Як вярблюды праславілі баранавіцкі футбольны клуб – belsat.eu\nЛідар лігі па наведвальнасці, але аўтсайдар у турнірнай табліцы. Прынамсі «12-ы гулец» Баранавічаў выступае дастойна.\n«Напісалі, але пакуль ніякай рэакцыі з боку выканкаму, а гэта пацвярджае нашае апасенне, што нічога добрага не чакае», – кажа ўльтрас ФК «Баранавічы» Максім.\nУ Беларусі публічныя звароты любых зарганізаваных групаў – гэта рэдкасць. А пікантнасці баранавіцкай гісторыі дадае факт, што мясцовыя заўзятары звяртаюць увагу на праблемы, якія сталі хранічнымі ў цэлым для нацыянальнай спартовай сферы, і футбола ў прыватнасці.\n«Адбываюцца такія рэчы, што зімой на футбольным полі могуць заліць каток», – кажа жыхар Баранавічаў Сяргей.\nСпадар Сяргей сам былы прафесійны спартовец і ў такім жа духу выхоўвае трох сыноў. Але старэйшы з іх у свае 12 год мусіў пакінуць бацькоўскі дом і пераехаць жыць і займацца футболам у Берасце, дзе працуе дынамаўская акадэмія. Дома нават штучнай травы няма.\n«Вось грамадскі туалет. Як вы думаеце, колькі ён каштуе па смеце? Мільён долараў! Дык там унітазы залатыя павінныя быць. А на поле – няма грошай», – адзначае Сяргей.\nАле не толькі туалетам ганарацца баранавічане. На пачатку чэрвеня мясцовы стадыён на ўвесь свет праславілі… вярблюды.\nПра гэта на сваёй старонцы паведаміў нават адзін з топавых спартовых каналаў у свеце.\nПрычынай аказалася банальнай – каб зарабіць хоць якія грошы на ўтрыманне стадыёна, адміністрацыя прапанавала паслугі выгану для цырку, які акурат быў на гастролях у горадзе.\n«Нам кожны год штосьці абяцаюць. Але не стае элементарных рэчаў. Самае галоўнае, няма магчымасці вучыць дзяцей. Я ўжо не кажу пра вяршыню клубу – каманды майстроў», – кажа галоўны трэнер баранавіцкай каманды Іван Крутаў.\nУ выніку больш за 300 дзяцей з усяго гораду займаюцца на пакрыцці для хакея з мячом. На ім у разы павышаецца рызыка траўмаў каленных суставаў. А ўдзень адначасова адбываецца па шэсць трэніровак, дзе дзяцёнак мае для сябе адзін квадратны метр свабоднай прасторы. Як дапамагчы? Не ведаюць нават самі аўтары крытычнага ліста.\n«Спонсарства цяпер не мае сэнсу, таму што элементарна клуб не мае свайго разліковага рахунку. Усе грошы, якія ў клуб ідуць, ідуць у аддзел спорту і турызму, а далей яны размяркоўваюцца паміж усімі відамі», – працягвае ўльтрас Максім.\nНяроўнасці і купіны, але роднага поля, таксама асабліва не дапамагаюць камандзе. ФК «Баранавічы» у чарзе на вылет з 1-ай лігі. А значыць, найстарэйшы пасля «Дынама» (Менск) клуб Беларусі наагул можна знікнуць з далягляду прафесійнага спорту.\nЗатое ў Баранавічах ёсць лядовы палац. І адпаведна, хакейны клуб, які быў заснаваны 10 гадоў таму. Ён моцны серадняк у аматарскай хакейнай лізе гораду Менску.\nФотаздымак на застаўцы да відэа Mohamed Al Hwaity/ Forum\nТэгі: Баранавічы беларускі футбол\n«Назбірае на палігоне металалому...» Падрабязнасці выбухаў на Берасцейшчыне\nЧаму ФК БАТЭ не стаў чэмпіёнам?


Вітаю! Падкажыце, калі ласка, дзе можна адвучыцца на сьвятара БГКЦ? Таксама падкажыце, калі ласка, дзе можна набыць духоўную літаратуру на беларускай мове і, асабліва, Біблію? Дзякую.\nМіхаіл, каб «адвучыцца на сьвятара БГКЦ», :) трэба найперш быць практыкуючым вернікам, належаць да канкрэтнай грэка-каталіцкай парафіяльнай супольнасьці. У семінарыю можа даць рэкамендацыю парафіяльны сьвятар. Ва ўмовах Беларускай Грэка-Каталіцкай Царквы такую просьбу кандыдата разглядае Апостальскі Візітатар для грэка-католікаў у Беларусі Архімандрыт Сяргей (Гаек), які і дае потым накіраваньне ў канкрэтную духоўную навучальную ўстанову. Таму як сваіх семінарыяў у БГКЦ сёньня няма, навучаньне адбываецца ва Ўкраіне, у Польшчы ці ў нейкай іншай краіне.\nДухоўнай рэлігійнай літаратуры на беларускай мове сёньня выдаецца ня так шмат і яе ня проста знайсьці ў звычайных кнігарнях. Але нешта заўсёды Вы можаце набыць у грэка-каталіцкіх парафіях Беларусі (у Менску, Віцебску, Полацку, Берасьці і інш.) ці ў касьцёлах. У грэка-каталіцкіх парафіях Беларусі вы зможаце знайсьці, напрыклад, сёлетнія выданьні Псалтыра ў перакладзе а. Аляксандра Надсана і кнігу Папы Рымскага Францішака «Імя Бога — Міласэрнасьць».\nТаксама Вы можаце замовіць беларускія рэлігійныя выданьні, якія выходзяць у беларускім каталіцкім выдавецтве «Pro Christo». Па прапанаванай спасылцы Вы можаце паглядзець сьпіс таго, што сёньня прапануе гэтае выдавецтва.\nАдносна таго, дзе набыць Біблію па-беларуску. Найперш варта пацікавіцца пра яе наяўнасьць у найбліжэйшай да Вас рыма- або грэка-каталіцкай парафіі. Распаўсюдам Бібліі ў Беларусі займаецца Беларускае біблійнае таварыства (г. Менск, вуліца Чыгладзэ, 19), дзе ёсьць таксама і іншыя біблійныя выданьні. Сайт Біблійнага таварыства цяпер прапануе Біблію ў перакладзе кс. Уладзіслава Чарняўскага і Новы Запавет у перакладзе Анатоля Клышкі. (Гл. тут.)\nМагу параіць Вам таксама пашукаць Біблію ў беларускім перакладзе ў інтэрнэт-кнігарнях. Напрыклад, Біблію ў перакладзе Васіля Сёмухі (2002 г.), а таксама Псалтыр у перакладзе а. Аляксандра Надсана 2016 г. выданьня можна набыць тут.\nСёньня таксама розныя беларускія пераклады Сьвятога Пісьма даступныя і ў электронным выглядзе на розных сайтах. Напрыклад, на сайце газеты «Царква» можаце знайсьці пераклад Васіля Сёмухі.\nвыпускны рэдактар газеты «Царква»\nТэгі: сьвятарства, Біблія, БГКЦ\nГэты адказ чыталі 589 разоў (-ы)


Швейцарскай беларусцы прысудзілі 2,5 года за сарваную з амапаўца балаклаву | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Швейцарскай беларусцы прысудзілі 2,5 года за сарваную з амапаўца балаклаву\nСтолькі прасіў для яе пракурор.\nБеларуску Наталлю Хершэ за сарваную з амапаўца балаклаву асудзілі на 2,5 года калоніі агульнага рэжыму. Такі прысуд ёй вынес суддзя Сяргей Шаціла з Савецкага раёна Мінска.\nМенавіта столькі ж прасіў і пракурор.\nНаталля Хершэ нарадзілася ў Беларусі, але апошнія 12 гадоў жыве ў Швейцарыі і мае грамадзянства гэтай краіны.\nПры затрыманні на жаночым маршы 19 верасня яна сарвала балаклаву з амапаўца. Пры гэтым падрапала твар міліцыянту. Хершэ абвінавацілі ў непадпарадкаванні патрабаванню супрацоўніка міліцыі. Сваю віну жанчына не прызнала.\nПацярпелы — 22-гадовы супрацоўнік АМАП ГУУС Мінгарвыканкама Сяргей Кончык. На першым судовым пасяджэнні паведамлялася, што ён атрымаў драпіну даўжынёй 1 см. Таксама гаварылася, што Хершэ паврвала балаклаву коштам 1 рубель.\nСвае маральныя страты ў судовай заяве Кончык ацаніў у 100 рублёў, але падчас працэсу падняў патрабаванні да 1000 рублёў. Суд пагадзіўся з гэтай сумай.\nУ сваім апошнім слове Наталля Хершэ сказала, што ў будучыні хоча бачыць Беларусь еўрапейскай дэмакратычнай краінай, як Швейцарыя, у якой яна жыве: "Дзе паліцыянты не хаваюць твараў перад мірнымі дэманстрантамі. Менавіта такой я бачу маю Радзіму — Беларусь будучыні, свабодную Беларусь".\nНа судзе Наталля была ў вопратцы, якая складала бел-чырвона-белую гаму.


Беларускі Партызан :: Прыйшоў адзначыцца ў міліцыю, а выйшаў адтуль толькі праз тры дні. Збіты\nПрыйшоў адзначыцца ў міліцыю, а выйшаў адтуль толькі праз тры дні. Збіты\nЖыхар Пінску Эльхан Шапялевіч мусіць раз на тыдзень адзначацца ў міліцыі, бо ён пад наглядам за адміністрацыйныя правапарушэнні.\n5 кастрычніка пінчук прыйшоў у ГАУС па вуліцы Кірава, а выйшаў адтуль толькі праз тры дні. Міліцыянты ня толькі арыштавалі Эльхана, але і жорстка яго зьбілі.\nЗбіццё і затрыманне стала вынікам таго, кажа Эльхан, што ва ўчастку ад яго запатрабавалі прызнацца ў злачынстве. Калі пінчук адмовіўся падпісваць прызнаньне, то «размова» з ім працягнулася ў аўтазаку.\n«Хацелі на мяне „павесіць“ нераскрытае злачынства паводле 147 артыкула, нанясенне цяжкіх цялесных пашкоджаньняў, калі не памыляюся. Я катэгарычна адмовіўся падпісваць нейкія паперы. У выніку двое супрацоўнікаў ППС вывелі мяне зь міліцэйскага ўчастка, завялі ў аўтазак, дзе пачалі зьбіваць. Я мяркую, што адмыслова мяне вывелі з будынка, бо там паўсюль стаяць камэры, а вось у аўтазаку ніхто і нішто ім не перашкаджала катаваць, — кажа Свабодзе Шапялевіч. — Пасьля зьбіцьця ў аўтазаку міліцыянты працягнулі зьдзекі. Мяне адвезьлі на „ўсходні“ ўчастак у Пінску, начапілі кайданкі, сьціскалі іх да максымуму. Пры гэтым ад мяне патрабавалі, каб прызнаўся ў злачынстве, якога не ўчыняў. У выніку з міліцыі я выйшаў з гузакамі і моцна пабіты. І выйшаў толькі праз тры дні, бо пасьля зьбіцьця мяне кінулі ў ізалятар».\nРодным Эльхана пра затрыманьне і арышт ніхто не паведаміў. Ужо пазней праваабаронцы даведаліся, што пасьля затрыманьня Эльхана асудзілі на тры дні арышту і тры базавыя велічыні штрафу за адміністрацыйнае правапарушэньне. Прычым паводле якога артыкула, Эльхан ня ведае, бо пратаколу яму не паказалі, а агучылі толькі рашэньне аб пакаранні.\nЭльхан кажа, што прычынай затрыманьня стала нейкае правапарушэньне яшчэ з лета:\nНамеснік начальніка Пінскага гарадзкога аддзелу міліцыі Аляксандар Антановіч сказаў карэспандэнту Свабоды, што такі выпадак не зарэгістраваны.


