01 чэрвень 2009, 19:57\nНад гэтымі пытаньнямі ў “Праскім акцэнце” разважаюць: з Менску – палітоляг Андрэй Ляховіч, з Масквы – аналітык Віталь Портнікаў, з Бэрліну – палітоляг Марцін Шон.\nДракахруст: Галоўная сэнсацыя падчас візыту ў Беларусь расейскай урадавай дэлегацыі на чале з прэм’ерам Уладзімерам Пуціным адбылася ў кулюарах менскіх сустрэчаў. Па меншай меры публічная сэнсацыя. Пра што гаварылі 3 гадзіны Лукашэнка з Пуціным, невядома. А вось міністар фінансаў Расеі Аляксей Кудрын у гутарцы з журналістамі не выбіраў выразаў. Мала таго, што паводле яго Расея адкладае выдзяленьне Беларусі апошняй траншы крэдыту на 500 мільёнаў даляраў. Кудрын заявіў, што ў канцы гэтага – на пачатку наступнага году Беларусь можа наагул стаць неплатаздольнай дзяржавай.\n– у першым квартале году Беларусь на падтрымку курсу патраціла траціну золатавалютных рэзэрваў, і калі разьвіцьцё пойдзе такімі тэмпамі, то пры канцы трэцяга кварталу валюты ў яе проста не застанецца;\n– у Беларусі ідзе адцягваньне крызісных зьяваў штучным шляхам.\nКудрын да таго ж нагадаў, што і МВФ затрымлівае выдзяленьне Беларусі чарговай траншы крэдыту. Расейскі міністар фактычна паўтарыў тое, што ў эфіры “Свабоды” шмат разоў казалі беларускія незалежныя эканамісты. Дый яшчэ – і Кудрын, і Пуцін даволі жорстка адкінулі просьбы-патрабаваньні беларускага боку захаваць ранейшы рэжым доступу беларускіх тавараў на расейскі рынак. Што ўсё гэта азначае: у расейскага кіраўніцтва толькі цяпер адкрыліся вочы на сутнасьць эканамічнай палітыкі афіцыйнага Менску, колькасьць ранейшых сумневаў і дакораў перайшла ў якасьць, крызіс прымушае расейскае кіраўніцтва ставіцца да расейскіх рэсурсаў больш абачліва ці што? У чым прычына такога дэмаршу?\nЛяховіч: Я лічу, што гэты візыт Пуціна ўкладаецца ў вялікую геапалітычную гульню Расеі, якую яна цяпер пачынае. Расеі патрэбны “Белтрансгаз”. І сапраўдныя перамовы цягам трох гадзінаў ішлі не аб жанчынах і футболе, а менавіта аб “Белтрансгазе”.\nРасея высачыла заяву намесьніка міністра эканомікі Андрэя Тура аб немагчымасьці падзелу акцыяў “Белтрансгазу” ў прапорцыі 50:50, адрэагавала на заяву Лукашэнкі аб тым, што кожны інвэстар, які прыходзіць у Беларусь, абавязкова павінен выконваць шэраг умоваў (“У тым ліку і “Газпром”, – падкрэсьліў Лукашэнка). І Расея хоча ўдакладніць гэтае пытаньне.\nРасея можа паставіць пытаньне продажу кантрольнага пакету акцыяў “Белтрансгазу”...\nПа-другое, Расея бачыць, што цяпер у Беларусі сапраўды могуць быць эканамічныя цяжкасьці, і з заявы Кудрына, што ў нас пры канцы трэцяга кварталу ня будзе золатавалютных рэзэрваў, вынікае, што Расея можа паставіць пытаньне продажу кантрольнага пакету акцыяў “Белтрансгазу”, вылучаючы гэта ўмовай выдзяленьня дадатковых крэдытаў і падтрыманьня Беларусі праз сыстэму дзяржзакупак.\nЗаявы Кудрына і Пуціна сьведчаць пра тое, што расейцы тут гулялі ў добрага і кепскага паліцыянтаў. Пуцін казаў, што Расея працягне падтрымліваць Беларусь крэдытамі і заўсёды падставіць плячо Беларусі. Пры гэтым Пуцін казаў, што Кудрын лібэральны міністар і таму агучвае свае лібэральныя ідэі. Але цалкам адкідаць тое, што казаў Кудрын, нельга. Фактычна тое, што казаў Кудрын, – гэта тое, што хацела сказаць Расея, але не хацела казаць вуснамі Пуціна – што яе ў сытуацыі крызісу цікавяць кантрольныя пакеты акцыяў беларускіх прадпрыемстваў, у першую чаргу “Белтрансгазу”.\nІмкненьне Расеі ўзяць пад кантроль “Белтрансгаз” мае наўпроставае дачыненьне і да расейска-ўкраінскіх адносінаў. У 2017 годзе канчаецца тэрмін арэнды Севастопалю як базы Чарнаморскага флёту Расеі. Расеі патрэбны вагары ціску на Ўкраіну, каб падоўжыць гэтую арэнду. Самы моцны вагар – гэта пастаўкі газу, але гэты вагар будзе сапраўды дзейсны, калі Расея зможа пастаўляць газ у Эўропу празь іншыя маршруты.\nДракахруст: Віталь Портнікаў, а якая вашая трактоўка гэтага дэмаршу Аляксея Кудрына і залагоджваньня дэмаршу Ўладзімерам Пуціным?\nПортнікаў: Мне здаецца, недарэчы казаць, што можна неяк разьдзяліць Кудрына і Пуціна. Аляксей Кудрын – гэта чалавек Уладзіміра Пуціна. Ён знаходзіцца на чале расейскага фінансавага ведамства выключна дзякуючы прэм’ер-міністру Расейскай Фэдэрацыі, іншыя расейскія кіраўнікі робяць усё магчымае, каб спадара Кудрына пазбавіцца. Таму міністар фінансаў ня робіць нічога, не ўзгадніўшы сваіх дзеяньняў і тым больш публічных заяваў з прэм’ерам Расейскай Фэдэрацыі.\nКудрын – гэта і ёсьць Пуцін, Кудрын сказаў тое, што Пуцін сказаў спадару Лукашэнку падчас іх асабістай размовы. А вось тут пытаньне, чаму яна была такой жорсткай? Расея, безумоўна, раздражнёная Беларусьсю. Гэта ня новае раздражненьне, але цяпер да яго дадаўся новы фактар – манэўраваньне Аляксандра Лукашэнкі. І гэта не навіна, ён імкнуўся манэўраваць і раней, але цяпер гэтыя яго манэўры атрымалі стрыманую ўхвалу Захаду. Я маю на ўвазе “Ўсходняе партнэрства”.\nУсё гэта было б кепска, калі б аналіз Аляксея Кудрына гэтак жа не падыходзіў да самой Расеі, як і да Беларусі...\nТут варта прыгадаць словы прэзыдэнта Расеі Дзьмітрыя Мядзьведзева падчас саміту Расея – Эўразьвяз у Хабараўску. Ён сказаў наконт “Усходняга партнэрства”, што Эўразьвяз спрабуе стварыць канструкцыю для краін, якія варожа ставяцца да Расеі. Але на саміце партнэрства былі тры найбліжэйшыя саюзьнікі Расеі – Малдова, Беларусь і Армэнія. Гэта важна, што Расея нібыта не заўважыла, што туды прыехалі і яе саюзьнікі, ці яна лічыць, што яны не такія ўжо вялікія яе саюзьнікі.\nСам той факт, што Аляксандар Лукашэнка можа весьці ўласную гульню, што беларуская дэлегацыя можа знаходзіцца за адным сталом з дэлегацыяй Грузіі, Украіны і Азэрбайджану, што Лукашэнка за дзень да саміту “Ўсходняга партнэрства” сустракаецца зь Віктарам Юшчанкам, чалавекам, які выклікае вострую алергію ў Дзьмітрыя Мядзьведзева і Ўладзіміра Пуціна, і дзякаваць украінскаму прэзыдэнту і казаць “мы заўсёды разам з Украінай” – гэта ня можа не выклікаць абурэньня. І тады Аляксандра Лукашэнку імкнуцца паставіць на месца. Яму кажуць, што яго краіну чакае дэфолт, гавораць, што без расейскай падтрымкі яму канец, яму раяць ня весьці ніякіх гульняў з Захадам, а проста прыняць расейскія ўмовы. Па вялікім рахунку, гэта перавод на фінансавую мову прапановы ўвайсьці ў Расею шасьцю абласьцямі, якая ў 2002 годзе прагучала ад тады яшчэ прэзыдэнта Расеі Пуціна і, можна сказаць, уратавала беларускую дзяржаўнасьць, назаўжды паставіўшы кропку на ўсёй камэдыі з аб’яднаньнем Расеі і Беларусі.\nУсё гэта было б кепска, калі б аналіз Аляксея Кудрына гэтак жа не падыходзіў да самой Расеі, як і да Беларусі. Гэтак жа, як ня будзе грошай у Беларусі, у той жа момант, калі не раней, ня будзе грошай у Расеі. Расею, як і Беларусь, чакае такі самы эканамічны крах, які будзе суправаджацца і палітычным крахам яе недзеяздольнай кіроўчай сыстэмы.\nДракахруст: Марцін Шон, а як гэты канфлікт бачыцца зь Нямеччыны? І ці не атрымліваецца так, што калі ўжо Заходняя Эўропа, Нямеччына ўвязаліся ў гульню перакупляньня Лукашэнкі, дык і перакупляць давядзецца рэальнымі грашыма? Ну вось не далі расейцы 500 мільёнаў даляраў, ня выключана, што заўтра беларускія прадстаўнікі прыедуць у Бэрлін і скажуць: “Бачыце, мы за вас жа цярпім. Плаціце”.\nШон: Зразумела, што Лукашэнку трэба шукаць дадатковыя варыянты фінансаваньня рубля і беларускай эканомікі ў становішчы крызісу. Пытаньне ў тым, ці сапраўды Расея мае намер ня выплаціць гэтых 500 мільёнаў. Нельга ж забывацца пра тое, што Расея прапанавала выплаціць гэтыя грошы расейскімі рублямі, так што яна гатовая даць грошы, але хоча адначасна і падтрымліваць сваю валюту і не губляць уласных валютных рэзэрваў. Я не выключаю, што бакі яшчэ дамовяцца.\nРаней ці пазьней хтосьці мусіць плаціць ...\nАле Лукашэнку трэба ўдакладніць, зразумела, неафіцыйна, у якім аб’ёме Захад можа фінансаваць яго добрае да Захаду стаўленьне, бо раней ці пазьней хтосьці мусіць плаціць: альбо Расея будзе плаціць за прызнаньне Паўднёвай Асэтыі і Абхазіі, альбо Эўразьвязу давядзецца плаціць за ляяльнасьць яму. Што з гэтага атрымаецца, пакуль няясна, але мне здаецца, што ў Эўразьвязу ёсьць сур’ёзная зацікаўленасьць трымаць Беларусь на сваім баку.\nЛукашэнка спрабуе працягваць курс, з аднаго боку, не прызнаваць Паўднёвай Асэтыі і Абхазіі і атрымаць за гэта грошы з Захаду і ў той жа час казаць Маскве, што мы вашыя саюзьнікі, мы вас падтрымліваем, і паспрабаваць праз праграмы вайсковага супрацоўніцтва трымаць пры сабе свайго “вялікага брата”.\nДракахруст: Ужо ўсе нашыя суразмоўцы закранулі ўступленьне Беларусі ва “Ўсходняе партнэрства” і надзвычай нэрвовую рэакцыю на гэта Масквы. Марцін казаў пра вельмі вострую праблему прызнаньня незалежнасьці Абхазіі і Паўднёвай Асэтыі. Так выглядае, што беларускія ўлады сваім далучэньнем да “Партнэрства” разьлічвалі на рэакцыю, адваротную той, якую агучыў Кудрын. Расею мог ахапіць страх страціць апошняга саюзьніка, і яна магла б пачаць ставіцца да пажаданьняў гэтага саюзьніка больш лагодна, чым раней. А атрымалася – менш лагодна. Чаму? Можа, Лукашэнка проста пралічыўся? Ён не чакаў такой рэакцыі Масквы?\nПортнікаў: Мне здаецца, Лукашэнка не разьлічваў, што ён будзе атрымліваць грошы за свой удзел ва “Ўсходнім партнэрстве” і за тое, што ён прызнае Паўднёвую Асэтыю і Абхазію. Калі б было жаданьне прызнаць, то яно даўно было б рэалізаванае: як мы разумеем, у Аляксандра Лукашэнкі няма інстытуцыянальных праблемаў з прызнаньнем. Было б жаданьне.\nНіякай стабільнай, такой, што мае будучыню, Расейскай Фэдэрацыі не існуе больш. А вось Беларусь яшчэ можа ўратавацца...\nАле вы цалкам слушна сказалі пра фінансавую схему прызнаньня грузінскіх аўтаноміяў. У гэтым сэнсе Расея павінна выступаць, як Тайвань. Тайвань, калі ён імкнецца да прызнаньня сваёй дзяржаўнасьці як гістарычнага Кітаю, плаціць грошы краінам, якія гатовыя гэтую дзяржаўнасьць прызнаваць. Нават некаторыя эўрапейскія краіны, такія, як Македонія, спрабавалі прызнаць Тайвань у абмен на вялікую фінансавую дапамогу. Але ў Расеі няма такіх грошай, як у Тайваню. І ня трэба думаць, што Аляксандар Лукашэнка гэтага не разумее. Ён жыве ў рэальным сьвеце. Нам гэты сьвет можа не падабацца, погляды беларускага прэзыдэнта на гэты сьвет нам ня вельмі падабаюцца, але гэта рэальны сьвет. А спадары Пуцін і Мядзьведзеў жывуць у сьвеце ірэальным, у сьвеце ўласных фантазіяў. І гэта дазваляе спадару Лукашэнку гуляць зь імі ў розныя гульні такога кшталту і манэўраваць. Не таму, што ён лічыць, што яны рэальна паглядзяць на рэчы і дадуць яму грошы ў абмен на нейкія рашэньні, а таму, што яму трэба ратавацца ў рэальнай сытуацыі. Яны працягваюць кіраваць стабільнай, устойлівай краінай, якой больш не існуе на палітычнай мапе сьвету. Ніякай стабільнай, такой, што мае будучыню, Расейскай Фэдэрацыі не існуе больш. А вось Беларусь яшчэ можа ўратавацца.\nДракахруст: Андрэй, а на ваш погляд чаму не рэалізаваўся сцэнар, паводле якога далучэньнем да “Ўсходняга партнэрства” Беларусь падвысіць сваю “капіталізацыю”, сваю прыцягальнасьць у вачах Расеі, якая захоча ўтрымаць свайго апошняга саюзьніка і пачне яго ўлагоджваць, у тым ліку і фінансава. Ці не атрымалася так, што Менск у пастку трапіў такой гульнёй?\nЛяховіч: Расея пры Пуціну, у адрозьненьне ад Расеі пры Ельцыну, не дае пернікаў, не вылучаючы ўмоваў. Аб безумоўнай падтрымцы, аб улагоджваньні гаворкі пры Пуціну не ідзе.\nДракахруст: Марцін, наколькі я разумею, у Эўразьвязу ёсьць два ў нечым супрацьлеглыя матывы: пашырыць свой уплыў і пры гэтым траціць як мага меней грошай. Ня выключана, што “Ўсходняе партнэрства” ў той форме, у якой паўстала, па змаўчаньні задавальняла і аб’яднаную Эўропу, і Лукашэнку: Эўропа ня траціць шмат грошай, а Лукашэнка падвышае сваю “капіталізацыю” ў вачах Масквы, так што ўплыў Эўропы пашыраецца, а плаціць за гэта Расея. Чаму такая прыгожая схема, на якую, магчыма, разьлічвалі і Эўропа, і Лукашэнка, ня выйшла?\nШон: Я згодны, што гэта вельмі прыгожая схема. Мне здаецца, што дагэтуль яна вельмі ўдала ажыцьцяўлялася. Але зразумела, што ў\nУ нейкі момант Расея павінна была ўцяміць, у якой ролі яна апынулася, што яна робіцца часткай гульні свайго суседа, што ня вельмі прыемна...\nнейкі момант Расея павінна была ўцяміць, у якой ролі яна апынулася, што яна робіцца часткай гульні свайго суседа, што ня вельмі прыемна. І наступіў момант, калі Масква захацела паказаць Беларусі межы такой палітыкі і паставіць яе на месца. Відаць, вырашылі адзін раз ясна сказаць: “Хлопцы, у нас ёсьць дамоўленасьці, гаворка ідзе пра вялікія грошы, і мы ў любы момант можам спыніць нашы пералічэньні на вашыя рахункі”.\nЗараз надыходзіць вырашальны этап у гэтай гульні. Цікава, наколькі здолее Аляксандар Лукашэнка ў такой сытуацыі супакойваць Маскву і дамовіцца зь ёй без таго, каб страціць значную долю эканамічнага сувэрэнітэту, і наколькі ў яго атрымаецца працягнуць палітычную гульню з Захадам.\nДракахруст: Марцін, на ваш погляд, якія цяпер ёсьць варыянты ў афіцыйнага Менску? Беларусь прызнае незалежнасьць Абхазіі і Паўднёвай Асэтыі, выйдзе з “Усходняга партнэрства”, будзе прасіць тэрміновай грашовай дапамогі на Захадзе, будзе ўлагоджваць Расею – якія варыянты?\nШон: Тэарэтычна варыянтаў шмат, некаторыя зь іх вы пералічылі. Можна пайсьці назад, але гэта ня мае сэнсу. Мне здаецца, што і\nРэзкіх крокаў адыходу ад Захаду я не чакаю...\nпрызнаньне Абхазіі і Паўднёвай Асэтыі ня мае вялікага сэнсу, бо страчваецца ўвесь сымбалічны і палітычны капітал, які быў назапашаны за апошняга паўгоду, калі вяліся перамовы з Захадам аб збліжэньні. Выйсьці з “Усходняга партнэрства”, калі было дасягнута такое, ад чым год-два таму ніхто ня мог і марыць – гэта таго ня варта. Усё залежыць ад таго, наколькі катэгарычна Расея будзе ставіць пытаньне, але мне здаецца, што ў Масквы не такія ўжо вялікія магчымасьці.\nЗразумела, Беларусь залежыць ад Масквы, Масква дае вельмі шмат грошай і зьяўляецца саюзьнікам першага гатунку. Але і ў Менску ёсьць чым чыніць ціск на Маскву. Я на месцы Аляксандра Лукашэнкі паспрабаваў бы знайсьці дадатковае фінансаваньне, магчыма і на Захадзе: ня варта забывацца, што і МВФ даў зразумець, што могуць быць яшчэ дадатковыя крэдыты. І калі Менск пойдзе па тым эканамічным сцэнары, які акрэсьліў МВФ, то магчыма, што будуць дадатковыя грошы і адтуль. Я не выключаю, што Лукашэнка здолее дамовіцца і з Расеяй аб апошняй траншы таго крэдыту. Так што рэзкіх крокаў адыходу ад Захаду я не чакаю.\nДракахруст: Віталь, а можа Лукашэнку варта проста патрываць? Вось прыехаў расейскі мядзьведзь у Менск, лапамі памахаў, а потым ізноў у берлагу заляжа і будзе больш лагодны.\nПортнікаў: Сёньня ў Расеі шмат хто лічыць, што трэба проста пачакаць, каб усё стала, як раней, гэта значыць, пры высокіх цэнах на\nДля Аляксандра Лукашэнкі важна, як і раней, не прымаць рашэньня, а абяцаць, як мага больш абяцаць. І з Захадам тое самае...\nнафту. І гэтыя чаканьні, мне здаецца, шмат у чым вызначаюць тактыку расейскага палітычнага кіраўніцтва. Але наўрад ці беларускае палітычнае кіраўніцтва мае магчымасьць і раскошу жыць у такім салодкім чаканьні таго, што ўсё будзе добра. Таму для Аляксандра Лукашэнкі важна не чакаць, а рабіць нейкія дзеяньні. Я мяркую, што гэтыя дзеяньні будуць, але яны ня будуць аднабаковыя. Лукашэнка, хутчэй за ўсё, будзе дзейнічаць у абодвух кірунках, ён будзе працягваць дыялёг з Расеяй, наўрад ці гэта прывядзе да прызнаньня Абхазіі і Паўднёвай Асэтыі, бо няма ніякага сэнсу ў гэтым рашэньні. Гэтае рашэньне самой Расеі было яе грубай палітычнай памылкай. Расейская Фэдэрацыя са сваім прызнаньнем Абхазіі і Паўднёвай Асэтыі – гэта краіна, якая знаходзіцца ў міжнароднай ізаляцыі. Для Аляксандра Лукашэнкі важна, як і раней, не прымаць рашэньня, а абяцаць, як мага больш абяцаць. І з Захадам тое самае.\nТут узьнікае наступнае пытаньне – а хто ж дасьць грошы? І гэта ўжо пытаньне платаздольнасьці крэдытораў. Мне здаецца, што сёньня больш рэальна атрымаць грошы на Захадзе, чым у Расеі. Але ёсьць і іншая магчымасьць: атрымаць крыху там і крыху тут і пратрываць пэўны час. А потым думаць, што рабіць зь беларускай эканомікай. Без рашэньня гэтай праблемы будучыня Беларусі выглядае вельмі праблематычнай.\nЛяховіч: Я мяркую, што афіцыйны Менск працягне свой курс паміж Захадам і Расеяй, каб не пускаць у Беларусь ні расейскага бізнэсу,\nЯ цалкам выключаю магчымасьць, што рэжым прызнае незалежнасьць Паўднёвай Асэтыі і Абхазіі...\nрасейскіх алігархаў, ні хвалі дэмакратызацыі з боку Захаду. У цяперашніх умовах Лукашэнка мае падставы разьлічваць на працяг падтрымкі з боку Расеі. Як бы Расея ні фыркала, яна вымушаная падтрымліваць Лукашэнку, маючы непрыемнасьці ў Грузіі і Ўкраіне. І цяпер Лукашэнка мае магчымасьць атрымліваць крэдыты з боку Захаду. Гэтая гульня будзе працягнутая.\nЯ цалкам выключаю магчымасьць, што рэжым прызнае незалежнасьць Паўднёвай Асэтыі і Абхазіі, бо рэжым вельмі добра ведае, што непрызнаньне – прынцыповая ўмова дыялёгу з Захадам. А цяпер рэжым зацікаўлены ў тым, каб палепшыць адносіны з Захадам, каб зьняць шэраг прынцыповых вострых пытаньняў у адносінах з Захадам. І ствараць сабе праблемы гэтым прызнаньнем рэжым ня будзе.


