Анатоль Лябедзька: “Захапіць Мінгарсавет мы не гатовы…” | Народная Воля\nНе выключана, што галасаванне адбудзецца 18 лютага. Менавіта гэтую дату старшыня ЦВК Лідзія Ярмошына назвала найбольш аптымальнай.\nДа дня “ікс” засталося крыху больш за чатыры месяцы. Наколькі гатова АГП да ўдзелу ў выбарах?\n– Анатоль Уладзіміравіч, ці збіраецца АГП браць удзел у гэтых выбарах?\n– Спачатку давайце вызначымся з тэрміналогіяй. Для Лідзіі Ярмошынай гэта выбары, а для АГП – палітычная выбарчая кампанія. Розніца вельмі істотная. Бо выбары – гэта калі ўлічаны кожны голас. Выбары – гэта калі ты можаш абскардзіць несправядлівае рашэнне ў незалежным судзе. Выбары – гэта калі ва ўсіх удзельнікаў роўныя магчымасці. Выбары – гэта калі галасуюць бюлетэнямі, а не зацверджанымі пратаколамі.\nА вось у выбарчай кампаніі наша партыя ўдзельнічаць будзе. Хаця б дзеля таго, каб паказаць беларусам, што альтэрнатыва ёсць. Ёсць праграма па вырашэнні эканамічных праблем, ёсць ідэі наконт таго, як стварыць у Беларусі новыя працоўныя месцы.\nНе скажу, што кандыдатаў ад АГП будзе шмат. Для нас гэта валанцёрская кампанія. Тым, хто выкажа жаданне ў ёй паўдзельнічаць, я пацісну руку.\n– Цягам некалькіх апошніх электаральных кампаній стратэгія АГП паўтараецца. Партыйныя кандыдаты камунікуюць з выбаршчыкамі – і на гэтым кропка. Ці азначае гэта, што “захапіць уладу”, напрыклад, у Мінскім гарадскім Савеце дэпутатаў АГП не збірацца? Хаця б для таго, каб не скардзіцца на тое, што ўлада адпраўляе мітынгоўцаў праводзіць пратэстныя акцыі на “сабачую пляцоўку” ў раёне плошчы Бангалор…\n– Якім чынам “захапіць” Мінгарсавет? Уварвацца туды з матросамі, фермерамі і прадпрымальнікамі і ўсесціся ў крэслы? Як сведчыць гісторыя, сцэнар такога захопу недаўгавечны. Мы за тое, каб улада абіралася на сумленных выбарах.\n– А што вы, ваша партыя зрабілі для таго, каб выбары ў Беларусі сталі сумленнымі? Можа, выйшлі да будынка Цэнтрвыбаркама і галадалі, патрабуючы змен у выбарчае заканаўства?\n– Галадоўка ў Беларусі – не той сродак. Бо, гледзячы на таго, хто стаіць з плакатам на плошчы, беларускі чыноўнік не адмаўляецца ад таго, каб закладваць за абедзве шчакі чорную ікру… На эмоцыі і дзеянні беларускага чыноўніка від галадаючага чалавека ніяк не ўплывае.\nДамагаючыся змен у выбарчае заканадаўства Беларусі, мы пайшлі іншым шляхам. Па-першае, менавіта мы былі ініцыятарамі таго, каб пад патрабаваннямі змен у выбарчае заканадаўства падпісаліся ўсе кіраўнікі дэмакратычных беларускіх партый. Па-другое, мы правялі вялікую работу з міжнароднымі экспертамі, якія далі заключэнне, што так, змены, якіх дамагаюцца беларускія дэмакраты, слушныя. І, па-трэцяе, лічу, што АГП напоўніцу выкарыстала дэпутацкі мандат Ганны Канапацкай. Мы разам з нашым дэпутатам Палаты прадстаўнікоў прайшлі ўвесь шлях бюракратычнай цяганіны, каб вынесці пытанне аб змене выбарчага заканадаўства на бліжэйшую сесію. І гэта пытанне будзе там абмяркоўвацца. Няма ілюзій, што калегі Канапацкай ініцыятыву падтрымаюць, але пад ляжачы камень вада не цячэ…\n– На ваш погляд, ці магчымы варыянт, калі нехта з сябраў АГП пераможа на выбарах нават у цяперашніх умовах?\n– Улада працягне сваю гульню з Захадам. Не выключана, што кагосьці з прадстаўнікоў апазіцыі аб’явяць дэпутатам дзеля таго, каб сказаць: навошта нам мяняць выбарчае заканадаўства, калі і па гэтым апазіцыя перамагае? Гэта такая гульня ў “паўзучую” дэмакратыю. Але гэта не адмяняе галоўнага: Беларусі трэба вярнуць сапраўдныя выбары. І, можа быць, высілкаў адной АГП тут мала…\nПарламент не будзе займацца праблемай дзедаўшчыны ў войску


Вялікі тэатр Беларусі адкрыў сезон прэм'ерай балета "Пер Гюнт" | Канал "Культура" Беларускага радыё\nВялікі тэатр Беларусі адкрыў 88-мы сезон прэм'ерай – балетам на музыку Эдварда Грыга "Пер Гюнт". У аснове сюжэта – драматычная паэма Генрыка Ібсена, створаная ў 1867 годзе. Сюжэт і ў нашы дні застаецца неразгаданым і таму прыцягвае ўвагу. З аднаго боку – казачная гісторыя, з другога – дух сюррэалізму, неадназначныя, дзіўныя персанажы. А ў цэнтры – шлях галоўнага героя.\nБалетмайстар-пастаноўшчык новага спектакля – лаўрэат міжнародных конкурсаў, уладальнік Нацыянальнай тэатральнай прэміі Беларусі Сяргей Мікель.\nВялікіх выдаткаў часу і сіл патрабуе падрыхтоўка сцэнаграфіі, дэкарацый і касцюмаў. Нават тое, што, здавалася б, не відаць з глядацкай залы, прадумваецца да дробязей. Выдаткоўваюцца сотні метраў тканіны, падбіраецца кожны гузік. У прэм'ернай пастаноўцы таксама выкарыстаны лічбавыя тэхналогіі. Усім гэтым займалася мастак-пастаноўшчык Любоў Сідзельнікава.\nЗа паўтара стагоддзя гісторыя Пер Гюнта ўвасоблена на сцэне драматычнага тэатра, у кінематографе, анімацыі і музычным тэатры. Прэм'еру ў Вялікім тэатры Беларусi можна ўбачыць таксама заўтра, 9 верасня.


Будзьма беларусамі! » Беларуска зь «Песьні пра зубра»\n01.04.2019 | Асоба\nБеларуска зь «Песьні пра зубра»\nУчора, у апошні дзень сакавіка, адляцела ў Вечны вырай сьветлая беларуская душа Натальлі Санько – паведамляе Свабода.\nУжо ў самім прыходзе Натальлі на сьвет мне бачыцца тое, што мэтафізычна паўплывала на лёс. Яна нарадзілася ў старажытнай украінскай Жоўкве зь яе знакамітым замкам-рэзыдэнцыяй вялікага князя і караля Яна Сабескага, пераможцы туркаў пад Венай. Адзначылася Жоўква і ў гісторыі айчыннай літаратуры. Якраз там, у друкарні манахаў-базылянаў, у 1906-м эмігрантка з Расейскай імпэрыі ў аўстра-вугорскую Галіцыю Алаіза Пашкевіч, якую мы ведаем і любім як проста Цётку, выдала пад псэўданімам Гаўрыла з Полацку сваю кнігу «Скрыпка беларуская», а затым і «Хрэст на свабоду».\nЖыцьцёвы шлях Натальлі, семдзясят гадоў таму таемна ахрышчанай сьвятаром ужо скасаванай бальшавікамі Украінскай уніяцкай царквы, будзе зьвязаны і зь гісторыяй, і зь беларускай літаратурай.\nКалі бацькі — вайсковец зь Лепельшчыны Міхал і маці-настаўніца Вольга родам з Клічаву — вярнуліся ў 1955-м на радзіму і асталяваліся ў Менску, малой сямігадовай Натальлі было няўцям, чаму ў Жоўкве ўсе гаварылі па-ўкраінску, а ў сталіцы Беларусі ніхто па-беларуску не размаўляе. Сумнае дзіцячае адкрыцьцё таксама адгукнецца ў лёсе — нязводным імкненьнем бараніць сваё, спрадвечнае. Спрычынілася да гэтага і клічаўская бабуля па кудзелі Паліна, таленавітая сьпявачка і апавядальніца, якая на ўсьцеху дзецям і ўнукам затрымалася на гэтым сьвеце больш чым на стагодзьдзе.\nСкончыўшы школу з срэбным мэдалём, Натальля стала студэнткай біялягічнага факультэту БДУ, а затым супрацоўніцай Беларускага навукова-дасьледчага інстытуту гематалёгіі і пераліваньня крыві, дзе выславілася як экспэрымэнтатарка і ўладальніца некалькіх патэнтаў на вынаходніцтвы. Аднак заняткі навукай усё больш саступалі іншым зацікаўленьням і клопатам.\nРазам з мужам Зьмітром, цяпер вядомым кнігавыдаўцом і сапраўдным беларускім асьветнікам, Натальля ўвайшла ў легендарную ўжо цяпер нонканфармісцкую суполку «На паддашку». Зянон Пазьняк, Міхась Чарняўскі, Лявон Баразна, Алесь Разанаў, Аляксей Марачкін, Віктар Маркавец, Міхась Раманюк… Сябры суполкі былі выдатнымі кансьпіратарамі: зьбіралася на свае паседжаньні ў мастацкай майстэрні Яўгена Куліка, што месьцілася на паддашку дакладна насупроць будынку КГБ.\nТам, на паддашку, нараджаліся і пасьпяхова ўрэчаісьніваліся нацынальна арыентаваныя культурніцка-асьветныя праекты, што былі выклікам афіцыйнаму мастацтву сацрэалізму. Надыходзіў час і для палітычных акцый.\nУ 1976-м шырока прагучала наладжаная «паддашкаўцамі» мастацкая выстава да 100-годзьдзя Цёткі. Яшчэ большы розгалас атрымала ў 1980-м экспазыцыя да 500-годзьдя Міколы Гусоўскага. Натальля брала ўдзел у арганізацыі абедзьвюх гэтых выставаў. Улады ўжо не маглі ігнараваць уключаны ў сусьветны каляндар ЮНЭСКА юбілей аўтара «Песьні пра зубра» і далі дазвол на выданьне знакамітай паэмы. У той кнізе з ілюстрацыямі Яўгена Куліка правобразам беларускі ў народным строі зь дзіцем на руках, што знаходзіцца на адным з графічных аркушаў, стала Натальля Санько.\nГрафічны аркуш зь «Песьні пра зубра»\nЯна разам з мужам ды іншымі аднадумцамі рыхтавала першае, нелегальнае выданьне вядомай працы Міколы Ермаловіча «Па сьлядах аднаго міту». Друкавальныя машынкі тады стаялі на ўліку ў спэцслужбах, а для пакараньня тых, хто адважваўся выпускаць у сьвет «крамольныя» тэксты, існаваў адпаведны артыкул Крымінальнага кодэксу, які пагражаў турэмным зьняволеньнем. Кніга Ермаловіча ўвайшла ў гісторыю беларускага самвыду і спрычынілася да навуковай дыскусіі пра ўтварэньне Вялікага Княства Літоўскага, а пазьней афіцыйна перавыдавалася вялікімі накладамі. Тады ж Натальля, узброіўшыся нажніцамі, разразала на старонкі рулёны «пракручанага» на ратапрынце тэксту. Якая гэта доўгая ды нялёгкая праца, ведаю з уласнага досьведу: памнажалі разам зь сябрам Вінцэсем Мудровым кніжкі, прывезеныя ад Ларысы Геніюш з Зэльвы, у прыватнасьці «Расейска-крыўскі (беларускі) слоўнік» Вацлава Ластоўскага.\nНатальля адна зь першых у беларускай кнігавыдавецкай справе асвоіла пэрсанальны кампутар і стварыла макеты цэлай бібліятэкі кніг, сярод якіх такія папулярныя як «150 пытаньняў і адказаў зь гісторыі Беларусі», «Дзесяць бітваў» Міхася Чарняўскага, «Адкуль наш род» аўтара гэтых радкоў, «Дзесяць вякоў беларускай гісторыі» (яго ж у суаўтарстве з Генадзем Сагановічам). Шмат Натальлінай працы і ў падрыхтоўцы маіх «Краіны Беларусі» і «Вялікага Княства Літоўскага» (у суаўтарстве з мастаком Зьмітром Герасімовічам) і зусім нядаўняй «Айчыны» (з Паўлам Татарнікавым).\nНекалькі гадоў Натальля Санько ахвярна сканавала, рэтушавала і рэстаўравала для факсымільнага выданьня гадавыя камплекты «Нашай Нівы» — легенды нацыянальнага Адраджэньня пачатку ХХ стагодзьдзя. Часам стан газэтных нумароў быў такі, што даводзілася працаваць з кожнай літарай…\nУ Натальлі Санько засталіся дзеці — Яніна і Кастусь ды ўнучка Міхаліна.\nСёньня мы разьвіталіся з Натальляй у менскім Чырвоным касьцёле, а ля труны леглі яе ўлюбёныя белыя і чырвоныя ружы.


Гродненский государственный университет имени Янки Купалы - На філалагічным факультэце правялі вечар паэзіі Сярэбранага веку\nАпублікавана ў Чацвер, 05 Студзень 2017 10:53\n–У праграме каляднага казіно-кабарэ «Бадзяжная сабака» купалаўцы прачыталі вершы Ганны Ахматавай, Сяргея Ясеніна, Марыны Цвятаевай, Мікалая Гумілёва, Уладзіміра Маякоўскага і іншых паэтаў, - расказала Ірына Вячаславаўна. - Натхнёныя словы рускай паэзіі ў выкананні студэнтаў гучалі пранікнёна і шчыра.\nСвята суправаджалася жартамі і розыгрышамі. Так, адна са студэнтак пераўвасобілася ў госця з Кітая і прачытала пераклад верша Ахматавай на кітайскай мове, а затым выканала жартоўны танец у навагоднім карнавальным касцюме.\n– Увянчаўся перадкалядны вечар варажбой па архетыпічных картах вядомага псіхолага-казкатэрапеўта Зінкевіч-Еўсцігнеевай. У новым годзе ўсім удзельнікам сустрэчы былі прадказаны нястомная праца над сабой, асобасны рост і, зразумела, безумоўнае шчасце, - дадала Ірына Банах.


