Кузьма Черный. Лiст Якуба Малькевiча На Белорусском Языке\nЛiст Якуба Малькевiча На Белорусском Языке\nПасля таго як госцi падпiлi, у хаце стала шумна. Больш за ўсiх гаварыў Варывон Вiлач. Твар у яго быў чырвоны, а голас гучны, з лёгкай хрыпатою.\n- Мёртвым неба, а нам, васпане, выпiўка. Пускай, Хведар, чарку да свахi.\n- Мае галубочкi, да мяне i першую чарку пускалi, i другую, i... я ўжо ўпiлася.\n- Што гэта вы?\n- Яшчэ адну, цётка Аўгiння:\nСваха пiла ўсё з прыказкамi:\n- Каб не стаяў над душой сват-прыганяты, вып'ем па пятай. Хi-хi-хi...\nСам Хведар не лiшне пiў i не лiшне пiльнаваўся "маладой". На тую ўсё налягала Аўгiння:\n- Нешта ж ты, Зося, не п'еш. Нi калi бывае. Пускай гарэлку, не трымай усiх. Няхай людзi вып'юць.\nВарывон гаварыў Хведару:\n- Мы гэта, васпане, прыйшлi, можна сказаць, у гэтыя самыя аглядзiны так сабе. Што, мы ў цябе ў хаце нiколi не былi, цi што? Мы гэта ў госцi прыйшлi, а не ў аглядзiны нават. Што, мы не ведаем, як ты жывеш, цi што? Мы будзем, васпане, лiчыць, што гэта ты нас сабе ў госцi паклiкаў. А раз мы, васпане, будзем сваякамi, дык мы з дарагою душою прыйшлi. Дык я ж кажу. Як нябожчык брат памёр, вечны пакой, дык мы ж не былi падзелены, ты ж сам ведаеш. Мы сабе жылi гэтак, як з табою, васпане, будзем жыць. Дык я яму i гавару, калi ён канаў: я, кажу, васпане, твае Зосi не скрыўджу. Яе частка заўсёды будзе пры ёй. I я ад яе не адбiраю нiчога i не хачу што-небудзь скруцiць. У нас гаспадарка адна. Дам я за ёю, васпане, кабылу, цялушку i два, васпане, падсвiнакi. А там якое драбязы - збожжа цi што сабе яна трохi захоча, дык я цанавацца не буду. Мы памяркуемся.\nХведар зусiм ужо адцягнуў яго ад стала.\n- Не, браце, ты мне дай не кабылу, а жаробку.\n- Што табе гэтая жаробка, яна не лiшне складзiстая. А кабыла добрых жарабят, васпане, водзiць. Гэта завод!\n- Дык i жаробка ад гэтай самай кабылы. А ты кажаш, што вельмi добрыя жарабяты.\n- Н-ну, жаробка не ўдалася. Як цявiна. Бывае. Што меў ты, васпане, гэтую жаробку (яна ж як дошка, паглядзi, якi ў яе зад!) меў ты браць, дык я табе як добра - гатовую кабылу i... Што табе гэтая жаробка ў вока ўпала!\n- Кабыла ўжо ў гадах.\n- Ты, васпане...\nАле тут сваха падцягнула яго да стала:\n- Цераз вас, Варывоне, людзi не п'юць. Пускайце чарку.\nХведар падсунуўся следам за Варывонам i ўсё шаптаў сам сабе разважлiва:\n- Такi, мусiць, жаробкi не дасць. От як упяўся. Тады няхай хiба яшчэ колькi авечак накiне...\n- Накiнь авечак, - сказаў ён, падсунуўшыся да Варывона.\n- З авечкамi нешта, браце, нядобра. Сам жа ведаеш, пазводзiлiся.\nРаптам сваха ўстрапянулася:\n- А дзе ж гэта паненкi?\n- Матыльда, васпане, тут.\nI, глянуўшы сабе пад локаць, Варывон не ўбачыў Матыльды.\n- Нясу гарбату, - сказала Матыльда, з'яўляючыся ў дзвярах з кухенькi.\n- А я бо, васпане, гляджу, у брата, можна сказаць, гэтакi дзень сёння, а сястра ўцякае. А дзе ж Анэта?\n- От гэта мне не падабаецца, - устрывожыўся раптам Хведар. - Калi яна маладзейшая сястра ды калi яна за нашымi галовамi была ў хаце за паненку, дык чаго яна яшчэ цяпер тут свае камэды паказвае. Дзе яна дзяецца! Я не пасаромеюся i перад людзьмi скажу.