18 верасень 2021, 17:17\nПрадпрымальнік Мікола Аўтуховіч прышчапіўся ад COVID-19. Пра гэта ў фэйсбуку паведаміла беларуска, якая лістуецца зь вязьнем.\n«Гэта была адзіная магчымасьць падстрахаваць сябе. Пабочным эфэктам сталі болі ў суставах», — перадала навіны ад Аўтуховіча жанчына.\nЛіставаньне з Аўтуховічам ускладненае, амаль ніхто не атрымлівае ад яго паведамленьняў з «амэрыканкі».\nМікалаю Аўтуховічу 58 гадоў. Ён вэтэран вайны ў Афганістане. Стварыў у Ваўкавыску фірму таксі «22222». У 2004 годзе балятаваўся ў дэпутаты, стаў публічна крытыкаваць Лукашэнку. У 2006 годзе на яго завялі крымінальную справу нібыта за нясплату падаткаў. Сядзеў двойчы. Другі раз за захоўваньне дома патронаў. Агулам тады правёў за кратамі каля 8 гадоў.\nАпошнія гады Мікола казаў пра перасьлед з боку беларускіх уладаў, зьехаў з дому, хаваўся, не выступаў публічна. Пра чарговае затрыманьне Аўтуховіча стала вядома ў сьнежні 2020 году. У фільме на дзяржаўным тэлебачаньні яго абвінавацілі ў тэрарызьме: нібыта ён з паплечнікамі падпаліў дом міліцыянта ў Ваўкавыску і машыну іншага міліцыянта ў Горадні. Яго ўнесьлі ў «сьпіс тэрарыстаў».\nНа пачатку 2021 году Аўтуховіч паведамляў, што цяжка перахварэў на каранавірус за кратамі. Ён пісаў, што ў першыя тыдні пасьля затрыманьня яму не давалі лісты, рэчавыя перадачы, сродкі гігіены, нават зубную шчотку, .\nПісаць Аўтуховічу Мікалаю Мікалаевічу можна на адрас: Менск, 220050, галоўпаштамт, а/с 8.


Данііла 4:34 / Беларускі пераклад (В. Сёмухі) | Bible Online\nКніга прарока Данііла, разьдзел 4 Данііла, раз 4\nКніга Данііла 4Данііла 4\nНарэшце ўвайшоў да мяне Данііл, якому імя было Валтасар - як імя майго бога і ў якім дух Сьвятога Бога; якому я расказаў сон.\nА ўявы маёй галавы на маім ложку былі такія: бачыў я - вось пасярод зямлі дрэва, досыць высокае.\nУсклікнуўшы голасна, Ён сказаў: «сьсячэце гэта дрэва, абсячэце гольле яго, абтрасеце лісьце зь яго і раскідайце плады яго; няхай сыйдуць зьвяры з-пад яго і птушкі з гольля яго;\nЗагадам Чувальнага гэта пастаноўлена, і паводле прыгавору Сьвятога назначана, каб ведалі жывыя, што Ўсявышні валадарыць над царствам чалавечым і дае яго, каму хоча, і становіць над ім нізкага зь людзей».\nТады Данііл, якому імя Валтасар, каля гадзіны быў у зьдзіўленьні, і думкі яго бянтэжылі яго. Цар загаварыў і сказаў: «Валтасару! хай не бянтэжыць цябе гэты сон і разгадка яго». Валтасар адказваў і сказаў: «гаспадару мой! каб жа на тваіх ненавісьнікаў гэты сон, і на ворагаў тваіх разгадка яго!\nгэта - ты, цару, які ўзьвялічаны і магутны, і веліч твая вырасла і сягнула да нябёсаў і ўлада твая - да краёў зямлі.\nТаму, цару, хай будзе даспадобы табе парада мая: акупі грахі твае праўдаю і твае правіны мілажалем да бедных; вось, чым можа падоўжыцца мір твой».\nцар сказаў: «ці ня гэта велічны Вавілон, які пабудаваў я домам царства моцай маёй магутнасьці і на славу маёй велічы!»\nЯшчэ гэтыя словы былі на вуснах у цара, калі быў зь неба голас: «табе кажуць, цару Навухаданосар: царства адышло ад цябе!\nІ адлучаць цябе ад людзей, і будзе пражываньне тваё з польнай зьвярыною; травою карміцьмуць цябе, як вала, і сем часінаў пройдуць над табою, аж пакуль ня ўведаеш, што Ўсявышні валадарыць над царствам чалавечым і дае яго, каму хоча!»\nАдразу ж і спраўдзілася гэта слова над Навухаданосарам, і адлучаны быў ён ад людзей, еў траву, як вол, і аброшвалася цела ягонае расою нябеснаю, так што валасы ў яго вырасьлі як у льва, і пазногці яго - як у птушкі.\nА як скончыліся тыя дні, я, Навухаданосар, узьвёў вочы мае да неба, і мой розум вярнуўся да мяне; і дабраславіў я Ўсявышняга, пахваліў і праславіў Вечнаіснага, валадарства Якога - валадарства вечнае і царства Якога - у роды і роды.


Папа заклікаў супрацоўнікаў Ватыкана да радаснага сведчання - Vatican News\nПапа заклікаў супрацоўнікаў Ватыкана да радаснага сведчання\nФранцішак заклікаў супрацоўнікаў ватыканскіх структур праявіць свае самыя лепшыя якасці на карысць эфектыўнай дзейнасці Апостальскай Сталіцы, служэння евангелізацыі і развіццю чалавека.\n21 снежня 2020 г. Пантыфік прыняў на аўдыенцыі супрацоўнікаў структур Святога Пасаду і Дзяржавы Ватыкан, разам з членамі іх сем’яў. Сустрэча адбылася ў Зале Паўла VI і была прымеркавана да Божага Нараджэння.\nУ прамове Папа заклікаў сваіх гасцей ісці да Хрыста, наследуючы прыклад пастухоў з Евангелля. “Мы павінны скінуць з сябе смутак, нуду, апатыю, абыякавасць і страх, асабліва ў гэты час надзвычайнай эпідэміялагічнай сітуацыі, калі цяжка знайсці энтузіязм для жыцця і веры. Па прыкладзе пастухоў мы пакліканы прыняць тры паставы: убачыць, сузіраць і абвяшчаць”, - сказаў Францішак.\nНа думку Святога Айца, важна ўбачыць нараджэнне Божага Сына як самую значную падзею гісторыі. “Прамінула дваццаць стагоддзяў, а Езус жывы як ніколі. А тыя, хто аддаліліся ад Яго ў сваіх паводзінах, даюць яшчэ адно сведчанне пра Езуса: без Яго чалавек трапляе ў зло, грэх, заганы, эгаізм, насілле, нянавісць. Слова сталася целам і пасялілася між намі: вось падзея, якую мы павінны нанова адкрыць для сябе”, - падкрэсліў Папа.\nГаворачы пра важнасць сузірання, Францішак заўважыў, што дзякуючы яму можна зразумець дабрыню, ласкавасць і любоў Бога. “Бог паказвае сваю дабрыню, каб збавіць нас. А што значыць быць збаўленым? – Гэта значыць увайсці ў жыццё Бога, стаць прыёмнымі дзецьмі Бога праз хрост. Вось вялікае значэнне Божага Нараджэння: Бог становіцца чалавекам, каб мы маглі стаць дзецьмі Бога”, - сказаў Святы Айцец.\nПантыфік заклікаў супрацоўнікаў ватыканскіх структур праслаўляць Бога, абвяшчаючы Яго не толькі словамі, але і жыццём сведчаннем, у першую чаргу праз радасць і супакой, якія паходзяць ад веры і любові: радасць і супакой нягледзячы ні на што, і перш за ўсё.\n21 снежня 2020, 12:29