16.05.2018 / 12:12\nЗусім хутка стане вядома, хто з трох фіналістаў атрымае адразу два новыя смартфоны Samsung Galaxy A8 і Samsung Galaxy A8+ — адзін для сябе і адзін для ўнука.\nТры месяцы мы заклікалі вучыць сваіх сваякоў рабіць сэлфі і публікаваць гэтыя фота. Агулам мы сабралі 35 цудоўных здымкаў.\nТрох фіналістаў, за якіх проста зараз ідзе народнае галасаванне, вызначылі вядомая пара фатографаў Лейдзік + Канаплёў і фатограф «Нашай Нівы» Сяргей Гудзілін. Што іх падкупіла ў гэтых сэлфі? Шчырасць, непасрэднасць і эстэтыка кадра.\nФіналістка 1 — Марыя Азбука


Крадзеж можа пераўтварыцца ў справу пра «дыверсію» і «тэрарызм» на чыгунцы - Віцебская вясна\nПаводле словаў аршанца, ён збіраўся выкарыстаць дэталі ў хатняй гаспадарцы. Аднак транспартная міліцыя пачала праверку затрыманага «на датычнасць да нядаўняга крадзяжу сігнальных трансфарматараў у Аршанскім раёне», што прывяло да няспраўнасці святлафора. І высвятляе «сапраўдныя матывы» злодзея, намагаючыся разгледзець у іх нешта больш сур’ёзнае, чымсьці банальны крадзеж.\nЗрэшты, гэты выпадак праўладныя інтэрнэт-рэсурсы ўжо называюць «дыверсіяй», праводзячы паралелі з іншымі нядаўнімі здарэннямі на беларускай чыгунцы.\nТак, у ноч на 17 сакавіка на станцыі Ворша-Цэнтральная з рэлейнай шафы невядомыя дэмантавалі і выкралі 6 сігнальных трансфарматараў тыпу СОС2-50. Праз гэта з 21.36 па 03.00 быў няспраўны выходны святлафор. Таксама выпадкі псавання стрэлак, рэлейных шафаў, рэек зафіксаваныя на Магілёўшчыне, Меншчыне і ў паўднёвых рэгіёнах Беларусі.\nЗатрыманых па падазрэнні ў гэтых учынках міліцыя называе «дыверсантамі» і вінаваціць у тым, што яны хацелі перашкодзіць руху цягнікоў з расейскай вайсковай тэхнікай у бок Украіны. Але часцяком пад затрыманні трапляюць людзі, якія насамрэч не рыхтавалі дыверсіяў і не нанеслі аніякай шкоды беларускай чыгунцы.\nПрыкладам, на пачатку сакавіка быў затрыманы 49-гадовы віцебскі чыгуначнік. Паводле МУС, на пачатку 2022 году ён « увайшоў у склад экстрэмісцкага фармавання ByPol, аўтарызаваўшыся ў мабілізацыйным чат-боце для ўчынення супрацьпраўных дзеянняў у Беларусі». На гэтай падставе была распачатая крымінальная справа за «ўдзел у экстрэмісцкім фармаванні з мэтай учынення злачынстваў экстрэмісцкай накіраванасці».\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « Барыс Хамайда на асобным рахунку ў віцебскім ІЧУ\tСвятлану Фірсаву затрымалі за каментар пад відэа з прамовай Лукашэнкі »


У Чэхіі і Славакіі пачалася другая хваля пандэміі\n12:12 Абмежаванні на наведванне лясоў дзейнічаюць у трох раёнах Беларусі Грамадства\n13 жніўня 2020, 16:16\n13 жніўня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. У Чэхіі і Славакіі ў апошнія тыдні значна ўскладнілася санітарна-эпідэміялагічная абстаноўка. У гэтых краінах гавораць аб пачатку другой хвалі пандэміі, паведамляе ТАСС.\nПа стане на чацвер, колькасць заражаных каранавірусам у Чэхіі за час пандэміі перавысіла 19 тыс. За мінулыя пяць з палавінай месяцаў ад ускладненняў, выкліканых вірусам, памёр 391 жыхар рэспублікі, 13 407 выздаравелі. За мінулыя суткі медыкі выявілі ў рэспубліцы 292 інфіцыраваныя каранавірусам. У папярэдні дзень у краіне было зафіксавана 288 новых выпадкаў заражэння.\nУ Чэхіі, насельніцтва якой складае 10,7 млн чалавек, на гэты момант налічваецца 5 277 пацыентаў з каранавірусам. Гэта найбольшы паказчык з пачатку пандэміі. Большасць з іх лечацца ва ўмовах дамашняй самаізаляцыі. З ускладненнямі шпіталізаваны 131 заражаны, стан 24 з якіх медыкі ацэньваюць як цяжкі.\nНайбольшая складаная санітарна-эпідэміялагічная абстаноўка назіраецца ў раёнах гарадоў Фрыдак-Містак на паўночным усходзе рэспублікі і Клатаві на паўднёвым захадзе Чэхіі, а таксама ў Празе.\nУ сувязі з пагаршэннем санітарна-эпідэміялагічнай абстаноўкі ў Чэхіі абмежаванні на ўезд яе жыхароў аднавілі некалькі краін Еўропы. Сярод іх Славенія, Фінляндыя, Нарвегія, Ірландыя, Сербія, Боснія і Герцагавіна. З 17 жніўня чэхам спатрэбяцца даведкі аб адмоўных выніках тэстаў на вірус пасля прыбыцця ў Грэцыю.\nМіністр аховы здароўя Славакіі Марак Крайчы заявіў, што рэспубліка перажывае ўжо другую хвалю пандэміі каранавіруса новага тыпу. "У гэты момант эпідэміялагічная сітуацыя ў Славакіі знаходзіцца пад кантролем, хоць яна пагаршаецца. Краіна процістаіць другой хвалі каранавіруса новага тыпу", - сказаў ён.\nУ Браціславе адбылося пасяджэнне Камісіі па процідзеянні пандэміі, створанай урадам Славакіі. Эксперты, якія ўваходзяць у яе склад, рэкамендавалі жыхарам рэспублікі ўстрымацца ад замежных паездак.\nЗ пачатку пандэміі агульная колькасць інфіцыраваных каранавірусам у Славакіі, насельніцтва якой складае амаль 5,5 млн чалавек, дасягнула 2 793, уключаючы тых, хто выздаравеў. Ад ускладненняў, выкліканых вірусам, памёр 31 жыхар рэспублікі, вылечыліся 1 939.-0-


Без дажджу ўдзень у нядзелю\n13.10.2007 / 11:54\nБез дажджу ўдзень у нядзелю 1\nХваля дажджоў міне Менск уначы з суботы на нядзелю, абяцаюць сыноптыкі.\nХваля дажджоў міне Менск уначы з суботы на нядзелю, абяцаюць сыноптыкі. Яшчэ ўранку ў сталіцы чакаецца імжа, а ўдзень — пераменная вобласнасьць. Будзе сьцюдзёна: усяго ад двух да чатырох градусаў цяпла. Суха будзе і ўвечары ды ўначы, а вось уранку ў панядзелак зноў задажджыцца. Затое большая частка наступнага тыдня будзе па-кастрычніцку цёплай (7—12 градусаў цяпла) і яснай.\n13.10.2007 / 16:30\nПершы раз у жыцці дзякую сіноптыкам за прагноз Сёння раніцай і цяпер на вуліцы агідна,сонцападобны напэўна цешыцца. А як яшчэ не будзе заўтра і дажджу, то будзем зажыгаць! Уставай Беларус, апранайся цёпла і ўперад. Хай вусаты трасецца, забіўшыся ў вугал. Выходзьце, бо ўжо і так дасядзеліся. Дзеці па турмах, галадаюць, а ён здзекуецца з нас усіх, і канца не відаць.Сорам нам усім! Пенсіянэры просяць падвысіць пэнсійны ўзрост, зняць ільготы, даяркі ўсе ў палацах, кнігі чытаць не трэба... Куды ён нас прэ?


14 жніўня на розных напрамках беларускія пагранічнікі выявілі і затрымалі жыхароў сумежных краін, якія спрабавалі незаконна перасекчы граніцу. У Столінскім раёне ў выніку спрацоўкі сігналізацыйнага комплексу за паўкіламетра ад беларуска-ўкраінскага дзяржаўнага рубяжа затрыманы грамадзянін Расіі. Жыхар Ніжневартаўска не адмаўляў свае намеры патрапіць ва Украіну да месца свайго нараджэння па-за пунктамі пропуску.\nТакім жа нелегальным маршрутам, але ў зваротным напрамку ў тым жа раёне ішоў грамадзянін Украіны. Жыхар Ровенскай вобласці пераследваў іншую мэту - збор дзікаросаў на беларускай тэрыторыі.\nТаксама па ягады-грыбы ў Беларусі, ігнаруючы афіцыйнае афармленне, прыйшоў, са слоў, грамадзянін Літвы. Лідскія пагранічнікі затрымалі парушальніка ў 30-і м ад граніцы ў Воранаўскім раёне. Пры сабе ў 54-гадовага мужчыны была толькі карта сацыяльнага страхавання.\nУ раёне н.п. Краўцоўка Гомельскага раёна трывожная група з дапамогай службовага сабакі за парушэнне граніцы з Украіны ў Беларусь затрымала асобу без грамадзянства. 41-гадовы парушальнік патлумачыў, што абраў незаконны маршрут для таго, каб наведаць сваякоў.\nУ дачыненні да ўсіх замежных грамадзян распачаты адміністрацыйны працэс за незаконнае перасячэнне дзяржаўнай граніцы (арт. 23. 29 КаАП Рэспублікі Беларусь), некаторым дадаецца адказнасць і па арт. 23.30 (парушэнне пагранічнага рэжыму) і 23.55 (парушэнне правілаў знаходжання) КаАП Рэспублікі Беларусь. Ім пагражае дэпартацыя з забаронай уезду ў краіну на розныя тэрміны, а таксама буйныя штрафы.


Цэнтрвыбаркам не прыслухаўся да прапаноў праваабаронцаў па правядзенні выбараў ва ўмовах пандэміі\nhttps://spring96.org/be/news/96783 2020 2020-05-07T17:42:18+0300 2020-05-07T17:42:18+0300 2020-05-07T21:58:40+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/vybary_56_2019.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nЦэнтральная выбарчая камісія не будзе ўкараняць прапановы праваабаронцаў па правядзенні выбараў ва ўмовах пандэміі, бо “часу для прыняцця гэтых мер не маецца”. Выбарчая кампанія пачынаецца ў бягучым месяцы, а дакладная дата прэзідэнцкіх выбараў будзе названая ўжо ў пятніцу 7 траўня.\nНагадаем, што ўдзельнікі незалежнай кампаніі "Праваабаронцы за свабодныя выбары" накіравалі ў Цэнтрвыбаркам, Палату прадстаўнікоў і Вярхоўны суд Рэспублікі Беларусі шэраг важных прапаноў па правядзенні прэзідэнцкіх выбараў ва ўмовах эпідэміі COVID-19.\nЯны прапанавалі распрацаваць і прыняць комплекс заканадаўчых і арганізацыйных мер, якія забяспечаць бяспечнае ажыццяўленне ўсіх без выключэння выбарчых правоў грамадзян без іх непрапарцыйнага абмежавання ва ўмовах пандэміі і кампенсуюць суразмерныя абмежаванні прадастаўленнем новых магчымасцяў, адначасова выказваючы гатоўнасць прыняць удзел у выпрацоўцы такіх мер.\nУ прыватнасці, адной з прапаноў было распрацаванне дыстанцыйных працэдур па зборы подпісаў за прэтэндэнтаў у кандыдаты. У адказе ЦВК за подпісад яго старшыні Лідзіі Ярмошынай паведамляецца, што часу для ўнясення зменаў у заканадаўства ўжо няма. Яна спасылаецца на рэкамендацыі міжнародных экспертаў, згодна з якімі змены ў выбарчае заканадаўства не мусяць прымацца меней, чым за год да правядзення выбараў. Таксама Ярмошына адзначыла, што “выкарыстанне інфармацыйных тэхналогій і іншых дыстанцыйных спосабаў для ажыццяўлення выбарчых працэдур патрабуе не толькі прававых, але і інфраструктурных перадумоў, а таксама папярэдняй ацэнкі іх кошту, эфектыўнасці, даверу і бяспекі”.\nПраваабаронцы прапаноўвалі дзеля бяспекі грамадзян дасць магчымасць накіроўваць у тэрытарыяльныя выбарчыя камісіі звароты ў электроннай форме. На гэта ЦВК адказала, што “заканадаўствам не прадугледжаны абавязак камісій мець электронную пошту”.\nТаксама Цэнтрвыбаркам паведаміў, што пытанні прыняцця мер для прафілактыкі распаўсюджвання каронавіруснай інфекцыі пры падрыхтоўцы і правядзенні выбараў, у тым ліку арганізацыі пасяджэнняў і назірання за імі з дапамогай відэаканферэнцый, будуць вырашацца з улікам эпідэміялагічных умоў, якія складваюцца ў перыяд выбарчай кампаніі.\nЯшчэ адзін адказ праваабаронцы атрымалі ад Вярхоўнага суда. Яму яны прапанавалі забяспечыць магчымасць разгляду выбарчых спрэчак з дапамогай укаранення элементаў электроннага судаводства. На што быў атрыманы вельмі кароткі адказ:\n“Што тычыцца забеспячэння бяспекі разгляду выбарчых спрэчак, то дадзенае пытанне падлягае вырашэнню ў дачыненні да канкрэтнай выбарчай кампаніі”.\nПа меркаванні каардынатара кампанніі “Праваабаронцы за свабодныя выбары” Уладзіміра Лабковіча, атрыманыя адказы сведчаць толькі пра тое, што беларускія ўлады выбралі такую тактыку правядзення выбарчай кампаніі, якая цалкам ігнаруе прынцыпы элементарнай бяспекі.\n“Інтарэсы ўсіх удзельнікаў электаральнай кампанні – а гэта мільёны грамадзян Беларусі – не бяруцца ва ўлік. Яны думаюць пра тое, як найхутчэй легітымізаваць свае паўнамоцтвы праз гэтую выбарчую кампанію. Фактычна чыноўнікі занятыя сваёй асабістай бяспекай. А тое, што прапаноўвалі мы, магло б мінімізаваць наступствы гэтай пандэміі.\nБеларусь шакавала і працягвае шакаваць увесь свет сваімі намерамі правесці парад перамогі ў разгар пандэміі. І выбарчую кампанію таксама. У той час, як многія краіны выбралі іншы шлях. Напрыклад, Польшча, Францыя і Арменія перанеслі выбары”.\n07.05.2020 Тэгі: выбарчае заканадаўства, выбары-2020 Асобы: Уладзімір Лабковіч


Марафонка Галіна Карнацэвіч | ДЯТЛОВЩИНА\nГаліна Барук нарадзілася ў лістападзе 1969 года ў вёсцы Буйкі, якая на той час размяшчалася на тэрыторыі калгаса "Новае жыццё". На вучобу ў Яварскую школу хадзіла за тры кіламетры. Як прыпамінае класны кіраўнік Галіны Ірына Гульнік: "Галя заўсёды вельмі адказна ставілася да вучобы. У выпускным класе яна была выдатніцай. Усе грамадскія даручэнні выконвала старанна. З'яўлялася старшынёй савета дружыны піянерскай арганізацыі, а затым - сакратаром камсамольскай арганізацыі. Па характары спакойная, добрая і спагадлівая дзяўчына".\nУ пачатку 80-х гадоў на працу настаўнікам фізкультуры ў Яварскую школу быў накіраваны Дзмітрый Кароль (цяпер ён працуе ў Дзятлаўскай гімназіі). Дзмітрый Фёдаравіч неадкладна арганізаваў у школе работу секцыі лёгкай атлетыкі, якою апекавалася сельскае спартыўнае таварыства "Ураджай".\n- Галя Барук дысцыплінавана і сумленна ставілася да выканання заданняў у секцыі, - расказаў Дзмітрый Кароль. Пры пастаянных трэніровачных нагрузках яна была адной з лепшых. Удзельнічала ў раённых спаборніцтвах па атлетыцы. Асабліва ёй удаваліся забегі на доўгія дыстанцыі. У школе яна была, вядома, спартыўным лідарам.\nПасля заканчэння сярэдняй школы Галя Барук у 1988 годзе паступіла на вучобу ў Гродзенскі ўніверсітэт імя Янкі Купалы, які закончыла ў 1993 годзе па спецыяльнасці "гісторыя, выкладчык сацыяльна-педагагічных навук".\nПачаўшы з дыстанцыі 800 метраў, яна неўзабаве пашырыла свой дыяпазон дысцыплін: 1500, 5000,10000 метраў. А з 1995 года Галіна Барук выйшла, больш дакладна - выбегла, на міжнародныя марафонскія дыстанцыі.\nЗастаючыся дзеючай спартсменкай, яна да 1998 года з'яўлялася і спартсменам-інструктарам нацыянальнай каманды па лёгкай атлетыцы. У 1999 годзе стала інструктарам-метадыстам Дзяржаўнай установы "Гродзенская абласная школа вышэйшага спартыўнага майстэрства". Цяпер гэта Гродзенскі абласны комплексны цэнтр алімпійскага рэзерву. 3 кастрычніка 2014 года спалучае працу трэнера-выкладчыка і інспектара-метадыста цэнтра.\nГаліна Карнацэвіч з'яўляецца пераможцай і прызёрам шэрагу марафонаў: Вроцлаў, Леборк (Польшча), Сан-Дыега (ЗША), Будапешт (Венгрыя), Рэймс (Францыя, 3-е месца). Яна была ў васьмёрцы лепшых у марафонскіх забегах у Венецыі (Італія), Франкфурце, Гамбургу (Германія), Ля-Рашэль (Францыя), Мумбайі (Індыя), Лас-Вегасе (ЗША), Празе (Чэхія). Бегала марафон у Чыба-Экідэна (Японія), у Пекіне (Кітай). Яна пастаянная ўдзельніца марафонскага бегу Дружбы "Друскінінкай - Гродна", забегаў Міру.\nНа чэмпіянаце свету ў Хельсінкі (Фінляндыя) у 2003 годзе яна ўстанавіла асабісты ракорд, удзельнічала ў марафоне на чэмпіянаце Еўропы. Усяго яна прабегла звыш 60 марафонаў, заключны - у 2015 годзе.\nСёння Галіна Паўлаўна Карнацэвіч - паспяховы трэнер-выкладчык.\n- Я трэнірую чатырох дзяўчат. Гэта Юлія Кароль, Вікторыя Кушнір, Вольга Краўцова, Ірына Смолава. Яны перспектыўныя спартсменкі. У 2017 годзе выканалі пастаўленую задачу - удзельнічалі ў чэмпіянаце Еўропы.\nДарэчы, Вікторыя Кушнір - ужо майстар спорту міжнароднага класу, сярэбраны прызёр чэмпіянату свету 2017 года ў эстафеце, сярэбраны прызёр чэмпіянату Рэспублікі Беларусь 2017 года на дыстанцыі 800 метраў.\nГаліна Карнацэвіч, як і ў свае школьныя гады, актыўная ў грамадскім жыцці. У Цэнтры алімпійскага рэзерву з'яўляецца старшынёй прафсаюзнай арганізацыі. Разам з мужам, які працуе ў гэтым жа цзнтры, выхоўвае сына.\nНапрыканцы нашай размовы Галіна Карнацэвіч пажадала землякам здароўя, поспехаў у працы, міру і дабра.