\nУ Матыльды жоўты i злосны ад прыроды твар яшчэ пажаўцеў:\n- Надулася, як смоўж, i сядзiць у бакоўцы.\n- Чаго яшчэ ёй трэба? Анэта!\n- Ат, можа, яна нездарова, пускайце, мае родныя, чарку, - падагнала Аўгiння.\nХведар раптам зноў сеў i прыгнуўся да Варывона:\n- Ну то давай нечага будзем канчаць гаворку, трэба ж рабiць якi-небудзь лад.\n- Я, васпане, не адказен хоць цяпер лад зрабiць... Што ж, Зося засталася бяздзетнаю, малое яе як памерла...\n- Гэта то ўсё нiчога. Што ты мне пра гэта гаворыш... Пра дзецi ўспамiнаеш? Дык што, калi ў мяне на руках iх двое - майму чацвёрты год i яе, нябожчыцы, - восьмы год. Што ж з таго! Большы ўжо гатовы пастух. А ў мяне гаспадарка!\n- А як, васпане?\n- А так што, я ж кажу, мы лiшне спрачацца з табою не будзем...\n- Не, не, васпане, што не - то не, спрачацца не будзем...\nАўгiння зноў устрапянулася:\n- А дзе ж гэта дзецi? Хай бы яны па паўчарачкi выпiлi. Шмат не можна, а трошкi - няхай паспытаюць.\nЗося адразу выявiла клапатлiвасць новай мацi:\n- Але дзе ж гэта малыя?\nАгледзела трохi санлiвымi ад гарэлкi вачыма хату i, кiўнуўшы галавою Матыльдзе, вылезла з-за стала. Яна ўжо назвала Матыльду братаваю:\n- Хадзем, братавенькая, да малых.\nI ўзяла Матыльду пад руку.\nУ маленькай бакоўцы стаялi два ложкi i памаляваны столiк. Скрозь на сцяне вiсела адзежа, i вельмi было тут цесна.\nНа ложку сядзела заплаканая Анэта i трымала на каленях малога хлопчыка. Большы сядзеў на другiм ложку, як стары, успёршыся локцямi на каленi i падпёршы iмi твар. Ён наморшчыў лоб, падняў вочы i глянуў на Зосю i Матыльду. Зося пагладзiла яго па галаве.\n- Няхай бы ты, сынок, туды, да таты, падышоў.\nI Матыльда падышла да яго:\n- Можа, ты з'еў бы чаго?\nУ Анэты зморшчыўся твар. Зося села поплеч з ёю. Матыльда, глянуўшы на яе, сцiснула губы.\n- Нешта, мусiць, нездарова, Анэта, што сядзiш тут адна?\nЗося прыхiнулася блiжэй да яе i пастаралася паказаць ласкавай усмешкай шчырае спачуванне. Анэта блiжэй прыгарнула да сябе малога. Тады ўскочыла вёрткая Аўгiння:\n- Дайце ж сюды сыночка, няхай жа ён да стала падыдзе. Хадзем жа да таткi.\nЯна папрабавала сцягнуць з ложка большага.\n- Чаму? Чаму ж ты не хочаш?\n- Не чапайце яго! - жорстка сказала Анэта.\n- Чаму? - шчыра здзiвiлася Аўгiння.\nМатыльда пастаралася ўлагодзiць усiх, каб спынiць гэтакiя непаразуменнi:\n- Няхай бы ты, Анэта, гасцям гарбату падала.\nI Анэта выйшла ў кухню. Тады Аўгiння сiлком узяла пад пахi большага i падвяла пад гасцей. Варывон Вiлач паглядзеў на хлапчука:\n- Расце, васпане. Расцi, расцi, гаспадаром будзеш.\nАўгiння налiла паўчаркi гарэлкi i дала малому. Той узяў i баязлiва паглядаў на ўсiх.\n- Пi, сынок, пi.\nМалы нясмела глянуў на айчыма Хведара, як бы баючыся, што той скажа.\n- Пi, - сказаў той, нагiнаючыся да Варывона, каб зноў загаварыць пра жаробку.\nУсё застолле ўпарта пацвердзiла:\n- Пi, сынку.\nМалы памачыў губы i скрывiўся.\n- Пi, пi.