28.01.2021 16:50 Навіны рэгіёнаў\n350 юных спартсменаў сталі ўдзельнікамі рэгіянальных спаборніцтваў на прызы Прэзідэнцкага спартыўнага клуба “Снежны снайпер” у Гомелі. Яны завяршыліся сёння на біятлонным комплексе “Сож”, якому няма аналагаў у краіне.\nКомплекс прыняў першых наведвальнікаў у 2019 годзе. На аб’екце два пад’ёмы рознай крутасці, біятлонны цір на 24 мішэні для малакаліберных вінтовак. Гэты ўнікальны аб’ект быў пабудаваны па даручэнні кіраўніка дзяржавы Аляксандра Лукашэнкі.\nЯк расказаў галоўны суддзя спаборніцтваў па біятлоне “Снежны снайпер”, дырэктар Гомельскай гарадской ДЮСШ № 6 Юрый Сачыўка, за перамогу спрачаліся прадстаўнікі 25 каманд з усіх раёнаў вобласці і Гомеля:\n— Удзельнікі спаборнічалі ў некалькіх узроставых групах: 2009—2010, 2007—2008, 2005—2006 гадоў нараджэння. Паколькі летась у Раўбічах фінальныя спаборніцтвы не адбыліся ў сувязі з пандэміяй, сёлета да іх былі дапушчаны хлопчыкі і дзяўчынкі 2004 года нараджэння. Усе ўдзельнікі прадэманстравалі хуткасць, дакладнасць, спрыт. Мы праводзілі індывідуальную і эстафетную гонкі для ўсіх узроставых катэгорый. Дыстанцыя для малодшага ўзросту была 1800 метраў з двума агнявымі рубяжамі, для сярэдняга — 2400 метраў з двума агнявымі рубяжамі, старэйшыя пераадольвалі дыстанцыю ў 3000 м з двума агнявымі рубяжамі. У нас ёсць раёны, якія традыцыйна моцныя ў гэтых спаборніцтвах: Жлобінскі, Рагачоўскі, Светлагорскі, Гомельскі і Ельскі.\nДырэктар Гомельскага абласнога цэнтра фізічнага выхавання і спорту навучэнцаў і студэнтаў Вольга Ярмоленка лічыць, што самае галоўнае — зацікаўленасць школьнікаў у занятках фізкультурай:\n— Канечне, вельмі важна, што мы зацікаўліваем дзяцей заняткамі фізічнай культурай, зімовымі відамі спорту. Між тым, спадзяюся, сярод тых, хто выходзіў на гэты старт, у перспектыве будуць і алімпійскія чэмпіёны-біятланісты.\nПа выніках спаборніцтваў сфарміравана каманда вобласці, якая будзе адстойваць гонар рэгіёна ў фінале. У яе ўвайшлі па чатыры хлопчыкі і дзяўчынкі кожнага ўзросту. У 2019 годзе ў каманды Гомельскай вобласці ў фінале гэтых спаборніцтваў было ганаровае трэцяе месца. Ці змогуць юныя спартсмены з поўдня краіны палепшыць вынікі, пакажа час. У лютым адбудуцца рэспубліканскія спаборніцтвы сярод дзяцей і падлеткаў па біятлоне “Снежны снайпер” на прызы Прэзідэнцкага спартыўнага клуба.


Самацэнзура — абярэг для выдаўца | Новы Час\nТым не менш інстынкт самазахавання і асцярожнасць не заўсёды ратуюць: канфлікты вакол недзяржаўных СМІ, выдавецтваў ды кніжных распаўсюднікаў узнікаюць рэгулярна. Прадказаць рэакцыю дзяржаўных службоўцаў ды і самой дзяржаўнай машыны на слова бывае цяжка.\nСвежая і пакуль незавершаная гісторыя з інтэлектуальным часопісам «Arche». Бяскрыўдная прэзентацыя выдання ў Гродне абярнулася канфіскацыямі, праверкамі Дэпартамента фінансавых расследаванняў, вымушанай эміграцыяй аднаго з ідэйных стваральнікаў выдання Валера Булгакава. Калектыў «Arche» цяпер робіць магчымыя захады, каб уратаваць выданне, у тым ліку пададзеныя дакументы на перарэгістрацыю ў Мінінфармацыі. Але ад прагнозаў як павернецца справа прадстаўнікі «Arche» адмаўляюцца.\nВалер Булгакаў — вядомы беларускі інтэлектуал, аўтар шэрагу кніг, у тым ліку працы «Гісторыя беларускага нацыяналізму». Ён кандыдат філасофскіх навук, ад 1998 года з'яўляўся рэдактарам «Arche». Паколькі Булгакаў цяпер вымушаны знаходзіцца па-за межамі Беларусі, выконвае абавязкі галоўнага рэдактара часопіса гісторык Алесь Пашкевіч.\nРазмаўляем з Пашкевічам пра высакародную справу кнігавыдаўца, і падобна на тое, што цяпер ў краіне гэта справа не надта ўдзячная: “У нашай краіне кожны выдавец мусіць азірацца і памятаць, што яго праца аднойчы можа закрануць нечыя інтарэсы. Кожны выдавец гэта трымае на ўвазе, нават калі не гаворыць услых. Таму любы вам параіць у нашых умовах, калі прававой дзяржавы няма і скардзіцца не будзе каму, не лезці без патрэбы на ражон.\nЧые інтарэсы гэтым разам закрануў «Arche»? Гісторык Захар Шыбека з нагоды пераследу выдання піша, што гэта ёсць адлюстраванне барацьбы двух праектаў — якой быць Беларусі. “Інтэлектуалы, згрупаваныя ў недзяржаўныя грамадскія структуры, прэзентуюць Беларусь еўрапейскую, у той час як кіраўнік дзяржавы і ўся яго світа бачаць Беларусь еўразійскай, — адзначае Захар Шыбека. — Еўрапейскую плынь улады ўсімі сіламі стрымліваюць. Яе не вынішчаюць, праўда, як пры Сталіне, аднак жорстка абмяжоўваюць пэўнымі рамкамі, каб выкарыстоўваць у палітычнай гульні з Захадам. Як толькі еўрапейская арыентацыя пачынае набіраць моц і небяспечна ўздзейнічаць на грамадства — пачынаюцца рэпрэсіі.\nДзяржаўная машына пільна адсочвае і змест, і папулярнасць альтэрнатыўных крыніц інфармацыі. Плюралізм думак дапускаецца толькі ў лакальным фармаце кухонных размоў. У адваротным выпадку аўтараў (незалежна ад іх уплывовасці) адпраўляюць на публічнае высмейванне.\n«Літаратура, у якой чытачам прапаноўваўся альтэрнатыўны погляд на гісторыю акупацыі Беларусі ў гады вайны. ...У кожнай з гэтых кніг, заключылі эксперты, сумнеўная трактоўка гісторыі Беларусі ў гады фашысцкай акупацыі. ...Літаратура, якая кепска пахне, утрымлівае свастыку, а таксама карыкатуры, якія, па словах спецыялістаў, далёкія ад рэальнасці», — гэта вытрымкі з рэпартажу па беларускім тэлебачанні, акурат прысвечаныя «Arche» і сэнсаваму напаўненню часопіса.\nАдзначым, што метады барацьбы з іншадумствам улады абіраюць такім чынам, каб не абазнанай ў тонкасцях справы аўдыторыі можна было ўсё прадставіць як справядлівую кару за ўчыненае злачынства. Палітычным апанентам “шыюць крымінал, выстаўляюць іх ледзьве не рэцыдывістамі, на праваабаронцах, журналістах, выдаўцах абкатваюцца эканамічныя артыкулы. Фінансавая тэма ўвогуле ўрадлівая як каго хочацца прадставіць ворагам грамадства.\nТак, летась распаўсюднік кніг Алесь Яўдаха быў асуджаны на год «хатняй хіміі» і 57 млн рублёў штрафу. Алеся, які займаўся перасылкай беларускамоўнай літаратуры, абвінавацілі ў незаконнай прадпрымальніцкай дзейнасці.\nЦяпер Алесь Яўдаха працуе таваразнаўцам у недзяржаўнай кнігарні “Логвінаў. Паводле яго слоў, каб падступіцца да выдавецкай справы ў Беларусі і непасрэдна ёй займацца, трэба не мець ілюзій наконт хуткіх грошай ды памятаць, што “закон што дышла.\nАлесь Яўдаха нагадвае, адміністрацыйная працэдура дазваляе лёгка адсеяць ахвочых да кнігавыдання яшчэ на стадыі атрымання дазволу: трэба здаць адпаведныя экзамены ў Мінінфармацыі, мець стаж працы ў выдавецкай дзейнасці.\nАлесь Яўдаха. Фота euroradio.fm\n“Наступны крок — наяўнасць грошай. Трэба ці мець свае грошы, ці нейкія знешнія крыніцы фінансавання, напрыклад, інвестараў, мецэнатаў. У нас не надта працуюць рынкавыя механізмы, ёсць вялікі перакос паміж затратамі на выданне літаратуры і гатоўнасцю пакупнікоў аддаць пэўную суму на кнігі. Дык вось з камерцыйнага боку гэтая справа ледзьве не мёртвая, — распавядае Алесь. — Афіцыйныя выдавецтвы часам пішуць на кнізе, што выдадзеная пры падтрымцы дзяржавы, натуральна, цана такога выдання будзе ў разы меншай за рынкавую. Але праблема ў тым, што дзяржава датуе прахадныя кнігі, а сапраўды вартая літаратура выходзіць па рэальным рынкавым кошце, які непад’ёмны для людзей.\nБеларускамоўная літаратура выходзіць звычайна невялікімі накладамі, добрыя выданні хутка раскупляюць, а буйныя сталічныя кнігарні неахвотна супрацоўнічаюць з малымі выдавецтвамі: “У іх ёсць свая палітыка наконт падбору асартыменту. І кожны разумее, што цяпер часопіс АРХЭ і кнігі якія выдаваліся творчым калектывам выдання ў цяперашніх умовах ніколі не патрапяць на паліцы цэнтральных кнігарняў. А ўвогуле, у працы любога выдаўца, распаўсюдніка кніг прысутнічае момант самацэнзуры. Дзяржава мае мноства сродкаў, каб прымусіць працаваць паводле яе правілаў.\nМатэрыял створаны ў супрацоўніцтве з арганізацыяй Index on Censorship (Індэкс цэнзуры),


Чаму шкодная настальгія па савецкай адукацыі - Цэнтр новых ідэй\nПра тое, якой была адукацыя ў СССР, што яна мае агульнага з сучаснай беларускай адукацыяй і што вызначае вектар яе развіцця, можна было даведацца на нашай панэльнай дыскусіі, якая адбылася 24 красавіка ў межах спецыяльнага праекта “Зомбі-ідэі”.\nРазвеяць гэтыя міфы спрабавалі Уладзімір Мацкевіч (метадолаг, адзін з заснавальнікаў Лятучага ўніверсітэта), Уладзімір Дунаеў (адзін з заснавальнікаў і першы прарэктар ЕГУ) і Таццяна Сініца (дацэнт кафедры псіхалогіі БДУ).\nМіф № 1. У СССР склалася асобная сістэма адукацыі – “савецкая”\nКажучы сцісла, “савецкай адукацыі” як асобнага паняцця не існуе – гэта міф. Была адукацыя ў СССР, якую, дарэчы, спрабавалі рэфармаваць восем разоў, аднак ні разу не давялі справу да канца. Не існуе і ніводнай скразной тэмы, якая б характарызавала “савецкую адукацыю”. Напрыклад, такая рыса, як бясплатнасць адукацыі, не заўсёды была характэрная для СССР (хоць пра гэта і рэдка ўспамінаюць, але ў прамежку з 1940-га да 1956-га года навучанне было платным і ў старшай школе, і ў ВНУ).\nЧасам “савецкая адукацыя” асацыюецца з абмежаваннем універсітэцкай аўтаноміі і акадэмічнай свабоды. Але і гэта не зусім дакладна. Прыклад універсітэцкай аўтаноміі ў Савецкай Беларусі – выбары рэктараў універсітэтаў. Дарэчы, беларусы лёгка адмовіліся ад гэтага права крыху пазней пасля распаду СССР, у 1996 годзе. Калі ж знік сам артыкул “Акадэмічная свабода і ўніверсітэцкая аўтаномія” з Закона аб адукацыі ў 2009 годзе, гэтаму не надалі асаблівага значэння.\nУ 1920-ыя гады была створаная ўнікальная сістэма адукацыі, якая мела вырашыць праблемы індустрыялізацыі і мусіла вывесці краіну на ўзровень індустрыяльна развітых краін. Гэта дасягалася за кошт высокай стандартызацыі адукацыі, калі чалавек, які пачаў адукацыю на Далёкім Усходзе, мог працягнуць яе ў Маскве. Такім чынам, універсальнасць адукацыі ў СССР адпавядала патрэбам індустрыяльнага грамадства.\nУ 1980-х гадах, калі загаварылі пра маштабнае рэфармаванне адукацыі ў СССР, стала відавочна, што ўсе перавагі “савецкай” адукацыі засталіся ў мінулым, а само ўяўленне, што “савецкая адукацыя найлепшая ў свеце” засталося выключна ідэалагічным штампам і элементам прапаганды.\nМіф № 3. Толькі пры савецкай сістэме адукацыі маглі з’явіцца “зоркі” савецкай навукі\nПра “зорнасць” адукацыі ў СССР найлепш кажа статыстыка: ад перыяду царскай Расіі да постсавецкіх часоў краіна дала свету 25 лаўрэатаў Нобелеўскай прэміі, у той час як ЗША – 314 (пры гэтым каля 80 % з іх нарадзіліся менавіта ў Амерыцы, а не імігравалі).\nАдукацыйную палітыку можна разглядаць як баланс трох зменных: даступнасці, якасці і яе цаны (бюджэтных выдаткаў на яе). Унікальнасць беларускай адукацыі заключаецца ў міфалагізацыі савецкай спадчыны. Беларусь пазіцыянуе сябе спадкаемніцай “савецкай адукацыі”, пры тым, што гэта спадчына не мае ніякага дачынення да зместу савецкай адукацыі, хіба што да эканамічнай палітыкі ў галіне адукацыі.\nКаб захаваць якасць адукацыі, неабходна ўкладваць грашовыя рэсурсы. У Беларусі гэта пытанне вырашаюць за кошт павелічэння колькасці “платнікаў” сярод навучэнцаў ВНУ. У краіне месцаў у ВНУ больш, чым выпускнікоў школ: у 2010 годзе на 30 %, цяпер крыху менш.\nБеларусь – выключны выпадак. Краіну прынялі ў Еўрапейскую прастору вышэйшай адукацыі “пад сумленнае слова”, чакаючы, што яна выканае ўмовы Дарожнай карты.\n#адукацыя#Аўтар: Кацярына Маслакова#Балонскі працэс#Заходняя адукацыя


