Тры тэлефона Redmi скончыліся з абнаўленнем Android Pie | Androidsis\nXiaomi пацвярджае новы Redmi, які не атрымае абнаўлення для Android Pie\nЭдэр Ферэньё | | Версіі Android, Xiaomi\nУ цяперашні час значная частка брэндаў абнаўляе свае тэлефоны да Android Pie. Хоць гэта таксама час, калі паведамляецца, калі ёсць тэлефоны, якія нарэшце не будуць мець доступу да згаданага абнаўлення. Гэта справа Xiaomi, якая абвясціла імёны некаторыя тэлефоны, якія не будуць абнаўляцца. Кітайскі брэнд пакідае нам тры назвы, усе з лінейкі Redmi.\nГэта афіцыйнае паведамленне кітайскага брэнда праз яго афіцыйны сайт. У ім Xiaomi пацвярджае назвы трох смартфонаў у дыяпазоне Redmi яны застануцца без доступу да Android Pie. Дрэнная навіна для карыстальнікаў любой з гэтых мадэляў.\nУ дадзеным выпадку гаворка ідзе таксама пра тры смартфоны ў дыяпазоне Redmi былі афіцыйна запушчаныя ў мінулым годзе. Такім чынам, гэта рашэнне, несумненна, можа выклікаць спрэчкі сярод карыстальнікаў любой з гэтых мадэляў Xiaomi. Але ў іх скончыўся Android Pie.\nВыбранымі кітайскім брэндам у гэтым выпадку былі Redmi 6, Redmi 6A і Redmi S2 (таксама вядомы як Redmi Y2). Ні адна з гэтых мадэляў не будзе мець доступу да абнаўлення. Хоць першыя два - гэта тое, што можна зразумець, бо яны маюць самы нізкі дыяпазон, трэці выклікае некалькі супярэчлівых меркаванняў, што яны не запускаюць яго.\nБез сумневу, дрэнныя навіны для іх, якія застануцца без доступу да Android Pie на сваіх тэлефонах. Першапачаткова Xiaomi планавала гэтыя тэлефоны атрымаць доступ да абнаўлення пазней у гэтым годзе, але адбылася змена планаў. Такім чынам, усе яны павінны заставацца на Android 8.1 Oreo.\nХоць кампанія пацвярджае, што яны будуць працягвайце выпускаць абнаўленні MIUI для гэтых тэлефонаў, таму падтрымка ў іх не скончылася як і іншыя маркі. Але яны не змогуць атрымаць доступ да Android Pie у любы час. Што вы думаеце пра гэтае рашэнне Xiaomi?\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » Прылады Android » Мабільныя тэлефоны » Xiaomi » Xiaomi пацвярджае новы Redmi, які не атрымае абнаўлення для Android Pie\nInstagram можа выдаляць лайкі на фотаздымках\nNinja Dude vs Zombies 2, казуальная гульня, дзе вы размахваецеся катанай


Гарадзенцы на Марсе. Гурт “СпіноюДаСонца” адыграў на фэсце “MAPC RockFest+Lasertag” – Твой стыль\nМузыка гучала на фестывалі з 11 гадзін раніцы. Праўда, публікі ў такі час было яшчэ мала. Наведвальнікі “падцягнуліся” на “Рокаш”, “Дай Дарогу” і Neuro Dubel. На працягу дня на “Марсе” выступілі 15 калектываў: Armset, SofiAn, “Белыя”, “Скрыжалі”, “Музкультура”, Reason Game, “Без паники”, “Неизвестный маршрут”, “Амарока”, “Рокаш”, Ferris Wheal, “Дай Дарогу”, “СамПроцесс” і Neuro Dubel.\n1 align=”” alt=”MAPC RockFest+Lasertag” width=”725″ height=”483″ >\n2 align=”” alt=”MAPC RockFest+Lasertag” width=”725″ height=”483″ >\nСярод іншых выступілі гурт з Гродна “СпіноюДаСонца: Вышэй за зоры”.\n– Арганізатары сустрэлі нас па-сяброўску, адразу паказалі ўсё, што дзе, што як. “Грымёрка” была файная, – кажа вакаліст Уладзь. – Тое, што мала людзей – не праблема арганізатараў, гэта людзі ўжо такія. Ім зорак падавай. Восы ляталі, бясілі, але што зробіш. Прыемна было пайграць, калі браць агулам. Даволі танная ежа і піва – моцны плюс. І падбор гуртоў, канешне, добры. Агулам – някепска атрымалася.\nВядоўцы праводзілі конкурсы з шарыкамі, танцамі і адгадваннем мелодыі на “марсіанскай” мове. Прызы прадастаўляла крама інтымных тавараў sexus.by.\nНа тэрыторыі фестывалю можна было выпіць хатняга ліманаду і квасу, паесці шашлыкоў і сытных дранікаў і пакурыць кальян.\nА таксама пастраляць у ціры ці з лука, пайсці на скаладром і абсыпаць адзін аднаго бяспечнымі фарбамі холі.\nУ турніры па лазертаг прынялі ўдзел 9 каманд. Першае месца заняла каманда Enterprise з клуба Laserwar.by, трэцяе – Hellsing з Team Game і “Варяги” з таго ж клубу. Турнір арганізаваў лазертаг клуб “Team Game”. Прызеры атрымалі памятныя падарункі.\n– Калі мы выбіралі назву фестываля, я ўзгадала, што я дзяўчына-Овен, а мая планета – Марс. Так і знайшлі назву, – кажа галоўная арганізатарка ці, як яна сябе называе, “прэзідэнт Марса” Святлана Рамонка.\nГэта яе першая спроба арганізаваць фестываль. Святлана прызнаецца, што чакала больш людзей, але рада ўсім, хто адгукнуўся і прыйшоў. У планах – канцэрты, фестывалі і больш супрацы з прэсай.\n3 align=”” alt=”MAPC RockFest+Lasertag” width=”725″ height=”483″ >\n4 align=”” alt=”MAPC RockFest+Lasertag” width=”725″ height=”483″ >\n5 align=”” alt=”MAPC RockFest+Lasertag” width=”725″ height=”483″ >\n8 align=”” alt=”MAPC RockFest+Lasertag” width=”725″ height=”483″ >\n9 align=”” alt=”MAPC RockFest+Lasertag” width=”725″ height=”483″ >


Заяву прэм'ера украіны: імпарт павысіўся за кошт блакады. Мы цяпер закупляем энергарэсурсы. Усё гэта цісне на валютны рынак і правакуе значныя ваганні, а таксама негатыўна ўплывае на гандлевы баланс украіны. Мы страцілі 1% вуп з-за блакады. На адным з участкаў блакады данбаса на гэта заяву варта звярнуць асаблівую ўвагу пры ўліку таго, што блакаду данбаса ўхваліў непасрэдна прэзідэнт украіны пётр парашэнка.


Сухая скура на логтей - Прыгажосць 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Прыгажосць 2017 ⇒ Сухая скура на логтей\nМногія прывыклі даглядаць за сваім тварам, целам, рукамі, нагамі, а вось даглядаць за локцямі - для іх справа незвычайнае. Гэта ў роўнай ступені адносіцца як да жанчын, так і да мужчын. Локці маюць патрэбу ў абароне і сыходзе ня менш, чым іншыя часткі цела, бо скура на іх дастаткова грубая і шчыльная.\nЧаму скура на локцях становіцца сухі?\nАдказаў на гэтае пытанне некалькі, так як, перш за ўсё, трэба разабрацца са сваім здароўем. Калі ў вас няма праблем са здароўем, значыць, справа ў іншыя прычыны.\nТакім чынам, сухая скура на локцях з’яўляецца ў сілу наступных прычын:\nПарушэнні ў працы эндакрыннай сістэмы. Скура на локцях у гэтым выпадку можа не толькі стаць сухі і жорсткай, але і пацямнець. Прычынай гарманальнага збою могуць стаць наднырачнікі або падстраўнікавая жалеза.\nДэфіцыт вітамінаў і мікраэлементаў. Для нармальнага стану скуры неабходна наяўнасць вялікай колькасці вітамінаў А, Е, D, а таксама кальцыя, серы, крэмнію і іншых мікраэлементаў. Калі ў вас ёсць дэфіцыт пажыўных рэчываў, то скура на локцях будзе асабліва сухі вясной.\nМеханічнае ўздзеянне. Часта такая прычына можа быць у тых людзей, хто працуе ў офісе і сядзіць за працоўным сталом. Грубае ўплыў паверхні стала выклікае сухасць і калянасць скуры на локцях.\nЗвычка купацца ў ванне. Здавалася б, што дрэннага ў тым, што жанчына часта прымае ванну? Хлор, які змяшчаецца ў вадзе, сушыць скуру на локцях, і не дапамогуць ніякія араматычныя масла і шарыкі, якія дадаюцца ў ваду.\nПерапады тэмператур. Розніца паміж тэмпературай паветра ў памяшканні і на вуліцы можа выклікаць агрубенне скуры на локцях.\nДоўгі нашэнне сінтэтычнай адзення. Сінтэтыка аказвае раздражняльнае дзеянне на скуру.\nЯк правільна даглядаць за скурай на локцях?\nУсе гэтыя прычыны выклікаюць парушэнні водна-тлушчавага балансу скуры, і для лячэння трэба спачатку выявіць прычыну сухасці скуры, а затым ліквідаваць яе. Калі гэта захворванне эндакрыннай сістэмы, звярніцеся да лекара і прайдзіце поўнае клінічнае абследаванне.\nКалі праблем са здароўем няма, то спатрэбяцца меры па догляду за скурай локцяў, якія з’яўляюцца дастаткова простымі і не патрабуюць шмат часу і высілкаў. Усе гэтыя працэдуры можна рабіць самім, не звяртаючыся да дапамогі спецыялістаў. Да гэтых мер належаць:\nАдмова ад мыла, так як яно сушыць скуру. Замест яго выкарыстоўваць гелі для душа або вадкае мыла, у складзе якіх ёсць змякчальныя кампаненты.\nКалі сухая скура на локцях патрэскалася і патоўшчаны, выкарыстоўвайце спачатку саліцылавай мазь або іншыя вылузваюць крэму. Мазь наносяць кожны вечар перад сном на скуру локцяў на працягу 7-10 дзён. Можна зрабіць пілінг любым скрабом для цела, папярэдне замачыўшы локці ў гарачай вадзе з содай або марской соллю.\nДля асвятлення скуры на локцях можна выкарыстоўваць дзелькі цытрыны, грэйпфрута, сок квашанай капусты. Працірайце імі скуру перад нанясеннем крэму.\nДля харчавання скуры локцяў лепш выкарыстоўваць крэмы з даданнем люцэрны, гліцэрыны, лецыціну, ланаліну, рамонкі. Гэтыя крэму асабліва эфектыўныя пры наяўнасці расколін або грудкаватай і няроўнай скуру на локцях.\nКалі вы ўсё робіце правільна, праз 2 тыдні скура павінна стаць мяккай і эластычнай. Калі ж вы бачыце, што выніку пасля ўсіх працэдур няма, пачынайце рабіць адмысловыя лячэбныя кампрэсы для пашкоджанай скуры. Да іх адносяцца:\nКампрэс з даданнем любога алею, змяшчае незаменныя тлустыя кіслоты. Да іх ставяцца аліўкавы, сланечнікавы (халоднага адціску) і любыя костачкавыя алею. Прамачыць пласт тканіны ў алеі, дадайце, зверху накладзяце плёнку і замацуеце кампрэс на ноч любой павязкай.\nАбварыць кіпенем лісце свежай белакачаннай капусты, а затым прыкладзеце іх да локця. Зверху замацуеце плёнкай і павязкай, пакіньце на ноч. Раніцай зніміце кампрэс і вышмаруйце тоўстым крэмам.\nДобра дапамагаюць скуры на локцях адмысловыя маскі для іх, ня трэба пакідаць на ноч, досыць кожны вечар наносіць на 20-30 хвілін. Каб маскі былі больш эфектыўнымі, папярэдне трэба замачыць локці ў ванначцы з даданнем соды або марской солі. Марскую соль не выкарыстоўваць, калі ёсць расколіны на локцях. Пасля масак можна накласці любы пажыўны крэм.\nМаскі для сухой скуры на локцях:\nЛыжку смятаны або кефіру змяшаць з лыжкай мёду. Нанесці ў цёплым выглядзе на скуру локцяў, змыць і нанесці крэм.\nЗмяшаць у роўных прапорцыях (1 гарбатная лыжка) соль, тлустую смятану, перакіс вадароду і сок цытрыны. Не выкарыстоўваць такую маску, калі ёсць расколіны на локцях!\nЗрабіце сумесь з бульбы з мёдам у роўных прапорцыях. Для гэтага падыдзе сырой, а таксама вараная бульба.\nЗмяшаць па 1 чайнай лыжцы мёду і міндальнага масла. Трохі падцяпліць на вадзяной лазні і нанесці на скуру.\nМаскі і кампрэсы дапамогуць на працягу 10-14 дзён пазбавіцца грубай і патрэсканай скуры на локцях. Але для таго, каб яна заставалася мяккай і эластычнай, пагаворым пра прафілактыку. Каб не вяртацца да гэтай праблемы, трэба даглядаць за скурай на локцях рэгулярна. Не забывайце змазваць яе крэмам праз дзень, а таксама рабіць лячэбныя маскі або кампрэсы 2-3 разы на месяц.\nНа какую болезнь указывают шершавые локти Відэа.\nНаступная Артыкул Макіяж вачэй пад акуляры\nВясельныя пазногці 2015


