рабіўся на праваслаўі. Маўляў, мы «праваслаўныя мужы», маем бараніць сваіх (будучых) жонак, сваю айчыну. А якую айчыну? Не ўдакладнялі. Маглі быць нейкія жарты пра Амерыку, але не больш за тое. Ніякіх казакоў ці спецаў з Расеі пры мне таксама не было.\nНеяк ездзілі на спаборніцтвы па расейскім праваслаўным баі ў Маскву, гэта было. Там з’язджаліся ўдзельнікі такіх клубаў з усяго СНД. Фінальны спарынг – на Краснай плошчы ў Маскве. Недзе нават тышортка ў мяне захавалася…\n«Глядзелі «Сволочи» ды фільмы пра Чачэнію»\nТакіх клубаў у Беларусі, ясна, больш за тры. Былі нейкія рэспубліканскія злёты?\nТак, былі, на базе памежных частак – Ліда, Смаргонь, Полацк. У Полацку малебен быў урачысты ў Сафіі, пасля – ля помніку вайне 1812 года і ВАВ, здаецца. Усе прыгожыя, па форме, камуфляж, берцы. Заставы нам паказвалі, побыт памежнікаў. Калі былі ў частцы ў Берасці – асобна завялі да стэнду, прысвечанага Лукашэнку, бо ён там служыў. У сталоўку шыхтам хадзілі, «Кацюшу» спявалі.\nЗдаралася, рабілі нам пад’ём сярод ночы па трывозе: усе бяжым у лес, шукаць «дыверсантаў». Бадзяемся, зразумела, нікога не знаходзім, у казарму валачомся дасыпаць… але які там ужо сон? Вадзілі таксама ў клуб часткі, кіно паказваць…\nА што глядзелі?\nПра вайну, вядома ж. «Сволочи», напрыклад, яшчэ нешта на тэму «Вялікай Айчыннай» і вайны ў Чачэніі.\nПаказальныя выступы клубаў на Кургане Славы, Горадня 2015 год\n«Спецназаўцаў смяшыла, што мы здаём на чорны берэт…»\nУзімку былі злёты?\nРаз на два гады, каля Менску, у вёсцы Аколіцы на базе часткі спецназу 3310. Там выключна казарменны побыт: ложкі ў казарме, канцікі, адзежа на зэдліку… Самае цікавае на зімніх зборах – марш-кідок. Цёмна, 22-ая гадзіна, кожны атрад бяжыць па чарзе. На табе аўтамат, мадэль або драўляны муляж, супрацьгазавая маска вісіць. Забягаеш у разбураны будынак, страляеш па мішэнях і пабег далей. На адным кавалку паўзеш па снезе ў супрацьгазе, на іншым табе ў твар шашку дымавую сунуць, пасля – па ледзяной вадзе прапаўзаеш: халодна, бруд, такое сабе…\nА з баявой зброі давалі страляць?\nДавалі і з баявога Калаша пастраляць: тры набоі прыстрэльваешся, тры – прыцэльна. Салдатам, якія служылі ў той частцы, было цікава, хто мы такія, падыходзілі, гутарылі. Ім было смешна, што мы здаём на чорны берэт – яны ж самыя ўсе ў чорных берэтах… А для нас гэта была азнака якасці, дасягненне, аддалены прататып крапавага берэту.\n«Адназначна не страчаны час»\nА як ты сышоў з клубу?\nАгулам я ў клубе прабыў, атрымліваецца, з 2010–11-га недзе да 2014-га. Там ужо паступленне было, не да таго… Так, некалі хацелася стаць вайскоўцам, трапіць у Акадэмію, але не прайшоў праз здароўе. Асабіста мне, шчыра, усё гэта было карысна. Я ўдзячны трэнерам – асабліва за заняткі па «рукапашцы», цяпер я ўжо нешта магу.\nВайсковая тэорыя, як мне падаецца, выкладалася слабавата. Ухіл быў акурат на праваслаўныя пропаведзі: 40 дзён да Вялікадня, тыдзень фарысея, тыя самыя лекцыі штогод… Мы як удзельнікі клубу хадзілі таксама ў нядзельную школу, але пасля я асабіста закінуў – на гэта кіраўніцтва заплюшчвала вочы.\nДзяніс Мішкель з выхаванцамі\nЗначыць усё ж такі клуб не стаў для цябе страчаным часам?\nАдназначна не страчаны час. У 15 гадоў гэта было цікава. Але цяпер як чалавек з вышэйшай адукацыяй я з войскам не хацеў бы звязваць свайго жыцця, вайсковаю тэмаю ды зброяй асабліва не цікаўлюся ўжо – іншае жыццё і прыярытэты.