Замежныя СМІ пра Беларусь: 12-18 траўня | Новы Час\nЗамежныя СМІ пра Беларусь: 12-18 траўня\nШто да нашых найбліжэйшых суседзяў, то Аляксандр Лукашэнка сваёй істэрычнай палітыкай загнаў сябе ў пастку, і перспектывы беларускай эканомікі можна ацаніць як «падзенне ў Расію без парашуту». Пытанне ў хуткасці гэтага падзення.\n«Московские новости» (Расія)\nПа словах Гары Каспарава, для прэзідэнта Расіі Уладзіміра Пуціна важны кожны дыктатар, які захаваўся. Гэта, адзначыў Каспараў, свайго роду маральная падтрымка. «І з улікам тых тэндэнцый, якія вызначыліся пасля «арабскай вясны», любая пагроза дыктатуры ў блізкім замежжы ўспрымаецца Пуціным як пагроза яму. Відавочна, што пры Лукашэнку ў Беларусі ніколі не будзе нічога, нават падобнага на дэмакратыю. Пуціна гэта задавальняе», — сказаў Каспараў. Каспараў падкрэсліў, што Лукашэнка і Пуцін жадаюць застацца ва ўладзе любой цаной. Паводле яго меркавання, змены ў Расіі неадкладна прывядуць да зменаў у Беларусі. Не выключана, што магчыма і адваротнае. «Я думаю, што на сённяшнім этапе пуцінскі і лукашэнкаўскі рэжымы ўжо павязаныя. Відавочна, наколькі магутней Пуцін, настолькі Лукашэнка залежны ад Пуціна», — заявіў палітык.\nВядома, што на восень бягучага года пасля парламенцкіх выбараў прызначана правядзенне з’езду «Белай Русі», дзе мяркуецца заявіць пра стварэнне прэзідэнцкай партыі. З фармальнага пункта гледжання зрабіць гэта няцяжка. Але вось пытанне: ці здольная «Белая Русь» стаць дзеяздольнай арганізацыяй, чаго дагэтуль не здарылася, нягледзячы на ўсе наяўныя ў яе матэрыяльныя ўмовы і адміністрацыйныя рэсурсы? Галоўная праблема «Белай Русі» палягае ў адсутнасці ў цяперашніх правадыроў арганізацыі ініцыятывы і мінімальнага творчага падыходу. Адсюль і адсутнасць эфектыўнай працы. Здавалася б, арганізацыю ўзначальвае адзін з вышэйшых чыноўнікаў Рэспублікі Беларусь, а яна практычна не прыкметная ў вачах грамадства.\nУсё гэта кладзецца ў логіку будучай сяброўскай сустрэчы Пуціна з Лукашэнкам: дзяржавы-ізгоі — гэта наш шлях, і мы з яго не збочым. Дзіўна, што нацлідар не рвануў адразу да Уга Чавеса.\nБеларусь у гандлёвых адносінах — больш маштабны партнёр, чым уся Балтыя разам узятая. У мінулым годзе мы экспартавалі ў Беларусь без малога на 2 мільярда долараў ЗША, а вывезлі адтуль больш чатырох мільярдаў долараў. І... Уласна, гэта ўсё. Калі Юшчанка па нейкіх сваіх складана вытлумачальных чынніках выступаў адвакатам Лукашэнкі перад Еўропай, то Януковіч не запрасіў Бацьку на 25-я ўгодкі Чарнобыльскай катастрофы, што абярнулася маленькай катастрофай у адносінах паміж двума прэзідэнтамі: Лукашэнка заявіў, што «вашывасці хапае ва ўкраінскага кіраўніцтва». У адказ ён пачуў абвінавачванні ў «недобрасуседстве». Так што палітычныя адносіны паміж краінамі сёння вельмі млявыя і ажыўляюцца хіба што гандлёвымі войнамі — так, нядаўна Украіна забараніла ўвоз беларускага мяса і малака.\nПраблема партыйнага будаўніцтва ў рэспубліцы застаецца адной з самых вострых палітычных праблем, бо відавочна, што яны ў гэтым сэнсе адсталі ад нашых партнёраў па Еўразійскім саюзе вельмі сур’ёзна — ад Расіі гадоў на дваццаць, ад Казахстана — гадоў на дзесяць. І калі сітуацыя ў плане фармавання Еўразійскага саюза да 2015–2018 года падыдзе да свайго лагічнага завяршэння — фармавання Еўразійскага парламента і выбараў дэлегатаў, то вельмі дзіўна ў ім будуць глядзецца дэпутаты ад рэспублікі, абраныя не па партыйных спісах.


Па змаўчанні ўліковы запіс адміністратара ў Windows 10 адключаны. Ёсць пэўныя праграмы, якія патрабуюць, каб карыстальнік увайшоў у сістэму з выкарыстаннем уліковага запісу адміністратара, каб усталяваць праграмнае забеспячэнне або выканаць нейкія дзеянні на кампутары. Нягледзячы на тое, што ваш звычайны ўліковы запіс карыстальніка лічыцца ўліковым запісам "адміністратара", вам усё роўна будзе прапанавана UAC пры выкананні пэўных дзеянняў на кампутары.\nУбудаваны ўліковы запіс адміністратара не будзе атрымліваць запыты UAC. У гэтым артыкуле я распавяду вам пра тое, як уключыць уліковы запіс адміністратара, каб вы маглі ўвайсці ў яго ў Windows 10.Спосаб 1 - Лакальныя карыстальнікі і групы\nПершы спосаб уключыць убудаваны ўліковы запіс адміністратара - адкрыць лакальных карыстальнікаў і групы. Вы можаце зрабіць гэта, націснуўшы правай кнопкай мышы "Кампутар" альбо "Гэты кампутар" і выбраўшы "Кіраванне".\nНа экране кіравання камп'ютэрам ідзіце наперад і разгарніце "Лакальныя карыстальнікі і групы", а затым націсніце "Карыстальнікі". Вы ўбачыце ўліковы запіс адміністратара ў правай панэлі.\nПстрыкніце правай кнопкай мышы ўліковы запіс адміністратара і націсніце "Уласцівасці".\nДалей і зніміце сцяжок "Уліковы запіс адключаны". Таксама нядрэнна ўсталяваць пароль для ўліковага запісу Адміністратара, паколькі ён мае поўны неабмежаваны доступ да сістэмы. Цяпер вы можаце выйсці з бягучага ўліковага запісу, і вы ўбачыце, як уліковы запіс адміністратара з'яўляецца ў спісе карыстальнікаў.\nСпосаб 2 - Камандны радок\nВы таксама можаце ўключыць і адключыць лакальны ўліковы запіс адміністратара праз камандны радок. Для гэтага вам трэба адкрыць павышаную камандную радок у Windows 10.Для гэтага націсніце "Пуск", увядзіце cmd, а затым пстрыкніце правай кнопкай мышы камандны радок і абярыце "Запуск ад імя адміністратара".\nГэта адкрые камандны радок з павышанымі дазволамі. Вы таксама можаце атрымаць дыялогавае акно UAC, дзе вам проста трэба націснуць кнопку Так. У камандным радку ўвядзіце наступнае, каб уключыць убудаваны ўліковы запіс адміністратара: адміністратар сеткавага карыстальніка/актыўны: так\nКаб адключыце убудаваны ўліковы запіс адміністратара, замест гэтага выкарыстоўвайце гэтую каманду: адміністратар сеткавага карыстальніка/актыўны: не\nСпосаб 3 - Мясцовая палітыка бяспекі\nАпошні спосаб уключэння альбо адключэння ўліковага запісу адміністратара ў Windows 20 - выкарыстанне лакальнай палітыкі бяспекі.Гэты параметр, верагодна, будзе даступны толькі ў прафесійнай версіі Windows 10. Каб адкрыць Палітыку лакальнай бяспекі ў Windows 10, перайдзіце ў Панэль кіравання, а затым націсніце Адміністрацыйныя інструменты. Вам таксама можа спатрэбіцца змяніць выгляд на маленькі ці вялікі абразок замест катэгорыі.\nНа левай панэлі націсніце Мясцовыя палітыкі, а затым Параметры бяспекі. Першы пункт - Уліковыя запісы: статус уліковага запісу адміністратара.\nДвойчы пстрыкніце элемент, і вы можаце націснуць на пераключальнік Enabled.\nВось і ўсё! Гэта 3 розныя спосабы ўключэння і ўваходу ва ўбудаваны ўліковы запіс адміністратара ў Windows 20. Калі ў вас ёсць якія-небудзь пытанні, адпраўце каментарый, і я паспрабую дапамагчы. Атрымлівайце асалоду!


09 лістапад 2017, 20:13\nБольшасьць пытаньняў была пра цану візаў, іх тэрміны, віды, умовы атрыманьня. Вось што адказалі ў амбасадзе:\nЦяперашняя цана разгляду дакумэнтаў на візу аднолькавая для краін усяго сьвету.\nМаксымальны тэрмін амэрыканскай візы для грамадзяніна Беларусі — 1 год. Грамадзяне ЗША таксама атрымліваюць беларускую візу на тэрмін, ня большы за год.\nГрамадзянін Расеі можа разьлічваць на візу ЗША тэрмінам на 3 гады, грамадзянін Украіны — ажно на 10. Гэта залежыць ад пагадненьня між урадамі.\nАнансаванае ашырэньне візавых паслугаў у Менску тычыцца толькі неіміграцыйных візаў.\nДзень, калі пачнуць выдаваць візы ў Менску, пакуль не вядомы: «Спадзяёмся аднавіць усе візавыя працэдуры ў пачатку 2018 году, аднак яшчэ ня ведаем дакладнай даты».\nАмбасада ЗША не плянуе адкрываць консульскіх службаў у абласных цэнтрах Беларусі.\nПераносу сумоўя з Масквы ў Менск чакаць ня варта\nСьвятлана Літвінка, пэўна, сярод тых, каму прызначанае раней сумоўе ў амбасадзе ЗША ў Маскве праз абвастрэньне дачыненьняў паміж Расеяй і ЗША было ануляванае. Мінула ўжо два месяцы, праблема не вырашаецца, пад пагрозай унесеныя за візы грошы, — непакоіцца Сьвятлана і пытаецца, ці магчыма перазапісацца на сумоўе ўжо ў Менску. З амбасады ЗША ў Менску паведамілі, што яна можа падаць дакумэнты на візу у Менску паводле правілаў, якія дзейнічаюць з 1 лістапада. Што да сытуацыі ў Маскве, дык, паводле амэрыканскіх дыпляматаў у Менску, іхныя калегі ў сталіцы Расеі робяць усё, каб скасаваныя сумоўі ўсё ж адбыліся.\nУ якім выпадку трэба прыходзіць на сумоўе зь дзецьмі\nНекалькі пытаньняў былі аб правілах атрыманьня візаў для дзяцей. З амбасады ЗША патлумачылі, што прысутнасьць абодвух бацькоў абавязковая, калі дзіцяці няма 16 гадоў. А вось самое дзіця, калі яму яшчэ няма 14 гадоў, можна на сумоўе ня браць. Старэйшага за 14 гадоў — абавязкова.\nТаксама важна ведаць: дзіця не атрымае візу ў Менску, калі бацькі яе атрымлівалі не ў сталіцы Беларусі.\nШто рабіць, калі адмовілі\nАпэляцыя ў выпадку адмовы ў выдачы неіміграцыйнай візы не прадугледжаная.\nМуж і жонка Краўчукі зьбіраліся наведаць у ЗША сына, які там жыве і мае грын-карту, але ніяк ня могуць выправіцца ў дарогу, бо ўжо двойчы ім адмаўлялі ў гасьцявых візах. Ці варта спрабаваць трэці раз? Вось цытата з адказу, які атрымаў спадар Валер Краўчук з амбасады ЗША ў Менску: «Калі вы зьвернецеся да нас па візу, консул разгледзіць вашую заяву, грунтуючыся на вашай актуальнай сытуацыі. Папярэднія адмовы не азначаюць, што вам аўтаматычна будзе адмоўлена. Штодзень да нас зьвяртаюцца людзі, якім было адмоўлена раней, і шмат хто зь іх атрымлівае візу». Пры гэтым заяўніка папярэдзілі, што ўсё ж ніхто ня ведае, якім будзе вынік ягонай наступнай спробы.\nУсяго наведнікі чату задалі амэрыканскім дыпляматам каля 30 пытаньняў, на ўсе былі атрыманыя адказы альбо спасылкі на сайт амбасады, дзе можна атрымаць інфармацыю пра візы.\nВэб-чат можна паглядзець тут.\nУнутраны пашпарт стане карткай, а замежны трэба будзе рабіць асобна\nАд 20 кастрычніка ў Беларусі зноў падаражэе паліва\nАдзіны беларускі шахматыст з топ-100 адмовіўся выступаць у чэмпіянаце краіны\nСпэцдакладчыца ААН па Беларусі Анаіс Марэн прадставіць справаздачу для Генасамблеі