Сёньня спаўняецца 25 гадоў з дня сьмерці Ўладзімера Высоцкага\n25 ліпень 2005, 08:32\nЗьміцер Бартосік, Менск Высоцкі, магчыма, быў самым папулярным чалавекам у брэжнеўскім Савецкім Саюзе. Ёні меў шматмільённую аўдыторыю ва ўсіх канцах камуністычнай імпэрыі. Ён зьбіраў поўныя залі і ў Менску, і ў Вільні, і ў Варшаве, і ў Парыжы. Творца, які сваімі песьнямі дадаваў немалога клопату савецкім ідэолягам і радасьці быць вальнейшымі сваім шматлікім слухачам.\nЦікава, а ці слухаюць ягоныя песьні тыя беларусы, што нарадзіліся ўжо пасьля ягонага зыходу? Вось некаторыя адказы з галоўнага менскага праспэкта.\n– Скажыце, калі ласка, Вы слухаеце песьні Ўладзіміра Высоцкага ці ня слухаеце?\n– Апошнім часам я іх слухаю толькі ў выкананьні сваіх сяброў пад гітару. У мяне папросту няма запісаў Высоцкага на мр3 дысках ці на касэтах. У мяне толькі на вініле, на жаль. Няма на чым слухаць. Але я Высоцкага шаную і з асалодаю слухаю ягоныя песьні.\n– У ягоных песьнях ёсьць бунт, які супрацьстаіць нейкім мярзоцьцям нашага жыцьця. Які ў чалавеку выклікае актыўныя эмоцыі і нешта рабіць, зьмяняць.\n– Не, не састарэў. У мяне тата яго любіць. У нас зь дзяцінства яны гучаць. Падабаецца. Голас у яго такі, цікавы. Мне ваенныя падабаюцца. Дзе друг не вярнуўся з вайны, у такім духу.\n– Зараз гэта не актуальна. Ягоныя тэксты не карыстаюцца такім… не злабадзённыя яны.\n– Гэта быў сьцёб над Савецкім Саюзам.\nДля старэйшага пакаленьня Высоцкі гэта ня проста сьпявак ці артыст. Гэта ў нечым грамадская зьява, якую немагчыма было не заўважыць. Гаворыць Адам Глёбус.\n(Глёбус:)”Ня слухаць Высоцкага ў наш час проста было немагчыма. Таму, што гэта ішло такім фонам увесь час. Ён быў паўсюль. “На братских магилах не ставят крестов” не падабалася мне, скажу шчыра. Мне падабаліся вадэвільчыкі ягоныя. І наогул, што тычылася яго кінавобразаў. У “Служылі два таварышы” ён сыграў белага афіцэра. І гэта быў станоўчы вобраз, вельмі важна. Белы афіцэр у выкананьні Высоцкага і драматычны, і станоўчы. І выклікае спачуваньне”.\nМагільшчык “Імпэрыі зла” Станіслаў Шушкевіч, вядома, ня мог не любіць песьні Высоцкага.\n(Шушкевіч: ) “Я быў заўсёды прыхільнікам творчасьці Ўладзіміра Высоцкага і нават прыбіў у сябе ягоны партрэт з гітарай, у сваім пакоі. Я любіў раньняга Высоцкага больш, чым позьняга. Позьняга я менш ведаў”.\nА вось Аляксандар Дабравольскі працягвае слухаць Высоцкага і сёньня.\n(Дабравольскі: ) “Зараз песьня, якая больш за ўсё падабаецца – гэта “Дорогая передача во субботу чуть не плача вся Канатчикова дача к телевизору рвалась”. Гэта мне нагадвае нашы падзеі тут. У Беларусі.\nАсабіста мне здаецца, што адсутнасьць таго былога, шалёнага ажыятажу вакол ягонага імя – сёньня толькі плюс. І за гэтыя 25 гадоў ягоная творчасьць зусім не паблякла і не састарэла. Наадварот, некаторыя рэчы толькі набываюць моцы і вастрыні. Асабліва ў нашай краіне. Дастаткова паслухаць “Баляду пра барацьбу”, песьні са спэктаклю “Аліса ў краіне цудаў” ці “Райскія яблыкі”.


https://spring96.org/be/news/107698 2022 2022-05-13T12:44:29+0300 2022-05-13T12:44:29+0300 2022-05-13T13:19:09+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/shneiderov_8q.jpeg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ Магілёўскім раённым судзе 22 красавіка да трох месяцаў арышту па артыкуле 370 Крымінальнага кодэкса (здзек над дзяржаўнымі сімваламі) асудзілі 39-гадовага мясцовага жыхара Ігара Шнэйдэрава. Справу разглядаў суддзя Максім Курпачэнка. Суд праходзіў у будынку МДУ імя Куляшова.\nІгар Шнэйдэраў. Фота з сацсетак\nЗгодна версіі абвінавачвання, у ноч з 6 па 7 сакавіка 2022 года Шнэйдэрава ў стане алкагольнага ап'янення дастаў з замацаванага на будынку сельскага дома культуры ў вёсцы Нікіцінічы ў Магілёўскай раёна трымальніка флагшток з дзяржаўным сцягам Рэспублікі Беларусь, пасля чаго стаў размахваць ім з боку ў бок. Далей Шнэйдэраў, выказваючы абразлівае стаўленне да сцяга, абгарнуў яго палатно вакол флагштока і аднёс у гараж.\nЯк паведамілі сведкі, перад дыскатэкай маладыя людзі выпівалі спіртное ў гаражы аднаго са сведак, Дзмітрыя Гашнікава, у вёсцы Сумарокава. Пасля гэтага вырашылі паехаць на дыскатэку ў Нікіцінічы. У 23:00 клуб зачыніўся і кампанія стала чакаць, калі за імі прыедзе дзяўчына аднаго з іх. У гэты час Шнэйдэраў залез на жалезную сметніцу і сарваў сцяг. Потым маладыя людзі вярнуліся ў гараж і працягнулі выпіваць. Сцяг Шнэйдэраў пакінуў у гаражы ў Гашнікава за непатрэбнасцю.\nПрапажу сцяга раніцай выявіла дырэктар сельскага клуба і патэлефанавала ў міліцыю. Апазналі Шнэйдэрава па запісах відэакамеры. 7 сакавіка ён быў затрыманы.\nНа судзе мужчына раскаяўся ў зробленым і растлумачыў, што здзейсніў учынак пад уздзеяннем алкаголя.\nДзяржабвінавачванне запрасіла для Шнэйдэрава тры месяцы арышту. Менавіта такое пакаранне і прызначыў суддзя. Вядома, што абвінавачаны не абскарджваў прысуд, таму ён ужо ўступіў у сілу.\n13.05.2022 Тэгі: суды, крымінальны перасьлед


Дагаворы павінны выконвацца | Настаўніцкая газета\nДагаворы павінны выконвацца\n11.02.2017 13.02.2017 - 10:08Інфармацыйная гадзіна\nБеларусь добрасумленна выканала міжнародныя абавязацельствы пры экстрадыцыі блогера Аляксандра Лапшына ў Азербайджан. Аб гэтым паведаміў начальнік упраўлення інфармацыі прэс-сакратар МЗС Беларусі Дзмітрый Мірончык.\n“Я ўпершыню звяртаюся да пытання Аляксандра Лапшына, і гэта невыпадкова. 7 лютага свой вердыкт вынес Вярхоўны Суд Рэспублікі Беларусь. Гэтую тэму ўжо пракаменціравалі Генеральная пракуратура і Міністэрства ўнутраных спраў. Экстрадыцыя — пытанне, якое ляжыць выключна ў прававой плоскасці. Беларусь добрасумленна выканала свае міжнародныя абавязацельствы па міжнародным дагаворы па аказанні прававой дапамогі. Дагаворы павінны выконвацца”, — сказаў Дзмітрый Мірончык.\nПрадстаўнік МЗС таксама пракаменціраваў заявы армянскага боку адносна членства Беларусі ў АДКБ. “Удзел або няўдзел у дагаворы аб калектыўнай бяспецы мае добраахвотны характар і з’яўляецца ўласным, суверэнным выбарам той ці іншай дзяржавы. Як вы ведаеце, Беларусь свой выбар зрабіла. Прапановы аб выключэнні з АДКБ пазбаўлены якіх-небудзь юрыдычных падстаў”, — звярнуў ён увагу.\n“Нарэшце, што тычыцца беларуска-расійскага аспекту. Апошнім часам паміж бакамі ўзнікалі пэўныя адрозненні ў разуменні шляхоў вырашэння актуальных пытанняў двухбаковага парадку дня. Тым не менш хачу падкрэсліць, што МЗС Беларусі, якое адказвае за рэалізацыю знешняй палітыкі краіны, пацвярджае нашу нязменную прыхільнасць да дружалюбных, саюзніцкіх адносін з Расіяй і разлічвае на сустрэчны канструктыўны падыход пры пошуку развязак па існуючых праблемных момантах”, — заявіў Дзмітрый Мірончык.\nЯк паведамлялася, блогер Аляксандр Лапшын быў затрыманы ў Мінску ў снежні 2016 года па запыце Азербайджана. У студзені Генеральная пракуратура Беларусі прыняла рашэнне аб экстрадыцыі мужчыны ў Азербайджан. Блогер абскардзіў гэтае рашэнне спачатку ў Мінскім гарадскім судзе, пасля — у Вярхоўным Судзе. Аднак, па выніках разгляду, яго скаргі былі пакінуты без задавальнення, а пастанова аб выдачы прызнана законнай.\nРашэнне аб выдачы 7 лютага ўступіла ў законную сілу. Ні Расія, ні Ізраіль, грамадзянінам якіх з’яўляецца Аляксандр Лапшын, з просьбай аб яго выдачы да беларускага боку не звярталіся.\nУ Азербайджане мужчына абвінавачваецца па арт.281.2 (публічныя заклікі, накіраваныя супраць дзяржавы) і арт.318.2 (незаконнае перасячэнне дзяржаўнай граніцы) Крымінальнага кодэкса.\nУ полі зроку застануцца небяспечныя аб’екты і месцы з масавым знаходжаннем людзей\nАрыентацыя ў навучанні беспрацоўных на рабочыя прафесіі


Статкевіча за акцыю ў Брэсце арыштавалі на 5 сутак\n16.10.2018 / 09:29\nСтаткевіча за акцыю ў Брэсце арыштавалі на 5 сутак 5\nСтаткевіч у Брэсце\nУ Ленінскім судзе Брэста 15 кастрычніка прайшлі суды над удзельнікамі акцыі праціўнікаў акумулятарнага заводу, якая прайшла на цэнтральнай плошчы горада ў нядзелю, піша Радыё Свабода.\nНекалькі чалавек, у тым ліку Мікола Статкевіч, блогеры Сяргей Пятрухін і Аляксандр Кабанаў былі затрыманыя і ноч на панядзелак правялі ў пастарунку.\nДзмітрый Андрасюк быў пакараны штрафам у 40 базавых велічыняў (980 рублёў). На 10 базавых велічыняў (245 рублёў) аштрафаваныя Віталь Казак, Уладзімер Казлоўскі, Уладзімір Мароз, Рыгор Пагарцаў, Андрэй Сліж.\nПэнсіянерку Людмілу Карчэўскую пакаралі 5 базавымі велічынямі штрафу (122 рублі 50 капеек).\nМіколу Статкевіча судзілі адным з апошніх, ён атрымаў 5 сутак арышту.\nСуды над блогерамі Сяргеем Пятрухіным і Аляксандрам Кабанавым перанеслі на 16 кастрычніка, яны падалі хадайніцтвы, каб ім далі час для заключэньня дамоваў з адвакатамі. Сёння таксама пройдзе суд над Алегам Вялавым. Раману Кісляку позва ў суд прыйшла на 18 кастрычніка.\nІ ўсё такі пабойваюцца Статкевіча здраднікі зямлі Беларускай.\n16.10.2018 / 10:43\nНа абскаргу, бо прысуды ня маюць падставы. Чаму няма імёнаў калябарантаў у мантыях?\n16.10.2018 / 11:12\nпоходу, уже есть стаья в ук:"статькевич"


Бацька / Апякун Інфармацыя | Окли Школа і Інтэрвенцыя цэнтр Early Years\nМы лічым, што, працуючы разам з сем'ямі ў інтарэсах іх дзяцей прыводзіць да выбітнага прагрэсу.\nПераход у школу\nПерш чым ваша дзіця пачынае хадзіць у школу мы робім хатняе наведванне. З гэтага мы ладзім дату пачатку і механізмы для таго, як вашага дзіцяці будзе лепш пераход у школу, у тым ліку школьных гадзін, абеды, паездак у школу і дадатковую аднастайны.\nБацькі / апекуны Сардэчна запрашаем у школу, каб падтрымаць пераход разам з супрацоўнікамі школы. Пасля таго, як ваш дзіця будзе ўрэгуляваны, сувязь з домам па тэлефоне, абмен тэкставых паведамленняў, штодзённыя хатнія школьных падручнікаў, электронныя лістоў, а таксама Габелен, дзе вы можаце паглядзець фатаграфіі і відэа ўсё узбуджальнае навучання вашага дзіця робіць. Існуе бюлетэнь па электроннай пошце кожны семестр, і даступныя на вэб-сайце, падаючы шмат інфармацыі.\nУ пачатку восеньскага тэрміну, бацькі запрашаюцца на сустрэчу з вялікай мультыдысцыплінарных камандай у школе.\nМы хацелі б прыехаць і наведаць вас дома, як мы можам бачыць, як ваш дзіця знаходзіцца ў іх родным кантэксце і працаваць разам, якія вобласці іх развіцця, мы павінны працаваць разам. Вынік гэтага наведвання дома можа ўключаць у сябе кірунак нашай сям'і групы падтрымкі.\nЯк мы разглядаем прагрэс\nДзіцячы прагрэс і дасягненне рэгістравалі штодня класа персаналу і шмат доказаў прагрэсу ставіцца на іх онлайн запіс Габелен, таму ён можа выкарыстоўвацца сумесна з сем'ямі.\nУсе новыя стартэры мець агляд іх прагрэс на працягу першых шасці месяцаў пачатковай школы. Усе спецыялісты, якія працуюць з вашым дзіцём будуць напісаць даклад для разгляду гэтага пытання, які сумесна з бацькамі / апекунамі. Бацькі / апекуны запрошаны прыняць удзел і іх уклад высока цэняцца і разглядаюцца як вельмі важна.\nПлан Адукацыя Здароўе і сыход вашага дзіцяці пераглядаецца штогод (ці шэсць разоў у месяц, калі яны знаходзяцца пад 5), дзе настаўнікі і бацькі / апекуны абмеркаваць прагрэс па выніках навучання.\nГэта таксама будзе паказаны на навучання праграме вашага дзіцяці Personal, у якім выкладаюцца мэты і стратэгіі навучання, каб дапамагчы дзіцяці дасягнуць гэтых вынікаў навучання.\nІнфармацыя аб вашым дзіцяці\nУ кожнага дзіцяці ёсць запіс аб сваіх поспехах, захаваную на школьны сервер, які ўключае ў сябе справаздачы, асабістыя планы навучання, фота і відэа. Вы можаце ўбачыць запіс вашага дзіцяці.\nНаша школьная форма не з'яўляецца абавязковай, але мы настойліва раім яго як гэта практычна і зручна.\nСміта Schoolwear размешчаны ў абодвух Enfield і Potters Bar, нашы пастаўшчыкі. Вы можаце альбо пайсці ў краму ці замовіць у Інтэрнэце, і яны будуць дастаўляць у школу. Вы можаце спампаваць бланк заказу тут.\nНекаторыя бацькі / апекуны прывозяць і збіраюць сваіх дзяцей кожны дзень, а некаторыя выкарыстоўваюць Транспартная сістэма Баро, Дзеці могуць быць сабраны і прынеслі дадому на аўтобусе, а часам і ў таксі. Гэта цалкам залежыць ад бацькоў / апекуноў, каб вырашыць, ці варта выкарыстоўваць гэтую сістэму; Аднак вы павінны адпавядаць пэўным крытэрам, каб падаць заяўку на транспартную дапамогу.\nКожны аўтобус ці таксі мае кіроўца і суправаджаючыя, які застаецца з дзецьмі ўсяго часу і прыносіць паведамлення, грошы і г.д. назад і наперад паміж домам і школай.\nБацькі / апекуны павінны запоўніць Заяўка на дапамогу падарожжа які адпраўляецца transport.brokering@barnet.gov.uk, А затым пераходзіць да панэлі для рашэння.\nТранспарт размешчаны па цэнтры, па Барнету, і ці не знаходзіцца пад кантролем школы. Нумар кантакт 020 8359 2000.\nУсе астатнія пытанні транспарту для дзяцей з выкарыстаннем р транспартнай сістэмы ў 020 8359 5110.\nЗапыты і інфармацыя Школьныя Абеды Бясплатныя школьныя абеды і зрэнка Прэміум Easy Online Плацяжы