Слонімскі край - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\n5 (64) 2021\nГэты здымак быў зроблены восенню 1945 года ў Баварыі ў лагеры для дзяцей з розных краін Еўропы, якія падчас Другой сусветнай вайны згубіліся ці засталіся без бацькоў. На ім трымае таблічку са сваім імем і прозвішчам Пётр Фабішэўскі. Ён нарадзіўся ў Слоніме 9 красавіка 1930 года ў сям’і Уладзіслава і Станіславы Фабішэўскіх. Якім чынам слонімец трапіў у Германію, невядома. Магчыма, быў вывезены нацыстамі. Фота захавалася ў Мемарыяльным му... Болей »\n4 (63) 2021\n15 сакавіка споўнілася 100 гадоў з дня нараджэння нашага земляка, доктара гістарычных навук, прафесара Васіля Іванавіча Мялешкі (1921 — 2004). З ім я шчыра сябраваў. І хоць быў ён на шмат гадоў за мяне старэйшы, але па-зямляцку адносіўся да мяне даволі прыветліва, без ніякай высакамернасці, а з радасцю заўсёды вітаў у сваёй мінскай кватэры, ці падчас нашых сустрэч на роднай Слонімшчыне. Васіль Іванавіч мне шмат дапамагаў, калі я ў яго п... Болей »\n3 (62) 2021\n“Я памятаю, нібыта, гэта было ўчора, — успамінае Уршуля Радэк. — Зоська выйшла на лесвіцу перад адміністрацыйным будынкам… Яна сказала: “…Праблемы, якія прывялі да забастоўкі, узніклі не раптоўна, і з гадамі павялічваліся. …Цярпенне чалавечае скончылася, іх трэба вырашаць!”. Так Зося Барткевіч увайшла ў гісторыю. Усе баяліся выступіць адкрыта першым, і тады наперад выйшла яна. Ёй таксама было страшна, але яна перамагла страх. І натхніл... Болей »\n2 (61) 2021\nНапачатку ХХ стагоддзя ў нашым горадзе працавала Слонімскае вышэйшае пачатковае вучылішча. Пра гэта сведчыць рэдкі фотаздымак яго выпускнікоў 1915 года, які мы публікуем у гэтым нумары “СК”. У чэрвені 1912-га ў Расійскай імперыі (а Беларусь у той час уваходзіла ў яе склад) замест 3-х і 4-х класных гарадскіх вучылішчаў стварылі вышэйшыя пачатковыя вучылішчы: мужчынскія, жаночыя і змяшаныя. Адно з іх адкрылася ў нашым горадзе — мужчынска... Болей »\n1 (60) 2021\nЗнакаміты польскі мастацкі фільм Ежы Гофмана “Знахар” (1982) бачылі многія слонімцы. Падзеі рамана Тадэвуша Даленга-Мастовіча, па якім ён быў зняты, адбываюцца ў міжваеннай Заходняй Беларусі. Таленавіты хірург Рафал Вільчур перажыў асабістую драму і страціў памяць, вандраваў па краіне, стаў вясковым знахарам Антоніем Касібам… Пэўныя паралелі з гэтай гісторыяй прасочваюцца ў падзеях, якія адбыліся на Слонімшчыне ў сярэдзіне XIX стагоддзя... Болей »\n13 (59) 2020\nУ ліпені 1936 года ў польскамоўнай газеце “Навагрудскі кур’ер” былі некалькі зацемак пра археалагічныя знаходкі ў Слоніме, якія адбыліся падчас пракладкі вадаправода. Іх аўтарам быў асноўны карэспандэнт выдання Віктар Клімкевіч. Ён працаваў чыноўнікам стараства ў Слоніме, быў актыўным краязнаўцам. Клімкевіч апісаў некаторыя знаходкі, а сярод іх — старыя гарадскія ходнікі (тратуар). Першая зацемка з’явілася 10 ліпеня. Клімкевіч пісаў: “Н... Болей »\n12 (58) 2020\nФутбольны сезон у Слоніме ў 1935 годзе пачаўся ў сярэдзіне траўня. Напярэдадні яго старту з ініцыятывы мясцовага камітэта дзяржаўнага ведамства па фізкультуры і вайсковай падрыхтоўцы (да яго адносіўся гарадскі стадыён) была арганізавана “міжкамандная камісія”, у якую ўвайшлі прадстаўнікі клубаў, калектываў розных відаў спорту, але найперш футбола. Меркавалася, што яна дапаможа спыніць “самаволю і выбрыкі спартсменаў на стадыёне падчас ... Болей »\n11 (57) 2020\nУ зборах Дзяржаўнага навукова-даследчага музея архітэктуры імя Шчусева ў Маскве ёсць фотаздымкі, зробленыя на Слонімшчыне ў ХХ стагоддзі. На адным з іх бачым касцёл бернардынцаў (цяперашні Свята-Троіцкі праваслаўны сабор). Пад ім подпіс: “Слонім. Будынак ратушы”. У апісанні аднак згадваецца царква. Памылку, відаць, дапусцілі ў колішнім музеі Акадэміі архітэктуры СССР, адкуль паступіла гэтае фота, створанае ў “1900-1940 гг.”. Яшчэ адзін ... Болей »\n10 (56) 2020\nПаколькі ў XIX стагоддзі — у пачатку ХХ ст. мясцовай прэсы ў Слоніме не было, “Гродненскія губернскія вѣдомости” застаюцца важнай крыніцай інфармацыі пра жыццё нашага горада і павета. Выданне выходзіла двойчы на тыдзень. У ім змяшчаўся ў асноўным афіцыёз — указы, распараджэнні, пастановы, прызначэнні, статыстычныя звесткі, аб’явы. Была “неафіцыйная частка” газеты, якая выходзіла штотыднёва і мела сваю нумерацыю. У ёй было шмат хронікі, ... Болей »\n9 (55) 2020\nПрынята лічыць, што ўвесь міжваенны час, ледзь не з 1920 года, з пажарнай вежы ў Слоніме двойчы за дзень (а 8-й і 20-й гадзінах) гучала мелодыя паланэза Міхала Клеафаса Агінскага “Развітанне з Радзімай”. У савецкія часы традыцыя спынілася, яе аднавілі 23 траўня 2015 года. Паланэз стаў гучаць штодня а 12-й гадзіне. Толькі ўжо не з каланчы (былой стайні, вежа якой не захавалася, цяпер там склад), а з былой воданапорнай вежы, якую памылко... Болей »


10 студзень 2014, 17:03\nНарэшце мы, беларусы, пад’елі каўбасы ад пуза. Больш ня хочацца. На гарадзенскім мясакамбінаце зрабілі гіганцкія каўбасы, каб павесяліць народ на Раство праваслаўнае. Два батоны «доктарскай» па тры мэтры. На рэкорд, вядома, ня цягне, але на сымбаль увасобленых беларускіх мараў – цалкам.\nНаперадзе значныя ўгодкі. Дваццаць гадоў, як далі нам схадзіць на першыя і, рэальна, апошнія па-сапраўднаму выбары. Прэса ў 1994-м пісала: змаганьне праходзіла за тое, хто забясьпечыць каўбасой народ ці, прынамсі, лепей, прыгажэй паабяцае, будзе больш пераканаўчым. І гэта не было перабольшаньнем. Памятаецца, кілё варанай каштавала ў пераліку на валюту пяць даляраў, а заробкі маглі быць дваццаць-дваццаць пяць і нават менш. Народ літаральна стагнаў – дайце харчоў, ежа спачатку, усё астатняе потым! Дзяржаўныя СМІ і гаваруны ў парлямэнце старанна падлівалі алею ў вагонь: вось да чаго давялі так званыя незалежнасьць і «родная мова», у Савецкім Саюзе ўсё было ў ажуры з дружбай народаў і з працай!\nНе зважаючы, што ўдзельнічалі ў выбарах і галава калгаса-мільянэра і старшыня саўміну, усім было ясна, што ім па красамоўству далёка да таго, хто цяпер дваццаць гадоў не пакідае свайго начальніцкага крэсла. Ён літаральна загіпнатызаваў народныя масы. Наіўнай выглядала спроба БНФ пераступіць цераз сябе: на плякаце кандыдата партыі зьявілася «з рога ўсяго многа» – колцы паўвэнджанай, боханы, іншыя харчы. Але выбаршчыкі ня верылі – проста паводле Станіслаўскага. Што ім карцінкі няшчырыя, калі няма салодкіх абяцанак? Калі ты ня лічыш правільным ставіць каўбасу на першае месца, думаць толькі пра яе, то як ты спадзяесься змусіць іншых паверыць, што «накарміць народ» – для цябе задача нумар адзін?\nСтаршыня прыгараднага «Прагрэсу» Дубко прымеркаваў да выбарчай кампаніі адкрыцьцё харчовай крамы ў Горадні, зь перапоўненымі вырабамі калгаснага каўбаснага цэху вітрынамі. Падзейнічала. Сабраўся натоўп, які ахвотна падпісваўся за ўдзел Дубко ў выбарах. Але гэта быў лякальны посьпех. Галоўным быў тэлевізар: народ сядзеў перад экранам, з пляшкай на стале, з кількамі ў бляшанцы або й зусім зь «лівэркай». Цяпер на сэсіях «ціш ды гладзь», а тады адбывалася прамая трансьляцыя. Народ пляваўся, але калі канстытуцыю прымалі і для прэзыдэнта ў ёй «рамку» пакінулі ўпершыню, тады цікавасьць паявілася глядацкая, інтрыга. Самым актыўным у тэлевізары быў Лукашэнка, ён і скарыў сэрцы і душы.\nНе адразу, але каўбасы стала колькі захочаш. Праўда, уздыхалі ўсё пэнсіянэры і цяпер уздыхаюць, што вітрыны хай поўныя, але цэны «кусачыя». І гарэлкі, дарэчы, сёньня – хоць заліся, а да выбараў прэзыдэнцкіх, нагадаю, не хапала. Сацыяльная рэкляма пра «чарку і скварку», што зьявілася пасьля перамогі Лукашэнкі і абурыла прайграўшы бок, мела аднак сапраўды глыбінны зьмест. Яна магла б мець посьпех і на выбарах у 1994-м дакладна! Бо яна каранямі з таго часу.\nЧаму чарка і скварка былі ўвасабленьнем патаемных жаданьняў беларусаў? Калі пагаршалася жыцьцё, заўжды хацелася выпіць, закусцы надавалася другарадная роля. Не хапала вечна выпіўкі, вось праблема, на закуску не зважалі асабліва. А тут табе, калі ласка: ёсьць цяпер чарка, ёсьць і да чаркі. Папросту як у песьні сталінскай «Бывайце задровы, жывіце багата». Праўда, цяпер яны зраўняліся ў цане: у сэнсе – бутэлька і кіляграм варанай. «Парытэт».\nЧую ў краме мужчынскі голас: «Водочка почём у вас самая дешёвая? А местная, «Золотой урожай», сколько стоит?» Паварочваю галаву: сівы чалавек пытаецца. Гарэлка робіць голас маладжавым. Але выходзіць, што за самую тандэтную пяць баксаў заплаці ўсё роўна. Крыху лепшая каштуе цяпер як у Польшчы, куды некалі вазілі гарэлку гарадзенцы. Назад везьлі каўбасу, таньнейшую ў палякаў.\nАле затое ў нас цяпер самая вялікая, гіганцкая: два батоны «доктарскай» па тры мэтры! Каб не яна, год пачаўся б зусім млява, прамоклыя елкі ў лужынах на пляцах не ствараюць сьвяточнага настрою. Мужчына з бутэлькай чарніла каля касы жаліцца прадаўшчыцы ў краме на Дзяржынскага, што няма сьнегу і марозу. Больш сапраўдным, як абяцаюць сыноптыкі, будзе гэтак званы стары Новы год. Інакш як і не было сьвяточных дзён, прайшлі, можна сказаць, у рабочым парадку, будзённа.\nДай Бог, каб Новы быў лепшым, чым мінулы! Каб не было больш вайны супраць сьвіней, а значыць супраць собскай каўбасы і сала. Яна парушыла лагодную ідылію «чаркі і скваркі», у пэўным сэнсе замяняльніка нацыянальнай ідэі, пра якую раптам узгадала днямі начальства.\nЧаму гарэлка і каўбаса, безь якіх, канечне, ніяк, нам больш не смакуюць, як некалі? Можа яны зрабіліся нарэшце проста звычайнымі прадуктамі, «як у нармальных людзей». Але тады з «нацыянальнай ідэяй» зараз давядзецца папацець. Можа «ананасы ў шампанскім» узгадаць? У «савецкім», само сабой. Ці ўсё ж хопіць мазгоў паставіць усё з галавы на ногі, каб гаварыць пра сэнс існаваньня нас, як менавіта беларусаў, а ня часткі фантомнага савецкага народу і не малодшых братоў «вялікага расейскага», «са знакам якасьці»?


Як прымяняць репейное алей з чырвоным перцам для росту бароды? Рэцэпты і рэкамендацыі | Мужчынская Берлога\nВы ведаеце, чаму пачаўся бум сярод мужчын на репейное алей? Уся справа ў жаданні мець шыкоўную бараду.\nЯшчэ некалькі гадоў таму моднікі аддавалі перавагу Змагайцеся жаночыя сэрца лёгкай няголенасцю (шчаціннем). Сучасныя ўгоднікі аддаюць перавагу дагледжаныя акладзістую бародкі (эспаньёлкай, галівудская, руская).\nА што рабіць тым, у каго бедная расліннасць на твары? Звярнуцца да матухны-прыродзе за эфектыўным сродкам для росту валасоў.\nА дапаможа репейное алей c перцам, якое можа прымяняцца з іншымі дзейснымі інгрэдыентамі.\nУ чым сіла лапуховага алею з перцам?\nРепейное алей з перцам набірае ўсё большую папулярнасць сярод спажыўцоў.\nІ, у ліку прыхільнікаў незвычайнага пякучага сродкі за апошнія гады стала больш мужчын.\nІ выкарыстоўваюць яны репейное алей з перцам для бароды, паколькі вельмі хочуць мець густую расліннасць на твары.\nШалёная папулярнасць сродкі з'яўляецца вынікам атрымоўванага эфекту, а не рэкламнага ходу.\nНекалькі тыдняў сталага ўжывання лапуховага алею з перцам робіць бараду ў разы больш прывабнай.\nРепейное алей з перцам - гэта прадукт, які атрымліваецца з каранёў лапуха з даданнем пякучага гародніны.Ўжываецца метад алейнай экстракцыі, калі расліна настойваюць на адціску, а затым дадаюць другі інгрэдыент.\nАб яго ўласцівасці складаюцца легенды, не менш. Але праславілася пякучае алей сваім унікальным уласцівасцю стымуляваць рост валасоў.\nЯк гаворыцца, бач у корань, у ім-то і ўтрымлівацца патрэбныя для валасоў элементы, а менавіта:\nвітаміны (А, С, Е, Р, групы В);\nмінералы і мікраэлементы;\nнасычаныя кіслаты (сцеаріновая, олеіновая, пальміціновая);\nДзякуючы свайму "ударнаму" тандэму репейное алей з перцам станоўча ўплывае на любую расліннасць, у тым ліку:\nзмагаецца з шелушенное і раздражненнем эпідэрмісу;\nнадае валасінкам здаровы бляск;\nдапамагае падтрымліваць акуратную форму;\nсілкуе валасяныя цыбуліны;\nстымулюе рост валасоў.\nНіякай народны рэцэпт не дапаможа, калі прычына дрэннага росту бароды ці яе адсутнасці звязаная ўнутранымі праблемамі арганізма. Гарманальныя парушэнні ці сур'ёзныя паталогіі жизнеобеспечивающих органаў патрабуюць медыкаментознага лячэння.\nРепейное алей з перцам - прыродны вітамінна-кіслотны кактэйль. яно сілкуе скуру, аднаўляе валасы, актывізуе абменныя працэсы і рэгенерацыю. Усё гэта трэба для росту бароды.\nНу а зараз, галоўнае - репейное алей з чырвоным перцам для бароды, як прымяняць і ці ёсць супрацьпаказанні яго выкарыстання?\nПякучае репейное алей - натуральны прадукт, таму практычна не мае супрацьпаказанняў. Сродак нельга выкарыстоўваць пры індывідуальнай непераноснасці.\nГэта тычыцца чыстага прадукту. Варта ўлічыць, што перац у некаторых выклікае моцна раздражненне, не кажучы ўжо пра іншых непрыемных рэакцыях. У гэтым выпадку можна выкарыстоўваць чыстае репейное алей, без дадаткаў.\nСучасныя вытворцы могуць дадаваць у склад сродку іншыя кампаненты, напрыклад отдушкі або ўзмацняюць дзеянне кампаненты. Таму пры куплі ўважліва вывучыце гэты пункт на этыкетцы. Перавага лепш аддаць 100% натуральнаму прадукту.\nТаксама не варта злоўжываць цудоўным сродкам. Ня трэба расходаваць яго літрамі, досыць некалькіх кропель.\nКалі вы не давяраеце вытворцам, можна вырабіць репейное алей самастойна. Тады ў ім сапраўды не будзе ніякіх прымешак.\nДробна нашаткуйце 3 арт.