Хорас Ўолпал (Horace Walpole) 1717—1797 Замак Отранта\nСпампаваць 116.32 Kb.\nПамер 116.32 Kb.\n(The Castle of Otranto)\nПрадмова да першага выдання\nГэтая аповесць была знойдзеная ў бібліятэцы старой каталіцкай сям’і на поўначы Англіі. Кніга надрукаваная гатычным шрыфтам у Неапалі ў 1529 годзе. Калі дакладна яна была напісаная, невядома. Асноўныя згаданыя ў творы падзеі — з тых, у якія верылі ў самыя змрочныя часы хрысціянскай эпохі, аднак ні ў мове, ні ў паводзінах герояў няма нічога варварскага. Мова аповесці — найчысцейшая італьянская. Калі твор быў напісаны па свежых слядах згаданых у ім падзеяў, то гэта мусіла б адбыцца паміж 1095 і 1243 гадамі, то бок паміж першым і апошнім крыжовымі паходамі, альбо трохі пазней. У аповесці няма іншых дэталяў, якія б дазволілі вызначыць час падзеяў: імёны герояў відавочна выдуманыя, магчыма нават, знарок замененыя. Аднак гішпанскія імёны чаляднікаў указваюць, відаць, на тое, што твор не мог быць напісаны раней за ўсталяванне ў Неапалі арагонскай дынастыі — пасля гэтага гішпанскія імёны ў краіне перасталі быць рэдкасцю. Зграбнасць стылю і аўтарскі запал, які выбітная разважлівасць трымае, аднак, у дазволеных межах, схіляюць мяне да высновы, што аповесць была выдадзеная амаль адразу пасля напісання. Прыгожае пісьменства ў Італіі тады квітнела і зрабіла нямала для таго, каб зрынуць уладу забабонаў, на якія ў тыя часы рашуча нападалі рэфарматары. Цалкам імаверна, што нейкі спрытны святар мог ужыць супраць наватараў іх жа зброю і з дапамогай сваіх пісьменніцкіх талентаў умацаваць сярод простага люду даўнія аблуды і прымхі. Калі такой была яго мэта, дзейнічаў ён, варта прызнаць, надзвычай умела. Твор, змешчаны ніжэй, здольны падпарадкаваць сотні пасрэдных розумаў больш дзейсна, чым палова палемічных кніг, напісаных з часоў Лютэра і да нашых дзён.\nАднак такое тлумачэнне аўтарскіх матываў застаецца не больш як здагадкай. Чым бы ён ні кіраваўся і чаго б ні дабіваўся, сёння яго працу можна прапанаваць публіцы толькі як займальнае чытанне. І нават у гэтым выпадку яно патрабуе пэўных выбачэнняў. Цуды, прывіды, чарнакніжнікі, насланні і іншыя звышнатуральныя з’явы выгнаныя цяпер нават з раманаў. Але ў тыя часы, калі тварыў наш аўтар, і асабліва ў тую эпоху, да якой адносяцца апісаныя ў аповесці падзеі, усё было іначай. Людзі тых змрочных стагоддзяў так трывала верылі ў рознага кшталту дзівосы, што калі б аўтар адмовіўся ад згадак пра неверагоднае, ён, несумненна, выявіў бы тагачасныя норавы непраўдзіва. Сам ён у цуды можа не верыць, але героі яго верыць павінныя абавязкова.\nКалі гэтую атмасферу звышнатуральнага чытач прабачыць, больш нічога не вартага сваёй увагі ён там не знойдзе. Успрыміце факты як верагодныя, і вы ўбачыце, што героі паводзяцца для свайго становішча цалкам натуральна. Тут няма напышлівасці, няма параўнанняў, квяцістых метафар, адступленняў ці збыткоўных апісанняў. Усё наўпрост вядзе да трагедыі. Увага чытача не слабне. Драматычныя законы амаль нідзе не парушаюцца. Характары добра вымаляваныя і яшчэ лепш вытрыманыя. Страх — асноўны інструмент аўтара — не дае аповеду знудзіць чытача і, часта адценены спачуваннем, прыкоўвае розум да пастаяннай змены вострых пачуццяў.\nМагчыма, хтосьці палічыць характары чаляднікаў занадта несур’ёзнымі для гісторыі такога кшталту, аднак яны не толькі супрацьпастаўляюцца галоўным персанажам, але і выяўляюць відавочную стараннасць аўтара ў абмалёўцы фігур другога плану. Яны раскрываюць многія важныя моманты гісторыі, якія могуць быць асветленыя толькі дзякуючы іх наіўнасці і прастаце: жаночыя страхі і слабасці Б’янкі граюць, у прыватнасці, істотную ролю ў падрыхтоўцы чытача да трагедыі.\nПеракладчык, натуральна, часта бывае перадузяты на карысць абранага ім твора. Бесстаронніх чытачоў вартасці рамана могуць уразіць далёка не так моцна, як мяне. Тым не менш, на недахопы майго аўтара я вачэй не заплюшчваю. Мне б хацелася, каб яго задума абапіралася на больш прыдатную мараль, чым тая, паводле якой нашчадкі ў трэцім ці чацвертым пакаленні караюцца за грахі сваіх продкаў. Сумняюся, што яго часы моцна адрозніваліся ад нашых і што славалюбцы зацуглялі б тады сваю прагу да ўлады, спалохаўшыся такой аддаленай расплаты. Але нават і гэтая мараль аслабленая схаванымі намёкамі на магчымасць вызваліцца ад пракляцця, верна служачы святому Мікалаю. Тут інтарэсы манаха відавочна перамаглі аўтарскую разважлівасць. Аднак, нягледзячы на ўсе яго промахі, я ўпэўнены, што ангельскі чытач атрымае асалоду ад знаёмства з аповесцю. Пабожнасць, якой уся яна прасякнутая, пастаянныя ўрокі цноты і строгая чысціня пачуццяў ратуюць яе ад асуджэння, якога рыцарскія раманы надта часта заслугоўваюць. Калі ж яе напаткае поспех, на які я спадзяюся, то я магу заахвоціцца на перавыданне арыгінальнага італьянскага тэксту, хаця гэта і пазбавіць сэнсу маю ўласную працу. Ангельская мова капітулюе перад чарамі італьянскай, дасканалай для простых аповедаў, перад яе разнастайнасцю і гармоніяй. Расказваючы гісторыю па-ангельску, складана не ўзнесціся ў занадта высокі ці не ўпасці ў занадта нізкі тон — недахоп гэты, без сумневу, выкліканы тым, што ў паўсядзённых зносінах ангельцы мала клапоцяцца пра яе чысціню. Кожны італьянец ці француз любога сацыяльнага стану ганарыцца сваёй правільнай мовай, старанна выбіраючы ў размове словы. Я не цешу сябе надзеяй аддаць у гэтым плане майму аўтару належнае: у яго не толькі зграбны стыль, але і па-майстэрску выяўленыя жарсці. Шкада, што ён не выкарыстаў свой талент у відавочна вартай яго справе — у тэатры.\nАле не буду зацягваць прадмову і затрымаю чытача апошняй заўвагай. Хаця сюжэт аповесці выдуманы, а імёны яе герояў змененыя, я не магу пазбавіцца ад думкі, што яна заснаваная на рэальных падзеях. Дзеянне, несумненна, адбываецца ў нейкім сапраўдным замку: здаецца, што аўтар апісвае пэўныя мясціны, хоць і без усялякага намеру. Ён згадвае пакой з правага боку, дзверы злева, адлегласць ад капліцы да пакояў Конрада — гэтыя і іншыя месцы ў тэксце ўпэўніваюць нас, што аўтар мае перад вачыма канкрэтны будынак. Цікаўныя чытачы, у якіх ёсць вольны час для такіх росшукаў, магчыма, знойдуць у італьянскіх аўтараў згадкі пра падзеі, якія аўтар узяў за аснову. Калі крыніцай для аповесці паслужыла нейкая рэальная, падобная да апісанай трагедыя, гэта толькі ўзбудзіць чытацкую цікавасць і зробіць “Замак Отранта” яшчэ больш прывабнай для чытання гісторыяй.\nПрыхільнасць, з якой публіка прыняла гэты невялічкі твор, змушае аўтара патлумачыць, чаму ён узяўся за пяро. Але перш чым выкласці свае матывы ён мусіць папрасіць у чытачоў прабачэння за тое, што ў папярэднім выданні выдаў сябе за перакладчыка. Адзінымі пабуджэннямі да гэтага маскараду былі нявер’е ва ўласныя здольнасці і навізна тэмы, і аўтар цешыцца надзеяй, што яму прабачаць. Ён прапанаваў свой твор на бесстаронні суд чытачоў, вырашыўшы аддаць аповесць забыццю, калі яе не ўхваляць, і не збіраючыся прызнавацца ў аўтарстве такой драбніцы, пакуль лепшыя за яго суддзі не засведчаць, што чырванець за твор нагоды няма.\nУ аповесці робіцца спроба спалучыць два тыпы рамана — старадаўняга і сучаснага. У першым усё было самой фантазіяй і самой неверагоднасцю, у другім жа абавязкова пераймаецца прырода — і часам нават паспяхова. Недахопу ў выдумках няма і цяпер, але магутная плынь фантазіі перакрытая строгімі рамкамі штодзённага жыцця. Аднак калі ў сучасных раманах прырода скавала ўяўленне, то хіба што дзеля помсты, бо ў раманы старадаўнія яе проста не дапускалі. Дзеянні, пачуцці і размовы герояў і гераінь ранейшых дзён былі такія ж ненатуральныя, як і ўсе тыя механізмы, што прымушалі іх рухацца.\nАўтар наступных старонак палічыў магчымым прымірыць два гэтыя тыпы. Прагнучы вызваліць сілы фантазіі, выпусціць яе ў бязмежнае каралеўства вымыслу і атрымаць такім чынам поле для стварэння цікавейшых сітуацыяў, аўтар хацеў, каб смяротныя персанажы яго драмы дзейнічалі ў адпаведнасці з законамі праўдападобнасці. Карацей кажучы, каб яны думалі, гаварылі і жылі так, як варта было чакаць ад мужчынаў і жанчынаў у незвычайных абставінах. Ён заўважыў, што ва ўсіх боганатхнёных кнігах героі, якія сутыкаюцца з цудамі і робяцца сведкамі самых дзівосных з’яваў, ніколі не страчваюць сваіх чалавечых якасцяў, у рыцарскіх жа раманах ніводная невераемная падзея не абыходзіцца без бязглуздых дыялогаў. Здаецца, што як толькі законы прыроды перастаюць працаваць, дзейныя асобы адразу ж страчваюць розум. Калі ўжо публіка такую спробу аўтара ўхваліла, ён не можа казаць, што пастаўленую задачу зусім не выканаў, аднак калі яму і ўдалося пратаптаць сцяжынку для магутнейшых талентаў, ён са сціплаю радасцю прызнае: задуманае магло быць выкананае з большым бляскам, калі б ён меў багацейшае ўяўленне ці ўмеў ярчэй выяўляць жарсці.\nШто да пытання паводзінаў чэлядзі, якое я закрануў у мінулай прадмове, то тут мне хочацца дадаць яшчэ некалькі словаў. Прастата іх манер, якая выклікае ўсмешку і на першы погляд не адпавядае сур’ёзнаму характару ўсяго твора, недарэчнай мне зусім не падаецца, больш за тое, я асэнсавана над ёй працаваў. Узорам для сябе я браў натуру. Якімі б урачыстымі, моцнымі ці нават змрочнымі ні былі пачуцці князёў і герояў, яны не павінныя перадавацца слугам. Прынамсі, слугі ніколі не будуць, ды і не павінныя, выяўляць іх у такой жа велічнай манеры. На маю сціплую думку, кантраст паміж узвышанасцю адных і наіўнасцю другіх толькі ўзмацняе патэтычнасць першых. Калі грубыя жарты простага люду адцягваюць фінальную трагедыю, пра якую чытач здагадваецца і якой чакае, яго нецярплівасць узрастае, а значыць, аповед здольны зацікавіць. Аднак на гэты конт існуе меркаванне, нашмат вышэйшае за маё — бо тут я пераймаў Шэкспіра, вялікага знаўцу натуры. Дазвольце спытаць, ці не страцяць “Гамлет” або “Юлій Цэзар” значную частку свае яркасці і чароўнай прыгажосці, калі прыбраць з іх альбо перавесці ў напышлівы стыль гумар трунароў, дурасць Палонія ці няўклюдныя жарты рымскіх грамадзянаў? Хіба красамоўства Антонія, хіба яшчэ высакароднейшая і ненатуральная ў сваёй натуральнасці прамова Брута не адцяняюцца па-майстэрску штрыхамі грубай натуры, увасобленай у іх слухачах? Гэта нагадвае мне аднаго грэцкага скульптара, які, увасабляючы ідэю Калоса Радоскага, паменшанага да памераў пячаткі, змясціў побач маленькага хлопчыка велічынёй з яго палец.\n“Не, — сказаў Вальтэр у сваім выданні Карнэля, — гэтае змяшэнне блазнавання і ўрачыстасці невыноснае” . Вальтэр — геній , але не шэкспіраўскага ўзроўню. Не звяртаючыся да сумнеўных аўтарытэтаў, Вальтэру я супрацьпастаўлю яго ж самога. Не буду спасылацца на яго ранейшы панегірык нашаму магутнаму паэту, хаця французскі крытык двойчы пераклаў адну прамову Гамлета , некалькі гадоў таму з захапленнем, а нядаўна — з насмешкай, і я з жалем раблю выснову, што яго розум слабее, хаця мусіў бы сталець. Аднак я скарыстаюся яго ўласнымі словамі, якія датычаць тэатра ўвогуле і якія былі прамоўленыя тады, калі Вальтэр не збіраўся Шэкспіра ані хваліць, ані асуджаць, то бок калі ён быў бесстаронні. У прадмове да “Enfant Prodigue” , гэтай вытанчанай п’есы, у захапленні якой я не магу не прызнацца і якую не асмяяў бы нават праз дваццаць гадоў, ён заўважыў, гаворачы пра камедыю (але аднесці гэтыя словы можна і да трагедыі, калі толькі трагедыя выяўляе, як яна і мусіць, карціну чалавечага жыцця, а таму я не разумею, чаму любы выпадковы жарт больш заслугоўвае выгнання з трагічнай сцэны, чым узвышаная сур’ёзнасць — з камічнай): “On y voit un mélange de sérieux et de plaisanterie, de comique et de touchant; souvent même une seule aventure produit tous ces contrastes. Rien n'est si commun qu'une maison dans laquelle un père gronde, une fille occupée de sa passion pleure; le fils se moque des deux, et quelques parents prennent différemment part à la scène &c. Nous n'inférons pas de là que toute comédie doive avoir des scènes de bouffonnerie et des scènes attendrissantes: il y a beaucoup de très bonnes pièces où il ne règne que de la gaieté; d'autres toutes sérieuses; d'autres mélangèes: d'autres où l'attendrissement va jusques aux larmes: il ne faut donner l'exclusion à aucun genre; et si on me demandoit, quel genre est le meilleur, je répondrois, celui qui est le mieux traité” . Зразумела, калі камедыя мусіць быць toute sérieuse , трагедыя час ад часу можа разважліва дазволіць сабе ўсмешку. Хто можа ёй гэта забараніць? Хіба мае права крытык, які дзеля самаабароны сцвярджае, што ніводны від камедыі не можа быць адкінуты, дыктаваць правілы Шэкспіру?\nЯ ведаю, што прадмова, з якой я ўзяў прыведзеную вышэй цытату, падпісаная імем не мсье дэ Вальтэра, а яго выдаўца, аднак хто сумняецца, што выдавец і аўтар тут — адна асоба? А інакш дзе яшчэ знойдзецца выдавец, які так паспяхова пераняў стыль свайго аўтара і бліскучую прастату аргументацыі? Словы гэтыя, бясспрэчна, — не што іншае, як сапраўдныя развагі вялікага пісьменніка. У пасланні да Мафеі, што папярэднічае трагедыі “Меропа” , ён выказвае амаль тое самае меркаванне, хаця, думаю, з доляй іроніі. Я яго працытую, а потым патлумачу, навошта я гэта зрабіў. Пераклаўшы ўрывак з “Меропы” Мафеі, мсье дэ Вальтэр дадае: “Tous ces traits sont naïfs; tout y est convenable à ceux que vous introduisez sur la scène, et aux moeurs que vous leur donnez. Ces familiarités naturelles eussent été, à ce que je crois, bien reçues dans Athènes; mais Paris et notre parterre veulent une autre espèce de simplicité” . Як я ўжо сказаў, я не ўпэўнены, ці няма ў гэтых словах і далей у пасланні зярнятка з’едлівасці, аднак сіла праўды не слабее нават тады, калі яе падфарбоўваюць насмешкай. Мэтай Мафеі было паказаць нешта з грэцкай гісторыі, і афіняне, безумоўна, з не меншай дасведчанасцю маглі меркаваць пра грэцкую манеру і дарэчнасць яе выяўлення на сцэне, чым парыжскі партэр. “Наадварот, — кажа Вальтэр (і тут яго развагамі я магу толькі захапляцца), — у Афінах было дзесяць тысяч жыхароў, насельніцтва ж Парыжа складае васямсот тысяч чалавек, сярод якіх каля трыццаці тысяч могуць лічыцца суддзямі драматычных твораў”. Сапраўды так, але, дапускаючы існаванне такога шматлікага трыбунала, я думаю ўсё ж, што гэта адзіны прыклад, калі трыццаць тысяч гледачоў, жывучы на дзве тысячы гадоў пазней за тую эпоху, пра якую вядзецца гаворка, толькі на падставе сваёй колькасці прэтэндуюць на званне лепшых за саміх грэкаў суддзяў для стылю трагедыі, напісанай на аснове грэцкай гісторыі.\nЯ не збіраюся пачынаць спрэчку ні пра espèce de simplicité , якой патрабуе парыжскі партэр, ні пра кайданы, у якія трыццаць тысяч суддзяў закавалі сваю паэзію, бо яе галоўная перавага, наколькі я разумею з шэрагу паўтаральных выказванняў “Новага каментара да Карнэля”, палягае ў здольнасці высока скакаць нават у гэтых путах, перавага, якая, калі яе прызнаць, ператворыць паэзію з узвышанага палёту фантазіі ў дураслівую і нікчэмную працу — difficiles nugae  пры сведках! Я не магу, аднак, не згадаць тут двухрадкоўя, якое на маё ангельскае вуха заўсёды гучала як надзвычай плоскі і дробязны прыклад другаснай значнасці, але якое Вальтэр, сурова разабраўшыся з дзевяццю дзясятымі твораў Карнэля, выдзеліў і адмыслова абараніў у Расіна:\nEt cette autre conduit dans celui de la Reine .\nУ перакладзе гэта гучыць так:\nУ пакой караля — тыя дзверы, што злева,\nА вунь тыя вядуць у пакой каралевы.\nБедны Шэкспір! Калі б ты прымусіў Разэнкранца расказваць свайму прыяцелю Гільдэнстэрну пра размяшчэнне ў капенгагенскім палацы пакояў замест таго, каб разгортваць перад намі павучальны дыялог паміж прынцам дацкім і трунаром, асвечанаму парыжскаму партэру другі раз параілі б захапляцца тваім талентам.\nМэта ўсяго сказанага мной — абараніць свае ўласныя смелыя спробы з дапамогай найярчэйшага генія, прынамсі, сярод народжаных у нашай краіне. Я мог бы спаслацца на тое, што, стварыўшы новы тып рамана, я маю права вызначаць правілы, якіх патрабуе яго напісанне. Аднак я адчуў бы большы гонар, калі б мог пераняць, хай сабе блякла, бездапаможна і на адлегласці, такі дасканалы ўзор, чым калі б аддаваўся ўсім радасцям вынаходніка, але твор мой не быў бы адзначаны ні геніяльнасцю, ні хаця б самабытнасцю. Мой твор ёсць такім, якім ёсць, і публіка паставілася да яго з дастатковай увагай, якое б месца ні вызначылі яму ў літаратуры яе галасы.\nСанэт да высакароднай лэдзі Мэры Коўк\nНяўжо жахлівыя пакуты,\nШто поўняць гэтыя радкі,\nНе будуць, сябра мой, пачуты\nІ не кране сляза шчакі?\nПагарды да людской нягоды\nЯ ў вас ніколі не знайду,\nБо вы развееце заўсёды\nСа строгай мяккасцю бяду.\nДы не спяшайцеся з папрокам,\nКрытычным абмінайце вокам\nЧароды выдуманых дзіў.\nУсмешка ваша — промень славы,\nІ ў бурах гэтае выправы\nЁн карабель мой ацаліў.\n1. У 1764 годзе Вальтэр выдаў збор твораў П’ера Карнэля ў дванаццаці тамах, суправадзіўшы іх грунтоўным каментаром. Вальтэр крытыкаваў Карнэля з пазіцыяў класіцызму за зніжаны стыль і бытавыя выразы, якія не маглі, на яго думку, з’явіцца ў высокай трагедыі.\n2. Гэтая заўвага да згаданага пытання дачынення не мае, аднак яе можна дараваць ангельцу, які жадае думаць, што суворая крытычная ацэнка такога таленавітага пісьменніка, як Вальтэр, дадзеная нашаму бессмяротнаму суайчынніку, ёсць хутчэй паспешлівым меркаваннем і прагай падасціпнічаць, чым вынікам узважанага і ўважлівага прачытання. Хіба веды крытыка што да сілы і магчымасцяў нашай мовы не могуць быць такім ж недастатковымі і недакладнымі, як яго веды пра нашую гісторыю? Яркія доказы апошняга пакінула яго ўласнае пяро. У сваёй прадмове да “Графа Эсэкскага” Тама Карнэля мсье дэ Вальтэр дапускае, што ў гэтай п’есе гістарычная праўда моцна сказілася. Апраўдваючы драматурга, ён піша, што ў часы Карнэля высакародныя французы былі слаба начытаныя ў ангельскай гісторыі, аднак цяпер, адзначае каментатар, калі дваранства яе вывучае, ніхто не стаў бы трываць такіх памылак — аднак забыўшы, што перыяд цемрашальства даўно скончыўся і больш няма патрэбы вучыць тых, хто і сам ведае, Вальтэр бярэцца на аснове свайго бязмерна багатага чытацкага досведу разгортваць перад дваранствам сваёй радзімы спіс фаварытаў каралевы Елізаветы, сярод якіх, як ён кажа, першым быў Роберт Дадлі, а другім — граф Лестэр. Хто б мог падумаць, што мсье дэ Вальтэру давядзецца тлумачыць: Роберт Дадлі і граф Лестэр — гэта адзін і той жа чалавек (заўв. аўт.).\n3. Першы пераклад быў зроблены ў 1734 годзе ў “Філасофскіх, ці Ангельскіх лістах” (ХVІІІ ліст), другі раз — у 1761 годзе ў памфлеце “Адозва да народаў у славу Карнэля і Расіна супраць Шэкспіра і Атвэя”.\n4. “Блудны сын” (фр.).\n5. Тут бачнае змяшэнне сур’ёзнага і жартоўнага, смешнага і кранальнага: гэтыя кантрасты часта сумяшчае адна і тая ж прыгода. Няма нічога больш звычайнага, чым дом, дзе бацька лаецца, дачка, ахопленая жарсцю, плача, сын кпіць з абаіх, а яшчэ некалькі сваякоў граюць сваю ролю ў дзеі. Мы зусім не хочам з гэтага вывесці, што ў кожнай камедыі мусяць быць сцэны і смешныя, і кранальныя: вельмі шмат ёсць добрых п’есаў, дзе пануе весялосць, ёсць цалкам сур’ёзныя, ёсць адначасова сур’ёзныя і вясёлыя, а ёсць тыя, што кранаюць да слёз. Таму не варта пагарджаць ніводным жанрам, і калі б мяне спыталі, які з іх найлепшы, я адказаў бы, што той, у якім найлепш раскрытая інтрыга (фр.).\n6. Цалкам сур’ёзнай (фр.).\n7. Шыпіёне Мафеі (1674—1755) — італьянскі паэт, археолаг і мастацтвазнаўца, аўтар шэрагу п’есаў. Трагедыя “Меропа” (1714) — самы знакаміты твор Мафеі, які неаднаразова ставіўся ў Еўропе і быў даволі папулярны, — напісаная паводле французскіх узораў.\n8. Гэта вельмі наіўна. Усё тут адпавядае характарам, якія вы выводзіце на сцэну, і паводзінам, якімі вы іх надзяляеце. Такую натуральную нязмушанасць, мяркую, добра прынялі б у Афінах, але Парыж і наш партэр прагнуць прастаты іншага кшталту.\n9. Від прастаты (фр.).\n10. Складаную лухту (лац.).\n11. Цытата ўзятая з І сцэны трагедыі Расіна “Берэніка”.\n© Ганна Янкута, пераклад, 2014