Трамп паабяцаў увесці школьныя малітвы | Krynica.info\nПрэзідэнт ЗША заявіў, што абараняе рэлігію\nПрэзідэнт ЗША Дональд Трамп паабяцаў увесці абавязковую малітву ў дзяржаўных школах, паведамляе “Голас Амерыкі”.\nТрамп разлічвае атрымаць падтрымку выбаршчыкаў-прыхаджан евангелічных цэркваў. Ён выступіў у будынку царквы, якая прытрымліваецца «евангелля росквіту» і прапаведуе, што вернікі атрымліваюць узнагароду ўжо ў зямным жыцці — у выглядзе здароўя і багацця.\n«Мы абараняем саму рэлігію, яна знаходзіцца ў аблозе», — заявіў Трамп. «Грамадства без рэлігіі не можа квітнець”, — таксама сказаў ён.\nПадчас свайго выступу Дональд Трамп высмеяў кандыдата на пасаду прэзідэнта ад Дэмакратычнай партыі Піта Буціджыча за тое, што ў яго непрамаўляльнае прозвішча, а таксама паведаміў, што дэмакраты вядуць вайну супраць рэлігіі і вернікаў.\nПрысутныя бурна адрэагавалі на абяцанне прэзідэнта прыўнесці рэлігію ў школы.\n«Вельмі хутка я зраблю ўсё так, каб гарантаваць школьнікам і настаўнікам Першую папраўку (да Канстытуцыі) і права маліцца ў нашых школах», — сказаў Дональд Трамп.\nНа выбарах 2016 году за Трампа прагаласавалі больш за 80% белых хрысціян-евангелістаў. Аднак у евангельскай падтрымцы Трампа ўтварылася расколіна ў мінулым месяцы, калі часопіс «Хрысціянства сёння» надрукаваў рэдакцыйны артыкул, у якім гаварылася аб «надзвычай амаральным характары» Трампа.\n04.01.2020 Грамадства, У свеце| Тэгі: ЗША, малітва\nУ двух цэрквах у ЗША здзейсненыя тэракты


“Быў у пана верабейка гаварушчы…” Бартосіка - рэцэнзія\n“Верабейка” Бартосіка і прэмія Гедройца\nКніга Зміцера Бартосіка “Быў у пана верабейка гаварушчы…” – апошні лаўрэат прэміі імя Ежы Гедройца. І, на жаль, лаўрэат вельмі спрэчны. Чаму, мы раскажам у канцы гэтай рэцэнзіі.\nКніга пачынаецца даволі вялікім уступным словам ад аўтара – ажно на 50 старонак. Бартосік успамінае сваё маленства, маладосць, і як так атрымалася, што ён увогуле выправіўся ў падарожжа па беларускім гарадам, вёскам і мястэчкам. Уступ сапраўды напісаны добра і цікава. Але ён занадта ўжо доўгі для такой кнігі.\nПасля уступу пачынаюцца шматлікія рэпартажы з розных беларскіх мясцін – Глыбокае, Наваградчына, Купіск, Іказнь і іншыя. Кожны рэпартаж гэта, па сутнасці, успаміны жыхароў гэтых мястэчак. Успаміны пра вайну і дарэвалюцыяныя часы, пра немцаў і партызанаў, пра савецкую і сучасную, беларускую, уладу, пра рэпрэсіі і калектывізацыю.\nНа шчасце, амаль кожны з апытаных аўтарам людзей прытрымліваецца свайго погляду на гісторыю. Аднак ёсць у розных гісторыях і тыя погляды, якія сустракаюцца часцей за ўсё. Напрыклад, часцей за ўсё людзі расказваюць пра добрых немцаў і злых партызан, пра добрых паноў і злых камуністаў, пра жорсткасць калектывізацыі і дрэнную цяперашнюю ўладу. А вось сапраўдных камуністаў (тых, хто нават зараз гатоў памерці за савецкую ўладу), ці прыхільнікаў сённяшняга кіраўніцтва краіны – у кнізе амаль няма. Хаця большасць пенсіянераў (а менавіта яны і сталіся галоўнымі героямі Бартосіка), на наш погляд, галасуюць толькі за Лукашэнку, а савецкія часы ўспамінаюць з задавальненнем.\nКніга пакідае пасля сябе добрае ўражанне. Сапраўды, сучасная гісторыя, якую вывучаюць у школе – гэта цалкам ідэалагічная дысцыпліна. Дзеці сёння вывучаюць не праўду, а тое, што па разуменні ўлады, павінна быць праўдай. У падручніках вельмі мала інфармацыі пра той жа Слуцкі збройны чын, савецкія рэпрэсіі ці “крывавы патоп” 17 стагоддзя. І таму больш каштоўнымі становяцца ўспаміны сапраўдных людзей, якія расказваюць усё так, як было. Што тычыцца ангажаванасці апытаных – то гэта застаецца на сумленні аўтара.\nЦяпер вернемся да пытання, з якога мы пачыналі – чаму кніга Бартосіка не вартая прэміі Гедройца. Уся справа ў тым, што паводле правіл у прэміі могуць удзельнічаць толькі мастацкія кнігі, а таксама кнігі эсэ. Дык вось, кніга Бартосіка – гэта не мастацкая і не эсэістычная літаратура. Гэта самы звычайны нон-фікшн. Доказаў тут асабліва шмат не трэба, дастаткова паглядзець вызначэнне гэтых словаў.\nЭсэ – літаратурны жанр, кароткі ці сярэдняга аб’ёму сінтэтычны празаічны твор, свабодная развага аўтара на навуковую, палітычную, літаратурную ці іншыя тэмы. Дакументальная проза (нон-фікшн) – літаратурны жанр, для якога характэрна пабудова сюжэтнай лініі выключна на рэальных падзеях, з рэдкімі ўключэннямі мастацкай выдумкі.\nІ “Быў у пана верабейка гаварушчы…” гэта сапраўды дакументальная проза, ці, калі казаць дакладней – зборнік рэпартажаў з розных куткоў Беларусі, успаміны сапраўдных людзей пра мінулае.У кнізе ёсць развагі аўтара, але яны граюць другаснае значэнне.\nІ такое парушэнне правіл вельмі дрэнна адбіваецца на рэпутацыі ўсёй прэміі і іншых яе лаўрэатах. І вельмі цікава, як тое ж журы магло прапусціць такую спрэчную з пункту гледжання правіл прэміі кнігу. І больш за тое – аддаць ёй перавагу.\n2115 Всего просмотров 1 Просмотров сегодня\n“Быў у пана верабейка гаварушчы…” Бартосіка - рэцэнзія Return to Top ▲


10 сакавік 2021, 16:03\n«Прэзыдэнцкая» Канстытуцыя 1996 году, ілюстрацыйнае фота\nБеларуская апазыцыя распрацавала праект новай Канстытуцыі, згодна зь якой краіна стане парлямэнцкай рэспублікай, паведаміў сябра працоўнай групы Валер Журакоўскі.\n«Працоўная група распрацавала цалкам новую рэдакцыю праекту Канстытуцыі, якая адказвае на выклік сёньняшняга часу. У новым праекце прапануецца правесьці зьмены з прэзыдэнцкай на парлямэнцкую форму праўленьня», — цытуе Інтэрфакс Валера Журакоўскага, аднаго з распрацоўнікаў дакумэнту.\nПрэмʼер-міністар пра зьмены ў Канстытуцыю: «Мы не павінны аслабіць прэзыдэнцкую ўладу»\nУ такім выпадку парлямэнт будзе прызначаць прэм’ер-міністра і зацьвярджаць урад. Прэзыдэнт у гэтай сыстэме будзе выконваць прадстаўнічыя функцыі: рэпрэзэнтаваць краіну на міжнароднай арэне, выступаць арбітрам паміж парлямэнцкімі фракцыямі ў сытуацыях, калі тыя ня змогуць дамовіцца аб складзе ўраду, адзначыў Валер Журакоўскі.\nГаворачы пра судовую сыстэму, ён паведаміў, што дзеля забесьпячэньня яе рэальнай незалежнасьці абраны прынцып самакіраваньня.\n«Для гэтага ў праекце Канстытуцыі прапануецца стварыць новы, пастаянна дзейны орган судзейскага самакіраваньня — Нацыянальную раду правасудзьдзя. Дзьве траціны яе сябраў будзе абірацца зьездам судзьдзяў, астатняя частка — калегіяй адвакатаў. Гэты орган будзе вырашаць пытаньні дысцыплінарнай адказнасьці», — растлумачыў ён.\nТаксама прапануецца ўзмацніць ролю Нацыянальнага банку, які павінен самастойна вызначаць парамэтры грашова-крэдытнай палітыкі без узгадненьня з прэзыдэнтам.\nУнесеныя істотныя зьмены і ў прынцып фармаваньня выбарчых камісій.\n«Цэнтральная выбарчая камісія павінна фармавацца на парытэтных асновах парлямэнтам, прэзыдэнтам і Вярхоўным судом. У сваю чаргу, ніжэйшыя камісіі будуць ствараць вышэйшыя выбарчыя камісіі. Гэта зьнізіць уплыў выканаўчай улады і на склад камісій, і на іх рашэньні», — зьвярнуў увагу распрацоўнік праекту.\nВалер Журакоўскі таксама прапануе адкарэктаваць падыход да мясцовага самакіраваньня ў адпаведнасьці са стандартамі Эўрапейскай хартыі. Так, кіраўнікоў мясцовых выканкамаў будуць выбіраць дэпутаты, абраныя жыхарамі адпаведных тэрыторый.\nПаводле прадстаўніка Сьвятланы Ціханоўскай у пытаньнях канстытуцыйнай рэформы Анатоля Лябедзькі, цяпер перад працоўнай групай стаіць задача абмеркаваць прапанаваныя зьмены зь як мага большай колькасьцю беларусаў.\nТаму сакавік абвешчаны месяцам Канстытуцыі — у прывязцы да сьвяточнай даты 15 сакавіка (дата прыняцьця Асноўнага закону). Да восені павінен быць дакумэнт, які можна адпраўляць на галасаваньне, сказаў Лябедзька.\nЯраслаў Крывой: «Наўрад ці Расея дазволіць беларусам абраць сабе іншага прэзыдэнта і рушыць у іншым геапалітычным кірунку»


Беларускі Партызан :: Уладзімір Даўжэнка: "Жыву ў рэжыме ўнутранай эміграцыі…"\nУладзімір Даўжэнка: "Жыву ў рэжыме ўнутранай эміграцыі…"\nУ свой час спартыўны журналіст Уладзімір Даўжэнка, можна сказаць, не сыходзіў з экранаў айчыннага тэлебачання. Яго аўтарская перадача "Асілак" біла рэкорды глядацкай цікавасці.\nДаўжэнка карыстаўся шалёнай папулярнасцю і вялікай любоўю гледачоў, быў жаданым госцем на многіх спартыўных мерапрыемствах, на прыёмах з удзелам высокіх чыноўнікаў… У сярэдзіне 1990-х сітуацыя ў Беларусі змянілася. А Уладзімір Даўжэнка застаўся такім жа шчырым, адкрытым, смелым чалавекам, які не баяўся ўслых казаць пра негатыўныя з’явы нашага жыцця. І не толькі спартыўнага.\nПаціху “нязручнага” Даўжэнку выціснулі з эфіру, вымусілі звольніцца з БТ. Пазней журналіст працаваў у шэрагу беларускіх друкаваных СМІ, а потым знік з поля зроку.\n“Народная Воля” расшукала журналіста, каб даведацца, чым ён жыве зараз.\n– Чым я зараз заняты? – перапытвае Уладзімір Іванавіч. – Знаходжуся ў статусе класічнага беларускага пенсіянера – даядаю, даношваю, дажываю.\n– Неяк зусім сумна…\n– Як ёсць. Апошнія гады я жыву ў стане “ўнутранай эміграцыі” – гэта калі жывеш у краіне, якой няма чым дапамагчы, бо гэтай краіне бессэнсоўна дапамагаць. У гэтай краіне калі б і хацеў, нельга нічога змяніць да лепшага. І, напэўна, мяняць павінны маладыя, а калі табе 65 (дарэчы, да гэтага ўзросту не дажывае значны працэнт беларускіх мужчын), то застаецца адно – дажываць, бо з’язджаць ужо позна.\n– Я так разумею, што ад спартыўнай журналістыкі вы зусім адышлі?\n– Так, у мяне зараз няма ніякіх праектаў. Жыву на сціплую пенсію – у 345 рублёў. Ці задаволены такім яе памерам? Вы што, здзекуецеся? Я не скарджуся і не прашу мне дапамагчы фінансава, я проста кажу, што такія пенсіі – плявок у твар усёй нацыі.\nНядаўна ехаў у аўтобусе і бачыў такую карціну: малады чалавек, выйшаўшы на сваім прыпынку, аддаў талон на праезд такому ж маладому хлопцу, які ў гэты аўтобус заходзіў… Дзікунства, такога раней у Беларусі і блізка не было! Народ ператвораны ў жабракоў…\n– І ўсё ж вярнуцца да актыўнай дзейнасці плануеце?\n–Яшчэ пару гадоў таму нешта пісаў, нешта рабіў… Але раптоўная смерць дачкі, якой было ўсяго 37 гадоў, канчаткова выбіла глебу з-пад ног. Вы не ўяўляеце, як гэта – перажыць сваіх дзяцей. Мая адзіная дачка цяжка хварэла – перанесла дзве няўдалыя аперацыі па перасадцы ныркі, а забраў яе інсульт. Паверце, пасля такога не думаеш, як вярнуцца ў прафесію…\n– За спартыўнымі падзеямі ў краіне сочыце?\n– Так, але хутчэй на аматарскім узроўні. Плачу разам з балельшчыкамі ад бязвольнай гульні беларускіх футбалістаў, шчыра не разумеючы, чаму кіраўніцтва федэрацыі пры такіх выніках дагэтуль застаецца на сваіх пасадах, радуюся за беларускіх тэнісістак.\nА так мяне нікуды не запрашаюць. Нікому я асабліва не патрэбны. Ёсць такая цытата: “Кожны памірае ў адзіночку”. Гэта пра мяне. Так склалася жыццё, што калі я быў на піку сваёй папулярнасці – адбою ад “сяброў” не было, а потым, калі трапіў у спіс “неблаганадзейных”, людзей побач значна паменела. Рэгулярна тэлефануюць толькі некалькі чалавек. Напрыклад, Анатоль Ліхадзіеўскі, наш славуты таэквандыст, ды гіравік Вячаслаў Харанека, з якім мы калісьці распачыналі “Асілак”.\n– А за працай калег сочыце?\n– Я не скажу, што ў тэлевізійнай спартыўнай журналістыцы за апошнія 20 гадоў успыхнулі нейкія новыя зоркі. Па-ранейшаму ў эфіры Уладзімір Навіцкі, некалькі маладых хлопцаў, сярод якіх я вылучыў бы Аляксандра Цвячкоўскага. З калег, якія працуюць у друкаваных выданнях, я адзначыў бы двух Сяргеяў – Шчурко і Новікава, але назваць іх новымі імёнамі ў нашай прафесіі не выпадае.\nНікога не хачу пакрыўдзіць, але вельмі ўпаў узровень аўтарскіх перадач на спартыўную тэматыку. Усе яны пабудаваны па прынцыпе “гаворачых галоў”, калі ў кадры чалавек, пра якога распавядаюць, альбо галоўны герой. Некуды знікла рэжысёрскае, аўтарскае бачанне. Відавочна, што цяперашнія журналісты, і не толькі спартыўныя, працуюць у рэжыме жорсткай самацэнзуры.\n– Уладзімір Іванавіч, апошнім часам ходзяць чуткі пра запуск чыста спартыўнага тэлеканала. Як лічыце: патрэбны ён краіне?\n– На маю думку, не. У нас ужо ёсць спартыўная “кнопка” – “Беларусь 5”. Нават там забіць увесь эфір арыгінальным кантэнтам не могуць, паўтараючы матчы па пяць разоў. Навошта марнаваць грошы на стварэнне яшчэ аднаго канала?\n– Калі б вас запрасілі вярнуцца на тэлебачанне – пагадзіліся б?\n– Пачнём з таго, што ніхто мне такую прапанову не зробіць. Гэта першае. А па-другое, напэўна, я і не вярнуўся б, бо працаваць пад наглядам цэнзараў і дагаджаць начальству не прывык.