\nНу, а шуміха ў медыях наконт праваслаўнага Талібану, патэнцыйных агентаў «русского мира» ды іншыя публікацыі наконт вашых клубаў – цябе гэта неяк закранула?\nМатэрыялы на «Нашай Ніве» ды іншых рэсурсах выйшлі, калі мяне ўжо не было ў клубе. Пасля гэтага клубы і згарнулі, калі не памыляюся. Паўтаруся, у нас фактычна не было ідэалогіі, гэта было дапрызыўнае рыхтаванне з малітвамі перад ежаю, то бок праваслаўным акцэнтам. Я кажу пра тое, што бачыў.\nКантактаў пасля не трымаў з хлопцамі ці кіраўнікамі?\nЗразумела, што ў кіраўнікоў нашыя кантакты засталіся, але ніхто нас не збіраў, не турбаваў пасля. Сышоў з клубу – пра цябе забыліся. Часам сустрэнеш нейкага трэнера на прыпынку, пастаіш, пагутарыш. Радыя бачыць. Ведаю, што а. Аркадзь ужо не служыць ва Уладзімірскай царкве. Адзін з трэнераў меў праблемы на месцы службы – ён працаваў у міліцыі. Ён нават профілі свае ў сацыяльных сетках выдаліў… Але падрабязнасцяў я не ведаю. Навошта мне гэта? І навошта гэта вам?..


Некалькі выдатных падкастаў Health and Fitness і Instagram 2020\nНекалькі выдатных падкастаў Health and Fitness і Instagram\nНекалькі цудоўных падкастаў для здароўя і фітнесу і акаўнтаў у Instagram\nПры пастаноўцы новых мэтаў, асабліва што тычыцца здароўя і фітнесу, важна зрабіць даследаванне і акунуцца ў тэму.\nТым не менш, гэта можа быць двухбаковы меч - ёсць вялікая колькасць інфармацыі, якая вялікая, і шмат не вельмі вялікая.\nЯ даведаўся, што самы просты і найменш працаёмкі спосаб апускання - гэта праслухоўванне падкастаў і напаўненне майго Instagram крыніцамі якасці.\nМне падабаюцца падкасты, таму што яны двайнога прызначэння - вы можаце слухаць, пакуль вы знаходзіцеся ў машыне, за сталом ці працуеце.\nКалі я сур'ёзна засяродзіўся на здароўі і фітнесе падчас майго страты тлушчу (я страціў 18,6% ад масы цела ў 2017 годзе), я знайшоў некалькі сапраўды надзейных, цікавых ці карысных падкастаў і ўліковых запісаў Instagram, якія дапамагалі мне матываваць сустрэчу мая дыета і фізічныя практыкаванні.\nЯрлык да Slim\nЯрлык да Slim - гэта навукова-даследчы падкаст аб дыеце і харчаванні.\nВядучая, Ліндсэй Ніксан, ужо больш за дзесяць гадоў з'яўляецца лідэрам руху на заводзе, а таксама кіруе кампаніяй па падрыхтоўцы ежы пад назвай настаўнік харчавання.\nПадкаст міні-серыі тлумачыць навуку і псіхалогію пахудання і дапамагае даведацца факты і міфы, якія ляжаць у многіх рацыёнах дыеты і здароўя.\nЛіндсэй з'яўляецца пераносным, забаўляльным і пазнавальным. Я не магу рэкамендаваць яго дастаткова. Вы таксама можаце атрымаць асноўную кнігу, якая ідзе разам з падкастам, які ўключае ў сябе планы ежы, рэцэпты, а таксама дапамагае пры перакусах і ўжыванні ў ежу.\nЛепшая частка? Кожны эпізод займае менш за трыццаць хвілін (часцей за ўсё, каля дваццаці хвілін), таму яго лёгка слухаць і не сумаваць і не адцягваць на частцы.\nМадэль шоў здароўя\nМадэль Health Show - гэта падкаст, арганізаваны Шонам Стывенсанам, спецыялістам па сну, фітнесу і аздараўленню. Мне падабаецца яго разнастайнасць - кожны эпізод - гэта зусім іншая тэма, але канчатковы вынік той самы - паляпшэнне сябе і жыцця ўстойлівым і збалансаваным спосабам.\nТэмы вар'іруюцца ад перамогі трывогі, лепш сну і парады па падрыхтоўцы ежы. Сур'ёзна, усё, што вы хочаце даведацца больш пра тое, што звязана са здароўем і фітнесам ... вы можаце знайсці ў The Model Health Show.