\nМалы пацягнуў, белымi худымi рукамi шпарка паставiў чарку назад i моцна закашляўся.\n- А-а, трэба было, васпане, разам!\nМалы кашляў, цёр кулакамi па твары слёзы.\n- Не, жаробкi я, васпане, не дам, - адразу схiлiўся да Хведара Варывон.\n- А Зося як сама захоча?\n- Мы з ёю, васпане, не дзялiлiся i не сварылiся...\nАнэта прынесла гарбату i ўбачыла: малы кашляў, за iм стаяла Зося i трымала на руках меншага. Аўгiння нешта тлумачыла суседу.\n- Хоць бы хто адвёў яго ад стала назад. Нашто яго тут трымаць, сказала з пагардаю Анэта.\n- Чаго ты ўсё бурчыш? Чаго ты дзьмешся, сястрыца, на мяне! Што ты перад людзьмi мне брыдка робiш?\n- Цiха, васпане.\n- Бо я калi добра, дык добра, а як захаджуся, дык...\nЗося занесла ў бакоўку малога i прыйшла назад, збянтэжаная.\n- Мне як добра, дык добра, а не - дык я не пагляджу.\n- На што ты не паглядзiш?\n- На ўсё. За шыю ды з хаты, як жабу. Перад людзьмi гавару.\n- Няможна, васпане.\n- Каб у мяне тут у хаце!..\nАнэта не даслухала, моўчкi пайшла ў бакоўку. Матыльда глянула на Хведара.\n- Не крычы, Хведарка, што табе здалося...\nЯна, вiдаць, трымала яго руку. Гасцям зрабiлася не па сабе.\n- Пускайце, пане Варывоне, чарку.\n- Я, васпане, не адказен. Здароў будзь, Хведар.\nАле нiякавасць гэтак шпарка не прайшла. Зося пайшла следам за Анэтаю, а за Зосяю Хведар.\n- Не варт iсцi, васпане, - зазлаваў раптам, сам не ведаючы з якой прычыны, Варывон Вiлач.\n- Ты што гэта? - сказаў Хведар Анэце яшчэ здалёк.\n- Вам, можа, што трэба сказаць, братавенькае, цi што...\n- Ат, - з'явiлася раптам Матыльда, - што тутака лiшне браць у шух. Калi ўжо на тое пайшло, дык тут жа льга сказаць у адкрытую.\n- Але, васпане.\nЁн ужо стаяў у дзвярах, вялiкi, плячысты, як гара.\n- Панна Анэта, васпанна.\n- Я не панна i не васпанна!\n- Я вас прашу, iдзiце вы i не чапайце вы гэтых малых! Што яны вiнаваты перад вамi цi перад кiм!\n- Што табе не падабаецца?\nАнэта закрыла рукамi твар i пайшла. Перад ёю расступiлiся ў дзвярах, далi ёй дарогу. Малыя кiнулiся за ёю:\n- Куды ты, цёця!\n- Не iдзi!\n- А мой сынок, - абазваўся Хведар, - куды ты, чаго ты, хадзi да мяне. Iдзi от да цёцi Зосi, да яе... Гэта ж мама.\n- Да мамы iдзi, васпане...\n- Цёця Анэ-э-эта, - заплакалi малыя ўдваiх i кiнулiся бегчы.\nАнэта ўжо стаяла ў кухонных дзвярах.\n- Яны баяцца чужых людзей, - сказала Матыльда. - Анэта, куды ты?\nДзецi сталi каля Анэты.\n- Анэта, што гэта?\n- А гэта што? - крыкнула Анэта. - Ты думаеш, дзецi нiчога не ведаюць? Ты думаеш, яны не ведаюць больш за цябе? Ты думаеш, яны не бачаць, што ты за бацька? Што каля iх робiцца?! А ты памятаеш, як гэты большы крычаў i людзей ззываў, калi ты бiў яго мацi? Можа, ты яго навек скалечыў гэтым самым. Можа, ён iншым цябе i не можа бачыць, як з узнятым паленам над яго нябожчыцаю маткаю. Можа, тое, што ён убачыў тады, навек сядзiць у яго сэрцы i, колькi ён будзе жыў, нiколi не вытравiцца з яго. Што ты тутака развёў гандаль перад iмi - цераз гэты гандаль i тады сям'ю раскiдаў i цяпер моцнай не зробiш! Як тады было не вяселле, а нейкi гандаль, дык i цяпер тое самае. Не навучыў цябе i астрог; хоць бы ты малых дзяцей пашкадаваў...