САВЕЦКА-ПОЛЬСКАЯ ВАЙНА 1920 г - … у 1900 г у вёсках Беражок, Дварэц\nСАВЕЦКА-ПОЛЬСКАЯ ВАЙНА 1920 г.\nАтрымаўшы перамогі на Усходнім і Паўднёвым франтах, Чырвоная армія пасля некаторай перадышкі начала ўмацоўваць Заходні фронт.\n4 ліпеня яго ўдарная групоўка перайшла ў наступленне ў напрамку Полацк — Смаргонь — Ліда. Вось некалькі данясенняў з аператыўнай зводкі Заходняга фронту тых дзён.\n15-я армія: 162-я брыгада раніцай 10 ліпеня выйшла на лінію Брусы — Вузла, а 160-я пачала наступленне на Іжу. Войскі 16-й дывізіі ўвайшлі на лінію перад Вілейкай. Часці 33-й дывізіі ўжо ў 12.00 10.7.1920 г. вялі бой за станцыю Вілейка, збіўшы непрыяцеля з умацаваных вышынь. Горад у хуткім часе быў заняты нашымі часцямі, якія панеслі некаторыя страты. Так, былі паранены камандзіры 288-га і 290-га палкоў.\n11-я дывізія, 31-я брыгада, збіваючы праціўніка 91-м і 92-м палкамі, заняла мястэчка Вязынь, узята 9 палонных. У 14.00 96-му палку загадана заняць лінію Есьманаўцы — Ляўкова. 94-ы полк заняў Забор'е. Кавалерыйскі полк, праследуючы праціўніка, захапіў у палон двух афіцэраў і 300 салдат. 33-я брыгада знаходзіцца ў раёне м. Ілья. Анератыўны нункт дывізіі пераносіцца ў Вілейку.\nНазаўтра 54-я дывізія да 11.00 займала лінію на рацэ Нарачанка; 16-я дывізія — лінію м. Ганута — в. Швяды, 33-я — лінію в. Смердзяя м. Вязынь, 11-я — Паняцічы — Кухты. Наступленне дывізіі нрацягваецца. Станцыя Маладзечна гарыць.\nЧасці 3-й арміі рухаліся з Даўгінава на Хаценчыцы. Чырвоная армія імкліва рухалася на Захад. У ходзе летняга наступлення Чырвоная армія вызваліла амаль усю тэрыторыю Беларусі, на якой да канца ліпеня 1920 г. была ўстаноўлена савецкая ўлада. Літоўска-Беларуская ССР ужо не існавала. 31 ліпепя ў Мінску была прынята Дэкларацыя аб абвяшчэнні незалежнасці Беларускай ССР. Вілейскі павет увайшоў у склад БССР, ён падзяляўся на 10 аддзелаў, якія займаліся ўсімі асноўнымі пазіцыямі жыцця навета.\nВаласным рэўкомам дазвалялася арганізоўваць толькі 4 аддзелы: кіравання, зямель Рэўком і партыйныя арганізацыі пастаянна клапаціліся аб стварэнні спрыяльных умоў работы культурна-асветных устаноў. Яны забяспечвалі іх літаратурай, дровамі, пераводзілі ў больш прыстасаваныя лля гэтага памяшканні. Так, сход камуністычнай ячэйкі Хаценчыцкай воласці прапанаваў рэўкому перавесці народны дом, адкрыты тут раней, у будынак школы, а школу размясціць у былым доме памешчыка, што і было выканана. Перад пачаткам навучальнага года Вілейскаму аддзелу народнай асветы (загадчык І.І.Сапрык) было выдзелена 5 905 295 рублёў, на абсталяванне ў горадзе Народнага дома і бібліятэкі — 100 000 рублёў, а на дзіцячы прытулак — 19 000 рублёў.\n12 кастрычніка ў Рызе быў надпісаны прэлімінарны (папярэдні) мірны дагавор, але сныненне ваенных дзеянняў прадугледжвалася толькі к канцу сутак 18 кастрычніка. У сувязі з гэтым у дырэктыве Заходняга фронту арміям гаварылася: «На працягу 6 дзён пасля падпісання 12.10.20 г. дагавору аб перамір'і ваенныя дэеянні спыняць...\nКамандарму 3-й арміі, трывала ўтрымліваючы за сабой раён Крайск Старынкі Ілля, у 6.00 15.10 пачаць адвод арміі на лінію Дзісна - Пагост, што на 10 км паўднёва-ўсходней Даўгінава Старынкі Ілля.\nКамандарму 16-й аднавіць палажэнне на правым фланзе арміі, выхадам на лінію Ілля Радашковічы — Заслаўе.\nКамандарм Тухачэўскі член РВС Уншліхт»\nАднак і пасля наступлення перамір'я спакойяага жыцця не было. Аб гэтым сведчыць данясенне Хаценчыцкага валаснога рэўкома ў Мінскі павятовы рэўком аб парушэнні палякамі ўмоў перамір'я і бясчынствах бандаў дэзерціраў.\n«19 лістапада 1920 г. Насуперак умовам аб перамір'і польскія легіянеры да цяперашняга часу не перастаюць пераходзіць устаноўленую ліінію, праводзяць рабаванні-рэквізіцыі ў раёне Хаценчыц, у паласе, прылягаючай да граніцы. Забіраюць авечак, свіней, буйную рагатую жывёлу, хлеб і фураж, і нават 16 лістапада 4 легіянеры прыехалі арыштаваць былога старшыню Хаценчыцкага валрэўкома тав.Бохана, які па выпадку хнаробы знаходзіўся дома ў вёсцы, размешчанай за 6 км ад граніцы. Ад арышту Бохана выратавала яго хвароба. Рэўкомам на месца была паслана міліцыя, якая палякаў ужо не застала. У прыфрантавой паласе, пазбаўленай воінскіх часцеіі, гпрупіраваліся банды дэзерціраў, якія вытвараюць бясчынствы, рабаўніцтвы, забойствы, як, нанрыклад, у в. Жукаўка Бяларуцкай воласці зняты пост, адзін чырвонаармеец забіты, другія выратаваліся ўцёкамі. Просім данесці ў Мінск і прыслаць міліцыі не менш 20 чалавек.\nСтаршыня рэўкома Мілеўскі\nЗа сакратара Н.Кратовіч»\nЯшчэ на працягу некалькіх месяцаў бакі вялі распрацоўку мірнага дагавору.\nАрхівы Беларускай Народнай Рэспублікі. Т. 1,кн. 1—2. Вільня; Нью-Ёрк; Мн.; Прага, 1998.\nБорьба за Советскую власть в Белоруссии, 1918-1920 гг.: Сб. документов и материалов. Т. 1 2. Мн., 1968-1971.\nБорьба за Советскую власть в Литве 1920 гг. Сборник документов. Вильнюс, 1967.\nВеликая Октябрьская социалистическая революция в Белоруссии: Документы и материалы. Т. 1. Мн., 1957.\nИностранная военная интервенция в Белоруссии 1917 - 1920 гг. Мн., 1990.\nКруталевич В.А. История Беларуси: становление национальной державности (1917 1922 гг). Мн. 1999.\nЛуцкевіч Антон. Польская акупацыя ў Беларусі. Вільня, 1920.\nЛюдзі нарачанскага краю. Мн., 1975.\nПетренко П.Т. Ревкомы Белоруссии. Мн., 1975.\nГод быў вельмі цяжкі, праз мястэчка двойчы праходзіў фронт. 14 красавіка каталікі на чале з Г. Краповічам і А. Станкевічам у вёсцы Дварэц пры садзейнічанні польскай улады адабралі ў Свята-Іосіфаўскага прыхада царкву, зямлю і ўсе пабудовы. Святара айца Васілія Альбава выгналі з дома. Ен месяц жыў у наёмнай сялянскай хатцы, пакуль не перабраўся ў вёску Латыголь. Адбіраючы царкву, каталікі наздзекаваліся над праваслаўным крыжам, які стаяў непадалёк ад новага касцёла ля скрыжавання на Вілейку. Крыж гэты пад кіраўніцтвам войта Станкевіча выкапалі і кінулі пад плот. На другі дзень праваслаўныя паднялі яго і паставілі каля Венядзіктага. Другі праваслаўпы крыж на базарнай плошчы, пастаўлены паводле падання з нагоды збавення ад нейкай заразнай хваробы, каталік Восіп Брыль спілаваў і ператварыў яго з васьміканечнага ў чатырохканечны каталіцкі крыж.\n10 ліпеня палякі адступілі, і мястэчка занялі бальшавікі, якія хутка падышлі амаль да самай Варшавы, але былі там разбіты. У верасні дэзарганізаваная Савецкая Армія зноў адступіла да Бярэзіны. Жыхары з коньмі хаваліся па лясах, але іх там знаходзілі і гналі ў абоз. Вельмі многія пакідалі сваіх коней, а некаторыя гінулі ў абозе. Вайскоўцы забіралі ў жыхароў жывёлу, хлеб, вопратку.\n3 ліпеня па верасень была Савецкая ўлада. Старшынёй валрэўкома быў селянін мястэчка Ілія Восіп Вікенцьевіч Вайцяхоўскі. Духавенства мабілізавалася на тэхнічныя работы. За 1000 савецкіх рублёў давалі 15 — 20 царскіх. Пры Савецкай уладзе прыхаджане Свята-Іосіфаўскага прыхода зноў вярнулі сабе храм, і адрамантавалі яго, а таксама аднавілі на базары праваслаўны крыж. Храм асвяціць не паспели, бо ў верасні прыйшлі палякі.\nСавецкая ўлада разбіла Урангеля з яго добраахвотнай арміяй і заключыла перамір'е з ІІольшчай. 3 18 кастрычніка граніца стала па рэчцы Ілія, і праз яе нельга было ні прайсці, ні праехаць. Прыхаджане за рэчкай былі адрэзаны ад пастыра і царквы.\nА бацька мой Пётр (Янкоўскі), 1891 года нараджэння, гэтым часам, закончыўшы настаўніцкую семінарыю, працаваў каля Омска ў вёсцы Платава настаўнікам. У 1920 годзе ён вярнуўся ў Залескія на гаспадарку. Але да зямлі ён не цягнуўся, любіў школьную працу, мастацкую самадзейнасць, дарэчы, ад яго гэта перадалося і мне.\nБацька адкрыў у Залескіх сваю школу ва ўласнай хаце, у яго былі дзве хаты-пяцісценкі. Школа была беларуская, пачатковая, чатыры класы. У 1928 ці 1929 годзе польскія ўлады захацелі зрабіць гэту школу польскай і прапанавалі бацьку перавучыцца на спецыяльных курсах на польскага настаўніка. Бацька адмовіўся і, такім чынам, згубіў пасаду настаўніка.\nУ.С. Кажамяка. “Гэтым часам”. Не пакідаюць нас белыя лебедзі. Мінск, Выд. І.П. Логвінаў 2011\nУ грамадзянскую вайну Абадоўцы былі спалены. Быў разбураны спіртзавод, малочны завод, разграблена жывёлагадоўчая ферма. У Абадоўцах было 200 кароў, 24 кані, 2 грузавыя аўтамабілі, яны забяспечвалі вываз кардону з фабрыкі ў Раёўцы (належала Багдановічу) на чыгунку ў Краснае. Працаваў малочны завод, які вырабляў масла, сыр. Таксама вырабляліся каўбасныя вырабы. Навакольныя вёскі Старынкі, Баяры, Кавалі, Бязводнае, Карытніца забяспечвалі маёнтак пана рабочай сілай. Быў свой цагельны завод у “Цагельні”.\nУ цэнтры Абадоўцаў знаходзіліся 3 сажалкі для развядзення рыбы.\nПа дарозе на Залескія з левага боку недалёка ад дарогі стаіць, зроблены з бетону пагранічны пост-стражніца. У 1920 годзе тут праходзіла дзяржаўная мяжа паміж Савецкай Расіяй і Польшчай.\n3 1921 г. Ілья ў складзе Польшчы.\n18 сакавіка 1921 г. у Рызе быў падпісаны мірны дагавор паміж РСФСР і УССР з аднаго боку, і Польшчай — з другога, як было сказана ў яго прэамбуле «канчатковы, ганаровы і заснаваны на ўзаемнай згодзе». Інтарэсы Беларускай ССР тут прадстаўлялі расіяне. У выніку гэтага акта была назначана дзяржаўная граніца паміж Расіяй, Беларуссю і Украінай, з аднаго боку, і Польшчай з другога. Частка памежнай лініі прайшла па ўсходняй і паўднёвай частках Вілейскага раёна, і ўся яго сучасная тэрыторыя ў складзе Заходняй Беларусі адышла да Польшчы. Граніца праходзіла па р. Віліі да перасячэння яе з гасцінцам з Даўгінава ў Мінск у в. Камена, далей пятляла да в. Батурына і зварочвала ў бок Радашковіч. Пагранічнымі былі вёскі Вардамічы, Пагост, Аўсянікі, Зацемень, Боркі (спаленаў Вялікую Айчынііую вайну), Чарвякі (цяпер Сакалоўка), Лукавец, Рабцы, Лоўцавічы, Будзькі і інш.\nГэты год быў вельмі багаты на ўраджай. 24 жніўня Ілію наведаў яго высокапраасвяшчэнства архіепіскап Літоўскі і Віленскі Яліўферый. Было цудоўнае надвор'е, нягледзячы на працоўны час, людзей сабралася вельмі шмат, больш, чым збіраецца на Вялікдзень. Сустрэлі ў 10 гадзін хлебам-соллю. 3 крэсным ходам уладыка ўвайшоў у храм. Шлях яго пасыпалі кветкамі разадзетыя дзеці. Была наладжана ўрачыстая літургія, на якой уладыка казаў людзям павучальныя словы. Каля дома святара архіпастару прадставіліся ўсе члены прыхадскога Савета і атрымалі ад яго благаславенне. Пасля абеду ў доме святара а пятай гадзіне ўладыка паехаў у в. Латыголь. Гэты дзень застаўся ў памяці не толькі праваслаўных, але і іншаверцаў.\nАле наколькі дзень 24 жніўня быў радасны для Іліі, настолькі 20 ліпеня быў сумны і страшны. У гэты дзень таксама было шмат людзей з нагоды храмавага свята. Пасля богаслужэння гадзін у 5 дня ўдарыў набат. Успыхнуў пажар на двары доктара. Адтуль страшэннае полымя стала распаўсюджвацца ў розных накірунках. Праз нейкія паўтары гадзіны Ілія ўяўляла цалкам вогненае мора. Уся Мінская вуліца згарэла датла. Полымя ледзь удалося стрымаць ля народнага вучылішча каля самай царквы і каля дома шаўца Дуброўскага.\nАхвярамі сталі ў асноўным гандляры-яўрэі, хоць згарэла нямала дамоў і хрысціянскіх. Усяго — каля 60-ці. Прычына пажару не высветлена... Дзякуючы таму, што ў кожнага ёсць родзічы ў Амерыцы, якія прыйшлі на дапамогу, Ілія стала хутка адбудоўвацца. Ужо да зімы было пастаўлена шмат зрубаў, а некаторыя больш багатыя яўрэі пабудавалі нават дамы.\nСправы ў кааператыва ў гэтым годзе вельмі добрыя. 3 8000 марак за год справы разгарнуліся да 1 500 000, чысты прыбытак — да 800 000. Але, нягледзячы на гэта, польскі элемент быў не задаволены членамі праўлення, падазраючы іх у шкоднай для Польшчы палітыцы, і вызвалі членаў праўлення святара Голасава і загадчыцу I. Бічун. Доўга змагалася грамадства за сваіх членаў, якія разумна вялі кааператыў і не займаліся палітыкай. На агульных сходах палякаў перамаглі. Але калі стала вядома членам праўлення, што кааператыў могуць зачыніць, а іх нават аддаць пад суд, дык сабралі другі раз агульны сход. Члены праўлення заявілі пра свой сыход. Было выбрана новае праўленне на чале з палякам палкоўнікам Астроўскім. Усе дзейсныя і ідэйныя кааператары-беларусы адышлі ад кааператыва.\n(З летапісу царквы Маладосць №4 1996г.\nПазней, калі Заходняя Беларусь, у тым ліку і в. Ілья, увайшлі ў склад буржуазна-памешчыцкай Польшчы, ў в. Ілья была адкрыта пачатковая школа, а потым да 1939 года – сямігодка. Выкладанне вялося на польскай мове, размаўляць на беларускай мове забаранялася, заахвочвалася нацыянальная варожасць. Усё гэта рабілася з мэтай апалячвання беларускага народа, насельніцтва “Крэсов восходних” – так называлі тэрыторыю Заходняй Беларусі. Яшчэ калі дзеці рабочых з вялікімі цяжкасцямі маглі закончыць сямігодку, то аб сярэдняй, тым больш аб вышэйшай адукацыі, яны і думаць не маглі.\nУ 1922 г. адбыліся выбары ў польскі сейм. Сярод 14 беларускіх сенатараў і паслоў, якія аб'ядналіся ў спецыяльны пасольскі клуб, былі і нашы землякі. Калі А.Уласаў (нарадзіўся ў Вілейцы, першы рэдактар «Нашай нівы») і А.Аўсянік (в. Асянікі) у рабоце сейма асаблівай актыўнасці не праяўлялі, то С.Рак-Міхайлоўскі і Б.Тарашкевіч з'яўляліся сапраўднымі патрыётамі і абаронцамі інтарэсаў беларускіх працоўных. Вось прыклад: Вязынская адміністрацыя вырашыла пазбавіць мясцовых сялян сервітутнай (агульнай) зямлі. Яны звярнуліся да Браніслава Адамовіча за дапамогай, і ён з трыбуны сейма выкрываў буржуазныя законы і дзеянні ўрада.\nУ Вілейцы дзейнічаў мясцовы тэатр.Драматычныя гурткі дзейнічалі таксама ў Даўгінаве, Ільі, Забалацці і інш. мясцовасцях, дзе заўсёды з задавальненнем і добразычлівасцю сустракалі прыезджых і мясцовых артыстаў.\nНа той час кожны год 1 верасня ў многіх краінах на дзяржаўным узроўні праводзіўся Міжнародны юнацкі дзень. Камсамольцы Трыгузей па-свойму падрыхтаваліся да яго. У ноч з 31 жніўня на 1 верасня яны вывесілі 2 транспаранты каля вёсак Цяпінцы і Селішча. 7 лістапада члены гэтай ячэйкі Канстанцін і Фёдар Апяцёнкі, Мікалай Шкода размясцілі такія ж транспаранты ўжо на дарозе Селішча — Латыгаль. Яшчэ раней камсамольца Арсенія Арлова затрымала паліцыя ў мястэчку Ілья з некалькімі сотнямі лістовак, і ён быў асуджаны на 8 гадоў турмы.\nДзяржаўнае будаўніцтва абмяжоўвала арганізацыі і камітэты. У канцы жніўня 1922 г. была разгромлена адна э такіх арганізацый, якая дзейнічала на тэрыторыі Войстамскай, Вішнеўскай і Занарачанскай гмін. 3 30 членаў гэтага атрада 26 былі арыштаваны і аддадзены пад суд. Сярод іх\nкіраўнікі Іван і Піліп Яблонскія. Неўзабаве ўзброеныя людзі напалі па маёнтак Вішнеўка ільянскай гміны і расправіліся з яго ўладальнікам за жорсткія адносіны да сябе і іншых беднякоў. Паны з бліжэйшай акругі сабраліся на раду ў в. Шчокаўшчына, але партызаны строга папярэдзілі, што іх за падобныя дзеянні чакае такі ж лёс.\nГод быў менш ураджайны, чым 1921-шы... У Расіі ў гэтым годзе быў страшэнны голад. Некалькі мільёнаў памёрла галоднай смерцю. Асабліва голад быў страшэнны ў Паволжы, на поўдні Расіі. Быццам з прычыны барацьбы з голадам Саўнарком выдаў дэкрэт, згодна якому з цэркваў забіраюць усё каштоўнае. Царкву абрабавалі. Ведаючы, што сродкі гэтыя не пойдуць на барацьбу з голадам, а галоўным чынам на камуністычную агітацыю, патрыярх Ціхан разаслаў граматы не раздаваць царкоўныя каштоўнасці. За гэта яго ў лютым арыштавалі і пасадзілі ў Данскі манастыр, пагражаючы аддаць пад суд. Многія ж архіпастары трапілі пад суд і былі расстраляны...\nУ лістападзе адбыліся выбары ў польскі сейм і сенат. Беларусы ішлі разам з астатнімі не польскімі нацыянальнасцямі па асобным спіску і правялі да 20-ці дэпутатаў у сейм і 11 у сенат. У сенат трапіў В. В. Багдановіч, у сейм прайшоў выдатны беларускі дзеяч В. Тарашкевіч...\nЗакупныя абедні і шлюбы адбываюцца пераважна за хлеб: 2 пуды абедня і 4—5 пудоў шлюб або кошт гэтай колькасці хлеба...\nУ Полыпчы быў створаны Мітрапалічы Свяшчэнны Сінод з мітрапаліта Варшаўскага Георгія, архіепіскапа Крамянецкага Дыянісія і епіскапа Польскага Аляксандра. Пасля таго як архіепіекап Віленскі Ялеўферый быў накіраваны\nў ссылку ў каталіцкі Кармаліцкі манастыр пад Кракавам, кіраваць епархіяй стаў сам «мітрапаліт Георгій Варшаўскі і ўсея праваслаўнай царквы ў Польшчы».\nГод быў вельмі мокры, збожжавыя ў многіх месцах былі сапсаваны, а таксама бульба. У Польшчы вельмі абясцэнілася марка і ўзрасла дарагавізна. Напрыклад, пуд жыта ў студзені каштаваў 20 000 марак, а ў лістападзе ўжо 6 000 000. Карова ў чэрвені каштавала тры мільёны, а ў снежні дзвесце мільёнаў і г. д.\nУ гэтым годзе Віленскую кафедру заняў архіепіскап Феадосій, былы Смаленскі. У лютым архімандрыт Смарагд забіў мітрапаліта Варшаўскага за тое, што той у сваёй палітыцы дазволіў выгнанне праваслаўных епіскапаў з Польшчы і згадзіўся ўвесці аўтакефалію. Смарагда судзіў ваенны суд, але справу перадаў у звычайны, яна да цяперашняга часу не скончана...\nСмяротнасць у гэтым годзе была малая.\nУ 1923 годзе ў рабочым пасёлку (Шклянога завода, цяпер Партызанскі), дзе мелася 26 двароў, пражывала 149 жыхароў. Займаліся яны пераважна сельскай гаспадаркай. Толькі ў 1936 годзе было створана “Таварыства па аднаўленні і эксплуатацыі” завода “Залессе”. Прадалі 45 паёў па 100 злотых. Пайшчыкамі таварыства сталі былыя кваліфікаваныя рабочыя і майстры з закрытага каля Вільні аналагічнага прадпрыемства – усяго 42 чалавекі. Яны ўдзельнічалі ў аднаўленні гуты, а кіраваў справай спрактыкаваны спецыяліст Браніслаў Сцефановіч, яго выбралі і старшынёй кааператыва.\nАЛЬХОЎКА. У 1923 г. засценак, у Ільянскай гміне, 5 двароў, 28 жыхароў.\nГАРАВАТКА. У 1923 г. пасёлак, у Вязынскай гміне, 3 двары, 17 жыхароў.\nЗАРЭЧЧА. У 1923 г. засценак, у Ільянскай гміне, 4 двары, 28 жыхароў.\nКАПУСЦІНА. У 1923 г. вёска, у Ільянскай гміне, 21 двор, 123 жыхары.\nКАТОЎКА. У 1923 г. фальварак Катоўшчына, у Хаценчыцкай гміне, 1 двор, 10 жыхароў.