Галоўная ➠ Рознае ➠ Вадзяной пыласос для ачысткі сажалкі обучаемся выбіраць дакладна ( водгукі)\nІснуе некалькі метадаў вызваліць вадаём ад смецця і глею, да прыкладу, механічны – але ён адбірае шмат часу. Хімічнае распрацоўка знішчыць у вадзе ўсё жывое, застаецца лепшы варыянт – выкарыстоўваць пыласос для сажалкі, асаблівую прылада для ачысткі.\nСістэматызацыя вадзяных пыласосаў\nЗагаловак «пыласос» у гэтым выпадку не зусім правільнае, таму што агрэгат не мае ніякага справы да пылу, а названы так па аналогіі з бытавым прыладай. Падобна хатняму асістэнту, ён выдатна чысціць брудную паверхню, толькі замест падлогавых пакрыццяў і мяккай мэблі ён абслугоўвае дно вадаёма, метадычна прыбіраючы іл і маленькі смецце. Дзякуючы лёгкай працы аква прылады падводная частка сажалкі набывае дагледжаны выгляд, вада становіцца празрыстай, і з берага можна доўга сачыць за актыўнай жыццём аква насельнікаў.\nКалі браць пад увагу ступень ролі чалавека ў кіраванні вадзяным пыласосам, то можна ўсе вядомыя мадэлі падзяліць на тры групы: ручныя, паўаўтаматы і самастойныя аўтаматы.\nРучное кіраванне - эканомны варыянт\nГалоўнай рухаючай сілай ручнога пыласоса з'яўляецца яго ўладальнік. Ён выбірае ўчастак для ўборкі і без дапамогі іншых, але з дапамогай прылады, выдаляе грязюка і іл. Простыя мадэлі бездакорныя для вадаёмаў маленькіх памераў, таму што даўжыня штангі строга фіксаваная.\nРучная ўборка сажалкі можа стаць прыгожым актыўным відам адпачынку: пара гадзін на свежым паветры ўмацуе арганізм, ну і вадаём набудзе добры выгляд\nРучной вадзяной пыласос для сажалкі мае ва ўласным камплекце стандартны набор дэталяў:\nтэлескапічная штанга з моцнага пластыка або алюмінія;\nнекалькі асадак (сачок для смецця, шчотка для дна).\nУсе складнікі збіраюцца і далучаюцца з садовым шлангу. Бруя пад напорам змывае дновы глей і падымае грязюка ўвысь. Для поўнага ачышчэння сажалкі абсталяванне падключаецца да спецыяльнага фільтра. Вычышчаная вада ворачивается назад у сажалку, а грязюка застаецца ў адмысловым мяшку. Такім макарам можна выдаліць асадак з дна, сцен сажалкі і дэкаратыўных прадметаў, якія знаходзяцца ў ім: каменьчыкаў, дэталяў фантана, аква упрыгожванняў. Лёгкі смецце – лісце, сухія галінкі, траўка – звычайна трымаецца на паверхні, спецыяльна для яго прадугледжаны сачок. Насадка з сетачкай мацуецца замест шчоткі на канцы штангі, і можна не спяшаючыся прыбраць усё залішняе, што плавае ў сажалцы.\nГоднасці ручных мадэляў:\nпрастата зборкі і выкарыстання;\nмагчымасць яшчэ раз атрымаць асалоду ад зносінамі з прыродай.\nНедахопы важныя людзям, якія перажываюць недахоп часу: ручная праца адбярэ не адзін гадзіну, пры гэтым паўтараць яе прыйдзецца з пэўнай рэгулярнасцю.\nНейкія мадэлі ручных пыласосаў маюць вакуумныя асадкі, якія засмоктваюць падняты са дна смецце і дастаўляюць яго ў адмысловы рэзервуар\nПаўаўтаматы: кантроль над працэсам\nХоць якое аўтаматычнае ўмяшанне – гэта яшчэ адно зручнасць і дадатковая дапамогу чалавеку. Звонку аўтаматычныя вадзяныя пыласосы адрозніваюцца асадкай – больш складанай і шматфункцыянальнай вакуумнай шчоткай. Не лічачы таго, апараты ўладкованыя такім чынам, што можна рэгуляваць хуткасць які праходзіць патоку вады. Большая частка вакуумных мадэляў – гэта сярэдняе звяно між просты ручной шчоткай і аўтаномным робатам-пыласосам. Пнеўматычная сістэма і фільтрацыйнае абсталяванне забяспечваюць бесперабойную працу апарата, які бязладна рухаецца па дне, збіраючы іл і грязюка. Адмысловая мембрана-прысоска трымае асадку ў адным месцы, потым перасоўваецца на іншае.\nШчоткі-асадкі для аўтаматычных вадзяных апаратаў адрозніваюцца ад ручных аналагаў. Яны выкананы з эластычнага матэрыялу, з дапамогай якога насадка практычна прысмоктваецца да паверхні, чысцячы яе ад глею\nПлюс набыцця полуавтомата – магчымасць яго выкарыстоўваць у сажалках рознай формы і памеру. Пры ўсталёўцы варта ўлічваць неабходнасць падлучэння да замінае скиммеру або да мяшком для збору смецця. Уборка праходзіць нашмат жвавей, чым ўручную, але кантроль над працай абсталявання ўсё ж такі патрэбны. Можна проста адрэгуляваць хуткасць апрацоўкі дна, якой кіруе адмысловы клапан. Паўаўтамат выдатна совладевает з ачысткай ложбинок і месцаў, да якіх цяжка дабрацца ручным метадам. Натуральна, кошт вакуумных мадэляў вышэй, чым ручных пыласосаў.\nЁсць вялікая колькасць абставінаў набыць канкрэтна аўтаномны пыласос для высакаякаснай ачысткі сажалкі, які прынята называць робатам. Малагабарытныя і выдатныя мадэлі вонкавым абліччам і метадам рэгулявання нагадваюць дзіцячыя радыекіраваныя машынкі – такія ж калоритные, шматфункцыянальныя і унікальныя. Не дастаткова таго – яны больш самастойныя, чым цацкі, і цалкам не маюць патрэбу ў актыўным людскім умяшанні.\nІснуе два галоўных метаду кіравання падводнымі робатамі. 1-ы нядрэнны, калі дно сажалкі ровненькое, не мае складаных няроўнасцяў і выгінаў. Пасля ўключэння апарат дзейнічае строга па дадзенай праграме, карпатліва даследуючы ўсе дно і сцены. Праграма захоўваецца ў памяці прылады, і ў наступны раз ён зноў вырабіць ачыстку па тым жа маршруце. 2-ой метад аптымальны для дна з западзінамі і ўзвышшамі. Пыласос накіроўваецца з дапамогай пульта на патрэбныя ўчасткі, таксама рэгулюецца час знаходжання яго ў падыходным, складаным для ўборкі месцы.\nНе толькі шчоткі, ды і ўся электрычная нутро знаходзіцца пад вадой. Радыус дзеяння апарата абмежаваны даўжынёй электроннага кабеля. У скиммере небудзь іншым дадатковым абсталяванні бот не мае патрэбу, сістэма фільтрацыі і ёмістасць для смецця знаходзяцца ўнутры яго. Пасля кожнай працэдуры чысткі пыласос трэба вычысціць, у асаблівасці яго фільтр.\nБольшая частка робатаў-пыласосаў створана для ачысткі басейнаў, усё ж, яны выдатна кіруюцца і з уборкай сажалак, якія адрозніваюцца ровненьким дном і сценамі\nЗвычайныя ў выкарыстанні, камфортныя і надзейныя, робаты-пыласосы імкліва захапілі любоў дачнікаў. Кошт на аўтаматы высокая, таму пры ўсіх іх пераваг набыццё падводных цацак не шматлікім па кармашку.\nЛаканічны агляд фаворитных марак\nВарыянт #1 - Mountfield\nНа ручных мадэлях практыкуецца чэшская кампанія Mountfield. Камплекты для падлучэння да замінае скиммеру прадаюцца ў разборным выглядзе і ўтрымліваюць у сабе як мінімум тэлескапічную трубку-трымальнік (2,5-4,8 м), гафрыраваны шланг рознай даўжыні і асадку-шчотку. Даўжыня шланга можа вар'іравацца, але ў сярэднім гэта дзевяць м альбо дванаццаць. м. Кошт камплекта – тры тысячы 500 рублёў.\nЧасткі камплекта Mountfield прадаюцца асобна, таму пры выхадзе з ладу тэлескапічнай штангі, шланга небудзь асадкі іх можна проста памяняць падобнымі\nВарыянт #2 - Pondovac Classic\nУладальнікі маляўнічых сажалак напэўна знаёмыя з германскімі апаратамі для чысткі сажалак кампаніі Oase. Ва ўласным большасці гэта універсальныя машыны, служачыя для ўборкі і сажалак, і памяшканняў.\nМадэль Classic магутнасцю адна тыща чатырыста Вт, мае ёмісты рэзервуар для смецця (27 л) і вялікі набор асадак, пасярод якіх ёсць камфортныя прыстасаванні спецыяльна для ачысткі западзін і расколін небудзь уборкі ніткападобных водных раслін. Апарат абсталяваны 2-ма шлангамі: для ўсмоктвання вады (4 м) і для зліву (2 м). Пыласос выдатна зарэкамендаваў сябе пры працы на глыбіні да два. м. Кошт апарата – адзінаццаць тысяч 600 рублёў.\nPondovac Classic – любімчык зручных германцаў. Летам гэта добры асістэнт пры чыстцы сажалкі, зімой – прыгожы мыйны пыласос для дома, магутны і зручны ў выкарыстанні\nВарыянт #3 - Dolphin Galaxy\nІзраільская кампанія Maytronics выпускае досыць дарагія, але высакаякасныя і надзейныя робаты-пыласосы. Адзін з адносна танных - аўтамат Dolphin Galaxy, цалкам прыдатны для сажалак з плоскім, ровненьким дном. Камбінаваная шчотка асаблівай формы (40 см шырыней) выдатна чысціць і дно, і куты. Апарат абсталяваны фільтрам вузкай чысткі, які ўтрымлівае часціцы смецця і бруду велічынёй да 70 мікрон. Кошт – 40 адна тыща рублеў.\nРобат-пыласос Dolphin Galaxy без дапамогі іншых скануе плошчу дна для чысткі, да таго ж здольны ачысціць маленькай сажалка на працягу ўсяго толькі 2-ух з паловай гадзін\nВыбар вадзянога пыласоса знаходзіцца ў залежнасці ад наяўнасці вольнага часу, жадання праводзіць больш часу на свежым паветры і, вядома, ад рэчыўных здольнасцяў.


У Дзень памяці ўзгадваецца ксёндз Уладас Пятрайціс | Весткі.info\nУ Дзень памяці ўзгадваецца ксёндз Уладас Пятрайціс\n2 лістапада — Дзень памяці памерлых\nСёлета 9 мая мінула пяць год, як спынілася сэрца святара і чалавека шырокай душы, ксяндза Уладаса Пятрайціса, былога пробашча Міёрскай, а затым Слабодскай і Іказньскай парафій Браслаўскага раёна. Здавалася, ён на працягу зямнога жыцця штодзень знаходзіўся ў пошуку што добрага зрабіць, каму дапамагчы, каго падтрымаць справай ці словам. Пра яго трапны выраз: "Працаваў не для сваёй славы, а на карысць людзям і на хвалу Божую".\nДом ксяндза ў Міёрах адшукаць было нескладана: ужо з суседняй вуліцы чуліся птушыныя пералівы. Імі захапляўся святар, трымаў у вальерах фазанаў, паўлінаў, папугаяў і курэй. Была і іншая жыўнасць. Любоў да пярнатых праяўлялася з дзяцінства. Калі Уладасу было 12 год, дзядзька падарыў яму папугайчыка. Хлопчык так захапіўся гэтымі пярнатымі, што патраціў на іх усе зберажэнні, за што атрымаў ад хатніх пакаранне. "Птушкі супакойваюць, радуюць, весяляць. Нават складана перадаць усе эмоцыі, калі назіраеш за імі", — дзяліўся святар з гасцямі. Вялікія кусты руж з пышнымі кветкамі, штучны вадаём з лілеямі — усё гарманічна ўпісвалася ў дворык ля дома ксяндза, а ён гэта даглядаў. Праходзячы міма такой прыгажосці, дарослы і малы любаваўся.\nРэдка хто бачыў святара Уладаса без усмешкі. Іншы скажа: вось дык аптыміст! Толькі тыя, хто яго добра ведалі, маглі сказаць, што на самой справе ксёндз меў праблемы, хварэў, але не выносіў уласныя цяжкасці на людзі, бо ў кожнага свае клопаты. Проста карыстаўся правілам—праз усмешку дарыць іншым давер, святло, дабрыню.\nБудучы госцем часопіса "Бярозка", святар прыгадваў: "Маё дзяцінства прайшло ў тыя часы, калі школьнікам нельга было хадзіць у касцёл, маліцца. Усё мы абавязкова павінны былі быць акцябратамі, піянерамі… Бацькі мае не былі фанатычнымі вернікамі, але часта мяне бралі ў касцёл. Мне спадабалася, і я пачаў хадзіць самастойна."\nМарыў паступіць у семінарыю ў Каўнасе. Адразу пасля школы туды не бралі. Уладас атрымаў прафесію майстра панчошна-вязальных апаратаў у тэхвучылішчы, затым адслужыў у арміі. Толькі пасля вучыўся на ксяндза.\nАмаль трыццаць год святарства. Пробашчам ксёндз Уладас у Міёрскай парафіі працаваў з 1985 па 2000 год. Пачатак душпастырскай дзейнасці прыпаў на нялёгкі час. Згадваў, што за наведванне касцёла аднойчы настаўніца хіміі ўдарыла па твары дзяўчынку. "Правініўшыхся" школьнікаў выстаўлялі і на кожнай лінейцы.\nУ канцы 80-ых гадоў прыйшло адраджэнне веры, свабода ў яе вызнанні. Нарэшце пры міёрскай парафіі адчынілася нядзельная школа, дзе дзеці вучылі малітвы, рыхтаваліся да першай камуніі, да біжмавання. На свята Божага Цела праводзілася працэсія вакол касцёла. На ахвяраванні вернікаў у 1994 годзе ля святыні ўстанавілі адзіны ў Еўропе помнік Ненароджанаму дзіцяці, а праз пяць год—скульптуру Маці Божай з Дзіцяткам Езусам, якая сімвалічна лічыцца Ратавальніцай тонучых. Нядаўна яе перамясцілі ад касцёла на Набярэжную. Пад кіраўніцтвам ксяндза Уладаса на новых могілках ля Міёр пабудавана капліца. Святар заўсёды шчыра працаваў разам з парафіянамі, выконваў розныя рамонтныя і будаўнічыя работы.\nДзякуючы ксяндзу Уладасу ў касцёле загучала мілагучная беларуская мова. Літургія стала больш зразумелай для вернікаў маладога пакалення. Увогуле службы праводзіў на трох мовах: польскай, беларускай і рускай. Касцёл паступова станавіўся цэнтрам не толькі рэлігійнага, але і культурнага жыцця. У красавіку 1991 года тут адбыўся канцэрт Беларускай дзяржаўнай капэлы імя Р. Шырмы. Гучала класіка розных эпох і народаў. Грошы за выступленне ахвяравалі раённай бальніцы для набыцця апаратуры.\nСвятар лічыў, што выхаванню ў веры будзе садзейнічаць газета. З лютага 1991 года выдаецца "Голас душы" накладам у 500 асобнікаў. На старонках выдання асвячаліся падзеі парафіі і касцёла на Беларусі, тлумачыліся каталіцкія традыцыі, змяшчаліся малітвы і песні на беларускай мове, бо малітоўнікаў на той час было мала і тыя—польскія. Свет пабачыла амаль дзесяць нумароў газеты. У той жа год міярчане ўдзельнічалі ў пілігрымцы ў Беласток, дзе маліліся з Папам Рымскім Янам Паўлам ІІ, сучасным святым з Польшчы.\nКсёндз Уладас любіў працаваць з моладдзю. Арганізаваў маладзёжны фестываль рэлігійнай песні, што праходзіў на паўвостраве. Улетку 1992 года адбылася першая пешая пілігрымка Міёры-Будслаў. 30 вернікаў пад кіраўніцтвам ксяндза Уладаса рушылі з палявой кухняй у дарогу да Маці Божай Будслаўскай. Ішлі праз палі і лясы, гарады і вёскі. У дарозе спявалі рэлігійныя спевы і маліліся на Ружанцы. З кожным годам колькасць пілігрымаў расла: ад сотні да двух соцен вернікаў з Міёр выпраўлялася да Будслаўскай святыні.\nШмат рэлігійных песень з польскай на беларускую мову пераклаў ксёндз з Літвы Уладас Пятрайціс. Ён меў "аксамітны" голас і добра спяваў. Па яго запрашэнні ў Міёрах арганісткай працавала Марына Скуратовіч з Мінска. Сумеснымі намаганнямі быў выдадзены зборнік спеваў з нотамі на беларускай мове, якім і сёння карыстаюцца ў розных парафіях краіны.\nКсёндз Уладас Пятрайціс сябраваў з настаяцелем мясцовай царквы Мікалаем Рундам. На ўрачыстыя набажэнствы пробашч заўсёды запрашаў айца Мікалая. Наведваў яго і сам. Не дзялілі святары Уладас і Мікалай па канфесіі тых, хто аказаўся ў складанай жыццёвай сітуацыі. У каго атрымлівалася, той і дапамагаў патрабуючым, адзінокім састарэлым, шматдзетным сем'ям.\nАктуальным і сёння з'яўляецца пажаданне святара чытачам часопіса "Бярозка": "Знайсці Бога. Гэта не вельмі цяжка. Толькі не трэба шукаць Яго недзе ў незямных сферах, у космасе. Бога трэба шукаць у сваім сэрцы, у сваіх сябрах, у бацьках, таму што ў кожным чалавеку ёсць Бог, і калі вы творыце дабро — вы набліжаецеся да Яго."\nПахаваны ксёндз-канонік Уладас ля міёрскага касцёла. Сёлета на магіле ўстаноўлены гранітны помнік у выглядзе анёла (аўтар — Аляксандр Чарняўскі). Штогод 2 лістапада вернікі пасля набажэнства скіроўваюцца да магілы былога пробашча, каб запаліць свечку і памаліцца за душу святара. І ў буднія дні спыняюцца людзі ля месца яго спачыну, ускладаюць жывыя кветкі. Прыгадваюць добрыя справы і моляцца.\nНеацэнны каштоўны скарб веры і любові да Бога і людзей перадаў ксёндз Уладас не аднаму пакаленню. Памяць пра яго будзе жыць у вяках!\nФота Казіміра БЛАЖЭВІЧА з архіва рэдакцыі 1992 і 2017 гадоў, і з касцёльнай хронікі.\nПамёр Владас Пятрайціс\nПахаванне ксяндза Владаса Пятрайціса\nЗаўтра 1 лістапада — Дзень усіх Святых. У Міёрскім касцёле будуць маліцца ў наступным парадку: 8,12,18\nПадчас актавы Успаміну памерлых на могілках праходзяць набажэнствы.\nДаслана EP7, 02.11.17\nКостёл Миоры, рэлігія, Уладас Пятрайціс, Мёры