У Гродне з палаючага інтэрната эвакуіравалі 31 чалавека | zviazda.by\nУ Гродне з палаючага інтэрната эвакуіравалі 31 чалавека\nГарадзенскія выратавальнікі патушылі пажар у жылым пакоі інтэрната: адзін чалавек выратаваны, 31 жыхар эвакуіраваны. Пра гэта БелТА праінфармавалі ў абласным упраўленні МНС.\nСёння ў 9.44 вахцёр паведаміў аб пажары ў інтэрнаце па вуліцы Сакольская ў Гродне. Да месца накіраваліся сем аддзяленняў МНС і службы ўзаемадзеяння. Было выяўлена моцнае задымленне ў калідоры, ішоў дым з акна пакоя на пятым паверсе будынка.\n«У пакоі, дзе адбыўся пажар, нікога не аказалася. Ледзь наводдаль ў агульным калідоры ратавальнікі ўбачылі мужчыну. Яму надзелі маску для абароны органаў дыхання і вывелі яго з зоны задымлення. Брыгада хуткай медыцынскай дапамогі агледзела мужчыну, у шпіталізацыі ён не меў патрэбу», — распавялі ў МНС.\nЗ будынка інтэрната па лесвічных маршах эвакуіравалі 31 чалавека, у тым ліку трох дзяцей. Пасля жыхары вярнуліся ў пакоі. На ліквідацыю ўзгарання байцам МНС спатрэбілася каля пяці хвілін.\nАгонь пашкодзіў аконную раму, канапу, тэлевізар, закураны сцены і столь у пакоі. Прычына пажару высвятляецца. Разглядаецца версія неасцярожнага абыходжання з агнём пры курэнні.\n9005 Ці варта засцерагацца ад вяртання анамальнай спякоты? Дзмітрый Рабаў расказаў пра надвор’е на астатнюю частку лета


Асіповіцкаму “Факелу” — 25! | Осиповичи Online. Асiповiцкi край\nАсіповіцкаму “Факелу” — 25!\nПятница, 19.04.2013 15:48. Рубрика: Актуальнае\nУ мінулую пятніцу\nў дзіцяча-падлеткавым клубе «Факел”, які працуе на базе інтэрната завода аўтаагрэгатаў, было шматлюдна: гаспадары і госці адзначылі 25-ю гадавіну з дня нараджэння ўстановы. I кожны выказаў шчырыя словы падзякі педкалектыву і яго бяззменнаму кіраўніку Людміле Нарадоўскай за тое, што на працягу чвэрці стагоддзя нястомна працуюць на ніве выхавання падрастаючага пакалення.\nЗа гэты час праз рукі педагогаў прайшло каля 4 тысяч дзяцей. Зараз дзверы клуба адчынены для 80 школьнікаў, якія займаюцца ў 5 гуртках: фальклорным, эстрадным, тэатральным і дэкаратыўна—прыкладнога мастацтва (саломка, макрамэ). Наведваюць яго і дарослыя, аб’яднаныя ў народны калектыў мастацкай самадзейнасці «Спадчына”, якія разам з кіраўніком Таццянай Салімон і акампаніятарам Аляксандрам Яршовым адраджаюць беларускую песенную спадчыну.\n«Факелаўцы” па—ранейшаму падтрымліваюць цесныя адносіны з шэфамі-аўтаагрэгатчыкамі, якія заўсёды цікавяцца, як ідуць справы і ва ўсім дапамагаюць — даюць транспарт пры неабходнасці, цалкам фінансуюць што—дзённую дзейнасць, аказваюць дапамогу ў набыцці апаратуры. Вось і на гэты раз намеснік дырэктара па ідэалагічнай рабоце Андрэй Чыгілейчык падарыў калектыву новенькі ноўтбук.\nПадчас свята прысутныя атрымалі масу станоўчых эмоцый ад выступлення самадзейных артыстаў. Радавалі песнямі юныя Ангеліна Доўгаль, Кацярына Кавалькова, Дар’я Чарткова, Вікторыя Антоненка, Кіра Гапановіч, Лізавета Балоцька, Дар’я Моцевіч.\nПавіншаваць сваіх сяброў прыйшоў і народны калектыў «Дзівакі” пад кіраўніцтвам Алы Пінчук, у выкананні якога прагучалі цудоўныя беларускія песні. Выхаванцы Цэнтра творчасці дзяцей і моладзі таксама падрыхтавалі творчы падарунак — прадэманстравалі гледачам калекцыю мадэлей касцюмаў пад назвай «Круіз”.\nА яшчэ ўсе жадаючыя маглі паглядзець выстаўку работ дэкаратыўна—прыкладнога мастацтва як гурткоўцаў, так і работнікаў завода аўтаагрэгатаў, якая ўразі—ла сваёй разнастайнасцю і незвычайным каларытам. Плюс— перад вачамі гледачоў падчас канцэртнай праграмы паўставалі кадры са слайд—фільма, які расказаў пра святы і будні «факелаўцаў”.\nУрачыстасці надоўга запомняцца ўсім удзельнікам. А на памяць застануцца фотаздымкі, сувеніры і падарункі. Няхай жа і надалей гучаць тут дзіцячыя галасы, кіпіць цікавае і незабыўнае творчае жыццё і\n13.02.2013 Обратная связь Был вопрос? Есть ответ\nАсіповіччына: свяшчэнная памяць »