\nКРЫНІЦА 1-я. У 1923 г. вёска, у Вязынскай гміне, 15 двароў, 85 жыхароў.\nКРЫШЦА2-Я. У 1923 г. вёска, у Ільянскай гміне, 10 двароў, 66 жыхароў.\nПАРТЫЗАНСКІ. У 1923 г. фабрычны пасёлак Залессе, у Ільянскай гміне, 26 двароў, 149 жыхароў.\nСАКАЛЫ. У 1923 г. засценак, у Хаценчыцкай гміне, 4 двары, 24 жыхары.\nШЧАРАЧЫХА. У 1923 г. вёска, у Хаценчыцкай гміне, 10 двароў, 71 жыхар.\nГод быў малаўраджайны. У многіх месцах з-за дажджоў прапала ўся бульба.\nШколы польскія былі ў Іліі, Малявічах, Залескіх (беларуская), у Казлах, Шыпках, у Саколім Вуглу. Закон Божы выкладаў у школах праваслаўны святар, за што атрымліваў ад казны грошы.\nМарка польская хутка падала, хлеб дайшоў да 5 000 000 за пуд. У абарачэнні былі паперкі ў 1,5 і 10 мільёнаў марак. За 10 тысяч марак нельга было купіць простую іголку. 3 ліпеня сталі з'яўляцца новыя грошы польскія злоты. 1 злот раўняўся 1 800 000 польскіх марак. За адзін амерыканскі даляр плацілі 5 злотых 18 грошай, а раней даляр даходзіў да шасці мільёнаў марак.\nЗгодна запісаў летапісу царквы в. Ілья ў 1924 годзе ў вёсцы Казлы працавала польская школа.\nПачалі праводзіцца і больш буйныя, маштабныя аперацыі. 18мая 1924 г. нартызанскі атрад з 29 чалавек нечакана атакаваў у Крывічах будынак мясцовай паліцыі, захапіў яго і іпшыя ўстановы, а затым без страт знік у напрамку Крайска, пераправіўшыся цераз Вілію на лодках каля в. Спас. Праз паўгода ўжо марознай снежаньскай ноччу быў разгромлены паліцэйскі ўчастак у Ільі. Гэта была справа рук вопытных партызан С.А.Ваўпшасава, К.П.Арлоўскага і інш. Падобнае адбывалася і ва ўсёй Заходняй Беларусі, дзе за гэты перыяд прайшло каля сотні буйных ці менш значных акцый, што выклікала перапалох у памешчыкаў і асаднікаў, некаторыя з іх уцяклі ў цэнтралыіую Польшчу. Для ўмацавання граніцы ўздоўж яе сталі будаваць стражніцы і інш. ваенныя аб'екты, у т.л. у Пагосце, Крайскіх Пасеках, Сачыўках, Чарнаруччы, Батурыне, Лоўцавічах. Колькасць пагранічнікаў у кожнай з іх была каля 25 чалавек, што адпавядала ўзводу. Роты размяшчаліся крыху далей ад граніцы, напрыклад, у Даўгінаве, Альковічах, каля Хаценчыц. У савецкі час гэтыя памяшканні (кашары) выкарыстоўваліся пад сельскія бальніцы. Батальён стаяў у Будславе.\nБорьба трудящихся Западной Белоруссии за социальное и национальное освобождение и воссоединенне с БССР: Документы и материалы. Т. 1 — 2. Мн., 1962 1972.\nЛюди нарочанского края: Воспомянання участников революционной борьбы в Великой Отечечественной войне. Мн., 1975.\nТаўлай В.П. Дакументы, успаміны, артыкулы. Мн., 1984.\n6 красавіка праваслаўную царкву напаткала вялікае гора — памёр свяцейшы патрыярх Маскоўскі Ціхан...\nУ гэтым годзе Савецкую ўладу прызналі амаль усе заходнія дзяржавы...\nУ Савецкай Расіі з-за інтрыг Сінода пачалося праследаванне праваслаўнага духавенства, якое прызнае намесніка святога патрыярха мітрапаліта Пятра. Больш пяцідзесяці епіскапаў арыштавалі і кінулі ў турму.\nСмяротнасць у пачатку года была даволі вялікая. Вяселляў мала. Нараджалася шмат дзяцей. Ураджай быў добры.\nУ гэтым годзе два разы быў моцны пажар у мястэчку. Па вуліцы Мінскай згарэла 14 яўрэйскіх дамоў. У Іліі адкрыты сялянскі кааператыўны банк.\nУсіх прыхаджан у прыходзе каля 3020 чалавек.\nЖыццё прыхода прайшло без асаблівых перажыванняў і навін. У маі ўладу ўзяў у свае рукі г. Пілсудскі і скінуў прэзідэнта Вайцяхоўскага.\nНеўраджайны, але трава была добрая. Нараджальнасць невялікая, ды і смяротнасці вялікай не заўважалася...\nАнглія парвала дыпламатычныя адносіны з Савецкай Расіяй...\nЗрабілі капітальны рамонт царквы на 1300 злотых. На рамонт бралася па тры злотыя з кожнага ўчастка.\nУ прыходзе з'явіліся баптысты, галоўны прапаведнік іх Мядзведскі. Баптысты з'явіліся ў 1926 годзе ў в. Чэхі і Шчукі, а таксама ў некаторых вёсках Вязынскага прыхода... Людзі спачатку цікавіліся баптыстамі і хадзілі глядзець на іх службы. А потым сталі абыякавымі і многім стала страшна глядзець на баптыстаў, калі іх пачынала трэсці. Баптысты кажуць, што гэта ў іх уваходзіць дух святы. Але, напэўна, уваходзіць не святы, а іншы дух, бо калі на святых апосталаў сыходзіў дух святы, іх не трэсла. Баптысты хваляцца, што ў час малітваў яны размаўляюць на незразумелай мове. Але тут проста шарлатанства, падман... Не прызнаюць баптысты крыж, ікон, таінства пастоў і многага іншага.\nЗіма доўгая. Вясна мокрая, лета таксама было мокрае і халоднае. Людзі амаль не купаліся. Ураджай быў дрэнны. Бульба амаль не ўрадзіла. Яравы хлеб людзі адсявалі па тры разы, і ўсё роўна жаць не было чаго. Сена таксама не вырасла. Смяротнасць у прыходзе была невялікая.\nЭпідэмій асаблівых не было. Баптызм у прыходзе не развіваўся...\nРуская праваслаўная царква пад кіраўніцтвам намесніка патрыяршага мітрапаліта Сергія Ніжагародскага прызнала бальшавіцкую ўладу, з-за чаго ад яе аддзялілася эмігранцкая праваслаўная царква на чале з мітрапалітам Антоніем (Храпавіцкім), а таксама павялічыўся раскол у самой рускай царкве. Каля 106-ці праваслаўных епіскапаў сядзяць у турме на Салавецкіх астравах. Салавецкі манастыр ператвораны ў савецкі засценак (турму).\nУ Полышчы далі праваслаўнаму духавенству датацыю — святарам у памеры 40 злотых у месяц, а псаломшчыкам — 10.\nУ Вялікую пятніцу перад св. Вялікаднем невядома з якой прычыны згарэла ўся вёска Боркі. На Вялікдзень усе прыхаджане зносілі ў дом святара ахвяраванні пагарэльцам. Гэтыя ахвяраванні — хлеб, сала, яйкі і г. д. на чатырох вазах адвезлі, і на другі дзень святар раздаў пагарэльцам.\n20 ліпеня ўрачыста святкавалі ў прыходзе 100-годдзе прыхадскога храма. Было 7 святароў, 2 дзякі і мноства людзей, якія маліліся. Да юбілею храм аднавілі, купілі новую парчовую рызу святару за 300 злотых.\nЗіма была страшэнна халодная, мароз даходзіў да 40 градусаў. Людзі забіралі жывёлу ў хаты, а ў многіх гаспадароў змерзлі авечкі і каровы. Бульба вымерзла ў ямах, бо зямля прамерзла на глыбіню двух аршынаў...\n25 кастрычніка ў Ілію прыехаў уніяцкі святар Міхаіл Сулкоўскі, былы святар праваслаўнай Пінскай епархіі. Яму каталікі далі стары касцёл (былая Свята-Іосіфаўская царква), усе пабудовы былога Свята-Іосіфаўскага прычта. Першую абедню ён адслужыў 27 кастрычніка. Нягледзячы на таннасць і зусім бясплатнае абслугоўванне, уніят поспеху не меў. У унію праваслаўныя не пайшлі. Адзін толькі былы семінарыст Мікола Гурновіч, сын былога фельчара, пайшоў у ўнію і паступіў у Люблінскі езуіцкі інстытут.\nСмяротнасць была невялікая. Сектанства ў прыходзе таксама не развівалася. Прыхаджан было 3280 душ... Пуд хлеба восенню каштаваў 3—4 злотых, пуд бульбы — 1 злот.\nДзякуючы парадам і настойлівасці настаўніцы (Эміліі Кунавіч), Ганна (Сухая), не закончыўшы Ільянскую школу, паехала вучыцца ў Вілейскую гімназію, яе туды прынялі пасля здачы ўступных экзаменаў адразу ў пятую класу ў 1929 годзе.\nГл. У.С. Кажамяка. Не пакідаюць нас белыя лебедзі. Мінск, Выд. І.П. Логвінаў 2011\nЗіма была ўмераная, лёгкая. Вясна ранняя, сухая.\nУвесь май амаль не было дажджу. Травы не раслі.\nУнія не мае поспеху. 3 уніятамі варагуюць і каталікі. У маі 1930 г. пабудаваны ў м. Іліі на базарнай плошчы помнік паўстанцам 1863 г., забітым каля вёскі Уладыкі. 23 чэрвеня гэты помнік асвяціў епіскап каталіцкі Бандурскі ў прысутнасці самога п. прэзідэнта Польскай рэспублікі Ігнація Масціцкага, які аб'язджаў у гэтым годзе Віленшчыну.\nПалова лета была сухая, а другая — дажджлівая, і восень таксама. Ураджай быў вельмі добры, але трава малая. 3 прычын добрага ўраджаю, а галоўнае таму, што Савецкая рэспубліка ва ўсе краіны дала ўсялякія тавары за бясцэнак, цэны страшэнна знізіліся на сельскагаспадарчыя прадукты. Так, пуд хлеба з 5 злотых дайшоў да двух. Заробкі таксама спыніліся, і грошы сталі вельмі дарагія.У людзей няма грошай...\nПрыхаджан у прыходзе 3200 душ. Школ польскіх -7: Ілія — 7 класаў, Малевічі - 2 класы, Любча - 1 клас, Залессе— 1 клас, Паграбішча — 1 клас, Казлы -1 клас,. Шыпкі — 2 класы. Закон Божы выкладае прыхадскі святар на мацярынскай мове, г. зн. на беларускай. За кожны ўрок ён атрымлівае 1 злот 50 грошай, а ўсяго за месяц з усіх школ 168 злотых. Прыбытак ад прыхода ў сувязі з безграшоўем скараціўся амаль напалову.\nАльбен Марцінавіч Шыверноўскі. Вучыўся ў Ільянскай школе з 1930 года. У 1940 годзе скончыў нашу школу.\nУ 80 – я гады быў начальнікам фінансавай службы войска польскага, палкоўнік. Памёр ад рака лёгкіх. Жонка і дзеці пражываюць у Варшаве. Бацька Марцін Шыверноўскі, член канспіратыўнай групы SZP у Ільі. Расстраляны ў Вілейцы (Малюнах) гестапо.\nЗ матэрыялаў музея “Ільянскія далягляды”\nУ 1930 г. на сродкі нашчадка мясцовага паўстанца – пана Мечыслава Багдановіча з Абадоўцаў на плошчы мястэчка Ілья быў узведзены велічны дваццаціметровы (па іншых звестках 14,5 м) помнік-капліца “У гонар палеглых за вольнасць. 1863”.\nНа яго ўрачыстым адкрыцці прысутнічаў прэзідэнт Польшчы І. Масціцкі.\nІгнацій Масціцкі (справа) на абедзе ў памесці Тукалаў\nФота з архіва Вілейскага краязнаўчага музея\n… у пана Багдановіча ў Абадоўцах на яго сродкі існаваў сірочы дзіцячы дом.\nНа Беларусі баяны вырабляла Маладзечненская фабрыка музычных інструментаў. Яна была створана пры непасрэдным удзеле жыхароў вёскі Суднікі. А да ўзнікнення гэтай фабрыкі баяны рабіў уручную ў Судніках славуты майстар Мікалай Суднік у 1930 гадах. На вяселлях і вячорках ад Радашковіч да Ашмян, ад Маладзечна да Докшыц яшчэ ў 50-х гадах можна было сустрэць гэтыя незвычайныя сляпуча-белыя з пералівамі высокія (каля 50 см) і вузкія інструменты з квадратнымі кнопкамі. На прыгожа выпілаванай з алюмінію рашотцы схаваны ў арнаменце надпіс “Суднік”.\nМайстар баянаў Мікалай Суднік праславіў сябе і сваю вёску.\nМікалай Суднік нарадзіўся ў 1901 годзе. Меў 4 класы адукацыі. Самастойна навучыўся граць на баяне і майстраваць іх і гармонікі. Ён меў шмат заказаў на інструменты, пагэтаму трымаў вучняў, якіх вучыў рабіць баяны і іграць на іх. Дапамагаў яму яго родны брат Іван. Аднойчы на чарговым спаборніцтве музыкантаў у Будславе Іван на сваім самаробным баяне заняў першае месца.\nПаводле перапісу 1931 г., Вілейскі павет плошчай 3421 км2 складаўся з адной гарадской і 12 вясковых гмін: Будслаўскай, Вішнеўскай, Войстамскай, Вязынскай, Даўгінаўскай, Жодзінскай, Ільянскай, Каловіцкай, Касцяневіцкай, Крывіцкай, Куранецкай і Хаценчыцкай, у якіх пражывалі ўжо 131 070 чалавек. 3 іх беларускую мову як родную назвалі 64 337 чалавек, а польскую — 59 474.\nЗначная частка насельніцтва жыла ў вёсцы і была занята ў сельскай гаспадарцы. Вілейка налічвала 876 дамоў і 5533 жыхары. У самым буйным сельскім населеным пункце мястэчку Даўгінава — было 580 дамоў і 3346 жыхароў. Самая вялікая па плошчы (амаль 500 км2) была Куранецкая гміна, а па колькасці насельніцтва Даўгінаўская (больш за 16 тыс. чалавек). Прамысловасці ў павеце амаль ніякай не было. Выключэнне складалі кардонная фабрыка «Раёўка» (134 рабочыя), вінаробны завод у Хаценчыцах (12 рабочых), 2 гарбарныя заводы (па 3 — 5 чалавек), З смалакурні, 4 лесанілкі, некалькі вадзяных млыноў; дзейнічала саматужная вытворчасць. Асноўная частка насельніцтва была занята ў аграрным сектары, пераважалі асабістыя гаспадаркі памешчыкаў, асаднікаў і іншых блізкіх да ўлад землекарыстальнікаў, якім належала палова пасяўной плошчы павета. 33 панскія маёнткі валодалі 32 тыс. га зямлі, сярод іх найбольш буйнымі былі любанскі маёнтак Крукава і вязынскі Гарадынскага (каля 9 тыс. га зямлі кожны). Па 6 тыс. га мелі Скірмунт з Тэклінаноля, Галавач з Гануты і Багдановіч з Абадоўцаў. 80 асаднікаў валодалі 2350 га, у распараджэнні 890 фальварковых гаспадарак было больш за 11 тыс. га, а 8 тыс. беднякоў мелі каля 15 тыс. га. Ураджайнасць сельскагаспадарчых культур заставалася на вельмі нізкім узроўні, не дасягаючы і 10 ц збожжа з гектара.\nКамендант пастарунка з Ільі ў той час дакладваў: «...асноўны занятак насельніцтва - земляробства. На тэрыторыі пастарунка 2376 гаснадарак, з іх на 2 — 5 га мае 638, а менш за 2 га - 722. Жывецца ім вельмі дрэнна. Адзіная магчымасць зарабіць у зімні дзень пры распрацоўцы і вывазцы лесу. Большасць сялян працуюць у Абадоўскага пана і пры падвозцы лесу на фабрыку «Раёўка». Беспрацоўя няма, але ў вёсках назіраецца перанасычанасць, і вялікія сем'і не могуць сябе пракарміць, а пастаянны занятак знайсці цяжка».\nУ 1931 г. - мястэчка, цэнтр гміны Вялейскага павета Віленскага ваяводства, 1333 жыхароў, 236 дамоў; Ільская кало\nнія (пасёлак) — 162 жыхароў, 30 дамоў.\nЗіма халодная, снежная. Усе сельгаспрадукты танныя, мануфактура дарагая. Пуд хлеба каштуе 1 злот 50 грошай, бульбы — 50 грошай, пуд адкормленых свіней з 7 злотых дайшоў да 5-ці і танней. Людзям заробку няма. 27 студзеня з Іліі паехаў уніят Сулкоўскі. Не ўдалося прывабіць праваслаўных у ўнію.\nПастановай Віленскага духоўнага кансістарыята ад 26 снежня 1930 года Ільскі Свята-Іосіфаўскі прыход далучаны да Ільскага Свята-Іллінскага і створаны адзін двухклірны прыход. Лета было спякотнае. Ураджай сярэдні. Наступіў поўны фінансавы крызіс.\nЗаробкаў няма, а ўсе сельскагаспадарчыя прадукты танныя. Карова, якая год таму каштавала 200 злотых, прадаецца за 50—60. Свінні, адкормленыя вясной, прадаюцца за 15—20 злотых...\n5 снежня гэтага года бальшавікі ў Маскве ўзарвалі дынамітам храм Хрыста Выратавальніка, а ўсяго за гэты год закрыта 600 храмаў, і 1500 свяшчэннікаў саслалі на Салаўкі. Жыццё ў савецкім раі стала невыноснае, і адтуль бягуць прыгранічныя гаспадары, якія не жадаюць быць у калгасе.\nУнія страціла цікавасць. Сектанты баптысты з'явіліся ў в. Залессе... Смяротнасць за 1931 год была невялікая.\nПаведамленне каменданту павятовай паліцыі даслаў 18 лютага 1932 г. камендант Вязынскага пастарунка. Асабліва ён падкрэсліваў беднасць жыхароў в. Рыбчанка, якія ўжо ў гэты час купляюць корм для жывёлы і хлеб, а заробку няма і няма сродкаў на куплю прадуктаў. У прыватнасці, гаварылася: «28 чэрвеня прадстаўнікі вёсак Заельнікі і Шчокаўшчызна Хаценчыцкай гміны падалі ў паштова-тэлеграфную ўстанову ў мястэчку Ілья тэлеграму да паслоў Беларускага клуба ў справе злоўжыванпя мясцовай улады над беларускім насельніцтвам пры рамонцс грунтавых дарог. Аднак паштовы служачы адмовіўся прыняць тэлеграму на беларускай мове, тлумачачы, што тэлеграмы ён можа прымаць толькі на польскай мове або нават на французскай ці нямецкай, якіх, натуральна, беларускае насельніцтва не ведае». Назаўтра тыя ж паслы звярнуліся з новай інтэрпеляцыяй ужо да міністра ўнутраных спраў у сувязі з прымусам сялян вёсак Жукавічы, Заельнікі, Рабцы, Дварэц, Пляшчаны, Лоўцавічы і інш. той жа Хаценчыцкай гміны працаваць на «новай паншчыне» — на рамонце дарог на землях абшарніка Чахоніча і інш., дзе тварылася многа крыўды і несправядлівасці. I так адбывалася паўсюдна.\nБольшасць насельніцтва з-за сваёй беднасці аддавала перавагу каню, ровару (веласіпеду), які тады быў яшчэ раскошай.\nУ Асцюковічах знаходзіўся панскі маёнтак Тукалаў. Фларыян Каляда, бацька Янкі, сябраваў з апошнім асцюковіцкім панам Янушам, які заўчасна памёр у 1932 годзе пасля пажару ў маёнтку, бо не змог чалавек перанесці мацнейшы стрэс.\nСам Янка (Іван Флар’янавіч Каляда), будучы ўжо юнаком, сябраваў тады са старэйшым панскім сынам Янушам, яны былі ці не аднагодкі. Другія панскія дзеці, дачка Магдалена і сын Канстанцін меліся яшчэ малымі. Януш і Янка разам з другімі асцюкоўскімі падлеткамі ездзілі вярхом на панскіх канях, нібы сапраўдныя кавалерысты – так яны бавілі вольны час. Камандаваў такой конніцай, вядама ж, панскі сын Януш. Ён быў кампанейскім хлопцам і з сялянскімі дзецьмі ў яго былі сяброўскія адносіны. І вельмі хацелася яму ўжо тады быць кавалерыстам і абавязкова, каб вайсковым камандзірам. І ён ім стаў пазней, ужо пасля вайны.\nАпошнія восцікавіцкія паны Януш Тукала і Зося Кельчэўская, браныя шлюбам у касцёле Святых Апосталаў Піліпа і Якуба ў Вільні, былі вельмі прыстойнымі людзьмі. Януш раптоўна памёр у 1932 годзе пасля таго, як нехта падпаліў стадолу (гумно), дзе знаходзілася шмат назапашаных кармоў для жывёлы. Прыйшлося тады ўсю жывёліну раздаць мясцовым панам на часовае ўтрыманне.\nМагілка Януша Тукалы зараз знаходзіцца на каталіцкіх вясковых могілках у Іллі. Дзе пахавана Зося (Соф’я) Тукала – невядома.\nМалодшы іх сын Канстанцін, 1929 года нараджэння зараз жыве ў Познані. Дачка Тукалаў Магдалена і старэйшы сын Ясь памерлі і пахаваны ў Польшчы.\nУ.С. Кажамяка. “Калі ідзе дождж”. Не пакідаюць нас белыя лебедзі. Мінск, Выд. І.П. Логвінаў 2011\nВёска Лёпаўшчына ніколі не была вялікай. Здаецца, там ніколі не было пажараў, як помняць цяперашнія жыхары вёскі. Людзі тут займаліся сваёй гаспадаркай, але працавалі і на пана, дапамагалі яму па яго просьбе звазіць збажыну з поля, малаціць і іншыя работы рабілі, за што пан плаціў і сам дапамагаў сялянам усім, чым мог: даваў насенне, жывёлу, коней, выпас. І пан і сяляне жылі мірна. Толькі ў 1932 годзе восенню, калі ўсю панскую збажыну звезлі ў ток, нехта падпаліў яго, і ўсё згарэла. Ад гэтага пан Тукала так перажываў, што ў хуткім часе памёр.\nУ той час жыў і працаваў у Вілейцы прыватным каморнікам Андрэй Сухі, стрыечны брат вядомага савецкага авіяканструктара Паўла Восіпавіча Сухога. Бацька апошняга, родам з Вязыні, пасля заканчэння Маладзечанскай настаўніцкай семінарыі быў накіраваны на працу ў Глыбокае, дзе і нарадзіўся наш славуты зямляк. Сам Андрэй Мікалаевіч закончыў Горы-Горацкае агранамічна-каморніцкае вучылішча, сябраваў там з будучым класікам беларускай літарагуры Максімам Гарэцкім і яго братам Гаўрылам Гарэцкім, будучым вядомым вучоным, пасылаў у беларускую газету “Наша ніва” пад псеўданімам Мікола Мокры сваю карэспандэнцыю. “Памяць” Вілейскі раён БЕЛТА 2003