Матылёк на золкай далоні — Народная Воля\nМатылёк на золкай далоні\nБеларусы — народ даволі эгаістычны, бо найперш кожны думае пра сябе, жывуць кланамі, дапамагаюць бліжняму найчасцей, калі бліжні папярэдне ўжо дапамог або калі ёсць спадзяванне, што дапаможа ў будучым…\nНялітасцівы, трагічны лёс паэта Васіля Гадулькі (1946–1993), як і яго творчы набытак, дзякуючы неабыякавым людзям выявіўся толькі пасля яго нечаканай і загадкавай смерці. Адна з такіх асобаў — паэтка з Гарадзеншчыны Галіна Самойла. Іх меладраматычнае ліставанне, змешчанае ў кніжцы, а таксама псіхалагічныя і філасофскія калізіі жыцця Гадулькі яна і спрабуе патлумачыць у гэтых суб’ектыўных развагах.\nЯ бачыла Васіля толькі на семінары маладых творцаў у «Іслачы». Мы з ім амаль не гутарылі, проста прысутнічалі побач на занятках, дзе разбіралі творчасць кожнага ўдзельніка семінара, чыталі свае вершы і слухалі вершы іншых. З намі пастаянна былі Рыгор Барадулін і Яўген Міклашэўскі. Прыязджалі Ніл Гілевіч, Яўгенія Янішчыц. Сяргей Грахоўскі, Іван Навуменка тады адпачывалі ў Доме творчасці. Астатніх не памятаю. Васіль Гадулька быў увесь час разам з Васілём Сахарчуком. У самым канцы семінара ўсе пачалі абменьвацца адрасамі. Вось тады мы з Васілём і далі свае адрасы адзін аднаму, як і ўсім іншым удзельнікам сустрэчы. Першым напісаў ён, я яму адказала… Думаю, таму, што мы вызначылі адзін аднаго па творчасці. На маю душу з усіх тады пачутых леглі яго вершы, на яго душу — мае. Аб чым гэта гаворыць? Аб тым, што мы падобныя…\nЯ ведаю пра Васіля Гадульку тое ж, піша «Новы Час«, што цяпер ведаюць усе, хто прачытаў наша ліставанне і папярэднюю кнігу «Голас», выдадзеную Леанідам Галубовічам, дзе змешчаны ўспаміны пра Васіля Гадульку ягонага сябра Васіля Сахарчука і нешматлікіх пісьменнікаў, якія з ім сустрэліся. Падрабязнасцей ягонага дзяцінства, юнацтва, дарослага жыцця не ведаю.\nУ сваім цяперашнім узросце я стала разумнейшай, смялейшай, дабрэйшай, чым была ў маладосці, але выправіць лёс ужо немагчыма…\nВасіль Гадулька. Фота з сайта zhabinkalib.by


Кобрыншчына распачала жніво! – Кобринский вестник\n08/07/2020 100 admin\nСямейная дынастыя – Павел (злева) і Аляксандр Сірацюкі\nУборачная кампанія – галоўны экзамен для хлебаробаў. Аднымі з першых у краіне распачалі жніво аграрыі Кобрыншчыны – 1 ліпеня збожжаўборачныя камбайны выйшлі на палі ААТ “Батчы”, ААТ “Пакроўскі” і ТАА “КантрыМілк”. Усяго ў раёне у бягучым годзе належыць прыбраць 28,4 тыс. га збожжавых без кукурузы, грачыхі і проса. На ўрадлівыя батчынскія палі ў першы дзень жніва на ўборку азімага ячменю выйшлі 5 экіпажаў камбайнаў.\n– Сёлета ў нас пасеяна 60 га азімага і 397 га яравога ячменю, – расказвае галоўны аграном ААТ “Батчы” Мікалай Якімчук. – Нягледзячы на тое, што сёлетняя вясна адзначылася не вельмі спрыяльным надвор’ем, мы разлічваем на ўраджай каля 40 ц/га. Акрамя таго, да ўборкі ў гэтым годзе ў нас у тым ліку 895 га азімай пшаніцы, 610 га азімага трыцікале і 460 га рапсу.\nВялікая ўвага надаецца і нарыхтоўцы кармоў. На момант нашага візіту быў завершаны трэці ўкос злакавых траў. Работы вяліся, калі травы набіралі максімальную колькасць карысных рэчываў. Не колькасць, а якасць – галоўны крытэрый у гаспадарцы пры арганізацыі працы.\nЧарговае жніво гаспадарка сустракае ў поўным тэхнічным узбраенні. У мінулым годзе машынна-трактарны парк папоўніўся двума новымі збожжаўборачнымі камбайнамі “Палессе GS-12A1”, яшчэ адну “дванаццатку” для ўборкі кукурузы тут плануюць атрымаць у бліжэйшы час, нядаўна ў арэнду з наступным выкупам быў узяты прэс “New Holland».\nАднак галоўны складальнік эфектыўнага земляробства – людзі, адданыя сваёй справе. І з гэтым гаспадарцы пашчасціла – ёсць тут і вопытныя механізатары, якія аддалі працы на зямлі не адно дзесяцігоддзе, і сямейныя дынастыі, і моладзь, якой ужо сёння давяраюць самую сучасную тэхніку. Так, на адным з новых збожжаўборачных камбайнаў у першы дзень жніва шчыраваў экіпаж старшага камбайнера Паўла Сірацюка і памочніка Сяргея Ларчанкі. Нягледзячы на тое, што Павел мае дыплом інжынера, ён і сёння з асалодай сядае за штурвал “Палесся” – падчас жніва кваліфікаваныя рукі на полі патрэбны, як ніколі. Побач, на другім камбайне працуе на залатой ніве і яго бацька, Аляксандр Сірацюк.\nЯк адзначыў дырэктар ААТ “Батчы” Сяргей Гліннік, ураджай збожжа абяцае быць добрым. Сёлета батчынскія аграрыі разлічваюць на валавы збор збожжавых на ўзроўні 7-8 тыс. т. Галоўнае, каб не падвяло надвор’е.\n← МВД напомнило об ответственности за надписи в общественных местах\nНовая жизнь в обмен на крышечки. Кобрин участвует! →\nНаталья Ковалева: “Совершать благие дела несложно, сложно пропускать каждый раз через себя человеческое горе…”


Будзьма беларусамі! » Свежыя «Запісы БІНіМ»: пра беларускую Канаду ў гісторыі і сучаснасці, Наталлю Арсенневу ды іншых\n19.02.2020 | Літаратура Беларусы свету\nСвежыя «Запісы БІНіМ»: пра беларускую Канаду ў гісторыі і сучаснасці, Наталлю Арсенневу ды іншых\nНаталля Гардзіенка піша пра гістарычныя цікавосткі ў новым выпуску альманаха «Запісы» Беларускага інстытута навукі і мастацтва, які днямі выйшаў з друку.\nПабачыў свет чарговы (41-шы) выпуск альманаха «Запісы» Беларускага інстытута навукі і мастацтва (Нью-Ёрк). Новы нумар гэтага адзінага перыёдыка, прысвечанага беларускай эміграцыі, атрымаўся надзвычай насычаны і разнастайны. Асноўная тэма — Беларуская Канада — прадстаўленая публікацыямі як пра з’яўленне беларусаў у гэтай краіне ў ХІХ — пачатку ХХ стст., гэтак і пра паваенных эмігрантаў ды сучасныя беларускія арганізацыі і ініцыятывы. Сярод аўтараў можна пабачыць саміх канадыйскіх беларусаў: старшыню Рады БНР Івонку Сурвіллу, прафесара Зіну Гімпелевіч, мастачку Ірыну Варабей, пісьменнікаў і грамадскіх дзеячаў Пётру Мурзёнка, Юрася Шамецьку, Віялету Кавалёву, Валянціну Шаўчэнку, якія распавядаюць пра Канадыйскі БІНіМ і Чарнобыльскі фонд, Згуртаванне беларусаў Канады і «Яваровых людзей».\nТыя, хто цікавіцца гісторыяй беларускай прысутнасці ў Канадзе, знойдуць на старонках гэтых «Запісаў» аповеды пра з’яўленне ў краіне беларускіх евангельскіх хрысьціянаў ды пра стварэнне асяродку ў горадзе Ашава, пра публікацыю ў канадыйскай энцыклапедыі першага артыкула, прысвечанага беларусам, ды пра стварэнне англамоўнай «Гісторыі беларусаў у Канадзе» Янкі Садоўскага, пра тое, дзе можна знайсці дакументы пра канадыйскіх суродзічаў, ды што ўяўлялі сабою таронтаўскія перыёдыкі «Беларускі Эмігрант» і «Беларускі Голас». Таксама ў нумары змешчана надзвычай багатае ліставанне пісьменніка Кастуся Акулы, як прысвечанае ягоным творам, гэтак і грамадскаму ды сямейнаму жыццю, перамогам і складанасцям. З іншых канадыйскіх эпісталярыяў — лісты пісьменніка Міколы Сільвановіча, грамадскага дзеяча Алеся Грыцука ды ягонай жонкі Вольгі Грыцук. Усе гэтыя матэрыялы ствараюць своеасаблівую мазаіку вобразаў унікальнай Беларускай Канады.\nПа-за асноўнай тэмай, у нумары багата матэрыялаў, якія пэўным чынам таксама звязаны з Канадай, бо паходзяць з архіваў тамтэйшых дзеячаў. Прыкладам, публікуецца вялікая падборка карэспандэнцыі Міколы Абрамчыка са збораў ягонага наступніка Вінцэнта Жук-Грышкевіча, дзе адлюстраваныя розныя моманты палітычнай дзейнасці, хваробы і смерці прэзідэнта БНР. Таксама з атаўскіх архіваў Жук-Грышкевічаў паходзіць ліставанне Наталлі Арсенневай: і актыўныя жыццярадасныя лісты з Нью-Ёрку 1950-х, і заклапочана-сумныя з Рочэстару 1970-х—1980-х. Арыгінальныя, нават крыху авантурныя ідэі наконт арганізацыі грамадскага жыцця паваенных беларусаў утрымліваюцца ў лістах міністра фінансаў БНР Уладзіміра Шыманца да Вінцэнта Жук-Грышкевіча з часоў стварэння Сусветнага аб’яднання беларускай эміграцыі. Змешчаныя ў «Запісах» і прысвечаныя асобе Вінцэнта Гадлеўскага ды складаным пытанням рэлігійнай гісторыі лістоўныя развагі Вацлава Пануцэвіча, а таксама ліст пісьменніка Пётры Сыча з Нямеччыны пачатку 1950-х. Публікуюцца ў нумары дынамічныя і эмацыйныя эпісталярыі будучага святара Пётры Саўчыца з Аргенціны да пісьменніка Міколы Сільвановіча ў Вініпег. Згаданыя матэрыялы падрыхтаваныя да друку архівістам і даследчыкам беларускай эміграцыі Лявонам Юрэвічам.\nСярод іншых, не-канадыйскіх, архіваліяў варта адзначыць лісты Яўхіма Кіпеля з часоў крывіцка-зарубежніцкага змагання, эмацыйнае ліставанне беларускіх дзеячаў розных палітычных кірункаў з Юрыем Попкам. У апошнім можна пабачыць унікальныя сведчанні Людвіка Галубовіча (Зарэчнага) пра ягоную працу на сакрэтныя службы ў паваеннай Нямеччыне.\nВажныя публікацыі падрыхтаваныя для апошніх «Запісаў» даследчыкам рэлігійнай гісторыі Аляксандрам Слесаравым: ліставанне ўладыкі Васіля (Тамашчыка) са збораў Скарынаўскай бібліятэкі ў Лондане, а таксама біяграфічны нарыс, прысвечаны гэтаму ж дзеячу. Надзвычай цікавыя лісты прэзідэнта БЦР Радаслава Астроўскага з Аргенціны да ягонай каханай жанчыны ў Лодзі (праз якія тая жанчына была арыштаваная і асуджаная), падрыхтаваў да друку беларускі даследчык з Варшавы Юры Грыбоўскі. Нечаканыя повязі беларусаў з Чэхіі і Францыі (Людмілы Краскоўскай і Лявона Рыдлеўскага) раскрывае ў сваёй публікацыі даследчык Купалы і Багдановіча Мікола Трус. Пра журналісцкую дзейнасць нараджэнца беларускіх земляў Сямёна Рапапорта распавядае доктар Ірына Чыкалава.\nЦікавыя і разнастайныя публікацыі, прысвечаныя эміграцыйным эпіграмам і некралогам, сімволіцы пчалы на гравюрах Скарыны ды традыцыям «Трэнаса» Мялеція Сматрыцкага на эміграцыі, падрыхтаваў для «Запісаў» побач са шматлікім эпісталярыем згаданы вышэй Лявон Юрэвіч.\nПрысутнічаюць у новым выпуску альманаха тэксты Макара Краўцова, Станіслава Станкевіча, Пётры Сыча ў раздзеле «Будучыя кнігі», пасмяротныя згадкі Юрыя Туронка і Юрыя Весялкоўскага ў раздзеле «In memoriam», угодкавая публікацыя Антона Адамовіча пра Якуба Коласа.\nВыхад працы «Беларускі прэм’ер» Сяргея Селяха стаў падставай для трох асобных публікацый, звязаных з жыццём і творчасцю кампазітара Вячаслава Селях-Качанскага, змешчаных у рубрыцы «Вакол кнігі». Традыцыйна багатая на рэцэнзіі і агляды і сёлетняя «Кніжная паліца» з тэкстамі Ціхана Чарнякевіча, Ганны Севярынец, Алеся Бразгунова, Сержа Трыгубовіча, Юрыя Грыбоўскага. Завяршае выпуск адмысловая «Кніга ў „Запісах“» — публікацыя не ацэненага дасёння прыкладу перакладчыцкай дзейнасці пастара Яна Пятроўскага — «Абароны Сакратаса».\nМожна меркаваць, што ў новым выпуску «Запісаў БІНіМ» аматары гісторыі і сучаснасці беларускай эміграцыі, дый наогул тыя, хто цікавіцца беларускай гісторыяй, знойдуць, што пачытаць і над чым падумаць.\nНовыя «Запісы БІНіМ» неўзабаве з’явяцца ў Акадэмкнізе.\nЗапісы БІНіМ. №. 41. Нью-Ёрк—Менск, 2019. — 820 с.