\n- Што ты мяне, гадаўка, сарамацiш перад усiмi людзьмi...\n- Я табе гэта i без людзей гаварыла, кожны дзень дзяўбла табе ў галаву, што зноў пасля пачнецца калатня ў хаце, толькi што тады гатова больш сiрат застацца.\n- А Божа ж мой, - заплакала Зося.\n- Васпане Хведар, што гэта робiцца?\n- Цi ты ж не бачыш, што ён цябе бярэ не як жонку, а як пасаг. Яму ж мала, яму ж - ён i сам не ведае, колькi яму трэба, каб утхланiць сябе.\n- Гэты большы - дык, можа, i не дзiва гэта, што ён цябе баiцца. Але тваё дзiцянё - чаго гэта яно ад цябе ўцякае, чаго гэта яно дрыжыць перад табою...\n- Ты нагаворваеш дзецям на бацьку, ты сама адбiваеш iх ад мяне!\n- Што ты робiш з свае хаты?!\nВарывон адцягнуў Хведара да стала i сiлком пасадзiў на лаву. Госцi заварушылiся; Аўгiння выцiскала слёзы i цёрла далонню сухiя вочы. Твар у Матыльды больш яшчэ пажаўцеў, i сцiснутыя губы зрабiлi яго больш худзейшым.\n- Дзецi, васпанна, доўга не бачылi яго i яшчэ не прывыклi.\n- I не прывыкнуць нiколi. У дзiцячую душу што западзе, нiколi, колькi i жыць будзе чалавек, не вытруцiцца адтуль.\n- Дык як загадаеце, васпанна Анэта, брату свайму Хведару: жанiцца яму цi не. Хэ-хэ-хэ! А нам як: пабыць яшчэ тут трохi цi зараз жа выносiцца з хаты?..\n- Чаго ж ты маўчыш, сястрыца мая, можа, чакаеш, каб я цябе папрасiў?\nЗноў яго сiлком абсадзiлi на лаву.\n- Хэ-хэ-хэ, мы не ведаем, што нам рабiць, васпанна.\n- Што рабiць? Зараз жа вон адгэтуль усе! Усе зараз жа!\n- Божа мой, - залiлася слязьмi Зося, стукнуўшы локцямi аб стол.\nХведар быў белы як палатно. Губы яго сцiскалiся i дрыжалi. Дзецi трымалiся за Анэту i плакалi.\n- Ты думаеш пра дзецi цi не?\n- Гэта каб падзякаваць, мусiць, мне, што я iду гадаваць чужыя дзецi, закрычала Зося, выбегшы на сярэдзiну хаты.\n- Можа, ты i дабра iм хочаш, але як гэта ўсё робiцца!\nВарывон Вiлач ужо ўсцягваў на плечы кажух. Але адразу, адумаўшыся, уздыхнуў i сказаў да Зосi:\n- Цiха, пляваць на ўсё. - I да Хведара: - Ты тут гаспадар цi хто? Каб гэта на мяне, дык я тут доўга лiшне не глядзеў бы, а адразу...\n- Што адразу? - крыкнула Анэта.\n- Каб больш я твайго слова не чуў! - кiнуўся да яе Хведар.\n- Не, будзеш чуць!\n- Дай сюды хлапца. Мой сын, я над iм бацька.\n- Ты бацька яго, але не над iм.\nЁн адарваў ад яе меншага хлапчука i панёс на руках. Хлапчук немым зайшоўся плачам. Анэта з большым зачынiлася ў кухнi.\nВарывон Вiлач усё ж усцягнуў на плечы кажух i падаў вялiкую хустку Зосi.\nЯк два разы жанiўся Хведар Тамiлоўскi, вёска Канатопшчына, Бабелянскага раёна. Я чалавек просты i невучоны, дык не вельмi складна апiшу, як жывуць малыя дзецi i ўся iх сям'я, але затое чыстую праўду скажу. Эх, горка i кепска жывецца бедным хлопчыкам без роднай маткi! Гэта ў Хведара Тамiлоўскага. Дык адзiн большанькi хлапчук, можа, яму гадоў якiх сем або восем - не Хведараў, а яго жонкi, якую ён забiў, за што i адседзеў два гады. А меншы - родны сын Хведараў, i яму, можа, якiх год тры цi