блэкджек Стратэгія | Блэкджек парады і хітрасці | Крэдыт £ 10 Бясплатныя! -Мабільнае казіно Plex\nПарады, каб выйграць добры бонус сілы ў онлайн блэкджек £ 10 бясплатна з дапамогай крэдытаў!\nАтрымлівайце асалоду ад беспрацэнтны крэдыт у рулетку, Блэкджек гульні на свой смартфон або планшэт!\nGET £ 10 БЯСПЛАТНА ЗАРАЗ!\nГуляць рэальныя грошы казіно на mFortune, Вегас Мабільнае казіно, Pocketwin, і кішэнны фруктова. Гэтыя сайты маюць лепшыя казіно румы & зніжаныя цэны.\nгульнявыя аўтаматы & гульні, спартыўныя стаўкі, і казіно Рулетка для нон-стоп дзеянні! зарэгіструйцеся бясплатна & Атрымаць £ 5 Гуляць!\nСардэчна запрашаем у свет онлайн Блэкджек стратэгіі\nТам няма нічога саладзей, чым гуляць у гульні ў карты. Перамога Блэкджек онлайн з дапамогай стратэгіі Blackjack пад рукой, робіць выйгрыш яшчэ больш задавальнення. Гонкі, каб выйграць становіцца больш захапляльным са стратэгіямі пад рукой.\nЛепшыя Блэкджек Стратэгія гульні выйграць Smooth Інтэрнэт Блэкджек Крэдытная гульні ў онлайн казіно:\nДля таго, каб выйграць гульню онлайн крэдытнай Блэкджек ў казіно, важна ведаць і з гульні першай. Мэтай было б падвесці карты, да нумара 21. добры блэкджек Стратэгія патрабуецца, каб зрабіць тое ж самае. Гэтая стратэгія блэкджек б пачаць з гульцамі ведаючы, калі выкарыстоўваць стратэгіі Блэкджек – хіт, раскол, стаяць, двайны уверх ці на сайт. Заўсёды памятайце, не браць страхоўку ў бліжэйшы час, чакаць, перш чым звярнуцца за той жа. Выкарыстанне камбінацыі блэкджека стратэгій і ні адзін.\nДаведайцеся больш пра Блэкджек стратэгій на гэтай старонцы або даведацца больш пра бонусе здзелак дэпазіт не патрабуецца гульнявыя аўтаматы і казіно ў нашай табліцы Сенсацыйныя!\nІнтэрнэт Блэкджек Стратэгія з страхавання і Банкам\nважнай стратэгіяй мабільны Блэкджек, гэта зрабіць крок маючы на ўвазе колькасць грошай, якія банк мае ў краме. Табліца, якая будзе побач з гульцамі, пакажа ўсе неабходныя дзеянні ў адносінах да картах, што ў гульца ў руцэ. Іншы Блэкджек Стратэгія да праніклівым назіральнікам у онлайн казіно, каб пазбегнуць выбар на карысць страхавання Blackjack дылера, так як гэта будзе каштаваць палову першапачатковай стаўкі. Для новага плэера блэкджек Стратэгія справядліва будзе, размясціць невялікія стаўкі, якія, як чакаецца, каб гуляць на больш працяглы тэрмін. Акрамя добрых Blackjack стратэгій для гульца, каб гуляць добра ў онлайн казіно, таксама важна, што анлайн Блэкджек гульцу быць дысцыплінаваным гульцом.\nАсабістыя парады для онлайн Блэкджек Гульца\nЗагартаваны онлайн блэкджек гулец добра знаёмы з рознымі Blackjack стратэгій, якія неабходныя для таго, каб выйграць у гульні. У дадатак да правіл гульні ў блэкджек онлайн, яны добра дысцыплінаваныя і захопленыя назіральнікі. Стратэгія, яны ідуць за гэта, захоўваючы лічыльнік паслядоўнасці карт і спосаб, у якім адлюстроўваюцца і раздаюцца карты. вострае блэкджек стратэгія было б захаваць да ведама якіх-небудзь схаваных карт, а таксама ўважліва сачыць на праціўніка. акрамя вялікая блэкджек стратэгія Кіраўніцтва аб тым, як выйграць у блэкджек і падліку карт Блэкджек, онлайн казіно Папесціце вас з мабільнымі блэкджек бясплатны бонус, бясплатны мабільны блекджек без дэпазіту – крэдыт, блэкджек онлайн бясплатны бонус прывітання і многае іншае.


Беларусь арганізавала адпачынак для сем’яў украінскіх вайскоўцаў\nАмбасадар Беларусі ў Кіеве Ігар Сокал распавёў, што летась у жніўні ў Беларусі аздаравіліся і адпачылі ўкраінскія дзеці з сем’яў украінскіх вайскоўцаў, а таксама семʼяў перасяленцаў з Данбасу.\n«У жніўні па просьбе ўкраінскага боку ў Беларусі аздаравіліся і адпачылі ўкраінскія дзеці з семʼяў вайскоўцаў, а таксама малазабяспечаных семʼяў Данецкай і Луганскай абласцей, якія часова пражываюць на Львоўшчыне», – распавёў амбасадар у інтэрвʼю БелТА.\nСокал таксама распавёў, што беларускі бок прапрацоўвае пытанне дастаўкі ў 2018 годзе другога гуманітарнага канвою ва Украіну. Папярэдні гуманітарны канвой накіравалі ва Украіну летам 2017 года.\n«Ва ўзаемадзеянні з Міжнародным камітэтам Чырвонага Крыжа была дастаўлена беларуская гуманітарная дапамога для ўкраінскіх грамадзянаў, якія знаходзяцца ў зоне канфлікту па абодва бакі лініі размежавання (агульная вага 58 т, прадукты харчавання і прадметы гігіены). Цяпер мы прапрацоўваем пытанне дастаўкі ў бягучым годзе другога гуманітарнага канвою », – сказаў амбасадар.\nТэгі: Беларусь-Украіна, гуманітарная дапамога


Ва ўласным двары жыхарка Ільі ўтрымлівае прытулак для бадзяжных жывёл – RH.by\nВа ўласным двары жыхарка Ільі ўтрымлівае прытулак для бадзяжных жывёл\nАб прытулку для бадзяжных жывёл, што некалькі год утрымлівае ва ўласным двары мясцовая жыхарка ў Ільі, нам расказала чытачка з Мядзельшчыны Жанна Дуброўская.\n– 63-х гадовую гаспадыню ільянскага прытулку для бадзяжных жывёл завуць Тамара Шмаргалава. Яна родам з Казахстана, прыехала ў Ілью 25 гадоў таму і амаль адразу заснавала такі куток для жывел ва ўласным двары. Пазнаемілася я з гэтай апантанай жанчынай два гады таму, калі па волі лёсу прыехала ў Ілью працаваць у мясцовую бальніцу педыятарам.\nІ яшчэ гадаванцы прытулка. Фота Жанны Дуброўскай.\nЖанна прызнаецца, што кожны дзень па дарозе на працу і назад не магла абыякава прайсці каля двора, дзе заўсёды было шмат жывёл.\nЦяпер Жанна ў Ільі не жыве, але бывае часам, падтрымлівае сувязі з гаспадыняй прытулка. Сёння тут 13 катоў з кацянятамі, а часам бывае да 20. Таксама ёсць тры вялікіх і адзін маленькі сабака.\n– Выдаткі на корм, лекі, антыпаразітарныя медыкаменты, сродкі па доглядзе, вітаміны ляжаць на плячах хударлявай на від, але вельмі жвавай, руплівай пенсіянеркі, якая да таго ж яшчэ і пакутуе ад хваробы апорна-рухальнага апарату, – дзеліцца Жанна. – Каб зарабіць для прытулку, жанчына збірае ягады і здае іх у краму. Пры гэтым заўсёды наадрэз адмаўляецца ад дапамогі грашыма. Прымае з падзякай толькі корм, прадукты, сродкі па доглядзе.\nКалі Жанна прыязджае ў Ілью, назірае, што бадзяжных жывёл становіцца больш. На думку жынчыны, гэтаму спрыяюць і папулярны транспартны напрамак паміж Мінскам, Вілейшчынай і Мядзельшчынай і тое, што жылыя дамы знаходзяцца побач з праезжай часткай. На хаду вельмі зручна выпусціць з машыны сабаку ці кацяня.\nЖанне хацелася б, каб аб прытулку даведалася больш неабыякавых, душэўных людзей сярод нашых чытачоў. Карыснай будзе любая дапамога: часовая ператрымка жывел, дастаўка корму, лекаў, вітамінных дабавак, сродкаў па доглядзе.\nТэлефон Жанны Дуброўскай ёсць у рэдакцыі.\nПапярэдні артыкулЧаго чакаць у новым сезоне “Мова Нанова” ў Маладзечне\nНаступны артыкулМужчына ў Маладзечне скраў абсталяванне з працы, таму што яму не выплацілі ўсю зарплату


Надалей не адпавядае міжнародным стандартам | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЗакон надалей не адпавядае міжнародным стандартам. Нязначна яго палепшылі, але гэта не рэалізуе права грамадзянаў на свабоду сходаў. Так праваабаронцы каментуюць новыя папраўкі ў закон аб масавых мерапрыемствах, якія 26 студзеня ўвайшлі ў сілу. Абноўлены закон аб масавых мерапрыемствах уводзіць паведамляльны прынцып на правядзенне масавых мерапрыемстваў, але толькі ў тым выпадку, калі яны запланаваныя ў спецыяльна адведзеных для гэтага месцах. Праваабаронцы рыхтавалі свае прапановы, але беларускія заканадаўцы іх не ўлічылі, заўважае каардынатар юрыдычных праграм Беларускага Хельсінкскага камітэта Дзмітрый Чарных.\n– Закон не адкідае сітуацыю назад. Гэта невялікае паляпшэнне. Паглядзім, канешне, як гэта будзе працаваць на практыцы. Мы ў цэлым, і Беларускі Хельсінкскі камітэт, і праваабарончыя арганізацыі, выступаем за тое, каб быў прыняты новы закон у новай рэдакцыі з захаваннем усіх прынцыпаў датычна свабоды мірных сходаў, якія ўжо ёсць у свеце і перадавой практыцы, у тым ліку.\nПраваабаронцы лічаць, што беларускі закон аб масавых мерапрыемствах настолькі не адпавядае міжнародным нормам і прынцыпам, што неабходна не ўносіць у яго папраўкі, а распрацаваць і прыняць новы закон з улікам палажэнняў і патрабаванняў Міжнароднага пакта аб грамадзянскіх і палітычных правах.


Абнаўленне Дошкі пашаны БДУ адбылося 24 лютага. Ва ўрачыстай цырымоніі прынялі ўдзел рэктар БДУ акадэмік Сяргей Абламейка, прадстаўнікі рэктарата, факультэтаў, выкладчыкі і студэнты ВНУ.\nПа традыцыі на Дошку пашаны занесеныя імёны і фатаграфіі 32 супрацоўнікаў і 32 навучэнцаў БДУ. Такога гонару яны ўдастоеныя за заслугі і дасягненні ў адукацыйнай, навуковай, метадычнай, інавацыйнай, кіраўнічай і спартыўнай дзейнасці па выніках 2013 года.\nСпіс супрацоўнікаў, студэнтаў, магістрантаў і аспірантаў, занесеных на Дошку пашаны БДУ, гл. тут.


У 483-м асобным батальёне аховы і абслугоўвання традыцыйна павіншавалі маці байца | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » У 483-м асобным батальёне аховы і абслугоўвання традыцыйна павіншавалі маці байца\nУ 483-м асобным батальёне аховы і абслугоўвання, які дыслакуецца ў сталіцы, ёсць добрая традыцыя. Перад 8 Сакавіка віншаваць маці байца, які сябе добра зарэкамендаваў падчас службы, адпраўляецца ён сам разам са сваім камандзірам. Так адбылося і сёлета.\n— Камандаванне батальёна вырашыла павіншаваць маці сяржанта Аляксея Бабаніна, — расказаў камандзір узвода аховы роты аховы лейтэнант Эдуард Маркаў. — Ён у нас служыць год і тры месяцы. Купілі невялікі падарунак, кветкі, а таксама ўручылі падзячны ліст. Цікавінка нашага віншавання ў тым, што мы да апошняга трымаем яго ў сакрэце ад маці байца. Няхай гэта будзе для яе добрым сюрпрызам.\nНамеснік камандзіра ўзвода, камандзір аддзялення роты аховы сяржант Аляксей Бабанін — віноўнік урачыстасці. Цікава, што ўсё жыццё ён пражыў у адным з дамоў, які знаходзіцца непадалёк ад часці. Не адзін дзясятак разоў хадзіў каля яе, а пасля прызыву аказаўся па той бок агароджы.\n— Спачатку было крыху складана. Куды ні кінеш позірк — паўсюль знаёмыя месцы, а ты выйсці не можаш. Але пасля прывык.\nІ вось мы заходзім у адзін з пяціпавярховікаў. Маці хлопца, Юлія Вячаславаўна, адчыняе дзверы і... чуе падзяку на свой адрас ад імя камандавання часці.\n— З нецярплівасцю чакаем, калі сын вернецца дадому, — кажа суразмоўніца. — І вельмі рады яго поспехам і дасягненням. Самае незвычайнае — гэта пісаць лісты сыну, які служыць літаральна за некалькі соцень метраў ад дому. Але што рабіць, такі лёс.\nАляксей Бабанін зусім хутка вернецца да маці. Звальненне ў запас ён чакае ў маі. Хлопец хоча вярнуцца працаваць па сваёй спецыяльнасці — пекарам. Але кажа, што думае перавучыцца на кухара...\nЗагаловак у газеце: З элементам нечаканасці\nПрэзідэнт: Падзеі 7-га лістапада змянілі ход гісторыі чалавецтва і лёс беларусаў\n4031 Самы паспяховы сезон! З Аўгустоўскага канала сплылі цеплаходы