лыжкі кораня лапуха і заліце аліўкавым алеем, дадайце дробку пярцовага парашка. Зелле схавайце ў цёплае прыцемненае мястэчка на суткі. На наступны дзень пракіпяціце алей (паўгадзіны) і дайце яму астыць. Працадзіце ў шкляны тару.\nУсе лаўры дасталіся першаму інгрэдыентамі - лапуховага алею, а як жа другі "удзельнік" народнага рэцэпту? Чырвоны перац - гарачая штучка. Яго жгучесть на карысць тым, хто марыць пра не менш "пякучай" для жаночых сэрцаў барадзе.\nГэты прыродны прадукт прымушае паскарацца крывацёк. Кантакт перцу са скурай выклікае паленне. Ён выступае каталізатарам прытоку крыві. Працэс актывізуе абменны рэчываў, у выніку якога валасяныя цыбуліны атрымліваюць больш харчавання. Таму репейное алей з перцам ў разы больш эфектыўна чыстага прадукту.\nТакім чынам, алей для бароды сваімі рукамі рэцэпт:\nрепейное алей - 4г;\nдробка перцу чырвонага.\nЗмяшайце інгрэдыенты і нанёс на шчокі і падбародак - зону росту бароды. Максімальны час дзеяння - паўгадзіны. Затым сродак трэба змыць цёплай вадой, ніякага мыла. Працэдура дасць эфект, калі яе праводзіць тройчы ў тыдзень.\nМожна выкарыстоўваць свежы струковы чырвоны перац.Змяшайце нарэзаны перчык з репейным алеем (1:10). Настойвайце сродак тыдзень, а затым ужывайце па той жа схеме.\nМаскі з репейным алеем і перцам нельга рабіць больш за паўгода. Пасля гэтага тэрміну неабходна зрабіць перапынак на некалькі месяцаў. А затым пры неабходнасці пачаць курс зноўку.\nКалі хочацца ўзмацніць эфект дадайце да пякучым дуэту трэці элемент - касторовое алей. Яно ўзмоцніць дзеянне репейного экстракта. Змяшайце ўсе кампаненты ў роўных долях. Ўжываць па той жа схеме.\nНаносіць алей трэба на праблемныя зоны, і пажадана зверху наляпіць плёнку і абматаць шалікам, што б у патрэбнай вобласці стварыць парніковы эфект і палепшыць дзеянне алею.\nНаносіць незалежна ад складу трэба выключна на праблемную зону. Ня трэба абмазваць алеем ўвесь твар на ўсялякі выпадак. Для ўзмацнення яе дзеяння можна наклеіць зверху плёнку ці чым-небудзь абматаць. Гэта створыць парніковы эфект.\nУ працэсе прыгатуйцеся да пачуцця палення на скуры. Пасля такой працэдуры вы будзеце нагадваць рака з-за чырвонага асобы.\nКалі рост барады на пачатковай стадыі, паспрабуйце масаж. Ён дапаможа стымуляваць рост валасоў.\nМасажныя руху таксама ўзмацняюць крывацёк і дапамагаюць абудзіцца валасяным цыбулін.\nпростыя масажныя маніпуляцыі зручна выконваць падчас ранішняга туалета:\nразагрэйце репейное алей з перцам (1 ч. лыжка) на вадзяной лазні;\nпамыйце твар з мылам ці пратрыце ачышчальным ласьёнам;\nапусціце пальцы ў алей;\nпачніце масажаваць з зону падбародка ў бок вушэй;\nвыкарыстоўвайце слізгальныя падоўжныя руху;\nзавершыце масаж паляпванне;\nРуху не павінны расцягваць скуру, павінен быць эфект націскання. Калі выконваць няхітрую маніпуляцыю штодня па 10 хвілін, праз месяц ўбачыце вынік у выглядзе густой бароды.\nГлядзіце на відэа: як выкарыстоўваць репейное алей з чырвоным перцам для росту бароды.\nКалі па нейкіх прычынах вы не хочаце выкарыстоўваць репейное алей, апрабуйце лекавыя прэпараты і касметычныя сродкі для паскарэння росту бароды: Генеролон, Миноксидил, Шевелюкс, Алерана, Professional Hair System.\nПачым народныя рэцэпты?\nНародныя рэцэпты папулярныя не толькі сваёй эфектыўнасцю, але і даступнасцю. Не трэба марнаваць буйныя сумы, каб вырасціць шыкоўную бараду.\nалей репейное для падрыхтоўкі (100 мл) - ад 38 рублёў;\nперац чырвоны молаты для падрыхтоўкі (20 г) - ад 15 рублёў;\nгатовае алей репейное з чырвоным перцам (100 мл) - ад 42 рублёў.\nКанчатковая кошт залежыць ад вытворцы, складу сродкі, палітыкі прадаўца і рэгіёну пражывання. Прыведзеныя цэны арыентаваны на Маскву і Санкт-Пецярбург. У Усходніх рэгіёнах кошт лапуховага алею вышэй у сярэднім на 7 рублёў. Максімальны кошт - 200 рублёў.\nЖыццё да лапуховага алею з перцам і пасля яго\nРэгулярнае ўжыванне лапуховага алею з чырвоным перцам для бароды і вынік - на твар.\nПра гэта кажуць і водгукі ўладальнікаў густых бародак, якім давялося пазмагацца за сваю мару.\nУ сетцы дастаткова фатаграфій да выкарыстання лапуховага алею з перцам і пасля.\nТаксама можна пагутарыць з карыстальнікамі на трымціць тэму - як атрымалася справакаваць рост бароды.\nФактам застаецца тое, што прымяненне лапуховага алею з перчыкам для бароды адназначна ідзе на карысць.\nНа малюнках, прадстаўленых у канцы раздзела, добра відаць, што расліннасць у зоне росту бароды стала гушчы. А сама бародка выглядае больш акуратна і валасы сталі здаравей.\nЗвярніце таксама ўвагу, што пасля курсу масак з репейным алеем і перцам у некаторых зніклі прышчыкі і вугры. Гэта яшчэ адзін эфект расліннага сродкі.\nДзяўчыны таксама актыўна ўдзельнічаюць у абмеркаванні барод сваіх мужчын. Яны адзначаюць, што барада стала мяккай і прыемнай навобмацак. Хтосьці нават зайздросціць яе бляску.\nНа фота прадстаўлены вынікі выкарыстання лапуховага алею з чырвоным перцам для росту бароды: да і пасля\nКалі ты не лапух, то паспрабуй змагацца з дрэнным ростам барады і залысінамі на ёй. Для гэтага як раз спатрэбіцца корань лапуха і чырвоны перац.\nСкажы сваёй барадзе - так, і купі репейное алей з перцам або зрабі яго сам. Запусці месячны курс сыходу за сваёй барадой і ўбачыш вынік. Сыход не толькі дзяўчыны любяць.\nГлядзіце відэа: Лагман на сподзе на мангале. Рыхтуем дома самі\n← Прафесійны інструмент для стрыжкі бароды: трымер Moser 1574\nНавошта мусульмане адрошчваць бараду і чаму ў індзейцаў не расце барада? →\nНестандартныя метады галення: галенне небяспечнай брытвай\nНа якой руцэ носяць гадзіны мужчыны: ці можна на правай руцэ?\nЛепшыя мужчынскія шампуні ад выпадзення валасоў


ЛІПЕНЬСКІ ПЕРЫЯД | Заря над Бугом\nСёлетняе лета дзівоснае і непрадказальнае ў Прыбужжы. На пытанне, якую тактыку прымяняюць у СВК “Астрамечава” на жніве, кіраўнік гаспадаркі Аляксей Скакун адказаў:\n— Сялянскую. Чакаем ад расы да гразы….\nДажджоў і навальніц за апошні час сапраўды не пералічыць. У “Астрамечаве” самае вялікае па плошчы хлебнае поле раёна і менавіта яго ўклад у прыбужскі каравай найбольш значны. У былыя гады ўжо напрыканцы ліпеня тут вызначаліся лідары жніва па ўсіх намінацыях спаборніцтва. Не стаў выключэннем і гэты год. “Ізюмінка” ў тым, што наперад выйшлі не “зубры-камбайнеры”, а зусім маладыя, пачынаючыя толькі экіпажы. Такія, напрыклад, як Хоміч – Малахвей і Панько – Піліпчук.\nУ мінулым годзе Фёдар Фёдаравіч Хоміч упершыню ўдзельнічаў на жніве ў якасці камбайнера. А да гэтага 15 гадоў працаваў шафёрам. Канешне, выступаць у новай ролі было няпроста, але справіўся. Болей таго – прызначылі сёлета старшым камбайнерам. І яшчэ адна значная рыса: у памочнікі да сябе Фёдар Фёдаравіч запрасіў Юрыя Іосіфавіча Малахвея, вадзіцеля аўтобуса, які раней ні разу не ўзнімаўся на мосцік камбайна.\n— Давялося вучыцца па-новаму, — усміхаецца Юрый Іосіфавіч. – Усю зіму і вясну хадзіў на курсы.\n— Ніколькі! Тым больш, што на аўтобусе і зараз працую. Камбайнерам я толькі на ліпеньскі перыяд…\n— А што ж прымусіла пайсці на камбайн?\n— Новая цікавая справа.\nАдзначым, што ў экіпажы працуюць маладыя па стажу камбайнеры, але затое вадзіцелі першага класа.\nІ Хоміч, і Малахвей прайшлі добрую жыццёвую школу, абодва ў час службы ва Узброеных Сілах удасканальвалі сваё прафесійнае майстэрства не проста ў агульным вайсковым страі, а, менавіта, за “баранкам”, адзін – у невялікім гарадку Мар’іна Горка, другі – у сталіцы рэспублікі.\nСярод маладзёжных экіпажаў наперадзе ідуць Павел Панько і Міхаіл Піліпчук, старшаму камбайнеру зараз 28 гадоў, а камбайнеру – усяго 20. Галоўнае, што хлопцы ведаюць і любяць справу, за якую ўзяліся. Павел звычайна працуе на трактары “Джон Дзір”. У мінулым годзе разам з напарнікам Андрэем Новікам намалацілі больш за 1500 тон зерня, так што вопыт ёсць. А студэнт чацвёртага курса Пружанскага аграрна-тэхнічнага коледжа Міша Піліпчук вырашыў вытворчую практыку правесці за штурвалам “Палесся” – 1218. Два гады таму ён ужо быў на гэтай пасадзе ў экіпажы Івана Піліпчука на “Кейсе”, так што нікому пачынаць з нуля не прыйшлося.\nЛіпеньскі перыяд кароткі, але напружаны. Нягледзячы на частыя праліўныя дажджы, менавіта цяпер у СВК “Астрамечава” пачынаецца сапраўдная, вызначальная барацьба за лідарства на жніве – 2011.\n— Дык якой жа тактыцы аддаеце перавагу? – пытаемся ў камбайнераў.\n— Не глядзі, каб скора, а глядзі, каб добра, — амаль у адзін голас адказалі механізатары. – Хлеб лічы не ў полі, а ў млыне.\nТакая сялянская праўда.\nКомментарии к записи В Беларуси осталось убрать 12,1% площадей зерновых отключены


Jinja рафтынг 2016/2017\nУключыце уяўленняў чытача Плыт дзікай Ніла\nАпублікавана by Cassandra Shaw, Writer\nКраіна: Уганда Вопыт\nГэта было позна раніцай у Jinja, Уганда, калі нашы ракі Ніл рафтынг кіраўніцтва першы падпяразаны з "белай вады наперад!" Нягледзячы на тое, як раз вучылі ўрок у DOS і Этыкет рафтынг, мой розум пайшоў зусім пусты, і мая цела цалкам здранцвела.\nАж да гэтага моманту, думаў, што мы былі б верхам ўніз некаторыя з міроў найбольш клапатлівым парогі ракі Ніл рафтынг нават не прыходзіла мне ў галаву. На шчасце, я быў не адзін, ніхто, акрамя кіраўніцтва, ніколі не быў па рацэ раней. Наш страх быў інтэнсіўным, і да траплення першай парогі, атмасфера на лодцы быў электрычны.Незалежна ад нашых боязі, плыт выраслі наперад у моцнае працягу, і мы раптам у глыбіні выбуху злавацца белая вада. Гэта быў не лянівы ракі Ніл, што я даведаўся пра ў школе. Гэтая вада закрычаў Ніл сплаў па рацэ, і пена распыляецца ў паветра, як хутка рухаецца вады ўпаў на вяршынях рэк скалістыя зубы. Сцены з вады літаральна стаялі на нашым шляху. Няма месца для нервовасці, што прыйшоў час вёслы! Нашы ракі Ніл рафтынг кіраўніцтва раўнуў яго загаду, і ў складзе групы мы зрабілі ўсё магчымае, каб слухацца. Мы павінны зрабіць што-то правы, паколькі ў адрозненне ад іншых груп, што ішоў наперадзе нас, усё ў нашым плыце ўдалося застацца па-за гэтага напою.Запоўненыя з адрэналінам, і рады, што мы зрабілі яго жывым, мы хутка адзначалі наша выжыванне ад ракі Ніл рафтынг. Мы былі гатовыя да нашай наступнага выпрабаванні; толькі 15 парогаў і ледзь менш як 30 кіламетраў, каб пайсці!\nРакі Ніл рафтынг Фотаздымкі\nКалі лепш за ўсё ехацьна рацэ Ніл рафтынгХоць ва Усходняй Афрыцы, кожны турыст, што я натыкнуўся працягваў казаць аб тым, як захапляльны Уганда. Хоць наведванне гэтай краіны не было часткай майго першапачатковага маршруту, я ў рэшце рэшт, я ўзяў іх радам, і пайшоў у невялікім мястэчку Jinja. Каб быць сумленным, яна, верагодна, лепшым рашэннем я зрабіў на ўсю паездку.Jinja з'яўляецца домам для сплава ракі Ніл, які можа пахваліцца парогі вышэй, чым клас 5 і 6; 5-га класа самы высокі можна законна зрабіць на камерцыйнай аснове. Назва вобласці таксама стала сінонімам іншых экстрэмальных прыгодаў спорту. Некаторыя людзі нават называюць горад, як крайняя спартыўнай сталіцы Усходняй Афрыцы. Апроч ракі Ніл рафтынг, наведвальнікі могуць адправіцца ў паход, паходы, катанне на байдарках, і горных роварах.Jinja і яго наваколля з'яўляецца адным з самых незабыўных месцаў прызначэння я калі-небудзь быў, і я вельмі рэкамендую яго іншым. Гэта бяспечна, яго пейзажы цудоўныя, людзі карысныя і дружалюбныя, і яе характар з'яўляецца тое, што зусім унікальны характар. За межамі горада-цэнтра, некаторыя з навакольных вёсак складаюцца з хацін саламяны дах, і амаль усе зялёнае.Нягледзячы на блізкасць да экватара, Jinja можа пахваліцца прыгожай круглы год надвор'е з-за яго падвышанай вышыні. Тыповы дзень складае каля 28 ° C і прыемным. Ніл вады выпускаюць праз плаціну ГЭС электрычная, так парогі з'яўляюцца сталымі і нязменнымі ад сезону да сезону.\nКаэфіцыенты N 'заканчваеццаНягледзячы на папулярнасць сярод абласцей свету кроквы шырокі, урад Уганды устаноўлены для завяршэння новай плаціны і электрастанцыі на Буджагали Фолс ў 2011 годзе. Калі скончылі, праект закліканы паводкі шмат дзікіх парогаў гэтай ракі. Такім чынам, калі наведванне гэтага заклікі ракі рая на цябе так, як гэта зрабілі са мной, то вам лепш рухацца хутка! Ніл неверагодны досвед, адзін, што вы знойдзеце вельмі цяжка забыць.Транспарт у гэтай галіне Уганды з'яўляецца простым, і даступным. Большасць людзей выкарыстоўваюць бароў бароў's (таксі матацыкле), каб абыйсці. Усё, што вам трэба зрабіць, гэта град кіроўца, дамовіцца аб цане, скакаць на спіну, і яны будуць вас туды, куды вы хочаце адправіцца.