Амаль сто памятных знакаў усталявана ў Беларусі на месцах масавых пахаванняў яўрэяў, што загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны\nОпубликовано: 28.09.2017 17:10:45\nПэўна, многія чулі, ведаюць, што Беларусь — краіна шматнацыянальная: на зямлі нашай жывуць прадстаўнікі больш чым 140 нацыянальнасцяў, 26 канфесій. Прычым прадстаўнікі шэрагу народаў — літоўцы, палякі, рускія, украінцы, татары, яўрэі — стагоддзямі. Таму й маюць поўнае права называць Беларусь зямлёю сваіх продкаў. А ці можа быць інакш, напрыклад, у яўрэяў, якім яшчэ ў 1388 годзе Вялікі князь Вітаўт выдаў прывілей на пасяленне ў шэрагу гарадоў Вялікага Княства Літоўскага, у тым ліку й Берасці (цяпер Брэст). Яўрэі тады атрымалі тут прытулак ад ганенняў і пагромаў у Цэнтральнай Еўропе, а ў ВКЛ — магчымасць больш інтэнсіўна развіваць гандаль і рамёствы. Паступова, крок за крокам на беларускай зямлі вучыліся жыць у ладзе-згодзе прадстаўнікі розных канфесій, нацыянальнасцяў.\nУ Пагосце памятаюць пра ахвяраў мінулай вайны\nФота: Уладзі Арцеева\nЛетась напрыканцы года ў нашай газеце быў надрукаваны артыкул “Умеем жыць у згодзе” (ГР, 30.11.2016). Яго аўтарка Яўгенія Яфімава, старшыня праўлення Салігорскага яўрэйскага грамадскага аб’яднання, дзялілася меркаваннямі наконт таго, што паважлівае стаўленне да грамадзян іншай нацыянальнасці на дзяржаўным узроўні — гэта адна з галоўных прычын захавання міру й згоды паміж усімі народамі Беларусі: “Я б нават сказала: мы маем справу з такім феноменам, як Аб’яднаныя Нацыі Беларусі”. Далей прыводзіўся прыклад таго, як у раёне шануюць памяць пра яўрэяў, расстраляных у гады Вялікай Айчыннай вайны — там устаноўлены два новыя помнікі ў вёсцы Пагост замест старых, яшчэ з 1944 года. Прычым адна з ініцыятарак аднаўлення помнікаў — мясцовая жыхарка, заслужаная настаўніца Беларусі Людміла Іванаўна Дзялендзік. Гэта яна, сведка трагедыі. прасіла актывістаў яўрэйскай суполкі прыкласці ўсе намаганні, каб яшчэ пры яе жыцці ў Пагосце з’явіліся новыя помнікі, бо сярод расстраляных былі й яе школьныя сябры. Дома ж Людміла Іванаўна зберагае здымкі аднакласнікаў, з якімі разам у 1941-м закончыла восьмы клас.\nСёлета Яўгенія Яфімава напісала нам, у працяг тэмы, пра важныя сустрэчы ў Салігорскім раёне, скінула спасылкі на публікацыю пра тое ў мясцовай прэсе, інтэрнэце. Аўтарка Уладзі Арцеева ўзяла эпіграфам для тэкста знакамітыя развагі з Бібліі пра тое, што ўсяму ў гэтым свеце — свой час, а загаловак такі: “Время собирать камни”. Як вядома, у гады Вялікай Айчыннай на тэрыторыі Беларусі загінулі сотні тысячы яўрэяў, па розных ацэнках — ад 400 да 900 тысяч чалавек. І Камісія па ўвекавечанні памяці ахвяр, піша аўтарка, з 90-х гадоў займаецца вышукам месцаў пахаванняў, аднаўленнем і ўстаноўкай помнікаў у Беларусі. Пры падтрымцы Камісіі тут устаноўлена 99 памятных знакаў, сёлета плануецца ўсталяваць яшчэ два помнікі: у горадзе Калінкавічы ды ў вёсцы Агароднікі.\nЯк ужо ведаюць нашы чытачы з публікацыі Яўгеніі Яфімавай, у Салігорскім раёне памяць ахвяр фашызму ўшанаваная (адноўлены помнікі) у тым ліку й дзякуючы дапамозе грамадскага Дабрачыннага фонду імя Саймана Марка Лазаруса (Вялікабрытанія). Уладзі Арцеева ўдакладняе, што Фонд з 2004 года пералічвае сродкі на ўстаноўку памятных знакаў у Беларусі — так ушаноўваецца памяць ахвяраў Халакоста. І вось мінулым летам у раён прыязджалі прадстаўнікі грамадскага фонду, Саюза беларускіх яўрэйскіх грамадскіх аб’яднанняў, а таксама галоўны равін Рэспубліканскага аб’яднання прагрэсіўнага іудаізму. А сустрэлася дэлегацыя гасцей і прадстаўнікі Салігорскага райвыканкама, жыхары вёскі на месцы, дзе адноўлены помнікі. У знак памяці былі ўскладзены не кветкі, а камяні: так прынята ў яўрэйскай традыцыі. Вытокі рытуалу — даўнія. Паводле адной з версій, такія камяні напамінаюць пра разбураны даўным-даўно іудзейскі храм. У іншай версіі камяні выступаюць як кандэнсатары энергіі, таму калі кладзеш каменьчык на магілу, то, лічыцца, пакідаеш часцінку самога сябе, сваю любоў і памяць пра чалавека. Пасля рытуалу ўскладання камянёў малітву з просьбаю пра міласэрнасць да Усявышняга і да чалавечых сэрцаў прачытаў галоўны рабін Рэспубліканскага аб’яднання прагрэсіўнага іудаізму Рыгор Абрамовіч. А каардынатар Саюза беларускіх яўрэйскіх грамадскіх аб’яднанняў і абшчын Ігар Краверскі расказаў, як у Беларусі ўшаноўваецца памяць пра загінулых у вайну яўрэяў. Гаворачы пра новыя помнікі ў Пагосце, ён удакладніў, што на адным памятным знаку было ўказана, што пад ім пахавана 285 чалавек. А на падставе архіўных дакументаў было ўстаноўлена, што расстраляна 440 чалавек — так і чытаем на помніку.\nПрадстаўнікі райвыканкама, старшыня Чыжэвіцкага сельвыканкама Галіна Бань, госці з Мінска ды замежжа наведалі адну са сведкаў даўніх падзей: Людмілу Іванаўну Дзялендзік. Яна дзялілася горкімі ўспамінамі, казала, што заўсёды хацела бачыць помнікі адноўленымі, бо сярод загінулых былі яе аднакласнікі, сябры, суседзі. Прадстаўнікі фонду запэўнілі: прадоўжаць пошукі, будуць і надалей праводзіць працу па аднаўленні месцаў пахаванняў. Госці ацанілі цёплы прыём, які аказала ім мясцовая ўлада, выказалі падзяку раённаму кіраўніцтву за разуменне, падтрымку ўсіх ініцыятыў і пачынанняў.\nЯшчэ адно “прывітанне” нам ад Яўгеніі Яфімавай — таксама на тэму беларуска-яўрэйскага сяброўства: яна даслала спасылку на інтэрнэт-рэсурс “Электронный Солигорск”. Там змешчаны тэкст Алесі Белай “Праведники из Домановичей. Как семья из Солигорского района спасла от фашистов еврейскую девушку”. Пазней публікацыю паўтарыў інтэрнэт-рэсурс тuт.by Гэта хвалюючы аповед пра вясковую сям’ю Ганны Хаміцэвіч, дзякуючы якой прадоўжылася нітачка жыцця. У тэксце прыведзены сведчанні таго, як дружна жылі беларусы ды яўрэі раней, ды й цяпер такія традыцыі — прадаўжаюцца.\nПацікавіліся мы й горадам Калінкавічы, які згадваецца вышэй. Высветлілі: райцэнтр пры аўтатрасе Брэст—Гомель раней быў яўрэйскім мястэчкам. Паводле перапісу 1897 года жылі там выключна яўрэі: 1341 душа. На пачатку вайны большасць яўрэйскага насельніцтва была эвакуявана, калі ж акупанты занялі мясцовасць, то ўсіх астатніх сагналі ў гета, потым расстралялі пры чыгунцы. Туды ж, да глыбокага рову, прывезлі, потым забілі таксама й шмат яўрэяў з акупаваных краін Заходняй Еўропы. Памятны знак там быў устаноўлены пасля вайны, а ў 1991-м — новы помнік ахвярам Халакоста ўзведзены на сродкі калінкавічан, што жывуць у розных краінах. З 2007 года ў горадзе працуе яўрэйская суполка “Ахдут”.\nПрыязджаюць у Беларусь, на зямлю продкаў, яўрэі-нашчадкі з многіх краін. І ў падтрымку, развіццё кантактаў з 14 па 24 жніўня Іудзейскае рэлігійнае аб’яднанне ў Беларусі ды Акадэмічная супольнасць “Самбаціён” з Ізраіля ладзілі творчую экспедыцыю “Падарожжа да пачатку”. Праходзіла яна па месцах яўрэйскай гісторыі Беларусі, вывучаліся духоўныя связі беларускага і яўрэйскага народаў. А за больш чым 600-гадовую гісторыю іх утварылася шмат. Можна гаварыць пра велізарны ўклад ураджэнцаў Беларусі ў развіццё яўрэйскай цывілізацыі, ствараць энцыклапедыі, даведнікі, базы дадзеных, мемарыялы... У экспедыцыі паўдзельнічалі маладыя гісторыкі, мастакі ды музыкі з Беларусі, Ізраіля, Расіі ды Украіны. Па выніках экспедыцыі 23 жніўня ў мінскім Палацы культуры ветэранаў прайшоў заключны фестываль — з вернісажам ды музычна-літаратурнай праграмай.\nГолас Радзімы № 37 (3541), чацвер, 28 верасня, 2017 у PDF Полная перепечатка текста и фотографий запрещена. Частичное цитирование разрешено при наличии гиперссылки.


ААН: амаль 8000 чалавек загінулі на Данбасе за час канфлікту\n09 верасень 2015, 09:03\nПрэзыдэнт Украіны Пятро Парашэнка ўсклаў кветкі да помніка гараджан, якія загінулі падчас абстрэлу прарасейскіх сэпаратыстаў падчас яго рабочага візыту ў Марыюпаль, у Данецкай вобласьці, 11 чэрвеня 2015 году\nУпраўленьне Вярхоўнага камісара ААН па правах чалавека ў новым дакладзе паведамляе, што з 16 траўня па 15 жніўня рэзка вырасла колькасьць ахвяраў у Данбасе.\nПаводле ацэнак Упраўленьня Вярхоўнага камісара ААН па правах чалавека (УВКПЧ), выкладзеных у дакладзе назіральнай місіі ААН, як мінімум 7962 чалавекі былі забітыя падчас узброенага канфлікту на ўсходзе Ўкраіны, 17811 — атрымалі раненьні. Пры гэтым ААН робіць агаворку, што сапраўдныя лічбы могуць выявіцца большымі.\nЗэйд Раад Аль-Хусэйн\n«Артабстрэл жылых раёнаў з абодвух бакоў лініі судакрананьня прывёў да трывожнага павелічэньня колькасьці ахвяраў сярод цывільнага насельніцтва на працягу апошніх трох месяцаў. Павінна быць зроблена больш для абароны цывільных асобаў, баявыя дзеяньні ў адпаведнасьці зь лютаўскім пагадненьнем аб спыненьні агню павінны быць цалкам спыненыя», — сказаў Вярхоўны камісар па правах чалавека Зэйд Раад Аль-Хусэйн падчас прэзэнтацыі справаздачы.\nДаклад УВКПЧ, які ахоплівае пэрыяд з 16 траўня па 15 жніўня 2015 году, паведамляе, што колькасьць ахвяраў сярод грамадзянскага насельніцтва вырасла больш чым у два разы ў параўнаньні з папярэднімі трыма месяцамі: прынамсі, 105 чалавек загінулі і 308 параненыя ў параўнаньні з 60 забітымі і 102 параненымі паміж 16 лютага і 15 траўня. Прычым большасьць ахвяраў сярод цывільнага насельніцтва з-за абстрэлаў зафіксаваныя на тэрыторыях, якія кантралююцца ўзброенымі групоўкамі.\n«Сытуацыя ва Ўкраіне па-ранейшаму ўскладняецца баявымі дзеяньнямі ў некаторых раёнах Данецкай і Луганскай абласьцей. Згодна з паведамленьнямі, ім надаюць імпульс прысутнасьць і прыток замежных баевікоў і сучасных узбраеньняў і боепрыпасаў з Расейскай Фэдэрацыі», — гаворыцца ў дакладзе. Акрамя таго, «выклікае занепакоенасьць, што Расея па-ранейшаму накіроўвае канвоі белых грузавікоў бяз поўнай згоды або інспэкцыі Ўкраіны. Пры гэтым іх дакладнае месца прызначэньня і зьмесьціва ня могуць быць устаноўленыя».\n«Каля трох мільёнаў чалавек па-ранейшаму пражываюць на тэрыторыях, якія кантралююцца т.зв. ДНР і ЛНР «без абароны ад парушэньняў правоў чалавека і злоўжываньняў ўзброенымі групамі і іх прыхільнікамі», — адзначаецца ў дакуменце. У ім задакумэнтаваныя выпадкі забойстваў, выкраданьняў, катаваньняў і жорсткага абыходжаньня, сэксуальнага гвалту, прымусовай працы, патрабаваньняў выкупу, вымагальніцтва на тэрыторыях, якія кантралююцца ДНР і ЛНР.\nУВКПЧ таксама інфармуе аб парушэннях правоў чалавека ўладамі ў анэксаванай Расеяй Аўтаномнай Рэспубліцы Крым:\n«Нязгодных прымушаюць маўчаць, ім адмаўляюць у якой-небудзь грамадзкай прасторы. Гэта асабліва праяўляецца ў дачыненьні да тых крымскататарскіх арганізацый, якія ўлады лічаць неляяльнымі або называюць экстрэмісцкімі».\nКіраўнік УВКПЧ таксама выказаўся з нагоды прысуду Алегу Сянцова:\n«Я асабліва занепакоены нядаўнім прысудам на 20 гадоў пазбаўленьня волі ў калёніі ўкраінскаму рэжысёру Алегу Сянцовову вайсковым судом Расеі. Суд па яго справе быў азмрочаны парушэньнямі».\nУ сваю чаргу намеснік генеральнага сакратара ААН па правах чалавека Іван Шымановіч, прадстаўляючы ў Нью-Ёрку дадзены даклад, адзначыў, што неабходна забяспечыць насельніцтву, які пражывае на тэрыторыях, якія знаходзяцца пад кантролем узброеных груповак, права прыняць удзел у галасаванне на мясцовых выбарах 25 кастрычніка, паведамляе «Голас Амэрыкі».