Н У Н А В У Т\nНа мінулым тыдні ў Канадзе ва ўрачыстай атмасферы было адзначанае стварэньне новай аўтаномнай правінцыі "Нунавут". Насельніцтва новай аўтаноміі ўсяго 27 тыс. чалавек і пражываюць яны на вялізнай тэрытырыі за палярным колам. Нягледзячы на такую малую колькасць людзей у Нунавуце будзе цяпер свой парлямент, свой урад і нават свой невялічкі парлямент.\n80% насельніцтва новай правінцыі - інуіты, малы паўночны народ эскімоскага паходжаньня. Канадскі ўрад пайшоў на стварэньне для іх аўтаноміі дзеля таго, каб захаваць іх этнічную спецыфіку, каб задаволіць патрэбы іх духовага і эканамічнага жыцьця. Наша аўтаномія, заявіў міністр культуры новай правінцыі Петер Ернек, дазволіць нам адрадзіць старыя інуіцкія традыцыі, якія амаль загінулі ў сувязі з абсалютнай дамінацыяй "кваблюнакаў" /белых/.\nУ новай правінцыі ўжо ёсць і свой прэм"ер-міністр - 34-гадовы інуіцкі юрыст Поль Окалік. На ўрачыстасьцях заснаваньня аўтаноміі ён заявіў: "Мы, інуіцкі народ, бярэм свой лёс у свае рукі. Мы паспяхова зьмянілі мапу Канады, гэты наш крок сымбалізуе перамогу дэмакратыі, якая будзе чутна ва ўсім сьвеце".\nМалыя паўночныя народы эскімоскага паходжаньня акрамя Канады пражываюць сёньня ў ЗША, Ісландыі, Гренландыі, і найбольш іх у Расеі. У іх вельмі падобныя праблемы: зьнішчэньне іх традыцыйнага ўкладу жыцьця, пагаршэньне экалягічнай сітуацыі, культурная дамінацыя цэнтра, выкарыстоўваньне ўнікальных прыродных багацьцяў без уліку патрэбаў мясцовага насельніцтва, паўсюдны алкагалізм і т.п.\nКанадскія інуіты-эскімосы лічаць, што пераадолець гэтыя пагрозы для існаваньня іх самабытнасьці можна лепш за ўсё шляхам аўтаноміі, калі яны самі будуць вырашаць свае праблемы.\nПадобны пункт гледжаньня падзяляе і ўрад Канады. Канадскі падыход да вырашэньня іх праблемаў.


“Міласэрнасьць паказвае сьвету\nсапраўднае аблічча Бога\nі сапраўднае аблічча чалавека”\nРазмова з кардыналам Станіславам Дзівішам\nМітрапаліт Кракаўскі кардынал Станіслаў Дзівіш быў адным з арганізатараў I Сусьветнага апостальскага Кангрэсу Божай Міласэрнасьці, які адбыўся ў Рыме 2-6 красавіка 2008 году.\nНіжэй падаем фрагменты размовы журналістаў польскага каталіцкага агенцтва KAI з кард. Станіславам Дзівішам напярэдадні Кангрэсу.\n– Хутка пачнецца I Сусьветны Кангрэс Божай Міласэрнасьці. Як нарадзілася ідэя яго правядзеньня?Якое значэньне будзе мець гэтая сустрэча для Царквы?\n– Кангрэс Божай Міласэрнасьці ў Рыме пачнецца 2 красавіка гэтага году, уласна ў дзень трэцяе гадавіны пераходу да дому Айца, нашага Папы Яна Паўла II, які можа быць названы Папам Міласэрнасьці, бо ня толькі кананізаваў сьв. Сястру Фаўстыну, але таксама напісаў вялікую энцыкліку пра Міласэрнасьць “Dives in misericordia” ды ўстанавіў Сьвята Міласэрнасьці ў II нядзелю Вялікадня.\nІніцыятыва арганізацыі Кангрэсу паходзіць ад кард. Хрыстофа Шонбарна, архібіскупа Вены, які шмат разоў бываў у Кракаўскіх Лагеўніках і пажадаў далучыцца да абвяшчэньня Пасланьня Міласэрнасьці сьвету. Гэты Кангрэс ёсьць вельмі важны для Царквы, бо, як шматразова казаў Ян Павел II, “міласэрнасьць паказвае сьвету праўдзівае аблічча Бога і праўдзівае аблічча чалавека”. Міласэрнасьць нагадвае пра тое, што Бог ёсьць прысутны ў сьвеце і заўсёды побач з сваім народам. Міласэрнасьць, учыненая праз людзей, сьведчыць пра тое, што ў нашых сэрцах ёсьць шмат дабра. Вось жа гэта ёсьць знакам надзеі для сьвету, які патанае ў войнах і бязладдзі.\n– Што гэта значыць быць сьведкам міласэрнасьці?\n– Быць сьведкам міласэрнасьці – значыць усім сваім жыцьцём паказваць праўду аб тым, што Бог ёсьць міласэрны, гэта значыць, не забывае пра чалавека. Ён ідзе разам з ім па сьвеце – праз радасьці і смуткі. Бог міласэрнасьці прыстуны таксама там, дзе чалавек церпіць. Бо поўным праяўленьнем міласэрнасьці\nёсьць мука, сьмерць і Ўваскрасеньне Хрыста. З таямніцы Пасхі паходзяць сакраманты – крыніцы міласэрнасьці. Таму быць сьведкам міласэрнасьці – значыць казаць пра Бога, прысутнага ў дзеях чалавека, і дзяліцца дабрынёю, як Ён сам гэта нам паказаў.\n– Божая міласэрнасьць ня толькі датычыць тых, хто верыць, а, можа, перад усім тых, хто стаіць далёка ад веры?\n– Божая міласэрнасьць атуляе ўсіх людзей. Без выключэньня, таму што яна ёсьць формай Божай любові. Міласэрнасьць — як дождж, які падае на людзей добрых і злых. Больш за тое, міласэрнасьць праяўляецца тады, калі чалавек слабы. Узгадайма прыпавесьць пра марнатраўнага сына.\n– Кажуць, што міласэрнасьць павінна стаяць значна вышэй за справядлівасьць. Як, аднак, кіравацца гэтым у грамадзкім, дзяржаўным ці палітычным жыцьці?\n– Справядлівасьць, як і міласэрнасьць, зьяўляецца адной з якасьцяў Бога. Гэтая якасьць патрабуе аддаць кожнаму тое, што яму належыць. Толькі Бог ёсьць сапраўды справядлівы, бо Ён ведае, на што чалавек заслужыў. Ён знае тайніцы нашага сэрца. Ужо ў Старым Запавеце бачым, аднак, што Бог не адмервае кары, на якую чалавек заслужыў (хоць бы постаць Каіна, які забіў свайго брата Абеля). Міласэрнасьць ёсьць у тым, што Бог увесь час дае чалавеку шанец на ўнутраную перамену і выпраўленьне. Міласэрнасьць ня можа, аднак, замяніць справядлівасьць.\nРазмаўлялі Марцін Пшэцішэўскі і Крыштаф Тамасік.\nПераклад з польскай І.Бараноўскага.\nНа фота: Рым, 03.04.2008. Адкрыцьцё Кангрэсу Божай Міласэрнасьці\n(кардыналы К.Шонбарн, К.Руiнi i С. Дзiвiш).


Кіраўнікі выканкамаў Гомельскай вобласьці зараз мала чым будуць адрозьнівацца ад "крутых" бізнэсоўцаў. Усе яны пераселі з расейскіх аўтамашынаў "Волга" на чорныя "Мэрсэдэсы" нямецкай вытворчасц\nСажали лес, обустраивали малую родину. Где провели субботник президент и министры60\nВ России частично заблокировали Google из-за ситуации с Telegram84\nПенсионер в минском парке предлагал прохожим насвай12\nВ Бресте найденные в торговом центре 100 долларов мужчина положил в ящик для пожертвований73\nГомельшчына атрымала ўжо 23 чорныя аўтамашыны маркі "Мэрсэдэс Бэнц" нямецкай вытворчасьці. "Мэрсэдэсы" пэрсанальна разьмеркавалі для старшыняў раённых і гарадзкіх выканаўчых камітэтаў. Асабістыя кіроўцы вэртыкальшчыкаў спэцыяльна былі камандзіраваныя ў Менск, каб прыгнаць адтуль новыя іншамаркі ў свае раёны.\nГомельскі райвыканкам, напрыклад, ужо нават пасьпеў зарэгістраваць чорны "Мэрсэдэс" старшыні Маёрава ў дзяржаўтаінспэкцыі. А вось ў Буда-Кашалёве дакумэнты на ўлік толькі рыхтуюць. Кіраўніца справаў райвыканкаму Зінаіда Мінава вельмі трывожыцца, каб памыты пасьля дарогі й пастаўлены ў гараж "Мэрсэдэс"старшыні Корсака ня скралі злодзеі.\nРаённыя і гарадзкія кіраўнікі сьцьвярджаюць, што не давалі сваіх бюджэтных грошай на набыцьцё іншамарак. "Мэрсэдэсы" купленыя паводле адмысловага ўказу Аляксандра Лукашэнкі. Прычым Гомельшчына яшчэ не атрымала чатыры належных ёй іншамаркі. З улікам наяўных, іх будзе ў рэгіёне 27.\nНа "Мэрседэсы" па часе перасядуць раённыя ды гарадзкія вэртыкальшчыкі ўсёй краіны. Наколькі вядома, паводле распараджэньня кіраўніка дзяржавы агулам будзе набыта ажно 170 "Мэрсэдэсаў".\nЛюдзі мяркуюць, што купленыя "Мэрсэдэсы" — гэта своеасаблівая падзяка Аляксандра Лукашэнкі вэртыкальным кіраўнікам за падтрымку на прэзыдэнцкіх выбарах.\nУ менскім рэгіянальным прадстаўніцтве ў справе гандлю аўтамабілямі маркі "Мэрсэдэс Бэнц, С 180", якімі зараз надзеленыя райгарвыканкамы, я пацікавіўся цаной. У аддзеле продажу назвалі дакладную суму — 22 800 эўра, альбо амаль 20 000 даляраў.\nКаб купіць такі "Мэрсэдэс", гомельскі пэнсіянэр зь сярэдняй пэнсіяй 75 тысяч рублёў, павінен зьбіраць грошы прынамсі 37 гадоў. І гэта, калі ўсе 37 гадоў ён ня будзе ні піць, ні есьці, ні купляць адзеньне.\nУсяго ж на набыцьцё "Мэрсэдэсаў" толькі для гомельскіх вэртыкальшчыкаў выдаткавана звыш 500 тысяч даляраў. Гэта складае прыкладна трэцюю частку цяперашняга доўгу па заробку ўсім працаўнікам сельскай гаспадаркі рэгіёну.\nГомельская область получила 23 черных "мерседеса"


