2018 – 2020 гады ў Беларусі абвешчаны Гадамі малой радзімы.\n23 Красавік 2018, 10:43\n"Гэта была мая ідэя (аб'явіць Год малой радзімы. - Заўвага БЕЛТА). Шмат было прапаноў. Думаў, трэба ўсё ж такі гэту тэму ўзняць. Гэта нават не год малой радзімы, а трохгодка, таму што за год мы наўрад ці нешта там пабудуем, створым", - адзначыў кіраўнік дзяржавы.\nТыдзень лесу стартуе ў Беларусі\n14 Красавік 2018, 09:00\nАкцыя пройдзе з 14 па 21 красавіка. Яе арганізатарам традыцыйна выступае Мінлясгас. У гэтым годзе акцыя прысвечана Году малой радзімы і аднаўленню лясоў, пашкоджаных у выніку масавага распаўсюджвання насякомых-шкоднікаў.\n11 Красавік 2018, 16:07\nКіраўнікі рэспубліканскіх органаў дзяржкіравання і іншых дзяржарганізацый прымуць асабісты ўдзел у рэспубліканскім суботніку з выездам на сваю малую радзіму.\nПісьменнікі прадставяць творы аб малой радзіме на Дні беларускага пісьменства\n9 Красавік 2018, 16:20\nБеларуская літаратура грунтуецца на творах глыбока патрыятычных, прасякнутых вялікай любоўю да роднай зямлі, бацькоўскага дому, самабытнай нацыянальнай культуры.\nУ Год малой радзімы асаблівая ўвага ўдзяляецца развіццю турыстычнай інфраструктуры\n2 Красавік 2018, 16:26\n"У Год малой радзімы павінны ўдзяліць асаблівую ўвагу развіццю інфраструктуры, у тым ліку ў невялікіх населеных пунктах, раённых цэнтрах для арганізацыі дастойнага прыёму адпачывальнікаў", - адзначыў Міхаіл Партной.\n2 Красавік 2018, 15:43\nМіхаіл Мясніковіч назваў развіццё прамысловых тэрытарыяльных кластараў адказнай задачай, якую сумесна вырашаюць урад, мясцовыя ўлады і парламентарыі.\nГрамадзянская супольнасць павінна прымаць актыўны ўдзел у развіцці малой радзімы\n29 Сакавік 2018, 19:17\nАкцыя "Тыдзень лесу" пройдзе ў Беларусі з 14 па 21 красавіка\n29 Сакавік 2018, 15:17\n"У гэтым годзе акцыя, арганізатарам якой традыцыйна выступае Міністэрства лясной гаспадаркі, будзе прысвечана Году малой радзімы і аднаўленню лясоў, пашкоджаных у выніку масавага распаўсюджвання насякомых-шкоднікаў у 2017 годзе", - адзначылі ў прэс-службе Міністэрства лясной гаспадаркі.\n22 Сакавік 2018, 12:11\n20 Сакавік 2018, 17:00\n"Фарміраванню паважлівага стаўлення да малой радзімы таксама будзе садзейнічаць вывучэнне роднага краю і сустрэчы са знакамітымі землякамі", - адзначыла Ларыса Емяльянчык.\nпапярэдняя 1 2 3 4 5 6 7 8 наступная


Свята ўсіх друкаваных сродкаў масавай інфармацыі адзначаецца ў Беларусі 5 мая — Унiверсiтэт\nХарактэрна, што 5 мая гэты дзень святкуецца выключна ў Беларусі і нідзе больш у свеце.\nГэтая дата вядзе сваю гісторыю ад першага выхаду ленінскай «Правды» ў 1912 годзе. Хоць беларускі друк мае значна больш глыбокія карані і нямала знамянальных дат. Напрыклад, 6 жніўня 1517 г Францыск Скарына выдаў у Празе сваю першую кнігу. У 19 стагоддзі былі першыя спробы выпускаць перыядычныя выданні на беларускай мове — у 1861-1862 гадах выйшла 4 нумары газеты «Гутарка двох суседоў», у 1862-1863 выдаваліся «Гутарка» і «Мужыцкая праўда» (7 нумароў). У пачатку 20 стагоддзя з’явіліся першыя рэгулярныя беларускія газеты — “Наша доля» і «Наша ніва». Але, нягледзячы на гэта, афіцыйным святам для беларускага друку па-ранейшаму застаецца дзень выхаду ў свет газеты “Правда” …\nЦікавы факт: 5 мая 1581 года на Валыні, у Астрожскай друкарні Івана Фёдарава, выйшаў каляндар Андрэя Рымша «Храналогія» на старабеларускай мове. Да кожнага месяцу былі надрукаваныя вершы — першае асобнае паэтычнае выданне. Гэта быў таксама першы друкаваны каляндар славян. Таксама нагадаем, што 3 мая адзначаецца Міжнародны дзень свабоды друку. Таму ў Беларусі ва ўсіх людзей, звязаных з друкаваным і выдавецкім рамяством, на пачатку мая ёсць аж два святы!\nАд рэдакцыi газеты “Унiверсiтэт”: Вiншуем калег з прафесiйным святам! Поспехаў на нялёгкiм творчым шляху! )\nНаступны Аркадзь Брыш, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, выпускнік фізмата БДУ 1940 года: «Мы стварылі бомбу дзеля міру»


Кожны ўзор, нібы подых часу\nОпубликовано: 24.08.2012 15:23:31\nЁн рарытэт у зале сярод дзясяткаў іншых, больш «маладых» даматканых ручнікоў. Тканіна 150-гадовай даўнасці — вельмі высокай якасці. Менавіта таму такі працяглы час ручнік захоўвае першапачатковы выгляд.\nУ выставачнай экспазіцыі Нараўлянскага этнаграфічнага музея захоўваецца ручнік, якому аж 150 гадоў\n— Гаспадар экспаната быў багатага паходжання, — расказвае навуковы супрацоўнік музея Інэса Стоцкая. — Аб гэтым сведчыць тканіна, з якой выраблены ручнік. Яна фабрычнай вытворчасці, раней вельмі танна каштавала.\nСтарадаўні выраб упрыгожаны яркімі ўзорамі. Кожны з іх — сімвал.\n— Некалькі кветак, што нібыта глядзяць уверх, — сімвалізуюць жыццё. Колер раслін — чырвоны. Гэта азначае, што гаспадар мае шчасце, — тлумачыць Інэса Стоцкая. — Нельга не адзначыць і памер экспаната — даўжынёй больш за два метры. У крамах такія ручнікі не прадаюцца.\nУсе гэтыя элементы дазваляюць казаць, што ў сям’і, дзе вырабляўся ручнік, панавала працавітасць, адданасць, каханне і дабрыня.\nДля параўнання навуковы супрацоўнік дэманструе больш «сумны» ручнік. На процілеглых баках — выява двух трусоў. Абодва паглядаюць улева. Гэта сімвал адзіноты. Далей узоры — кветкі, але ж яны не чырвонага колеру, а жоўтага — сімвал ушанавання памяці. На ручніку адчуваецца трагізм. Як сцвярджае Інэса, ён належаў удаве.\nЯк жа ручнікі сталі экспанатамі музея? Кожны па-свойму. Некоторыя з іх падарылі музею гаспадары, іншыя знайшлі ў пакінутых пасля чарнобыльскай катастрофы вёсках «мецэнаты». Але кожны з іх — крупінка народнай культуры, уласцівай нараўлянскаму краю з даўніх часоў.


Уласны сайт запусціла раённая бібліятэчная сістэма — Медиа-Полесье — новости и реклама Пинска, Лунинца, Столина\n22 октября 2020, четверг02:25\nУласны сайт запусціла раённая бібліятэчная сістэма\n13 июля 2017, 6:57\nНа сайце Столінскай раённай бібліятэчнай сістэмы можна знайсці не толькі электронны каталог, а таксама шмат іншых цікавых і карысных звестак.\nСайт існуе некалькі месяцаў і пастаянна напаўняецца новай інфармацыяй. Як адзначаюць супрацоўнікі раённай бібліятэкі, напрыклад, дзякуючы сайту чытачы могуць загадзя даведвацца аб мерапрыемствах, што ладзяць не толькі ў цэнтральнай раённай бібліятэцы, але і ў іншых бібліятэках раёна, чытаць пра падзеі, якімі жывуць бібліятэкі сёння, задаць пытанне бібліятэкару і атрымаць на яго адказ.\nДзяржаўная ўстанова культуры «Столінская раённая бібліятэчная сістэма» аб’ядноўвае 48 бібліятэк, размешчаных на тэрыторыі Століншчыны. Цэнтральная раённая бібліятэка знаходзіцца ў Століне, каля яе — ГДК. Фонд бібліятэкі налічвае 45.000 экзэмпляраў.\nНа сайце змешчаны звесткі пра ўсе бібліятэкі раёна, маецца распарадак іх работы. Асобны раздзел прысвечаны юным чытачам, створана фотагалерэя.\nДля тых, хто цікавіцца гісторыяй роднага краю, роднай Століншчыны, на сайце створаны раздзел “Краязнаўства”. У ім можна знайсці кнігі, напісаныя нашымі землякамі, якія жывуць як на Століншчыне, так і па-за яе межамі. Асобная рубрыка прысвечана літаратарам, якуія жывуць і працуюць у Столінскім раёне. Папаўняецца раздзел “Краязнаўства” звесткамі пра цікавыя і вядомыя мясціны Столінскага Палесся.\nНе толькі чытачы, але і бібліятэкары знойдуць патрэбную для сябе інфармацыю на сайце.\nСайт працягвае напаўняцца большай колькасцю матэрыялаў. Аднак сёння чытачы могуць быць у курсе апошніх падзей у жыцці бібліятэк раёна дзякуючы сайту. Перайсці на сайт можна па гэтай спасылцы.


Замест палаца – дурдом, альбо Што цяпер месціцца ў гістарычных сядзібах? Частка першая\nTIO.BY зазірнуў у гісторыю беларускіх помнікаў культуры і архітэктуры. Частка першая.\nУ вёсцы Грозава калісьці пачынаўся слуцкі збройны чын, фармаваўся 2-гі Грозаўскі полк. Але тут найбольш памятаюць гісторыю Другой сусветнай вайны і мала хто ўяўляе, што іх аднавяскоўцы ў 1920 годзе актыўна аказвалі супраціў савецкім уладам.\nУ адзіным у Беларусі доме-крэпасці 1613 года цяпер размяшчаецца бальніца для псіхічна хворых людзей. Гэта можа падацца дзіўным, але менавіта дзякуючы «новаму віду дзейнасці» дом-крэпасць у Гайцюнішках застаўся ў добрым стане. Медыкі зрабілі тут рамонт, у значнай ступені вярнулі крэпасці былую веліч. Збудаваў яе галандскі дойлід Пётр Нонхарт, які напрыканцы ХVІ ст. быў прызначаны галоўным архітэктарам Вільні, а ў Гайцюнішках вырашыў пабудаваць сабе нешта накшталт лецішча. Паколькі Нонхарт спецыялізаваўся на абарончых пабудовах, то нават сваё жытло зрабіў, як сапраўдную крэпасць. Ды так удала, што шведы не змаглі ўзяць яе падчас вайны! Нягледзячы на тое, што ў доме зараз размяшчаецца медыцынская ўстанова, галоўны доктар дазваляе турыстам прайсці ўнутр. Праўда, загадзя трэба аплаціць памежны збор – каля 7 тысяч рублёў: вёска ўваходзіць у памежную зону. У бальніцы вядуць адмысловы журнал для запісу наведвальнікаў – каб вывучыць геаграфію турыстаў. Фатаграфаваць можна ўсё, акрамя аддзялення з аховай. Больш за тое, у сам дом-крэпасць можна ўвайсці, пахадзіць па першым паверсе, дзе знаходзяцца адміністрацыйныя пакоі. Тут можна пабачыць і стэнд з гісторыяй крэпасці, аздоблены фотаздымкамі. Пасля Другой сусветнай вайны ў замку была школа механізатараў, бальніца акрылася тут у 1956 годзе. Галоўны доктар Маргарыта Кудзян робіць усё магчымае, каб помнік архітэктуры захаваўся належным чынам. У планах – аднавіць капліцу, дзе пахаваны Пётр Нонхарт.\nРадзіма прэм’ер-міністра Міхаіла Мясніковіча – вёска Сноў – славутая не толькі агракультурнымі дасягненнямі. У гэтым спадчынным радзівілаўскім мястэчку да нашых дзён захаваліся велічны класіцыстычны палац Рдултоўскіх, арыгінальны сядзібавы дом роду Гартынгаў, а таксама дзве старыя святыні – касцёл Яна Хрысціцеля і царква Святых Касмы і Даміяна. Аднак не ў кожны з гэтых аб’ектаў можна лёгка патрапіць. Сёння на тэрыторыі рэзідэнцыі Рдултоўскіх знаходзіцца вайсковы шпіталь, які размясціўся ў самім палацы. З гэтай прычыны тэрыторыя закрытая, таму, каб патрапіць на яе, трэба прайсці кантрольна-прапускны пункт. Аднак на КПП вам паведамяць, што праход на тэрыторыю шпіталя забаронены. Экскурсія магчымая толькі вакол палаца. Мясцовыя жыхары кажуць, што за ўсю прысутнасць тут савецкіх, а пасля беларускіх вайскоўцаў будынак палаца так і не дачакаўся належнага рамонту – не было сродкаў. Але дзякуючы вайскоўцам будынак з усім вонкавым дэкорам цалкам захаваўся да нашых дзён. Палац функцыянуе, што пакідае надзею на далейшую яго«кансервацыю» ад знішчальніцкай дзейнасці метэаралагічных умоў і чалавека, пакуль сюды не прыйдуць больш светлыя часы. А вось трапіць у сядзібу Гартынгаў даволі проста: трэба спытаць у мясцовых жыхароў, дзе знаходзіцца бальніца. Гэта арыгінальны кампактны дамок на ўзвышку з садова-паркавым атачэннем і характэрным бальнічным пахам усярэдзіне. Каб уявіць ранейшую ўнутраную аздобу добра захаваных пакояў, трэба пафантазіраваць.\nПалац у вёсцы Жылічы, што ў Кіраўскім раёне, называюць адным з самых вялікіх у Беларусі. Яго плошча 4 тысячы кв. м. Палац быў пабудаваны ў 1830-я гады архітэктарам Падшчынскім, належаў роду Булгакаў. У плане ён мае выгляд літары «П». Калісьці пры ім была царква, але зараз яна не дзейнічае. Пасля рэвалюцыі ў ім знаходзілася школа для працоўнай моладзі, у 30-я гады – шпіталь. Такое ж прызначэнне абралі і немцы, калі акупіравалі гэтую тэрыторыю. У пасляваенны час тут знаходзіўся тэхнікум. Зараз палац функцыянуе як Дом культуры: у ім знаходзіцца бібліятэка і некалькі музеяў. Наведвальнікаў цешыць, што тут аднавілі інтэр’ер, хоць некаторыя сцены пакінулі ў стылі савецкай эпохі – з выявамі Леніна. Тым не менш, ён адзін з нямногіх, хто пасля разбурэнняў застаўся аб’ектам культуры.\nБылы загарадны маёнтак графаў Пуслоўскіх Альбярцін сёння ўваходзіць у рысу горада Слоніма. Каменны двухпавярховы дом ХІХ ст. у сярэдняй частцы мае порцік і разгалінаваную лесвіцу, а побач – скульптуры ільвоў. Захавалася і старая гаспадарчая прыбудова.Зараз тут знаходзіцца Дом культуры. Будынак пафарбавалі ў светла-зялёны колер, і велічныя львы ля прыступкаў на гэтым фоне сталі выглядаць недарэчна.\nУ матэрыяле выкарыстаныя фотаздымкі Generation.by, газеты «Intex-Press».\nСпfдарства, а чаго хацець, калі большасьць адмаўляе ў існаванні Беларускага ў Беларусі,бо Лукашэнку ўсе гэтыя помнікі - напамін пра веліч Беларускагаў дарасейскія часы, а зыходзячы з яго дактрыны; што Беларус - той жа Расеец, то і помнікі Беларускія ў Беларусі павінны быць ВЫНІШЧАНЫ, інакш не будзе зніжак на газ і нафту! Ды і пачні выдатковываць сродкі на захаванне Беларускіх помнікаў у Беларусі,то як тады ўтрымліваць беларускі хакей, з якіх грошай будаваць лядовыя палацы, праводзіць дажынкі, "славянскія" базары????!!!!! Беларускае не ўпісваецца ў дзяржаўную мадэль збудаваную сашам, савецкае добра падыходзіць, расейская няблага, бо даюць грошы, а Беларускае АДНЫ ВЫДАТКІ і праблемы ў атрыманні расейскіх крэдытаў і зніжак па газу і нафце!!!!! А, грошы - УЛАДА, таму і Беларускае НЕ ПАТРЭБНА, бо прыносіць адны выдаткі і замінае зарабляць сродкі на ўтрыманне асабістай улады! 26.08.2011 20:28\nооо, национализм попер! я, конечно, тоже против такого разорения и разбазаривания памятников архитектуры, то такие возгласы, когда про белорусское пишут заглавными буквами, не поддерживаю.\nЕсли посмотреть на ситуацию с практичной стороны, то это очень больших денег стоит отреставрировать такие здания. А где эти деньги взять? В стране кризис...\nНа лядовыя палацы грошы знаходзяцца, а на шляхетныя палацы няма? Няхай наш брэсцкі губернатар сумар перасядзе на больш сціплую машыну, - гэтага на аднаўленне аднаго помніка хапіла б.\nПосмотрела на фотки... Это же только представить, какая красота была бы, если бы эти палацы целыми остались, сколько туристов захотело бы увидеть нашу Беларусь. А сейчас что? Мир да Несвиж - больше показать нечего, да и те так отреставрированы, что плакать хочется...\nВедаеце, пакуль вы ныеце і перажываеце за лёс беларускіх палацаў, у Любчы валанцёры сваімі рукамі аднаўляюць мясцовы помнік культуры і архітэктуры. Мы з жонкай ездзім штогод. Так што давайце не будзем ныць і чакаць, пакуль наша ўлада пачне паважаць спадчыну і штосьці рабіць з аднаўленнем. мы можам гэтага і не дачакацца, бо помнікі руйнуюцца проста на вачах!\nЦудоўны матэрыял -- дакладны і выдатна напісаны. Вялікі дзякуй аўтару.\nХочаце з вялікай літары пісаць пра расійскае? Хто вам не дае гэта рабіць у самой Расіі?\nПадтрымліваю! А яшчэ варта было б арганізаваць дабрачынныя рахункі нааднаўленне гістарычнай спадчыны. Не ўсе могуць непасрэдна ўдзельнічаць у рэстаўрацыйных працах, але перавесце некалькі тысячаў - гэта не праблема\nАга, а чиновники разбазарят наши денежки, знаем мы их! Вот потерпевшим от теракта тоже деньги переводили. И где они теперь? Новый комментарий