Гульня Прынцэс прыгажосці Punk. Гуляць онлайн бясплатна\nВинкс Винкс і Браткі Винкс биливикс Винкс броділкі Винкс клуб Винкс одевалки Винкс сезон 5 Винкс энчантикс Гульні Winx Прынцэсы Феі винкс Барбі одевалки Винкс Гонкі для дзяўчынак Гонкі для хлопчыкаў Дзіцячыя гонкі\nГульня Прынцэс прыгажосці Punk анлайн\nПрынцэс прыгажосці Punk\nАпісанне гульні: Тры прыгожыя панк прынцэсы адпраўляюцца сёння на модную вечарыну ў клуб. Там ўсе дзяўчаты і хлопцы павінны быць прыгожымі і моднымі. Дзяўчатам таксама пара задумацца пра тое, а што ж яны апрануць туды. Можа быць вы хочаце ім дапамагчы? Тады хутчэй адкрывайце шафкі ўсіх траіх і пачынайце прымерку. Апраніце кожную прыбрана і прыгожа.\nФлора з Winx Сукенка Блюм ўверх Касмічныя прыгоды Miriah Winx Вентылятар нумар Уваход У горад: Прыбыццё Злыдня Little Winx in Beach Bloom Loves Football Стэла твары Makeover Winx Club Winx Club Memory Challenge Stella твары макіяж Росквіт стылю Проста Блюм Jigsaw Cute Butterfly Fairy Роксі Блюм Стэла Bratz Kissing 3\nТры прыгожыя панк прынцэсы адпраўляюцца сёння на модную вечарыну ў клуб. Там ўсе дзяўчаты і хлопцы павінны быць прыгожымі і моднымі.\n© playgame24.com - бясплатная онлайн гульня Прынцэс прыгажосці Punk ().\nЗгуляйце ў онлайн флэш гульню Прынцэс прыгажосці Punk бясплатна. Не забудзьцеся ацаніць гульню Прынцэс прыгажосці Punk і падзяліцца гэтай гульнёй са сваімі лепшымі сябрамі.


