Галоўная Еўрапейскія гісторыі Нямецкія футбалісты Лорыс Кариус Дзяцінства Гісторыя Плюс Untold Біяграфія Факты\nLB прадстаўляе поўную гісторыю захавальніка мэты, які найбольш вядомы пад мянушкай; "Кары". Наша гісторыя дзяцінства Лорыса Карыуса плюс невыказаныя факты біяграфіі прыводзіць вам поўны справаздачу аб прыкметных падзеях з часоў яго дзяцінства і да цяперашняга часу.\nАналіз Лорыса Карыуса Бія ўключае яго гісторыю жыцця да славы, сямейнае жыццё, бацькоў, лад жыцця, асабістае жыццё і мноства фактаў пра яго.\nТак, усе ведаюць пра яго знешнасці і яго зрушэння Simon Mignolet але мала хто лічыць наш Loris Karius Bio даволі цікавым. Зараз без далейшага адэё, пачнем.\nЛорыс Карыус Гісторыя дзяцінства - Ранні перыяд жыцця і сям'я:\nЛорыс Свен Карыус нарадзіўся 22 чэрвеня 1993 г. у горадзе Біберах-на-Рысе, Германія. Ён нарадзіўся ад маці Крысцін Карыус і бацькі Гаральда Карыуса, які калісьці задумаў, каб яго сын стаў гоншчыкам па мотакросе.\nАднак дзед Лорыс, Карл, заахвоціў яго засяродзіцца на футболе. "Мой бацька не глядзеў футбол, і ў яго мяне ўцягнуў дзядуля", Karius заявіў у інтэрв'ю 2016, «Ён заўсёды вёз мяне паўгадзіны на трэніроўкі кожны дзень, калі бацькі працавалі. Ён быў маім самым вялікім прыхільнікам ".\nЛорыс Карыус мусіў прымусіць праз адвагу паведаміць бацьку Гаральду, што ён не будзе займацца мотакросам і будзе прытрымлівацца сваіх мараў. Маці Крысціна падтрымала яго, дадаткова ўхваліўшы пераключэнне.\nКарыус, імкнучыся атрымаць большую падтрымку і даказаць, што яго бацька не мае рацыі, пайшоў далей у Песталоцы-гімназію Бібераха, дзе ў прыватным парадку прайшоў навучанне па неабходных выхадках варатароў. Яго здольнасць хутка вучыцца прывяла да таго, што бацька нарэшце даў яму дабро.\nКарыус працягваў юнацкую кар'еру ў наступных клубах (FV Biberach, G Mettenberg, SSV Ulm 1846 і VfB Stuttgart), перш чым завяршыць яе ў Манчэстэр Сіці ў 2009 годзе.\nПасля двух гадоў працы ў маладзёжнай сістэме Манчэстэр Сіці, ён вярнуўся ў Германію з "Майнцам" 05 і зарэкамендаваў сябе брамнікам першага выбару ў складзе Бундэслігі, перш чым перайсці ў "Ліверпуль" у 2016 годзе, дзе пераехаў з няміласці Simon Mignolet у якасці брамніка першага выбару. Астатняе, як кажуць, цяпер ужо гісторыя.\nХто такая Анэлі Альперт? Лорыс Карыус Аматар:\nKarius ўжо выкрыў розныя таемныя палюбоўнікі. Стрэл коркам пачалося публічна датаваць нямецкай мадэлі Annelie Альпэрт (на фота ніжэй).\nПрыгожая бландынка калісьці зрабіла вялікую частку шчаслівага жыцця адносіны яе сябар. На жаль, усе пачалі мяняць пазней.\nНямецкая мадэль Анэлі Альперт напэўна не ведае, як азірнуцца назад, калі прадэманструе сваю прыхільнасць. Гледзячы на мову свайго цела, Карыус на фота не выглядае настолькі заклапочаным альбо звязаным.\nІ не распаўся пасля таго, як адносіны двух гадоў не дзякуючы яго славе Ліверпуль, які прывёў яго ў сэрца дам.\nУ прасторы няма часу, Лорыс Кариус ад брытанскай мадэлі ніжняй бялізны, які гуляў галоўную ролю ў рэаліці-шоў Зроблена ў Чэлсі.\nЗусім нядаўна, у сакавіку 2018 года, нямецкая корак была адарвана ад'ехаўшы днём з кавярні Garden Vegan у Хейле ў суправаджэнні прыгожай бландынкі, якую лічаць мадэллю Даніэлы Грэйс.\nЛорыс Карыус Асабістае жыццё:\nЛорыс Кариус сапраўды гарачы футбаліст. Ён мае наступны атрыбут да яго асобы.\nЛорыс Кариус Моцныя боку: Ўстойлівы, вельмі творчы, верны, вельмі эмацыйны, спагадны і лёгка можа пераканаць дам.\nЛорыс Кариус Слабыя бакі: Ён мог дзейнічаць капрызны. Больш за тое, будучы песімістычным, падазроным, маніпулятыўным і небяспечным ў адносінах.\nШто Лорыс Кариус любіць: Мастацтва, надомным хобі, расслабляльныя паблізу або ў вадзе, якія маюць сяброўка і добрая ежа з сябрамі\nШто Лорыс Кариус не любіць: Чужыя, любая крытыка Маці, чыя падтрымка ў яго ў футбол і выяўленне асабістым жыцці.\nТакім чынам, Karius глыбока інтуітыўная і сентыментальная. Ён вельмі эмацыйны і адчувальны, і глыбока ўнікаюць у праблемы адносін.\nДа папулярнасці Карыус заўсёды меў вырашальнае значэнне для поспеху. Ён ведае, што яму трэба прайсці доўгі шлях, і таму не дазволіў, каб жыццё яго большага і багацейшага футбаліста і машыны, на якіх яны ездзяць, паўплывалі на вас\nЛарыс Карыус Сямейнае жыццё:\nЛорыс Кариус адбываецца з верхняга сярэдняга класа нямецкай сям'і. Галава сям'і, Геральд Karius калісьці быў чэмпіёнам мотакроса вядомы па ўсёй Германіі за яго дні славы.\nНа жаль, Геральд атрымаў некалькі траўмаў каленнага сустава падчас сваёй прэстыжнай кар'еры. Гэта маці Карыюса падтрымала мужа, каб гэта правесці. Гэта прычына, па якой яна адмовіла сыну Карыюсу займацца футболам. Як кажа Карыус; «Мой бацька не глядзеў футбол, і гэта быў мой дзядуля, які атрымаў мe ў гэта ”.\nНа жаль, Karius дзядуля не атрымаў шанец убачыць мяне гуляць прафесійна. Ён памёр да майго дэбюту. Karius змяшчае яго; «У мяне ёсць імя майго дзядулю ў татуіроўцы, а затым у мяне ёсць анёлы-захавальнікі ёсць для яго. Было сумна бачыць яго пакінуць мяне, але я не магу змяніць яго. Я ведаю, што ён будзе па-ранейшаму глядзіць на мяне, так што гэта не праблема.\nФакты татуіроўкі Лорыс Карыус:\nЛорыс Кариус сапраўды ўмацаваў сябе ў месцы элітных татуіроўкі варатароў.\nУ яго грудзях прадстаўлены адлюстраваныя часам мастацкія матывы з дыяментам, ружамі і парай ластавак. Пасярод любой крайнасці на плячы вялікія кветкавыя элементы, яшчэ адна пара птушак і пара скрыжаваных пёраў, распрацаваных так, каб было падобна на тое, што яны прабілі скуру на спіне.\nЯго правае перадплечча ідзе на 180 ° у процілеглым кірунку, абдымаючы пальчаткі Мікі Маўса, мульцяшныя чэрапы і зоркі і іграковую гукавую бурбалку ў стылі коміксаў BOOM.\nЯго левая рука амаль цалкам прысвечана рэлігійным вобразам, над біцэпсам дамінуе малітоўная фігура, а нябесная сцэна - сэрца з пучкамі святла, зоркамі і анёламі ад дзеда ў розных позах, якія займаюць яго перадплечча. Нарэшце, за правым вухам сядзіць малюсенькі крыжык.\nКарыус сапраўды прыняў незвычайны падыход да свайго мастацтва. Яго тату. У яго лепшае спалучэнне колеру супраць чорна-белага, а таксама выявы для брамніка.\nФАКТ Праверыць: Дзякуй, што прачыталі нашу гісторыю дзяцінства Лорыса Карыуса і незразумелыя факты біяграфіі. У LifeBogger мы імкнемся да дакладнасці і справядлівасці. Калі вы бачыце ў гэтым артыкуле нешта, што выглядае дрэнна, размясціце каментарый альбо звяжыцеся з намі!.\nOMG, колькасць назойлівага тут велізарна .. сцеражыцеся Loris.


Атрымаць варонку Hacks - Што вы павінны ведаць перад - Варонка Of The Day\nАтрымаць варонку Hacks – Што вы павінны ведаць перад\nпрыняцце рашэння атрымаць варонкі дзівацтваў паставіць вас у рахунку зрабіць нешта добрае ў сваім жыцці, як вы будзеце ў стане засяродзіцца на чымсьці, што гэта цалкам адлюстроўвае вашу прыхільнасць, каб быць паспяховым.\nваронка хакі Праграма гэта хадавы тавар у гэтыя дні і кошт навучання камерцыйнай таямніцы кагосьці паспяховым, як Расэл Брансон прыйшоў з кошт.\nІснуе вельмі мала скарачэнне гэтай інвестыцыі. Расэл вельмі прама з вамі з таго моманту, вы зачапіць матэрыял, ён прапануе, ён дае вам ведаць, доўгі шлях, ён павінен быў зрабіць, каб патрапіць.\nКалі вы ідзяце аб вашай бізнес-стратэгіі правільны шлях, вы таксама атрымаеце шанец быць паспяховым. Але не варта чакаць, што гэта адбудзецца на працягу ночы.\nFiled Under: Funnel Hacks Tagged With: атрымаць варонкі дзівацтваў


Кіроўцаў усё ж будуць пазбаўляць правоў за паўторнае моцнае перавышэнне хуткасці\n14.12.2017 / 13:20\nКіроўцаў усё ж будуць пазбаўляць правоў за паўторнае моцнае перавышэнне хуткасці 6\nТакая норма прадугледжана папраўкамі ў Кодэкс аб адміністрацыйных парушэннях і Працэсуальна-выканаўчы кодэкс аб адміністрацыйных правапарушэннях. Законапраект прыняты сёння ў другім чытанні, піша БелТА.\nЗаконапраект прадугледжвае шэраг навацый для кіроўцаў. Напрыклад, змены тычыліся арт.18.13 (перавышэнне хуткасці руху). Прапаноўвалася не пазбаўляць правоў за паўторнае парушэнне па хуткасці. Аднак у працэсе падрыхтоўкі да другога чытання ад дэпутатаў і МУС паступілі прапановы пра захаванне ў КаАП гэтай нормы, і яны былі ўлічаныя.\nПлануецца адмяніць пакаранне за забытыя дома правы кіроўцы і ўраўнаваць адказнасць парушальнікаў хуткаснага рэжыму на дарозе.


Новости компании "Бульбашъ" - Бульбашъ® - завод алкогольной продукции\n«Хавайся ў бульбу» і «Трымай бусла»: у Viber з’явіўся новы стыкерпак з жыццёвымі выразамі па-беларуску\nКарпаратыўны каляндар Бульбашъ® на 2016 год\nБеларускія дываны «маляванкі» — унікальная мастацкая з’ява, народная, яркая, самабытная. Гэта сапраўдныя творы мастацтва, прызнаныя і ацэненыя ва ўсім свеце. Стваралі маляванкі як вясковыя мастакі-самавукі, такія, як Алена Кіш, якая ўвайшла ў сусветныя энцыклапедыі наіўнага мастацтва, так і вядомыя мастакі Беларусі — напрыклад, Язэп Драздовіч. Традыцыя такіх незвычайных і прыгожых маляўнічых дываноў была распаўсюджана на ўсёй тэрыторыі краіны, але ўсюды мела свае рэгіянальныя асаблівасці.\nПершыя беларускамоўныя налепкi ў Viber «Традыцыi на новы лад»\nУ пошуках традыцый на новы лад Бульбашъ® разам з TDI Group знайшлi месца, куды традыцыi яшчэ не дайшлi, але дзе яны вельмi жаданыя.\nНапярэдаднi Новага году ды Каляд TDI Group i Бульбашъ® стварылi першы пак налепак на беларускай мове з нацыянальнай тэматыкай для Viber.\nБульбашъ®. Традыцыi на новы лад\nМы рады паведаміць, што з 15 верасня стартавала рэкламная кампанія ў падтрымку пітнай вады «Бульбашъ®». Яна ўключае ў сябе трансляцыю роліка на тэлебачанні з ахопам папулярных тэлеканалаў (Беларусь 1, Беларусь 2, Беларусь 5, ТНТ, АНТ), а таксама размяшчэнне вонкавай рэкламы на білбордах ва ўсiх абласных цэнтрах i ў мiнскiм метро.\nБрэнд «Бульбашъ®» зноў пачаў гаварыць са спажыўцом на беларускай мове і паведамiў пра важнасць і неад'емнасць традыцый у жыцці сучаснага чалавека.\nТрадыцыі жывуць побач з намі, эвалюцыянуюць разам з намі і знаходзяць адлюстраванне ў нашых думках і ўчынках. Яны натхняюць нас на стварэнне чагосьцi новага. Так i брэнд «Бульбашъ®» увабраў у сябе самае лепшае са старадаўнiх рэцэптаў вiнакурэння Беларусi i, дзякуючы сучаснаму тэхналагiчнаму працэсу, стварыў шырокую лiнейку iнавацыйных прадуктаў.


Як стварыць Pulse Amplitude Modulation? -Новости-FMUSER FM-перадатчык Гуанчжоу, FM перадатчык Кітай Пастаўшчык\nПерад тым, як перайсці ў канструкцыю імпульснай амплітуднай мадуляцыі, дайце нам ведаць аб канцэпцыі мадуляцыі і розных тыпаў мадуляцый.\nШто такое мадуляцыя?\nМадуляцыя ўяўляе сабой працэс змены характарыстык сігналу апорнай, як амплітуды, частоты і шырыні, і г.д. Гэта працэс дадання інфармацыі для сігналу апорнай. Сігнал апорнай ўстойлівы сігнал з пастаяннай амплітудай і частатой.\nМадуляцыя звычайна ўжываецца да электрамагнітных сігналах, такіх як радыё лазерных і аптычным сігналы. Аўдыё, відэа, малюнкі і тэкставыя дадзеныя дадаюцца ў сігнал апорнай для перадачы па тэлефоннай сувязі.\nМадуляцыя падзяляецца на два тыпу ў залежнасці ад тыпу сігналу.\n* Бесперапынны Modulation\n* Імпульсная мадуляцыя\nБесперапынныя мадуляцыі і імпульсных мадуляцыя дадаткова класіфікаваны, як паказана ніжэй.\nПры бесперапынным сігнале хвалі мадуляцыі выкарыстоўваецца ў якасці сігналу апорнай, які мадулюе сігнал паведамленні. Ёсць тры параметру, якія могуць быць зменены, каб дасягнуць мадуляцыі, а менавіта, частату, амплітуду і фазу. Такім чынам, існуе тры тыпу мадуляцый.\n1. амплітудная мадуляцыя\n2. Частотная мадуляцыя\n3. фазавая мадуляцыя\nІмпульсных мадуляцыя ўяўляе сабой метад, у якім сігнал перадаецца з інфармацыяй імпульсамі. Гэта дзеліцца на Analog-імпульснай мадуляцыі і лічбавай імпульсных мадуляцыя.\nАналагавая імпульсных мадуляцыя класіфікуецца як\n* Pulse Amplitude Modulation (РАМ)\n* Шыротным-імпульснай мадуляцыі (PWM)\n* Pulse Палажэнне мадуляцыі (PPM)\nЛічбавая мадуляцыя класіфікуецца як\nАмплітуда імпульсу мадуляцыя ўяўляе сабой метад, у якім амплітуда кожнага імпульсу кантралюецца імгненнай амплітудай сігналу мадуляцыі. Гэта сістэма мадуляцыі, у якім сігнал аблічбоўваецца праз рэгулярныя прамежкі часу, і кожны ўзор выкананы прапарцыйна амплітудзе сігналу ў момант выбаркі. Гэты метад перадае дадзеныя шляхам кадавання амплітуды серыі імпульсаў сігналу.\nЁсць два тыпу метадаў адбору пробаў для перадачы сігналу з дапамогай PAM. Яны:\n* Flat Top РАМ\n* Натуральны РАМ\nПлоскі верх РАМ: Амплітуда кожнага імпульсу прама прапарцыйная мадуляваць амплітуду сігналу ў момант ўзнікнення імпульсу. Амплітуда сігналу не можа быць зменена ў адносінах да аналагавага сігналу, каб быць дискретизированным. Верхавіны амплітуд застаюцца плоскімі.\nПрыродны РАМ: Амплітуда кожнага імпульсу прама прапарцыйная мадуляваць амплітуду сігналу ў момант ўзнікнення імпульсу. Затым варта амплітудзе імпульсу для астатняй частцы полупериода.\nРозныя тыпы мадуляцыі і метады\nМетады мадуляцыі Агляд\nПапярэдняя:[Відэа] Як трансмітар працуе?\nдалей:Што такое Circuit Design імпульснай амплітуднай мадуляцыі?


