«Прывыканне да свайго роднага прымушае думаць, што ўсё чужое — шкоднае»\nХатняя старонка > «Прывыканне да свайго роднага прымушае думаць, што ўсё чужое — шкоднае»\nДля аматараў сцэны кожная восень адзначана Міжнародным форумам тэатральнага мастацтва «ТЭАРТ», які штогод паказвае публіцы найлепшыя дасягненні беларускага асяроддзя, а таксама прадстаўляе цэлы шэраг замежных пастановак, здольных здзівіць, збянтэжыць і нават шакаваць. Гэтым разам форум пачнецца 20 верасня з праграмы Bеlаrus Ореn і ў прыватнасці «Рэвізора» Мікалая Пінігіна. Публіцы будуць прадстаўлены дзесяць беларускіх і дзевяць замежных спектакляў з Паўднёвай Карэі, В'етнама, Польшчы, Францыі, Літвы і Латвіі, Бельгіі, Расіі, а таксама ўпершыню на «ТЭАРТе» — з Фінляндыі. Форум працягнецца да 16 кастрычніка, і білеты ўжо даступныя ў касах, а мы тым часам паразмаўлялі з дырэктарам і адборшчыкам Міжнароднай праграмы Анжалікай Крашэўскай.\n— Міжнародная праграма «ТЭАРТа» вельмі інтрыгоўная. Ці ёсць у ёй нешта, чаго беларуская публіка пакуль не бачыла?\n— Так, трылер «Арктыка». У тэатры такі кінажанр глядач наўрад ці сустракаў, я думаю, і самі прафесіяналы зададуцца пытаннем, як яго можна паставіць на сцэне. Тут і сапраўды шмат адсылак да кіно, не кажучы ўжо пра тое, што тэатр, гэтак жа хутка, як кінасфера, зрэагаваў на наваколле і ўцягнуў у сябе пэўныя яго працэсы. Спектакль дастаткова цікавы і відовішчны — ты існуеш ці то ў тэатральнай пастаноўцы, ці то ў фільме, ці то ў рэальнасці, ці то ў мастацкай выдумцы. Калі сядзіш у зале, — адчуваеш, што знаходзішся на нейкім памежжы.\n— Як у «Арктыцы» перадаецца атмасфера кіно?\n— Самае відавочнае — вялікай колькасцю прыёмаў, што адсылаюць да кінематографа і, дарэчы, даўно існуюць у еўрапейскім тэатры, праз выкарыстанне камер і праекцый. Яны перадаюць дзеянні на лодцы, што плыве ў Арктыку, і не проста ўражваюць гледача тэатральнай мовай, а ствараюць адчуванне, што гэта рэальнасць.\n— Форум кожны год паказвае харэаграфічны тэатр, а сёлета тут будзе адразу тры такія пастаноўкі. Гэта адлюстраванне пэўнай тэндэнцыі ў сусветным тэатры?\n— Мне хочацца прывозіць розныя жанры, але з улікам інтарэсаў публікі, а шмат каму падабаецца сучасны танец. Карэйская пастаноўка «Даркнэс Пумба» будзе экзотыкай, хоць у нас ужо быў драматычны тэатр з Паўднёвай Карэі, а тут не проста харэаграфічны спектакль, але і музычны. Выплеск эмоцый другой культуры і ментальнасці з жывым галасавым суправаджэннем — гэта неймаверна. У пастаноўцы «Сztеrdzіеśсі» з Познані задзейнічаны прафесійныя танцоры, што прайшлі школу Пазнанскага тэатра танца, які спецыяльна рыхтуе танцораў на базе балетнай школы. Немагчыма было адмовіцца ад ідэі паказаць дзве абсалютна розныя рэчы з краіны, якая сёлета святкуе стагоддзе незалежнасці. «Сztеrdzіеśсі» Джо Стрэмгена — пастаноўка не тое каб халоднага нарвежскага рэжысёра, але аўтара з іншым складам