\nВядзенне здаровага ладу жыцця не толькі ў скарачэнні калорый і часцей наведваць трэнажорную залу. Гаворка ідзе пра цэласны падыход, калі кожны элемент вашага жыцця мае значэнне для астатніх.\nАдзінае, што мне падабаецца крыху перашкаджаць, - гэта звычайна даўжыня больш за гадзіну, якая часам набліжаецца да паўгадзіны.\nАптымальнае здароўе штодня\nЯшчэ адзін з маіх любімых падкастаў для здароўя і фітнесу - гэта Optimal Health Daily.\nЯго ідэя геніяльная - яны не ствараюць уласнага зместу - усё, што яны сапраўды робяць, - выбраць адзін якасны артыкул на дзень і прачытаць вам яго. Гэта як падпісацца на аўдыяверсію інфармацыйнага бюлетэня.\nЁн ахоплівае мноства саветаў па пытаннях аховы здароўя розных экспертаў і можа значна адказаць на любыя вашы пытанні. Гэта сапраўды матывуе і можа дапамагчы вам на любым этапе вашага падарожжа ... і звычайна доўжыцца каля 15 хвілін.\nДобра, так што гэта не вельмі матывуе, але гэта проста весела. У кнізе "гэта палова рэаліці-шоў, напалову падкаст самадапамогі і адзін дзікі сацыяльны эксперымент", і адзін з маіх любімых падкастаў. Гаспадары выбіраюць розныя кнігі для самадапамогі і праходзяць два тыдні па гэтых правілах. Гэта сапраўды раскрывае, якія з іх з'яўляюцца брудам і якія сапраўды могуць дапамагчы змяніць ваша жыццё.\nПадкаст падобны на рэаліці-шоў і проста вясёлы. Я настойліва рэкамендую гэты падкаст для забаў і навучання пра здароўе і здароўе.\nАманда Мейкснер (@meowmeix)\nУ Amanda Meixner ёсць выдатны баланс фітнесу, дыеты і велнес-інфармацыі - прадстаўлены забаўна. За яе гісторыямі заўсёды весела назіраць, як яе захапленне аздараўленчым працэсам заразна!\nКартэр Добры (@cartergood)\nЦяпер у Картэра працуюць трэнеры па харчаванні і аздараўленню, і лёгка зразумець, чаму ён змог гэта зрабіць. У адрозненне ад мноства аматараў жорсткіх размоваў альбо людзей, якія падштурхоўваюць недасяжны лад жыцця, Картэр падкрэслівае здаровыя звычкі ў паўсядзённым жыцці - ведаючы, што бываюць выпадкі, калі вы будзеце сапсаваць сябе, не адчуваць сябе ў гэтым, альбо паменшыць абставіны.\nФердынанд Бэк (@vegainsfood)\nЁсць вельмі мала людзей, якія апанаваны тэмай харчавання, як Фердынанд. Ён студэнт па харчаванні ў Берліне і проста - адзін з самых натхнёных людзей.\nЁн неапалагічны веганскі і фанатычны фітнес, і вядзе лад жыцця, які цалкам адпавядае яго перакананням. Гэта неверагодна натхняе!\nУ цэлым, я настойліва рэкамендую пагрузіцца ў сродкі аховы здароўя, калі гэта ваша мэта. Пастаянныя напаміны аб гэтых рэчах і пастаянна навучаючы сябе, дапамагае вам матываваць нават пасля таго, як пачатковы прыліў энергіі знік.\nЯкія акаўнты на падкасты пра здароўе і фітнес вам падабаюцца? Як вы падтрымліваеце сябе?\nЯк у Facebook Messenger, як нумар тэлефона адлюстроўваецца ў спісе кантактаў людзей са спісам Messenger, але ў іх няма Facebook?WhatsApp: У якой папцы Google Drive захоўваецца рэзервовая копія чата WhatsApp?Па чутках, Google прапанавала 3 млрд долараў набыць WhatsApp у красавіку 2013 года. Што прымусіла ацэнку ацэнкі WhatsApp больш чым у 5 разоў менш чым за год?Як я магу прагледзець паведамленні і аўдыёзапісы WhatsApp на ПК без вэб-сайтаў WhatsApp або эмулятара для прадастаўлення доказаў паліцыі на кампакт-дыску?