Моладзевы чэмпіянат свету ў дывізіёне I (група A) пройдзе ў Беларусі ў снежні 2019 года, паведамляюць Мінск-навіны.\nРашэнне было прынята на штогадовым кангрэсе Міжнароднай федэрацыі хакея, які прайшоў у Браціславе. Права стаць гаспадарамі гэтага турніру першапачаткова мелі намер аспрэчваць чатыры краіны: Беларусь, Аўстрыя, Данія і Славенія. Аднак датчане са славенцамі свае кандыдатуры знялі, прычым датчане - на карысць беларускай дэлегацыі. У вочнай спрэчцы з Аўстрыяй большасцю галасоў (16 супраць 9) перамагла заяўка ад Беларусі.\nМоладзевы ЧС у першым дывізіёне (група А) пройдзе з 8 па 14 снежня. За адзіную пуцёўку ў эліту сусветнага маладзёжнага хакея пазмагаюцца гаспадары, а таксама дружыны Даніі, Аўстрыі, Латвіі, Славеніі і Нарвегіі.


12 ліпень 2016, 21:48\nДзьмітры Мядзьведзеў і Андрэй Кабякоў\n«Ёсьць адно досыць значнае пытаньне, яно тычыцца сытуацыі, якая склалася ў сфэры энэрганосьбітаў, адпаведна ў газавай сфэры, у сфэры паставак нафты, — цытуе Мядзьведзева РИА Новости. — І нават маючы на ўвазе вельмі высокі ўзровень узаемадзеяньня, добрасардэчныя, сяброўскія, партнэрскія адносіны, саюзьніцкія адносіны, ёсьць тэмы, па якіх трэба дамаўляцца, не ствараючы доўгатэрміновых праблем, не заводзячы сытуацыю ў тупік».\nКабякоў заявіў, што Менск гатовы да абмеркаваньня такіх пытаньняў.\nГазавая спрэчка паміж Беларусьсю і Расняй вядзецца з пачатку 2016 году — Менск настойвае на зьніжэньні кошту расейскага газу, Расея з гэтым ня згодная. У «Газпроме» у траўні заявілі, што неплацяжы за газ Беларусьсю ад пачатку году склалі каля 200 млн даляраў. Расея ў трэцім квартале скараціла пастаўкі нафты ў Беларусь.\n7 ліпеня агенцтва Reuters са спасылкай на ананімную высокапастаўленую крыніцу ў энэргетычнай галіне Расеі паведаміла, што значнае скарачэньне паставак у Беларусь расейскай нафты зьвязана не з эканамічнымі, а з палітычнымі прычынамі, у прыватнасьці са збліжэньнем Менску з Захадам. Такім чынам, патлумачыла крыніца, Аляксандра Лукашэнкі «караюць за яго заляцаньні да Захаду і крытычныя заўвагі на адрас Расеі».


Памер (Sq Ft): 1140\nАсаблівасці: Heating Features: Gas, Hot Water Baseboard, Open Parking Spaces: 1\nПрасторны 3 спальныя месцы / 1 ванная на цудоўнай ціхай бакавой вуліцы! Неверагоднае месцазнаходжанне з лёгкім доступам да БУ, медыцынскай зоны Лонгвуда, кута Куліджа, Фенвэя, Каштанавай гары. Прасторная кухня з новымі прыборамі з нержавеючай сталі, уключаючы посудамыйную машыну. Даступныя драўляныя падлогі на працягу агульнай пральні. У 10 хвілінах хады да станцыі Бруклайн-Хілз на зялёных шагах MBTA ад аўтобуснай лініі MBTA 60 да Кенмора. У 15 хвілінах хады ідуць пешаходныя сцежкі ў парку вадасховішча Бруклін, прыступкі да рэстаранаў на вуліцы Бойлстон і недалёка ад дзяржаўных школ Бруклін.\n7 Mulford St Apt 3