Дзюбель для газабетону: сучасныя віды крапяжу для ячэістага - Блог пра рамонт\nЎстаноўка крапяжу ў кіпрыя будматэрыялы заўсёды была вялікай праблемай. Не было такіх саморезов, анкераў або цвікоў, здольных надзейна ўтрымаць на сцяне нават невялікі прадмет. Аснова проста рассыпалася яшчэ пры забіванні або вворачивании крапяжу.\nАле выхад спецыялісты знайшлі. Быў прыдуманы металічны дзюбель для газабетону і яго аналогі з пластыка.\nЦяпер можна працаваць з любымі капрызнымі матэрыяламі, без боязі іх разбурыць.\nАсаблівасці крапяжу для порыстых матэрыялаў\nЯчэістыя матэрыялы тыпу газабетону і пенабетону даступныя, зручныя і практычныя ва ўжыванні. Таму, на сённяшні дзень яны карыстаюцца павышаным попытам.\nЗвярніце ўвагу! Але радасць ад роўных акуратных сцен і перагародак можа азмрочыць праблемамі з іх далейшай аздабленнем і дэкарыравання. Калі вы сваімі рукамі вырашылі павесіць фота ў раме, палічкі ці вешалку, звычайныя саморезы для бетону вам не дапамогуць.\nВобласці прымянення спецыяльных дзюбеляў\nАдмысловымі дзюбелямі рэкамендуецца прымацоўваць да сцен элементы каркасаў для далейшай ашалёўкі сцен. Аздабленне, да прыкладу, гіпсакардон сцен і столяў патрабуе трывалых і надзейных профіляў. На дапамогу прыйдзе сучасны дзюбель па газабетону, ён проста мантуецца і трывала трымае элементы ў бетоне.\nДзвярную скрынку або акно без добрага крапяжу таксама не ўсталяваць. І тут прыйдзецца звяртацца да спецыяльна прызначаным дапаўненнямі.\nНават такія дробязі, як свяцільні, выключальнікі і разеткі мантаваць звычайнымі шрубамі таксама не атрымаецца. Яны проста выпадуць, пакінуўшы дзірку ў сцяне.\nТрывала замацаваць на сцяне молдынгі, ліштвы ці ліштва зможа толькі ввинченный дзюбель ў газабетон, Прычым, спецыяльнай канфігурацыі.\nТэлевізар, постэр, кашпо, карціну, карніз і іншыя аксэсуары прыйдзецца вешаць толькі на асаблівы элемент. У адваротным выпадку дарагія сэрцу і кішэні рэчы апынуцца разбітымі.\nДзюбеля вырабляюцца з металу (латунь, нержавеючая сталь, сплавы) і пластыка (поліпрапілен, нейлон). Некаторыя віды трэба ўкручваць, ёсць убівалі разнавіднасці.\nВось, з чаго складаецца прыстасаванне.\nМеталічная трубка, на канцы якой размешчаны чатыры пялёстка з зубчастай паверхняй. Ўнутры газабетону пялёсткі пашыраюцца, забяспечваючы ідэальна трывалае счапленне з асновай.\nУласна дзюбель, ўкручваць або забіваюць у абшэўку. Ён забяспечаны разьбой або мае розніцу ў дыяметры. Заходзячы ўнутр трубкі, разьба або патаўшчэнне распірае яе, прымушаючы надзейна зафіксавацца ў сцяне.\nУ залежнасці ад прызначэння і матэрыялу вырабу, а таксама ад канструкцыі вар'іруецца і цана на прыстасаванні.\nПластыкавыя прылады каштуюць ад 30 капеек за штуку.\nДзюбеля з металу даражэй - ад 2,8 рублёў за штуку.\nНейлонавыя аналагі - ад 3 руб. / Шт.\nПоліпрапіленавыя крапяжы з распор абыдуцца ў 2,8 / 3 руб. / Шт.\nЁсць і больш дарагія, фірмовыя прыстасаванні ад імпартных вытворцаў. Іх кошт даходзіць да 32, 53 66руб. / Шт. за дыяметры ў 8, 10 і 14 мм адпаведна.\nІнструменты для ўстаноўкі дзюбеляў\nДля якаснага і правільнага мантажу крапежных прылад інструкцыя рэкамендуе абзавесціся неабходнымі інструментамі.\nДрыль або перфаратар з наборам свердзелаў па бетоне.\nАдвёртка з крыжовай насечкай.\nКалі вы запрасілі спецыялістаў, якія праводзяць алмазнай свідраванне адтулін у бетоне, цалкам можна папрасіць іх дапамагчы вам і з устаноўкай дзюбеляў. Аматарам працаваць самастойна, можна параіць ўзяць дрыль напракат, калі няма неабходнасці набываць яе.\nАдтуліну пад дзюбель павінна быць крыху менш яго дыяметра. Напрыклад, для 8-міліметровага крапяжу варта ўзяць 7-міліметровыя свердзел.\nПры выкарыстанні перфаратара адключыце функцыю ўдару. Пры магчымасці выбару зрабіце яго на карысць дрылі, яна ў нашым выпадку больш эфектыўна.\nПластыкавы крапеж акуратна ўкрутую адвёрткай. Металічны аналаг лепш забіць молатам у пасадкавае адтуліну.\nПры працы сочыце, каб не было перакосаў і разгойдвання вырабы.\nПасля таго, як абшэўка ўведзена да ўпора, можна ўкручваць саморез або універсальны ніт.\nАдвёрткай ўкрутую саморез да патрэбнай вам глыбіні (да ўпора або пакідаючы частка вонкі).\nЗвярніце ўвагу! Не варта карыстацца шуруповертом, так як электрычны прыбор складана пракантраляваць. Ён можа перакруціць шрубу і збіць разьбу. Лепш працаваць звычайнай адвёрткай.\nКалі ў вас газобетонные сцены, не абавязкова прыцягваць дарагую працоўную сілу са спецыяльным абсталяваннем. Напрыклад, высокатэхналагічная рэзка жалезабетону алмазнымі коламі тут зусім не патрэбна, і ад дакучлівых паслуг будаўнікоў рашуча адмаўляйцеся. Ваш матэрыял выдатна распілоўваецца звычайнай ручной ножовкой і свідруецца просты электродрелью.\nТым, хто не хоча ці не можа купіць прамысловыя дзюбеля, можна параіць наступнае - вырабіць самаробныя крапяжы. Выстругвае чопики (драўляныя палачкі) з заточаным канцом. У падрыхтаванае адтуліну ледзь меншага дыяметра чопик забіваюць малатком. Далей ужо ў яго ўкручваюць саморез.\nПросверленное адтуліна павінна быць трохі даўжэй дзюбеля. Крапежны элемент пры забіванні протолкнет за сабой пыл і часцінкі бетону ўглыб. Таму, дно адтуліны робіцца глыбей «пра запас».\nНе купляйце для дробных рэчаў (фота, невялікія карціны, гаплікі і інш.) Занадта магутныя дзюбеля. Цалкам падыдуць пластыкавы крапеж на 8 мм. Нават ён, пры правільнай ўстаноўцы, вытрымае значную вагу прадмета.\nНе варта баяцца аздаблення порыстых асноў. Сёння ёсць магчымасць набыць танныя і эфектыўныя крапяжы, напрыклад, пластыкавы дзюбель для газабетону, ужо правераныя і ухваленыя карыстальнікамі.\nПадрабязней тэма прадстаўлена ў відэа ў гэтым артыкуле.\nПредыдущаяЗаліванне падлогі бетонам: падрабязнае апісанне тэхналогіі\nСледующаяКамін з гіпсокартона сваімі рукамі


Прах Магдалены Радзівіл перанясуць у Беларусь\n06.07.2016 / 23:50\nПрах Магдалены Радзівіл перанясуць у Беларусь 5\nГэтае жаданне сям’і агучыў князь Мацей Радзівіл, які цяпер разам з Мікалаем Радзівілам гасцюе ў Мінску, распавёў «Нашай Ніве» Глеб Лабадзенка.\n7 ліпеня сям’я Радзівілаў мае намер звярнуцца да арцыбіскупа Тадэвуша Кандрусевіча па дабраславенне. Яны хочуць, каб Чырвоны касцёл ужо сёлета прыняў прах Магдалены, кватэра якой месцілася ў доме, што стаіць справа ад касцёла.\nМагдалена Радзівіл. Здымак забяспечаны Глебам Лабадзенкам.\nМагдалена Радзівіл цяпер пахаваная разам з дачкой і блізкай сяброўкай у Швейцарыі, куды пераехала ў 1932-м годзе і дзе памерла ў 1945-м.\n«Яна хацела вярнуцца ў Беларусь, — кажа Глеб Лабадзенка. — І пра гэта не сказана ў тэстаменце толькі таму, што ў 1943 годзе, калі яна яго пісала, Мінск быў акупаваны. Яна і ўявіць не магла, што калісьці яе воля зможа быць выкананая. Цяпер жа, дзякуючы нашчадкам, ёсць такая магчымасць. Паводле волі Магдалены разам з ёй была пахаваная яе блізкая сяброўка. І гэтую волю сям’я парушаць не хоча. Таму ў выпадку перапахавання абедзве кабеты знойдуць спачын у Беларусі».\nКватэра Магдалены Радзівіл была адным з найвялікшых культурных асяродкаў беларушчыны ў тагачасным Мінску.\n8 ліпеня споўніцца 155 год з дня нараджэння Магдалены Радзівіл. Глеб Лабадзенка звяртае ўвагу, што менавіта напярэдадні гэтай даты нашчадкі вырашылі агучыць знакавую навіну.\nРадзівілы добра ведаюць ролю Магдалены ў беларускай культуры. Яна фінансавала беларускія школкі, першыя кнігі Максіма Багдановіча, Якуба Коласа, Канстанцыі Буйло — выданні Беларускага выдавецкага таварыства. Плаціла стыпендыю студэнтам-беларусам, якія навучаліся ў Пецярбургу, апекавалася тамтэйшай беларускай бібліятэкай. У 1918 годзе горача падтрымала стварэнне Беларускай Народнай Рэспублікі.\nМацей Радзівіл. Фота Глеба Лабадзенкі.\nПасля заняцця Мінска бальшавіцкімі войскамі выехала ў Варшаву. У 1919 спрабавала вярнуцца ў Мінск, але атрымала адмову новых уладаў. Змяніўшы некалькі месцаў жыхарства, у 1932 прыехала ў Фрыбург (Швейцарыя), адкуль працягвала падтрымліваць некаторыя беларускія суполкі. Памерла 6 студзеня 1945 года там жа, у кляштары сясцёр-дамініканак. Пахаваная ў Фрыбургу.\nНа грошы княгіні Магдалены выходзілі кнігі не ў суполцы "Загляне сонца...", а ў Беларускім выдавецкім таварыстве (старшыня Вацлаў Іваноўскі, сакратар Янка Купала).Наконт фінансавання НН не ведаю. Хвайна будзе, калі княгіню перапахаваюць у Менску. І добра было б, калі б на гэтай цырымоніі ў поўным складзе прысутнічалі семінарысты і выкладчыкі Пінскай міждыяцэзіяльнай семінарыі імя св. Тамаша Аквінскага, бо ў свой час семінарыя гэтая паўстала і дзякуючы ахвяраванню княгіні Магдалены. (Як і хто самавольна распарадзіўся гэтым ахвяраваннем -- іншая размова.)\nЙорг / Адказаць\n07.07.2016 / 00:35\nZastajecca tol'ki padzjakwac' knjagini za jaje sprawy i njachaj rodnaja zjamlja budze jejpucham.\n07.07.2016 / 02:16\nвечная память а мы ничего незнали вот иваны так иваны


Асноўныя сілы – аб’ядналіся - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nТак пра беларускі праймерыз кажа палітолаг Валерый Карбалевіч. Пачаўся прыём заявак ад патэнцыйных кандыдатаў на ўдзел у вызначэнні адзінага кандыдата ад дэмакратычных сілаў на выбарах 2020 года. Заяўкі ад ахвотных удзельнічаць у працэдуры прымаюцца да 16 лютага. Разгляд заявак скончыцца да 3 сакавіка.\nУ праймерыз аб’ядналіся галоўныя структуры, кажа Валерый Карбалевіч, але хто можа яшчэ далучыцца – каментуе аналітык:\n– З сур’ёзных структур, якія не ўключаны сюды, я б разглядаў толькі «Гавары праўду», якая ідзе самастойна. Калякін не далучыўся, але ж Калякін у 2015 годзе не сабраў 100 000 подпісаў. Адной партыі 100 000 подпісаў сабраць немагчыма. Так што асноўныя сілы, у прынцыпе, аб’ядналіся.\nЛевую партыю «Справядлівы свет» не запрашалі да праймерыз, яны заяўляюць пра свайго кандыдата. Раней пра свой намер вылучацца на прэзідэнцкую пасаду выказвалі лідар партыі «Народная грамада» Мікола Статкевіч, лідар «Грамады» Сяргей Чэрачэнь, «суворы турыст» Віталь Зялкоўскі. Пра вылучэнне ўласнага кандыдата заявіла таксама кампанія «Гавары праўду». Старшыня Беларускага кангрэса дэмакратычных прафсаюзаў Аляксандр Ярашук таксама заявіў пра намер узяць удзел у прэзідэнцкай кампаніі.


Ісламіст падарваў сябе на заводзе ў Францыі\n26.06.2015 / 13:14\nІсламіст падарваў сябе на заводзе ў Францыі 2\nТэрарысты забілі аднаго чалавека, параненыя яшчэ некалькі.\nКаля 11 раніцы па мінскім часе тэрарысты здзейснілі напад на завод амерыканскай кампаніі Air Products у Сан-Кантэн-Фалаве (недалёка ад Грэнобля, Францыя), паведамляе France24.\nНападнікаў было прынамсі два. Адзін з іх зайшоў на тэрыторыю завода і падарваў сябе, параніўшы некалькі чалавек. Паведамляецца, што недалёка ад завода была знойдзеная адсечаная галава, распісаная тэкстамі па-арабску.\nАдзін з нападнікаў трымаў падчас атакі сцяг «Ісламскай дзяржавы». Затрыманыя два чалавекі, падазраваныя ва ўдзеле ў нападзе. Паведамляецца, што адзін з затрыманых быў у полі зроку спецслужб з 2006 года праз экстрэмісцкія погляды, але ў 2008 назіранне за ім было прыпыненае.\nПрэзідэнт Францыі Франсуа Аланд спешна пакінуў саміт лідараў Еўрасаюзу ў Брусэлі і сазваў экстраннае паседжанне ўраду. У тэлезвароце ён заклікаў грамадзян не слухаць заклікі радыкальных палітыкаў і прытрымлівацца французскіх каштоўнасцей.\nДавайте ребята, еще больше мусульман, больше привозите!\n26.06.2015 / 14:24\nЭто начало...Мистрали верните пока не поздно....


Гомель: актывіста выклікалі ў міліцыю на чатыры пытаньні\n08 ліпень 2008, 18:32\nСёньня ў Гомелі міліцыя выклікала на размову актывіста стваранай партыі “Беларуская хрысьціянская дэмакратыя” Кастуся Жукоўскага.\nНапярэдадні яму патэлефанаваў опэрупаўнаважаны крымінальнага вышуку Цэнтральнага райаддзелу міліцыі, старшы лейтэнант Аляксандар Ключавы:\n“Патэлефанаваў чалавек, які назваўся старшым лейтэнантам Ключавым, і запрасіў мяне ў аддзел па нейкіх вядомых падзеях. Я пытаюся: “Якія падзеі?” Кажа: “Наконт выбуху ў Менску”. Адказваю, што я ня маю дачыненьня да такіх падзеяў. Калі хочаце мяне выклікаць, напішыце, калі ласка, у позьве, па якой справе, у якасьці каго — і я прыйду. Я — законапаслухмяны чалавек.\nПозву праз тры гадзіны я атрымаў, але гэта была ня позва, а паперка, дзе напісана, — чытаю на мове арыгіналу, — “для производства беседы”. Я адказваю опэрупаўнаважанаму, што “беседа” — гэта ня ёсьць прававы тэрмін, гэта проста “беседа”. Ключавы пераконваў, што задасьць мне толькі чатыры пытаньні. І ставіць подпіс нібыта нідзе ня трэба, а пасьля гутаркі — едзьце, куды хочаце”.\nНа гутарку ў міліцыю спадар Жукоўскі не пайшоў.\nВыклік ён зьвязвае з магчымым жаданьнем міліцыі ў зьвязку з выбухам у Менску запалохаць перад парлямэнцкімі выбарамі грамадзкіх актывістаў:\n“Я лічу, што, напэўна, запалохаць яны хочуць грамадзкіх актывістаў перад выбарамі. Маўляў, глядзіце: у любы момант выклічам ужо ня дзеля гутаркі, а ў якасьці абвінавачанага, сьведкі ці яшчэ каго. І ўжо, як і ў віцебскай справе, зачыняць — і ўсё. То бок сядзіце і ня рыпайцеся, як тая мыш пад венікам”.\nКастусь Жукоўскі сёлета зацьверджаны ў сьпісе АДС магчымым кандыдатам у дэпутаты парлямэнту па Буда-Кашалёўскай выбарчай акрузе № 38.