Будаўніцтва газаправода Baltic Pipe ідзе па графіку і будзе завершана ў 2022 г. - Беларуская Служба - polskieradio.pl\nБудаўніцтва газаправода Baltic Pipe ідзе па графіку і будзе завершана ў 2022 г.\nБалтыйская труба дазволіць Польшчы атрымліваць газ з Нарвегіі.\nZdjęcie ilustracyjne.INSAGO/ Shutterstock\nБудаўніцтва газаправода «Балтыйская труба» (Baltic Pipe) ідзе па графіку і будзе завершана ў 2022 годзе – заявіў упаўнаважаны ўраду па Стратэгічнай энергетычнай інфраструктуры Пётр Наімскі.\nБалтыйская труба дазволіць Польшчы атрымліваць газ з Нарвегіі. Інвестыцыя нядаўна атрымала экалагічную згоду на пракладку па дне польскай марской зоны. Па словах Наімскага, гэта вельмі важны этап для ўсёй інвестыцыі.\n- Мы атрымалі ўсе дазволы на балтыйскім шляху, а таксама па тэрыторыі Польшчы, таму што ўвесь праект ахоплівае не толькі марскую частку. Baltic Pipe выйдзе з мора на сушу ў вёсцы Нехожэ і праз цэлую Польшчу будзе пракладзены да Пярэмышля, на паўднёвым усходзе краіны. Зараз ідзе будаўніцтва новай сістэмы перадачы. Усе работы ажыццяўляюцца па графіку і будуць завершаны ў кастрычніку 2022 году.\nBaltic Pipe з’яўляецца міжнародным праектам газаправоднай сістэма, якая злучае Нарвегію, Данію і Польшчу. Яе магутнасць – 10 млрд м³ у год. Задача праекта – вызваліць краіны Цэнтральнай Еўропы ад поўнай залежнасці ад «Газпрому».


Памерлая ў 200 годзе да нашай эры кельцкая жанчына апынулася распешчанай аматаркай | Новы Час\nМінск +14℃ +9℃ +16℃ +12℃\nВіцебск +12℃ +10℃ +15℃ +11℃\nГомель +16℃ +11℃ +18℃ +15℃\nМагілёў +12℃ +9℃ +15℃ +12℃\nПамерлая ў 200 годзе да нашай эры кельцкая жанчына апынулася распешчанай аматаркай ласункаў\nКельцкая жанчына, якая памерла каля 200 года да нашай эры, і чыё пахаванне было знойдзена ў Цюрыху ў 2017 годзе, практычна не займалася фізічнай працай і ела шмат салодкай ежы, паведамляецца ў прэс-рэлізе Дэпартамента будаўніцтва Цюрыха. Магчыма, яна была знаёмая са шляхетным мужчынам-ваяром, які жыў у той жа час і быў пахаваны ў 80 метрах ад яе.\nУ III стагоддзі да нашай эры кельцкія плямёны засялялі Цэнтральную і Заходнюю Еўропу, у тым ліку тэрыторыю сучаснай Швейцарыі. Як мяркуецца, плямёнамі кіравалі правадыры, а ў грамадстве сфармаваліся прывілеяваныя групы: ваенная арыстакратыя і друіды. На землях кельтаў сустракаліся радовішчы волава, свінцу, жалеза, срэбра і золата, таму зброя і ўпрыгожанні былі прадметамі экспарту. Кельцкія плямёны гандлявалі паміж сабой, а таксама з суседнімі народамі, у тым ліку з рымлянамі. Кельты насілі тунікі або кашулі з доўгімі рукавамі і доўгія штаны, зробленыя з ільну, альбо воўны. Узімку апраналі плашчы з капюшонам. У якасці упрыгожванняў яны насілі бранзалеты, брошкі і шыйныя кольцы, зробленыя з золата, бронзы, жалеза або срэбра.\nУ 2017 годзе падчас будаўнічых работ у Цюрыху выявілі пахаванне кельцкай жанчыны. У ім археолагі знайшлі дрэнна захаваны шкілет і артэфакты: бронзавыя бранзалеты, шыйные ўпрыгожванне з бурштыну і сіняга і жоўтага шкла, і жалезныя брошкі, якімі зашпільвалі вопратку. Папярэдне пахаванне датавалі 200-250 гадамі да нашай эры.\nНа працягу двух гадоў антраполагі і археолагі даследавалі парэшткі жанчыны і належныя ёй артэфакты, а нядаўна расказалі пра вынікі даследавання. Аказалася, што яна памерла ва ўзросце 40 гадоў, мала займалася фізічнай працай і, відаць, ела шмат салодкай ежы з высокім утрыманнем крухмалу. Па паходжанні яна была мясцовая, і, як мяркуецца, нарадзілася ў даліне Лімат (даліна аднайменнай ракі, якая працякае ў правінцыях Цюрых і Ааргаў). Тут жа яна была і пахаваная. Перад пахаваннем жанчыну прыбралі ў сукенку з тонкай воўны і плашч з авечай шкуры. Таксама даследчыкі ўдакладнілі ўзрост пахавання — каля 200 года да нашай эры.\nПарэшткі жанчыны знайшлі ў 80 метрах ад пахавання шляхетнага кельцкага воіна, якое было знойдзена ў 1903 годзе. Мужчына быў пахаваны разам з мячом, шчытом і дзідай. Паколькі пахаванне датавана прыблізна тым жа часам, што і жаночае, навукоўцы мяркуюць, што памерлыя маглі быць знаёмыя адзін з адным.\nНядаўна даследчыкі высветлілі, якому пітву аддавалі перавагу кельты, якія жылі на ўсходзе сучаснай Францыі. Яны аддавалі перавагу піву і напоям на аснове бярозавага соку, але любілі і прывазное міжземнаморскае віно. Ужыванне алкаголю залежала ад статусу: бедным людзям прыходзілася здавольвацца прасяным півам, а заможныя людзі пілі ячменнае піва і імпартнае віно.\n75 гадоў таму пачалося Варшаўскае паўстанне\nЗамест вызвалення з ізалятара праваслаўнаму святару з Гомеля зноў далі суткі


Кажуць, што цяпер у Беларусі існуюць некалькі ўрадаў: афіцыйны начале зь Лінгам, "ценявы" Беларускага Народнага Фронту, "ценявы" пад назовам "Нацыянальны Выканаўчы камітэт". Выглядае, што ў гэтым шэрагу неўзабаве зьявіцца яшчэ адзін - яго фармуе Вярхоўны Савет Х111 скліканьня.\nМяркуецца, што пасьля таго, як старшыня ВС Х111 скліканьня Сямён Шарэцкі пачне выконваць абавязкі прэзыдэнта краіны, ён заявіць аб новым урадзе. І гэта патрабуе і адпаведных ворганаў кіраваньня.\nФармаваньнем новага Кабінету міністраў і займаецца цяпер сп.Шарэцкі і ягонае бліжэйшае атачэньне. Сьцьвярджаюць, што пакуль адзіным кандыдатам на пасаду кіраўніка ўраду з'яўляецца Анатоль Лашкевіч.\nШто гэта за чалавек?\nКалі зьвяртаць увагу толькі на анкетныя дадзеныя, дык Анатоль Уладзімеравіч Лашкевіч - тыповы партыйны функцыянэр. Ён працаваў у менскіх райкамах КПБ, у менскіх райсаветах, затым - непасрэдна ў гаркаме. Перабудова выштурхнула Лашкевіча ў апарат менскага абкаму КПБ, дзе ён дарос да пасады сакратара абкаму ў справах прамысловасьці.\nПасьля вядомых падзеяў (распад Савецкага Саюза, забарона Вярхоўным Саветам Х11 скліканьня дзейнасьці КПСС-КПБ) Лашкевіч заняўся камэрцыяй. Ён заставаўся ў камуністычнай партыі, калі яна яшчэ не падзялілася на "калякінцаў" і "чыкінцаў". Больш таго - менавіта Лашкевіча лічылі банкірам партыі. І ён ім быў сапраўды.\nДзьве падзеі - раскол КПБ і стварэньне на ейнай базе дзвюх камуністычных партыяў, і пагрозы з боку Лукашэнкі, які некалькі разоў казаў пра тое, што ён ведае пра пэўныя махлярствы камуністаў з калійнымі ўгнаеньнямі і нафтай, - прымусілі Лашкевіча пакінуць Беларусь. Ён пераехаў у Маскву. Тут ён, дарэчы, працуе і зараз. І не абы кім, а генэральным дырэктарам тэлевізыйнага заводу, на якім вырабляюць славутыя ў савецкія часы каляровыя тэлевізары "Рубін".\nПаводле сваіх поглядаў Анатоль Лашкевіч спалучае камуністычныя прынцыпы і рынкавую эканоміку.\nЛюдзі, якія яго добра ведаюць, сьцьвярджаюць, што Лашкевіч - гэта не камуніст у клясычным сэнсе гэтага слова. Яго больш правільна аднесьці дав сацыял-дэмакратаў з камуністычным мінулым. Бо калі ў Лашкевіча быў выбар - падтрымаць Калякіна альбо Чыкіна, - ён бяз усялякіх ваганьняў заняў бок Калякіна.\nПраўда, адзін з блізкіх сябраў Лашкевіча з гэтай нагоды казаў мне так: "Больш правільна, мабыць, лічыць, што Анатоль ад камуністаў адышоў, але да сацыял-дэмакратаў, па заходніх мерках, яшчэ не дайшоў."\nДумаецца, вопыт бізнэсоўца, кіраўніка вялікага прадпрыемства, пэўныя сувязі з Масквой, у першую чаргу паўплывалі на намер Сямёна Шарэцкага бачыць у Лашкевічы новага кіраўніка ўраду. Што ж датычыцца іншых вылучэнцаў на высокія пасады, дык у кулуарах кажуць пра тое, што Станіслаў Багданкевіч узначаліць Нацыянальны банк, Мячыслаў Грыб зойме пасаду Генэральнага пракурора, Уладзімер Нісьцюк узначаліць Камітэт дзяржаўнага кантролю. Ёсьць і іншыя прапановы. Так што пакуль застаецца чакаць.\n(Вядучы ў праскай студыі: ) "Уладзімір, тут напрошваецца пытаньне, які сэнс мае стварэньне чарговага ўраду, які ня будзе мець рэальнай улады?".\nЯ пагаджаюся з тым, што гэты ўрад ня будзе мець рэальнай улады, але я ўжо казаў, што апазыцыя лічыць, што з 21 ліпеня будзе двоеўладьдзе юрыдычнае. А паколькі двуўладьзе патрабуе паралельных апаратаў кіраваньня, значыць, павінны быць і так званы ўрад. Я думаю, што перш за ўсё з гэтага сыходзяць кіраўнікі цяперашняга Вярхоўнага Савета, калі яны займаюцца стварэньнем новага кабінэту міністраў.\n(Вядучы у праскай студыі: ) "Уладзімір, у шмат каго можа выклікаць зьдзіўленьне, што бізнэсовец, пра якога гаворыцца, што ён цалкам пасьпяхова працаваў там, у Маскве, які мае рэальную пасаду - ідзе на вельмі няпэўны занятак?"\nНу вось гэта таксама пытаньне зразумелае, бо асабліва пасьля таго, як трапіў за краты Міхаіл Чыгір, шмат хто кажа: "Ну вось Чыгір сядзеў у Маскве, меў фантастычны, паводле беларускіх крытэрыяў, заробак...". Але я думаю, што Лашкевіч ня столькі бізнэсовец, колькі палітычны чалавек. І ён усё ж прайшоў добрую школу (альбо дрэнную школу), але вялікую школу партыйную. І я думаю, што ў крыві ў Лашкевіча кіраваньне вялікімі такімі тэрыторыямі, скажам, і на ўзроўні ўсёй Беларусі.