Знак бяды і афрыканская чума | Arche.by\nСлавуты беларускі лёзунг – “галоўнае каб ня было вайны” апошнім часам можа страціць актуальнасьць. Віною таму афрыканская чума.\nГэтая вайна ўжо пад стрэхамі беларускай вёскі. Сёлетняе выразаньне сьвіней нагадвае дзеяньні фашыстоўскіх карнікаў – у вёску ўяджае тэхніка з вэтэрынарамі і падсобнымі рабочымі. Адміністрацыя са старастай абдыходзіць усе хаты з тлумачэньнямі й запалохваньнем. Толькі замест партызанаў шукаюць сьвіней.\nПасьля вэтэрынары ідуць у хляўчук і пад енкі гаспадынь ды сьлязу гаспадара, выцягваюць на надворак парсюкоў. Пасьля сьмяротнага ўколу, тушу падымае коўш пагрузчыка і выкідае ў кузаў самасвала. І вязуць пасьля мёртвых жывёлаў ў свой сьвінячы Асьвенцым.\nЗрэшты сьвіней можне і не параўноваць зь людзьмі, гэтыя жывёлы таксама цярпелі ў апошнюю вайну. На іх былі ласыя і немцы, і паліцаі, і партызаны. Памятаю мая бабуля расказвала, як зь дзедам хавалі двух парсюкоў у лесе, у адмыслова выкапанай яме недалёка ад хутара. Хавалі ад усіх. Бо са сьвінямі й ў той час доўга не чыкаліся – кулю ў галаву, на падводу і павезьлі – ці ў лес, ці ў камендатуру. Падобны сюжэт маецца і ў “Знаку бяды” Васіля Быкава. Памятаеце, як Сьцепаніда ратавала ў лесе парсючка? Хаця калі дапякло вымяняла на яго бомбу.\nТая, народная, методыка перахоўваньня дабра ды гаспадаркі ад бяды й вайны сёньня таксама да нас вяртаецца. На днях мой сябра расказаў, што пад час падарожжа па раёну знайшоў сярод леса былы хутар, ад якога застаўся больш-меньш ў нармальным стане толькі хлеў. Дык вось на дзьвярх той забудовы вісеў замок, а за сьценкаю рохкалі сьвіні. Ніводнай жывой душы побач ня было, але сябрук адчуў, як працяў яго аднекуль варожы позірк. Таму ён ледзь ня бегма сыйшоў падалей ад той адрыны.\nСваё бароняць рознымі сродкамі. Калі на Баранаўшчыне людзі быццам бы моўчкі падпарадкаваліся ўладам, спрабуючы проста прыхаваць сваіх парсюкоў, то суседні Бярозаўскі раён ўзьняўся і выбіў адтэрміноўку. У іх сьвінкі яшчэ пажывуць на легальным становішчы да канца году.\nЗрэшты зьнішчэньне сьвіней, як клясы ня так і моцна адаб’ецца на нашых спажыўцах сьвініны.Шкварка будзе ў беларуса, а вось па эканоміцы краіны афрыканская чума ўваліць добра. Справа ў тым, што лепшае мяса ўжо даўно і трывала экспартуецца дзяржавай на ўсход. Нашы ж мясакамбінаты перапрацоўваюць выбракоўку ці тыя паўтушкі, што ня маюць эстэтычнага выгляду — тое, што “старэйшаму сябру” мытнага зьвязу ня трэба. (Выключэньнез гэтага правіла – свінакомплексы, якія трымаюць сваю перапрацоўку – рэзьніцкія і кілбасныя цэха).\nУжо шмат год нашая сьвінінка едзе на усход , а да нас вязуць больш танную польскую. Вось зь яе часьцей за ўсё і выраблена нашая кілбаса.\nА вось смак свойскай пальцампханай кілбаскі мы на жаль мусім будзем забыцца.


Этнограф расказаў, якую ежу трэба браць на Радаўніцу\n09:14 17.04.2015 (абноўлена 12:23 14.04.2017)\nНа Беларусі на дзевяты дзень пасля Вялікадня традыцыйна адзначаецца дзень памінання продкаў. Sputnik даведаўся, што рытуальных страў на могілкі павінны быць роўна сем.\nМІНСК, 17 кра — Sputnik. Этнографы раяць прытрымлівацца аўтэнтычных традыцый пры наведванні могілак на Радаўніцу.\nНа дзевяты дзень пасля Вялікадня беларусы ідуць на могілкі, каб на Радаўніцу памянуць продкаў, у краіне гэты дзень указам прэзідэнта афіцыйна абвешчаны выхадным.\n"Аўторак, надыходзячы праз тыдзень пасля Вялікадня, у Беларусі называецца Радаўніца і з'яўляецца адным з галоўных дзён памінальнага календара беларусаў", — в расказаў Sputnik вядомы беларускі этнограф Іван Крук.\nПаводле яго слоў, у гэты дзень сям'я, прыбрана апраналася, брала з сабой льняны абрус і ежу і адпраўлялася на могілкі памінаць продкаў.\n"Існуе некалькі рытуальных патрабаванняў да ежы, якую на Радаўніцу прыносілі на могілкі", — адзначыў этнограф. Так, у памінальным кошыку павінна прысутнічаць усё, што свяцілася на Вялікдзень у храме. "Патрошку гэта павінна прысутнічаць і на Радаўніцу. Да прыкладу, адно фарбаванае яйка, з ліку тых, што дзялілі паміж членамі сям'і, калі разгаўляліся на Вялікдзень. На Радаўніцу яйка павінна быць разрэзана на столькі частак, колькі членаў вашага роду прыйдзе на могілкі", — расказаў этнограф.\nрытуальная ежа на радаўніцу\nПа словах суразмоўцы Sputnik, на Радаўніцу на могілкі "ў абавязковым парадку трэба ўзяць кавалачак асвячонай напярэдадні Вялікадня паляндвіцы, сала, солі, і лічылася, што трэба браць нейкі спіртны напой".\n"Акрамя гэтага, на могілкі бяруць булку або цукеркі. А ўсё астатняе — усякія салаты, садавіна, сушы — гэта не наша традыцыя. Можна браць салёныя агуркі, памідоры, тыя, што засталіся з зімы, але не свежыя", — адзначыў этнограф.\nЁн таксама расказаў, што згодна з народнай традыцыі "на магілу трэба было пакласці пачастунак — не проста цукерку або пячэньку, як гэта робяць цяпер, а па кавалачку таго, што прынесена". Акрамя гэтага, адзін з важных момантаў падрыхтоўкі рытуальнай трапезы на Радаўніцу — хлеб на могілкі не наразаюць.\n"Хлеб наразалі загадзя, яшчэ дома. Таму што хлеб на Радаўніцу на могілках толькі ламалі", — растлумачыў Крук. Ён таксама паведаміў, што рытуальных страў павінна была быць роўна сем, уключаючы хлеб і спіртны напой.\nНацыянальная культура, Культура, Рэлігійныя святы, Іван Крук, Беларусь


http://spring96.org/be/news/82060 2016 2016-01-27T09:28:29+0300 2016-01-27T09:28:29+0300 2016-01-27T10:13:40+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/baj.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nПраўленне ГА “БАЖ” 26 студзеня прыняло заяву з нагоды збіцця карэспандэнта TUT.by Паўла Дабравольскага. Заяву з патрабаваннем высветліць і прыцягнуць да адказнасці асобаў, што збівалі журналіста, накіравалі ў Следчы камітэт.\nЗаява ГА “БАЖ” з нагоды збіцця журналіста Паўла Дабравольскага\nГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў” абурана збіццём сябра нашай арганізацыі, журналіста Паўла Дабравольскага ў будынку суда падчас выканання рэпарцёрам прафесійных абавязкаў. Такія дзікунскія дзеянні дыскрэдытуюць беларускія ўлады. Патрабуем правесці праверку па факце збіцця журналіста і прыцягнуць вінаватых да адказнасці.\nГА “БАЖ” патрабуе высветліць асобаў, якія збівалі журналіста, і ўзбудзіць у дачыненні да іх крымінальную справу.\nПраўленне ГА "БАЖ", 26 студзеня 2016 года.\nМіж тым, бачанне гэтай жа сітуацыі міліцыяй кардынальна адрозніваецца. 26 студзеня ГУУС Мінгарвыканкама размясціла на сваім сайце каментар, у якім гаворыцца, што П. Дабравольскі “пранік у службовае памяшканне, дзе знаходзіліся парушальнікі правапарадку, перашкаджаў законным дзеянням супрацоўнікаў міліцыі, на заўвагі спыніць свае супрацьпраўныя дзеянні не рэагаваў”.\nПаводле ГУУС, “у адпаведнасці з Законам “Аб органах унутраных спраў” для спынення супрацьпраўных дзеянняў прымянялася фізічная сіла. “Па факце правамернасці яе прымянення ў ГУУС Мінгарвыканкама прызначана службовая праверка”.\n27.01.2016 Тэгі: сілавыя структуры, свабода слова, заявы


Надпіс на грэбені зь «віцебскіх Курапатаў» можа дапамагчы вызначыць, каму ён належаў - Віцебская вясна\nНадпіс на грэбені зь «віцебскіх Курапатаў» можа дапамагчы вызначыць, каму ён належаў\nНядзеля, 07 Май 2017\nУ выпадку вызначэньня прозьвішча канкрэтнага чалавека, можна было б дэталізаваць час пахаваньня і паставіць канчатковую кропку ў спрэчках прыхільнікаў двух супрацьлеглых поглядаў. Як вядома, чыноўнікі схіляюцца да вэрсіі, што ў лесе пад Хайсамі ляжаць ахвяры фашыстаў, а грамадзкія актывісты перакананыя, што людзі, пахаваныя тут, былі забітыя за часамі сталінскіх рэпрэсіяў.\nНа жаль, справа ўскладняецца тым, што плястмасавы грабеньчык адламаны якраз пасярэдзіне жаночага прозьвішча, выдрапанага на ім. Вайскоўцы 52-га пошукавага батальёну шукаюць у раскопе адламаную частку, але надзеяў на тое, што яна будзе знойдзена, няшмат. Тая частка надпісу, якая захавалася, кажа пра тое, што ўладальніцай грабеньчыка была «Оля Дан…»\nЗнайсьці другую палавінку знаходкі спадзяецца ня толькі археоляг 52-га пошукавага батальёну Вадзім Тамілін. У ідэнтыфікацыі прозьвішча зацікаўлены і супрацоўнік Акадэміі навук археоляг Алег Іоў, які працуе разам з вайскоўцамі і мусіць зрабіць свае высновы пасьля завяршэньня эксгумацыі парэшткаў.\nА пакуль, нягледзячы на тое, што паднятыя з раскопаў рэчы датуюцца толькі даваенным пэрыядам, высновы археолягі робяць розныя. Так, Вадзім Тамілін кажа пра імавернасьць прыналежнасьці пахаваньняў да ваеннага часу, і ў якасьці доказу прыводзіць знойдзены фрагмэнт нямецкага бота. Паведаміць больш падрабязнасьцяў археоляг пошукавага батальёну адмовіўся. А вось расповед Алега Іова быў шчырым і дэталёвым.\nСупрацоўнік Акадэміі навук адзначае, што хайсоўскія пахаваньні падобныя да пахаваньняў у Курапатах:\n– Бачна, што рабіліся яны па адной і той жа інструкцыі: ямы той жа самай глыбіні, памераў, той самы спосаб расстрэлаў, набор рэчаў той самы. Але ёсьць і адрозьненьні: тут я ня бачыў рэчаў 1938-1940 гадоў. Манэты датуюцца 1928-1931 гадамі, апошняя – 1936 годам, усе гільзы – 30-х гадоў. У Курапатах былі гільзы 39-га і 40-га году, тут няма. Таму паўстае пытаньне: «Калі забойствы адносіць да 42-га году, як некаторыя лічаць, то чаму няма ніводнай рэчы гэтага пэрыяду? Няўжо людзі не хадзілі ў краму з 1939-га па 1942-гі?»\nЯшчэ можна сказаць, што гэты аб’ект быў непастаянны, расстрэлы рабіліся эпізадычна. Тут не было калючага дроту, аб’ект не ахоўваўся. Ну і, вядома, у адрозьненьне ад Курапатаў тут не забівалі замежных грамадзянаў. Галёшы трапляюцца піцерскія, маскоўскія, але яны прадаваліся і ў БССР. Знойдзеныя зубныя шчоткі вырабляліся на віцебскай фабрыцы імя Куйбышава, якая працавала з 1936 году да пачатку вайны, то бок ляжыць тут мясцовае насельніцтва.\nКолькасьць ахвяраў у яміне 20-30 чалавек, хаця дакладна вызначыць цяжка, бо колькасьць сьцегнавых костак – адна, а колькасьць чарапоў – зусім іншая. Іх значна менш. Відаць, чарапы забралі вандалы. Хаця я не разумею несувымернасьці выдаткаваных чорнымі капальнікамі высілкаў зь мізэрнасьцю атрыманых прыбыткаў. Але, мабыць, гэта настолькі засела ў іхных мазгох, ці яны прапітыя. Не каштуе знойдзенае такіх высілкаў. Гэта ж такая праца!\nСёньня знайшлі гузік зь сярпом і молатам. Па інтэрнэце высьветлілі, што адарваўся ён ад плашча супрацоўніка НКУС, а мо адарваў нехта, схапіўшы таго нкусаўца загрудкі.\nПа выніках назіраньняў Алег Іоў павінен будзе напісаць заключэньне для Акадэміі навук і для выканкаму, на просьбу якога ён сюды камандзіраваны. Але, як мяркуе археоляг, наўрад ці яго меркаваньне будзе мець нейкую вагу, бо як такіх раскопак тут няма. Тут проста дабіраюць тое, што ўжо павыварочвалі вандалы. Толькі ў межах адкрытай крымінальнай справы накшталт курапацкай можна было б казаць пра навуковую аб'ектыўнасьць.\nАлег Іоў адразу адкінуў вэрсію пра тое, што ў лесе ля Хайсоў ляжаць савецкія грамадзяне з працоўнага лягеру, якіх акупацыйныя ўлады выкарыстоўвалі для рамонту шашы Віцебск – Гарадок. Лягер месьціўся недалёка, у вёскі Бараўляны, але які сэнс расстрэльваць тых, каго выкарыстоўваюць як працоўную сілу?\n«Дый не расстрэльвалі гэтак немцы. Яны рабілі траншэю і знішчалі аўтаматным ці кулямётным агнём. Для іх было немэтазгодна капаць яміну ў два з паловай мэтры глыбінёй. Да таго ж наяўнасьць рэчаў асабістага карыстаньня гаворыць пра іншы почырк, падобны да курапацкага. Людзей забіралі наўпрост з дому і не казалі, што вязуць на расстрэл, таму людзі бралі з сабой мыла, конаўкі, зубныя і абутковыя шчоткі, савецкія грошы… У Курапатах мы знаходзілі нават бутэрброды з курыцай. Узялі, вывезьлі і расстралялі, яны нават у турме не былі. І калі гэта 1942 год, то адкуль ў іхных кішэнях духмянае мыла, і навошта ім савецкія манэты? І яшчэ такі момант: амаль усе цэлыя чарапы з уваходнай і выходнай адтулінай, адзінкі маюць адну адтуліну», – кажа археоляг Акадэміі навук.\nНекалькі раней былі знойдзеныя два папяровыя артэфакты. Як мяркуецца, гэта паштовы ліст і гандлёвы чэк. Знаходкі ўжо перададзеныя для правядзеньня тэхніка-крыміналістычнай экспэртызы. Ліст можа ўтрымліваць прозьвішча, а чэк – дату.\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « У лесе пад Хайсамі вандалы зноў раскапалі пахаваньні рэпрэсаваных за часамі сталінізму\t“Мая воля была паралізаваная”. Выкладчыцу ПДУ загіпнатызавалі і зьнялі ў порна »\nСпасылка на Камэнтар\t Серада, 10 Май 2017\tДадаў\tЯн\nУчора ў Менску прайшоў парад а потым святочны фейверк у гонар перамогі над Нямеччынай у Другой сусьветнай вайне. Беларусь пацярпела больш за іншых савецкіх рэспублік, дзесяткі гарадоў былі знішчаны, сотні весак спалілі гітлераўцы разам з жыхарамі, нацысты здзяйснялі генацыд супраць габрэяў і іншых народаў Беларусі. Канчатковай мэтай НСДПА , партыі Гітлера было знішчэнне часткі карэннага насельніцтва Беларусі і засялення яе немцамі.Больш за 40 мільенаў чалавек загінула пад час гэтай вайны і большая частка з забітых-гэта мірныя жыхары , страты былі б значна меншыя і магчыма вайна скончылася б значна раней і са значна меншымі стратамі калі б не злачынная роля Камуністычнай партыі СССР і яе верхавода Сталіна. Мільены чалавек незаконна рэпрасавалі і расстралялі камуна-фашысты, ў іх ліку дзесяткі тысяч ваенаначальнікаў розных рангаў, фактычна Сталін і Кампарыя СССР гэтымі рэпрэсіямі далі зяленае святло Гітлеру на пачатак вайны ў 1941 годзе, хаця раней у 1939 годзе два фашысцкіх рэжымы падзялілі мір падпісаўшы Пакт Молатава- Рыбентропа.Потым сумесна напалі на Польшчу, разбілі яе і таксама рабілі сумесныя парады ў Брэсцкай крэпасці (Гудэрыян з Крывашэіным).Так што мэты ў двух драпежнікаў былі аднолькавыя, захоп тэррыторый і знішчэнне насельніцтва. Захопленых польскіх ваеннапалонных больш за 20 тысяч чалавек энкавэдэшнікі расстралялі і потым абвінавацілі ў гэтым немцаў,але фальсіфікацыя не прайшла, тры кіраўнікі Расіі - Гарбачоў, Ельцын і Пуцін прызналі злачынствы СССР супраць палякаў. Аналагічна дзейнічалі камуністы і ў Беларусі , расстралялі ў Курапатах каля 200000 тыс. чалавек і 50 год вінавацілі ў гэтым немцаў,потым толькі прызналіся,па гэтаму ж шляху ідуць зараз супрацоўнікі Віцебскага райвыканкама і Мазалаўскага сельскага выканкама. Ў 2014 годзе на падставе сведчанняў мясцовых жыхароў сябры Аргкамітэта па стварэнню грамадскай ініцыятывы ,,Хайсы" знайшлі жахлівае месца массавых забойстваў энкавэдэшнікамі грамадзян Беларусі ў Хайсах. Калі ў 2015 годзе там капаў парэшткі пашуковы батальен і выкапаў 172 чалавекі, ен таксама знайшоў 48 гільз і куль ад савецкай зброі-,,Кольт", ,,Наган", вінтоўкі Мосіна і нягледзячы на відавочныя факты, здавалася б што яшчэ трэба, ўлады не прызналі што гэта зрабілі нкусаўцы, кажуць звяртайцеся да КДБ няхай яны падцвердзяць дакумантамі што там расстрэльвалі, мы звярталіся тры разы да Віцебскага КДБ і адзін раз у Менск да рэспубліканскага але толку не дабіліся і тыя і другія кажуць нам пра расстрэлы ў Віцебску і Віцебскай вобласці нічога невядома, карацей уключылі дурня ну гэта і зразумела які бандыт прызнаецца што ен забойца.Вельмі прыкра што сучасныя ўлады падтрымліваюць тую злачынную палітыку Камуністычнай партыі і Савецкага кіраўніцтва якая была накіравана на массавыя рэпрэсіі , генацыд ,тэррор, супраць свайго народа.Вось і зараз калі ізноў ў Хайсах пашуковым батальенам знойдзены шматлікія парэшткі нявінных бальшавіцкіх ахвяр адвакаты Сталіна з ліку супрацоўнікаў Віцебскага райвыканкама робяць захады каб абяліць чорнага кабеля, массавікі -зацейнікі распавядаюць ізноў жа пра нейкіх міфічных немцаў якія ці-то насілі на сабе ці-то вазілі на тачках ваеннапалонных з УЧДОРА № 756 з Бараўлян, які знаходзіцца за 2 кілометры ад Хайсоў каб там іх расстраляць , глупая неразумная версія якая ніе падцверджана ні архіўнымі звесткамі, ні сведчаннямі грамадзян. Нават Інстытут Гісторыі Акадэміі навук Беларусі ў 2015 годзе даслаў Віцебскаму райвыканкаму на іх запыт , што ім нічога невядома ні пра якія расстрэлы немцамі ў Хайсах.Так што спадары харошыя баечнікі і казачнікі з Віцебскага райвыканкама перастаньце калі ласка як кажуць лахмаціць бабушку , зазірніце ўважліва ў архівы КДБ, пабачце колькі дзесяткаў гільз і куль ад Кольта, нагана, ТТ, знойдзена зараз пошукавікамі з 52-га батальена, азнаемцеся нарэшце са шматлікімі сведчаннямі мясцовых жыхароў, якія сведчаць што ў Хайсаў , менавіта на тым месцы аб якіх сведчаць беларускія грамадзяне, ў1937-39 годзе нкусаўцы расстрэльвалі мірных савецкіх людзей , скажыце нарэшце, што:,, На падставе відавочных фактаў можна зараз сказаць што гэта справа рук НКУС" і дайце загад Мазалаўскаму сельвыканкаму пахавацць сталінскія ахвяры па людску, па хрысціянскі на тым самым месцы ў брацкай магіле дзе іх напаткала жахлівая смерць у 1937-39 годзе ад крывавых рук наемных забойцаў з НКУС.