Carnage онлайн - гэта шматкарыстальніцкая онлайн гульня, якая проста ўвасабляе свет крыві, жаху і страху, і ўжо даволі доўгі час заваёўвае сэрцы гульцоў\nCarnage онлайн - гэта шматкарыстальніцкая онлайн гульня, якая проста ўвасабляе свет крыві, жаху і страху, і ўжо даволі доўгі час заваёўвае сэрцы гульцоў. І сапраўды, гульня Carnage можа прывабіць у сябе, бо нездарма яна займае лідзіруючыя пазіцыі ў многіх гульнявых рэйтынгах, ды і вялікая колькасць людзей, якія гуляюць у яе, таксама шмат аб чым ды кажуць. У перакладзе з ангельскага Carnage перакладаецца, як разня, ці пабоішча, а што самае галоўнае, у гульні сапраўды так і адбываецца. Вялікая колькасць трупаў, мора крыві - гэта асноўнае, што можна ўбачыць у гэтай гульні. Праўда відаў крыві ў прамым сэнсе ў гульні вы так і не ўбачыце, але з лішкам адчуеце яе пах і прысмак, пачаўшы ўдзельнічаць у жорсткіх пабоішча. Гуляць у Carnage трэба з поўнай адсутнасцю жалю і спагады, толькі халодны разлік, вось усё, што неабходна гульні Карнаж онлайн. Забі ці будзеш забітым - вось асноўны прынцып гульні, самы нязначны, нават секунднае замяшанне можа каштаваць вам жыцця. Спампаваць Carnage не ўяўляе працы, паколькі гульня бясплатная і знаходзіцца ў вольным доступе ў інтэрнэце. Неабходна толькі для Карнаж рэгістрацыя, якую вы лёгка зможаце прайсці на афіцыйным сайце гульні. Для рэгістрацыі досыць проста запоўніць рэгістрацыйную форму неабходнай інфармацыяй. Гуляць Карнаж можна не толькі праводзячы пастаянныя бітвы, таксама можна зарабляць грошы, а калі вы асабліва захочаце, то можна атрымліваць вельмі буйныя сумы, і што немалаважна, гэтыя гульнявыя грошы можна абменьваць на рэальныя. Несумненна, гэта гучыць вельмі прывабна, але не варта моцна цешыць сябе, паколькі так проста сясцёр і флорынаў вам ніхто раздаваць не будзе. Вам прыйдзецца моцна паспрабаваць, можна сказаць, зарабляць гэтыя грошы потым і крывёй. Carnage онлайн гульня, якая прадастаўляе сваім гульцам некалькі магчымасцяў заробку. Можна стаць лекарам і атрымліваць грошы за лячэнне хворых, з кожнага хворага можна атрымаць некалькі флорынаў. Можна заняцца продажам рэчаў, а лепш стаць ліцэнзаваных гандляром і атрымліваць пэўную скідку пры куплі тавараў, за кошт гэтай зніжкі і будзе павялічвацца ваш кашалёк. Самае галоўнае тут, гэта свядома і выгадна перапрадаваць прадметы. Можна стаць наймітам, для гэтага трэба прыкупіць спецыяльную ліцэнзію, а таксама руны, якія дазволяць ўмешвацца ў бой. За кожнае такое ўмяшанне можна атрымліваць ўзнагароджанне. Такім чынам, выбар, як вы будзеце зарабляць грошы, застаецца толькі за вамі. З нагоды геймплэя можна сказаць, што гульня Карнаж ў гэтым плане нічым асабліва не вызначылася. У гульні ёсць стандартныя баі, якія праходзяць па сістэме ўдар - зашытая і гэтак далей. А вось што тычыцца павышэння вопыту, так тут маецца невялікае новаўвядзенне. Дын ўзровень першапачаткова разбіты на подуровни, а такім чынам вы, яшчэ нават не паспеўшы атрымаць ўзроўню, але набраўшы пры гэтым патрэбную колькасць вопыту, можаце атрымаць флорынаў і стаць для размеркавання. З-за такога размеркавання, гульцы аднаго ўзроўню могуць адрознівацца па сіле і параметрах. Таму ніколі не забывайце, перад тым як напасці на суперніка, паглядзець усю вядомую пра яго інфармацыю. Карнаж онлайн гульня, гульнявой свет у якой падзелены на тры гарады, паміж якімі можна перамяшчацца на дыліжансе. Дадзены спосаб перамяшчэння даступны абсалютна ўсім гульцам, з любым узроўнем, што дае магчымасць пачаткоўцам без працы вывучаць новыя землі. Яшчэ адна цікавая асаблівасць - гэта магчымасць набыць ліцэнзію настаўніка. З гэтай ліцэнзіяй вы зможаце браць да сябе на навучанне іншых гульцоў, якія будуць прыносіць вам пэўную колькасць ачкоў, якія можна абменьваць на руны і камяні. Гуляць уCarnage


Асноўныя рысы праваслаўя, частка 3 - 4JC.ru - ДЛЯ ИИСУСА\nШаноўныя радыёслухачы! У эфіры праграма «З сэрцам у кантакце» з а. Андрэям Буйнічам. Мы працягваем разважаць пра асноўныя рысы ўсходняй багаслоўскай традыцыі. Сёння я хачу зьвярнуць вашу ўвагу на такія паняцьці, як літургічнае багаслоўе, ды ідэю абожаньня — рысы якія ўласьцівыя усходняй тэалогіі.\nУсходняя хрысціянская традыцыя адрозніваецца асаблівай увагай да багаслужэньня. Нездарма існуе прымаўка, якая фармулюе прынцып адзінства малітвы (духоўнага вопыту) і веры: lex orandi est lex credendi («закон малітвы ёсць законам веры») (ср. А. Шмеман, «Уводзіны ў літургічнае тэалогія», з.14).\nЛітургія — сам гэты тэрмін быў узяты са свецкай мовы грэка-рымскага грамадства. Грэцкае слова λειτουργία найбольш дакладна можна перавесці, як «агульная (грамадскае) справа». Існуе два багаслоўскіх значэння гэтага слова: першае, гэта назва галоўнага хрысціянскага багаслужэньня, на якім здзяйсняецца таямніца Эўхарыстыі (менавіта такое значэнне пераважае на хрысціянскім Усходзе); іншае значэнне — больш шырокае і мае на ўвазе ўсё хрысціянскае багаслужэнне (такое значэнне тэрміна асабліва распаўсюджана ў Заходняй багаслоўскай традыцыі).\nЗ вялікім энтузіязмам і паэтычнасцю кажа пра ўсходняе багаслужэньне Ян Павел II:\n«[…] ў богаслужбовай малітве на Ўсходзе выяўляецца велізарная здольнасьць уцягваць чалавечую асобу ва ўсёй паўнаце яе цэласнасьці: таямніца ўзвялічваецца ў велічы яе зьместу, таксама як і ў цеплыне пачуцьцяў, якія ўзбуджаюцца ёй у сэрцах збаўленага чалавецтва. У літургічным дзеянні сама цялеснасьць паклікана да славы, да хараства, якая зьяўляецца на Ўсходзе адным з упадабаных выразаў Боскай гармоніі і вобразам перамененага чалавецтва, што выяўляецца паўсюль: у формах храму, у гуках, у фарбах, у сьвятле, у пахах» (Orientale lumen, 11).\nВыраз «літургічнае тэалогія» з’яўляецца ва ўсходняй тэалагічнай традыцыі ў XX-ым стагоддзі. Заснавальнікам «новай» багаслоўскай навукі становіцца вядомы праваслаўны літургіст протабразбітар Аляксандр Шмеман. Айцец Аляксандр у сваёй тэалагічнай рэфлексіі звяртае ўвагу на месца багаслужэння ў Царкве, а асабліва указвае на Эўхарыстыю, якая, на яго думку, павінна займаць цэнтральнае месца ў багаслоўскай думце. Эўхарыстыя — гэта сваеасаблівая кропка, пачатак сістэмы каардынат, дзякуючы якой становіцца ясна, якія месцы займаюць іншыя багаслоўскія катэгорыі.\nТакі цэнтральны характар Эўхарыстыі становіцца фактычна ключам да ўсходняга, візантыйскага разумення таго, чым з’яўляецца Царква. Менавіта «эўхарыстычная эклезіялогія» становіцца прадметам багаслоўскіх даследаванняў іншага праваслаўнага святара Мікалая Афанасьева, які і стаў аўтарам гэтага тэалагічнага тэрміна. Варта адзначыць, што багаслоўскія ідэі айца Мікалая і яго вучняў ўспрынялі айцы Другога Ватыканскага Сабору, што знайшло адлюстраванне ў дагматычнай канстытуцыі сабора Lumen gentium.\nБыло б памылкай думаць, што навукі «літургічнае тэалогія», таксама, як і «Эўхарыстычная эклезіялогія» з’яўляюцца чымсьці прынцыпова новым на хрысціянскім Усходзе. Шаноўныя айцы Александр Шмеман і Мікалай Афанасьеў здолелі звярнуцца да вытокаў хрысціянскай думкі і расставіць адпаведныя акцэнты ў кантэксце сучаснага багаслоўя, што ніякім чынам не прыўмяншае іх заслуг перад усходняй ды і заходняй тэалогіяй.\nАбожанне — з’яўляецца адной з найважнейшых рыс ўсходняй багаслоўскай традыцыі. Навука аб абожанні грунтуецца на вядомым выразе св. Ірынея Ліёнскага, які аднойчы напісаў, што Бог стаў чалавекам, каб чалавек стаўся богам, абожыўся (пар. Супраць ерасяў 3.19.1).\nШлях абожання — гэта шлях пазнання Бога чалавекам. Такое пазнанне становіцца магчымым, таму што Ісус Хрыстос стаў Чалавекам, пры гэтым застаючыся Богам. Ва Ўцелаўлёным Хрысце чалавеку даступна Боскасьць. Мы ж, па словах апостала Пятра, закліканы стаць «супольнікамі Божае Прыроды» (2 Пет 1,4).\nЯн Павел II высока цаніў канцэпцыю абожання, спасылаючыся на вучэнне святых Усходніх Айцоў Царквы:\n«Вучэнне Айцоў Кападакійцаў аб абожанні ўвайшло ў традыцыю ўсіх усходніх Цэркваў і з’яўляецца часткай іх агульнай спадчыны. Гэта можна падсумаваць думкай, ужо выказанай сьв. Ірынэям ў канцы II стагоддзя: Бог уцелавіўся, каб чалавек абожыўся. Гэта багаслоўе абожаньня застаецца адным з асабліва каштоўных набыткаў ва ўсходняй хрысціянскай думцы» (Orientale lumen, 6).\nНа гэтым я развітваюся, сябры. Чакайце працягу ў наступнай перадачы. З вамі быў а. Андрэй Буйніч і праграма «З сэрцам у кантакце». Лістуйце на мэйл zsercam@gmail.com. Да хуткай сустрэчы!