Будзьма беларусамі! » «Любы артыст, які займаецца сабой, даходзіць да таго, што варта спяваць па-беларуску» — вялікая гутарка з Сяргеем Будкіным\n17.06.2020 | Музыка\n«Любы артыст, які займаецца сабой, даходзіць да таго, што варта спяваць па-беларуску» — вялікая гутарка з Сяргеем Будкіным\nПра стан беларускай музыкі, кантроль уладаў над музычнай сферай і «адраджэнне» Ганны Шаркуновай «Наша Ніва» пагутарыла з Сяргеем Будкіным — музычным аглядальнікам, стваральнікам першага беларускамоўнага сайта пра музыку «Тузін Гітоў», аўтарам і вядучым праграмы «Belsat Music Live».\n— Што змянілася на нашай музычнай сцэне за тыя тры гады, што вы робіце музычную праграму на «Белсаце»?\n— Паколькі за музычным працэсам я сачу ўжо каля 20 гадоў, для мяне не адкрыццё, што ў нас вялікая колькасць таленавітых музыкаў. Але ім няма куды выйсці. У нашай студыі шмат хто наогул упершыню дае інтэрв’ю і запісвае якасны жывы сэт. Шмат хто заматываваўся на стварэнне нейкіх эксклюзіўных рэчаў, шмат хто ўпершыню заспяваў па-беларуску, у тым ліку і замежнікі. Дзякуючы гэтаму праекту шмат чаго адбылося, але на сітуацыю ў музыцы ў Беларусі гэта, на жаль, уплывае слаба, таму што ёсць шэраг праблем у нашым культурным коле, якія не дазваляюць гэтай сітуацыі змяніцца.\n— Што за праблемы?\n— Можна вылучыць дзве галоўныя.\nПа-першае, безыніцыятыўнасць саміх музыкаў, якія думаюць, што да іх нехта прыйдзе і іх заўважыць, проста так яны паедуць у тур, прададуць песні на лічбавых платформах і стануць багатымі і знакамітымі.\nГэтая безыніцыятыўнасць — адметная рыса беларусаў. Яшчэ з савецкіх часоў нам укладаецца: «Не высоўвайся, бо будзе яшчэ горш». І гэта працуе на чалавека дагэтуль: ён думае, што ад яго нічога не залежыць. Таму няма ў нашых музыкаў здаровага самалюбства, здаровай нахабнасці.\nДругая праблема тычыцца патэнцыйнай аўдыторыі — звычайных слухачоў, якія маглі б існаваць, але ў беларускай музыцы слухача фактычна няма. Бо няма гонару за сваё. Не я адзін гэта заўважаў, мае замежныя калегі, якія сустракаліся з беларускай музычнай сферай, таксама заўважалі, што ў нас вельмі моцнае непрыманне сваіх. Каб гэта зразумець, можна хаця б прачытаць каментары пад любым артыкулам пра беларускую музыку — убачыце, што ўспрыманне сваіх ніжэй за плінтус.\nПамятаю, на «Нашай Ніве» бачыў каментар, што чалавек не будзе слухаць музыку, бо яму не спадабаўся загаловак артыкула. Гэта адразу настроенасць на паразу, на аўтсайдарства.\nНу і канечне, дзяржава падмяніла паняцце «беларуская музыка» на тую безгалосую нецікавую правінцыйную з’яву пад назвай «беларуская эстрада», якая гучыць з тэлевізара і радыё.\n— Што мусяць зрабіць беларускія музыкі, каб гучна пра сябе заявіць?\n— Акрамя таго, як напісаць песню, шмат чаго. Я рэдка бачу рэкламу рэлізаў. Калі проста заліць песні ў сацсеткі ці на лічбавыя платформы, куды пры гэтым заліваюцца мільёны песняў, нічога не спрацуе. Трэба ўкладвацца ў рэкламу, у прасоўванне. Гэтых ведаў не даюць асабіста, але плаціш 50—100 даляраў — і твой трэк сапраўды могуць пачуць.\nПра беларускую музыку цяпер ведаюць яшчэ менш, чым ведалі ў сярэдзіне 2000-х. У прынцыпе, па рэакцыях і каментарах, напрыклад, і пад нашымі відэа можна заўважыць, што ўзровень ведання нашых гуртоў спыніўся на мяжы 2003—2006 гадоў. Тыя гурты, якія спынілі існаванне, — іх лічаць актуальнымі.\nНа жаль, поспех маюць толькі тыя, хто працуе на шырэйшую аўдыторыю, укладае грошы ў прасоўванне і спявае па-руску. Але з тым жа поспехам можна раскруціць і беларускамоўны праект, калі прыкласці сілы і правільна абраць сваю аўдыторыю.\n— Хто зараз у лідарах у беларускіх слухачоў?\n— Цяпер у нас з’явілася нейкая постпанкавая хваля: Super Besse, «Молчат дома», Nürnberg, Dlina Volny. Гэта новая фармацыя музыкаў, якія маюць поспех за мяжой. Ну і плынь псеўдарэпу: Корж, ЛСП, заточаныя, відавочна, на рускамоўны свет, таму што ў Беларусі няма грошай.\nПры гэтым на душу насельніцтва ў нас неверагодная колькасць таленавітых музыкаў. Гэтаму маглі б пазайздросціць шмат краінаў. Але ёсць праблемы з данясеннем і ўпакаваннем. Ну і беларускае грамадства не гатовае ўспрымаць сваё, і тут гаворка не толькі пра музыку. Гэта ўсё з-за нейкіх траўматычных прычын: альбо яны выхаваныя ў іншым культурным асяродку, альбо яны саромеюцца беларускай мовы і тых, хто прыехаў «з вёскі».\nБеларускія музыкі ганарацца, што яны трапілі да Урганта, але чаму не ганарацца, што яны ў «Belsat Music Live»? Калі беларусы будуць верыць у сваю культуру і зразумеюць, што яна адрозная ад рускай, а музыкі займуцца маркетынгавымі рэчамі, тады сфармуецца мясцовы рынак і сістэма пачне працаваць.\nНа многія праграмы ў Беларусі больш рэагуюць украінцы — заўважаюць і рэпосцяць. І ў нас у праграме былі ўкраінцы: і «Воплі Відоплясова», і O.Torvald, і The Hardkiss.\n— Дарэчы, самы папулярны выступ на вашай праграме не ў беларускага гурта, а менавіта ў The Hardkiss — 80 тысяч праглядаў на Youtube.\n— Мы заўжды рады бачыць і замежных выканаўцаў. Нядаўна ў нас быў брытанскі музыка Fink, які для Эмі Уайнхаўс песні пісаў. У замежнікаў часта з’яўляецца жаданне паэксперыментаваць. Напрыклад, The Hardkiss мы прапанавалі спець па-беларуску іх песню «Журавлі» — і атрымалася «Журавы» ў перакладзе Хадановіча. Яна разышлася на ўра. Ды і ўкраінская публіка была рада: пісала, якія ў нас падобныя мовы, блізкія культуры, наколькі цікавае гучанне набывае ўкраінская песня на беларускай мове і наколькі могуць зразумець адна адну беларускамоўная вядоўца і ўкраінскамоўная выканаўца.\n— Як вы наогул абралі музычную сферу?\n— Як і ўсе: слухаў у падлеткавым узросце музыку. Напрыканцы 90-х, яшчэ школьнікам, пісаў артыкулы ў газеты. Ну і паколькі вырашыў вучыцца на журналіста, на журфаку пачаў супрацоўнічаць з «Нашай Нівай». Цягам 10 гадоў рабіў музычныя агляды. За гэты час зразумеў, што ёсць абсалютна нішавая з’ява — зрабіць беларускамоўны сайт пра беларускую музыку. Таму ў 2003 годзе я быў адзін з тых, хто заснаваў сайт «Тузін Гітоў».\n— А як апынуліся на «Белсаце»?\n— Усё маё жыццё звязана з маімі праектамі, якія мы ў тым ліку прадаём ці прасоўваем. Я не супрацоўнік «Белсата», я прадаю «Белсату» свой прадукт. Гэта проста адзін з відаў дзейнасці. Мы шукаем партнёраў, спонсараў і прасоўваем ідэю, што беларускай музыкі павінна быць шмат і шмат людзей мусіць пра гэта даведацца.\n— Калі вы працавалі над уласным сайтам, то рабілі праект «Жывы Тузін». Гэта тое ж самае, што і «BML»?\n— Гэта была серыя канцэртаў, якія праходзілі ў розных мінскіх клубах. Тады наша ідэя была ў тым, што мы прапаноўвалі гуртам зрабіць праграму ў нейкім акустычным гучанні. Neuro Dubel, напрыклад, ніколі дагэтуль у акустыцы не гучаў. Адрозненне ў тым, што гэта быў канцэртны праект, а «BML» — тэлепраект, там усё пабудавана па-іншаму. Гэта павільён, а не клуб, гэта здымкі, а не канцэрт, тут можа і некалькі дубляў быць, і пераздымкі.\n— «Жывы Тузін» закрыўся, таму што ён рабіўся на адным энтузіазме, а попыту на яго не было. Ці не лічыце, што такое можа чакаць і «BML»?\n— З таго часу ўжо гадоў сем мінула. Паступова я скончыў дзейнасць па арганізацыі канцэртаў у прынцыпе. Так, гэта, натуральна, не знаходзіла ніякага камерцыйнага апраўдання. Сітуацыя такая, што ў бясплатным выглядзе беларусы маглі ісці на нашыя канцэрты, але плаціць, за рэдкім выпадкам, не былі гатовыя.\nГэта добра апісвае сітуацыю і зараз, калі людзі не гатовыя плаціць за беларускі прадукт: ані за квіткі, ані за канцэрты, ані за трэкі ў інтэрнэце, ані за мерч. Ёсць, канечне, крутыя выключэнні накшталт гурта Nizkiz ці Вольскага. Хаця Вольскі, я перакананы, варты большага, а не залы на 200 чалавек у вялікіх беларускіх гарадах. У Мінску ён збірае Prime Hall, але я ўпэўнены, што ён ужо на стадыён «Дынама» зарабіў.\nУ гэтым і праблема: пакуль беларуская культура не падтрымліваецца самімі беларусамі, а з’яўляецца сродкам данясення ідэі, таму камерцыйна нічога не атрымаецца.Таму магчымыя пакуль толькі праекты, якія фінансуюцца.\nМой тэлепраект фінансуецца з бюджэту канала, камерцыйна ён апраўдаць сябе не можа, ён можа апраўдаць сябе толькі эфектам, які дае. Што трошкі сітуацыя варушыцца, што ствараецца аўдыторыя, прывабны імідж беларускай музыкі — гэта і ёсць тыя вынікі, якія дае праграма. Ні ў тэлевізары, ні на радыё ў Беларусі я не ведаю нічога падобнага.\n— Чаму тады ў праграмы такія нізкія прагляды? «Дзецюкі» — 3 тысячы на Youtube, Shuma — 6 тысяч, Nizkiz — 4 тысячы.\n— Па-першае, прагляды ўвесь час растуць. Гэта вечны кантэнт. Праз месяц на відэа з выступам Shuma можа быць 10 ці 15 тысяч. З чагосьці трэба пачынаць. Прагляды — гэта не тое, за што я адказваю, я адказваю за прадукт.\n— Але па праглядах мы лічым, прадукт працуе ці не.\n— У нас ёсць і ўдалыя прыклады: «Молчат дома» — 50 тысяч, «Дай дарогу!» — 30 тысяч. Толькі па Youtube меркаваць цяжка. Праграма яшчэ выстаўляецца ў сацсетках. Бывае такое, што там, дзе яна правалілася ў фэйсбуку, ва Укантакце сабрала значна больш праглядаў. Розная аўдыторыя, розная публіка, розная спецыфіка праграмаў. У Nizkiz, напрыклад, самы першы выступ у нас не шмат набраў праглядаў, але асобна выразаная песня з праграмы — каля 150 тысяч. Асобна выкладзеная песня «Молчат дома» — каля 200 тысяч. Я гляджу на ўсё ў комплексе, а не на тое, што ёсць праграмы, якія набралі 3 тысячы.\nА наконт тых, хто набраў 3 тысячы, — мы часта запрашаем зусім невядомых выканаўцаў, якія, на нашу думку, выртыя ўвагі. Калі Павел Козіч, пра якога ніхто не чуў, таму што ён ніколі не выступаў сольна, з прэзентацыяй сваёй праграмы набірае 3 тысячы, гэта значыць, што ён у 3 тысячы разоў стаў больш знакаміты. Для яго гэтая лічба мае вялікі сэнс.\n— І што з ім будзе далей?\n— Гэта ўжо таксама ад мяне не залежыць. Мая справа — даць шанец, паказаць гэта як мага больш прыгожа. А далей — справа за выканаўцам. Я ўсё жыццё зыходжу з таго, што, калі нечага няма, гэта трэба стварыць. Я не знайшоў беларускамоўны сайт пра музыку — стварыў яго сам, я хацеў бы мець кучу кантэнту па паэтах 1920—30-х гадоў, і адукацыйнага, і забаўляльнага, — я стварыў праект «(Не)расстраляныя». Я хацеў бы мець праграму ўзроўню BBC пра музыку — я сам яе стварыў.\nНяма мэты кагосьці з новых артыстаў узгадаваць, ёсць мэта паказаць беларускую музыку як з’яву, цэласную, дзе ёсць якасная музыка ў якім хочаш стылі і да любога густу — ад оперы, класікі і авангарду да рэпу, панку і металу. І гэтую задачу, я лічу, мы выконваем «на выдатна».\n— Працягваю тэму з праглядамі: «Молчат дома» сабралі 50 тысяч праглядаў, на выступе Шаркуновай 9 тысяч праглядаў. Чаму, як вы лічыце, яны больш цікавая для аўдыторыі «Белсата», чым тыя ж «Дзецюкі»?\n— Калі мы першы раз здымалі «Дзецюкоў», яны набралі 25 тысяч праглядаў, гэта мы яшчэ раз вырашылі перазняць з гледачамі.\nЧым больш ты плаціш грошай за рэкламу ў Youtube, тым больш у цябе будзе праглядаў. Чаму ў Дудзя столькі мільёнаў на відэа? Таму што ён ад пачатку добра ўкладваўся ў рэкламу. Таму ў яго прагляды стартуюць ад двух мільёнаў. Яны ў прынцыпе рэальныя, але частата прапановы гэтага відэа настолькі вялікая, што пасля любога відэа, якое вы скончылі глядзець, аўтаматычна ўключаецца Дудзь. Заўжды ў бюджэце артыста, які працуе ў шоу-бізнэсе, ёсць выдаткі на рэкламу. Гэты бюджэт розны, ён залежыць ад «памеру» артыста і яго паспяховасці.\nПростая арыфметыка паказвае, што калі ты плаціш 100 даляраў Youtube, то можаш разлічваць на 10 тысяч праглядаў ад пачатку.\nЗ гуртом «Молчат дома» гісторыя адваротная. Яны залілі на Youtube трэкі, якія сайт выпадкова стаў прапаноўваць.Так яны за пару месяцаў набралі мільён праглядаў. Іх сталі клікаць з канцэртамі, яны сталі раскручвацца ў афлайне. Ва ўсіх еўрапейскіх краінах у іх проста неверагодны поспех. Астатнія ж, хто купляе прагляды, могуць быць паспяховыя на Youtube, але не збяруць і 100 чалавек у зале.\nШто тычыцца нашай сітуацыі — у нас рэкламнага бюджэту няма. Некаторыя праграмы мы рэкламуем, але гэта ў межах 50 даляраў. Адпаведна, разлічваць на нейкія высокія прагляды проста нерэальна. Таму што людзі цікавяцца толькі шок-кантэнтам кшталту крыміналу альбо тым, што ім прапануецца. Ды і праглядаў можа быць мільён, але праз тры секунды людзі гэтае відэа закрыюць. Кошт тады гэтаму мільёну нулявы. З тых 3 тысяч, якія глядзяць нашае відэа, усе глядзяць яго амаль цалкам. Гэта якасная аўдыторыя, якую ўсе хочуць.\n— Колькі каштуе зладзіць жывы выступ у вашай праграме? Чула, што сума за канцэрт — каля 10 тысяч даляраў.\n— Адкуль яна ўзялася? Значна менш грошай. Канкрэтную лічбу не назаву — бюджэт закрыты. Магу толькі сказаць, што мы вымушаны эканоміць жорстка. Мы не можам сабе дазволіць такога млявага варыянта, каб здымаць раз на тыдзень праграму. Мы звычайна збіраемся і здымаем шэсць праграм за суботу-нядзелю, а потым ужо над імі працуем. Фінансава нам абсалютна немагчыма працаваць, як гэта робіць БТ і нейкія падобныя забаўляльныя праграмы ў іншых краінах.\nНа ўсім прыходзіцца эканоміць, але пры гэтым каманда зматываваная, мы разумеем, што робім цікавы прадукт і ў нас няма канкурэнцыі, як у астатніх краінах.\n— Адкуль такое «адраджэнне» Шаркуновай? Здаецца, яшчэ нядаўна яна спявала немудрагелістую «Сердце красавицы», а цяпер у рэпертуары і «Ляпісы», і песня з Вайцюшкевічам.\n— Шаркунова заўжды была адной з яркіх артыстак. Я яе памятаю са старту. У прынцыпе, яна рабіла прыемны прадукт, проста рускамоўны. Практыка паказвае, што любы артыст, які займаецца сабой, у якога ёсць асобасны рост і зацікаўленасць у адкрыцці новых граняў творчасці, раней ці пазней усё адно даходзіць да таго, што па-беларуску варта спяваць. Гісторыя не пра тое, выгадна гэта ці не, кан’юктурна ці не, гэтага проста пачынае патрабаваць душа. За 17 гадоў праз «Тузін» прайшло шмат гуртоў, якія адкрывалі для сябе беларускую мову. І тыя артысты, якія крывілі душой зрабіць песню па-беларуску, ужо праз 5 гадоў размаўлялі са мной на беларускай мове.\nУ працэсе падрыхтоўкі нашых праграм і размоў з артыстамі нашай поп-сцэны я зразумеў, што на дзяржаўным тэлебачанні з імі ніяк не працуюць. Там няма такой задачы — здзівіць і стварыць нешта ўнікальнае, там «не баліць душа». Мне ж важна кінуць творчы выклік артысту — прапанаваць нешта нечаканае.\nЯ ініцыяваў пераклад на беларускую песні Шаркуновай «Прощай, моя последняя любовь», бо яна мне дзіка падабалася раней, і я хацеў, каб яна прагучала па-беларуску. І я прапанаваў Мікіту Найдзёнаву зрабіць пераклад, а Шаркунова пагадзілася.\n— Да чаго было пытанне: ці не лічыце, што ўплыў расійскай поп-сцэны пакрысе цішэе?\n— Уплыў расійскай сцэны ёсць, але ён цяпер ідзе не з тэлевізара, а з інтэрнэту. Укантакце выхаваў ужо цэлае пакаленне, а там людзі не глядзяць, які музыкант з якой краіны. Напрыклад, многія беларусы і не ведаюць, што ўмоўны ЛСП — беларускі музыка, таму што ён ніяк сабе не пазіцыянуе, а песні запісвае на рускай мове. Канечне, у інтэрнэт-прасторы слухачы лічаць яго рускім.\nЗ Бранску чалавек, Ніжнявартаўску, Екацерынбургу, Мінску — не важна, бо каштоўнасці і цікавасці ў іх адны і тыя ж. У плэеры яны захоўваюць адну і тую з музыку, за якую не плацяць.\n— Калі сітуацыя можа змяніцца?\n— Можна, канечне, казаць, што ўсё зменіцца праз 50 гадоў, але, як па мне, усё можа змяніцца імгненна. Добры прыклад — сітуацыя ва Украіне, дзе да вайны праблемы супадалі з нашымі. Калі пачалася вядома сітуацыя, усё змянілася. Я не кажу, што тут патрэбная вайна, але нейкія падзеі могуць паскорыць палепшанне нашага музычнага стану. Але, па маіх назіраннях, людзі, якія зацікаўленыя ў зменах і ўдзельнічаюць у акцыях, падтрымліваюць дэмакратычных дзечаў, у Youtube глядзяць тую ж Сабчак ці Навальнага, а слухаюць IC3PEAK і БГ. Іх генетычны код рускі. Таму яны на ўзроўні свядомасці не могуць прыняць такія ж таленавітыя беларускія праекты. Яны застаюцца з нечым такім жа вядомым і цёплым — з гуртом «Сплін», напрыклад.\nА яшчэ праблема ў тым, што ў нас прыхільнікі аднаго гурта зусім не цікавяцца іншымі. Прыхільнікі Вольскага ці Вайцюшкевіча не пойдуць на канцэрт нейкага новага музыкі.\nЯк робяць у Еўропе — людзі проста цікавяцца чымсьці новым, яны ідуць на канцэрт выканаўцы, які ўпершыню прыехаў да іх у горад і мяркуюць: раз ён прыехаў, значыць, ён прыкольны, трэба ісці. У нас зыходзяць з таго, што, калі я яго не ведаю, навошта мне на яго ісці? Навошта мне слухаць яго, калі ў мяне ёсць іншы любімы музыка?\n— Вы неяк казалі, што музычная сфера ў Беларусі знаходзіцца пад моцным кантролем уладаў. У чым гэты кантроль праяўляецца?\n— Па-першае, гэта колішняя забарона канцэртаў, калі ўлады прызначалі творчасць музыкаў «нізкім мастацкім узроўнем». Я нават у судзе абскарджваў рашэнні па забароне канцэртаў. Тады і былі высвеленыя нюансы, пра якія інакш не было магчымасці дазнацца. Камісія прыняла рашэнне пра нізкі мастацкі ўзровень на падставе раздруковак тэкстаў песень — вершаў Алеся Чобата, сябра Саюза пісьменнікаў. Натуральна, яны прымалі рашэнне, гледзячы на прозвішча выканаўца. Гэта дурасць абсалютная. А потым маглі забараніць канцэрт таму, што выканаўца проста завецца рэперам.\nГэта кантроль савецкага ўзору. Кантралююць людзі ідэйныя, пракамуністычнага погляду, які абсалютна разыходзіцца з тым, што робяць беларускія творцы. Для кантралюючых сапраўдны шок, калі «Дзецюкі» заяўляюць, што Хатынь і Курапаты — гэта фашызм і тое ж самае, што бальшавізм. Такіх выканаўцаў успрымаюць як ідэйных ворагаў.\nЯны глядзяць рускія серыялы і ходзяць на канцэрты рускіх поп-артыстаў, гэта выпадковыя, нізкаадукаваныя людзі, якія пастаўлены ў дадзены момант кіраваць культурай. Потым яны пойдуць кіраваць чымсьці іншым. Гэта людзі, якія ідуць 7 лістапада класці кветкі да помніка Леніну. Яны не здольныя зладзіць нейкі беларускамоўны фестываль ці канцэрт «Дзецюкоў», якіх яны баяцца як агню.\n— Вы напісалі, што спадзеяцеся, што ў верасні новы сезон Belsat Music Live выйдзе ўжо ў «іншай» краіне з іншым кіраўніком. Якога стаўлення ўладаў чакаеце да музычнай сферы Беларусі? Што мусіць змяніцца?\n— Відавочна, чакаю адмены гэтай абсурднай практыкі — атрымання гастрольнага пасведчання. Само гастрольнае пасведчанне — дакумент, які не павінен існаваць, як не існуе ні ў адной еўрапейскай краіне. Дачыненні мусяць адбывацца паміж артыстам, публікай і гледачом. Ніякага чацвёртага пункта кшталту ўлады тут не павінна быць.\nУлады мусяць стымуляваць развіццё беларускай культуры. Патрэбны поўны перагляд, а не тыя «дэкаратыўныя» фестывалі, якія ладзяць кожны год. Павінны быць нейкія стымулюючыя меры, каб прасоўваць беларускую мову. Але не так, як калісьці спрабавалі ўвесці 75% беларускай музыкі на радыё — гэта не палепшыла яе стан. У нас з 18 станцый сапраўды размаўляюць на мове 1—2. Пры гэтым там сядзіць тыповы вядучы беларускага радыё, які па-беларуску прадстаўляе госця ў эфіры, а потым кажа яму: «Здравствуйте!». І далей размова паміж двума беларусамі ідзе па-руску.\nАле самае галоўнае — кантроль над музыкай мусіць быць зняты. Усё ж такі беларускай культурай павінен кіраваць чалавек, які мае дачыненне да гэтай культуры, а не выпадкова пастаўлены на пасаду чалавек, якога потым перавядуць кіраваць сельскай гаспадаркай.\n— На старонцы ў фэйсбуку вы праводзілі апытанне, каго б з ужо не існуючых гуртоў варта было б адрадзіць дзеля выступу ў вас. Каго прыкмецілі?\n— Так, у новым сезоне ў мяне ёсць мэта паказаць тыя гурты, якіх ужо няма, таму што мяне дастала пісаць некралогі і думаць, што з кімсьці мы не паспелі зрабіць жывы сэт. Таму зараз я зацікаўлены ў музыках былых гуртоў, якія дзейныя, але не паставілі добрую кропку на існаванні сваіх гуртоў. Вельмі крыўдна, што пра гурты Ulis, ці «Новае неба», ці таямнічы Zet, якія існавалі ў 1990-02000-х, і згадкі не засталося. І мы хочам прапанаваць ім зноў сабрацца і зняцца ў нас з добрай карцінкай і гукам, каб даць гуртам новае жыццё.\n— Дайце нам топ-6 маладых беларускіх музыкаў, якія вартыя ўвагі.\nMichael Soul. Поп-музыка найвышэйшага гатунку. Не той музычны трэш, які прынята лічыць беларускай эстрадай, а цалкам прыстойны музычны прадукт, які пры належнай раскрутцы абсалютна сабе спакойна можа пачувацца ў сусветных чартах.\nHarmonix College. Гэтае музычнае смакоцце прызначаецца тым, што любіць Sigur Rós, Mogwai ды іншую ўзорную цягучую гітарную музыку. Построк-гурт, заснаваны ў Глыбокім, паступова здабывае сімпатыі слухачоў у Беларусі і за мяжой.\nWeed & Dolphins. Цікавы і дзёрзкі індзі-гурт з Мінска, які палюбілі ўжо ў Нідэрландах, дзе яны пабывалі з турам. У гэтых музыкаў няма тармазоў, і яны здольныя здзіўляць на кожным выступе.\nМіхаіл Радунскі. 29-гадовы віяланчэліст-віртуоз, які збірае аншлагі як дома, так і за мяжой. Ён спакойна можа выйсці за межы класічнай музыкі — запісаць відэа ў вобразе Фрэдзі Мэрк’юры ці падыграць рок-гурту.\nNürnberg. Беларускамоўны гурт з айчыннай постпанкавай хвалі (Super Besse, Dlina Volny, «Молчат дома»), якая скарае сусвет. Мінімалізм (гітары + біт), змрочнасць і загадкавасць, — тое, чым яны прыцягваюць слухачоў з Еўропы і нават Лацінскай Амерыкі.\nФіналісты «Заспявай-6». Конкурсу маладых выканаўцаў «Заспявай» быў прысвечаны цэлы выпуск Belsat Music Live, у межах якога свае творы на вершы сучасных беларускіх паэтаў паказалі чатыры артыста: Марыя Чапрасава, LEAR, «юность» і PyLai. Конкурс і эфір даў ім штуршок і матывацыю, так што цалкам магчыма, што пра кожнага з іх мы яшчэ пачуем.\nКсенія Вядзмедзь, фоты Надзеі Бужан, Наша Ніва