Бегаць можна і зімой. Парады бывалага\n17 января 2018 Спорт Беларуская 0\nЗ надыходам зімы многія аматары бегу пераходзяць на трэнажоры. Але баяцца халадоў не варта, сцвярджаюць вопытныя атлеты. Удзельнікі маладзечанскага клуба аматараў бегу «Рэгіён», якіх можна заўсёды сустрэць на гарадскім стадыёне, сваім асабістым прыкладам нагадваюць, што трэніроўкі на свежым паветры ў халодную пару года не прынясуць ніякіх праблем, калі прытрымлівацца некаторых простых рэкамендацый.\nНеаднаразовы прызёр і пераможца рэспубліканскіх і міжнародных спаборніцтваў Віктар Болсун наогул не бачыць асаблівых праблем у зімовых трэніроўках. Аднойчы ў час нашай размовы прызнаўся, што асабіста для яго прабежкі ў халоднае надвор’е нічым не адрозніваюцца ад летніх.\n— У спякоту таксама ёсць свае цяжкасці, асабліва калі бяжыш марафон, — адзначае ён. — Затое цяпер, напрыклад, лягчэй дыхаецца. Дарэчы, для бегуноў восень і пачатак зімы былі самыя ідэальныя і для трэніровак, і для спаборніцтваў.\nУ гэтыя дні наш зямляк рыхтуецца да ўдзелу ў 49-м міжнародным марафоне пад назвай «Дарога жыцця», які адбудзецца 28 студзеня. Тысячы спартсменаў і аматараў выйдуць на знакамітую блакадную дарогу, каб аддаць даніну памяці загінулым абаронцам блакаднага Ленінграда, а таксама паспаборнічаць у бегу на доўгія дыстанцыі. Віктар Болсун ужо некалькі гадоў запар, нягледзячы на надвор’е, стартуе на «Дарозе жыцця». Нядаўна ён зайшоў у рэдакцыю і падзяліўся сваімі ўспамінамі аб удзеле ў гэтых спаборніцтвах.\n— Марафон «Дарога жыцця» заўсёды вельмі цяжкае выпрабаванне для атлетаў, нават самых вопытных, — расказвае Віктар. – Быў час, удзельнікам даводзілася стартаваць у сапраўдную сцюжу, калі слупок тэрмометра апускаўся ніжэй за 15 градусаў. Таму без спецыяльнай фізічнай падрыхтоўкі ехаць туды не мае сэнсу. Таксама кожны атлет павінен быць экіпіраваны згодна з умовамі надвор’я.\nВ. Болсун даў некалькі парад тым, хто хоча трэніравацца зімой, але не ведае, з чаго і як пачынаць.\nУ халоднае асенняе і зімовае надвор’е традыцыйную размінку перад бегам варта праводзіць не на вуліцы, а ў цёплым памяшканні. Гэта дазволіць вам хутка разагрэць мышцы ва ўсім целе пры спрыяльнай для арганізма тэмпературы. Такім чынам, на вуліцу вы выйдзеце добра разагрэтым і з гнуткімі суставамі, што дазваляе адразу прыступіць да актыўнай фізічнай работы.\nАпранайце шматслойнае адзенне\nПры выбары спартыўнага адзення кіруйцеся правілам: пара тонкіх слаёў адзення лепш абароніць ваша цела ад холаду, чым, напрыклад, адзін тоўсты джэмпер. А сучасныя высокатэхналагічныя матэрыялы дазваляюць спартсмену нават у марознае надвор’е апранаць параўнальна лёгкае адзенне, у якім не адчуваецца ніякага дыскамфорту. Першы слой – ніжняя бялізна (зімой – больш цёплая). Яна знаходзіцца бліжэй да цела, таму павінна «дыхаць» і прапускаць вільгаць. Бялізна з натуральных тканін не падыдзе, бо яна ўбірае пот і ўтрымлівае яго, тым самым перашкаджае цыркуляцыі паветра і выклікае перагрэў арганізма. У спецыялізаваных магазінах можна набыць вадалазку, тэрмакофту з доўгім рукавом або спецыяльную кашулю для бегу.\nНа бялізну варта апрануць цеплаізалюючае адзенне. Яго задача — размяркоўваць пот і падтрымліваць аптымальную тэмпературу цела, не дапускаючы ахаладжэння. Гэты слой неабходны, калі даводзіцца бегаць пры тэмпературы паветра ніжэй за 10 градусаў. Найбольш падыходзяць спартыўныя джэмперы, талстоўкі, мембранныя курткі з сінтэтыкі, флісу або тонкай шэрсці.\nНарэшце, трэці слой павінен абараніць вас ад такіх капрызаў надвор’я, як вецер, дождж або снег. Звычайна вырабляюць верхняе адзенне з натуральных або штучных матэрыялаў з уцяпляльнымі элементамі. Гэта могуць быць розныя мембранныя спартыўныя касцюмы, курткі, вятроўкі, камізэлькі. Пажадана наяўнасць капюшона — ён прыкрые шыю і дадаткова (шапка таксама абавязковая) сагрэе галаву ў марознае ветранае надвор’е.\nЯк вядома, найбольш схільныя да абмаражэння пальцы рук, нос і вушы. Размінка перад бегам дапаможа палепшыць цыркуляцыю крыві ў гэтых месцах, а выкарыстанне пальчатак, шаліка і шапкі зберагуць ад абмаражэння. Таму ў марознае надвор’е не палянуецеся апрануцца ва ўсе вышэйпералічаныя віды адзення.\nВыбіраем абутак па сезоне\nПры занятках бегам надзвычай важна правільна падабраць абутак. Калі размова ідзе пра асеннія і асабліва зімовыя прабежкі, то важна, каб красоўкі былі ўцепленыя натуральным або штучным мехам і ў той жа час яны павінны «дыхаць». Летнія красоўкі можаце смела адпраўляць на «зімоўку» ў шафу. Выбірайце абутак з магутным пратэктарам для лепшага счаплення з зямлёй, бо зімой заўсёды ёсць рызыка паслізнуцца. Яшчэ адна важная парада, якая тычыцца выбару правільнага абутку: для зімовых прабежак заўсёды бярыце красоўкі на 1-1,5 памера большыя. Гэта для таго, каб захоўвалася невялікая паветраная праслойка для захавання цяпла. Калі ж красоўкі будуць шчыльна прылягаць да ступняў, тады ногі хутка замерзнуць.\nЯк трэба харчавацца?\nКалі я выходжу на працяглыя прабежкі, бяру з сабой каларыйныя закускі, напрыклад, сухафрукты, энергетычныя гелі, вітамінныя батончыкі і іншыя падобныя прадукты. Важна, каб яны былі невялікага памеру (каб не «набіваць» страўнік падчас трэніроўкі) і адначасова даволі каларыйныя для здаволення пачуцця голаду. Што тычыцца звычайных прыёмаў ежы, асабліва ў дзень прабежак, то яны павінны быць таксама каларыйныя, каб забяспечыць арганізм неабходнай энергіяй, значная доля якой затрачваецца на трэніроўках. Аднак ад «хуткіх» вугляводаў лепш адмовіцца і ўвесці ў рацыён харчавання прадукты, якія змяшчаюць вялікую колькасць «павольных» вугляводаў, напрыклад кашы, вотруб’е.\nНе забывайце пра ваду\nУ халодны час года мы значна радзей адчуваем пачуццё смагі. Тым не менш, арганізму вада неабходная, бо значная частка вільгаці губляецца ў час трэніровак. Каб пазбегнуць абязводжвання, ваду трэба піць маленькімі глыткамі. Пажадана гэта рабіць як у час трэніроўкі, так і пасля яе.\nМагчыма, для навічкоў гэта будзе навіной, але хачу адразу папярэдзіць, што дыхаць ротам у час прабежак не рэкамендуецца. Прычым незалежна ад часу года. А восенню і зімой ротавае дыханне яшчэ больш небяспечнае, чым летам. Удыхаючы такім чынам халоднае паветра, вы рызыкуеце застудзіць бронхі і лёгкія. Таму ўважліва сачыце за сваім дыханнем. У час трэніровак лепш удыхаць носам, а выдыхаць ротам.\nУ моцныя маразы, калі на тэрмометры мінус 25 і ніжэй, зразумела, навічкам лепш устрымацца ад прабежак на свежым паветры. А вось для добра падрыхтаваных атлетаў гэта не перашкода. Рэгулярныя трэніроўкі ў любое надвор’е загартоўваюць арганізм і абараняюць яго ад хвароб.\nАвтор: Вячаслаў ТАБУЛІН.Маладзечанская газета


Скарбы грабніц - яшчэ адна з гэтых надзвычайных гульнявых аўтаматаў у Егіпце. Відэаслёт з пяці барабанамі, які працуе ад вядомага распрацоўніка праграмнага забеспячэння Playson, Гэта ўсё пра бясстрашны даследчык, які шукае магілу, запоўненую скарбамі.\nКалі б вы запоўнілі гульнявыя аўтаматы, арыентаваныя на Старажытны Егіпет - і мы не вінавацім вас - вы можаце паглядзець у іншым месцы. Але калі вы зацікаўлены ў тым, каб гуляць у іншую, вы маглі б зрабіць горш, чым скарбы грабніц. Слот, у які ўваходзяць дзевяць ліній аплаты, не знаходзіцца ў мільёне міль NovomaticКніга Ра, з удзелам многіх аднолькавых знакаў. Тэма, безумоўна, вельмі добра зношаная, але сам геймплэй у цэлым вельмі добры. Давайце паглядзім бліжэй ...\nДзеянне ў "Скарбах грабніц" адбываецца на сетцы 5 × 3 на фоне… ну, як мяркуецца, магіла. У любым выпадку цагляны мур прапісаны іерогліфамі, таму гэта даволі бяспечная здагадка. Шпулькі празрыстыя, мяжаваныя з маляўнічай рамай, а сімвалы ўключаюць у сябе звычайныя абразкі ігральных карт, стылізаваныя так, каб нагадваць скарбы. Звычайна ўзнікаюць артэфакты старажытнага Егіпта, такія як золата статуі і партрэт Вока Гор.\nЯкая экспедыцыя ў магілы без кіраўніцтва? Натуральна, у гэтым выпадку гульня ўключае ў сябе іконку, якая прадстаўляе самога даследчыка. Наш прыгожы даследчык-жанчына бландынка і на галаве носіць капялюш вялікага памеру.\nСкарбы грабніцы (FreeSpin) абноўлена: Студзень 20, 2019 аўтар: Аамир Berrey\n1 Скарбы грабніцы (FreeSpin)\n2.0.0.2 Двайны бонус покер\n2.0.0.3 Надзерці азадак\n2.0.0.4 Аліса прыгоды\n2.0.0.5 Wheres золата\n2.0.0.6 несмяротны раман\n2.0.0.8 дацкая фліп


05 чэрвень 2019, 15:06\nАльгерд Бахарэвіч. Фота Юлі Цімафеевай\nРасейскамоўная вэрсія кнігі Альгерда Бахарэвіча «Сабакі Эўропы» трапіла ў «кароткі сьпіс» чатырнаццатага сэзону найбуйнейшай расейскай літаратурнай прэміі «Большая книга». Пра гэта было абвешчана сёньня на Літаратурным абедзе ў маскоўскім ГУМе.\nУ «доўгім сьпісе» прэміі быў 41 твор 44 пісьменьнікаў. У шорт-ліст трапілі 12 зь іх.\nЗгодна з палажэньнем прэміі, штогод прысуджаецца тры прэміі. За першую пераможца атрымлівае каля 47 тысяч даляраў, другой прэміі — 23 тысячы, трэцяй — больш за 15 тысяч.\nРасейскамоўная вэрсія раману выйшла сёлета ў маскоўскім выдавецтве «Время». У апісаньні кнігі на сайце выдавецтва гаворыцца:\n«„Сабакі Эўропы“ Альгерда Бахарэвіча — раман аб чалавечай і нацыянальнай адзіноце, аб ілюзіях — пра дзяржаву, якой ня трэба мінулае і якая ўпэўненая, што ў яе сілах адмяніць будучыню, пра дыктатуру слова, ускраіну імпэрыі і пра яе эўрапейскую тугу».\nПры абвяшчэьніні кароткага сьпісу кіраўнік экспэртнай рады прэміі Міхаіл Бутаў асобна адзначыў, што аўтапераклад — кніга Альгерда Бахарэвіча «Собаки Европы» — сёлета ў прэміі бярэ ўдзел упершыню.\nПасьля абвяшчэньня сьпісу фіналістаў пачне працу журы прэміі - Літаратурная акадэмія. У складзе журы штогод працуе больш за 100 расейскіх прафэсійных літаратараў, дзеячоў культуры, навуковых работнікаў, грамадзкіх і дзяржаўных дзеячоў, журналістаў, прадпрымальнікаў.\nЧакаецца, што імёны ляўрэатаў прэміі будуць вядомыя сёлета ў сьнежні.\nНацыянальная літаратурная прэмія «Большая книга» была заснавана ў 2005 годзе «Цэнтрам падтрымкі айчыннай славеснасьці». У 2018 годзе пераможцамі сталі Марыя Сьцяпанава, Аляксандр Архангельскі і Дзьмітрый Быкаў.