Калі вы спачатку адкрыеце паведамленне WhatsApp з адключанымі квітанцыямі, вы ўключыце іх, а потым перачытайце паведамленне (не адказваючы паміж імі), ці атрымае іншы чалавек квітанцыю аб прачытанні?Як я магу атрымаць паведамленне WhatsApp пры памылковым паведамленні і блакаванні?Калі б знакаміты чалавек адразу "адправіў" шмат людзей на Snapchat, што б вы сказалі, каб прыцягнуць іх увагу і вылучыцца?Чаму праверка Instagram не з’яўляецца опцыяй у маіх наладах на новай абноўленай версіі Instagram, якая падтрымлівае гэтую функцыю?\nTinder AddictionЧаму WhatsApp, Telegram і Signal не дастаткова прыватныя для абмену паведамленнямі аб працыЯ сумую па табе - InstagramЯк вырасціць свой рахунак у TikTokБясплатныя шчаслівыя каціроўкі Diwali 2018 для WhatsApp і facebookКароткі відэа-маркетынг у паветры, TikTok - гэта першае шоуЯк наладзіць Facebook Messenger для бізнесу для абмену паведамленнямі спажыўцоўЛічбавая рысачка № 4: Чаму гісторыі Instagram павінны быць у вашай маркетынгавай стратэгіі ў 2019 годзе


“ПО ЗАШЧІТЕ РОССІЙСКОГО ГОСУДАРСТВА...” - НАРОДНАЯ ПАРТЫЯ\n“ПО ЗАШЧІТЕ РОССІЙСКОГО ГОСУДАРСТВА...”\nposted Nov 23, 2010, 9:09 PM by Адміністратар Навін [ updated Dec 1, 2010, 8:32 AM ]\nРаней начальнік рэжыма гаварыў значна больш шчыра і адкрыта. Напрыклад, “белоруссы должны быть готовы умірать за Россію...” Цяпер нават расейскія СМІ адзначаюць ягоную больш хітрую лексіку і манеру. Справа ў тым, што пасьля заклікаў “умірать” беларусам вельмі захацелася жыць, прычым жыць у нармальнай, сваёй дзяржаве, сваім розумам і сваім нацыянальным багацьцем. Беларусы розных узростаў задаліся пытаньнем: а чаму мы павінны ваяваць і паміраць за Маскву, Навасібірск, Сургут, Ніжнекамск, Ніжні Ноўгарад і заўральскую вёску Нікола-Угол? Хто гэта ўсё прыдумаў на нашу галаву, каму гэта трэба? Вось, каму трэба, той няхай ваюе за Расею і памірае за яе. Скажам, Лукашэнка з сваімі нашчадкамі ваеннапрызыўнога ўзросту. Узялі б, ды і запісаліся дабраахвотнікамі ў расейскую армію, стварылі б “прэзыдэнцкі батальён” і папрасіліся б на перадавую лінію якога-небудзь узброенага канфлікту на тэрыторыі Расейскай Фэдэрацыі. А нас бы пакінулі жыць у міры і спакоі. Заадно і Расею б сапраўды абаранілі (бо ўласна расейская моладзь актыўна разьбягаецца ад ваеннага прызыву, ня хоча паміраць і калечыцца за крамлёўскую хунту).\nАле зразумела, што ні Лукашэнка, ні ягоныя нашчадкі ваеннапрызыўнога ўзросту ў расейскую армію не запішуцца і ваяваць за Расею нікуды не паедуць. У выказваньнях дыктатара на гэтую тэму мелася на ўвазе, што запісацца, ваяваць і паміраць павінны сыны беларускіх рабочых і сялян, настаўнікаў, інжынэраў і бібліятэкараў. Аказалася, аднак, што ні беларуская моладзь, ні сяляне з настаўнікамі ня хочуць вайны. Тым больш чужой, расейскай вайны. Беларусы — народ міралюбівы і нічога не згубіў у Дагестане, Інгушэціі або Кабардзіна-Балкарыі, дзе штодня грымяць выбухі і кулямётныя чэргі, дзе штодня гінуць людзі.\nБеларусы не ваююць ужо дваццаць гадоў. У 1990 годзе дэпутаты Беларускага Народнага Фронту пад кіраўніцтвам Зянона Пазьняка вымусілі большасьць тадышняга Вярхоўнага Савету БССР прыняць рашэньне аб вывадзе беларускіх вайскоўцаў з зонаў ваенных канфліктаў, якія палалі на прасторах СССР. Фронт зьбіраў подпісы за мір і супраць вайны, праводзіў шматтысячныя мітынгі. У сядзібу Фронта прыходзілі мацеркі і прасілі выратаваць сыноў, якія апынуліся пад кулямі ў Нагорным Карабаху, Ошскай вобласьці і Таджыкістане. Фронтаўцы зрабілі ўсё для таго, каб нашы юнакі і мужчыны вярнуліся дадому жывымі і цэлымі. Народны пратэст закончыўся перамогай. Потым паваліўся Савецкі Саюз, Фронт аднавіў незалежную дзяржаву Беларусь і ўсе гэтыя дваццаць гадоў не дазваляе прамаскоўскаму акупацыйнаму рэжыму гандляваць беларускім гарматным мясам.