Пачата імунізацыя супраць грыпу — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n03.10.2016 30.09.2016 Ольга Алексейчик626Комментарии on Пачата імунізацыя супраць грыпу\nУ бягучым годзе супраць грыпу плануецца прышчапіць 40 працэнтаў жыхароў раёна. Кампанія па імунізацыі працягнецца да снежня. За гэты час прышчэпкі ад грыпу плануецца зрабіць амаль 18-ці тысячам жыхароў нашага раёна.\nУ першую чаргу прышчэпкі рэкамендуюцца людзям, якіх адносяць да груп павышанай рызыкі развіцця антыгрыпозных ускладненняў і захворвання на грып. Ахоўныя прэпараты атрымаюць дзеці ва ўзросце ад паўтара да трох гадоў, пенсіянеры старэй за 65 гадоў, дарослыя і дзеці з хранічнымі захворваннямі, аслабленым імунітэтам, а таксама цяжарныя жанчыны, медыцынскія работнікі, супрацоўнікі дзяржаўных органаў, якія ў адказе за бяспеку жыццядзейнасці насельніцтва. Таксама прышчэпкі атрымаюць дашкольнікі і выхавацелі дзіцячых садоў, вучні школ.\nУ бягучым годзе для вакцынацыі прымяняецца вакцына «Грыпол плюс Белмед» айчыннай вытворчасці. На платнай аснове арганізацыі аховы здароўя будуць выкарыстоўваць французскі «Ваксігрып» і расійскі «Грыпол». У склад вакцын уваходзяць тры штамы вірусу грыпу, актуальныя для цяперашняга эпідсезона. Вакцыны добра пераносяцца дзецьмі і дарослымі.\nПасля вакцынацыі імунітэт пачынае развівацца праз два-тры тыдні і абараняе ад захворвання да аднаго года.


Залатая пара... новых магчымасцяў | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Грамадства » Залатая пара... новых магчымасцяў\nПа інфармацыі ААН, за апошнія пяцьдзясят гадоў сярэдняя працягласць жыцця чалавека на нашай планеце павялічылася на 20 гадоў, а да 2025 года пры агульнай колькасці народанасельніцтва 8,5 млрд чалавек — 1,2 млрд чалавек будуць старэйшыя за 60 гадоў. Старэйшая ўзроставая група, гэта значыць, асобы 80 гадоў і старэй, з'яўляецца самой хуткарослай групай пажылога насельніцтва. Калі ў 2000 годзе такіх людзей было 70 млн чалавек, то, паводле прагнозаў ААН, за бліжэйшыя 50 гадоў іх колькасць павялічыцца больш чым у пяць разоў.\n— У Беларусі пражываюць каля 1,9 млн пенсіянераў і каля 19,6 тыс. ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны. 557 жыхароў краіны дасягнулі ўзросту 100 і больш гадоў. У структуры пажылога насельніцтва пераважаюць жанчыны. Наша грамадства, як і многія іншыя, мае патрэбу ў фарміраванні пазітыўнага стаўлення да старасці і пенсіянераў. Невыпадкова пажылых людзей прапануюць сёння называць «людзьмі, свабоднымі ад працоўных абавязкаў» ці «людзьмі ва ўзросце незалежнасці». Для аказання дапамогі пажылым людзям у нашай дзяржаве створана сістэма сацыяльнай абароны пажылых людзей. Але не варта забываць, што патрэбы пажылых найлепшым чынам будуць задавальняцца пры адначасовай падтрымцы як з боку дзяржаўных устаноў, так і сям'і. Бо падтрымка і салідарнасць паміж пакаленнямі таксама немалаважная.\nМедыкі сцвярджаюць, што сакрэт даўгалецця ў тым, што чалавек працягвае цікавіцца жыццём, быць фізічна актыўным і не адзінокім. Для таго каб гэтага дасягнуць, неабходна падаўжэнне перыяду працаздольнасці без дыскрымінацыі па ўзросце і пасля пенсіі, прыцягненне да дзейнасці, якая прыносіць карысць грамадству.\nТакую занятасць прапануюць розныя цэнтры і аб'яднанні. Напрыклад, стварэнне ініцыятыўных груп, дзе пенсіянеры ўключаюцца ў працэс высвятлення патрэб мясцовай супольнасці, планаванне і рэалізацыю мер па паляпшэнні жыцця. Ключавым псіхалагічным момантам тут з'яўляецца прызнанне значэння кожнага пажылога чалавека, разуменне таго, што кожны голас прыняты да ўвагі. Яркі прыклад паспяховага ажыццяўлення падобнага праекта ў Германіі прывёў да таго, што ні адзін нарматыўны дакумент, які тычыцца пажылых людзей, не прымаецца дэпутатамі без адабрэння грамадскага савета па пытаннях пажылых людзей на ўзроўні мясцовага самакіравання. Уявіце, як пашырыць кола зносін пажылых людзей і як паўплывае на іх актыўнасць стварэнне аналагічнай групы кіраўнікоў з пажылых людзей у Беларусі!\nСумна, што больш за 60% рэспандэнтаў падчас апытання сярод пенсіянераў «Як вы цікава праводзіце вольны час?» адзначылі прагляд тэлевізара. Безумоўна, атрыманне новых навыкаў і забеспячэнне магчымасцяў заробку — гэта стымулы да ўдзелу ў грамадскім жыцці. Паспяховыя і вядомыя праекты, дзе ўдзельнічаюць састарэлыя людзі, былі прэзентаваны на форуме «Магчымасці без межаў» (сярод арганізатараў — Беларускае таварыства Чырвонага Крыжа).\nПраект Sееd, які складаецца сёння з 64 ініцыятыўных груп, дапамагае павысіць інфармаванасць аб магчымасцях бясплатнага лячэння, атрымання бясплатных юрыдычных кансультацый, пераадоленне бар'ера недаверу ў пажылых людзей пры звароце па дапамогу ў дзяржаўныя і грамадскія структуры. Даведацца больш пра дзейнасць праекта можна на сайце www.sееd.rеdсrоss.bу.\nУ Брэсце функцыянуе Інстытут трэцяга ўзросту, сярод акадэмічнай праграмы якога курсы па 8 кірунках, якія тычацца псіхалогіі, рэлігіі, вывучэння замежных моў, павышэння камп'ютарнай граматнасці, фотакурс і многае іншае. А ў Гродне працуе «Універсітэт Залатога веку», дзе створаны ўсе ўмовы для пашырэння свайго светапогляду і развіцця навыкаў. Павышанай папулярнасцю карыстаюцца курсы ландшафтнага дызайну і экскурсаводаў.\nЯшчэ адна гуманітарная праграма «Месца сустрэчы: дыялог» накіравана на паляпшэнне якасці жыцця іншай сацыяльна неабароненай часткі насельніцтва — былых вязняў фашызму і ахвяр нацыянал-сацыялізму. У рамках гэтай праграмы арганізуюцца мерапрыемствы па сацыялізацыі такіх людзей.\nУражваюць вынікі працы валанцёраў з пажылымі людзьмі, якімі падзялілася старшыня праўлення міжнароднага грамадскага аб'яднання «Узаемаразуменне» Анжаліна Аношка. Напрыклад, адна з жанчын, якая наведвала мерапрыемствы арганізацыі, ва ўзросце 80 гадоў паступіла ў Маскоўскі ўніверсітэт на юрыдычны факультэт. А мужчына, які меў праблемы з маўленчым апаратам пасля перанесенага інсульту, загаварыў праз 11 гадоў маўчання (!). Сумесная праца валанцёраў і пажылых людзей спрыяе паразуменню паміж пакаленнямі, умацоўвае сямейныя каштоўнасці.\nЛюдзям «ва ўзросце незалежнасці» варта памятаць: пенсія — не прысуд — і разумець, што надышла «залатая пара» раскрыць свой патэнцыял на карысць будучыні.\nБеларускае таварыства Чырвонага Крыжа.\n2506 Настаўніца беларускай мовы і літаратуры: Жыць, каб... не бурыць!\n691 Прэзідэнт: Канкурэнцыя, сутыкненне меркаванняў, мазгавая атака — гэта правільна\n613 Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?