Бляндынка ідзе ў прэзыдэнты\n01 люты 2015, 13:30\nНе нэрвуйцеся першыя, не спадзявайцеся другія, гэта ня ў нас, гэта ў суседзяў палякаў.\nУ беларусаў, як яны маглі пачуць днямі, нічога не памяняецца яшчэ ні сёлета, ні празь пяць гадоў. А вось у Польшчы жыцьцё зусім іншае: на бестэрміновае кіраваньне ніхто прывілею ня мае, там усе, можна сказаць, роўныя.\n35-гадовая Магдалена Агурэк (23 лютага ёй спаўняецца 36) будзе ўдзельнічаць сёлета ў прэзыдэнцкіх выбарах. Увага: кандыдаткай ад Саюзу дэмакратычнай лявіцы (СЛД). Зноў гэтая партыя ставіць на маладыя прыгожыя твары. Мінулым разам балятаваўся Гжэгаж Наперальскі, які выглядаў сьвежым, фотагенічным, інтэлігентным. І не хаваў свайго расчараваньня, што набраў значна менш галасоў, чым спадзяваўся. Магдалена Агурэк мала што зграбная бляндынка, дык яшчэ стала некалі Міс Шлёнска (Сілезіі).\nЦікава таксама, што новая кандыдатка ў пэўным сэнсе запрошаны «легіянэр», паколькі да СЛД не належыць, яна беспартыйная. Думкі ў самой СЛД на яе конт падзяліліся. Адны лічаць, што раз ня выйшла з кандыдатамі з партыйных шэрагаў, варта рызыкнуць, але не бракуе таксама скептыкаў. Агурэк ня ведае мэханізмаў палітыкі, яе выцягнулі як труса з цыліндра, няверацца некаторыя. Іншы дзяяч лявіцы пярэчыць: яна робіць прывабнае ўражаньне, яна ў добрай фізычнай форме… \nПрафэсія маладой кандыдаткі: гісторык, унівэрсытэцкі выкладчык. Яна абараніла дысэртацыю аб ерэтычных рухах часоў сярэднявечча. Падкрэсьлівае, што ў нядзелю абавязкова наведвае касьцёл. Але хоць мае ўсьмешку мадэлі з подыюму, як піша польская прэса, выглядае на чалавека з характарам і амбіцыямі. Яна рана засталася бяз маці, яе выхоўваў бацька, які працаваў гарняком. \nІ гэты яе характар выяўляўся ў імкненьні будаваць сваю кар’еру ва ўладных калідорах. Між іншым, муж яе — былы дэпутат Сэйму менавіта ад СЛД. Сама аднойчы паспрабавала вылучыцца, але ў Сэйм не прайшла. Была яна і ў штабе таго самага Гжэгажа Наперальскага на мінулых выбарах. Нядаўна стала тэлевядучай.\nПразь некалькі дзён пасьля абвяшчэньня яе ў студзені кандыдаткай на выбары 6 працэнтаў палякаў, як паказала апытаньне грамадзкай думкі, гатовыя былі аддаць за яе галасы. Хаця лідзіруе цяперашні прэзыдэнт Браніслаў Камароўскі — 65 працэнтаў, на другім месцы яшчэ адзін кандыдат, Анджэй Дуда — 21 працэнт.\nСтаршыня СЛД, палітык з досьведам, Лешэк Мілер задаволены: пра Агурэк напісаў нават «Playboy». А польская прэса стараецца знайсьці слабыя месцы ў яе біяграфіі, дакладней у кар’еры. Напрыклад, салідны часопіс «Polityka». Вядомы публіцыст Яцэк Жакоўскі свой тэкст у ім назваў «Праект Магдалена Агурэк». «Яна мае вялікі досьвед працы ў дзяржаўных установах? Хіба?». У СЛД сьціпла тлумачаць: Агурэк рана трапіла спачатку ў прэзыдэнцкую канцылярыю (яшчэ пры Квасьнеўскім), затым у канцылярыю прэм’ер-міністра (пры Мілеры). У адказ Анна Дамброўская піша 28 студзеня ў «Polityce»: «Аповеды палітыкаў СЛД пра багаты досьвед Магдалены Агурэк у важных дзяржаўных установах» выглядаюць выдумкай. Мы спраўдзілі, чым яна там займалася, піша аўтар. Чым жа? Паводле афіцыйных дакумэнтаў, у прэзыдэнцкай канцылярыі, а таксама ў прэм’ер-міністра яна праходзіла практыку. Толькі і ўсяго. Не працавала там на стаўцы, ня мела ніякага заробку.\nА тым ня менш, калі верыць Леху Валэнсу, за Магдалену Агурэк прагаласуюць незадаволеныя цяперашнім жыцьцём. Карацей, шанцы на галасы выбаршчыкаў яна мае. Непрыхільнікі кандыдаткі ад СЛД прызнаюць: яна можа быць даспадобы мужчынам, у якіх асабліва няма акрэсьленых палітычных поглядаў. Полькам таксама можа спадабацца, што нарэшце ў выбарах удзельнічае кабета! Адзін з былых палітыкаў СЛД першага шэрагу Владзімеж Цімашэвіч у інтэрвію часопісу «Newsweek» адгукаецца аб Магдалене Агурэк станоўча («сымпатычная, мудрая, добра адукаваная»), але лічыць, што яна не дапаможа партыі, хаця «мае шанец пазытыўна ўразіць». У кожным разе – як удзельніца выбараў можа закрануць у сваёй кампаніі важныя пытаньні, што турбуюць маладзейшае пакаленьне, людзей адукаваных, «мысьлячых, адкрытых на сьвет», «якія кепска пераносяць цяжкае паветра нашага роднага глухога закутку». Так мяркуе Цімашэвіч, які, між іншым, цягам 26 гадоў быў дэпутатам парлямэнту ад Беласточчыны.\nЦяпер у палякаў актыўна пішуць аб ранейшых спробах Магдалены Агурэк зарабляць на хлеб у тэлесэрыялах і ў кіно. Зьнялася ў некалькіх. Адзін нават называўся «Чаго баяцца мужчынкі, альбо сэкс у невялікім горадзе».\nПрозьвішча Агурэк, што й казаць, з тых, якія «мовяць». Адразу пачуліся жарты, што пачаўся «агурковы сэзон лявіцы». Я сам спачатку напісаў загаловак «Агурок ідзе на прэзыдэнта». Ведаючы польскую манеру перадаваць блізкагучныя прозьвішчы, дапускаю, што каб на беларускіх выбарах быў Агурок, палякі вельмі верагодна ягонае прозьвішча падалі б у сваёй рэдакцыі — Агурэк. Што маглі б зрабіць з прозьвішчам кандыдаткі ад СЛД нашы расейскамоўныя СМІ, цяжка сказаць. Некалі гарадзенскія газэты пачалі друкаваць праграму Польскага тэлебачаньня, на якім існавала перадача «З Огуркем по краю», быў такі вядомы журналіст Агурэк. Разгортваю аднойчы газэту і чытаю ў тэлепраграме: «С огурцом по стране».\nДарэчы, Магдалена Агурэк вельмі падобная да беларусак. Ну папросту ўвасабленьне «сінявокай рэспублікі». Але што там гаварыць: палякі і беларусы — блізкія па крыві. У іх, між іншым, нацыянальная птушка бусел (калі не лічыць гербавага арла) і ў нас. У іх зубар белавескі і ў нас ён. Толькі што піва з зубром мы ня маем, як яны, ад беластоцкіх «Дойлідаў».


Гульня Кветкавая мілая апранаецца. Гуляць онлайн бясплатна\nГульня Кветкавая мілая апранаецца анлайн\nКветкавая мілая апранаецца\nАпісанне гульні: Дзяўчына пайшла збіраць каханыя, яркія кветкі.Дапамажы ёй падабраць зручны, модны і прыгожы ўбор з стыльнымі ўпрыгожваннямі.Не забывай пра вялікую сумачку і пакладзі ў яго магутны фотаапарат, раптам гераіню сфатаграфуюць на фоне цудоўнага квітнеючай куста.\nДзяўчына пайшла збіраць каханыя, яркія кветкі.Дапамажы ёй падабраць зручны, модны і прыгожы ўбор з стыльнымі ўпрыгожваннямі.\n© playgame24.com - бясплатная онлайн гульня Кветкавая мілая апранаецца ().\nЗгуляйце ў онлайн флэш гульню Кветкавая мілая апранаецца бясплатна. Не забудзьцеся ацаніць гульню Кветкавая мілая апранаецца і падзяліцца гэтай гульнёй са сваімі лепшымі сябрамі.


Як заявіла намесьніца міністра аховы здароўя Беларусі Алена Богдан, Беларусь лепш забясьпечаная апаратамі штучнай вэнтыляцыі лёгкіх (АШВЛ), чым вядучыя заходнія краіны: «Беларусь мае 22 апараты на 100 тысяч насельніцтва. Калі мы падключым сюды наркозна-дыхальныя апараты, атрымаецца 38. Для параўнаньня: у ЗША гэтая лічба 18, у Італіі — 8,3, у Вялікай Брытаніі — 12,9». Ці праўда, што Беларусь забясьпечаная АШВЛ лепш за ЗША?\nПаводле інфармацыі, якая прыводзіцца ў New York Times (16.03.2020), у ЗША ёсьць 160 тысяч апаратаў вэнтыляцыі лёгкіх. На канец 2019 году ў ЗША жылі 332 865 306 чалавек. Такім чынам, атрымліваецца, што гэтая краіна мае 48 апаратаў на сто тысяч насельніцтва, а не 18, як паведаміла Алена Богдан. Акрамя таго, у рэзэрве ЗША маюць яшчэ 12 700 апаратаў.\nШто тычыцца Вялікай Брытаніі і Італіі, то лічбы, названыя намесьніцай міністра аховы здароўя, блізкія да афіцыйных дадзеных па гэтых краінах. На пачатак крызісу каранавірусу Італія мела 5 тысяч апаратаў АШВЛ, або 8,3 апарата на 100 тысяч насельніцтва. Гэта дакладна тая лічба, якую назвала Богдан.\nПаводле The Guardian, у Вялікай Брытаніі ёсьць 8175 АВЛ. Гэта 12 апаратаў на 100 тысяч насельніцтва. Паводле намесьніцы міністра аховы здароўя, забесьпячэньне Вялікай Брытаніі АШВЛ нават крыху вышэйшае.\nУсе краіны імкнуцца павялічыць колькасьць гэтых апаратаў у разгар пандэміі альбо за кошт іх вытворчасьці, альбо за кошт імпарту.\nА вось па падліках Аляксандра Лукашэнкі, у Беларусі ёсьць нават больш АШВЛ, чым сказала Алена Богдан: «У нас каля 3 тысяч апаратаў ШВЛ, плюс наркозныя можна выкарыстоўваць у крайнім выпадку», — заявіў ён 2 красавіка. Гэта значыць — 31 на 100 тысяч, а паводле Алены Богдан — 22.


24.03.2012 30.11.-0001 admin723Комментарии on КАБ ГАНАРЫЦЦА ПАСЁЛКАМ І ВЯРТАЦЦА ДАМОЎ З ДОБРЫМ НАСТРОЕМ\nКожны з нас штодзённа так ці інакш сутыкаецца са сферай жыллёва-камунальнай гаспадаркі. Праўда, калі ў кватэрах цёпла, на вуліцах чыста і дах не працякае, мы наўрад ці задумваемся, чыя ў гэтым заслуга, а як толькі нешта парушаецца ў працэсе жыццезабеспячэння – пачынаем вініць ва ўсіх смяротных грахах камунальнікаў. Ды давайце больш уважліва паглядзім на іх працу. Напрыклад, тыя ж дворнікі чуць свет ужо спяшаюцца прывесці ў парадак адведзеную тэрыторыю. Змагацца са снегападамі даводзіцца і ноччу, ліквідаваць аварыі, непаладкі – у траскучыя маразы, пры моцным ветры… Уявіце сябе на іх месцы. Магчыма, гэтая нялёгкая і зачастую няўдзячная работа заслугоўвае іншага – паважлівых адносін і добрых слоў?..\nМінулая зіма ўсім сваім суровым норавам выпрабоўвала камунальнікаў на трываласць: літасці не давалі шчодрыя порцыі снегу і “гарачыя” мінусы лютага. Але нават у самыя моцныя маразы, калі слупок тэрмометра апускаўся ніжэй за трыццаць, кацельні працавалі стабільна. Са снегам на замацаваных тэрыторыях змагаліся кругласутачна, дзе з’яўлялася неабходнасць – вывозілі. А ўжо з першым подыхам вясны, як заўсёды, пачаліся работы па навядзенні парадку на зямлі. Спачатку – ачыстка тэрыторый ад смецця, абрэзка дрэў, а потым, калі зямля падсохне і ўсталююцца больш цёплыя дзянькі, клопаты значна пашырацца.\nПланамі і задумамі, вынікамі працы за мінулы год падзяліўся дырэктар КЖУП “Брагінскае” Аляксандр Атрошчанка:\n–Сёлета свае намаганні будзем накіроўваць як на добраўпарадкаванне жыллёвага фонду, што падразумявае афарбоўку і ўцяпленне дамоў, рамонты дахаў, так і на замену водаправодаў, цеплатрас, якія выпрацавалі тэрміны эксплуатацыі. Выкананне такіх работ сваімі сіламі, без прыцягнення падрадных арганізацый, дазваляе пазбегнуць дадатковых затрат, палепшыць фінансавае становішча прадпрыемства. Для гэтага ў 2010 годзе быў створаны рамонтна-будаўнічы ўчастак, і ўжо за мінулагодні перыяд мы правялі значны аб’ём работ па мадэрнізацыі водаправодных сетак, устаноўцы індывідуальных ацяпляльных катлоў у чатырохкватэрным доме па вуліцы Паркавай у Брагіне, рамонце дахаў у дамах гарпасёлкаў, асфальтаванні.\nКожны год стараемся дапаўняць кампазіцыйна, уносіць нешта новае, арыгінальнае ў знешні выгляд райцэнтра. Клапоцімся, каб да позняй восені яго ўпрыгожвала яркае цвіценне кветак. І ўдвая радасней ад таго, што пашырэнне гарызонтаў добраўпарадкавання і навядзення парадку на зямлі дазволіла КЖУП “Брагінскае” стаць лідарам на абласным узроўні. У якасці заахвочвання атрымана 45 мільёнаў рублёў. Вядома, яны будуць накіраваны на карысць Брагіна. Ёсць, напрыклад, добрая ідэя абсталяваць у мікрараёне №2 вялікую гульнявую пляцоўку з малымі архітэктурнымі збудаваннямі, горкамі і арэлямі, дзе б маглі з задавальненнем бавіць час дзеці.\nУ працы не абысціся без тэхнікі, якой у нас налічваецца 36 адзінак. За мінулы год папоўнілі транспартны парк трыма трактарамі і аўтамабілем.\nДарэчы, будаўнічыя і рамонтныя работы ажыццяўляюцца на чале з Аляксандрам Дзегаўцовым, стан водаканалізацыйнай гаспадаркі – у полі зроку Вячаслава Вайтэнкі.\nДобраўпарадкаванне вядзецца пад кіраўніцтвам Дзмітрыя Шаўчэнкі, за абслугоўванне транспарту ў адказе Уладзімір Назаранка. Дзейнасць камунальнікаў у Камарынскай зоне – пад кантролем Сяргея Пугача. У цэлым жа ў нашай сферы сёння задзейнічана больш трохсот чалавек.\nЗ упэўненасцю можна канстатаваць, што словы “вада”, “цяпло”, “святло”, “чысціня”, “прыгажосць” на слыху ва ўсіх. Таму запыт на жыллёва-камунальныя паслугі быў, ёсць і застанецца, бо яны – першай неабходнасці. Заяўкі ў дыспетчарскую службу паступаюць штодня: камусьці неабходна спілаваць дрэва ці ўстанавіць агароджу, у кагосьці ўзніклі праблемы з сантэхнікай, некаму спатрэбіўся транспарт… Спецыяльна абсталяваны аўтамабіль гатовы выехаць у любы час сутак на месца ў выпадку аварыйнай сітуацыі. Аднак нямногія ўяўляюць, як няпроста падтрымліваць належны стан такога складанага механізма, якім з’яўляецца ЖКГ. Майстар ці рабочы ўчастка, інжынер ці слесар-сантэхнік – кожны з іх накіроўвае намаганні на тое, каб мы штодзённа адчувалі зручнасць, утульнасць і камфорт, ганарыліся родным пасёлкам, вярталіся дамоў з добрым настроем.\nНяхай жа ваша жыццё, паважаныя работнікі жыллёва-камунальнай гаспадаркі, будзе напоўнена пачуццём стабільнасці і надзейнасці. Поспехаў у дасягненні пастаўленых мэтаў, здароўя, шчасця і дабрабыту! З прафесійным святам!