Шатэрнік Алесь – Галерэя БАЖ\nНе магу назваць гэта рэкламным буклетам, бо “Сонцакрыж” выходзіць за рамкі агульнапрынятых стандартаў. Як і сам вядомы скульптар Алесь Шатэрнік. Чаму?\nАдказ на гэтае пытанне на вокладцы “Сонцакрыжа”.\n“Жывапіс – гэта двухмерная прастора.\nСкульптура – трохмерная.\nПаэтычнае слова выходзіць па-за межы гэтых Прастораў і набліжаецца да чацвёртага вымярэння: Боскага Слова…\n“Карані мае з Беларусі. Бацькі былі амаль што мінчукамі. Маці Надзея Адамаўна нарадзілася ў вёсцы Качына (Мінскае мора), а бацька Сяргей Міхайлавіч з вёскі Старына (каля Смілавіч). Цікава, што дзед і баба па ліні маці зваліся Адам і Ева. На жаль, яны сышлі вельмі рана, таму маці засталася сіратой яшчэ ў дзяцінстве. Але гэта стала не адзіным горам. Згарэла хата. Некаторыя шмат гадоў помніл, як яна хадзіла па папялішчу і шукала сваю ляльку.\nМаю такое меркаванне, што менавіта той пажар узгадваў у сваіх нататках знакаміты паэт Максім Багдановіч, які ехаў праз тыя мясціны ў цягніку.\nА бацька мой быў з даволі заможнай сям’і. Дзед Міхаіл Васільевіч Шатэрнік быў галоўным рэвізорам Лібава-Ровенскай чыгункі. Калі я крыху падрос, то даведаўся, што ў бацькі быў родны брат, якога ён да самай смерці ў 1975 годзе па невядомай прычыне ні воднага разу не ўзгадваў. Старэйшы на шэсць гадоў.\nСястра Рая (нас было чацвёра) аднойчы мне сказала, што ён быццам бы жыве ў Балгарыі. На жаль, у 1967 годзе яе не стала У савецкія часы, калі я яшчэ быў юнаком, шукаць сваяка за межамі краіны было не зусім бяспечна, але лёс даў мне магчымасць пераканацца ў тым, што гэта не фантазіі родных.\nАдбылася сапраўды дзівосная гісторыя. У 2008 годзе на мяне па скайпу выйшаў Анастасій Шатэрнік. Аб ім я даведаўся яшчэ два гады таму, калі быў у Амерыцы. Як і тое, што ён жыве ў Сафіі і хутчэй за ўсё з’яўляецца сынам былога расейскага скаўта Аляксандра Міхайлавіча Шатэрніка. Так потым і высветлілася. Магчыма, у гонар бацькавага брата мяне і назвалі.\nМінчуком я сябе лічу ўжо ў трэцім пакаленні. Тут была (каля Камароўкі) хата майго дзеда па лініі бацькі, і ён нарадзіўся менавіта тут, а я – у Іванава. Чаму? Молат сталінскіх рэпрэсіяў 30-х гадоў мінулага стагоддзя добра вядомы. Натуральна, яны не маглі абмінуць і беларускую інтэлігенцыю, да якой адносілася наша сям’я. Напрыклад, родны брат майго дзеда Мікола Шатэрнік быў вядомым беларускі мовазнаўцам. Яго прозвішча ёсць нават на мемарыяльнай шыльдзе, якая прысвечана Інстытуту беларускай культуры. Дарэчы, ён вельмі загадкава памёр. На аперацыйным стале. Як Фрунзэ…\nА майго дзеда спачатку па даносу пасадзілі, а потым выслалі ў Расію. Так яны трапілі на Волгу, а потым на будаўніцтва Балтыйска-Чарнаморскага каналу. Каб быць бліжэй да яго, мы пераехалі ў Падмаскоўе. Бацька вучыўся ў Іванава ў медыцынскім інстытуце. Там я 16 кастрычніка 1940 года і нарадзіўся. На вуліцы Пушкіна. Адсюль і другая версія паходжання майго імя – Аляксандр Сяргеевіч.\nМожа, тады і хадзіць не ўмеў, але добра запомніў малюнак на нашым дыване. На цёплым льняным палатне алейнымі фарбамі вылажаны нейкія геаметрычныя фігуры. Я іх магу намаляваць і зараз.\nА яшчэ запомнілася, як бацьку праводзілі на фронт. Жылі мы тады ў горадзе Южы. Да чыгуначнай станцыі было каля 20 кіламетраў пехам. Дзесяць прайшлі разам, развіталіся, далей ён пайшоў сам, а маці вярнулася назад. Зноў 10 км.\nПазней яна распавядала, што, калі яго стала нябачна, раптам наляцела бура. Маці страціла прытомнасць і пачула нейкі голас, які сказаў, што з вайны муж вернецца жывым. Так пазней і адбылося.\nМаці ў мяне была вельмі баявая і актыўная. У 1944 годзе яна напісала ліст Калініну, дзе распавяла пра сваё жыццё (трое малых дзяцей), і бацьку, які вызначыўся пры вызваленні Кёнігсбергу, на некалькі дзён адпусцілі “на пабыўку” дамоў. Памятаю, што я прачнуўся тады ад водару паложаных побач з маім ложкам пернікаў. Ноч. Маці з бацькам сядзяць на лаўцы, трымаюцца за рукі і аб нечым ціха размаўляюць.\nЯ быў вельмі жаласлівы і, каб маці не плакала, хаваў пад падушку рубашку бацькі, які хутка вярнуўся ваяваць…\nПра бандэраўцаў раней казалі рознае, але маці з імі ладзіла і знаходзіла агульную мову. Гэта маё асабістае меркаванне, бо разумела, што ў савецкія часы аб гэтым ніхто не распавядаў. У будынку, дзе мы жылі, былі падвальныя памяшканні, у якіх яны і хаваліся. Нават дапамагалі маці калоць дровы. Чаму такое стаўленне? Таму што маці размаўляла на беларускай мове – сельскае выхаванне. А да астатніх “саветаў” стаўленне было адпаведным. Стралялі ва вокнах, памятаю, нават нейкага маёра забілі.\nМенавіта тады, па сутнасці, і вырашыўся мой лёс. Пад самую раніцу альбо прывідзелася, альбо прыснілася, што Хрыстос дае мне выбар: у левай руцэ – гармонік, а ў правай – аўтамат. Я выбраў гармонік.\nХаця і вайскоўцам амаль не стаў. Бацька моцна хацеў, каб я вучыўся ў сувораўскім вучылішчы. Я нават здаваў там іспыты і ледзь не пачаў вучыцца, але прыйшла “разнарадка”, якая загадала тых дзяцей, у каго ёсць бацькі, забраць і ўступіць месцы дзетдомаўцам. Так я не стаў курсантам. У адрозненне ад Пеці Садоўскага, бацьку якога забілі на вайне. Пашчасціла стаць мастаком.\nПраз год мы з Дубны з’ехалі, бо бацька звольніўся з вайсковай службы і мы апынуліся на Палессі, да якога ад Валынскай вобласці даволі блізка. Бацька стаў загадчыкам малярнай станцыі, бо тады там лютавала менавіта гэтая хвароба. Экспедыцыі адбываліся пастаянна.\n…Памятую, як мы лавілі і знішчалі вялікіх такіх камароў. Вельмі маляўнічыя і прыгожыя мясціны. Чыстая Прыпяць. Цёпла. Мы едзем у грузавіку і трапляем у нейкую глухую вёску. Дзеці там ніколі не бачылі цягніка і не ведалі пра іншыя рэчы, для іх дзівосам была нават наша машына. Я там упершыню ўбачыў драўляны ровар і вельмі быў уражаны тым, што дзеці не ўяўляюць яго металічным.\nАкрамя барацьбы з камарамі мы былі павінны раздаваць людзям хінін. Жоўтыя такія таблеткі, надта горкія. Вяскоўцы, каб іх не браць, нават хаваліся.\nПозней (ужо пачалі лятаць “белыя мухі”) восенню мы адтуль з’ехалі і апынуліся ў Мінску. Жылі ў Ратамцы, у мамінай сястры цёткі Ганны. Праз два гады малярыю перамаглі і малярную станцыю ператварылі ў Мінскую гарадскую санітарна-эпідэміялагічную станцыю. Мой бацька стаў там загадчыкам эпідэміялагічнага аддзелу, і яму далі асабістае жытло. Драўляны дом на ўскрайку Аўтазаводскага раёна. Чырвонае ўрочышча. Цяпер там вуліцы Ангарская і Дняпроўская.\nУ 1949 годзе пайшоў у школу, адразу ў другі клас, бо чытаць і пісаць ужо ўмеў. Дарэчы, у мяне захаваўся фотаздымак тых гадоў. Я там амаль самы маленькі. Разам вучыліся хлопцы, якім ужо было 14-15 гадоў – вайна.\nУ продажы пачаў з’яўляцца белы хлеб. Памятаю, аднойчы мама дала мне пяць рублёў , каб я яго набыў. А я купіў … (смяецца –заўвага аўтара) самакат. Маці прыказала яго вярнуць назад. Пакуль ехаў да вясковых хлопцаў, якія мне гэта прадалі, ён разваліўся…\nЖылі ўсе дружна, як адна сям’я. Мы, напрыклад, сябравалі з маёй першай настаўніцай Надзеяй Вікенцьеўнай Маславай. Са сваім мужам яна неаднойчы прыходзіла да нас у госці.\nАсацыяцыйныя ўспаміны тых гадоў – вершы Твардоўскага, патэфон, лірычныя пасляваенныя песні, голас Леаніда Уцёсава.\nУ нас з’явіўся радыёпрыёмнік, на якім былі кароткія хвалі. Памятаю, бацька паднімаецца ў шэсць гадзін раніцы, каб збірацца на работу (трэба было значна ехаць), брыецца. І гучаць “злоўленая” раней Бі-Бі-Сі альбо “Голас Амерыкі”. Глушыць іх пачалі пазней. Так што іншадумцам я стаў ужо тады.\nНапрыканцы 1951 г. бацьку далі кватэру на вуліцы Гвардзейскай, што ў раёне Камсамольскага возера. У 37–й школе там было дзве змены – рускамоўная і беларускамоўная. У апошнюю я і пайшоў. Дарэчы, калісьці мы размаўлялі з маім сябрам, вядомым графікам Яўгенам Куліком. Высветлілася, што тады былі суседзямі. Ён хадзіў у “рускую змену”, а “беларускім нацыяналістам” стаў раней за мяне. Так што мова вывучэння не заўсёды хутчэй прыводзіць да нацыянальнай самасвядомасці.\nНа жаль, у 2002 годзе яго не стала.\nПравучыўся я там некалькі гадоў. Вельмі выдатна, дарэчы. З пахвальнымі лістамі за кожны клас. Потым было паступленне ў Сувораўскае вучылішча, пра якое ўжо ўзгадваў. Дзякуй Богу, лёс злажыўся так, што вайскоўцам я не стаў. Пасля (сямігодкі) пайшоў працаваць на шпалерную фабрыку і ўвесь час марыў аб мастацтве.\nУ 1951 годзе пачаў займацца ў мінскім Палацы піянераў. Там у мяне быў настаўнікам Сяргей Пятровіч Каткоў. Вельмі цудоўны педагог, праз якога “прайшло” шмат выбітных беларускіх мастакоў – Данцыг, Паплаўскі і г.д.\nМайго стрыечнага брата завуць Васілій. Ён старэйшы за мяне на два гады. Вучыўся “на скульптурным”, куды хутка перайшоў і я. На трэцім курсе ў нас выкладаў былы франтавік Ігар Глебаў, пляменнік вядомага мастака Аляксея Канстанцінавіча Глебава, які заўсёды казаў: “Харошую прафесію абралі, будзеце не толькі адзін хлеб есці. Але і хлеб з маслам”.\nСкульптура мне спадабалася адразу. Сапраўдная мужчынская справа. Студэнты не толькі малявалі, але і ведалі, як працаваць малатком ці рыдлёўкай. Я звярнуўся да іх з пытаннем: “Хлопцы, можа, хто жадае вучыцца на “жывапісным”?” Шчыра кажучы, на “скульптурным” (ва ўсе часы) жадалі вучыцца далёка не многія, таму шансы ў мяне былі даволі высокімі. Так і адбылося.\nЛетам 1962 года крыху папрацаваў мастаком-дэкаратарам у Рускім драматычным тэатры імя Горкага, які ў той час якраз збіраўся на гастролі. Справа ў тым, што тады студэнты браліся за любую работу, галоўнае – зарабіць грошы. І не для таго, каб іх потым “шумна пракуціць”. Хацелася забяспечыць сябе і хоць нейкім чынам дапамагчы бацькам. Так я дакрануўся да таямніц сцэнаграфічнага мастацтва і быў моцна ўражаны. Там яшчэ захоўваліся традыцыі класічнага тэатра. Тым, хто вырас на выбрыках сучаснага мадэрнізму, у такое нават цяжка паверыць.\nТэатр захапляў не толькі сустрэчамі са знакамітымі артыстамі і вядомымі людзьмі, але і зачароўваў нейкай сваёй таямнічай казкай. Яна была вакол, адчувалася сярод вялізных, змацаваных на сетках маляваных халсцін-кулісаў. Менавіта там я і працаваў – рыхтаваў для спектакляў дэкарацыі.\nДарэчы, добра памятаю раманс з “Беспасажніцы” Астроўскага. Яго вельмі прыгожа спявала пайшоўшая з жыцця Аляксандра Клімава, а адным з двух студэнтаў, якія ёй акампанавалі на гітары, быў вядомы сёння спявак Віктар Скарабагатаў.\nА праз год я працаваў мастаком у Акруговым Доме афіцэраў, рабіў там усялякую “афармілаўку”. Аднойчы нават да мяне звярнуўся тагачасны адміністратар Моня Моніч і папрасіў напісаць афішу на канцэрт Шарля Азнавура. Тады я нават трапіў на галёрку. Цудоўны быў канцэрт. Асабліва ў параўнанні з савецкай эстрадай.\nЗ далейшай вучобай мне крыху не пашчасціла. Справа ў тым, што ў 1964 годзе ў тэатральна-мастацкім інстытуце закрылі аддзяленне скульптуры і станковага (музейнага, не вулічнага) жывапісу. Па сутнасці гэта альма-матар выяўленчага мастацтва — жывапіс, малюнак і скульптура. Помніцца, менавіта тады была разгорнута барацьба з так званымі “лішкамі ў архітэктуры”, калі замест “сталінскага ампіру” паўсюды сталі будаваць пяціпавярховыя панэльныя дамы, якія адразу назвалі “хрушчоўкамі”.\nУ той час будаваўся будынак Мінскай філармоніі. Пачыналі яго ў стылі Палаца прафсаюзаў, (у “класічным” стылі), а канчалі з модным тады аскетызмам, то бок пазбавілі прыгожай ляпніны.\nЗамест таго, што “скарацілі”, з’явіўся манументальны жывапіс (цалкам непрымальны для мяне роспіс сцен), а таксама “кераміка” і “ўнутраная апрацоўка будынкаў”. Апошнюю зараз называюць “дызайнам интэр’ераў”. Яе і абраў. Паралельна пачаў шукаць яшчэ і работу. Трапіў на Мінскую студыю тэлебачання, якая месцілася на Камуністычнай вуліцы. Тэлебачанне тады развівалася вельмі хутка, таму мне адразу прапанавалі стаць мастаком.\nВельмі цікавы там быў калектыў. Сапраўды — творчы. Па гэты дзень сябрую з Мішам Карпуком. Канешне, адначасова (вячэрняе аддзяленне) вучыцца і працаваць было крыху складана. Асабліва, калі ўлічыць тое, што мяне даволі часта раілі прысутнічаць на перадачах, якія ішлі ў эфір менавіта вечарам. У рэшце час ад часу ў мяне з’яўляліся “хвасты”.\nГэта і стала зачэпкай да майго выключэння. Дарэчы, тады з інстытута акрамя мяне выключылі яшчэ трох чалавек – Ларчанку, Гаркунова і Пазьняка. На той час рэктарам інстытута быў Захараў (па некаторым дадзеным палкоўнік КДБ), але ён знаходзіўся ў адпачынку, і яго абавязкі выконваў выкладчык марксістска-ленінскай эстэтыкі Старавойтаў. Ён і падпісаў той загад.\nПраз шмат гадоў у яго трагічна загінула дачка Ірына Мятліцкая. Доўга не трымаю крыўду на людзей. Падчас пахавання падышоў да яго, пацалаваў і выказаў сваё шчырае спачуванне.\nІрына была вельмі таленавітая і напісала шмат чаго якаснага. Напрыклад, кніжку пра беларускага мастака Заборава, які зараз жыве ў Францыі. Мятліцкая мяне і натхніла ўзяцца за пяро.\nНе магу сказаць, што выключэнне з інстытута стала нейкай вялікай трагедыяй. Для чалавека, які жадае быць скульптарам і ўжо мае адпаведны дыплом (пяць гадоў мастацкай вучэльні), вучоба інтэр’еру не можа быць чымсьці асабліва жаданым…\nМенавіта ў гэты час скульптурнае аддзяленне вярнулі назад у інстытут, аднак я, як некаторыя мае сябры, не пажадаў, маючы за плячыма тры курса вячэрняй вучобы, пачынаць яе з нуля.\nЗамест гэтага ўладкаваўся на Мінскі скульптурны камбінат. І, як кажуць, пайшло-паехала… Удзельнічаў ў розных выставах. Масква купіла маю скульптуру і запрасіла на стажыроўку.\nПотым крыху папрацаваў у вядомых скульптараў: Заіра Азгура і Ігара Глебава. А ў 1975 годзе ўступіў у Саюз мастакоў СССР. Адна мая работа з’явілася на вокладцы саюзнага часопіса “Творчасць”, а другая трапіла ў знакамітую Трэцьякоўскую галерэю.\nСкульптур зрабіў шмат. Арыгінальных. Нават Леніна на аўтамабілі. “Свабодныя навіны плюс” пажартавалі тады, што гэта быў першы “форд”, які з’явіўся ў Савецкай Расіі.\nУ сярэдзіне 70-х гадоў заказы, якія датычыліся скульптурных кампазіцый, размяркоўвалі мэтанакіравана. Адным з самых значных аўтарытэтаў у нашай галіне быў лаўрэат Ленінскай прэміі Сяргей Іванавіч Селіханаў. Менавіта ён зрабіў у Хатыні самы знакаміты там помнік – Камінскага, які выносіць з вогнішча на руках свайго сына. Ён ставіўся да мяне з сімпатыяй, неаднаразова заходзіў у майстэрню. Мы нават сябравалі.\nКалі з’явіўся заказ зрабіць скульптуры ў чатырох кропках Мінска, то ён адразу прапанаваў мяне і калегу па вучэльні Лёню Давідзенка. Гэты заказ “вісеў” доўга, бо яго не мог зацвердзіць мастацкі савет, таму што не знаходзіў нейкую агульную тэму.\nНа той час у беларускім саюзе мастакоў ужо з’явілася групоўка, якая цікавілася нацыянальнай тэматыкай. Памятаю, аднойчы я звярнуўся за саветам да нашага вядомага мастацтвазнаўцы і мастака Віктара Шматава. Ён кажа: “Бяры нацыянальную тэму. Пабачыш, што пойдзе як па маслу”. Сапраўды, так і адбылося.\nЯ пачытаў кніжку Ніла Сымонавіча Гілевіча “Беларуская вусная народная творчасць”, дзе расказваецца пра чатыры беларускіх нацыянальных свята. Захапіўся гэтай ідэяй сам і заахвоціў ёй астатніх. Нават намаляваў калегам эскізы, а сабе абраў “Гуканне вясны”. Каля Палацу спорту гэты дэкаратыўны фантан стаіць з 1980 года.\nПотым былі “Вітаўт”, “Мікола Гусоўскі”, “Рагнеда”,”Сямён Полацкі”, “Максім Багдановіч”, “Ефрасіння Полацкая”, “Наталля Арсеннева”, “Васіль Быкаў”, розныя мемарыяльныя дошкі і яшчэ шмат чаго.”