Двум маладафронтаўцам удалося правесці пікет ля амбасады Расеі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Менску каля амбасады Расеі ўвечары 8-га верасня адбылася акцыя, прысвечаная угодкам Аршанскай бітвы. Невялікі пікет прайшоў, нягледзячы на затрыманне аднаго з лідараў Маладога Фронту Змітра Дашкевіча, які рыхтаваў мерапрыемства.\nДвое актывістаў апазіцыі здолелі разгарнуць у пільна ахоўваемага міліцыяй скверу ля амбасады плакат з надпісам „Акупанты – вон”. Адзін з пратэстоўцаў, прадстаўнік незарэгістраванай Беларускай хрысціянскай дэмакртаыі Павал Пракаповіч пачаў скандаваць лозунгі, а потым і распавёў аб сутнасці мерапрыемства:\n– Жыве Беларусь! Акупанты – пайшлі вон! Большасць нашых актывістаў былі затрыманы. Але нам вельмі важна выказаць сваю папзіцыю, таму што ў рэгіёне пануе бязмежжа. Расея паводзіць сябе нахабна, агрэсіўна і ў небяспецы цэлы рэгіён.\nТое, што адбывалася ў Грузіі, Малдове, што зараз адбываецца ва Украіне можа здарыцца і ў Беларусі. Таму трэба быць вельмі пільнымі, – сказаў Павал Пракаповіч.\nНе абыйшлося і без правакацый. Адзін з грамадзянаў, пачаў абражаць пікетоўцаў, у тым ліку нецэнзурна.\n– Гэта хлусня! Гэта куплена амерыканцамі за даляры.\nАднак міліцыя не звярнула ўвагі на грамадзяніна, які лаяўся матам у публічным месцы і нават сам прызнаўся, што выпіў „100 грам”.\nПікет працягваўся каля 20 хвілін. Яго ўдзельнікаў міліцыя не затрымлівала. Пазней стала вядома, што і астатнія актывісты, у тым ліку і Зміцер Дашкевіч, вызваленыя.


Пачаўся збор сродкаў на лячэнне прадзюсара Максіма Алейнікава\n06.08.2014 / 09:50\nДапамагчы могуць толькі амерыканскія лекі.\nАдкрыты разліковы рахунак па зборы сродкаў на лячэнне прадзюсара, кампазітара і аранжыроўшчыка Максіма Алейнікава.\nПра гэта паведаміла яго сяброўка Алена Дамарацкая.\nМузыка быў шпіталізаваны ў бальніцу з рэцыдывам гепатыту С. Ні кропельніцы, ні пераліванні крыві выніку не даюць — білірубін па-ранейшаму застаецца вельмі высокім.\nПерамагчы хваробу могуць толькі амерыканскя лекі. Сродак з'явіўся ў продажы толькі ў пачатку года. Прэпарат дапамагае ачуняць пацыентам у 98% выпадкаў.\nКошт курсу — 90 000 еўра на 12 месяцаў. Не выключана, што тэрміны лячэння павялічацца.\n«Да вынаходніцтва гэтага лекі ўсё лячэнне не магло перамагчы гепатыт С, хоць таксама каштавала вялікіх грошай. Паверце, калі б не крайняя неабходнасць, Макс не стаў бы нікога прасіць, - кажа Алена Дамарацкая. — Ён быў інфікаваны гепатытам С у 3 гады пры пераліванні крыві і вось ужо на працягу 36 гадоў змагаецца з гэтай хваробай. Зараз для яго гэта адзіны шанец: білірубін не падае, а значыць, печань раскладаецца».\nМаксім Алейнікаў нарадзіўся ў Мінску ў 1975 годзе. Першых вялікіх поспехаў у якасці кампазітара дабіўся ў супрацоўніцтве з Аляксеем Хлястовым (2003). Затым пачаў пісаць кампазіцыі і рабіць аранжыроўкі для іншых беларускіх выканаўцаў. У 2005-м заснаваў гурт «Топлес».\nРэквізіты для пералічэнняў у межах Беларусі:\nААТ «АСБ Беларусбанк»\nАддзяленне 181 ф-ла 514\nКод філіяла 614\nТранзітны рахунак 3819382102369\nНумар дагавора 000005\nу доларах ЗША\nТранзітны рахунак 3819382101562\nНумар дагавора 000031\nНумар дагавора 000004\nРэквізіты для міжнародных пераводаў:\nDEUTSCHE BANK, AG\nSWIFT Code: AKBBBY21514\n47, SURGANOVA STREET\nMINSK 220100, BELARUS\nBeneficiary: Acc No: 978000004\nName: ALEYNIKOV MAXIM\nAcc. at branch: 514\nу далярах ЗША\nBeneficiary: Acc No: 840000031\nACC AT BR. 514\nПрызначэнне плацяжу — для лячэння Макіима Алейнікава.


Церемония награждения "Триумф ума и таланта" - Новости\nЦеремония награждения "Триумф ума и таланта"\nДобрай традыцыяй на Астравеччыне стала ўшанаванне медалістаў і пераможцаў рэспубліканскай алімпіяды па вучэбных прадметах, а таксама педагогаў, якія знайшлі шлях да кожнага дзіцяці і абудзілі ў іх смагу ведаў, і правядзення раённай цэрымоніі узнагароджвання «Трыумф розума і таланта». Калі ёсць такія таленавітыя дзеці, як вучні устаноў адукацыі Астравецкага раёна – старанныя, якія спазналі смак спаборніцтва і перамогі, можна быць спакойным за будучыню нашай малой радзімы і Рэспублікі Беларусь у цэлым. Яны абавязкова даб'юцца поспеху на любым грамадска значным попрышчы і павядуць за сабой іншых! Мы ўскладаем вялікія надзеі на творчы патэнцыял падрастаючага пакалення!\nСловы падзякі з вуснаў старшыні Астравецкага раённага выканаўчага камітэту былі адрасаваны і педагогам, якія аддана і старанна працуюць штодня і сеюць добрае і разумнае.\nАдораная моладзь – наш залаты фонд. Іх дасягненні – наша агульная радасць. Няхай разам з поспехамі дзяцей кожны бацькоўскі дом напаўняецца шчасцем, а сэрца гонарам за іх.\nІ мы ўпэўнены, што менавіта ў год святкавання 550-годдзя горада Астраўца, бясконцая семесная праца бацькоў і педагогаў і імкненне да ведаў нашых дзяцей стануць залогам перспектыўнага і паспяховага развіцця нашага рэгіёна.


Вуліца Вокіечу — Вікіпедыя\n54°40′45″ пн. ш. 25°17′03″ у. д.HGЯO\n(Пасля перасылкі з Вуліца Нямецкая (Вільня))\nГаштольдаўская, Манетная, Музейная\nВокіечу на Вікісховішчы\nУ гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Нямецкая вуліца.\nВуліца Во́кіечу (традыцыйная беларуская назва — Няме́цкая ву́ліца; літ.: Vokiečių gatvė) — вуліца ў цэнтральнай частцы Вільнюса, у Старым Горадзе. Звязвае скрыжаванне вуліц Троцкай, Дамініканскай і Віленскай з Ратушнай плошчай.\nАрхітэктурныя дамінанты вуліцы — гарадская ратуша, ад якой пачынаецца вулічная траса, а таксама лютэранская кірха і палац Тызенгаўзаў, помнікі архітэктуры XVI—XVIII стагоддзяў.\nУ часы Гедзіміна ў гэтай частцы Вільні пачалі сяліцца купцы і рамеснікі з ганзейскіх гарадоў. Да Другой сусветнай вайны вуліца была гандлёвым цэнтрам Вільні. Ужо ў XVI ст. у дамох на Нямецкай вуліцы з’явіліся першыя драўляныя водаправодныя трубы. Тут размяшчалася Віленскі манетны двор.\nУ часы Другой сусветнай вайны нацысты стварылі яўрэйскае гета з абодвух бакоў вуліцы. У выніку ваенных разбурэнняў з правага паўночна-ўсходняга боку вуліцы ўтварыліся вялікія пусткі. Савецкія акупацыйныя ўлады планавалі знішчыць частку Старога Места і пракласці трасай вуліцы шырокую магістраль да Зялёнага моста. У 1950—1960-х гадах у выніку руйнавання часткі гістарычных будынкаў з паўночна-ўсходняга боку вуліца стала ў чатыры разы шырэйшай.\nДаўжыня вуліцы каля 360 м. Нумарацыя дамоў пачынаецца ад скрыжавання з Вялікай вуліцай. З правага паўночна-ўсходняга боку вуліцы дамы з няцотнымі нумарамі, з левага паўднёва-заходняга боку — цотная нумарацыя.\nЗ левага боку адыходзяць вуліцы Ятковая і Святога Мікалая.\nУсярэдзіне вуліцы размяшчаецца бульвар з фантанам, лаўкі і веласіпедная дарожка. З правага боку бульвару рух аўтамабільнага транспарту ад Ратушы і вуліцы Вялікай у паўночным кірунку двухбаковы, ад перакрыжавання вуліц Троцкай, Дамініканскай і Віленскай з левага боку — у адным кірунку, у бок скрыжавання з вуліцай Рудніцкай.\n№ 1, 3, 5, 7, 11, 13, 15 — жылыя дамы з крамамі і паштовым аддзелам, збудаваныя па Другой сусветнай вайне на месцы зруйнаванай гістарычнай забудовы\n№ 2 — палац мастацкіх выставак, збудаваны ў 1965—1967 гадах\n№ 4 — кутні 3-павярховы старасвецкі дом на рагу з Ятковай вуліцай\n№ 6 — кутні 3-павярховы старасвецкі дом на рагу з Ятковай вуліцай\n№ 8 — дом скарбніка Л. Тышкевіча\n№ 10, 12, 14 — карпусы дома Пацеяў\n№ 16 — дом Кішкаў\n№ 18 — кутні 3-павярховы старасвецкі дом на рагу з вуліцай Святога Мікалая\n№ 18а — кутні дом на рагу з вуліцай Святога Мікалая\n№ 20 — 2-павярховы дом пры Лютэранскай кірсе\n№ 22 — дом Попінга\n№ 24 — дом Гозія\n№ 26 — дом Мюлераў. Камяніцу збудавалі ў 1521 годзе. Пазней яна неаднаразова змяняла гаспадароў (Флемінгі, Бжастоўскія, Пацім), пакуль не стала ўласнасцю доктара філасофіі і медыцыны П. Мюлера, які ў 1675 годзе перадаў будынак лютэранскай грамадзе. Сучаснае аблічча будынак набыў па перабудове паводле праекту архітэктара А. Касакоўскага (1773). У 1840—1858 гадах туту жыў кампазітар Станіслаў Манюшка, зяць Мюлера. У прасторных залах гэтага будынка адбываліся спектаклі, канцэрты, маскарады і гастрольныя выступленні замежных артыстаў. Тут ставіліся драматычныя творы Людвіка Кандратовіча (Уладзіслава Сыракомлі), які некаторы час жыў на супрацьлеглым баку гэтай жа вуліцы.\n№ 28 — палац Тызенгаўзаў. Упершыню гатычная камяніца ўпамінаецца ў 1579 годзе. У другой палове XVIII ст. уладальнікам дома стаў магнат і асветнік Антоній Тызенгаўз, які грунтоўна перабудаваў і пашырыў старую камяніцу. Імаверна, аўтарам праекту перабудовы быў галоўны архітэктар Вялікага Княства Джузэпэ Сака. Па банкруцтве А. Тызенгаўза, які кіраваў каралеўскімі эканоміямі ў Вялікім Княстве Літоўскім, і яго смерці (1785) палац у 1789 годзе перайшоў да генеральшы фон Фітынгоф. Сучаснае аблічча з манументальнымі класічнымі фасадамі і сіметрычнай кампазіцыяй будынак набыў у выніку рэканструкцыі 1790 года. Па пажары ў 1944 годзе ад палаца захаваліся толькі сцены. У 1945 годзе будынак аднавілі, а ў 1957 годзе — рэканструявалі і рэстаўравалі.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Вуліца Вокіечу\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Вуліца_Вокіечу&oldid=3310252"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 18:00, 26 студзеня 2019.


Спявак Дантэ: біяграфія і творчасць\nНаш сённяшні герой Дантэ - спявак. Біяграфія яго будзе падрабязна апісана ў дадзеным матэрыяле. Гаворка ідзе пра аўтара песень і кампазітару рускага паходжання. Прыняў удзел ва ўсерасійскім конкурсе пад назвай «Галасы 21 стагоддзя». У рамках мерапрыемства заваяваў дыплом Першай ступені, яго намінацыя - "аўтарская песня". Таксама ўдзельнічаў у міжнародным конкурсе, які праходзіў у Балгарыі і каліфарнійскім праекце пад назвай «Голас, які спявае джаз». У 2011 годзе спявак Дантэ удзельнічаў у кастынгу кампаніі Free Sigh. Там яму ўдалося атрымаць перамогу.\nБудучы спявак Дантэ з'явіўся на свет ў 1988 г., 30 жніўня. Яго радзіма - поўнач, Ямала-Ненецкая аўтаномная акруга. Ён нарадзіўся ў дарозе ад горада Ноябрьск ў Муравленко. Сапраўднае імя нашага героя - Аляксей. Ён паходзіць з вельмі музычнай сям'і. У ёй вечара нярэдка праводзілі з песнямі. Бацькі будучага выканаўцы ўмелі граць на гітары.\nУ 9 гадоў юнак пачаў наведваць музычную школу. Там навучаўся гульні на фартэпіяна. Выкладчыкі звярнулі ўвагу на неверагодна здольнага маладога чалавека. Праз месяц ён стаў удзельнікам конкурсу «Узыходзячая Зорка», які праходзіў у горадзе Лістападаўскія. Там наш герой заняў ганаровае другое месца.\nТворчасць і навука\nБудучы спявак Дантэ паспеў праявіць сябе ў якасці саліста хору ў дзіцячай музычнай школе. Ва ўзросце 12 гадоў малады чалавек выявіў у сабе здольнасці кампазітара, і стварыў першыя ўласныя песнi. Талент нашага героя апынуўся вельмі рознабаковым. Да прыкладу, ва ўзросце 15 гадоў перамог на міжнароднай алімпіядзе па экалогіі. Там ён абараніў свой навуковы праект. Ва ўзросце 14 гадоў наш герой пачаў наведваць мясцовую школу эстраднага вакалу. У гэтай навучальнай установе рэгулярна праводзілі майстар-класы выкладчыкі Санкт-Пецярбурга і Масквы.\nНеўзабаве пачалася эстрадная жыццё. У гэты перыяд спявак пачынае вывучаць гукарэжысура, а таксама пісаць лірычныя кампазіцыі. Пасля школы, паслухаўшыся настаўленняў бацькоў, становіцца студэнтам Новасібірскага медыцынскага універсітэта. Паступае на факультэт стаматалогіі. У перыяд вучобы ў ВНУ ён прыняў удзел у конкурсе пад назвай «Студэнцкая авангард».\nУ 2010 г. спявак Дантэ стаў удзельнікам больш чым 20 музычных конкурсаў. У кожным з гэтых мерапрыемстваў яму ўдалося стаць прызёрам альбо дыпламантам. З 2011 пачынаецца супрацоўніцтва нашага героя з музычнай кампаніяй пад назовам Free Sigh. Неўзабаве была запісаная першая кампазіцыя пад назвай «Неба больш няма».\nХто такі Зак Уайлд? Біяграфія і фота\nЦудоўная Селін Дыён (Celine Dion): біяграфія і асабістае жыццё\nНасця Качаткова: прыгожая і таленавітая\nКрывацёк з маткі: прычыны і метады лячэння\n«Форд Арыён»: тэхнічныя характарыстыкі некалі папулярнага амерыканскага седана\nKismia: водгукі. Інтэрнэт знаёмства Kismia\nСалата з ласося: рэцэпт прыгатавання. Салаты з ласосем кансерваваным, слабасалёнай або вэнджаным\nАпавяданне "Вяртанне", Платонаў. Кароткі змест