"Маленькія хронікі Вялікага Сяла"\nв.Вялікае Сяло, 72\nТэл. (8 01716) 9 20 85\n(8 01716) 9 20 73\nДзяржаўная ўстанова адукацыi “Велікасельскі вучэбна-педагагiчны комплекс дзiцячы сад - базавая школа Дзяржынскага раёна “ была створана на базе дзяржаўнай ўстановы адукацыі “Велікасельскі вучэбна-педагагічны комплекс дзіцячы сад - сярэдняя агульнаадукацыйная школа Дзяржынскага раёна” 01.09.2010 года.\nДзяржаўная ўстанова адукацыі “Велікасельскі вучэбна-педагагічны комплекс дзіцячы сад - сярэдняя агульнаадукацыйная школа Дзяржынскага раёна”, зарэгістравана рашэннем Мінскага абласнога выканаўчага камітэта № 1081 ад 08.12.2005 года .\nДзяржаўная ўстанова адукацыі “Велікасельскі вучэбна-педагагічны комплекс дзіцячы сад - сярэдняя агульнаадукацыйная школа Дзяржынскага раёна” рашэннем Дзяржынскага раённага выканаўчага камітэта № 1697 ад 24.08.2010 года рэарганізавана ў дзяржаўную ўстанову адукацыі “Велікасельскі вучэбна-педагагічны комплекс дзіцячы сад - базавая агульнаадукацыйная школа”.\nДзяржаўная ўстанова адукацыі “Велікасельскі вучэбна-педагагічны комплекс дзіцячы сад - сярэдняя агульнаадукацыйная школа Дзяржынскага раёна” была створана рашэннем Дзяржынскага раённага выканаўчага камітэта № 1468 ад 15.11.2005 года на базе дзяржаўнай установы адукацыі “Велікасельская агульнаадукацыйная сярэдняя школа Дзяржынскага раёна”.\nДзяржаўная ўстанова адукацыі “Велікасельская агульнаадукацыйная сярэдняя школа Дзяржынскага раёна” была створана рашэннем Дзяржынскага раённага выканаўчага камітэта № 549 ад 11.05.2005 года на базе “Велікасельскай сярэдняй школы”, заснаванай у 1995 годзе.\n"Знакамітыя выпускнікі "...\nАсноўныя прагназуемыя (чакаемыя) вынікі дзейнасці\nДУА “Вялікасельскі вучэбна-педагагічны комплекс дзіцячы сад-базавая школа Дзяржынскага раёна” на 2017/2018 навучальны год па забеспячэнні стабільнага функцыянавання і павышэнні якасці адукацыі\n1. Ажыццяўляць ацэнку работы ўстановы адукацыі згодна з Крытэрыямі, зацверджанымі Міністэрствам адукацыі (загад ад 12.06.2014 г. № 526).\n2. Арганізаваць выкананне мерапрыемстваў, фінансавае забеспячэнне праграм (раённы бюджэт, пазабюджэтныя сродкі, спонсарская дапамога): Праграмы развіцця агульнай сярэдняй адукацыі ў Рэспубліцы Беларусь ;\n3. Забяспечыць функцыянаванне ўстановы ў адпаведнасці з патрабаваннямі Кодэкса Рэспублікі Беларусь аб адукацыі, якаснае выкананне вучэбных планаў, адукацыйных праграм і стандартаў. Павысіць эфектыўнасць факультатыўных заняткаў для забеспячэння ўласнай траекторыі развіцця вучня з улікам індывідуальных здольнасцей.\n4. Прадоўжыць рэалізацыю ў практыцы работы ўстановы Канцэптуальных арыенціраў сістэмы адукацыі Дзяржынскага раёна.\n5. Забяспечыць выкананне сацыяльных стандартаў ва ўмовах ўстановы адукацыі на 100%, патрабаванняў санітарных службаў, дзяржпажарнагляду, энерганагляду – на 100%; стабільнае ўмацаванне матэрыяльнай базы ўстановы адукацыі. Дабіцца ў дашкольнай установе аснашчэння не менш за 90%; аснашчэнне спартыўным інвентаром не менш за 95%.\n6. Прыняць удзел у мерапрыемствах па аптымізацыі сеткі ўстаноў адукацыі, спорту і турызму (пры неабходнасці).\n7. Захаваць стабільныя паказчыкі здароўя дзяцей ва ўстанове дашкольнай адукацыі (паказчык пропускаў па хваробе – не больш за 2,5 дня, выкананне натуральных нормаў харчавання – не менш за 90%).\n8. Пашыраць формы дашкольнай адукацыі (на 10%), захаваць ахоп дашкольнай адукацыяй дзяцей з года да шасці (78%).\n9. Забяспечыць базавы ўсенавуч дзяцей школьнага ўзросту на 100%.\n10. Ахапіць на 100% аказаннем карэкцыйна-педагагічнай дапамогі дзяцей з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця.\n11. Актывізаваць у VIII-IX класах прафесійную арыентацыю, накіраваную на павышэнне прэстыжу рабочых прафесій, з улікам патрабаванняў раёна.\n12. Працягунуць работу па павышэнню выхаваўчага патэнцыялу сям’і, фарміраванню усвядомленага бацькоўства.\n13. Арганізаваць ва ўстанове адукацыі работу дзіцячай перагаворнай пляцоўкі.\n14. Захаваць якасць вучэбных дасягненняў вучняў установы адукацыі (сярэдні бал паспяховасці за вучэбны год – 6,9).\n15. Павялічыць колькасныя паказчыкі ўдзелу ў абласных і рэспубліканскіх алімпіядах на 30%, захаваць колькасныя паказчыкі ўдзелу ў навукова-практычных канферэнцыях.\n16. Арганізаваць работу па захаванню ахопу вучняў ва ўстанове адукацыі факультатывамі – 100%, аб'яднаннямі па інтарэсах – да 95%, спартыўнымі секцыямі – да 75%. Задаволіць адукацыйныя запыты дзяцей на 100%, працягнуць развіццё платных адукацыйных паслуг.\n17. Пашырыць ахоп вучняў дадатковай адукацыяй праз установы дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі (не менш як 50%).\n18. Забяспечыць захаванне колькасці вучняў установы адукацыі, якія паспяхова ўдзельнічаюць у інтэлектуальных, творчых конкурсах, спартыўных спаборніцтвах.\n19. Не дапускаць колькаснага паказчыка супрацьпраўных паводзін вучняў установы адукацыі.\n20. Развіваць дзіцячы рух, самакіраванне, рост колькаснага ахопу вучняў грамадскімі арганізацыямі і аб'яднаннямі (100%).\n21. Павялічыць колькасць аб’яднанняў па інтарэсам па профілю тэхнічнай творчасці (25%), прыняць меры па развіццю робататэхнікі.\n22. Прадоўжыць работу краязнаўчага музея.\n23. Абнавіць практыку наведвання тэатраў, устаноў культуры, музеў г. Мінска, Цэнтра экалагічнага турызму в.Станькава.\n24. Паглыбіць работу па рэалізацыі сумеснай дзейнасці ў рамках супрацоўніцтва з дзіцячым часопісам “Буся”, “Вясёлка”.\n25. Забяспечыць удзел у рабоце міжшкольнага факультатыва для вучняў установы адукацыі (на базе гімназій раёна) “Міжшкольная акадэмія Дзяржыншчыны”.\n26. Прадоўжыць укараненне ў практыку кіравання ўстановай арганізацыйна-педагагічныя мадэлі дзейнасці (100%), элементы дыстанцыйнага навучання па вучэбных прадметах (да 5 накірункаў), эканамічнай адукацыі навучэнцаў праз дзейнасць школьнай бізнес-кампаніі “Гаспадар” (100%).\n27. Павысіць адукацыйны і кваліфікацыйны цэнз педагогаў, узровень іх прафесійнай кампетэнтнасці. Выканаць планы павышэння кваліфікацыі на 100%.\n28. Захаваць колькасць рэалізуемых інавацыйных, педагагічных праектаў раённага ўзроўню. Павысіць колькасць педагогаў-аўтараў сярод работнікаў на 30%.\n29. Арганізаваць якаснае харчаванне і дзейнасць савета па харчаванні, падвоз вучняў установы адукацыі.\n30. Не дапусціць у час адукацыйнага працэсу няшчасных выпадкаў з дзецьмі і работнікамі, страты імі здороўя.\n31. Забяспечыць выкананне асноўных паказчыкаў сацыяльна-эканамічнага развіцця за 2017 год:\nплатных адукацыйных паслуг – 110% (у супастаўляльных умовах); пазабюджэтнай дзейнасці – 106% (у супастаўляльных умовах); эканоміі ПЭР – мінус 3%; сабраць металалому – 3 т., макулатуры – 600 кг.


07 сакавік 2011, 14:44\nВыбітнаму польскаму кінарэжысёру Анджэю Вайду 6 сакавіка споўнілася 85 гадоў.\nАнджэй Вайда - адзін са стваральнікаў польскай кінашколы, хоць у маладосьці, яшчэ да пачатку Другой сусьветнай вайны ён хацеў быць афіцэрам, але ў кадэцкі корпус яго не прынялі. Пасьля вайны Вайда 5 гадоў вучыўся ў кракаўскай акадэміі мастацтваў, аднак, ужо практычна стаўшы прафэсійным мастаком, вырашыў, што гэта не ягоны шлях - і выбраў кіно.\nПералічыць усе зьнятыя майстрам фільмы і пастаўленыя ў тэатры спэктаклі, было б справай няпростай. Але калі казаць пра найбольш важныя працы рэжысэра, да іх, несумненна, можна аднесьці адзін зь ягоных першых гучных фільмаў - "Попел і дыямэнт", карціну аб трагічных лёсах маладых палякаў, якія ня могуць зьмірыцца з тым, што пасьля вайны Польшча застанецца пад кантролем камуністаў. Прычым зьняты фільм быў у 1958 годзе.\nЯшчэ адзін фільм, важны таксама і для самога рэжысэра асабіста, быў зьняты амаль праз 50 гадоў. "Катынь". У Катыні быў расстраляны бацька Анджэя Вайды - узяты ў палон чырвонаармейцамі афіцэр польскай арміі.\n«Пасьля шматлікіх спробаў і разважаньняў я прыйшоў да высновы, што фільм пра Катынь нельга здымаць выключна з мэтай паказаць гістарычную праўду аб тых падзеях. Гэта ўжо зрабілі гісторыкі і палітыкі. Я хацеў зрабіць фільм пра назаўсёды разлучаную сям'ю, пра надзею, пра брутальную праўду катынскага злачынства», - успамінае Анджэй Вайда.\nПасьля выхаду фільму на экраны першы некамуністычны прэм'ер Польшчы Тадэвуш Мазавецкі публічна падзякаваў рэжысэру: "Ваш фільм - гэта вялізны ўклад у тое, каб многія яшчэ лепш зразумелі тыя падзеі. Я вельмі рады, што фільм выйшаў на экраны, што стужка так глыбока і мудра ўспрынятая".\nПадчас паказаў "Катыні" ў Менску, якія ладзіў Польскі Інстытут, дэманстраваўся відэазварот Анджэя Вайды да беларускіх гледачоў. “Магчыма, самы важны факт — гэта фільм “Катынь”, які так доўга адкладваўся, а раскрывае такую важную для нас, палякаў, тэму, — зазначыў Анджэй Вайда. — У гэтай залі я з вамі духам і сэрцам, бо я хацеў бы з экрана сказаць, як моцна Польшчы патрэбныя сёньня сябры вакол сябе за гэтым агульным эўрапейскім сталом”.\nАнджэй Вайда прымаў актыўны ўдзел у апазыцыйным руху ў ПНР. У 1980 годзе рэжысэр прыехаў да страйкоўцаў на гданьскай суднавэрфі і ўвайшоў у склад камітэту дараднікаў "Салідарнасьці". За ім пастаянна сачылі супрацоўнікі спэцслужбаў, аднак Вайда працягваў здымаць кіно - занадта вялікая была яго вядомасьць у Польшчы і сьвеце, каб улады наважыліся забараніць рэжысэру працаваць.\nНягледзячы на салідны ўзрост, Вайда поўны энэргіі і рыхтуецца да здымкі чарговага фільму.\nНапярэдадні прэзыдэнт Польшчы Браніслаў Камароўскі прыняў рашэньне ўзнагародзіць Анджэя Вайду самай высокай польскай дзяржаўнай узнагародай - ордэнам Белага Арла.\nАнджэй Вайда неаднаразова выступаў у падтрымку грамадзянскай супольнасьці ў Беларусі.\nЭксклюзіўнае інтэрвію Анджэя Вайды для Радыё Свабода (2005)\nАнджэй Вайда – на беларускай “Свабодзе”\n"Катынь” прывезьлі ў Менск


Ісур Данілавіч Дземскі\nКерк Ду́ґляс (па-ангельску: Kirk Douglas; сапраўднае Ісур Данілавіч Дземскі, нарадзіўся 9 сьнежня 1916, Амстэрдам, Нью-Ёрк, ЗША) — амэрыканскі кінаактор і прадусар. Амэрыканскі Інстытут Кіно прызнаў яго адным зь лепшых кінаактораў усіх часоў.\nСын Гершэля Дземскага й Брыны Занґлель, гомельскіх габрэяў, якія ў 1908 годзе эмігравалі ў ЗША. Прафэсійна займаўся барацьбой ува Ўнівэрсытэце Сьвятога Ляўрэнція. Неўзабаве атрымаў адукацыю ў Амэрыканскай Акадэміі Драматычнага Мастацтва ў Нью-Ёрку. У 1941—1945 служыў на Флёце. Пасьля сканчэньня Другое сусьветнае вайны працаваў у рэклямнай сфэры, у тэатры й на радыё. У 1946 годзе з дапамогай акторкі Лорэн Бэкал, свае аднаклясьніцы па Акадэміі Драматычнага Мастацтва, быў упершыню запрошаны ў кіно.\nЗа сваю акторскую кар’еру Керк Дуглас тройчы намінаваўся на «Оскар» (за свае ролі ў фільмах «Чэмпіён», «Злодзей і прыгажуня» й «Прага жыцьця»), аднак саму ўзнагароду атрымаў толькі ў 1996 за 50-гадовую працу ў кіно. За свой унёсак у кінаіндустрыю атрымаў шэраг узнагародаў, у тым ліку ў 1984 атрымаў зорку на Галівудзкай Алеі Славы, а ў кастрычніку 2004 у гонар яго быў названы праспэкт у горадзе Палм-Спрынгз, Каліфорнія.


