Будзьма беларусамі! » Што не так з платформай «Голас»?\n26.10.2020 | Байнэт\nШмат каго ўразіла (прычым непрыемна) апытанне платформы «Голас» наконт будучай Канстытуцыі Беларусі. Канкрэтна — моўнае пытанне, якое заўсёды было спрэчным. Паводле платформы «Голас», 82,66% з больш чым 460 тысячаў апытаных лічаць, што дзяржаўнымі мовамі ў Рэспубліцы Беларусь мусяць быць дзве мовы — руская і беларуская. 17,34% выказаліся за тое, каб беларуская мова была адзінай дзяржаўнай, але краіна павінная забяспечыць права свабоднага выкарыстання рускай мовы як мовы міжнацыянальных зносін. Прыкладна такі парадак быў запісаны ў Канстытуцыі 1994 года.\nЗразумела, такія вынікі апытання не маглі не выклікаць хайпу і абурэння ў інтэрнэце. Некаторыя дагаварыліся да таго, што «Голас» прасоўвае ідэі «рускага міру» і ў дачыненні да моўнага пытання нічым не адрозніваецца ад пакуль дзейнай улады.\nАднак ці варта палохацца гэтых вынікаў? Насамрэч — не. І для гэтага ёсць мінімум чатыры прычыны.\n1. Непісьменнае галасаванне\nПлатформа «Голас» звыкла ўспрымаецца як пратэсная пляцоўка. Людзі ляпаюць па кнопках, абіраючы максімальна непрыемны для ўлады варыянт, альбо проста галасуюць па спасылцы, не гледзячы. Большасць наўрад ці задумвалася, што азначае напісанае. Галасавалі абы прагаласаваць — каб іх голас быў залічаны ў агульную скарбонку і чарговы раз даслаў сігнал усім навакольным: «Нас багата!».\nНа карысць гэтай тэзы сведчаць каментары, якія я сустракала ў Фэйсбуку. Некаторыя людзі былі абураныя першай фармулёўкай і ніяк не рэагавалі на другую. Гэта азначае, што яны нават не разабраліся, што ў гэтай апытанцы можна абраць варыянт адказу. Яны проста не пабачылі альтэрнатывы — і гэта сапраўды складана зрабіць, калі адказваеш на пытанні, напрыклад, на хаду з тэлефона. Такое наўрад ці адбылося б, калі б у руках быў папяровы бюлетэнь для рэферэндуму.\nАдразу скажу, што я і сама не адразу пабачыла магчымасць выбару варыянту. Але калі мяне (таксама як і іншых) узрушыла моўнае пытанне, я пачала шукаць варыянты, каб выказаць сваё «фе». І толькі тады звярнула ўвагу, што адказы ў апытанцы насамрэч варыятыўныя.\nТо бок апытанне платформы «Голас» — гэта не ісціна ў апошняй інстанцыі (яны на тое і не прэтэндуюць), і не рэпрэзентатыўная апытанка (на гэта яны не прэтэндуюць таксама). Гэта ўсяго толькі пошук варыянтаў дзеянняў. А таму не трэба моцна пераймацца з гэтай нагоды.\n2. Дакументы пішуць прафесіяналы\nЛюдзі больш сталага веку памятаюць, як ішла праца над Канстытуцыяй 1994 года. Яна не была прынятая ў адзін момант. Канстытуцыйная камісія па распрацоўцы дакумента была створаная 22 чэрвеня 1990 года. Праекты Канстытуцыі для грамадскага абмеркавання публікаваліся ў 1991, 1992 і 1993 гадах. Кажуць, што ў Нацыянальным архіве Рэспублікі Беларусь захоўваецца яшчэ некалькі праектаў Асноўнага закона, якія так і не былі вынесеныя на ўсеагульны агляд. У выніку ад моманту пачатку працы над Асноўным законам і да яго прыняцця прайшло чатыры (!) гады!\nІншымі словамі, стварэнне новай Канстытуцыі — справа не аднаго года. Спачатку адмыслоўцы пішуць праект дакумента, потым абмяркоўваюць яго ў экспертных супольнасцях, потым карэктуюць — і зноў выносяць на абмеркаванне, у тым ліку ўсеагульнае. Потым улічваюць меркаванні і яшчэ раз абмяркоўваюць — напрыклад у парламенце. Потым праект Асноўнага закона накіроўваецца на экспертызу ў міжнародныя арганізацыі кшталту Венецыянскай камісіі. Потым праект ізноў абмяркоўваецца, зноў разглядаецца, і толькі потым-потым-потым праводзіцца рэферэндум і прымаецца Канстытуцыя.\nЗразумела, у такіх варунках стаўленне да моўнага пытання можа быць перагледжанае на любым этапе стварэння Асноўнага закона.\n3. Вырашае не большасць\nЦі будзе ў новай Канстытуцыі пытанне роўнасці моваў замацаванае так, як адказалі людзі на платформе «Голас»? Будзем шчырымі: наўрад. Як ужо адзначалася, дакумент пішуць прафесіяналы, а ўплывае на прыняцце рашэнняў актыўная меншасць. Гэтую меншасць мы завём зазвычай «трэцім сектарам», «грамадскімі арганізацыямі», карацей — «грамадзянскай супольнасцю».\nМенавіта «актыўная меншасць» чвэрць стагоддзя супраціўлялася русіфікацыі, выходзіла на вулічныя маршы, усяляк разгойдвала дыктатуру Лукашэнкі і ўрэшце прывяла да таго выніку, які мы маем цяпер.\nКалі мы паглядзім на сёлетні вулічны пратэст, то пабачым, што, фактычна, не вынайдзена нічога новага. Тыя, хто хваліцца, што «мы сёння зрабілі больш, чым апазіцыя за 20 гадоў», значна перабольшваюць свае заслугі. Сцяг пратэсту — апазіцыйны бел-чырвона-белы. Галоўныя лозунгі — ад «Верым, можам, пераможам!» да «Жыве Беларусь!» — спрэс пазычаныя ў той самай «нямоглай апазіцыі». І нават песня «Пераменаў!» Цоя, якая стала гімнам пратэсту, створаная менавіта ў «тыя часы».\nЯшчэ крышачку — і стаўленне да моўнага пытання таксама будзе запазычанае грамадствам у «старой апазіцыі».\nВышэйсказанае пацвярджаецца яшчэ і тым, што Каардынацыйная рада ўжо стварыла ўнутры сябе працоўную групу па падтрымцы беларускай мовы і культуры, і гэтая працоўная група ўжо крытычна выказалася адносна апытанкі «Голасу».\nМенавіта актыўная меншасць будзе ўплываць на распрацоўшчыкаў новага Асноўнага закона ў плане прыняцця такой фармулёўкі, якая не будзе дыскрымінаваць беларускую мову. І гэтая актыўная меншасць, як правіла, падтрымлівае беларушчыну.\n4. Пытанне прымянення\nНават калі здарыцца так, што і ў новым Асноўным законе будзе замацаваная «роўнасць моваў», асабліва турбавацца не трэба. Бо цалкам вядома: у нас хібнасць не ў тым, што руская мова дэ-юрэ мае «роўны статус» з беларускай, а ў тым, што беларуская мова дэ-факта не мае роўнага статусу з рускай. Рэч не ў Канстытуцыі, а ў практыцы правапрымянення. І менавіта правапрымяняльная практыка цяпер заганная.\nБеларуская мова здолее акрыяць, нават калі забяспечыць рэальна роўны статус дзвюм мовам. Калі чыноўнік падчас прыёму на працу будзе абавязаны ведаць дзве мовы (і праходзіць пры гэтым адпаведнае сумоўе) і не будзе апраўдваць сваю непісьменнасць тым, што «ў нас па законе мовы роўныя». Роўныя — дык ведай абедзве!\nКалі за фразу «разгаварывай на нармальнам языке» пачнуць прыцягваць да адказнасці. Калі фраза «я этага языка не панімаю» будзе аўтаматычна азначаць прафесійную непрыдатнасць. Карацей, калі сапраўды будзе забяспечаная роўнасць моваў.\nКалі была спрэчка пра наданне рускай мове роўнага статусу з беларускай, нам прыводзілі ў прыклад Швейцарыю, дзе чатыры дзяржаўныя мовы. Але ў тым і рэч, што швейцарскі чыноўнік не абірае «зручную для сябе» мову, а ведае ўсе чатыры. А ў нас з гэтым узнік перакос. І зразумела, чаму ўзнік: таму што ніхто не паклапаціўся, каб адказныя асобы ведалі дзве дзяржаўныя мовы ў абавязковым парадку.\nТак што трэба ўсяго толькі крышачку: зрабіць беларускую мову роўнаю рускай не дэ-юрэ, а дэ-факта.\nЦі спатрэбіцца дзеля гэтага так званая «пазітыўная дыскрымінацыя» па моўным пытанні? Было б няблага, каб валоданне беларускай мовай у новай Беларусі стымулявалася і заахвочвалася матэрыяльна і ў выглядзе бонусаў. Але на маю думку (персанальна маю), нават без гэтага можна будзе абысціся. Дастаткова будзе сапраўднай роўнасці моваў.\nТак што апытанку платформы «Голас» можна ўспрымаць толькі як стымул для дзейнасці. Як факт таго, што бальшыня ў грамадстве пакуль не асэнсавала каштоўнасці роднай мовы. А вось каб яна гэта асэнсоўвала, трэба працаваць і працаваць над пашырэннем беларускага моўнага арэалу. І гэтай працы будзе багата.


Вялікабрытанія. Хічкок вярнуўся | Новы Час\nВялікабрытанія. Хічкок вярнуўся\nКалі верыць брытанскай прэсе, у некаторых гарадах Каралеўства назіраюцца сцэны, падобныя на тыя, што былі выяўленыя ў славутым фільме «Птушкі» Альфрэда Хічкока.\nПаводле сюжэту карціны, птушкі калектыўна атакуюць людзей. Тое ж самае робяць зараз мясцовыя чайкі. Паколькі брытанская рыбалоўная індустрыя знаходзіцца ў крызісе, чайкі больш не могуць знаходзіць ежу ў доках. Таму яны пачынаюць міграваць углыб Брытаніі і атакаваць кантэйнеры з-пад смецця.\nПры гэтым птушкі паводзяць сябе вельмі агрэсіўна — аж да таго, што зносяць у дзюбах невялікіх сабакаў. Найбольш небяспечна для людзей набліжацца да гнёздаў чаек. Скардзяцца на птушак і ўладальнікі вулічных кафэ — есці на адкрытых пляцоўках рызыкоўна праз тых жа чаек, які намагаюцца скрасці ежу.\nФота Alan Simpson, loveopium.ru\nУ сувязі з навалай з неба муніцыпалітэт горада Вустэр ужо заклікаў да змены заканадаўства, каб даць людзям права страляць па чайках. Калі не пачаць абараняцца ад птушак, то, маўляў, можа паўтарыцца драматычны выпадак 2015-га, калі птушкі насмерць задзяўблі маленькае дзіця.


ХХ гадоў Cустрэч "Зоркі” - Sonca.org - Związek Młodzieży Białoruskiej\n1. Развітанне з махнацкім стандардам\nСёння думаю, што вінаваты ўсяму мой казачны падыход да справы. Вера ў магчымасці, якіх папраўдзе няма, але якія можна адваяваць.\nКалі восенню 1994 годзе я ўзялася рэдагаваць „Зорку”, чуліся адно жалобныя стогны пра адміранне вёскі. — Ужо ўсё! — лемантавалі навокал, у першым ліку паэты ды інтэлектуалы. Я таксама галасіла.\nУ Беластоку, на які загледзеўся наш родны Kacapland, я ведала толькі дзве сям’і, якія ў хаце з дзеткамі размаўлялі па-беларуску. Пра школу з беларускай мовай тут яшчэ ўголас не марылі. Мой чытач знаходзіўся ў Гайнаўцы, Бельску і яшчэ ў некалькіх мясцінах між Бугам і Нарвай. Каб раздабыць жывы матэрыял, трэба было гнацца на край свету, зрывацца з пасцелі з трэцімі пеўнямі, каб пасля змагарскіх рашэнняў недзе пад поўдзень паспець у школу...\nЯшчэ сёння як сонны кашмар праследуе мяне пабыўка ў Махнатым. У школе нібыта ўсе вывучалі беларускую мову. Але калі я пачала пра „Зорку”, — я пабачыла здзіўленне і нават абурэнне! На ўроку роднай мовы дзеці рыхтаваліся да кантрольнай па матэматыцы. У сшытках замест букваў і нашай чароўнай мовы шмаравалі цыфры і задачы.\n— To jeden z naszych najwspanialszych roczników! — пераконвала мяне беларусістка.\nСустрэча ў Махнатным прыгнетла мяне да зямлі. Усе нашыя выдатнікі і будучыя белліцэісты прагнулі з’ехаць у Беласток або і далей. Словам, уцячы як найдалей ад сябе.\n— A gdzie ty przeciw lawinie uciekniesz! — праўтарала ў такт беларусістка і ў яе голасе таксама гучалі мары яе выхаванкаў. Мне таксама хацелася думаць як людзі, але чамусьці... назойліва праследаваў герой — здольны, таленавіты хлопчык, пра якога раней расказалі мне ў падсакольскай вёсцы: што, замест у людзі... пайшоў у сабачую шкуру!\nВядома, найбольш бударажыла справа „Зоркі”. Я не магла пабачыць сябе ў ролі рэдактара газеты для кандыдатаў у сабачую шкуру!\nІ хоць мінула адно дзесяць гадоў — я ўспамінаю той час як іншую эпоху. У школах не верылі „Ніве” (многія настаўнікі былі звязаныя з БГКТ і, як Ян Сычэўскі, паўтаралі, што „паліваем іх граззю”). Ды што там — „Ніва”! Гэта быў час, калі ігнаравалі вядомага ўжо ў свеце Лёніка Тарасэвіча. Калі мы самі запрашаліся на сустрэчу, малявалі, гулялі, а пасля „расслаўлялі” дзетак, у школе не мелі часу згатаваць гарбаты. Менавіта, у першыя месяцы маёй працы з „Зоркай” самую вялікую падтрымку нёс Лёнік Тарасэвіч. Вядома — усё мела сваю цану. Раней я „дабравольна” стала рэдактарам гмінага часопіса „Гарадоцкія навіны — Nowiny Gródeckie” (якія ствараў Лёнік з Юркам Хмялеўскім).\nАднак у „Зорцы” нешта пачалося варушыцца, перш за ўсё сталі прыходзіць лісты ад дзяцей... Нібыта — не навіна, такое было і за іншых рэдактараў.\nХоць — гэтыя былі тыя адваяваныя...\nНайбольш лістоў дасылалі дзеці з Бельска, Кленік, Чыжоў, Дубіч-Царкоўных. Допісы, вершы, малюнкі. Сярод апошніх сустракаліся таленавітыя малюнкі на гістарычныя і рэлігійныяю тэмы. Свае першыя малюнкі-іконы дасылаў нам Адам Сцепанюк з Ляхоў і Пятрусь Дэмянюк з Падрэчан. Хлопцы марылі пра Бельскую іканапісную школу, якая ўжо тады выпраменьвала добрую, мастацкую славу на ўвесь рэгіён.\nЯшчэ ў маі 1995 разам з Лёнікам і пяцёркай гарэзаў з Гарадка мы паехалі паўдзельнічаць у працы над праектам „Святыня”. Імпрэзу ладзіў сейненскі цэнтр „Пагранічча”. Варштаты (пабудова святыні і рэалізацыя фільма) вяліся на гары Шэльмент. Тут наведаў нас айцец Лявонцій Тафілюк з вучнямі: Грышам Зіневічам і Асяй Іванавец. Мы самі пасля размалявалі беларускую каплічку і менавіта там падумалі пра каляровы крыж у беларускай вёсцы.\nНа Шэльменце я захапілася працай з дзяцьмі, тут я атрымала натхненне для Сустрэч „Зоркі” і хапіла яго — гаворачы сустрачанскім кодам — „на дваццаць гадоў”!\nЧаму? Ствараліся там рэчы, у якія ў нас пасля не хацелі паверыць. За дзесяць дзён супольнай працы гарадоцкія жэўжыкі пачалі гаварыць па-беларуску. Ды не канец тут, яны захапілі апошніх аднагодкаў (палякаў, літоўцаў, украінцаў) спяваць нашу „Чараўніцу”. А нясмелы Андрэйка Казёл, найперш загублены з прычыны адзіноцтва (прыехаў з чатырмя дзеўкамі), дзесьці ў сёмы дзень пабыўкі стаў складваць беларускія вершы.\nПасля, калі я апавядала пра ўсё спадарыням настаўніцам, жанчыны падсміхаліся пад носам. Хоць для прыліку ківалі галоўкамі:\nO tak! Dzieci wróciły bardzo zadowolone...\nЗ перспектывы гадоў я бачу, што Сустрэчы „Зоркі” рэальна пачаліся... у бельскай „тройцы”. Па запрашэнню Валі Бабулевіч (з якой мы знаёмы са студэнцкіх гадоў) я трапіла ў славуты чацверты „э” клас. Першы раз за час вандровак па нашых школах я сустрэла дзяцей без комплексаў непаўнацэннасці. Яны, хоць польскамоўныя, жыва камунікавалі на беларускіх хвалях. Беларускасць асацыявалася ім з добрай бабуляй, шчодрым дзядулем, з казкамі, з тэатрам, песнямі (многія дзяўчаты спявалі ў „Журавінцы”). Клас, як і той махнацкі, лічыўся найлепшым у школе. Аднак, замест прыгнёту і галаўнога болю, я адчула тут моц і нешта надзейнае.\nУ класе сабралася г.зв. złota bielska młodzież — дзеці бельскай інтэлігенцыі. Не без уплыву астаецца і факт, што на той час Бельск лічыўся беларускай сталіцай Падляшша.\nМае мазгавітыя арыгіналы (так пасля гадоў супрацоўніцтва ахрысцілі ў рэдакцыі гэты клас) самі дамагаліся ўвагі. Адразу пачалі пісаць лісты, удзельнічаць у конкурсах, заяўляць пра любоў да „Зоркі”.\nЯ зразумела, што пара развітацца з махнацкім стандардам.\nІ яшчэ адна вестка родам з архіва Х:\nГару Шэльмент відаць з майго сувальска панадворка, дзе я жыла два гады з дачкой і адкуль даязджала ў „Зорку”!