«Кінапрэм'ера тыдня»: Жахі-сенсацыя «Праклён манашкі»\nВідзьмо-невідзьмо «Кінапрэм’ера тыдня»: Жахі-сенсацыя «Праклён манашкі»\n<iframe src="https://www.tvp.pl/sess/tvplayer.php?object_id=39075558&autoplay=false" width="640" height="360" frameborder="0" scrolling="no" marginwidth="0" marginheight="0" name="bel_tvp" allowfullscreen></iframe>\nВядоўца Сяргей Філімонаў: Да свята Halloween яшчэ далёка. Але сенсацыйны фільм жахаў з назваю «Праклён манашкі» ужо трыумфальна дэманструецца ў кінатэатрах Злучаных Штатаў. Ніхто асабліва не чакаў, што за першы тыдзень пракату ён збярэ касу ў некалькі бюджэтаў. Але ў гэтым выпадку – звышнатуральнае прывабіла ўвагу наведнікаў кінатэатраў. Зараз паспрабуем разабрацца, што ж там такое адбываецца. Падрабязней – у сюжэце.\nТэгі: Відзьмо-невідзьмо, Дэміан Бішыр, кино, премьера, Сяргей Філімонаў


6 цікавых фактаў пра астэапарозе хваробы - Здароўе і прыгажосць\nГалоўная » Хваробы » 6 цікавых фактаў пра астэапарозе хваробы\nАдна з праблем астэапарозу хваробы з'яўляецца адсутнасць відавочных сімптомаў да таго часу, пакуль не дасягне прасунутай стадыі ў сваім развіцці і не зьяўляецца першы пералом.\nЗахворванне астэапароз ўяўляе сабой захворванне костак , выкліканае адсутнасцю або дэфіцытам кальцыя, вітаміна D або з - за генетычных фактараў. З'яўляецца , калі часткі костак бачылі насіць іх ўнутраную мікраструктуру, зніжаючы шчыльнасць і трываласць. Прачытайце наступныя радкі і даведацца больш аб астэапарозе хваробы.\nПры астэапарозе здараецца рызыка пераломаў костак павялічваецца. З'яўляецца запаленне і боль.\nХоць астэапароз хваробы часта сустракаецца ў пажылых людзей , у некаторых пацыентах з'явілася раней з - за траўмы або шкодных звычкі пашкоджвальных костак.\nАдным з найбольш трывожных фактаў з'яўляецца тое, што многія людзі не разумеюць, наколькі сур'ёзна можа быць хваробай, а таксама адсутнасць відавочных сімптомаў нават не падазрае, яго існавання.\nТаму важна ведаць , як развіць астэапароз захворвання. Калі вы думаеце, што вы схільныя рызыцы фактараў захворвання вы павінны пракансультавацца з лекарам.\n1. Фактары рызыкі\nЗнос косткі адбываецца часцей за ўсё з - за недахопу або дрэнны абсорбцыі кальцыя і вітаміна D, асабліва ў пажылых людзей.\nНедахоп гэтых пажыўных рэчываў зніжэнне шчыльнасці касцяной тканіны, а таксама можа прывесці да ўзнікнення расколін і незваротных пашкоджанняў , такіх як розныя траўмы і хваробы.\nГэта ўмова можа адбыцца з-за наяўнасці генетычных фактараў, хоць гэта часта звязана з гарманальных змен , якія адбываюцца з узростам.\nПразмернае ўжыванне алкаголю і тытуню , таксама ўплывае на развіццё астэапарозу хваробы.\nЗніжэнне ўзроўню эстрогена падчас і пасля менопаузы з'яўляецца яшчэ адным важным фактарам.\nЛюдзі, якія пакутуюць ад анарэксіі або буліміі, больш схільныя да хвароб.\nЧытайце таксама: Саветы для шчаслівага і здаровага постменопаузы\nНа жаль, гэта захворванне з'яўляецца так званым «маўклівым ворагам» - яна развіваецца без відавочных сімптомаў, пакуль яны не стануць сур'ёзнай праблемай.\nНярэдка захворванне выяўляецца пасля таго, як пацыент атрымаў пералом , ня ведаючы , што пакутуюць ад гэтага каварнага захворвання.\nПераломы могуць адбывацца без якіх-небудзь бачных пашкоджанняў або траўмаў.\nМожна разгледзець пытанне аб развіцці астэапарозу хваробы , калі ваша зніжэнне росту на 5-7 см.\nНекаторыя людзі там называюць. «Удава кулачка, характарызуецца удзельным скрыўленнем хрыбетніка.\n3. Адкрыццё астэапарозу хваробы\nВыяўленне хваробы робяць медыцынскія даследаванні - вымярэнне шчыльнасці касцяной тканіны .\nДаследаванне не зойме шмат часу праводзіць з дапамогай прылады з нізкім рэнтгенаўскім апрамяненнем і не выклікае болю.\nАгляд пазваночніка і сцёгнаў можа быць ніякіх расколін.\nРэнтген іншых костак, як правіла, не даюць у якасці дакладнай інфармацыі аб наяўнасці захворвання.\nІ хоць многія фактары прыводзяць да ўзнікнення гэтага захворвання, падтрыманне здаровага ладу жыцця дазволіць знізіць рызыку развіцця.\nВажна , што вы пераканайцеся , што вы прымаеце гэта неабходна для вашага цела кальцыя і вітаміна D ўключаюць у свой рацыён прадукты , багатыя гэтымі элементамі.\nНацыянальны фонд астэапарозу (Ноў) рэкамендуе прымаць 1000 мг кальцыя ў дзень для дарослых і 1200 мг у дзень для жанчын старэй 50 гадоў і мужчын старэйшых за 70 гадоў.\nВы павінны абмежаваць спажыванне салёных і тоўстых прадуктаў , так як яны перашкаджаюць засваенню кальцыя .\nВажна, каб павялічыць спажыванне магнію, дапамагае падтрымліваць шчыльнасць касцяной тканіны.\nШтодзённая фізічная актыўнасць вельмі карысная , паколькі ён умацоўвае косці і паляпшае каардынацыю і баланс.\nАбавязкова прачытайце і: 12 сімптомаў дэфіцыту вітаміна D\n5. Прэпараты прызначаюць для лячэння астэапарозу\nВыкарыстоўваюцца ў цяперашні час прэпараты зніжаюць шчыльнасць касцяной тканіны, што можа дапамагчы пазбегнуць сур'ёзных праблем, такіх як пераломы.\nЯны ўключаюць у сябе бисфосфонаты, прадухіляючы страту шчыльнасці касцяной тканіны, адключыўшы дзеянне клетак , вядомых як остеокласты ўдзельнічаць у касцяной тканіны.\nДадаткі з вітамінам D і кальцыем з'яўляюцца надзвычай карыснымі , і рэкамендуюцца, асабліва ў выпадку засмучэнні страўніка.\nЛячэнне з эстрогеном для прафілактыкі і барацьбы з хваробай у перыяд менапаўзы ў жанчын.\n6. Пабочныя эфекты тэрапіі\nХоць прэпараты , якія выкарыстоўваюцца для лячэння астэапарозу захворванняў з'яўляюцца эфектыўнымі, важна ведаць , што ў шматлікіх выпадках працяглага прымяненне можа прывесці да ўзнікнення пабочных эфектаў.\nПасля таго, як найбольш распаўсюджанымі з'яўляюцца:\nАрытмія і пачашчанае сэрцабіцце\nЗ іншага боку, хоць вышэйзгаданыя прэпараты могуць эфектыўна лячыць астэапароз, мы павінны падкрэсліць , што ў іх ёсць «тэрмін» , які не можа быць прыняты. Гэта азначае, што пасля трох гадоў прыёму варта прааналізаваць тое, што дапамагло і тое, што пабочныя эфекты прывялі.\nУ некаторых выпадках гэта важна спыніць прымаць наркотыкі ў працягу некаторага часу, так як гэта небяспечна для арганізма.\nЛепшы спосаб барацьбы з астэапарозу хваробы з'яўляецца прафілактыка і ўсведамленне хваробы. Так што, калі вы схільныя фактараў рызыкі, вы павінны наведаць лекара перыядычна вырабіць вымярэнне шчыльнасці касцяной тканіны.\nДыета для прадухілення ўзнікнення астэапарозу\nХочаце даведацца больш аб тым, як прадухіліць астэапароз? Тады гэты артыкул для вас. Больш падрабязна на гэтую тэму. Чытаць далей »


Сачыненне на тэму Троекуров старадаўні рускі барын\nАвантурна-прыгодніцкі раман А. С. Пушкіна «Дубровский9raquo; — адно з лепшых яго твораў. У ім Пушкін разважае над найбольш вострымі праблемамі свайго часу, малюе яркія характары, цікавыя лёсу.\nВобраз Кірылы Пятровіча Троекурова адзін з самых цікавых у рамане. Гэта вельмі каларытны вобраз.\nКірыла Пятровіч — старадаўні рускі барын, адстаўны генерал-аншэфам, удавец, выхоўвае дачку. Ён вельмі багаты і ведаць, мае шматлікія сувязі. Суседзі і знаёмыя трымцяць пры адным толькі згадванні імя Троекурова, многія з боязі гатовыя дагаджаць найменшым прыхамацяў знакамітага пана. Кірыла Пятровіч падобныя знакі ўвагі успрымае як належнае, бо, на яго думку, іншага стаўленьня да яго асобы проста быць не можа. Троекуров паводзіць сябе напышліва нават з людзьмі самага высокага звання. Ён ніколі не дарылі нікога наведваю, затое да сябе патрабуе падвышанай увагі. Гэта самалюбны і пыхлівы чалавек, распешчаны і перакручаны.\nТроекуров, па сцвярджэнні аўтара, «выказваў усе заганы чалавека неадукаванага». Акрамя таго, ён «прывык даваць поўную волю ўсім парывам свайго палкага нораву і ўсім задума даволі абмежаванага розуму».\nКірыла Пятровіч ні ў чым не ведае адмовы, яму ўсё дазволена. Ён не адчувае меры ў ежы і два разы на тыдзень пакутуе ад абжорства. Акрамя гэтага, кожны вечар Троекуров бывае «навеселе9raquo ;. Кірыла Пятровіч дазваляе сабе завесці недвухсэнсоўныя адносіны з мамзель Мімі, а калі тая нараджае яму сына Сашу, ён таемна адсылае яе ў іншае маёнтак. Пры гэтым яшчэ «мноства босых дзетак, як дзве кроплі вады падобных на Кірылу Пятровіча», бегаюць па яго маёнтку, але ім не пашчасціла, як Сашы, быць прызнанымі багатым таткам.\nСа сваімі дваровымі пан вельмі строгі, але яны застаюцца яму адданыя, бо адчуваюць, што гаспадар іх мае ў акрузе вялікі аўтарытэт, і гэта ім самім надае вазе.\nІнакш, чым з іншымі, складваюцца адносіны Троекурова з Андрэем Гаўрылавіч Дуброўскi. Гэты бедны, але смелы і незалежны дваранін выклікае ў Троекурова сапраўдная павага. Аднак яно хутка змяняецца гневам, калі Дуброўскі дазваляе сабе занадта адчайна, на думку Кірылы. Пятровіча, адстойваць уласную гонар. Троекуров выбірае самы страшны спосаб помсты: ён мае намер пазбавіць суседа даху над галавой незаконным шляхам, зняважыць, раздушыць яго, прымусіць падпарадкоўвацца. «У тым-та і сіла, — сцвярджае Троекуров, — каб без усякага правы адабраць маёнтак». Кірыла Пятровіч падкупляе суд, не задумваючыся аб маральнай баку справы, а калі, трохі астыўшы, вырашаецца на прымірэнне, аказваецца занадта позна. Наравісты і ўладалюбівы пан у адзін момант разбурае жыццё не толькі свайго нядаўняга таварыша, але і яго сына. «Ад прыроды не быў ад карысьлівец, — кажа аўтар пра Троекурове, — жаданне помсты прыцягнула яго занадта далёка. »\nТроекуров, як і ўсе людзі яго круга, мае ўпадабаныя забавы. Толькі забавы Кірылы Пятровіча наўрад ці здадуцца разумнымі чалавеку разважнаму. Страшным і жорсткім выпрабаваннем становіцца для многіх гасцей Троекурова сустрэча з мядзведзем. Незвычайнае задавальненне адчувае пан, бачачы, як кідаецца з кута ў кут да смерці напалоханы чалавек, які апынуўся сам-насам са здаравенным мядзведзем. Ўсеагульнага абсмейванню здраджвае Кірыла Пятровіч таго, каму «посчастливится9raquo; апынуцца ў тайнай пакоі, і ён ніколькі не задумваецца, што не толькі падвяргае іншага чалавека смяротнай небяспекі, але і наносіць яму цяжкую душэўную траўму. Сапраўдным шокам становіцца для Кірылы Пятровіча мужнае паводзіны Дэ-Форж, які, не здрыгануўшыся, страляе ў жывёлу, бо па-іншаму свой гонар у дадзенай сітуацыі абараніць не можа. Толькі такія ўчынкі, смелыя і адчайныя, прымушаюць Троекурова ўбачыць у чалавеку чалавека.\nНе меней ярка раскрываецца характар Троекурова ць ўзаемаадносінах з дачкой. Нягледзячы на любоў да Машы, бацюшка Пятровіч у звароце з ёй гэтак жа наравістым, часам нават суровы і жорсткі, таму паміж бацькам і дачкой няма даверных адносін. Чытанне раманаў замяняе Машы жывыя зносіны з блізкім чалавекам. Просьбы і слёзы дачкі, прымушаюць ісці замуж за нялюбага, але багатага старога, не чапаюць Троекурова. Ён застаецца, цьвёрды ў сваім намеры і, уступіўшы ў змову з Верейская, стрымана аддае за яго Машу. Бо багацце — вышэйшая каштоўнасць для Кірылы Пятровіча, і шчасце адзінай дачкі ў параўнанні з гэтым — нішто.\nУ вобразе Троекурова А. С. Пушкін выкрывае многія заганы, уласцівыя вышэйшай саслоўя таго часу: душэўную чэрствасць, разумовую абмежаванасьць, разбэшчанага нораву, празмернае уладалюбства і свавольства.\nДзеянне рамана адбываецца ў 1820-я гады, але ствараецца ўражанне, што гэты твор актуальна і для нашага часу.\nСачыненне на тэму «Троекуров — старадаўні рускі пан»


Канвертаваць Іракскія Дзінары (IQD) і Папуа-Новая Гвінея Кіна (PGK) : Калькулятар абменнага курсу\nІрацкі дынар (IQD) і Папуа-Новая Гвінея Кіна (PGK) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Ірацкі дынар і Папуа-Новая Гвінея Кіна пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 27 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Ірацкі дынар. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Папуа-Новая Гвінея Кіна валюты па змаўчанні. Націсніце на Папуа-Новая Гвінея Кіна або Іракскія Дзінары канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nІрацкі дынар гэта валюта, у Ірак (IQ, IRQ). Папуа-Новая Гвінея Кіна гэта валюта, у Папуа-Новая Гвінея (PG, PNG). Сімвал PGK можа быць запісаная K. Папуа-Новая Гвінея Кіна дзеліцца на 100 toeas. Абменнага курсу Ірацкі дынар Апошняе абнаўленне 27 сакавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Папуа-Новая Гвінея Кіна Апошняе абнаўленне 27 сакавік 2020 ад Yahoo Finance. IQD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. PGK каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Пад Рэчыцай двое мужчын з мотаблокам пакінулі паміраць жанчыну на абочыне\nПаездка п'янай кампаніі на мотаблоку скончылася смерцю жанчыны, распачата крымінальная справа, паведамляе МУС.\nТрагедыя здарылася 1 чэрвеня пад Рэчыцай. П'яныя мужчыны і жанчына з вёскі Белае Балота вырашылі адправіцца на возера, але ісці пешшу не хацелі і адправіліся туды на мотаблоку. Па дарозе да вадаёма тэхніка неаднаразова перакульвалася. Людзі падалі на зямлю, атрымлівалі траўмы.\nПозна ўвечары нецвярозыя сабутэльнікі вярталіся дадому ўжо пешшу (у іх скончыўся бензін), каціўшы пры гэтым мотаблок. Калі апошні ўжо быў прыпаркаваны, аднавяскоўцы разышліся. Праз некалькі дзясяткаў метраў 49-гадовая жанчына, якая атрымала траўмы, пачала падаць. Сужыцель спрабаваў падняць яе, але ў выніку кінуў на абочыне. Каля пятай гадзіны раніцы мінак знайшоў цела і паведаміў у міліцыю.\nСупраць 36-гадовага сужыцеля і 42-гадовага знаёмага жанчыны завялі крымінальную справу па ч.3 арт.159 КК Беларусі (пакіданне ў небяспецы). Ім пагражае да 3 гадоў пазбаўлення волі са штрафам.