Аман — Вікіпедыя\nАма́н (араб. عُمان), Султана́т Ама́н (араб. سلطنة عُمان) — арабская дзяржава, размешчаная ў паўднёва-ўсходняй частцы Аравійскага паўвострава. Сталіца — Маскат.\nараб. سلطنة عُمان\nСцяг Амана Герб Амана\nГімн: «Ya Rabbana Ehfid Lana Jalalat Al Sultan»\nДата незалежнасці 1971 (ад Вялікабрытаніі)\nФорма кіравання Абсалютная манархія (султанат)\nСултан Хайтэм бен Тарык Аль Саід\nДзярж. рэлігія Іслам (ібадзіцкага толку)\n3 204 897 чал. (132-я)\nВалюта аманскі рыал\nКод ISO (Alpha-2) OM\nКод ISO (Alpha-3) OMN\nКод МАК OMA\nМяжуе з Аб’яднанымі Арабскімі Эміратамі, Саудаўскай Аравіяй і Еменам. Аману належыць невялікі анклаў на поўначы паўвострава Мусандам, які раздзяляе Персідскі і Аманскі залівы. Плошча — 309,5 тыс. кв. км. Працягласць берагавой лініі, уключаючы востраў Масіра і два архіпелагі — Даманіят і Халаніят — 2 тыс.км. Пустыні займаюць 82 % тэрыторыі краіны, горныя раёны — 15 %, узбярэжныя раёны — 3 %. Сталіца — г. Маскат (больш 450 тыс. чал.), буйныя гарады — Сахар, Сур, Нізва, Бурэймі, Салала. Дзяржаўная мова — арабская. Шырока распаўсюджаныя англійская, белуджы, урду, хіндзі, суахілі. Нацыянальнае свята — 18 лістапада — Дзень нараджэння султана Кабуса Бэн Саіда (адзначаецца з 1970). Нацыянальная валюта — аманскі рыял (1 аманскі рыял = 2,6 дол. ЗША; май 2008).\n7 Дзяржаўны лад\n8 Знешняя палітыка\nАман у яго сучасных межах аб’ядноўвае былы султанат Маскат і імамат Аман, над якімі ў пачатку 19 ст. усталявала свой кантроль Вялікабрытанія. У 1913 імамат Аман абвясціў сябе незалежным ад султанату Маскат. Беспаспяховая для Маската і брытанцаў сямігадовая вайна супраць імамата завяршылася падпісаннем у 1920 Сібскага мірнага дагавора, які зацвердзіў аўтаномію Амана. У 1955 пры непасрэднай дапамозе брытанцаў войска султанату Маскат акупіравалі імамат Аман. 23 ліпеня 1970 у выніку палацавага перавароту да ўлады прыйшоў султан Кабус бен Саід, які скінуў свайго бацьку султана Саіда Бэн Цеймура. З жніўня 1970 краіна атрымала афіцыйную назву — Султанат Аман.\nЗ падачы султана Кабуса ў 1996 годзе Аман атрымаў першы ў гісторыі канстытуцыйны акт — асноўны закон, якім былі ўведзены Кансультатыўны савет і механізм атрымання трона ў спадчыну.\nАман месціцца ва ўсходняй частцы Аравійскага паўвострава. Уздоўж узбярэжжа Аманскага заліва на паўночным усходзе краіны цягнецца прыморская раўніна — найбольш асвоены і населены раён Амана. На захад ад яе месцяцца горы Эль-Хаджар-эль-Гарбі. На поўначы яны ўяўляюць невысокія, але спічастыя конусы. У цэнтры — высокія масівы да 3353 м. На поўдні — скалістыя грады, якія рэзка абрываюцца ў мора. Вылучаецца плато Аман з сярэдняй вышынёй 500 м. Яно спярэшчана ўзвышшамі вулканічнага паходжання і сухімі рэчышчамі, што сезонна запаўняюцца вадой. У паўднёвай частцы краіны знаходзіцца горны масіў Кара. Паміж ім і Аравійскім морам выцягнулася прыморская нізіна Дафар.\nАстравы Амана — Курыя-Мурыя, Масіра, Маклаб, Даманіят і інш.\nКарысныя выкапні — нафта, сера, жалеза, соль.\nКлімат спякотны трапічны. Сярэдняя тэмпература студзеня трымаецца вышэй за +20 °C, чэрвеня — вышэй за +32 °C. Асабліва спякотна ў пачатку лета, калі дуюць сухія вятры з пустынь Аравійскага паўвострава. У астатні перыяд лета пераважаюць вільготныя мусоны, узімку — паўночныя вятры. У горных раёнах сярэднегадавая колькасць ападкаў дасягае 500 мм, у той час як у нізінах — 60 — 130 мм у год.\nУ гарах сустракаюцца трапічныя лясы, дубовыя, тамарыскавыя і інжырныя гаі. У Дафары захаваліся рэшткі аравійскай саванны. У прыморскіх далінах і нізінах дзякуючы запасам грунтавых вод развіваецца земляробства. На захад і поўдзень ад аманскіх гор пануе пустыня.\nАдміністрацыйна Султанат падзелены на 5 акруг: Дахілійя, Батына, Вуста, Шаркійя, Захіра і 4 губернатарствы: Маскат, Мусандам, Дафар і Бурэймі (заснаванае ў кастрычніку 2006), якія складаюцца з раёнаў (вілайетаў), агульны лік якіх 61. Адміністрацыйныя адзінкі ўзначальваюць прызначаныя султанам губернатары і валі (кіраўнікі вілайетаў).\nУ Султанаце Аман пражывае 2,65 млн чал. (ацэнка, 2007), з якіх аманскія падданыя складаюць ледзь больш 1,8 млн чал. Пераважаюць нашчадкі еменских і недждыйскіх арабскіх плямёнаў, астатняя частка насельніцтва — белуджы і персы, якія перабраліся ў Султанат шмат дзесяцігоддзяў таму. У складзе насельніцтва ўзбярэжных гарадоў прыкметную частку складаюць нашчадкі жыхароў Усходняй Афрыкі, першым чынам, Занзібара. Большасць аманцаў (каля 75 %) — адэпты ібадыцскай секты ў ісламе; прыкладна чвэрць насельніцтва — суніты. Невялікую, але досыць уплывовую суполку складаюць шыіты, якія пражываюць у асноўным на раўніне Аль-Батына.\nЗ 1975 эканоміка краіны развіваецца на аснове пяцігадовых планаў. За 2007 рэальны прырост ВУП склаў 8,3 %, аб’ём ВУП дасягнуў 39,8 млрд дол. ЗША. Прыбыткі на душу насельніцтва за 2007 склалі 15,6 тыс. дол.\nАснову эканомікі складае нафтаздабываючая і газавая галіны. Агульныя запасы нафты складаюць каля 4 млрд бар. На долю паліўна-энергетычнага сектара прыходзіцца каля 80 % экспарту і 40 % ВУП. Захоўваецца тэндэнцыя да паніжэння аб’ёмаў нафтаздабычы, што выклікана збядненнем радовішчаў. У сярэднім за 2007 яна склала каля 700 тыс. бар. у суткі, скараціўшыся на 5,5 % у параўнанні з 2006.\nАбмежаванасць і збядненне запасаў нафты (4 млрд бар. па прагнозах хопіць прыкладна на 15-20 гадоў) падштурхоўвае ўрад да развіцця газавага сектара і стварэнню прамысловых прадпрыемстваў, якія выкарыстоўваюць газ. Пацверджаныя запасы прыроднага газу ў Амане дасягаюць 650 млрд куб. м. За 2007 адзначаўся рост здабычы прыроднага газу на 6 % да 27,6 млрд куб. м. У перыяд 2006—2010 урад плануе выдаткаваць 11,7 млрд дол. ЗША для росту нафта- і газаздабычы.\nВялікая ўвага ўрадам краіны надаецца развіццю ненафтагазавых сектараў эканомікі, першым чынам сельскай гаспадаркі і рыбалоўства, доля якіх складае меней 2 % ад ВУП. Аднак у цэлым планы ўлад па дыверсіфікацыі эканомікі пакуль застаюцца далёкай перспектывай. З 2003 дзейнічае дзяржаўная праграма па развіцці турыстычнага сектара, аднак яго доля ў ВУП не перавышае 1,5 %. Хоць за 2007 быў адзначаны рост ненафтавых галін прамысловасці (17 %), іх доля ў ВУП усё яшчэ застаецца малаважкай (11 %). У паўночных раёнах вядзецца здабыча медзі, храмітаў і вапняку. Развіваюцца будаўніцтва, цэментавая прамысловасць і металургія, у прыватнасці вытворчасць медзі. Дзейнічаюць прадпрыемствы харчовай прамысловасці, наладжана вытворчасць кармоў і ўгнаенняў.\nПраграма падрыхтоўкі нацыянальных кадраў — «аманізацыя», закліканая знізіць высокі ўзровень беспрацоўя (15 % сярод моладзі), не дае планаванай аддачы. Таму эканоміка Амана пакуль не можа абыйсціся без прыцягнення замежнай працоўнай сілы (каля 850 тыс. чал., пераважна выхадцы з Індыі, Пакістана і Бангладэш).\nАдной з асноўных эканамічных праблем Амана застаецца высокі ўзровень інфляцыі (каля 7 %), рост цэнаў на спажывецкія тавары і прадукты сілкавання, нерухомасць. Інфляцыйныя працэсы стымулююцца, у прыватнасці, прывязкай мясцовай нацыянальнай валюты да долара ЗША.\nУ 2007 высокія цэны на нафту забяспечылі прафіцыт бюджэту ў памеры 4,5 млрд дол. Расходная частка бюджэту склала 12,8 млрд.дол. ЗША. Золатавалютныя рэзервы Амана ў 2007 ацэньваюцца ў 6,5 млрд дол.\nЗнешні доўг ацэньваецца ў 3,4 млрд дол. На яго абслугоўванне прыходзіцца парадку 5 % ВУП.\nЗ буйных прадпрыемстваў вылучаецца ўведзены ў эксплуатацыю ў 1982 першы нафтаперапрацоўчы завод. З пачаткам засваення запасаў прыроднага газу ў г. Кальхат пабудаваныя і дзейнічаюць дзве лініі завода па звадкаванні газу (6 млн т. у год). Вядзецца будаўніцтва трэцяй чаргі магутнасцю 3,3 млн т. У 2005 пачата будаўніцтва алюмініевага камбіната ў прамысловай зоне Сахар магутнасцю 350 тыс. т. алюмінія ў год.\nПалітыка дзяржавы накіраваная таксама на пашырэнне долі прыватнага сектара і ўдасканаленне інвестыцыйнага заканадаўства з мэтай прыцягнення замежных капіталаўкладанняў. Аб’ём замежных інвестыцый у эканоміку Амана расце павольна і складае ў сярэднім 300 млн дол. у год. У лістападзе 2000 Аман стаў членам ВТО (СГА?).\nАб’ём экспарту 2007 склаў 22,6 млрд дол. Дадатнае сальда гандлёвага балансу склала каля 11 млрд дол. Асноўныя знешнегандлёвыя партнёры Амана — ААЭ, Японія, ЗША, Вялікабрытанія. Галоўныя імпарцёры аманскай нафты — Кітай, Тайланд, Японія, Паўднёвая Карэя, Тайвань. Асноўныя артыкулы экспарту — нафта, звадкаваны газ, метал, тэкстыль, марожаная рыба, трапічная садавіна і гародніна, рээкспарт розных тавараў. Аман імпартуе розную тэхніку, транспартныя сродкі, гаруча-змазачныя матэрыялы, тавары шырокага спажывання, рыс, харчаванне, дамашняе быдла.\nПерыядычны друк выходзіць на арабскай і англійскай мовах. Найболей масавыя тыражы маюць штодзённыя газеты «Аль-Ватан» (арабскай — 40 тыс. асобн.), «Абсервер» (англійскай — 30 тыс. асобн.), «Аман» (арабскай — 20 тыс. асобн.) і «Таймс оф Аман» (англійскай — 30 тыс. асобн.), «Аман Трыбьюн» (на англійскай мове, — 25 тыс. экз.). Прынятыя султанам і ўрадам дэкрэты і ўказы публікуюцца ў афіцыйнай газеце «Аль-Джарыда Ар-Расмійя» на арабскай мове. У Маскаце находзяцца дзяржаўныя Інфармацыйнае агенцтва Амана, Радыё Султанату Аман (вяшчае з 1970) і Тэлебачанне Амана (працуе з 1975).\nАман — абсалютная манархія. Першая канстытуцыя (Асноўны Закон) Амана прынятая 6 лістапада 1996. З 1970 кіраўніком дзяржавы з’яўляецца султан Кабус бен Саід (1940—2020), які валодае ўсёй паўнатой заканадаўчай і выканаўчай улады, сумяшчае пасты старшыні ўрада, міністра замежных спраў, абароны і фінансаў. У склад урада ўваходзяць 29 міністраў. Курыруюць яго працай віцэ-прэм’ер прынц Фахд Аль Саід, асабісты прадстаўнік султана Сувейні Аль Саід і генеральны сакратар урада Халід Аль-Бусаідзі.\nУ 1997 заснаваны дарадчы орган — Савет Амана («Маджліс Аман»), які складаецца з двух палат: ніжняй — Кансультатыўнага савета («Маджліс аш-Шура»), і верхняй — Дзяржсавета («Маджліс ад-Дауля»).\nСавет Амана мае кансультатыўна-дарадчы статус і не можа выступаць самастойна з заканадаўчымі ініцыятывамі. У яго асноўныя функцыі ўваходзіць падрыхтоўка рэкамендацый для кіраўніка дзяржавы — султана і ўрада краіны. Кампетэнцыя Савета не распаўсюджваецца на пытанні дзяржаўнага і адміністрацыйнага ладу, унутранай і знешняй палітыкі, абароны і бяспекі. Разам з тым, Савет гуляе з кожным годам усё больш прыкметную ролю ў сацыяльна-эканамічнай сферы, у т.л. у азначэнні стратэгіі развіцця сістэмы адукацыі, аховы здароўя і г.д. У рамках пасоўвання курсу палітычных рэформ у краіне прадугледжваецца паэтапнае пашырэнне яго паўнамоцтваў.\nСтаршыня і члены Дзяржсавета прызначаюцца ўказам султана тэрмінам на тры гады з магчымым падаўжэннем. Склад палаты стала пашыраецца. У новым скліканні ў яго ўвайшлі 70 дэпутатаў (прызначаныя ў лістападзе 2007). Старшыня — Ях’я Бэн Махвуз Аль-Манзеры.\nУ склад Кансультатыўнага савета ўваходзяць 84 дэпутаты, якія прадстаўляюць розныя раёны (вілайеты) і абіраюцца шляхам прамога галасавання на чатыры гады. У ключавыя функцыі палаты ўваходзіць разгляд праектаў законаў, занясенне прапаноў па ўдасканаленні наяўнага заканадаўства, удзел у падрыхтоўцы праекту бюджэту і пяцігадовых планаў развіцця, падрыхтоўка рэкамендацый па сацыяльна-эканамічным пытанням. Паседжанні праходзяць чатыры разу ў год. У члены савета можа балатавацца любы падданы Султанату старэйшы за 21 год па-за залежнасцю ад полу. Да ўдзелу ў выбарах дапускаюцца ўсё аманцы, якія дасягнулі ўзросту 21 год, акрамя вайскоўцаў і супрацоўнікаў спецслужбаў. У кастрычніку 2007 адбыліся выбары ў Кансультатыўны савет 6-га склікання (першыя ўсеагульныя выбары адбыліся ў 2003). Цяперашні старшыня — шэйх Ахмед Бэн Мухамед Аль-Ісаіі (з 1 студзеня 2008 прызначаны на гэты пост дэкрэтам султана).\nПалітычныя партыі, прафсаюзы, любыя грамадскія аб’яднанні палітычнага толку, у т.л. праваабарончыя, забароненыя.\nУнутрыпалітычнае становішча ў Амане характарызуецца стабільнасцю. У краіне адсутнічае сістэмная апазіцыя, дзейнасць палітычных партый і прафсаюзаў забароненая законам. Улады праводзяць гнуткую сацыяльна-эканамічную палітыку, выкарыстоўваючы прыбыткі ад экспарту энерганосьбітаў, што дазваляе прыцягнуць падтрымку кіруючаму рэжыму з боку большасці насельніцтва краіны і пазбегнуць узнікненні сацыяльнай напружанасці ў грамадстве. Кіраўніцтва Амана прадпрымае неабходныя меры для процідзеяння пагрозе міжнароднага тэрарызму і рэлігійнага экстрэмізму.\nУ знешняй палітыцы Султанат Аман імкнецца праводзіць гнуткі, збалансаваны курс, у апошнія гады прадпрымае высілкі па пашырэнні і дыверсіфікацыі міжнародных гандлёва-эканамічных сувязяў.\nЧлен ААН (з 1971), ЛАД (з 1971), АІК (1972), ДН (1973). Аман з’яўляецца сузаснавальнікам ССАДПЗ (1981) і АРСІО (1997 г.). У АПЕК і ААПЕК мае статус назіральніка. Падтрымлівае дыпламатычныя адносіны з 143 дзяржавамі.\nАман нязменна выступае за захаванне ключавой ролі ААН у міжнародных справах, падвышэнне яе эфектыўнасці, чаму, па меркаванні аманцаў, магло бы спрыяць структурнае рэфармаванне арганізацыі пры абавязковым уліку інтарэсаў краін, якія развіваюцца.\nПрыярытэтам у знешняй палітыцы ўрада султана Кабуса застаюцца адносіны с краінамі ССАДПЗ. Аман падтрымлівае далейшае пашырэнне інтэграцыйных працэсаў на прасторы Савета супрацоўніцтва, займаючы пры гэтым адмысловую пазіцыю па шэрагу пытанняў. У маі 2007 Аман прыняў рашэнне аб выхадзе з перагаворнага працэсу па ўвядзенні адзінай валюты краінамі ССАДПЗ, дыстанцырываўся ад прапановы па рэфармаванні ўзброеных сіл Савета.\nГістарычна цесныя сувязі склаліся ў Амана з ЗША і Вялікабрытаніяй. Найболей важным іх складнікам з’яўляецца ваенна-палітычнае супрацоўніцтва. Аманское кіраўніцтва падпісала дамовы аб супрацоўніцтве ў вобласці бяспекі з ЗША (дагавор 1981) і Вялікабрытаніяй (дагавор 1970). У адпаведнасці з двухбаковым дагаворам Вашынгтон мае права на размяшчэнне ў Амане абмежаванага кантынгенту ваенна-паветраных і ваенна-марскіх сіл: востр. Масіра (база ВМС і ВПС), г. Тумрэйт (база ВПС), г. Сіб (база ВПС), г. Салала (база сухапутных сіл), г. Хасаб (РЛС сачэння за суднаходствам у Армузскім праліве).\nВажным вектарам знешняй палітыкі Амана застаецца еўрапейскі напрамак.\nСтратэгічным напрамкам дзейнасці аманской дыпламатыі з’яўляецца ўмацаванне і пашырэнне палітычных і гандлёва-эканамічных адносін з Іранам. Аман ацэньвае развіццё Іранам мірнай ядзернай праграмы як суверэннае і неад’емнае права Тэгерана. Тут не падтрымліваюць пазіцыю Захаду аб ваеннай скіраванасці іранскага імкнення па развіцці мірнага атама. У Амане лічаць, што ключом да дазволу дадзенай праблемы з’яўляецца палітыка-дыпламатычнае рашэнне дадзенай праблемы.\nУ сферы адмысловай увагі Султанату находзіцца ўзаемадзеянне с краінамі арабскага свету. Традыцыйна цесныя шматпланавыя адносіны Аман падтрымлівае з Індыяй і Пакістанам. У апошні час актыўна развіваюцца адносіны са краінамі АТР — пераважна з Кітаем, Паўднёвай Карэяй і Японіяй.\nСултан Кабус — адзін з нешматлікіх арабскіх лідараў, якія падтрымалі Кемп-Дэвідскія дамовы 1978. Аман выступае за аднаўленне перагаворнага працэсу і ўсёабдымнае і справядлівае ўрэгуляванне на Блізкім Усходзе на аснове палажэнняў «дарожнай карты», адпаведных рэзалюцый СБ ААН і арабскай мірнай ініцыятывы. У Амане добра рэагуюць на ідэю правядзення міжнароднай канферэнцыі па блізкаўсходнім урэгуляванні.\nАман выказваецца ў карысць захавання тэрытарыяльнай цэласнасці і аднаўленне ўсёй паўнаты нацыянальнага суверэнітэту ў Іраку. Тут заклікаюць да рэалізацыі ідэі нацыянальнага прымірэння і стабілізацыі сітуацыі ў сферы бяспекі ў краіне.\nАманскае кіраўніцтва спадзяецца на скарэйшае дасягненне міжэтнічнай і міжканфесійнай згоды ў Ліване.\nАман — удзельнік большасці ўніверсальных міжнародных канвенцый па барацьбе з тэрарызмам, прыхільнік рэжыму нераспаўсюджання ЗМЗ.\nУзброеныя сілы карыстаюцца рэпутацыяй досыць баяздольных сіл у Савет супрацоўніцтва арабскіх дзяржаў Персідскага заліва ССАГПЗ, другіх пасля Саудаўскай Аравіі. Колькасць узброеных сіл, якія камплектуюцца на кантрактнай аснове, па дадзеных на 2006 складае парадку 50 тыс. чал. У склад рэгулярнага султанскага войска ўваходзяць тры віды войскаў: сухапутныя войскі, ВПС і ВМС, а таксама султанская гвардыя. Да іншых ваенізаваных фарміраванняў адносяцца султанская паліцыя, служба бяспекі, берагавая ахова ў відзе корпусу марской паліцыі.\nУ 1996 створаны Савет абароны на чале з султанам. У яго ўваходзяць: міністр па справах султанскага двара (курыруе працу спецслужб), генеральны інспектар паліцыі і мытні, галоўнакамандуючыя відаў войскаў і султанскай гвардыі, а таксама кіраўнік Службы ўнутранай бяспекі.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Аман\nЧым адметны Аман? — zviazda.by\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Аман&oldid=4066125"\nАпошнія змены 17 лютага 2022 а 12:27