Традыцыі для будучыні | Созвучие\nКожная кніга вядомага краязнаўцы, аднаго з самых паважаных аўтарытэтаў у гэтай сферы, аўтара самога паняцця «Радзімазнаўства» Алеся Карлюкевіча выклікае непадробную цікавасць у шырокіх колах грамадства. Дапытлівы чытач за апошнія дзесяцігоддзі звык, што такім чынам адбудзецца новая цікавая сустрэча: з фактамі, падзеямі і, найперш, людзьмі, асобамі, якія не пакінуць абыякавымі. І не толькі. Апошнія працы Алеся Мікалаевіча не толькі нясуць шматаспектную і глыбокую інфармацыю, але і ўздымаюць складаныя праблемы, якія прымушаюць грамадства задумацца. Раней даследчык быў шырока вядомы сваімі працамі пра жыццё і творчасць беларускіх пісьменнікаў, а таксама творцаў розных сфераў культуры, якія ў той ці іншай ступені звязаны з нашай краінай. Прычым ён так па-майстэрску распавядаў пра цікавыя факты з біграфій славутых землякоў, што яны паўставалі як жывыя. І зусім не глянцавыя, а тым болей забранзавелыя, як тое было прынята яшчэ зусім нядаўна ў айчынным літаратуразнаўстве, а рэальныя, са сваімі чалавечымі памкненнямі і запатрабаваннямі. Так, калі я еду з Гомеля да Мінска, то шашу перасякае маленькая рэчачка Балацянка. І адразу згадваецца артыкул аўтара пра Якуба Коласа, прычым зусім не класіка і народнага пісьменніка, а мудрага беларуса, які тут адпачываў ды палюбіў гэтую прыроду настолькі, што згадваў нават у далёкім Парыжы, дзе ў Булонскім лесе паэт дарэмна шукаў грыбы. Не растуць яны там, як на пухавіцкай зямлі. Маленькая згадка добра характарызуе майстэрства даследчыка, здольнага сказаць па-свойму пра многае.\nМожна было б і далей паспяхова рапрацоўваць свой знойдзены і нават крыху прыватызаваны Каландайк. Аднак у апошні час выйшла шэраг кніг даследчыка з выразна іншай праблематыкай, якая тычыцца не толькі Беларусі, або, удакладнім, Беларусі ўжо у выразна іншым кантэксце. Што гэта?– здзівіцца чытач. Закончыліся свае артэфакты, залацінкі вычарпаліся? Ды не. Наадварот. Новая тэматыка абумоўлена глыбокім разуменнем праблемы і адчуваннем перспектывы даследавання і вывучэння літаратурных з’яў у эпоху глабалізацыі. Некалі Алесь Адамовіч ужо згадваў пра неабходнасць вывучэння роднай літаратуры «здалёк і зблізку». Алесь Карлюкевіч гэты ўжо звыклы для нацыянальнага літаратуразнаўства тэзіс развівае і ўздымае на якасна новы ўзровень, арыгінальна і ў нейкай ступені нават парадаксальна заяўляючы, што сучасны дыялог культур накіраваны не толькі на тое, каб зразумець адно аднаго, але і на тое, каб зразумець сябе. Ён тонка адчувае змены ў жыцці чалавецтва ў XXI стагоддзі, яго культурнай парадыгме, а таму добра разумее значэнне і перспектыўнасць падобных даследаванняў і імкнецца іх рэалізаваць. У гэтым плане надзвычай актуальным з’яўляецца даследаванне А. М. Карлюкевіча «Літаратурнае пабрацімства: Беларусь — Казахстан». Мінск : Звязда, 2020. — 176 с., у якім традыцыі разнастайных культурных сувязей паміж такімі, здавалася б, рознымі краінамі, з даволі спецыфічным менталітэтам, моўным і рэлігійным непадабенствам, ў ХХІ ст. выходзяць на новы ўзровень. І якраз у гэтым і схаваны велізарны патэнцыял магутнай энергіі, што адкрывае новы шлях да адкрыццяў і знаходак, дазваляе ўключыць у кантэкст прасторы гэтага дыялогу як самых пісьменнікаў і літаратуразнаўцаў, так і перакладчыкаў, выдаўцоў, крытыкаў: усіх тых, хто нясе аматарам прыгожага пісьменства дасягненні мастацкага слова. Тым болей, як сказана ў анатацыі, у сучасным літаратурным супрацоўніцтве Беларусі і Казахстана гісторыка-культурная пераемнасць з’яўляецца галоўным вектарам развіцця.\nТрэба сказаць, Алесь Мікалаевіч не толькі тэарэтычна разважае аб гэтых складаных гуманітарных праблемах. Цяжка пераацаніць ягоны рэальны, практычны ўклад у рэалізацыю многіх задум і праектаў, якія не толькі ідуць следам за ідэямі, як плённы і прадказальны вынік, але падчас і апярэджваюць іх, становяцца артэфактамі, на аснове якіх будуюцца светапоглядныя канцэпцыі. А ідэй у апантанага даследчыка, літаратуразнаўцы, краязнаўцы, публіцыста ў адной асобе – не злічыць. Як і яго літаратурных і чытацкіх інтарэсаў, на аснове якіх лёгка прыдумваць новыя праекты, выдаваць тэматычныя анталогіі, адкрываць новыя старонкі ў папяровых газетах і часопісах, рабіць у сеціве арыгінальныя інтэрнэт-парталы. Для гэтага выкарыстоўваюцца ўсе моманты: юбілеі выдатных пісьменнікаў, дзяржаўныя святы, сярод якіх у першую чаргу трэба назваць Дні беларускага пісьменства, Міжнародны сімпозіум літаратараў «Пісьменнік і час», які адбыўся ўжо ў шосты раз у Мінску ў рамках Міжнароднай кніжнай выстаўкі-кірмашу, міжнародныя круглыя сталы. Менавіта пад час аднаго з іх («Сугучча: літаратура як люстэрка эпохі») і адбылася прэзентацыя інтэрнэт-партала «СОЗВУЧИЕ: литература и публицистика стран Содружества». Зацікаўленыя асобы імкнуліся аднавіць былыя літаратурныя і творчыя сувязей паміж самастойнымі цяпер краінамі, што некалі ўваходзілі ў адзіны Саюз, папулярызаваць на сайце новыя мастацкія творы, пераклады і ўзаемапераклады, кароткі крытычныя заўвагі і сур’ёзныя аналітычныя артыкулы пра сучасны літаратурны працэс. Не забываліся і класікаў. Парталы «Созвучия» разам з віртуальнымі старонкамі («Литературный Азербайджан», «Литературная Армения», «Литературная Беларусь», «Литературный Казахстан») прысвячалі матэрыялы Якубу Коласу і Францыску Скарыну; казахскаму паэту, філосафу і асветніку Абаю Кунанбаеву; казахскаму празаіку, драматургу, літаратуразнаўцу Мухтару Аўэзаву; казахскаму вучонаму, публіцысту, перакладчыку Немату Келімбетаву; кітайскаму паэту, перакладчыку, мастаку Гаа Ману і г. д. Як сцвярджаюць нашы сябры з братніх краін, Sozvuchie.zviazda.by — адзіны на постсавецкай прасторы праект, які накіраваны на збліжэнне літаратур і культур краін СНД.\nАлесь Мікалаевіч прыхільнік і традыцыйных формаў кантактаў і ўзаемадзеянняў літаратараў. Ён не аднойчы згадае, што шматлікія казахскія паэты, пісьменнікі, літаратуразнаўцы, рэдактары літаратурных часопісаў, выдаўцы, перакладчыкі, журналісты з’яўляюцца пастаяннымі ўдзельнікамі самых разнастайных імпрэзаў у нашай краіне. Многія з іх з тых часоў павязаны з Беларуссю не толькі прафесійнымі, але і сяброўскімі памкненнямі.\nУ раздзеле «Любоў вялікую мілуюць» Алесь Мікалаевіч апавядае пра тое, што нават адной паездкі на Беларусь хапіла Кайрату Бакбергенаву — галоўнаму рэдактару казахскага літаратурна-мастацкага часопіса «Простор», які выходзіць у Алматы на рускай мове – каб назаўсёды стаць сябрам нашай краіны, яе людзей і літаратуры. А сам кіраўнік аднаго з самых аўтарытэтных рускамоўных часопісаў на постсавецкай прасторы, перакладчык і паэт натуральна ўвайшоў у кагорту адэптаў беларускага мастацтва. Спрыяў гэтаму той факт, што ён наведаў старажытную гродзенскую зямлю на Дзень беларускага пісьменства ў Смаргоні. Ганароваму госцю паказалі маляўнічыя краявіды, дзе нарадзіўся славуты паланэз «Развітанне з Радзімай» Міхала Клеафаса Агінскага, і з’явіліся чароўныя радкі беларускай паэзіі. А вось наведванне Кушлянаў, радзімы Багушэвіча, прымусіла пагаварыць пра праблемы роднай мовы ў грамадстве: як у беларускім, так і казахскім. Палымяныя дыскусіі і прывялі да таго, што з’явіліся новыя праекты супрацоўніцтва. Кайрат Бакбергенаў зрабіў падрадкоўнікі вершаў Абая, якія перастварыў Мікола Мятліцкі, а выдавецкі дом «Звязда» у 2010 годзе надрукаваў зборнік «Стэпавы прастор». Пра свае заслугі ў гэтым працэсе, як і у многіх іншых, Алесь Карлюкевіч сціпла маўчыць, затое з радасцю паведамляе, што Мікола Мятліцкі атрымаў за пераклады прэстыжную Міжнародную прэмію «Алыш». Для даследчыка больш істотна, што Кайрат актыўна заявіць сябе ў складаным праекце — выданні кнігі «Францыск Скарына на мовах народаў свету», дзе пад адной вокладкай сабраны пераклады ўрыўка з прадмовы Францыска Скарыны да кнігі «Юдзіф». Перакладчык з Казахстана знайшоў калегаў-аднадумцаў з розных краін, разаслаў ім падрадкоўнік верша Скарыны на англійскай і рускай мовах, не адзін год з хваляваннем чакаў вынікаў. І цуд адбыўся. А яшчэ пад яго патранатам выйшаў зборнік паэзіі «Не ведаючы межаў» (2013), у які ўвайшлі вершы Мухтара Аўэзава, Алжаса Сулейменава, Фарызы Унгарсынавай, Абіша Кекільбаева, Мукгалі Макатаева, Кадыра Мурзаліева, Каліхана Іскакава, Валерыя Міхайлава, Любові Шашковай, Аралхана Бакеева, Назікен Алпамысказы, Нурлана Аразаліна. Вось як далёка могуць завесці нават адзінкавыя сустрэчы апантаных людзей.\nА што, калі гэты працэс застанецца пастаянным? Пра гэта гутарка ідзе ў раздзеле «Рэцэпты светлага жыцця», які прысвечаны к.ф.н., літаратуразнаўцы Святлане Віктараўне Ананьевай, якая з’яўляеццца аўтарам прадмовы да рэцэнзуемай кнігі. Пяру даследчыцы належаць шматлікія манаграфіі і артыкулы, прысвечаныя ўзаемадзеянню казахскай літаратуры з літаратурамі народаў свету. Цікавіць яе і дзейнасць пісьменнікаў, жыццёвыя і творчыя шляхі якіх цесна звязана з Казахстанам. Шмат разоў наведала яна і Беларусь, дзе яе добра ведаюць усе, хто займаецца выданнем, ацэнкай і прапагандай кнігі. Яна выступае на Міжнародных круглых сталах, сімпозіумах, у Нацыянальнай акадэміі навук, навуковых канферэнцыях самых розных узроўняў. У юбілейны год вялікай Перамогі трэба згадаць, што менавіта Святлана Віктараўна расказала пра казахскіх пісьменнікаў, якія ваявалі ў Беларусі. Алесь Мікалаевіч падкрэслівае, што менавіта Святлана Віктараўна пазнаёміла з Беларуссю сына легендарнага Мухтара Аўэзава — Мурата Мухтаравіча, культуролага, філосафа, пісьменніка, дыпламата; аўтара некалькіх кніг у «маладагвардзейскай» серыі «Жыццё знакамітых людзей», паэта і празаіка Валерыя Міхайлава; доктара філалагічных навук, дзіцячага пісьменніка Нурдаўлета Акыша. А сам беларускі пісьменнік з падказкі спадарыні Святланы пераклаў аповесць Нурдаўлета Акыша «Незвычайныя прыгоды» на беларускую мову.\nА. Карлюкевіч не проста пералічвае дасягненні Святланы Віктараўны. Ён падкрэслівае, напрыклад, што кожная яе паездка звязана з рэалізацыяй самых розных творчых і навуковых ініцыятыў. А ў сябе на радзіме яна з’яўляецца аўтарытэтным і нястомным прапагандыстам класічнай і сучаснай беларускай літаратуры, арганізуе пераклады вершаў і прозы ў літаратурных часопісах краіны. Акрамя таго, актыўна супрацоўнічае з літаратарамі розных нацыянальных дыяспар у Казахстане — нямецкай, украінскай, уйгурскай, карэйскай, курдскай. Аналіз нацыянальнай літаратуры праз прызму ўзаемадзеяння з блізкароднаснымі ці не вельмі літаратурамі і прыводзіць да ўсведамлення неабходнасці стварэння Асацыяцыі параўнальнага літаратуразнаўства. Трэба сказаць, што беларускі ВАК таксама плануе адкрыццё новай спецыялізацыі – 10.01.01.(кампаратывістыка або параўнальнае вывучэнне літаратур). Пакуль што гэты праект і ў Казахстане і ў нас на стадыі афармлення, але і А, Карлюкевіч, і С. Ананьева маюць надзею, што з часам Асацыяцыя пачне сваю працу і ў Мінску, і ў Алматы альбо Астане. Самае галоўнае – абодва даследчыкі перакананы , што толькі ў супольным даследаванні нацыянальных літаратур можна выпрацаваць рэцэпты гуманістычнага, светлага развіцця творчых складнікаў жыцця, складнікаў нашай рэчаіснасці.