Розніца паміж версіямі "Сістэма адліку" — Вікіпедыя\nРозніца паміж версіямі "Сістэма адліку"\nСістэма адліку (правіць)\nВерсія ад 15:53, 19 жніўня 2008\n4 494 байты дададзена , 12 гадоў таму\nВерсія ад 11:56, 16 мая 2007 (правіць)\nдр (Кепска зразумела, што тут напісана.)\nВерсія ад 15:53, 19 жніўня 2008 (правіць) (адкат)\n'''Сістэ́ма адлі́ку''' – [[сістэма]], якая складаецца з [[сістэма каардынат|сістэмы каардынат]] і сістэмы вымярэння [[час]]у ([[гадзіннік]]а). Сістэма адліку дазваляе вызначыць палажэнне [[цела]] ў [[прастора|прасторы]] і момант часу, калі яно займае гэтае палажэнне (у ідэале – любога цела ў любы момант часу).\n'''Сістэма адліку''' - [[цела]], [[сістэма каардынатаў]], дзе знаходзіцца гэта цела і гадзіннік.\nЗ аднароднасці і ізатропнасці прасторы вынікае адсутнасць абсалютнай сістэмы каардынат. Любы [[пункт]] прасторы можа быць прыняты за пачатак каардынат, а любая [[прамая]] – за каардынатную вось. Паколькі час з'яўляецца аднародным, то любы момант часу можа быць прыняты за пачатак адліку. Такім чынам, паняцці «каардынаты цела» і «момант часу» маюць сэнс толькі ў межах той ці іншай сістэмы адліку.\nЗ пераходам ад аднае сістэмы адліку да іншай можа змяняцца [[радыус-вектар]] (каардынаты) пункта і момант часу. [[Адлегласць]] між двума аб'ектамі ў прасторы і між дзвюма падзеямі ў часе ў [[класічная фізіка|класічнай фізіцы]] не залежаць ад сістэмы адліку.\nУсе сістэмы адліку з'яўляюцца [[кінематыка|кінематычна]] эквівалентнымі. Гэта значыць, што [[механічны рух|рух]] цела можна апісаць аднымі і тымі ж формуламі, незалежна ад сістэмы адліку, у якой ён разглядаецца. Пры гэтым кінематычныя характарыстыкі руху ([[перамяшчэнне]], [[хуткасць]], [[паскарэнне]]) з пераходам ад аднае сістэмы адліку да іншай могуць змяняцца.\nЗ пункту гледжання [[дынаміка|дынамікі]] сістэмы адліку падзяляюцца на [[інерцыяльная сістэма адліку|інерцыяльныя]] і [[неінерцыяльная сістэма адліку|неінерцыяльныя]]. У інерцыяльных сістэмах выконваецца [[закон інерцыі]] (першы закон Ньютана). Гэты ж закон пастулуе наяўнасць хаця б адной інерцыяльнай сістэмы. Інерцыяльнымі будуць таксама ўсе сістэмы, што рухаюцца адносна інерцыяльнай без паскарэння (з пастаяннай хуткасцю). Усе іншыя сістэмы (гэта значыць, якія рухаюцца з паскарэннем адносна інерцыяльных) з'яўляюцца неінерцыяльнымі. Законы [[механіка|механікі]] ў неінерцыяльных сістэмах таксама дзейнічаюць, але ў іх уносяцца папраўкі, што ўлічваюць неінерцыяльнасць сістэмы адліку.\n[[ca:Sistema de referència]]\n[[en:Frame of reference]]\n[[es:Sistema de referencia]]\n[[gl:Sistema de referencia]]\n[[ro:Sistem de referinţă]]\n[[simple:Frame of reference]]\n[[vi:Hệ quy chiếu]]\nУзята з "https://be.wikipedia.org/wiki/Адмысловае:MobileDiff/190942"


САМІТ КІРАЎНІКОЎ ЭЎРАЗЬВЯЗУ У БЭЛЬГІІ\nСёньня ў каралеўскім палацы ў бэльгійскім Ляэкене пачаўся двухдзённы саміт кіраўнікоў кріанаў Эўразвязу. Як чакаецца, у суботу тут будзе прынятае гэтак званая “Ляэкенская дэклярацыя”, якая вызначыць формы пашырэння Эўразвязу на бліжэйшыя дзесяць гадоў.\nСярод іншых пытанняў, якія разглядаюць лідэры 15 кріанў Эўразьвязу – стварэньне аб’яднаных міратворчых сілаў і выпрацоўка адзінага падыходу Эўразьвязу ў справе вырашэньня афганскага і блізкаўсходняга канфліктаў. Саміт суправаджаецца масавымі акцыямі пратэсту прафсаюзных актывістаў, прадстаўнікоў левых рухаў і антыглябалістаў.\nГэта апошні саміт Эўразьвязу перад ўвядзеньнем адзінай эўрапейскай валюты з 1 студзеня 2002 году. 12 з 15 крінаў Эўразьвязу пяройдуць на наяўныя эўра, на новую гатоўку. Як піша брытанская “Гардыян”, прэм’ер-міністар Вялікай Брытаніі Тоні Блэр ўпэўнены, што зьяўленьне эўра з 1 студзеня дазволіць асвоіцца з рэаліямі адзінай валюты і скептычным брытанцам, якія пакуль застаюцца са сваімі фунтамі.\nУрад Бэльгіі, якая цяпер старшынюе ў Эўразьвязе, падрыхтаваў тэкст адмысловай дэклярацыі наконт будучыні адзінай Эўропы, выкананьня мэтаў Эўрасаюзу. Важнейшае месца ў Ляэкенскай дэклярацыі адведзенае ўмовам прыняцьця ў Эўразьвяз 12 новых краінаў. Ейнае прыняцьце чакаецца ў гэтую суботу. Прапярэдні праект дэклярацыі зазнаў пэўныя зьмены, паколькі Лёндан і Парыж запярэчылі яму як празмерна фэдэралісцкаму.\nКлючвавым момантам у рэфармаваньні Эўразьвязу стане ўсталяваньня адмысловага органа – пан-эўрапейскай Канвэнцыі, у якую ўвойдуць 62 прадстаўнікі краінаў-сябраў Эўразьвязу, іх парлямэнтаў, Эўрапарлямэнту. Гэты орган распачне дыскусіі аб рэфармаваньні Эўразьвязу ў сакавіку наступнага году. Ейны старшыня будзе названы на саміце ў Ляэкене. У якасьці кандыдатаў на гэтую пасаду разглядаюцца дацкі прэм’ер-мінстар Вім Кок, а таксама былы прэзыдэнт Францыі Валер Жыскар д’Эстэн.\nІншай важнай тэмай для абмеркаваньня лідараў Эўразьвязу стала стварэньне да 2003 года 60-тысячнага кантынгенту эўрапейскіх міратворчых сілаў. На саміце ўжо пагадзіліся стварыць першую, 3-4 тысячную, эўрапейскую міратворчую групоўку ў Афганстане, кіраваць якой, верагодна, будзе Вялікая Брытанія.\nСаміт Эўразьвязу ў Бэльгіі, як і папярэднія, суправаджаецца масавымі акцыямі пратэсту. Напярэдадні ў ваколіцах Брусэля паліцыя стрымлівала 80 тысячаў пратэстуючых прафсаюзных актывістаў і праціўнікаў глябалізацыі з усёй Эўропы. Марш пратэсту прайшоў досыць мірна, ягоныя ўдзельнікі зьвярнуліся да лідэраў Эўразвязу з патрабаваннем сур’ёзна заняцца праблемай беспрацоўя і ўтаймаваньнем “бязмежнай глябалізацыі”. Каля 40 чалавек было арыштавана паліцыяй.\nСёньня ж у сталіцы Бэльгіі сабралася каля 30 тысячаў пратэстуючых антынглябалістаў, праваабаронцаў, актывістаў левых рухаў. Як заявіў агенцтву Франс-Прэс прадстаўнік групы Антыглябалістаў “Д-14” Рауль Гедэбоў , пасьля Ніцы і Генуі яны здабылі сёньня яшчэ адну перамогу ў справе барацьбы з глябалізацыяй ды засьведчылі, што іхны рух не памёр пасьля падзеяў 11 верасьня ў ЗША.\nУдзельнікі акцыі пратэсту жадаюць больш радыкальных зьменаў у эўрапейскай палітыцы, ліквідацыі эканамічнай няроўнасьці, спыненьня вайны ў Афганістане.\nСаміт Эўразьвязу ў Бэльгіі, як і папярэднія, суправаджаецца масавымі акцыямі пратэсту. Напярэдадні ў ваколіцах Брусэля паліцыя стрымлівала 80 тысячаў пратэстуючых прафсаюзных актывістаў і праціўнікаў глябалізацыі з усёй Эўропы. Марш пратэсту прайшоў досыць мірна, ягоныя ўдзельнікі зьвярнуліся да лідэраў Эўразвязу з патрабаваннем САМІТ КІРАЎНІКОЎ ЭЎРАЗЬВЯЗУ У БЭЛЬГІІ


«Вялікае мастацтва артылерыі» прэзентавалі ў магілёўскай Ратушы | Могилевский областной исполнительный комитет\nОпубликовано вт, 08/01/2013 - 09:40 пользователем Galia\n337 гадоў – менавіта такі ўзрост набытка музея. Большую частку свайго існавання кніга не зыходзіла з першых пазіцый па сваёй запатрабаванасці. У асяроддзі навукоўцаў-гісторыкаў добра ведаюць, што трактат Семяновіча вывучаў Напалеон. Акрамя таго, «Вялікае мастацтва артылерыі» карысталася вялікім аўтарытэтам сярод ваенных у Еўропе.\nТрактат перажыў шматлікія пераклады і выданні. Усяго іх вядома каля 30-ці. Магілёў стаў уладальнікам нямецкага варыянта кнігі. «Набыць трактат мы змаглі за кошт дабрычынных ахвяраванняў насельніцтва, - адзначыў дырэктар музея гісторыі Магілёва Аляксей Бацюкоў. - Першапачаткова планавалі купіць за 15 тысяч еўра французкае выданне 1651 года, але падчас працы над гэтай книгай да нас прыйшлі новыя звесткі аб нямецкім варыянце, які каштаваў у тры разы танней».\nКазімір Семяновіч вядомы як шляхціч Вялікага княства Літоўскага, інжынер і тэарэтык артылерыі. У трактаце аўтар апісаў канструкцыі гармат і ракет, тэхналогію вырабу пораху. На прэзентацыі можна было пазнаёміцца з кнігай падрабязна: з гравюрамі, тэкстам, ацаніць стан рарытэта. У музеі ўжо мараць пра тое, каб зрабіць пераклад кнігі на беларускую ці рускую мовы.\nГанаровым госцем на прэзентацыі стаў студэнт з Мінска Андрэй Радкоў. Ён садзейнічаў таму, каб магілёўскі музей набыў Статут ВКЛ, а таксама кнігу Семяновіча. Гэта было няпроста, бо з’яўленне «Вялікага мастацтва артылерыі» на аўкцыёнах сусветнага кніжнага рынку зараз вялікая рэдкасць.\nАдразу пасля прэзентацыі кніга не будзе экспанавацца. Наступны раз яе можна будзе ўбачыць пасля набыцця музеем спецыяльнай вітрыны з сістэмай кліматкантролю і сігналізацыяй.\nУ экспазіцыйнай зале музея плануюць паступова размясціць усю калекцыю старажытных кніг, якія маюцца у фондах магілёўскай скарбніцы гісторыі.


Найлепшы Пластыкавыя тэчкі -Для пошуку найлепшага якасці Пластыкавыя тэчкі ад вытворцы, пастаўшчыка, аптавіка, дыстрыбутара і фабрыкі\nJane Four Enterprise Co., Ltd. з'яўляецца адным з вядучых вытворцаў , пастаўшчыкоў і экспарцёраў Пластыкавыя тэчкі з завода ў Taiwan. Мы пастаўляем і экспартуем высокага класа прадукты і пастаянна ўдасканальваем вытворчыя працэсы і ўмоў працы шляхам поўнага ўдзелу служачых і выразнага прытрымлівання дзелавой этыкі рынку. Мы атрымалі некалькі патэнтаў у гэтай галіне. Нашы шчырасць і цяжкая праца дапамаглі нам дасягнуць з міжнароднымі стандартамі якасці. Калі вы зацікаўлены ў любых стылях нашых прадуктах , калі ласка звязацца з намі.\nКаб знайсці і набыць лепшае Пластыкавыя тэчкі, вам трэба ведаць аб найвышэйшай якасці Пластыкавыя тэчкі вытворцы, пастаўшчыка, аптавіка, дыстрыбутара, OEM і ODM ад фабрыка ў Taiwan\nМы спецыялізуемся на прадастаўленні розных Пластыкавыя тэчкі якія вырабляюцца з выкарыстаннем якаснай сыравіны, што робіць нашу прадукцыю даўгавечнай. Уключыце пластыкавыя папкі файлаў, трымальнікі пластыкавых файлаў, пластыкавыя трымальнікі карт, пластыкавыя альбомы і пластыкавыя сумкі на маланкі. Папкі ўстойлівыя да разрыву і воданепранікальнай пластыкі, не трэба турбавацца пра разлівы і кроплі. Гэта вельмі жорстка і трывала, каб захаваць усе файлы ў бяспецы. Яны лепшыя абаронцы важных дакументаў; іх можна выкарыстоўваць на адкрытых працоўных месцах, у школах, офісах ці дамах, якія ідэальна падыходзяць для захоўвання інфармацыйных файлаў і фатаграфій. Гэтыя прадукты таксама строга правяраюцца перад адпраўкай, каб забяспечыць выдатны асартымент якасці.\nДаступны ў захапляльных яркіх колерах Пластыкавыя тэчкі Асартымент адрозніваецца высокай трываласцю і эфектнасцю аздаблення, таму ён карыстаецца вялікім попытам па ўсім свеце. Абодва пластыкавых карт і фотаальбомаў маюць шмат розных памераў і ёмістасці. Збор добрых часоў можа пакінуць для вас добрыя ўспаміны. Для таго, каб забяспечыць лепшае якасць прадукцыі, мы пастаянна абнаўляем нашы вытворчыя працэдуры і абсталяванне і вітаем невялікую колькасць налад. Калі вы зацікаўлены ў любым з нашых прадуктаў, калі ласка, звяжыцеся з намі!


14 красавік 2020, 13:17\nМітрапаліт Павел (справа) падчас прэс-канфэрэнцыі 14 красавіка 2020 году\nМітрапаліт Менскі і Заслаўскі, Патрыяршы экзарх усяе Беларусі Павел паведаміў на прэс-канфэрэнцыі, што БПЦ пачула заклік патрыярха Кірыла ўстрымацца ад наведваньня храмаў у гэты складаны пэрыяд пандэміі каранавірусу ў сьвеце.\n«Я заклікаю зразумець патрыярха і ўстрымацца ад наведваньня храмаў. Бо вірус перадацца невядомымі шляхамі. Кажуць, што ў храме — благадаць. Благадаць Сьвятога Духа не адмяняе законаў прыроды. Сябры, устрымайцеся ад наведваньня храма. Калі прыходзіце — захоўвайце дыстанцыю», — параіў мітрапаліт Павел.\n«Я пачуў выказваньне Аляксандра Лукашэнкі, што храмы закрываць ня будуць. Так, там будуць богаслужэньні. Але я яшчэ раз заклікаю: ўстрымайцеся, пабудзьце дома! Маліцеся дома», — заклікаў мітрапаліт Павел.\nМітрапаліт Павел просіць не хадзіць на могілкі на Вялікдзень і Радаўніцу\nМітрапаліт Павал згадаў савецкую традыцыю: калі не было магчымасьці пайсьці ў храм, людзі ішлі на Радаўніцу на могілкі. Але традыцыя ісьці ў Вялікдзень на могілкі — не праваслаўная.\n«Я хацеў бы заклікаць вас устрымацца. Паверце, Госпад чуе нашы малітвы. Таму лепш і на Вялікдзень, і на Радаўніцу памаліцца дома. Бог вас пачуе», — сказаў мітрапаліт Павел.\nХрамы ў Беларусі закрываць ня будуць\nПаводле мітрапаліта, адзін выпадак заражэньня сьвятара ў Менску ёсьць. Ён у шпіталі, гэта чалавек сярэдняга ўзросту. Стан у яго не крытычны.\nНа пытаньне, чаму нельга закрыць храмы наагул, многія краіны ж пайшлі на гэта, мітрапаліт Павел адказаў:\n«У нас не такая напружаная сытуацыя, як у іншых краінах. Крамы ж працуюць. Храмаў мы закрываць ня будзем. Але заклікаем вас не хадзіць туды. Так што храмы закрывацца ня будуць, богаслужэньні там будуць працягвацца».\nНа пытаньне Свабоды аб тым, што, паколькі немагчыма ў маленькіх вясковых храмах трымаць дыстанцыю, ці не прасьцей службы адпраўляць пры зачыненых дзьвярах, бязь вернікаў, Павал усё адно адказаў, што храмаў закрыць яны ня могуць.\n«Мы будзем рэкамэндаваць выводзіць трансьляцыю ўсяго таго, што адбываецца каля алтара, на вуліцу, на пляцоўку перад царквой, і прасіць людзей не заходзіць у храм, а калі яны заходзяць — усё адно трымаць дыстанцыю», — адказаў Павел.\nСьвятар у масцы, падчас прэс-канфэрэнцыі 14 красавіка\nМітрапаліта Паўла спыталі, ці стане традыцыяй аблёт тэрыторыі Беларусі, які ён нядаўна зьдзейсьніў? Павел адказаў, што традыцыі ў Праваслаўнай царкве — гэта калі абрады паўтараюцца гадоў трыццаць.\n«Але не хацелася б, каб гэта стала традыцыяй, лепш, каб гэта было першы і апошні раз, каб жыцьцё хутчэй аднавілася», — сказаў Павел.