Наталля Задзяркоўская: Культура Беларусі замерла на фоне адтоку дзеячоў у Польшчу | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНаталля Задзяркоўская: Культура Беларусі замерла на фоне адтоку дзеячоў у Польшчу\nЯк дзеячам, што пакідаюць Беларусь падчас крызісу, удаецца стаць паўнавартаснай часткай чужых культурніцкіх праектаў?\nБеларуска-польскую супрацу ў гэтай сферы каментуе адказная за культуру і нацыянальную спадчыну ў Народным антыкрызісным упраўленні, экс-начальніца ўпраўлення культуры і народнай творчасці Мінкульту Наталля Задзяркоўская:\n– Сітуацыя даволі складаная. Адток толькі павялічваецца. У адносінах Польшчы я не магу сказаць, што гэтая праблема сістэмна вырашана. З боку польскіх уладаў ёсць жаданне дапамагчы. Разам з тым вельмі шмат людзей засталіся за бортам. Шмат прыкладаў паспяховых творчых праектаў, вакол якіх фарміруецца творчы асяродак, які далучае і дапамагае іншых.\nНа думку Наталлі Задзяркоўскай, з-за блізкасці культур Беларусі і Польшчы беларускім дзячым культуры нашмат прасцей праходзіць інтэграцыю ў «чужую» культуру і трапляць на мясцовы культурніцкі рынак. Аднак вострым застаецца пытанне далейшага вяртання ў культурніцкі кантэкст Беларусі і саму краіну.\nЗэльвенцы адзначылі Купалле


Па заслугах і гонар — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\n25.02.2010 51 admin 0 Comment\nПа выніках работы за мінулы год у ліку лепшых жывёлаводаў раёна стаіць і прозвішча Антаніны Віткоўскай. Яна працуе аператарам машыннага даення ў камунальным сельскагаспадарчым унітарным прадпрыемстве “Бялёў”. І працуе, як паказаў мінулагодні вынік, жанчына даволі нядрэнна. Летась ад кожнай каровы замацаванай групы яна надаіла па пяць тысяч дзвесце кілаграмаў малака.\nСёлетні справаздачны сход як і ў ранейшыя гады ў сельгаспрадпрыемстве “Бялёў”закончыўся пазітыўным момантам. Кіраўнік гаспадаркі Валянціна Точка гучна называла прозвішчы сваіх перадавікоў вытворчасці і ўручала ім заслужаныя ўзнагароды. Прозвішча Віткоўскай было названа дырэктарам у ліку першых. Прычыны такой пашаны зразумелыя. Антаніна Віткоўская ўпершыню па гаспадарцы за год атрымала ад каровы больш пяці тысяч кілаграмаў малака. Гэты паказчык стаў лепшым сярод аператараў машыннага даення сельгаспрадпрыемства за 2009 год. Таму і ўзнагарода была даволі саліднай, Антаніне Мікалаеўне ўручана карова. Умее, зазначу, кіраўніцтва гаспадаркі цаніць працу сваіх лепшых работнікаў, не скупіцца на добрыя словы і матэрыяльныя стымулы, бо ведае, што сваім стараннем людзі прынясуць значна больш карысці грамадскай справе. І гэта так. Ужо некалькі гадоў запар КСУП “Бялёў” з’яўляецца бясспрэчным лідарам па надою ад каровы ў раёне. Гэтыя пазіцыі з кожным годам толькі ўмацоўваюцца. І ўмацоўваюцца менавіта працавітымі рукамі такіх работнікаў як Антаніна Мікалаеўна.\nПрацаўладкавалася Віткоўская ў гэтае сельгаспрадпрыемства не так і даўно. Крыху больш двух гадоў. Цёплага месца, як кажуць, не шукала. Прапанавала кіраўніцтва месца на малочнатаварным комплексе, і на гэта яна пагадзілася адразу. Канешне, спачатку не было ў Антаніны сваёй групы і яна працавала падменнай даяркай. Ужо тады прадэманстравала, што цяжкасцей не баіцца, і з абавязкамі спраўляцца добра. А калі набрала ўласную групу, паказала, што здольная мець выдатныя вытворчыя паказчыкі. Усё гэта дзякуючы стараннасці жанчыны. Нездарма намеснік дырэктара Лідзія Каралец гэтую якасць Віткоўскай паставіла на першы план. Гэта бачна адразу па адносінах да выканання сваіх працоўных абавязкаў Антанінай Мікалаеўнай. Заўсёды на яе працоўным месцы пануе парадак, ва ўзорнай чысціні трымае яна і свае даільныя апараты. І да кожнай кароўкі ў яе асабісты падыход, нораў усіх ведае. Без гэтага немагчыма мець высокія надоі, бо жывёліна, як і чалавек, пяшчоту любіць. Гэтым найперш і вызначаецца добры аператар машыннага даення. Віткоўская ніколі не падыдзе да сваіх гадаванцаў у дрэнным настроі, перш чым пачынае дойку, пастараецца пагладіць кароўку, супакоіць яе. Гэта таксама мае немалаважнае значэнне ў працы аператара машыннага даення. Хаця многія думаюць, што там такога: прыйдзі, падключы апарат і малако пабяжыць. Так мяркуюць толькі людзі, якія далёкія ад жывёлагадоўлі. Падрыхтоўка каровы да даення мае ў працы жывёлавода няменшае значэнне, чым сам асноўны працэс. Толькі выканаўшы дакладна ўсе тэхналагічныя аперацыі можна мець вялікае малако. Ад таго наколькі правільна доіць аператар карову, залежыць і стан здароўя жывёліны. Усё гэта добра разумее Антаніна Мікалаеўна, таму і працуе на сумленне. Ды і ў яе інтарэсах, каб каровы ў яе групе былі здаровымі, бо і малака яны дадуць больш, і якасць яго захаваецца высокая.\nНялёгкая праца ў жывёлавода. Але такія як Антаніна Віткоўская не наракаюць на гэта, бо бачаць, што ў апошнія гады сельгаспрадпрыемствам многае робіцца для аблягчэння іх дзейнасці. Напрыклад, цяпер мясцовыя аператары дояць кароў у малакаправод. Шмат работы праведзена па добраўпарадкаванню фермы. Дарэчы, многае зроблена сіламі саміх жывёлаводаў. Ды і кармоў стала для жывёлы значна больш. Таму і дабівацца высокіх надояў для аператараў машыннага даення на малочнатаварным комплексе “Возера” стала справай звычайнай. І плён працы Антаніны Віткоўскай таму яскравае пацверджанне.\n← Пераможны фініш жыткавіцкіх гіравікоў\nЖыткавіцкія маторабудаўнікі ў ліку пераможцаў →\nЗаплати налоги, поздравь инспектора


Лукашэнка пакрыўдзіўся, што яго «ня так» запрасілі ў Кіеў\n26 ліпень 2013, 18:58\nЧым выклікана і як тлумачыцца заява Аляксандра Лукашэнкі пра неабходнасьць рэфармаваньня праваслаўнай царквы? Ці можна зьвязваць гэтыя словы кіраўніка дзяржавы зь ягоным паведамленьнем пра выкрыцьцё супрацоўніка беларускіх спэцслужбаў, які праз прадстаўнікоў каталіцкага касьцёла быў зьвязаны з замежнымі дзяржавамі?\nЦыганкоў: Пра што сьведчаць разважаньні Аляксандра Лукашэнкі, што неабходна рэфармаваць праваслаўную царкву? Па-першае, ці мае сьвецкі чалавек такое права — даваць парады царкве? І з палітычнага пункту гледжаньня — чаму Лукашэнку спатрэбілася рэфармаваць праваслаўную царкву?\nМацкевіч: Па-першае, сьвецкі ці ня сьвецкі — тут ня мае значэньня. Царква — гэта ня толькі нешта сакральнае, але яшчэ і сацыяльны інстытут. Таму любы чалавек можа выказваць сваё меркаваньне наконт рэфармаваньня гэтага інстытуту.\nТут ёсьць такі аспэкт. Перш за ўсё, пэўная крыўда Лукашэнкі на тое, што яго «неяк ня так» запрасілі ў Кіеў на сьвяткаваньне гадавіны хрышчэньня Русі. Думаю, што гэтая крыўда і стала нагодай для такіх развагаў.\nПа-другое, Лукашэнка мусіць ведаць пра тое, што сярод пэўнай часткі сьвятароў Беларускай праваслаўнай царквы даўно існуюць думкі і меркаваньні наконт рэфармаваньня царквы, а таксама наконт большай аўтаноміі беларускай царквы ад расейскай. У дадзеным выпадку гэтая крыўда Лукашэнкі паслужыла таму, што ён агучыў тое, пра што даўно гавораць унутры праваслаўнай царквы.\nЦыганкоў: Ці можна словы кіраўніка дзяржавы пра рэфармаваньне праваслаўнай царквы неяк зьвязваць зь ягоным паведамленьнем пра выкрыцьцё супрацоўніка беларускіх спэцслужбаў, які «праз прадстаўнікоў каталіцкага касьцёла быў зьвязаны з замежнымі дзяржавамі»?\nМацкевіч: Я ня схільны любыя падзеі зьвязваць паміж сабой толькі таму, што яны адбыліся адначасова. Адносіны Лукашэнкі да дзьвюх асноўных канфэсіяў досыць складаныя. Таму, можа, гэта проста да слова прыйшлося. Калі ён загаварыў пра праваслаўную царкву, то вырашыў «дзеля раўнавагі» і выдаць інфармацыю, якую да пэўнага часу не публікавалі. Хоць выкрыцьцё шпіёнаў і падвойных агентаў — гэта зусім ня тычыцца рэлігійнай канфэсіі як такой.


26.04.2018 16:34 Нам пішуць\nЗ 14 красавіка стартавала рэспубліканская акцыя “Тыдзень лесу-2018”. Сотні неабыякавых па ўсёй краіне ўжо паспелі ў ёй паўдзельнічаць: работнікі культуры, адукацыі, працоўныя калектывы розных прадпрыемстваў. Не засталася ўбаку і Баравікоўская сярэдняя школа.\nАкцыя ў нашай установе адукацыі стала традыцыйнай. У межах супрацоўніцтва з Баравікоўскім лясніцтвам за навучальны год мы паспяваем паўдзельнічаць у шэрагу мерапрыемстваў, накіраваных на выхаванне беражлівага стаўлення да лесу і прыроды роднага краю, на ахову прыроды і на фарміраванне працоўных уменняў і навыкаў: займаемся ўборкай ляснога масіву, вырабляем і развешваем штучныя гняздоўі, аказваем дапамогу ў нарыхтоўцы насення, ахове мурашнікаў, зімовай падкормцы птушак.\nАкцыя “Тыдзень лесу-2018” стала для навучэнцаў і педагогаў асаблівай: мы ўдзельнічалі ў пасадцы лесу. За два дні пасадзілі каля 8 тысяч сеянцаў хвоі. Праца даволі карпатлівая і працаёмкая. Было складана ўявіць, што з маленькага кволага сеянца памерам у 15—20 сантыметраў вырастае высокае хваёвае дрэва. Але для гэтага дрэўцу неабходна адолець доўгі шлях. Хацелася б абавязкова вярнуцца праз некалькі дзясяткаў гадоў на ўчастак, дзе садзілі сеянцы, каб прагуляцца па хваёвым лесе, бо праз 25 гадоў там ужо можна будзе збіраць грыбы. Паўнавартасныя ж дрэвы, гатовыя да высечкі, будуць толькі праз 80 гадоў. Прыемна, што нам давялося прыкласці руку да вялікай справы!\nУдзел у акцыі дапамог чарговы раз усвядоміць, што нельга браць ад прыроды больш, чым можаш ёй аддаць. Нельга парушаць гармонію, якая захоўвалася мільёны гадоў. І сёння мы, новае пакаленне, разумеем, што аднаўляць лес — наш прамы абавязак!\nнавучэнка 11 класа Баравікоўскай сярэдняй школы\nСветлагорскага раёна Гомельскай вобласці.\nакцыяБаравікоўская сярэдняя школатыдзень лесу-2018


ЗША абвесцяць новыя санкцыі супраць Расіі | euroradio.fm\nГалоўная / ЗША абвесцяць новыя санкцыі супраць Расіі\nЗША абвесцяць новыя санкцыі супраць Расіі\nНікі Хэйлі. Фота: Getty Images\nЯны закрануць тых, хто падтрымлівае рэжым Асада і выкарыстанне хімічнай зброі.\nЗША у панядзелак, 16 красавіка маюць абвясціць пра новыя санкцыі супраць Расіі ў сувязі з тым, што Масква падтрымлівае рэжым Башара Асада. Пра гэта паведаміла сталы прадстаўнік ЗША ў ААН Нікі Хейлі.\nЯна падкрэсліла, што санкцыі перадусім закрануць кампаніі, якія так ці іначай звязаныя з прэзідэнтам Асадам і выкарыстаннем хімічнай зброі.\n“Асад ведаў, што яго падтрымлівае Расія, Асад ведаў, што Расія прыкрые яго ў ААН, і Асад паступіў безразважна, ён выкарыстаў яе (хімічную зброю) у яшчэ больш агрэсіўнай манеры. Мы павінны разумець, што мы не можам дапусціць нават невялікае выкарыстанне хімічнай зброі”, — заявіла Нікі Хейлі ў інтэрв’ю CBS.\nТаксама яна абвергла інфармацыю, што прэзідэнт Дональд Трамп нібыта плануе вывесці амерыканскія войскі з Сірыі цягам шасці месяцаў. Пакуль ўлады ЗША не дасягнуць сваіх мэтаў, гэтага не адбудзецца, сказала Хэйлі. Сярод такіх мэтаў яна вылучыла паражэнне “Ісламскай дзяржавы” і гарантыю таго, што хімічная зброя не будзе выкарыстоўвацца на шкоду амерыканскім інтарэсам.\nНа пачатку красавіка Мінфін ЗША ўвёў санкцыі супраць 38 расійскіх бізнесменаў, афіцыйных асобаў і кампаніяў. У “чорны спіс” трапілі Алег Дэрыпаска, Кірыл Шамалаў і Віктар Вексельберг. Таксама пад санкцыі трапілі 17 буйных расійскіх чыноўнікаў, нагадвае ВВС.\nЭмблема ГРУ / ria.ru\nЕўрасаюз працягнуў на паўгода эканамічныя санкцыі супраць Расіі\nЕС працягнуў эканамічныя санкцыі ў дачыненні Расіі\nЕўрапарламент выступае за спыненне праекту "Паўночны паток — 2"\nВіцебская мытня спыніла 20 тон ласося, які кантрабандай везлі ў Расію\nЗША ўвялі новыя санкцыі супраць Расіі — за Крым і ЛНР\nАнжаліка Борыс (злева) у судзе / svaboda.org\nКіраўніцу Саюза палякаў судзяць за арганізацыю кірмашу на Казюкі (відэа)