мыслення, з польскімі акцёрамі. Гэта такі культурны мікс, у спектаклі паказваецца гістарычны кантэкст, усё адбываецца вакол лічбы сорак, якая суправаджае жыццё галоўнай гераіні і не толькі яе. Другі польскі спектакль — «Жніво» польскага рэжысёра Ігара Гашкоўскага. У ім ёсць пэўная рытуальнасць, звязаная з нараджэннем і смерцю, прысвечаныя збору ўраджаю песнапенні, — гэта блізка і беларускай публіцы. Мне падалося важным паказаць розныя культуры ў танцы, абсалютна не падобныя адна на адну пастаноўкі, здольныя прынесці новыя адчуванні, асабліва калі паглядзець адразу тры харэаграфічныя спектаклі.\n— А ўвогуле міжнародная праграма — сёлета яна ўключае ў сябе дзевяць пастановак — неяк адлюстроўвае вобраз сучаснага сусветнага тэатральнага мастацтва?\n— Калі я будую праграму, не думаю аб нейкім цэльным вобразе, але мне хочацца знаёміць беларусаў з тым, што прысутнічае ў тэатральным кантэксце свету. Пры гэтым я не магу не ўлічваць інтарэсы нашых прафесіяналаў і гледачоў, таму не бяру нейкія радыкальныя рэчы. Лічу, што знаёміць з сусветным тэатрам трэба паступальна: гэта не кінематограф, публіка якога круглы год мае магчымасць глядзець кіно любой краіны свету. Таксама мне хочацца паказваць дагэтуль непрадстаўленыя культуры, як сёлетні фінскі фокус, які ў тым ліку адлюстроўвае сыход у бок капрадукцыі, даўно ўласцівы сусветнаму тэатру. Адразу некалькі калектываў удзельнічалі таксама ў стварэнні французска-в'етнамскага «Сайгона». Гэта не проста капрадукцыя, але і закрананне агульнага мінулага: праз персанажаў расказваецца гісторыя Францыі і В'етнама. Тут ёсць каханне і трагізм таго факту, што жыццё ў большай ступені ад нас не залежыць. У меладраматычнай пастаноўцы прысутнічае нейкая настальгія, хоць настальгія аб нечым дрэнным, што не вярнуць і не змяніць, — гэта складана, але так ці інакш можна адчуць атмасферу таго перыяду і прапусціць суперажыванне праз сябе. А жыццё герояў — не важна, якога гістарычнага перыяду і якой краіны — дазваляе гледачу супаставіць з імі самога сябе. Вельмі важна, калі працуе сэрца і ты не здольны не рэагаваць на тое, што адбываецца на сцэне. «Сайгон» можна назваць сямейным спектаклем — гэта вельмі прыгожая гісторыя з успамінамі аб тым, што сышло.\n— Я ўжо не ўпершыню чую, што некаторыя пастаноўкі нельга прывезці на беларускую тэатральную сцэну нават не з-за фінансаў альбо лімітаваных тэхнічных магчымасцяў, а з-за непадрыхтаванасці публікі. Як гэта разумець?\n— Ёсць рэжысёры — я не буду агучваць іх імёны, — на якіх я гляджу і ўспамінаю, што Мінск — не тэатральны горад і некаторыя аўтары тут не пройдуць. Я бачу гэта і па тым, як раскупляюцца білеты. Наша публіка кансерватыўная, на што ўплываюць нагледжанасць, выхаванне і культура, якія не павінны спыняцца, бо мастацтва — жывое. Фестываль пройдзе восьмы раз, але 7—9 міжнародных пастановак у год — гэта кропля ў акіяне. Тэатр цікавы