Марына Дрожжа-Сабоўска. «Усё гэта мая віна» і «Каханне. Толькі ты і я», 29.09 — 17.10 — Месяц Фатаграфіі ў Мiнску\n«Каханне. Толькі ты і я»\nМарына Дрожжа-Сабоўска (1981) — беларуская мастачка, фатограф, аўтар відэаінсталяцый. Яна скончыла Познаньскую акадэмію мастацтваў, аддзяленне «Мультымедыйныя камунікацыі». Удзельнічае ў групавых і персанальных выставах з 2009 года, сярод іх: «Formy zamieszkiwania» («Формы жыцця»), галерэя «Aula», Познань, 2011; «To coś» («Гэта штосьці»), галерэя «FF», Лодзь, 2013; «Generation Y» («Пакаленне Y»), «OFF Festival», Браціслава, 2013. Жыве і працуе ў Познані (Польшча).\nУ рамках «Месяца фатаграфіі ў Мінску» Марына Дрожжа-Сабоўска прадстаўляе два аўтарскія праекты: «Усё гэта мая віна» і «Каханне. Толькі ты і я». Выкарыстоўваючы ўласныя фатаграфіі, відэацытаты і малюнкі, Дрожжа-Сабоўска апавядае інтымныя гісторыі адразу ў двух рэгістрах — рэальным і ўяўным. Яна накладае абедзве версіі адну на адну — і рэальнае з уяўным уступаюць у абмен. Тое, што атрымліваецца, у аднолькавай ступені можа быць расцэнена і як містыфікацыя, і як аскепкі псіхааналітычных пошукаў.\nКуратарка — Таня Кандраценка\n11:00 – 19:00 (каса працуе да 18:30)\nМузей сучаснага выяўленчага мастацтва, малая зала, 17:00


Культура - Вялічка… з Віцебскага замка\nГалоўная / З Вялікаднём!\nШто можа... яйка?\nПаводле легенды, складзенай у Сярэднявеччы, узнікненне звычаю дарыць чырвонае яйка прыпісваюць Марыі Магдаліне - першай, хто ўбачыў Хрыста ўваскрэслым. Яна з'явілася для Евангельскай пропаведзі ў Рым. У тыя часы было прынята, калі хто прыходзіў да імператара, падносіць яму падарункі. Заможныя прыносілі каштоўныя рэчы, а бедныя - хто што мог. Марыя Магдаліна не мела падарункаў, акрамя веры ў Збавіцеля. І яна працягнула імператару Тыберыю курынае яйка з воклічам: "Хрыстос уваскрэс!" Імператар выказаў сумненне ў пачутым, заўважыўшы, што ніхто не можа ўваскрэснуць з памерлых і што ў гэта вельмі цяжка паверыць, як і ў тое, што белае яйка можа стаць чырвоным. Але не паспеў Тыберый дагаварыць, як яйка пачырванела. Уражаны, ён прамовіў: "Сапраўды ўваскрэс!.." У Беларусі велікодныя яйкі неаднаразова выяўляліся пад час археалагічных раскопак. У прыватнасці, у Верхнім замку Віцебска ў напластаваннях XIV - XVI стст. сустракаліся кавалачкі шкарлупіння папулярных атрыбутаў Вялікадня. Але трэба заўважыць, што фарбаваныя яйкі, акрамя новай, хрысціянскай традыцыі, захоўвалі ў рытуальных дзеяннях усходніх славян, а пазней - і беларусаў, старадаўні язычніцкі пласт абраднасці, вытокі якога фарміраваліся яшчэ ў часы агульнай індаеўрапейскай супольнасці. У старажытных славян яйка атаясамлівалі са зброяй грознага сонечнага бога Каляды. А ў некаторых выпадках яйка па сваім уздзеянні прыраўноўвалася нават да маланкі. Сімвал фарбаванага велікоднага яйка цесна звязаны з магіяй урадлівасці, у тым ліку з вясеннімі язычніцкімі святамі.\nДа прыкладу, напярэдадні палявых работ яйка клалі ў зерне, падрыхтаванае на сяўбу. У час жа самой сяўбы па полі раскідвалі шкарлупінне велікодных яек. Качалі іх па руні, каб паспрыяць росту збажыны. Сеючы лён, яйка падкідвалі высока ўгару і голасна прамаўлялі: "Каб мой лён вырас такі высокі, як ты ўзляцела! Каб на маім полі лён быў такі густы, што не будзе пустога месца, як у яйку!" Знаходзіла сваё месца яно і ў магічных дзеяннях садавода і пчаляра. Садавод закопваў велікоднае яйка ў садзе, а пчаляр клаў яго ў пчальнік, што, згодна з павер'ем, павінна было спрыяць урадлівасці і развіццю гаспадаркі. Выкарыстоўвалася велікоднае яйка таксама ў санітарна-гігіенічных, касметычных і кулінарных мэтах. І хоць эфектыўнасць пэўных сродкаў дагэтуль не пацверджана, але ў даўніну гаспадыні былі перакананы ў неабходнасці заторкваць шкарлупіннем усе шчыліны жытла, "каб не пладзіліся прусакі і блашчыцы". Таксама быў звычай мыцца вадой, у якой знаходзіліся яйкі, каб увесь год быць румяным. На такой вадзе хто-ніхто з гаспадынь мог замясіць і цеста. Апрача гэтага, былі і больш значныя ўласцівасці асвечанага ў царкве велікоднага яйка. Лічылася, што яно магло прыпыніць стыхійнае бедства. Напрыклад, калі ў хату цэліла маланка, дык утаймаваць пажар магло кінутае ў полымя яйка. Яно ж магло і папярэдзіць няшчасці. Для гэтага пры ўзвядзенні новага жытла адзін з сімвалаў Вялікадня клалі пад кут хаты. Да сённяшняга дня вядомы і рытуал з выкарыстаннем велікодных яек, звязаны з ушанаваннем памяці памерлых родзічаў. Ва ўсіх рэгіёнах Беларусі на Радаўніцу фарбаваныя яйкі пакідалі на курганах і магілах, крыжападобна каталі іх там, што лічылася сродкам часовага, хаця і сімвалічнага, ажыўлення нябожчыкаў.\n...І мастацтва фарбаваных муляжоў\nПоруч з натуральнымі (курынымі, гусінымі, а дзе-нідзе - галубінымі і нават лебядзінымі) велікодныя яйкі выразалі з дрэва, косці, каменя, выраблялі з гліны, фарфору, шкла, крышталю. Так, драўляныя яйкі ХІІІ - XIV стст. выяўлены ў Брэсце, а драўлянае яйка ХVII ст. - у раскопках Мінска на Нямізе ў 2002 г. Трэба зазначыць, што драўляныя яйкі распісвалі часцей за ўсё майс т р ы іканапісцы фарбамі натуральнага расліннага паходжання. Да таго ж, для роспісу ўжываліся срэбра і золата. Яйкі, выразаныя з мяккага каменя, знойдзены ў Брэсце і на гарадзішчы Маскавічы Браслаўскага раёна. Апошняе мае і схематычную дэкарацыю ў выглядзе ялінак, нанесеных на яго паверхню. Досыць часта сустракаюцца пад час раскопак касцяныя яйкі. Яны знойдзены ў Лукамлі, Давыд-Гарадку, Слуцку, Мсціславе і Полацку. Пры гэтым, датуюцца яны пераважна ХІІ ст. Цікава, што своеасаблівым эталонам для памераў яек, якія выразаліся з дрэва і косці, былі экземпляры натуральнага паходжання. Касцяное яйка, што давялося знайсці пад час раскопак у Слуцку, мае наступныя памеры: яго даўжыня складае 48 мм і пукавы дыяметр (у найбольш шырокай частцы) - 34 мм. Гэта прыкладна адпавядае сённяшнім стандартам яек "Д-2". Яйкі, якія вырабляліся з гліны, бытавалі ў Старажытнай Русі пераважна ў ХІ - першай палове ХІІ ст. Іх прынята называць пісанкамі. Уся паверхня такіх яек пакрывалася бурачорным, бура-карычневым або цёмна-зялёным колерамі. На паліву наносіўся арнамент геаметрычнага або расліннага ўзору. Выконваліся гэтыя хваляпадобныя палосы жоўтым, белым, зялёным, радзей - карычневым колерамі. У Беларусі такія яйкі выяўлены ў раскопках Брэста, Ваўкавыска, Гродна, Лукамля, Мсціслава, Турава. Цікавы і яшчэ адзін тып велікодных яек - створаных з фарфору. Яны пачалі вырабляцца ў XVIII ст. Да прыкладу, адно з такіх знойдзена ў 2002 годзе пад час расчысткі рэчышча Свіслачы. Пісанкі, або маляванкі, вырабляюць і з натуральных курыных яек. Найбольш пашыраны спосаб аздаблення апошніх - гэта васкаванне. Для гэтага яйка з папярэдне нанесеным спецыяльнай бляшанай леечкай (шпількай, цвіком) васковым узорам фарбавалі ў растворы натуральных (шалупінне цыбулі, кара дрэў, адвары траў) ці штучных фарбавальнікаў.\nНа каляровым фоне атрымліваўся белы ўзор - у тых месцах, якія былі пакрыты воскам і не прапускалі фарбавальнік. Каб атрымаць паліхромны ўзор, яйка паслядоўна апускалі ў розныя фарбавальнікі - ад светлых да цёмных, кожны раз наносячы новы ўзор з воску. У адпаведнасці з этнаграфічнымі апісаннямі, вядома, што на Беларусі пераважала аднатонная афарбоўка ў чорны, чырвоны, радзей - зялёны, жоўты і іншыя колеры. Характар малюнка, у якім былі адлюстраваны старажытныя сімвалічныя матывы, залежаў ад спосабу нанясення васковага ўзору. Накрапванне воску з дапамогай шпількі давала элементы ў выглядзе расцягнутых кропелек, з якіх кампанаваліся кругі-разеткі, кветкі, ланцужкі, паяскі, стылізаваныя зааморфныя і антрапаморфныя малюнкі. Спецыяльным прадметам наносілі прамыя і хвалістыя паяскі ўздоўж і ўпоперак яйка, дзялілі яго паверхню на два, чатыры, восем палёў, дзе малявалі ўзоры ў выглядзе ялінкі, стылізаваных зорак, завіткоў. Радзей бытавала гравіраванне - прадрапванне белага контурнага ўзору на каляровым фоне. Тонкі графічны малюнак складаўся з геаметрычных і стылізаваных раслінных матываў, уключаў подпісы з пажаданнямі.\nЛеанід КАЛЯДЗІНСКІ, кандыдат гістарычных навук, археолаг Свята-Уваскрасенскі сабор у Барысаве.\nЦарква з “маячкамі”


Бытовая техника передана в Лепельскую центральную районную больницу - Витебское областное объединение профсоюзов\nБольш падрабязна пра дабрачынную дапамогу я папрасіў расказаць старшыню Лепельскага раённага аб’яднання прафсаюзаў Юрыя Мілага:\n— Юрый Уладзіміравіч, з якіх крыніц ажыццяўляецца гэта дапамога.\n— Раённыя арганізацыі адлічваюць у бюджэт абласных аб’яднанняў прафсаюзаў пэўную частку грошай, атрыманых у якасці членскіх прафсаюзных узносаў. Два працэнты ад іх паступілі ў спецыяльны фонд расходаў на мэтавыя мерапрыемствы. Так, два працэнты — гэта невялікая сума, але ж вось так, пакрыху, малымі долямі ажыццяўляецца добрая справа. На сённяшні дзень адна з найбольш важных задач для грамадства — барацьба супраць каранавіруса COVID-19, і прафсаюзы не могуць застацца ўбаку ад правядзення гэтай работы.\n— Якім чынам вызначаўся напрамак расходавання назапашаных сродкаў?\n— Прафсаюзы вырашылі патраціць назапашаныя грошы на ўмацаванне матэрыяльна-тэхнічнай базы цэнтральнай раённай бальніцы, паколькі медыцынскія работнікі непасрэдна занятыя лячэннем хворых на COVID-19. Спачатку мы пацікавіліся ў медыкаў, у чым найперш яны адчуваюць патрэбу. Яны ж растлумачылі сітуацыю. Медыцынскія работнікі, якія непасрэдна лечаць хворых на COVID-19, кругласутачна знаходзяцца ў бальніцы, каб не дапусціць рызыкі заражэння каранавіруснай інфекцыяй уласных сем’яў, ды і ўвогуле распаўсюджвання яе за межамі лячэбнай установы. Для медработнікаў спецыяльна быў выдзелены пакой, які трэба было аснасціць патрэбнай бытавой тэхнікай. Таму па просьбе медыкаў мы набылі халадзільнік, электрачайнік і прас.\n— Юрый Уладзіміравіч, праблема распаўсюджвання каранавіруснай інфекцыі не абяжоўваецца толькі сферай аховы здароўя. На ўсіх узроўнях прызнана, што інфекцыя наносіць моцны ўдар па розных галінах эканомікі. У выніку мноства прадпрыемстваў прыватнай і дзяржаўнай формы ўласнасці працуюць у цяжкіх умовах, вымушаны скарачаць работнікаў, адпраўляць іх у водпуск за ўласны кошт. Як прафсаюзы могуць у такой сітуацыі дапамагчы працаўнікам?\n— Магчымасці прафсаюзнай арганізацыі, вядома, абмежаваныя, але і ў адпаведных рамках мы стараемся дапамагаць людзям. Спачатку звярну ўвагу на тое, якім чынам фарміруюцца магчымасці, якія маюць прафсаюзы. Пярвічныя арганізацыі прадпрыемстваў вядуць збор членскіх узносаў. Распараджэннямі кіраўніцкіх органаў Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі прынята рашэнне аб тым, што каля паловы сабраных сродкаў можа быць накіравана на непасрэдную падтрымку работнікаў, які патрапілі ў цяжкае становішча па прычыне распаўсюджвання COVID-19.\n— Якім чынам ажыццяўляецца падтрымка і хто на яе можа прэтэндаваць?\n— Для атрымання матэрыяльнай дапамогі работніку трэба найперш напісаць заяву на імя кіраўніка пярвічнай прафсаюзнай арганізацыі свайго прадпрыемства. Дапамога можа быць аказана не толькі работнікам, адпраўленым у водпуск, які не аплачваецца, а і іншым катэгорыям. Да разгляду кожнай сітуацыі кіраўнікі “пярвічак” будуць падыходзіць, па-першае, індывідуальна і, па-другое, зыходзячы з уласных фінансавых магчымасцяў. Прасцей кажучы, калі на рахунку пярвічнай арганізацыі будуць грошы, дапамога будзе аказана, а калі грошай не будзе, то не будзе і магчымасці дапамагчы. — Падагульняючы скажу, як вядома, прафсаюзы з моманту заснавання сваёй галоўнай задачай у першую чаргу ставілі абарону правоў працоўных, іх законных інтарэсаў. Зроблена нямала, але яшчэ шмат работы нам трэба ажыццявіць у бліжэйшай будучыні. Мы разам шмат чаго перажылі: будавалі прадпрыемствы, нарошчвалі вытворчасць сельгаспрадукцыі, выводзілі эканоміку на сучасны ўзровень. Упэўнены, разам, аб’яднаўшы свае намаганні, мы зможам перамагчы і цяжкасці, выкліканыя сусветным эканамічным крызісам і распаўсюджваннем інфекцыі. Усім жадаю здароўя і дабрабыту ў сем’ях!\nВасіль МАТЫРКА, «Лепельский край»