Канвертаваць Qtums (QTUM) і VeChains (VEN) : Калькулятар абменнага курсу\nQtum (QTUM) і VeChain (VEN) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Qtum і VeChain пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 19 верасень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Qtum. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць VeChain валюты па змаўчанні. Націсніце на VeChains або Qtums канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Qtum гэта валюта, у ні ў адной краіне. The VeChain гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал QTUM можа быць запісаная QTUM. Сімвал VEN можа быць запісаная VEN. Абменнага курсу the Qtum Апошняе абнаўленне 19 верасень 2020 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу the VeChain Апошняе абнаўленне 2 жнівень 2018 ад coinmarketcap.com. QTUM каэфіцыент мае 15 ўважаецца лічбаў. VEN каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Новае жыццё ў абмен на накрыўкі — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\n09.10.2018 21.08.2019 admin390Комментарии on Новае жыццё ў абмен на накрыўкі\nШтогод на беларускія звалкі трапляе каля 4000 тон пластыкавых накрывак – гэта вялікая лічба. Таму ў 2018 годзе па ўсёй краіне быў запушчаны праект «Новае жыццё ў абмен на накрыўкі». Галоўныя мэты праекта – дапамагчы цяжкахворым дзецям з захворваннямі нервовай сістэмы і рухальнымі парушэннямі: купіць неабходныя лекі, медыцынскае абсталяванне, сродкі рэабілітацыі, а таксама палепшыць экалагічную сітуацыю ў краіне.\nСёння да праекта ўжо далучыліся больш за сто школ, прадпрыемстваў і гіпермаркетаў у 50 гарадах і пасёлках па ўсёй краіне. У Валожынскім раёне пункты збору накрывак размяшчаюцца ў Івянецкай школе і Івянецкім дзіцячым доме-інтэрнаце. Валанцёрам акцыі можа стаць любы жадаючы.\nКаардынатары праекта збіраюць у сябе на складзе пластыкавыя крышкі з пунктаў збору, потым іх здаюць на перапрацоўчы завод у Маскве, а атрыманыя грошы накіроўваюцца на дабрачыннасць. Каб стаць падапечным праекта, неабходна даслаць заяўку. Да супрацоўніцтва прыцягваюцца кампетэнтныя ўрачы Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта, якія даюць сваё экспертнае заключэнне наконт неабходнасці дапамогі. Праект заключае з кожным падапечным дагавор і кантралюе, каб выдзеленыя сродкі траціліся на заяўленыя патрэбы. Грошы накіроўваюцца толькі на тыя прылады рэабілітацыі, лекі і медыцынскае абсталяванне, якія не выдаюцца бясплатна дзяржавай альбо выдаюцца, але іх прыйдзецца чакаць вельмі доўга.


Што лепш Просты сіроп з карычневага цукру? Каб знайсці найлепшую якасць Просты сіроп з карычневага цукру ад вытворцы, пастаўшчыка, аптавікі, дыстрыбутара і завода\nYEOU FONG CANE SUGAR REFINERY CO., LTD., Вытворца і пастаўшчык, якая спецыялізуецца на распрацоўцы Просты сіроп з карычневага цукру. Пасля назапашвання ў працягу многіх гадоў інтэнсіўных даследаванняў, мы былі прызнаныя з'яўляецца найбуйнейшым і найбольш вядомы вытворца ў Taiwan. Дзякуючы высокаму якасці і канкурэнтаздольнай цане, наша прадукцыя экспартуецца ў больш чым 20 краінах па ўсім свеце. Калі вы шукаеце надзейнага партнёра, вы можаце разлічваць на нас. Мы шчыра спадзяемся, што мы можам мець магчымасць супрацоўнічаць з вамі ў бліжэйшы час.\n999999999 http://schema.org/InStock USD 2020-12-31 https://www.canesugarsyrup.com/be/brown-sugar-simple-syrup.html\nКаб знайсці і набыць лепшае Просты сіроп з карычневага цукру, вам трэба ведаць пра найвышэйшую якасць Просты сіроп з карычневага цукру вытворцы, пастаўшчыка, аптавіка і дыстрыб'ютара з завода ў Taiwan


ХТО Ж ТАКІ СЬВЯТЫ ВАЛЯНЦІН?\nДзень закаханых сьвяткуецца 14 лютага, на дзень Святога Валянціна. Паводле гістарычных крыніцаў, Святы Валянцін быў сьвятаром і лекарам, які жыў у Рыме Марка Аўрэлія. Імпэратар пад уплывам душэйнай хваробы вырашыў зьліквідаваць інстытут шлюбу, бо не лічыў жанатых мужчынаў добрымі ваярамі. Сьвяты Валянцін, між тым, тайна даваў шлюб закаханым парам, за што быў кінуты ў вязьніцу. Там ён і пад катаваньнямі ня зрокся сваіх поглядаў і быў забіты. Але падчас зьняволеньня ён закахаўся ў сьляпую дачку турэмнага ключніка і перад самай сьмерцю, 14 лютага 269 году, паслаў ёй любоўнае прызнаньне .\nАдтуль цягнецца традыцыя пасылаць у гэты дзень прызнаньні сваім каханым і блізкім, якая ад ХІХ стагодзьдзя паступова пачынае камэрцыялізавацца. Фірмы па продажы кветак, паштовак, ювэлірных вырабаў і шакаляду прымяркоўваюць да гэтага дня найбуйнейшыя рэкламныя кампаніі і акцыі.\nУ Беларусі cьвята засвойвае моладзь, але тут, у адрозьненьне ад іншага сьвету, яно пакуль ня столькі камэрцыялізаванае, колькі палітызаванае. Свае пасланьні беларуская моладзь уручае амбасадам вольнага сьвету – каб засьведчыць сваю закаханасьць у свабоду.


XV беларуска-нямецкі Менскі форум: з мейсца падзеяў апавядае Аляксей Янукевіч - Nacyjanalny Intares\nНамесьнік старшыні Партыі БНФ Аляксей Янукевіч бярэ ўдзел у сёлетнім XV-м беларуска-нямецкім Менскім форуме. На фэйсбуку ён цікава апавядае аб сваіх уражаньнях.\nРанішняя панэль Менскага форуму прысьвечаная мадэрнізацыі ды рэформам у Беларусі. Паўпустая заля і адсутнасьць пытаньняў да выступоўцаў. Усім усё зразумела, на жаль. Аншляг і гарачыя дыскусіі чакаюцца бліжэй да абеду, калі будзе абмяркоўвацца геапалітыка ды прыедуць міністры замежных справаў Беларусі і Нямеччыны. Вельмі выразнае адлюстраваньне таго, у якой сфэры адбываюцца рэальныя высілкі беларускіх уладаў.\nЗігмар Габрыэль – міністар замежных спраў ФРГ на XV-м Менскім Форуме\nМіністр замежных справаў Нямеччыны Зыгмар Габрыель у Менску. Свой выступ на Менскім форуме пачаў з узгадваньня 500-годзьдзя Бібліі Скарыны, выдадзенай на беларускай мове.\nУ сваёй прамове на Менскім форуме сёньня Уладзімер Макей назваў формулу дыялёгу з Захадам: “рэалізм без забаронаў”. І растлумачыў: мы гаворым на любыя тэмы, але ў справах грунтуемся прынцыпам магчымага. У чарговы раз беларускі МЗС дэманструе вынаходлівасьць ды інцыятыву, каб рэалізоўваць інтарэсы дзяржавы пры неспрыяльным і нават непрывабным стане рэчаў.\nЭўрАзійскі саюз – гэта саюз лузэраў.\nЦяпер на Менскім форуме панэль “Беларуская эканоміка ў глябалізацыі”. У панэлі спачатку Аляксандар Калінін, кіраўнік Беларускай асацыяцыі прадпрымальнікаў, а пасьля і Дзяніс Мялешкін, в. а. Дырэктара Нацыянальнага агенцтва інвестыцый ды прыватызацыі, паўтараюць некалькі разоў, што прыярытэтам для нас у бізнэсе ёсьць эўразійскі саюз, бо няма моўнага бар’еру і таму ў краінах ЭўрАзЭС зручна рабіць бізнэс.\nАле ў гэты ж час у залі поўна немцаў, якія вольна гавораць хаця б па-расейску. У сучасным сьвеце, асабліва – для бізнэсоўцаў, веданьне замежных моваў – гэта норма. Ангельская – наогул базавы навык. Вывучэньне мовы з выкарыстаньнем сучасных тэхналёгіяў – абсалютна не праблема. Ангельская дае ня толькі магчымасьць асабістай бізнэс-камунікацыі, але й доступ да крытычна важнай інфармацыі. А ў гэтых – моўны бар’ер, халера. Ня могуць вывучыць. Вось па такой прыкмеце і інтэгруюцца.\nАгульна можна падсумаваць:\nРыторыка была пазытыўная, але нейкага агню энтузіязму не адчуваецца. Безумоўна, саміт „Усходняга партнэрства“ мог бы стаць прарывам у стасунках, але так выглядае, што найперш беларускія ўлады да гэтага не гатовыя. Гэта зьвязана і з сумневамі Лукашэнкі — ехаць на гэты саміт ці не. Таму можна канстатаваць пэўны крызіс дыялёгу і чаканьняў.\nПалітыкаМенскі Форум, Нямеччына, беларусьnationalinterestbyComments off\nСвабода пачынаецца з разняволеньня сьвядомасьці – піша Юрка Цехановіч


Ці ёсць у Беларусі культ асобы прэзідэнта?\nВыдатны спартовец, паэт, музыкант, прыродны завадатар, які добра ведае нямецкую мову – такі школьны партрэт Аляксандра Лукашэнкі стварыла яго класная кіраўніца. Інтэрв’ю з Вольгай Чуешковай паказаў тэлеканал АНТ.\nВольга Чуешкова, класная кіраўніца Аляксандра Лукашэнкі. распавядае:\n«У мяне быў адзін вельмі актыўны вучань, на фоне ўсяго класу ён заўсёды быў лідарам, лідар і завадатар. Усе справы пачыналіся ў нас з Сашы. Саша вучыўся вельмі добра, у яго троек практычна не было ні па адным з прадметаў».\nДзень ведаў 1 верасня Аляксандр Лукашэнка сустрэў у вясковай школе ў Александрыі, у якой некалі пачынаў вучыцца. Цяпер тут – музей.\n«А з цябе пытаць будуць асабліва – бо ты сядзіш на маім месцы. Я сядзеў тут», – сказаў кіраўнік краіны.\nПраўда, калегі Лукашэнкі, якія памятаюць яго маладым палітыкам, не пагаджаюцца з ідэальнай характарыстыкай, якую малююць яму дзяржаўныя СМІ. Распавядае Анатоль Лябедзька, палітык:\n«Нейкія веды ён дэманстраваў, але калі б гэта была выдатная нямецкая мова, то падчас таго, як Ангела Меркель была ў Менску, ён мог бы прадэманстраваць свае веды, паразмаўляць з ёй. Аднак ён звяртаўся да перакладчыка».\nІдэалізацыя біяграфіяў правадыроў – звычайная справа ў аўтарытарных рэжымах, каментуюць эксперты. Доктар паліталогіі Павел Усаў тлумачыць:\n«У Магілёўскім дзяржаўным універсітэце, дзе ён некалі вучыўся, гучала шмат крытыкі ў дачыненні да яго, што быў неадукаваны. Як толькі ўлада Лукашэнкі пачала ўзмацняцца, стваралася аўтарытарная вертыкаль, то змяніўся і падыход да яго біяграфіі. Са слабога троечніка ён раптоўна ператварыўся ў выдатніка».\nНе толькі беларускія дзяржаўныя СМІ лакіруюць біяграфію кіраўніка краіны. У дзяржавах Цэнтральнай Азіі выпраўляюць звесткі не толькі пра дзяцінства і маладосць лідара, але і пра яго радавод. Аглядальнік краінаў Цэнтральнай Азіі Ігар Віняўскі распавядае:\n«Можна назваць прыклад і памерлага Сапармурата Ніязава. Калі перапісвалася біяграфія яго бацькоў, ствараўся вобраз ідэальнай сямʼі. Выдатным прыкладам зʼяўляецца прэзідэнт Назарбаеў. Створана міфалогія роду, да якога ён належыць».\nПрыкметы культу асобы можна заўважыць не толькі ў Цэнтральнай Азіі. Тэлеканал «Россия» будзе штотыдзень паказваць, як Уладзімір Пуцін адпачывае, сустракаецца з таленавітай моладдзю, наведвае вугальныя разрэзы і паралельна вырашае жыллёвыя праблемы сем’яў гарнякоў. Усяму гэтаму Уладзімір Салаўёў прысвячае гадзінную перадачу «Масква, Крэмль, Пуцін».\nІгар Эйдман, сацыёлаг з Берліну, заўважае:\n«Пуцін пракіраваў ужо практычна 18 гадоў і дажыў да сівых валасоў. Таму яго аўтаматычна залічваюць да крамлёўскіх небажыхароў, да шэрагу: Сталін, Хрушчоў, Брэжнеў і іншых».\nА ці глядзелі б беларусы перадачу, якая б расказвала пра тое, як клапоціцца пра іх Аляксандр Лукашэнка?\n«Думаю, што цікава. І працоўны дзень паглядзець, і тое, што робіцца ў верхніх эшалонах улады».\n«Колькі ў нас Лукашэнка ва ўладзе? І тут патрэбна яшчэ нейкую перадачу?»\n«Па тэлебачанні мы пастаянна бачым, як ён ходзіць, лае сваіх падначаленых. І яшчэ адну перадачу? Яшчэ грошай патраціць?!»\n«Мой адрас не дом і не вуліца, мой адрас Савецкі Саюз». Як расказала журналістам класная кіраўніца Аляксандра Лукашэнкі, менавіта гэтую песню больш за ўсё любіў будучы галава Беларусі. Вось толькі скончыў ён школу ў 1971 годзе, а песня была напісаная толькі ў 1972-м».\nФота Sergey Shakhidzhanian/Forum\nТэгі: 1 верасня дзень ведаў культ асобы Лукашэнка Назарбаеў Ніязаў прэзідэнт Беларусі\nПалітолаг: «Сыход Лукашэнкі будзе падобны да казахскага, калі кіраўнік нібы сыходзіць, але насамрэч застаецца»