тым, што рэагуе на наваколле, таму без яго ты, атрымліваецца, адарваны ад рэальнасці. Наша ж рэальнасць такая, што ў Беларусі недастаткова пляцовак і спецыялістаў, якія ўмеюць працаваць з сучаснымі пастаноўкамі. А тое, што глядач не гатовы, я бачу, напрыклад, па тым, як ён успрымае Хайнэра Гёбельса і пытаецца: а што гэта было? Я памятаю Рамэа Кастэлучы ў Мінску і той рэзананс, які ён выклікаў. Там насамрэч не было нічога радыкальнага, а ўсё роўна выклікала ажыятаж. Тэатр, на пляцоўцы якога ставіўся Кастэлучы, казаў, што гэта бясконцы жах і мы не павінны такое паказваць. Прывыканне да свайго роднага прымушае думаць, што ўсё чужое — шкоднае, у чым і праблема нашага тэатральнага асяроддзя, якое прывыкла альбо плакацца, альбо нахвальваць адно аднаго.\n— Вас часам папракаюць тым, што беларуская праграма адасоблена ад міжнароднай.\n— І я адказваю, што ў іх розныя задачы. Пад невялікім фестывальным дахам мы хочам сабраць замежных гасцей-тэатралаў, якія маглі б пабачыць беларускі тэатр, і беларускую публіку, якой цікава паглядзець замежныя спектаклі. Так адбываецца важны тэатральны працэс, калі ўсе глядзяць і абмяркоўваюць. У беларускую праграму мы забіраем тое, што можа выклікаць цікавасць нагледжаных замежных гасцей, таму што не кожны гатовы ехаць сюды і марнаваць час. Наш тэатр, я не бяру добра вядомы Лялечны, толькі на пачатку шляху, калі з'яўляюцца лідары, гатовыя выказацца.\n— Мне падаецца, для публікі ў стасунках з сучасным, незнаёмым, тэатрам ёсць некалькіх коўзкіх адхонаў і адзін з іх датычыцца таго, што пэўная частка гледачоў сапраўды не мае магчымасці падрыхтавацца да наватарскіх спектакляў і, калі прыходзіць на «ТЭАРТ», з-за агаломшанасці незвычайнасцю пастаноўкі можа страціць магчымасць яе ўспрыняць. Як глядзець новы тэатр?\n— Гэта сапраўды складана — тое самае, што непадрыхтаванаму гледачу глядзець балет: ён нічога не зразумее, расчаруецца і больш не прыйдзе. Калі на кінафестывалі «Лістапад» адбываецца дыялог і кінапаказы праходзяць на працягу года, то штогадовы міжнародны тэатральны фестываль у Мінску толькі адзін. Напэўна, нам сапраўды не хапае сустрэч і размоў пра сусветны тэатр, хоць іх, мне падаецца, для звычайных гледачоў будзе недастаткова. Бо, на жаль, у нас няма адпаведных прадметаў у школе ці інстытуце, практыкі сямейнага паходу ў тэатр. З той прычыны, што мы рэдка ходзім, і ўзнікае пытанне «а што гэта?». Вопыт успрымання не можа ўзнікнуць з ніадкуль, а ў той жа час страх, што ты нечага не зразумееш, перашкаджае набыванню білетаў. Я не магу агучыць нейкую формулу, па якой трэба глядзець сучасны тэатр, і сама шукаю адказ.\n— «ТЭАРТ» у сілу сваёй эксклюзіўнасці становіцца ў пэўным сэнсе модным мерапрыемствам. Што па азначэнні можа прыцягнуць публіку, якая жадае далучыцца да моднага мерапрыемства, а не глядзець спектакль. Вы не заўважалі такіх рухаў?