Чарга (з жыцця літаратараў) паэма ў прозе Раздзел 1… - Міхась Южык\nЧарга (з жыцця літаратараў) паэма ў прозе Раздзел 1… - Міхась Южык [entries|archive|friends|userinfo]\n[May. 21st, 2019|12:20 pm]\nЧарга (з жыцця літаратараў)\nПасмяялася ад душы... Дзякую!!! Чакаю працяг.\n2013-07-26 04:29 pm (UTC)\nНу і даеш ты Южык, калючы бы вожык. Вырашыў выступіць без забрала, нялёгкая б цябе забрала, дастанецца табе на арэхі...\nFrom: Valeriy Gapeev\n2013-08-02 06:44 pm (UTC)\nЯкія арэхі і за што?\nНе калючы Южык. Проста злы і пакрыўджаны на ўвесь белы свет.\nСябры, вы не паверыце: Гапееевым Валерыем, як на грэх, расколаты першы арэх1\n2013-08-03 09:41 am (UTC)\nАнатоль, галоўнае, народу падабаецца, смяюцца, кажуць :) ну, а тыя, хто сябе там убачыць - злуюцца. (Юпітэр злуецца!)\nШтосьці не кладзецца ў ЖЧ каментарый. адным словам, Гапееў з'есць цябе ў якасці вантрабянкі, тое ж самае зробіць Глобус, Гніламёдаў і іншыя жывыя прататыпы:)\n2013-08-05 10:04 am (UTC)\nкаб толькі не папярхнуліся\n2013-08-05 05:49 pm (UTC)\nАдзін ужо есці пачаў. Глядзі вышэй кменты\n2013-08-06 10:06 am (UTC)\nХаваюся Ў бульбу! :) (Толькі ёлупень здатны засведчыць публічна, што ён ёсць персанажам сатырычнай паэмы)\n2013-08-06 10:12 am (UTC)\nНі Валерый ні Міхась аніяк не могуць справіцца з узаемнай антыпатыяй адзін да данаго


11 студзень 2012, 12:38\nІгар Кананчук ужо ня раз уганароўваўся прэміямі\nДырэктара магілёўскага прадпрыемства «Бабушкіна крынка» Ігара Кананчука, які зьбіваў сваіх супрацоўніц, вылучылі на прэмію «Чалавек году».\nНекалькі гадоў таму яму пагражала да пяці год турмы, а зараз яму пагражае гарадзкая прэмія, — паведамляе сайт праваабарончай арганізацыі «Вясна-96».\nНекалькі гадоў таму Ігар Кананчук, будучы ўжо на пасадзе дырэктара малочнага камбінату, абвінаваціў брыгаду сваіх супрацоўніц у тым, што яны скралі малочную прадукцыю.\nКалі ж жанчыны пачалі даказваць сваю невінаватасьць, ён зьбіў дзьвюх, пасьля чаго звольніў іх з працы.\nПа дапамогу жанчыны прыйшлі ў незалежны прафсаюз, які адстойваў іх інтарэсы ў судзе. Былі зьнятыя пабоі. У якасьці сьведак выступілі іншыя жанчыны.\nУдзельнік судовага пасяджэньня прафэсар Валеры Беразіенка адзначае, што тады суд вынес мяккі вырак Ігару Кананчуку:\n«Судзьдзя ўлічыў станоўчую характарыстыку ад кіраўніцтва гораду, якое спасылалася на тое, што прадпрыемства пад кіраўніцтвам Ігара Кананчука паказвае добрыя вынікі і прасіў зьмякчыць вырак. Таксама ў дырэктара быў маленькі дзіцёнак. Судзьдзя прапанаваў замірыцца. У выніку жанчыны, якія былі звольнены, атрымалі грошы за пэрыяд, што не былі на працы, атрымалі кампэнсацыю маральных стратаў і былі адноўленыя на працы. Артыкул „хуліганства“ быў перакваліфікаваны на больш мяккі, і дырэктар не аказаўся за кратамі».\nГрамадзкі актывіст Аляксей Паўлоўскі адзначае, што такі чалавек ня мае маральнага права прэтэндаваць на такую прэмію.\n«Я патэлефанаваў на наўпроставую лінію да кіраўніка магілёўскага гарвыканкаму Станіслава Барадаўкі і расказаў яму пра гэтага намінанта. Ён сказаў, што нічога ня ведае пра гэта і будзе разьбірацца з маёй інфармацыяй», — гаворыць Аляксей Паўлоўскі.\nАкрамя Ігара Кананчука намінантамі на прэстыжную прэмію гарвыканкаму сталі яшчэ пяць чалавек.\nЛяўрэат прэміі, якая праходзіць у трох намінацыях: «Вытворчая дзейнасьць», «Невытворчая сфэра» і «Грамадзка-палітычная дзейнасьць» — атрымае ўзнагароду ў памеры 100 мінімальных заробкаў. Акрамя гэтага, імя ляўрэата заносіцца ў «Кнігу славы Магілёўшчыны». Ігар Кананчук вылучаны ў намінацыі «Вытворчая дзейнасьць».


Ізраіль і Сырыя заяўляюць аб перахопе ракет\n20 студзень 2019, 17:24\nІзраільскі комплекс СПА «Жалезны купал» у дзеяньні\nІзраільскія вайскоўцы паведамляюць пра тое, што ў нядзелю перахапілі ракету, выпушчаную па паўночнай частцы Галанскіх вышыняў.\nХто менавіта выпусьціў ракету і ці былі нанесеныя нейкія ўдары ў адказ — не паведамляецца. Аднак раней сырыйскія дзяржаўныя СМІ заявілі, што СПА Сырыі «адбілі ізраільскую паветраную агрэсію» на поўдні краіны. Пра тое, што сырыйская СПА адбіла ўдар ізраільскіх самалётаў, заявілі і расейскія вайскоўцы.\nПаводле дадзеных Сырыйскага цэнтру маніторынгу правоў чалавека, ізраільскія вайсковыя самалёты нанесьлі ўдар па раёне міжнароднага лётнішча Дамаску ў паўднёвым прадмесьці сырыйскай сталіцы. Крыніца агенцтва DPA сьцьвярджае, што былі выпушчаныя пяць ракет, прычым усе яны былі перахопленыя. Інфармацыі пра ахвяры або разбурэньні няма.\nУ ноч на 12 студзеня, паводле сырыйскіх СМІ, Ізраіль ўжо наносіў удар па раёне лётнішча. Былі зьнішчаныя вайсковыя склады, якія выкарыстоўвае радыкальная праіранская групоўка «Хезбала», байцы якой ваююць на баку сырыйскіх уладаў. Ізраільскія ўлады пацьвердзілі факт удару, заявіўшы, што пакідаюць за сабой права зьнішчаць іранскія аб’екты на тэрыторыі Сырыі.\nУ верасьні летась агнём сырыйскай СПА, якая адбівала ізраільскую атаку, быў зьбіты расійскі вайсковы самалёт Іл-20, загінулі 15 чалавек. Расія ўсклала адказнасьць за яго гібель на Ізраіль і прыняла рашэньне аб пастаўках у Сырыю зэнітна-ракетных комплексаў С-300. Пакуль не было паведамленьняў аб іх баявым ужываньні.\n«Магла перагнуць палку», — дырэктар магілёўскага каледжу пра заклік куратаркі прагаласаваць датэрмінова\nСябар Барака Абамы ўступіў у перадвыбарную гонку ў ЗША\nМіжнародныя сьледчыя выяўляюць сувязі Сяргея Шайгу з данецкімі сэпаратыстамі\nГрузія на парозе новай рэвалюцыі. На вуліцах і плошчах Тбілісі зьбіраюцца пратэстоўцы\nЯрмошына: назіральніка, які зьняў спробу ўкіду бюлетэняў, трэба пазбавіць акрэдытацыі\nЯк у Оксфардзе з датэрміновым галасаваньнем?


Як праглядаць ўручную няўстойку ў інструмент для вэб-майстроў\n| Па Чайтаньи Сінгха | Filed Under: Google\nКожны раз, калі наш сайт падае рэйтынг у пошукавай сістэме, мы заўсёды думаем, што мае месца штрафу на нашым сайце. Аднак гэта не заўсёды так , як у большасці выпадкаў гэта адбываецца з - за пастаянных зменаў алгарытму Google , але часам гэта адбываецца , калі сайт быў фактычна пакараны Google у сувязі з парушэннем прынцыпаў якасці . Штраф можа быць двух тыпаў - ручной штраф або алгарытмічнай штраф. Мы прымаем каля ручнога штрафу тут, калі хтосьці з каманды Google па барацьбе са спамам ўручную праглядае сайт і прымаць меры супраць яго. Такія штрафы не сыходзяць з часам для гэтага вы павінны падаць запыт на паўторную праверку пасля ліквідацыі прычыны ручнога дзеянні, гэта больш ці як прызнанне за тое , што вы зрабілі няправільна.\nМінулае: метад апавяшчэння\nРаней мы выкарыстоўвалі, каб атрымаць па электроннай пошце, калі было ручное дзеянне, прадпрынятае на сайце прыналежнай нам. Раней спутанность Ці сайт быў на самай справе парушае або няма, бо былі выпадкі, калі вэб-майстар не атрымлівалі ніякіх лістоў, нават калі ў іх былі ручныя дзеянні, прынятыя супраць іх сайта.\nНовае абнаўленне: Праверка няўстойкі ў Google Webmaster Tools ,\nНовая функцыя была дададзеная ў інструментах для вэб - майстроў Google . З дапамогай гэтай функцыі вы зможаце праверыць, ці мела якой-небудзь манул дзеянні, прынятыя супраць вашага вэб-сайта, яго такой карыснай функцыі. Уваход для вэб - майстроў і Гото з ручнымі дзеянняў па закладцы Пошук трафіку. Калі няма ніякага штрафу, то вы выявіце экран, як паказана ніжэй -\nАднак, калі было якой-небудзь, то вы маглі б бачыць прама, як паказана на скрыншоце ніжэй -\nГэтая функцыя будзе вельмі карысная для вэб-майстроў. Акрамя таго , каманда па барацьбе са спамам Google можа мець глыбокі ўдых , паколькі яны павінны былі адказваць на запыты карыстальнікаў, нават калі сайт не мае ніякага ручнога штрафу . Гэта, безумоўна, скараціць колькасць запытаў на паўторную праверку пададзеных кожны месяц, і так.\nНапісаць SEO Артыкулы\nOpen Graph мета - тэгі\nАўто Interlink Паведамленняў\nБясплатныя убудовы для дадання Open Graph Тэгі\nБясплатныя убудовы для дадання Captcha\nНабор мініяцюр аўтаматычна\nАдлюстраванне звязаных паведамленняў WP\nЗмена Даўжыня паведамлення вытрымка WP\nДадаць Facebook кнопкі як\nДадаць кнопку Google плюс\nДадаць кнопку Twitter\nСтварыць бясплатны сайт на Blogspot