Пераемнасць дашкольнай і агульнай сярэдняй адукацыі - Кухчыцкі НПК ДС-СШ\nГалоўная старонка » Дашкольная адукацыя » Пераемнасць дашкольнай і агульнай сярэдняй адукацыі\nПеречень мебели, инвентаря и средств обучения, необходимых для организации образовательного процесса учреждениями образования, реализующими образовательные программы специального образования на уровне дошкольного образования, общего среднего образования, утвержденный постановлением Министерства образования Республики Беларусь от 12.06.2014 № 75 (ред. от 16.10.2018).\nСвята "Да пабачэння, дзіцячы сад!"\n26.05.2022 у дашкольнай групе ДУА “Кухчыцкі НПК дзіцячы сад-сярэдняя школа Клецкага раёна” адбылося свята “Да пабачэння, дзіцячы сад!”. Падчас свята бацькі і дашкольнікі акунуліся ў атмасферу вяселля, жартаў, творчасці. Дзяўчынкі 7 класа ў ролі “шкодных звычак” разыгралі з дзецьмі інсцэніроўку “Будучыя першакласнікі”.\nДзеці з задавальненнем прадэманстравалі тое, чаму навучыліся ў дзіцячым садзе: спявалі песні, танцавалі, чыталі вершы, удзельнічалі ў інсцэніроўках – і паказалі, што поўнасцю гатовы да новага этапу ў сваім жыцці ў школе.\nНа свяце ў якасці гасцей прысутнічалі настаўнікі пачатковых класаў і класны кіраўнік будучага 1 класа.\nЗаняткі гуртка "Рыхтуемся да школы"\nЗаняткі гуртка "Рыхтуемся да школы" праводзіць настаўнік пачатковых класаў першай кваліфікацыйнай катэгорыі Пілецкая І.У. Стаж работы – 22 гады.\nУ спісе вучняў будучага 1 класа 10 дашкольнікаў, усе яны наведваюць гурток.\nРабота з дзецьмі дашкольнага ўзросту праводзіцца з мэтай паспяховай адаптацыі будучых першакласнікаў. Асноўная форма работы – гульнявая, так як менавіта гэта дзейнасць з’яўляецца вядучай дзейнасцю ў дашкольным узросце, дзе падчас гульні развіваюцца творчыя здольнасці дзіцяці. Увядзенне гульнявой дзейнасці ў працэс навучання дазваляе вырашыць праблему пераемнасці паміж дашкольнай і першай ступенямі навучання.\nУнутрышкольны фестываль работ даследчага характару «Я – даследчык»\n15 снежня 2021 года дашкольнікі і малодшыя школьнікі ўстановы сталі ўдзельнікамі ўнутрышкольнага фестывалю работ даследчага характару «Я – даследчык».\nНавучэнцы праводзілі доследы з мёдам, садавінай, прапаноўвалі выраб араматызатараў паветра ў хатніх умовах, спосабы абароны ад СОVID-19. Асобы інтарэс усіх удзельнікаў фестывалю і членаў журы вызвала значная калекцыя манет розных часоў і спосабы іх ачысткі.\nПадчас падрыхтоўкі і правядзення фестывалю юныя даследчыкі праявілі творчыя здольнасці, зацікаўленасць у выніках сваёй працы і жаданне займацца даследчай дзейнасцю. Жадаем юным даследчыкам перамог!\nЗанятак па адукацыйнай галіне "Дзіця і грамадства" на тэму "Навучым герояў казак бяспецы"\nУ рамках тыдня педагагічнага майстэрства метадычнага аб’яднання настаўнікаў пачатковых класаў і выхавальнікаў дашкольнай адукацыі 19.11.2021 з выханцамі сярэдняга і старэйшага ўзросту быў праведзены занятак па адукацыйнай галіне "Дзіця і грамадства" на тэму "Навучым герояў казак бяспецы".\nНа працягу занятка выхаванцам былі прапанаваны загадкі пра электрапрыборы, замацоўваліся веды аб нумарах тэлефонаў, па якіх неабходна выклікаць экстранныя службы. Праводзілася гульня з мячом "Калі ўзнік пажар". На працягу занятка прымянялася шмат нагляднасці, вялася работа па выхаванні жадання дапамагаць людзям, якія трапілі ў бяду.


У Маладзечне распачынаецца Нацыянальны фестываль беларускай песні і паэзіі | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » У Маладзечне распачынаецца Нацыянальны фестываль беларускай песні і паэзіі\nУжо сёння ў Маладзечне распачынаецца ХVІІІ Нацыянальны фестываль беларускай песні і паэзіі «Маладзечна-2018». За час існавання фэсту пройдзена шмат, за ім замацаваны статус сапраўднага беларускага брэнда. Каб пабачыць дзействы на розных фестывальных пляцоўках, збіраюцца не толькі самі маладзечанцы, жыхары нашай краіны, але і госці з замежжа. Бо наша нацыянальнае не можа не радаваць — яно адметнае і прывабнае!.. Пра сакрэты фестывальнага жыцця карэспандэнт «Звязды» распытала дырэктара Палаца культуры горада Маладзечна, асноўнага арганізатара фестывалю Святлану САРОКУ. Мы паразмаўлялі пра традыцыі і навінкі, пра розныя пляцоўкі, на якіх у свой час праходзіў фестываль, а таксама пра тое, ці будзе сёлета падчас фестывалю традыцыйны дождж?..\n— Святлана Рыгораўна, прыгадайце, калі ласка, ваш першы фестываль у Маладзечне. Якімі тады былі вашы ўражанні?\n— Як малады спецыяліст я прыехала ў Маладзечна. Тады першы фестываль, які адбываўся ў 1993 годзе, праходзіў на гарадскім футбольным стадыёне. У той час не было асобнай пляцоўкі, але фестываль быў значны па колькасці ўдзельнікаў і гасцей. Ладзілася вялікая праграма, і для нас гэта было знакавай падзеяй, якая аб'яднала людзей. Упершыню такое маштабнае мерапрыемства праходзіла ў нас, здымалася і транслявалася па тэлебачанні. Я не магу ўспомніць, каб раней іншыя фестывалі, не рэспубліканскага ўзроўню, асвятляліся так, як гэта адбывалася з Нацыянальным фестывалем беларускай песні і паэзіі ў Маладзечне.\n— Якой запомнілася тагачасная атмасфера?\n— Было вельмі добрае надвор'е. І да многіх людзей прыехалі родныя і блізкія, яны збіраліся і разам ішлі на фестываль. Трыбуна на стадыёне была разлічана на 1000 чалавек, аднак усіх ахвотных яна не змясціла. Вельмі шмат хто проста заходзіў на стадыён — там было надзвычай многа людзей. На першым фестывалі пабываў наш зямляк, народны артыст СССР Юрый Антонаў. Усе прысутныя на стадыёне спявалі разам з ім «Гарадскія кветкі», іншыя вядомыя песні.\n— Давайце прыгадаем тыя песні, якія нарадзіліся менавіта на фестывалі ў Маладзечне. Асабіста мне ўспамінаецца «Па-над белым пухам вішняў» Алены Саўленайтэ на словы Максіма Багдановіча — песня, якая тут набыла вядомасць і стала сапраўдным сімвалам 1990-х.\n— Гэта і песні «Каля Чырвонага касцёла», «Янка Купала» — тыя вядомыя творы, якія ўпершыню прагучалі на фестывалі. «Сёння ў нашай хаце свята» — таксама вельмі вядомы хіт, які стаў вядомым менавіта ў Маладзечне і ўвайшоў у залаты песенны фонд Беларусі. Таксама і многія іншыя творы, якія гучаць і сёння, усіх іх не прыгадаць адразу.\n— Атрымліваецца, што за час правядзення фестываль змяніў чатыры пляцоўкі — ён ладзіўся на гарадскім стадыёне, на цэнтральнай плошчы, у Палацы культуры і ў летнім амфітэатры. Пэўна, у кожнай пляцоўкі ёсць свае асаблівасці, свае перавагі і мінусы?\n— Стадыён — гэта проста вялікая адкрытая прастора. Многія гарады, дзе адбываюцца значныя падзеі, могуць толькі там правесці буйныя мерапрыемствы. А наш фестываль, натуральна, надзвычай значны, і мы вельмі марылі — і гэту мару ўдалося здзейсніць — у 2011 годзе пабудавалі вялікі амфітэатр. Ён быў нам проста неабходны, таму што арганізаваць канцэртную пляцоўку дзесьці ў іншым месцы — гэта значыць узяць у арэнду сцэну, светлавое, гукавое абсталяванне, што даволі дорага, да таго ж даводзіцца задзейнічаць шмат розных службаў. Цяпер у нас ёсць стацыянарная пляцоўка, і на ёй адбываюцца самыя значныя мерапрыемствы фестывалю — адкрыццё, закрыццё, некаторыя іншыя канцэрты. Амфітэатр абсталяваны сучаснай гукавой апаратурай, святло- і відэаабсталяваннем. Яны адпавядаюць патрабаванням не толькі беларускіх, але і расійскіх і іншых замежных артыстаў эстрады.\n— Сёлета адкрыццё і закрыццё будуць адбывацца ў амфітэатры ў вячэрні час, у 21.30. А ў дзённы час — 8-га з 15 гадзін і 9-га з 12 гадзін на цэнтральнай плошчы пройдзе вялікая фестывальная талака, дзе зладзіцца канцэртная праграма творчых нумароў розных рэгіёнаў Мінскай вобласці.\n— Хочацца працягнуць тэму Года малой радзімы. У Маладзечне ёсць свой цудоўны аркестр пад кіраўніцтвам Рыгора Сарокі вельмі высокага ўзроўню. На фестывалі яго даводзілася бачыць літаральна пару разоў...\n— Надзвычай значны канцэрт з удзелам аркестра пад кіраўніцтвам Рыгора Сарокі адбыўся ў 2013 годзе. Тады быў падрыхтаваны гала-канцэрт выпускнікоў музычнага каледжа імя Агінскага, якія з'ехаліся з розных краін, дзе яны з'яўляюцца артыстамі многіх вядучых тэатраў. Яны выконвалі творы на беларускай мове нашых беларускіх кампазітараў і суправаджалі канцэртную праграму.\n— Думаю, маладзечанцам было б прыемна часцей бачыць на фестывалі свой аркестр.\n— У рэпертуары аркестра каледжа шмат канцэртных праграм кампазітараў Беларусі, якія яны адмыслова складаюць. Зусім нядаўна ў сталічнай філармоніі адбыўся канцэрт, дзе ў праграме былі творы Ігара Лучанка, а таксама нашых кампазітараў-землякоў Валерыя Іванова, Леаніда Захлеўнага, Леаніда Левашкевіча. Атрымалася надзвычай цікавая праграма да Года малой радзімы. Нашы кампазітары змаглі разам паслухаць напісаныя імі творы. Дарэчы, у сімфанічным аркестры пад кіраўніцтвам Рыгора Сарокі 85 музыкантаў — прадстаўлены ўвесь склад інструментаў аркестраў такога плана, ім пад сілу выконваць творы рознага ўзроўню, нават самыя складаныя, што яны і робяць.\n— Вы даволі даўно арганізуеце фестываль. Ці з'яўляецца ён для вас па-ранейшаму чымсьці трапяткім, новым?\n— Ужо 15 гадоў я займаюся арганізацыяй Нацыянальнага фестывалю беларускай песні і паэзіі, з'яўляючыся дырэктарам Палацы культуры горада Маладзечна, — Указам Прэзідэнта мы прызначаны адказнымі за падрыхтоўку. Фестываль развіваецца, з'яўляюцца новыя формы, сустрэчы, прыязджаюць адметныя людзі. Для мяне асабіста як для чалавека, які любіць беларускую мову, размаўляе на ёй, ушаноўвае (як і многія прадстаўнікі галіны культуры), вельмі па душы гэты фестываль, бо тут гучыць роднае слова. Сюды збіраюцца творчыя асобы, якія з'яўляюцца для мяне і вялікімі аўтарытэтамі, і маімі сябрамі. Я зразумела, што заўсёды чакаю гэты фестываль і яго гасцей. І яны таксама кажуць, што ў Маладзечне пануе вельмі станоўчая, добрая аўра, а ў памяці застаюцца ўсе тыя сустрэчы, якія адбываюцца тут.\n— Як думаеце, ці будзе сёлета на фестывалі дождж?..\n— На ўсякі выпадак мы набываем дажджавікі (усміхаецца. — Аўт.). Пару дзён таму было такое добрае надвор'е і цёплыя вечары... Але ўсё змянілася, і сёння ўжо халаднавата на вуліцы. Будзем спадзявацца, што нам пашанцуе, — але нашы гледачы заўсёды ідуць з парасонамі. Нават калі з раніцы ззяе сонца, потым аднекуль раптам з'яўляецца хмарка і пачынаецца дождж, — ён нам нагадвае, што традыцыі нязменныя!..\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка накіраваў прывітанне ўдзельнікам і гасцям ХVІІІ Нацыянальнага фестывалю беларускай песні і паэзіі. «Прысвечаная Году малой радзімы праграма сёлетняга фестывалю надае яго мерапрыемствам асабліва высокае гучанне, ярка раскрывае багатую палітру нацыянальнага мастацтва», — гаворыцца ў прывітанні.\nКіраўнік дзяржавы адзначыў, што гасцінная маладзечанская зямля сабрала на ўнікальным творчым свяце не толькі вядомых майстроў беларускай музыкі і роднага слова, але і маладыя таленты Беларусі, для якіх гэты музычна-паэтычны форум — чарговы крок у прафесійным станаўленні.\nЗагаловак у газеце: Традыцыі нязменныя!..