\n— Я не скажу, што мы модныя, мода мае тэндэнцыі і адведзены для іх час. Калі ты прыходзіш у нейкі тэатр і бачыш цікавы спектакль — гэта значыць, што ёсць людзі, якія хочуць пагаварыць на пэўную тэму, а ёсць тыя, хто прыходзіць з жаданнем гэта пачуць. Мне хацелася б, каб «ТЭАРТ» не станавіўся модным, маўляў, куплю дарагі білет і мяне заўважаць, а каб людзі адчувалі патрэбу ў дыялогу.\n— За колькі месяцаў да форуму вам трэба было дамаўляцца, каб запрасіць, напрыклад, вядомага фінскага рэжысёра Крысціяна Смэдса?\n— Увогуле праграму я раблю два гады, дамоўленасці па сёлетнім фестывалі пачала заключаць з пачатку 2017 года. Тут трэба не проста дамовіцца, але і знайсці магчымасць прывезці пэўны тэатр. Фестываль адбываецца, калі зацікаўлены абодва бакі — не толькі той, хто запрашае, але і той, хто прыязджае і хоча адчуць іншую аўдыторыю і яе рэакцыю. Наш глядач рэальна інакш рэагуе. Калі пасля нейкага фестывалю я гляджу тую ж пастаноўку ў Мінску, думаю, чаму ніхто не пляскае ў далоні, не раскрываецца і чакае, хто засмяецца першым. У нашага гледача ёсць пэўная скаванасць, і за гэтым цікава назіраць.\n— Калектывы, што да нас прыязджаюць, дзеляцца ўражаннямі ад нашай публікі?\n— Памятаю, калі мы прывозілі, здавалася б, ментальна зразумелы рускамоўны спектакль «Жыццё і лёс» з Санкт-Пецярбурга, мне сказалі, што наша публіка рэагуе як у Японіі: яна непрадказальная і там, дзе патрэбна рэакцыя, чуецца цішыня. Я ўжо не кажу пра калектывы з больш аддаленых краін, для якіх прыезд у Беларусь — зусім новы вопыт.\n— У беларускай праграме два спектаклі «Арт Карпарэйшн» — «Крыжовыпаходдзяцей» і «З вучылішча». Мне ў гэтым бачыцца канфлікт інтарэсаў.\n— Куратарам праграмы «Bеlаrus Ореn» з'яўляецца Людміла Грамыка, і я ёй шчыра сказала, што нічога лабіраваць не буду, бо не хачу сябе зняславіць. Таму калі яна лічыць неабходным, то ўключае ў праграму нашы пастаноўкі. Але, дзякуй богу, мая інтуіцыя чалавека, што займаецца тэатрам, дае вынік, які мы можам прэзентаваць гасцям. «Крыжовыпаходдзяцей» Юрыя Дзівакова не быў прыняты гледачом так, як нашумелая пастаноўка «З вучылішча». Хоць Дзівакоў мне падаецца недаацэненым, ён вельмі таленавіты і ўнікальны аўтар. Магчыма, публіка не зусім гатова да такой перфарматыўнасці і шчырасці, але яго спектакль ні на што не падобны. Я амаль не ўмешваюся ў беларускую праграму, а часам нават сама адкрываю для сябе новыя імёны.\n http://twitter.com/share?url=http://zviazda.by/be/news/20180824/1535125202-pryvykanne-da-svaygo-rodnaga-prymushae-dumac-shto-usyo-chuzhoe-shkodnae&text=«Прывыканне да свайго роднага прымушае думаць, што ўсё чужое — шкоднае»\n http://www.facebook.com/sharer.php?u=http://zviazda.by/be/news/20180824/1535125202-pryvykanne-da-svaygo-rodnaga-prymushae-dumac-shto-usyo-chuzhoe-shkodnae&t=«Прывыканне да свайго роднага прымушае думаць, што ўсё чужое — шкоднае»&src=sp