\nА колькі ж разоў лукашысцкі рэжым спрабаваў абарваць мірнае існаваньне нашага народу, уляпаць нас у крывавы вір пэрманэнтнай расейскай вайны! Крок за крокам рэжым здаваў нашы нацыянальныя інтарэсы маскоўскаму пасягальніку, падпарадкоўваў нашы ўзброеныя сілы бяздарнаму і шалёнаму маскоўскаму генэралітэту. Падпісалі нават антыканстытуцыйную дамову аб стварэньні “сумеснай групоўкі арміяў РФ і РБ”. Прызналіся, што цяперака Беларусь, яе войскі і ўвесь народ зьяўляюцца “першым эшалёнам абароны Масквы”. Як вядома, калі пачынаюцца ваенныя дзеяньні, то першы, самы сакрушальны і зьнішчальны ўдар наносіцца менавіта па першым эшалёне абароны (каб Масква, убачыўшы эфэкт ад удара, пачала б мірныя перамовы — гэтым разам на руінах Беларусі).\nБольш таго, аказалася, што бараніць Расею і паміраць за яе паводле дамовы беларусы павінны на свае грошы. Нават зброю, якую рэжым атрымлівае з Масквы на абарону Масквы, мы павінны аплаціць за свае грошы. Прызнацца, такое, відаць, нават Гітлеру з Чынгіс-ханам ня сьнілася. Нават начальнік рэжыму захваляваўся (зрабіў выгляд, што хвалюецца), калі на яго пачала ціснуць Масква, каб хутчэй далучаўся да расейскай ваеннай праграмы і хутчэй аплочваў бы яе грашыма беларускага народу. Лукашэнка загукаў: “Надо знать, что всё-таки тот вклад, который мы вносим, обеспечивая безопасность не только нашей страны, но и братской России, в дело мира и безопасности, это для нас вопрос выгодный и, если хотите, имиджевый. А так нас считают всё время нахлебниками. Общество должно знать, что мы не нахлебники, а выполняем здесь наиважнейшие функции по защите, в том числе и российского государства”.\nБеларусы ўжо зразумелі, што “наіважнейшай функцыяй” лукашыстоўскага рэжыму зьяўляецца служэньне расейскай дзяржаве. Гэтая “функцыя” добра далася беларусам у знакі за 16 гадоў панаваньня хама. Разбурана беларуская эканоміка, вымірае насельніцтва, хварэюць і паміраюць дзеці, якіх рэжым корміць атручанымі радыяцыяй харчамі, а лепшую беларускую прадукцыю пасылае ў Маскву. Крамлёўскае мурло ў чарговы раз зараўло: “Раскошелівайтесь! Давай деньгі за наше оружіе!” І замітусіўся начальнік прамаскоўскага рэжыму, пачаў скуголіць, прызнавацца ў любові да Расеі, загукаў: “Мы не нахлебнікі!”\nМасква ўсё больш нахабна і цынічна ўцягвае Беларусь у свае злачынныя крывавыя авантуры, штурхае Беларусь у сваю расейскую вайну. Многія людзі ўжо пачынаюць разумець, што далейшае існаваньне прамаскоўскага рэжыму на нашай зямлі — гэта азначае вайну. Жыць у міры — гэта значыць пазбавіцца ад лукашыстоўскага кашмару. Для гэтага ня трэба ваяваць, ёсьць мірныя сродкі народнага вызваленьня ад зла. Беларусы павінны ўсім народам, салідарна адвярнуцца ад антынароднага рэжыму. Нагоду для гэтага перад усім сьветам дае выбарчае шоў, якое пад маскоўскую дудку наладжвае дыктатура. Народны Байкот фальшывых выбараў ёсьць вялікім крокам да вызваленьня ад сьмяротнай пагрозы. Ніхто на фальшывыя выбары дыктатуры!