Плахотникова Алена "Апошні захавальнік"\nАвтор: B.X - вт, 17/10/2006 - 04:29\nАлена Плахотникова Апошні захавальнік 30\n"Паездзіце, пагледзіце свет, пазнаяце шмат цікавых людзей... і, можа быць, яны не будуць у вас страляць". Так пажартаваў той, хто прымаў мяне на працу.\nПодробнее о Плахотникова Алена "Апошні захавальнік"\nАфанасьеў Раман "Знак Пачвары"\nАвтор: B.X - пт, 13/10/2006 - 22:35\nРаман Афанасьеў Знак Пачвары 3.73%\n— Так усё ж чараўнік ці вядзьмак?\n— Вы, спадар вайсковец, уцямце. Пакуль ён служыць каралю і людзям — ён чараўнік. А як паскудзіць пачынае, то адразу вядзьмак.\n— Ага, — ізноў сказаў Сигмон, уразіўшыся прастаце і дакладнасці вызначэння.\nПодробнее о Афанасьеў Раман "Знак Пачвары"\nБыкаў Валер "Інжынер"\nАвтор: B.X - пн, 09/10/2006 - 05:05\nhttp://zhurnal.lib.ru/b/bykow_w_a/ … — старонка аўтара на Самвыдзе.\nОчень цікавая трылогія, а асабліва яе канец. Нават немагчыма сапраўды апісаць словамі. Але чытаецца вельмі лёгка, хоць некаторыя часткі не да канца адшліфаваны і іх можна было б зрабіць лепш. Не заўсёды можна пагадзіцца з філасофіяй галоўнага героя, але калі прыняць да ўвагі яго асяроддзе і акалічнасці сталення, то ў цэлым, гэта ўкладваецца ў паводніцкі психотип.\nПодробнее о Быкаў Валер "Інжынер"\nСинельников Уладзімір "Бранзалет Агасфера"\nАвтор: B.X - ср, 20/09/2006 - 20:08\nУладзімір Синельников Бранзалет Агасфера 88,57%\n— Сцены свецяцца? — зъедліва хмыкнуў голас — А мазгі ў цябе не свецяцца? Калі яны, вядома, маюцца. У чым я пачынаю сумнявацца.\n— Я зноў штосьці не то сказаў? — як мага больш рахмана пацікавіўся Кір.\n— Сцены свецяцца, — паўтарыў голас, не слухаючы Кіра. — Гэта трэба ж такое прыдумаць!\nПодробнее о Синельников Уладзімір "Бранзалет Агасфера"\nКарыснасць: вымярэнне хуткасці інтэрнэту...\nАвтор: B.X - пт, 15/09/2006 - 19:36\nСайт Speedtest.net - гэта цікавы сэрвіс для вымярэння хуткасці інтэрнэту. Вы можаце ўбачыць якая ваша хуткасць да розных кропак зямнога шара. Тэстуюцца хуткасць запампоўкі і хуткасць аддачы дадзеных, у розных адзінках вымярэння (кіламетры, мілі, кілабіты і кілабайты). Да таго ж, дазваляе зручна ўстаўляць малюначкі вынікаў на іншыя сайты (генеруе малюначкі з сылками), патрэбен так нялюбы мной Macromedia Flash, але там сапраўды, лішнім не будзе, прыгажосць:\nПодробнее о Карыснасць: вымярэнне хуткасці інтэрнэту...\nКанер Ян "Неупокоенный"\nАвтор: B.X - чт, 14/09/2006 - 03:06\nЯн Канер Неупокоенный стар.1\nТихое хіхіканне прымусіла Керрила разгарнуцца. Чараўнік, пра які ён ужо забыўся і думаць, усё яшчэ змагаўся са сном.\n- Ты так беспох'хоишься пра гэтага дэмана: Ён быў слабы і бездапаможны: Я жадаў правесці яго за рух'ху, я кіраваў ім: А ты прыйшоў: Герай: Забароненыя веды: А дэмана толькі што забілі звычайныя разбойних'хі: Яны завяршылі рытуал: Завяршылі, зразумеў, герой?.. Ідзі і разбірайся з тым, што атрымалася па тваёй віне, хе-хе: А я тут трохі пасплю: Хе-хе-хррр:\nПодробнее о Канер Ян "Неупокоенный"\nЧубаха Ігар "Ланцужныя сабакі пантэонаў"\nАвтор: B.X - вт, 12/09/2006 - 07:01\nІгар Чубаха Ланцужныя сабакі пантэонаў 36,86%\n— Тата, — у сямі метрах ад Пятрова важна сказаў пяцігадовы пацаненок гультаявата вышагивавшему побач бацьку, — дай стольнік.\nУже працягваючы маляню сотку, сцісла стрыжаны тата раптам усумніўся ў педагагічнасці ўчынку:\n— А на дуля?\n— Я малпачкам бананаў куплю, — сумленна прызнаўся нашчадак.\nПодробнее о Чубаха Ігар "Ланцужныя сабакі пантэонаў"\nАвтор: B.X - ср, 23/08/2006 - 18:54\nАдзін сайт прапануе Internet Map, прама вось так, з вялікай літары. Пацешная штучка, там кожнаму сайт даецца хатка, у залежнасці ад папулярнасці сайта (як я разумею) хаткі розныя. Хаткі злучаны дарожкамі з іншымі хаткамі-сайтамі з якімі злучаны гэты сайт, увогуле праект цікавы. Як я зразумеў, ён нядаўна пачаўся, але ўжо досыць папулярны.\nПодробнее о Цікавая штука...\nМаксимушкин Андрэй "Риона"\nАвтор: B.X - ср, 23/08/2006 - 00:57\nАндрэй Максимушкин Риона 43%\nРаботая з людзьмі, вы, прафесіяналы павінны быць як дзеці. Наіўнымі, прыязнымі і жудасна цікаўнымі. Запомніце: агент, які грае суръёзнага, сталага чалавека, асуджаны на правал. Будзьце натуральныя ў сваіх паводзінах як маленькія дзеці. Толькі так Вы зможаце дамагчыся поспеху, інакш Вас дарма вучылі.\nПодробнее о Максимушкин Андрэй "Риона"\nОверчук Аляксей "Замагільны шпіянаж"\nАвтор: B.X - вт, 22/08/2006 - 00:26\nАляксей Оверчук Замагільны шпіянаж 1%\nЯ заўважыў, што як толькі смерць набліжаецца да чалавека на максімальна кароткую адлегласць, у яго адразу апыняецца куча ўсякіх неадкладных спраў, якія неабходна тэрмінова вырашыць. Чалавек адразу ж успамінае, што забыўся хаты паліць кветкі, накарміць котку, скурыць яшчэ адну цыгарэту і выпіць порцыю цудоўнага спірту з газіроўкай. А, акрамя таго, запал як жадаецца паглядзець: чаго там далей у гэтым жыцці будзе?\nПодробнее о Оверчук Аляксей "Замагільны шпіянаж"


10 крэатыўных Margaritas і дайкири для лета\nКактэйлі Летнія кактэйлі Ром Кактэйлі Тэкіла Кактэйлі\nАдыдзіце ад звычайнага, Давайце пераблытаць унікальны напой гэтым летам\nГэта вельмі лёгка трапіць у напоі каляіну. Вы ведаеце , што Дайкири з'яўляецца выдатным гадовым напоем і цалкам верагодна , што ваш асабісты рэцэпт Маргарыта узрывае ўсё прэч. Тым не менш, часам нават давераныя фаварыты атрымаць крыху старымі і прыйшоў час нешта новае, свежае і ўнікальнага.\nДайкири і Маргарыта з'яўляюцца ідэальным кактэйлі , каб пабудаваць і гуляць з. Абодва напоі вельмі простыя і патрабуюць ўсяго некалькі інгрэдыентаў. Мы можам выкарыстоўваць гэтую кіслы ром або тэкілу базу, каб натхніць нашы напоі на новую вышыню.\nГэтая калекцыя кактэйляў напоўнена весялосцю і незвычайныя рэцэпты. Некаторыя з іх проста трохі па- іншаму, даданне аднаго інгрэдыента або замены ў чым - то , што звычайна не знойдзены ў бары . Іншыя атрымаць крыху дзікі і шмат задавальнення, каб падзяліцца з (і ўражанне) сяброў. Тым не менш, вы не знойдзеце нічога занадта экзатычным і кожны можа атрымліваць задавальненне змешвання гэтых напояў.\nРэзкі Агуркі Mint Маргарыта\nКлюч лайм, мята, агурок, ва ўзросце тэкіла, што яшчэ маглі б вы хочаце ў Маргарытай? О, як наконт Табаско!. Фота прадстаўлена: © Tabasco\nПадобныя Тэкіла: Siembra Azul Репосадо Tequila\nСапраўды запамінальныя Маргарыты - асабліва змешанага гатунку - часта маюць два кантрасных густаў і гэта рэзкія Агуркі Mint Маргарыта з'яўляецца выдатным прыкладам. У ім, халаднаватае, асвяжальны густ агурка і мяты кампенсуюцца здаровай дозай гарачага падліўкі.\nКактэйль на самай справе вельмі зманлівая, і калі ніхто не бачыць, што вы кінуць у Табаско, яны не будуць мець ні найменшага падання, што ўнутры. На паверхні, гэта проста яшчэ адзін зялёны, паддатыя смузи. Вядома, гэта выглядае ўсё салодкае і нявіннымі, але ёсць сюрпрыз ўнутры!\nДайкири-лёгкасць прыгожы кактэйль, які ўключае ў сябе лаванду мёду і чарніцу хмызняк, абодва з якіх лёгка зрабіць самастойна. Фота прадстаўлена: © Zacapa Ром 23\nПадобны Ром: Zacapa 23 Салеры Ром\nDaiquir-прастата з'яўляецца ідэальным гадовым кактэйлем для тых, хто любіць рабіць свае ўласныя змяшальнікі. Яна ўключае ў сябе дзве хатнія інгрэдыенты, якія вы абавязкова павінны весела гуляць з іншымі напоямі, і яны досыць лёгка для пачаткоўцаў, каб вырашыць.\nЛаванда мёд і хатняе чарнічны хмызняк з'яўляецца далікатным спалучэннем і састарэлы ромам з'яўляецца ідэальным фонам. Дадаць трохі газаванай вады і вялікі напой чакае!\nPrankster Маргарыта мае невялікі сюрпрыз ўнутры, і гэта можа быць проста славутай «зялёнай феяй.». Фота прадстаўлена: © Суерт Tequila\nПадобныя Тэкіла: Суерте Бланка тэкілы\nВы чакаеце , каб атрымаць крыху абсэнту ў вашай Маргарыце? Гэта, безумоўна, незвычайная просьба, але гэта працуе. Вы проста павінны паспрабаваць, каб высветліць для сябе. Некаторыя з лепшых рэчаў у жыцці з'яўляюцца нечаканымі і Prankster Маргарыта адзін з іх.\nАкрамя таго, пераканайцеся, што вы не прапусціце эстрагон соль абадка на гэтым кактэйлі. Нягледзячы на тое, што часта з'яўляецца дадатковым упрыгожваннем, гэта важна ў дадзеным выпадку. Гэта клей, які робіць комба працу тэкіла-абсэнту так добра.\nЭстрагон нечаканы інгрэдыент у гэтым журавіны дайкири. Фота прадстаўлена: © Shannon Graham\nПадобны Ром: Mount Gay Rum\nГэта не проста нейкі звычайныя журавін неразьведзенага дайкири, гэта нешта вельмі асаблівае з злучэннем цікавых густаў. Рэальная прыгажосць гэтага рэцэпту журавін Дайкири з'яўляецца тое, што яна ўключае ў сябе як бузіны і палын.\nКантраст знойдзены ў напоі з'яўляецца дзіўным і дзіўна, і гэта таксама вельмі лёгка пераблытаць. Вы нават можаце пераключыцца на Сен-Жермен, калі гэта прасцей для вас, чым бузіны сіроп. Паспрабуйце падаць гэты ў і іншых пікнікоў выпадковых раз гэтым летам, і паглядзець, калі вашы госці могуць высветліць, што знаходзіцца ўнутры.\nЛёгка DIY лаванды сіроп проста ўзяў сваю Маргарыту на новы ўзровень. Роб Палмер / PhotoLibrary / Getty Images\nПадобныя Тэкіла: Roca Patron Tequila Reposado\nГэта салодка, проста, і дзіўна смачна! Гэты рэцэпт Trophy Маргарыта з'яўляецца лаванда густам Маргарыта , які гэтак жа лёгка , як арыгінальны Маргарыта .\nПатрабуецца тры кампаненты, і ключ да рэцэпце з'яўляецца хатнім лаванды сіропу, які можа быць атрыманы на працягу 15 хвілін і гатовы праз гадзіну ці два. Адтуль, гэта так проста, як падтрасаючы яго з вялікай тэкілы і лаймом.\nЦі з'яўляецца гэта Маргарыт, Крывавая Мэры, або сангрита? У любым выпадку, гэта выдатны пікантны кактэйль тэкіла варта паспрабаваць. Роббінс / PhotoLibrary / Getty Images\nЧырвоны перац Пюрэ\nПадобныя Тэкіла: Cabo Blanco Wabo Tequila\nДавайце выкажам здагадку , што вы ў настроі для Крывавай Мэры , але стрэл сангриты гучыць добра , таксама. Зноў жа, кіслы густ свежага Маргарыта мае пэўную прывабнасць ў дадзены момант. Ну, калі вы апынецеся ў такім цяжкім становішчы, і проста не можаце вырашыць, чырвоны перац сангрита Маргарыта тут, каб выратаваць дзень!\nЯ не магу не думаць, што гэты кактэйль мае асобасны комплекс. Гэта на самай справе не ведае, што ён хоча быць, але гэта нармальна. У рэшце рэшт, гэта вельмі цікавы і даволі смачны напой.\nДаведайцеся, як зрабіць сад-свежы рабарбар сок без сокавыціскалкі, а затым змяшаць яго ў гэты свежы рабарбар размарын Дайкири кактэйль. Westend61 / Getty Images\nПадобныя Ром: Флор - дэ - Caña 4 Year Old White Rum\nРабарбар ня робіць з'яўленне ў многіх кактэйлях і гэта ганьба. Гэта не самае просты сок, альбо, але напоі як гэты рабарбар-размарын Дайкири робяць кожную хвіліну намаганняў варта.\nГэты рэцэпт сапраўды адзін з самых незвычайных кактэйляў вы знойдзеце і спалучэнне рабарбара і размарын чыстага захаплення. Гэта прыгода ў водары і ідэальны спосаб выкарыстоўваць усе, што рэшткі рабарбар.\nНамёк мараскин і дотык грэйпфрута зрабіць папулярны Хэмінгуэй Дайкири фантастычны напой. Jonelle Weaver / The Image Bank / Getty Images\nГрэйпфрут і Лайм Сокі\nПадобны Ром: Рон Matusalem Platino Ром\nМы павінны ўключаць у сябе класічны кактэйль, які ставіць паварот на дайкири. Гэта паказвае, што інавацыі рэцэпту няма нічога новага, і, шчыра кажучы, гэта адзін з лепшых дайкири, якія вы знойдзеце.\nХэмінгуэй Дайкири быў створаны для самога аўтара. Ён быў вядомы як прыхільнік Дайкири і ён сказаў, што яму падабаецца яго цёзка піць, як добра. Вы будзеце падаць на яго таксама, і вішню і грэйпфрут дадатак не можа быць прасцей атрымаць.\nХайленд Маргарыта вельмі лёгка, проста выкарыстоўваць асноўны рэцэпт Маргарыта i дадала нотку Drambuie. A485 / фатографа Choice / Getty Images\nПадобныя Тэкіла: Cazadores Бланка тэкілы\nВы хочаце вельмі добрую тэкілу для гэтага вельмі добрага рэцэпту Маргарыты. Хайленд Маргарыт просты, але гэта цікава, і гэта ідэальны рэцэпт для восені і зімы.\nЯк правіла , мы не думалі б , каб дадаць дух як Drambuie з віскі, мёдам і травой сумесі ў салодкі напой. Гэта тое, што робіць яго вылучыцца і вынік выдатны. Калі ў вас ёсць Drambuie і стандартныя інгрэдыенты Маргарыта, дайце яму паспрабаваць.\nГэты рэзкі Маргарыта пачынаецца з DIY Habanero і аранжавы крыві пюрэ. Гэта ідэальны спосаб, каб ажывіць вашу руціну тэкілы. Фота: La Санд\nBlood Orange Habanero Пюрэ\nПадобныя Тэкіла: Gran Centenario Репосадо Tequila\nГэта ў канчатковым выніку рэцэпт зімой Маргарыта і гарантавана сагрэе. Гэта можа быць даволі вострым, так лічыць сам папярэджваў.\nПамяранцава кроў халоднае надвор'е вырабляць, што з'яўляецца менш кіслай, чым у апельсінах мы прывыклі. Гэта ідэальны кампаньён для Habanero перцу ў двух кантрасце адзін аднаго. Рэцэпт сам проста змешваць, проста пераканайцеся, што вы чысціце пасля гульні з перцам.\nВаенна-марскі флот Грог\nІрландская Ice Бэйлі: Guinness Gelato сустракае Замарожаны Кава\nПросты, фруктова і Павабныя французскі Martini\n5 Смачныя польскія Рэцэпты падзякі\nНямецкі міндальнае Crescent Рэцэпт печыва\nКласічны Cajun Салата з рысу\nMake-наперад Бекон і яйкі сняданак запеканка Рэцэпт