В.а. старшыні незалежнага Саюза палякаў стала Анжаліка Арэхва\n19.06.2010 / 14:27\nАнжаліка Борыс канчаткова сышла з пасады.\n19 чэрвеня ў Гродне прайшло паседжанне Рады незалежнага Саюза палякаў Беларусі. На ім вырашалася пытанне аб адстаўцы Анжалікі Борыс.\nАнжаліка Борыс — першая злева, Анжаліка Арэхва — другая справа.\nКіраўнічка СПБ заявіла аб сваім намеры сысці з пасады 12 чэрвеня. Яе рашэнне было нечаканым для сяброў арганізацыі. Актывісты спадзяваліся пераканаць Борыс змяніць рашэнне. Аднак -- не ўдалося. Адстаўка Борыс была прынятая Радай арганізацыі. 19 чэрвеня на паседжанні Рады СПБ яна не прысутнічала.\nВыбары выканаўцы абавязкаў старшыні праходзілі на альтэрнатыўнай аснове, аднак абсалютную большасць галасоў набрала Анжаліка Арэхва, якая дагэтуль адказвала ў СПБ за пытанні асветы.\n«Рашэнне прапанаваць сваю кандыдатуру было складаным для мяне. Для ўсіх нас змена кіраўніка арганізацыі была вялікай нечаканасцю. Аднак я была павінна прыняць рашэнне удзельнічаць у выбарах. Хачу зазначыць, што СПБ надалей застанецца культурніцкай грамадскай арганізацыяй. Ніякіх зменаў не адбудзецца. Мы будзем старацца атрымаць легальны статус у Беларусі», — адзначыла Анжаліка Арэхва ў размове з карэспандэнтам «НН».\nЗгодна са Статутам Саюза палякаў, А.Арэхва будзе займаць пасаду в.а. старшыні на працягу двух з паловай гадоў, да наступных выбараў кіраўніка арганізацыі.\nНа сходзе Рады таксама было прынятае рашэнне надаць Анжаліцы Борыс статус ганаровага сябра арганізацыі і звярнуца да ўладаў Польшчы з прапановай уганараваць яе за заслугі перад Саюзам палякаў Беларусі.


ГалоўнаяАб кампанііСацыяльная адказнасцьПринципы и стратегия\nКлючавыя прынцыпы вядзення сацыяльна адказнага бізнесу МТС накіраваныя на забеспячэнне ўстойлівага развіцця грамадства, росту яго дабрабыту і фарміраванне канкурэнтаздольнай эканомікі. Гэтыя прынцыпы былі сфармуляваны з улікам чаканняў зацікаўленых бакоў, носяць доўгатэрміновы характар і спрыяюць паслядоўнай рэалізацыі стратэгіі развіцця МТС.\nМТС, з'яўляючыся найбуйнейшым аператарам мабільнай сувязі ў Расіі і краінах СНД, галоўнай сваёй задачай бачыць даванне ўсім спажыўцам якасных, інавацыйных і даступных прадуктаў і паслуг сувязі.\nМы робім свой пасільны ўнёсак у справу стварэння аднолькавых для ўсіх магчымасцяў за кошт давання аднолькавага доступу да сучасных тэхналогій, інавацыйных прадуктаў і сэрвісаў, якія спрыяюць рэалізацыі патэнцыялу асобы. У рамках гэтага прыярытэту адным з ключавых напрамкаў дзеянняў МТС з'яўляецца фарміраванне роўных умоў і магчымасцяў для жыхароў аддаленых рэгіёнаў і буйных цэнтраў.\nМы лічым, што дасягнуць мэтаў у галіне паляпшэння якасці жыцця магчыма за кошт паўсюднага і шырокага ўкаранення інавацыйных тэхналогій, прадуктаў і сэрвісаў. Распаўсюджванне інавацый, іх выкарыстанне ў паўсядзённым жыцці спрыяюць фарміраванню інавацыйнага тыпу мыслення, што, у сваю чаргу, стымулюе развіццё грамадства, садзейнічае росту эканомікі, спрыяе інтэграцыі краіны ў сусветную супольнасць, а таксама фарміруе паспяховае грамадства будучыні.\nДзейнасць МТС, найбуйнейшага аператара сотавай сувязі ў Расіі і краінах СНД, нацэленая на развіццё высокатэхналагічнага сегмента эканомікі і рост інвестыцыйнай прывабнасці краіны.\nМТС падтрымлівае ініцыятывы дзяржавы, накіраваныя на павышэнне якасці жыцця, рост дабрабыту грамадства ў цэлым і ўсіх яго грамадзян паасобку, і аказвае дзяржаве садзейнічанне ў рэалізацыі гэтых ініцыятыў.\nМы разглядаем інвестыцыі ў развіццё сацыяльнай сферы, як доўгатэрміновыя інвестыцыі, якія не толькі спрыяюць развіццю грамадства, але і ствараюць аснову для ўстойлівага развіцця кампаніі.\nАдным з ключавых прынцыпаў МТС у галіне сацыяльнай палітыкі з'яўляецца нацэленасць на дасягальны і вымяраемы вынік. Для кампаніі гэта азначае правядзенне палітыкі асэнсаваных сацыяльных інвестыцый з прагназуемым вынікам, накіраваных на рашэнне найбольш вострых сацыяльных праблем у інтарэсах грамадства.\nНеабходнай умовай эфектыўнай рэалізацыі сацыяльнай палітыкі мы бачым пастаянны дыялог з прадстаўнікамі зацікаўленых бакоў. Кампанія МТС адкрытая для такога дыялогу і зацікаўленая ў ім. З'яўляючыся публічнай кампаніяй, мы інфармуем грамадскасць пра аспекты сваёй дзейнасці ў адпаведнасці з правіламі расійскага заканадаўства і міжнароднымі нормамі, прадугледжанымі для публічных кампаній.\nУ якасці асноўнага інструмента інфармавання грамадскасці пра сацыяльную дзейнасць МТС мы плануем увесці практыку штогадовых сацыяльных справаздач, якія будуць публікавацца ў адкрытым доступе на інфармацыйных рэсурсах кампаніі.\nСтратэгія МТС у галіне сацыяльнай адказнасці будуецца на аснове пастаяннага аналізу бягучых бізнес-працэсаў кампаніі, ступені іх адпаведнасці прынцыпам сацыяльна-адказнага бізнесу, планавання і рэалізацыі праектаў, якія выходзяць за рамкі вызначанага законам мінімуму і накіраваных на павышэнне пазітыўнага ўплыву бізнесу МТС на грамадства.\nУ мэтах павышэння эфектыўнасці сваёй сацыяльнай палітыкі, мы ўважліва вывучаем лепшыя расійскія і сусветныя практыкі ў галіне сацыяльнай адказнасці, адкрытыя да супрацоўніцтва з экспертнай і інвестыцыйнай супольнасцямі.


Абсурд года | Новы Час\nНайперш гэта тычыцца, канешне, помніка гарадавому. МУС усталявала за ім відэаназіранне і вызначае, якія дзеянні ля помніка караюцца, а якія — не. Спачатку міліцыя затрымала хлопца, які даў статуі аплявуху, і прымусіла яго выбачацца на камеру. Адказнасць за гэта ўзяў на сябе персанальна міністр Шуневіч. На пытанне журналіста (па-руску, бо беларуская не перадае смак адказу) «Зачем вы это сделали?», Шуневіч адказаў проста: «Затем».\nПотым быў затрыманы мужчына, які павязаў шалік на шыю гарадавога з мэтаю яго «сагрэць» і сфатаграфавацца. А дзяўчыны, якія хацелі «сагрэць» скульптуру пацалункамі, высветлілі, што нават цалаваць яе забаронена.\nУсё гэта ўзняло вэрхал кпінаў у грамадстве ды інтэрнэце. Але не толькі такім абсурдам вызначылася міліцыя.\nЗа «распаўсюд нацысцкай сімволікі» спрабуюць прыцягнуць да адказнасці Мікалая Дзядка. Пры тым, што Дзядок — анархіст, а значыць, антыфашыст. Усе яго кпіны з гэтай сімволікі чамусьці расцэньваліся як «прапаганда».\nЯшчэ адна аўтарка НЧ, Дзіяна Серадзюк, была прыцягнутая да адміністрацыйнай адказнасці «за ўдзел у несанкцыянаванай акцыі». Гэта быў акт салідарнасці з украінскімі маракамі ля расійскага пасольства, калі актывісты паставілі на парапет папяровыя карабельчыкі ў знак пратэсту супраць дзеянняў Расіі ў дачыненні да ўкраінскіх караблёў у Азоўскім моры. Дзіяна была там як журналістка, але атрымала штраф, нават нягледзячы на тое, што мела афіцыйнае рэдакцыйнае заданне на асвятленне гэтай акцыі і па выніках напісала артыкул.\nУвосень Віталь Рымашэўскі быў аштрафаваны за арганізацыю масавай акцыі ў Курапатах, арганізатарам якой ён не быў. У міліцэйскім пратаколе было напісана: «Выказваў публічна меркаванне ў дачыненні да рэстарана «Паедзем, паядзім».\nАле вішанькай на торце ўсё ж стаў працэс па справе Зміцера Галко, таксама былога супрацоўніка «Новага Часу». Згодна з паказаннямі міліцыянтаў, Галко быў адначасова затрыманы і на вуліцы Бурдзейнага ў Мінску, і ў кватэры на вуліцы Мележа. То бок, ён знаходзіўся ў двух месцах адначасова, што з’яўляецца фенаменальным адкрыццём у квантавай фізіцы.\nСтолькі абсурду за год не нарабіла ніводнае ведамства. І пакуль супрацоўнікі МУС РБ не падалі на «нобелеўку» па фізіцы, мы надаем ім «шнобелеўку» па піяры, працы з грамадскасцю і, як ні прыкра, па сумневу ў іх дзеяннях з пункту гледжання беларускага заканадаўства.\n30 снежня стала вядома аб прызначэнні новага начальніка ўпраўлення інфармацыі і грамадскіх сувязяў — прэс-сакратаром Міністэрства ўнутраных спраў Беларусі стала Вольга Чамаданава. Пагледзім, ці атрымаецца ў яе выратаваць імідж ведамства.


Чарговае ігнараванне грамадскай думкі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНа гэтым тыдні ў Беларусі горача абмяркоўваюцца дзве горадабудаўнічыя ініцыятывы: помнік памерламу сербскаму алігарху Срэтэну Карычу на вуліцы Стэфаніі Станюты ў Менску і пачатак прац па ўзвядзенні гіганцкага флагштока на плошчы Леніна ў Гомелі. У абодвух выпадках, на першы погляд, мала агульнага. Гаворка нібыта ідзе пра сімвалічныя знакі ў розных гарадах, якія фінансуюцца з розных крыніц (з прыватных сродкаў і дзяржбюджэту) і маюць розныя значэнні (ушанаванне памяці і культываванне патрыятызму). Аднак, калі ўважлівей прыглядзецца, абедзьве ініцыятывы усё-такі маюць падобныя рысы. Іх аб’ядноўвае поўнае ігнараванне грамадскай думкі, сумнеўны густ і ўмоўная прывязка да беларускага наратыву.\nСкульптура сербскаму дзялку Срэтэну Карычу, заснавальніку бізнес-імперыі Dana Holdings, да якой належаць шэраг будаўнічых праектаў у Менску, паўстаў з ініцыятывы ягонага брата Багалюба. Статуя чалавеку з разведзенымі ў бакі рукамі стаіць на закрытай тэрыторыі ў прыватным пасёлку на вуліцы, якая носіць імя знакамітай беларускай актрысы Стэфаніі Станюта. Прапускны рэжым на гэтай вуліцы настолькі сур’ёзны, што неяк нават сын і ўнучка зоркі Купалаўскага тэатра, не змаглі трапіць на вуліцу імя сваёй маці і бабулі. Ахова на КПП запатрабавала ў іх дакументы. З пункту гледжання заканадаўства ўсталяванне скульптуры на прыватнай тэрыторыі – справа асабістая, якая не патрабуе ўзгаднення ў органах улады. Аднак на практыцы часцяком выглядае інакш. У 2010 годзе мясцовыя ўлады Зэльвы не пасаромеліся дэмантаваць шыльду на прыватнай хаце, у якой жыла беларуская паэтэса Ларыса Геніюш. У 2013 годзе з ініцыятывы некалькіх беларускіх актывістаў у вёсцы Слабодка Астравецкага раёна, на ўласным падворку, быў усталяваны помны знак у выглядзе крыжа, стылізаванага пад меч, з надпісам вядомага пароля паўстанцаў 1863-1864 гг. “Каго любіш? Люблю Беларусь”. Адзін з ініцыятараў помніка, мытнік Алесь Юркойць, якога пазней абвінавацілі ў карупцыі і кінулі за краты, у лістах на волю сябрам піша, што помнік выклікаў шал у мясцовых сілавікоў. А скульптар Ігар Засімовіч у адным з інтэрв’ю гаворыць пра тое, што ўсталяванне помніка паўстанцам на прыватнай тэрыторыі было ці не адзінай магчымасцю, бо атрымаць дазвол на такі мемарыяльны знак у сучаснай Беларусі практычна немагчыма. Праз пару гадоў пасля ўсталявання крыжа ініцыятары сутыкнуліся з праблемай захавання мемарыяла праз складанасці ўзгаднення ў структурах улады. Нешта падказвае, што сербскія інвестары з Dana Holdings не асабліва пераймаліся пытаннем атрымання дазволу для ўсталявання статуі алігарху Срэтэну Карычу.\nА вось гомельская гісторыя з усталяваннем гіганцкага флагштока вышынёй у 60 м і паралельным упарадкаваннем тэрыторыі агульным коштам у 650 тысяч даляраў ЗША – гэта не проста аплявуха грамадству, але сапраўдны пір падчас чумы. У краіне, дзе чвэрць насельніцтва не можа сабе дазволіць тавары і паслугі для задавальнення асноўных патрэбаў, дзе адны з самых нізкіх заробкаў у Еўропе, дзе не вырашаюцца дзесяцігоддзямі сацыяльныя і інфраструктурныя праблемы, выдзяляецца круглая сума на аб’ект, які выклікае, мякка кажучы, здзіўленне. Тым больш, узвядзенне флагштока адбываецца з парушэннямі заканадаўства аб ахове гісторыка-культурнай спадчыны і без грамадскага абмеркавання. Няма сумневу, што флагшток, нягледзячы на пратэсты часткі неабыякавых грамадзянаў, будзе пабудаваны, бюджэтныя сродкі будуць засвоеныя, птушка ў радку патрыятычнае выхаванне будзе пастаўленая. Але аўтарытэт ад такога дзеяння ўлады наўрад ці заваююць, бо павага народу ад велічыні флагштока не залежыць.