трохi больш. Забiў Хведар жонку з зайздрасцi, i ўзяў ён быў яе дзеля выгады, а жыць з ёю не хацеў. I гэтыя два хлапчукi за свой кароткi век вельмi ж гора, небарачыны, ужылi. Няма ў iх цяпер нiякага скутку, цi як тут сказаць, каб iм прасветлую гадзiну мець. У Хведара дзве сястры ёсць, дык старэйшая, Матыльда, спрыяе Хведару, гэтакая самая, як i ён, наглая i ненаедная. А маладзейшая, Анэта, толькi i ёсць абарона гэтых малых. Яна нейкi, можна сказаць, вырадак ува ўсёй iх сям'i, не падобна на ўсiх iх. Ёй i самой дрэнна тутака жыць пры гэтакiм браце. Як ён у астрозе сядзеў, дык яна за мужчыну была i на полi, i дома. А гэтыя малыя нават жыццём сваiм рашалi, плакалi i рыдалi, калi бацька жанiўся. Большы - ён жа ўсё ўжо ведае. Пра яго гэта я i хачу напiсаць, бо меншы то гэты яшчэ як воск, што з яго хочаш, тое i зробiш. Ён яшчэ нiчога не ведае, i лепш, можа, каб i не ведаў. А большы ўсё змалку дзён сваiх уведаў, на няшчасце сваё. Калi Хведар Тамiлоўскi жанiўся, дык пад акном народ стаяў, i некаторыя рагаталi з гэтага вяселля, бо ён iзноў узяў з-за выгады i набраў пасагу чорт што. Дык iзноў у хаце з гэтаю Зосяю ў яго дабра не будзе. А большы хлапчук, не Хведараў, а той, першай яго жонкi, як дзiкi нейкi i як бы скалечаны застаўся. Пра гэта я колькi разоў чуў ад самое Анэты, якая за малых вельмi абстайвае, а пасля я пачаў сам прыглядацца адно ж праўда. Тады я ўспомнiў, што яшчэ як ён быў меншы, дык як Хведар бiў раз на панадворку паленам яго мацi нябожчыцу, дык я прыбег па-суседску ратаваць. А малы гэты стаiць каля платца i дрыжыць увесь. I нейк не па-людску глядзiць. Можа, ён тады нiчога не бачыў больш, апроч гэтага палена, якое бiла ў плечы яго мацi. З таго часу ўжо колькi год прайшло, а ён часта гэтаксама глядзiць. Памятаю, калi яна, мацi яго, колькi дзён была непахаваная - усё следства вялi, - дык ён не адыходзiў ад яе нежывой i гэтаксама глядзеў. Не плакаў, а глядзеў гэтак страшна. Я па-суседску прыйшоў зняць з яе мерку, каб труну зрабiць, бо я сталяр, а ён стаiць i вокам не змiгне. Дык мне самому стала страшна ад гэтага яго зiрку. Вялiкi жаль агарнуў маё сэрца, i з таго самага часу я калi ўбачу яго, дык маё сэрца крывёю аблiваецца. Бо я i сам, сказаць, гледзячы на яго, успамiнаю, як я гадаваўся. Я просты чалавек i не ведаю, што са мною часамi робiцца. Паеду араць i ўспомню гэтага хлапчука; дык жаль душу агорне, i пакуль забудуся, дык хоць немаведама дзе дзецца. Гэтаксама i з яго цёткаю Анэтаю, сама гаварыла; за гэта яе ў хаце i не любяць. А гэтыя людзi ў iх у сям'i жывуць сабе - ядуць, п'юць, спяць, робяць, сварацца i нiчога не бачаць i нiчога гэтага не ведаюць, што можа быць усё гэта на свеце. А гэты хлапец нешта ўсё як бы бачыць i маўчыць. Нешта з яго будзе, калi ён вырасце. Дык от я i хачу тут напiсаць вам, дарагiя таварышы, у рэдакцыю газеты (бо я не ведаю, куды больш пiсаць пра гэта), каб, можа, якая апека была над гэтым хлапцом, цi што, а то вельмi ж i цяпер яму нясоладка жыць. А яшчэ каб якi-небудзь закон быў, каб прыглядацца, калi