ДЗЕДАВІЦА - “МАСЛЕНІЧНЫЯ КАЛОДКІ”\nСубота, 25.09.2021, 13:34\nАБРАД “МАСЛЕНІЧНЫЯ КАЛОДКІ”\nНа Масленіцу вясковая абшчына выказвала падзяку новажонам за тое, што яны стварылі пару і будуць працягваць род. З другога боку, тыя, хто па нейкіх абставінах пакуль што не абралі шлюб, прымусова падвяргаліся публічнаму пакаранню (зразумела, не фізічнаму, а жартоўна-сімвалічнаму, але ад гэтага не менш выніковаму). * Гурт жанчын наведваў хаты, у якіх былі хлопцы-пераросткі, і прывязваў да нагі апошніх невялікую драўляную калодку.\nЯе сімволіка была шматзначнай. Найбольш архаічнае значэнне зводзілася да актуалізацыі эратычнай сімволікі: калодка (палка, шостка) была незавуаліраваным увасабленнем фалічнага культу. Публічныя прэтэнзіі жанчын абапіраліся на старажытныя, яшчэ праславянскія грамадскія нормы. Чалавек прыйшоў у гэты свет, каб аднавіць ланцужок жыцця на новым этапе родавай эстафеты.\nКалі хлопец або дзяўчына дасягалі сталасці, род немінуча ўскладваў на іх пачэсны грамадскі абавязак, абумоўлены прыроднай наканаванасцю прадоўжыць род. Знак абрадавага пакарання хлопцы-пераросткі павінны былі насіць увесь масленічны тыдзень. Аднак калі хлопец лічыў пакаранне неапраўданым, ён мог “адкупіцца” ад сваіх аднавяскоўцаў добрым падарункам або пачастункам.\n* Свавольны гурт жанчын рухаўся па вуліцы са спевамі, фрывольнымі прыпеўкамі. Як толькі па дарозе ім трапляўся нежанаты хлопец, яны тут жа накідвалі яму на шыю вяроўку і прымушалі валачы па вуліцы палена. Пры гэтым жанчыны яшчэ і самі чапляліся за палена і тым самым правакавалі хлопца да шчодрага выкупу, падмацоўваючы свой намер спецыяльнай песняй: Калодачка красіва — красіва, Цябе маладога ўкрасіла, украсіла, Ты ж, маладзенькі, не трусіся, За калодачку расплаціся.\n* У вёсцы лічылі вялікай абразай, калі масленічны гурт праходзіў міма якой-небудзь хаты і не спыняўся для святочнага віншавання. Гаспадары маглі ўгледзець у такім ігнараванні наўмысны падтэкст, нават нешта накшталт наслання родавага праклёну. У больш позні гістарычны час, відаць, недзе напрыканцы ХІХ ст., абрад калодкі быў трансфармаваны і набыў уласны гульнявы характар.\nНа вячорках, дзе збіралася вясковая моладзь, “калодка” ў выглядзе чырвонай стужкі была ўжо не столькі сімвалам рытуальнага пакарання, колькі знакам звычайных юнацкіх заляцанняў. Хлопцы чаплялі чырвоны бант каханай дзяўчыне на спіну, а тая потым па толькі ёй зразумелых нюансах павінна была здагадацца, хто гэта зрабіў.


За фільм пра Лукашэнку блогеру пагражае крымінальная справа | Новы Час\nСябра Руху «За Свабоду», відэаблогера Паўла Спірына апыталі ў міліцыі наконт фільма «Айчым» пра Аляксандра Лукашэнку.\nПраваахоўныя органы падазраюць, што ў стужцы ёсць абраза афіцыйнага лідара Беларусі.\n«Мяне выклікалі ў міліцыю. Там я адказаў на іх пытанні: ці гэта мой фільм. Сказаў, што мой. Я рассылаў яго ва ўсе дзяржаўныя органы. Па выніку склалі пратакол апытання. Голас запісвалі, зачытваў ім нейкую кнігу. Прама як у фільмы „Месца сустрэчы змяніць нельга“, калі там пад дыктоўку пісаў Шарапава злачынца, так я чытаў тэкст, слязлівы нейкі», — распавёў сайту Pyx.by Павел Спірын.\nНа развітанне, па словах актывіста Руху «За Свабоду», міліцыянты паведамілі, што будзе праведзеная экспертыза, пасля якой будзе прынятае рашэнне, ці ўзбуджаць крымінальную справу.\nБлогер распавёў, што выклаў «Айчыма» ў сеціва ў пачатку снежня. Фільм прысвечаны Лукашэнку і ягонаму праўленню з 1994 года «з кропкі гледжання простага народа», у фільме ўздымаюцца палітычныя, эканамічныя, сацыяльныя пытанні.\n«“Айчым” падобны на “Звычайнага прэзідэнта” Хашчавацкага. Я перад тым, як рабіць фільм, звярнуўся да рэжысёра, мы размаўлялі, ён даў некалькі парадаў, як правільна рабіць мантаж і іншае. Я выкарыстаў некаторыя парады ў фільме, і вельмі ўдзячны за іх рэжысёру», — кажа актывіст Руху «За Свабоду».\nПавел Спірын лічыць, што абразы Лукашэнкі ў фільме няма. Але думае, што ўлады заклапочаны колькасцю праглядаў відэа: на сёння толькі на канале ў Youtube больш за 460 тысячаў праглядаў. Блогер кажа, што адтуль фільм разышоўся па іншых сацсетках, дзе праглядаў яшчэ болей.\n«Артыкул крымінальнага кодэксу пра абразу прэзідэнта мусіць быць скасаваны», — пракаментаваў сітуацыю старшыня Руху «За Свабоду» Юрый Губарэвіч.\nПа ягоным меркаванні, гэты артыкул парушае адно з фундаментальных правоў беларусаў — права крытычна ацэньваць дзеянні ўлады. «Службовыя асобы мусяць знаходзіцца пад «грамадскім пражэктарам», і яны павінны мець значна меншую абарону ад крытыкі, чым звычайныя грамадзяне. Так дзейнічаюць ва ўсіх цывілізаваных краінах свету», — дадаў Юрый Губарэвіч.\nЁн нагадаў, што Павел Спірын, сябра Руху «За Свабоду», актыўна бярэ ўдзел ў выбарчых кампаніях — назіраннях і ў якасці кандыдата, а таксама ён неаднаразова ў сатырычнай форме звяртаў увагу на дзейнасць прадстаўнікоў беларускай улады. «Але заўсёды пры гэтым трымаецца ў межах прыстойнасці, не пераходзіць на асобы, а крытыкуе, што сказана і што зроблена», — патлумачыў старшыня Руху.\n«Мы патрабуем неадкладна спыніць ціск на Паўла Спірына. З'яўленне новых палітычных вязняў не ў інтарэсах той часткі ўлады, якая выступае за большую адкрытасць Беларусі і больш цывілізаваны твар дзяржавы», — зрабіў выснову Юрый Губарэвіч.\nЧарговага відэаблогера могуць прыцягнуць да крымінальнай адказнасці за абразу Лукашэнкі


Звольненыя нафтавікі: «Не ўсё вымяраецца грашыма — грошы мы заробім у іншым месцы» | Новы Час\nСпецыялісты УПГР «Беларуснафта»\nГэта начальнікі партыі прамысловай геафізікі Андрэй Коваль і Сяргей Палякоў, інжынер-электронік Уладзімір Кайлеў, машыністы Андрэй Кандраценка, Максім Сапончык і Андрэй Шульжонак.\nНапярэдадні яны запісалі відэазварот, у якім выказалі пратэст супраць гвалту і беззаконнасці ў Беларусі. Амаль усе мужчыны даўно працавалі ва УПГР «Беларуснафты», мелі добрыя заробкі.\n— Не ўсё вымяраецца грашыма — грошы мы заробім у іншым месцы. Ёсць яшчэ сумленне, а яно не прымае гэтую ўладу, якая чыніць над сваімі грамадзянамі гвалт і беззаконне, — зазначыў у размове з журналістам «Народнай Волі» Сяргей Палякоў.\n26 кастрычніка, у дзень далучэння да агульнага страйку, Сяргею споўнілася 36 гадоў. Ён бацька трох дачок, і дбае пра годную будучыню ў дэмакратычнай Беларусі. Кажа, што вельмі ўзрушаны падтрымкай калег з «Беларуснафты», і не толькі іх, але і незнаёмых грамадзян, якія пішуць, тэлефануюць, выказваюць салідарнасць і прапануюць дапамогу.\nРэчыцкія нафтавікі на маршы пратэсту ў Гомелі\nСяргей адмаўляецца ад матэрыяльнай дапамогі, тлумачыць, што мае на першы час «падушку бяспекі». Пра тое, што іх звольнілі з прадпрыемства, мужчыны даведаліся з картак заробкаў, на якія ўжо вечарам паступілі разліковыя грошы. Да таго ж страйкоўцам тэлефануюць з галаўной базы і патрабуюць здаць спецвопратку, а гэта таксама прыкмета звальнення. Юрыдычна не можа быць звольнены толькі машыніст Сапончык, які афіцыйна знаходзіцца ў адпачынку.\nІнжынеру-электроніку Уладзіміру Кайлеву 43. Ён скончыў Гомельскі тэхнічны ўніверсітэт, у нафтаздабываючым аб’яднанні працаваў па спецыяльнасці амаль два дзесяцігоддзі.\n— Далей я проста не мог бы жыць і працаваць з веданнем таго, што пабачыў: у краіне супраць свайго народа, па сутнасці, распачата вайна. У людзей страляюць, іх збіваюць, калечаць, кідаюць у турмы, штрафуюць, запалохваюць. А за што? За тое, што яны выходзяць на вуліцы і патрабуюць сумленных і справядлівых выбараў. Рэжым Лукашэнкі незаконна ўтрымлівае ўладу, і я не магу яго падтрымліваць сваёй працай, — кажа Уладзімір.\nНафтавікі сёння былі каля вытворчай базы, але іх папярэдзілі калегі, што да прадпрыемства з’язджаецца міліцыя, і яны пакінулі вытворчую зону.\nВа ўпраўленні прамыслова-геафізічных работ пазбягаюць каментарыяў пра звальненне спецыялістаў, а прэс-служба аб’яднання раіць дасылаць пісьмовы запыт.\nПаводле неафіцыйных звестак, страйкоўцы звольнены за «парушэнне працоўнага заканадаўства».


Рэкалекцыі для дзяўчат нашай парафіі\nЗ 2 па 4 чэрвеня адбыліся рэкалекцыі для дзяўчат з нашай парафіі, а таксама з войстамскай парафіі Найсвяцейшай Тройцы, якія сталі традыцыйным пачаткам летніх канікул\n“Сустрэча з найлепшым сябрам”: Урачыстасць Першай Святой Камуніі ў парафіі в. Войстам\n31 мая, ва ўрачыстасць Найсвяцейшай Тройцы, 12 дзяцей з парафіі в. Войстам урачыста прынялі Першую Святую Камунію.\n8 новых міністрантаў у нашай парафіі\n30 мая, ва ўрачыстасць Найсвяцейшай Тройцы, адбылася Св. Імша на заканчэнне навучальнага і катэхетычнага года і прыняцце ў міністранты 8 кандыдатаў.\n“Каб Першая Св. Камунія не стала апошняй!”: урачыстасць у нашай парафіі\n24 мая ва Урачыстасць Спаслання Святога Духа 37 дзяцей нашай парафіі першы раз у сваім жыцці прынялі Святую Камунію. Да гэтай падзеі дзеці рыхтавалі на працягу двух гадоў праз удзел у катэхезах, нядзельных Св. Імшах і розных іншых набажэнствах.\nНа пачатку Літургіі ксёндз-пробашч Аляксандр Барыла адзначыў важнасць гэтага дня для ўсяго Касцёла, які ў гэты дзень святкуе свой дзень нараджэння, і для нашай Вілейскай парафіі, дзеці якой першы раз у гэты дзень з’ядналіся з Езусам Хрыстом у Эўхарыстыі. “Гэта свята не толькі сем’яў першакамунійных дзяцей, але і ўсёй нашай парафіі, бо гэта нашы дзеці, наша будучыня”, – падкрэсліў пробашч парафіі. На гэту важную падзею ў сваім жыцці дзеці папрасілі благаслаўлення ў сваіх бацькоў.\nПадчас гаміліі ксёндз-пробашч разам з дзецьмі разважаў пра трэцюю Асобу Святой Тройцы і асаблівым чынам звярнуў увагу на роль Духа Святога падчас Літургіі.\nНапрыканцы ўрачыстасці кс. Аляксандр звярнуўся да бацькоў першакамунійных дзяцей з заахвотай далейшага духоўнага развіцця дзяцей, каб першая Св. Камунія не стала для іх апошняй.\nЗапусты для дзяцей і моладзі адбыліся ў нашай парафіі (+ фота)\nУ суботні вечар 14 лютага пасля заняткаў па рэлігіі дзеці і моладзь нашай парафіі сабраліся ў парафіяльным доме, каб разам пабавіцца і весела правесці час перад пачаткам Вялікага Посту.\nСв. Мікалай “наведаў” дзяцей нашай парафіі на катэхезе\n6 студзеня Каталіцкі Касцёл узгадвае Св. Мікалая. Сёння людзі ў розных краінах па-рознаму ўяўляюць і называюць асобу гэтага святога.\nРараты: Каб НЕ ПРАСПАЦЬ і выйсці насустрач Збаўцы! (+фота з Раратаў)\nАдвэнт – гэта час чакання. Перыяд Адвэнту падзяляецца на дзве часткі: час да 16 снежня рыхтуе нас да асабістай сустрэчы з Езусам Хрыстом напрыканцы вякоў, час пасля 16 снежня дапамагае нам непасрэдна падрыхтавацца да свята Божага Нараджэння.\nПершы дзень новага літургічнага года ў нашай парафіі\n30 лістапада Касцёл увайшоў у новы літургічны год, які распачынаецца перыядам Адвэнту.\nРасклад набажэнстваў нашай парафіі на 26.10 - 02.11.2014\n30 звычайны тыдзень\n(26 кастрычніка – 2 лістапада 2014 г.)\nУспамін Анёлаў Ахоўнікаў у нашай парафіі (+новае фота)