Ультраправыя ўзялі Бундэстаг, Меркель застаецца толькі «Ямайка» | Новы Час\nУльтраправыя ўзялі Бундэстаг, Меркель застаецца толькі «Ямайка»\n24 верасня ў Германіі абіралі новых дэпутатаў Бундэстага. А фактычна — галасавалі за тое, якая партыя які ўплыў будзе мець у нямецкай палітыцы ў бліжэйшыя чатыры гады.\nМенавіта партыі, якія атрымаюць больш мандатаў, будуць у выніку фарміраваць новы ўрад і абіраць кіраўніка краіны — канцлера.\nУчасткі для галасавання адчыніліся ў 8 гадзін раніцы, немцы пайшлі галасаваць, а СМІ да 18 гадзін (час заканчэння галасавання) перасталі агучваць лічбы апытанак ды экзіт-пулаў, якія так любяць усе ў гэтай краіне. У чаканні абвяшчэння папярэдніх вынікаў галасавання, а гэта роўна ў 18 гадзін, усе партыі сабралі сваіх прыхільнікаў на “партыйныя вечарынкі”. Мне прыйшло запрашэнне ад партыі "Зялёныя" (Bündnis 90/Die Grünen). Гэта адна з шасці партый, якая традыцыйна, хай і не вельмі значнай колькасцю дэпутатаў, прысутнічае ў Бундэстагу.\nУ выбарах 2017 года бяруць удзел 42 партыі. Рэальна прэтэндуюць на больш-менш значную колькасць месцаў у парламенце па меркаванні экспертаў і паводле апытанняў сацыёлагаў, толькі 6: альянс ХДС/ХСС (Christlich Demokratische Union Deutschlands / Christlich-Soziale Union in Bayern), які ўзначальвае Ангела Меркель. Паводле папярэдніх апытанняў за правячы альянс гатовыя былі прагаласаваць каля 38% апытаных. Сацыял-дэмакратычная партыя Германіі (Sozialdemokratische Partei Deutschlands), якую ўзначальвае Марцін Шульц (Martin Schulz) з 20% падтрымкі. Альтэрнатыва для Германіі (Alternative für Deutschland) — за яе выказвалі гатоўнасць галасаваць 12% выбаршчыкаў. Далей ідуць Партыя левых (Die Linke) з 9%, Зялёныя (Bündnis 90/Die Grünen) з 8% і Свабодная дэмакратычная партыя (Freie Demokratische Partei) таксама з 8%.\nІнтрыга ў тым, хто колькі галасоў набярэ, захоўвалася да апошняга моманту. І не толькі “наверсе”, бо, паводле чутак сярод нямецкіх журналістаў, альянс Меркель у апошні момант пачаў губляць падтрымку выбаршчыкаў, а партыя Шульца стала імкліва даганяць канкурэнтаў. Было цікава, колькі людзей у выніку прагаласуюць за ўльтраправых з Альтэрнатыва для Германіі (Alternative für Deutschland), здадуць сваю і так не вельмі моцныя пазіцыю Зялёныя ці не і гэтак далей.\nДля сваёй “партыйнай вечарынкі” Зялёныя арэндавалі падобны да складу клуб ва Усходнім Берліне. І ўжо ў 17 гадзін, калі я туды прыйшоў, ён быў поўны прыхільнікаў гэтай партыі і журналістаў. Ля ўваходу стаяла экалагічная "Тэсла" лідараў партыі — значыцца, і яны недзе тут.\nА побач “эка”-Міні, які акупавалі дзеці. Раблю фота і знаёмлюся з іх маці Сімоне, цікаўлюся, што іх прывяло на гэтую вечарынку.\n– Я хачу, каб мае дзеці жылі ў чыстай і экалагічнай краіне, і таму ўжо даўно галасую за Зялёных, – адказвае Сімоне.