Чаму не плоданасіць вішня? Чаму вішня квітнее, але не плоданасіць\nУ нашых краях шырокае распаўсюджванне атрымала садовая вішня. Увесну, пасля абуджэння, дрэва дорыць людзям сваю прыгажосць - яго колер ўсхвалялі пісьменнікі і паэты розных эпох. Кожны які паважае сябе садоўнік абавязкова мае ў сваім садзе гэта дрэва. Але бывае, што ў некаторых уладальнікаў гэтых раслін узнікаюць праблемы - вішня перастае даваць ўраджай. На нашым артыкуле мы разгледзім усе аспекты таго, чаму не плоданасіць вішня.\nЧасцей за ўсё ў нашых садках растуць вішні звычайныя. Вялікая разнастайнасць гатункаў дазваляе садоўніку выбраць самае падыходнае яму дрэва. Аднак пры выбары неабходна ўлічваць адну вельмі характэрную асаблівасць гэтага дрэва.\nВялікая колькасць гатункаў вішні з'яўляюцца самобесплодны. Калі ў садзе будуць пасаджаныя дрэвы аднаго гатунку - ўраджаю ад іх не дачакаешся. Такія дрэвы неабходна саджаць групай з розных гатункаў. Пры гэтым дрэвы павінны быць у непасрэднай блізкасці адзін ад аднаго.\nСамоплодные гатункі вішні, такія як "Моладзевая", "Булатниковская", "русінскага", таксама рэкамендуецца саджаць групамі. Аптымальным лічыцца набыццё некалькіх раянаваных саджанцаў з рознай ступенню паспявання. Вішні бываюць раннія, сярэднія і пазнейшыя. Набыццё нерайонированных гатункаў ставіць пад пагрозу паўнавартаснае існаванне дрэва ў непрыдатных кліматычных умовах, вось чаму вішня квітнее, але не плоданасіць. Пра гэта мы больш падрабязна раскажам ніжэй.\nНедастатковае апыленне кветак дрэва з'яўляецца істотнай прычынай таго, чаму не плоданасіць вішня. Адсутнасць побач з несамоплодной вішняй дрэва іншага гатунку прыводзіць да таго, што на вішні завязваецца не больш за 5-7% патэнцыйных пладоў.\nАле і самоплодные вішні без апыляльніка здольныя да фарміравання толькі 40% ягад. Шматлікія садоўнікі, будучы ўпэўненымі ў тым, што пасадзілі правільнае дрэва, нават не здагадваюцца пра тое, што гэта з'яўляецца асноўнай прычынай, чаму дрэнна плоданасіць вішня. Калі няма магчымасці пасадзіць у садзе дадатковы гатунак-апыляльнік, можна пайсці іншым спосабам: для гэтага яго параснік неабходна прышчапіць ў крону дрэва. Але пакуль гэта адбудзецца, можна хутка вырашыць праблему наступным спосабам - зрэзаныя з дрэва іншага гатунку квітнеючыя галінкі паставіць у непасрэднай блізкасці да праблемнаму дрэве. Прынамсі, у гэты сезон ужо можна будзе разлічваць на ўраджай.\nТакое грыбковае захворванне дрэва, як коккомикоз, можа быць прычынай таго, чаму не плоданасіць вішня ці ж пладоў вельмі мала. Асаблівасць грыбка ў тым, што ён пашкоджвае лістоту дрэва.\nАдразу пасля таго, як абляцеў колер, лістоту пакрывае ружова-чырвоны налёт. Некаторыя лісце пакрываюцца плямамі бурага колеру. Як вынік, лісце вянуць, ападае, дрэва прыкметна высільваецца. Маразы, якія раней гатунак устойліва пераносіў, пры гэтым захворванні могуць стаць згубнымі для дрэва.\nУжо на наступную вясну дрэва будзе бедна квітнець, а пра завязванні пладоў і казаць не прыходзіцца.\nМолиниальный апёк таксама з'яўляецца вельмі распаўсюджаным захворваннем вішні. Падчас вясновага красавання ўзбуджальнік па кветаножцы пранікае ў ныркі і пладовыя ўцёкі, што прыводзіць да іх заўчаснага завядання. Характэрнай асаблівасцю захворвання з'яўляецца тое, што здзіўленыя лісце і кветкі не ападае з дрэва нават у зімовую сцюжу, застаючыся на галінах дрэва да наступнай вясны. Плён здзіўленага дрэва падвяргаюцца гніенню яшчэ задоўга да паспявання.\nУ гэтым выпадку дрэва выратуе толькі поўнае і своечасовае выдаленне здзіўленых участкаў.