Гістарычную спадчыну ўзяліся ратаваць журналісты\n14 жнівень 2007, 22:07\nІна Студзінская, Менск Сёньня ў Беларусі стартавала мэдыя-кампанія “Журналісты – за гістарычную спадчыну”. Беларуская асацыяцыя журналістаў (БАЖ) зладзіла круглы стол, у якім бралі ўдзел гісторыкі, мастацтвазнаўцы, архітэктары, краязнаўцы з Горадні і Менску, а таксама прадстаўнікі Міністэрства культуры, грамадзкасьці, журналісты.\nГрамадзкасьць і журналісты павінны адыграць важную ролю ў захаваньні і абароне гістарычна-культурнай спадчыны Беларусі – заяўлена падчас сёньняшняга паседжаньня “круглага стала” ў Беларускай асацыяцыі журналістаў. Створаны аргкамітэт мэдыя-кампаніі, старшынёй якога стала Яніна Мельнікава, журналістка “Газеты Слонімскай”:\n“Нам падаецца, што замкі, палацы, сядзібы, найпрыгажэйшыя мясьціны ў нашай краіне павінны атрымаць дапамогу з боку грамадзтва, каб мы не страцілі нашай гісторыі, нашых каранёў”.\nАдной з галоўных праблем удзельнікі “круглага стала” назвалі адсутнасьць кантакту з чыноўнікамі, якія часьцяком вырашаюць лёс архітэктурных помнікаў, ня ведаючы ні гісторыі, ні рэальнай каштоўнасьці, ні заканадаўства. Яскравы прыклад – Горадня, дзе пад выглядам рэканструкцыі адбываецца руйнаваньне гістарычнага цэнтру гораду. Гісторык Андрэй Вашкевіч паказаў здымкі разбурэньня Горадні і расказаў:\n“Усяго 900 будынкаў у гістарычным цэнтры Горадні (у Празе, да прыкладу, 30 тысяч у гістарычным цэнтры). Я назаву толькі вуліцы, дзе былі зьнішчаныя пад выглядам рэканструкцыі будынкі: Вялікая Траецкая, Маркса, Віленская, 1 Мая, Горкага, Акадэмічная, Чырвонаармейская, Урыцкага, Віленскі завулак. Цалкам зьніклі забудовы на Старазамкавай і Заводзкай. Былі зьнішчаныя два кварталы: Залатая Горка і забудова вуліцы Парахавой. Усе нашы спробы неяк абараніць гэтыя будынкі абсалютна не працавалі”.\nЗагадчыца сэктару аховы помнікаў Упраўленьня аховы гістарычна-культурнай спадчыны і рэстаўрацыі Міністэрства культуры Натальля Хвір не пагадзілася з тэзаю пра татальную неадукаванасьць чынавенства. На яе думку, недарэчныя сытуацыі можна патлумачыць некампэтэнтнасьцю асобных супрацоўнікаў.\nНа пытаньне, ці былі пакараныя парушальнікі, вінаватыя ў разбурэньні помнікаў, Натальля Хвір адказала: гэта, маўляў, не ў кампэтэнцыі Мінкульту. Але прыклад адміністрацыйнага пакараньня прывяла:\n“Літаральна на мінулым тыдні быў складзены пратакол аб адміністрацыйным правапарушэньні, і ў Пінску пры правядзеньні археалягічных работ былі аштрафаваныя чыноўнікі, зроблена прадпісаньне, і працы спыненыя”.\nПаводле артыкулу 19.3 Адміністрацыйнага кодэксу, за парушэньне заканадаўства аб ахове гістарычна-культурнай спадчыны прадугледжаныя штрафы ад 20 да 500 базавых велічыняў. Мастацтвазнаўца Сяргей Харэўскі мае 5 тэчак ліставаньня з чыноўнікамі па 32-х аб’ектах Менску.\nДоктар гістарычных навук з Горадні Алесь Краўцэвіч дадае:\n“Мы паслалі ў Генэральную пракуратуру ліст з ілюстрацыямі разбурэньня. Прыйшоў адказ, што наш ліст перасланы ў Міністэрства культуры. Мінкульт даў прадпісаньне, і справа на гэтым скончылася. То бок няма ніводнага выпадку, за ўсю гісторыю, каб была хаця б заява ў суд пададзеная”.\nДэкан архітэктурнага факультэту Нацыянальнага тэхнічнага ўнівэрсытэту прафэсар архітэктуры Армэн Сардараў падкрэсьліў, што вельмі важнае пытаньне – як рэстаўраваць, як захаваць аўтэнтычнасьць:\n“Мы павінны несьці адказнасьць за тое, што зроблена ў Траецкім прадмесьці, Верхнім горадзе, ля ратушы. А ці ж гэта сапраўдныя помнікі, а ня нейкія “пацёмкінскія збудаваньні”? Трэба мець нейкую адказнасьць і за навабуды, якія заўсёды прыемныя ўладзе. А ўсё ж сапраўднасьць помніка – ці не галоўнае тут?”\nНа думку Алеся Краўцэвіча, мэдыя-кампанія “Журналісты – за гістарычную спадчыну” будзе мець плён:\n“Чыноўнікі, улады страцілі ілюзію беспакаранасьці. Чаму яны так дзейнічаюць? Па-першае, з прычыны сваёй нізкай культуры, па-другое, ад адчуваньня беспакаранасьці. Масавая акцыя, якую правялі журналісты – інфармаваньне грамадзкасьці – дала плён: яны пачынаюць задумвацца... Некаторыя рэчы тармозяць, некаторыя рэчы адмаўляюцца тармазіць. Але яны зразумелі, што журналісты – гэта сіла. Улады таксама баяцца галоснасьці. Яны ведаюць, што калі-небудзь прыйдзе канец беззаконьню і за ўсё прыйдзецца адказваць. І журналісты ствараюць падставы для таго, каб потым іх прыцягнуць да адказнасьці”.\nУ межах мэдыя-кампаніі “Журналісты – за гістарычную спадчыну” працуе інтэрнэт-сайт http://spadchyna.ximik.info


Краткое содержание произведений » Страница 3 » Белорусские рефераты\nРюноскэ Акутагава. Нанкінскім Хрыстос\nпераказав В. С. Санович Сун Цзінь-хуа, пятнаццацігадовая прастытутка, сядзіць дома і грызе кавуновыя семечкі. Час ад часу яна глядзіць на маленькае бронзавае распяцце, якое вісела на сцяне яе убогай пакойчыка, і в яе вачах з'являецца надзея. Цзінь-хуа - каталічка. Яна стала прастытуткай, каб пракарміць сябе і старога бацьку. Цзінь-хуа впэвненая, што В«спадар ХрыстосВ» разумее, што в яе на сэрцы, і яе рамяство не перашкод...\nРюноскэ Акутагава. Конскія ногі\nпераказав В. С. Санович Нічым не характэрны служачы Пекінскім аддзяленні фірмы В«МіцубісіВ» асіна Хандзабуро раптовна памёр, не дажывшы да трыццаці гадов. Па заключэнні прафесара Ямаи, дырэктара бальніцы Тунжэнь, Хандзабуро памёр ад удару. Але сам Хандзабуро не думав, што гэта вдар. Ён не думав нават, што памёр. Проста ён нечакана апынувся в нейкай канторы, дзе ніколі раней не бывав. За вялікім сталом сядзелі два кітайца ...\nМілан Кундэра. Невыносная лёгкасць быцця\nпераказав А. І. Харава Час чытання: 10-15 мін Томаш - Урач-хірург, працуе в адной з клінік Прагі. Некалькі тыдняв таму в маленькім чэшскім мястэчку ён пазнаёмівся з Тэрэзай. Тэрэза працуе афіцыянткай у мясцовым рэстаране. Яны праводзяць разам всяго толькі гадзіну, затым ён вяртаецца в Прагу. Дзесяццю днямі пазней яна прыязджае да яго. Гэтая малазнаёмая дзявчына абуджае в ім невыказную пачуццё кахання, жаданне неяк...\nМікалай Ляскоў. Захаваны анёл\nпераказав Ю. С. Чупринина Час чытання: ~ 8 мін На карчме хаваюцца ад непагадзі некалькі падарожнікав. Адзін з іх сцвярджае, што В«усякага выратаванага чалавека ... анёл кіравніцтваВ», і яго самага анёл вадзів. Наступны аповяд ён прамавляе, стоячы на вЂ‹вЂ‹каленях, таму як усё тое, што здарылася - В«справа вельмі святое і страшнаеВ». Маркуша, В«Нязначны чалавекВ», народжаны в В«старой рускай верыВ», служыць ...\nМікалай Ляскоў. Ваяўніца\nпераказав Ю. С. Чупринина Час чытання: ~ 7 мін Вядомая апавядальніка Каруначніца Домна Платонавна В«мае знаёмства самае неабсяжнае і рознакалібернай В»і впэвненая, што гэтаму яна абавязаная адной прастатой і В«ДобростьюВ». Людзі ж, на думку Домны Платонавна, подлыя і наогул В«сволачВ», і верыць нікому нельга, што пацвярджаецца частымі выпадкамі, калі домна Платонавна падманваюць. Каруначніца В«впоперек сябе шырэйВ» ...\nЛіён Фейхтвангер. Сям'я Опперман\nУ лістападзе 1932 г. Густаву Опперману спавняецца пяцьдзесят гадов. Ён старэйшы владальнік фірмы, якая займаецца вытворчасцю мэблі, уладальнік самавітага бягучага рахунку в банку і прыгожага асабняка в Берліне, пабудаванага і абставленыя па власным гусце. Праца мала захапляе яго, ён больш шануе свой годны, змястовны вольны час. Гарачы бібліяфіл, Густав піша пра людзей і кнігах XVIII ст., Ён вельмі рады якая адкрылася магчымасці закл...


Культура - “На кантролі ўлады…"\nРэдакцыя атрымала адказ ад намесніка старшыні Бешанковіцкага райвыканкама па сацыяльных пытаннях Мікалая Заблоцкага. Вось што ён піша:\n“У адказ на Ваш ліст Бешанковіцкі раённы выканаўчы камітэт паведамляе, што ў раёне праводзіцца планамерная работа па ўмацаванні матэрыяльнай базы, рамонце памяшканняў устаноў культуры рэгіёна.\nТак, завершаны рамонт даху Бешанковіцкага раённага гісторыка-краязнаўчага музея, рамантуецца фасад будынка і добраўпарадкоўваецца тэрыторыя. Аб завяршэнні рамонту Вам будзе паведамлена дадаткова.\nНа 2015 — 2017 гады запланаваны капітальны рамонт Бешанковіцкай дзіцячай школы мастацтваў, якая размяшчаецца ў былым палацы Храптовічаў, пабудаваным напрыканцы XVIII стагоддзя. Ужо гатова праектна-каштарысная дакументацыя, праводзяцца работы па рамонце падвальных памяшканняў. Аб завяршэнні рамонту Вам будзе паведамлена дадаткова.\nЗа кошт уласных сродкаў устаноў культуры Бешанковіччыны ў 2015 годзе набыў сучасны выгляд Ульскі сельскі дом культуры, дзе адрамантаваны глядзельная зала, санвузел і іншыя памяшканні.\nПытанне рамонту Раённага дома рамёстваў ці выдзялення ўстанове культуры іншага памяшкання знаходзіцца на кантролі ўлады. Аддзел ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі накіраваў хадайніцтва ў раённы Савет дэпутатаў аб выдзяленні падчас планавання раённага бюджэту на 2016 год грашовых сродкаў на рамонт будынка Дома рамёстваў.\nУ адказ на Ваш артыкул “Пакуль гарыць Свяча?..” паведамляем: загадчык Свячанскага сельскага клуба-бібліятэкі З.А. Матора 29 кастрычніка з 17.40 адсутнічала на рабочым месцы ў сувязі з тым, што выдавала насельніцтву кнігі па месцы жыхарства. Загадчык клуба-бібліятэкі папярэджана начальнікам аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама аб неабходнасці пакідаць тлумачальныя запіскі пра сваё месцазнаходжанне ў працоўны час.\nБешанковіцкі раённы выканаўчы камітэт дзякуе за змястоўныя артыкулы пра культуру раёна і спадзяецца на далейшае плённае супрацоўніцтва з Вашай газетай”.


Ня выйгралі, але прайшлі\n09.09.2008 / 22:37 1\nМоладзевая зборная Беларусі па футболе выйшла ў плэй-оф да чэмпіянату Эўропы.\nМоладзевая зборная Беларусі (U‑21) па футболе завяршыла выступ у восьмай адборачнай групе да чэмпіянату Эўропы. Заключную гульню нашы хлопцы праводзілі ў Рызе з гаспадарамі. Каб забясьпечыць сабе выхад у плэй‑оф, каманда Юр’я Курненіна была абавязаная выйграваць. Нават нічыя не давала пэўнасьці, бо сэрбы б у такім выпадку заставіліся б на першым месцы.\nДа перапынку каманды дзейнічалі аднолькава кепска, рэдка набліжаючыся да варотаў. Зрэшты, моманты забіць мелі, як адны, так і другія. Затое ў другім тайме беларусы надзейна прыбралі гульню.\nМоманты адзін за адным узьнікалі ля латыскай брамы, але Герман Маліньш раз за раз выцягваў мячы з розных кутоў. Аднойчы мяч трапіў у папярэчыну. Прыбалты адказвалі вострымі контратакамі, але Ігар Лук’янаў выбачаў нашых. Матч так і скончыўся — 0:0.\nНягледзячы на тое, што мы занялі другое месца ў група, яна ўсё адно выйшла ў плэй‑оф да чэмпіянату Эўропы. Беларусы трапілі ў чацьвёрку найлепшых другіх каманд, якія далучацца да дзесяці пераможцаў груп. Лёсаваньне адбудзецца 12 верасьня.\n10.09.2008 / 09:09\nГы... а дыктар пад час матчу ўжо пахаваў нашу каманду і сказаў што мы ўжо пралятаем :-)


Пра шашачны турнір і шрыфт Брайля | Дзяннiца\nГлавная Пра шашачны турнір і шрыфт Брайля Опубликовано Алла Федотова в 12 Март, 2016 - 10:33\nВерсия для печатиНе дазваляе сумаваць сваім падапечным праўленне раённай арганізацыі ГА “БелТІЗ” – ладзіць цікавыя мерапрыемствы, экскурсіі. Добрыя ўражанні ва ўсіх удзельнікаў пакінуў турнір па рускіх шашках, які стаў традыцыйным і праводзіцца ў памяць пра першага старшыню абласной арганізацыі Беларускага таварыства інвалідаў па зроку А.І. Нятылькіна. Сам будучы невідушчым, Анатоль Іванавіч добра разумеў праблемы такіх жа людзей і многае рабіў, каб яны не адчувалі сябе ў баку ад жыцця. Правядзенне шашачных турніраў – таксама яго ініцыятыва. Адметна, што Нятылькін пайшоў з жыцця ў 2003 годзе, а яго добры пачын жыве і ў нашы дні.\nТурнір па рускіх шашках традыцыйна ладзіўся пры падтрымцы аддзела адукацыі, спорту і турызму райвыканкама. У памяшканні аддзялення дзённага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту ТЦСАН, дзе спаборнічалі аматары шашак, панавала атмасфера свята і спартыўнага азарта. Старшыня фізкультурна-спартыўнага клуба аддзела адукацыі, спорту і турызму В.А. Струкель узяў на сябе абавязкі суддзі турніру і правёў жараб’ёўку. Старшыня праўлення ГА “БелТІЗ” Т.М. Кулакова цёпла павітала ігракоў і пажадала ім удачы.\nПаядынкі за шашачнымі дошкамі былі ўпартымі. Па колькасці набраных ачкоў вызначыліся пераможцы. Імі сталі Іван Сямёнавіч Малючок, Яніна Казіміраўна Клімчук, Валянціна Мікалаеўна Урсул. Яны былі ўзнагароджаны дыпломамі адпаведных ступеняў, а ўсе ўдзельнікі турніру атрымалі салодкія наборы.\nТурнір, прысвечаны памяці А.І. Нятылькіна, садзейнічае папулярызацыі старадаўняй гульні, а таксама дапамагае людзям з праблемамі зроку развіваць свае інтэлектуальныя здольнасці.\nАктывісты праўлення ГА “БелТІЗ” пабывалі ў гасцях у шчучынскіх гімназістаў. Хлопчыкі і дзяўчынкі даведаліся пра дзейнасць арганізацыі, яе 60-гадовую гісторыю. Госці расказалі, як арганізацыя дапамагае людзям з праблемамі зроку адаптавацца ў жыцці, займацца любімай справай, развіваць свае здольнасці, знаходзіць сяброў і аднадумцаў.\nЗ цікавасцю разглядвалі вучні кнігу з кропачкамі. Яны ўпершыню бачылі азбуку для невідушчых людзей. З дапамогай шрыфта Брайля нават абсалютна невідушчы чалавек можа чытаць. Рабяты даведаліся таксама і пра тэхнічныя сродкі рэабілітацыі для людзей з праблемамі зроку.\nГімназісты з радасцю адгукнуліся на просьбу актывістаў праўлення паўдзельнічаць у акцыі “Чыстае сэрца”.\nСустрэча атрымалася цікавай як для гасцей, так і для вучняў. Актывісты “БелТІЗ” спадзяюцца, што іх супрацоўніцтва з гімназістамі будзе пастаянным і плённым.


Хоцінскі сельсавет — Вікіпедыя\nХо́цінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ульскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Хоціна.\nУтвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Ульскага раёна Полацкай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Ульскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Бешанковіцкага сельсавета БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. З 9 верасня 1946 года сельсавет у складзе адноўленага Ульскага раёна. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сокараўскага сельсавета.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Хоцінскі_сельсавет&oldid=3897333"\nАпошнія змены 15 жніўня 2021 а 10:53\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 10:53, 15 жніўня 2021.