Праграмнае забеспячэнне для кіравання прапановамі стымулюе бізнес\nПанядзелак, Снежань 3, 2012 Панядзелак, Снежань 3, 2012 Джэн Лісак Голдынг\nЗа апошнія пару гадоў продажы рэзка змяніліся з надыходам лічбавай эры. У прыватнасці, тое, як людзі адпраўляюць і атрымліваюць прапановы па продажах, узмацнялася з развіццём сістэмы кіравання прапановамі ў сеціве, як і наш кліент TinderBox. Чаму гэтыя рашэнні лепш, чым простае напісанне прапановы па продажы ў Microsoft Word? Ну, мы зрабілі пра гэта цэлую інфаграфіку.\nПрадукцыйнасць значна павялічваецца за кошт выкарыстання аднаго з гэтых рашэнняў, а таксама даход. Воблачнае праграмнае забеспячэнне палепшыла працоўны працэс працэсу продажаў, і па сутнасці, палепшыўся і цыкл продажаў. Калі вы невялікі бізнес, індывідуальны прадпрымальнік ці буйная карпарацыя, гэтыя інструменты зэканоміць ваш час і грошы. Але гэта таксама залежыць ад таго, як вы імі карыстаецеся.\nЗварот да некалькіх пачуццяў - выдатны спосаб прыцягнуць перспектыву. У сваёй прапанове вы павінны выкарыстоўваць відэа, аўдыя (калі гэта дастасавальна) і выявы, каб прыцягнуць увагу патэнцыялу. Прапановы брэндаў - таксама добрая тактыка, але пераканайцеся, што гэта не занадта пераважна. Прапанова павінна тычыцца таго, як перспектыва будзе задавальняць іх патрэбы ў цэлым.\nМне цікава - як вы ў цяперашні час адпраўляеце і ствараеце свае прапановы? Электронная пошта? Дакумент Word? Які ваш самы вялікі выклік у прапановах па продажах?\nКлючавыя словы: gettinderboxІнфаграфікапрапановакіраванне прапановаміпраграмнае забеспячэнне для кіравання прапановамітрубачка\nВідэа: Навука пераканання


Роздум з нагоды. Гараджане едуць у вёску – за чым?\nГлавная→Новости→Новости→Роздум з нагоды. Гараджане едуць у вёску – за чым?\n«Я хачу, каб кожны беларус меў кавалачак зямлі», – сказаў на сустрэчы з актывам Мінскай вобласці Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка.\nСловы гэтыя, мне здаецца, адгукнуліся хваляй надзеі, настальгіі, радасці ў сэрцах большасці нашых суайчыннікаў. Бо, як пісаў Якуб Колас, «зямля не зменіць і не здрадзіць, зямля паможа і дарадзіць, зямля дасць волі, дасць і сілы, зямля паслужыць да магілы, зямля дзяцей тваіх не кіне, зямля – аснова ўсёй Айчыне».\nТак, кавалачак зямлі, на якім стаіць уласны дыхтоўны катэдж ці дзедава старэнькая хаціна, невялікі дачны домік ці ўвогуле пакуль нічога не стаіць, – гэта даўно ўжо не крыніца сродкаў для існавання і не запарука бязбеднага і сытага жыцця. Таму многія гарадскія жыхары і адмовіліся ў свой час ад вясковай спадчыны, разам з тым абрубіўшы сялянскія карані. Іх можна зразумець: якая патрэба ў зямлі, калі сёння можна купіць усё, што заўгодна, былі б грошы – а зарабіць іх, як гэта ні парадаксальна, заўсёды прасцей на асфальце.\nАле вось надарылася пандэмія з яе каранцінамі, самаізаляцыямі і іншымі абмежаваннямі – і стала зразумела, што пераносіць гэтыя выпрабаванні шмат лягчэй, маючы хоць маленькі лапік зямлі перад ганкам, чым седзячы ў чатырох сценах. І няважна, што ты робіш на гэтым лапіку: аполваеш градку, косіш траву ці проста сядзіш, падкурчыўшы ногі, з кніжкай у руках, – галоўнае, што дыхаеш свежым паветрам і ўсёй істотай сваёй адчуваеш еднасць з прыродай, часцінкай якой з’яўляешся.\nЧую «смяшкі ў зале»: з узростам усіх да зямлі цягне… І нават не крыўдую, бо гэта і сапраўды так: маладым больш цікавыя шумныя вясёлыя гарадскія тусоўкі, для іх адпачынак – клубы, бары, вечарынкі. Але, па-першае, маладосць, калі хто яшчэ не зразумеў гэтага, хутка заканчваецца. А, па-другое, моладзь – зрэшты, як і людзі ва ўзросце, – неаднолькавая. Вельмі часта, выбіраючы будаваць кватэру ці ўласную сядзібу, маладыя сем’і аддаюць перавагу апошняму варыянту.\nІ ўсё часцей, бываючы ў вёсках, якія лічацца паміраючымі, можна пабачыць дыхтоўны дом пад новенькай металачарапіцай і з талеркай спутнікавага тэлебачання – яўна не пенсіянерскае жытло. А часам экскурсавод з мясцовых і на звычайную вясковую хатку з буйствам кветак у гародчыку пакажа: «І тут дачнікі жывуць, на лета прыязджаюць…»\nНядаўна разгаварылася са знаёмым астраўчанінам.\n– Не магу дачакацца адпачынку, каб у вёску рвануць! – падзяліўся ён планамі на лета. – Жонка і дзеці даўно ўжо там. Да верасня ў Астравец вяртацца не збіраемся. Зрэшты, падумаем, мо, і на зіму застанемся. А што за бяда – 20 хвілін на машыне да Астраўца? Я столькі ж часу іду ад кватэры да месца работы. А выгоды – гарачую ваду, цёплы туалет, пральную машыну і іншае – цяпер і ў вёсцы забяспечыць можна, была б электрычнасць. Інтэрнэт ёсць, а з ім – і сувязь са светам: навіны, стасункі з роднымі і сябрамі, музыка, кнігі, кіно. Калі спецыфіка работы дазваляе, то можна нават працоўныя абавязкі выконваць у крэсле пад яблынькай… А што ў тым Астраўцы рабіць?\nДзіўна: раней гэтыя словы – «Што там рабіць?» – звычайна тычыліся сельскай глухамані…\n– Ды і мы раней у вёску не надта рваліся, – расказаў мой выпадковы суразмоўца. – Стаяў там дзедаў дом, спадчыну аформілі, пакупнікоў на яго не знаходзілася, вырашылі: хай будзе. Раз ці два ў год заязджалі праветрыць-перасушыць. А потым неяк выбраліся туды на выхадныя, затым – на тыдзень, на два. І зразумелі, як гэта цудоўна, калі ніхто ў цябе над галавой не тэпае, не стукае, што не трэба падымацца па лесвіцы, баючыся «размініраваць» сляды жыццядзейнасці суседскага ката… Цішыня, спакой, прыгажосць! Жонка кветнік разбіла, грады пасадзіла. Работы ў вёсцы заўсёды хапае, цэлы дзень пры справе, але клопаты тыя – у радасць. Там і дыхаецца, і думаецца, і жывецца па-іншаму: лягчэй, прасцей, шчаслівей.\n– Самае нечаканае, што і дзецям у вёсцы падабаецца! – працягваў здзіўляць мяне мужчына. – Сын дык увогуле б адтуль не выязджаў! Цэлы год збіраў грошы, каб купіць газонакасілку. Цяпер трава адрастаць не паспявае: ледзь адскочыць на пару сантыметраў – выходзіць «на пакос».\nТое, што гараджане розных узростаў пацягнуліся да зямлі, вельмі радуе – думаю, не толькі мяне. Бо дае надзею, што чуткі аб непазбежнай хуткай смерці нашых вёсак моцна перабольшаны, што яны будуць жыць – а значыць, не знікне і той вялізны пласт гісторыі, культуры, нацыянальнай самасвядомасці, які яшчэ цепліцца ў гэтых драўляных хатках, прарастае бярозкамі ды дубамі, свеціцца ў мудрых вачах апошніх яе захавальнікаў…


Бібліязмярканне анлайн «Кніжнае бяссонне» | Бібліотечні інноваційні послуги\nЦэнтральная гарадская бібліятэка імя М. Л. Крапіўніцкага ў Мікалаеве запусціла інавацыйную паслугу «Кніжнае бяссонне», якая накіравана на стварэнне аўдыёзапісаў жывых празаічных чытанняў.\n«Ідэя з’явілася ў 2019 годзе. Планавалі летам праводзіць гучныя чытанні пад адкрытым небам, але каранцін унёс свае карэктывы ў працу бібліятэкі. Паколькі анлайн-кантэнт становіцца актуальным, мы вырашылі не пакідаць ідэю, а паспрабаваць новы для нас фармат правядзення», – адзначае адна з ініцыятараў праекта Юлія Басіста.\nБібліятэкары правялі апытанне сярод наведвальнікаў і выявілі, што стварэнне запісаў кніг вельмі цікавіць моладзь, асабліва тых рэспандэнтаў, якія актыўна карыстаюцца Youtube. З іншага боку – зацікаўленыя ёсць і сярод старэйшых катэгорый, якія імкнуцца асвоіць новыя медыйныя фарматы.\nПа словах Юліі, паслуга таксама карысная для горада і сваёй інклюзіўнасцю, бо аўдыёкантэнт часта з’яўляецца самым зручным спосабам азнаямлення з тэкстам для людзей, якія маюць праблемы са зрокам.\n«Вырашылі рабіць акцэнт на празаічныя творы. Ад карыстальнікаў паступіла прапанова дадаць музычнае суправаджэнне. Пілотны запуск адбыўся ў ліпені 2020 г. На працягу двух тыдняў збіралі відэазапісы карыстальнікаў, адзін дзень выдаткавалі на апрацоўку атрыманага матэрыялу і апублікавалі на Youtube-канале бібліятэкі», – распавядае бібліятэкар.\nЗараз на канале выклалі 12 ролікаў ад 9 удзельнікаў, якія маюць усяго 320 праглядаў.\nУ бібліятэцы адзначаюць, што і ў далейшым плануюць штомесяц ствараць разам з карыстальнікамі тэматычныя падборкі з аўдыёзапісамі.\nРасказвае Юлія Басіста:\n«Мы імкнуліся стварыць пляцоўку для прапаганды ўкраінамоўнага прадукту шляхам самарэалізацыі гараджан як чытальнікаў, папулярызаваць кнігі і ствараць кантэнт даступны для людзей з парушэннямі зроку.\nНаведвальнікаў бібліятэкі перш за ўсё цікавіць сучасная ўкраінская літаратура, у прыватнасці творчасць мікалаеўскіх аўтараў. Яны шукаюць аднадумцаў у літаратурным асяроддзі, людзей, якія могуць параіць кніжныя навінкі. Дзякуючы паслузе, чытачы могуць дзяліцца ўласнымі кніжнымі ўпадабаннямі.\nАўдыёзапісы таксама прыносяць карысць і ў перыяд абмежаванага абслугоўвання (у цяперашні час бібліятэка выдае літаратуру па папярэднім запыце), таму карыстальнік можа праслухаць урывак твора на Youtube-канале бібліятэкі, а затым замовіць яго ў нас.\nПаколькі паслуга прадастаўляецца анлайн, на наведвальнасць моцнага ўплыву яна не мела (тым больш улічваючы каранцінныя абмежаванні), але колькасць праглядаў канала і падпісчыкаў на Facebook вырасла. З іншага боку, некаторыя карыстальнікі паслугі становяцца і новымі наведвальнікамі бібліятэкі.\nДзякуючы ўкараненню паслугі калектыў бібліятэкі змог удасканаліць Youtube-канал бібліятэкі, напоўніць яго якаснымі тэматычнымі падборкамі, а таксама асвоіць новыя шляхі сувязі з карыстальнікамі бібліятэкі.\nЗараз мы робім акцэнт на анлайнавую форму прадастаўлення паслуг і правядзення мерапрыемстваў. Вывучаем метады эфектыўнага кантэнт-напаўнення старонак у сацсетках».


Футра з янота з капюшонам - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ Футра з янота з капюшонам\nНабыццё футры з янота - гэта выдатнае ўкладанне грошай, паколькі дадзеная верхнюю вопратку не адзін сезон будзе радаваць вас сваім стыльным знешнім выглядам. Сярод велізарнай разнастайнасці мадэляў мы рэкамендуем вам у гэтым сезоне звярнуць увагу на варыянт з капюшонам, які, да ўсяго, пазбавіць вас ад стомнага неабходнасці насіць галаўны ўбор у халоднае надвор’е, і пры гэтым, зусім не сапсуе знешні выгляд.\nМадэлі футраў з янота з капюшонам\nПерад тым, як купляць футра з янота, неабходна пацікавіцца пытаннем, як яе абраць. Практычнасцю, даўгавечнасцю і зносаўстойлівасцю будзе адрознівацца выраб выключна з натуральнага якаснага футра. Для гэтага, купляйце футра толькі ў спецыялізаваных крамах і заўсёды пытайцеся наяўнасць сертыфіката якасці. Таксама, вам дапаможа візуальны агляд - мех павінен быць раўнамерным, мяккім, без якіх-небудзь залысінамі.\nЗараз можна прыступаць да выбару мадэляў. Футра з янота з капюшонам можа быць доўгай, кароткай, мець розны фасон. Калі вы ведзяце актыўны лад жыцця, то вам, вядома ж, варта аддаць перавагу кароткай або мадэлі да сярэдзіны сцягна. Спалучаць такую абноўку вы зможаце з джынсамі, паўсядзённымі спадніцамі і разнастайнай абуткам, за выключэннем знарочыста грубай і спартыўнай. Для дзяўчат, якія перасоўваюцца на ўласным аўтамабілі, выдатным варыянтам стане шуба-папярочка з янота з капюшонам.\nДоўгая футра з янота выглядае больш вытанчана і шмат. Яна падыдзе бізнес-лэдзі, а таксама жанчынам, якія пазбаўленыя ад неабходнасці пастаянна спяшацца. Паколькі прабежка нават у прыгожай футры, можа перакрэсліць вытанчаны стыль любога ўбору.\nМадэлі з доўгім ворсам варта купляць дзяўчатам, якія не пакутуюць ад лішняга вагі, паколькі такая шубка можа дадаць некалькі лішніх кілаграм. А вось гладкі кароткі мех падыдзе кожнай з нас.\nШто тычыцца колеру, то янот выдатна вытрымлівае афарбоўкі практычна ў любы колер. Але калі вы хочаце, каб ваш выгляд быў дарагім, то лепш аддавайце перавагу мадэлям натуральнай і класічнай расфарбоўкі - чорнай, шэрай, карычневай і іх адценняў.\nШуба с капюшоном из рекса, воротник из енота. Відэа.\nНаступная Артыкул Як ўпрыгожыць сукенка\nЯк стыльна і прыгожа завязаць насоўку галаву\nХатняе лячэнне фімоз\nЯк апранацца на працу летам?\nЯк перавесці амерыканскія памеры адзення\nЖаночы пінжак 2015