Генрых I Тоўсты — Вікіпедыя\n(Пасля перасылкі з Генрых III Шампанскі)\nГенрых (Анры, Энрыке) Тоўсты (фр.: Henri le Gros; ісп.: Enrique el Gordo; каля 1244 — 22 ліпеня 1274, Памплона) — граф Шампані і Бры (Генрых III), кароль Навары (як Энрыке I Тоўсты) з 1270 года.\nГенрых I Наварскі\nісп.: Enrique el Gordo\n4 снежня 1270 — 22 ліпеня 1274\n(пад імем Генрых III Шампанскі)\nТэабальд II Наварскі\n(пад імем Энрыке I Тоўсты)\n22 ліпеня 1274\nПамплона, камарка Куэнка-дэ-Памплона[d], Навара, Іспанія\nМаргарыта дэ Бурбон[d]\nІаана I Наварская, Joanes Enríquez Lacarra[d], Тэбальда дзі Навара[d] і Thibaut de Navarre[d]\nГенрых I Наварскі на Вікісховішчы\nМалодшы сын Тэабальда I Наварскага і Маргарыты дэ Бурбон. У перыяд кіравання яго старэйшага брата Тэабальда II, Генрых выконваў абавязкі кіраўніка падчас шматлікіх ад'ездаў Цібо і быў абвешчаны спадчыннікам свайго бяздзетнага брата, які памёр 4 снежня 1270 года. Аднак яго абвяшчэнне ў Памплоне адбылося толькі ў сакавіку наступнага, 1271 года, а каранацыя была адкладзена да мая 1273 года. Пасля каранацыі Генрых пакляўся паважаць хартыю феадальных вольнасцей Навары і прынёс васальную прысягу каралю Францыі Філіпу III як граф Шампані.\nУ 1269 годзе ён ажаніўся з Бланкай д’Артуа (1248 — 2 мая 1302), дачкой Роберта I, графа д’Артуа і Мацільды Брабанцкай (1224 — 1288), дачкі брабанцкага герцага Генрыха II. Бланка была пляменніцай Людовіка IX Святога, караля Францыі. Такім чынам, ён апынуўся акружаным французамі ў міжнароднай палітыцы. Яго ўзыходжанне на прастол супала з такім эканамічным уздымам у Навары, якога раней не здаралася на Пірэнеях. Але паводле Парыжскага дагавора (1259) англічане атрымалі правы на Гасконь, што фактычна адрэзала Навары доступ да акіяна.\nГенрых дазволіў гораду Памплоне (сталіцы Навары) скасаваць саюз з гарадамі Сан Чэрнен (San Cernin) і Сан Нікалас, створаны ў 1266 годзе. Ён таксама падаў прывілеі гарадам Эстэла, Аркас (Arcos), і В'яна (Viana), заахвочваючы гарадскі рост. Яго адносіны з дваранствам былі ў цэлым дружалюбныя, аднак Генрых любымі спосабамі падтрымліваў мір і парадак у сваім каралеўстве.\nГенрых спачатку імкнуўся аднавіць тэрыторыі, страчаныя ў Кастыліі, дапамагаючы паўстанню Феліпэ, брата Альфонса X, караля Кастыліі, у 1270 годзе. Але ў выніку спыніў аказваць дапамогу, аддаўшы перавагу стварыць альянс з Кастыліяй праз шлюб свайго сына Цібо з дачкой Альфонса X. План ажыццявіць не ўдалося ў сувязі з гібеллю маладога Цібо, пасля таго як ён зваліўся са сцяны ў замку Эстэла ў 1273 годзе.\nГенрых ненадоўга перажыў свайго сына. З яго смерцю мужчынская лінія Шампанскага дому спынілася. Законным спадчыннікам стала яго трохгадовая дачка Жанна з маці Бланкай у якасці рэгента.\n6 жніўня 1284 трынаццацігадовая Жанна ажанілася за спадчыннікам французскай кароны Філіпа, які праз год стаў каралём Філіпам IV. Гэты шлюб даў магчымасць далучыць да каралеўскага дамена Шампань, а таксама прывёў да першага аб'яднання Францыі і Навары ў рамках асабістай уніі (да 1328 г).\nУ Боскай Камедыі Дантэ Аліг'еры, маладзейшы сучаснік, бачыць дух Генрыха за межамі варот Чыстца, дзе ён стаіць побач з іншымі еўрапейскімі манархамі 13-га стагоддзя. Генрых не згадваецца непасрэдна, але ён завецца «добрай асобай» і «свёкрам Згубіцеля Францыі».\n↑ Henri of Navarra // Find a Grave — 1995. Праверана 9 кастрычніка 2017.\nТэабальд II/V Наварскі Кароль Навары\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Генрых_I_Тоўсты&oldid=2915533"\nАпошнія змены 6 кастрычніка 2017 а 19:23


Канвертаваць Либерийским даляраў (LRD) і TagCoins (TAG) : Калькулятар абменнага курсу\nЛиберийский даляр (LRD) і TagCoin (TAG) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Либерийский даляр і TagCoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 2 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Либерийский даляр. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць TagCoin валюты па змаўчанні. Націсніце на TagCoins або Либерийским даляраў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nДаляр либерийским гэта валюта, у Ліберыя (LR, LBR). The TagCoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал LRD можа быць запісаная $. Сімвал TAG можа быць запісаная TAG. Даляр либерийским дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Даляр либерийским Апошняе абнаўленне 2 красавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the TagCoin Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. LRD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. TAG каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Вы знаходзіцеся тут: Галоўная › Навiны › Апостальскі Нунцый Клаўдыё Гуджэроцьці прыняў удзел у завяршэнні юбілейнага году ў ордэне Святога Арханёла Міхала\n31.01.2014 | З рубрыкі: Навiны\n30 студзеня ў ордэне Святога Арханёла Міхала завершыўся юбілейны год, прысвечаны 100-годдзю са дня смерці заснавальніка ордэна, благаслаўлёнага кс. Браніслава Маркевіча. (Глядзець фота).\nЗ 2003 году ў парафіі Маці Божай Ружанцовай працуюць айцы-міхаліты і нязменны пробашч парафіі, манах ордэна Святога Арханёла Міхала, ксёндз Генадзь Кухарэвіч. З нагоды свята парафію наведаў Апостальскі Нунцый у Рэспубліцы Беларусь, арцыбіскуп Клаўдыё Гуджэроцці, які ўзначаліў урачыстую Святую Імшу.\nАпостальскага Нунцыя на парозе капліцы з рэліквіямі благаслаўлёнага ксяндза Браніслава Маркевіча сустракаў пробашч парафіі, ксёндз Генадзь Кухарэвіч, а таксама айцы-міхаліты з Шылавіч, што каля Ваўкавыску, Старых Васілішак і Гатава, што каля Мінска. Дзеці і моладзь прывіталі прадстаўніка Ватыкану на ягонай роднай італьянскай мове.\nУ капліцы пасланніка Папы Рымскага сустракалі сёстры законныя, шматлікія парафіяне і госьці. Асаблівай гэтая сустрэча сталася для 35 парафіянаў, якія ў гэты дзень чакалі атрымаць з рук Апостальскага Нунцыя сакрамэнт Канфірмацыі.\nУрачыстую святую Імшу Апостальскі Нунцый Клаўдыё Гуджэроцці адправіў на беларускай мове. Аасаблівую ўвагу падчас гаміліі ён звярнуў на значнасць асобы заснавальніка ордэна Святога Арханёла Міхала, які сваё жыцьцё прысвяціў дзецям-сіротам і занядбанай моладзі. Прысутнасць на святой Імшы значнай колькасці дзяцей і моладзі арцыбіскуп назваў працягам дзейнасці благаслаўлёнага Браніслава Маркевіча ягонымі вернымі наступнікамі, сённяшнімі айцамі-міхалітамі. Пасланнік Ватыкану таксама пажадаў, каб капліца Маці Божай Ружанцовай з цягам часу ператварылася ў вялікі санктуарый Божай Міласэрднасці, які будзе напоўнены моладдзю. Клаўдыё Гуджэроцці таксама падкрэсліў, што Кангрэгацыя Святога Арханёла Міхала тая структура, якая заснаваная на так званым Папскім праве. І з гэтай нагоды прадстаўнік Святога Айца перадаў прывітанне Папы ўсім айцам-міхалітам і пажадаў, каб кангрэгацыя магла больш трывала пусціць свае карані на беларускай зямлі.\nЗвяртаючыся да кандыдатаў да прыняцця сакрамэнту канфірмацыі, арцыбіскуп Клаўдыё Гуджэроцці сказаў: «Я хацеў бы гаварыць пра адносіны Духа Святога і «адчыненых дзвярэй». У Евангеллі мы пачулі пра тое, што нам трэба прыняць словы Хрыста, бо гэта не ягоныя ўласныя словы, а словы, якія сыходзяць ад Айца. Таму, каб Бог мог прыйсці і пачаць жыць разам з намі, трэба, каб дзверы нашай душы былі адчыненымі. І вашае заданьне – таго, хто сёння прыме сакрамэнт – вашае галоўнае заданне – менавіта адчыніць дзверы вашага сэрца. Каб гэткім чынам Бог змог увайсці ў кожнае сэрца. Каб не было ніводнага цёмнага месца ў вашым асабістым жыцці, таго месца, куды Дух Святы ня мог бы прыйсці. Таксама ў тыя цёмныя месцы, якія мы з цяжкасцю ў сабе бачым, тое, што мы называем маленькімі альбо вялікімі сакрэтамі. Таксама трэба, каб і туды ўвайшоў Дух Святы — і перадусім туды. Вы ведаеце, што тыя, хто прывык жыць пад нейкім рэжымам, яны прызвычаіліся, каб мець у сваім сэрцы нейкія патаемныя месцы, каб іншыя гэтага не заўважалі. Але тут зусім іншая рэч, бо Дух хоча прыйсці не для таго, каб шпіёніць, а для таго, каб любіць і сагрэць. Таму Дух Святы, які будзе нам дадзены – гэта Дух Свабоды. І чаму нас павінна цікавіць што нам могуць зрабіць людзі, калі Дух жыцця Бога, Дух Святы даецца нам, калі ў нашым целе прысутнічае Дух Святы? Дарагая моладзь, асабліва вы – ня бойцеся нічога! Ня бойцеся тых, хто можа забіць цела, хто можа забіць Духа, бо Духа ніхто ня можа забіць. І той Дух, які будзе вам дадзены, ён будзе такім жа бессмяротным, як і вы бессмяротныя». Прадстаўнік Святога Айца запэўніў кандыдатаў да прыняцця сакрамэнту, што сёння разам з імі Папа, усе біскупы і ўвесь Касцёл, якія «перадаюць знак супакою: не бойцеся, бо Пан перамог смерць».\nУзмоцненыя навукай Апостальскага Нунцыя кандыдаты на сакрамэнт Бежмавання з асаблівым хваляваннем, пашанаю і з вялікім для сябе гонарам прынялі з рук пасланніка Святойга Айца дар Духа Святога. На памяць пра гэтую вялікую падзею ў жыцці а хрысціяніна кожнаму з Бежмаваных Клаўдыё Гуджэроцці падараваў абразік Папы Рымскага Бэнэдыкта ХVІ.\nУ сваю чаргу ўсе бежмаваныя і парафіяне, дзякуючы Апостальскаму Нунцыю за ўдзелены сакрамэнт, за супольную Святую Імшу перадалі прывітаньне Папу Рымскаму і запрашэнне наведаць Беларусь.\nПробашч парафіі Генадзь Кухарэвіч, звяртаючыся да Клаўдыё Гуджэроцці таксама сказаў: «Дзякуем за тое, што сёння мы — парафіяне, міхаліты – сям’я сэлезіянская, мелі магчымасць падзякаваць Богу за дар Благаслаўлёнага Браніслава Маркевіча – заснавальніка нашых міхаліцкіх кангрэгацый. Падзякаваць за чалавека, які ўмеў быць добрым, які клапаціўся пра сваю Бацькаўшчыну, каб яе народ быў працавітым, устойлівым маральна, асаблівым чынам – цвярозым. Які клапаціўся пра найбольш патрабуючых, дзяцей-сірот, занядбаную моладзь. Сёння мы, усе тут сабраныя, просім добрага Бога, каб наш благаслаўлёны падтрымліваў таксама Вас у Вашым клопаце пра нашу Бацькаўшчыну. Зярно, каб выдаць плён, мусіць загінуць. Дзякуючы загіблым-зярэнкам-мучанікам актыўна развіваюцца шматлікія манаскія супольнасці ў Беларусі. Таксама адзін з нашых міхалітаў, кс. Вінцэнт Курас, быў арыштаваны, як дырэктар сірацінца ў Дзеткавічах каля Баранавічаў, у якім мы – міхаліты – працавалі ў міжваенны час. Ксёндз Вінцэнт быў увязнены ў вёсцы Палонка і замардаваны ў Баранавічах 13 ліпеня 1942 года. Спадзяемся, што заступніцтва заснавальніка нашага ордэна і ягонага вернага спадкаемцы-мучаніка, прынясуць плады актыўнага развіцця ордэна Святога Арханёла Міхала ў Беларусі». На завяршэнне святой Імшы прагучаў малітоўны гімн «Магутны Божа».\nЗавяршэннем урачыстасьці стаўся дзіцяча-моладзевы канцэрт, які да свята падрыхтавалі і прапанавалі шаноўным гасцям наймалодшыя парафіяне Маці Божай Ружанцовай.