З чым насіць плиссированную спадніцу - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ З чым насіць плиссированную спадніцу\nДля гэтых спадніц дызайнеры выкарыстоўваюць вялікая разнастайнасць тканін - так, напрыклад, спадніца можа быць пашытая з такіх паветраных і лёгкіх тканін, як шыфон, шоўк, а можа быць, і з атласа і гіпюр. Аднак мадэльеры таксама не забыліся і аб такім матэрыяле як воўну і жаккард, плиссированные спадніцы нават з такіх шчыльных тканін глядзяцца пышна. Варта адзначыць, што спадніцы гэтага тыпу глядзяцца выйгрышна, калі на шчыльнай тканіны зморшчыны будуць буйнымі, а на Шыфон або любы іншы тонкай матэрыі, наадварот, дробнымі.\nНасіць плиссированную спадніцу лепш з рэчамі больш нейтральнымі, гэта могуць быць топ, водолазка, сарочка, футболка, куртка або джэмпер. Аматары класікі могуць набыць чорную спадніцу, з якой выдатна можна спалучаць белую кашулю «мужчынскага» крою. Тыя ж, хто вырашыць папоўніць свой гардэроб плиссированной спаднічкі белага колеру, могуць без адмысловай працы падабраць да яе верх, гэтая спадніца будзе гарманічна глядзецца практычна з любой рэччу, будзь-то трыкатажная кофта або футболка, па-над якімі можна апрануць кароткую скураную куртку ці жакет.\nСапраўдныя модніцы, якія любяць эксперыментаваць, могуць насіць плиссированную спадніцу цікавага і незвычайнага яркага колеру - фіялетавую, салатавымі, жоўтую, зялёную, сінюю, чырвоную. Гэтыя спадніцы будуць выдатна глядзецца з курткамі і пінжакамі, камізэлькамі і Безрукавка. Тканіна, з якой будзе сшыты верх, можа быць рознай - скура, трыкатаж, атлас, шыфон, мех. Адзінае, пра што варта памятаць, што верхняя частка ансамбля не павiнна здавацца вельмі цяжкай, а наяўнасць розных зморшчын і рюшей на ёй будзе лішнім, такія дэталі стануць перагружаць ўвесь вобраз.\nНа нагах з плиссированной спадніцай выдатна будуць глядзецца туфлі розных фасонаў, фактур і кветак. Пышна спалучацца з уборам змогуць і балеткі, і танкеткі, і лодачкі. А ў халодны час года на ножцы разам з спадніцай будуць дарэчныя элегантныя боцікі.\nПапярэдні Тэкст жаночыя аирмаксы\nНаступная Артыкул Басаножкі на тоўстым абцасе 2015


300 дзетак з Гомельскай вобласці наведалі юбілейную «Калядную ёлку» | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Моладзь » 300 дзетак з Гомельскай вобласці наведалі юбілейную «Калядную ёлку»\nЮбілейная 25-я «Калядная ёлка — нашы дзеці» заззяла ўчора ў Свята-Духавым кафедральным саборы для 300 дзетак з Гомельскай вобласці. Мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі Павел правёў Калядную літургію і блаславіў усіх прысутных.\nХлопчыкі і дзяўчынкі, запрошаныя на свята, парадавалі Уладыку песнямі, вершамі ды самаробнымі сувенірамі. Вядома, не абышлося і без каляднага пірага з 25 свечкамі, агульных фотаздымкаў і шчырых слоў.\nАнсамбль «Церніца», які ў самыя цяжкія гады даў каля тысячы канцэртаў на землях, што пацярпелі ад чарнобыльскай аварыі, выканаў песню «Святы вечар на зямлі». Менавіта гэты калектыў 25 гадоў таму адкрываў і самую першую калядную ёлку, арганізаваную БРСМ і царквой. «Хай анёлы Гасподні ахаваюць ад нягод, хай шчаслівым і удалым будзе гэты новы год», пажадалі артысты ўсім прысутным.\nСвае творчыя пажаданні-віншаванні прывезлі і юныя артысты з ансамбля «Мілавіца» Буда-Кашалёўскага раёна, ансамбля «Верасок» з Хойнік. Далучыліся да свята і дзеці з Мазыра, Івянца, Лельчыц, Калінкавіч, выхаванцы ліцэя Міністэрства па надзвычайных сітуацыях.\nА госці з пасёлка Вішнёўка, які стаў новай радзімай перасяленцам з розных раёнаў краіны, запрасілі да сябе, каб паказаць, як вырас парк, дрэвы ў якім 15 гадоў таму саджалі прадстаўнікі з усіх пацярпелых ад аварыі раёнаў.\n— Штораз я асабліва перажываю сустрэчу з дзецьмі з чарнобыльскай тэрыторыі. Сёння, калі бачу іх твары і чую іх галасы, мне здаецца, што там, на той зямлі, асаблівая атмасфера, — заўважыў Уладыка Павел. — Гэта характар нашага народа, ён непераможны і незразумелы для многіх заходніх людзей. Чалавек, які не верыць у Бога, даўно б пакінуў гэту зямлю. А нашы людзі там жывуць, працуюць і працвітаюць. Звярніце ўвагу, якая сіла духу ў гэтых людзей. Наш народ непераможны, калі ён такую бяду змог перажыць, — усе разам, з Божай дапамогай.\nМітрапаліт Павел пажадаў гасцям храма навучыцца за ўсё дзякаваць Богу, а не звяртацца да яго толькі тады, калі нешта здарылася.\nЗагаловак у газеце: Хай беражэ вас ад бяды святло каляднай зоркі\nМаршрут праз стагоддзi\nМiнскі Свята-Духавы кафедральны сабор\n703 Гуру педагогікі Рос Морысан Макгіл: Грамадскасць не думае, што вы, дарагія настаўнікі, працуеце шмат\n423 Мастакі «Вожыка» жартуюць\nГрыбы, агародніну і ваду правяраюць на радыяцыю... соллю


Наталля Шыпіла: У нас няма тых людзей, якія сышлі з «Варгана» | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНаталля Шыпіла: У нас няма тых людзей, якія сышлі з «Варгана»\nНаталля Шыпіла – вядомая асоба на Полаччыне. Яна ад самага стварэння з’яўляецца спявачкай гурта беларускага аўтэнтычнага спеву «Варган». Сябра полацкага літаратурнага аб’яднання «Наддзвінне».\nРР: Наталля, як сёння ідуць справы з тваёй літаратурнай творчасцю? Ці былі сёлета нейкія новыя публікацыі?\nНаталля Шыпіла: Зараз пішу мала. Але сёлета ў мяне атрымаўся такі прыгожы верш, у такой класічнай манеры. Мне самой ён вельмі спадабаўся. Бо да гэтага былі такія, ну дужа трэш нейкі, задужа эмацыйныя. А гэты атрымаўся вельмі ладны, прыгожы такі. Не ведаю. Але пакуль нешта не пішацца. Я думаю, павінен прайсці нейкі час, можа нават некалькі год. Каб ужо з новымі думкамі. Бо мы сталеем, мяняемся. І наша светаадчуванне мяняецца. І калі мы «саспеем», тады ўжо будзе нешта новае. Немагчыма пісаць пра тыя эмоцыі, якія былі ў цябе ў ранняй маладосці. Спачатку мы гэты вопыт назапасім.\nРР: А твой брат Уладзімір працягвае актыўна друкавацца, сёлета друкаваўся ў часопісе «Верасень». А ты не плануеш нейкія новыя публікацыі?\nНаталля Шыпіла: Апошняе што было, гэта публікацыя майго верша «Гаманіла мроя з марай…», я ўжо казала пра яго. Ён быў надрукаваны ў мясцовым друку. Я таксама яго падавала на нашую полацкую літаратурную прэмію Алеся Савіцкага. І мне далі дыплом. Што таксама прыемна. А так, няма столькі новага матэрыялу, каб кудысьці дасылаць. Мой брат, Уладзімір Шыпіла, ён сапраўды, я лічу, таленавіты паэт. І ў яго ўсё гэта ідзе няспынна. У яго вельмі розныя тэматыкі. І такія жартаўлівыя і глыбінныя. Ён гэтым жыве. А мне пакуль што, напэўна, трэба адпачыць.\nРР: А вось ваш гурт «Варган», наколькі часта вы збіраецеся, наколькі часта вы выступаеце?\nНаталля Шыпіла: Збіраемся даволі часта, звычайна гэта адна-дзве рэпетыцыі ў тыдзень. Летам у нас быў невялікі адпачынак. А цяпер шмат розных канцэртаў. У лістападзе ўдзельнічалі ў фестывалі ў Вільні. А таксама ў полацкім этнафэсце «Жывая даўніна». Зараз рыхтуемся да Калядаў.\nРР: Ці павялічыўся склад вашага гурту за апошні час?\nНаталля Шыпіла: У нас няма тых людзей, якія сышлі з «Варгана». Усе яны віруюць тут. Калі мы лічым колькасць удзельнікаў, дык іх, відаць, 20, можа і болей. Гэта вялікая сям’я. А склад асноўны – гэта чалавек 10-12. Да нас зноў далучыліся новыя людзі. Гэта, напрыклад, студэнты з Полацкага ўніверсітэта, якія вучацца на архітэктараў, гісторыкаў. Моладзь. І гэта вельмі важна, таму што гурт павінен мець маладую «кроў», якая ўсё прагне, якая ўсё хоча даведацца.\nЯк паэтка Наталля Шыпіла дэбютавала ў 2013 годзе на старонках часопіса «Дзеяслоў».\nФота з Фэйсбука Наталлі Шыпілы.\nГанна Лутава: Я спяваю песні маіх бабуль з Полаччыны\nУ Полацку дэманстравалі як папулярызаваць фальклор\nФальклорны гурт „Варган” рыхтуе альбом „Музыка беларускай Поўначы”


25 ліпень 2021, 17:43\nПратэст супраць вакцынацыі ў Грэцыі, Тэсалёнікі, 21 ліпень 2021\nУ сьвеце працягваюцца пратэсты супраць вакцынацыі. Тысячы людзей выходзяць на вуліцы ў Францыі і Грэцыі. Людзі пратэстуюць і супраць абмежаваньняў, і супраць саміх вакцын. Яны баяцца новага леку і яго наступстваў ня менш, чым самога вірусу.\nСусьветная арганізацыя здароўя лічыць, што разам з пандэміяй у сьвеце цыркулюе інфадэмія. Што гэта такое — у матэрыяле тэлеканалу «Настоящее время».\nПраваслаўныя іконы і крыжы — так прайшоў мітынг у Атэнах. На плякатах напісана: «Рукі прэч ад нашых дзяцей». Жыхары Атэнаў выступаюць супраць вакцынацыі дзяцей і падлеткаў. Мітынг быў на гэтым тыдні і скончыўся сутыкненьнямі з паліцыяй. Яшчэ больш маштабныя пратэсты ў гэтыя дні ідуць у Парыжы.\n«Яны могуць мяне звольніць, мне ўсё роўна. Нас, якія ня хочуць вакцынавацца, могуць звольніць», — кажа адна з удзельніц мітынгу ў Парыжы.\nПрэзыдэнт Францыі Эмануэль Макрон 12 ліпеня абвясьціў абавязковую вакцынацыю для мэдычных працаўнікоў. Людзі адказваюць пратэстамі.\nУ Францыі пасьля пратэстаў зьмякчылі законапраект аб санітарных пропусках\nЧаму? Чаму падчас пандэміі такая відавочная і разумная мера як вакцынацыя выклікае супраціў у самых розных краінах? Таму што ў сьвеце бушуе ня толькі эпідэмія каранавірусу. Разам зь ёй імкліва і няўмольна распаўсюджваецца інфадэмія.\nГэта ўстойлівы тэрмін Сусьветнай арганізацыі здароўя і ААН. Паток ілжывых чутак, неправераная або адмыслова скажоная інфармацыя, прасоўваньне альтэрнатыўнага і недаказанага лячэньня, празьмерная колькасьць інфармацыі. Усё гэта ўплывае на кожнага з нас. Але адны супраціўляюцца, а іншыя — становяцца ахвярамі. Інфадэмія забірае жыцьцё людзей.\n«Падчас пандэміі COVID-19 дэзынфармацыя прывяла да таго, што людзі адмаўляліся ад нашэньня масак ва ўмовах падвышанай рызыкі. Яны адмаўляліся ад правераных мэтадаў лячэньня і адмаўляліся ад вакцынацыі. Гэта прывяло да захворваньняў і сьмерцяў, якія можна было прадухіліць. Прасьцей кажучы, дэзынфармацыя каштавала нам жыцьцяў людзей», — кажа галоўны санітарны лекар ЗША Вівэк Мурты.\nБольш за палову амэрыканцаў, якія адмаўляюцца ад вакцыны, вераць у тэорыю змовы аб тым, што фэдэральны ўрад ці ўмоўны Біл Гейтс спрабуюць мікрачыпаваць насельніцтва, у выніку апытаньня высьветлілі часопіс The Economist і брытанская фірма аналізу зьвестак YouGov. У ім бралі ўдзел усяго 1500 чалавек. Паводле апытаньня YouGov, сярод 1500 дарослых, кожны пяты амэрыканец верыць у тэорыю змовы; 14% кажуць, што ня ўпэўненыя, а 66% ня вераць.\nУ славутыя мікрачыпы вераць і амэрыканцы, і многія расейцы. Напрыклад, заслужаны рэжысэр Мікіта Міхалкоў зьняў пра гэта цэлы фільм.\n«Тыя, хто кіруе гэтымі чыпамі, маюць поўную магчымасьць вамі кіраваць», — кажа ён.\nСам Міхалкоў, дарэчы, чыпаваўся. Якой вакцынай — мы ня ведаем.\nПадобныя фільмы выходзяць і ў іншых краінах. І робяць іх людзі, якія выклікаюць давер. Напрыклад, у Францыі ў 2020 годзе выйшаў фільм «Рабаваньне». Пакуль фільм ня выдалілі з YouTube, ён зьбіраў мільёны праглядаў. Ім падзялілася нават знакамітая акторка Сафі Марсо.\nУ «Рабаваньні» сьцьвярджаецца, што існуе глябальны змова сусьветных элітаў з мэтай кантролю над грамадзянамі з дапамогай пандэміі каранавірусу. «Рабаваньне» зьняў былы журналіст П’ер Барнэрыяс. Грошы на праект ён сабраў праз краўдфандынг. У фільме сабраны думкі звычайных грамадзян і вядомых людзей, у тым ліку былога міністра аховы здароўя Францыі Філіпа Дуст-Блязі, які з таго часу, праўда, дыстанцыяваўся ад праекту.\n«Рабаваньне» выкрывалі заслужаныя экспэрты і людзі, якія правяралі факты. Але карэспандэнты францускага выданьня Le Figaro перадавалі з апошніх мітынгаў: у натоўпе па-ранейшаму абмяркоўваюць, што пандэмія «была сплянаваная загадзя» і «усё гэта робіцца для таго, каб зарабіць грошы для лябараторый».\nНароўні з тэорыяй мікрачыпаў, якія ў людзей ужыўляюць разам з вакцынай, і змовы фармацэўтычных карпарацый, існуюць памылковы меркаваньні, што вакцыны зьмяняюць нашу структуру ДНК, выклікаюць аўтызм, ну ці проста забіваюць. Уся гэтая «інфармацыя» цыркулюе ў сацсетках.\nАмэрыканскі Цэнтар барацьбы зь лічбавай нянавісьцю высьветліў, што ў амэрыканскім сэгмэнце Твітэру і Фэйсбуку вялікая частка дэзынфармацыі зыходзіць усяго ад 12 чалавек. Справаздачу, якую апублікавала арганізацыя ў траўні, на гэтым тыдні цытаваў Белы дом і сам прэзыдэнт ЗША Джо Байдэн.\nСярод гэтых 12 апанэнтаў вакцынацыі ёсьць знакамітыя астэапаты, блогеры, хірапрактыкі, былыя бодыбілдэры і нават Робэрт Фрэнсіс Кэнэдзі-малодшы. Адвакат, радыёвядоўца і чалавек са знакамітай сямʼі Кэнэдзі. Усе гэтыя людзі кіруюць прадпрыемствамі ці арганізацыямі, якія распаўсюджваюць матэрыялы супраць вакцынацыі. Паводле дасьледаваньня, яны адказваюць за 70 адсоткаў усяго кантэнту супраць вакцын у Фэйсбуку і зарабляюць мільёны даляраў.\nУ гэтай гісторыі ёсьць два пацешныя моманты. Па-першае, у дакладзе сказана, што 12 апанэнтаў вакцынацыі сустрэліся ў кастрычніку 2020 году, каб «цынічна сплянаваць сваю стратэгію». Што само па сабе падобна на тэорыю змовы. А па-другое, гэтыя праціўнікі вакцынацыі ахвотна атрымлівалі для сваіх кампаній фэдэральныя грошы праз праграмы дапамогі бізнэсу падчас каранавірусу. 19 ліпеня пра гэтых людзей загаварыў Джо Байдэн:\n«Фэйсбук не забівае людзей. Гэтыя 12 чалавек распаўсюджваюць дэзынфармацыю. Любы, хто яе слухае, атрымлівае шкоду. Гэта забівае людзей», — сказаў Байдэн.\nЯк жа змагацца з інфадэміяй? Рэкамэндацыі дае Сусьветная арганізацыя здароўя. Гэтым можа займацца і дзяржава, і асобныя грамадзяне. Па-першае, над апанэнтамі вакцыны ня трэба сьмяяцца. Трэба з павагай выслухаць людзей і зразумець, чаго яны на самай справе баяцца, якой інфармацыі ім не хапае.\nКраіна, у якой афіцыйна не было ніводнага выпадку COVID-19, зрабіла абавязковай вакцынацыю ад яго\nПа-другое, ім трэба гэтую інфармацыю даць. І тут неабходныя кампаніі інфармаваньня насельніцтва. Для яе дзяржавы могуць выкарыстоўваць і СМІ, і тыя ж сацсеткі. Плюс людзям патрэбны доступ да спэцыялістаў, якія пісьменна і даступна ўсё пра вакцыну раскажуць. Напрыклад, тыя ж тэрапэўты ў паліклініках.\nПа-трэцяе, трэба далучаць да інфармацыйных кампаній лідэраў меркаваньняў — гэта не абавязкова павінны быць супэр-зоркі. Такім чалавекам можа быць і лекар, і сьвятар, і блогер. Чалавек, якога паважае канкрэтная група людзей. Чым больш здаровай інфармацыі атрымаюць людзі, тым хутчэй скончыцца інфадэмія.