Віцебскі раён. Легенды і паданні\nАдноўлена 30.08.2017 07:25\nЛегенды і паданні з’яўляюцца адным з найбольш важных элементаў гісторыка-культурнай спадчыны нашага народа. Яны адлюстроўваюць гістарычны лёс краіны, духоўныя каштоўнасці людзей Беларусі. Для жыхара кожнай мясцовасці яны з’яўляюцца пэўнымі звеннямі, якія злучаюць пакаленні нашага народа.\nНекалі наша вёска стаяла значна бліжэй да Заходняй Дзвіны, чым цяпер. I не таму, што людзі аднеслі будынкі ці на ўсялякі выпадак вырашылі падстрахавацца і паставілі хаціны воддаль. Не. Проста рэчышча кожнай рэчкі з цягам часу мяняе свой накірунак. Здараецца, на пару сажняў, а бывае – на сотні крокаў, а то і болей. У выніку такога адвольнага спрашчэння Заходняя Дзвіна штогод паволі адсоўвалася ад паселішча. Такая свавольніца рэчка, як наша, па-іншаму і не магла, бо калі гандляры ці проста людзі падарожныя прабіраліся па вадзе, то ім даводзілася такіх жахаў і бядотаў натрывацца, што і дзесятаму заказвалі. Дзе ж вы бачылі, каб на адну вярсту рэчкі – больш за дзесятак віроў, столькі ж падводных камянёў, ды яшчэ адмеліны? А ў нашай менавіта так і ёсць. Апошнім часам мала плаваюць, а раней жа толькі па вадзе і дабіраліся. Колькі ўсялякіх тавараў ды людзей хапнула сваім сквапным ротам Заходняя Дзвіна, цяпер і падлічыць немагчыма. Але старыя людзі памятаюць асобныя жудасныя здарэнні, пераказваюць маладзейшым, таму нават і мы ведаем. Аднаго разу прабіваўся ці то князь, ці то багаты пан з дружынай. Куды ён хацеў даплыць – ці да суседа з добрым намерам, ці да другога з вайною – невядома. Спрактыкаваныя воі і стырнавыя не вельмі баяліся цяжкіх дарог і нечаканых сутычак з ворагамі. А вось у іншым яны прайгравалі. Калі плылі па рацэ, дзе раней бывалі, то трымаліся спакойна і ўпэўнена, а калі трапілі на новы ўчастак і караблі пачалі то на адмеліны садзіцца, то на камяні трапляць і днішчы прабіваць, знясілелі людзі за адзін дзень да такой ступені, што ледзьве ногі перасоўвалі. Князь той з усімі разам працаваў, бо ў тыя часы не было такога, што адзін гарбаціцца, а другі толькі загадвае. Усе роўныя ў працы былі і ў бітве. Моўчкі сядзелі стомленыя людзі на беразе вакол вогнішчаў і толькі стрымана саплі, есці і то не хацелася. Старэйшыя пазіралі на маладзейшых, а тыя, у сваю чаргу, на больш сталых. Нечакана ад караблёў-чаўноў данёсся крык вартавога: – Вада спадае! Чаўны на беразе аказваюцца! Воіны пабеглі туды, і сапраўды: вада адступала, і там, дзе яшчэ гадзіну назад яе было па пояс, зараз было меней чым па калена. Усе круціліся, не ведаючы, што рабіць. I тут сівагаловы вой, які, мабыць, усё сваё доўгае жыццё правёў у паходах, прапанаваў: – Адпіхвайце чаўны на сярэдзіну! Толькі на сярэдзіну, бо да раніцы яны апынуцца на якой-небудзь кручы, і тады давядзецца іх на плячах несці! Хутчэй! Цяпер людзі ўжо не азіраліся на князя, не чакалі, што той загадае, бо і самі адчулі, як імгненна мялее рэчка. Напружваючыся, сінеючы ад цяжару, неяк усё ж спіхнулі чаўны на сярэдзіну Заходняй Дзвіны, а адпачываць на бераг ужо не палезлі, засталіся на месцах. Праз якую хвіліну навокал стаяў густы храп, ператомленыя воі спалі ўпокат. На невялічкім цурбалку сядзеў князь, а насупраць яго, абапершыся спінаю на нейкі цюк, – той самы стары вой, які так удала і своечасова скамандаваў. – Што гэта, Белавус? – звярнуўся да яго валадар. – Колькі па рэчках плаваў, але такога бачыць не даводзілася, каб так хутка вада сыходзіла... Як жа нам далей прабірацца? Я і сам, княжа, да канца яшчэ не разабраўся. Раніцай пабачым. Тут і сапраўды справа нейкая дзіўная атрымліваецца. Можа... – Што можа? – нахіліўся валадар да суразмоўца. – Падумалася так... – Гавары, ты ж мяне ведаеш, я за праўду нікога ніколі не пакараў і не пакрыўдзіў. – Я не баюся, княжа, але сумняваюся... – I ўсё ж? – А раптам гэта нас багі перасцерагаюць, каб далей не плылі?.. Князь замаўчаў. Было відаць, што ён спрабуе знайсці і сваё тлумачэнне такой перасцярозе. – Хто яго ведае, Белавус, – нарэшце выдыхнуў валадар. – Нічога дакладнага сказаць не магу. Можа, загадаць, каб вешчуна разбудзілі? Хай бы ён па сваіх ахвярах-прадказаннях паспрабаваў у будучае заглянуць... – Ноч зараз, княжа. Хай спяць людзі, а раніцай паспрабуем ва ўсім разабрацца. Ператаміліся воі, нават есці не пажадалі... – А ты чаго не спіш, Белавус? – Я, княжа, мала апошнім часам сплю. Стары ўжо. Уваб'ецца што ў галаву, дык да самай раніцы, бывае, вочы не заплюшчу, ляжу ды ўсё думаю-перадумваю. Ёсць што прыгадаць. Хутка давядзецца пакінуць гэты свет, а на тым будзе мне час і магчымасць добра адпачыць, там турбавацца ды спяшацца не давядзецца... – Чаго гэта ты? – запярэчыў валадар. – Туды яшчэ паспееш. Пабудзь з намі, парадуйся жыццю вольнаму, няўрымсліваму. Туды ўсе паспеем, хто раней, хто пазней, і часта не толькі ад старасці гэта залежыць, сам ведаеш... – Так, княжа, ведаю. Таму і перадумваю пра ўсё. – Ну думай, а я крыху пасплю. Стаміўся моцна, але воям не магу паказваць гэта. – Спі, княжа, а я пасяджу, паразважаю, можа, нешта цікавае прыдумаю... Валадар як сядзеў, то толькі споўз на цёплыя, нагрэтыя за дзень дошкі і адразу захроп. Што той ночы, асабліва летам. Не паспееш прылегчы ды на другі бок перавярнуцца, а сонца ўжо над лесам грае, птушкі прачынаюцца, шчабечуць-заліваюцца навокал. Белавус так і не спаў, сядзеў поруч з вартавымі і думаў пра нешта сваё. Тыя яму не перашкаджалі, ведалі, што гэты чалавек абы-чым галаву забіваць не стане. Неўзабаве пачалі прасынацца воі, і ўсе спалохана пазіралі па баках, ніхто не забыўся пра тое, як імкліва ўчора ўцякала вада з-пад ног. Але чаўны-караблі спакойна плавалі пасярэдзіне рэчкі. Ніякай небяспекі, здавалася, не было, нішто не пагражала. – Ну што, Белавус? – падышоў да старога князь. – Прыдумаў што-небудзь ці вешчуна клікаць? – Княжа, вада нікуды не ўцякала. Нам давялося адчуць і ўбачыць, як яна сваё адвечнае рэчышча раптоўна ўбок пераносіла... I яшчэ, хачу параіць... Не трэба нам, княжа, спяшацца ў паход. Гэта нам можа дорага каштаваць. Рака памяняла рэчышча, і кудою плыць – сказаць нават цяжка, не тое што стырнавым чаўны весці... – Дык што ты прапануеш? – Паціху прабірацца наперад, старанна пазнаючы шлях, каб на будучы год ішлі ўжо ўпэўнена. – I то справа. Але як жа на вадзе сляды пакінуць? – Будзем пазначаць якімі плаваючымі прадметамі, мацуючы да іх невялічкія грузілы. Яны так і будуць на месцы заставацца. – Ну і галава! – у захапленні ўсклікнуў князь. Так і зрабілі. Знакі тыя пазней сталі зваць буямі, а потым і вёсачку на беразе назвалі не інакш як Буева.\nЖылі некалі тут, дзе зараз нашая вёска стаіць, стары дзед з бабай. Хітры чалавек быў, мала каму даводзілася яго перахітрыць, але калі такі знаходзіўся, то Нічыпар (так яго звалі) не хаваў задавальнення:\n– Не перамруць, значыцца, кемлівыя ды разважлівыя на нашай зямлі. А то, на нашых гледзячы, здаецца, што ўсё навокал дрэнна. Не сумуй, баба, дажывём і мы да смерці па-людску. Хаціну маем, гаспадарку такую-сякую таксама, а дзе і дзеці дапамогуць, трое ж іх у нас... Няўжо сумленне не загаворыць у іхніх душах?..\n– Да таго часу ногі ў нас апруцянеюць ды ахалодаюць. Трэба ж было такому здарыцца... – пачынала плакаць жонка Нічыпара.\n– Што ўжо зробіш? Самі вінаватыя, што такіх сквапных выгадавалі. Трэба было ў дзяцінстве глядзець, а зараз, калі яны бароды паадпускалі ды самі бацькамі сталі, позна нешта перайначваць.\n– Каб жа ведаў... Усё шкадавалі, шкадавалі і даймеліся – на наш падворак і нагой не ступаюць, толькі і чакаюць нашай смерці, каб апошняе парасхапаць з хаціны, а саму будыніну падзяліць па бярвенцу. Вось дзе сапраўднае гора...\n– Нічога, неяк жа і мы жыць будзем...\nТак і жылі старыя ў сваёй хацінцы, а не разам з сынамі. Параздавалі ім усю зямлю ды сенакос, які мелі, а самі асобна засталіся, нібы прадбачылі, што такое ліха можа здарыцца. Добра, калі ні да каго кланяцца не трэба ісці, як захочаш, так сам і зробіш. Ды радасць старых была нядоўгай. Аднае ночы прахапіўся Нічыпар, а ў хаце дымугэтулькі, што не прадыхнуць, яшчэ хвілін колькі – і гамон бы яму разам з бабай быў. Ці ў дыме задыхнуліся б, ці згарэлі б разам з хацінай. Разбудзіў гаспадыню, і выскачылі яны ў двор. Крычаць ці ратаваць што-небудзь было позна: страха, страляючы ва ўсе бакі вясёлымі агеньчыкамі, абвалілася.\nЗаплакала тут бабуля:\n– Ой, Божачка, што ж нам цяпер рабіць, дзе жыць? Няма болей хаціны, а мы ж не маладыя...\n– Што будзе, тое і будзе, жонка. Пайшлі да дзяцей кланяцца. Пажывём колькі часу, а там бачна будзе.\nСабраліся і пайшлі да старэйшага сына. Нядоўга той трымаў у сябе бацьку з матуляй. Недзе праз тыдзень ён, хаваючы вочы, прамовіў:\n– Тата, мама, самі бачыце – сям'я ў мяне вялікая, дзяцей многа, павярнуцца няма дзе. Таму ў сярэдняга сына вам будзе лепей, ідзіце да яго...\nМоўчкі праглынуў Нічыпар знявагу, адно толькі і прамовіў:\n– Дзякуй за навуку, сынку...\nПабылі ў сярэдняга пару тыдняў, і той кажа:\n– Можа, вы пайшлі б жыць да малодшага сына...\n– Чаму, сынок? – запыталася маці.\n– Ды самі ж бачыце, што на стол вам у мяне няма чаго паставіць. Хацеў бы лепей карміць, дык і самім жа не хапае...\n– Гэтая бяда – не бяда, сынку. Што вам – тое і нам, не трэба ніякіх прысмакаў, – не адставала матуля.\nСын маўчаў, а потым узяўся за сваё:\n– Пажывіце ў яго, пасля зноў да мяне прыйдзеце... Стары Нічыпар толькі і прамовіў у адказ:\n– Дзякуй і табе, сынку, за навуку. Не падай, маці, перад ім на каленцы, неяк пражывём...\nСталі жыць у меншага. Той, можа, і патрываў бы які месяц, але жонка ў яго – што тая маланка: там крычыць, там лаецца, там сварыцца счэпіцца. Спачатку не гаварыла са старымі, а запатрабавала ад мужа:\n– Няхай ідуць жыць у нашую адрыну, там зараз цёпла.\nПайшлі маці з бацькам жыць у адрыну, а дзён праз колькі і там ёй надакучылі. Ухапіла яна мужа за каўнер і зашыпела:\n– Колькі я гэтых дармаедаў карміць буду? Ці ж у мяне што лішняе ёсць? Твае браты ад іх адмовіліся, а ты добранькім хочаш заставацца і наша дабро на іх пускаць... Няхай плацяць за ўсё, не тое за вароты выпраўлю...\nЯк пачулі старыя ад сына пра плату, то маці загаласіла, а Нічыпар губы прыкусіў, каб таксама не завыць. Сабраліся і пайшлі з двара. А куды ж ісці? Дзеці родныя выгналі, да людзей сорамна паказацца. Прыгадаў дзед, што недалёка каваль Мікола жыве, да яго і павёў старую.\nГаспадар уважліва выслухаў нечаканых гасцей і прамовіў:\n– Нічога, суседзе, неяк жа трэба ратавацца... 3 месяц пажывіце ў мяне, а потым нешта прыдумаем. У мяне сям'я вялікая, ды месца не шкада. Ежа, праўда, не надта, але што нам – тое і вам...\nЗаплакаў Нічыпар ад крыўды, што чужы чалавек гэтак хораша разважае, а родныя дзеці за парог прагналі. Гаспадар яго суцешыў. Селі, усе разам павячэралі, а потым узяліся малым казкі ды павер'і ўсялякія пераказваць. Тут Нічыпар усіх далёка ззаду пакінуў, бо ведаў ён казак і легендаў вялікае мноства.\nТак і жыць сталі. Бабуля гаспадыні па гаспадарцы дапамагала, а Нічыпар з кавалём у кузні быў.\nАднаго разу гаспадар пачаў загадкава ўсміхацца.\n– Што такое, чалавеча? – спытаўся Нічыпар.\n– Здаецца мне, што я прыдумаў, як вам уратавацца...\n– Зараз выкую вам прыгожы вялізны жбан, накладзём туды ўсялякага жалезнага ламачча і запаяем, а сынам вашым скажу, што вы жбан з золатам знайшлі. Гэтыя скнары за золата ўсё для вас зробяць.\n– Але ж і галава ў цябе, Міколка...\nТолькі вы нікому нашу таямніцу не выдавайце.\nНазаўтра па вёсцы маланкайпранеслася чутка – стары Нічыпар знайшоў жбан з золатам,ды такі вялікі, такі цяжкі, што не ўзняць. Яшчэі полудзень не прыспеў, а старэйшы сын ужо прыджгаў у Міколаву хату:\n– Пайшлі, тата. Кліч матулю, ды да нас пойдзем жыць, а то вы як чужыя нам сталі – не ідзяце, не паказваецеся...\n– Не, сынку, мне і тут добра.\nТут сярэдні падляцеў:\n– Тата, збірайся. Бяры матулю –і да нас.\n– Не, мне спяшацца няма куды.\nНеўзабаве і малодшы прыджгаў:\n– Пайшлі да нас, тата. Жонка наказала абодвух прывесці.\nТады Нічыпар і прамовіў, на гаспадара хітра пазіраючы:\n– Не хочацца мне, сыночкі, болей вам цяжкім мехам на спіне вісець. Пастаўце вы мне новую хату на старым месцы.\nА бабуля не ўтрывалася і свой голас падала:\n– Iхляўчук, і плот каб быў, і адрына новая...\n– Зробіце – я вам гэты жбан і аддам, – сказаў дзед, дастаючы яго з-пад стала, прыгожы і цяжкі.\nСыны нібы на крылах паляцелі з чужой хаты. Як узяліся працаваць, дык за які месяц паставілі ўсё, ды яшчэ і сцяжынкі жоўтым пясочкам пасыпалі. Прыбеглі назад і гамоняць:\n– Ну, бацька, мы тваю ўмову выканалі, аддавай нам золата.\n– Аддам, сыночкі, толькі працу ж паглядзець трэба. Пайшлі, старая, і ты, Міколка, збірайся...\nПрыйшлі да падворка, а гаспадыня ажно ў рукі пляснула:\n– Ну, цяпер мы зажывём! Аддавай, дзед, грошы, як абяцаў.\nНічыпар не паспеў перадаць жбан сынам, а тыя ўжо за чубы ўхапіліся і давай лупцаваць адзін аднаго. Крычаць, б'юцца па-сапраўднаму. Людзей назбіралася, гля-дзяць. Сведкамі гэтай бойкі сталі сяляне з чужой вёскі.\n– Што гэта ў вас робіцца? – пытаюцца.\n– Ды буяны паміж сабою разбіраюцца, – адказваюць мясцовыя жыхары.\nТак і павялося. Як збіраліся людзі ехаць міма нашай вёскі, дык казалі:\n– Глядзі там, каб не нарвацца на буяноў...\nТак і стала наша вёска Буянамі.\nНекалі ў далёкія ад нас гады ў гарах паўночнага Урала жыў гаспадар гор – кароль Валдай. У яго была жонка і тры прыгажуні-дачкі. А недалёка ад іх у непраходных балотах жыла вядзьмарка, якая толькі тым і займалася, што прыносіла некаму ліха.\nВядзьмарка зайздросціла шчаслівай сям’і, яна сваімі чарамі наклікала на яшчэ маладую жонку караля смерць, авалодала каралём і яго багаццем. Мачаха стала здзеквацца над дачкамі Валдая.\nПашкадавала дачок-сіротак царыца Уральскіх гор, была яна добрай і клапатлівай. «Спачатку я ператвару вас у рэкі, – сказала яна. – Мачаха не валодае чарамі пад вадой. А потым марскія цары прышлюць за вамі сваіх слуг…»\nІ вось наступіў патрэбны час. Старэйшую сястру ўзяў слуга Беламора, яе назвалі Паўночнай Дзвіной, сярэднюю – слуга Каспія, назваўшы яе Волгаю, а трэцюю, самую малодшую, павёў на захад слуга гаспадара Балтыйскага мора, назваўшы яе Заходняй Дзвіной.\nМаленькая каралева вельмі сумавала на доўгім шляху. І тады слуга Балтымора сказаў: «Там, наперадзе, дзе лятае шмат-шмат птушак, а злева бачны высокі бераг, ты сустрэнеш сябровак».\nІ вось сустрэла Заходзняя Дзвіна першую сяброўку і назвала яе Межай, потым прымацаваліся да іх Таропа, Велева, Каспля, Усвяча, Віцьба. А калі над лесам дагаралі апошнія промні сонца, выбегла насустрач Лучоса, потым Ула, Обаль, Дзісна і Дрыса.\nПабегла Заходзняя Дзвіна да горада Краслава і стала яна называцца ўжо Даўгавай. Тут жа яна сустрэла раку Дубну і Айвіекстэ. Сталі сяліцца па берагах рэк людзі, з’явіліся вялікія і малыя гарады…\nЗапісала В. Герасімава\nНепадалёк ад вескі Увалокі ў невялікім балотцы, сярод гушчару лазовых хмызнякоў, выбіваецца з-пад зямлі крынічка. Халодная вада з яе цячэ пастаянна пад ухіл і ўтварае ручай. Ён збірае на сваім шляху іншыя ручаінкі і паступова становіцца рэчкай, хаця і невялікай, але рэчкай. Бяжыць гэтая рэчка па палях і лугавінах, як праменьчык, праразае тую мясцовасць, па якой бяжыць, і нездарма ў даўнасці людзі назвалі яе Лучыцай. Змейкай агібае яна падножжа славянскага гарадзішча і ўпадае ў Заходнюю Дзвіну. Лучыца дык Лучыца. Звыкла і прыгожа. Але аднойчы ў абласным архіве, шукаючы звесткі пра свой край, на плане прыдзвінскіх зямель я ўбачыла сваю Лучыцу, але названа яна чамусьці была Сарай. Чаму яўрэйскае імя атрымала гэтая рэчка? Пры тым параўнальна нядаўна, перад самай рэвалюцыяй. Пачаліся пошукі, распытванні мясцовых жыхароў-старажылаў. Мала-памалу вымалеўвалася цікавая гісторыя, якая ператварылася ў цікавую легенду.\nНедзе ў пачатку XIX стагоддзя ў вёсцы Ноўка, якая стаяла на беразе гэтай Лучыцы, пасяліліся тры браты яўрэі. Займаліся яны гандлем, рамяством і жылі даволі нядрэнна. I была ў адной яўрэйскай сям'і прыгожая дзяўчына Сара. Яна вучылася недзе ў Віцебску і часта наведвалася да бацькоў.\nУ суседняй вёсцы Запруддзе жыў таксама прыгожы статны хлопец Васіль. Жыў ён з маці, бо бацька даўно памёр, займаўся сельскай гаспадаркай. Жыла сям'я бедна. I трэба было так здарыцца, што аднойчы на вясковай вечарынцы ўбачыў Васіль прыгажуню Сару і закахаўся ў яе. Сара адказала хлопцу ўзаемнасцю. I пачалі маладыя людзі сустракацца. Для спаткання выбралі прыгожае патаемнае месца на беразе рэчкі Лучыцы. Струменіла на дробных каменьчыках празрыстая вада, мілагучна ля ног закаханых шапталася асака, схілялі над імі галовы зялёныя вербы, ласкава глядзелі з неба зоркі, і ў гушчары хмызнякоў зачаравана спяваў ім сваю бясконцую песню салавей. Маладыя людзі адчувалі сябе, як у раі, і іх сэрцы яшчэ больш напаўняліся захапленнем прыгожага кахання.\nБагатыя бацькі Сары не дазволілі выйсці замуж за беднага мужыка. I закаханыя прадаўжалі сустракацца патаемна на старым месцы і марыць аб тым, калі яны ўсё ж стануць мужам і жонкай.\nАле хутка пачалася першая сусветная вайна, потым – рэвалюцыя, грамадзянская вайна. Хлопца забралі ў салдаты, і ваенная завіруха надоўга закінула Васіля далека ад родных мясцін.\nШмат гадоў чакала дзяўчына свайго каханага, часта прыходзіла на месца іх былога спаткання, доўгім ланцужком цягнуліся думкі пра Васіля, душа напаўнялася трывогай і смуткам. Ад пастаяннай тугі Сара захварэла сухотамі. I аднойчы вясной, калі пышна цвіла чаромха і па-ранейшаму спявалі салаўі, а ля ног пляскалася лагодная вада, дзяўчына доўга стаяла на беразе Лучыцы, у думках развіталася з Васілём і праз нядоўгі час памерла.\nВасіль, прайшоўшы доўгі шлях ваеннай завірухі, вярнуўся дадому. Калі пачуў пра трагічны лёс сваёй каханай, сэрца напоўнілася адчаем, а на душы стала пуста. Час ад часу ён наведваўся на той бераг рэчкі, дзе доўгія ночы праводзіў з каханай дзяўчынай.\nУ хуткім часе Васіль таксама захварэў нейкай цяжкай хваробай і памёр. Так трагічна закончылася жыццё маладых закаханых людзей, якія так і не змаглі жыць адзін без другога.\nА людзі доўга месца сустрэчы Сары і Васіля называлі Сарыным берагам, а потым і рэчку сталі называць Сарай.\nВельмі ўжо прыгожай і добрай была тая дзяўчына. Так рэчка Лучыца атрымала другое імя. I цяпер старыя людзі завуць яе або Лучыцай, або Сарай. А так як яна да цяперашняга часу стала вузкай і абмялела, моладзь проста называе яе ручаём.\nЗапісала М. Юшкевіч\nУсё, пра што расказвае легенда, было ў тыя далёкія часіны, калі Сураж належаў Вялікаму княству Літоўскаму.\nАдзін з князёў, што правіў на гэтых землях, вельмі любіў паляваць у тутэйшых. Яму падабалася гэта месца, шчодра адоранае прыродай, рака з яе чыстымі і плаўнымі водамі, берагі, упрыгожаныя вербамі і чаромхаю ў квецені, непраходныя лясы, а людзі вызначаліся дабрынёй і працавітасцю.\nАле больш за ўсё яму падабаліся тутэйшыя дзяўчаты – прыгожыя, вясёлыя, звонкія пявунні. У сваіх светлых, расшытых вопратках былі яны падобныя да маладых, стромкіх бярозак, якія раслі вакол і радавалі ўсіх сваёю чысцінёю.\nПра ўсё гэта князь расказваў сваёй дачцэ, а потым узяў яе з сабой паглядзець гэтыя мясціны. Княжацкай дачцэ спадабалася не толькі наваколле, але і добры хлопец, зграбны ды прыгожы. Пакахала княжна тутэйшага рыбака ўсёй душой, усім сваім дзявочым сэрцам. Ніхто і нічым не мог згасіць гэтае яркае і гарачае каханне.\nІ вырашыла княжна застацца жыць у гэтым краі. Калі князь даведаўся аб гэтым, вельмі раззлаваўся на непакорную дачку і загадаў увесці на зліцці дзвюх рэк вялікі замак ды пасадзіць у яго непакорлівую прыгажуню.\nІшлі гады. Княжна не змагла адмовіцца ад свайго кахання, ліла горкія слёзы, усё глядзела на рэкі, усё чакала, ці з’явіцца лодка з добрым хлопцам. Ад яе горкіх слёз пачаў рушыцца высокі бераг, замак пачаў спаўзаць у рэчку, а потым рухнуў разам са святліцай…\nБуева // Віцебшчына: назвы населеных пунктаў паводле легенд і паданняў / склад. А. М. Ненадавец. – Мінск : Беларусь, 2000. – С. 12–15.\nБуяны // Віцебшчына: назвы населеных пунктаў паводле легенд і паданняў / склад. А. М. Ненадавец. – Мінск : Беларусь, 2000. – С. 15–18.\nВеликановхутор // Волшебный камень: сказки и легенды / В. Федоров. – Витебск, 1997. – С. 45–47.\nГерасімава, В.Родныя мае рэкі... : легенда / В. Герасімава // Жыццё Прыдзвіння (Віцебск). – 2003. – 18 лют. – С. 2.\nДзе тужыла княжна... // Краязнаўчая газета. – 2004. – № 5 (люты). – С. 4.\nЛегенда пра Суражскі замак.\nДрабцов, С.Любашково: легенды и реальность / С. Драбцова // Жыццё Прыдзвіння (Віцебск). – 2009. – 23 чэрв. – С. 2.8.\n8. Какоўкіна, Ю.З глыбінь вякоў : легенда / Ю. Какоўкіна // Жыццё Прыдзвіння (Віцебск). – 2002. – 28 снеж. – С. 2.9.\n9. Казакі // Віцебшчына: назвы населеных пунктаў паводле легенд і паданняў / склад. А. М. Ненадавец. – Мінск : Беларусь, 2000. – С. 18–21.10.\n10. Легендыі паданні Прыдзвіння // Віцебскі раён :краязнаўчыя нарысы / І. А. Абрамава [і інш.] ; уклад. М. В. Півавар. – Мінск : Паркус плюс, 2008. – С. 197–206.11.\n11. Морозов, И.С горстью лапотной земли... / И. Морозов // Жыццё Прыдзвіння (Віцебск). – 2014. – 18 ліп. – С. 8.12.\n12. Легенда о горе Змеевище в Витебском районе.\n13. Нестерович, С. Сага о Двине / С. Нестерович // Жыццё Прыдзвiння (Вiцебск). – 2007. – 8 верас. – С. 2.14.\n14. Півавар, М. Доўжа, возера Сосна і камень закаханых / М. Півавар // Жыццё Прыдзвіння (Віцебск). – 2002. – 2 лістап. – С. 2.15.\n15. Юшкевіч, М.Гарадзішча / М. Юшкевіч // Жыццё Прыдзвiння (Вiцебск). – 2004. – 27 ліп. – С. 3.16.\n16. Юшкевіч, М.Легенда аб рэчцы Сары / М. Юшкевіч // Жыццё Прыдзвіння (Віцебск). – 2004. – 27 ліп. – С. 4.17.