Як дабрацца да Jinja гэта крыху больш складана. Хоць аўтобусы ходзяць рэгулярна ад большасці буйных гарадоў, яны не гэтак надзейныя, як хацелася б спадзявацца. Лепшым варыянтам можа быць, каб прыйсці ў Кампале і праз ўзяць бясплатны аўтобус, што даследчыкі Backpackers прапануе сваім гасцям.Як гэта зараз, у дзень паездкі ўніз па Нілу доўжыцца каля 30 км, і ўсталюе вам назад каля $ 125 ЗША. Гэта танна ў цане, і ўлічваючы, што вы атрымаеце поўную дзён варта адрэналіну, дэкарацыі, і харчаванне, варта кожнага пені.\nХоць Ёсць іншыя варыянты пражывання, я застаўся ў Даследнікаў Backpackers якіх было камфортна, зручна і вельмі даступным.\nПошук звыш 900000 прапаноў ад больш за 30 гандляроў. Кніга праз Expedia, Travelocity, Hotels.com, Booking.com, гатэляў і вэб-сайты папулярных гасцінічных сетак. Colline Hotel Limited\nColline Hotel Limited з'яўляецца зручным месцам для прыпынку для бізнесу і адпачынку. Colline Hotel Limited абслугоўвае сем'ям з дзецьмі прапануюць ... 32 міль\nAnkrah Foundation Limited размешчаны ў 20 хвілінах хады ад горада сэрцам і прапануе экскурсійнае бюро і бясплатны Wi-Fi. Курорт ... 32 міль\nСтварэнне імгненных локшына рамэн дома не надта цікава, але наведаць Momofuku Андо Імгненнае Ramen музей у Асацы, Японія і зрабіць іх возьме на зусім іншы вопыт. Тут Вы атрымліваеце стаць часткай імгненнага плячэй працэс прыняцця, справа ад нуля. Гук цікава? Ну вось вы самі сабе кухары, праектаванне новых любімая локшына і эксперыментаваць з рознымі густамі. Momofuku Андо Імгненнае Ramen музеі прадстаўлена шырокая калекцыя імгненны плячэй прадаюцца на працягу стагоддзяў. З ўпаковачныя матэрыялы тыпу імгненнага локшына, усё на дысплеі. Хаця ...2297 міль.\nРакі Ніл рафтынг Відэа\nУсходняя Афрыка Multi Даведнік па краінах Lonely Planet\nПадарожжы з жыцця: 500 з найвялікшых Экскурсіі свету\nJinja, крыніца ракі Ніл - TravelHemispheres.com\nАфіцыйны сайт Пасольства Рэспублікі Уганда\nСардэчна запрашаем у UgandaTourism - Ugandatourism.org\nДзікія на Ніле ва Угандзе - NYTimes.com (newspaper)\nНіжэй прыводзяцца самыя апошнія каментарыі зробленыя на Twitter для "Ніл рафтынг":


Вырашанае шчаслівы трус\n1 год 4 тыдняў таму #1118 by стары Джон\nЯк падказвае маё імя карыстальніка я над 60. Мой рэальны свет лятучых досвед быў даўно ў Бурундук і Vickers Varsity. Я пачаў палёт Siming некалькі 16 гадоў таму з FS стогадовага палёту і ПК ад свету ПК. На працягу многіх гадоў я выдаткаваў цэлае стан на праграмнае і апаратнае забеспячэнне, назаўжды імкненне да рэальнасці. Цяпер у мяне ёсць верх сярэдняга дыяпазону ПК ад Chillblast. Oculus VR і ORBX дэкарацыі. Мой кампутар быў набыты ў ліпені 2017 і прыйшоў з Windows, 10. Затым я паставіў FSX СТіМ. Усё гэта ўжо было ў пагоні за лятаючы адзін канкрэтны самалёт. Дуглас DC3. Just Flight Легенды палёту амаль дасканалая, так як я жыву ў Лінкальншыр недалёка ад RAF Конингсби і бітвы за Брытанію Мемарыял палёту і Дакота ZA947. Я таксама рэгулярны наведвальнік Даксфорде як у рэальным свеце і Siming свет. Існуе выдатныя бясплатнае, які мае магчымасць авіяшоў, так што я магу лётаць побач з лятучай крэпасцю Салі B '. Усё добра ў маім свеце, але тут ідзе вялікі выбух. FSX пара вырашыла, што не будзе гуляць добра з Windows, 10. Так што мне прыйшлося сціснуць зубы і пераключыцца на P3D V4. Тут прыходзіць Доунером Легенды палёту DC3 не будзе загружаць у P3D. І ці не будзе бясплатныя Duxford. Так што знайсці свой C47 з'яўляецца абсалютнай знаходкай. Яна ідэальна падыходзіць, я павінен ведаць, як я быў на борце рэальнай Дакоты. Добра, што няма ніякага паху. Але як мага бліжэй да рэальнасці, як сім можа атрымаць. Мае толькі крытычныя заўвагі, не чапляецца, з'яўляюцца гукам або адсутнасці яго для перамыкачоў і паліўных помпаў і мінусаў выкліку. Я лётаю дэсантнік і спадабаўся б у RAF колеру. У наступным годзе ў рэальным свеце будзе Дакс над Нармандыі скінуўшы парашутыстаў на Нармандыі пасадкі. Я, вядома, буду лётаць сім версію. Я таксама спадзяюся атрымаць паездку ў Дакоце. Але яшчэ раз дзякуй за гэтую фантастычную Дакоту, для якіх я б з задавальненнем заплаціў.\nДжон Caselton (Old John)\n1 год 4 тыдняў таму #1119 by rikoooo\nДзякуем Вам за добрае ўвядзенне. Мы рады, што вы можаце купляць C47 без якіх-небудзь праблем. Сардэчна запрашаем на форум.\nЧас стварэння старонкі: 0.254 секунд


Кузьма Чорны. Звяга\nКаваль Антон Рубановіч стаяў паміж натоўпам і сталом, за якім быў прэзідыум сходу. Ён стаяў, як бы ад нейкага непаразумення, растапырыўшы рукі, сам высокі, чарнявы чалавек, чорны ад куродыму, босы, у калісьці жоўтых галіфэ, у непадпяразанай старой рубашцы з кішэньмі на грудзях. Сход канчаўся.\n— Здаецца, усё? — сказаў старшыня сходу.\nЯшчэ старшыня не скончыў гэтай фразы, як каваль, з нейкай пагардай ва ўсіх рысах твару, заявіў:\n— Не, не ўсё.\nУсе бачылі кавалёву ўзбуджанасць, і ўвесь сход адчуў, што каваль зараз скажа нешта важнае.\n— Чаму дагэтуль справу не перадалі ў пракуратуру?— запытаў каваль.— Акт рэвізійнай камісіі ёсць, што дзесяці пудоў ячменю з калгаснага свірна няма. А чаму гэты акт ляжыць сабе спакойна?\n— Ну, можа чый-небудзь сват ці кум з’еў гэты ячмень,— яшчэ з большай пагардай, як у каваля, падаў голас Жывіцкі, не адрываючыся ад сцяны, да якой стаяў прыпёршыся плячыма. Але калі каваль аж тросся, калі гаварыў, дык гэты гаварыў спакойна і павольна. І ў гэтай спакойнасці гучаў сарказм.— Таксама чатырох хамутоў няма. Дзе яны? — скончыў ён.\nЛёгкі гул прайшоў па натоўпу.\n— Гэта праўда,— падаў голас гарбаносы Валодзя.— Справу з ячменем трэба расследаваць. Таксама ў нас ходзяць гутаркі, што ў нашым калгасе ёсць былыя элементы — дыяканы там і іншая шваль... Усё высветліць трэба.\nІ, сказаўшы гэта, гарбаносы Валодзя вылез наперад. Адразу відаць стала, што гаварыў ён горача: твар узбуджаны, вочы блішчаць, кепка служыць казырком не над ілбом, а над вухам, і гарбаты нос аж, здаецца, варушыцца. Шчака ў яго была падвязана хустачкай.\nАле доўга ён не стаяў наперадзе: ён адно бліснуў перад натоўпам, паказаўся перад усімі і зноў апынуўся недзе ў гурце.\nПачаўся гармідар. Гарбаносы Валодзька горача гаварыў дзесьці ў натоўпе, пасля ўжо зусім яго не чуваць стала. Хтосьці нават заўважыў, што ён зусім пайшоў са сходу. Ён такі і сапраўды пайшоў з выглядам чалавека, які ўсё сказаў, сказаў добра, а калі яго не паслухаць, дык гэта пойдзе толькі на кепства людзей, з якімі ён меў справу.\nДзесьці ў сярэдзіне натоўпу павольны і сталы голас даводзіў усяму свету, што «яшчэ перад нямецкаю вайною ён быў справіў сабе варшаўскі плуг, і глядзеў ён гэтага плуга гэтак, што ён быў зусім яшчэ як новы, адно што мясцамі пазлізваўся і дышаль нешта выкручвацца пачаў». Другі, шпаркі, як барабан, голас даводзіў, што плуга да плуга не прыраўнуеш, што «плуг можа быць куплены перад вайною і дажыць да калгаса, а другі плуг і паўгода не вытрымае, раз ён на тандэт зроблены. А раз ён гэтакі, дык карысць з яго невялікая». Гэтую несусветную праўду чалавек пачаў даводзіць канкрэтнымі прыкладамі. Каб лепей давесці, ён выпхнуўся наперад.\nВыгляд у яго быў нейкі лямцаваты. Сукаватаю палкаю ён забаўляўся ў руках, як дзіця цацкаю, кудзеля з вопраткі выбівалася адусюль. Барада, даўгі нос, і ўсё раз-пораз пачмыхвае носам.\n— Францкевіч, слова хочаш? — закрычаў яму старшыня.\n— Не, якое слова, нашто яно мне! Я толькі хачу сказаць, што ён там пра плужок гаворыць. Дык гэта факт.\n— Які факт?\n— Вы не верыце? Тфу! (Ён не толькі чмыхаў, але і паплёўваў сабе пад ногі, суха і дробна.) — Плуга да плуга не прыраўнуеш.\n— Да якога плуга, прычым тут плуг?\n— Я вам скажу, тфу, тфу, што Хурсаў зяць, нябожчык Кандыбовіч, таксама быў купіў сабе перад вайною аршаўскага плуга, дык закаяўся. А от што Сяргей гаворыць, дык тут... тфу, тфу...\nНіхто ўжо яго не слухаў, але ён гаварыў, забаўляючыся сукаватаю палкаю. Гэта быў адзін з тых гаваруноў, якім ад усіх тых спраў, якія тут так цікавяць людзей, не было ні холадна, ні горача: «Куды людзі, туды і я, нашто мне канешне раней за бацьку ў пекла лезці». Так можна было з першага разу падумаць, гледзячы на гэтага чалавека. Пакуль старшыня сцішваў людзей, ён такі паспеў дагаварыць пра нейкі там Кандыбовічаў даваенны плуг. Паспеў таксама ўпікнуць нейкага за нейкія дваццаць два, «а можа нават і ўсе дваццаць тры» (дакладна не было падлічана) калівы тытуню, успомніць, як «пры немцах яшчэ нейкія канакрады ўтапілі пад нейкім мостам нейкага амерыканца», і шмат чаго іншага нагаварыў бы яшчэ гэты чалавек, каб нарэшце не сціхлі ўсе. Чалавек, які выпадкова трапіў бы на сход, мог бы з першага разу падумаць, што гэты чалавек вельмі вялікі практык, вельмі ўсё і разумна ведае і да ўсяго можа сказаць патрэбнае слова.\n— Што ты рабіў у горадзе? — запытаў старшыня ў каваля.\n— Рабіў, што траплялася. Брук масціў, печы мураваў, а пасля пры кавалях быў. Давайце высветлім усё. Усё адразу павінна пайсці пад расследаванне: і дзе ячмень падзеўся з хамутамі і ці быў я за дыякана!\n— А нашто ты плугі паглуміў? — выразна прагуў голас.\n— Плугі? Якія плугі?\n— Колькі было за кузняю пад паветкаю запасных плугоў? Дзе яны цяпер?\n— Ды не будзь я Антон Рубановіч...\n— Можаш сабе і не быць.\nСтала зусім ціха. Справа ўскладнялася. Яна рабілася шматгранная. Гэта зразумеў лепш за ўсіх сам каваль Антон Рубаповіч. Дагэтуль ён яшчэ ўсё не прымаў блізка да сэрца гэтай справы, думаў, што гэта ўсё так сабе. А цяпер яму заняло дух, сціснулася і закіпела каля сэрца.\n— Які ж я дыякан,— закрычаў ён раптам,— калі я каталік!\n— Хто цябе ведае, ці ты каталік, ці ты японец. Ты прыйшоў да нас тады, калі рэлігія была выразна скасавана і больш нічога.\n— Ну, дык я давяду савецкай уладзе, што я каталік, а не праваслаўны,— злая ўсмешка прайшла па яго твары.\nІ стала ціха, а пасля зноў пачаўся гармідар. Пайшлі ў ход плугі. «Я прынёс у калгас плуг, ён ляжаў за кузняй пад паветкай. Дзе ён? Падай яго сюды!» Францкевіч успомніў раптам, што тытуню было не дваццаць два і не дваццаць тры, а дваццаць чатыры калівы. І пайшло бушаваць, гуляць.\n— Варшаўскі быў плуг, браткі мае... Варшаўскі, з гнутым дышлем...\nГэта млеў па варшаўскаму плугу той самы Сяргей, што з самага пачатку павёў гутарку пра плугі. Як і кожны слабавольны чалавек, ён, чым больш гаварыў пра гэты плуг, тым больш сам сабе паддаваў упэўненасці ў тым, што на яго баку праўда. Ён у гэтую хвіліну ўжо быў упэўнены, што яго пакрыўдзілі і пра гэта трэба ўсім давесці. З прычыны таго, што шмат хто тут хацеў штосьці сваё выказаць, слабавольнаму Сяргею прыйшлося пашукаць сталага і маўклівага слухача. Гэтакі слухач яму тут жа і нагадзіўся. Гэта быў маўклівы дагэтуль на сходзе чалавек. Ён стаяў пры сцяне, прыпёршыся да яе на ўсе плечы, і задуменна жаваў саломінку. Але гэтая спакойнасць, відаць, была толькі знадворная, бо часта ён выплёўваў з рота адкушаны драбок саломінкі гэтак горача, як можа рабіць чалавек толькі тады, калі ў яго недзе ў глыбіні галавы і сэрца ідзе нейкая работа. Здавалася, ён не слухаў, што гаварыў яму Сяргей. А той, стаўшы перад ім нейк бокам, усё тлумачыў пра варшаўскі плуг, ад хвалявання звяртаючыся ўсё да яго з яго прозвішчам: «Жывіцкі, Жывіцкі».\n— А ты думаеш, ты праўду гаворыш? — адарваўся раптам ад сцяны Жывіцкі.\nСяргей сціх на паўслове ад страшнага непаразумення.\n— Ты лухту вярзеш! Хто цябе падвучыў? Цябе ж, дурня, нехта навучыў. Прызнайся. Рубановіч плугі паглуміў? Якія ж гэта былі плугі? Гэта лом быў, а не плугі. Гэта пагнутыя кавалкі жалеза. Рубановіч з гэтага ламачча вырабіў падковаў і ўсе коні падкаваў. Ты шкадуеш свайго плуга? Які ён твой? Ён калгасны, і калгасу гэтакая надобіна не патрэбна. Ён пайшоў на тое, на што трэба было яго пусціць.\n— Калгасу брыдкі плуг не патрэбен,— лапатаў Францкевіч, пакручваючы ў руках сукаватую палку.\nСтаршыня сходу чуў усё, што сказаў Сяргею Жывіцкі. Разам з тым ён бачыў, як Сяргей, выслухаўшы Жывіцкага, раптам змоўк, нейк асеў, нават як бы збянтэжыўся. Значыцца, тут не такая простая справа! Яна павярнулася на святло новаю сваёю гранню. У яе рэчышча, што пачало ўжо ліцца ў адзін бок, урэзалася другая плынь. Вада закруцілася, як у віры, і тут не так проста знайсці на дне канцы і пачаткі. Да гэтай справы трэба падрыхтавацца.