\nШматлікія садоўнікі прыгарадаў сталіцы апошнія гады заклапочаныя пошукам прычыны таго, чаму не плоданасіць вішня. У Падмаскоўі, якое знаходзіцца ў сярэдняй паласе краіны, апошнія гады зімы багатыя сваімі нечаканымі сюрпрызамі. Гэта лішні раз пацвярджае тое, што пры куплі саджанцаў неабходна ўлічваць зімаўстойлівасць гатункаў.\nНайбольш адаптаваныя да зімовых нагрузак гатункі стэпавы вішні і яе селекцыйных гібрыдаў з вішняй звычайнай. Акрамя высокай супраціўляльнасці нізкім тэмпературам, гэтыя гатункі знакамітыя сваёй ураджайнасцю. Аднак усе гэтыя гатункі трохі саступаюць па смакавых якасцях плёну вішні звычайнай.\nПры гартаванні (паступовае паніжэнне тэмпературы) разнавіднасці гэтага гатунку могуць стойка пераносіць і 35-градусны холад. Вялікую небяспеку здароўю дрэва нясуць сутачныя ваганні тэмпературы. Вялікія перапады нясуць небяспеку пашкоджанні кветкавых нырак, а таксама высокую верагоднасць атрымання сонечнага апёку ствала і шкілетных галінак. Неабходна кардынальна змагацца з праблемай, чаму не плоданасіць вішня. Што рабіць садоўніку? Застаецца толькі абнавіць дрэвы ў сваім садзе на больш зімаўстойлівыя гатунку.\nНедахоп пажыўных рэчываў у глебе\nПры падвышанай кіслотнасці глебы разлічваць на вялікі ўраджай не прыходзіцца. Блізкае да паверхні (1,7 - 2 метра) размяшчэнне грунтавых вод таксама можа быць адной з прычын, чаму дрэнна плоданасіць вішня. У такой сітуацыі ёсць толькі адзін спосаб вырашыць праблему - стварэнне насыпны ўзвышшы дыяметрам не менш трох метраў. Гэта дазволіць пасадзіць высадак дрэва на аптымальнай адлегласці ад грунтавых вод.\nМаксімальна магчымы ўраджай дрэва дасць толькі на супяшчанай глебе з нейтральнай кіслотнасцю. Але калі кіслотнасць павышана, то што рабіць? Калі не плоданасіць вішня па гэтай прычыне, то выправіць сітуацыю можна шляхам вапнавання глебы. Тут галоўнае не перашчыраваць - недахоп бору, суправаджалы вапнавыя грунты, можа стаць прычынай памяншэння адукацыі завязяў.\nУ любым выпадку, робячы перакопку приствольной зоны, неабходна рэгулярна і своечасова дадаваць мінеральныя ўгнаенні.\nКомплекснае стан дрэва\nАдной з прычын, чаму не плоданасіць вішня, з'яўляецца загушчаным кроны дрэва або хмызняку. Рэгулярнае выдаленне сухастою, прарэджванне пазбавіць дрэва ад паслаблення і магчымых захворванняў, спрыяльна адаб'ецца на росце новых уцёкаў.\nАптымальны святлоценявой рэжым, забяспечаны своечасова праведзенай карэкцыяй ўнутранай частцы кроны, дазволіць дрэве максімальна аддзячыць садоўніка багатым ураджаем.\nЧаму не плоданасіць лямцавая вішня\nГэты гатунак валодае высокай пераноснасцю да нізкай тэмпературы і фенаменальнай устойлівасцю да коккомикозу. Прыйшло гэта хмызняковая дрэва з Далёкага Усходу. Густое пакрыццё варсінкамі сцягі і ўцёкаў, якое нагадвае лямец, і дало гэтай вішні такую назву.\nГатункі гэтага дрэва даюць багаты ўраджай смачных ягад. Тып гэтага дрэва - самобесплодны. Таму без яшчэ аднаго дрэва ў садзе не абысьціся, калі хочаце разлічваць на багаты ўраджай.\nПры выдатнай стойкасці да галоўнага грыбным паразіту вішнёвых дрэў гэты гатунак часта становіцца ахвярай монилиоза. Выратаваць дрэва, ды і ўвесь сад ад пладовай гнілі можна толькі экстраным выдаленнем здзіўленых участкаў і апрацоўкай такім прэпаратам, як "фунгіцыдамі". Калі гэтыя меры не спыняць захворванне, з лямцавай вішняй неабходна расстацца як мага хутчэй, пакуль спрэчкі грыбка ня перавандравалі на суседнія дрэвы.