РАЗУМЕННЕ ЕЗУСА ПРА БАГАТЫХ НА НЯБЁСАХ (МАРК 10: 17-25) - ХРЫСЦІЯНСТВА - 2022\nІсус пра тое, як багатыя дабіраюцца да Неба (Марк 10: 17-25)\n17. І калі ён выйшаў на дарогу, адзін падбег і стаў на калені да яго і спытаўся ў яго: добры гаспадар, што мне рабіць, каб я атрымаў у спадчыну жыццё вечнае? 18 Ісус сказаў яму: навошта ты называеш мяне добрым? няма нічога добрага, акрамя аднаго, гэта значыць Бог.\n19 Ты ведаеш запаведзі: не распусьнічай, не забівай, не крадзі, не сведчай фальшывай, не падманвай, шануй бацьку твайго і маці. 20 Ён адказаў і сказаў яму: Настаўнік, усё гэта я назіраў з маладосьці сваёй. 21. Тады Ісус, паглядзеўшы на яго, палюбіў яго і сказаў яму: адно табе хапае: ідзі сваім шляхам, прадай усё, што маеш, і аддай убогім, і ў цябе будзе скарб на небе; ідзі, вазьмі крыж і ідзі за мной.\n22 І ён засмуціўся ад гэтага слова і пайшоў смуткаваны, бо ў яго была вялікая маёмасць.\n23 А Ісус агледзеўся і сказаў вучням сваім: як наўрад ці тыя, хто мае багацце, увойдуць у Валадарства Божае! 24 І вучні здзівіліся яго словам. Але Ісус зноў адказвае і кажа ім: дзеці, як цяжка тым, хто давярае багаццю, каб увайсці ў Валадарства Божае! 25 Лягчэй вярблюду прайсці іголку праз вочы, чым багацею ўвайсці ў Валадарства Божае.\nІсус, багацце, сіла і неба\nГэта сцэна з Езусам і багатым маладым чалавекам, напэўна, самы вядомы біблейскі ўрывак, які сучасныя хрысціяне звычайна ігнаруюць. Калі б сёння гэты ўрывак прыслухаўся, верагодна, што хрысціянства і хрысціяне былі б вельмі рознымі. Аднак гэта нязручнае навучанне, і гэта, як правіла, цалкам засланяецца.\nУрывак пачынаецца з таго, як малады чалавек звяртаецца да Ісуса як «добры», які потым Ісус папракае яго. Чаму? Нават калі, як ён кажа, none добрыя Богам, , значыць, isn t ён Бог, а значыць, і добры? Нават калі ён isn t Бог, чаму б ён сказаў, што ён isn t добры? Гэта падаецца вельмі жыдоўскім настроем, які супярэчыць храсталогіі іншых Евангелляў, у якіх Ісус намаляваны як бязгрэшнае ягня, якое ўвасобіла Бог. Калі Ісус раззлаваны, калі яго называюць "добрым", як бы ён адрэагаваў, калі хто-небудзь назваў бы яго "безразважным" альбо "перфектным"?\nГабрэйства Ісуса працягваецца, калі ён тлумачыць, што чалавек павінен зрабіць, каб мець вечнае жыццё, а менавіта выконваць запаведзі. Традыцыйная габрэйская перспектыва заключалася ў тым, што, захоўваючы Божыя законы, чалавек застанецца з Богам і будзе ўзнагароджаны. Цікава, аднак, што Ісус сапраўды не пералічвае дзесяць запаведзяў. Замест гэтага мы атрымліваем шэсць, адзін з якіх, defraud not, , здаецца, уласнае тварэнне Jesus . Яны нават паралелі сямі нормам Кодэкса Ноахіда (універсальныя законы, якія павінны прымяняцца да ўсіх, габрэя і не-габрэя).\nМабыць, усяго гэтага isn t дастаткова, і таму Ісус дадае да гэтага. Ці дадае ён, што чалавек мусіць верыць у яго, які традыцыйны адказ царквы на тое, як чалавек можа знайсці вечнае жыццё? Не, адказ не зусім Ісус і шырэйшы, і цяжэйшы. Гэта больш шырока ў тым, што варта чакаць наступнага Ісуса - задачу, якая можа мець мноства сэнсаў, але большасць хрысціянаў, па меншай меры, праўдападобна сцвярджаюць, што імкнуцца зрабіць. Адказ складаней у тым, што чалавек павінен прадаць усё, што ў яго ёсць, перш чым-небудзь некалькі, калі такія ёсць, сучасныя хрысціяне могуць праўдападобна сцвярджаць, што яны робяць.\nНа самай справе, продаж матэрыяльных каштоўнасцей і маёмасці здаецца не толькі мэтазгодным, але на самой справе крытычным па словах Ісуса, няма шанцаў, што багаты чалавек можа патрапіць у рай. Замест таго, каб быць Божым дабраславеньнем, матэрыяльнае багацце трактуецца як знак таго, што хто-небудзь не будзе? Версія Кінга Джэймса падкрэслівае гэты момант, паўтараючы яго тры разы; у многіх іншых перакладаў, хоць, па-другое, дзеці, як цяжка тым, хто спадзяецца на багацце, увайсці ў Валадарства Божае, зводзіцца да дзяцей, як цяжка ўвайсці у Валадарства Божае.\nНе зразумела, ці азначае гэта адносна блізкіх суседзяў ці адносна каго-небудзь іншага ў свеце. Калі першыя, то на Захадзе шмат хрысціян, якія выйграюць на неба; калі апошняе, то на Захадзе мала хрысціян, якія дабяруцца да нябёсаў. Верагодна, аднак, што адхіленне Ісуса матэрыяльнага дабрабыту цесна звязана з яго адмовай ад зямной сілы, калі чалавек павінен быць успрымальным да бяссілля, каб ісці за Ісусам, мае сэнс, што ім давядзецца адмовіцца ад многіх пра атрыбуты ўлады, як багацце і матэрыяльныя даброты.\nУ адзіным прыкладзе таго, хто адмаўляецца ісці за Езусам, малады чалавек пайшоў з горы, відавочна засмуціўшыся, што не змог стаць паслядоўнікам на больш простых умовах, што дазволіла б яму захаваць усе гэтыя ўладанні. Гэта не здаецца праблемай, якая сёння хвалюе хрысціян. У сучасным грамадстве няма відавочных цяжкасцей пры наступным Ісусе, захоўваючы ўсялякія зямныя даброты.\nРэлігійныя Думкі : Ісус пра тое, як багатыя дабіраюцца да Неба (Марк 10: 17-25) © 2019. All Rights Reserved.


Кабелі DVI і VGA\nКабелі MiniDP і DP\nКабель і адаптары USB-C\nЗарадка кабеляў для перадачы дадзеных\nСустрэнемся на выставах\nЧаму выбіраюць Agalink\nНавіны & Блог\nВашы кабелі RoHS або REACH Compliance?\nТак, усе прадукты з Umateck адпавядае RoHS (памяншэння ўтрымання шкодных рэчываў) і REACH (Рэгістрацыя, ацэнка, аўтарызацыя і абмежаванне хімічных рэчываў), мы можам прадастаўленыя тэсты для ўсіх матэрыялаў , якія выкарыстоўвалі прадукты. Мы таксама можам даць дэкларацыю , каб забяспечыць прадукт , які вы набылі ў нас з'яўляюцца RoHS або REACH адпаведнасці. Звяжыцеся з намі зараз , каб атрымаць дэкларацыі або пратаколы выпрабаванняў.\nЯк хутка я магу атрымаць прапанова ад Вас?\nВаш запыт можа быць дадзены адказ на працягу 2-х гадзін у працоўны час, калі мы пазаслужбовых ці ў адпачынку, мы можам адказаць вам на працягу 24 гадзін. Эфектыўнасць з'яўляецца нашым прыярытэтам.\nЦі можаце вы даць бясплатныя ўзоры для праверкі якасці?\nВядома, мы можам забяспечыць хуткі ўзор для кліента праверкі якасці, ўзоры, безумоўна, бясплатна, але кошт дастаўкі павінны самі, што было б выдатна, калі вы можаце прадаставіць свой кошт перавозчыка.\nНаш звычайны MOQ 1000 штук у выраб або цалкам 3000 метра сырой кабель паводле спецыфікацыі у тым жа колеры. для першага супрацоўніцтва, мы больш чым рады прыняць ваш пробны заказ як 1oo шт або 200 шт. і калі ў нас ёсць запасы, мы таксама можам прадаць невялікая колькасць для вас, калі ласка, звяжыцеся з намі, каб паведаміць нам вашыя дадзеныя патрабаванні.\nЯк хутка вы можаце адправіць кабелі, калі я закажу зараз?\nГэта залежыць ад вашай спецыфікацыі, колькасці і package..etc, наша нармальнае час выканання заказу складае 3-4 тыдні, калі заказ малой колькасці і ў нас ёсць матэрыял на складзе, мы можам адправіць яго на НАШЫ 1-2 тыдні. Мы рады зрабіць прыярытэт тэрміновых патрэбаў, калі ласка, дайце нам ведаць сваю мэту.\nЦі можаце вы прапанаваць эканамічнае рашэнне эфектыўных даставак для нас?\nТак, у нас ёсць стратэгічныя партнёры па моры, паветры і экспрэс-дастаўкі, цана, якую мы можам прапанаваць вельмі канкурэнтаздольнай.\nЯк аплаціць, што ваш тэрмін аплаты?\nНаш нармальны тэрмін аплаты 30% дэпазіт, і баланс супраць B / L, мы прапануем адкрыты крэдыт, такія як OA30 / 45/60 дзён супрацоўнічалі кліентаў і агульная сума заказу звыш 30000 долараў ЗША. T / T, L / C, Paypal, Western Union ... і г.д. ўсе даступныя.\nВы можаце наладзіць прадукт для нас?\nВядома, мы арыентуемся на прэміум - кабелі OEM для добрай маркі, ні мадэлі матэрыі, упакоўкі або наладжвальнай даўжыні, колеру, мы зрабіць дакладны прадукт , як тое , што хочаш, толькі звязацца з намі па індывідуальных кабелях з брэндынгам.\nВаша ўтрыманне тут ідзе\nЗапыт Quick Quote. Вы можаце атрымаць зваротную сувязь на працягу 24 гадзін. Абяцай!\nЗапыт Цытаваць Хуткі\nАдрас: пакой 907, Паўднёвая вежа, 288 Xilu Road, Чжэнхай, Нінбо, Кітай. 315201\nТэлефоны: +86 574 8704 2335\nТэлефоны: +86 189 57871301\n© Аўтарскае права 2012-2019 Agalink.com | Усе правы абаронены | Працуе на Ningbo Farsince Electronic Co., Limited


Галоўная » Навіны » Віталь Рыжкоў: Чалавек, які хоча дайсці да канца\n— Гэта было значным перабольшаннем, метафарай. Проста я здымаў пакойчык не ў найлепшых умовах. Здымаў тое, што мог дазволіць сабе з заробкам кнігараспаўсюдніка. У мяне і цяпер адзін пакойчык, толькі гэта ўжо добрая і, на мой погляд, утульная аднапакаёвая кватэра.\nГутарыла Марыя Малевіч, nn.by


Рэклама - Карысная інфармацыя для ўсіх\nБанеры - гэта ... Друк банэраў. рэкламныя банеры\nСутыкаючыся ў паўсядзённым жыцці з рэкламай у тых ці іншых яе праявах, мы нярэдка чуем звонкае слова "банер". Што гэта такое? Давайце паспрабуем высветліць гэта разам. Павабны інтэрнэт Банэры - ...\nСучасная вайна брэндаў ўжо практычна нікога не здзіўляе. Вялізныя кампаніі нястомна змагаюцца за месца пад сонцам, пастаянна паляпшаючы сваю прадукцыю і уносячы інавацыі ў вытворчы працэс. Папоўніць папулярныя брэнды свету ...\nШыльдзікам - гэта што такое? Выраб светлавых шыльдзікам\nЯк усім вядома, папулярныя кампаніі і вытворчыя фірмы любяць распаўсюджваць ўласную прадукцыю дзякуючы адной цікавай дробязі. Шыльдзікам - гэта выдатны варыянт надпісы, які коратка адлюстроўвае патрэбную інфармацыю пра аб'ект, да ...\nПостэр: што такое і як выкарыстоўваецца?\nПачуўшы пра постэрах, кожны ўяўляе нейкае выразнае малюнак, ўпрыгожвае сцяну памяшкання. Але не ўсё адназначна разумеюць, пра што менавіта ідзе гаворка. Бо дакладнае азначэнне гэтага паняцця нельга назваць адназначным. У ...\nЭфектыўная і ўнікальная візітоўка. Прыклады і ідэі\nВізітная картка - гэта не проста спосаб звязацца з вамі, але і своеасаблівы паказчык вашага іміджу і стылю. Правільнае афармленне дзелавой візітоўкі дапаможа завесці новыя карысныя знаёмствы і заключыць выгадныя ...\nЛітаграфія ўяўляе сабой метад друку, пры якім адбітак малюнка на паперы атрымліваюць шляхам пераносу маляўнічага пласта пад ціскам з друкаванай формы на папяровы носьбіт. Дадзены спосаб друку ставіцца да найстаражытнага ...\nЎзнікненне і, адпаведна, развіццё сацыяльнай рэкламы на інфармацыйным рынку ў Расіі было вызначана істотных прычын момантамі. Кожны прыклад сацыяльнай рэкламы, ніжэй прыведзены, так гаварыла пра многіх падзеях, якія адбыліся ў РФ. У ...\nБігоўкі - гэта працэс нанясення прамалінейных баразёнак на друкаваны ліст. Яны наносяцца на паперу ў выглядзе ярка выяўленых рубчыкі, якія праходзяць па лініях складання. Неабходнасць бігоўкі вызначаецца значным спрашчэннем пры ...\nАфсетны друк - гэта універсальны спосаб друку паліграфічнай прадукцыі\nНа сённяшні дзень афсетны друк - гэта найбольш распаўсюджаны і папулярны спосаб вырабу друкарскія вырабаў. Што робіць дадзены метад вытворчасці выдатным ад многіх іншых метадаў друку паліграфічнай прадукцыі? У самую ...