Што выратуе фінансавую ўстойлівасць грамадскіх арганізацый Беларусі? - ЕвроБеларусь\n21.08.2017 | Общество | Яўгенія Бурштын, ЕўраБеларусь,\nНа мінулым тыдні ў Мінску быў прэзентаваны штогадовы індэкс устойлівасці арганізацый грамадзянскага сектара Беларусі ў 2016 годзе. Ён складае 5,5, і азначае слабую ўстойлівасць. Гэты паказчык на 0,1 лепшы за папярэдні, хоць цягам амаль 20 гадоў індэксацыі ён не моцна змяняецца.\nАдной з самых вострых праблем устойлівасці арганізацый грамадзянскага сектара застаецца пошук фінансавання, над гэтым падчас прэзентацыі разважалі эксперты.\n– Такога кшталту індэксы карысныя, бо адлюстроўваюць больш-менш аб’ектыўную карціну стану грамадзянскай супольнасці. Мы бачым, што за 20 гадоў амаль нічога не змяняецца, і гэта не на карысць яе развіццю. На нязачныя паляпшэнні можна не звяртаць асаблівай увагі, – сказаў Службе інфармацыі “ЕўраБеларусі” дырэктар Цэнтра еўрапейскай трансфармацыі Андрэй Ягораў.\nНа думку Андрэя Ягорава, фінансавую ўстойлівасць грамадскіх арганізацый можа выратаваць толькі спрыяльнае асяроддзе, гэта значыць стварэнне адпаведных палітычных, прававых умоў, умоў спонсарскай дзейнасці.\n– Іншымі словамі – патрэбна свабода. Няма свабоды – не будзе ніякай фінансавай устойлівасці грамадзянскай супольнасці ў цэлым. Калі паглядзець на індэкс, відавочна, што пакуль у Беларусі няма дастатковай колькасці ўнутраных рэсурсаў, каб забяспечваць фінансавую ўстойлівасць. Мы вымушана абапіраемся на донарскую падтрымку і пакуль не можам адыйсці ад гэтага.\nПа словах эксперта, структура яе прадастаўлення ў Беларусі вельмі неэфектыўная. Па-першае, гэтая дапамога не скаардынаваная: усе асноўныя донары кіруюцца рознымі, часам супярэчлівымі стратэгіямі выдзялення дапамогі. Гэта стварае хаос унутры грамадзянскай супольнасці, дзе кожны дасягае прыватных мэтаў, але не дасягае мэты агульнай – набліжэння да свабоды.\nЯшчэ адна праблема заключаецца ў слабым удзеле беларускіх арганізацый грамадзянскай супольнасці ў фармаванні павесткі дня донараў, у вызначэнні таго, на якія мэты і ў якім фармаце павінны выдзяляцца сродкі.\nТрэцяя праблема – доўгатэрміновасць фінансавай падтрымкі. Па словах Андрэя Ягорава, грамадскія арганізацыі існуюць у “ірваным” рэжыме прадастаўлення фінансавай падтрымкі на кароткатэрміновыя праекты.\n– Цяпер Еўракамісія зрабла добры крок на ўзбуйненне праграм, але, зноў жа, гэта патрабуе каардынацыі з беларускай грамадзянскай супольнасцю, чаго часта няма.\nДля вырашэння гэтых праблем патрэбная кансалідацыя ў сектары, якой таксама пакуль няма. Эксперт прагназуе, што неўзабаве незалежныя АГС могуць сутыкнуцца з праблемай пераарыентацыі патокаў фінансавай дапамогі на арганізацыі праектнага кшталту. Такія арганізцыі (у кааперацыі з дзяржавай) будуць мець большы прыярытэт, чым тыя, хто арыентаваны на дэмакратычныя пераўтварэнні. Калі з гэтым нічога не рабіць, то грамадзянскі сектар можа апынуцца ў сітуацыі 2004 года, калі даводзілася згортваць значную частку дзейнасці.\nДырэктар Цэнтра прававой трансфармацыі Вольга Смалянка перакананая, што пераадолець праблему фінансавай нестабільнасці можа толькі адсутнасць інэрцыі з боку НКА. Яны самі павінны задаваць сабе пытанні: як ім зарэгістравацца, на якія сродкі яны будуць існаваць.\nКаментуючы прэзентаваны індэкс устойлівасці АГС, яна зазначыла, што скептычна ставіцца да лічбавых паказчыкаў, бо па іх складана зразумець тэндэнцыі зменаў, якія адбываюцца.\n– У параўнанні з мінулым паказчыкам індэкс крыху палепшыўся. Але атрымліваецца, што арганізацыі самі калісьці загналі сябе ў пастку, паставіўшы Беларусі найніжэйшы бал – ім зусім не хочацца знаходзіцца на гэтым узроўні. Таму паказчык штучна падвышаецца.\nПа другое, індэкс устойлівасці ацэньвалі розныя арганізацыі. З аднаго боку гэта добра, але ўмовы, у якіх яны працуюць, вельмі розныя, таму і ацэнкі сітуацыі могуць быць рознымі. Каб ацаніць карціну цалкам, трэба мець уяўленне пра ўвесь сектар, а такое бачанне мала хто можа прадставіць.\n– Калі казаць пра агульную сітуацыю – так, яна мяняецца з пункту гледжання з’яўлення новых ініцыятыў, новых крыніц фінансавання (той жа краўдфандынг). Пры гэтым я б не стала казаць пра паляпшэнні сярод арганізацый грамадзянскай супольнасці па ўсіх паказчыках. Бо ўсе чыннікі моцна звязаныя адзі з адным: тое ж арганізацыйнае развіццё немагчыма без фінансавай устойлівасці, а яна немагчымая без спрыяльнага асяроддзя. На жаль, гэтага мы на дадзены момант не бачым.\nЦікава, што на індэксе ўстойлівасці амаль не адбіваецца палітычная сітуацыя, якая складваецца ў краіне. Падзеі снежня 2010 года не паўплывалі на зніжэнне індэксу, таксама як і падзеі вясны 2017 года могуць не знайсці адлюстравання ў наступным індэксе ўстойлівасці. Гэта адбываецца ў тым ліку і з той прычыны, што многія арганізацыі грамадзянскай супольнасці не надаюць палітычным падзеям сур’ёзнай увагі і заплюшчваюць вочы на тое, што адбываецца ў гэтым полі.\n– У той жа час, як ні дзіўна, сёлетняй вясной адбылася пэўная кансалідацыя арганізацый грамадзянскай супольнасці. Да нас звярталіся арганізацыі, зусім ніякім чынам не звязаныя з палітычнай дзейнасцю, правамі чалавека. Прадстаўнікі абсалютна сацыяльных утварэнняў запытваліся, якім чынам яны могуць дапамагчы людзям, што пацярпелі ад рэпрэсій. Я 20 год працую ў сектары і такое ўпершыню адбылося на маёй памяці. Але як гэтая тэндэнцыя адлюструецца на індэксе – гэта таксама цікава.


Упрыгожце уласны балкон\nГалоўная ➠ Карысныя парады ➠ Упрыгожце уласны балкон\nАпублікавана 19.07.2011 23:08\nКалі Вы жадаеце ўнесці некаторыя змены ў жыццё ўласнага дома, Вы зможаце выпрабаваць уладкаваць недагледжаны кут, якім у большасці выпадкаў з'яўляецца балкон, і зрабіць яго вельмі прывабным месцам вам і Вашых гасцей.\nГэта месца цалкам можа служыць зонай для адпачынку і прывядзення ў парадак уласных думак, канкрэтна тут можна падыхаць свежым паветрам, не выходзячы з хаты.\nПрыдумайце для ўласнага балкона эксклюзіўную ідэю. Яна можа адрознівацца ў залежнасці ад сезону - улетку тут могуць стаяць гаршкі з выдатнымі раслінамі, а ўзімку іх з поспехам памяняць прыбраная і каларытная калядная ёлка.\nДадайце святла. Асвятленне гаўбца дазволіць знаходзіцца там нават пасля заходу сонца. Пры ўсім гэтым існуе маса варыянтаў асвятлення гаўбца. Напрыклад, можна вылучыць з дапамогай святла нейкую пэўную частку балкона альбо ж зрабіць сапраўдны твор мастацтва, выкарыстоўваючы рознага тыпу гірлянды.\nПастаўце крэсла. Плошчу гаўбца гуляе адну з асноўных роляў, калі дакладна выкарыстоўваць гэтае месца. Тут можна паставіць канапка для дваіх. Маленькай столік перад ім, альбо нават гамак, у якім можна паляжаць і расслабіцца, галоўнае вельмі выдатна прадумаць размяшчэнне.\nВыкарыстоўвайце свечкі і ліхтары. На балконе вельмі дарэчным будзе ручной старажытны ліхтар альбо ж араматычныя свечкі розных памераў і формаў.\nМастацтва на адкрытым паветры. Балкон таксама з'яўляецца часткай Вашага дома і Вашай жыцця. Дадайце ў яго інтэр'ер некалькі статуэтак, карцін, прадметаў антыкварыяту, пастаўце тут акварыум альбо ж клетачку з птушкай.\nКалі вы - аматар прыроды, дадайце мала зеляніны, пастаўце на балконе гаршкі з раслінамі альбо развядзіце кветачкі. Продаж садовых раслін - спецыялізацыя многіх вэб крам, таму прадумаць і зрабіць «зялёны дызайн» балкона, можна нават не выходзячы з хаты.\nВыкарыстоўвайце гадзіны, якія будуць служыць не толькі для дэкарацыі, ды і здолеюць супакоіць сваім раўнамерным ціканнем. Зараз абраць гадзіны - ня праблема, даволі лёгка прыйсці на рынак, дзе Вы абавязкова падбераце менавіта тое, што падыдзе канкрэтна Для вас.\nЎборка ў кватэры, дзе жыве котка нейкія парады


Старшыня Палаты прадстаўнікоў Уладзімер Андрэйчанка\nПра гэта Ўладзімер Андрэйчанка заявіў, прымаючы ў Менску афіцыйную дэлегацыю Нацыянальнага заканадаўчага сходу Тайлянду на чале з другім віцэ-старшынём парлямэнту Пірасакам Парджытам:\n«У нас з Тайляндам добрыя стасункі ў розных галінах жыцьця. Аднак падмурак нашага сяброўства — гэта гандлёва-эканамічныя дачыненьні. Мы плянавалі правесьці ў Менску беларуска-тайляндзкі бізнэс-форум, аднак вашы бізнэсоўцы да нас не прыбылі. Ну нічога. Налета плянуецца візыт у Тайлянд нашага прэзыдэнта. Тады і правядзём новы форум».\n«Першы такі бізнэс-форум прайшоў летась у Тайляндзе, і я адназначна ўпэўнены: няма ніякай патрэбы праводзіць штогод падобныя мерапрыемствы з такой краінай, — гаворыць Свабодзе эканаміст Леў Марголін. — Па-першае, яна знаходзіцца далёка ад нас. Па-другое, не займае перадавых пазыцый у эканоміцы і тэхналёгіях. Калі пасьля першага форуму сюды ніхто не паехаў, значыць, у мясцовых бізнэсоўцаў няма цікавасьці да Беларусі. Можна рабіць хоць дзясятак форумаў, а вялікага толку ад гэтага ня будзе».\nПаводле Ўладзімера Андрэйчанкі, за першы квартал сёлетняга году таваразварот паміж Беларусьсю і Тайляндам павялічыўся. Аднак, як засьведчыў сьпікер Палаты прадстаўнікоў, «у свой час былі і больш высокія паказьнікі».


Думкі аб Інтэрнэт\nШкола праца і эсэ з сярэдняй школы\n"Інтэрнэт з'яўляецца муха, якая можа падарваць мінулае. Я не думаю, што людзі ў канчатковым выніку захоча марнаваць столькі часу, колькі ён на самай справе прымае, для серфінгу ў Інтэрнэце. "(Ines Uusman, 1996, IT-міністр адказвае)\nГэтак жа, як невуцкі, калі Інэс Uusman быў у Інтэрнэце, гэтак жа, як невуцкі, як гэта магло магчыма быць, калі адзін быў скупы (які я зараз павінен быць), заявіўшы, што школа часта пра ролю Інтэрнэту ў школе працы студэнтаў сёння.\nІнтэрнэт, з усімі яго вартасцямі і недахопамі, але мне здаецца, што многія настаўнікі забудзьцеся ставіцца да яго ў іх вучэнні. Я не маю на ўвазе, што адзін не выкарыстоўвае сеткі ўсё дзіўныя магчымасці. І я не маю на ўвазе, што вы пасылаеце студэнтаў даследуючы 'самастойна, без падтрымкі і кіраўніцтва. Я маю на ўвазе, што занадта часта настолькі цалкам невуцкія адносна таго, колькі са студэнцкіх работ, які замест зробленага онлайн -av Вікіпедыі, Mimer калодзежа, і г.д.\nВозьмем, да прыкладу шведскай мовы: Водгукі Кніга - з Інтэрнэту! Аўтар фота - з Інтэрнэту! Раман Аналіз - з Інтэрнэту!\nЯ не ведаю, калі гэта таму, што яны не прыходзяць на ідэі, што студэнты падман. Ці таму, што вы не клапоціцеся пра гэта. Для гэтага вы можаце матываваць дыдактычная (у невядомым шляху для мяне). Можа быць, вы думаеце, у вас ёсць здольнасць адрозніваць, што з'яўляецца студэнцкі ўласная праца, а што не.\nНават раней, чым я нават скончыў настаўніка я бачыў мноства ўстаўляць тэкст (без спасылкі на іх крыніцы, вядома.) І я так засмучаны - за тое, што на самой справе сэнс за ўсё, калі няма нічога рэальнага яго?\nЧаму б не дапусціць, што замест усё можна знайсці ў Інтэрнэце - і фарміраванні задач адпаведна.\nСфармулюйце задачу не так "правільныя адказы" можна знайсці ў Інтэрнэце - калі гэта не толькі тое, што вы хочаце. Адпусьці аўтара партрэтаў, напрыклад, - але затым гуляць з адкрытымі картамі! Настаўнік ведае, што Інтэрнэт існуе, студэнты ведаюць, што настаўнік ведае, што Інтэрнэт існуе - і таму мы лічым, што!\nТады адной з мэтаў вырашаемай задачы, каб знайсці інфармацыю ў Інтэрнэце, просеять і выбраць лепшае, падрыхтаваць свае ўласныя словы і спасылкі, цытуюць і спасылка на крыніцу абавязковая. Другая мэта можа быць стварэнне інфарматыўны агляд розных аўтарства (у жанры, у эпоху, і г.д.) з займальнымі эфектамі пераходу і мета-тэкстаў. Трэцяя мэта можа быць, каб вырабіць добрае якія выглядаюць часопіс / сайт з канкрэтнай аўдыторыяй, акуратны макет і ўсё, што трэба разгледзець, калі вы сапраўды пісаць для іншых, каб чытаць.\nУ рэшце рэшт, мужчына, з усё розныя элементы ўключаны, працаваў з значна больш, чым проста "аўтар партрэтаў". І, напэўна, варта было б даведаўся значна больш? Розныя мерапрыемствы навыкаў навучання былі замененыя падман рамёствы выразаць і пасты прамой па ўнутраным Інтэрнэт-без-шмат, (думка) намаганні.\nPS Няма Аўтар партрэты перад чытаннем аўтара рамана! Рызыка занадта вялікі, што трахаецца рукі кнігу. Але, з іншага боку, гэта можа быць як раз наадварот. Ўздых, чаму нічога ніколі відавочна?\nbased on 5 ratings Думкі ў Інтэрнэце, 2.0 з 5 на аснове 5 ацэнак\nАцаніце Думкі аб Інтэрнэт\nНіжэй прыведзены школьныя праекты, прысвечаныя Думкі ў Інтэрнэце або ў любым выпадку звязана з Думкі ў Інтэрнэце.\nІнтэрнэт у 20 гадоў\nКаментар Думкі аб Інтэрнэт\nПошта (ўтоена) (абавязкова)\n« У розных краінах | папулярная музыка гісторыя »\nНя школа праца (2)\nCopyright © 2009 Школа праца - рэальная школьныя праекты