\nІ, спасылаючыся на позні час і на заўтрашнюю раннюю работу, ён прагаласаваў, каб адкласці далейшае вырашэнне справы на наступны раз.\nНарод рушыў па хатах.\nКаваль дайшоў да крайняй хаты.\nЁн узяўся за клямку незамкнёных дзвярэй. Як прычыніў дзверы, убачыў, што тут яшчэ не спалі. Праўдзівей кажучы, мусіць, тут людзям перабілі сон. Пасярод сянец на табурэце гарэла моцна прыкручаная лямпа. Сенцы ад гэтага святла былі чорныя. Тхнула аднекуль сенам. Каля лямпы стаяла на сподку соль і ляжаў недаедзены корч цыбулі. Гаспадар, з пакудлачанаю ад сну бародкаю, запушчанаю, відаць, толькі нядаўна, сядзеў у адной бялізне на калодзе перад лямпаю і круціў папяросу. Збоку стаяў услон.\n«Хацеў выспацца, дык не даюць»,— гаварылі ягоныя вочы. Антону Рубановічу здалося, што ён і зірнуў нават на пасцель пры сцяне, насупраць дзвярэй.\nВідаць было, што ён чагосьці захваляваўся, калі ўвайшоў у сенцы каваль Антон Рубановіч.\nЁн нейк адразу лізнуў языком па папяросе, уваткнуў у папяроснік, адной зацяжкаю прыкурыў ад лямпы, выкруціўшы раптоўна агонь і зноў укруціўшы, і абярнуўся да каваля.\n— Здароў, — аж гукнуў ён, патрасаючы яму руку.— Садзіся. На, закурвай.\nНізкая постаць яго жыла нейкім неспакоем. Напроці Антона Рубановіча ён стаяў, як ёрш — стрыжаныя пруткія валасы на галаве, ускудлачаны дзяркачык бародкі, валасатыя рукі; не зусім выбеленая, можна сказаць, суровая яшчэ бялізна; споднікі на адным мядзяным гузіку з двухгаловым арлом — ад старога салдацкага шыняля. Гэты гузік аж зіхацеў на ўвесь жывот.\nАнтон Рубановіч стаяў над ім, на галаву вышэй ад яго, без шапкі, у кучме чорных, як вугаль, прыклееных пасмачкамі да спацелага лба, валасоў, у кароткіх нагавіцах з прышытымі галіфэ, у непадпяразанай чорнай рубашцы.\nТрэці чалавек, што быў у сенцах, глядзеў на іх з кутка. Там ён успёрся локцем на разверненыя жорны без млёна; таксама босы, як і гаспадар сянец, невысокі ростам. Шапка ў яго служыла казырком набок, гарбаносы твар абвязаны быў тоненькай чорнай хустачкай. Ці не балелі яму зубы? На ім была камізэлька і не было пінжака. Як і тыя два, ён быў няголены. Так і відаць адразу — няма часу людзям: вельмі ж ідзе гарачая работа.\nКаваль, убачыўшы гэтага чалавека ля жарон, спачатку на момант збянтэжыўся, збялеў і закалаціўся. Пасля ляснуў сківіцамі і моцна, каб той чуў і бачыў, плюнуў. Гаспадар сянец усё гэта бачыў, і стала яму ніякава. Ці ён у чужыя справы не хацеў умешвацца, ці ён баяўся чаго, ці проста спаць хацеў і не было яму нічога да ўсяго гэтага? Ён спусціў вочы ўніз, і хоць папяроса яго гарэла, ён вельмі раптоўна заклапочана зноў стаў над лямпай без патрэбы прыкурваць.\nГэтак цяглася маўчанка нешта хвілін з тры. Чалавек, што стаяў пры жорнах, паспеў прысесці на хатні парог і ўздыхнуць стала і па-гаспадарску, з спачуваннем да ўсяго свету. Твар яго пры гэтым з’ехаў уніз, сабе ў ногі. І здавалася, што спачуванне да ўсяго, што толькі ёсць на свеце, сцякае ціха з яго твару — з вачэй, з носа, з рота і льецца па сенцах, лагодна і мякка.\nДзверы ў хату былі адчынены. Там было чорна: з сянец святло туды не даходзіла. Вялікая муха сонна гула над чалавекам на парозе.\n— Тфу, каб ты згарэла,— зазлаваў раптам гаспадар сянец.\n— Чаго ты? — ласкава заўважыў чалавек на парозе.\n— Чаго? — аж гукнуў нечакана ўсім гаспадар.— Махорка з папяросы на язык палезла. Гаркачэча ў роце.\nЁн сціх, адышоў да сваёй пасцелі і сеў на яе. Выгляд ён меў такі, што ўжо гатоў быў так сядзець і маўчаць хоць аж да дня. «Не даеце спаць, дык што я вам зраблю. Сядзіце. І я буду сядзець». Гэта ўсе і заўважылі, што не ад махоркі на языку ён злуецца.\nКаваль Антон Рубановіч не вытрымаў.\n— Нічога мне не зробяць. А калі зробяць, дык я да самага Сталіна дайду. І тады пазварочваю галовы ўсім гэтым работнікам. Але за што я цярплю? Сэрца не вытрымае.\n— Вытрымае,— ціхом абазваўся гаспадар сянец.\n— Не, не вытрымае сэрца! — закрычаў Рубановіч, падступаючы бліжэй да гаспадара.\n— Дык што ты мне крычыш? — зазлаваў гаспадар,— крычы ўнь каму.\nІ ён ткнуў пальцам на гарбаносага чалавека. «Згарыце вы, хоць падушыце адзін аднаго»,— гаварыў ягоны ўзлаваны позірк.\nГарбаносы чалавек раптоўна рушыў на сярэдзіну сянец. Калі ён стаў у святле, раптам відаць стала, што не такі ён на гады, як здаваўся, калі быў у ценю, зусім яшчэ малады.\n— Чаму гэта ён мне павінен крычаць? — спакойна здзівіўся ён, глянуўшы на гаспадара.\n— А чорт яго ведае каму. Я ведаю толькі, што не мне. Што вы маеце да мяне?\n— Слухай, Сяргейка, што ты злуеш?\nІ гарбаносы з выгляду яшчэ пасталеў. Адсунуў на край корч цыбулі і сам сеў на тое месца.\n— Чаго ты прыйшоў сюды? — глянуў раптам каваль Рубановіч на гарбаносага.\n— Чаго ты ад мяне хочаш?\n— А чаго ты ад мяне хочаш? Чаго ты тут трэшся?\n— А ты чаго тут?\n— Я прыйшоў туды, куды хацеў і куды мне трэба.\nІ каваль Рубановіч павярнуўся да гаспадара.\nГаспадар ускочыў з месца, захваляваўся, разоў некалькі драбнюсенька плюнуў, шмаргануў нагою аб другую калошу споднікаў, каб выцерці абплёванае месца, і тады твар яго адлюстраваў на сабе сапраўдную пакуту. Ён не ведаў, што гаварыць. Аж пабялеў, і губы задрыжалі.\nКаваль адступіў назад і акінуў вокам іх абодвух. Ён нейкі спакойны цяпер стаў, нават штосьці падобнае да ўсмешкі прамільгнула ў яго на твары.\n— А ведаеш што,— сказаў ён вельмі спакойна гарбаносаму чалавеку,— калі я толькі што быў увайшоў сюды, дык ты збянтэжыўся. Чаго ты быў спалохаўся?\n— Я чаго спалохаўся?\n— Гэта ты пасля ўжо напусціў на сябе смеласці.\n— Чаго ты да мяне чэпішся? Чаго мне цябе баяцца?\n— Ты добра ведаеш і сам.\nГэтак яны гулялі ў перакідку словаў, фальшыва паглядаючы адзін на аднаго. Але гарбаносы не вытрымаў:\n— Воўк сабакі не баіцца, але звягі не любіць.\n— Гэта то праўда, і якраз яна сюды падходзіць, бо сабака — гэта ты.\nГарбаносы кінуўся наперад, каваль, сціснуўшы кулакі, стаяў, як дрэва на паветры, а гаспадар сянец пачаў азірацца, як бы чаго шукаючы. Каб так прайшло яшчэ паўхвіліны, напэўна, гарбаносы як-небудзь зачапіў бы каваля, не разлічыўшы з гарачыні ні сваёй, ні кавалёвай сілы. А каваль бы пасля гэтага, напэўна, пасадзіў бы гарбаносага гэтак, што той бы не адразу ўстаў.\nАле ў гэты самы момант у цёмнай прорве хаты ля дзвярэй вырасла жаночая постаць. Яна гукнула на каваля:\nІ каваль адразу схаваў рукі ў кішэні нагавіц і нават як бы з боязню прыпёрся плячыма да сцяны. Гарбаносы з хітрым і радасным бляскам уваччу паглядзеў на жанчыну і гаспадара — жанчына выйшла ў сенцы.\nЯна была высокага жаночага росту і мажная. У яе былі шырокія рысы твару і касцістыя скроні. Бровы надавалі верхняй палове твару выгляд цвёрдай вытачанасці з каменя. Яна, мусіць, нядаўна спала, бо была цяпер адзета абы-як. Набок накінутая і дрэнна завязаная пад барадою хустка ледзьве стрымлівала бездань растрапаных валасоў.\n— Ідзі адгэтуль! — загадала яна кавалю.\nКаваль спачатку не паверыў. Ён падаўся на паўкрока наперад і застыў гэтак. Бачачы, што жанчына зменьвае выраз на сваім твары, ён задушыў у сабе заядлую злосць і нецярплівасць і, як мог спакойна, выгаварыў:\n— Ідзі вон! — сказала яна, і ў гэты момант смутак ад таго, што ён зараз пойдзе, адлюстраваўся на яе твары. Але яна перамагла гэта і зноў загадала:\n— Ну ідзі ж!\n— Праз некалькі дзён ты выганіш адгэтуль гэтага гарбаносага чорта, а твой бацька (глянуў на гаспадара сянец) пашкадуе, што ён як гнілая салома і ніякае свае лініі не мае.\nІ каваль пайшоў.\nМаня села на хатні парог, унурыўшы галаву ў калені.\n— Лажыся, бацька, спаць,— сказала яна.\n— I я зараз лягу.\n— Дык што? — ускіпеў, як умеў, мяккі Сяргей.— Я не павінен нічога ведаць, што вы гаварыць будзеце? Я ў старане? Каб спачатку мяне слухаць, дык... Ты мне пра плугі пагаварыў, а выходзіць — няпраўда.\n— Добра, добра,— замахала рукамі Маня,— ну не спі, ну слухай.\nСяргей на ўвесь спрыт стомленых за дзень пальцаў скруціў папяросу і пачаў пыхкаць ёю над лямпаю.\n— Каб ты згарэла! — і крутнуў агонь у лямпе ўгару гэтак, што чырвоны куродым пайшоў пад самую столь.\nПрыкурыўшы, спусціў агонь менш яшчэ, як быў.\n— От так добра,— сказаў гарбаносы, глянуўшы на лямпу.— Я не люблю вялікага бляску.\n— Слухай,— загаварыла Маня да гарбаносага,— ты мне скажы — праўда ўсё гэта? Ты не мані, Валодзя.\n— Ну, што ж,— пакрыўдзіўся гарбаносы, паціскаючы плечуком і пагардліва крывячы губы,— калі ты не верыш... На чорта мне маніць табе. Замуж я цябе браць не буду, у мяне жонка ёсць. Барыша хачу? Дык такія справы барышом не мераюцца.\n— Праўду кажаш,— глыбока ўздыхнуўшы, згадзіўся Сяргей.\nМаня асадзіла яго позіркам.\n— Сядзь, Валодзя, сюды,— паказала яна гарбаносаму месца ля сябе на парозе.\n— Я табе скажу, і няхай бацька твой слухае,— загаварыў гарбаносы Валодзя сеўшы.— Тут так. Яшчэ раз вам скажу: мая тут справа маленькая. Я сказаў і скажу, што ў мяне на сумленні, і скончана. Пайду зараз спаць, а заўтра ўстану рана, пайду на работу.\n— Гэта ты напісаў на яго заяву?\n— Не, але ведаю хто.\n— Не скажу. Па добрасці кажу — не скажу.\n— Гэтага няможна гаварыць, калі ведаеш.\n— Далей гэтых сянец і гэтай ночы не пойдзе.\n— Дык гэта я напісаў. Але ж толькі, каб нікому ні слова. Ша!\n— Што мы дурні, ці што,— стала згадзіўся Сяргей.\n— І ўсё гэта праўда?\n— Я пытаю і пра тое, што ў заяве, і пра тое, што не ў заяве.\n— Ну, вядома. Тут так. Тое, што да заявы не падыходзіць, я не пісаў. Не ўсё належыць да заявы. Ды і не цікава, і не патрэбна ўсё. Падумаеш!\n— Чынш да падатку не належыць,— уставіў слова паспакайнелы Сяргей.\n— Я табе толькі дабра хачу, дык і сказаў, што ведаў.\n— Няхай ад гэтае ночы ўсё забудзецца, і аман,— трывожна папрасіў Сяргей.\nМаня зноў позіркам асадзіла яго.\nГарбаносы Валодзька пасунуўся бліжэй да Мані і моцным пошапкам пачаў гаварыць, дзе трэба, загінаючы пальцы, каб былі падлічаны факты.\n— У яго двое дзяцей — гэта раз. Значыцца, была і жонка. А ён не ўдавец. Гэта ў горадзе людзі ведаюць. Ён жонку кінуў.\n— Чаму ж дзеці ў яго, а не ў яе? І ён іх гэтак добра глядзіць?\n— Я не ведаю. Тут так. Можа яна і забрала дзеці. Можа іх больш было. Дзяцей маглі падзяліць.\n— Ты ж мне раней пра гэта не гаварыў. Ты глядзі. Можа ты гэта цяпер выдумаў? Я цябе ведаю,— прыгразіла яна.\n— Прычым тут я? Я зараз спаць пайду, а заўтра зранку на работу, што мне. Падумаеш!\n— Ну, а далей што?\n— Ну, значыцца, жонка ў яго ёсць.\n— Гэта паскудства, а не чалавек,— уздыхнуў Сяргей.\nІзноў Манін позірк.\n— А далей — гэта ўжо да заявы належыць — быў за дыякана недзе на Палессі. А можа памацаць — ці не быў ён у бандытах?\n— Не дай божа, што ты гаворыш,— не вытрымаў Сяргей.\n— Гэта ты выдумляеш пра бандытаў?\n— Я гэтага не гавару, я не ведаю. Тут так. На Палессі бандыты былі, а духавенства — сама ведаеш, які прыяцель савецкай уладзе. Могуць думаць, а як па-мойму — паехаць бы яму адгэтуль і няхай жыве спакойна, дзе яго ніхто не ведае. Бо вычысцяць яго з калгаса, няйначай, і яшчэ прыпякуць...\nМаня маўчала. Яна па-бабску падагнула пад сябе ногі і падперла твар рукамі. Было падобна, што яна ціхом плача. Уся яна сціснулася, сагнулася, і постаць яе стала непрывабная.\nГарбаносы Валодзя, як да соннага дзіцяці, каб не пабудзіць яго, падышоў да Сяргея. Пошапкам, так што Маня можа і не чула, ён сказаў:\n— Кладзіся спаць і будзь смелы. Скажы ёй... (махнуў рукою). А ўрэшце, нічога не трэба ёй казаць.\nЦіха выйшаў і вельмі старанна зачыніў за сабою дзверы.\n— Што бог ні дасць,— заспакоіў сябе Сяргей і пачаў павольна курыць. З папяросай у зубах ён лёг.\n— Ужо, мусіць, за поўнач,— пачаў ён словамі падаваць сам сабе смеласці. Але ўбачыў, што Мані ўжо не было. Было толькі чуваць, як яна ў хаце падбівае падушку.\n— Патушы лямпу,— сказаў ён.\n— Няўжо ж так пакіну! — агыркнулася яна.\nЯк ужо было цёмна і яна пачала драмаць, раптам ёй здалося, што хтосьці шатнуўся паўз вокны. Нават здалося ёй, што пачула яна знаёмы лёгкі кашаль (калі чалавеку трэба падаць ведаць, што ён тут). Дрымота збегла адразу. Яна кінулася да акна. Нікога нідзе не было. Яна выйшла на двор. Перад дзвярыма стаяў каваль.\n— Чаго ты прыйшоў?\n— Чаго і раней прыходзіў.\nЁн гэтак спакойна і нават са смехам сказаў, што яна сумелася.\n— Ты цяпер гэтак гаворыш, а чаго ты калаціўся, дрыжаў і аж заікаўся, калі толькі што быў? Бяду чуў?\n— Якую там бяду? Калі чалавек з лазні выходзіць, ён заўсёды чырвоны.\n— Але чалавек у лазні бывае тады, калі на ім бруду многа.