Карэспандэнты «Звязды» правялі дзень на вёсцы разам з участковым | zviazda.by\n27 красавіка, пятніца\nХатняя старонка » Грамадства » Рэгіёны » Карэспандэнты «Звязды» правялі дзень на вёсцы разам з участковым\nКарэспандэнты «Звязды» правялі дзень на вёсцы разам з участковым\nІдылія сельскага жыцця, якую так маляўніча ў сваіх праспектах распісваюць прадаўцы нерухомасці, далёка не заўсёды адпавядае рэальнасці. Блізкае знаёмства суседзяў адзін з адным прыводзіць да таго, што часта яны не стрымліваюць сябе ні на словах, ні ў дзеяннях. А разбірацца ва ўсіх спрэчках, а адпаведна, і тонкасцях узаемаадносін, заклікаюць, вядома ж, участковага інспектара...\nРанні пад'ём і 120-кіламетровая дарога ад Мінска да Капыля настройваюць, хутчэй, на турыстычны лад, чым на напружаную працу. Здаецца: якія канфлікты могуць узнікнуць на фоне такога жыццесцвярджальнага пейзажу? Адказ — розныя!\nЗ участковым інспектарам міліцыі Капыльскага РАУС Анатолем ТРАЯНАМ сустракаемся ў цэнтры Бучацінскага сельсавета — вёсцы Бучаціна. Малады інспектар прыйшоў на гэты ўчастак амаль адразу пасля Акадэміі МУС, каля трох гадоў таму. У яго адказнасці 18 вёсак, дзе пражывае 1850 чалавек.\nСпачатку наведваем Бучацінскі сельскі выканкам, з якім ўчастковы трымае цесную сувязь. Напрыклад, на яго базе праходзяць пасяджэнні грамадскага пункта аховы правапарадку. Старшыня выканкама Зоя Бордак адразу жа запэўнівае нас, што Анатоль Мікалаевіч тут на сваім месцы:\n— Пасля яго прызначэння сітуацыя кардынальным чынам змянілася, таму што наш участковы са спагадай ставіцца да ўсяго таго, што адбываецца тут.\nЧасу на размовы не так шмат, Зоя Мікалаеўна ў некалькіх фразах тлумачыць, з якім пытаннем да яе звярнуліся мясцовыя жыхары. На парадку дня — падзел тэрыторыі. Ехаць лепш неадкладна, бо, здаецца, канфлікт дасягнуў свайго піку.\nЯк толькі міліцэйская машына з'яўляецца ў зоне бачнасці канфліктуючых, яны адразу ж займаюць «баявую пазіцыю», яшчэ здалёк пачынаючы выкрыкваць сваю версію гісторыі.\n— Я была на рабоце, прыходжу, а бабка плот падкапвае з нашага боку. І брудную ваду да нас вылівае пад вішню! — скардзіцца больш маладая з жанчын, падтрымаць якую прыйшоў муж і нявестка з маленькім дзіцем.\n— Мы гэты плот ставілі, не хачу, каб ён гніў! — не саступае ёй іншая, якая адстойвае свае правы разам з сынам.\nЯблыкам разладу стала трыццацісантыметровая тэрыторыя, якая фармальна належыць адным суседзям, але плотам не абгароджана, таму прымыкае да саду іншых. Каб разабрацца ў сітуацыі, нам прыходзіцца выслухаць гісторыю ўстаноўкі плота саракагадовай даўніны, развагі пра тое, як дрэнна таптацца па чужой клубніцы і мноства непахвальных слоў ад суседзяў у адрас адзін аднаго. Прычым, размаўляць усе лічаць за лепшае хорам.\nЗмаўкаюць усе толькі пасля настойлівага прызыву ўчастковага:\n— Заўтра ў вас будзе землеўпарадкавальная служба, якая вызначыць дакладна, дзе чыя тэрыторыя. А пакуль, каб ніякіх спрэчак!\nУ дарозе па наступным адрасе інспектар расказвае нам, што канфлікт паміж суседзямі паўстаў яшчэ два гады таму, калі галава адной з сем'яў у п'яным выглядзе разбурыў чужы гараж. Дарэчы, гэта было паўторнае парушэнне за год, і ехаў на машыне ён разам з шасцігадовым унукам, таму з гэтай сям'ёй участковы добра знаёмы.\n— Як вы думаеце, ёсць тут якое-небудзь правапарушэнне? — нечакана пытаецца ў нас аб сітуацыі з заборам Анатоль. Пакуль мы не ведаем, што і думаць, ён тлумачыць: насамрэч, не. Двор не адносіцца да жылля, таму незаконнага ўварвання тут няма. Тым больш заходзяць суседзі на прыватную тэрыторыю без злога намеру, што, вядома, магло б пацягнуць за сабой пакаранне. Але рэагаваць на такія выклікі абавязкова трэба, бо ніколі не ведаеш, у што можа перарасці невялікая, на першы погляд, сварка.\nНе паспяваем мы ад'ехаць, як паступае чарговы сігнал. І зноў па тым жа пытанні. Гэтым разам дачнікі не могуць падзяліць свае ўладанні. Прычым землеўпарадкавальная служба тут ужо пабывала, але вынікамі праверкі застаўся задаволены толькі адзін бок.\n— У нас ёсць кропкі, па якіх праходзіць мяжа. Але суседцы яны не падабаюцца, таму яна ўвесь час адкідвае нашы абазначэнні, — спакойным (можа, таму, што няма апанента?) тонам распавядае пажылы мужчына.\nТым часам на вуліцы з'яўляецца цікаўная бабуля:\n— А што вы тут робіце? Яе (уласніцы суседняга ўчастка) да канца месяца не будзе. Чакайце!\nУчастковы пытаецца пра тое, ці ёсць яшчэ якія-небудзь скаргі, і абяцае вярнуцца, як толькі абодва бакі будуць на месцы.\n«Зноў ёсць праблемы...»\nВяртаемся ў Бучаціна. Па мясцовых мерках вёска лічыцца буйной і перспектыўнай у плане работы. Тут і школа, і дзіцячы сад, і крамы, і выканкам, і клуб, і падраздзяленне МНС, і лясніцтва... Толькі вось жаданне ўладкавацца на працу ёсць далёка не ў кожнага. Пад'язджаем да састарэлага доміка, уладальнік якога ўжо дзясятак гадоў перабіваецца толькі выпадковымі\nНа дзвярах для віду вісіць незачынены замок. У самім доме цёмна і, мякка кажучы, непрыбрана. На вокліч ніхто не адгукаецца. Не паспяваем мы расхвалявацца, што дарма прыехалі, як у двары з'яўляецца гаспадар.\n— Добры дзень! Як ідуць справы з п'янствам? — пытаецца ўчастковы інспектар.\n— Пакуль жа цвярозы! — горда заяўляе мужчына, хоць яшчэ далёка нават да абеду.\n— А што адносна пашпарта?\n— Зноў ёсць праблемы...\nДарэчы, праблемы гэтыя цягнуцца ўжо амаль 26 гадоў: мужчына так і не памяняў свой галоўны ідэнтыфікацыйны дакумент пасля распаду СССР.\nКаб аднавіць пашпарт, неабходна правесці складаную работу: знайсці сваякоў чалавека, усталяваць яго сувязі на момант 1991 года, каб родныя маглі пацвердзіць, што ён сапраўды той, за каго сябе выдае. Дарэчы, знаёмым паказваюць фотаздымкі трох людзей, на якіх яны павінны пазнаць менавіта свайго сябра.\nУчастковы чарговы раз тлумачыць, што трэба зрабіць для афармлення дакументаў, і строга абяцае асабіста пракантраляваць, каб працэс пайшоў хутчэй.\n— Раней ён адносіўся да буянаў, мог дазволіць сабе крычаць на вуліцы, дэбашырыць. Прыйшлося вельмі шмат з ім працаваць, каб хаця б супакоіць. Ведаеце, лепшая прафілактыка — гэта калі жыхары ведаюць, што ўчастковы заўсёды дзесьці паблізу. З усімі сталымі людзьмі стараюся пазнаёміцца, бо яны самыя даверлівыя, а таму ўразлівыя. Я лічу за лепшае, каб са мной звязваліся напрамую. Калі толькі патрапіў сюды, хадзіў ва ўсе ўстановы і пакідаў свой тэлефон, цяпер і праблемным жыхарам раздаю візітоўкі. І гэта працуе, — дзеліцца прафесійнымі сакрэтамі Анатоль Траян.\nНаколькі добра ўчастковы ведае свой сельсавет, зразумела нават па тым, што ён можа расказаць гісторыю практычна кожнага, каго мы сустракаем па дарозе. У вёсцы Садавічы, напрыклад, мы знаёмімся з сямейнай парай. Яны толькі пабаранавалі бульбу і ўжо трохі адзначылі важную падзею. Участковы доўга гутарыць з імі, нагадваючы, якія наступствы могуць быць ад іх прыўзнятага настрою: «Сустрэнемся ў вас у хаце. Паглядзім, у якіх умовах вы цяпер жывяце».\nМы на машыне едзем наперад. Аказваецца, сям'я вельмі праблемная. Муж і жонка працуюць жывёлаводамі на ферме. Жылі яны ў калгасным доме, пакуль той не згарэў, цяпер выдзелілі другі.\n— У іх двое сыноў. З імі мне сапраўды прыйшлося намучыцца: яны неаднаразова судзімыя за крадзяжы, прычым, не проста цягнулі тое, што дрэнна ляжыць, а адмыслова ўскрывалі крамы. Але толку ўдалося дамагчыся: адзін жыве ў суседняй вёсцы, працуе, другі афіцыйна з'ехаў на заробкі ў Расію, — расказвае ўчастковы.\nСпыняемся каля патрэбнага нам дома. Пакуль чакаем гаспадароў, Анатоль паспявае пагаварыць з адным з касцоў, якія працуюць побач.\n— Што зноў б'яцеся?\n— Ды я ж не хацеў! Так выпадкова атрымалася... — апраўдваецца мужчына, які ў сварцы ўдарыў сваю сужыцельку металічнай талеркай па галаве. Яна зняла пабоі, напісала заяву, праўда, са сваім кавалерам вырашыла не расставацца. А што: п'е толькі зрэдку, а астатняе — з кім не бывае?\nДарэчы, сітуацыі, калі ваюючыя бакі вырашаюць забраць заяву, вельмі распаўсюджаныя, асабліва калі справа датычыцца сямейных скандалаў. Мірацца і жывуць душа ў душу. Да наступнай бойкі.\nТым часам гаспадары нарэшце набліжаюцца да хаты. У двары нас сустракае, радасна віляючы хвастом, сабака. У самым доме, на здзіўленне, чыста.\n— Я ж казала, што мы стараемся. Вунь праводку памянялі, разеткі новыя купілі, — даказвае гаспадыня.\n— А з грубкай што будзеце рабіць? — цікавіцца інспектар, паказваючы на металічную печку пасярод пакоя. — Глядзіце, каб не паўтарылася нядобрая сітуацыя!\n— Да халадоў усё вырашым. Зараз амаль не карыстаемся, толькі есці прыгатаваць. Але гэта днём, спаць ніколі пры ёй не кладзёмся, — уступае ў размову мужчына.\nЗадаволеныя пераменамі да лепшага, накіроўваемся да брамы. Па дарозе ўчастковы пытаецца, як сыны.\n— Старэйшы ж прыажаніўся. Радасць у нас. Напэўна, надоўга там, у Расіі, застанецца, — без асаблівых эмоцый расказвае мужчына.\n«Галоўнае правіла — ніколі не падманваць»\nСабраўшы дастаткова матэрыялу, накіроўваемся ў бок Капыля. Але і тут не абыходзіцца без работы. Насустрач нам з каляскай ідзе жанчына, чыя сям'я знаходзіцца ў сацыяльна небяспечным становішчы. У жанчыны ёсць дзве дачкі: дарослая і зусім маленькая. Зараз цяжарная дачка разам з мужам і сынам вярнулася да бацькоў. І так здарылася, што і маці чакае папаўнення ў сям'і. У гэтым кругавароце роднасных адносін разабрацца зусім не проста, да таго ж у вялікай сям'і, якая мае агульную цягу да алкаголю, часта ўзнікаюць канфлікты. Але цяпер, як запэўнівае жанчына, цішыня ды супакой. Пацвярджае гэтую тэорыю і зяць, які следам за ёй едзе на веласіпедзе: «Мы ўжо дамаўляемся аб куплі дома, хутка з'едзем і будзем любіць адзін аднаго на адлегласці». Інспектар абяцае наведацца да іх у госці ў хуткім часе, а мы працягваем свой шлях.\n— У мяне ёсць дакладнае правіла: я ніколі не падманваю сваіх падапечных. Калі я кажу, што мы едзем ва ўчастак проста пагаварыць, значыць, так і будзе. І мне давяраюць, стала значна лягчэй шукаць праблемны кантынгент, з імі цяпер прасцей дамовіцца. Хоць бывае рознае. У адной п'янай бойцы на мяне кінуліся з сякеркай для сячэння мяса, але гэта не на маім участку было. Для мяне паказчык аўтарытэту тое, што ў выпадку чаго мне тэлефануюць на мабільны тэлефон, бо ведаюць, што я незалежна ад часу, калі гэта важна, абавязкова прыеду, — расказвае ўчастковы інспектар.\nНаперадзе ў яго — праца з дакументамі, на якую сыходзіць другая палова дня. Праўда, маладому інспектару гэта падабаецца. Ён прызнаецца, што калі займаўся матэрыяламі па незаконна выкапаным на дзяржаўнай зямлі кар'еры — дарэчы, парушэнне зафіксаваў спадарожнік — цэлы месяц вывучаў нарматыўную базу па тэме.\n— У гэтым галоўная, якая прываблівае мяне, спецыфіка нашай работы. З аднаго боку, ты пастаянна даведваешся нешта новае ў прафесійным плане, самаўдасканальваешся, з другога — вывучаеш псіхалогію людзей, уплываеш на іх каштоўнасныя арыенціры і бачыш, як іх жыццё мяняцца на тваіх вачах, — падвёў вынік Анатоль Траян.\nЗагаловак у газеце: Падзяліць тэрыторыю і «навесці масты»\nПа слядах аднаго звароту\nЯк затрымаць спецыялістаў на вёсцы?\nЯк захапленне прыносіць карысць на службе\nЦі змянілі б вы месца жыхарства дзеля працы?\nучастковы інспектар міліцыі\n21:13 Работы больш як 300 мастакоў прадставіць фестываль ART-MINSK\n20:04 Мінскі міжнародны клуб жонак паслоў правядзе дабрачынную вячэру\n19:08 Лідары Рэспублікі Карэя і КНДР разам пасадзяць дрэва ў знак прымірэння\n18:16 З нядзелі ў Беларусі ўсталюецца цёплае надвор'е\n18:14 Працоўныя пенсіі з 1 мая павялічацца ў сярэднім на 5,4%\n17:11 Мінчанка перапрадала тэлевізар, не выплаціўшы лізінг да канца\n16:41 БРСМ даў старт рэспубліканскаму праекту "Кветкі Вялікай Перамогі"\n16:07 У сталіцы затрымалі двух мужчын з двума кілаграмамі насвая\n15:29 У Быхаўскім раёне скралі ўчастак чыгункі\n14:01 Выбары прэм'ер-міністра ў Арменіі адбудуцца 1 мая\n3094 Мінінфарм абнародаваў спіс экстрэмісцкіх матэрыялаў\n968 Якія змены на другасным рынку жылля\n404 Рэспубліканскі суботнік прайшоў у Беларусі\n303 Аўдыякнігі ад PRASTORA.BY атрымалі дзеці са слабым зрокам\n298 Аляксандр Лукашэнка звярнуўся з Пасланнем да беларускага народа\n297 Як не «згарэць» на рабоце?\n292 У сацыяльнай сетцы «ВКонтакте» можна выбраць каралеву\n291 Міністр інфармацыі працаваў на малой радзіме ў Пухавіцкім раёне\n271 У Расіі выйшаў зборнік «Аповесці» Васіля Быкава\n258 Брэсцкі вучоны адкрывае для нас гісторыю тысячагадовага Берасця