\nМногіх казахаў заносіла доля і на Беларусь, і тады лёсы краіны і чалавека ядналіся. Алесь Карлюкевіч узнёсла расказвае пра грамадскага і дзяржаўнага дзеяча, пісьменніка і вучонага Адзія Шарыпава, першага з казахаў, чыё імя ўключана ў Брытанскую Энцыклапедыю. Ён займаў пасады міністра адукацыі Казахскай ССР, першага сакратара Саюза пісьменнікаў Казахстана, сакратара Саюза пісьменнікаў СССР, быў дэпутатам розных узроўняў, кіраваў Інстытутам літаратуры і мастацтва імя М. Аўэзава, выдаваў падручнікі. Але для беларусаў найперш цікавы той факт, што гэты вучоны і грамадскі дзеяч партызаніў на нашай зямлі, удзельнічаў у многіх баях, паказаў сябе смелым і адважным байцом і камандзірам. Пасля вайны, у 1985 годзе, ён наведаў Краснапольскі раён, дзе змагаўся з ворагам, сустрэўся з мясцовымі жыхарамі, якія памяталі яго маладым хлопцам. А пісьменнік увасобіў многіх з іх у сваіх аповесцях «Дачка партызана», «Гісторыя аднаго кажушка», «Помста», «Зоркі ў цямніцы», у аснове якіх пакладзены рэальныя падзеі і ўвасоблены канкрэтныя прататыпы. Так, у аўтабіяграічнай аповесці «Гісторыя аднаго кажушка» пісьменнік згадвае, як яго пасля аперацыі неслі скрываўленага на насілках і прыгожая дзяўчына накінула на яго абяссіленае цела кажух, каб паранены не замёрз. Гэта і ўратавала яму жыццё, а сам кажушок доўгі час быў сапраўдным талісманам, абярэгам для партызана, а пасля перададзены на вечнае захаванне ў музей баявой славы. Сама ж аповесць прысвечана рэальнай дзяўчыне Еўдакіі Анодзінай. Згадваючы тыя два гады і тры месцы, якія змагаўся у беларускіх лясах, абараняючы краіну, якая сталася роднай, ён усклікае: Нізкі паклон табе, зямля беларусаў, ад нас — партызан з Казахстана! Ты зберагла і сагрэла нас на сваіх грудзях у цяжкія партызанскія гады. Калі бяруся за пяро, твой вобраз, Беларусь, паўстае перада мною. Твае абаронцы, партызаны заўсёды ў сэрцы маім, калі пішу свае кнігі пра партызанскія часы ў тваёй прасторы, ды і ўвогуле заўсёды ў душы маёй і сэрцы маім!\nСа свайго боку вялікі сябар казахскай літаратуры і ініцыятар перакладу на беларускую мову і выдання новых кніг казахскіх аўтараў, як называюць яго сябры з братняй краіны, Алесь Карлюкевіч неаднаразова наведваў Алматы і Нур-Султан, прымаў удзел у сесіі Асамблеі народа Казахстана, ўдзельнічаў у рабоце Форуму творчай і навуковай інтэлігенцыі дзяржаў — удзельніц СНД, прадстаўляў Беларусь на Міжнароднай кніжнай выстаўцы-кірмашы «Па вялікім Шаўковым шляху» ў Алматы. А калі паспрабаваць пералічыць усіх ягоных сяброў, то спіс будзе вельмі доўгім. Дастаткова сказаць, што сярод іх будзе дырэктар Інстытута літаратуры і мастацтва імя М. А. Аўэзава Кенжахан Матыжанаў, акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Рэспублікі Казахстан Сеітам Каскабасаў, сакратар Камітэта па сацыяльна-культурным развіцці Мажыліса Парламента Рэспублікі Казахстан Бейбут Мамраеў, сакратар Саюза пісьменнікаў па літаратурных сувязях паэт і перакладчык Бахытжан Канап’янаў, кіраўнік Беларускага культурнага цэнтра Леанід Піталенка, галоўны рэдактар часопіса «Жулдыз», паэт Галым Жайлыбаеў.\nАлесь Карлюкевіч добра ўсведамляе, што ён не першы, хто імкнецца расказаць чытачу пра беларуска-казахскія сувязі. Ён нагадвае, што яшчэ ў пазамінулым стагоддзі ў казахскія стэпы высылалі рэвалюцыянераў, сярод якіх былі і нашыя землякі. Добрую памяць пра сябе пакінуў Адольф Янушкевіч, які ў лістах на радзіму пісаў пра мужны і адважны народ, захапляўся яго розумам і талентам, песнямі, што так многа гавораць душы і сэрцу, а таксама падаў шмат этнаграфічных звестак пра быт і абрады казахаў, найперш пра тыя, што маглі падацца еўрапейцам экзатычнымі: сватанне і вяселле, пахавальны рытуал, спаборніцтва акынаў, ужыванне кумысу.\nВось як Алесь Мікалаевіч ацэньвае дзейнасць генерал-маёра расійскай арміі Васіля Андрэевіча Калаура ў раздзеле «Захавальнік помнікаў сярэднеазіяцкай мінуўшчыны». Наш зямляк, ураджэнец Мінскай губерні, хутчэй за ўсё з брэсцкага Палесся, паходзіць са шляхты герба «Астоя», праславіўся як расійскі ўсходазнаўца, якога памятаюць ў Казахстане і Сярэдняй Азіі і цяпер: адна з вуліц Кызыларды носіць яго імя. Найперш Васіль Андрэевіч вядомы як археалог, гістарык-краязнаўца. З канца шасцідзесятых гадоў пазамінулага стагоддзя ён служыў у Туркестане на вялікіх пасадах: амаль дваццаць гадоў узначальваў Пяроўскі павет (цяпер Кызыларда). Гэта быў у нейкай ступені дзіўны генерал. Ён вандруе там, дзе знаходзяцца помнікі мінулай гісторыі, загадвае сельскім старастам і шэйхам пры мазарах зберагаць іх, стварае з аднадумцамі Туркестанскі гурток аматараў археалогіі, галоўнай задачай якога з’яўляецца вывучэнне, апісанне і ахова помнікаў даўніны, што знаходзяцца ў межах Туркестанскага краю. Як паказвае Алесь Мікалаевіч, падрыхтаваў 19 артыкулаў і 7 паведамленняў, якія вызначаліся надзвычайнай грунтоўнасцю. Паслухаем загалоўкі, што ўжо сваёй назвай характарызуюць пошукі нашага земляка: «Старажытнасці Аўліе-Ацінскага павета», «Пра разваліны Ак-Цюбэ і пра некаторыя археалагічныя знаходкі ў Аўліе-Ацінскім павеце», «Археалагічная вандроўка па Аўліе-Ацінскім павеце»,«Каменныя бабы ў Аўліе-Ацінскім павеце», «Старажытнасці ў нізоўях ракі Талас», «Старажытныя гарады Саганак (Сунак), Ашнас ці Эшнас (Асанас) і іншыя ў Пяроўскім павеце, зруйнаваныя Чынгізханам у 1219 годзе». «Старажытныя гарады, крэпасці і курганы па рацэ Сырдар’і ва ўсходняй частцы Пяроўскага павета»; «Легенда пра Харасан-ата»; «Маўзалей Кок Кесэне ў Пяроўскім павеце». Гучаць як радкі гераічнай паэмы пра даўнюю гісторыю краю. Васіль Калаур адкрыў старажытнацюркскія рунічныя помнікі, сабраў звесткі па гістарычнай тапаграфіі і тапаніміцы, дапамагаў многім даследчыкам матэрыламі і фактамі, выдаў манаграфічнае даследаванне «Гісторыя горада Аўліе- Ата». Шкада, што пра яго мала ведаюць на радзіме. Варта пагадзіцца з аўтарам, што даўно ўжо варта выдаць пра яго асобную кнігу. Як мне падаецца, ва ўмовах развіцця інтэграцыйных еўразійскіх працэсаў гэта мае асаблівае значэнне. Тым болей што некаторыя аспекты доследаў Васіля Калаура судакранаюцца яшчэ і з кітайскай праблематыкай, з Вялікім шаўковым шляхам. Асобная тэма — ушанаванне памяці генерала-краязнаўца. Чаму б яго імя не надаць адной з вуліц Мінска?..А можа не толькі ў Мінску.\nЗгадае аўтар і краязнаўцу Пятра Васількоўскага, ураджэнца Віцебска, які быў сасланы ў Атбасар, а пасля расстраляны. Але і ў невысносных умовах займаўся высакароднай справай. Або ўспомніць ураджэнца вёскі Бастынь Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці Барыса Ніканавіча Цяльпука, сціплага працаўніка, які апошнія гады разам з жонкай пражыў у дачкі ў Цалінаградзе (зараз Нур-Султан), дзе і пахаваны. І гэты факт – таксама частка агульнай гісторыі.\nАлесь Мікалаевіч у раздзеле «Беларускія пісьменнікі ў Казахстане» падаў грунтоўныя факты пра нашых землякоў-літаратараў, якія ў розныя часы траплялі сюды. Казахстан здаўна быў прытулкам для беларускіх літаратараў. Здаралася гэта па розных прычынах… Кагосьці ў далёкую ад Беларусі старонку лёс заносіў выпадкова. Хтосьці трапляў у Казахстан па прымусе. Асабліва гэта выявілася ў часы сталінскага генацыду . Вось кароткі пералік згаданых ім імёнаў: літаратурны крытык Мікола Аляхновіч з 1956 г. у высылцы ў Карагандзінскай вобласці; у Казахстане ў калгасе працавала беларуская паэтэса, перакладчыца, драматург Наталля Арсеннева; крытык, літаратуразнавец, этнограф Сцяпан Баркоўскі быў асуджаны на 10 гадоў пазбаўлення волі, працаваў на будаўніцтве водагаспадарчых аб’ектаў у саўгасах Акмолінскай вобласці; паэт і перакладчык Пятро Іванавіч Бітэль адбываў пакаранне на медным рудніку ў Джэзказгане, свой пераклад паэмаў Адама Міцкевіча «Пан Тадэвуш», «Конрад Валенрод» запісваў чарнілам з медзі на мяшках ад цэменту; ва Ўральску пахаваны Змітрок Бядуля; у Карагандзе адбывалі вырак Андрэй Мрый і Рыгор Бярозкін; сасланы паэт, перакладчык, крытык, літаратуразнавец Сцяпан Ліхадзіеўскі чатыры гады настаўнічаў у сярэдніх школах Келеса (цяпер Сарыагашскі раён). Некаторыя былі з іншых, больш вясёлых прычын: у школе Усць-Каменагорска вучыўся будучы беларускі літаратуразнавец, крытык, публіцыст Мікола Калінковіч; у 1945–1948 гг. карэспандэнтам усесаюзнай газеты «Гудок» працаваў беларускі празаік, паэт Яўген Васілёнак; у Алма-Аце ў 1943 г. закончыў вучобу ва Усесаюзным дзяржаўным інстытуце кінематаграфіі беларускі празаік, драматург, фельетаніст Валянцін Зуб; у час Вялікай Айчыннай вайны ў газеце «Казахстанская правда» працаваў карэспандэнтам беларускі празаік Мікола Лупсякоў; у Алма-Аце ў час Вялікай Айчыннай вайны жыў і працаваў класік беларускай дзіцячай літаратуры Янка Маўр; у Кустанайскім настаўніцкім інстытуце выкладаў беларускі літаратуразнаўца Фёдар Куляшоў. З Казахстанам звязаны лёс рускага паэта Беларусі Юрыя Фатнева, які апошнія гады жыў у Гомелі. У Алма-Аце пабачылі свет яго вершаваныя кнігі «Любимое» (1962), «Общий вагон» (1964), «Глаза не умеют молчать» (1966). . У розныя гады ў Казахстане працавалі заходнебеларуская рэвалюцыянерка, публіцыстка Вера Харужая, Алесь Якімовіч, празаік Алег Ждан, паэт Славамір Адамовіч. Станіслаў Суднік падчас службы ў Прыазёрску арганізаваў беларускае вайсковае зямляцтва, выдаваў газету «Рокаш», надрукаваў кнігу вершаў на беларускай мове. Як сведчыць аўтар, можна згадваць і іншыя імёны. Не ўсе звесткі занатаваны ў гісторыі беларуска-казахскіх літаратурных сувязей. Вядома, што Казахстан цікавіў, натхняў на стварэнне паэтычыных і празаічных твораў шмат каго з беларускіх пісьменнікаў, якія наведвалі розныя гарады і паселішчы гэтай прыгожай старонкі. Варта зазірнуць у творчыя біяграфіі Рыгора Барадуліна, Уладзіміра Гніламёдава, Івана Карэнды, Алеся Пісьмянкова, Вячаслава Рагойшы, ды і шмат каго яшчэ, як вы знойдзеце там «казахстанскія старонкі».\nУ цэлым трэба адзначыць, што кантакты Карлюкевіча-даследчыка і Карлюкевіча-кіраўніка з прадстаўнікамі навуковай інтэлігенцыі, вышэйшай школы, Акадэміі навук, выдавецтаў, рэдакцый газетаў і часопісаў Казахстана дапамагаюць актывізаваць супрацоўніцтва казахскіх і беларускіх устаноў культуры і калег, выводзяць на новую перспектыву. Рознабаковы літаратурны дыялог паміж Беларуссю і Казахстанам напаўняецца актуальным зместам. І яго, нягледзечы на пэўныя поспехі, трэба актывізаваць, лічыць Алесь Карлюкевіч, бо на мове вялікага Абая твораў беларускіх пісьменнікаў выдадзена не так і многа, усяго недзе дваццаць з маленькім хвосцікам. Ды і то найперш гаворка ідзе пра класікаў, першым быў перакладзены раман Івана Шамякіна «Глыбокая плынь», затым кнігі Янкі Маўра, Васіля Быкава, Івана Мележа, Алеся Адамовіча, Петруся Броўкі (раман «Калі зліваюцца рэкі»), Алеся Адамовіча, легендарны зборнік успамінаў «Ніколі не забудзем»; зборнікі Максіма Танка, Эдзі Агняцвет, Валянціна Лукшы; некалькі анталогій прозы і паэзіі (1972, 1979, 1984, 1991). Ды яшчэ да стагоддзя Янкі Купалы і Якуба Коласа выходзілі кнігі іх паэзіі.\nБясспрэчна, мае рацыю Алесь Карлюкевіч, сцвярджаючы: І калі ў Беларусі, Расіі, іншых краінах хтосьці выберацца ў новы шлях, у ягонай дарожнай сумцы, у арсенале ягонай духоўнай зброі абавязкова зоймуць дастойнае месца творы пісьменнікаў Казахстана. І сам ужо зрабіў значны ўнёсак у рэалізацыю гэтай праблемы сваімі мастацкімі перакладамі з казахскай: ён пераклаў на беларускую мову кнігі Немата Келімбетава, іншых пісьменнікаў.