\n— Пра што ты гаворыш? Я думаў, што ты тады гэта так сабе сказала, каб я ішоў адгэтуль. Ты скажы мне ўсё, што ён нагаварыў на мяне. Не, ты скажы. Заява, што я быў за дыякана?\n— А чым ты давядзеш, што не быў?\n— А чым ён давядзе, што быў?\n— Раз не пабаяўся заяву пісаць.\n— Ага, дык гэта ён напісаў! Я так і думаў.\n— Адкуль ты ведаеш, што ён?\n— Ты ж сказала... Ты ведаеш. Відаць, здорава вы пасябравалі.\n— Я не сказала.\n— Можаш сабе таіцца, колькі хочаш.\n— Не казала я, бо не ведаю!\n— Хто там? — спрасонку крактануў у сенцах Сяргей, пачуўшы моцны Манін голас.— Хто там, хто ў хаце?\nЁн пачаў мацаць каля сябе запалак.\n— Гэта я,— урачыста абазваўся каваль.\n— Хто? Рубановіч? Ты?\n— Ідзі адгэтуль! — моцна сказала Маня. Яна села і ўжо сапраўды заплакала.\nРубановіч вынес лямпу ў сенцы і паставіў на ранейшае месца. Сяргей ляжаў, наўмысля заплюшчыўшы вочы.\n— Святла баішся, што вочы жмурыш? — сказаў кпліва каваль.\nСяргей роспачна сеў.\n— Чаго ты хочаш ад мяне? Я табе не таварыш, я напроці цябе стары.\n— Ты стары, але як малы.\n— Што табе гаварыў гэты гарбаносы? Чаго ён прывалокся да цябе быў?\n— Ці гэта дзіва, што чалавек зойдзе?\n— Не, якраз бо. Мяне там зняважылі, мяне там асмяялі, з мяне рагаталі, ён першы распальваў сход, а пасля сюды пабег, не дачакаўшыся канца. Я шкодзіў у калгасе? Калі? Дзе? Я — ударнік і прэмію маю.\n— А плугі паглуміў?\n— Якія плугі?\n— А гэтакія, як хоць бы і мой.\n— Які гэта твой?\n— Ну, мой, ну!\n— Быў твой, а стаў калгасны. А табе шкада? Назад усё аглядаешся?\n— Я не аглядаюся, але яго я спраўляў, а ты знішчыў.\n— Пагнутую ламачыну? Я гэтым ломам, які адно замінаў на калгасным двары, коні пападкоўваў, бароны паправіў...\n— На гэта ёсць у краме жалеза. А гэта снасць.\n— Гэта не снасць, а калецтва.\n— Дык, значыцца, от які я шкоднік! Ну, пачакай жа. Цяпер мне ўсё ясна. Але чаму ён? Чаму гэтая гарбаносая халера? Чаму ніхто іншы? Што ён да мяне мае?\n— А можа гэта і не ён?\n— Чаго ўжо ты перада мною віляеш?\nСяргей зноў змоўчаў.\n— Ясна адно. Першае, гэта каб я Мані замуж не браў. Ён стараецца. Нагаварвае. Другое — каб мяне з калгаса выкінуць. Нашто ўсё гэта яму? Даводзіць трэба, што ў мяне хваста няма. Што я не мог быць за дыякана, бо я каталік. І нават яшчэ ў вайну да ксяндза да споведзі хадзіў.\n— Ты каталік? — устрапянуўся Сяргей.— Які ж ты к чорту дыякан?\n— Дай жа рады.\n— А метрыку маеш, што ты каталік?\n— От гэта самае страшнае. Рабочы час, і доўга шукаць яе няма калі.\nМаня ўжо стаяла ў дзвярах.\n— Я табе ўжо ўсё давяду,— злосна ўпікнуў яе каваль, шпарка выходзячы з сянец.\nЯна памкнулася была ісці за ім, але ён быў ужо на двары. Тады яна ўвайшла ў хату і прыціснулася тварам да шыбы. Каваль быў далёка. Гукнуць яму — калі і пачуе — не вернецца. Постаць яго адразу растала ў ясным змроку.\nРастрывожаная, кінулася яна на пасцель і да самага світання не магла заснуць.\nНазаўтра быў гарачы дзень. Сонца пякло з самага рання, і вельмі сухое паветра было.\nКавалёвы дзеці спалі позна. Мухі бегалі па іхніх замурзаных тварыках, але дзе там было чуць гэтую навалу? Дзіцячы сон моцны.\nКаваль некалькі разоў падымаў цяжкую, як жалезную, галаву. Глянуўшы на дзяцей, ён усхватваўся і адганяў мухі. Меншы хлапчук (яму было год шэсць) часта мармытаў штосьці праз сон і смяяўся. Большы (год дзевяць) спаў як каменны, падклаўшы кулак пад вуха.\nНарэшце, кавалю надакучыла ўсё: і бессань, і цяжкая галава, і мухі на дзецях. Вялымі рукамі ён зашпіліў каўнер рубашкі і пачаў доўга курыць. Цяжкія ад расы і ад кветачнага пылу канапліны заглядалі ў самае акно. Сакатала на прызбе курыца, і вераб’і глушылі раніцу. Поблізу звінеў пры студні ланцуг.\nКаваль не знаходзіў месца. Ён пачаў збірацца на работу. Дастаў з халоднай печы ўчарашнюю бульбу, панюхаў: пахла кісла. Паставіў яе назад. Адрэзаў, колькі трэба, дзецям на снеданне хлеба і паставіў на стол кіслае малако. І хацеў ужо выходзіць з хаты, але ў дзвярах як бы што кальнула яго.\nДзеці гэтыя, як шчанюкі, без догляду...\nЁн вярнуўся назад і лёг зноў на лаву, дзе праляжаў цалюткую ноч, ніяк не заснуўшы. Цяпер ён пачаў драмаць. Яму было цяжка паварушыцца. Як застукалі ў акно і ён усхапіўся, хлапчукі ціхом елі, здзіўлена паглядаючы на бацьку: ніколі ён так позна не спаў.\n— Антон! — крычалі пад акном.— Захварэў ты, ці што? Каторая пара, а цябе ля кузні няма. Ці ты хворы, ці ты прагульшчык? Каня перакаваць трэба.\n—- Прагульшчык! — закрычаў каваль.— Дыякан і шкоднік заўсёды будзе прагульшчык. Зараз іду.\n— Ну, ты ідзі. Там конь прывязаны стаіць.\nКаваль пайшоў і да самай кузні не сказаў ні слова. Моўчкі пачаў выбіраць падкову.\n— Не думай ты гэтак, плюнь ты,— гаварыў яму чалавек. Але ён і на гэта ні слова не адказаў.\nПад поўдзень ён пайшоў у калгасную кантору. Там быў рахункавод.\n— На табе ключ ад кузні,— сказаў каваль,— я сёння прагульшчык. Пайду ў горад шукаць апраўдання.\n— Пашукай таксама апраўдання, што ты не быў у бандытах,— адказаў рахункавод.\n— Ужо сёння ўсе гавораць, што ты, як быў за дыякана, дык памагаў бандытам.\nКаваль бразнуў ключ вобзем і, як вар’ят, выскачыў з канторы.\nПрайшоў ён без мэты на агароды, адкуль ішла дарога ў горад, пасля вярнуўся да кузні, крыху адумаўшыся.\n— Што я вельмі буду старацца. Няхай давядзе на мяне фактамі, а гэтага ніколі быць не можа.\nЁн сам супакойваў сваю гарачку.\nПастаяўшы колькі хвілін зноў ля кузні, ён пайшоў да Жывіцкага ў хату. Той быў на полі. Каваль вярнуўся ў кузню і пачаў раздзьмухваць горан.\nНазаўтра раніцою, як збіраўся ён на работу, у хату ўскочыў Францкевіч.\n— Ці няма ў цябе зазубняў? — звярнуў раптам гаворку Францкевіч.\n— Нашто табе зазубні?\n— Зазубняў няма ў мяне, а сёння павінна рыба добра брацца.\n— Хіба на работу не пойдзеш?\n— А такі і не найду. Вельмі ж дзень сёння на рыбу.\nРаптам Францкевіч убачыў на акне зазубні.\n— А божачка ж мой,— залапатаў ён, заграбаючы жменяю зазубні.— І падвойныя, і малыя, і вялікія. Во гэты на добрага шчупака. Увечары будзе рыба.\n— Я ж табе зазубняў яшчэ не даю,— пацвяліўся каваль.\n— Дай, браток.\n— Дай, каяцца не будзеш.\n— Ты ведай, з кім сябраваць.\n— Не заўсёды і ведаеш. Ты пасябраваў быў з гарбаносым Валодзькам, а ён цяпер цябе топіць.\n— Не ўтопіць. (Аж кальнула кавалю ў сэрца.)\n— Калі будзе мацнейшы за цябе, дык утопіць. У яго свае грахі, у цябе свае. Хто-небудзь ды перацягне. На свеце ж гэтак.\n— Мае грахі вядомы, але ён свае чаго хавае? Усё адно не ўхавае.\n— Як сказаць, тфу, тфу. Дай пару зазубняў.\n— Ён заяву на мяне падаў, думае гэтым свае грахі замазаць,— сказаў каваль, думаючы: патраплю ў цэль ці не? — Ён думае, я нічога не ведаю?\nРаптам ён убачыў, як Францкевіч, гэты лямцаваты дурань, расплыўся ўвесь у шырачэзную ідыёцкую ўхмылку і загроб сабе ў жменю ўсе зазубні.\n— Забірай і забірай усе,— падвесяліў яго каваль.— Палічы колькі.\n— Трынаццаць зазубняў,— урачыста заявіў Францкевіч, знімаючы шапку і ўсыпаючы ў яе зазубні. Шапку ён з вялікаю асцярогаю ўздзеў зноў на галаву.\n— Грахі то грахі,— наўздагад і вобмацкам стараўся напасці на след каваль, не зводзячы вачэй з Францкевіча,— чорт яго бяры з усялякімі яго грахамі. Але адзін грашок ён не схавае.\n«Што будзе — дык будзе,— думаў каваль,— заблытаюся, убачыць гэты дурань, што я нічога не ведаю, дык толькі бяды».\nФранцкевіч расплыўся яшчэ горш.\n— Я такі адразу думаў, што табе Сяргеева Маня раскажа, раз ты з ёю, значыцца, гэтак бываць пачаў. А можа вы жаніцца і не будзеце, хто вас ведае?\nКаваль ужо выразна бачыў, што на нейкі след ён напаў. Словы «Маня раскажа» прымусілі яго аж уздрыгануцца. Маня штосьці ведае? Ён адзеў шапку і рушыў з хаты. Францкевіч подбегам выскачыў за ім на вуліцу.\n— Слухай, Антоська,— лапатаў ён,— ты толькі мяне не блытай сюды, я тут ні пры чым. Я ведаю, ты чалавек гарачы, ты з гарачкі можаш ліха ведае чаго нарабіць. На табе твае зазубні.\n— Не,— грозна стаў перад ім каваль,— ты цяпер гэтыя зазубні глынеш. Замест шчупака ты іх будзеш глытаць.\nІ пайшоў далей.\n— Антоська,— бег следам за ім Францкевіч,— дальбог жа я тут ні пры чым. Ён мяне самога запалохвае. І лішне я каля яго не жыўлюся. Ну, ён мне быў два бараны даў, няхай яны яму праз бок вылезуць.\nКаваль убачыў, што вузел пачаў разблытвацца, і ясна яму стала: не трэба нічога гаварыць, маўчанкаю можна цяпер ужо браць.\n— А ты, Антоська, ліста гэтага не слухай, гэта ён, каб цябе запалохаць.\nКаваль нічога не разумеў, што там за ліст гэтакі, ён нават і не чуў ніколі. Але ён, перамагаючы жаданне запытацца, што гэта за ліст такі, нібы з абыякавасцю халодна буркнуў:\n— Яму гэты ліст так не пройдзе.— І памаўчаўшы: — І табе таксама.\n— Антоська. Тфу, тфу. Я табе скажу — ён мяне запалохвае, а я богу душою не вінен. Я хацеў гэты ліст у агонь кінуць, а пасля сам сябе ратаваў.\n— А дзе ты яго быў спачатку паклаў, гэты ліст?\n— Праз акенца ў сенцы ўкінуў.\nІ каваль ледзь не зарагатаў.\n— То дальбог жа праўда. А калі ён быў у іншым месцы, дык можа дзеці занеслі...\n— Ну, ідзі дадому, дурань,— сказаў каваль і моцна зарагатаў.\n— Чаго мне баяцца, я не вінават нічога,— аж тросся Францкевіч.\nГубы яго дрыжалі. Твар пабялеў.\n— Ну, добра, ідзі.\nІ каваль завярнуўся назад да хаты. Францкевіч подбегам рушыў за ім.\n— Ты,— раўнуў каваль,— ты цяпер мне непатрэбен. Марш, чортава душа.\nФранцкевіч, абняможаны і вялы, стаў як цявіна. Здаецца, вецер яго цяпер паваліў бы.\n— Высып вон зазубні і зараз жа ідзі на работу.\nФранцкевіч, паслушны, як дзіця, скінуў шапку, вытрас з яе на дарогу зазубні і з нейкай надзеяй, як молячыся, глянуў на каваля. «Бачыш, паслухаў цябе, высыпаў зазубні»,— гаварыў яго позірк.\n— Ідзі на работу і нічога не бойся,— абнадзеіў яго каваль.\n— Дзякую, браток,— сказаў Францкевіч.\n«Каб я тут хоць на макавае зерне што-небудзь разумеў»,— думаў каваль, варочаючыся да хаты.\nЯк толькі ўвайшоў ён у сенцы, пачуў, што ў хаце нехта ёсць, бо большы хлапец нейкаму гаварыў:\n— Я прачнуўся — дык таты няма ў хаце. Мусіць, у кузню пайшоў.\n— А маму ты сваю памятаеш? — запытала Сяргеева Маня.\nКаваль пазнаў голас.\n— Крыху памятаю,— адказаў хлопец.\n— А дзе мама цяпер?\n— А што ж ты памятаеш?\n— Памятаю, як яна ляжала ў труне, а пасля яе панеслі, і я плакаў, мы з татам пасля не раз, як былі ў горадзе, хадзілі на магілу.\n— А ты шкадуеш мамы?\nКаваль адчыніў дзверы. Хлапец сядзеў на пасцелі, уткнуўшы твар сабе ў грудзі.\n— Што, дзяцей дапытваеш, правяраеш мяне? Чаму ж мне не верыш?\n— Антон, не злуй.\n— Лепш Валодзьку, гэтаму гарбаносаму чорту, верыш?\n— Факт заўсёды факт, хто б пра яго не гаварыў.\n— Дык ты на мяне факты збіраеш?\n— Я хачу, каб іх не было.\nУваччу ў яе стаялі слёзы.\n— Мне дык ты адразу не паверыла, а як таму — дык...\n— Я яму не верыла. Каб верыла, дык не прыйшла б з тваімі дзецьмі гаварыць.\n— З ім дык ты гаворыш, а са мной — дык... Памятаеш, як увечары тады выгнала мяне вон, пры ім жа? Ну, што, сказаў табе праўду мой сын?\n— Вядома, ты пра яго дык мне нічога не сказала. Ведаеш яго грахі, а тоіш.\nЯна як адзеравянела. Яна ўстала з лавы і пачала паволі падыходзіць да яго.\n— Ведаю. Усё ведаю. Яму ўсё гэта адпомсціцца.\n— Раз ён на цябе нагаварыў, што ты жонку маеш, а не жывеш з ёю, дык і больш мог паклёпаў... Не бойся.\n— Пачакай, пачакай, я табе скажу...\n— Яшчэ скажаш, паспееш яшчэ.\nЁн адвёў яе рукою ад сябе і выскачыў у сенцы. Ён адразу зірнуў туды, дзе, гаварыў Францкевіч, быў кінены ім праз акенца ліст. Сапраўды, на зямлі ляжаў кавалачак паперы. Друкаваным ладам (каб не пазнаць было рукі) напісана: «Рубановіч, усё будзе добра, выедзь з нашага калгаса куды далей і жыві сабе на здароўе. Калі не — дык табе ж дрэнна будзе».\n— Ну, глядзі. Яго работа.\n— Праўду кажу — не ведаю.\n— Добра, калі табе не вераць?!\nЁн махнуў рукою і пайшоў. Яна пастаяла пасярод сянец колькі хвілін і пайшла следам за ім.\nЯна яго дагнала пры выхадзе на вуліцу. Яна яго пачала ўпрошваць зайсці цяпер да яе ў хату.\n— Зайдзі, зайдзі,— гаварыла ўсё яна.— Ты ў кузню спяшаешся? Дык табе ж па дарозе.\nЯна яго пацягла за рукаў:\n— Мой бацька яшчэ, здаецца, не пайшоў на работу, яшчэ яго дома захопім,— прабяры ты яго за тыя плугі, пра якія ён нейкую лухту плёў.