\nЧаму вішня квітнее, але не плоданасіць\nПравільнае ўнясенне падкормкі можа дапамагчы пры такой праблеме. Пры вясновай перекопке рэкамендавана ўносіць да 80 грам калійных і 220 грам фосфарных угнаенняў. У перыяд вегетацыі неабходна ажыццявіць дадаткова некалькі падкормак дрэва.\nПершую неабходна правесці пасля заканчэння цвіцення. Робяць гэта так: раствараюць у 10 літрах вады да 16 грам мачавіны, хлорыстага калія і да 28 грам суперфосфата. Працэдуру рэкамендавана паўтарыць праз два тыдні.\nКожныя два-тры гады, але ні ў якім разе не часцей, ўносіце ў глебу вакол дрэва зольный настой і перепревшего гной. Працэдура ажыццяўляецца ў восеньскі перыяд і прыкметна адаб'ецца на самаадчуванні расліны і багаты ўраджай.\nРэгулярная ўборка леташніх лісця выключыць адзін з фактараў таго, чаму не плоданасіць вішня. Старая лістота утрымлівае ў сабе першасныя ачагі грыбковых захворванняў. Своечасова прарэджваецца крону.\nПраведзеная апрацоўка дрэва хімічнымі рэчывамі дазволіць прадухіліць захворванне на розныя хваробы. Першае апырскванне праводзяць пасля заканчэння цвіцення, ні ў якім разе раней рабіць гэта не рэкамендуецца. Праз два тыдні пасля збору ўраджаю патрабуецца паўтарыць працэдуру. Калі вы страцілі час, то апрацоўку дрэва можна правесці не пазней чым за 20 - 25 дзён да збору пладоў.\nКалі садоўнік выканае ўсе гэтыя рэкамендацыі, абкружыць сваё дрэва своечасовым сыходам і клопатам, то вынік не прымусіць сябе доўга чакаць. Ужо на наступны год пытанні аб тым, чаму не плоданасіць вішня, знікнуць самі сабой. А багаты ўраджай стане добрай узнагародай за прыкладзеныя высілкі.\nФриллис - салата для здароўя і прыгажосці\nХуткасць росту бамбука, правілы пасадкі і догляду, асаблівасці вырошчвання\nЯк прышчапіць і пасадзіць штамбовые ружы\nВырошчванне флоксы Друммонда, правілы сыходу\nБягонія ампельные - прастата, прыгажосць, даступнасць\nРужа маршчыністая - прыгажосць і вітаміны\nНавагодняя вышыўка крыжам, мініяцюры\nСмачныя начынкі для бутэрбродаў\nСтаматыт пры цяжарнасці: лячэнне і наступствы\nСаморез з прессшайбой: характарыстыка і разнавіднасці\nБутлегерство? Гэта - па-за законам!\nСоф'я Раманава: біяграфія, цікавыя факты\nКлімат выспы Тэнэрыфэ\nЯк разлічыць сабекошт шаурма і адкрыць ларок\n7 звычак, дзякуючы якім вы будзеце вывучаць мовы на "аўтапілоце"\nАдпачынак у Каспійску на Каспійскім моры: водгукі турыстаў, парады, фота\nВырабляем завушніцы з пацерак сваімі рукамі - парады майстрыха


Канвертаваць Іярданскіх дынараў (JOD) і Сурынам даляраў (SRD) : Калькулятар абменнага курсу\nІярданскі дынар (JOD) і Сурынам даляр (SRD) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Іярданскі дынар і Сурынам даляр пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 19 кастрычнік 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Іярданскі дынар. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Сурынам даляр валюты па змаўчанні. Націсніце на Сурынам даляраў або Іярданскіх дынараў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nІярданскі дынар гэта валюта, у Іарданія (JO, JOR). Даляр Сурынам гэта валюта, у Сурынам (SR, SUR). Сімвал JOD можа быць запісаная JD. Сімвал SRD можа быць запісаная $Sur. Іярданскі дынар дзеліцца на 1000 fils. Даляр Сурынам дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу іярданскі дынар Апошняе абнаўленне 19 кастрычнік 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Даляр Сурынам Апошняе абнаўленне 19 кастрычнік 2019 ад Yahoo Finance. JOD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. SRD каэфіцыент мае 3 ўважаецца лічбаў.