БОЛЬШ ЗА 200 ЧАЛАВЕК УЗЯЛІ ЎДЗЕЛ Ў АКЦЫІ ДА ДРУГОЙ ГАДАВАІНЫ ЗЬНІКНЕНЬНЯ ГАНЧАРА І КРАСОЎСКАГА\nНіхто ня выйшаў з будынку адміністрацыі А.Лукашэнкі да пікетоўцаў і сёньня, калі апазыцыя правяла насупраць рэзыдэнцыі чарговы “Ланцуг неабыякавых людзей”.\nЦікавасьць да гэтай праблемы ў беларускім грамадзтве не паменела, нягледзячы на заканчэньне выбарчай кампаніі і жахлівыя тэракты ў ЗША, якія маглі б захінуць беларускія трагедыі.\nАкцыя прайшла мірна, ніякіх спробаў не дапусціць яе ўдзельнікаў да адміністрацыі А. Лукашэнкі міліцыя не прадпрымала. Сярод некалькіх соцень удзельнікаў сёньняшняга “Ланцуга неабыякавых людзей”, быў заўважаны нядаўні палітвязень Валеры Шчукін, чый партрэт раней таксама трымалі разам з патрэтамі зьніклых і палітвязняў.\n(Шчукін: ) “Я вельмі ўдзячны тым людзям, якія аказвалі мне дапамогу, мне было вельмі прыемна, знаходзячыся за кратамі, ведаць, што мяне падтрымліваюць людзі, гэта давала мне моц і сілы зносіць усе тыя зьдзекі, якія нада мной там тварылі,”— сказаў Валеры Шчукін.\nПрыйшлі на гэты ланцуг жонка Віктара Ганчара Зінаіда, жонка і дачка Анатоля Красоўскага Ірына і Валерыя. Зінаіда Ганчар лічыць, што нядаўнія трагічныя падзеі ў ЗША ня могуць засланіць сабою ў грамадзкай сьвядомасьці беларускую трагедыю – зьнікненьне апанэнтаў А. Лукашэнкі.\n(Зінаіда Ганчар: ) “Я ня думаю, што гэта заслоніць. Я вельмі спачуваю грамадзянам Амэрыкі ў сувязі зь іх трагедыяй, але Амэрыка – гэта моцная краіна, я ўпэўная, што ўрад гэтай краіны будзе клапаціцца пра людзей, якія пацярпелі, – у адрозьненьне ад нашай краіны. Праблема зьніклых абсалютна не хвалюе людзей, што сядзяць у будынку адміністрацыі,” – сказала Зінаіда Ганчар.\nІрына Красоўская зазначыла, што і пасьля выбараў тэма зьніклых ня стала меней актуальнай.\n(Красоўская: ) “Можа ім здаецца, што тэма гэтая будзе меней актуальнай, але мы ім не дамо забыць пра гэта – мы, родзічы, якія хочуць ведаць пра тое, што адбылося”.\nІрына Красоўская з нагоды прызначанай на 20 верасьня інаўгурацыі А. Лукашэнкі пажадала яму:\n(Красоўская: ) “Каб ён паглядзеў у вочы хаця б сваім дзецям і сваёй жонцы, магчыма, ён там што-небудзь пабачыць, калі яму абыякава, што адбываецца з намі, можа, хаця б ягоныя родзічы яму скажуць, што ня ўсё добра, што адбываецца ў нашай дзяржаве,” – сказала спадарыня Красоўская.\nПраваабаронца Алег Волчак лічыць, што цяпер у выніку падобных акцыяў пра зьніклых ведае каля 30-40 адсоткаў насельніцтва. І гэтая тэма ня страціць актуальнасьць, пакуль ня зьменіцца ўлада і пакуль ня будзе атрыманы адказ, – лічыць Алег Волчак.\nНа сёньняшнюю акцыю прыйшло шмат модадзі – больш за палову яе ўдзельнікаў:\n(Усошын: ) “Мы хочам нават пасьля выбараў, нягледзячы на тое, што Лукашэнка як быццам перамог, мы хочам ведаць праўду. Калі нават Ганчарык перамог бы, мы ўсё роўна тут стаялі б,” – сказаў удзельнік акцыі Мікалай Усошын.\nВядомы паэт Уладзімер Някляеў таксама лічыць, што няма падставы зьмяншаць увагу грамадсзва да балючай праблемы зьніклых палітыкаў.\n(Някляеў: ) “Сёньня ў мяне баліць душа, па-першае, ад таго, што адбылося ў нас, як нас падманулі, а па-другое, што мы зараз стаім, патрабуем адказу, дзе гэтыя людзі, што зь імі, і зноў гэтага адказу няма. Пакуль ня будзе адказу, ніякага супакою ня будзе. Ні сумленным людзям, ні несумленным. Таму што за сьмерць людзей трэба адказваць ці адмежавацца гэтай уладзе неяк доказна, што яна ня мае да гэтага дачыненьня, ці калі гэта ўсё будзе вісець – на іх будзе вісець віна, бясконцая віна ня толькі перад людзьмі, але і перад Богам,” – сказаў паэт Уладзімер Някляеў.