Папулярная ў свеце бясплатная мабільная праграма Bible App for Kids, распрацаваная YouVersion супольна з евангельскімі хрысціянамі OneHope, стала даступна на беларускай мове.\nКнігі, якія ён надрукаваў, данеслі праз стагоддзі ягонае імя\nКнігі, якія ён надрукаваў, данеслі праз стагоддзі ягонае імя – Пётр Цімафеевіч Мсціславец.\nСалім Зарафшонфар – таджыкскі перакладчык беларускай паэзіі. У Душанбэ падрыхтаваны да друку ў яго пераўвасабленні зборнік вершаў класіка беларускай нацыянальнай паэзіі Максіма Багдановіча.\n24 жніўня ў Ташкенце адбудзецца цырымонія адкрыцця бюсту і вуліцы імя народнага паэта Беларусі Якуба Коласа, які жыў там у эвакуацыі з 1941 па 1943 гады.\nГродзеншчына і асабліва Навагрудскі раён апошнім часам актыўна прапаноўваюць магчымым партнёрам трансгранічнае супрацоўніцтва і ўдзельнічаюць у конкурсе мясцовых ініцыятыў.\n21 Жні 2018\nХочуць здымаць прыгодніцкі фільм пра “беларускіх мушкецёраў”\nНацыянальная кінастудыя “Беларусьфільм” экранізуе прыгодніцкі раман беларускай пісьменніцы Людмілы Рублеўскай “Авантуры Пранціша Вырвіча”.


Рабер Дуано — Вікіпедыя\n14 красавіка 1912(1912-04-14)[…]\nЖанціі[d], дэпартамент Сена, Францыя\n1 красавіка 1994(1994-04-01)[…] (81 год)\nMontrouge[d], дэпартамент О-дэ-Сен, рэгіён Іль-дэ-Франс\nAnnette Doisneau[d] і Francine Deroudille[d]\n<! - Літаратурнае напрамак ->\nРабер Дуано (злева) і Андрэ Кертэс, 1975\nРабе́р Дуано́ (фр.: Robert Doisneau, 14 красавіка 1912 — 1 красавіка 1994) — французскі фатограф, майстар гуманістычнай французскай фатаграфіі. За сваё доўгае жыццё Рабер Дуано так і не ўпісаўся ні ў адзін са стыляў, не стварыў ніякай творчай школы. Дуано збліжаўся з сюррэалістамі, авангардыстамі, спрабаваў сябе нават у піктарыялізму.\nЯ спрабаваў паказаць свет, у якім мне было б добра, дзе людзі прыязныя, дзе я змагу знайсці тыя добрыя пачуцці, да якіх заўсёды імкнуўся. Мае фатаграфіі былі доказам, што такі свет мог бы існаваць.\nНарадзіўся 14 красавіка 1912 года ў Жанційі, прыгарадзе Парыжа. У трынаццаць гадоў, скончыўшы школу, паступіў у мастацка-рамеснае вучылішча, дзе зрабіў самыя першыя крокі ў выяўленчым мастацтве.\nУ 1929 годзе Дуано зацікавіўся фатаграфіяй, а з 1934-га заняўся ёю прафесійна, працуючы для «Рэно» да звальнення ў 1939 годзе.\nЗ гэтага моманту ён вырашыў стаць незалежным фатографам, але яго прызвалі ў французскую армію, дзе ён праслужыў адзін год. Затым, да канца вайны, ён супрацоўнічаў з Рухам супраціўлення. Адначасова, каб зарабляць хоць трохі грошай, ён займаўся вырабам паштовак.\nУ 1949 годзе Дуано падпісаў кантракт з часопісам Vogue, а ў 1952 годзе пачаў кар'еру незалежнага фатографа.\nПасля Другой сусветнай вайны, нароўні з Эдуарам Буба і Вілі Рані, стаў вядучым майстрам французскай гуманістычнай фатаграфіі.\nПамёр Дуано ў Парыжы, 1 красавіка 1994 года.\nАрыгінальная назва выстаўкі. Дата і месца\nDoisneau : Paris en liberté (19 кастрычніка 2006 - 17 лютага 2007), Атэль-дэ-Віль Дуано: свабодны Парыж\nDoisneau Vintage (15 лістапада 2007 - 15 снежня 2007), Galerie Christophe Gaillard, Paris Вінтаж Дуано\nImprimer pour résister ? (6 кастрычнікa 2008 - 11 лістапада 2008), école Estienne, Парыж Друкаваць, каб супрацьстаяць?\nL'Alsace de 1945 par Doisneau (25 лістапада 2008 - 25 студзеня 2009), Filature de Mulhouse Эльзас у 1945 годзе: бачанне Дуано\nRobert Doisneau 1945, un voyage en Alsace (28 жніўня 2009 - 27 верасня 2009), Relais Culturel Régional de Thann Рабер Дуано 1945, падарожжа ў Эльзас\nRobert Doisneau, Du métier à l'oeuvre (13 студзеня 2010 года - 18 красавіка 2010), Fondation Henri Cartier-Bresson, Парыж Рабер Дуано: ад рамяства да працы\nRobert Doisneau, Palm Springs 1960 (1 красавіка 2010 - 1 чэрвеня 2010), Galerie Claude Bernard, Парыж Рабер Дуано, Палм-Спрынгс 1960\nRobert Doisneau, le temps retrouvé (чэрвень 2010 - 30 верасня 2010), la médiathèque, Дзінан Рабер Дуано: знойдзены час\n"Robert Doisneau", rétrospective (10 красавіка 2011 - 28 жніўня 2011), château de Malbrouck, Мандеран "Рабер Дуано", рэтраспектыва\n↑ Robert Doisneau\n↑ Robert Doisneau // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ Library of Congress Authorities — Library of Congress. Праверана 18 верасня 2019.\n↑ Robert Doisneau // Grove Art Online / J. Turner — [Oxford, England], Houndmills, Basingstoke, England, New York: OUP, 1998. — ISBN 978-1-884446-05-4\n↑ Robert Doisneau // GeneaStar\n↑ Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118926209 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 31 снежня 2014.\nПерсанальны сайт: Біяграфія і галерэя прац\nРэтраспектыва прац фатографа\nBIBSYS: 90639021 · BNE: XX946013 · BNF: 119003162 · CiNii: DA06790675 · CONOR: 74521187 · GND: 118926209 · ICCU: IT\_ICCU\_CFIV\_052120 · ISNI: 0000 0001 2130 9144 · LCCN: n50027260 · LNB: 000097308 · NDL: 00465676 · NKC: ola2004254043 · NLA: 35039811 · NLP: A1875045X · NSK: 000251873 · NTA: 068060491 · NUKAT: n2006081406 · LIBRIS: 271404 · SUDOC: 027287319 · VIAF: 46760116 · ULAN: 500015333 · WorldCat VIAF: 46760116\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Рабер_Дуано&oldid=3411050"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 04:39, 24 ліпеня 2019.


У сераду, 28 лістапада, у Гарадскім доме культуры адбылася прэм’ера спектакля «Стомлены Д’ябал» у пастаноўцы Слуцкага народнага тэатра імя У. Галубка.\nАсновай пастаноўкі стала п’еса сучаснага беларускага драматурга Сяргея Кавалёва.\nПрэм’ера адбылася пры амаль поўнай зале.\n«Цяжка ўзяць тое, што табе не падабаецца. Дзякуй Богу, мінулі тыя часы, калі маглі дыктаваць што ставіць», — тлумачыць выбар п’есы Аляксандр Туміловіч. — У гэтым спектаклі ёсць думка. І, нягледзячы на ўсе жыццёвыя дробязі, хацелася б глянуць глыбей на тое, што мы робім і навошта мы гэта робім. Я адважыўся на гэтую п’есу».\nСюжэт. Дзеянне п’есы пачынаецца з маналога галоўнага героя Яські, які збіраецца павесіцца. У сваіх цяжкасцях Яська абвінавачвае Адама. На сцэне з’яўляецца незнаёмец, які прапаноўвае Яську выправіць памылку Адама, змяніўшы тым самым гіторыю чалавецтва.\nАказваецца – гэта Д’ябал, які стаміўся ад жыцця ў пекле і хоча дапамагчы людзям, каб вярнуцца ў рай. З гэтага пачынаецца гісторыя выпрабаванняў, у якой зусім побач ідуць гумар і глыбіня думкі.\nПубліка. Гледачы з вялікай увагай сачылі за тым, што адбывалася на сцэне, гучным смехам адзываючыся на жарты акцёраў. Як і ў выпадку папярэдняга спектакля тэатра, напрыканцы паказу гледачы апладзіравалі стоячы.\nПраз церні. У арыгінале п’еса Сяргея Кавалёва выглядае «зубастай». У пастаноўку занадта вострыя месцы не ўвайшлі, але і гэта не палегчыла шлях спектакля да гледача. Прэм’ера «Стомленага Д’ябла» была запланавана яшчэ на лета гэтага года, да пяцідзесяцігоддзя прысваення тэатру звання «Народны», але выйшла на сцэну толькі зараз, напрыканцы лістапада.\nТак доўга спектакль ішоў да гледачоў таму, што пастаноўка прошлага года пад назвай «Мудрамер» прыцягнула да сябе пільную ўвагу чыноўнікаў. На карысць спектакля сыграла тое, што ён з’яўляецца візітнай карткай Варшаўскага тэатра, ставіцца ў Тэатры беларускай драматургіі ў Мінску, а таксама ў Гродна.\nТрупа. «Наш тэатр аматарскі, але ўжо заваяваў сабе званне «Народны». Спачатку ў мяне не было ніводнага прафесійнага акцёра, — распавядае Аляксандр пра састаў трупы. — Зараз сітуацыя змянілася. Вось, напрыклад, Дзіма Шуманін, які выконваў ролю рэвалюцыянера, па прафесіі рэжысёр-сцэнарыст. Алега Пінчука, які выконваў ролю Д’ябла, можна назваць прафесійным акцёрам, таму што ён скончыў каледж мастацтваў і дзесяць гадоў працуе на сцэне. Акцёра, выконваўшага ролю вайскоўцы, таксама можна назваць прафесійным». Але ў спектаклі задзейнічаны і тыя, чый працоўны дзень праходзіць далёка ад сцэны. Напрыклад, галоўную ролю выконваў Уладзімір Івановіч, які працуе галоў-ным механікам ПМК. «Яго можна смела назваць мэтрам слуцкай эстрады», — з гонарам расказвае рэжысёр.\nСпецыфіка. «Спецы-фіка народнага тэатра ў тым, што людзі працуюць на сваёй рабоце, а сюды прыходзяць як за аддушынкай.\nАдны ходзяць пасля працы спяваць, другія п’юць, а мы збіраемся і ставім п’есы. Вось, напрыклад, ролю Д’ябла павінен быў выконваць зусім іншы чалавек, але ён два месяцы таму сказаў, што ў яго вельмі шмат працы і ён не можа хадзіць на рэпетыцыі. Таму я Алега Пінчука ўвёў да сябе.\nТакое здараецца, што чалавек прыходзіць і кажа: «Я не магу», — дзеліцца падрабязнасцямі працы рэжысёр.\nУзнагароды. У пят-ніцу, 30 лістапада, на фестывалі «Бярэзінская рампа» тэатр узяў Гран-пры і яшчэ чатыры ўзнагароды.\n«Бярэзінская рампа» – абласны фестываль народных тэатраў. «Гэты фестываль адбываецца раз у два гады. «Два гады таму мы вазілі «А зоры тут ціхія». Тады мы занялі трэццяе месца. На кожны фестываль прыязджае восем тэатраў, і мы ўсё роўна ўваходзім у лік лепшых», — расказаў Аляксандр.\nАдзін-два разы ў год. На пытанне: «Чаму спектакль паказваецца ўсяго адзін дзень», Аляксандр адказвае так: «Гэта пытанне не да мяне. На мяне нават і акцёры за гэта скардзяцца. Мы паказалі шыкоўную камедыю «Хочаш вер – хочаш не вер» усяго два разы, Чэхаўскае «Вяселле» — адзін раз. «А зоры тут ціхія» паказалі ў Слуцку адзін раз і павезлі на фестываль, «Мудрамера» — два разы з прамежкам у паўгады. Калі мы паказвалі «А зоры тут ціхія», было ўсяго сто чалавек. Для параўнання – зала Дома культуры змяшчае 580 чалавек. Менавіта тое, што раней на нашы спектаклі хадзіла мала людзей, перашка-джала нам атрымаць дазвол адміністрацыі ДК на больш частыя паказы». Да гэтага дадаць можна толькі тое, што вынікам гадавой, як у гэтым выпадку, працы, становіцца адзін-два паказы спектакля.\nЗразумела і тое, што ў дзень паказу шмат жадаючых па розных прычынах не змаглі прысутнічаць на спектаклі: нехта хварэў, нехта працаваў, хтосьці не ведаў. На маю думку, і у другі дзень спектакль наведала б не менш людзей, чым у дзень прэм’еры.