\n– Пасля таго, як Меркель прыняла рашэнне пра закрыццё атамных станцый Германіі, гэтая партыя, здаецца, стала ўжо і не вельмі актуальнай…\n– Вы ведаеце, колькі ў нас розных экалагічных праблем?! Вы іх праграму пачытайце – Зялёным заўжды будзе за што і з чым змагацца!\nЗ усмешкай развітваюся ды іду ў залу, дзе ўсе чакаюць 18 гадзін, паглядаючы на два вялікія экраны на сцяне. У памяшканні проста адчуваецца ўсхваляванае напружанне.\nДа выбараў немцы ставяцца вельмі адказна. Доказам гэтай адказнасці з’яўляецца яўка. У 2013 годзе на парламенцкіх выбарах у Германіі прагаласавала 71,5% выбаршчыкаў, у 2009 годзе — крыху больш за 70%, а ў 2005 — 77,7% ад 61,5 мільёнаў выбаршчыкаў. Паводле інфармацыі, сёлета на выбары як і ў 2013 годзе прыйшло звыш 71% выбаршчыкаў.\nЛюдзі ў зале паволі пілі піва – падарунак партыі. Было такое адчуванне, што тут практычна ўсе адзін аднаго ведаюць. Я чакаю развіцця падзей у кампаніі двух нямецкіх дактароў навук – палітолага Яна-Петэра Абрахама (Jan-Peter Abraham) і сацыёлага Ёханэса Герстнера (Johannes Gerstner).\n– Ходзяць чуткі, – кажа мне Ян-Петэр так, каб не пачуў прыхільнік “зялёных” Ёханес Гарстнер, – што “зялёных” чакае вялікае фіаска – яны могуць не набраць нават 5%. І не пройдуць як партыя ў Бундэстаг. Гэта будзе мець сур’ёзныя наступствы як для самой партыі, так і для Германіі ўвогуле…\nРаптам у зале стала вельмі ціха. Піва больш не пілося і размовы скончыліся – да абвяшчэння папярэдніх вынікаў заставалася 40 секунд, таймеры на экранах пачалі свой адлік.\n– Гэта папярэднія вынікі, але можна смела казаць – калі канчатковыя вынікі ад гэтых лічбаў і будуць адрознівацца, то не больш, чым на 0,5%. Максімум – на 1%. А калі зараз скажуць, што Зялёныя набіраюць 5,2%, да прыкладу, то ў выніку гэта цалкам можа пераварыцца ў 4,9%, – тлумачыць мне Ян-Петэр.\nХДС/ХСС (Christlich Demokratische Union Deutschlands / Christlich-Soziale Union in Bayern) – 32.5%. Зал смяецца – правячы альянс праваліўся нават ніжэй папярэдніх прагнозаў. Сацыял-дэмакратычная партыя Германіі (Sozialdemokratische Partei Deutschlands) – 20%. Таксама ўсмешкі – не менш, але і не больш прагназаванага. Партыя левых (Die Linke) са сваімі 9%. Зялёныя (Bündnis 90/Die Grünen) з 9%. І зал нібы падрываецца! Людзі радасна крычаць, абдымаюцца, узнімаюць келіхі з півам за поспех. Ну, ці за тое, што пазбеглі правалу.\n“На вынікі Свабоднай дэмакратычнай партыі (Freie Demokratische Partei) увагі амаль ніхто ў зале не звяртае, а дарма”, – кажа мне Ёханес Гарстнер.\nСправа ў тым, што ў 2013 годзе партыя не змагла нават пераадолець 5% бар’ер, а тут нечакана набрала адразу 10%.\n“Лібералы трыумфальна вяртаюцца ў Бундэстаг”, – кажа мой суразмоўца.\nНечакана радасныя воклічы перарываюцца гулам незадаволенасці – на экране паказваюць вынік ультраправых. Альтэрнатыва для Германіі набірае 13,5% галасоў…\nВынік, хай і папярэдні, але вядомы. Што далей, хто з кім і супраць каго будзе сябраваць у новым Бундэстагу?