Расея накіравала баевікам у «гумканвоі» музычныя інструменты\nРасея ў 54-ы раз накіравала ва Украіну так званы «гуманітарны канвой».\nУкраінская Дзяржаўная памежная служба адзначае, што перамяшчэнне «гумканвою» адбывалася з грубым парушэннем нормаў міжнароднага ды ўкраінскага заканадаўства, а таксама ўзгодненых з Міжнародным камітэтам Чырвонага Крыжа мадальнасцяў. Па гэтай прычыне ўкраінская міжведамасная група здзяйсняла толькі візуальнае назіранне без выканання кантрольных функцыяў.\nЧытайце таксама >>>> Баец з тактычнай групы «Беларусь»: Замірэння няма. Вораг выкарыстоўвае артылерыю\nКанвой складаецца з 54 цяжкавікоў перасек расейска-украінскую мяжу сёння раніцай.\n«Падчас візуальнага агляду калоны транспартных сродкаў было выяўлена, што цяжкавікі перавозілі харчы, медыкаменты, спартовы інвентар ды музычныя інструменты. Таксама ўжо традыцыйна аўты ехалі амаль пустыя, яны былі загружаныя не больш чым на 35 %», – адзначаецца ў паведамленні Дзяржаўнай памежнай службы Украіны.\nНМ, belsat.eu, паводле Dpsu.gov.ua\nТэгі: беларусы на Данбасе


Культура - “Пясняр”. І да Песняра…\nРодныя, сябры і блізкія знаёмыя Уладзіміра Георгіевіча, удзельнікі ансамбля “Песняры” розных гадоў, вядомыя дзеячы культуры і мастацтва, навучэнцы сталічных устаноў адукацыі — вось тая публіка, якая сабралася ў гэты дзень у Малой зале Беларускай дзяржаўнай філармоніі, каб ва ўрачыстай абстаноўцы адзначыць дату ўстановы. Асноўным элементам мерапрыемства сталі фрагменты са спектакля Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Максіма Горкага “Пясняр” у рэжысуры Валянціны Ераньковай, прысвечанага вялікаму Артысту. Прэм’ера, нагадаем, адбылася напрыканцы мінулага года.\nАкцёры ўвасобілі на сцэне філармоніі той фрагмент пастаноўкі, дзе гаворка вядзецца пра ўмоўную сустрэчу Максіма Багдановіча з Мулявіным. Сама пастаноўка ў тых, хто прайшоў бок аб бок з прататыпам яе галоўнага героя праз шмат гадоў, а таксама ў заўзятых тэатралаў, крытыкаў і шараговых гледачоў выклікала меркаванні палярныя. Тое само па сабе ўжо добра: падзея незаўважанай не засталася. Пра тонкасці спалучэння на сцэне біяграфічных і фантасмагарычных рыс у спектаклі прысутныя і распытвалі артыстаў пасля таго, як тыя прапанавалі некалькі сцэн з дзеі.\nМадэратарам нефармальных стасункаў і вядучай імпрэзы стала Святлана Мулявіна-Пенкіна, дырэктар музея, удава Уладзіміра Георгіевіча. Сваімі ўспамінамі аб маэстра дзяліліся розныя людзі, у тым ліку яго калегі — народны артыст СССР, народны артыст Беларусі, кампазітар Ігар Лучанок і заслужаны артыст нашай краіны, шматгадовы саліст ансамбля “Песняры” Анатоль Кашапараў. А скончылася светлае і адначасова прасякнутае нотай суму свята, магчыма, галоўнай песняй у жыцці Уладзіміра Георгіевіча — “Малітвай”, аўтар якой, кампазітар Алег Молчан, таксама быў сярод гасцей. На сцэне з экрана спяваў Геній. Гледачы ў зале, устаўшы, услухоўваліся ў гэтыя вечныя словы, музыку, голас...\nПад фінальныя акорды я спусціўся на другі паверх, дзе, уласна, і размяшчаецца музей, які захоўвае артэфакты, звязаныя з жыццём Чалавека і Музыканта — творчага і паўсядзённага. Гэта адзіная ў Мінску ўстанова такога профілю, якая дае ўяўленне і распавядае аб папулярным беларускім артысце, якi тварыў, лічыце, яшчэ літаральна ўчора. (Урэшце, як музей рок-музыканта і сучаснага музыканта наогул на Беларусі паралеллю можна назваць хіба Клуб-музей Чэслава Нэмэна ў радзінным доме апошняга ў вёсцы Старыя Васілішкі, што на Шчучыншчыне. Я не памыляюся?) Многія з тых, хто ходзіць у філармонію на выступленні айчынных і замежных выканаўцаў, зазірае і сюды: за тыдзень колькасць патэнцыйных наведвальнікаў музея, думаецца, перавальвае за дзве, а то і тры тысячы (калі падлічыць колькасць месцаў у абедзвюх залах філармоніі і лік канцэртаў за гэты перыяд). Такой статыстыцы могуць пазайздросціць многія стацыянарныя музеі. Але калі вы не філарманічны меламан, а жадаеце дакрануцца толькі і канкрэтна да імя эстраднай зоркі Беларусі Нумар Адзін усіх часоў, то існуе і такая магчымасць: праз службовы ўваход ўсе жадаючыя могуць прайсці ў музей, наведванне якога бясплатнае! У прынцыпе, лепшай платай і самай дарагой за сваю творчасць для Уладзіміра Георгіевіча і былі поўныя залы, неабыякавы слухачi ды публіка невыпадковая. Гэтыя людзі і сёння па-ранейшаму побач з Майстрам, з яго песнямі, з яго душой і сэрцам. І так будзе заўсёды...\nА мо ўсё ж зрабіць ля філармоніі нейкую вонкавую рэкламу таго, што ў Музей Мулявіна можа патрапіць кожны ахвотны? Мяркую, тое пойдзе толькі на карысць і папулярнасці ўстановы, і памяці пра імя Песняра. Бо гасцей, упэўнены, магло б у ім быць яшчэ больш.


Галоўная ➠ Столі ➠ Парадак мантажу падвеснай столі\nПрактычна немагчыма выказаць здагадку, што можа сказаць аб такім выглядзе работ у адмоўным характары. Варта гэтак жа приметить і той факт, што падвесныя столі могуць быць рознага тыпу і выгляду.\nТак, otdelka77.ru, набывае ўсё большую папулярнасць і карыстаецца вялікім попытам. Што ж тычыцца мантажу такіх столяў, можна вылучыць пэўную паслядоўнасць. Менавіта гэты парадак дазволіць зрабіць столь якасным і даўгавечным.\nПершапачаткова працы пачынаюцца з таго, што да сенам мацуецца L-вобразны пристеночный профіль. Гэтыя профілю з'яўляюцца адной з складнікаў сістэмы падвесных столяў. Наступным крокам стане мацаванне карнізаў. Яны павінны быць адмераныя і выразаныя па памеры. Такія карнізы мацуюцца на дзюбеля ў столь.\nЗараз падыходзіць момант мацавання накіроўвалых профіляў. Дадзеная дэталь мацуецца папярок карнізаў, тым самым ўтвараю нейкае падабенства рашоткі. Гэты выгляд профіляў мае форму літары "Т". Даўжыня іх можа быць рознай, і ад яе будзе залежаць значэнне дадзенай дэталі. 3,7 м - вырабляецца з прарэзамі, прамежкавы профіль даўжынёй усяго 60 см або 1,2 м і яго канчатак мае невялікія выступы.\nА вось калі праца па стварэнні каркаса скончана, прыходзіць фінішны этап - ўстаноўка пліт. Гэтая праца зусім не складаная. Проста трэба кожнае пустотелые прастору запоўніць потолочной пліткай.


Дзяўчына выдала кнігу ў 16 гадоў − як атрымалася? (+фота, відэа) – RH.by\nДзяўчына выдала кнігу ў 16 гадоў − як атрымалася? (+фота, відэа)\nЦяпер Дэкле Кафтарадзі 23 гады. Яна працуе ў Вільні ў Літоўскай акадэміі музыкі і тэатра, піша сцэнары і займаецца драматургіяй.\nДэкле пачала пісаць яшчэ дзяўчынкай, гадоў у 12. Яна заўсёды шмат чытала, і кнігі сталі часткай яе жыцця.\nПершую ўласную кнігу яна выдала сем гадоў таму, у 2006 годзе, тыражом каля дзвюх тысяч. Другую надрукавалі тыражом 1500 асобнікаў праз два гады, у 2008 годзе.\nПершая распавядае пра дзяўчыну і яе перажыванні, а другая – пра хлопца і яго захапленні, думкі.\n− Цяпер я бачу, што гэтыя кнігі пра падлеткаў і напісаныя ў падлеткавым стылі, – заўважаў аўтарка.\nДэкле не давялося шукаць сабе выдавецтва. Тады яна яшчэ не была ўпэўненая, ці ёсць штосьці значнае ў напісаным.\nАднак дзяўчыну падтрымала маці, якая мела знаёмых у выдавецтве. Адна з яго работніц узяла пачытаць рукапіс, потым дала і свайму бацьку, вядомаму перакладчыку. Напісанае ім спадабалася, таму яны дапамаглі выдаць кнігу.\nКалі рыхтавалася да друку другая кніга, Дэкле ўжо напрамую супрацоўнічала з выдавецтвам, якое і прапанавала выдаць кнігу.\n− Выдавецтва зацікавіла тое, што кнігі напісаў вельмі малады аўтар.\nГэтая ж тэма:\n“Беларускія выдавецтвы падтрымліваюць родную мову”\nНапісаў добрую кнігу – атрымай грант на выданне\nВітаўтас Алішаўскас прысвяціў выдавецкай справе 20 гадоў свайго жыцця. Увесь гэты час ён кіраваў літоўскім выдавецтвам, якое займалася выданнем філасофскай, гістарычнай і мастацкай літаратуры. Апошняй менш за ўсё. Часцей сустракаецца паэзія, чым проза.\n− Вельмі рэдка прыносіць кнігу хтосьці з вуліцы, – распавядае спадар Вітаўтас. – Тэарэтычна гэта магчыма, але я не ведаю выпадкаў, каб нехта прыйшоў, прынёс рукапіс і сказаў: “Вось!” Да таго ж, трэба бачыць розніцу паміж мастацкай літаратурай і інтэлектуальнай. Вядома, мастацкую многія спрабуюць пісаць і мараць выдаць кнігу.\n– Калі з вуліцы не прыходзяць, то адкуль?\n− Калі пісьменнік вядомы, ён можа прыйсці ў выдавецтва, сказаць, што плануе напісаць пэўную кнігу ды прапанаваць яе выдаць. Здараецца і адваротнае, калі выдавец звяртаецца да аўтара з прапановай надрукаваць тое, што ён плануе напісаць.\n− Людзі якога ўзросту прыходзілі да вас выдаваць кнігу?\n− Некаторыя мае аўтары былі вельмі маладыя і выдавалі кнігу праз тры гады пасля заканчэння ўніверсітэта. А некаторыя – наадварот, ледзь не пенсійнага ўзросту. Увогуле, маладыя больш актыўныя, яны напоўненыя творчым парывам.\n− Ці кожны можа выдаць кнігу?\n− Трэба бачыць розніцу паміж сур’ёзнымі выдавецтвамі, якія маюць сваё крэда, ідэалогію, і іншымі. Калі ў чалавека шмат грошай, ён можа пайсці ў якое-небудзь не вельмі саліднае выдавецтва і сказаць: “Вось, я даю вам грошы, давайце, патурбуйцеся, каб надрукаваць кнігу”. Такая самадзейнасць у Літве не вельмі папулярная, можа, некаторыя паэты-аматары гэтым і займаюцца. А што? Пайшоў, выдаў дзвесце экзэмпляраў паэтычнай кніжыцы і раздаў сябрам. А што сябры не ўзялі, сваякі забяруць.\n− Ці магчыма выдаць кнігу без укладання грошай?\n− У Літве існуе шмат розных спосабаў фінансавання. Прычым фінансуюць не толькі папулярныя раманы, але і інтэлектуальную літаратуру, паэзію. Дапамагаюць Міністэрства культуры, фонд культуры, літоўскі фонд навукі. На самой справе, існуе шмат магчымасцяў. Ёсць пісьменнікі, якія хочуць абысці выдавецтва і выдаць свае кнігі самастойна, таму што спадзяюцца такім чынам больш зарабіць, але гэта таксама выключэнні.\n− Гэта значыць, калі чалавек напісаў добрую кнігу, у яго ёсць магчымасць атрымаць на яе грант?\n− Хутчэй выдавецтву, якое яе выпускае. Грант на напісанне кнігі таксама можна атрымаць, але гэта ўжо іншая справа. Звычайна гэта тычыцца навуковых даследаванняў. Для напісання мастацкай літаратуры існуюць стыпендыі.\n− Ці ёсць пэўныя тэндэнцыі ў выбары тэмы для кніг?\n− Увогуле, літоўскія пісьменнікі папулярныя ў Літве. Ды і што б ні напісаў аўтар, калі ён піша добра, на яго заўсёды знойдзецца чытач. Цяпер попытам карыстаюцца літоўскія раманісты. Іх кнігі не толькі купляюць, але і шырока абмяркоўваюць. Зразумела, што філасофскія, класічныя, культуралагічныя сачыненні заўсёды цікавяць людзей. Калі яны ўваходзяць у школьную ці ўніверсітэцкую праграму, рынак гарантаваны.\nЯкія кнігі набываюць літоўцы, а якія – беларусы\nУ кожнага выдавецтва ёсць свае пажаданні, нават ідэалагічныя. У Літве існуе “левае” выдавецтва “Іншыя кнігі”, класіку яны выдаваць не будуць. Там любяць розныя радыкальныя рэчы, у тым ліку левага накірунку.\n– Якія крокі трэба прайсці, каб выдаць кнігу?\n− Трэба знайсці выдавецтва, якому кніга будзе падыходзіць па накірунку, і прапанаваць выдаць. Усё астатняе – яго справа. Калі выдавецтва палічыць кнігу цікавай, прыбытковай, то надрукуе. Існуюць выдавецкія планы, распрацаваныя прыкладна на год. Аўтар заўсёды спазняецца, бо ўвесь час жадае зрабіць кнігу яшчэ лепшай. Адняць рукапіс, які пісьменнік лічыць недасканалым, цэлая праблема.\n− Якімі тыражамі выдаюць кнігі?\n− Ад 200 да пяці тысяч асобнікаў. Тыраж залежыць ад таго, ці можа кніга стаць бестселерам. Для таго, каб надрукаванае лічылася афіцыйным выданнем, трэба, каб было больш за 100 асобнікаў. Тыраж кнігі сярэдняй купляльнасці ў Літве – ад 800 да 1200 асобнікаў. Лічыцца, што паспяховую кнігу раскупляюць за чатыры гады.\n− Ці шмат у кніжных крамах кніг літоўскіх пісьменнікаў?\n− Калі мы гаворым пра мастацкую альбо філасофскую літаратуру, то такая літаратура пераважна перакладная. У вобласці літоўскай гісторыі, мабыць, 90 працэнтаў. Увогуле, літоўскіх аўтараў на кніжных паліцах менш, чым замежных, але гэта нармальна. Літва адкрытая для ўсяго свету, таму кнігі перакладаюцца з самых розных моў.\nПадчас фестываля праходзілі дыскусіі на самыя розныя кніжныя тэмы.\n− Ці можаце прыгадаць самую незвычайную кнігу, якую трымалі ў руках?\n− Гэта быў пераклад французскай паэзіі, вершы са шматлікімі граматычнымі метафарамі. Зборнік выглядаў як школьны нататнік.\n− Літоўцы выдаюць свае кнігі на роднай мове?\n− Калі хочаш быць папулярным, то трэба выдаваць кнігі на мове краіны, у якой жывеш.\nФота і відэа Настассі РОЎДЫ.\nПредыдущая статьяСупрацоўнік Валожынскага РАУС − лепшы ў вобласці\nСледующая статья“Беларускія выдавецтвы падтрымліваюць родную мову”