Не проста 8 Сакавіка — Лоевский край\nНе проста 8 Сакавіка\n8 марта 2019 в 12:31\nСпрабуючы вярнуцца да вытокаў свята 8 Сакавіка, у музеі бітвы за Днепр плануецца арганізаваць шэраг праектаў аб няпростых лёсах жанчын, іх жыцця, кар’еры. Выстава жывапісу “Час анёлаў” адкрыла гледачам талент мастачкі з Яраслаўя Алены ВОЙНАВАЙ-БАГАРОДЗІЦКАЙ.\nАлена нарадзілася ў горадзе Кінешма Іванаўскай вобласці Расіі. Мае прафесійную мастацкую адукацыю: у 2001 годзе скончыла мастацка-графічны факультэт Кастрамскога педагагічнага інстытута імя А. Някрасава. Работала мастаком-афарміцелем у лялечным тэатры, настаўнікам у школе мастацтваў, рэстаўратаркай абразоў у Іпацеўскім кляштары і навуковай супрацоўніцай у музеі роднай Кінешмы. Аднак сапраўдным яе захапленнем усё жыццё заставаўся духоўны жывапіс. Глыбока прапушчаны праз сябе, ён раскрывае сапраўдны свет мастачкі, яе думкі, пачуцці, імкненні…\nІншай схільнасцю Алены з’яўляецца чароўная драўляная архітэктура рускай поўначы, яе разьбяное аздабленне, непаўторныя формы велічных будынкаў драўляных храмаў і інш. Усё гэта можна знайсці ў яе маляўнічых работах.\nУрачыстае адкрыццё экспазіцыі адбылося 5 сакавіка. Дырэктар музея Ксенія Сямашка распавяла пра жыццё і творчасць мастачкі з далёкай Расіі. А госці ўстановы актыўна ўключыліся ў мастацтвазнаўчую дыскусію. У культуралагічнай размове бралі ўдзел, бадай, усе прысутныя — ад зусім юных школьнікаў да выпадкова “завітаўшых” у музей пенсіянерак. Асабліва вылучылася сябра музейнага клуба “Нашчадкі Лоя” Таццяна Маскаленка, якая правяла экскурс-падарожжа ў глыбіні мастацтвазнаўства, расказваючы пра прыгажосць наіўнага мастацтва і пра тое, як цудоўна атрымалася перадаць цуд невымоўнага хараства ў сваіх работах Алене Войнавай.\nДапоўнены гэтым расказам кінапрагляд стужкі пра жыццё і творчасць мастачкі “Анёлы Алены Войнавай” прынёс аматарам прыгожага асаблівую асалоду. З захапленнем усе прысутныя ўдзельнічалі ў майстар-класах па вырабе цацачных анёлаў ад Ксеніі Сямашка і маляванню ў стылі “наіў” — з Таццянай Маскаленка, кіраўніўніком мастацкага гуртка раённага цэнтра творчасці дзяцей і моладзі.\nУ хуткім часе музей бітвы за Днепр гасцінна чакае ўсіх сваіх сяброў на выставу “Жанчына пра…”, прысвечаную жаночай нялёгкай долі падчас вайны. Верагодна, там і спаткаемся з лоеўскімі аматарамі прыгожага і заўзятымі даследчыкамі мясцовай гісторыі.\nПредыдущая Памяці знакамітага земляка\nСледующая Праздничные выходные в Крупейках


ГалоўнаяМерапрыемствыВялікая МУЛЬТ-выстаўка васковых фігур, 3D-карціны і тантамарэскі\n7 лютага – 27 чэрвеня\nПрапануем змяніць царства планшэтнага інтэрнэту на рэальную сустрэчу з героямі любімых мультфільмаў, а таксама пагрузіцца ў свет аптычных ілюзій.\n7 лютага ў памяшканні 104 адкрываецца ВЯЛІКАЯ інтэрактыўная выстаўка васковых фігур “Казачнае падарожжа”!\n“Саюзмультфільм”, “Млын”, Walt Disney, PIXAR… Чароўныя маляваныя і камп’ютарныя суcветы гэтых і іншых анімацыйных студый сышлі з экранаў TV. Паўсотні папулярных персанажаў – героі і ліхадзеі – чакаюць вас на вялікай пляцоўцы, каб перанесці ў свет фэнтэзі і неверагодных прыгод!\nЦікава і весела будзе УСІМ! Смяшарыкі запрашаюць у госці самых маленькіх і дапытлівых. Хлопчыкаў і дзяўчынак старэйшага ўзросту чакае кампанія звышлюдзей – непараўнальны герой коміксаў Бэтмен, доблесны абаронца планеты Пандоры Аватар, а таксама вясёлыя героі “Ледніковага перыяду”: нязграбны Гультай Сід, Апосум і Вавёрка Ляцяга.\nБацькам таксама не прыйдзецца сумаваць! Кожны дарослы сустрэне тут аб’екты настальгіі, захоча спыніцца, каб павітаць старых сяброў. Вось – няўлоўны Заяц і змучаны Воўк з кароннай фразай “Ну, заяц, пачакай!”, ласун Карлсан і мадэмуазэль Фрэкен Бок, якая дакладна ведае ўсе сакрэты паспяховага выхавання. Неверагодных памераў Барбі, Васіліса Прыгожая, Белая і Чырвоная каралевы захопяць увагу маленькіх прынцэс. А юных вандроўцаў чакаюць марскія прыгоды разам з Сіндбадам Мараходам, выкрутлівым Джэкам Вераб’ём і сустрэча з вераломным капітанам “Лятучага галандца” Дэйві Джонсам.\nІ гэта яшчэ не ўсё! Зрабіць ашаламляльныя фота вы зможаце каля незвычайных інсталяцый, якія ствараюць аптычныя і зрокавыя ілюзіі. Не варта верыць усяму, што тут адбываецца. Стваральнікі работ па-майстэрску выкарыстоўвалі магчымасці святла, колеру і яго адценняў, каб прымусіць гледачоў паверыць у цуд ці ў тое, чаго насамрэч няма. Тантамарэскі і 3D-карціны перанясуць вас на дно марскога акіяна, на Мадагаскар ці проста за каралеўскі стол у Краіну цудаў. Дарэчы, мы ўжо забраніравалі вам месца побач з Алісай! Так што паспяшайцеся!\nУ кожнага часу свае героі. Адны сыходзяць у гісторыю, з’яўляюцца іншыя любімыя персанажы. Але ўсе яны нязменна звязаны з дзяцінствам, словамі “Мам, ну ўключы мульцік”, задзірлівым смехам і бязмежнай верай у тое, што дабро заўсёды перамагае зло.\nМы чакаем вас\nПанядзелак – пятніца 10:00–21:00\nСубота – нядзеля 10:00–18:00\nЗ чэрвеня 2017 г.\nПанядзелак – пятніца 10:00–20:00\nАпошні панядзелак месяца – сандзень.\nНе забудзьце прыхапіць фотаапарат, добры настрой і вясёлую кампанію сяброў!\nТэлефон для даведак: (8 017) 266 37 37.


Бялынічы: Актыўнасць камандаў кандыдатаў у прэзідэнты павялічваецца\nhttp://spring96.org/be/news/38952 2010 2010-12-10T14:33:59+0200 2010-12-10T14:33:59+0200 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/uliotkabialynichy2.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ апошнія дні ў гарадскім пасёлку Бялынічы Магілёўскай вобласці пачалі больш актыўна дзейнічаць прыхільнікі розных кандыдатаў у прэзідэнты Рэспублікі Беларусь. Калі раней якая-небудзь актыўнасць назіралася толькі з боку каманды Уладзіміра Някляева, якая выставіла пастаянны агітацыйны пікет, то зараз пачалі праводзіць сустрэчы і распаўсюджваць агітацыйныя матэрыялы і прадстаўнікі іншых кандыдатаў у прэзідэнты.\nЯк паведаміла старшыня Бялыніцкай раённай камісіі па выбарах прэзідэнта, начальнік ідэалагічнага аддзела Бялыніцкага райвыканкама, Ірына Фурсава, 8 снежня дзве сустрэчы з выбаршчыкамі ў Бялыніцкім раёне правяла давераная асоба кандыдата Аляксандра Лукашэнкі Надзея Шуткова. Сустрэчы праходзілі ў памяшканнях Бялыніцкага раённага цэнтра культуры і Дома культуры аграгарадка Вішоў. Па словах Ірыны Фурсавай, Надзея Шуткова таксама падала апавяшчэнне аб правядзенні агітацыйных пікетаў у падтрымку свайго кандыдата ў перыяд з 8 па 18 снежня ва ўсіх дазволеных Бялыніцкім райвыканкамам месцах.\nПа звестках назіральніка пры Бялыніцкай раённай камісіі па выбарах прэзідэнта\nБарыса Вырвіча, прыхільнікі Аляксандра Лукашэнкі агітацыйных пікетаў у падтрымку свайго кандыдата ў Бялынічах пакуль не праводзілі.\n- У Бялынічах па-ранейшаму выстаўляецца толькі адзін агітацыйны пікет - у падтрымку кандыдата Уладзіміра Някляева, ды адзін раз рабіў пікетаванне і сустракаўся з выбаршчыкамі кандыдат у прэзідэнты ад партыі БНФ Рыгор Кастусёў. Агітацыйныя матэрыялы распаўсюджвалі таксама толькі прыхільнікі Уладзіміра Някляева. Аднак неабходна адзначыць, што ў апошнія некалькі дзён з’явіліся і агітацыйныя матэрыялы ў падтрымку кандыдатаў Андрэя Саннікава і Рыгора Кастусёва. Але павінен канстатаваць, што невялікія плакаты з біяграфіямі кандыдатаў вельмі хутка знікаюць. Так, учора я бачыў плакаты ў падтрымку Андрэя Саннікава на дошках аб’яў каля многіх шматкватэрных дамоў, сёння ж большасць з гэтых матэрыялаў знікла альбо яны залеплены іншымі аб’явамі.\nНіякай актыўнасці іншых кандыдатаў, па словах назіральніка, у Бялынічах пакуль не бачна.


Pad пены высокай шчыльнасці | вытворчасць і пастаўкі з Taiwan аптовы дыстрыб'ютар\nPad пены высокай шчыльнасці\nВы тут: дадому -> прадукцыя -> Высокая шчыльнасць пены -> Pad пены высокай шчыльнасці\nКалі ласка, праверце Pad пены высокай шчыльнасці праз наш сайт. Мы пастаўшчык, вытворца, экспарцёр і выдатны дызайнер. У нас таксама ёсць дружны калектыў работы, так што мы проста лічым, што мы можам зрабіць усё ідэальна для вас. Мы ўпэўненыя, што ўзоры будуць вельмі здавальняючым. Наша ўзаемаразумення і супрацоўніцтва, безумоўна, прывядзе да важнай справы і добрай service.If вы бачыце любую магчымасць, каб зрабіць лепш, калі ласка, паведаміце нам, і мы зробім усё, каб усе вашы запыты будуць атрымліваць нашы аператыўнага увагі.


Чэхія | Krynica.info\nБеларуская грэка-каталіцкая грамада ў Празе адзначыць 25 сакавіка свята Дабравешчання Найсвяцейшай Багародзіцы, Вербную нядзелю і 100-годдзе з дня абвяшчэння незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі. А 10:00 пачнецца Боская літургія ў царкве святых ...\nНа парламенцкіх выбарах у Чэхіі 20-21 кастрычніка і ў Японіі 22 кастрычніка перамогу святкавалі прадстаўнікі правых партый. У Чэхіі ў парламент прайшло 9 партый, найбольш галасоў з іх атрымала ліберальна-папулісцкая партыя ...\nВядомы аматар падарожжаў па Беларусі Юрый Жыгамонт зрабіў спецыяльны выпуск праграмы «Падарожжа дылетанта», прысвечаны 500-годдзю беларускага кнігадрукавання. Дзеянне адбываецца ў Празе, дзе ў 1517 годзе выдаў першую кнігу на беларускай ...\nНядаўна я задумвалася — колькі прыкладна ведаю людзей? Маю на ўвазе: асабіста ведаю, людзей, зь якімі падтрымліваю ці падтрымлівала адносіны. Я пачала для арыентацыі лічыць калегаў з усіх школаў, працы, ...\nУ пятніцу 27 траўня ў Пардубіцах павінны былі адбыцца адначасова адразу дзве беларускія імпрэзы, кожная на іншым мейсцу. Я накіравалася на тую, якая павінна была быць больш цікавай. Перад зачыненымі ...\nКіраўнік грэка-каталіцкага душпастырства для беларусаў Прагі а. Андрусь Абламейка нагадвае ў вялікодным пасланні: ”Царква глядзіць на Крыж толькі ў пэрспэктыве Уваскрасеньня”. “Сапраўдная Перамога даецца не лёгка і не адразу, і як ...\nБеларусы Прагі адсвяткуюць Вялікдзень у царкве Кузьмы і Дзям’яна\nУ Празе 25 сакавіка ў 13:00 беларусы збяруцца на паніхіду на Олшанскіх могілках з нагоды Дня Волі. У гэты ж дзень у 20:00 адбудзецца Боская літургія ў просьбе аб Божых ...\nПублікую скан кнігі “Жыцьцё сьвятога Вацлава”\nПублікую скан кнігі "Жыцьцё сьвятога Вацлава", надрукаванай у Празе ў 1929 годзе па-беларуску лацінкавай графікай. Святы Вацлаў жыў у Х стагоддзі, быў адным з першых чэшскіх князёў, моцным прыхільнікам Хрысціянства. Ён ...\nКолькасць параненых у аварыі, у якую трапіў беларускі аўтобус 6 студзеня ля Нахада ў паўночнай Чэхіі, узрасла да 16 чалавек. Пяць пацярпелых чэскія лекары кваліфікуюць як цяжка параненых, 11 адносяць да ...


Ахова культур — пад увагай - Трыбуна працы\nАхова культур — пад увагай\nЯк паведамілі ў Дзяржаўнай установе па насенневодстве, каранціну і ахове раслін, у раёне працягваюцца мерапрыемствы, накіраваныя на ахову культур.\nГэтым часам вядзецца хімпраполка азімых, звозяцца рэшткі ядахімікатаў з гаспадарак на цэнтральную базу ў Бабруйскае ААТ “Аграмашсервіс”. Акрамя таго, праводзіцца абследаванне азімых культур ураджаю 2010 года на наяўнасць інфекцый септарыёзу, мучністай расы і бурай іржы.\nНаперадзе — абследаванне садоў на наяўнасць шкоднікаў.\n← Праграма “Пладаводства”\nМатулям — шчырыя словы прызнання →


Будзьма беларусамі! » Дык хто ж вінаваты ў змарненні мовы?\n20.07.2017 | Беларусы свету\nСпадар Ігар вельмі прафесійна выклікае на дыскусію. Ён пачынае яе з дакладна акрэсленай сваёй пазіцыі. Толькі асобы, надзеленыя спрадвечнай народнай мудрасцю і народнай педагогікай, здольныя ў публічнай дыскусіі сказаць: «Калі б на пытанне, хто вінаваты, давялося адказваць мне, то, не вагаючыся ні хвіліны, сказаў бы: асабіста я і мае продкі». Усе далейшыя думкі, разважанні, і асабліва шчырае самаспавяданне спадара Ігара кладуцца ў рэчышча агульнанацыянальнай катастрафічнай праблемы выратавання беларускай мовы. Святая шчырасць аўтара, што ў 90-я гады ХХ стагоддзя ў яго «тая мая любоў да беларускай мовы была вонкавай, а ў сапраўднасці я быў да мовы абыякавы. І толькі гэтая абыякавасць, а не штосьці іншае, і замінала пачаць гаманіць па-беларуску». Шчырасць у думанні і простыя словы раскрываюць і напаўняюць разуменне беларусамі аксіём: «Мова — душа народа», «Са смерцю мовы памірае і нацыя».Але пазіцыю спадара Златагурскага пра тое, што «ці варта закідаць уладзе» пра яе адказнасць за трагічны стан беларускай мовы, здаровым сэнсам і навукова-гістарычнай логікай нельга ні зразумець, ні апраўдаць. Любы генацыд ёсць генацыд. Моўны генацыд у Беларусі стаўся гістарычным працэсам на працягу стагоддзяў. Беларусаў апалячвалі, русіфікавалі стагоддзямі. Вось толькі адзін гістарычны дзяржаўны акт, адкуль ідзе пачатак сённяшняй русіфікацыі на дзяржаўным узроўні.\nЯскравым сведчаннем неўміручасці беларускага этнасу і беларускай мовы ёсць наш апанент з Глыбоцкай турмыІгар Златагурскі. Ён, як Знічка на беларускім небе, і ў спецыфічных умовах жыцця выпраменьвае святло нашай годнай вечнасці ў моўнай сімфоніі ўсіх народаў планеты Зямля. Дзякуючы яго публікацыі ў сродках масавай інфармацыі жыхары Беларусі даведаліся, што беларуская мова жыве ва ўсіх куточках беларускай прасторы, нават у самых неспрыяльных.\nМікола Савіцкі, Новы Час