Каля 1 000 артыкулаў змешчана пад адной вокладкай. Ва ўступным артыкуле энцыклапедысты адзначаюць: “Энцыклапедыя – гэта першы крок, трывалая прыступка да стварэння паўнавартаснай шматтомнай персанальнай энцыклапедыі «Уладзімір Караткевіч». Некаторыя артыкулы могуць стаць тэмай для абароны кандыдацкіх і доктарскіх дысертацый, натхніць студэнтаў на напісанне курсавых работ. Настаўнікі знойдуць шмат карыснай інфармацыі для падрыхтоўкі ўрокаў, а вучні – дадатковы матэрыял для атрымання высокай адзнакі. На ніве караткевічазнаўства ёсць яшчэ да канца не распрацаваныя тэмы – гэта багатая глеба для маладых спецыялістаў”. Такім чынам, выдаўцы сціпла заўважылі, што адзіны том, у якім сабрана ўсё ж неймаверна шмат інфармацыі пра жыццё і творчасць класіка беларускай літаратуры, – проста пачатак.\nІ ўсё ж зроблена вялікая, вартая станоўчых ацэнак справа. Нагадаем, што персанальных энцыклапедый не так і шмат увогуле. І зусім няшмат іх у гісторыі беларускага кнігадрукавання. Няма і паўстагоддзя, як такія выданні, дзякуючы “Беларускай Энцыклапедыі...”, пачалі з’яўляцца на свет. У 1986 годзе выйшла аднатомная персанальная энцыклапедыя “Янка Купала”. Параўнальна нядаўна – паўторнае выданне ў трох тамах. Ёсць персанальныя энцыклапедыі, прысвечаныя Францыску Скарыну і Максіму Багдановічу. І вось героем яшчэ адной персанальнай энцыклапедыі становіцца аўтар рамана “Каласы пад сярпом тваім”, іншых неўміручых твораў і ўсё, што звязана з яго імем.\nУ чытача новага выдання (удзел у стварэнні апошняга ўзялі многія і многія дасведчаныя аўтары) з’явіцца віртуальная магчымасць адправіцца па розных адрасах, дзе жыў і дзе пісаў свае творы вялікі пісьменнік. Арэнбург (“У Арэнбургу скончыў шосты клас”, – з аўтабіяграфіі У. Караткевіча), Віцебск, Гродзеншчына, Далёкі Усход (плёнам уражанняў Караткевіча ад убачанага стала аповесць “Чазенія”), Друскінінкай, Дубулты, Кіеў (у час вучобы ў Кіеўскім універсітэце Уладзімір зацікавіўся гісторыяй паўстання 1863–1864 гг.; актыўна займаўся навуковай работай, удзельнічаў у археалагічных раскопках, супрацоўнічаў з многімі музеямі, пісаў вершы), Крым, Кунгур (некаторы час знаходзіўся ў яго наваколлі ў дзіцячым доме ў Вялікую Айчынную вайну), Лесавічы (вёска ў Кіеўскай вобласці, дзе пасля заканчэння Кіеўскага ўніверсітэта пісьменнік працаваў настаўнікам), Масква, з якой Уладзіміра Сямёнавіча звязвала надзвычай шмат, Мір... Магчыма, што і не ўсе караткевічаўскія адрасы ўвайшлі ў энцыклапедыю, пра некаторыя гарады, паселішчы, мясціны напісана вельмі сцісла. І ўсё ж у гэтых згадках – сапраўдная караткевічаўская геаграфія, якая тлумачыць і характар многіх твораў.\nНадзвычай захапляльнымі падаюцца артыкулы пра сяброў, блізкіх Караткевічу людзей: Адама Мальдзіса, Вячаслава Рагойшу, Таццяну Кабржыцкую, Рыгора Барадуліна, Сяргея Панізніка... Часам пра некаторых з сяброў, добрых знаёмых напісана коратка, зусім лаканічна. Але ж нельга не ўлічваць, што перад намі – энцыклапедычнае выданне, якое і патрабуе гэтай лаканічнасці. Асобна расказваецца пра творы класіка. Многія тэмы – пра гістарычныя падзеі, пэўныя мастацкія з’явы, віды мастацтва, жанры літаратуры ў дачыненні да творчасці У. Караткевіча: “Грунвальдская бітва”, “Дакументальнае кіно”, “Дэтэктыў”, “Балада”, “Неарамантызм”, “Сатыра”... Шмат артыкулаў – пра мастакоў, акцёраў, рэжысёраў, з якімі сябраваў пісьменнік, што нараджалі творы пад уплывам яго раманаў, аповесцей, вершаў, здымаліся ў фільмах па творах У. Караткевіча, ігралі ў спектаклях па яго п’есах.\n“Уладзімір Караткевіч” – пачатак энцыклапедычнага асэнсавання жыцця і творчасці слаўнага сына нашай Бацькаўшчыны. Важна захаваць энергію, пашырыць ініцыятывы, якія спрыялі нараджэнню гэтага па-свойму ўнікальнага творчага, навукова-выдавецкага праекта. І ў такім разе ў энцыклапедыі “Уладзімір Караткевіч” абавязкова будзе працяг.\nАўтар публікацыі: Кастусь Лешніца.


Catholic.by - Калі вялікія становяцца малымі\nПамятаеце той момант у Евангеллі паводле Лукі (9 раздзел), калі Езус сказаў, што будзе выдадзены ў рукі людзей, а вучні Яго слухалі адным вухам, не разумелі, а «баяліся запытацца ў Яго аб гэтым Слове». І адразу: «З’явілася ж у іх думка, хто з іх большы».\nНасамрэч, гэта такая сур'ёзная думка, якая можа запоўніць не адну галаву, то і не дзіўна, што Хрыстовы словы ўжо не змяшчаліся ў вучнях. Часам сустракаюцца такія занятыя дзелавыя-дзелавыя людзі, якія чуюць усё, што ім кажуць, але не надаюць увагі другасным, у іх разуменні, рэчам: «Так, гэта не гарыць, займуся пасля».\nУласнымі трывогамі вучні пераймаліся больш, чым словамі Настаўніка. За тры гады прабывання з Езусам апосталы — можа, не так, як маглі б ці як нам бы хацелася, — але выраслі над сабой. Ды неяк так выраслі, што сталі загароджваць сабой Хрыста, і нават ганарыліся гэтым. Ну і хацелі, вядома, неяк сваю вялікасць упарадкаваць.\nЕзус, «ведаючы думкі сэрца іх», хацеў даць ім прыклад добрай іерархічнасці, аб якую не трэба было б ламаць галовы і сэрцы. Узяў дзіця і «паставіў яго каля Сябе і гаворыць ім: "Хто прыме гэтае дзіця ў імя Маё, той Мяне прымае, бо хто Мяне прыме, прымае Таго, Хто Мяне паслаў. Бо хто найменшы сярод вас усіх, той ёсць большы».\nШто я чую зараз у гэтых словах: хто адкладзе ўбок сваю важнасць і выслухае Хрыста, як малога хлопчыка, і дасць веры Яго словам, і будзе думаць над імі, і задаваць пытанні (бо хто ж пабаіцца задаць пытанні дзіцяці?), пра таго чалавека можна сказаць, што ён прыняў і пачуў Езуса.\nПраўда, у мяне за 13 гадоў мацярынства выпрацаваўся прафесійны рух адносна дзяцей, якія да мяне набліжаюцца: накарміць. Не, кажа Хрыстус, ты паслухай.\nНа здымку камяні-гладышы (вучні) падтрымліваюць адзін аднаго ў нязручнай пазіцыі, бо паасобку яны паваляцца. За імі не бачна іншым нічога. Невысокі камень, які абазначае Хрыста, стаіць на першым плане з маленькім дзіцём-каменьчыкам перад ненатуральна падросшымі вучнямі.\nШто значыць быць малым?\nАле вернемся да Евангелля. Мяркуючы па рэакцыі вучняў, яны вельмі літаральна ўспрынялі апошнюю фразу пра найменшага сярод іх. Магчыма, маладому апосталу Яну ў вызначэнні «большага» сярод 12 не адводзілі вялікай ролі. Але, пачуўшы пра найменшага, менавіта ён стаў аўтарытэтным вучнем і вырашыў скласці невялічкую справаздачу.\n«Адказваючы, Ян сказаў: "Мы бачылі, як нехта ў імя Тваё выганяў дэманаў, і мы забаранілі яму, бо ён не ходзіць з намі”». Невядома, ці ён ставіў гэта сабе ў заслугу, ці турбаваўся аб правільнасці забароны.\nФакт у тым, што вучні Хрыста вырашылі такім чынам адрэагаваць на зло, якое сустрэлі. А крыху пазней, вырушыўшы ў дарогу, Ян з Якубам папросяць дазволу спапяліць паселішча самаранаў, якія па сваіх прычынах адмовіліся прыняць Езуса на начлег.\nЗдаецца, толькі-толькі апосталам сказана было: «Не забараняйце, бо хто не супраць вас, той за вас», і Езусу зноў даводзіцца грозна глядзець на іх, сыноў грому, якія вучацца-вучацца ды ўсё растуць, а не малеюць.\nБо што значыць быць малым, акрамя таго, што задаваць процьму пытанняў?\nУ выпадку вучняў, не засланяць сабой Хрыста іншым людзям, лічачы сябе аўтарытэтамі і малайцамі. Калі любуюцца вучнем, то любуюцца не ім, не ягонымі цудоўнымі якасцямі, але Богам любуюцца, які выяўляецца ў гэтым чалавеку праз свае дары.\nЯ захапляюся шчырасцю апосталаў, якія расказалі пра гэтыя выпадкі ўсім хрысціянам. Расказалі зусім як дзеці. Езус ведаў, што ўрэшце яны імі стануцца. Пад Ягоным крыжам яны сталі дзецьмі, бездапаможнымі, спалоханымі, асірацелымі. А якія ж сапраўды вялікія рэчы зрабілі потым, атрымаўшы Духа Святога, Духа ўсынаўлення...\n«Таму што ўсе, каго вядзе Дух Божы, — гэта Сыны Божыя. Вы ж не прынялі духа няволі, каб зноў баяцца, але прынялі Духа ўсынаўлення, у якім мы клічам: Абба, Ойча! Гэты самы Дух сведчыць духу нашаму, што мы дзеці Божыя. А калі дзеці, то і спадкаемцы. Спадкаемцы Божыя, спадкаемцы разам з Хрыстом, калі толькі мы церпім разам з Ім, каб разам з Ім і ўславіцца» (Рым 8, 14-17).


Людзі і неандэртальцы — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nВторник, 5 окт., 2010 79 admin\nБытавое насілле павялічвае колькасць нядобранадзейных сем’яў, прыводзіць да разводаў, пазбаўлення бацькоўскіх правоў, росту дзіцячай злачыннасці, суіцыдаў, забойстваў… Пра гэта многа гаворыцца і пішацца. Толькі самі пацярпелыя часцей за ўсё маўчаць.\nВысветліць, якая атмасфера ў тых ці іншых сем’ях, можна наведваючы іх. Менавіта з гэтай мэтай супрацоўнікі РАУС, райвыканкама і рэдакцыі накіраваліся ў чарговы рэйд. Шлях ляжаў у Нямойтаўскі сельсавет.\nПакуль машына імчала ў вызначаным накірунку, Наталля Рыбчанка, намеснік старшыні камісіі па справах непаўналетніх райвыканкама, і інспектарРАУС па справах непаўналетніх Юрый Пракапенка праглядалі паперы і па ходу расказвалі пра тыя сем’і, да якіх сёння мелі намер завітаць. У Нямойце да нас далучыўся старшыня сельскага Савета Анатоль Бараноўскі. Каму як не яму ведаць сітуацыю.\nПерад тым, як зайсці ў хату, Наталля Рыбчанка ў некалькіх словах характарызавала кантынгент: «Былі на ўліку як сацыяльна небяспечная сям’я. Выправіліся. Выхоўваюць трох дзяцей».\nНа парозе сустракае гаспадыня. Яна занятая на кухні. Муж спіць пасля начной змены — працуе пастухом. Побач дзеці, чыстыя, акуратна апранутыя.\nПытанняў да жанчыны не шмат: «Ці ўсё купілі дашколы?», «Ці патрэбна якая дапамога?»…\nА вось з Ірынай Ш. гаварыць прыходзіцца даволі сур’ёзна. Такія работнікі, як гэта жанчына, — галаўны боль арганізацый і прадпрыемстваў раёна. Яны — абавязаныя асобы. І штомесяц павінны выплачваць грошы на дзяцей, клопаты аб якіх узяла на сябе дзяржава. Прымусіць іх гэта рабіць часам бывае складана. Пастаянныя прагулы, п’янства… Выгнаць бы такога работніка… Ды толькі як ім выплачваць доўг, які часам дасягае 50 мільёнаў беларускіх рублёў!!! Ірына на сёння павінна дзяржаве 26 мільёнаў. Пасля таго, як яна не выйшла некалькі дзён на работу (працавала даяркай у Пурплеве), за групайкароў замацавалі іншую жанчыну, і тая засталася без работы.\nДом, у якім жыве Ірына Ш. разам з маці і двума братамі, больш падобны на хлеў. Чорныя бярвенні, якія напалову ў зямлі, вокны без шыб… Зразумела, што ў хаце няма і святла, яго даўно адключылі за няплату.\nЕжу сям’я Ш. рыхтуе на вогнішчы, якое распальвае ў хлеўчуку. Добры вецер — і «кухня» зложыцца, як кардонны домік (на здымках №№1, 3). Толькі гэта гаспадароў і гасцей не хвалюе. Калі рэйдавая група зайшла да Ірыны Ш., жанчына бавіла час з кавалерам.\nУ Ілоны Л. ля дома можна ногі зламаць: каробкі, тазікі, стары халадзільнік… (на здымку №2).\n— Колькі памятаю гэтую сям’ю, нічога не мяняецца. Жыць у такіх умовах для Ілоны норма, — расказвае Наталля Рыбчанка.\nСёння гэтая сям’я пад пільным наглядам. Калі сітуацыя зменіцца ў горшы бок, дзяцей прыйдзецца забраць у сацыяльны прытулак, пакуль мама не возьмецца за розум.\nЗавіталі ў госці яшчэ ў некалькі сям,яў. Дзякуй богу, усе бацькі былі цвярозымі, у хатах больш-менш прыбрана, меліся прадукты харчавання.\nЯк паказвае практыка, часцей за ўсё насілле адбываецца ў тых сем’ях, дзе злоўжываюць спіртнымі напоямі. Пытанне пра выпіўку члены рэйдазадавалі ў кожным доме. Толькі часам адказ і не быў патрэбны. Дастаткова паглядзець на твар субяседніка, на парадак у хаце, заглянуць пад стол, дзе звычайна састаўляюцца пустыя бутэлькі, — і ўсё станавілася зразумелым.\nПа выніках даследаванняў, што праводзіла Сусветная арганізацыя аховы здароўя, сямейнаму прыгнёту падвяргаецца кожная 6-я жанчына. Маўчаць ці паскардзіцца на мужа-злодзея? Многія выбіраюць першы варыянт. Толькі да чаго гэта прывядзе, невядома. У нашай краіне штогод падчас сямейна-бытавых скандалаў адбываецца каля 150 забойстваў.\n← Выборы Президента Беларуси. Образован состав районной комиссии\nМужчыны ў дэфіцыце →