Паўла Севярынца будуць судзіць за абвестку пра «Астравецкі шлях» | Новы Час\nАднаго з лідараў БХД Паўла Севярынца ў хуткім часе будуць судзіць за заклік да правядзення «Астравецкага шляху».\n“Судзіць за звычайную абвестку — гэта поўны абсурд”, — распавёў Павел сайту palitviazni.info.\nПаўла Севярынца вінавацяць у тым, што ён, “выступаючы 26 красавіка 2018 года на “Чарнобыльскім шляху”, заклікаў да правядзення акцый 26 дня кожнага месяца ў гарадах Заслаўе, Радашковічы, Маладзечна, Вілейка, Смаргонь, Ашмяны, Астравец”.\n“Усё гэта — абсурд і беззаконне, — кажа Павел. — Калі прыйшла павестка, я патэлефанаваў у райаддзел міліцыі, і там мне спачатку наогул не хацелі казаць, у чым мяне вінавацяць. Сказалі: “Прыходзьце на размову”. А затым высвятлілася, што хочуць судзіць за “заклік”. Падчас “Чарнобыльскага шляху” я і на самай справе казаў, што мы будзем падаваць ва ўстаноўленым законам парадку заяўкі на правядзенне акцый “Астравецкі шлях”, але якая ў гэтым крамола? Праўда, міліцыю такія аргументы абсалютна не цікавяць. Для іх вызначальнае слова — “заклік”.\n“Не ведаюць, што “выпішуць” — штраф альбо “суткі”, — дадае палітык. — Але, калі адправяць за краты за звычайную абвестку, то тут застанецца толькі развесці рукамі. Улады ў сваіх рашэннях даходзяць да абсурда”.


Прафесія, якая ніколі не састарэе - АбітурыентАбітурыент\nДля выпускнікоў школ надыходзіць гарачы і адказны час: неўзабаве ім трэба будзе здаць выпускныя экзамены, прайсці цэнтралізаванае тэсціраванне і адказаць на пытанне “Што рабіць далей?”. І калі з профілем выпускнікі ў асноўным ужо вызначыліся, то выбар установы адукацыі і спецыяльнасці на гэтым этапе ўсё яшчэ застаецца актуальным.\nВыбар спецыяльнасці вельмі адказнае рашэнне і залежыць не толькі ад асабістых пераваг і інтарэсаў абітурыента, але і ад яе запатрабаванасці ў будучыні. Аналіз рынку працы паказвае, што ў наступныя 5—6 гадоў найбольшы попыт будзе на інжынераў, спецыялістаў у сферы сэрвісу, інфармацыйных тэхналогій, медыцыны, экалогіі, хіміі, псіхалогіі, маркетынгу, PR-сферы і нанатэхналогій. Гэтыя сферы дзейнасці вызначаюць топ-10 прафесій на найбліжэйшую перспектыву, што неабходна ўлічваць цяперашнім выпускнікам школ.\nДзяржаўны інстытут кіравання і сацыяльных тэхналогій БДУ вядзе падрыхтоўку маркетолагаў, менеджараў, дызайнераў, спецыялістаў для рынку нерухомай маёмасці. Нядаўна ва ўстанове правялі конкурс для абітурыентаў “Я выбіраю прафесію”. Арганізаваны кафедрай маркетынгу конкурс быў накіраваны не столькі на папулярызацыю прафесіі маркетолага (маркетынг сёння і так даволі папулярны), колькі на дапамогу навучэнцам пры выбары прафесіі. Вывучаючы маркетынг пры падрыхтоўцы конкурсных работ, школьнікі ўсвядомілі, наколькі важна не проста прытрымлівацца моднага трэнду, а адпавядаць па асобасных якасцях прафесіі маркетолага.\nКонкурс праводзіўся ў дзвюх намінацыях — эсэ і камп’ютарная прэзентацыя. У кожнай прапаноўвалася 10 напрамкаў маркетынгу, што дазволіла паглядзець на гэтую сферу з розных бакоў. Канкурсантам неабходна было паразважаць, што такое маркетынг, на іх погляд, якой бачыцца гэтая сфера ў будучыні, што азначае выраз “маркетынг вакол нас”, з якімі вядомымі спецыялістамі і вучонымі ў гэтай сферы знаёмы абітурыенты і многае іншае.\nУ конкурсе прынялі ўдзел 278 навучэнцаў школ, ліцэяў, гімназій і каледжаў з усёй краіны. На суд журы былі прадстаўлены арыгінальныя разважанні навучэнцаў пра сутнасць маркетынгу і сацыяльную значнасць прафесіі маркетолага. Пры гэтым самую высокую ацэнку атрымалі работы з вынікамі асабістых назіранняў, высновамі і канкрэтнымі прыкладамі рэалізацыі прынцыпаў маркетынгу на прадпрыемствах па месцы пражывання канкурсантаў. Парадавалі творчы падыход, дасціпнасць навучэнцаў і ўсведамленне імі таго, як важна не памыліцца ў выбары, быць карысным, запатрабаваным, займацца любімай справай.\nПа выніках конкурсу журы назвала 59 пераможцаў. Кіраўніцтва інстытута таксама адзначыла тры лепшыя работы. Так, лаўрэтамі конкурсу сталі Марыя Ляўчук (гімназія № 10 Маладзечна, 11 клас), Вікторыя Молчан (сярэдняя школа № 10 Пінска, 11 клас), Аліна Счасновіч (Мінскі дзяржаўны абласны каледж).\nВарта адзначыць і актыўнасць шэрага ўстаноў адукацыі, якія прадставілі найбольшую колькасць конкурсных работ: сярэдняя школа № 2 Маладзечна, Мінскі дзяржаўны абласны каледж, гімназія № 2 Віцебска і іншыя. Гэта сведчыць пра зацікаўленасць устаноў сярэдняй адукацыі ў прафарыентацыйнай рабоце і непасрэдным узаемадзеянні з установамі вышэйшай адукацыі.\nМы дзякуем удзельнікам конкурсу і кіраўнікам конкурсных работ, кіраўніцтву ўстаноў адукацыі і адпаведных аддзелаў адукацыі за праяўленую цікавасць і імкненне аказаць практычную дапамогу ў прафесійным выбары маладых людзей, усведамленні імі каштоўнасці працы і сваёй запатрабаванасці.\nСёння многія ўстановы вышэйшай адукацыі рыхтуюць спецыялістаў у галіне маркетынгу. Штогод імі папаўняецца рынак працы. Але як доўга будзе захоўвацца гэты трэнд? Пры выбары прафесіі важна ўлічваць перспектыўныя патрэбы рынку працы і актуальныя тэндэнцыі. Хочацца развеяць сумненні тых, хто ўжо вырашыў стаць маркетолагам, і адзначыць, што аснову эканомікі любой краіны складае малы і сярэдні бізнес. У Беларусі ён будзе працягваць развівацца. Асаблівая ўвага будзе ўдзяляцца сферы паслуг, а любая паслуга, як і тавар, мае патрэбу ў сваім спажыўцы, павінна быць аказана ў патрэбным месцы і ў патрэбны час, павінна быць належнай якасці і па даступнай цане. Асаблівую папулярнасць маркетынгу надае імклівае развіццё інфармацыйных тэхналогій. Без інтэрнэт-маркетынгу сёння ўжо немагчыма прасоўванне прадуктаў на рынку і забеспячэнне камфорту для спажыўцоў. І гэта толькі пачатак.\nУсё гэта дазваляе сцвярджаць, што маркетынг ніколі не састарэе, і спецыялісты для гэтай сферы заўсёды будуць запатрабаваны. Галоўнае — не памыліцца з выбарам, атрымаць добрыя тэарэтычныя веды і навучыцца рэалізоваўць іх на практыцы. Маркетынг не церпіць руціны і інертнасці. Яму патрэбны дасведчаныя, творчыя, камунікабельныя асобы, якія пастаянна развіваюцца. З такімі якасцямі поспех у маркетынгу гарантаваны.\nчлен аргкамітэта конкурсу, дацэнт кафедры маркетынгу\nДзяржаўнага інстытута кіравання і сацыяльных тэхналогій БДУ.\nвыпускнік Дзяржаўны інстытут кіравання і сацыяльных тэхналогій БДУ экзамены\nЗ тегами: выпускнік Дзяржаўны інстытут кіравання і сацыяльных тэхналогій БДУ экзамены\nПапярэдняя: Мелодыі дружбы\nНаступная: Універсітэцкая субота: стаўка на разнастайнасць


Павал Вінаградаў: Прафесійны рэвалюцыянер\n22.06.2013 / 19:17\nМы трапілі ў госці да чалавека, які ў свае 25 гадоў мае чатырнаццаць адміністратыўных арыштаў і дзве крымінальныя справы.\nПавал не згубіў пачуццё гумару нават на лаве падсудных.\nПаўла сустраюць з турмы з тортам.\nПаша Вінаградаў з жонкай Святланай жыве ў аднапакаёвай здымнай кватэры. На падлозе размясціўся «ложак» з коўдраў, засланы вялікай плюшавай скурай мядзведзя, на якім мы і ўладкаваліся. Павал — карэнны мінчук, жыў у дзяцінстве ў раёне Паўднёвы Захад, і з тых часоў арэал пасялення не асабліва змяніўся, як жартуе сам Павал: «Тут у мяне і міліцыя родная».\n«Наша Ніва»: Павал, ты з дзяцінства меў «адносіны» з міліцыяй?\nПавал Вінаградаў: Ды не, гэта ўжо ў больш сталым узросце пачалося, і ўвогуле мяне ніколі не затрымлівалі за бойку ці п’янку, усе мае затрыманні маюць палітычны кантэкст. Так выйшла.\n«НН»: А якім тады было тваё дзяцінства?\nПВ: У дзяцінстве любіў гуляць у прыстаўку, тусавацца з пацанамі на лецішчы, дзе пілі таннае вінішка і півандрый. Куды глядзелі бацькі, я не ведаю, таму ў мяне было сапраўднае дзяцінства. Пілі, біліся трошкі, ламалі нейкія платы — звычайнае пацанскае дзяцінства.\n«НН»: Як вядома, твае бацькі глядзелі ў бок фігурнага катання і музычнай школы, куды цябе ў выніку і аддалі.\nПВ: Было такое. Матуля запіхнула мяне ў музычную школу. Пэўна, хацела зрабіць з мяне чалавека, каб я стаў кімсьці, а, магчыма, таму, што бацькі калісьці прымушалі яе хадзіць туды ж.\n«НН»: Чаму бацькі вучылі ў дзяцінстве?\nПВ: Гаварыць праўду, у чым я цяпер заўважаю сакральны сэнс.\n«НН»: Дзе твае бацькі цяпер, і як увогуле яны ставяцца да тваёй апазіцыйнай дзейнасці?\nПВ: Матуля ў Палерма. Займаецца там прыгажосцю. Ну як прыгажосцю, запампоўвае ботэкс у вусны і робіць лёгкія касметычныя аперацыі. Ставіцца да маіх адсідак ужо станоўча. Спачатку, канечне, была негатыўна настроеная, а потым, калі пабачыла, што адгаворваць бессэнсоўна, што я стаў «мегавядомай» асобай, дык прыняла ўсё. Бачыць нейкі вынік. Дае мне парады ў некаторых момантах. А тата, скажам так, прадпрымальнік. У Беразіне цяпер. Таксама мяне цалкам падтрымлівае. Ехаў на Плошчу-2010, ды не даехаў, бо яго мянты на пад’ездзе ў горад спынілі.\n«НН»: Вядомая гісторыя, што твая бабуля выганяла цябе з дому за бел-чырвона-белы сцяг. Як ты дакаціўся да такога?\nПВ: Было ўсё так: 2006 год, выбары, я павесіў на фіранкі бчб-сцяг, які нават з вуліцы не было відаць, але бабуля сказала, каб я яго зняў ці пераязджаў жыць у іншае месца. А я і сам збіраўся, таму з лёгкасцю прыняў такую долю і з дому сышоў. Спачатку мы з сябрам знялі пакой, а пасля я пачаў жыць на офісе «Грамадзянскай Кампаніі За Свабоду».\n«НН»: Як цяпер бабуля і дзядуля ставяцца да тваёй актыўнасці?\nПВ: Бабуля — крайне негатыўна. Я дагэтуль не магу ёй растлумачыць, што я не мацюкаюся ў тыя моманты, калі мяне затрымліваюць і складаюць пратаколы. А дзед з цягам часу пачаў падтрымліваць апазіцыю, праўда, адбылося гэта пасля таго, як адмянілі льготы.\n«НН»: Пасля 9 класа ты сышоў са школы і паступіў у каледж на цырульніка. Ці падабаецца гэтая прафесія?\nПВ: Проста стрыгчы мне падабаецца, а вось працаваць цырульнікам — не. Не люблю рабіць простыя стрыжкі, мне хочацца з творчасцю да гэтага падыходзіць. Ну і стрыгу я толькі журналістаў і палітычных актывістаў. Калі хочаце, я магу пастрыгчы, звяртайцеся!\nПраз пару хвілін наш фатограф Гудзілін ужо сядзеў ў Пашы на кухні ў чаканні стрыжкі.\nУ працэсе Павал расказаў аб працоўных залётах, калі аднойчы пераблытаў насадкі і пастрыг чалавека пад нуль: «Але мне пашчасціла, што ён быў п’яны і яму было пофіг».\nПВ: На другім курсе я ўжо зразумеў, што цырульнікам не буду, але давучыўся, адпрацаваў свае пару месяцаў і потым вырашыў, што мне гэта не трэба. Бо, па-першае, — гэта жаночы калектыў, які мяне добра напружваў. Па-другое — тады ў дзяржаўных салонах маладыя цырульнікі атрымлівалі 70 даляраў.\n«НН»: Як склаўся лёс пасля каледжа?\nПВ: Спачатку працаваў па прафесіі, а потым не помню, дзе браў грошы. У 2006 годзе ўсё было так рамантычна. Такое падполле, супрацьстаянне, а я такі круты партызан. Цяпер я разумею, што гэта было далёка не так. Рабіў я ўсё нават несвядома, без веры ў ідэі, а проста таму, што было прыкольна. Усведамленне пачалося значна пазней. Таксама быў момант, калі я працаваў стыкероўшчыкам на складзе, зваршчыкам і слесарам.\n«НН»: А цяпер ты дзе-небудзь працуеш?\nПВ: Мая працоўная кніжка ляжыць у дзярждэпе ЗША і польскай разведцы. (Жартуе і смяецца.)\n«НН»: Хапае на жыццё?\nПВ: Не, таму прыходзіцца даставаць грошы з іншых месцаў.\n«НН»: У свой час вы разам з жонкай былі ў адной камандзе ў " Еўрапейскай Беларусі». Вы прыклад той сям’і, якая разам і на «барыкадах стаіць»?\nПВ: Мы разам на вялікія мітынгі ходзім, а на акцыі я яе не бяру. Яна аднойчы таксама «мацюкалася» і на 15 сутак трапіла ў 2008.\n«НН»: А чым яна займаецца?\nПВ: Працуе ў IT-сферы, яна тэсціроўшчык праграмнага забеспячэння. Працуе ў прыватнай кампаніі, усе ведаюць, у тым ліку кіраўнікі, хто яна і хто я. Чытаюць навіны і цікавяцца ў яе што да чаго.\n«НН»: Скажы, калі ласка, навошта на Плошчу-2010 ты ішоў з малатком? Загадзя планаваў ужыць яго?\nПВ: Ну я ішоў будаваць новую Беларусь. А каб будаваць, патрэбны інструмент.\n«НН»: Тады парай, што з сабой варта браць і як трэба быць падрыхтаваным да Плошчы.\nПВ: 1) Шчыток пад куртку, на левую ці правую руку, каб адбіваць дубінку. Калі ёсць магчымасць, то шчыткі на ногі, бо часта б’юць па нагах. 2) Калі зіма, то трэба вельмі цёпла апрануцца. 3) З сабой трэба ўзяць шакалад, туалетную паперу, фанарык, пустыя бутэлькі, каб пасікаць туды, у крайнім выпадку. 4) Лекі: бінты, антыбіётыкі, аспірын, актываваны вугаль. 5) Шалік ці лыжную маску, каб твар прыкрыць. Ні ў якім разе нельга з сабой браць нож ці кастэт. Нельга нікога біць. Абавязкова туды трэба ісці цвярозым, інакш не ідзі ўвогуле.\n«НН»: З такой вялікай колькасцю затрыманняў і арыштаў у Маскоўскім РУУСе цябе, пэўна, усе ведаюць?\nПВ: У пастарунку я самая папулярная персона, там мяне ведаюць усе. Палова РУУСа прыходзіць, каб павітацца са мной. Мы там ужо як браты. Іх я бачу нашмат часцей, чым свайго бацьку, а тым больш матулю. Пытаюцца, што чуваць. Яны ж бачаць, што я чалавек нармальны. І сярод іх ёсць людзі нармальныя, якія там проста працуюць і мяне не чапаюць. Але вось шманаюць мяне вельмі моцна. Заўсёды чакаюць, што я ці тэлефон прынясу, ці дыктафон і запішу іх.\n«НН»: А як бавіш час на Акрэсціна?\nПВ: Размаўляю з сукамернікамі, чытаю, сплю і хаджу туды-сюды. Там добрая атмасфера для разваг. Калі табе трэба падумаць, то гэта, пэўна, найлепшае месца.\n«НН»: Ты можа знайшоў ужо станоўчае ў гэтым усім?\nПВ: Канечне. 1) Калі цябе на свабодзе ўсё задалбала і надакучыла, то можна проста «закрыцца». 2) Там я ўвогуле не ем, то гэта яшчэ і пахуданне. 3) Галава і думкі становяцца больш чыстымі. 4) Ніякага спакушэння ні да алкаголю, ні да чагосьці іншага. Сур’ёзна, там не так дрэнна.\n«НН»: Варта там пабываць?\nПВ: Ну, прынамсі, першыя два разы вельмі карысна. Тады пачынаеш разумець, што ПРОСТА ісці па вуліцы ўжо вялікая каштоўнасць. Там ты пачынаеш разумець, хто ты, бо чалавек праяўляе сябе зусім па-іншаму ў такіх сітуацыях. Там ты бачыш часам жорсткі, часам вар’яцкі свет.\n«НН»: Павал, кім бы ты хацеў быць, каб у цябе не было палітычнага жыцця?\nПВ: Якраз-такі я і хацеў бы быць прафесійным рэвалюцыянерам, толькі каб за гэта плацілі шмат грошай. Быць прафесійным рэвалюцыянерам даволі цікава.\n«НН»: Ты лічыш сябе рэвалюцыянерам?\nПВ: Так, я прафесійны рэвалюцыянер. Гэта перакананні і прафесія.