Будзьма беларусамі! » Блог Усяслава Чарадзея. Пост №12. Пра заснаванне Вільні\n30.06.2011 | Будзьма ТУТ!\nНу які я жалезны? Звычайны ваўкалак, з плоці і крові, сваёй і ахвяраў. Проста на мне, чалавеча, тлумачу я мужчыну-крыкуну, кальчуга… І які я ваўчыца?.. Ты ж уважліва, без нерваў, прыглядзіся. Асабліва ў гэтым месцы.\nТут ужо чэлядзь з вешчунамі паганскімі падляцела: “О, Гедыміне! О, гэты вешчы сон! О, гэтая жалезная ваўчыца, што раве, як сто ваўкоў! О, працы падваліла, о, інвестыцый падваліла, о, сталіцу з бізнэс-цэнтрам будаваць тут будзем!\n— А як праектаваны горад, о, ваўчыца, назваць? — не адстаюць вешчуны.\n– О, Wilno-cіці, о, Вільня, цудоўнае імя для новай сталіцы, о, будзе пабудавана, о, працы паболела, о, новых працоўных месцаў падваліла! – заверашчалі вешчуны зноў.\nТэгі: Вільня, ваўкалак, Гедымін, жалезная ваўчыца, Усеслаў Чарадзей


Турыстычны маршрут “Брэст – горад Бібліі”: Карысная інфармацыя пра горад. Важныя падзеі з гісторыі. Раiм наведаць.: CLC Blagovest\nУ кожнага месца свая ўнікальная гісторыя. Брэст — не выключэнне. Ён стаіць на мяжы дарог і эпох. І так сталася, што адным з галоўных сімвалаў горада над Бугам з’яўляецца Біблія.\nГэтая брашура, з аднаго боку, даніна павагі людзям, якія адкрылі свайму народу Біблію. А з другога, спроба пабудаваць мост паміж пакаленнямі. Для гэтага запрашаем Вас адправіцца разам з намі ў падарожжа, у час якога мы даведаемся гісторыю Брэста ад часу выхаду Радзівілаўскай Бібліі да выдання Новага Запавету і Псальмаў Л. Дзекуць-Малея і А. Луцкевіча.\n205 x 144 x 3 mm\nМаршрут экскурсіі “Брэст – горад Бібліі”\nГалоўныя падзеі ў гісторыі Брэста\nРаім наведаць у Брэсце\nКарысная дадатковая інфармацыя\nСветлай памяці Алы Мяснянкінай (1958-2019)\n– намесніка дырэктара па навуковай працы\nБрэсцкай абласной бібліятэкі імя М.Горкага\nЗ 1000-ГОДДЗЕМ, БЕРАСЦЕЙЦЫ, СЯБРЫ І ГОСЦІ ГОРАДА!\nБрэст ад моманту свайго заснавання быў горадам на скрыжаванні культур і канфесій. Стагоддзямі тут мірна жылі праваслаўныя і каталікі, пратэстанты і юдэі, г.зн. людзі, для якіх Біблія з’яўляецца галоўнай кнігай, ці, вобразна кажучы, інструкцыяй па жыцці. Славутая Брэсцкая, або Радзівілаўская, Біблія была выдадзена ў Брэсце ў 1563 г. коштам канцлера ВКЛ і берасцейскага старасты Мікалая Радзівіла Чорнага. Першае выданне Бібліі на сучаснай беларускай мове таксама звязана з Брэстам, яго ажыццявіў брэсцкі перакладчык Лукаш Дзекуць-Малей разам з лідарам беларускага нацыянальнага руху Антонам Луцкевічам. Новы Запавет і Псальмы ў іх перакладзе выйшлі ў 1931 г. накладам 25 000 асобнікаў.\nГэтая брашура, з аднаго боку, даніна павагі людзям, якія адкрылі свайму народу Біблію. А з другога, спроба пабудаваць мост паміж пакаленнямі. Для гэтага запрашаем Вас адправіцца разам з намі ў падарожжа, у час якога мы даведаемся гісторыю Брэста ад часу выхаду Радзівілаўскай Бібліі да выдання Новага Запавету і Псальмаў Л. Дзекуць-Малея і А. Луцкевіча. Наш экскурсійны маршрут так і называецца “Брэст – горад Бібліі”\nБрэст — адзін з самых старажытных гарадоў Беларусі, першыя ўзгадкі пра яго адносяцца да 1019 г. Горад мае багатую і слаўную гісторыю і таму з’яўляецца адным з перспектыўных цэнтраў сучаснага беларускага турызму.\nНасельніцтва горада складае 350.000 чалавек. Варта адзначыць шматканфесійнасць Брэста. Традыцыйна ў горадзе служаць Богу і людзям праваслаўныя, каталікі, пратэстанты і юдэі. У Брэсце працуюць 2 універсітэты, 2 тэатры, абласная філармонія і абласная бібліятэка. Сёння ў горадзе прымаюць наведнікаў шэраг музеяў, сярод якіх ёсць унікальныя для Беларусі “Археалагічны музей “Бярэсце” ў складзе Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея, а таксама Музей авіяцыі і касманаўтыкі ў Тамашоўцы каля Брэста.\nМаршрут экскурсіі «Брэст – горад Бібліі» пачынаецца ад будынка Вялікай сінагогі і рухаецца ў бок помніка Тысячагоддзя Брэста, на якім змешчаны скульптурныя выявы гістарычных герояў берасцейскай мінуўшчыны, і заканчваецца каля памятнага знаку “Брэсцкая Біблія”, усталяванага ў 2017 г.


Сярод знаходак былі гадзіннікі, медальёны, кашалёк і памятные медалі. 20.06.2018, Sputnik Беларусь\n16:27 20.06.2018 (абноўлена: 16:35 20.06.2018)\n© Photo : Дзяржаўны мытны камітэт БеларусіМанеты часоў Рымскай імперыі\n© Photo : Дзяржаўны мытны камітэт Беларусі\nСярод знаходак былі гадзіннікі, медальёны, кашалёк і памятные медалі.\nМІНСК, 20 чэр — Sputnik. Манеты і банкноты часоў Рымскай імперыі і Візантыі знайшлі гродзенскія мытнікі, паведамілі ў прэс-службе Дзяржаўнага мытнага камітэта.\nГрамадзянін Арменіі ехаў на тэрыторыю ЕАЭС праз пункт пропуску "Бераставіца" з Іспаніі. У тайніку аўтамабіля былі знойзеныя амаль 3 тыс. адзінак манет і банкнот. Акрамя таго, сярод знаходак у "скарбе" — кішэнныя і наручныя гадзіннікі, медальёны, кашалёк і памятныя медалі.\nЭксперты Мытнай лабараторыі зрабілі выснову, што ўсе знойдзеныя рэчы прадстаўляюць культурную каштоўнасць. Найбольш каштоўнымі з'яўляюцца манеты і банкноты часоў Рымскай імперыі і Візантыі.\nУ адпаведнасці з рашэннем суда Кастрычніцкага раёна Гродна тавар канфіскавалі, а грамадзянін Арменіі атрымаў штраф у 50 базавых велічынь.


Все началось со старой фотографии | Лепель. Лепельский край. Районная газета\n14.11.2017 132 Лепельскi край Комментариев нет\nУсё пачалося са старога фотаздымка, які на ўрок гісторыі ў Слабадскую школу прынёс вучань Мікіта Белавусаў. На выхадных разам з бацькамі і малодшай сястрой Данай хлопец быў у Свядзіцы, дзе бабуля Галя пакінула пад лецішча сядзібу сваіх бацькоў — Івана і Ганны Шалкоўскіх. У старой хаце прадзедаў дзеці знайшлі не толькі той здымак, але і шмат іншых сямейных рэліквій, якія распавядаюць гісторыю іх роду.\nСтарая хата Шалкоўскіх стаіць на высокім пагорку, непадалёк ад рэчкі Свядзіца, якая і надала паселішчу назву. На пачатку стагоддзя сядзіба асірацела, незаўважна і назаўсёды адзін за адным сышлі ў лепшы свет яе гаспадары. Знадворку хата нічым не вылучаецца сярод іншых пакінутых сядзіб, але калі заходзіш усярэдзіну, узнікае ўражанне, што яе насельнікі толькі на хвілінку выйшлі па гаспадарчых патрэбах. Прасторны інтэр’ер залы, акуратна, нібыта толькі зранку, засланыя старыя металічныя ложкі за такой жа старой шафай. За шклянымі дзверцамі самаробнага серванта акуратна састаўлены посуд. Час нібыта спыніўся некалькі дзесяцігоддзяў таму. Адзінае, што стварае няўтульнасць і вяртае ў рэальнасць — даўно не палілі ў печы, ад якой цягне холадам. Ад холаду ў хаце ратуемся цёплай гарбатай.\nУвагу прыцягвае цэлая галерэя вялізных партрэтаў, якія звычайна ўпрыгожваюць кожную вясковую сядзібу. На здымках — родапачынальнікі двух сялянскіх галін, Шалкоўскіх і Кузьмічоў, якія спакон веку жылі ў Свядзіцы. Зусім мала вядома пра Максіма Шалкоўскага, бацька якога быў “палякам”. На іншым здымку — выява немаладога ўжо мужчыны з “чапаеўскімі” вусамі ў цывільным пінжаку з гальштукам. Гэта Барыс Кузьміч, партрэт зроблены з ваеннага фота, на якім Барыс у гімнасцёрцы.\nНарадзіўся Барыс Кузьміч на пачатку дваццатага стагоддзя. Быў рукастым чалавекам. Добра валодаў цяслярскай справай, рабіў мэблю. А неабходныя дэталі сам выточваў на такарным станку. Прайшоў праз дзве вайны — “фінскую” і Вялікую Айчынную, быў некалькі разоў паранены. Яго імя значыцца сярод загінулых у кнізе “Памяць”. Пасля цяжкага ранення Барыс цудам застаўся жывы, хоць і моцна скалечаны. Аднак калецтва не замінала весці гаспадарку. Ужо ў сталым узросце радавалі ў садзе сакавітыя яблыкі і грушы, а дзеці ды ўнукі частаваліся мёдам з вялікай пасекі.\nДачка Ганна выйшла замуж за аднавяскоўца Івана Шалкоўскага, які з маладосці быў добрым гарманістам. Хлопцу дастаткова было толькі раз пачуць мелодыю, каб потым папоўніць рэпертуар новай кампазіцыяй. Колькі вяселляў сыграў па навакольных вёсках Іван — і не падлічыць. Дачка Галіна сцвярджае, што набярэцца больш за паўтары сотні. Акрамя гэтага, удзельнічаў і ў мастацкай самадзейнасці, прадстаўляў раён на розных музычных конкурсах. Сярод іншых рэчаў захаваўся Іванаў гармонік.\nАсобны перыяд у жыцці Івана Шалкоўскага — служба на Чарнаморскім флоце, якая цягнулася пяць гадоў. Пра тое сведчаць шматлікія аматарскія фотаздымкі, па надпісах можна вызначыць, што службу Іван праходзіў у Севастопалі і Нікалаеве. На здымках бачна, што і на флоце Іван быў неразлучны з гармонікам. На гарышчы знайшлі пакрыты шматгадовым пылам скураны чамадан замежнай вытворчасці, з якім Іван прыйшоў на “дэмбель”. Па ўсяму бачна, што чамадан, зроблены з натуральнай скуры, па тым часе каштаваў немалых грошай.\nЗапрашалі Івана на звыштэрміновую ў вайсковую часць, што размяшчалася ў Бароўцы. Адмовіўся — не захацеў мяняць чорную марскую форму на зялёную. Заняўся добра знаёмай цяслярскай працай. Рубіць зрубы ў яго атрымлівалася не горш, чым граць на гармоніку. Ніводнае наваселле ў Свядзіцы ды іншых вёсках не абыходзілася без удзелу Івана Шалкоўскага. За гады працоўнай дзейнасці яму давялося шмат дзе працаваць, але асноўнай прафесіяй заставалася цяслярства.\nПраз некалькі гадоў пасля вяселля, сабраўшы ў ахапку малых дзяцей, пакінуў родную вёску. Паехалі маладыя Шалкоўскія ў бяскрайнія казахскія стэпы падымаць Цаліну. Аднак ужо праз колькі часу вярнуліся дадому. Пакрысе пачалі абжывацца, абзавяліся гаспадаркай. Павольна ішло сваёй чаргой сялянскае жыццё. Адзін за адным павыляталі з бацькоўскага гнязда дзеці.\nШамаціць каля сядзібы Шалкоўскіх лістотаю халодны кастрычніцкі вецер, зрывае апошні ўбор са старой бярозы. Гэтае дрэва таксама мае сваю гісторыю. Пасадзіў яго Іван Шалкоўскі-малодшы незадоўга да камандзіроўкі ў Афганістан. Строга загадаў малодшай сястры Галіне даглядаць дрэўца, каб не засохла. Дзяўчына тады хоць і здзівілася, але вялікага значэння братавым словам не надала. Толькі пазней з лістоў бацькі даведаліся, дзе знаходзіцца іх сын. У Афганістан на два гады Іван Шалкоўскі-малодшы быў накіраваны па лініі Міністэрства ўнутраных спраў міліцыянерам.\nУсё жыццё Шалкоўскія пражылі ў гэтай хаце, якая і стала аб’ектам нашага краязнаўчага даследавання. Галіна Белавусава ахвотна дзеліцца ўспамінамі пра сваіх родных. Галіна Іванаўна спадзяецца, што дзеці і ўнукі нададуць бацькоўскай сядзібе другое жыццё, і тая яшчэ доўга будзе саграваць сваім цяплом нашчадкаў.\nНа здымках: Мікіта і Дана Белавусавы з сябрамі ў хаце прадзедаў; Іван Шалкоўскі (у цэнтры) падчас службы (пачатак 50-х).\n← Лепелю был нужен новый большой супермаркет типа «Евроопта»\nС первого декабря все легковые автомобили должны использовать зимние покрышки →\nМиллионы с плюсом\n07.10.2011 Admin Комментариев нет\nВ прошлом году совместно с членами ДНД было задержано 60 лепельчан


Алесь Барскі | Либрусек\nГлавная » Авторы » Алесь Барскі\nПсевдоним автора Александр Барщевский\nАляксандр Барскі (сапр. ім. Аляксандр Баршчэўскі) нарадзіўся 2 лістапада 1930 году ў вёсцы Бандары на Беласточчыне. У 1955 годзе закончыў расейскую філялёгію ў Лодзінкім унівэрсытэце. У 1956 годзе – пасьля ўзьнікненьня Катэдры беларускай філялёгіі ў Варшаўскім унівэрсытэце – пачаў працаваць выкладчыкам беларускае літаратуры. У 1966 годзе абараніў кандыдацкую працу Jakub Kołas - dzieje twórczości 1906-1930, а ў 1986 – доктарскую дысэртацыю пад назовам Białoruska obrzędowość i folklor we wschodniej Białostocczyźnie. Пасьля апублікаваньня працы Творцы беларускага літаратурнага руху ў Польшчы 1958-1998 атрымаў званьне прафэсара. У 2004 годзе выйшла кніга Беларуская эміграцыйная пісьмовасьць. Зьяўляецца аўтарам звыш 100 навуковых публікацый.\n59. Выбраныя творы [be] 2265K, 416 с.