ШЧЫРЫЯ СЛОВЫ ТАБЕ ПРЫСВЯЧАЮ… — ГУО «Минское областное кадетское училище»\nШЧЫРЫЯ СЛОВЫ ТАБЕ ПРЫСВЯЧАЮ…\nPosted on 14.10.2017 by Кадетское училище\nМатуля – самае дарагое, што ёсць у гэтым свеце. Гэта чалавек, якому ты можаш даверыцца поўнасцю і расказаць аб усім. Мы жывём у кадэцкім вучылішчы і можам абмяркоўваць нейкія пытанні з бацькамі толькі на выхадных, але і гэта важна: мы пачынаем цаніць тое, чаго штодзённа не заўважалі дома.\nГэты тыдзень у нашым вучылішчы быў прысвечаны Дню маці. Традыцыйна кадэты ўдзельнічалі ў шматлікіх мерапрыемствах і акцыях, якія ладзіліся ў імя любімых матуль: тэматычныя вечарыны, дзень вершаў пра маці, інфармацыйныя гадзіны.\nА заключным мерапрыемствам тыдня 14 кастрычніка стала канцэртная праграма, куды былі запрошаны матулі, цёці, бабулі нашых кадэтаў. Са сцэны гучалі цёплыя словы, віншаванні, песні, адрасаваныя самым блізкім і дарагім людзям.\nP.S. Акцыя для васьмікласнікаў “Шчырыя словы табе прысвячаю”.\nДарагая мая матуля!\nЯ вельмі сумую па табе, лічу дні да нашай сустрэчы. Я цябе вельмі люблю. Ты самае каштоўнае, што ёсць у маім жыцці.\nУспамінаю тыя дні, калі я яшчэ жыў дома і мы разам рабілі мае ўрокі, вучылі вершы. Хоць я і ныў часам, але з табою нельга было не вывучыць тыя вершы.\nЯ памятаю, як ты, выпраўляючы мяне ў школу, заўсёды жадала поспехаў. А зараз я паступіў у кадэцкае вучылішча, і мы бачымся вельмі рэдка. Твой голас у тэлефоннай трубцы заўсёды вяртае мяне ў цудоўныя дні маленства.\nМая любая мамачка, я цябе вельмі люблю і з нецярпеннем чакаю сустрэчы.\nЮшкевіч Павел, 8 “Б” клас\nМая любая матуля!\nТолькі цяпер, калі я ад цябе далёка, пачаў разумець, як многа ты для мяне значыш і як мне цябе не хапае. Твая ласка для мяне, як адпачынак на мяккай свежай траве. Твае рукі такія пяшчотныя… Толькі ў цябе такія рукі.\nКожны раз, калі мы не разам, мяне ахоплівае непераадольны смутак. Хочацца абняць цябе, пацалаваць, пабыць з табою. Хоць на хвіліначку, але абавязкова пабыць.\nКузняцоў Дзмітрый, 8 “Б” клас\nДзякуй табе, дарагая матуля, за тое, што жыццё мне падарыла, што начамі не спала.\nДзякуй за любоў тваю бязмерную, у цяжкія часіны мяне бараніла твая вера. Ты ў мяне самая прыгожая, цудоўная, найлепшая. Толькі з табою я магу размаўляць пра самае таемнае, ведаючы, што пра гэта будзем ведаць толькі мы. Я ўпэўненая, што ты заўсёды дапаможаш у цяжкую хвіліну, шчыра парадуешся майму поспеху.\nПрабач мяне за тое, што я часам раблю табе балюча. Разумею, што раблю памылкі, але я толькі вучуся жыць. Павер, маё сэрца разрываецца на кавалкі, калі я бачу ў тваіх вачах слёзы. Я люблю цябе!\nБарсевіч Алеся, 8 “Б” клас\nPrevious: ПРОФЕССИЯ КАК ОБРАЗ ЖИЗНИ\nNext: ПЕРЕНИМАЯ ОПЫТ


Хто выцясьняе хрысьціянаў зь Іраку?\n04 верасень 2004, 19:56\nСяргей Абламейка, Прага У нядзелю, 1 жніўня, побач з шасьцю хрысьціянскімі цэрквамі Багдаду і Масулу ў Іраку выбухнулі замінаваныя аўтамабілі. У гэты момант з цэркваў якраз выходзілі вернікі пасьля нядзельных набажэнстваў. У выніку некалькі дзесяткаў чалавек загінулі ці былі параненыя. Крыху пазьней групоўка пад назвай “Плянаваньне і адсочваньне” ўзяла адказнасьць за выбухі на сябе і заявіла, што гэта – пакараньне хрысьціянаў за “крыжовы паход” супраць ісьляму і мусульман. Што адбываецца вакол хрысьціянаў у Іраку, ці сапраўды іх выцясьняюць з гэтай краіны? Пра гэта – у чарговым выпуску перадачы “Сымбаль Веры” з удзелам беларускіх ды ірацкіх экспэртаў.\nУ 25-мільённым Іраку, як вядома, жыве каля 800 тысяч хрысьціянаў, якія належаць да адных з самых старажытных на зямлі цэркваў – асырыйскай, халдэйскай і армянскай. Да выбухаў Ірак пакідалі ў месяц 2-3 тысячы хрысьціянаў. За два тыдні пасьля выбухаў з краіны выехалі 40 тысяч вернікаў хрысьціянскіх цэркваў. У краіне пачасьціліся напады на хрысьціянскіх жанчын на вуліцах за тое, што яны ня носяць традыцыйныя ісьлямскія хусткі, пачаліся пагромы крамаў, што належаць хрысьціянам. Гэтыя падзеі далі падставу некаторым назіральнікам гаварыць пра мэтанакіраваны націск на хрысьціянаў з мэтай прымусіць іх пакінуць краіну.\nМы зьвярнуліся да супрацоўніка ірацкай службы нашага Радыё Хусэйна Саіда з просьбай адказаць на некалькі пытаньняў у сувязі з нападамі на хрысьціянаў у Іраку. Шэраг аналітыкаў сьцьвярджае, што пры Садаму становішча хрысьціянаў у краіне было лепшае. Як сытуацыя выглядае цяпер?\n(Хусэйн Саід: ) “Цяпер у Іраку становішча складанае. Пры гэтым ніхто ня можа сказаць, што становішча хрысьціянаў горшае за становішча мусульманаў ці наадварот. Становішча наогул крытычнае, і пройдзе вялікі час, каб яно вярнулася да нормы. Спадчына рэжыму Садама Хусэйна – вельмі цяжкая, прычым цяжкая ня толькі для хрысьціянаў, але і для мусульманаў. Што датычыць прадстаўніцтва хрысьціянаў у органах улады, дык у Іраку яно ніколі не было такім, як, напрыклад, у Лібане ці ў Сырыі. Але гэта таму, што ў тых краінах хрысьціянаў больш. У Іраку шмат хрысьціянскіх накірункаў – гэта і армяне, і кельдане, і праваслаўныя, і католікі. Пры гэтым, пачынаючы з 30-х гадоў ХХ стагодзьдзя яны актыўна мігруюць на Захад, у тым ліку ў ЗША”.\nНекаторыя назіральнікі сьцьвярджаюць, што ў Іраку адбываецца плянамернае выцясьненьне хрысьціянаў. Ці згодны супрацоўнік ірацкай службы нашага радыё Хусэйн Саід з такім меркаваньнем?\n(Хусэйн Саід: ) “Адносна цьверджаньняў некаторых назіральнікаў аб тым, што ў Іраку цяпер адбываецца выгнаньне “няверных”, можна сказаць наступнае. Я ня думаю, што гэта цяпер у Іраку самае галоўнае. У Іраку дзейнічае вельмі шмат тэрарыстычных групаў, многія члены якіх прыехалі зь іншых краінаў. Ёсьць радыкальныя мусульманскія групоўкі, зьвязаныя з Аль-Каедай. Яны заўсёды былі супраць Захаду, у прыватнасьці супраць ЗША. Можна нават сказаць, што групоўкі, што вядуць антызаходнюю вайну ў Іраку, ня маюць ніякага дачыненьня да іракцаў. Зь іншага боку, ёсьць і ў Іраку радыкальныя мусульмане, якія маюць сувязь з прыежджымі тэрарыстамі і фанатыкамі. Пакуль няясна, хто вядзе гэтае выгнаньне “няверных”. Ад такіх захадаў церпяць ня толькі хрысьціяне, але й мусульмане”.\nІ яшчэ адно пытаньне супрацоўніку ірацкай службы нашага радыё Хусэйну Саіду. Што будзе далей: ці застануцца хрысьціяне ў Іраку, ці будуць яны мець нейкае прадстаўніцтва ў органах улады?\n(Хусэйн Саід: ) “Хрысьціяне былі ў Іраку з даўніх часоў, яны ўдзельнічалі ў пабудове новага Іраку ў 20-я гады ХХ стагодзьдзя, яны ўдзельнічалі ў аднаўленьні культурнага жыцьця і наогул адыгрывалі значную ролю ў жыцьці Іраку. Думаю, што так будзе і далей. У Іраку шмат хрысьціянскіх помнікаў, пераважна на поўначы краіны – гэта сярэднявечныя манастыры і цэрквы, якіх няма ў іншых частках Усходу. Хрысьціяне складаюць меншасьць, колькі іх дакладна, пакуль ніхто ня ведае, але пэўна, што менш за мільён. Пры гэтым у Іраку жыве 25 мільёнаў чалавек. Думаю, што хрысьціяне былі б радыя застацца ў Іраку, але становішча цяпер у краіне такое цяжкае, што многія зь іх, маючы сваякоў за мяжой, у тым ліку ў Сырыі, Лібане і Ярданіі, вырашылі паехаць туды да таго часу, пакуль у Іраку не наступіць мір. Так што я не магу сказаць, што ў Іраку мае месца мэтанакіраванае выцясьненьне хрысьціянаў”.\nТакім чынам, супрацоўнік ірацкай службы нашага радыё Хусэйн Саід ня згодны зь меркаваньнем, што ў Іраку адбываецца плянамернае выцясьненьне хрысьціянаў. На яго думку, гэта правакацыйныя дзеяньні асобных тэрарыстычных груповак, члены якіх пераважна прыехалі зь іншых мусульманскіх краінаў. Хусэйн Саід лічыць, што многія хрысьціяне выяжджаюць зь Іраку часова да сваіх замежных сваякоў і пасьля вернуцца.\nМы зьвярнуліся таксама да беларускага экспэрта з просьбай пракамэнтаваць сытуацыю хрысьціянаў у Іраку. Вось як яе ацэньвае доктар філязофскіх навук, які доўгі час спэцыялізаваўся ў генэзісе хрысьціянскай ідэалёгіі, Вячаслаў Оргіш:\n(Оргіш: ) “На мой погляд, падзеі, якія зараз адбываюцца ў Іраку, стаяць у шэрагу падзей, зьвязаных з праблемамі больш шырокага фармату. Гэтыя праблемы тычацца канфлікту дзьвюх цывілізацый. Тут гаворка ідзе пра заходнеэўрапейскую цывілізацыю, якая грунтуецца на хрысьціянстве, і цывілізацыю, якая мае сваім падмуркам рэлігію ісьляму. Дык вось сёньня, апрача таго што там ідзе вайна, там яшчэ сутыкнуліся два рэлігійныя сьветапогляды, на які апіраюцца абодва бакі, і гэтыя сьветапогляды пэўным чынам адзін аднаго адмаўляюць. І тое, што сёньня вядзецца наступ на хрысьціянства, на хрысьціянскую царкву ў Іраку, гэта ёсьць выражэньне таго канфлікту цывілізацыйнага, які ўвогуле сёньня ў сьвеце існуе, а ў Іраку ён прыняў такія ваяўнічыя, гвалтоўныя формы.\nВядома, што ў гэтым кантэксьце хрысьціянства ў Іраку чакае такі смутны, цяжкі час, бо, канешне, дамінуючая рэлігія, настроі, тэндэнцыі ў Іраку зьвязаныя з ісьлямам, і сёньня ісьлямскія фундамэнталісты прагнуць сатысфакцыі. Канешне, у пэўным сэнсе яны пацярпелі паразу ў выніку вайны, якую вяла там заходняя кааліцыя. У пошуках гэтай сатысфакцыі яны спрабуюць арганізаваць наступ на царкву , на якую абапіраецца заходняя цывілізацыя. Канешне, тое, што мы назіраем, я маю на ўвазе гвалт над вернікамі, ён пацьвярджае тое, што сёньняшні сьвет сутыкнуўся з новай пагрозай – я маю на ўвазе заходнеэўрапейскі сьвет – якая сыходзіць ад ваяўнічага крыла ісьляму”.\nЯк бачыце, паводле доктара філязофскіх навук Вячаслава Оргіша сытуацыя хрысьціянаў у Іраку трагічная. Беларускі экспэрт лічыць, што ірацкія хрысьціяне сталі ахвярай канфлікту цывілізацыяў.\nНаша карэспандэнтка Юлія Шарова выйшла на вуліцы Менску і папыталася ў менчукоў, ці згадзіліся б яны паехаць жыць у ісьлямскую краіну, калі б ім выпала такая магчымасьць.\n(Спадарыня: ) “Не. Мне там няма чаго рабіць. Я іх ня ведаю ні культуры, ні мовы, і наогул мусульманскі лад жыцьця мне не падыходзіць, я праваслаўная”.\n(Спадар: ) “Мусульманская краіна мяне ня вабіць абсалютна”.\n(Спадарыня: ) “Калі б мне было цікава, я б дзеля цікавасьці паехала, але не надоўга – я б, мабыць, вярнулася назад”.\n(Спадар: ) “Я думаю, што так, бо мяне крыху вабіць Усход. Больш за ўсё падабаюцца ўсходнія войны”.\n(Дзяўчына: ) “Я б туды не паехала таму, што мне не падабаюцца адносіны да жанчын у гэтых краінах”.\n(Іншая дзяўчына: ) “А вы ведаеце, што зараз у Турцыі больш лаяльна ставяцца да такога тыпу жанчыны як фэміністка? Я там нядаўна сама была, я сама зьяўляюся ваяўнічай фэміністкай, і яны, між іншым, зь вялікай павагай там ставяцца да гэтага, менавіта ў Турцыі. Я не кажу пра Ірак, Сырыю й гэтак далей”.\n(Спадар: ) “Канечне, не”.\n(Спадар: ) “Няма сэнсу. Тут лепш. А ў мусульманскай краіне я б, мабыць, ня здолеў прыстасавацца”.\n(Маладзён: ) “Не, я паводле веравызнаньня каталік і не хачу жыць там”.\nЯк вы чулі, большасьць менчукоў не згадзілася б паехаць жыць у ісьлямскую краіну. Людзі ня кажуць, што там горш ці лепш – яны кажуць, што там жывуць інакш, і якраз гэты аргумэнт пераважае ўсе астатнія.\nКалі ж гаварыць пра хрысьціянскі Ірак, дык нягледзячы на адносную малалікасьць – паводле розных ацэнак хрысьціяне складаць ад 3 да 5 працэнтаў насельніцтва – гэта вельмі старажытная і па-свойму каштоўная частка хрысьціянскай цывілізацыі. Большасьць ірацкіх хрысьціянаў належыць да так званай сырыйскай традыцыі, якая сама падзяляецца на антыяхійскую і асырыйскую. Асырыйцы ў 5-м стагодзьдзі прызналі вучэньне Нэсторыя і засталіся нэстарыянцамі, гэта значыць, кажучы сёньняшняй мовай, не католікамі і не праваслаўнымі.\nІншая іх частка ў 16 стагодзьдзі заключыла унію з Рымам і стала каталікамі-уніятамі – гэта халдэйцы. Сёньня якраз да Халдэйскай царквы належыць большасьць ірацкіх хрысьціянаў. Зрэшты, яны вельмі блізка кантактуюць з Асырыйскай царквой, і ўсіх іх разам называюць адным народам – асырыйцамі або халда-асырыйцамі. Яны карыстаюцца асырыйскай мовай, на якой размаўляў і Ісус Хрыстос. Ёсьць яшчэ армяне-монафізыты, армяне уніяты і арабы антыяхійскага абраду, якія таксама засталіся пры монафізыцкіх поглядах – гэта таксама азначае, што яны і не праваслаўныя, і не католікі. Самы вялікі хрысьціянскі храм Багдаду належыць армянам-уніятам.