Беларусы Данецка выступілі на літаратурных чытаннях да 200-годдзя з дня нараджэння Тараса Шаўчэнкі\nГалоўная » Навіны беларускага замежжа » Беларусы Данецка выступілі на літаратурных чытаннях да 200-годдзя з дня нараджэння Тараса Шаўчэнкі\n12 сакавіка ў Данецкам абласным мастацкім музеі адбылася літаратурная імпрэза “Прысвячэнне Тарасу Шаўчэнку”, якая праходзіла ў рамках выставы “Мастацкая шаўчэнкіяна”, адкрыццё якой адбылося 20 лютага 2014 года.\nДырэктар мастацкага музея Галіна Чумак, вітаючы прысутных, выказала сваё захапленне шматгранным талентам Тараса Шаўчэнкі і прадставіла ўдзельнікаў.\nПрадстаўнікі розных этнічных супольнасцяў Данецкай вобласці дэкламавалі вершы Тараса Рыгоравіча Шаўчэнкі на сваёй роднай мове. Так, з вуснаў школьнікаў і студэнтаў несмяротныя творы геніяльнага паэта прагучалі на ўкраінскай, беларускай, польскай, грэцкай (румейскай), армянскай, ромскай і азербайджанскай мовах.\nАд грамадства беларусаў выступіла вучаніца 8-га класа школы №33 Кароль Вікторыя. Яна прачытала “Заповіт” на беларускай мове ў перакладзе народнага паэта Беларусі Янкі Купалы.\nЯркай кульмінацыяй літаратурнай “шаўчэнкіяны” стала выступленне трох таленавітых бандурыстак з ансамбля “Спiваночкi” Данецкай абласной філармоніі, а таксама творчага дуэта студэнтак Данецкага вучылішча культуры.\nУдзельнікам мерапрыемства ўручалі памятныя падарункі, а для гасцей правялі бясплатную экскурсію па экспазіцыі “Мастацкая шаўчэнкіяна”. Куратар выставы, вядучы навуковы супрацоўнік Данецкага мастацкага музея Блізнюк Аляксандр Паўлавіч прадставіў больш за 100 твораў жывапісу, графікі, дэкаратыўнага мастацтва і скульптуры знакамітых украінскіх мастакоў, прысвечаных жыццю і творчасці Тараса Шаўчэнкі.\n18 сакавіка 2014 г. у лекцыйнай зале бібліятэкі прайшлі краязнаўчыя чытанні “Мі чуємо табе, Кабзару, крізь століття: Шаўчэнка ў нацыянальна-культурных традыцыях карэннага насельніцтва і нацыянальных меншасцяў Данеччыны”. У мерапрыемстве ўзялі ўдзел Данецкія абласныя грамадскія арганізацыі беларусаў, азербайджанцаў, грузінаў, палякаў і інш.\nВікторыя Кароль не толькі прачытала “Заповіт” Тараса Шаўчэнкі на беларускай мове, але і распавяла прысутным, што ў Беларусі ведаюць і любяць творчасць Тараса Шаўчэнкі. У Мінску і ў абласных гарадах краіны ўстаноўленыя помнікі вялікаму паэту. Народны паэт Беларусі Янка Купала неаднаразова выказваў захапленне ўкраінскай літаратурай і ў прыватнасці Тарасам Шаўчэнкам. У 1928 ён пісаў у аўтабіяграфіі: “Украінскую літаратуру я люблю... З украінскіх паэтаў больш за ўсіх, безумоўна, люблю Шаўчэнку”. Да найлепшых твораў Янкі Купалы належаць верш “Памяці Шаўчэнкі” (1909 г.), і паэма “Тарасова доля” (1939 г.). Янка Купала быў актыўным папулярызатарам творчасці Шаўчэнкі сярод беларускага народа. Ён пераклаў на беларускую мову некалькі яго вершаў. У 1911 г. у Вільні пад рэдакцыяй Янкі Купалы апублікаваны (да 50-годдзя з дня смерці Тараса Шаўчэнкі) асобнай кнігай пераклад паэмы “Кацярына”. У 1939 годзе пад рэдакцыяй Янкі Купалы і Якуба Коласа ў перакладзе на беларускую мову выдаецца “Кабзар”. У траўні 1939 г. Янка Купала і Якуб Колас бяруць удзел у юбілейным пленуме Саюза пісьменнікаў, прысвечаным 125-годдзю з дня нараджэння Тараса Шаўчэнкі, выступаюць з дакладамі. 7 траўня 1939 года Янка Купала наведвае магілу Тараса Шаўчэнкі. Падчас выступу Янка Купала прачытаў свой пераклад “Запавету”.\nДругая частка краязнаўчых чытанняў - літаратурна-музычная кампазіцыя на творы Тараса Шаўчэнкі. Для ўсіх прысутных выступілі данецкія паэты Людміла Богун і Уладзімір Чачанідзэ, студэнткі Данецкага вучылішча культуры Юлія Гарбачова і Анастасія Румянцава; Марыупальскі кампазітар, лаўрэат Усеўкраінскай літаратурнай прэміі Уладзіміра Сасюры Рыгор Кабанцаў.


Тэатральнае прадстаўленне ў ложку - Адносіны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Адносіны 2017 ⇒ Тэатральнае прадстаўленне ў ложку\nСтомлены муж прыходзіць з працы, садзіцца за стол, вячэрае, затым глядзіць тэлевізар і кладзецца спаць. І такія вечары паўтараюцца з дня ў дзень. У вашых сілах і магчымасцях ўдыхнуць новыя эмоцыі ў мужа і прыемна разнастаіць сямейны побыт.\nТэатральнае прадстаўленне ў ложку можна прыдумаць самім - ад вырабу касцюмаў да вымаўлення гаворкі. Падумайце, каго б вы хацелі згуляць у гарачым парыве любові. Магчыма, ваш вобраз - Зена - каралева ваяроў? Тады, самі разумееце, чым менш на вас адзення, тым лепш. Надзеньце панчохі, знайдзіце шкуру (футравыя шалікі, зімовыя шапкі-вушанкі), прыгатуйце спакуслівы бюстгальтар - і касцюм гатовы. Абавязкова папрацуйце над макіяжам і прычоскай. Вы павінны быць у гэты вечар захапляльнай. Падрыхтуйце вопратку і для вашага партнёра. Дастаткова плаўленняў і паясы, на які можна павесіць некалькі пар шнуркоў, папружак, вяровак для стварэння «дзікага» ладу. Вы можаце алоўкам для вачэй размаляваць яго грудзі, торс, біцэпсы ўсходнімі знакамі, напрыклад. Цяпер дамовіцеся аб узаемаадносінах ў ложку - хто каго дамагаецца - і адважна пачынайце гуляць ўяўленне!\nКупіце эратычны касцюм у краме ніжняй бялізны, апрануцца ў яго перад прыходам мужа, але не забудзьцеся усю прыгажосць прыкрыць халатам да пэўнага моманту. Хай муж спачатку павячэрае, набярэцца сіл. Пасля, з хітрай усмешкай запросіце яго ў спальню, надзеньце яму на рукі мяккія кайданкі і скажыце, што ў гэтую хвіліну ён ператварыўся ў закаранелага злачынца, якога вам, Амазонцы, удалося злавіць. Затым рэзка зніміце з сябе халат і прасачыце за рэакцыяй, павінна быць, муж захопіцца вашым адзеннем. А вы, у сваю чаргу, працягнеце спакушаць да поўнага знямогі «злачынца». Такі вечар яшчэ надоўга застанецца ў памяці вашага партнёра.\nПагаворыце па душах са сваім партнёрам, даведайцеся яго фантазіі інтымнага характару. Магчыма, яго заводзіць лад добранькай медсестрички ў кароткім белым халаціку або нораў утаймавальніца тыграў. Больш імправізуйце, рэалізоўваць у жыццё вашы жаданні, не саромеючыся партнёра. Бо, чым больш вы разняволеныя ў ложку, тым мацней будзе ваша паразуменне з мужам!\nПапярэдні Тэкст Некалькі прыёмаў тайскага масажу\nНаступная Артыкул У ложку з адным\nСэкс пасля родаў - не стаўце крыж на сваёй інтымнага жыцця