У Беларусі забароняць адкрытую дэманстрацыю тытунёвых вырабаў — Медиа-Полесье — новости и реклама Пинска, Лунинца, Столина\n28 января 2022, пятница22:30\nУ Беларусі забароняць адкрытую дэманстрацыю тытунёвых вырабаў\n11 декабря 2014, 7:30\nАдкрытую дэманстрацыю тытунёвых вырабаў у 2015 годзе плануецца забараніць у Беларусі. Паводле інфармацыі, пакет дакументаў, які прадугледжвае ў тым ліку гэта рашэнне, знаходзіцца ў Савеце міністраў.\nУ выпадку калі падрыхтаванае рашэнне будзе прынята, прысутнасць тытунёвых вырабаў на паліцах крамаў карэнным чынам зменіцца.\n«У выпадку ўвядзення забароны на адкрытую дэманстрацыю тытунёвых вырабаў каля касы будзе знаходзіцца толькі прэйскурант з пералікам цыгарэт, якія ў продажы», — растлумачыў адзін з удзельнікаў тытунёвага рынку.\nЁн адзначыў, што такая сітуацыя створыць нязручнасці як для гандлёвага персаналу, так і для пакупнікоў.\n«Гэта напэўна выкліча незадаволенасць спажыўцоў, павысіць нервовасць і можа прывесці да канфліктных сітуацый. Чарга каля кас гандлёвых арганізацый будзе рухацца пасля гэтага больш павольна. Спачатку пакупнікам давядзецца доўга вывучаць прэйскурант, потым удакладняць наяўнасць у продажы патрэбнай маркі цыгарэт. Усё гэта прывядзе да таго, што абслугоўванне пакупнікоў у магазінах замарудзіцца», — мяркуе суразмоўца.\nАкрамя гэтага, адзначаюць назіральнікі, гэта прывядзе да таго, што будзе цяжэйшым вывад на рынак новых марак цыгарэт.\n«Спажывец будзе купляць маркі, якія курыць ці памятае. Вывесці на рынак цыгарэты іншага фармату ці іншай маркі стане амаль немагчыма. Калі ў прэйскуранце з'явіцца радок пра новую марку цыгарэт, гэта практычна ніяк не паўплывае на яе пазнавальнасць спажыўцом», — адзначыў удзельнік тытунёвага рынку.\nПры гэтым узрастуць рызыкі, звязаныя з нелегальным гандлем, бо будзе страчаны элемент празрыстасці, бо тавар будзе цалкам схаваны ад назірання, рэзюмаваў суразмоўца.


» Прафесар! Майткі да каленаў, агаліце азадак\n14:2828 ноября 2020\nАлесь Краўцэвіч, як кожны грамадзянін Беларусі, згодна з Канстытуцыяй, мае права на сваю думку і яе публічнае выказванне.\n25 кастрычніка падчас чарговай пратэстнай акцыі супроць афіцыйных вынікаў прэзідэнцкіх выбараў, у якой удзельнічаў, Краўцэвіч быў затрыманы. Адразу ў яго падтрымку выказаліся болей за паўсотні слынных дзеячаў беларускай навукі, культуры і простыя грамадзяне.\nАб тым, што адбывалася потым з выбітным чалавекам, распавядаў Алесь Краўцэвіч:\nЗабіралі двое амапаўцаў, адзін паспрабаваў удушыць пры затрыманні.\n«Слабакі, я лепш умею душыць. Я займаўся джыу-джытсу», — каментуе навуковец.\n«Я не зладзюга, я прафесар», — адказаў Краўцэвіч. Яго ў адказ ударылі ў сонечнае спляценне, але ён паспеў ухіліцца.\nНа допыце Краўцэвіч не стаў адказваць на пытанне, ці браў удзел у пікеце, спасылаючыся на артыкул 27 Канстытуцыі. Яго дапытваў падпалкоўнік, які не надта разумеў па-беларуску.\nХтосьці з міліцыянтаў заўважыў, убачыўшы пратакол: «От, трэба было сказаць, што не быў». «Ён не хацеў хлусіць. Я таксама не люблю хлусіць», — адказаў яму калега. Гісторык не згадзіўся з пратаколам, таму яго адправілі ў ізалятар. Самым цяжкім была няпэўнасць, калі суд, чаго чакаць далей.\nЗа час адседкі прафесар памяняў 4 камеры, паўсюль сядзеў з «палітычнымі». «Абедаў. Каша без масла, катлета цярпімая. Рыба паскудная. Еў толькі капусту. Скарыстаўся магчымасцю скінуць пару кілаграмаў».\nУ ізалятары гісторык размаўляў з міліцыянтамі. Кажа, што тыя ставіліся адэкватна, выконвалі просьбы. «Хлопцы, вы не бойцеся. Калі вы нікога не білі, мы судзіць вас не будзем», — звяртаўся ён да ахоўнікаў. Яму дазволілі перадаць перадачу. «Яны абшукваюць перадачу, у мыльніцу ўлазяць. Цыгарэты ў пачках не даюць, а паасобку. Па два разы правяраюць «пікалкай». Падымаеш тапкі, вымаеш матузкі, вымаеш вусцілкі. Распранаешся, здымаеш майткі да кален, два разы прысядаеш, каб з дупы што-небудзь вылецела. Адкрываеш рот, управа, улева зубы [паказваеш]. Я спачатку адчуваў прыніжэнне, а потым пачаў успрымаць як прыгоду», — успамінае працэдуры ў ізалятары прафесар.\nАсудзілі яго ў апошнія хвіліны перад сканчэннем трох сутак. На судзе ён адказаў, што прызнае свой удзел у мерапрыемстве, але не прызнае сябе вінаватым. «Я грамадзянін Рэспублікі Беларусь. Па Канстытуцыі абавязаны выступаць супраць няправеднай улады. Выступаю з пратэстам супраць несправядлівых выбараў і супраць гвалту на нашых вуліцах», — так Краўцэвіч патлумачыў у судзе сваю пазіцыю. Суддзя запытаўся, што б ён хацеў атрымаць — штраф ці суткі. Прафесар абраў штраф.\nВырак суда – дзесяць базавых адзінак (270 рублёў).\nВось такія мастаўляне.\nТэги:Масты, Мастоўшчына, Прафесар, Алесь Краўцэвіч, гісторык


22.10.2016 10:53 Інфармацыйная гадзіна, Рознае\nБеларусь хоча зрабіць максімум магчымага для міру і стабільнасці ў рэгіёне. Аб гэтым міністр замежных спраў Уладзімір Макей заявіў у інтэрв’ю польскай газеце Rzeczpospolita.\nУладзімір Макей расказаў выданню, што Беларусь стараецца ўнесці свой уклад у вырашэнне ўкраінскага канфлікту. У Мінску рэгулярна праводзяцца пасяджэнні трохбаковай кантактнай групы АБСЕ — Украіна — Расія. “Гэта значыць, мы хочам зрабіць максімум магчымага для таго, каб у гэтым рэгіёне былі мір і стабільнасць”, — падкрэсліў міністр.\nЁн таксама адзначыў: “У цэлым сітуацыя ў рэгіёне падштурхоўвае нас да таго, каб мы думалі не аб новых лініях падзелу і процістаяння, а аб тым, як вярнуцца да пазітыўных часоў, калі на еўрапейскім кантыненце не было халоднай вайны і тым больш гарачага процістаяння”.\nБеларусь і ЕС за два-тры гады пазітыўных адносін дасягнулі намнога большага, чым за гады санкцый, адзначыў таксама ў інтэрв’ю Уладзімір Макей.\n“Вопыт паказаў, што нават за апошнія два-тры гады панавання пазітыўнай атмасферы ў нашых адносінах мы дасягнулі намнога большага, чым за гады санкцый. Аб чым гэта сведчыць? Аб неабходнасці нармальнага раўнапраўнага пазітыўнага дыялогу для таго, каб мець магчымасць вырашаць праблемы, якія перыядычна могуць узнікаць у нашых адносінах”, — сказаў Уладзімір Макей.\nБеларусь зацікаўлена ў развіцці адносін з Еўрапейскім саюзам ва ўсіх сферах і галінах. “Для нас, вядома, важна наладзіць нармальнае гандлёва-эканамічнае ўзаемадзеяннне, таму што мы разумеем, што без кіўка з боку Еўрасаюза ніякі фінансавы інстытут, ніякі банк або кампанія не будзе працаваць з Беларуссю”, — звярнуў увагу міністр.\nРазам з тым Уладзімір Макей падкрэсліў, што Беларусь не ставіць за мэту прадэманстраваць татальнае імкненне рухацца ў бок Еўрапейскага саюза. “Не, мы хочам спакойна наладзіць нармальнае гандлёва-эканамічнае, палітычнае і іншае ўзаемадзеянне з усімі краінамі і цэнтрамі сілы, якія нас акружаюць”, — растлумачыў ён. Уладзімір Макей дадаў, што калі Еўрапейскі саюз хоча дасягнуць нейкіх поспехаў у Беларусі, то ён павінен паказаць, чаму з’яўляецца прыцягальным для нашай краіны.\nМіністр адзначыў, што Беларусь сення залежыць ад Расіі з эканамічнага пункту гледжання, таму крызісныя з’явы ў расійскай эканоміцы могуць уплываць і на сітуацыю ў рэспубліцы.\n“Але ў цяперашняй сітуацыі, менавіта ў перыяд сусветнага фінансава-эканамічнага крызісу, мы прыходзім да высновы, што, каб такая сітуацыя менш уплывала на канкрэтную краіну, трэба імкнуцца мець добрыя адносіны з усімі дзяржавамі: і эканамічныя, і гандлёвыя, і палітычныя, і іншыя. Гэта ні ў якім разе не азначае, што мы збіраемся разарваць усе сувязі з Расіяй, — падкрэсліў дыпламат. — Мы, наадварот, усе сувязі з Расіяй захаваем і, напэўна, яшчэ і ўмацуем”.\nРазам з тым кіраўнік ведамства звярнуў увагу, што Беларусь хоча адначасова мець добрыя адносіны і з іншымі не менш важнымі гандлёва-эканамічнымі, палітычнымі партнёрамі, у тым ліку з Польшчай.\nдобрыя адносіныМірУладзімір Макей


Арцыбіскуп Кандрусевіч пра руйнаванне крыжоў у Курапатах: «Я не мог маўчаць, бо гэта – знявага крыжа»\nМітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч сказаў, што нядаўні знос крыжоў у Курапатах выклікаў боль і непаразуменне ў беларускіх хрысціянаў.\n«Вялікі пост. У цэнтры ўвагі мы ў Касцёле, і ў Праваслаўнай Царкве, ва ўсіх хрысціянаў мы ставім Крыж. Мы пакланяемся Крыжу. І ў гэты самы час зносяцца Крыжы… З дазволам, без дазволу пастаўленыя – гэта ўжо другасная справа. Я за тое, каб усё было паводле закона, аднак калі іх ставілі, асабліва ніхто не пярэчыў. Крыж – гэта сімвал хрысціянства, гэта – святыя рэчы для людзей. […] Таму я не мог маўчаць, бо гэта – знявага Крыжа», – цытуе Кандрусевіча catholic.by.\nУ адказ на правакацыйны і зняважлівыя каментары, пакінутыя некаторымі карыстальнікамі ў адрас арцыбіскупа Кандрусевіча з нагоды яго зваротаў адносна знішчэння Крыжоў у Курапатах, іерарх з годнасцю адказаў: «Я нарадзіўся ў Беларусі. Я – грамадзянін Беларусі. Я не выбіраю сваёй Бацькаўшчыны, але служу сваёй Бацькаўшчыне, якой з’яўляецца Беларусь».\nСвятлана Алексіевіч: У Курапатах павінныя быць не сотні, а сотні тысячаў людзей\n4 і 13 красавіка ў межах «добраўпарадкавання» урочышча Курапаты былі зруйнаваныя каля сотні крыжоў.\nЮВ belsat.eu, паводле catholic.by\nТэгі: крыжы, курапаты 2019, Тадэвуш Кандрусевіч