\nТрэба адзначыць яшчэ адну станоўчую якасць прац Алеся Карлюкевіча, якая спрыяе папулярнасці і папулярызацыі ягоных знаходак і дасягненняў. Мы ўжо адзначалі, што характэрнай асаблівасцю ягоных кніг з’яўляецца выключная змястоўнасць, чаму садзейнічае велізарная колькасць фактаў, знойдзеных самім аўтарам ці пушчаных ім у шырокае жыццё. Але ў велізарным матэрыяле, рупліва сабраным кваліфікаваным даследчыкам, можна лёгка патануць, калі не падаць яго ў займальнай і адэкватнай форме. Інакш сучасны чытач проста пазяхне і адкладзе кнігу ўбок. Вопытны і адметны Алесь Карлюкевіч гэтага не дапусціць, бо вельмі добра адчувае і нават бачыць свайго патэнцыяльнага чытача. Аўтар стварае сітуацыю, якая заўсёды трымае субяседніка ў напрузе: а што далей? Ён нагадвае майстра дэтэктыўнай інтрыгі, які паступова разгортвае таямніцы. Тут варта прывесці словы Святланы Ананьевай пра манеру выкладання беларускага даследчыка: Майстэрскае валоданне мастацкім словам, непаўторны стыль аўтара новай кнігі, якая адкрывае свае старонкі чытачу ХХI ст., узбагаціць нашы літаратуры. Паколькі кнігі становяцца, па вобразным і трапным выразе Алеся Карлюкевіча, новым святлом, новай духоўнай зброяй, якая дае магчымасць не баяцца накіроўваць свой погляд на планетарныя маштабы часу, то глыбока сімвалічным становіцца той факт, што адна з многіх кніг Алеся Карлюкевіча мае назву «Нераўнадушнае чытанне». Ён імкнецца далучыць да гэтага і свайго патэнцыяльнага чытача. Так, Алесь Мікалаевіч на старонках даследавання адзначае, што кожная грунтоўная кніга Бярозкіна чытаецца як арыгінальны мастацкі твор. Гэтыя словы цалкам характарызуюць манеру самога даследчыка. Так, паэтычнай імпрэсіяй успрымаецца раздзел «Каб нават птаху даляцець», прысвечаны творчасці Любові Шаўцовай, якая паходзіць з памежжа Гомельшчыны і Магілёўшчыны. Рускамоўная паэтэса з Беларусі надзвычай тонка адчувае загадкавую таямніцу прыроды Казахстану, найперш яго дзівоснага стэпу, які Каб нават птаху – даляцець, Каб нават вершніку дамчацца Было не ў сілах. І ў гэтай прасторы жыве яе душа, якую дзікі стэп не адпрэчыў. Вось як захоплена піша А. Карлюкевіч: Дзве плыні, дзве ракі сілкуюць паэзію нашай зямлячкі Любові Шашковай. Рака з назвай Казахстан, дзе вольна і прасторна ў любых ваколіцах, ды рака Беларусь... Хоць творчы лёс Любові Шашковай адбыўся ў Казахстане, крынічныя вытокі — у Беларусі. Таму і вершы такія з яе свядомасці выплываюць: «Ах, трава-мурава моего детства», «Маме», «Примета», «На Березине». Славянскае паганства, зваротнае падарожжа ў гісторыю Кіеўскай Русі — яе паэма «Рагнеда», пераклад паэмы Янкі Купалы «На куццю». У многіх вершах яна, руская паэтэса Казахстана, жыве сваімі роднымі, беларускімі крыніцамі. У якасці прыкладу ён прыводзіць верш «Уздым, сутнасць якога добра перадае эпіграф да верша, якім сталі словы казахскай паэтэсы Фарызы Унгарсынавай: Мама, уздых твой — // Лішні груз на плечы… Карлюкевіч вельмі хораша паказвае, як успамін пра дом, згадку пра маму справакаваў казахскі верш беларусачкі. А звычайны для гэтай мясцовасці арык абудзіў у памяці паўнаводную Беразіну.\nЗаўсёды захапляюся ўменнем Алеся Мікалаевіча знаходзіць цікавыя паралелі. З вялікай цікавасцю чытаецца раздзел «Алжас Сулейменаў і Беларусь». У 1970-я гады ягоная кніга «АЗ і Я» сталася сапраўднай бомбай запаволенага ўздзеяння на вялікай савецкай прасторы. Навукоўцы са ступенямі і акадэмічнымі званнямі, публіцысты, проста цікаўныя чытачы, якіх тады было вельмі многа ў велізарнай краіне, былі ўзрушаны спавядальнай, сумленнай кнігай паэта і публіцыста, які шукаў праўду пра сучаснасць ў стагоддзях мінулых. І пачаў ён свае даволі плённыя, хоць і ў нечым супярэчлівыя, пошукі са «Слова пра паход Ігаравы». Колькі да цікаўнага хлопца існавала ў розных краінах спробаў разгадаць таямніцу вялікага помніка сусветнай культуры, асэнсаваць яго загадку, спасцігнуць задуму.. А вось казах Алжас Сулейменаў спасцігае космас іншароднай нібыта культуры, у якім плаваюць словы і сэнсы, праз з’явы культуры роднай. Не ўсе прынялі канцэпцыю паэта і вучонага ў адной асобе. Але той факт, што праз сорак гадоў у чэрвені 2015 г. у Казахскім нацыянальным універсітэце імя аль-Фарабі была арганізавана навукова-практычная канферэнцыя, прысвечаная юбілею выхаду кнігі, сведчыць пра многае і, найперш, пра тое, што яе значнасць не знікла нават праз такі ладны адрэзак часу. Таму Алеся Мікалаевіча здзівіў той факт, што ў энцыклапедычным даведніку беларускага даследчыка М. Булахава ««Слово о полку Игореве» в литературе, искусстве, науке» (1989), ён не знайшоў там нават згадкі пра Алжаса Сулейменава і шляхі яго расшыфроўкі «цьмяных месцаў» твора. Можа гэта здарылася таму, што з-за спробаў прачытаць апошнія як цюркізмы ад казахскага паэта адвярнуліся нават ягоныя сябры, а не толькі пэўныя навуковыя колы , а ягоныя вершы доўгі час не друкавалі. А можа і не трэба паэту лезці ў тэкстолагі, бо ягоная боская справа – будзіць чалавечае ў чалавеку. Алесь Карлюкевіч добра прааналізаваў праблему: ён лічыць, што чытаць на розных узроўнх нібыта адзіны тэкст «Слова пра паход Ігаравы» Алжасу дапамагло двухмоўе, валоданне на генетычным узроўні культурных узаемаадносін палярных этнасаў, як ён выказаўся, веданне Русі і Поля. Алесь Карлюкевіч паказвае, што трэба засвоіць урок А. Сулейменава і заўсёды знаходзіць дыстанцыю ад вузкай спецыялізацыі, разумеючы, што ў чалавеказнаўстве яна толькі служыць перашкодай. Ён быў перакананы, што ««Слова…» трэба чытаць не калектывам Мы (Славіст, Цюрколаг, Гісторык, Паэт і інш.), а калектывам Я. Тыя ж персанажы, але аб’яднаныя ў адной асобе…» Прайшлі гады. Час выбраў А. Сулейменава і, нягледзячы на ўсе складанасці, на супярэчлівасць прэтэнзій да вялікага Мастака, сапраўднага Мысляра, расставіў свае акцэнты. Факты з мінулага сталі рухавіком многіх сапраўдных думак еўразійскага будаўніцтва. І А. Сулейменаў — найярчэйшы яго прадстаўнік, яркая асоба ў Казахстане суверэнным, незалежным. Паэт, чые даўнія радкі чуваць і сёння. Беларус акцэнтуе ўвагу на іншых супярэчлівых аспектах, якія аб’ядноўваюць, а не падзяляюць. Галоўнае, што вялікі казахскі паэт Алжас Сулейменаў пасля прыезду ў Беларусь знайшоў вялікую колькасць сяброў, якія цэняць і ягоную творчасць. І прыводзіць добрыя пераклады вершаў паэта на беларускую мову, а таксама вершы-прысвячэнні таленавітаму творцу,зробленыя прыхільнікамі таленту.\nАлесь Карлюкевіч падкрэслівае адметнасць падыходу да рэалізацыі заяўленай праблемы праблемы і ў артыкуле «Я ведаю, што вы настойліва вывучаеце казахску мову…», які прысвечаны П. К. Панамарэнку. Панцеляймон Кандратавіч у даваенны час працаваў у апараце ЦК ВКП(б), амаль дзесяць гадоў займаў пасаду першага сакратара ЦК КП(б)Б. У гады Вялікай Айчыннай вайны быў начальнікам Цэнтральнага штаба партызанскага руху пры Стаўцы Вярхоўнага Галоўнакамандавання. У 1954–1955 гг. Панцеляймон Кандратавіч — першы сакратар ЦК Кампартыі Казахстана. Алесь Карлюкевіч знаходзіць арыгінальны журналісцкі прыём і ўдала спрабуе праз аналіз узаемаадносін першага сакратара кампартыі\nБеларусі і Казахстана з пісьменнікамі разгледзець праблему узаемадзеяння ўлады і мастацтва, прасачыць, як буйны кіраўнік супрацоўнічае з нацыянальнай творчай інтэлігенцыяй. Для гэтага ёсць цудоўны фактычны матэрыял: вялікая асабістая бібліятэка партыйнага дзеяча, у якой захаваліся кнігі з аўтографамі савецкіх пісьменнікаў. У дадатак да ўсяго, у рэспубліканскім выдавецтве «Звязда», якім кіраваў тады Алесь Карлюкевіч, пра што ён ізноў сціпла забывае, выдадзены зводны каталог «Панцеляймон Панамарэнка: асабісты архіў і кніжны збор». Якраз у ім і апісаны кнігі з аўтографамі, якія ў 1985 годзе пасля смерці мужа перадала ў Цэнтральную навуковую бібліятэку НАН Беларусі ўдава Панцеляймона Кандратавіча. Алеся Мікалаевіча зацікавілі найперш кнігі казахскіх аўтараў, якія выйшлі ў Алма-Аце ў розныя гады. Некаторыя ўжо пасля адстаўкі Панцеляймона Кандратавіча, але ўсе з аўтографамі. Вельмі добра, што беларускі даследчык спрабуе нават праз кніжную сувязь з Казахстанам дапоўніць партрэт гэтай каларытнай і даволі супярэчлівай, што не адмаўле сам аўтар, фігуры дзяржаўнага ўзроўню 30-60 гадоў. Ён паказвае прыклад, як на матэрыяле зводнага каталогу асабістага архіва і кніжнага збору адной асобы можна зрабіць цікавыя вывады і назіранні. Ды яшчэ і запрашае дапоўніць свае нататкі, падказваць іншыя факты. Праўда, на наш погляд, варта даваць рускамоўныя аўтографы на мове арыгіналу: для будучых архіварыстаў гэта аблегчыць працу. Хаця мы маем справу з навукова-папулярным выданнем. Даволі наіўнымі ўяўляюцца спадзяванні некаторых казацкіх пісьменнікаў на тое, што асоба такога ўзроўню вывучыць адну з цюрскіх моў, калі ён не вывучыў блізкай славянскай.\n« Куды не трапяць беларусы», – пісаў некалі класік. «Жывуць на цаліне беларусы» – так называецца раздзел рэцэнзуемай кнігі, у якім аналізуецца нарыс вядомага празаіка Леаніда Левановіча. Алесь Мікалаевіч згадвае, што амаль усе беларускія пісьменнікі, якія з той ці іншай нагоды пабывалі ў Казахстане, пакідалі запісы, з якіх потым вырасталі вершы, апавяданні, нарысы. Можа самы яскравы прыклад – цаліна Рыгора Барадуліна, з якой будучы народны паэт прывёз першы свой зборнік «Маладзік над стэпам», які атрымаў узнагароду на ВДНГ. Алесь Мікалаевіч добра паказаў, як з дзённікавых запісаў будучага класіка, уражанага незвычайнымі краявідамі, вырастаюць цудоўныя вершы.\nДобрым словам згадваюцца і многія старонкі згаданай кнігі «Хлеб і мужнасць», якая выйшла ў «Мастацкай літаратуры» ў 1986 г., і была прысвечана беларусам- цаліннікам. Леанід Левановіч у Казахстане быў тройчы: у 1964 г., калі адзначалі дзясяцігоддзе пачатку асваення цалінных земляў. Тады панаваў выключны ўздым, незвычайная эйфарыя: усе рваліся на цаліну. Не мог застацца ўбаку і малады журналіст, тым болей, што там жыла яго старэйшая сястра з усёй сямейкай, а хутка пераехаў і старэйшы брат. Вясной 1983 г. зноў наведаў Казахстан, калі, увага, разам са здымачнай групай Беларускага тэлебачання рыхтавалі перадачу пра беларуска-казахскія літаратурныя сувязі. Леанід Левановіч пісаў свой грунтоўны расповед пра сустрэчы з беларусамі-цаліннікамі ў 1979 і 1983–1986 гг. Задача была складаная – паказаць беларусаў на цаліне. А іх было так багата, што нават калгасы называлі імёнамі славутых землякоў або выкарыстоўваючы беларускую анамастыку. Малады карэспандэнт пісаў і пра тэхналогію гадавання пшаніцы, даваў рэкамендацыі, як цаліннікам даглядаць пасевы. Змагаўся з тэарэтыкамі, якія еўрапейскі вопыт механічна пераносілі ў Азію, а ў новых кліматычных умовах і гаспадарыць трэба па-новаму. Але найперш гаворка ішла, гаворыць А. Карлюкевіч, пра людзей, землякоў. Як беларус застаецца беларусам і ў далёкай старонцы; як роднае слоўца дазваляе адчуць крэўную повязь, намацаць той нябачны мосцік, што вяртае ў Беларусь. Уражвае гісторыя пра адважнага беларуса Алега Уфімцава, які цаною жыцця выратаваў сябра. Цікавай атрымалася згадка пра беларуса Віктара Аляксеевіча Радус-Зяньковіча, сына ўдзельніка паўстання 1863–1864 гг. пад кіраўніцтвам Кастуся Каліноўскага. Віктар Аляксеевіч быў першым старшынёю Саўнаркама Казахстана. Алесь Карлюкевіч прыводзіць прыклады, як беларусы і 19 і 20 стагоддзяў, якія выбудоўвалі свае лёсы далёка ад роднай старонкі, высока ацэньваюць найлепшыя якасці казахаў.\nДаволі часта Алесь Карлюкевіч у сваёй творчай практыцы выкарыстоўвае такі жанр класічнай журналістыкі, як інтэрв’ю, у межах якога адчувае сябе смела і свабодна. Умела пастаўленыя актуальныя пытанні дазваляюць вырашыць і, па магчымасці, рэалізаваць на малой прасторы складаныя і важкія праблемы. У кнігу ўключаны гаворкі з паэтам Нурланам Аразалінам («Традыцыя для будучыні», празаікам, вучоным, публіцыстам Амантаем Ахетавым («Нам застаецца доўжыць эстафету»), паэтам і журналістам Жанарбекам Ашымнанам («Мастацкія ідэі жывуць уласнм жыцццём»), дырэктарам Нацыянальнай кніжнай палаты Жанатам Сейдунамавым («Чытанне – дарога да поспеху…»). Як бачым, цікавасць да беларуска-казахскіх культурных і літаратурных стасункаў двухбаковая. Да шматаспектнай праблематыкі праяўляюць цікавасць навукоўцы і творцы. Як выкладчык вну, скажу, што многія высновы кнігі будуць з карысцю выкастоўвацца у курсах «Гісторыі беларускай літаратуры» і «Літаратура блізкага замежжа». Значыць, – як гаворыць Алесь Мікалаевіч,– уваходжанне беларускай літаратуры, культуры ў Казахстан працягваецца!..\nІван Штэйнер, г. Гомель\nДругие материалы в этой категории: « Вырываючыся з «Фінскага капкана»: Мемуарная публіцыстыка Мікалая Дзенісевіча Новые переводы Абая на азербайджанский язык »