Нават у стылай восені ёсць свая прыгажосць, — перакананы дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Уладзіслаў Цыдзік\nПугi на ўсiх не хопiць\nОпубликовано: 20.11.2015 20:04:10\nНАМЕСНІК старшыні Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па аграрнай палітыцы Уладзіслаў ЦЫДЗІК акрамя напружанай парламенцкай дзейнасці знаходзіць час на іншыя важныя справы, без якіх жыцця не ўяўляе. Заўтра разам з Мітрапалітам Мінскім і Заслаўскім Паўлам збіраецца ў Вілейку на асвячэнне новага праваслаўнага храма, будаваць які актыўна дапамагаў. Па ініцыятыве парламентарыя побач з прысталічнай вёскай Прылукская Слабада на трох гектарах былога пустыра закладзены дэндрапарк. У кніжным выдавецтве рыхтуецца да выдання яго фотаальбом “Беларуссю зачараваны”. У юнацтве хутарскі хлопчык захапляўся музыкай, актыўна займаўся спортам. З адзнакаю закончыў Гродзенскі фізкультурны тэхнікум. Але і бацькоў не хацеў расчароўваць, якія бачылі яго ў будучыні аграномам. Вышэйшую адукацыю атрымаў на агранамічным факультэце Гродзенскага сельскагаспадарчага інстытута. Вучоны савет прарочыў паспяховаму выпускніку працяг вучобы ў аспірантуры, але маладога рамантыка клікала поле. Пачынаў з калгаснага спецыяліста на Гродзеншчыне, узначальваў агранамічную службу Чэрвеньскага раёна, займаў адказныя пасады ў Міністэрстве сельскай гаспадаркі і харчавання, кіраваў Камітэтам дзяржаўнага кантролю Мінскай вобласці. Узнагароджаны медалём “За працоўныя заслугі”, шматлікімі граматамі, знакам Камітэта дзяржкантролю Беларусі “За добрасумленную працу”, адзначаны знакам “Выдатнік фінансавай міліцыі”.\nХАЛОДНАЙ восенню, калі заціхала праца на палях, у Панямонні надыходзіў час гулянняў. Гукі гармоніка, скрыпкі, бубна луналі над хутарскімі сядзібамі далёка за поўнач. Музыку вядомых у наваколлі братоў Пагажэльскіх падлетак Уладзіслаў Цыдзік вызначаў адразу, і не ўтрымаць было яго. Ляцеў, каб наталіцца цудоўнымі пералівамі мелодый. Гледзячы на самадзейных віртуозаў, міжволі перабіраў пальцамі, быццам іграў на гармоніку. Бацькам суседзі-хутаране казалі, што сын расце музыкам. На сямейнай нарадзе вырашылі прадаць карову і купіць баян. Так і зрабілі.\nЛетнім днём Уладзіслаў пасвіў статак і ўбачыў, як з чыгуначнай станцыі Жытамля крочыць бацька з вялікім чамаданам у руках. Кінуўся насустрач. Шчаслівага сына было не суняць. Тут жа, на лузе, расцягнуў мяхі баяна. Здзіўленая жывёла як па камандзе ўтаропілася на гарэзлівага музыку. Самастойна асвойваў хлопчык новы інструмент. Хутка навучыўся ладна іграць не толькі на баяне, але і на гармоніку. Захапляўся і фатаграфіяй. Здымаў родных, сяброў. Чараваў над растворамі для праяўкі фотастужак і вырабу здымкаў. Захапіўся і спортам. У Жытамлянскай сярэдняй школе, куды хадзіў на заняткі за чатыры кіламетры ад хутара, роўных яму па скачках у вышыню не было. Схільнасць падлетка да лёгкай атлетыкі заўважыў настаўнік фізкультуры Уладзімір Лебедзеў і прапанаваў займацца ў спартыўнай секцыі. А фізікай здольнага вучня захапіў настаўнік Уладзімір Шышко. Дарэчы, абодва гэтыя вясковыя педагогі мелі званне заслужаных настаўнікаў БССР. Вучнем іх быў і вядомы беларускі вучоны-агароднік Аляксандр Аутка.\nГалоўны аграном чэрвеньскага калгаса «Дзясяты з`езд Саветаў»\nУладзіслаў ЦЫДЗІК. 1981 год.\nПасля заканчэння дзесяцігодкі апантаны спортам Уладзіслаў употайкі ад бацькоў падаў дакументы ў Гродзенскі фізкультурны тэхнікум. Паспяхова здаў уступныя экзамены, і калі на хутар завітаў паштальён з асабістым лістом для Уладзіслава, бацькі даведаліся пра паступленне сына, якога ўяўлялі будучым аграномам. Ніякія ўгаворы не падзейнічалі. Некалькі месяцаў вучыўся ў тэхнікуме і атрымаў позву ў армію. Служыў у Ваенна-касмічнай акадэміі імя А. Ф. Мажайскага ў Ленінградзе. Індывідуальна займаўся спортам на стадыёне імя Леніна. Пасля заканчэння службы запрашалі застацца ў арміі, але вырашыў вярнуцца дамоў і закончыць фізкультурны тэхнікум.\n— Выкладчыкі прыязна сустрэлі мяне. У час вучобы я яшчэ працаваў і фоталабарантам у тэхнікуме. Шмат часу ўдзяляў трэніроўкам на гродзенскім стадыёне, дзе звычайна разміналіся гімнастка Вольга Корбут і вядомы штангіст Аляксандр Курловіч, якія потым праславілася на ўвесь свет.\n— А вы якіх вяршынь у спорце дасягнулі?\n— Найвышэйшае дасягненне — бронзавы чэмпіён чэмпіянату СССР па лёгкай атлетыцы сярод сельскагаспадарчых вышэйшых навучальных устаноў. Ад рэкорда алімпійскага чэмпіёна Валерыя Брумеля, які пакарыў вышыню ў два метры 28 сантыметраў, мой найлепшы вынік на шаснаццаць сантыметраў меншы.\n— Пасля фізкультурнага тэхнікума бацькоў ашчаслівілі вучобай у сельскагаспадарчым інстытуце?\n— Пасля атрымання дыплома з адзнакай аб заканчэнні фізкультурнага тэхнікума падаў дакументы ў Гродзенскі педагагічны інстытут імя Янкі Купалы. Але потым перадумаў і вырашыў паступаць на агранамічны факультэт Гродзенскага сельскагаспадарчага інстытута. Пайшоў па дакументы, а мне іх не аддалі. Іх адклалі асобна. У сельгасінстытуце расказаў пра сітуацыю. Мяне выслухалі і прапанавалі напісаць заяву на паступленне. Здаваў адзін уступны экзамен, атрымаў выдатную адзнаку і быў залічаны ў студэнты.\nЗ першага курса захапіўся спецыяльнымі дысцыплінамі. Цікава было пад мікраскопам разглядаць дзяленне раслінных клетак, вывучаць фотасінтэз, спасцігаць таямніцы багатага свету прыроды, сярод якой вырас. Мой прадзед Тамаш Гамулецкі, карані роду якога вядуць да геніяльнага Адама Міцкевіча, атрымаў хутар у спадчыну ад праўнучкі паэта Марылі. Гаспадарка перайшла дзеду Пятру, у якога нарадзілася чатыры дачкі. Мая маці Браніслава Пятроўна Пырская атрымала ў пасаг ад бацькоў 13 гектараў зямлі, у тым ліку тры гектары лесу. Вяселле на нашым хутары Адалек гучнае зладзілі. Шмат шляхетных гасцей гуляла.\nНа гэтым хутары ўсе мы і нарадзіліся. Цеснавата было ў невялікай дзедавай хатцы. Снежнымі зімамі сумёты дасягалі даху, і мы коўзаліся з даху ў снег. Бацька ўзяўся за будаўніцтва новага дома. Канём з пушчы нацягаў смалістых сосен і збудаваў пяцісценку. Абнавіў хлявы і гаспадарчыя пабудовы. Трымалі дзве каровы, цялят, чараду авечак, свіней, розную птушку. Быў свой вараны конь. Каля хутара сеялі збажыну, садзілі бульбу. Летам бацька садзіў дрэвы ўздоўж чыгуначнага палатна, а зімою ўладкоўваўся вартаўніком у Гродна. Хутаране запрашалі яго калоць свіней. Так спрытна разбіраць тушы ніхто не ўмеў. Свежаніна часта была на нашым стале.\nМае бацькі са шляхетнага роду. Маці да вайны закончыла сямігодку. Магла далей вучыцца, але пайшлі дзеці, шмат часу адымала хатняя гаспадарка, працавала на калгасным полі. Жняяркі касілі каля нашага хутара збожжавыя, і механізатары спыняліся на адпачынак. Маці частавала іх абедам, а яны ўзгадвалі, як у школе яна заўсёды першай рашала матэматычныя задачы. Будучы цяжарнай, надта ператамілася на жніве, і народжаны мой старэйшы брацік Віктар доўга не пажыў…\n— Працы на хутары хапала ўсім. Што ў вас лепш атрымлівалася?\n— Старэйшая сястра Вяслава ў асноўным дапамагала маці, а я з малых гадоў каля дзеда Пятра, а потым і каля бацькі вучыўся сялянскім справам. Малодшаму брату Люцыяну бацькі давалі больш лёгкія даручэнні. Мы пасвілі жывёлу, бульбу акучвалі, палолі агарод. Пасля васьмігодкі на летніх канікулах чыгуначнікі прынялі мяне ў брыгаду. Мяняў шпалы, забіваў кастылі. Аднойчы раненька мяне падняў брыгадзір рамонтнікаў Анцулевіч і папрасіў хуценька сабрацца. Трэснула рэйка, і неабходна было аператыўна, каб не парушыць рух на чыгунцы, ліквідаваць паломку. Мяне адправілі насустрач цягніку — выставіць на ўсялякі выпадак петарды. З рамонтам хутка справіліся.\nНа станцыі Жытамля была свая стайня. Уздоўж чыгункі мы нарыхтоўвалі сена для гурта коней. Мяне паставілі ў пакос першым і пачалі касьбу. Дужыя мужыкі моцна касу ў руках трымалі і думалі, што не спраўлюся. Толькі і чуў ззаду шаханне кос, але доўгі пакос закончыў першым.\n— Ад бацькі перанялі ўменне касіць?\n— І дзядуля Пятро браў мяне на сенажаць. У нашай сям’і без справы ніхто не быў. Яшчэ ў сёмым класе я сам накасіў сена карове на зіму. Бацьку-франтавіку яшчэ з вайны балела спіна, і яму ў пачатку лета выпала пуцёўка ў санаторый на Каўказ. А на лузе травы прасіліся ў пакос. Перад ад’ездам бацька папрасіў швагра Рамана прыехаць з суседняга хутара і выручыць з касавіцай. Пакуль дзядзька Раман з’явіўся, я справіўся з касавіцай. Маці любавалася пакосамі і адзначала, што лепш за бацьку навучыўся касіць. Побач з сенажаццю невялікая рачулка Пыранка, што ўпадае ў бурлівы прыток Нёмана — рэчку Котра. Вада ратавала ад спякоты. Надвор’е стаяла сонечнае, сухое, і мы ўдваіх з маці паспелі паварочаць пакосы, высушыць сена і зграбсці. Бацька прыемна здзівіўся, калі вярнуўся і ўбачыў каля падворка стажок.\nЧаста да нас на хутар завітвала малодшая сястра маці — цётка Чэся. У яе не было дзяцей, і да нас яна ставілася як да родных. Дапамагалі ёй па гаспадарцы. Калолі дровы, сена касілі, агарод палолі. Перакусвалі і зноў браліся за справу, што вельмі стамляла. А побач сябры так заманліва ў футбол гулялі. Як бачылі, што на падворак набліжаецца цётка Чэся, імкнуліся чымсьці важным заняцца, каб не трапляць ёй на вочы.\nТакія мае вытокі, я да іх неабыякавы. Пісьменнік Уладзімір Ліпскі дапамог высветліць, што прозвішча Цыдзік паходзіць з мясцін сучаснага Люблінскага ваяводства суседняй Польшчы. Сустракаецца яно ў дакументах 1415 года і азначае чалавека, які спрыяльна адносіцца да зямлі.\n— Гэта высветлілі ў сталыя гады. А раней не шкадавалі, што памянялі спартыўную кар’еру на аграномію?\n— Са спортам я і ў студэнцкія гады сябраваў. Сяджу за мікраскопам на занятках, разглядаю дзяленнне клетак, і раптам выкладчык Алена Карпач нагадвае, што мне неабходна ісці адпачыць перад трэніроўкай. Залікі здаваў першым у групе. За пяць гадоў вучобы толькі два семестры не атрымліваў павышаную стыпендыю. На святочных дэманстрацыях мне давяралі сцяг інстытута, сябры жартавалі: “Слава Славе!”\nНа вытворчай практыцы ў бераставіцкім калгасе імя Горкага распрацаваў сваю тэхналогію механізаванай апрацоўкі цукровых буракоў. Спецыялісты з іншых раёнаў Гродзеншчыны пераймалі гэты метад. Мяне запрасілі пасля заканчэння вучобы на працу ў гаспадарку і паабяцалі службовую аўтамашыну і жыллё. Пасля атрымання дыплома прыехаў у калгас. Чакаў абяцанага, але лёс падарыў большае — сустрэчу з прыгожай гродзенскай студэнткай Людмілай Дудзіцкай, якая была камісарам будаўнічага атрада, што летам працаваў у калгасе імя Горкага. Людміла прысутнічала на планёрцы, якую я праводзіў. Усе разышліся, а калгасны дыспетчар падышла да мяне і сказала, што гэтая прывабная дзяўчына — мая будучая жонка. Парыраваў, што мне яшчэ пра гэта рана думаць. Праз некалькі дзён у гаспадарку прыехаў куратар пацікавіцца справамі будатрада. Гэта аказаўся выкладчык фізкультуры, з якім мы вучыліся ў тэхнікуме. Са студэнтамі ўвесь той вечар спявалі пад гітару, жартавалі, і так умацавалася сяброўства з камісарам будатрада Людмілай Дудзіцкай. Доўга у гэтай гаспадарцы не затрымаўся і пераехаў у Чэрвеньскі раён. А Людміла пасля заканчэння вучобы атрымала размеркаванне ў Мінск. Сустракаліся некалькі гадоў і вырашылі ажаніцца.\n— Вяселле гулялі на вашым хутары?\n— Двойчы збіралі гасцей: на радзіме нявесты каля Гродна ў Парэччы і ў Скідалі, дзе бацька збудаваў новы дом. Хутарскую сядзібу купіў у нас калгас “Шлях да камунізму” Гродзенскага раёна. Мы з жонкай прыехалі ў Чэрвень і атрымалі кватэру.\n— З чаго пачыналі агранамічную дзейнасць у Чэрвеньскім раёне?\n— З адбору якаснага насення. У гаспадарцы “Дзесяты з`ез Саветаў”, дзе я кіраваў агранамічнай службай, ніхто не верыў, што за кароткі тэрмін абнаўлю насенны фонд. Гаспадарка спецыялізавалася на вырошчванні збожжа, і сеялі на 150 гектарах лён. Удалося навесці парадак. Па выніках года мяне прызналі лепшым аграномам Чэрвеньскага раёна і прапанавалі ўзначаліць агранамічную службу ўпраўлення сельскай гаспадаркі райвыканкама. Укараняў усё самае сучаснае, трымаў моцную сувязь з беларускімі вучонымі-селекцыянерамі. У многіх гаспадарках вызначылі доследныя ўчасткі і смела прымянялі новыя тэхналогіі. Расла культура земляробства. Увесь свой час аддаваў працы. Сям’і амаль не бачыў. Клопаты па выхаванні дачкі Юліі і сына Віктара ляглі на плечы жонкі.\nУ гарачы час жніва з поля паступала зерне, а сушыльны агрэгат у адной з гаспадарак прастойваў з-за паломкі рухавіка. Абзваніў галоўных інжынераў гаспадарак раёна і знайшоў запасны рухавік. У трэцяй гадзіне ночы паехалі за ім на склад у калгас імя Мічурына. Па дарозе нас спынілі міліцыянеры і былі здзіўлены, калі даведаліся, за чым мы едзем. Даставілі запчастку, і да раніцы КЗС аднавіў працу. Упершыню Чэрвеньскі раён выйшаў на ўраджайнасць 30 цэнтнераў збажыны на круг. Гэта было наша агульнае дасягненне.\nЗ Чэрвеня мяне запрасілі ў апарат Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання, дзе пачынаў з начальніка пададдзела лугавой кормавытворчасці, быў начальнікам упраўлення кормавытворчасці. Паўтара дзясятка гадоў працаваў у сістэме Камітэта дзяржаўнага кантролю.\n— Не шкадуеце, што так выкладваліся на працы?\n— Шкадую, што мала ўдалося зрабіць. Зараз акрамя дэпутацкіх абавязкаў у Нацыянальным сходзе Рэспублікі Беларусь імкнуся як мага болей займацца дабрачыннасцю. У Дзяржынскім раёне, дзе мяне выбіралі дэпутатам, арганізаваў навядзенне парадку на сямейных могілках у вёсцы Дзягільна вядомага этнографа і літаратара Адольфа Янушкевіча, які стаў нацыянальным героем Казахстана. Змуравалі там капліцу. Мясцовыя жыхары ў час нашай працы прыносілі ежу, каб маглі падсілкавацца.\nЗаймаюся дэндрапаркам у Прылукскай Слабадзе і атрымаў падтрымку Мінскага райвыканкама. Там будзе месца для культурнага адпачынку людзей. Аднаўляем помнік ХVI стагоддзя — Кальвінскі збор у вёсцы Першамайская Уздзенскага раёна, дзе ў сцяне пахаваны адзін з нашчадкаў магнацкага роду Міхась Радзівіл.\n— Як намеснік старшыні Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу па аграрнай палітыцы якой вы ўяўляеце перспектыву развіцця аграпрамысловага комплексу Беларусі?\n— Неабходна вызначыцца з формамі ўласнасці. Пугі на ўсіх не хопіць. У парламенце гатовы абмяркоўваць гэтае важнае пытанне. Трэба так наладзіць справу, каб дзяржава толькі дырыжыравала законамі і падаткамі.\n— Уладзіслаў Станіслававіч, што не паспелі зрабіць яшчэ?\n— Абараніць кандыдацкую дысертацыю. Калегі лічаць мяне вучоным. У інстытуце прапаноўвалі аспірантуру, але прагнуў самастойнай працы на зямлі. І пра навуку не забываў. Рыхтаваў каментарыі, праводзіў даследаванні. Выдаў шмат навуковых артыкулаў, звыш 30 кніг.\n— Усе. Нават у стылай восені ёсць свая непаўторная прыгажосць. Чаму не палюбавацца на крыштальную кропельку дажджу?..\nФота аўтара і з сямейнага архіва Уладзіслава ЦЫДЗІКА


Перамовы з егіпцянінам завяршыліся паспяхова — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\n30.07.2009 51 admin 0 Comment\nЯк паведаміла нам сакратар-рэферэнт завода Вольга Зуева, не першы год прадпрыемства супрацоўнічае з гэтай фірмай, якая з’яўляецца асноўным спажыўцом прадукцыі ЖМЗ у Егіпце. Супрацоўніцтва з егіпцянамі можна назваць плённым і выгадным, паколькі заяўкі ад іх паступаюць стабільна, аб’ёмы продажу растуць, аплата праводзіцца своечасова. А каб супрацоўніцтва з партнёрамі з Егіпта развівалася і надалей, на заводзе заўсёды ідуць насустрач пажаданням кліентаў. Так, па просьбе замежнай фірмы для эксплуатацыі ў гэтай кліматычнай зоне жыткавіцкімі спецыялістамі была ўнікафавана помпа НШ-50У з НШ-32У.\nУ рамках праграмы візіта егіпецкіх партнёраў на ЖМЗ абмяркоўвалася гатоўнасць чарговага заказа, перспектывы паставак на далейшыя месяцы бягучага года. Юсіф Рэіз Абдэль Саід у гутарцы адзначыў, што вельмі даражыць гэтым супрацоўніцтвам і што помпы з таварным знакам жыткавіцкага завода цэняцца на егіпецкім рынку. Да таго ж прадукцыя ЖМЗ сярод экспанатаў гэтай фірмы была прадстаўлена на ХХІІ міжнароднай выставе ў Каіры.\nГосць выказаў жаданне азнаёміцца са зборачным працэсам шасцярончатых помпаў. Экскурсію па заводу для яго наладзіў начальнік аддзела маркетынгу Аляксандр Галеня.\nПерамовы завяршыліся паспяхова: была пацверджана гатоўнасць да далейшага супрацоўніцтва.\n← Выставка, завоевавшая мир\nСямейны экіпаж →\nВ Житковичах для многодетных матерей прошли бесплатные юридические консультации