\nЯк увайшлі яны ў хату — убачылі: Сяргей сядзеў белы, як палатно, пляваў раз-пораз, заўсёды абплёўваў сабе босую нагу і ўсё шмаргаў абплёваным месцам аб калошу на другой назе. Поплеч яго стаяў, як апараны, Францкевіч і ўсё пакручваўся, як на ражне. Перад імі стаяў гарбаносы Валодзька і, як Маня з Антонам увайшлі ў хату, ён так і застыў перад імі на паўслове.\n— Канчай, канчай,— загадаў яму каваль.\nТой азіраўся, як злоўлены воўк.\n— Зубы яшчэ ўсё ў цябе баляць? А ну, пакажы.\nКаваль злупіў з яго твара хустку. Той хоць бы абазваўся. Бачачы такую незвычайную з Валодзькам рэч, гэткую яго маўклівую цярплівасць, Сяргей ускочыў з месца, трасучыся, як ліст увосень.\n— Дык што ж ты, сукін сын, падгаварваў мяне, каб я падаваў сваю крыўду, што каваль плугі паглуміў,— сыпануў ён да гарбаносага Валодзькі.\n— Ага, дык гэта яго падгаварваў,— урачыста заспяваў каваль.\n— Я... я... Я таксама... тфу, тфу...— залапатаў Францкевіч.\n— Ты таксама падгаварваў? — зарагатаў каваль.\n— Не, я таксама тут ні пры чым.\n— А ну, расказвай усё,— загадаў каваль Францкевічу.\n— Я тут магу сказаць... сказаць...\n— Ну, дык і кажы.\n— Значыцца... так...\nЁн аж адышоўся, небарака, у кут, падбіраючы патрэбнае слова. Нарэшце такі ён падабраў гэтае слова:\n— Туман быў. Туманок, значыцца.\nАле ў гэтую хвіліну ціхом адчыніліся дзверы і ўсунуўся новы чалавек. Гэта быў Жывіцкі — сталы чалавек і здаровы розум.\n— Дзень добры ў хату. Сяргей, ты яшчэ не пайшоў? Дык хадзем разам,— пачаў ён, але, убачыўшы людзей, расстаўленых адзін перад адным нейк дзіўна, ён сціх.\nШмат ёсць у нас такіх людзей. Гэты чалавек ніколі не вытыкаецца наперад, не хваліцца і не рызыкуе сваімі талентамі і поспехамі, не крычыць цераз галовы іншых пра сябе, а з лёгкім сумленнем і радасцю робіць сваю справу. Ён з першага разу бачыць, дзе права, дзе лева, але ён мае звычку мераць усё на свой метр. Яму здаецца так: не можа быць, каб усе не ўбачылі рэчаў так, як яны ёсць. А ўжо толькі пасля, калі ўбачыць, што сярод разумных ёсць і дурні, ён не вытрымае і абзавецца, каб адным словам убіць у галаву праўду. Да такіх людзей належыць Жывіцкі. Тады на сходзе ён належаў да тых, што крычалі:\n— Каваль плугоў не паглуміў, а пусціў гэты ржавы лом у вялікую карысць.\nЦяпер ён сціх і падумаў: «Можа я перашкодзіў людзям што-небудзь рахавацца?»\n— Туманок такі быў, тфу, тфу,— пачаў голасам як з-пад зямлі гаварыць Францкевіч.— Туманок, значыцца, тфу, тфу. Ну, туманок, значыцца, стаіць цалюткую раніцу, а я таксама сабе іду. Выйшаў я, каб не схлусіць, яшчэ поцемкам з хаты, як польская акупаца была, і туман зранку, тфу, тфу...\n— Брэшаш! — раўнуў гарбаносы Валодзька.\n— Браткі мае, я не магу і слова выгаварыць, я нездароў. Жывот у мяне сёння няспраўны.\n— Гавары,— моцным пошапкам загадала Маня.\n— Я сабе ў туманку гэтым іду, яшчэ, можна сказаць, ноч была, а не раніца, я і сам забыўся. Век чалавечы доўгі, і чалавек усё забываецца, жывучы на свеце. Тфу, тфу.\nПачалася доўгая маўчанка. Сяргей сядзеў як прысуджаны да смерці: так і не разумеў ён анічога, што тут навокал яго і ў яго хаце робіцца, а разам з тым бачыў ён, што тут нешта ідзе не на жарты.\n— Выйдзі з хаты,— загадаў каваль гарбаносаму Валодзьку.\nТой не рушыў з месца.\n— Будзеш ты расказваць ці не? — запытала Маня.\n— Лепш ты раскажы сама, не адзін жа я бачыў, ты бачыла.\n— Што бачыла? Ты пра што?\n— Сама ведаеш. Што на мяне аднаго ўсё ўзвальваеш? Я цёмны чалавек, а ты маладая, табе тады яшчэ год пятнаццаць можа, не больш, было, а ў мяне ўжо сівізна ў галаве была.\n— А ён? — паказала на Валодзьку, таксама, як раней каваль, стараючыся напасці на дарогу.\n— Ну, а яму, каб не схлусіць, было год можа дваццаць пяць якіх... Яшчэ тады да свае цяперашняе Стэфкі гуляць хадзіў.\n— Дык ты бачыў?\n— І ты ж бачыла, як ён паказваў польскім уланам, дзе вёска ад рэквізіцыі каровы схавала.\n— Туман тады быў?\n— Туманок слаўся.\n— Ты ішоў?\n— Раптам бачыш?\n— Раптам бачу, як ён двух улан вядзе туды, а ўдзень усіх кароў пабралі і мужчынам бізуноў усыпалі.\n— Брэшаш, сабака! — зноў зароў Валодзька.\n— Што ён цябе сабакам абзывае,— не вытрымаў Жывіцкі.— Чаму ты маўчаў дагэтуль?\n— Ён мне двух бараноў быў даў, пасля аж дагэтуль палохаў, што калі я выкажу, што бачыў, дык ён і мяне туды ўблытае: пакажа, што гэта мы ўдвух з ім падказалі. Тады, кажа, разбірацца не будуць. Я калаціўся, дрыжаў, я цёмны чалавек.\n— Дык от што ты бачыў, Францкевіч? Толькі чаму ты кажаш, што я таксама гэта бачыла?\n— Іду я сабе, а туман — свету не відаць, ноч. Ён з уланамі ідзе, а я быў душою невінаваты чалавек, ненаўмысля, нічога не ведаючы, нічога не бачачы, нічога ніколі не хочучы ведаць — тыц з туману проста на іх трох, каб не схлусіць — ён адзін і два уланы. Тфу, тфу. Ну, каб не схлусіць, гэта было на самым уваходзе ў лес, дзе нашы сушні ў хмызнячку стаяць. Так я і падумаў сабе, і ён таксама падумаў сабе. А ты аднекуль таксама ішла — ці думала ты што, ці не думала — я і ведаць не хацеў. Ці ты на вячорках дзе на хутарцах загулялася, ці хто цябе ведае, я супроць цябе нічога не маю і мець не хачу. І я цябе бачыў выразна, а ён таксама на цябе выразна паглядзеў. А пасля ён і на мяне яшчэ выразней паглядзеў. Так мы адразу ўдваіх і падумалі, што не толькі я, але і ты бачыла, як ён вядзе уланаў.\n— Нічога такога я ніколі не бачыла.\n— Якраз туман быў, дзіва, што не бачыла,— узрадаваўся Сяргей.\n— Ты не бачыла?!—закрычаў раптам Францкевіч.\n— Ай-яй-яй-яй! Дарэмна ж ты баяўся. Папамлеў праз колькі год!\n— Гадзіна ты! — працадзіў праз зубы Валодзька.\n— Дык ты думаў, што я бачыла, і баяўся, каб не выказала? Каб бачыла, дык даўно выказала б.\nДайшла цяпер чарга трэсціся гарбаносаму Валодзьку. Мусіць, ён шкадаваў цяпер, што не пайшоў з хаты раней.\n— А цяпер ты мне скажы,— падступіў каваль да Францкевіча,— прычым тут я; чаму трэба, каб я выехаў адгэтуль зусім; чаму ў мяне павінна быць пакінута жонка; чаму я бандыт і дыякан?\n— Ты... Ты... Я табе скажу.\n— Ну, скажы.\n— Ты чалавек такі: ты чалавек гарачы. Ты можаш ліха ведае чаго нарабіць.\n— А от так, што нікому ў зубы не паглядзіш.\n— Пра што ты гаворыш?\n— Як пра што? Ты хоць у рэўкамісіі ніколі не быў, але ты летась сам з свае ахвоты знайшоў, хто бульбу згнаіў і грушы пакраў, і ў суд яго ўпёк. Хоць цябе ніхто і не прасіў. Ты чалавек заўзяты. А цяпер ты таксама, хоць цябе ніхто і не просіць, ужо другі месяц дакопваешся, дзе падзеліся хамуты і дзесяць пудоў насеннага ячменю. А хто цябе просіць? І без цябе зробяць. Тфу, тфу. Дык калі б ты, скажам, даведаўся, як, скажам, я, ці ты, ці трэці, ці дзесяты паказваў уланам, дзе каровы ад рэквізіцыі схаваны, што, ты змаўчаў бы? Факт ці не? Тфу, тфу. (Францкевіч аж расцёр свой плявок нагою, чаго раней ніколі не рабіў.) А праз каго, скажам, ты мог даведацца пра уланаў і пра каровы за акупацыяй? Тфу! Што, жонка не раскажа пра ўсе сакрэты свайму чалавеку? Раскажа, усё раскажа. Дык от і бяры, значыцца, Маню замуж. Раскажа, калі ведае, але ж яна кажа, што не ведае. Значыцца, не раскажа і аман. Я тут ні пры чым, і канцы ў ваду. Тфу!\nЯкая б там уся гэтая справа цяжкая ні была, у гэтым, аднак, месцы Францкевічавай гаворкі ўсе, апроч гарбаносага Валодзькі, зарагаталі. Нават Сяргей, і той засмяяўся Францкевічу:\n— Ці ты дурны, ці ты хітры?\nВельмі можа быць, што Францкевіч сапраўды не ўцяміў сабе, захапіўшыся гаворкаю, што ён ужо ўсё выкрыў, і Маня, нават каб яна ведала гэтую справу, магла б ужо нічога і не расказваць. Як бы там ні было, ён павярнуўся да гарбаносага Валодзькі.\n— Не бойся,— паказаў ён яму на Маню.— Яна не ведае, дык і не раскажа Рубановічу, хоць ён яе і возьме замуж.\nЗноў грунуў рогат.\n— Сабака ты,— заскрыпеў зубамі Валодзька.— Ты не выкруцішся. Разам з табою мы вадзілі уланаў?\n— Брэшаш! Тфу!\n— Хто табе цяпер паверыць,— сказаў Сяргей да Валодзькі.\n— Колькі табе уланы заплацілі былі? — не сціхаў Францкевіч, мяняючы свой выгляд.— Ці не з тае самае уланскае падзякі і тыя два бараны, якія ты мне даў? А за што ты мяне мучыў? За што ты мяне палохаў праз колькі год, што і мяне ўблытаеш і разбірацца не будуць.\n— Ты быў за дыякана! — зароў Валодзька на каваля і глянуў на Францкевіча.— Можа ты гэтага не ведаеш?\n— Што праўда, то праўда,— спалохаўся Францкевіч.— У горадзе чалавек расказваў Валодзьку, я чуў. Валодзька распытваў пра цябе. Памятаеш, біскуп там нейкі прыязджаў?\n— Дык мне тады было шаснаццаць год, я спяваў у касцёле на хорах. А як мне было дзесяць год, дык я раз быў у гандляркі з каша абаранак украў. Аддай мяне пад суд за гэта!\nГарбаносы Валодзька пайшоў дахаты.\n— Трэба, мусіць, падумаць пра цябе наконт хамутоў і ячменю,— не вытрымаў і сказаў яму ўслед маўклівы дагэтуль Жывіцкі.\nФранцкевіч круціўся, як на ражне. Ён то расплываўся нейкай ідыёцкай усмешкай, то рабіўся змрочны. Нешта ён цярэбіў пальцамі ў кішэнях.\n— Ты, чортава душа,— загаварыў да яго Жывіцкі,— дурань ты, надобіна чартоўская! Ты ўсё віляеш на свеце, а не жывеш. Тварына ўдалася, ліха цябе ведае. Некалі ты за прыганятага падаваўся ў маёнтак да пана, а пасля зайздросціў, што панскаму лёкаю вельмі добра: зарабляе добра, і работа лёгкая — з-пад пана гаршчок выносіць. Ты ўсё лёгкае работы хацеў і зрабіўся нарэшце абібокам, гультаём. Лянуешся рабіць, ды ўсё сабе рыбку ловіш. Ты думаеш быць разумнейшым за ўвесь свет, а гэтая твая хітрасць даводзіць цябе да таго, што ты проста несусветны дурань. На цябе глядзець агідна. Каторы чалавек гадлівы, дык ён табе рукі не падасць. На табе кожная гадзіна гатова конна ехаць. Ты гатоў усякае паскудства далонямі мясіць. Не ідзеш ты ў вялікую добрую работу, а ўсё нюхаеш, рыбку ловіш...\n— У каламутнай вадзе,— уставіў слова Сяргей.\n— А ты таксама,— перарваў яго Жывіцкі,— маеш вочы, а не бачыш, на чым твае ногі стаяць. Плужка твайго старасвецкага каваль папсаваў, каб цябе чорт забраў з тваім тым плугам, чортава душа.


Матэрыялы па тэгу: Білева - Віцебская вясна\nМатэрыялы па тэгу: Білева\nВіцебскія зьвяры. Ці сапраўды яны гінуць у гарадзкім заапарку?\nНа інтэрнэт-пляцоўцы Change.org зьявілася пэтыцыя з заклікам аб выратаваньні жывёлаў, якія “знаходзяцца ў віцебскім заапарку ў жудасных умовах”. Аўтары б’юць трывогу: “Такое адчуваньне, што гэтыя жывёлы нікому не патрэбныя, яны могуць загінуць!” Мы спраўдзілі, ці ўсё так насамрэч жудасна ў заапарку і хто ратуе віцебскіх малпаў, вярблюдаў ды зубра.\nУ Білеве пад абяцанае будаўніцтва школы зьнішчаюць «зялёны куток»\nНасельнікі віцебскага мікрараёну «Білева-3» незадаволеныя: апошнімі днямі ў квартале №5 будаўнічая тэхніка засыпае прыродны вадаём.


Двухсхільны дах — Вікіпедыя\nДвусхільны або вільчыкавы дах — гэта дах с двума нахіленымі к вонкавым сценам схіламі.\nЗ трох асноўных форм дахаў (1/ аднасхільны; 2/ двухсхільны або вільчыкавы; 3/ чатырохсхільны або шатровы) двусхільны лічыцца найлепшым, таму вельмі распаўсюджаны. У такім даху кроквы абапіраюцца адна на адну, кожная пара стаіць асобна і звязваюцца пары крокваў латамі. У тарцах дах мае трохвугольныя сцены — франтоны або, інакш, шчыт. Пад дахам усталёўваецца гарышча. Асвятленне ды вентыляцыя гарышча робіцца пры дапамозе акон у франтонах і (або) на схілах, якія завуцца дахавымі.\n2 Тыпы двухсхільных дахоў\nКамбінацыя двухсхільнага ды шатровага дахаў утварае паўвальмавы дах, які па зручнасці займае прамежнае становішча паміж двухсхільным і шатровым.\nПерасячэннем двух двухсхільных дахаў складаецца шматшчытавы дах.\nТыпы двухсхільных дахоў[правіць | правіць зыходнік]\nДахі з нераўнамернымі вугламі схілаў (што значыць размяшчэннем канька не праз сярэдзіну будынка) і рознай даўжынёй карнізных навісяў ужываюцца калі заказчык жадае падкрэсліць архітэктурную асаблівасць яго жытла. Такая страха, у сэнсе дызайна, выглядае даволі арыгінальна, але ж мае недахоп - нерацыянальнасць выкарыстання гарышча.\nДах з рознымі вугламі схілаў\nЛаманы шчытавы дах мае рацыю ў тых выпадках, калі ёсць патрэба карыстацца гарышчам у якасці мансарды. У такім выпадку павялічаны аб'ём гарышча дазваляе лёгка ўсталяваць мансарду, якую звычайна абараняюць ад вільгаці ды ўцяпляюць.\nЛаманы шчытавы дах\nДвухсхільны сіметрычны дах грунтуецца на раўнабедраным трохвугольніку. Артадаксальная форма ды непатрабавальнасць падчас будавання зрабілі яе вельмі любай не толькі для прафесійных будаўнікоў, але й для аматараў.\nДвухшчытавы сіметрычны дах\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Двухсхільны_дах&oldid=1966688"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:51, 19 мая 2015.