«Мне спатрэбілася два месяцы, каб даць рады пасляродавай дэпрэсіі». Аляксандра Герасіменя дзеліцца складанасцямі мацярынства\n22.11.2018 / 11:09 «Мне спатрэбілася два месяцы, каб даць рады пасляродавай дэпрэсіі». Аляксандра Герасіменя дзеліцца складанасцямі мацярынства9\nПасля нараджэння дачкі Сафіі Аляксандра Герасіменя пачала актыўна посціць у сваіх сацсетках так званыя «мамскія» допісы. У іх яна дзеліцца праблемамі, з якімі сутыкнулася за два месяцы жыцця дзяўчынкі.\nЯе досвед выдатна дэманструе, што мацярынства — гэта не толькі радасць і ўсмешкі. Гэты і дзясяткі складанасцяў, якія трэба будзе пераадолець, навыкі, якія варта хутка засвоіць, таму рыхтавацца да гэтай падзеі ў жыцці варта свядома.\n— Перад родамі я шмат чытала, хадзіла на курсы, настройвалася маральна. Як мне здавалася, я гатовая. Але мае ілюзіі жорстка разбіліся аб «скалы» рэальнасці. Я зразумела, што стаць маці — не значыць быць ёю. Адной з гэтых «скалаў» была дыета. Ніколі ў жыцці, апроч юнацтва (і тое па дурасці), я не сядзела на дыетах. Я ела няшмат, але тое, што хацела і калі хацела. Цяпер жа, сеўшы на жорсткую дыету з прэснымі кашамі і травянымі гарбатамі, я сніла тоўсты стэйк і каву з шакаладам! За першы тыдзень мацярынства я страціла 5 кг (уласна кажучы, амаль усё, што набрала за цяжарнасць). Я глытала слінкі і ціха зайздросціла людзям у кавярнях: акрамя зялёнай гарбаты, мне там не было чаго ўзяць.\nПубликация от Geraleksashka (@aleksandraherasimenia) 17 Ноя 2018 в 2:02 PST\nДругой «скалой» стала адсутнасць руху. І ў маральным, і ў фізічным плане. Некалькі месяцаў знаходжання дома, без падарожжаў, амаль заўсёды адна ў чатырох сценах, без звыклай камунікацыі, без фізічнай нагрузкі… Мне хацелася лезці на сценку і скуголіць!\nІ, напэўна, самай складанай для мяне «скалой» аказаўся сон. Дакладней, яго поўная адсутнасць.\nДля мяне сон заўсёды быў на першым месцы, нават дзікі голад ці смага не маглі падняць мяне з ложка. Калі я не высплюся, то была злая і панурая. Першы месяц я яшчэ трымалася. Паспявала прыбрацца дома, прыгатаваць паесці, заняцца хатнімі справамі. Пасля стала горш: малая стала спаць менш, прачынацца часцей, плакала па начах. Я валілася з ног ужо ў 8 вечара. Я гатовая была плюхнуцца ў ложак і ў той жа момант выключыцца, але Сафія думала інакш, падымаючы мяне кожныя 15 хвілін.\nЯ не разумела, чаго яна хоча, пастаянна злавалася на дачку. Яна гэта, відаць, адчувала і пачынала нервавацца, спаць яшчэ горш. Я злавалася на сябе, што злуюся на малую…\nПраз недасып і нервы стала знікаць малако, я нервавалася яшчэ мацней — і малака станавілася яшчэ менш. Сафія стала адмаўляцца ад грудзей. Пасля мы яшчэ і ў бальніцу з ёй трапілі!\nРэанімацыя, кропельніцы, бяссонныя ночы на кушэтцы побач і поўнае бяссілле: чым я магу дапамагчы? За некалькі дзён мая свядомасць перавярнулася з ног на галаву. І адразу неяк усё стала неістотным: і бяссонныя ночы, і строгія дыеты…\nЯ стала спакайнейшай, мы лепш сталі разумець адна адну (вядома, мне яшчэ працаваць і працаваць да маці са стажам) аднавілася грудное выкормліванне, нармалізаваўся рэжым.\nЗа гэтыя дні я зразумела: каб «быць» маці, трэба проста змірыцца і прыняць свой статус. Убудаваць сваё дзіця ў свой лад жыцця, з яго тэмпераментам і жаданнямі, змірыцца з тым, што так, як было, ужо не будзе, будзе па-іншаму, але не значыць, што горш.\nІ не трэба трываць, як многія кажуць, трэба проста атрымліваць асалоду ад таго, што вы з малым побач. Первая ўсмешка, першае слова, першыя крокі… Такімі, як цяпер, яны больш не будуць ніколі!\nТак, маці быць няпроста… Але ніхто і не кажа, што будзе проста! На тое, каб даць рады пасляродавай дэпрэсіі, мне спатрэбілася ажно два месяцы.\nШчаслівай маці быць можна! І я стараюся.\nАляксандра Герасіменя (нарадзілася 31 снежня 1985 года) — беларуская плыўчыха, уладальніца залатых узнагарод чэмпіянатаў свету і Еўропы. На Алімпіядзе-2012 года ў Лондане двойчы заваявала срэбра: на дыстанцыі 100 метраў вольным стылем і на дыстанцыі 50 метраў вольным стылем. На Алімпіядзе-2016 у Рыа заваявала бронзавы медаль у фінальным заплыве на дыстанцыі 50 метраў вольным стылем. У 2017 годзе выйшла замуж за плыўца Аляксандра Цуркіна.\nСамая прыгожая спартсменка краіны выйшла замуж\nВольга Кавалькова: Патрыярхальнае грамадства дае свае плады — жанчына ўспрымаецца як нешта прыгожае26\nхамса ў та-маці / Адказаць 22.11.2018 / 11:23\n'За гэтыя дні я зразумела: каб «быць» маці, трэба проста змірыцца і прыняць свой статус' абсалютная праўда.. проста ў першыя дні-тыдні (пасля нараджэння першынца) гаворыць звычайны эгаізм.. звыклая да свабоды нованароджаная маці больш не належыць сабе, а з'яўляецца ўсяго толькі прыдаткам да гэтага маленькага скрутка - ён кіруе ёю) 'І не трэба трываць, як многія кажуць, трэба проста атрымліваць асалоду ад таго, што вы з малым побач. Первая ўсмешка, першае слова, першыя крокі… Такімі, як цяпер, яны больш не будуць ніколі!' і гэта абсалютная праўда.. і менавіта гэта, як нішто, дапамагае натуральна справіцца з той першай нявольнай негатыўнай рэакцыяй\nДасьведчаны / Адказаць 22.11.2018 / 11:24\nНя трэба было садзіцца на дыету, і сядзеці ў хаце... Тады б і бессань не ўзьнікла б...\nПавел / Адказаць 22.11.2018 / 12:13\nНаши бабули рожали по 5-10 детей и не знали таких слов как стресс или депрессия. Правда, моя бабушка была "малодетной", всего 4 детей у неё было (30-е годы). Квёлое поколение теперь, избалованное и изнеженное.


Папа на агульнай аўдыенцыі: хто моліцца – не бывае самотным - Vatican News\nПапа на агульнай аўдыенцыі: хто моліцца – не бывае самотным\nМалітва дапамагае ўстанавіць адносіны з Богам, сапраўдным Спадарожнікам на шляху чалавека, пасярод тысяч жыццёвых падзей, - падкрэсліў Папа падчас агульнай аўдыенцыі 24 чэрвеня 2020 г. у Ватыкане.\nФранцішак працягнуў катэхетычны цыкл, прысвечаны малітве. На гэты раз ён засяродзіў увагу на асобе караля Давіда.\nСвяты Айцец заўважыў, што “Давід быў выбраны для выключнай місіі, якая атрымала цэнтральную ролю ў гісторыі Божага народу і нашай веры”. Езус шмат разоў называецца “Сынам Давіда”. Яны абодва нарадзіліся ў Бэтлееме. З нашчадкаў Давіда, паводле абяцання, павінен быў прыйсці Месія: “Валадар , які будзе адпавядаць сэрцу Бога, застанецца ў дасканалай паслухмянасці Айцу, дзейнасць якога будзе верным спаўненнем Яго задумы збаўлення”.\nГісторыя Давіда пачалася на пагорках ля Бэтлеема, дзе пасвіў статак свайго бацькі. Ён быў яшчэ хлопцам, адным з некалькіх братоў. Калі прарок Самуэль, па загадзе Бога, пачаў шукаць новага караля, здавалася, што яго бацька забыўся пра існаванне свайго самага малодшага сына.\nДавід працаваў пад адкрытым небам, быў “сябрам ветру, гукаў прыроды, промняў сонца”. Ён меў толькі адну “спадарожніцу”, якая суцяшала яго душу: ліру. На працягу доўгіх дзён самоты любіў граць і спяваць свайму Богу, - нагадаў Пантыфік.\n“Такім чынам Давід, у першую чаргу, быў пастырам: чалавекам, які клапаціўся пра жывёл, бараніў іх ад небяспекі, турбаваўся пра іх утрыманне. Калі Давід, згодна з воляй Бога, павінен быў клапаціцца пра народ, гэта не вельмі адрознівалася ад дадзенай сітуацыі. І таму ў Бібліі часта ўзгадваецца вобраз пастыра. Таксама і Езус называў сябе “Добрым пастырам”, яго паводзіны былі адрознымі ад паводзін наёмніка. Ён ахвяраваў сваё жыццё за авечак, вядзе іх, ведае па імені кожную з іх”, - падзяліўся Папа.\nДавіда многаму навучыла яго першая прафесія. Калі прарок Натан звярнуў увагу на яго цяжкі грэх, Давід адразу зразумеў, што быў кепскім пастырам, што пазбавіў іншага чалавека адзінай авечкі, якую ён любіў, што “больш не быў сціплым слугой, захварэў уладай, стаў браканьерам, які забівае і крадзе”.\nДругая тыповая рыса, прысутная ў пакліканні Давіда, гэта яго паэтычная душа. Давід не быў вульгарным чалавекам, як бывае з асобамі, якія на працягу доўгага часу жывуць у ізаляцыі. У яго засталася пачуццёвасць: любіў музыку і спевы. Ліра спадарожнічала яму заўсёды: часам, каб узнесці да Бога радасны гімн; часам, каб выразіць плач, ці вызнаць уласны грэх, - заўважыў Папа.\n“Свет, які стаяў перад яго вачыма, не быў бязмоўнай сцэнай: за бегам рэчаў яго позірк умеў заўважыць больш вялікую таямніцу. Малітва нараджаецца менавіта з гэтага: з упэўненасці ў тым, што жыццё – гэта не тое, што звальваецца на нас, але цудоўная таямніца, якая ў нас абуджае паэзію, музыку, удзячнасць, праслаўленне або плач, малітву. Калі ў чалавеку няма паэтычнага вымярэння, калі ў ім няма паэзіі, яго душа становіцца кульгавай. Згодна з традыцыяй, Давід быў вялікім майстрам складання псальмаў. Часта на пачатку яны ўтрымліваюць выразную спасылку на караля Ізраэля і некаторыя больш ці менш высакародныя падзеі яго жыцця”, - сказаў Францішак.\nДавід меў толькі адну мару: быць добрым пастырам. Часам у яго атрымлівалася быць на вышыні гэтага задання, а часам не вельмі. Важна, аднак тое, што ў кантэксце гісторыі збаўлення, ён з’яўляецца прароцтвам пра іншага Валадара, абвяшчэннем і правобразам якога ён быў, - падкрэсліў Пантыфік.\n“Святы і грэшнік, той, каго пераследавалі, і той, хто пераследаваў, ахвяра і кат, што з’яўляецца супярэчнасцю. Давід быў усім гэтым. Таксама і мы часта заўважаем у нашым жыцці супярэчныя рысы; на працягу жыцця ўсе людзі часта грашаць непаслядоўнасцю. Але ў жыцці Давіда была адна чырвоная лінія, якая яднала ўсё, што здаралася: малітва”, - звярнуў увагу Папа.\nФранцішак адзначыў, што Давід вучыць нас уваходзіць у дыялог з Богам: у радасці і граху, любові і пакутах, сяброўстве і хваробе. Усё можа стаць словам, скіраваным да Бога, Які нас слухае заўсёды.\n“Давід, які спазнаў самотнасць, на самой справе ніколі самотным не быў! Па сутнасці гэта і ёсць сіла малітвы тых, хто стварае для яе месца ў сваім жыцці: яна здольная забяспечыць адносіны з Богам, сапраўдным Спадарожнікам на шляху чалавека, пасярод тысяч жыццёвых падзей, добрых ці дрэнных...”, - падсумаваў сваю катэхезу Пантыфік.\n24 чэрвеня 2020, 11:24


Васіль Жуковіч — Вікіпэдыя\n21 верасьня 1939 (82 гады)\nхутар Забалацьце каля в. Дзьмітравічы, Берасьцейскі павет, Палескае ваяводзтва, Польская Рэспубліка (пад кантролем Нямеччыны)\nпаэт, празаік, перакладнік, журналіст\nЗ 1956 г.\nАповесьць «Як адна вясна», зборнікі вершаў «Паклон», «Мэлёдыя сьвятла», «У храме хараства і смутку», «Каханьня радасьці й пакуты», «Мой Міцкевіч» \nВасі́ль Жуко́віч (нарадзіўся 21 верасьня 1939, хутар Забалацьце каля в. Дзьмітравічы Берасьцейскага павету, Палескае ваяводзтва) — беларускі паэт, празаік, эсэіст, перакладчык і журналіст.\nВасіль Аляксеевіч Жуковіч нарадзіўся 21 верасьня 1939 году на хутары Забалацьце непадалёку ад вёскі Дзьмітравічы (цяпер — Камянецкі раён Берасьцейскай вобласьці) ў сялянскай сям’і. Рана страціў родных. Бацька і брат былі рэпрэсаваныя, заўчасна памерла і маці.\nУ 1957—1959 гадох прыехаў у Берасьце і працаваў рабочым на будоўлях гораду. У 1959 годзе паступіў на філялягічны факультэт Берасьцейскага дзяржаўнага пэдагагічнага інстытуту імя А. С. Пушкіна. З трэцяга курсу перавёўся на завочнае аддзяленьне. Скончыў навучаньне ў 1964 годзе.\nУ 1962—1971 гадох — літаратурны супрацоўнік, загадчык сельскагаспадарчага аддзелу рэдакцыі берасьцейскай раённай газеты «Заря над Бугом». З 1971 году — старшы рэдактар Берасьцейскага абласнога тэлебачаньня, з 1972 году — літаратурны супрацоўнік газэты «Знамя юности», з 1973 году — рэдактар выдавецтва «Мастацкая літаратура». У 1977 годзе скончыў Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПБ. З 1981 году па чэрвень 1982 году — намесьнік галоўнага рэдактара выдавецтва «Юнацтва».\nСябра Саюзу пісьменьнікаў СССР з 1977 году. Працаваў у «Рэспубліканскім цэнтры эстэтычнага выхаваньня дзяцей». З 2002 году — на творчай працы. Намесьнік старшыні таварыства «Беларусь — Украіна».\nВасіль Жуковіч — шахматыст са шматгадовым стажам. Ён ня толькі гуляе ў шахматы, але і складае задачы і эцюды, не адзін верш прысьвяціў старажытнай гульні і яе аматарам. Не аднойчы быў чэмпіёнам Саюзу беларускіх пісьменьнікаў па шахматах.\nПершыя літаратурныя творы ў пэрыядычным друку зьявіліся ў 1956 годзе.\nВасіль Жуковіч — аўтар шматлікіх літаратурна-мастацкіх выданьняў, сярод якіх зборнікі вершаў:\n«Мэлёдыя сьвятла» (1976),\n«Цана цішыні» (1985),\n«Твая місія» (1988),\n«У храме хараства і смутку» (2003),\n«Каханьня радасьці й пакуты» (2004),\n«Не завіце радзіму малой» (2009),\n«Золата лістападу» (2012).\nВыдаў зборнік сатыры і гумару «Цудадзейны вітамін» (2011). Напісаў кнігу прозы «Арабінавая ноч» (2015). На рахунку творцы таксама шэраг розных кніжак для дзяцей:\nаповесьць «Як адна вясна…» (1980),\nзборнікі вершаў «Гуканьне вясны» (1992),\n«Цудоўная краіна» (1997),\n«Сьвет — дзівосны» (2000),\n«Пра што гаманілі рамонкі» (2012),\n«Хто хацеў бы пакатацца?»(2014),\nкніга для дзяцей «Тараскаў самакат» (1988), шэраг кніжачак-раскладанак ды іншыя. Яго творы зьмешчаныя ў школьных падручніках.\nВасіль Жуковіч шмат займаецца перакладамі з украінскай, расейскай, польскай, грузінскай ды іншых моваў. Пераклаў зборнік К. Цвіркі для дзяцей «Салавейка» (1974), паасобныя вершы І. Якштаса, П. Грабоўскага, І. Няходы, Махтумкулі, У. Мэя, апавяданьні А. Ананьева, С. Барузьдзіна. Выходзілі і кнігі выбраных перакладаў Васіля Жуковіча:\n«Алішэр Наваі, лірыка» (1992),\n«Мой Міцкевіч» (2004),\n«Энэргія запаветаў» — з паэзіі Тараса Шаўчэнкі, Івана Франка, Лэсі Ўкраінкі. З украінскай паэзіі перакладаў таксама творы Ўладзімера Сасюры.\nНа вершы Васіля Жуковіча пішуць песьні такія вядомыя айчынныя кампазытары, як Эдуард Зарыцкі, Леанід Захлеўны, Уладзімер Буднік. васіль Жуковіч — аўтар лібрэта оперы-казкі «Пра тое, што было» (1991, муз. Э. Казачкова).\nЗ ініцыятывы ксяндза Ўладзіслава Завальнюка на словы Васіля Жуковіча ў супрацоўніцтве з кампазытарам Алена Атрашкевіч паўстаў арыгінальны музычна-рэлігійны праект «Сакрамэнтальная паэма». Алена Атрашкевіч напісала музыку для яго твору Васіля Жуковіча, дзе паэт пераклаў на мову паэзіі сутнасьць і значэньне сямі сьвятых Сакрамантаў Каталіцкай Царквы: Хросту, Алеепамазаньня, Эўхарыстыі, Пакаяньня, Намашчэньня хворых, Сьвятарства і Шлюбу. Гэты арыгінальны музычны праект быў прэзэнтаваны ў менскім касьцёле Сьвятога Роха ў 2003 годзе. Выканаў яго хор «Голас душы» пад кіраўніцтвам дырыжора Тацяны Гажэўскай.\nСярод зборнікаў песьняў Васіля Жуковіча найбольш прыкметныя — «Дарога ля жыта» (1997), музыка беларускіх кампазытараў, «Сьпяваем разам» (2008), «Дарогамі вайны і перамогі» (2010).\n^ Паэт Васіль Жуковіч: Калі Ўсявышні дазволіць, то я яшчэ многае скажу чытачам і нашай Бацькаўшчыне\n^ Васіль Жуковіч — бліжэйшы госць «Дыяблогу»\n^ Вадзім Жылко. У Васіля Жуковіча — юбілей / Информ-прогулка, 22 верасьня 2014\n^ Асабістыя старонкі сяброў СБП. Жуковіч Васіль Аляксеевіч\n^ Паэт Васіль Жуковіч: Калі Ўсявышні дазволіць, то я яшчэ многае скажу чытачам і нашай Бацькаўшчыне(недаступная спасылка)\n^ Яўген Лецка. Прамоўленае «Голасам душы» / Часопіс «Ave Maria», №3(94) 2003\nДыяблог P.S." (22.11) Госць — Васіль Жуковіч\nПаэт Васіль Жуковіч: Калі Ўсявышні дазволіць, то я яшчэ многае скажу чытачам і нашай Бацькаўшчыне(недаступная спасылка)\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Васіль_Жуковіч&oldid=2250787»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 1 верасьня 2021 году ў 09:05.