28-га ліпеня стала вядома, што зняты з пасады дырэктар Нясвіжскай друкарні імя Сымона Буднага Аляксандр Ладзята. На мінулым тыдні гэтае прадпрыемства надрукавала нумар баранавіцкай "Местной газеты Шаг" з матэрыяламі "Белорусской деловой газеты".\n28-га ліпеня стала вядома, што зняты з пасады дырэктар Нясвіжскай друкарні імя Сымона Буднага Аляксандр Ладзята. На мінулым тыдні гэтае прадпрыемства надрукавала нумар баранавіцкай "Местной газеты Шаг" з матэрыяламі "Белорусской деловой газеты".\nhttp://spring96.org/be/news/590 2003 2003-07-28T10:00:00+0300 2003-07-28T10:00:00+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nЯк паведамляе Прэс-служба ГА "Беларуская асацыяцыя журналістаў", 28 ліпеня, галоўнаму рэдактару баранавіцкага выдання Анатолю Вайцяхоўскаму патэлефанаваў сп. Ладзята, які паведаміў пра сваё звальненне і папрасіў прабачэння за тое, што не зможа выканаць дамовы паміж рэдакцыяй і друкарняй.\nДрукарня ў Нясвіжы была адзіным з амаль дзесятка прадпрыемстваў, якое пагадзілася на выпуск "Местной газеты Шаг" пасля таго, як выданне ўпершыню выйшла з матэрыяламі журналістаў "БДГ". Па звестках галоўнага рэдактара "Местной газеты Шаг" Анатоля Вайцяхоўскага, спачатку ў друкарні Гродзенскай і Брэсцкай абласцей, а цяпер і ў іншыя друкарні з Адміністрацыі прэзідэнта паступіла распараджэнне адмаўляцца ад супрацы з яго выданнем. Аналагічнае ўказанне тычыцца рэгіянальнага выдання з падобнай назвай - валкавыскай "Местной газеты".\nА. Вайцяхоўскі заяўляе пра парушэнне правоў рэдакцыі і бліжэйшым часам збіраецца звярнуцца ў рэгіянальны гаспадарчы суд, бо дамова з Нясвіжскай друкарняй была падпісаная на год. Ён кажа, што замова на выпуск 10 тысяч асобнікаў газеты была для друкарні добрым шанцам паправіць матэрыяльнае становішча, таму што яна працуе на старым абсталяванні і пастаянна сутыкаецца з фінансавымі цяжкасцямі.\nНагадаем: 17-га ліпеня на старонках "Местной газеты Шаг" упершыню выйшлі матэрыялы журналістаў прыпыненай "Белорусской деловой газеты". 18-га ліпеня дырэктар Слонімскай друкарні Анатоль Лагуцік скасаваў дамову на паліграфічныя паслугі, спаслаўшыся на тое, што "по техническим причинам, ввиду недостаточности полиграфических мощностей, типография не имеет возможности далее печатать газету". Па звестках сп. Вайцяхоўскага, папярэдне друкарню наведала дзяржаўная інспекцыя, па выніках візіту якой была звольненая кіраўнік службы маркетынга, а дырэктар прадпрыемства трапіў у лякарню з сардэчным прыступам. 25-га ліпеня паступіў у продаж чарговы нумар баранавіцкага выдання з матэрыяламі "БДГ", надрукаваны ў Нясвіжы.


Будзьма беларусамі! » Бульфэст-international\n(Мінск, вул. Прытыцкага, д. 62, ст. м. Кунцаўшчына)\nБульфэст-international – вялікі канцэрт.\nPUSTKI – абвешчаны крытыкамі адным з найбольш амбіцыёзных і арыгінальных гуртоў на польскім музычным рынку. Прадстаўлялі маладую музычную культуру Польшчы ў Амерыцы, удельнічаюць у шматлікіх фестывалях па ўсім свеце, пішуць для кіно і тэатра. Іх музыка ўзнікае па-за кан’юнктурай, з-за неабходнасці тварэння, верагодна таму канцэрты гурта па ўсім свеце публіка прымае з вялікім энтузіазмам.\nwww.pustki.pl, http://www.facebook.com, http://www.youtube.com/watch?v=_NsE9bmDEb4,\nKilFil – новы ўнікальны яскравы праект, што ўвабраў ў сябе беларускую шчырасць, украінскі драйв, маскоўскі размах і разуменне тэндэнцый. Музыкі ўпэўненыя ў сабе і разумеюць, чаго жадаюць: – «Мы робім шмат. Вядома, асноўным нашым полем дзейнасці ёсць і застанецца музыка, але мы жадаем закрануць розныя кірункі мастацтва, і ў масавым сэнсе прапанаваць публіцы альтэрнатыву «пластыкавай культуры», зрабіць штосьці папулярнае, сучаснае, з душой».\nhttp://www.kilﬁl.com, http://www.relax.by/kilﬁl_ili_ubiystvo_manekenov ,\nRelikt – добра вядомы і ўлюбёны гурт, першапраходцы і гонар беларускамоўнага post metal. У сваей музыцы выбітна спалучаюць progressive rock, post rock, art rock, alternative rock. Прагучыць лепшае, улюбёнае і новае!\n2MORROW2LATE – менскі гурт, які грае сапраўдны рок, “без сопляў ”, як кажуць самі музыкі.\nГенеральные партнёры фестывалю “Бульфэст-international» – кампанія “Бульбашъ», “Інстытут Польскі ў Мінску”, грамадская культурніцкая кампанія “Будзьма Беларусамі!”\nПачатак у 19:00 у клубе Рэ:Паблік – Мінск, вул. Прытыцкага, д. 62, ст. м. Кунцаўшчына\nУваходны квіток – 60тыс. руб першыя 100 квіткоў, 70 тыс.руб. наступныя.\nКвіткі на ticketpro.by і ў касе клуба Рэ:Паблік


ЗША: школьнікі патрабуюць абмежаваць гандаль зброяй | Настаўніцкая газета\n24.02.2018 26.02.2018 - 15:03Паралелі\nНавучэнцы амерыканскай школы імя Марджары Стоўнман Дуглас у Парклендзе, штат Фларыда, праходзілі падрыхтоўку на выпадак нападу з выкарыстаннем зброі. У школе праводзіліся спецыяльныя вучэнні, былі ўсталяваны сістэмы відэаназірання і вызначаны аварыйныя выхады. І ўсё ж такі 14 лютага, у Дзень Святога Валянціна, у выніку ўзброенага нападу на школу загінулі 17 чалавек.\nАдразу пасля трагедыі сярод навучэнцаў гэтай і іншых амерыканскіх школ узнік стыхійны рух, актывісты якога патрабуюць узмацніць законы аб гандлі агнястрэльнай зброяй. Дзякуючы сацыяльным сеткам, тысячы падлеткаў, многія з якіх пакуль не маюць права галасаваць, далучыліся да гэтага руху.\nІх патрабаванні да заканадаўцаў мала чым адрозніваюцца ад іншых, якія звычайна гучаць пасля масавых забойстваў у амерыканскіх школах. Аднак новы рух амаль адразу набыў сілу і сталасць, якія выгадна адрозніваюць яго ад папярэдніх пратэстаў.\n15-гадовы Алекс Уінд, які перажыў гэтую трагедыю, спадзяецца, што на гэты раз пратэсты школьнікаў будуць больш арганізаванымі і эфектыўнымі. Алекс і чатыры яго сябры распачалі кампанію пад назвай “Ніколі больш”. І зараз некалькі дзясяткаў падлеткаў вядуць нястомную работу, у тым ліку на амерыканскіх кабельных тэлеканалах, заяўляючы, што яны не здадуцца і будуць да канца патрабаваць забароны на гандаль зброяй.\n“Гэта поўнае вар’яцтва, калі 19-гадовы чалавек не мае права купляць спіртное ў краме, але можа з лёгкасцю набыць аўтаматычную вінтоўку АР-15, баявую зброю, — кажа Алекс. — Такая вінтоўка не патрэбна, абсурдна прадаваць яе як сродак самаабароны”.\nУдзельнікі руху абвясцілі пра намер правесці 24 сакавіка марш “За наша жыццё” ў супрацоўніцтве з іншымі арганізацыямі, якія выступаюць за ўвядзенне мер кантролю над гандлем зброяй.\nДзмітрый ВАРАБЕЙ: “Каб бацькі ганарыліся мной”


Купіць Prostamin у Віцебску\nКапсулы Prostamin у Віцебску\nProstamin набыць капсулы ў Віцебску\nЛячэнне прастатыту ў краіне Беларусь можа быць вельмі простым і хуткім з Prostamin. Для магчымага набыцця сродак, зайдзіце на афіцыйны сайт і запоўніце заяўку, пакажыце Ваш тэлефон і імя. Гэта лепшы спосаб набыць эфектыўны і хуткадзейны прэпарат ад прастатыту па зніжанай цэны Руб. . Менеджэр фірмы патэлефануе Вам і ўдакладніць з Вамі дэталі замовы, і аформіць дастаўку па адрасе. Пасля афармлення тавар будзе адпраўлены па пошце накладзеным плацяжом, аплата пасля атрымання пасылкі.\nяк купіць у Віцебску Prostamin\nProstamin па зніжцы атрымаць у Віцебску (Беларусь)\nАпошняе слова медыцыны ў лячэнні прастатыту – капсулы Prostamin, замовіць сёння за Руб. у Віцебску на афіцыйным сайце па зніжанай цане. Калі ласка, увядзіце ў форме замовы ваша імя і тэлефон, каб атрымаць прэпарат для лячэння запалення прадсталёвай залозы. Не забудзьцеся пазначыць ваша імя і тэлефон для зваротнай сувязі. На працягу 15 хвілін Вам патэлефануе менеджэр для пацверджання замовы, ён аформіць заказ і адпраўку прэпарата. Атрымаеце і аплаціце праз 2-14 дзён на пошце.\nЛячэнне прастатыту з капсуламі Prostamin у Беларусі (Віцебск), пазбаўцеся ад хваробы, вярніце сабе мужчынскую сілу і ўпэўненасць у ложку! Пакіньце заяўку праз форму замовы на сайце кампаніі вытворцы. Пераканайцеся ў тым, што вы запоўнілі поля з нумарам тэлефона і імем. Мы ў бліжэйшы час звяжамся з вамі, пракансультуем наконт средствоа і дапаможам аформіць заказ. Пасля атрымання пасылкі, Вы зможаце яе аплаціць пры атрыманні, захопіце з сабой пашпарт для пасведчання асобы, кошт за дастаўку залежыць ад адлегласці да горада.\nЛепшы прэпарат для лячэння прастатыту ў краінах Еўропы! Акцыя на Prostamin! Замоўце сёння і атрымаеце 50% зніжку.\nProstamin у Мінску Prostamin у Гродне\nProstamin у Брэсце Prostamin у Гомелі\nАбактеріальный прастатыт. Што такое абактеріальный прастатыт? Класіфікацыя. Прычыны ўзнікнення. Сімптомы / прыкметы. Асаблівасці плыні хваробы. Дыягностыка. Лячэнне.\nСімптомы прастатыту ў мужчын, і яго лячэнне\nПершыя прыкметы прастатыту ў мужчын, асабліва слаба выяўленыя, рэдка ўспрымаюцца ўсур'ёз. Мужчынам варта насцярожыцца, заўважыўшы першыя прыкметы прастатыту. Лекі павінен падбіраць лекар. Толькі ён падкажа, як лячыць прастатыт у мужчын і ў хатніх умовах.\nЗамовіць Prostamin у Віцебску па 50% акцыі


Каронавірус: гарвыканкам адказаў на патрабаваньне ўвесьці карантын у школах - Віцебская вясна\nФота ілюстратыўнае: typical.if.ua\nВіцебскі праваабаронца Леанід Сьвецік зьвярнуўся ў гарвыканкам з патрабаваньнем закрыць віцебскія школы на карантын яшчэ 12 сакавіка. У звароце падрабязна пералічыў захады, якія варта было б зрабіць уладам дзеля аховы здароўя і жыцьця віцяблян – аж да забароны выходзіць са свайго жыльля. Але, паводле гарвыканкаму, ніякія дадатковыя захады на сёньня непатрэбныя. Гэтак лічыць намесьнік старшыні Віцебскага гарвыканкаму Віктар Глушын.\n«У цяперашні час санітарна-супрацьэпідэмічныя і лячэбна-дыягнастычныя мерапрыемствы ў Віцебску ладзяцца ў адпаведнасьці са службовымі і распарадчымі дакумэнтамі Міністэрства аховы здароўя з улікам эпідэмічнай сытуацыі, якая складваецца ў краіне і ў сьвеце», – паведамляе Глушын.\nСярод пералічаных захадаў – узмацненьне дэзінфэкцыйнага рэжыму, санітарна-карантынавы кантроль тых, хто прыяжджае з-за мяжы, ізаляцыя і лячэньне асобаў з падазрэньнем на каронавірус, а таксама – «правядзеньне сярод насельніцтва інфармацыйна-асьветніцкай работы».\nЧыноўнік: Прыняцьце дадатковых мер не патрабуецца...\n«Неабходнасьці ўвядзеньня карантынавых мерапрыемстваў у навучальных установах гораду на дадзены момант няма. У ВНУ гораду скарэктаваны час пачатку заняткаў. Ад 30 скавіка ў навучэнцаў сярэдніх школ пачынаюцца вясеньнія вакацыі», – супакойвае чыноўнік.\nЗьвяртае ўвагу на тое, што эфэктыўнасьць зробленых захадаў залежыць непасрэдна ад «асабістай адказнасьці кожнага чалавека».\n«Інфармацыя аб эпідэміялягічнай сытуацыі ў горадзе і краіне і мерах, накіраваных на стрыманьне распаўсюду каронавірусу, рэгулярна паведамляецца ў друкаваных СМІ, а таксама на Інтэрнэт-рэсурсах», – сьцьвярджае Віктар Глушын.\nЗапэўнівае, што «ў горадзе адмененыя ўсе мерапрыемствы з удзелам замежных грамадзян».\nУ выніку чыноўнік гарвыканкаму прыходзіць да высновы, што «прыняцьце дадатковых мер у горадзе Віцебску на дадзены момант не патрабуецца».\nСьвецік: Я бачу праблемы…\nПраваабаронца Леанід Сьвецік прызнаецца, што расчараваны такім адказам гарадзкіх уладаў. Ён расказвае, што напісаў зварот пасьля таго, як азнаёміўся з афіцыйнай статыстыкай забясьпечанасьці ў горадзе лекарамі. Гэтак, паводле нарматыву, 1 тэрапэўт павінен прыходзіцца на 1471 чалавек. У Віцебску – 1 на 1700 чалавек (2019 год). То бок недахоп толькі тэрапэўтаў у горадзе складае 14%...\n«Я бачу праблемы і ў навучэнцаў школ. Валодаю інфармацыяй, што напаўняльнасьць клясаў складае зараз ад 20% да 60%. У значнай ступені навучальны працэс ужо парушаны. Вялікая частка вучняў, якія не наведваюць заняткі, вучэбную праграму не засвоіць і заўважна адстане ад іншых. Якім чынам будзе выроўнівацца гэтае адставаньне – пакуль невядома», – кажа Леанід Сьвецік.\n«На жаль, адсутнічае дэталізаваная інфармацыя аб колькасьці людзей, якія пацярпелі ад каронавірусу ў Віцебску. З агульных лічбаў па Беларусі нельга даведацца пра рэальную сытуацыю ў Віцебску: колькі захварэла, колькі вылечылася. Менавіта гэта спараджае чуткі і панічныя настроі», – дадае праваабаронца.\nАпублікавана ў Сацыяльныя правы , Праваабаронцы\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « Жанчыны Віцебшчыны больш адукаваныя, чым мужчыны – статыстыка\tВіцебскі гарвыканкам зацьвердзіў плян супраць каранавірусу: 21 пункт »