Свая ў кожным доме | Столин. Новости Столина и Столинского района. Навiны Палесся. Районная газета Свая ў кожным доме — Столин. Новости Столина и Столинского района. Навiны Палесся. Районная газета\nАлену Васілевіч добра ведаюць у вёсцы Луткі. І гэта не дзіўна. Вось ужо 11 гадоў яна з’яўляецца старастай гэтага населенага пункта – самага аддаленага ад райцэнтра. Для сустрэчы з ёй была цудоўная нагода – 70-гадовы юбілей. Таму разам са старшынёй Вялікамалешаўскага сельскага выканаўчага камітэта Таццянай Васюхневіч едзем у Луткі.\n– Алена Адамаўна – гэта мая правая рука, – па дарозе дзеліцца Таццяна Мікалаеўна. – Яна вельмі дапамагае, за што ёй моцна ўдзячна. Яна – чалавек дабрэйшай душы, неабыякавы да людзей і да жыцця вёскі ў цэлым. У цяперашні час гэта вялікая рэдкасць. Мясцовыя жыхары яе вельмі любяць і паважаюць за дабрыню і чуласць. Яна свая ў кожным доме.\nНа ўездзе ў вёску ўзвышаецца царква.\n– Гэта таксама вялікая заслуга Алены Адамаўны, – працягвае старшыня. – Колькі яна выхадзіла, каб у вёсцы з’явілася царква! Яна ніколі не падае духам, наадварот, заўсёды верыць у лепшае. Кажа, калі думаць пра добрае, то яно і здзейсніцца.\nДом старасты знаходзіцца ў пачатку вёскі. Жанчына нават разгубілася, пабачыўшы нас. Сціплая ад прыроды, яна не звыкла да такой увагі. Таццяна Мікалаеўна ўручыла падарункі і кветкі, пажадала моцнага здароўя юбіляру і каб надалей працягвалася іх цеснае супрацоўніцтва.\nАлена Адамаўна нарадзілася і вырасла ў Лутках. Тут прайшло яе дзяцінства, юнацтва, сустрэла сталасць. Доўгі час працавала даяркай у калгасе «Дружба» – цяперашнім ААТ «Кароцічы», адкуль і пайшла на заслужаны адпачынак.\nАднойчы зайшла ў Вялікамалешаўскі сельвыканкам па сваіх правах, а старшыня прапанавала ёй стаць старастай вёскі. Алена Адамаўна адразу згадзілася, бо заўсёды любіла клапаціцца пра людзей. Тым больш дачка Крысціна ўжо вырасла, стварыла сваю сям’ю ў Вялікім Малешаве. З’явіўся вольны час. Чаму ж не дапамагчы роднай вёсцы?\nІ ў жніўні 2009 года на сходзе жыхары аднагалосна выбралі Алену Васілевіч старастай.\nСамым першым заданнем для яе стала будаўніцтва храма Святых бяссрэбранікаў Космы і Даміяна, якое вяскоўцы вялі сваімі сіламі. Жыхары іншых вёсак таксама дапамагалі ахвяраваннямі. Алена Адамаўна асабіста кантралявала справы, глядзела, каб хапала матэрыялаў, вяла перагаворы з пастаўшчыкамі і гэтак далей.\n– Няхай наша царква і не вялікая, затое свая, – кажа стараста. – Будаўніцтва вельмі з’яднала людзей, бо стала ўвасабленнем веры і надзеі. Прастольнае свята ў нас адзначаецца 14 лістапада. Запрашаем і вас. Дасць Бог да гэтага часу знікне гэты каронавірус.\nТаксама ў вёсцы справедку шостага мая святкуецца Юр’еў дзень. Гэта традыцыя перадалася ў спадчыну ад нашых продкаў. Увогуле вёска Луткі – адна з самых самабытных у нашым раёне. Тут яшчэ дагэтуль пякуць хлеб, ткуць на кроснах і вельмі ашчадна ставяцца да свайго мінулага. Сёння ў вёсцы жывуць 322 чалавекі. З іх 165 – працаздольнага ўзросту, 63 дзіцяці і 94 пенсіянеры. Дзесяць сем’яў маюць статус мнагадзетных. Да Алены Адамаўны часта звяртаюцца адзінокія пажылыя людзі, каб выпісаць дровы, парамантаваць тэлефон, вывезці смецце, заплаціць за электрычнасць і гэтак далей. Стараста разумее, што людзі на яе спадзяюцца, таму не можа іх падвесці. У яе ёсць спецыяльная тэлефонная кніга з нумарамі розных арганізацый. Калі што не ведае, звяртаецца да старшыні сельвыканкама. Таксама жанчына неаднаразова з супрацоўнікамі Столінскага раённага аддзела па надзвычайных сітуацыях прымала ўдзел у абследаванні жыллёва-бытавых умоў інвалідаў, адзінокіх і адзінока пражываючых людзей.\nВялікую работу правяла стараста і па добраўпарадкаванні мясцовых могілак, на якіх былі прыбраны старыя дрэвы і пастаўлена новая агароджа.\nАлена Адамаўна таксама з’яўляецца членам савета грамадскага пункта аховы правапарадку пры Вялікамалешаўскім сельвыканкаме і пастаянна ўдзельнічае ў пасяджэннях, на якіх разглядаюцца такія пытанні, як прафілактыка п’янства, правапарушэнняў, пажарнай бяспекі, дрэннага становішча ў сем’ях.\n– Як і ў іншых вёсках, у нас ёсць людзі, які злоўжываюць алкаголем і гэта вялікая бяда. Асабліва баліць душа за маладых хлопцаў, якія замест сям’і выбіраюць бутэльку, – кажа жанчына. – П’янства – гэта такая хвароба, ад якой пакутуюць як вясковыя людзі, так і знакамітыя асобы. Многае залежыць ад самога чалавека, наколькі ён разумее праблему і гатовы з ёй змагацца. Мне б вельмі хацелася, каб тыя людзі, якія трапілі ў палон зялёнага змея, змаглі вырвацца і знайсці шчасце ў жыцці. Упэўнена, трэба да апошняга верыць у чалавека і абавязкова падтрымліваць.\nАлена Васілевіч заўсёды гатовая дапамагчы і выслухаць. Да яе часта прыходзяць людзі па парады ці проста выгаварыцца. А яшчэ цэняць за аптымізм і ўменне знаходзіць выхад з любой сітуацыі.\nА спраў у старасты хапае заўсёды. На сёння турбуе жыхароў адсутнасць аўтобуснага прыпынку і асвятленне вуліц.\n– Вельмі хочацца, каб мая родная вёска квітнела з гадамі, – з надзеяй кажа юбіляр. – І пакуль варта, буду імкнуцца рабіць усё дзеля гэтага.