Дызайн карыстацкага інтэрфейсу: урокі з ліфта ў Індыянапалісе | Блог MarTech\nПрыходзячы на сустрэчу і з яе днямі, я ехаў у ліфце, у якім было такое Дызайн карыстацкага інтэрфейсу:\nЯ мяркую, што гісторыя гэтага ліфта выглядае прыблізна так:\nЛіфт быў распрацаваны і пастаўлены з вельмі простым і простым ў карыстанні карыстацкім інтэрфейсам, напрыклад:\nЗ'явілася новае патрабаванне: "Мы павінны падтрымаць шрыфт Брайля!"\nЗамест таго, каб перабудоўваць карыстацкі інтэрфейс належным чынам, дадатковы дызайн быў проста пакрыты арыгінальным дызайнам.\nПатрабаванне выканана. Праблема вырашана. Ці гэта было?\nМне пашанцавала назіраць, як двое іншых наступаюць на ліфт і спрабуюць выбраць сабе паверх. Адзін націснуў брайлеўскую "кнопку" (магчыма, таму што яна была большай і мела большы кантраст з фонам - я не ведаю), перш чым зразумець, што гэта зусім не кнопка. Крыху расхваляваная (я глядзела), яна націснула сапраўдную кнопку з другой спробы. Іншы чалавек, які сеў на іншы паверх, спыніў палец на сярэдзіне траекторыі, каб прааналізаваць свае магчымасці. Ён здагадаўся правільна, але не без пэўнай уважлівай думкі.\nШкада, што я мог назіраць, як чалавек з парушэннем зроку спрабуе скарыстацца гэтым ліфтам. У рэшце рэшт, гэтая функцыя Брайля была дададзена спецыяльна для іх. Але як можа шрыфт Брайля на кнопцы, якая нават не на кнопцы, дазволіць чалавеку з парушэннем зроку выбраць сабе падлогу? Гэта не проста не карысна; гэта значыць. Гэтая перапрацоўка карыстацкага інтэрфейсу не толькі не змагла задаволіць патрэбы людзей з парушэннямі зроку, але і зрабіла карыстацкі досвед заблытаным для людзей са зрокам.\nЯ разумею, што існуюць разнастайныя выдаткі і перашкоды для мадыфікацыі фізічнага інтэрфейсу, напрыклад, кнопак ліфта. Аднак у нас няма тых самых перашкод для нашых вэб-сайтаў, вэб-праграм і мабільных прыкладанняў. Таму, перш чым дадаць гэтую цікавую новую функцыю, пераканайцеся, што вы ўкараняеце яе такім чынам, каб сапраўды адпавядаць новым патрэбам і не ствараць новых праблем. Як заўсёды, карыстальнік пратэстуе яго, каб пераканацца!\nВялікі Брат - твой сябар на Facebook\nМай 10, 2011 ў 11: 06 А.М.\nВыдатны артыкул Джон. Прама наперад, з гумарам і да месца.\nМай 11, 2011 ў 2: 01 PM\nтак, гэта жудаснае адлюстраванне кнопак ... мне нагадвае бюлетэні прэзідэнта Паўднёвай Фларыды ў 2000 годзе http://bit.ly/mJCER7\nМай 12, 2011 ў 12: 10 PM\nтак, гэтая раскладка бюлетэняў - адзін з маіх улюбёных на ўвесь час тэматычных даследаванняў у дрэнным інтэрфейсе 🙂\n14 чэрвеня 2016 г. у 5:48 раніцы\nКласны дызайн, добры пост, гэты канфігуратар выглядае звыкла і камфортна


Беларусь: скрозь прызму стагоддзя. У Бабруйску ўрачыста адзначылі векавы юбілей утварэння БССР — Бобруйский новостной портал Bobrlife\nГлавная / Новости / Общество / Беларусь: скрозь прызму стагоддзя. У Бабруйску ўрачыста адзначылі векавы юбілей утварэння БССР\nАляксандр Казак 30 января 2019 в 21:37 1 341 0\nФотографии: Аляксандр Анташкевiч\nЯк пачалося ў першыя дні новага года, так і крочыць па гарадах і вёсках суверэннай Беларусі свята, што сведчыць аб стогадовым шэсці нашай краіны па шляху дзяржаўнасці, незалежнасці і гарманічнага развіцця. Пачаткам жа ўсяго гэтага стала ўтварэнне 1 студзеня 1919 года Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. Этапы станаўлення, адстойвання ў барацьбе, адраджэння і яе росквіту ўдала былі паказаны на сцэне тэатра драмы і камедыі імя В.І.Дуніна-Марцінкевіча сродкамі кіно, дэкламацыі, вакальнага мастацтва і харэаграфіі лепшых калектываў самадзейнасці нашага горада на Бярэзіне. Найбольш таленавітыя і яскравыя выканаўцы пелі і танчылі ў гэты вечар для лепшых працаўнікоў і іх папярэднікаў-ветэранаў.\nЗ рук старшыні гарадскога выканаўчага камітэта Аляксандра Віктаравіча Студнева юбілейныя медалі атрымалі Віктар Паўлавіч Алімбачкаў, у бытнасць якога кіраўніком горада Бабруйск упрыгожыў свой флаг ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга; Станіслаў Сцяпанавіч Румянцаў, які камандаваў войскамі 5-й гвардзейскай танкавай арміі, што дыслакавалася ў нашым горадзе і рэгіёне; Анатоль Анатольевіч Сінкавец, які доўгі час узнімаў культурны ўзровень Магілёўшчыны, а заслужаным дзеячом культуры стаў у горадзе на Бярэзіне; Ніна Міхайлаўна Старадубцава – выдатнік адукацыі Беларусі, надаўшая станоўчую дынаміку навучанню і выхаванню ў бабруйскіх школах; Галіна Радывонаўна Малікава, што шмат гадоў аддала савецкай і дзяржаўнай працы ў Першамайскім раёне і нашым горадзе ў цэлым; Васіль Васільевіч Каровін, пры якім ААТ «ТАіМ» дзякуючы яго кіраўніцтву набыло статус перадавога машынабудаўнічага прадпрыемства; Леакадзія Станіславаўна Патаповіч, гэтулькі асабіста зрабіўшая для далейшага развіцця аховы здароўя бабруйчан; Міхаіл Сяргеевіч Кузьміч – сапраўдная легенда камсамола Беларусі і гарбарнай вытворчасці не толькі Бабруйска.\nІ зноў на сцэне тэатра імя В.І.Дуніна-Марцінкевіча лепшыя людзі нашага горада. Ад імя гарадскога Савета дэпутатаў яго старшыня Міхаіл Віктаравіч Жалудоў ўручае ганаровыя граматы заслужанаму артысту Беларусі Аляксандру Аляксандравічу Парфяновічу, заслужанаму трэнеру рэспублікі Анатолю Пятровічу Буеўскаму, заслужанаму вынаходніку СССР Леаніду Аронавічу Рубінштэйну. Эстафету ўслаўлення бабруйчан, што прынеслі сваю працу і жыццё на карысць роднай краіны, падхопліваюць кіраўнікі адміністрацый Ленінскага і Першамайскага раёнаў Аляксандр Мікалаевіч Лісоўскі і Юрый Станіслававіч Хілінскі. Яны ўзнагароджваюць ганаровымі граматамі Яўгена Паўлавіча Новікава і Эдуарда Сямёнавіча Бузака, Уладзіміра Мітрафанавіча Аўчынніка і Валерыя Пятровіча Бусла, Ігара Уладзіміравіча Казлоўскага і Генадзя Міхайлавіча Лазаковіча… Несціханыя апладысменты іх калег, сяброў і родзічаў, што таксама не шкадавалі сіл і сёння накіроўваюць іх на росквіт горада, усёй краіны, завяршаюць урачыстасць прызнання заслуг і ўшанавання іх носьбітаў. Але свята працягваецца, у гонар людзей працы, сапраўдных патрыётаў Беларусі гучаць песні, выконваюцца танцы лепшымі – узорнымі, заслужанымі, народнымі – калектывамі і вакалістамі.\nВельмі спадзяюся, што настрой, атрыманы ў святочнай зале з нагоды юбілею папярэдніцы сённяшняй Рэспублікі Белпрусь, знойдзе працяг у добрых справах на заводах і фабрыках, ва ўсіх працоўных калектывах і калектывах навучэнцаў і вайскоўцаў, арганізацыях моладзі і ветэранаў. Не за гарамі ж круглая дата і ў навейшай гісторыі нашай краіны – 30-годдзе Рэспублікі Беларусь.


Выхаванне ўрокамі мінулага | Настаўніцкая газета\n26.04.2016 - 14:24Адукацыйная прастора\nТрыццаць гадоў прайшло з моманту самай буйной тэхнагеннай катастрофы мінулага стагоддзя — аварыі на Чарнобыльскай атамнай электрастанцыі. Разам з шэрагам іншых беларускіх рэгіёнаў асаблівыя страты панесла Магілёўшчына. Сёння ў раёнах, пацярпелых ад радыяцыйнага ўздзеяння, жыццё нармалізавалася. Аднак пераадоленне наступстваў аварыі на ЧАЭС было і застаецца задачай дзяржаўнай значнасці. Асобная ўвага ўдзяляецца адпаведнаму выхаванню падрастаючага пакалення.\nЯк паведаміла начальнік аддзела выхаваўчай работы ўпраўлення адукацыі аблвыканкама Наталля Кульчанка, у магілёўскіх установах адукацыі перыядычна праводзяцца мерапрыемствы, накіраваныя на разуменне навучэнцамі маштабаў і сур’ёзнасці чарнобыльскіх падзей, а таксама фарміраванне ў іх экалагічнай культуры і актыўнай жыццёвай пазіцыі.\n— У асобных навучальных установах рэалізоўваюцца інавацыйныя праекты, прысвечаныя гэтай тэме. Не забываем мы і аб аздараўленні вучняў школ, размешчаных на тэрыторыях радыеактыўнага забруджвання. Толькі за першы квартал бягучага года санаторна-курортнае лячэнне і аздараўленне прайшлі больш за 2800 школьнікаў, — адзначыла Наталля Міхайлаўна.\nБольшая колькасць адпаведных выхаваўчых мерапрыемстваў традыцыйна праходзіць у красавіку, напярэдадні трагічнай даты. Паўсюдна ў навучальных установах арганізоўваюцца памятныя мітынгі, тэматычныя конкурсы-выставы дзіцячай творчасці, урокі, круглыя сталы, паказ дакументальных фільмаў, сустрэчы, гутаркі з відавочцамі і ліквідатарамі катастрофы на Чарнобыльскай АЭС.\nАдно з такіх памятных мерапрыемстваў на мінулым тыдні адбылося ў сярэдняй школе № 31 абласнога цэнтра. Пад кіраўніцтвам настаўніцы беларускай мовы і літаратуры Валянціны Петрачэнка ва ўстанове прайшоў круглы стол на тэму “Чарнобыль — наш боль”. Навучэнцы 9-х класаў аднавілі храналогію тых падзей, паглядзелі дакументальныя фільмы пра аварыю, агучылі ўспаміны ліквідатараў, вывучылі творы беларускіх аўтараў, прысвечаныя чарнобыльскай тэме. Арганізаваўшы міні-прэс-канферэнцыю, падчас якой адны выступілі ў ролі экспертаў, а другія — карэспандэнтаў, падлеткі даведаліся пра дадатковыя факты аб аварыі і яе наступствах. Дзевяцікласнікі таксама выступалі з дэкламацыяй вершаў, імправізаванымі тэатральнымі пастаноўкамі, дзяліліся сваім разуменнем той трагедыі.\n— Аварыя на ЧАЭС аказалася страшней за вайну, таму назаўжды павінна застацца ў нашай памяці. Павінна стаць для нас горкім урокам, навучыць жыць больш свядома, адказна, каб больш не дапускаць падобных катастроф, — выказаў сваё меркаванне пасля заканчэння круглага стала дзевяцікласнік 31-й школы Уладзіслаў Патапенка.\nЗ ім салідарныя і навучэнцы гімназіі № 3 Магілёва, якія ўспаміналі падзеі на ЧАЭС падчас пазакласнага мерапрыемства “Трагедыя даўжынёй у жыццё”. Разам з настаўнікам біялогіі Аляксандрам Афанасенкам вучні 8 “Б” класа здзейснілі экскурс у мінулае, дэталёва разгледзелі розныя версіі прычын аварыі, у малюнках адлюстравалі жыццё да і пасля катастрофы. Дзеці стварылі тэматычную групу ў папулярнай сацыяльнай сетцы і размясцілі ў ёй зробленыя на ўроку фотакалажы аб наступствах чарнобыльскай бяды. Разгледзелі навучэнцы і сучасныя экалагічныя праблемы.\nУвогуле, як расказала намеснік дырэктара па вучэбнай рабоце Лілія Грамыка, напярэдадні гадавіны аварыі на ЧАЭС у гімназіі адбыўся цэлы экамарафон. На працягу тыдня ва ўстанове праходзілі экаўрокі, пазакласныя гадзіны, літаратурны вечар, конкурс дзіцячых плакатаў. Праз правядзенне падобных мерапрыемстваў педагогі стараюцца не толькі нагадаць навучэнцам пра чарнобыльскую трагедыю, подзвіг ліквідатараў, але і выхаваць у іх правільнае стаўленне да навакольнага асяроддзя, беражлівыя адносіны да прыроды.


Яцанюк: Украіна пасля Вільні нагадвае Беларусь | Новы Час\n«Пасля правалу ў Вільні мы прачнуліся ў іншай краіне. Украіна пасля Вільні больш нагадвае Беларусь», — заявіў ён у суботу пасля разгону еўрамайдану.\nПа словах Яцанюка, «цяпер галоўная задача выцягнуць людзей, якія знаходзяцца ў міліцыі».\n«Тое, што адбылося ноччу, калі "Беркут", які прывезлі з усходніх рэгіёнаў Украіны, жорстка разагнаў абсалютна мірную дэманстрацыю, сведчыць толькі аб страхах Віктара Януковіча пасля Майдана 2004 года», — заявіў Яцанюк.\nАдказваючы на пытанне, якія далейшыя планы апазіцыі, Яцанюк сказаў, што планы не мяняюцца. Ён нагадаў, што ў пятніцу Еўрамайдан прыняў рашэнне сабрацца на вялікае народнае веча ў нядзелю.\n«Нашы планы застаюцца такімі ж, якія былі зафіксаваныя ў рэзалюцыі Майдана. Гэта было рашэнне не палітычных сіл, а ўсяго Майдана... У рэзалюцыі было заяўлена, што Пагадненне аб асацыяцыі з ЕС трэба падпісаць з новым прэзідэнтам, новым парламентам і новым урадам», — адзначыў палітык.\nЯцанюк падкрэсліў, што падзеі на Еўрамайдане паказалі, што наступныя прэзідэнцкія выбары ва Украіне будуць абапірацца на сілу «Беркута» і спецслужбаў. Аднак на абарону свайго выбару стануць мільёны ўкраінцаў.\n«Зараз цалкам можна спрагназаваць, якія выбары будуць або ў 2015 годзе, або да 2015 года (датэрміновыя выбары). Выбіраць будзе «Беркут», а абараняць будуць мільёны ўкраінцаў. Гэта таксама стала зразумела, у тым ліку, і Януковічу... За свой выбар людзі выйдуць», — падкрэсліў Яцанюк.\nЯк паведамлялася, Украіна не падпісала Пагадненне аб асацыяцыі з Еўрапейскім Саюзам на саміце Усходняга партнёрства ў Вільні 29 лістапада. У ноч з пятніцы на суботу Беркут жорстка разагнаў мірны еўрамайдан.