Васіль Гігевіч. Два дні на схіле зімы\nДва дні на схіле зімы\nАўтобусу пара было адпраўляцца, а ён яшчэ і не паказваўся — людзі купкамі стаялі на пасадачнай пляцоўцы, перагаворваліся і раз-пораз гуртам кідаліся то да аднаго, то да другога аўтобуса, якія паволі заварочвалі на плошчу. Было хлюпоцце,— пад нагамі чарнелі ямкі, напоўненыя вадою і мокрым снегам, зверху ў гэту чарнечу і гразь падалі светлыя сняжынкі. Можна было пайсці ў памяшканне і хоць крыху адагрэцца ў цеснай мітусні, гомане, крыку, але ў любы міг мог паказацца рэйсавы аўтобус, і таму Круглік стаяў ля дашчанай сцяны. Было сыра і ад таго холадна, хацелася хутчэй залезці ў машыну і сесці на карычневае сядзенне.\nКруглік ехаў і глядзеў на жанчын, якія блізка сядзелі адна ад другой — нос у нос,— гаварылі пра парасят, што як ніколі дарагія пад вясну, пра сыноў і дачок, пра нейкага Грышку, што напіўся і аблаяў пры народзе брыгадзіра. Белая зямля з асеўшым, як бы прыціснутым, снегам бегла насустрач, паварочвалася вялізным колам ля самых акон, і, гледзячы на яе, з радасцю думалася пра маці, пра дом... Наперадзе былі тры вольныя ад работы дні — два выхадныя і адгул,— і можна было хоць што зрабіць па гаспадарцы. Але акрамя работы і абавязку было і яшчэ нешта дома, што цягнула яго па суботах з горада, прымушала дзесьці на сярэдзіне тыдня думаць пра дом, як пра свята. Адчування свята, па праўдзе сказаць, у яго даўно не ўзнікала — бы згубіўшы што, хадзіў ён між станкоў, якія гудзелі, аж закладала вушы, глядзеў на бліскучыя стружкі, што кольцамі віліся з-пад разцоў, на шэра-цёмны метал, на замасленыя рукі і ўспамінаў снег, цішыню, двор, да якога, мусіць, не размецена сцежка.\nМаці была не адна, прыехала яе старэйшая сястра цётка Зіна памагаць рабіць каўбасы — на мінулым тыдні нямы Андрэй забіў вепрука. Андрэй трохі гаварыў, але дрэнна, як гадовае дзіця. «Карашо мяса, люба мяса»,— казаў ён у мінулую суботу і гладзіў сабе жывот. Андрэй умеў ляпіць печы, ставіць хаты, майстраваць вокны, дзверы, адзінае, што ў яго не ладзілася — жыццё з жонкай, бесталковай, пустой бабай. Тое, што зарабляў Андрэй, разыходзілася ў яе невядома куды і навошта, у хаце іхняй было пуставата і няўтульна. Жанчыны перамывалі костачкі Андрэевай жонкі і шкадавалі Андрэя, але нічым памагчы не маглі: чужая сям’я, як чужая радня... А нямы, здавалася, і не заўважаў свайго становішча: хадзіў подбегам, рабіў работу з ахвотаю, часта нават і спяваў сабе пад нос толькі яму зразумелае. І калі занадта ўжо дапякала жонка, ён, падпіўшы, ганяў сваю няўдаліцу па завуголлі.\nСам Круглік біць свінней не мог — звычайна сыходзіў са двара, каб не чуць і не бачыць... Вяпрук выгадаваўся ладны, хаця надзеі, што з яго выйдзе што талковае, было мала: падсвінкам быў хваравіты, няежкі, амаль усё малако ад коз маці вылівала яму. Але потым вяпрук адышоў, стаў добра есці, матляючы над карытам віславухай галавою, выгрыз у хляве нават падрубіну, якую цяпер прыйдзецца мяняць.\nУ сенцах прытарна-саладкавата пахла свежым мясам, якое маці і цётка Зіна перакручвалі праз мясарубку. Круглік па звычцы зняў шапку, кіўнуў цётцы і маці і моўчкі, як чужы, прайшоў міма іх у хату. Ужо там распрануўся.\nУсё было такім жа, як і тыдзень, як і год назад: стары, даўно нямодны, буфет, на якім красаваўся пышны гліняны кот, якога невядома калі маці купіла ў цыганак на гарадскім рынку, канапа, а насупраць, у куце, тэлевізар — калісьці ў тым куце была ікона, а потым маці неяк неўпрыкметку яе зняла і ці то выкінула, ці то схавала... Невядома чаго Круглік прайшоўся па хаце, спачатку ў старой палавіне, потым у новай, затым, вярнуўшыся ў старую палавіну, сеў на канапу.\nЁн быў дома — яшчэ ніяк не мог прывыкнуць, што ёсць свая сям’я, што ён ужо дарослы чалавек, сыну якога хутка споўніцца пяць год. Жывучы ў горадзе на кватэры, Круглік адчуваў, што ўсё гэта часовае: і тое месца, дзе кватараваў цяпер, і нават тое, дзе будзе жыць, калі яму хутка дадуць ад завода кватэру. Круглік з радасцю думаў пра дом, які паставіў бацька пасля вайны, у якім ён вырас,— адзіны непаўторны дом на зямлі, быццам гэты дом і быў той апораю, за якую можна і варта трымацца.\n— Я на стол, мусіць, буду ставіць — абедаць пара,— заглянула маці ў хату.\nКруглік кіўнуў галавою — стаў, будзем абедаць.\nЗа абедам ён трохі выпіў, і яго адразу ж пацягнула на сон. Ён дрэнна слухаў, як жаліцца цётка Зіна на свайго зяця, пайшоў у спальню на ложак, на якім спаў калісьці бацька. Заснуў хутка і моцна, як звычайна засынаў дома.\nЯк прачнуўся, убачыў, што за акном ідзе снег — наўскасяк, прадаўгаватымі палосамі. Было ля чатырох гадзін дня. Падумаў, што сёння трэба абавязкова прыцягнуць на санках саломы на подсціл. Цягнуць прыйдзецца самому — не спадзявацца на ездавых. Нельга было свежую сёлетнюю салому браць, але за сялом у полі засталася мінулагодняя скірда. Ніхто тую салому не дазваляў браць, але і не забараняў — так, маўчком, яе і разбіралі, хто як мог.\nКруглік нацягнуў старыя, яшчэ бацькавы, боты, апрануўся і выйшаў на двор. Свежае, халоднае пасля хаты і ад таго, здавалася, празрыстае паветра павеяла ў твар, і Круглік, глыбока, на поўныя грудзі ўздыхнуўшы, пайшоў да драўляных прадаўгаватых санак.\nДарогу месцамі перамяло, і таму, накідаўшы на санкі саломы, Круглік цягнуў іх, часта спыняючыся. Хутка захакаўся, успацеў. Кароткая сцежка ад скірды да дарогі здавалася доўгай-доўгай. І на ўбітай дарозе не лягчэла — вецер напіраў у грудзі, боты слізгалі, і Круглік падаў на калені, як маліўся. Брала злосць, як бярэ злосць слабага чалавека на каня, што ніяк не скране з месца цяжкі воз — бі не бі яго, а ён толькі кідаецца ў аглоблях...\nУ двор Круглік не змог зацягнуць салому — як ні тузаў санкі, з месца яны не краталіся: салома распушылася, асела, і ён болей цягнуў яе, чым вёз. Круглік адпусціў вяроўчыну, якой увязаў вязку, адчыніў вароты і, узяўшы вілы, насіў салому з санак у пуню. Ужо даўнавата сцямнела, але зорак на небе не бачыў — яно, зацягнутае чарнільна-сінімі плямамі, ціснулася да белай зямлі.\nУ сенцах маці і цётка Зіна заканчвалі работу. Круглік зайшоў у хату і лёг на канапу. Праз дзверы слухаў, што гавораць старыя.\n— А я табе і кажу — перавозьце хату. Чаго табе тут адной сядзець? У нас на агародзе і паставіце. Ты ж не маладзееш...— вучыла цётка Зіна.\n— Хто яго ведае,— вагалася маці.— З цяперашнімі нявесткамі, зяцямі... Во, прыехала да Антоліных нявестка, гарадская, дык і каровы баіцца, і свінням есці не дасць — культурная... Раніцай вусны намажа і глядзіць паўдня ў люстра сама на сябе. Шыён, во, нейкі яшчэ на галаву чапляе. Сама ж ведаеш: маладыя — сабе, старыя — сабе. Не-е, тут трэба падумаць. З аднаго боку, горад — яно і добра: і магазін, і культура, але ж без коз, свінней што я там рабіць буду?\n— Ат, твае козы-лозы... Жыва будзеш і без іх. Пойдзеш прыбіральшчыцай, анучкай шмарганеш у якой канторы — семдзесят рублёў у месяц і два выхадныя ў тыдзень. Некаторыя ў нас так робяць: у двух-трох месцах уладкоўваюцца, болей, чым інжынеры, зарабляюць. Так што хопіць табе і на малако і на мяса. Козы-лозы... А што ты, акрамя работы, відзела за сваё жыццё, ну што? Дзеці, вайна, тады зноў дзеці — цяпер, пад старасць, толькі і адпачыць...\n— Дзеля дзяцей жа і жывеш. Я ж нічога,— здавалася маці.— Гэта ж як сын, так і я. Што цяпер я, старая порхаўка,— ты яму кажы. Сама бачыш, які маўмыра,— увесь бацечка. Той усю жызню моўчкі пражыў і гэты... Усё маўчком.\nСтома ў Кругліка паступова адыходзіла, і толькі слаба ныў жывот — мусіць, перасіліўся. Не хацелася варушыць ні рукой, ні нагой, вось так ляжаць і слухаць нетаропкую гамонку.\n— Гэта ж, во, Зіна кажа, каб мы перавозілі хату на яе пляц,— гаварыла маці і запытальна глядзела ў вочы.\n— Яно калі ставіць будзеце, то вясною, а тады ўжо нельга будзе,— падхапіла гаворку цётка: — А чаго ёй тут сядзець адной. Захварэе, не давядзі божа, дык і вады нямашака каму падаць. А там і дзіця вам паглядзіць, і есці згатуе, і, як ні круці, хата свая...\nКруглік моўчкі еў, быццам гамонка і не яго датычылася: ох, як, здавалася, усё проста — вазьмі і пераедзь...\n— У нас жа, во, на гэтым тыдні хаўтуры былі,— нечакана маці павярнула на другое,— Сцепаніда памерла. Адна дажывала. Сын самалётам прылятаў, ледзь не спазніўся... Ёсць яшчэ ў сяле старэйшая за мяне, ёсцека. Во, Аўдзеіха канцавая, тады Сымоніха, суседка мая,— чалавек сем будзе. Не хочуць старыя паміраць, ой, як не хочуць. І ўсё ж, здаецца, было — а не, жыць хочацца. Гэта ж, во, прыйшла пасля хаўтур да мяне Сымоніха і плача — памру, кажа, скора. А я ёй: дурная ты баба, кажу, ты ж яшчэ ваду ў дзвюх руках носіш. Во, калі будзеш з кіёчкам хадзіць і ваду не зможаш ад калодзежа насіць, во, тады скора памрэш. А так ты яшчэ жыць будзеш. Рада мая Сымоніха, слухае і смяецца.\n«Старое, як малое»,— падумаў Круглік і, уявіўшы, як гаварыла маці з Сымоніхай, нечакана ўсміхнуўся.\nУбачыўшы яго ўсмешку, маці страпянулася, быццам і чакала гэтай усмешкі:\n— А мо і праўда — пераедзем, га, сынок?\n— Падумаць трэба,— сказаў, нарэшце, Круглік.\n— Во-во,— працягвала ўзрадавана маці,— я ж і казала Зіне: тут падумаць трэба. Як сын, так і я...\nПавячэраўшы, глядзелі тэлевізар. У клуб ісці не хацелася, ды і чаго туды было ісці. Як жартавала маці, на пяць калек глядзець...\nПа заяўках тэлегледачоў паказвалі фільм, зняты яшчэ перад вайною,— пра настаўніка. Той настаўнік прыехаў у сваё сяло вучыць дзяцей, а бацьку думалася, што ў горадзе ў сына не ўдалося жыццё, таму ён і вярнуўся назад. У тым фільме было і каханне, затоенае, гордае, са слязьмі ў падушку. Там былі і песні, і танцы з прыпеўкамі — маці і цётка былі ў захапленні, пазнаючы танцы, якіх цяпер не танцуюць, казалі, во-во, якраз гэтак жа і было. Думалася Кругліку, ці то сапраўды тады, да вайны, людзі былі такімі, ці то мастацтва было такім...\nПотым пачалася праграма «Час». Круглік паглядзеў і яе.\nА потым ён выцягнуў з разеткі шнур, і тое жыццё, якое толькі што паказвалася, знікла, як сцяной засланілася, быццам Круглік быў недзе далёка-далёка і вось толькі цяпер вярнуўся ў сваю хату.\nЁн выйшаў на двор і здзівіўся: белая зямля з пульхным бязважкім, як бы падсінелым снегам, цягнула да сябе цішынёй і затоенасцю. Белымі былі і яблыні ў садку, снег ляжаў нават на плоце. Было ціха і пуста, быццам павінна нешта вось-вось здарыцца і ніяк не здаралася... Круглік выйшаў за весніцы. Здалёк пачулася музыка — ішлі падлеткі на танцы: гыркаў з трэскам транзістарны прыёмнік, і яны, падлеткі, падпявалі:\n— Увезу-у тебя-я о-однуу...\nКруглік перачакаў, пакуль яны пройдуць і сціхне песня, затым скіраваў на бальшак у бок школы.\nШкола была за сялом ля самага лесу. Старую драўляную, у якой вучыўся Круглік, разбурылі, а ў новай ён адчуваў сябе госцем. Мо ад таго, што ён крочыў у цемені і яго ніхто не бачыў, што быў дома і нікуды не трэба было спяшыць, ён адчуваў лёгкасць і прастату. Неяк не верылася, што можна назусім адысці і ад гэтай дарогі, па якой калісьці бегаў з партфелем у руках, на якой знаёмы кожная лагчына і пагорак.\nЛя самай школы ўбачыў Іванчыкавага Пецю. Выходзіў са школы, у якой свяціліся вокны,— мусіць, займаліся вячэрнікі. Пеця ўбачыў Кругліка, здзівіўся:\n— Чаго ты тут?\n— А мне не да гульні.\n— Што, дзеці вучыцца не хочуць? Кажуць, новыя праграмы цяжкія, праўда?\n— Цяжкія. Толькі не дзецям цяжка, а нам, настаўнікам.\n— Ён жа, малы, не ведае, як раней, да яго, вучылі, а нам перавучвацца трэба, на хаду, так сказаць.\nКруглік ішоў дарогаю, што вяла ўсё далей у лес, здавалася, вось так бы ішоў і ішоў усю ноч, прыслухоўваючыся да рыпення снегу. На душы было неяк проста, ціха і... пуставата.\nРаніцаю Круглік пайшоў у лес насекчы дроў. Ён ужо трэцюю суботу іх сек. Сасоннік быў калгасны, яго выцярэблівалі — рабілі поле.\nДроў не было, спачатку нават і не паверылася, што іх нехта ўкраў, але, пахадзіўшы там, дзе яшчэ мінулую суботу ляжалі дровы, Круглік заўважыў ледзь бачныя замеценыя сляды палазоў. Потым была злосць, а спачатку толькі разгубленасць. Паспрабуй знайдзі цяпер і дакажы — кожны сякераю сячэ...\nІ ён зноў узяўся за тапарышча — біў спачатку абухом па ствале, і тады зверху сыпаўся снег. Сагнуўшыся, махаў сякераю, то з правага пляча, то з левага, глядзеў на шэрую кару і жоўта-белыя трэскі, упіраўся плячом у сасонку, аж стагнаў, слухаў, як гэпае аб зямлю дрэва, быццам нешта жывое з ног валіцца, насіў да груда бярвенні. Ён любіў секчы дровы, гэтак жа, як і ўсялякую сялянскую работу: касіць, араць, капаць бульбу. Але ўвесь час рабіць яе не мог. Хацелася яшчэ нешта ўмець і ведаць акрамя гэтай работы, і Круглік быў тут, відаць, не вінен. Яшчэ тады, у маленстве, ён пачаў адыходзіць ад вясковага жыцця — як ні дзіўна, але ён, вясковец, ужо не быў вяскоўцам; праводзячы ў школе цалюткія дні, ён забываўся на тое, чым жылі яго маці і бацька: свінні, карова, сена, бульба... Ён ведаў пра ўсё гэта, можа, нават добра і дасканала, але яно не ўвайшло ў яго душу, не заняло ў ёй галоўнага месца. Быў увесь час заняты марамі пра другое жыццё, гарадское, дзе было і кіно, і тэатр, і асфальтаваныя дарогі, і мноства людзей — прыгожых, разумных, заняты марамі пра другую спецыяльнасць, яшчэ не зразумелую і не ясную.\nТады ў школе, як і ўсюды, многа гаварылася пра кнопкі, пра поўную механізацыю і аўтаматызацыю таму-сяму здавалася, што праз якія дзесяць—дваццаць год людзі будуць хадзіць у белых халатах, націскаць тыя кнопкі і болей нічога не рабіць, а глядзець, як з нейкага разумнага аўтамата будуць выскакваць гатовыя булкі з макам. І мімаволі напрошвалася параўнанне таго будучага жыцця з сучасным: гноем, што накідвалі віламі на рыпучыя калёсы, размовамі: «Во-во, не выб’ешся ў людзі — з віламі ў калгас пацягнешся»,— з чахлай кукурузай, што ніяк не прыжывалася на калгасным полі. А яму, Кругліку, было тады пятнаццаць год, і ён, ні аб чым не думаючы, пайшоў шукаць тую механізацыю, тыя кнопкі... А потым, пасля арміі, нешта як бы зламалася ў ім, атухла — ён стаў болей азірацца назад, чым глядзець уперад, і толькі тады многае заўважыў. Але зрабіць з сабою нічога не мог: ён быў другі.\nМаці, пачуўшы, што ўкралі дровы, расплакалася:\n— Во-во, не дарма мне дрэнны сон прысніўся: і дровы ўкралі, і зубы ўстаўленыя згубіла. Увесь дзень шукала — і як у ваду канулі, як і не было іх усё роўна,— яна шапялявіла, а Круглік глядзеў на маці, якая цяпер, без зубоў, была старэнькая і непрыгожая, і яго браў жаль не толькі да маці, а і да ўсіх гэтых старых, якія дзесьці ў адзіноце сустракаюць вечары, чакаючы знаёмага стуку ў дзверы і якога ніяк не дачакаюцца.\n— Ну, сціхні. Закажам новыя — было такой бяды.\n— Дзе мы ўжо такія закажам... Гэтыя добрыя былі, я ўжо прывыкла, налаўчылася. А тых, хто дровы краў... Каб у іх хата згарэла, зладзюгі. Што б я рабіла адна...\nНа зямлю аднекуль зверху садзіўся вечар — цямнела і ніжэла неба, нанач браўся мароз, і той мокры ўдзень снег цвярдзеў, пачынаў хрумсцець пад нагамі. Круглік пахадзіў па двары, не ведаючы, за што брацца. І праўда, сягоння выйшаў нейкі няўдалы дзень, адно к аднаму: і дровы, і гэтыя зубы, што палажыла недзе маці і ніяк не знойдзе. Зубы знойдуцца, відаць, пасля, праз дзень-другі... Старая недзе паклала і забыла.\nМаці трохі сцішылася, стала паліць нанач грубку, гатаваць на керагазе вячэру. Цётка Зіна паехала дадому яшчэ днём, і цяпер хата здалася апусцелай, як бы з яе вынеслі што, і вельмі ціхай. Але тэлевізар уключаць не хацелася — у гэтай цішыні Круглік заўважыў, што мімаволі шукае вачыма малога. Нечакана ён засумаваў па гарадской кватэры — усё там здалося больш светлым і цёплым, мо так было ад таго, што перад вачыма стаяў малы. Захацелася пагрэцца ў ванне, потым легчы з малым у ложак і пачытаць перад сном фантастычную кніжку пра іншыя цывілізацыі, не думаючы ні пра свінней, ні пра коз, ні пра дровы...— ён пачаў прывыкаць да простага, як запланаванага, рытмічнага гарадскога жыцця: восем гадзін работы, тэлевізар, малы... І так дзень за днём, амаль без змен.\n— Я паеду, мусіць, сягоння нанач.— Ён устаў з канапы і пачаў апранацца. Нечакана Кругліку стала сумна і абыякава: гэтая салома і ўсё астатняе, дзеля чаго ехаў,— за гэтыя два дні ён стаміўся, і не ад работы...\n— А як жа з вячэраю?\n— Дома павячэраю.\nІ ўжо сказаўшы «дома павячэраю», ён ледзь не прыкусіў язык — а дзе ж яго дом?.. Адной нагой ён быў там, у горадзе, а другой... І ведаў ён, адчуваў душою, што, пакінуўшы сяло, ён згубіць нешта. Дагэтуль ён хоць і злаваў на няскладнасць матчынага жыцця, але, як бы ні было, ён быў шчаслівы, бо час ад часу вяртаўся ў маленства... Калі ж перавязе хату, сюды не паедзе, яму тут няма чаго рабіць, і гэта палохала.\n— Калі ж ты прыедзеш цяперака? — Маці заўсёды перад ад’ездам пыталася, быццам напамінала, што трэба прыехаць.\n— У суботу. Ну, я пайшоў. Тады мо і дровы прывязу, што сягоння насек,— сказаў ён напаследак, зачыняючы дзверы.\nСедзячы ў аўтобусе, Круглік глядзеў у акно, за якім нічога не бачылася, і думаў, што заўтра ён паспрабуе адпачыць. Ці ўдасца толькі?