Аляксандр Лукашэнка: Толькі ўсенародная абарона здольная даць сапраўдны адпор праціўнікам | zviazda.by\nХатняя старонка » Палітыка » Прэзідэнт » Аляксандр Лукашэнка: Толькі ўсенародная абарона здольная даць сапраўдны адпор праціўнікам\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка сёння ў Шклове праводзіць сустрэчу па пытаннях тэрытарыяльнай абароны, перадае БелТА.\nКіраўнік дзяржавы прыбыў у Шклоўскі райвыканкам, дзе яго сустрэлі міністр абароны Беларусі Віктар Хрэнін, дзяржаўны сакратар Савета бяспекі Аляксандр Вальфовіч, а таксама прадстаўнікі мясцовых органаў улады. Падчас кароткай размовы перад мерапрыемствам кіраўнік дзяржавы ўзгадніў прызначэнне намесніка старшыні Горацкага райвыканкама Андрэя Камко кіраўніком Шклоўскага раёна.\n«За мінулы год мы на сабе адчулі, як дэструктыўнае інфармацыйнае ўздзеянне, эканамічны, палітычны ціск, якія ішлі з Захаду, уплывалі на светапогляд нашых людзей і штурхалі некаторых з іх фактычна на здраду ўласнаму народу. Заўсёды неабходна даваць такі адпор падобным дзеячам, каб у памяці ворага ён аддрукаваўся на многія гады. І на гэта здольная толькі ўсенародная абарона, калі мы ўсе будзем абараняць сваю зямлю», — падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка.\nПрэзідэнт нагадаў, што ў пачатку тыдня наведваў прадпрыемства па вытворчасці стралковай зброі і боепрыпасаў. Да іх стварэння якраз і падштурхнула неабходнасць умацоўваць матэрыяльна-тэхнічную базу войскаў тэрытарыяльнай абароны. «У выпадку канфлікту кожны двор, кожны дом, галава сям’і, па меншай меры, павінны здолець абараніць сваю сям’ю, сябе і, натуральна, усе разам тую зямлю, тэрыторыю, на якой яны жывуць. Вось гэта будзе ўсенародная абарона», — адзначыў кіраўнік дзяржавы.\nРашэнне аб стварэнні тэрытарыяльнай абароны пацвердзіла сваю мэтазгоднасць\n«Рашэнне, прынятае 20 гадоў таму, аб стварэнні тэрытарыяльнай абароны за гэтыя гады пацвердзіла сваю мэтазгоднасць. Рашэнне было аб’ёмнае і, напэўна, адносна нятаннае. Я заўсёды перажываў: трэба рабіць, не трэба. Сёння мы перакананы, што зрабілі правільна. Гэта трэба было рабіць», — падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка.\nПаводле слоў Прэзідэнта, аб’яднанне мясцовых улад з насельніцтвам умацоўвае здольнасць краіны процідзейнічаць знешнім і ўнутраным пагрозам. «У пытаннях развіцця тэрытарыяльнай абароны мы зрабілі нямала: як ваенныя мне дакладваюць, удасканалены спосабы выканання задач, забяспечана ўзгодненасць дзеянняў розных сілавых структур, павышана аператыўнасць, устойлівасць сістэмы кіравання тэрытарыяльнай абароны. Праводзіцца мэтанакіраваная падрыхтоўка службовых асоб — ад губернатараў да камандзіраў рот і радавых байцоў тэрытарыяльных войскаў», — адзначыў кіраўнік дзяржавы.\nТаксама вядзецца планамерная работа па забеспячэнні ўзбраеннем і тэхнікай, накопліваюцца матэрыяльныя сродкі для патрэб тэрытарыяльнай абароны гарадоў і раёнаў. «Узбраенне ўвогуле добрае, толькі трэба яшчэ раз праверыць (што мы і будзем рабіць на працягу гэтага і будучага года), наколькі ў спраўным стане знаходзяцца зброя і боепрыпасы», — звярнуў увагу Аляксандр Лукашэнка. Рыхтуюцца да абароны ад розных замахаў і аб’екты, неабходныя для работы эканомікі, забеспячэння жыццядзейнасці насельніцтва, дадаў ён.\nПрэзідэнт расказаў, што некалькі гадоў таму яму прапаноўвалі перадаць ваенныя камісарыяты ў падначаленне мясцовых органаў улады. Тады кіраўнік дзяржавы не прыняў гэтыя прапановы, каб не ламаць добра працуючую сістэму. «Тут вельмі важна не толькі спалучэнне мясцовых ваенных камісарыятаў з Міністэрствам абароны, але і кіруемасць краіны павінна быць, мясцовых органаў улады, старшынь райвыканкамаў, аблвыканкамаў. Вось мяне тады насцярожвала, каб мы не зрабілі горш у гэтай рэарганізацыі, — растлумачыў кіраўнік дзяржавы. — Але гэта пытанне не знята, мы можам яго разглядаць і далей. Таму калі будуць разумныя, пераканаўчыя прапановы аб рэарганізацыі ваеннай вертыкалі, мы можам іх разгледзець. Але справа не ў гэтым. Пакуль працуе нядрэнна ў плане кіруемасці і тая сістэма, якая ў краіне існуе».\nКожны рэгіён Беларусі павінен быць гатовы правесці мабілізацыю ў кароткі тэрмін\nПрэзідэнт звярнуў асаблівую ўвагу на забеспячэнне поўнай гатоўнасці органаў кіравання тэрытарыяльнай абаронай і хуткай мабілізацыі сіл і сродкаў. «Нам самім на месцах, старшыням райвыканкамаў і аблвыканкамаў, трэба навучыцца ваяваць. Трэба ведаць свае аб’екты, якія вы будзеце ахоўваць», — падкрэсліў кіраўнік дзяржавы. Таксама кіраўнікі на месцах павінны забяспечыць хуткую мабілізацыю грамадзян, якія падпадаюць пад мабілізацыю. «Вы павінны ведаць, дзе яны знаходзяцца, каб не 5-6 месяцаў мы іх адмабілізоўвалі, а, калі патрэбна, паднялі па трывозе і на працягу сутак яны прыехалі да вас», — звярнуў увагу беларускі лідар.\nКіраўнік дзяржавы таксама закрануў тэму забяспечанасці транспартнымі сродкамі ў час мабілізацыі. «Усе кіраўнікі прадпрыемстваў, дзе гэта тэхніка сканцэнтравана, у мірны час павінны ведаць, што гэта тэхніка падлягае мабілізацыі», — адзначыў ён.\n«Словам, у любы момант прыехалі, паднялі па трывозе, трое сутак — і ўсе на месцах, ахоўваюць тыя аб’екты, якія трэба тут ахоўваць, — падагульніў Аляксандр Лукашэнка. — Да гэтага ў краіне ўсе павінны рыхтавацца пасля сённяшняга мерапрыемства. Адна з мэт сустрэчы — даць сігнал на месцы, каб яны такім жа чынам у кожнай зоне (у нас іх 7), у кожным раёне былі гатовы адмабілізавацца ў той тэрмін, у які будзе прынята рашэнне Прэзідэнтам. Каб усе пачулі адсюль, з гэтага кабінета, сігнал да таго, што ўсе павінны быць гатовы»\n9087 Ці варта засцерагацца ад вяртання анамальнай спякоты? Дзмітрый Рабаў расказаў пра надвор’е на астатнюю частку лета\n6142 Чым апырскаць памідоры ад фітафторы, калі на іх ужо завязі і кветкі\n4708 Як развіваецца гродзенскі горад-спадарожнік Скідзель, дзе сёлета адбудуцца абласныя «Дажынкі»\n3966 Усё што трэба ведаць пра пляжны сезон\n2413 «Прадам утульную кватэру, а куплю яшчэ лепшую». А пра падаткі вы не забыліся?


"Это не точку с шаурмой содержать": журнал "Большой" прекращает выходить в печатной версии\n21 Декабря 2020\t3078\t0 Бизнес Мнение СМИ и медиапроекты\nЖурнал "Большой" прекратил свой выход в печатной версии. За все время существования издания вышло 97 номеров.\nMarketing.by узнал у главного редактора журнала Дмитрия Новицкого, почему было принято такое решение и есть ли планы по развитию издания в онлайне.\n- Вырашылі не выходзіць у друкаваным фармаце, бо гэта дорага. Часопіс "Большой" быў датацыйным выданнем: мінус, які атрымліваўся, мы кампенсавалі дзейнасцю агенцтва “Ідэя Кансалт”. Піяр, мерапрыемствы, SMM – усе гэта працуе, ад гэтага мы нікуды не сышлі. А вось часопіс не выжыў у першую чаргу з-за фінансаў.\nТак, былі і паспяховыя нумары, але калі ў цэлым часопіс за год выходзіў у нуль – мы лічылі, што гэта быў добры год. Гэта не бізнес, часопіс для нас - гэта фан, дзеля душы, таму моцна на мінус не звярталі ўвагі. А сёння спадзявацца, што можна зрабіць часопіс не ў велькі мінус – гэта ілюзія, так не будзе. Колькі будзе іміджавай рэкламы ў 2021 годзе? Шмат? Вось вам і адказ.\nМы думалі над тым, каб аб’явіць падпіскі ці прасіць фінансавую дапамогу, але гэта будзе выглядаць дзіўна. Бо ў часопісе рэклама люксавых буцікоў і дыяментаў, а рэдакцыя просіць дапамагчы матэрыяльна. І да таго ж зараз ёсць каму дапамагаць апроч нас: або людзям, або, калі мы кажам пра СМІ, тая ж «Наша Ніва», мне падаецца, больш вартая дапамогі. Таму што беларускамоўная)\nНарэшце, пра што зараз пісаць у глянцавым часопісе? Пра культуру? Пра гарадское жыццё? Пра закрыццё рэстаранаў? Пра глянец? З кропкі гледжання летапісання – можа так і трэба было б рабіць, але рукі не падымаюцца. Рабіць выданне – гэта ж не кропку з шаурмой трымаць, куды толькі падвозь мяса і лаваш, і яна працуе. Павінен быць нейкі эмацыйны ўздым ўсёй каманды. І калі зноў з’явіцца гэты ўздым, то вернем і часопіс.\nШто тычыцца анлайн фарматаў, то можа ў якім сакавіку пачнем нешта рабіць. Можа ўвогуле гэта будзе youtube, мы зараз у агенцтве добра распрацоўваем відэа. Але зноў-такі, пра што пісаць і пра што здымаць зараз? Калі пра тое, што нас хвалюе, то трэба адразу ехаць у Польшчу ці Літву. “Молчат дома”, вось што. Пакуль памаўчым.


Драматург Васіль Ткачоў\n«Слонімскі Драматычны Тэатр»\nBEL | EN | RU\nДраматург Васіль Ткачоў – госць нашага тэатра\nСпектакль “Белы ліст” у нашым тэатры з’яўляецца своеасаблівай сенсацыяй тэатральнага сезона. Як і сама ўнікальная п’еса, так і спектакль, даўно зацікавілі гледачоў. Але шырокі пракат пастаноўкі ажыццявіць не дае пакуль каронавірус. Тым не менш, паглядзець спектакль жадаюць многія. У мінулую суботу, 3 кастрычніка, такая мажлівасць надарылася і для жыхароў горада Бялынічы Магілёўскай вобласці і настаўнікаў з Баранавіч. Гледачы завіталі ў старажытны Слонім, які летась перадаў эстафету Бялынічам у правядзенні свята Дня беларускага пісьменства і друку, а сёлета гэтае прыгожае свята адбылося ў горадзе на Друці. Спектакль нават прыехаў паглядзець сам драматург з Гомеля Васіль Ткачоў.\nДык чым захапіла прэм’ера спектакля гледачоў з Бялыніч і Баранавіч? Сюжэт яго вельмі незвычайны. У адным невялікім раённым гарадку застаўся апошні франтавік Другой сусветнай вайны. Пра гэта зусім выпадкова даведалася кіраўніцтва райцэнтра. І каб неяк аддзячыць яму, мясцовыя ўлады даюць апошняму франтавіку чысты ліст паперы: прасі, паважаны, усё, што хочаш. Дадзім. Ты – заслужыў… І што ж папрасіў франтавік? Пра гэта, а таксама пра адносіны дзяцей і бацькоў, пра павагу моладзі да старэйшага пакалення і ішла гутарка ў новым спектаклі.\nКалі спектакль закончыўся, гледачы не спяшаліся пакідаць глядзельную залу і доўга не адпускалі артыстаў. Многія так перажывалі за сваіх герояў, вобразы якіх выдатна стварылі артысты тэатра, што былі бачны слёзы на іх вачах. Апладысменты і кветкі ў той дзень сталі лепшай падзякай для артыстаў, драматурга і рэжысёра. Але найбольш пытанняў выпала на долю драматурга Васіля Юр’евіча Ткачова. Адно з іх гучала так: “Ці спадабаўся Вам спектакль?”. “Я так расчуліўся, што слёзы з вачэй цяклі, вось хусцінка мокрая ўся. Гэта адна з лепшых сцэнічных пастановак маіх п’ес”, - прызнаўся Васіль Ткачоў.\nГледачы задалі Васілю Юр’евічу і шмат іншых пытанняў пасля спектакля. Вось некалькі з іх.\n–Васіль Юр’евіч, дзякуй Вам за п’есу, а рэжысёру Васілю Сяўцу за пастаноўку, спектакль нас так расчуліў, што мы не можам супакоіцца. А як у Вас нарадзілася ідэя напісаць такі твор?\n– Неяк жа во нарадзілася. Мяне не толькі Вы пытаецеся пра гэта. Нават некаторыя калегі-пісьменнікі цікавілся – як, маўляў, дадумаўся? Прыйшло ж, нахлынула – паспрабуй тут растлумач. … Я і хацеў, калі працаваў над п’есай, адказаць на пытанне: што ж папрасіў апошні ўдзельнік вайны?... Вось усе адказы менавіта ў маёй п’есе і ў пастаноўцы слонімскіх артыстаў. Бо найперш артысты пастараліся данесці мае думкі-развагі да людзей. Асабліва апошні ветэран вайны Іван Мітрафанавіч Асокін, ролю якога выдатна выканаў майстар сцэны тэатра Уладзімір Навумік. Ды і ўсе артысты са Слоніма пастараліся на славу. Спадзяюся, нам гэта ўсім разам і ўдалося ажыццявіць. І я вельмі рады, што ў Слонім завіталі гледачы з Бялыніч і Баранавіч.\n-Заўтра не толькі ў адным асобна ўзятым райцэнтры, а і ў вобласці… паслязаўтра апошні франтавік застанецца і ў краіне… Гэта – непазбежна. А мы жывём і не думаем пра гэта…Думаем пра малако, пра мяса, пра новы дом… пра трактары і камбайны…\n– Вось-вось. Так якраз і гаворыць адзін з маіх герояў. І хоць “Белы ліст” прысвечаны 75-годдзю Вялікай Перамогі, ён якраз закранае тыя струны чалавечай душы, якія хвалююць нас сёння, будуць хваляваць і заўтра. Ды кожны дзень! Гэта адносіны старэйшага і малодшага пакаленняў людзей, іншы раз няпростыя, складаныя стасункі паміж імі.\nКалі ў зале ішоў спектакль, стаяла такая напружаная цішыня, што проста дзіву даешся. Дыхнуць страшна. Ніхто не паварушыўся. А ў канцы – такія шчырыя і працяглыя апладысменты, што проста дух захоплівала. Значыць, тое, што мы робім на ніве тэатральнага мастацтва, людзей хвалюе і сёння.\nПасля спектакля яшчэ доўга ішло яго абмеркаванне, гутаркі з Васілём Ткачовым, артыстамі, работнікамі тэатра. І, вядома ж, кожны пажадаў сфатаграфавацца на памяць. А гледачы абяцалі, што яны абавязкова зноў наведаюць Слонім і тэатр, каб атрымаць задавальнне такое, як падчас прагляду спектакля “Белы ліст”.\nАсобы ў гісторыі Слонімскага тэатральнага мастацтва\nМы едзем у Маладзечна, яны – да нас...\nПакуль жыве памяць\nПачаўся новы тэатральны сезон\nПра наш тэатр у “Сельскай газеце”\nНовыя каляндарыкі на 2020 год\nСпектакль “Дом Бернарды Альбы” хутка ўбачаць гледачы\nЕдзем у Маладэчна\nПасяджэнне мастацкага савета\nГастролі тэатра з Маладэчна\nГарадзенскі тэатр радаваў слонімскага гледача\n2017- © Дзяржаўная ўстанова культуры «Слонімскі драматычны тэатр”