Магазин на колесах – Зельва. Праца. Районная газета\nМагазін у невялікай вёсцы–месца сустрэчы яе жыхароў: тут можна і пра жыццё пагаварыць, і даведацца пра апошнія навіны. У многіх сельскіх населеных пунктах такія гандлёвыя кропкі адсутнічаюць. Іх ролю выконвае аўтамагазін.\nКаб даведацца, як працуе гандаль на колах, якія тавары карыстаюцца найбольшым попытам у вяскоўцаў, мы завіталі ў в.Пятрэвічы, адзін з пунктаў прыпынку аўталаўкі Зэльвенскага філіяла аблспажыўтаварыства. Праязджаючы па вёсцы, яшчэ здалёк заўважылі спецыяльна абсталяваную машыну. Яна вызначалася вялікай вітрынай амаль на ўсю бакавую частку транспартнага сродку. За шклом акуратна расстаўленая прадукцыя, змешчаны цэннікі. Апроч гэтага, вывешаны пералік тавараў, якія меліся ў гэты дзень у продажы.\nКаля магазіна ўжо было некалькі пакупнікоў, якія паспелі набыць неабходныя прадукты. Мы пацікавіліся, ці задаволены спажыўцы прапанаваным ім асартыментам. На што хутка атрымалі станоўчы адказ. “Ёсць усё, што толькі патрэбна для жыцця,–адзначыў мужчына пенсійнага ўзросту,–хоць і дзеці забяспечваюць прадуктамі, калі наведваюцца ў госці. Але ўсяго, вядома ж, прывезці яны не могуць. аўтамагазін–універсальны сродак гандлю для нас, жыхароў аддаленых сельскіх населеных пунктаў”.\nЯк паведаміла агент Зэльвенскага філіяла Гродзен-скага абласнога спажывецкага таварыства Наталля Рында, у наяўнасці арганізацыі ёсць 3 аўтамагазіны, у кожнага з якіх свой графік работы. Маршрут вышэй названай аўталаўкі распісаны на 6 дзён у нядзелю з 9.00 да 17.00. Абслугоўваюцца 806 чалавек з 22 вёсак. Асаблівым попытам у іх карыстаюцца хлеб, крупы, мука, мясныя вырабы, малочная прадукцыя, слодычы. Ёсць магчымасць заказаць і прамысловыя тавары (бытавую тэхніку, будаўнічыя матэрыялы і інш.)–заяўка будзе выканана своечасова,а тавар дастаўлены на дом пакупніку.\nДалейшы пункт прыпынку–канец вёскі, дзе жыхары ўжо чакалі прыезду аўталаўкі. Сюды сын прыйшоў набыць прадукты для сваёй маці. Як аказалася, сам ён жыве ў Мінску. Наведваючы бацькоўскую хату, кожны раз, як гаворыцца, едзе са сваім, стараецца прывезці матулі пачастунак. Аднак, па словах суразмоўцы, усяго з сабой узяць немагчыма. А самыя неабходныя прадукты харчавання дастаўляе аўтамагазін. Да таго ж ёсць у запасе бульба, іншая гародніна.\nНаступны пакупнік знаходзіцца на абслугоўванні сацыяльнага работніка. Жанчына, акрамя таго, што дапамагае данесці дадому набытыя тавары, у райцэнтры купляе іншыя прадукты і рэчы, якіх у продажы тут няма.\nНекаторыя вяскоўцы прыходзілі разам з дзецьмі, якія адразу ласаваліся марожаным, наталяючы смагу ў летнюю спёку (зараз гэты тавар ідзе на ўра!).\nАмаль кожнага пакупніка па імені, іх густы ведае прадавец 6 катэгорыі Міхаіл Генюш. Уразіла тое, з якой цеплынёй адносяцца да яго спажыўцы: называюць не інакш, як Мішка. А ён за добразычлівасць плаціць ім усмешкай і высокай якасцю абслугоўвання. Як высветлілася, даведзены план Міхаіл Леанідавіч заўсёды перавыконвае. Чалавек добра ведае сваю справу, таму і тавар у яго разыходзіцца хутка.\nРабочы дзень падменнага вадзіцеля аўталаўкі Яўгенія Калюты пачынаецца вельмі рана. У 6.30 ён прыходзіць на аўтабазу, аглядае машыну. Затым пад’язджае пад склад, загружае неабходны тавар, сочыць, каб усяго хапала. Далей–каўбасны ўчастак, камбінат кааператыўнай прамысловасці, магазін №3, дзе за- гружаюцца каўбасныя, хлебабулачныя вырабы, малочная прадукцыя, адпаведна. Па словах Яўгенія Аляксандравіча, працаваць на такой машыне—адно задавальненне, тым больш з такім калегам, як Міхаіл Генюш.\nА тым часам Міхаіл Леанідавіч прыспешваў вадзіцеля: “На вуліцы спёка, і людзі не павінны чакаць—усім прадукцыю мы павінны даставіць у пэўны час”.


Сяргей Пятрухін: Ад камеры нічога не схаваеш | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ беларускіх гарадах і мястэчках блогерства як з’ява ўжо даўно стала штодзённасцю. Некаторыя пішуць, хтосьці фатаграфуе, а нехта рыхтуе відэакантэнт для сваіх інтэрнэт-каналаў. У Берасці, між іншым, папулярнасцю карыстаюцца відэаблогеры, якія закранаюць грамадска-палітычную тэматыку.\nГосць Рацыі – берасцейскі блогер, адзін з суаўтараў Youtube-канала “Народны рэпарцёр” Сяргей Пятрухін:\n– На жаль, тое, што паказваюць па тэлебачанні, не адпавядае рэчаіснасці. У Беларусі з’явілася пустая ніша, якую займаюць блогеры. І гэта вельмі добрая магчымасць самарэалізавацца як журналісту, грамадскаму актывісту.\nМы з Аляксандрам Кабанавым вельмі адрозніваемся ад усіх блогераў. Таму што мы працуем канкрэтна па фактах. Мы праводзім расследаванні і даследаванні. Мы працуем з чыноўнікамі, карупцыянерамі, сілавікамі, якія перавышаюць свае службовыя паўнамоцтвы. Мы рэальна дапамагаем людзям.\nРР: Ваша тэматыка – грамадска-палітычная.\nСяргей Пятрухін: Канешне. Гэта відавочна. Мы не аналізуем навіны. Мы самі робім навіны. Мы канкрэтна дапамагаем людзям і выносім на паверхню праблемы, якія існуюць у звычайнага чалавека, які сутыкаецца са сцяной чыноўніцкага самавольства, раўнадушша і беўззаконня.\nРР: Якія з агучаных вамі праблем найбольш характэрныя для нашага горада?\nСяргей Пятрухін: Зразумела, завод АКБ. Пра яго ўсе ведаюць. Калі казаць пра штосьці іншае, то гэта самавольства сілавікоў. Гэта вельмі вялікая праблема для людзей. Гэта самавольства суддзяў і пракуратуры. Поўная знявага, поўны ігнор, адпіскі.\nРР: Ці ёсць нейкія перамогі, плён ад вашай працы?\nСяргей Пятрухін: Безумоўна, ёсць. Па нашых расследаваннях былі асуджаныя па крымінальных справах высокапастаўленыя чыноўнікі Берасцейскага райвыканкама. Былі асуджаныя міліцыянты, якія здзейснілі жудаснае, як я лічу, злачынства – жорстка збілі берасцейцаў. На жаль, пасадзілі толькі аднаго. Пасадзілі Куляшова з Кобрыні, які зламаў селяніну нагу.\nШто галоўнае? Нават не тое, што нас падтрымлівае вельмі шмат людзей. А тое, што сталі крыху мяняцца і міліцыянты, і чыноўнікі. Ведаючы, што яны трапляюць на відэакамеру, вядуць сябе зусім інакш. Яны вельмі баяцца публічнасці, на жаль, бо чыноўнікі і міліцыянты мусяць быць адкрытымі для людзей.\nРР: Вы асвятляеце зараз шырокавядомую тэму будаўніцтва акумулятарнага завода. Вакол гэтай праблемы сфармаваўся касцяк, які гатовы ісці да канца. Назіраецца стварэнне ў нашым горадзе грамадзянскай супольнасці.\nСяргей Пятрухін: Дзякуючы будаўніцтву гэтага завода ў нашым горадзе нарадзілася супольнасць разумных, смелых, неабыякавых людзей. Дзям’ян Лепесевіч, Таццяна Фесікава, Зміцер Бекалюк – гэтых людзей любяць, ведаюць, ім давяраюць. І на іх ускладаюць надзею. І калі летам на “кармленне галубоў” выходіла 30-50 чалавек, то зараз – 200.\nРР: Якія вашы далейшыя планы?\nСяргей Пятрухін: Хутка выбары. У нас ёсць планы рабіць вялікія інтэрв’ю з кандыдатамі. Мы думаем, што зможам арганізаваць тэледэбаты. Не ва ўсіх ёсць роўныя магчымасці выступаць у дзяржСМІ, такім чынам мы хочам гэтую нішу запоўніць.


Жыхары Слоніма патрабуюць дадатковых цягнікоў | Слонім Блог\nЖыхары Слоніма патрабуюць дадатковых цягнікоў\nАвтор: _ 10 марта, 2015\nЖыхары Слоніма, Зэльвы і Ваўкавыска, найперш моладзь, устрывожаны тым, што Беларуская чыгунка адмяніла рух некаторых цягнікоў па маршруце Гродна-Ваўкавыск-Слонім-Мінск.\nЗусім нядаўна Беларуская чыгунка пусціла новы цягнік Гродна-Мінск праз Ліду і Маладзечна, а Ваўкавыск, Зэльва і Слонім засталіся ўбаку. Хаця праз Ліду сёння на Мінск рухаецца 5 цягнікоў, а праз Маладзечна 19 цягнікоў і 23 дызелі. А праз Ваўкавыск, Зэльву і Слонім, дзе разам пражываюць каля 200 тысяч чалавек, ідзе толькі 2 цягнікі: адзін у 02.11 ночы, другі па выхадных днях і прыязджае ў Мінск у 00:08. Дызелі, якія ідуць у накірунку Гродна-Ваўкавыск-Зэльва—Слонім-Баранавічы пастаянна скарачаюць, а для тых, якія ёсць – зусім непрадуманы іх час адпраўлення і руху. Вячэрні дызель прыязджае ў Баранавічы ў 19:15, дызель з Баранавіч у 20:37. Такім чынам, каб даехаць са Слоніма ў Мінск (190 км) неабходна затраціць больш за 5 гадзін.\nРаней курсіраваў ранішні цягнік са Слоніма і Ваўкавыску, але гэты маршрут ліквідавалі. Два гады таму курсіраваў цягнік Гродна-Феадосія, які карыстаўся вялікім попытам у пасажыраў са Слоніма, Зэльвы і Ваўкавыска, але і яго ліквідавалі.\nЖыхары Ваўкавыска, Зэльвы і Слоніма пачалі збор подпісаў у адрас Беларускай чыгункі, каб яе кіраўніцтва тэрмінова пераглядзела рух цягнікоў праз Слонім, Зэльву і Ваўкавыск.\n« 10 сакавіка нарадзіўся Васіль Супрун\nСлонимские предприниматели в ожидании »


Ноч у Курапатах прайшла даволі спакойна. Ужо некалькі дзён там стаяць два намёты, каля іх дзяжураць ня менш як 10 прадстаўнікоў Маладога Фронту ды іншых моладзевых арганізацыяў. Лідэр Маладога Фронту Павал Севярынец паведаміў нашаму радыё, што цягам мінулае начы на дарозе каля пікету спынялася некалькі міліцэйскіх машынаў, пасажыры якіх працяглы час здалёк назіралі за тым, што адбываецца ў Курапатах.\nПаводле Севярынца, вельмі шмат жыхароў раёну Зялёны Луг, што знаходзіцца побач з Курапатамі, а таксама кіроўцы, якія праяжджаюць па дарозе, салідарныя зь пікетоцамі. Людзі перадаюць ім цёплыя рэчы, харчы, а таксама кажуць словы падтрымкі. Будаўнічыя работы каля ўрочышча спынілі, але толькі часова. Гаворыць Павал Севярынец:\n(Севярынец: ) "Нашы размаўлялі з будаўнікамі. Што цікава, ім забаранілі размаўляць зь пікетчыкамі — сказалі, каго ўбачаць зь пікетчыкамі, звольняць з працы. І другое — начальства ўвесь час гаворыць ім, што дарога ўсё роўна пройдзе па Курапатах, усё роўна пройдзе тут, мы толькі чакаем пэўны час, а потым усё роўна павядзем дарогу тут. Так што стаім, будзем стаяць і будзем адстойваць".\nНа 10 гадзінаў раніцы сёньня ў Курапатах была прызначаная талака дзеля ўпарадкаваньні тэрыторыі гэтых могілак. Але ў гэты час ва ўрочышчы сабралася толькі каля 10 апазыцыйных актывістаў. Гаворыць лідэр БНФ Вінцук Вячорка:\n(Вячорка: ) "У кожным разе напярэдадні Дзядоў, з увагі на тое, што ў нашай сталіцы агульныя Дзяды ўшаноўваюцца менавіта ў Курапатах, талаку трэба было б ладзіць. Але цяпер, калі над курапацкім мэмарыялам навісла пагроза будаўнічага вынішчэньня, у выніку загаду Лукашэнкі пра чарговую ўдарную будоўлю, гэтыя працы маюць і другое напаўненьне — прыцягнуць увагу ўсіх людзей да Курапатаў як да мясьціны, якая дарагая дзясяткам, сотням і тысячам суграмадзянаў. Упарадкоўваючы Курапаты, мы паказваем, што не дапусьцім іхнага разбурэньня".\nТым часам у Курапаты прыходзілі актывісты БНФ, Маладога Фронту, КХП БНФ ды іншых арганізацыяў. Усяго ў грамадзкай талацэ ўзяла ўдзел каля 50 чалавек. Сіламі маладафронтаўцаў і актывістаў КХП БНФ уздоўж дарогі ўсталявалі каля 30 новых крыжоў, а таксама ачысьілі тэрыторыю на пагорку, дзе знаходзяцца курапацкія магілы.\nГрамадзкімі работамі кіраваў адзін зь лідэраў "Мартыралёгу Беларусі", супрацоўнік Інстытуту гісторыі Акадэміі навук Беларусі Мікола Крывальцэвіч. Ён паведаміў, што паміж археолягамі й праектантамі кальцавой дарогі існуе пагадненьне, паводле якога ніводная курапацкая магіла ня будзе закранутая будаўнікамі, а тэрыторыя мэмарыялу будзе добраўпарадкаваная. Але гэта толькі папярэдні праект.\nМікола Крывальцэвіч лічыць, што пакуль канчатковы плян яшчэ не зацьверджаны, ёсьць магчымасьць разгледзець варыянт, пры якім новая кальцавая дарога магла б абысьці Курапаты.