20 ліпень 2015, 17:59\nДзейны кіраўнік Беларусі лічыць, што падчас выбарчай кампаніі неабходна пазьбягаць папулізму, не абяцаючы людзям нічога лішняга, не падманваючы іх. Аб гэтым ён заявіў сёньня падчас сустрэчы са старшынёй палаты прадстаўнікоў Уладзімерам Андрэйчанкам, перадае БЕЛТА.\nЛукашэнка заклікаў дэпутатаў у часе выбарчай кампаніі актывізаваць работу ў акругах. Паводле яго слоў, дэпутатам неабходна падключыцца да прэзыдэнцкіх выбараў.\nАляксандр Лукашэнка выказаў меркаваньне, што ў гэты пэрыяд будзе нямала «розных выпадаў на адрас дзяржавы». «Дэпутаты — людзі дасьведчаныя, гэта палітычна актыўныя людзі, неабходна, каб яны растлумачвалі сваім выбаршчыкам тыя ці іншыя складаныя моманты або прапановы нашых апанэнтаў», — лічыць кіраўнік дзяржавы. «У прэзыдэнцкія выбары ўсе вельмі шмат абяцаюць, але выконваць давядзецца таму, хто будзе выбраны, — працягнуў ён. — Я ўпэўнены, што нават калі будзе выбраны іншы чалавек, працаваць будуць людзі, якія цяпер працуюць. Яны ж зь неба ня зваляцца — спэцыялісты і дзяржслужбоўцы. Многія застануцца працаваць, нават калі прыйдзе да ўлады хтосьці іншы і можа нават апазыцыйны».\nЛукашэнка падкрэсьліў, што беларусы ня з тых людзей, якіх можна падмануць перадвыбарнымі абяцаньнямі. «Ужо тут, як у народзе кажуць, локшыну на вушы не навесіш, але, тым ня менш, спрабаваць будуць. І дэпутат павінен быць тым чалавекам, які павінен зьберагчы нашае грамадзтва ад залішніх надзей на тое, што іх нехта азалоціць».


Хараххорын, Манголія - World Tourism Portal\nХарахорын (таксама Каракарын) - горад у Цэнтральным Манголія што мясцовыя жыхары называюць таксама Har Horin або Harhorin.\nХар Булгас (старажытная сталіца Айгерскай імперыі (800AD)). Таксама называецца Har Bulgas. Заходнія крыніцы могуць назваць Хар Булгас.\nМемарыял Біль-Хаан, Хархорын, Манголія (У Хархорыне ёсць брукаваная дарога з заходняга боку кляштара Эрдэна Зуу. Дарога вядзе да музея на поўнач, каля 45 км). Гэта новы музей, які фінансуецца турэцкім урадам. Тут знаходзілася старая туркаўская імперыя і дзве каменныя стэлы з турэцкімі надпісамі Бідж-Хаан і Куль-Тыгін. Більж Хаан жыў 683-734AD. На паўночнай частцы музея жыве наглядчык, які дазволіць вас прыняць. N47 33.644 E102 50.410 T3500\nХаркорум (Хархорум, ХараХорум), Хархорын, Манголія (Вазьміце галоўную асфальтаваную дарогу на захад ад Улан-Батар, У Луне дарога разбіваецца, вы можаце ўзяць альбо галінку, але большасць узяць паўднёвую галінку. Калі ўзяць паўднёвую галінку, дарога пракладзена ўсю дарогу, за выключэннем 50 км на ўсход ад Луна. любы. Сталіца знаходзіцца з паўночнага боку манастыра Эрдэна Зуу. Перайдзіце да паўночна-заходняга кута манастыра, увядзіце агароджанае злучэнне, якое раней было знакам аб тым, што ААН заплаціў за плот. Каля 100 м на поўнач вы прыйдзеце да невялікіх агароджаных участкаў і каменнай чарапахі, адной з двух унутры гарадскога плота. Паміж чарапахай і ступай знаходзіцца рэшткі палаца Агадзея Хаана. Тут праводзяцца раскопкі нямецкай і мангольскай каманд. Астатняя каменная чарапаха знаходзіцца ў кутку Паўднёвай Еўропы. Траціна знаходзіцца на пагорках на поўдзень ад Эрдэна Зуу. N47 12.361 E102 50.473.\nМанастыр Эрдэна Зуу (Эрдэнезуу), Хархорын, Манголія. Штодня. Першапачаткова гэты манастыр быў пабудаваны ў 1500-х гадах, але быў разбураны некалькі разоў. Тут можна бясплатна зайсці, але экскурсія ў старадаўнія храмы каштуе 3000 тысячы торгаў, яшчэ 5000 для таго, каб сфатаграфавацца. У паўночным куце знаходзіцца актыўны храм, які абслугоўвае мясцовае насельніцтва, гэты храм выкананы ў тыбецкім стылі.\nХрам Таўхона (храм Таўхона), паўднёвы ад Хархарын (Ад Хархорына ідуць на поўдзень, уверх па цячэнні на заходнім баку ракі Архон). Дзённае святло. Перайдзіце на паўднёвы захад ад Хархорына на заходнім беразе ракі Орхон на N46 56.000 E102 22.322 павярніце направа (на захад). Уваход у парк з платай USD3 на чалавека. Працягвайце ўверх па даліне, пакуль не ўбачыце мноства блакітных тканін, якія падымаюцца на ўзгорку на паўднёвым баку ЮЗ. Верхняя частка дарогі знаходзіцца ў дрэнным стане. Па чарзе, ад вадаспаду Орхон, ідзіце на паўночную раку, пакуль не падыдзеце да моста на нумары N46 48.503 E102 1.668, ідзіце па рацэ з заходняга боку да згаданага вышэй павароту. Выдатны выгляд зверху.\nВадаспад Архон (Арханскі вадаспад), паўднёвы захад ад Хархорына (паўднёвы захад ад Хархорына, заходні бок ракі Архон). Паўднёвы захад ад заходняга боку ракі да моста N46 48.503 E102 1.668. Перасякайце з паўднёвага боку і працягвайце на захад да падзенняў на N46 47.151 E101 57.648\nШто рабіць у Хараххорыне\nПаспрабуйце конныя сцежкі, Uvurhangai Aimag, Harhorin Sum, St Erdene Zuu St. (Ад Эрдэна Зуу, на захад каля 2 км. Прагулкі на конях па вёсцы недалёка ад Xar Xorin (Har Horin, Har Khorin).\nУлетку часам у гандлёвых раёнах ёсць некалькі рэстаранаў. Белы гатэль паміж манастыром Эрдэна Зуу і гандлёвым раёнам, на паўночным баку канала, прапануе харчаванне.\nДнём было адкрыта некалькі невялікіх кавярняў каля гандлёвай пляцоўкі для кантэйнераў у 1.5 км на захад ад манастыра Эрдэн Зуу.\nЁсць некалькі гатэляў, гасцініц і гер-лагераў.\nАтрымаць агульны аўтамабіль альбо джып, альбо мікрааўтобус Улан-Батар, Худжырт ці Цэцэрлег з усходняга боку рынку кантэйнера ў цэнтры горада.


Някляеў: «Кім будуць следчыя, пракуроры, суддзі, якія заводзяць крымінальныя справы, вінавацяць і садзяць у турмы за колер адзежы ці мармеладу?» - Салiдарнасць\nЭкс-кандыдат у прэзiдэнты – пра тое, што сваю будучыню стварае сёння кожны чалавек.\n– Любы і кожны дыктатарскі рэжым – гэта як фізічнае, падобнае да рака з метастазамі, гэтак і псіхічнае, падобнае да вар’яцтва, захворванне, – пiша паэт Уладзімір Някляеў. – Нейкая частка грамадства з хваробай змагаецца, нейкая – хваробе паддаецца. І калі для першых страшная (праз турмы, здзекі, катаванні) сама хвароба, дык для апошніх – яе наступствы. Праз усё далейшае жыццё.\nВось што будзе рабіць праз усе далейшае жыццё (якое будзе значна даўжэйшым за жыццё дыктатуры) вайсковы капітан, які стрэліў у спіну свайму суайчынніку? Да таго ж свайму знаёмцу. Кім ён будзе ў вачах суайчыннікаў, калі нават на вайне і нават ворагу страляць у спіну – ганьба?\nКім будуць следчыя, пракуроры, суддзі, якія заводзяць крымінальныя справы, вінавацяць і садзяць у турмы за колер адзежы ці мармеладу?\nКім будуць цяперашнія следчыя Ігар Кудзеля і Ігар Курыловіч, якія зляпілі крымінальныя справы на журналістак (якія заўсёды будуць журналісткамі!) Кацярыну Андрэеву і Дар’ю Чульцову?\nКім будзе пракурорка Аліна Касьянчык, якая запатрабавала для Каці і Дар’і па два гады турмы проста за тое, што яны журналісткі? І кім будзе суддзя Наталля Бугук, калі вынясе гэтакі прысуд, а пасля ёй, як і следчым, і пракурорцы, яшчэ жыць і жыць?.. Побач з Дар’яй, побач з Кацяй…\nНяўжо яны пра гэта не думаюць?\nГэта не наіўныя пытанні – за жыццё я шмат чаго пабачыў і зведаў. І ўжо мала чаму здзіўляюся. Але не перастаю здзіўляцца высокай чалавечай годнасці (у тым ліку той, якую выявіла ў судзе Кацярына Андрэева) і бяздоннай чалавечай подласці.\nСёння Беларусь стварае сваю будучыню. І сваю будучыню стварае сёння кожны чалавек. Будучыня, створаная Кацярынай і Дар’яй (незалежна ад вынесенага ім прысуду), светлая, як іх усмешкі. І нікому ўжо, і ніколі гэтыя ўсмешкі не пагасіць.\nТыя, хто ў гэтым завіхаецца, проста пазбаўляюць сябе будучыні.


Ягаднае лета Паліны Ляховіч\nГлавная→Новости→Новости→Ягаднае лета Паліны Ляховіч\nЯгаднае лета Паліны Ляховіч\nДзеці па-рознаму праводзяць доўгачаканыя летнія канікулы. Нехта днямі сядзіць у гаджэтах, нехта грэе бакі на пляжы ці гойсае на веласіпедзе…\nА Паліна Ляховіч, шасцікласніца гімназіі, збірае ягады – суніцы, чарніцы, маліны: што саспела. А потым прадае іх на рынку тым, хто не мае магчымасці ці жадання ісці ў лес, смажыцца на спякотным сонцы, гнуць спіну.\nЯгады ў дзяўчынкі купляюць ахвотна: ну як не даць зарабіць такому ўсмешліваму сонейку, такой працавітай пчолцы? Хоць Паліна прызнаецца, што яна збірае грошы не дзеля ажыццяўлення нейкай дорагакаштуючай мары – проста дапамагае бацькам.\nА калі пакупнікоў няма, дзяўчынка раскрывае кніжку: на лета задалі вялікі спіс пазакласнага чытання…