Культура - Адзінства парытэтаў\n№ 9 (1500) 27.02.2021 - 06.03.2021 г\nЯк ліквідаваць дэфіцыт цікавых мерапрыемстваў\nНе першы год мой старэйшы сын два разы ў месяц пятнічным вечарам затрымліваецца пасля работы на інтэлектуальных гульнях, што ладзяцца ў нефармальнай абстаноўцы. Наогул, яшчэ са школы ён захапляецца такой формай правядзення вольнага часу. Цікаўнасць прывіў тагачасны настаўнік гісторыі СШ № 6 г. Смаргонь Ігар Шчасны, які і ствараў першыя вучнёўскія каманды юных эрудытаў. Дзякуючы Ігару Пятровічу многія яго былыя выхаванцы і сёння не развітваюцца з дзіцячым захапленнем. Калі прыгледзецца, то ў палове каманд клуба “ШТОльня? QUIZ” хоць адзін гадаванец каранёўскай шостай школы ды і знойдзецца. Аднак, пра ўсё па-парадку.\nКалі ў вас адсутнічае пачуццё гумару, вам тут не месца. Бо, пачынаючы з абыгрывання назвы “штольня” (у перакладзе на рускую мову — шахта), заканчваючы гульнёй слоў у фармуліроўках большасці пытанняў, — усё спрэс жарты і метафары.\nГэта аўтарская гульня, дзе няма пытанняў з базы іншых інтэлектуальных спаборніцтваў. Як сцвярджаюць самі ўдзельнікі, тут ёсць выдатны шанец адчуць раптоўныя інсайты, убачыць грані адточанай логікі, пераканацца, на якія разумовыя подзвігі здольны людзі, калі яны разам перамолваюць “тысячы тон славеснай руды”, шукаючы адказ на вытанчаныя, арыгінальныя і дасціпныя пытанні. Нельга ведаць усяго, аднак калектыўны розум — магутная рэч. А яшчэ людзей прыцягвае сюды добразычлівая абстаноўка…\nЗ-за неспрыяльнай эпідэміялагічнай сітуацыі сустрэчы ў гэтым клубе пакуль прыпынены, таму што жадаючых эрудытаў нашмат больш, чым можа прыняць у гэты час абмежаванняў зала кафэ “Каўчэг”, дзе праводзяцца спаборніцтвы. Пакуль усе сумуюць без стасункаў, але ўпэўнены, што распачатая справа будзе жыць. А кіраўнік і галоўны арганізатар імпрэз рыхтуе новыя сюрпрызы.\nУ Смаргонь Лёля Сямёнава прыехала з маленькімі сынамі і мужам, якога камандзіравалі на будаўніцтва Астравецкай АЭС, з расійскага горада Удомля, што ў Цвярской вобласці. Роля хатняй гаспадыні не доўга цешыла душу творчай і няўрымслівай жанчыны. Тым больш, што за плячыма, хоць і не вялікі, але досыць паспяховы вопыт працы па любімай прафесіі — рэжысёра-пастаноўшчыка тэатральных імпрэз, а яшчэ досвед арганізацыі маладзёжных мерапрыемстваў і адраджэння Удомленскага маладзёжнага цэнтра “Звёздный”. У чужым горадзе і ў чужой краіне, дзе яна нікога не ведала, штосьці распачынаць было вельмі складана.\nАле вялікае жаданне і вера ў свае сілы штурхалі да дзейнасці. Пашчасціла пазнаёміцца і з вельмі актыўнымі смаргонскімі аднагодкамі, ад якіх Лёля і даведалася пра дэфіцыт цікавых мерапрыемстваў для маладых сем’яў. Тады і вырашыла аднавіць на беларускай глебе расійскі праект пад крэатыўнай назвай “Ізвілінг”. Моладзь Удомля палюбіла гэту інтэлектуальную гульню, што праводзілася ў нефармальным фармаце. Распрацавалі яе Лёліны сяброўкі. За напаўненне і змест адказвала Аэліта Кузьміна. Дарэчы, і сёння Аэліта — аўтар пытанняў і адказная за напаўненне свежымі ідэямі кожнай гульні. А наша гераіня выступала вядучай гэтых своеасаблівых шоу-праграм.\nВіта Козырава стала правай рукой і апорай пры арганізацыі інтэлектуальных гульняў. Разам з Аленай Клімянок яны знайшлі жадаючых, ад якіх не патрабавалі захоўваць пэўны дрэс-код, як напрыклад, на папулярнай тэлегульні “Што? Дзе? Калі?” З цягам часу было заўважана, што ніякіх злоўжыванняў не адбываецца, наогул, але засталіся амбіцыйныя жаданні ўдзельнікаў прадэманстраваць сваю эрудыцыю.\nНапачатку ўдалося стварыць тры каманды: “Друзья друзей” (затым яна трансфармавалася ў “Враги врагов”), “Мінус 30”, “Атличники абразавания”. Калі ў вас зачасалася рука ў жаданні выправіць памылкі ў назве апошняй каманды, хачу папярэдзіць: іронія і самаіронія — асаблівы канёк і нават брэнд гульні. Першыя тры каманды і сёння працягваюць гуляць, хаця змянілася праграма, назва і нават месца дыслакацыі праекта. Агульная колькасць брыгад (так сёння называюцца каманды пасля з’яўлення “ШТОльні”) вырасла да дваццаці. Лёля Сямёнава шчыра прызнаецца, што сама не чакала такой актыўнасці і зацікаўленасці ў нашым невялічкім горадзе. А яшчэ яна не чакала, што праект выйдзе за межы тусоўкі, няхай сабе і разумовай. Стварылася своеасаблівая лучнасць блізкіх людзей, якія сумуюць без сустрэч, дапамагаюць і падтрымліваюць тых, хто мае патрэбу, віншуюць са святамі, шчаслівымі падзеямі, радуюцца поспехам. Сярод многіх добрых традыцый — “Пасвячэнне навічкоў”, творчыя візітоўкі каманд і вылазкі на прыроду.\nВось што сама жанчына кажа пра свае ўражанні:\n— Я абагаўляю гэты праект і нашу лучнасць. Я фактычна адзіны арганізатар, вядоўца, бутафор і рэквізітар, але не гэта для мяне галоўнае. Самае важнае — гэта магчымасць быць шчаслівай насуперак усяму. Калі я бачу нераўнадушную рэакцыю прысутных: шчаслівыя ўсмешкі, радасныя воклічы, поўныя здзіўлення вочы — маё сэрца шалёна калоціцца, я патанаю ў гэтых эмоцыях. Прыемна быць у акружэнні аднадумцаў, якія яшчэ і адчуваюць сябе на адной хвалі. Дзякуючы гульні ў мяне з’явілася шмат сяброў, прычым не толькі ў Смаргоні. А яшчэ ў нас з’явіўся аматарскі тэатр.\n“Марозка” і іншыя\nНядаўна мне патэлефанавала мая добрая знаёмая, вялікая тэатралка. Цікавілася аматарскім тэатрам, пра навагоднюю пастаноўку якога я пісала ў раённай газеце. Нібы паміж іншым, прамовіла напрыканцы: “Я так даўно марыла, каб у нас з’явіўся свой тэатр, так яго не хапала заўжды ў Смаргоні. Пры сельскіх Дамах культуры ёсць дзе-нідзе тэатральныя студыі, а ў райцэнтры няма. Я так рада, што знайшліся энтузіясты”.\nШлях да аматарскага тэатра быў лагічны і заканамерны. Кожная гульня — своеасаблівы спектакль са сцэнічных эцюдаў, міні-п’ес. Тут і фарс і буфанада, эпізоды ў жанрах пародыі і пантамімы. Карацей, самавыяўленне выразнымі сродкамі тэатральнага мастацтва. Так і ўсплыла прапанова паставіць сваімі сіламі спектакль-казку. На Шэкспіра замахвацца не сталі, супыніліся на фальклоры. Першы поспех падарыў крылы, і вось ужо самадзейныя артысты намагаюцца ўвайсці ў вобразы новых герояў з п’есы Рыгора Горына “Маленькія камедыі вялікага дома”. Ні рэжысёры-пастаноўшчыкі ў асобах Лёлі Сямёнавай і Анастасіі Гадалавай, ні самадзейныя артысты аніякай матэрыяльнай выгоды не маюць. Толькі добрае стаўленне да культуры і маральнае задавальненне.\nБез трыумфатарскіх комплексаў\nСпартыўныя жарсці і запал — уласцівасць кожнай гульні, хаця насамрэч амбіцыйных гульцоў у зале не так і зашмат. Нават нязменны лідар і пераможца большасці турніраў “Атличники абразавания” ў сваім складзе мае гарэзлівых знаўцаў, пазбаўленых трыумфатарскіх комплексаў. Ва ўсялякім выпадку, так мне падалося пасля гутаркі з імі. Многіх удзельнікаў памятаю яшчэ з тых часоў, калі яны ў складзе смаргонскай каманды “Оксна” гастралявалі па рэгіёне і змагаліся ў “Брэйн-рынгу” ды іншых інтэлектуальных турнірах. Галіна Краўцова, Аляксандр Джумкоў, Аляксандр Буко, Наталля Шарлай, Алег Шэйніховіч, Аляксандр Гурыновіч, Марыя Говіч, можна сказаць, — ветэраны гульнёвых інтэлектуальных баталій. На пытанне, што іх прывяло ў “ШТОльня? QUIZ”, адказваюць з пэўнай доляй іроніі: у добрым сэнсе жаданне падзяцініцца, пажартаваць, узварушыць мазгі, паздзеквацца з сапернікаў і ў чарговы раз даказаць іншым і сабе, што “ёсць яшчэ порах…”\nПраглядаючы шматпакутную табліцу гульцоў, атрымліваю станоўчыя эмоцыі ўжо толькі ад назваў брыгад. Чаму так, а не інакш яны назвалі свае каманды, у знаўцаў лепш не пытацца, усё адбываецца міжвольна — суцэльная імправізацыя. Толькі вельмі ўедлівы даследчык знойдзе логіку ці нейкі сэнс у назвах “Пятніца”, “Па ашчушчэніям”, “Бравые Швейки” і іншых. Калі нехта растлумачыць і абгрунтуе сэнс найменняў, то і самі сябры каманд будуць яму за гэта ўдзячныя, бо ніхто асабліва не напружваецца ў адшуканні нейкага там падтэксту.\nСябры “БК — воин” радыёмеханік Жэня, цырульнік Юля, мнагадзетная маці Віялета сцвярджаюць, што нідзе так, як у “Штольні” не могуць зняць напругу пасля працы, з карысцю для мазгоў “прышпіліцца”, атрымаць станоўчыя эмоцыі. Ёсць наогул унікальная каманда, у якой аб’ядналіся тры пакаленні. Былы намеснік дырэктара СШ № 5 Ганна Паўлоўская некалі прывяла на гульню сваіх дачок, а тыя, у сваю чаргу — сваіх дзяцей. Усіх злучыла любоў да інтэлектуальнай гульні і захапленне лідарам Лёляй, якой удалося стварыць унікальнае месца для адпачынку, дзе і мазгі можна напружыць, і новую сукенку “выгуляць”, і кайф атрымаць ад стасункаў з таленавітымі творчымі гульцамі.\nТут амаль усё можна, што не забаронена Законам. Праўда, існуе табу на жарты адносна тэм рэлігіі, палітыкі, грошай. Для большасці наведванне клуба “ШТОльня? QUIZ” — псіхалагічная рэабілітацыя пасля працоўнага тыдня, своеасаблівы рэлакс. А яшчэ, прыклад таго, як можна на падмурку культуры і гульні аб’яднаць людзей розных узростаў, інтарэсаў, прафесій, светапоглядаў у адно цэлае.\nУ “Бярэзінскай рампы” вялікія планы


Вторник, 14.05.2019 07:42\nХодзiць ранкам па расе, Грываю сваёй трасе. Ен пацягне плуг i воз, Любiць сена i авёс. (Конь) Ходзiць важна па двары, Ён надзейны вартавы. Спiць цi ў будцы, цi на ганку, Любiць косткi грызцi зранку. (Сабака) Днём на пашы, на ... Далей\nПятница, 10.05.2019 15:27\nАртур Вольскі Зорны кліч Зацепліў зоры красавік, Як маякі Сусвет, Дзе недзе ў поле зорным знік Палётаў першы след. Патухлі ў доме ўсе агні. Мне ж не заснуць ніяк. Там, у міжзорнай вышыні, Лятаў і мой зямляк. Уладзімір Караткевіч Маладая вясна Маладыя, ... Далей\nБусева школка. Фігуры\nВторник, 7.05.2019 12:04\nВУГАЛ, ТРОХВУГОЛЬНІК, АВАЛ Прывітанне, даражэнькі! Адразу скажу: усё пачынаецца з кропкі. Зраблю адразу загатоўку — Пастаўлю цвёрда кропку зноўку, Рысую я адну прамую, І з кропкі зноў вяду другую. У нас атрымалася новая фігура, якая называецца вугал. Ужо нарысаваў? ... Далей\nПра звяроў для самых маленькіх\nПятница, 3.05.2019 09:15\nШмат жывёл жыве на свеце — Малюнак Анастасіі Смародзіны I маленькiх, i вялiкiх, Ведаць iх павiнны дзецi, Шанаваць iх i любiць iх. Хтось жыве ў заапарку, Хтось у лесе ці ў двары. Хтось карысны ў гаспадарцы ... Далей\nЯк заяц Піліпка ваўка з лісой перахітрыў\nСреда, 1.05.2019 09:00\nЖыў-быў зайка. Яго звалі Піліпка. Піліпка любіў гуляць у лесе. Ён там збіраў ягады, грыбы і кветкі. У Піліпкі было шмат сяброў: алень, лось і розныя птушкі. Але былі ў ... Далей\nФутбол у небе\nПонедельник, 29.04.2019 14:41\nБелыя аблокі На блакітным полі Мячыкам гулялі Сонечным на волі. Птушкі назіралі За гульнёй аблокаў, Весела ляталі Каля іх высока. Ветрык задзьмувае І міргае хітра, Быццам выступае У ролі ён арбітра. Хмара, як акула, У небе праплывала. Сонца праглынула, Гульню сапсавала. Ірына Дубашынская ... Далей\nВожыкі. Гісторыя другая\nЧетверг, 25.04.2019 08:16\nГісторыю першую чытайце ТУТ Дзень народзінаў Сонца сваімі рукамі-промнямі прабівалася праз фіранку, каб разбудзіць маленькага Вожыка. Сёння ў яго важны дзень — у Стэфана дзень народзінаў! Але маленькі ніяк не хоча прачынацца. Пакуль ... Далей\nПятница, 22.03.2019 15:00\nБусеў тэатр Беларуская народная казка ДЗЕЙНЫЯ АСОБЫ А п а в я д а л ь н і к З а й к а Л і с а С а б а к а В о ў ... Далей\nВершы Вольгі Любашынай\nСреда, 20.03.2019 08:00\nСветачка У маленькай Светачкі Сарафан — у кветачкі, На касічках — банцікі, А ў кішэнях — фанцікі. Да сяброўкі Верачкі Несла тры цукерачкі. Адпачыць на лаўку села Ды цукеркі тыя з’ела. Незвычайнае кураня У бабулі кураняты, Дружна бегаюць ля хаты. Дзень, другі… ... Далей\nВожыкі. Гісторыя першая\nПонедельник, 18.03.2019 08:53\nСтэфан і Зюзя Узлесак маўчаў. Паўсюль ляжаў снег. Сосны, елкі, дубы паўбіраліся ў белыя шапкі і кажухі. Старую яблыню-дзічку таксама ахутаў снег. Пад яблыняй жыла сям’я Вожыкаў: тата Рыгор, мама Агнія ... Далей\nСреда, 13.03.2019 10:23\nКазка-забаўлянка пра літары Жылі-былі Д, Ж, З. Згуртаваліся ў дружны джаз. Д дудзела на дудзе. Ж іграла на жалейцы. З званіла ў званы. Дзень у дзень яны ігралі ў дзетсадзе, забаўлялі дзяцей. Ду-ду-ду, жы-жы-жы, зі-зі-зі. ... Далей\nСтаронка 2 з 21:« 1 2 3 4 5 » Last »