судзяць, да таго, напрыклад, што Хведар зрабiў з гэтым хлапцом, калi бiў i забiў яго мацеру, бо сядзець у астрозе то ён сядзеў два гады, але што гэта памагло? Ён мог пасядзець i адзiн месяц, i дзесяць год, i адно ўсё роўна было б. I яго калi засуджвалi, дык толькi i ўспамянулi, што хлопца асiрацiў. А можа, ён зрабiў з гэтым хлапцом нешта больш! А можа, ён яго зрабiў гэтакiм, што ён колькi будзе жыць, дык не будзе падобным на ўсiх. Можа, ён будзе бачыць на свеце i ў людзях больш, чым усе; будзе бачыць i ведаць тое, чаго ўсе навокал яго не бачаць i не чуюць. Ён будзе разумнейшым за ўсiх. Ён будзе бачыць навылёт усiх людзей, а яго не будуць бачыць, i ведаць, i разумець, што ён гаворыць, i ўсе як ёсць будуць не толькi смяяцца, а аж здзекавацца над iм. Можа, ён сярод тых людзей, што без розуму i сэрца, будзе, як трава на дарозе. Бо разумнейшаму чалавеку, таму, хто больш бачыць за ўсiх, хоць прападай сярод усiх. Гэта заўсёды было i ёсць, можа, хiба пасля не будзе. Сярод усiх калi будзе адзiн гэтакi, дык няма каб у разумнейшага вучыцца, дык яшчэ, яго абсаджваючы, смяюцца, крыўдзяць, каб ён от, канешне, быў гэтакi самы без розуму i сэрца, як яны самi. Можа, я не гэтак усё гавару, як трэба, можа, нягладка цi цяжка, але я чалавек просты. Хоць i бываў шмат дзе на свеце, але мала вучоны; можна сказаць, не вучаны, а мучаны. Трэба яшчэ, каб бралi на ўвагу тое, што гэты хлапец, калi нават пад'еўшы i адзеўшыся, усё адно мучыцца сэрцам сваiм, бачачы заўсёды ў вачах сваiх, як дрыжаць губы i твар у яго мацеры, калi яе паленам забiваюць. На гэтым я канчаю. З тае самае вёскi Якуб Малькевiч.


Як было абвешчана раней Xiaomi вырашыў абнавіць яго 15 цалевы наўтбук пад назвай Xiaomi Mi Notebook Pro. Часам Xiaomi вырашае дзіўна называць свае прадукты з новым ноўтбукам, на шчасце, няма такой праблемы няма. Ён захаваў такое ж імя, і толькі два ў канцы, Xiaomi Mi Notebook Pro 2.\nМы Xiaomi Notebook Pro 2\nНовае абсталяванне захаваў той жа цалевы экран 15,6 з дазволам 1920 1080 х пікс. Xiaomi абнавілася працэсары, новыя працэсары Intel з'яўляюцца мазгі 8 пакалення Intel i7 8550U / i5-8300H. У дадатак да працэсарам, устаноўлены яшчэ мацней відэакарты. Xiaomi працуе з Nvidia, і карта з'яўляецца GeForce GTX 1050 MAX-Q. Гэта дасць магчымасць павысіць прадукцыйнасць 20%, у адносінах да свайго папярэдніка. SSD з ёмістасцю 256GB забяспечвае хуткі доступ да дадзеных. RAM пачынаецца 8 ГБ і заканчваецца на 16GB самую магутную версію.\nXiaomi Mi Notebook Pro вельмі добра, больш таннай альтэрнатывай для кампутараў укусіў яблык. Абсталяванне падыходзіць для ўстаноўкі Hackintosh на ім. Я рэдка выкарыстоўваючы парты на вашым ноўтбуку, але я разумею, што некаторыя з іх не могуць жыць без іх. Таму наўтбук са мной лагатып можа быць лепшым выбарам, паколькі ён утрымлівае шэраг партоў, тры USB 3.0, USB-C, порт HDMI, порт Ethernet і карт-рыдэр.\nЁсць два варыянты на выбар, продажу наўтбукаў пачнуцца ў жніўні 16 ў Кітаі.\ni5 8 256 ГБ АЗП Гб SSD GTX1050 MAX-Q для юаняў 6299, $ 922\ni7 ГБ АЗП 16 256 1050 Гб SSD GTX MAX-Q для юаняў 7599, $ 1112\nМы Xiaomi Notebook Pro Мы Xiaomi Notebook Pro 2