ГлавнаяМедиасервисV Міжнародны Кангрэс даследчыкаў Беларусі зноў адбудзецца ў Коўна\nКангрэс - найбуйнешая акадэмічная і экспертная падзея году, якую традыцыйна ладзіць Інстытут палітычных даследаванняў "Палітычная сфера". Праца навуковых секцыяў і панэляў будзе адбывацца ў сцянах Vytautas Magnus University (універсітэт Вітаўта Вялікага).\nШмат увагі на сёлетнім Кангрэсе будзе нададзена пытанням бяспекі ў рэгіёне, паведаміў дырэктар "Палітычнай сферы" Андрэй Казакевіч. Гэта звязана з працэсамі, якія адбываюцца на пост-савецкай прасторы - падзеямі ва Украіне і агульным павышэннем напружнасці паміж Расіяй і Захадам. Дадзенай праблеме будуць прысвечаны некалькі навуковых панэляў. Пытанні еўразійскай інтэграцыі і пытанні міграцыі ў Беларусі і ў нашым рэгіёне таксама апынуцца ў цэнтры ўвагі даследчыкаў.\nДата правядзення - 2-4 кастрычніка 2015 г.\nСпампаваць падрабязную праграму Кангрэсу і даведацца пра расклад працы секцый і панэляў можна тут.


Цагляная печ для лазні сваімі рукамі - Блог пра рамонт\nБудаўніцтва сваёй лазні - гэта, бясспрэчна, рашэнне, годнае павагі. Лазня не проста дазваляе, не выходзячы з двара вырашаць пытанні правядзення гігіенічных працэдур, прычым, не зважаючы на час года, але дапаможа паправіць здароўе і прывесці ў норму нервовую сістэму.\nГаючыя ўласцівасці лазні вядомыя з спрадвечных часоў і з'яўляюцца часткай народнай медыцыны ў многіх странах.При гэтым важна разумець, што шмат у чым гэтыя якасці абумаўляюцца адмысловымі спосабамі прапальвання памяшкання. Напрыклад, нярэдкія выпадкі, калі для таго, каб лазня "зарабіла, як трэба» яе неабходна тапіць на працягу некалькіх гадзін, пры гэтым выкарыстоўваючы спецыяльныя дровы і дадаткі. А, такім чынам, і печ для такой лазні патрэбна, здольная вытрымліваць такія інтэнсіўныя тэмпературныя нагрузкі.\nУ артыкуле мы пагаворым аб тым, як зрабіць цагляную печ для лазні сваімі рукамі, дамо пакрокавую інструкцыю, чарцяжы, фота і відэа матэрыялы.\nПерш чым пераходзіць да разгляду тэхналагічнага працэсу вырабу печы для лазні, неабходна некалькі слоў сказаць пра тое, у чым будуць заключацца агульныя моманты правядзення работ і якія матэрыялы і інструменты для гэтага спатрэбяцца.\nДля пачатку неабходна сказаць, што печ для лазні будзе ў значнай ступені адрознівацца ад простай печы, якая ўстанаўліваецца ў доме. Галоўным чынам адрозненні будуць абумоўленыя функцыянальным прызначэннем печкі. Справа ў тым, што пабудова печы ў хаце прадугледжвае яе выкарыстанне ў мэтах ацяплення памяшкання, падрыхтоўкі ежы і ў некаторых выпадках выкарыстання яе ў якасці спальнага месца. Пры гэтым выкарыстоўваць яе плануецца ў памяшканні, якое мае нармальныя паказчыкі вільготнасці. А калі гаворка ідзе пра печы для лазні, то яна акрамя абагравання памяшкання, павінна награваць яшчэ і ваду, а адбывацца гэта ўсё будзе ў памяшканні з, мякка кажучы, падвышанай вільготнасцю. Акрамя таго, ад лазневай печы часцяком патрабуюцца больш высокія тэмпературы, чым ад яе хатняга аналогу. Гэтыя абставіны накладваюць адбітак і на тэхналогію правядзення работ і на якія выкарыстоўваюцца пры гэтым матэрыялы.\nДля таго каб у агульных рысах разумець тое, як зрабіць цагляную печ для лазні трэба ўдакладніць для сябе, што задача трэба будзе не з лёгкіх. Нават у вёсках, дзе пячное ацяпленне з'яўляецца звыклым момантам і без перабольшання часткай жыцця, за выраб печаў бяруцца толькі адзінкі. Сакрэты працэсу перадаюцца вусна і патрабуюць працяглай практыкі. Хоць з іншага боку, зрабіць простую печку, пры належным аб'ёме ведаў і наяўнасці вопыту ў прынцыпе магчыма. Працы пры гэтым можна падзяліць на некалькі этапаў, выконваць якія варта паслядоўна.\nАдным з найважнейшых момантаў любой справы з'яўляецца падрыхтоўка. У выпадку мантажу печкі ў лазню гаворка ідзе пра тое, што трэба закупіць усе патрэбныя матэрыялы і падрыхтаваць інструменты. Тут усё, здавалася б, проста, але ёсць некаторыя нюансы:\nПерш за ўсё, важна адзначыць, што для вырабу печы спатрэбіцца некалькі гатункаў цэглы. Так, для мантажу топкі патрэбен гарачатрывалы (шамотный) цэгла, а для вырабу комінаў можна абыйсціся і звычайным.\nНа гэтым жа этапе неабходна прыгатаваць ўсе металічныя элементы печы, такія як дзверцы, заглушкі, каласнікі і іншае. Важна праверыць, каб дэталі не мелі расколін, так як гэта скароціць тэрмін эксплуатацыі і паўстане рызыка ўзнікнення пажаранебяспечных сітуацый.\nКалі плануецца ўстаноўка награвальнага катла для вады, то гэта таксама павінна быць улічана на падрыхтоўчым этапе, так як у залежнасці ад месца яго размяшчэння будуць некалькі адрознівацца і дзеянні. Дарэчы, можна для таго, каб забяспечыць наведвальнікаў гарачай вадой можна абыйсціся і без абсталявання награвальнага бака.\nТаксама на гэтым этапе трэба вызначыцца з месцам размяшчэння будучай печы і дэмантаваць падлогавае пакрыццё, а таксама выпілаваць лагі, калі падлога ўжо усталяваны.\nДля таго каб печ стаяла доўга і выконвала свае функцыі якасна не абысціся без мантажу трывалага і роўнай падставы.\nДля гэтага ў месцы меркаванай ўстаноўкі дэмантуецца падлогавае пакрыццё і лагі, а земляное падстава трохі заглубляются па форме будучай печы.\nЗатым у паглыбленні выконваецца цэментава-пяшчаная сцяжка. Пры гэтым неабходна прымаць да ўвагі, што таўшчыня сцяжкі павінна быць не менш за 30 см, а таксама пласт яе павінен быць армаваны сталёвай арматурай, таўшчыня якой павінна складаць не менш за 10 мм.\nПасля таго як сцяжка папрасыхае неабходна пакласці першы пласт цаглін, якія будуць гуляць ролю падставы ўсёй наступнай мура.\nТут можна дадаць, што працы, звязаныя з цэментавым растворам наўрад ці можна назваць чыстымі, таму, калі ёсць жаданне засцерагчы ад забруджванняў паверхні, напрыклад, полу, іх неабходна зачыніць плёнкай.\nПасля таго як падстава будзе гатова можна прыступаць да кладкі наступных шэрагаў цэглы. Дарэчы кажучы, поўная і падрабязная порядовкам цаглянай печы для лазні будзе адрознівацца ў залежнасці ад абранай канструкцыі. Яе падрабязнае апісанне ўяўляе сабой асобны матэрыял, ніжэй будзе прыведзены толькі прыкладны парадак дзеянняў.\nСпачатку укладваецца першы шэраг цэглы. Ужо на гэтым этапе неабходна адлюстраваць усе канструктыўныя асаблівасці печы. Тут маюцца на ўвазе паветраводы, непасрэдна месца топкі, будучая труба і гэтак далей. Цэглу ўкладваюцца ўшчыльную адзін да аднаго на раствор. Рэшткі здымаюцца кельняй.\nДалей, па шэрагах аналагічным чынам ўкладваюцца наступныя пласты цэглы да месца ўстаноўкі першай дзверцы паветравода (паддувала). Пасля ўстаноўкі гэтай, кладка цэглы працягваецца. Тут можна дадаць, што калі выканаць не проста паветравод, а над паддувалам пакінуць свабоднае месца, то з яго дапамогай можна вырашыць пытанне падачы гарачай вады ў мыйным аддзяленні. Ўнутр гэтай прасторы змяшчаецца гафрыраваны металічны шланг, які выводзіцца канцамі вонкі. Калі печка будзе тапіцца, шланг будзе адпаведна нямала награвацца. Калі запусціць па ім ваду, то, на выхадзе атрымаецца гарачая вада. Такім чынам, адпадае неабходнасць у награвальным баку, што асабліва актуальна для памяшканняў, якія маюць сціплыя габарыты.\nТак, рухаючыся паступова па шэрагах, фарміруецца «цела» печкі. Калі падыдзе чарга ўстаноўкі каласнікоў, для выгоды можна выбраць некаторы прастору ў дзвюх цаглінах, роўнае таўшчыні каласнікоў і ўсталёўваць іх у гэтае месца.\nПасля таго як будзе сфармавана топачнага прастору, у адпаведнасці з праектам печы, можна альбо перакрыць яго цаглінамі, альбо абкласці металічная падстава, на якія ў далейшым будуць выкладзеныя камяні.\nДалей, прыкладна такім жа чынам, выкладваецца выцяжная труба, у самым версе якой, для эканоміі матэрыялу, можна далучыць металічную трубу і вывесці скрозь дах.\nНайважнейшым элементам лазні з'яўляецца печ. У наш час для гэтых мэтаў звычайна выкарыстоўваюцца печы-каменкі. Яны бываюць цаглянымі і металічнымі. Сказаць з якога матэрыялу печ-каменка лепш складана. Тут хутчэй усё залежыць ад некаторых абставінаў, а менавіта ад плошчы лазні, колькасці чалавек, якія знаходзяцца за дзень у гэтым памяшканні і т. Д. З прычыны гэтага, разгледзім асаблівасці металічнай і цаглянай каменкі паасобку.\nКаменкі таксама бываюць зачыненымі і адкрытымі. Адкрытая каменка хутка награваецца, але і таксама хутка астывае. Яна выдатна праходзіць для невялікіх кампаній. Камяні ў такой печы выкладзеныя над топливником кучай. Іх тэмпература можа падняць да 250 ?.\nЗакрытая каменка перадае цяпло на адным узроўні. У ёй прадугледжана паравая дзверы. У працэсе спальвання паліва дзверы зачыненая, дзякуючы чаму дым ад агню не пранікае ў памяшканне. Дзверцы можна адкрыць толькі перад уваходам у апарню. Дзякуючы гэтаму тэмпература ў апарні выграваецца да 60 ?.\nАсаблівасць цаглянай печы-каменкі заключаецца ў тым, што яна мае тоўстыя сценкі, пабудаваныя з жараўстойлівага цэглы. Печ гэтага тыпу даволі габарытны, мае закрытую каменку і вялікі аб'ём камянёў. Спальваць ў ёй можна толькі цвёрдае паліва. Як правіла, гэта дровы ці торф.\nСярод пераваг печы варта адзначыць наступныя:\nМагчымасць ацяпляць лазні больш за 30 м2.\nДоўга захоўвае цяпло ў лазні.\nНават на другі дзень цяпло ў лазні захоўваецца ў раёне 20 ?, што дазваляе выкарыстоўваць памяшканне, напрыклад, для мыцця бялізны.\nМеталічныя каменкі ўсяго 1,5-2 гадзіны награваюць лазню. Яны даволі кампактныя, таму ідэальна падыходзяць для невялікіх памяшканняў. Каменкі звычайна адкрытага тыпу. Камяні грэюцца за кошт камеры згарання. У металічнай печы можна спальваць розныя віды паліва ў залежнасці ад мадэлі.\nАсноўныя перавагі печы:\nХуткі нагрэў лазні.\nКанструкцыя малагабарытнага, мае невялікую вагу, а гэта памяншае выдаткаў на яе мантаж.\nМагчымасць прыняцця лазневых працэдур у працэсе топкі.\nО том, как сделать печь-каменку вы можете узнать из этой статьи «Печ-каменка своими руками».\nНа гэтым агульнае апісанне працэсу ўстаноўкі цаглянай печы для лазні на гэтым скончана. Для найбольш поўнага разумення працэсу можна азнаёміцца з адпаведнымі відэа па тэматыцы.\nУ гэтым відэа вельмі падрабязна і даходліва тлумачыцца, як зрабіць цагляную печ для лазні сваімі рукамі:\nТаксама прапануем вам прачытаць артыкул "Кацёл для лазні сваімі рукамі".


https://spring96.org/be/news/76463 2015 2015-03-31T09:24:48+0300 2015-03-31T09:24:48+0300 2015-03-31T09:24:48+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/statkevich-m.jpg\nПалітзняволены, былы кандыдат у прэзідэнты Мікалай Статкевіч, які зараз адбывае пакаранне ў калоніі №17 у Шклове, напісаў заяву ў адміністрацыю калоніі з адмовай ад так званай працы па самаабслугоўванню, паколькі лічыць яе незаконнай. У такую працу ўваходзіць, напрыклад, уборка тэрыторыі ў калоніі.\nПа словах жонкі палітыка Марыны Адамовіч, Мікалай Статкевіч пайшоў на гэты крок, палічыўшы выкананай сваю галоўную задачу ў калоніі, куды ён паўторна трапіў пасля магілёўскай турмы ў студзені 2015 году. - Ён атрымаў магчымасць удакладніць і пацвердзіць пэўныя факты і задакументаваць, самае галоўнае, гэтыя факты аб незаконных дзеяннях адміністрацыі ў дачыненні да палітзняволенных і не толькі да іх, на працягу 2011 года і ўжо непасрэдна зараз. Яшчэ ў першыя дні знаходжання ў калоніі ён паставіў сабе такую задачу, сказаў, што ён плануе дзесьці тры звароты ў Генеральную пракуратуру, каб задакументаваць тое, што адбывалася ў калоніі.\n31.03.2015 Тэгі: палітвязьні, умовы ўтрыманьня