Detonic для лячэння гіпертаніі і захворванняў сэрца\nDetonic гэта сучасны прэпарат, які дапамагае змагацца з высокім артэрыяльным ціскам на ўсіх этапах плыні гіпертанічнай хваробы. Комплекснае дзеянне арганічных рэчываў, якія ўваходзяць у склад гэтага лекі на сценкі крывяносных сасудаў і вегетатыўную нервовую сістэму, дазваляюць маментальна знізіць ціск. Detonic не дапушчае з'яўлення атэрасклерозу, дзякуючы каштоўным рэчывам, якія бяруць удзел у выпрацоўцы лецыціну, а таксама амінакіслотам, кантралюючым метабалізм халестэрыну i выключаюць з'яўлення халестэрынавых бляшак на сценках сасудаў.\nПрэпарат створаны на арганічнай аснове і не мае штучных злучэнняў у сваім складзе, якія могуць выклікаць пабочныя дзеянні ў людзей. Многія чытачы часопіса MedEurope.info, ужо ведаюць аб гэтым унікальным прэпараце са сродкаў масавай інфармацыі і абмеркаванняў на форумах. А калі, Вы ўпершыню даведаліся аб парашку Detonic, То цяпер самы зручны час даведацца ўсю неабходную інфармацыю пра гэта медыкаменты.\nКошт прэпарата ў Еўропе, як і дзе купіць Detonic са зніжкай\nдзеянне прэпарата Detonic на крывяны ціск\nПеравагі Detonic перад іншымі прэпаратамі для лячэння гіпертаніі\nсклад парашка Detonic і ўласцівасці яго кампанентаў\nПаказанні да ўжывання прэпарата і магчымыя пабочныя эфекты\nПабочныя дзеянні прэпарата\nВодгукі аб ужыванні Detonic : Меркаванне лекараў і пакупнікоў\nМеркаванне лекара аб эфектыўнасці прэпарата\nКаментары пакупнікоў аб ужыванні Detonic\nКалі Вы хочаце купіць Detonic, То для гэтага трэба зайсці на афіцыйны сайт вытворцы і замовіць дастаўку гэтага прэпарата. Цана гэтага медыкамента ў краінах Еўропы складае 39 еўра. Афіцыйны пастаўшчык не прадае прадукцыю праз аптэкі і інтэрнэт-крамы. Гэта абумоўлена тым, што фармацэўтычныя сеткі паднімаюць кошт рэалізуюцца медыкаментаў у 2 разы. Больш за тое, вялікая папулярнасць гэтага сродкі для лячэння гіпертаніі спрыяе павелічэнню колькасці падробак, таму вытворца рэалізуе яго самастойна праз інтэрнэт.\nкаб замовіць Detonic, Неабходна выканаць два дзеянні: перайсці на сайт вытворцы і ў бланку заказу паказаць нумар тэлефона і імя пакупніка.\nПраз 15 хвілін аператар патэлефануе на паказаны кліентам нумар тэлефона, каб удакладніць зручны для пакупніка метад дастаўкі прэпарата. Новыя заказчыкі атрымліваюць ад вытворцы зніжку ў памеры 50% ад рознічнага цэны лекі Detonic .\nПрымаць яго можна ўсім, нават тым, хто баіцца алергічных рэакцый. Гэты натуральны комплекс з арганічных рэчываў дзейнічае наступным чынам:\nПрыводзіць да нормы паказчыкі дыясталічнага і сісталічнага ціску;\nвыводзіць лішні халестэрын з крыві;\nпазбаўляе ад вянознага трамбозу;\nпаляпшае агульны стан чалавека які пакутуе гіпертаніяй.\nУ адрозненне ад іншых лекаў, Detonik аказвае мяккае ўздзеянне на арганізм чалавека. На працягу ўсяго курсу прыёму прэпарата, адсутнічаюць раптоўныя скокі ціску і спадарожныя гэтаму стану. Пры гэтым кошт дабаўкі Detonic даступная для ўсіх людзей з сярэднім узроўнем даходу. Гэты супрацьалергенны прадукт дапамагае:\nна доўгі час палепшыць паказчыкі артэрыяльнага ціску;\nпазбавіць ад прычын, якія правакуюць гіпертанію;\nпрадухіліць ад небяспечных наступстваў высокага ціску.\nДля атрымання стабільнага эфекту тэрапія з дапамогай гэтага медыкамента павінна выконвацца рэгулярна. Нармалізаваць паказчыкі артэрыяльнага ціску магчыма толькі пасля праходжання поўнага курса лячэння. Таксама, звярніце ўвагу на сучасны прэпарат Cardiol, Прызначаны для лячэння гіпертаніі. Ён валодае асаблівым метадам нармалізацыі ціску, а таксама дапамагае ўмацаваць сценкі крывяносных сасудаў.\nКарыстальнікі, якія купілі Detonic ў інтэрнэце са зніжкай, вылучаюць яго добрую пераноснасць і мяккі эфект. Доктара станоўча адклікаюцца пра гэты прэпарат і часта рэкамендуюць яго сваім пацыентам. Яны цэняць натуральны склад за яго здольнасць паляпшаць працу сэрца і цалкам пазбаўляць ад хранічнага захворвання. Каб зразумець дзеянне прадукту, давайце параўнаем яго з больш вядомым прэпаратам Recardio.\nЭфект практычна імгненны. Прыводзіць у норму паказчыкі артэрыяльнага ціску на працягу кароткага прамежку часу, пасля ўжывання (паказчык залежыць ад індывідуальных асаблівасцяў арганізма). Для паляпшэння агульнага стану неабходна доўга прывыкаць. Звычайна вынік прыкметны пасля першага месяца прымянення.\nПабочных эфектаў і алергічных рэакцый не назіраецца (праверана даследаваннямі, праведзенымі з удзелам больш за 1000 пацыентаў). Выклікае шмат пабочных дзеянняў: млоснасць, дыярэя, павышэнне ўзроўню цукру ў крыві, частыя пазывы ў туалет.\nНіякіх супрацьпаказанняў да прыёму гэтага лекі няма. Пры цяжарнасці і кармленні грудзьмі трэба пракансультавацца з доктарам. Мае цэлы спіс супрацьпаказанняў, звязаных з непераноснасцю асобных кампанентаў у складзе капсул Recardio.\nПаспяховае лячэнне гіпертаніі гэтымі лекамі, пацвярджаецца мноствам станоўчых водгукаў аб дзеянні дабаўкі Detonic, Як з боку лекараў, так і пацыентаў. Прэпарат мае шэраг пераваг перад падобнымі прэпаратамі, напрыклад:\nпрыводзіць у норму артэрыяльны ціск у першыя 6-й гадзіне дзякуючы Біяфлаваноіды ў складзе прэпарата;\nаднаўляе тонус і эластычнасць крывяносных сасудаў за 1 курс прымянення,\nэфектыўны ў любым узросце на 1, 2 і 3 стадыі гіпертаніі.\nЧасам, можна сустрэць негатыўныя водгукі, у якіх сказана аб недастатковым противогипертоническом дзеянні Detonic . Такія каментары пакідаюць людзі, якія:\nне выконваюць рэкамендацыі названыя ў інструкцыі па ўжыванні прэпарата;\nмаюць хранічную непераноснасць некаторых кампанентаў, якія ўваходзяць у склад Detonic ;\nпры лячэнні гіпертаніі выкарыстоўваюць не сумяшчальныя лекі.\nDetonic найбольш эфектыўны перад такімі прэпаратамі, як Heart Tonic, Бісапралол, Recardio, Каптоприл і Cardiowell. У адрозненне ад апошняга, яны могуць спалучацца з рознымі лекамі і пры гэтым, не ўздзейнічаюць адмоўна на органы страўнікава кішачнага гасцінца. прэпарат Detonic прайшоў мноства медыцынскіх тэставанняў, у якіх прынялі ўдзел тысячы пацыентаў розных узростаў. Выпрабаванні, якія былі праведзены ў лідзіруючых кардыялагічных цэнтрах, даказалі асноўныя характарыстыкі лекі Detonic, Заяўленыя яго вытворцам.\nУ складзе Detonic прысутнічаюць толькі натуральныя рэчывы і кампаненты расліннага паходжання. Іх атрымліваюць шляхам экстракцыі карысных інгрэдыентаў з лекавых раслін якія выраслі ў экалагічна чыстых месцах, таму арганізм гіпертоніка лёгка іх засвойвае. Дзякуючы 100% прыроднаму складу, адсутнічае прывыканне або прыкметы пабочных з'яў. Сярод натуральных кампанентаў ўваходзяць у формулу Detonic, Варта звярнуць увагу на дзеянне наступных раслін:\nВыцяжка суквеццяў алоэ ўтрымлівае кіслаты і арганічныя злучэнні, неабходныя для тэрапіі сардэчных хвароб. Пазбаўляе ад нервовасці, паляпшае кровазварот і працу сардэчнай мышцы, робіць моцнымі крывяносныя пасудзіны, разбурае згусткі крыві.\nГлог, які мае судзінапашыральнае дзеянне, блакуе з'яўленне халестэрынавых бляшак і робіць якасць плазмы лепш. Лішні халестэрын выходзіць з крыві, тым самым зніжаючы паказчыкі артэрыяльнага ціску. Дарэчы, плады глогу выключаюць з'яўленне зубнога налёту.\nНасенне гарбузы скарачаюць паказчык халестэрыну, папярэджваючы з'яўленне бляшак на сасудах, і паскараюць гаенне траўміраваных тканін сардэчнай мышцы.\nЛемонграсс. Дзякуючы мочегонному эфекту гэтай кветкі, з арганізма выходзіць лішняя вада.\nВыцяжка грыба чагі - стабілізуе ціск, сардэчны рытм, выключае з'яўленне тромбаў і навал кальцыевага «налёту» на сасудзістых сценках.\nЭкстракт бутонаў гваздзікі. За кошт гэтага рэчыва, якое ўваходзіць у склад апісванага прэпарата, крывяносныя пасудзіны пашыраюцца і павялічваецца пластычнасць капіляраў. Гэта адбываецца дзякуючы флавоноіды і дубільныя рэчываў, якія знаходзяцца ў гэтым раслін.\nЧесночный канцэнтрат - мае агульнаўмацавальнае і иммуностилирующее дзеянне, дапамагаючы арганізму змагацца з сардэчна-сасудзістай паталогіяй.\nПоўны спіс кампанентаў ўваходзяць у склад Detonic, А таксама прапорцыі ў адносінах кожнага інгрэдыента да асноўнай формуле, пазначаны на малюнку.\nDetonic выкарыстоўваецца на розных стадыях сардэчных захворванняў і пры ўзнікненні гіпертанічнага крызу. Паводле інструкцыі і рэкамендацыям вытворцы, гэты прэпарат неабходны людзям, якія маюць наступныя сімптомы:\nМігрэнь, якая суправаджаецца пачырваненнем асобы;\nЎзмоцненая потлівасць, ўнутранае напружанне, пачуццё трывогі без бачных прычын, і нават раздражняльнасць;\nСістэматычнае павышэнне ціску, якое перавышае звыклыя паказчыкі;\nDetonic таксама паказаны пацыентам, якія перанеслі інфаркт, інсульт ці мікраінсульт. Пры правільным ужыванні гэтага унікальнага сродкі, рызыка паўторных рэцыдываў выключаецца на 90%.\nПрэпарат, апісваны на сайце medeurope.info, створаны для тэрапіі высокага ціску ў дарослых людзей. Адзіным абмежаваннем да прыёму з'яўляецца персанальная непераноснасць некаторых рэчываў, якія ўваходзяць у склад Detonic . Жанчыны пакутуюць гіпертаніяй ў перыяд цяжарнасці і лактацыі, а таксама людзі старэйшыя за 70 гадоў павінны ўжываць гэты прэпарат толькі пасля кансультацыі з доктарам.\nУсе кампаненты, якія знаходзяцца ў гэтым антыгіпертэнзіўнага прадукце, маюць цалкам прыроднае паходжанне, гіперчувствітельность да іх назіраецца вельмі рэдка. Пацыенты, якія старанна выконваюць прадпісанні лекараў і інструкцыі, могуць не хвалявацца з нагоды з'яўлення непажаданых рэакцый. Пабочныя прыкметы могуць узнікнуць з-за перадазіроўкі. прэпарат Detonic не мае небяспечных рэчываў у сваім складзе і можа выкарыстоўвацца разам з мінімальнай колькасцю прадуктаў, у якіх змяшчаецца спірт.\nПравільная інструкцыя па ўжыванні гэтага медыкамента заключаецца ў выкананні ўсяго толькі двух дзеянняў:\nўжываць парашок Detonic па адной чайнай лыжцы, не часцей чым два разы на дзень пасля прыёму ежы.\nЗапіваць вялікай колькасцю вады.\nПрацягласць курсу тэрапіі гіпертанічнай хваробы залежыць ад ступені цяжару гэтага захворвання. Звычайна гэты прэпарат прызначаюць на тэрмін, які не перавышае 15-20 дзён. Часам, можа спатрэбіцца падоўжыць прымяненне гэтага сродкі на больш працяглы перыяд, але не перавышае 30 дзён. Аб рэкамендуемых тэрмінах прымянення Detonic Вы можаце даведацца ў спецыялістаў. Для гэтага трэба аформіць заяўку на атрыманне бясплатнай кансультацыі на сайце вытворцы.\nВажная інфармацыя! Ужо пасля першага ўжывання прэпарата, артэрыяльны ціск стабілізуецца. У пацыентаў паляпшаецца агульны стан, а таксама праца сардэчнай мышцы, знікаюць усе небяспечныя праявы паталогіі. Вось таму, пры выкарыстанні Detonic ня патрабуюцца дадатковыя медыкаменты.\nКарыстальнікі, якія купілі Detonic і выкарыстоўваюць яго для лячэння гіпертаніі, пакінулі ў сетцы інтэрнэт свае станоўчыя водгукі. Іх вопыт і меркаванні дапамагаюць іншым людзям лепш зразумець, як дзейнічае гэты сродак пры лячэнні сардэчных захворванняў. Пакупнікі адзначаюць, што гэтыя лекі мае цэлы шэраг каштоўных уласцівасцяў:\nКрывяны ціск хутка прыходзіць у норму, нават пасля аднаго прымянення гэтых лекаў.\nАпісванае сродак мае доўгае дзеянне.\nПрэпарат абсалютна бяспечны нават пры наяўнасці алергіі.\nРаслінны склад гэтага медыкамента паляпшае працу ўсяго арганізма.\nШмат хто з жыхароў краін Еўропы лічаць цану прэпарата Detonic цалкам даступнай. Дрэнныя водгукі пра гэты прэпарат назіраюцца нашмат радзей. Звычайна іх пакідаюць людзі, якія сутыкнуліся з падробкай, якая рэалізуецца сумніўнымі людзьмі ў сацыяльных сетках.\nНеабходна памятаць! Падробка не толькі бескарысная, але і можа стаць следства з'яўлення адмоўных дзеянняў на Ваш арганізм. Кошт падробкі пры гэтым часта перавышае кошт арыгінальнага прадукту.\nЯўген Патапаў, урач-кардыёлаг:\n«Было даказана! Галоўным змагаром з высокім артэрыяльным ціскам лічыцца біяфлаваноіды. Ён здабываецца з смалы і кары дзікай лістоўніцы. Гэты кампанент знаходзіцца ў складзе многіх папулярных лекаў, якія ўжываюцца для лячэння гіпертаніі, але ў мізэрных колькасцях. Такім чынам, эфект наступае праз пэўны час. Адзіным прэпаратам, у якім змяшчаецца шмат біяфлаваноіды, з'яўляецца Detonic . Я бачыў формулу і справаздача экспертаў, таму рэкамендую гэты прэпарат сваім пацыентам, у якасці сродку для нармалізацыі ціску ».\nМногія карыстальнікі пішуць водгукі аб ужыванні Detonic на форумах і ў сацыяльных сетках. Давайце азнаёмімся з некаторымі з іх:\n«Гэты прэпарат імгненна аднавіў маё здароўе пасля перанесенага інфаркту. Я доўга не мог аднавіцца, пакуль жонка не замовіла для мяне Detonic . Цяпер я адчуваю сябе бадзёрым і энергічным і нават займаюся спортам: хаджу на ранішнюю прабежку і ў трэнажорную залу. Раней я не мог гэтага зрабіць. Магчыма сучасная медыцына дзее сапраўдныя цуды ».\nРудольф, 53 гады, Берлін.\n«Два гады таму я сутыкнулася з інфарктам. Тры тыдні я праляжала ў рэанімацыі. Было вельмі цяжка аднавіцца. Праз 2 месяцы мяне зноў пачалі турбаваць вядомыя мне сімптомы. Класьціся зноў у бальніцу мне не хацелася і я вырашыла пашукаць у інтэрнэце якія-небудзь моцнадзейныя прэпараты, якія дапамаглі б мне хутчэй ачуняць. Я знайшла водгукі аб Detonic, Які створаны з экстрактаў раслін і не мае відавочных пабочных эфектаў. Таксама гэта сродак з'яўляецца выдатным варыянтам прафілактыкі і яго паказана прымаць ўсім тым, у каго небяспечныя паталогіі сэрца. Я стала яго прымаць і заўважыла паляпшэнне стану свайго здароўя. Цяпер я зноў езджу на дачу, дзе займаюся вырошчваннем кветак. І я цяпер дакладна ведаю, што ціск мяне не стане турбаваць так моцна, як раней ».\nЛідзія, 65 гадоў, Мілан.\n«Заказваў дастаўку Detonic у інтэрнэце, наўпрост у вытворцы. Пасылка з лекамі прыйшла праз 4 дні, ўразіла невысокі кошт, усяго 850 чэшскіх крон. Я стаў прымаць яго пасля кансультацыі са сваім доктарам. Год таму мяне «зваліў з ног» інфаркт, і мне было вельмі цяжка аднавіцца. Пасля першага прымянення я заўважыў паляпшэнне: знікла дыхавіца, крывяны ціск прыйшло ў норму, перасталі мучыць галаўныя болі. Цяпер прымаю прэпарат курсам. Раю ўсім, у каго праблемы з сэрцам і артэрыяльным ціскам ».\nЭдвард, 68 гадоў, Прага.\nЗыходзячы з каментароў экспертаў і пацыентаў, можна зрабіць такую выснову: Detonic гэта раслінны комплекс, які створаны для барацьбы з захворваннямі сэрца і крывяносных сасудаў. На думку лекараў, гэта самае эфектыўнае сродак, якое пазбаўляе чалавека ад праяў гипертензивных сіндромаў. Таксама мы звяртаем увагу нашых чытачоў на новы медыкамент Cardiline , Прызначаны для прадухілення рэзкіх ваганняў паказчыкаў артэрыяльнага ціску. Па водгуках многіх людзей, гэты прэпарат лічыцца больш паспяховым сродкам для лячэння гіпертаніі і прадухілення некаторых захворванняў сэрца.