Шуневіч далажыў Лукашэнку аб зніжэнні злачыннасці ў краіне | Падзеі, Беларусь | Belarus.by\n23 лістапада, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Міністр унутраных спраў Ігар Шуневіч далажыў Прэзідэнту Беларусі Аляксандру Лукашэнку аб зніжэнні злачыннасці ў краіне, перадае карэспандэнт БЕЛТА.\nКіраўнік дзяржавы ў час сустрэчы адзначыў, што міліцыя адказная за многія пытанні, але ён у прыватнасці хоча даведацца аб сітуацыі ў сферы грамадскай. "Мяне перш за ўсё цікавіць тэма, звязаная з вашай аналітычнай работай, і ў сувязі з гэтым тэндэнцыі ў грамадскай бяспецы. Што насцярожвае? - спытаў Аляксандр Лукашэнка. - Каб я разумеў, на што павінен звярнуць увагу".\nЯк далажыў Ігар Шуневіч, сітуацыя ў гэтай сферы выклікае "лёгкі аптымізм", паколькі колькасць злачынстваў і заяў аб іх учыненні змяншаецца ўжо не першы год. "Гэта значыць, фактычна ў нашых людзей становіцца менш падстаў звяртацца ў міліцыю па дапамогу і абарону сваіх правоў і законных інтарэсаў. Гэта, вядома, вынік комплексу дзеянняў, якія прыняты ў дзяржаве", - падкрэсліў міністр.\nПаводле інфармацыі МУС, абстаноўка ў сферы процідзеяння злачыннасці і забеспячэння грамадскай бяспекі ў цэлым характарызуецца пэўнай стабільнасцю і перавагай станоўчых змяненняў у структуры і дынаміцы злачыннасці.\nТак, у студзені-кастрычніку ў органы ўнутраных спраў паступіла больш як 184 тыс. заяў і паведамленняў аб злачынствах. Гэта на 11,3 працэнта менш, чым за аналагічны перыяд мінулага года.\nЗнізілася агульная колькасць зарэгістраваных крымінальна каральных дзеянняў, а таксама колькасць зарэгістраваных асабліва цяжкіх і цяжкіх злачынстваў: забойстваў з замахамі, цяжкіх цялесных пашкоджанняў, згвалтаванняў. Менш учынена злачынстваў супраць уласнасці: разбояў, грабяжоў, крадзяжоў, махлярстваў, угонаў транспартных сродкаў.\nКолькасць злачынстваў, звязаных з незаконным абаротам наркотыкаў, знізілася амаль на 17 працэнтаў да 4,3 тыс. Гэта, на думку ведамства, абумоўлена праведзенымі раней прафілактычнымі і практычнымі мерапрыемствамі па спыненні фактаў збыту і паставак наркатычных сродкаў.\nНа былым узроўні забяспечана выяўляльнасць карупцыйных і эканамічных злачынстваў. Па завершаных такіх крымінальных справах устаноўлены матэрыяльны ўрон у памеры Br58,7 млн, з якога кампенсавана Br32,7 млн. Таксама накладзены арышт на маёмасць на Br36,2 млн. Усё гэта ў цэлым забяспечыла пакрыццё ўрону на 117 працэнтаў.\nПрымаемыя папераджальна-прафілактычныя меры садзейнічалі зніжэнню на больш як 12 працэнтаў колькасці злачынстваў, учыненых непаўналетнімі і пры іх саўдзеле, а таксама злачынстваў, учыненых у грамадскіх месцах.\nПа стане на 1 лістапада ў грамадскіх месцах і на розных аб'ектах устаноўлена і функцыянуе амаль 21,4 тыс. відэакамер, што садзейнічала раскрыццю больш як 1,4 тыс. злачынстваў.\nДзякуючы прымаемым мерам практычна на чвэрць зменшылася колькасць ДТЗ, што адбыліся па віне п'яных вадзіцеляў.