Знайшлі ключы да поспеху — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\n31.01.2011 56 admin 0 Comment\nСтаражытны і разам з тым заўсёды малады, сучасны Тураў вабіць да сябе сваёй даўніной, кампактнасцю і прыгажосцю. Адпавядаюць усяму гэтаму і добрыя дарогі, якія тут будуе, рамантуе і ўтрымлівае мясцовае ДЭУ-111. У дарожнай арганізацыі працуе каля 70 чалавек, па колькасці гэта самы малы філіял у “Гомельаблдарбудзе”. Але па аб’ёмах выконваемых работ і абслугоўваемай колькасці дарог – 470 кіламетраў – прадпрыемства займае далёка не апошняе месца ў вобласці, а сярод ДЭУ – адно з першых. Прычым вытворча-эканамічныя паказчыкі з году ў год паляпшаюцца.\nЗа мінулы год, напрыклад, тэмпы росту аб’ёмаў вытворчасці ўласнымі сіламі да папярэдняга года склалі 127 працэнтаў. Было выканана работ і паслуг на 6 мільярдаў 909 тысяч рублёў, што на 2 мільярды 339 тысяч рублёў больш, чым у 2009 годзе. Прадукцыйнасць працы на кожнага работніка склала 109 мільёнаў рублёў.\nІ за гэтымі паказчыкамі – вялікія канкрэтныя справы. Едзеш па дарогах і пераконваешся, што яны вабяць вока дагледжанасцю, прыдарожным сервісам, правільнай і дакладнай разметкай. На асобных прыпыначных павільёнах аформлена рэклама па бяспецы руху. Вялікая ўвага надаецца абуладкаванню штучных абмежавальнікаў хуткасці транспарту, так называемых “спячых паліцэйскіх”. Усюды можна пабачыць прыгожыя дарожныя знакі. За год іх прыходзіцца мяняць нямала, але праблемы няма, бо знакі выпускаюцца на базе галаўнога прадпрыемства і заўсёды ёсць у наяўнасці.\nДа таго ж з абласнога цэнтра пастаўляецца шмат механізмаў і дэталей для тэхнікі. У блоку дапаможных цэхаў заўсёды якасна рамантуюцца рухавікі ўсіх мясцовых трактароў, іншых сельгасмашын. Напярэдадні чарговага сезона былі завезены тэхнічныя сродкі для работы ў зімовых умовах, у тым ліку добры адвал для ачысткі снегу і некалькі пескараскідвальнікаў, цалкам былі забяспечаны неабходнай сумессю.\nНа дарогах працуе сучасная высокапрадукцыйная дарожная спецтэхніка. За мінулы год тут набылі некалькі каткоў, асфальтаўкладчык, МАЗ, некаторыя другія машыны. Пэўна, улічваючы тое, што Тураўскае ДЭУ знаходзіцца ў аддаленым кутку Гомельскай вобласці, яно невялікае, а выконвае значныя аб’ёмы работ, кіраўніцтва галаўнога прадпрыемства пастаянна аказвае нашым дарожнікам усебаковую дапамогу і падтрымку. Капітальна адрамантавана свая база. З Гомеля было пастаўлена некалькі катлоў, якія працуюць на мясцовых відах паліва. Не цяжка здагадацца, якая гэта вялікая эканомія газа і мазута.\nВарта адзначыць, што Тураўскае дарожна-эксплуатацыйнае ўпраўленне займаецца не толькі дарожнай гаспадаркай. Тут на сто працэнтаў загадзя выканалі даведзеныя заданні па добраўпарадкаванні аграгарадкоў. Калектыў штогод займаецца аналагічнай работай і заўсёды паспяхова. Мінулым летам, да прыкладу, вельмі актыўна папрацавалі ў аграгарадках Бялёў, Леніна, Дзякавічы. Усе работы выканалі там якасна і датэрмінова. Дапамагаюць шматлікім сельгаспрадпрыемствам рыхтавацца да многіх сельскагаспадарчых кампаній і ў першую чаргу да ўборкі хлеба. Да таго ж гэта не перашкаджае ім пастаянна выконваць вялікія аб’ёмы работ у Тураве і Жыткавічах па рэканструкцыі вуліц, добраўпарадкаванні тэрыторыі значымых гарадскіх аб’ектаў і жылля. Там таксама працуюць з апярэджаннем графікаў. Бывае нават, што тэрміны работ скарачаюць на тыдзень і болей. За пражыты год было пакладзена 7 тысяч 685,8 тоны асфальта, 2282 квадратных метраў тратуарнай пліткі, 2029 пагонныя метры вялікага бартавога каменю і 2850 – малога.\nА ўзяць будаўніцтва вялікай адкрытай пляцоўкі для паркоўкі аўтамабіляў насупраць раённай гасцініцы. Яе здалі ў эксплуатацыю на дзесяць дзён раней, чым першапачаткова планавалася. І гэтым самым вызвалілі ад транспарту пад’езды да рынка і бліжэйшыя дарогі. Бо сюды, асабліва ў выхадныя і святочныя дні з’язджалася столькі аўтамабіляў, што і месца свабоднага не было. Кожны кіроўца выбіраў для сябе паркоўку, дзе мог. А цяпер такой сітуацыі не ўзнікае.\nХутка работнікі ДЭУ абуладкавалі і тэрыторыю вакол гасцініцы. Прычым каляровую тратуарную плітку завезлі з Веткаўскага ДРБУ, дзе вытворчасць яе асвоілі нядаўна.\n— У некаторых філіялах скардзяцца, што аб’екты не заўсёды своечасова фінансуюцца, — гаворыць дырэктар ДЭУ-111 Мікалай Штукар. – У нас, дзякуй Богу, сур’ёзных праблем амаль не ўзнікае. І тут я хачу выказаць падзяку райвыканкаму і, ў першую чаргу, яго старшыні Мікалаю Міхайлавічу Какору. Кіраўніцтва раёна, хаця і строга патрабуе якаснай, эфектыўнай работы, у той жа час, на столькі можа, аказвае дапамогу, асабліва па вырашэнні фінансавых пытанняў, дапамагае і ў вырашэнні многіх іншых праблем. Вось чаму пры такім узаемапаразуменні з вертыкаллю лёгка і добра працуецца. Канечне, мы стараемся асвоіць усе выдзеленыя нам грашовыя сродкі.\nУ мінулым годзе калектыў пачаў працаваць над падрыхтоўкай вялікай пляцоўкі пад будаўніцтва новага магутнага малочнага камбіната ў Тураве. І тут задзейнічана не толькі тэхніка ДЭУ, а і прыцягненая імі, як генпадпадрадчыкам, ад пабочных арганізацый. Эфектыўна вядуць работы на многіх іншых аб’ектах, у тым ліку за межамі раёна. Раней працавалі нават у другіх абласцях рэспублікі.\nНа сённяшні дзень дарожнікі-эксптуа-тацыёншчыкі забяспечваюць бесперашкодны праезд на 470 кіламетрах дарог, сочаць за станам 27 мастоў і 201 трубы для пропуску вады. Асноўнымі дарогамі застаюцца Жыткавічы – Поўчын, Пціч – Петрыкаў – Жыткавічы, Азяраны – Хлупін – Мардвін – Маісеевіч і іншыя.\nШто ж увесь час забяспечвае паспяховую работу ДЭУ-11 па ўсіх накірунках? Безумоўна, вялікае значэнне мае тое, што тут пастаянна тэхнічна пераўзбройваюцца, у тым ліку забяспечваюць участкі і майстэрні неабходнымі сучаснымі сродкамі малой механізацыі, укараняюць у вытворчасць новыя эфектыўныя тэхналогіі. Толькі ў любой справе галоўнае – людзі, іх прафесіяналізм, адданасць рабоце, стараннасць. І тут большасць менавіта такіх работнікаў. Сярод іх начальнік аддзела Святлана Маркевіч, майстры Андрэй Багдановіч, Сяргей Бруй, машыніст пагрузчыка Валерый Лучанок, машыніст аўтагрэйдэра Уладзімір Самцоў, вадзіцель МАЗа Уладзімір Жыткавец, работніца аддзела кадраў Любоў Аўдзейчык і многія іншыя.\n← У БУДУЧЫНЮ З УПЭЎНЕНАСЦЮ\nЗа новымі ведамі →\nУ канцэрне «Белпалівагаз” – у ліку першых


Чачэрск прымаў удзельнікаў конкурсу «Шануйце спадчыну сваю!» — Чечерский вестник\nШкольнікі з васьмі раёнаў вобласці завіталі ў Чачэрск, каб паўдзельнічаць у занальным этапе абласнога конкурсу фальклорных калектываў «Шануйце спадчыну сваю!».\nАматары традыцыйнай культуры ў РЦТДіМ выконвалі народныя песні, паказвалі абрады, вадзілі карагоды. Уразілі як творчыя нумары, так і каларытныя касцюмы, якія передаюць мясцовыя асаблівасці. Зацікаўленасць культурнай спадчынай падтрымліваюць педагогі, кіраўнікі аб’яднанняў па інтарэсах.\nПредыдущая Юные чечеряне изучают родной край\nСледующая Концерт певца Виталия Сычева состоится 8 декабря


06 лістапад 2004, 18:10\nУдзельнікі жалобнага мітынгу прасьпявалі “Магутны Божа”, усклалі кветкі да крыжа ў Лошыцкім Яры й запалілі сьвечкі ў памяць людзей, забітых у гэтым месцы карнікамі НКВД. Жалобны мітынг распачаў старшыня Сьвіслацкай рады Кансэрватыўна-Хрысьціянскай партыі БНФ Анатоль Лагутаў.\n(Лагутаў: ) “Як раней людзей зьнішчалі за іншадумства, за беларускасьць, гэтак званую нацдэмаўшчыну, за адмову ісьці ў калгасы, так і сёньня хочуць аднавіць падобныя мэтады. Яскравы прыклад – незаконныя выбары й рэфэрэндум 17 кастрычніка. Запалохваньне людзей, звальненьне з працы, пазбаўленьне студэнтаў месцаў у інтэрнаце, выключэньне з інстытутаў, зьбіцьцё і пастарункі…”\nЗварот да ўдзельнікаў жалобнага мітынгу старшыні КХП БНФ Зянона Пазьняка зачытаў ягоны намесьнік Сяргей Папкоў.\n(Папкоў: ) “Працягваюцца дні трагічнай памяці нашага народу. Крочаць Дзяды. Мы ведаем, што такое Лошыца ў нашым Мартыралёгу. Нічога ня ўдасца схаваць злачынцам і іхнім нашчадкам цяпер. Пройдзе час, і кроў расстраляных прасочцыцца празь сямімэтровы жвір, праз чорны асфальт. Чырвоныя кветкі запалымнеюць на гэтых гектарах, пунсовы дыван, над якім узвысіцца ў неба наш адзінокі Лошыцкі народны крыж”.\nПра ахвяраў бальшавіцкага тэрору, якія былі забітыя ў Лошыцкім Яры, гаварыў прэсавы сакратар КХП БНФ Валер Буйвал.\n(Буйвал: ) “ У Лошыцкім Яры НКВД зьнішчалі перш за ўсё тых беларусаў, якія, паверыўшы ў бальшавіцкую прапаганду пра пралетарскі рай, перабягалі з Польшчы, з Заходняй Эўропы, каб знайсьці тут долю, самарэалізацыю. Іх здымалі зь цягнікоў, альбо адразу на мяжы, і адпраўлялі сюды, дзе дзячылі за гэтую веру, за гэтую ілюзію сьвінцом”.\nЯгоную думку працягнуў сакратар управы партыі Алесь Чахольскі.\n(Чахольскі: ) “Курапаты, Лошыцкі Яр, іншыя мясьціны Беларусі, дзе былі расстрэлы – а такіх месцаў у Беларусі каля 50 – гэтыя месца наведваюцца, ушаноўваецца памяць нашых нявінных ахвяр, закатаваных расейскім бальшавізмам”.\nПрыканцы мітынгу сябры Кансэрватыўна-Хрысьціянскай партыі БНФ прасьпявалі жалобныя песьні.