Адзінае на патрэбу - Рознае 1 - Беларуская Аўтакефальная Праваслаўная Царква - БАПЦ - Афіцыйны сайт\nАдзінае на патрэбу - Рознае 1\nУсё, што асноўнае ў хрысьціян — супольнае, аднак яны ўсё роўна падзеленыя. Як-жа прыкрае гэта мусіць быць для Хрыста, які маліўся, каб усе былі „адно”. Усе заяўляюць: мы — праваслаўныя, мы — каталікі, а мы — пратэстанты. Мы маем найстарэйшую традыцыю, мы ўчытваемся і трымаемся фундаманту Слова Божага, а мы маем Пятра. У багаслужбах усіх канфэсіяў гучаць малітвы, каб Хрыстос аб’яднаў нас, але ці-ж Ён павінен яшчэ раз памерці за нас? Ці-ж гэта Ён так падзяліў нас? Нас падзяліў грэх пыхлівасьці і недахопу любові. Калі-б хрысьціяне ўсіх канфэсіяў паспрабавалі наблізіцца да Хрыста, яны былі-б бліжэйшымі адзін аднаму. Мы ня ўмеем выйсьці паза наш эгацэнтрызм, не адрозьніваем важнага ад другараднага, бо ня ўмеем зьмірыцца з адметнасьцяй іншага чалавека. Заміж даказваць свае рацыі, трэба на каленях раскаяцца...\nІсус Хрыстос зьяўляецца Эмануілам — „Богам з намі”: мы павінны добра запамятаць гэтае Імя, бо яно выказвае ўсю нашу веру ў Яго. Ісус — „Эману”, значыць: адзін з нас, наш брат „паводле цела з роду Давіда”, — як піша Апостал Павал у Лісьце да рымлянаў (1, 3). Ён таксама „Эль” — значыць: Бог. Ён Сын Чалавечы, але адначасова Сын Божы. Калі-б быў толькі „з намі”, але ня Богам, ня збавіў-бы нас, ня быў-бы Валадаром сьвету і гісторыі. Калі-б быў толькі Богам, але ня быў-бы „з намі”, Яго збаўленьне не цікавіла-б нас, застаўсяб Богам невядомым, недасягальным і далёкім ад чалавечых надзеяў. У гэтым заключаецца сапраўдная тайна хрысьціянства, якую мы павінны ясна пацьвердзіць у Сьвята Раства Хрыстовага.\nПрытча Хрыстовая ясная, сьціслая і вельмі красамоўная. Нам здаецца, што бачым, як гэтыя два дамы растуць, супраціўляюцца ветрам і навальніцам і нарэшце, як адзін зь іх ператвараецца ў кучу развалін, а другі застаецца непарушны. Хрыстос сьпярша дае тлумачэньне і толькі потым расказвае прытчу. Адразу гаворыць, хто будуе на камені і хто на пяску. Будаўнікі маюць шмат супольнага: і адны, і другія пазналі Ісуса і чулі Ягоныя словы. Аднак значэньне маюць ня проста любыя словы, але тыя, якія мы ператвараем у дзеяньне. Калі штосьці будзе толькі выслуханае, нават зь вялікай увагай, ніколі ня станецца фундамантам. Розьніца паміж будаўнікамі заключалася ў тым, што адзін ператварае словы Хрыста ў дзеяньне, а іншы — не. Адзін выконвае волю Айца, а іншы абмяжоўваецца толькі воклічам „Госпадзе, Госпадзе”, выстаўляючы прытым патрабаваньні толькі зза таго, што прамаўляе ад імя Ісуса.\nТое самае кажа Хрыстос: „Неба і зямля прамінуць, але словы мае не прамінуць” (Марк. 13, 31). У Паўлавым Лісьце да яўрэяў чытаем: „Слова Божае жывое і дзейснае і вастрэйшае за любы двусечны меч... няма стварэньня схаванага ад Яго, але ўсё яўнае і адкрытае перад вачыма Ягонымі: Яму дамо справаздачу” (4, 1213). Як дождж пранікае ў барозны, гэтак Божае Слова пранікае ў глыб сэрца, выяўляючы пачуцьці і думкі ды аблягчаючы прыняцьце пастановаў.\n„ Апошнія будуць першымі”\n(Лук. 14, 1, 7-14)\nКожны, хто бывае на банкетах або канфэрэнцыях, мог прыкмеціць тое, што здарылася ў хаце аднаго з фарызэяў. Бачучы як запрошаныя спрабуюць заняць лепшыя месцы, Хрыстос сказаў ім прытчу. Калі запросяць цябе на вясельле, не сядай на першае месца, каб не надарыўся нехта больш паважаны і каб гаспадар не папрасіў цябе ўступіць яму месца. „Прыйшоўшы, — сказаў Хрыстос, — сядай на апошняе месца, каб той, што прасіў цябе, падышоўшы сказаў: дружа! перасядзь вышэй, тады будзе табе пашана перад сядзячымі з табою. Бо кожны, хто сябе ўзвышае, будзе паніжаны, а хто сябе паніжае, будзе ўзвышаны”.\nПаводле Евангельля, пакора вырашае аб сапраўднай велічы чалавека. „Навучыцеся ад Мяне, бо Я ціхі і лагоднага сэрца”, — заклікаў Хрыстос, Які ўсім Сваім жыцьцём даваў прыклад пакорлівасьці. Бог наагул, як кажа Дзева Марыя, „расьцярушыць пыхлівых задумамі сэрцаў сваіх, скіне дужых з пасадаў і павысіць прыніжаных”. Справядлівы Бог паклапоціцца, каб усе крыўды былі выпраўлены, няроўнасьці выраўнаны, а ўсе даўгі вернуты (Лук. 1, 51-53). Сьв. Францыск Асізскі гаварыў: „Чалавек зьяўляецца тым, кім ёсьць і нічым болей”. Пакора не пярэчыць празе велічыні, цераз якую чалавек хоча захаваць самога сябе, але зьяўляецца раўнавагай паміж розумам, які ведае сваё месца, і сэрцам, якое не прагне лішняга. Устаноўленай Богам меры нельга пераступаць, бо тады зоймем чужое месца і можам пачуць: дружа, перасядзь ніжэй! Пыхлівасьць зьяўляецца выявай дурноты. Яна разбурае парадак, якога беспакарана нельга разбураць. Апантаныя маніяй сваёй велічы нацысты разбурылі закадаваную ў сэрцы, устаноўленую Богам сыстэму каштоўнасьцяў і пралілі мора чалавечай крыві не дасягнуўшы шалёнай мэты панаваньня над сьветам. Колькі крыўдаў спрычыніла апантаная гонка за багацьцем і за высокімі пасадамі. Парадак, які абапіраецца на суб’ектыўнай праўдзе, без уліку правоў іншых людзей непазьбежна вядзе да бяды. Вось таму баімся людзей, якім не хапае пакоры, і паважаем вялікіх, якія адначасова былі пакорлівымі. Старажытны філёзаф, які сказаў: „Ведаю, што нічога ня ведаю”, заслугоўваў-бы пашаны, калі-б нават не сказаў нічога болей. Разумныя людзі чым больш ведаюць, тым яшчэ мацней перакананыя ў сваёй недасканаласьці і адгэтуль бярэцца іхная сьціпласьць.\nКалі некаму цяжка зьмірыцца са сваім сьціплым месцам у грамадзтве, незайздросным лёсам і пачуцьцём непаўнацэннасьці, хай ведае, што Бог памятае аб кожным з нас і „апошнія будуць першымі”.\n(Мацьв. 25, 14-30; Лук. 19, 11-27)\nБеларускі клясык пісаў: „Бог ня роўна дзеле”. Людзі, бы дрэвы ў лесе, сапраўды неаднолькавыя і абсалютнай роўнасьці ва ўсім не бывае. Аднак калі скардзімся, што камусьці дадзена больш, варта падумаць, што ў першую чаргу трэба добра скарыстаць тое, што дадзена нам...\nАдабраць у беднага і даць багатаму ўспрымаецца як відавочная несправялівасьць, зь якой цяжка прымірыцца. Аднак рэакцыя прысутных на загад евангельскага гаспадара: „Вазьміце ў яго талент і дайце таму, у каго іх дзесяць” у апавяданьні Мацьвея была спакойная. У аналягічным аповедзе пра міны Евангеліст Лука згадвае аднак пра некаторы бунт, пачуцьцё крыўды. „Спадару! ён ужо мае дзесяць мінаў”, — сказалі прысутныя. Аднак пачулі яны ў адказ: „Кажу вам, што кожнаму, хто мае — дадзена будзе, а ў таго, хто ня мае, адымецца і тое, што мае”. І тады, і зараз такі падыход мог выклікаць сумненьні. Праўда, трэці слуга напэўна ня быў працавіты і прадпрымальны, але і ня быў ашуканцам. Атрыманы дар дбайна перахаваў і вярнуў гаспадару бяз страты. Праўда, ён нічога не прыдбаў, але і на гэта знойдзецца вытлумачэньне. Мы самі бачым вакол сябе людзей, якія відавочна нічога ня робяць і неяк жывуць. Сацыялізму зь яго нядбайным стаўленьнем да працы на сьвеце ўсё менш, але многім далей плацяць невядома за што: хіба што за саму прысутнасьць на працы і наша грамадзтва, на жаль, да гэтага прызвычаілася. Вось таму нялёгка пагадзіцца зь евангельскім пасланьнем, што кожны сам, на ўласную адказнасьць і ўласнымі сіламі, дбайна супрацоўнічаючы з ласкай, павінен разьвіваць дадзеныя яму здольнасьці і магчымасьці.\nТаленты — якія яны не былі-б — атрымаў кожны з нас. Гэта фізычная спраўнасьць, інтэлектуальныя здольнасьці, магчымасьці прыродныя або атрыманыя ў спадчыну. Атрымаў іх ад Бога — такія або іншыя — кожны чалавек і прытым не заслужана, але „паводле яго здольнасьці”. Гаворачы пра здольнасьць Хрыстос меў на ўвазе здольнасьць да адпаведнага іх скарыстаньня. Бог выразна патрабуе карысна „пусьціць у абарот” атрыманыя ад Яго дары: кожны талент адначасова ня дадзены выпадкова і ён зьяўляецца заданьнем. Каму дадзены прыгожы голас — хай сьпявае, у каго дар аратарства — хай прамаўляе. Не зрабіць нешта добрае, маючы дзеля гэтага магчымасьці, гэта проста ня лянота, але злачынства. Чалавек павінен распараджацца сваімі здольнасьцямі гэтак, каб атрымаць прыбытак шляхам асабістага намаганьня памнажаць яго. Гэта ў ніякім выпадку не заслуга — гэта абавязак.\nДа атрыманага дару можна паставіцца дваяка: або дар не прыняць, адкінуць, або да яго дарастаць, значыць, супрацоўнічаць з атрыманай ласкай гэтак, каб яна давала плён у нашым жыцьці і — цераз нас — у жыцьці нашых бліжніх. Плён павінны прынесьці ў першую чаргу боскія цноты: вера, надзея і любоў, але таксама такія дабрадзейнасьці, як цярплівасьць, стрыманасьць, лагоднасьць, паслужлівасьць, вернасьць ды іншыя станоўчыя рысы. Зразумела, для агульнага дабра мы абавязаны разьвіваць таксама нашы натуральныя таленты і здольнасьці. Такім чынам адбываецца тое, аб чым гаворыцца ў Евангельлі: „Кожнаму, хто мае, дададзена будзе”. Адначасова ня быць годным атрыманага дару раўназначнае з адмаўленьнем ад яго. У такога „адымецца і тое, што мае” .\nКалі нават у штодзённым жыцьці бывае інакш, дык Евангельле вучыць наступнага: у сэнсе збаўленьня не бывае ўсеагульнай адказнасьці, калі адзін за ўсіх — усе за аднаго. Кожны мусіць здаць справаздачу са свайго жыцьця, адказаць сам асабіста за свае добрыя або дрэнныя ўчынкі. Адказнасьць будзе розная ў залежнасьці ад дадзеных чалавеку магчымасьцяў і мы ня можам мець прэтэнзіяў, што аднаму дадзена больш, другому менш, а трэцяму цалкам мала. Важны асабісты ўклад прапарцыянальны да атрыманых дароў. Ніхто ня можа тлумачыцца, што не прадпрымаў дзейнасьці, баючыся рызыкі, лічачы, што не аплачваецца, або што хопіць атрыманы дар вярнуць. І нарэшце, ува ўсім важнае асабістае намаганьне. Зь першага разу не атрымоўваецца, але нельга апускаць рук. Паводле слоў Ціхана Задонскага, „сто гадоў бязьдзейнасьці ня вартыя добра скарыстанай адной гадзіны”.


На нецвярозую галаву\nУ час байк-фестывалю затрымана 46 нецвярозых вадзіцеляў\nУ час міжнароднага байк-фестывалю, які ў гэтыя выхадныя праходзіў у Жабінкаўскім раёне, затрымана 46 нецвярозых вадзіцеляў, у асноўным грамадзян Расіі і Літвы. А 17 моцна п’яных замежных байкераў увогуле давялося дэпартаваць, адзначылі ў ДАІ пры УУС Брэсцкага аблвыканкама.\nДАІ таксама праінфармавала, што за тры дні мерапрыемства выяўлена больш за 600 парушэнняў пры кіраванні мотатранспартам, не ва ўсіх байкераў былі дакументы аб тэхнічным аглядзе, страхоўкі.\nНе абышлося без ДТЗ. У аварыю трапілі два матацыклы, што накі-роўваліся ў Брэст з Мінска. Першы сутыкнуўся з аўтамабілем, другі трапіў у кювет, калі спрабаваў ухіліцца ад удару. У выніку адзін матацыкл загарэўся, але ніхто з байкераў не пацярпеў.


Лекары назвалі самыя карысныя для здароўя вачэй прадукты - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 19 траўня 2022, Чацвер, 21:23\nЛекары назвалі самыя карысныя для здароўя вачэй прадукты\nСпецыялісты правялі эксперымент з удзелам 2400 чалавек.\nНягледзячы на тое, што даўно ўсім вядома пра карысныя ўласцівасці рыбы і морапрадуктаў, навукоўцы змаглі здзівіць сваім новым адкрыццём, піша medicina.ua. Выяўляецца, што ўжываючы ўлюбёныя прадукты, чалавек неўсвядомлена робіць прафілактыку свайго зроку.\nРаней было даведзена, што тлустыя кіслоты амега-3, якія ўваходзяць у склад рыбы, дапамагаюць прадухіліць і вылечыць дэпрэсію, спрыяюць паляпшэнню працы сэрца і змяншаюць рызыку развіцця сардэчнай недастатковасці. Аднак гэта яшчэ далёка не ўсё.\nПадчас праведзеных эксперыментаў, з удзелам 2400 добраахвотнікаў ва ўзросце ад 65 да 84 гадоў, высветлілася, што морапрадукты, багатыя на амега-3, прадухіляюць страту зроку ў сталым веку.\nСамымі карыснымі прызнаныя сёмга, скумбрыя і тунец, а таксама вустрыцы, мідыі і крабавыя.\nРыба тлустых гатункаў - важная крыніца вітаміну В6 і ненасычаных тлустых кіслот. Вітамін В6 адказвае за звычайную працу ЦНС, пры яго недахопе вочы хутка стамляюцца. Амега-3 і тлустыя кіслоты дапамагаюць захаваць вастрыню зроку да старасці.\n14.05 Вайсковае падраздзяленне, якое ўвайшло ва Украіну з Беларусі, учыніла бунт 98,550\n15.05 Решение в Кремле принято: что сегодня на столе у Путина 70,976\n15.05 Белорус съездил за покупками в Польшу и сэкономил колоссальную сумму 61,906\n15.05 Хрыста Грозеў агучыў сцэнары перавароту ў РФ і смерці Пуціна 55,574\n18.05 Белорус купил дом у моря в Италии всего за 13 тысяч евро: что из этого вышло 55,328\n15.05 Империя просит пощады 54,836\n15.05 Не Паркинсон, но может быть и хуже: опытный врач-невролог поставила диагноз Путину 52,718


Матэрыялы за 28.02.2015 »\n» Матэрыялы за 28.02.2015\n28-02-2015, 16:15 [ Пытайцеся—адказваем ] • Охват тем — широкий\nУ суботу, 21 лютага, "прамую лінію" праводзіў першы намеснік начальніка ўпраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання В.У. Гагалінскі. Ён адзначыў, што дзяжурства ля тэлефона і ў выхадны дзень выклікала добразычлівую цікавасць не толькі ў жыхароў раёна: было шэсць зваротаў, у тым ліку з Глыбокага і Полацка. Сярод найважнейшых — просьба дапамагчы паскорыць ліквідацыю запазычанасці райаграсэрвісу перад Глыбоцкім занальным архівам. А вось нібы асабістая праблема па дастаўцы мэблі з магазіна, толькі, пагадзіцеся, службы аказання экстраных транспартных паслуг у нас няма. Вядома, трэба вывучаць, наколькі яна запатрабаваная, колькі будзе каштаваць, а заказчыкі гатовы за яе плаціць.\n28-02-2015, 16:06 [ Вясковае жыццё ] • Неисправности исправить заранее\nУ ААТ "Любінова" падчас вясенне-палявых работ накіруецца на палеткі ўся колавая тэхніка. Несумненна, спраў у механізатараў будзе шмат. Ужо цяпер большасць з іх дакладна ведаюць, на якіх участках давядзецца працаваць.\n28-02-2015, 16:03 [ Навіны » На Віцебшчыне ] • Госконтроль информирует\nАбарона інтарэсаў грамадзян\nАсабліва пільную ўвагу дзяржкантроль надае пытанням падпарадкавання заканадаўству па рабоце са зваротамі грамадзян. Звязана гэта з тым, што недаацэнка яе важнасці, недастаткова вострая пастаноўка магчымых канфліктных праблем з боку тых органаў, якія закліканы ўстаць на абарону інтарэсаў людзей, выклікаюць незадаволенасць і негатыўна адбіваюцца на аўтарытэце асобных мясцовых органаў улады.\nЗа 2014 год у Камітэт вобласці паступіла 539 пісьмовых зваротаў грамадзян (у 2013-ым — 444) і 69 зваротаў юрыдычных асоб (104). Прынята 369 грамадзян (275). Электронных зваротаў налічылася 99, што больш за аналагічны перыяд пазамінулага года на 77.\n28-02-2015, 15:54 [ Здарэнні ] • Вместе против самогона\n28-02-2015, 15:51 [ Культура ] • Весну встретили "разыграем" ...\n21 лютага наш раён прыняў удзел у абласным "Масленічным разгуляі". Дзейства разгарнулася ў Гарадку ва ўрочышчы Вераб'ёвы горы. Гасцей частавалі блінамі, салдацкай кашай і гарбатай, стравамі беларускай кухні, а таксама народнымі песнямі, танцамі і гульнямі. Усе раёны прывезлі свае адметныя пудзілы, з мясцовымі асаблівасцямі.\n28-02-2015, 15:44 [ Грамадства ] • Душевный спадарожник — "районная газета"