Зберагчы мінулае | Заря над Бугом\nСёння не толькі памяць людзей старэйшага пакалення зберагае традыцыі і абрады мінулых часоў. Аўтэнтычныя рэчы даўніны беражліва захоўваюцца ў выставачнай зале раённага Дома рамёстваў. Наведваюць яе самыя розныя групы – ад выхаванцаў мясцовага дзіцячага сада да навуковых супрацоўнікаў, якія прыязджаюць у Астрамечава.\nСярод экспанатаў выставы можна ўбачыць прадметы побыту і розныя цікавыя рэчы даўніны. Адны з іх да нядаўняга часу ўпрыгожвалі пакоі вяскоўцаў, многія ж рэчы чакалі свайго часу на стрэхах сялянскіх хат.\n— Экспазіцыю нашай выставы складаюць каштоўныя рэчы, прывезеныя вяскоўцамі з розных куткоў Прыбужжа, — расказвае кіраўнік Дома рамёстваў Таццяна Лук’янюк. — На ткацкім станку, які нам падаравала кіраўнік Тэльмінскага Дома культуры Галіна Крысанава, і сёння можна працаваць.\nЗначную частку фонду Дома рамёстваў складаюць працы мясцовых майстроў — гэта саламяныя павукі Марыі Барысюк, абрадавыя лялькі Таісіі Агіевіч, тканыя ручнікі Таццяны Пятручык, вышытыя ручнікі Наталлі Вабішчэвіч і Людмілы Трацюк з в. Вістычы, пляцёныя карункі Святланы Шушкевіч і Святланы Мароз з в. Камяніца Жыравецкая, дзве цікавыя працы – герб з саломы і дажыначная ступа Любові Грыгор’евай, аплікацыі саломкай і роспіс па дрэву Алы Платонавай, выцінанкі Кацярыны Машлякевіч, керамічныя рэчы Юрыя Казаўчука, працы майстраў разьбы па дрэву Івана Карабейкі і Віктара Шушкевіча. Экскурсаводы — работнікі Дома рамёстваў — падрабязна расказваюць гасцям пра сімвалічныя знакі, вышытыя на ручніках і пра пазітыўную энэргетыку, якую нясуць саламяныя павукі, якія павінны заўсёды варушыцца.\n— Каштоўныя для нас і дзіцячыя работы — яны таксама складаюць частку музейнай экспазіцыі, — гаворыць Таццяна Аляксандраўна. – Вышытыя карціны, аплікацыі, вырабы з розных матэрыялаў – усё гэта працы нашых вучняў.\nВыстава астрамечаўскага Дома рамёстваў адрозніваецца ад іншых музейных выстаў тым, што экспанаты можна не толькі паглядзець, але і дакрануцца да іх. Сярод іх ёсць і тыя, якія штогод удзельнічаюць у раённых мерапрыемствах, сумесна с Брэсцкім райпо супрацоўнікі Дома рамёстваў ладзяць “Дажынкі”. Дом рамёстваў цесна супрацоўнічае з мясцовай школай, дзіцячым садам і музычнай школай, таму тут нярэдка праводзяцца сумесныя мерапрыемствы і ўрокі па традыцыйнай культуры.\nНядаўна ў Доме рамёстваў пачала працаваць сувенірная крама, дзе на продаж выстаўлены працы мясцовых майстроў. Па словах Таццяны Аляксандраўны, сярод гасцей Астрамечава заўсёды шмат ахвотных набыць незвычайны падарунак.\nУ завяршэнні размовы Таццяна Аляксандраўна адзначыла, што ў Прыбужжы жывуць добрыя людзі, не абыякавыя да свайго мінулага, і пажадала ўсім жыхарам і гасцям Астрамечава аптымізму і вясновага настрою.


Пісьмо да Галатаў » Часасловец\nЧасасловец » Пераклады розных аўтараў » Біблійныя пераклады » Чарняўскі » Новы Запавет (кс. Чарняўскі) » Пісьмо да Галатаў\nПісьмо да Галатаў\nУвядзенне – 01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06\nПераклад кс. Уладзіслава Чарняўскага\nПаводле: машынапісы з архіву А. Бокуна\nАлічбоўваньне: Антоні Бокун\nПісьмо сьв. Паўла да Галатаў\nУ час другой і трэцяй сваёй місіі ў Малую Азію сьв. Павал навярнуў паганскія народы (жыдоў было мала) на хрысьціянскую веру, між іншымі рымскую правінцыю Галатыю (ад Галаў, выхадцаў з Галіі - Францыі - якія каля 400 гадоў перад нараджэньнем Хрыстуса перасяліліся ў М. Азію).\nНасяленьне Галатыі, не гледзячы на згельленізаваньне, захавала свае народныя асаблівасьці прастату думкі, шчырасьць, лёгкасьць уяўленьня, дзіцячую веру адносна спраў духоўных і д.п. Найбольшым горадам гэтай правінцыі была Анцыра (цяперашняя турэцкая Анкара). Вера хрысьціянская пашыралася тут лёгка, а сьв. Паўла прынялі "як анёла Божага, як самога Хрыстуса". Там ён заснаваў парафіі хрысьціянскія і знайшоў вучняў. Частка новых хрысьціян паходзіла з жыдоў.\nПасьля адбыцьця сьв. Паўла з Галатыі і даўжэйшага прабываньня ў горадзе Эфэзе, у Галатыў паявіліся віхрыцелі з наверненых жыдоў. Яны хацелі захаваць абразаньне ў другія вымаганьні старога закона, якіх сьв. Павал навучаў не трымацца, і дзеля гэтага і навучаньне Паўлава, і прававернасьць яго як апостала паддавалў сумненьню і ачарнялі, даказваючы, што ён не праўдзівы апостал, не такі, як Пётр, Ян, Якуб і іншыя.\nСьв. Павал, абураны да жывога і бачачы небясьпеку для маладога хрысьціянства, піша гэта пісьмо, даказваючы праўду пра сябе як апостала і апавяшчанай ім навукі Стары закон не абавязвае.\nГэта пісьмо напісана каля 54 года, магчыма, у Эфэзе ў час трэцяга падарожжа. Аўтэнтычнасьць прызнаецца Касьцёлам і крытыкай.\nУступ: Адрас і прывітаньні (1,1-5)\nЧастка першая, дыдактычная (1,6-4,31)\n1. Апостал даказвае, што Эвангелію ён атрымаў проста ад Бога (1,6-24)\n2. Навуку яго пацьвердзілі другія Апосталы (2,1-10)\n3. Здарэньне з Пятром у Антыёхіі Сірыйскай(2,2-21)\n4. Стары закон сьведчыць, што чалавек атрымоўвае апраўданьне праз веру (3,1-431)\nЧастка другая, практычная (5,1-6,18)\n1. Адступіце ад законаў Мойжаша, бо не атрымаеце ласкі Хрыстуса. (5,1-12)\n2. Практыкавацца ў любові брацкай і рабіць дабро. (5,13-6,18)\nЗаканчэньне. Мэта яго апостальскае місіі.\nСтаронка 1 з 7 | Наступная старонка


Персанальная выстава Аляксея Талстова “Гэта так прыгожа!” | МОВА НАНОВА\nПерсанальная выстава Аляксея Талстова “Гэта так прыгожа!”\n1 – 29 траўня 2016\nПрастора “Ў падвал”\nГалерэя сучаснага мастацтва “Ў” запрашае на адкрыццё новай эксперыментальнай прасторы “Ў падвал” і прэзентацыю новага праекта Аляксея Талстова.\n1 траўня а 17-й гадзіне адкрыецца прастора “Ў падвал” з першым у ёй праектам “Гэта так прыгожа!” маладога мастака Аляксея Талстова.\n“Ў падвал” дае мастакам, даследчыкам і актывістам сучаснага мастацтва магчымасць супрацы з галерэяй, дазваляе атрымаць досвед дыялогу з інстытуцыяй сучаснага мастацтва і забяспечвае іх пляцоўкай для выставачных, даследчых і культурных праектаў. “Ў падвал” – гэта лабараторыя, спроба раскрыць патэнцыял вашай культурнай ідэі і атрымаць трывалы старт для далейшага ўстойлівага развіцця ў сферы сучаснага мастацтва і культуры.\nУ сваёй інсталяцыі “Гэта так прыгожа!” Аляксей Талстоў параўноўвае біялагічныя працэсы жыцця з механізмам дзяржаўных ідэалогіяў і стэрэатыпамі сацыяльнай структуры традыцыйнага грамадства. Сутыкаючыся са зменамі ў навакольным асяроддзі, назіраючы сталенне свайго цела, аўтар задаецца пытаннем сувязі біялогіі чалавека з ягонай грамадзянскай роляй. Метафарычнасьць праекту падмацоўваецца выкарыстаннем простых натуральных матэрыялаў і аб’ектаў, якія робяць адсылку да побытавага.\nГукавы кампанент інсталяцыі створаны сумесна з Антонам Сарокіным.\nАляксей Талстоў – мастак, пісьменнік. Нарадзіўся ў г. Мінску ў 1984 годзе. З 2009 года бярэ актыўны ўдзел у працэсах беларускага сучаснага мастацтва і культуры. Мастак галерэі сучаснага мастацтва “Ў”. Рэалізуе персанальныя праекты, стала бярэ ўдзел ў групавых выставах у Беларусі і за мяжой. У 2013 годзе адбылася ягоная персанальная выстава “Самакантроль”. У 2014 ён прадстаўляў галерэю на міжнародным кірмашы сучаснага мастацтва Supermarket у Стакгольме. У лютым 2016 падчас афіцыйнай імпрэзы ў Нацыянальным цэнтры сучасных астацтваў Рэспублікі Беларусь ажыццявіў крытычную перфарматыўную інтэрвенцыю “Ласунак”.\nАдкрыццё прасторы і прэзентацыя праекта адбудуцца 1 траўня а 17-й гадзіне па адрасе: пр-т Незалежнасці, 37А.\nПрастора “Ў падвал” працуе штодзённа з 17:00 да 21:00


Каталіцкі касцёл Чылі распачаў падрыхтоўку да кананізацыі Ігната Дамейкі | Krynica.info\nУ мінскім Чырвоным касцёле 31 ліпеня, у дзень 215-годдзя слыннага беларуса Ігната Дамейкі (1802-1889), даследчыка-геолага, мінеролага, нацыянальнага героя Чылі, было абвешчана аб тым, что Каталiцкi касцёл Чылі вядзе падрыхтоўчую працу для кананізацыі Дамейкі.\nПра гэту пробашчу Чырвонага касцёла кс. Уладзіславу Завальнюку паведаміла дэлегацыі з Чылі, у склад якой увайшлі прадстаўнікі сям’і Дамейкаў.\nДэлегацыя возьме ўдзел у навуковай канферэнцыі “ Геалогія і мінеральныя рэсурсы Захада Усходне-Еўрапейскай платформы”, прысвечанай юбілею Ігната Дамейкі, у Нацыянальнай Акадэміі навук.\nЗ урачыстай нагоды ў касцёле адбылася адмысловая святая Імша.\n“Я вельмі ўсхваляваная цырымоніяй. Мне вельмі прыемна бачыць яго партрэт у касцёле і абраз Божай Маці, перад якім ён маліўся. Дон Ігнацыё быў добрым мужам і сем’янінам, таму ў яго ў Чылі шмат нашчадкаў, сям’я даволі вялікая. Апошнія 20 гадоў я прысвяціла даследванню жыцця майго прадзеда. Пасля таго, як я перанесла аперацыю, і некалькі імкненняў перажывала клінічную смерць, дон Ігнацыю прыцягнуў мяне да сябе. Калі я прышла ў прытомнасць, то вырашыла, што буду даследваць яго жыццё. Я паехала ў Беларусь, у Літву, Францыю, Чылі. На іспанскай мове я напісала кнігу, якая была выдадзеная ў Чылі і перавыдадзена па-англійску ў Аўстраліі, дзе я жыву. Презентацыя кнігі адбудзецца гэтымі днямі ў Мінску. Самымі шчаслівымі, поўныя падарожжаў і прыгодаў, былі апошнія 20 гадоў майго жыцця, якія я прысвяціла дону Ігнацыё. У кнізе я імкнулася паказаць паўнату яго асобы. Ён быў рамантыкам і адначасова рэлігійнай асобай, навукоўцам, добрым бацькам. Таму ў Чылі і ў іншых кутках свету жывуць шмат яго праўнукаў”, – распавядае сен’ёра Паз Дамейка, праўнучка Ігната Дамейкі.\nСен’ёра Дамейка прыехала ў Беларусь разам са сваёй сястрой Сесіліяй, якая жыве і ў Вашынгтоне, і пляменнікам Мігелем, які жыве ў Чылі. Паз Дамейка мае пяць дачок і шасцёх унукаў.\nЯе прадзед Ігнат Дамейка нарадзіўся 31 ліпеня 1802 года, у дзень успаміну святога Ігната Лаёлы ў мястэчку Вялікая Мядведка Наваградскага павета.\nПасля смерці яго бацькі маці засталася з трыма сынамі і дзвума дочкамі. Ігнат Дамейка выхоўваўся ў доме свайго дзядзькі Юзафа на Лідчыне. З 1812 года разам з старэйшым братам Адамам Дамейкам навучаўся ў школе ордэна піяраў у Шчучыне.\nПа сканчэнні школы ў 1816 годзе паступіў на фізiка-матэматычны факультэт Віленскага ўніверсітэта, дзе далучыўся да дзейнасці Таварыства філаматаў і філарэтаў. Ён насіў канспіратыўнае імя Жэгота. Пасля суду над філаматамі і вызвалення з Віленскай турмы Ігнат Дамейка жыў на Лідчыне пад наглядам паліцыі. У 1930 годзе ён выехаў у Літву, а потым у Польшчу і Германію.\nУ 1934 годзе Ігнат Дамейка паступіў у Горную школу ў Парыжы. У 1837 годзе ён склаў геалагічную, гідраграфічную і гаспадарчую мапы былой Рэчы Паспалітай.\nУ 1837 годзе навуковец прыняў прапанову чылійскага ўраду і падпісаў кантракт на пасаду выкладчыка горнай школы Ля Сэрэна ў горадзе Какімба. Адам Міцкевіч паспрыяў ад’езду Ігната Дамейкі ў Чылі.\nУ 1838 годзе Ігнат Дамейка атрымаў званне прафэсара, а ў 1847 годзе ён атрымаў кафедру хіміі ў Чылійскім унівэрсітэце ў Сант’яга.У снежні 1848 году ён стаў грамадзянінам Чылі. У 47-гадовым узросце даследчык пазнаёміўся з прыгожай 16-гадовай чылійкай Энрыкетай Сотамаёр Гусман (1834—1870) і 7 ліпеня 1850 пабраўся з ёй шлюбам, пражыўшы разам яшчэ дваццаць гадоў.\nУ Чылі вельмі шануюць дона Ігнацыё. Імя Дамейкі носіць вулканічны ланцуг гораў у Андах (Cordillera Domeyko); мінэрал дамейкіт (domeykite, Cu3As); фіялкавая кветка (віёла дамейкона, Viola domeykana); малая планета 2784 Domeyko; шэраг аб’ектаў тапанімікі і грамадскіх установаў па ўсім свеце.\nУ Сант’яга стаіць помнік «Грандэ Эдукатору».\nУ гонар Дамейкі названыя вуліцы ў Сант’яга-дэ-Чылі, Вальпараіса і яшчэ ў васьмі гарадах Чылі, а таксама ў Вільні, Мінску і Навагрудку.\n01.08.2017 Грамадства| Тэгі: гісторыя, каталікі, Мінск, Навіна дня, рэлігія


Тэг: ltv | Martech Zone\nПродаж мабільнага прыкладання - гэта стратэгія з вялікім аб'ёмам і нізкай коштам, таму набыццё патэнцыйных кліентаў і забеспячэнне канвертацыі, захавання і продажу новых кліентаў у якасці кліентаў. Ва ўмовах шматканальнага маркетынгу вельмі важна зразумець, дзе вы атрымліваеце найбольш якасную рэнтабельнасць інвестыцый. Гэта вымяраецца не проста цаной за клік - неабходна разумець і пажыццёвую каштоўнасць мабільнага кліента. Пажыццёвае значэнне кліента (CLV або CLTV), пажыццёвае значэнне кліента (LCV) або пажыццёвае значэнне карыстальніка (LTV)\nБольшасць каманд B2B-маркетынгу зноў і зноў пішуць прапановы (RFP) і маркетынгавыя матэрыялы ў Microsoft Word. Як толькі ваш бізнес пачынае расці, вы выяўляеце, што ў вас паўсюдна ёсць дакументацыя. Мы выкарыстоўваем Google Docs для дакументацыі кліентаў і сумеснай працы. Мы выкарыстоўваем Tinderbox для нашага сховішча прапаноў. Паколькі большасць прадпрымальніцкіх кампаній працягваюць выкарыстоўваць Microsoft Word для выпіскі сваёй дакументацыі ... няма простага спосабу выкарыстоўваць