\n– Меркель патрэбна кааліцыя, каб мець большасць у парламенце, але партыя Шульца ўступаць з ХДС у саюз не будзе, не гэтым разам, – упэўнена кажа Ян-Петэр.\nІ праз некаторы час, калі тэлеканалы пачалі трансляваць першыя каментары лідараў партый, становіцца відавочным – Сацыял-дэмакратычная партыя Германіі сыходзіць у апазіцыю.\n– Дзе ж тады і з кім фрау Меркель шукаць паплечнікаў для новага альянсу, – цікаўлюся.\n– Ёй нічога больш не застаецца апроч “Ямайкі”, – кажа мне Ян-Петэр і, убачыўшы маё здзіўленне, тлумачыць. — Ёй давядзецца дамаўляцца з Зялёнымі і лібераламі з СДП. І паглядзі на іх партыйныя колеры: ХДС – чорны, Зялёныя – зялёны, СДП – жоўты. Калі іх спалучыць, то атрымліваецца сцяг Ямайкі.\nНа зялёны дыван, засцелены пасярод залы, выходзяць першыя нумары партыйнага спісу Зялёных – Джэм Оздэмір (Cem Özdemir) і Катрын Гёрынг-Эккард (Katrin Göring-Eckard). Амаль адразу пасля падзяк сваім прыхільнікам яны кажуць пра… Альтэрнатыву для Германіі.\n– Так, АДГ прайшлі ў Бундэстаг. Гэта нядобра, але мы вам гарантуем, што ніводная іх ідэя, ніводны іх лозунг не будзе намі падтрыманы! – Абяцае Катрын Гёрынг-Эккард.\nА што наконт магчымай кааліцыі? Наўпрост у сваёй прамове лідары нічога на гэты конт не кажуць, але са слоў фрау Гёрынг-Эккард становіцца зразумелым – да перамоў з фрау Меркель яны гатовыя.\n“Мы будзем вельмі складанымі партнёрамі”, – кідае з усмешкай у залу Гёрынг-Эккард. І ўсім, хто разбіраецца ў палітыцы, а ў зале відавочна сабраліся менавіта такія людзі, становіцца зразумелым пра што ідзе гаворка.\n– Зялёныя ў кааліцыі з партыяй Меркель змогуць уплываць на нейкія сур’ёзныя знешнепалітычныя пытанні? Хаця б у дачыненні да БелАЭС?\n– Наўрад ці яны ўвогуле змогуць знешнюю палітыку чапляць. Але калі і казаць пра замежныя АЭС, то тут нас больш хвалююць атамныя станцыі ў Бельгіі і Францыі. Гэта да нашых межаў бліжэй, чым беларуская станцыя, – кажа Ян-Петэр.\nЗялёныя працягвалі святкаваць, а ў гэты час у цэнтры Берліна, дзе святкуе перамогу Альтэрнатыва для Германіі, распачалася стыхійная акцыя пратэсту.\nФота Зміцер Лукашук і Арарата Тацяна\nЗміцер Лукашук, euroradio.fm\nльтэрнатыва для Германіі\nФранцыя: на выбарах у Сенат партыі Макрона прадказваюць паразу\nВіні-Пух супраць танкаў, крыжаванка для Трампа: тыдзень вачыма сусветных карыкатурыстаў\n«Нашы хлопцы вярнуліся дадому»\nТрамп у космасе, адпачынак з мігрантам: тыдзень вачыма сусветных карыкатурыстаў


Што рабіць, калі вы больш не адчуваеце любові да свайго партнёра | Беззія\nШто рабіць, калі вы больш не адчуваеце любові да свайго партнёра\nМарыя Хасэ Ролдан | 05/05/2022 22:55 | Relaciones\nНялёгка асвоіць, разумеючы, што вы больш не адчуваеце тое ж самае да чалавека, якога любіце. Пайсці на крок да спынення адносін вельмі складана, асабліва з-за шкоды, які можа быць нанесены пары. Гэта не тое, што трэба рабіць лёгка і патрабуе пэўнага часу на разважанні.\nУ наступным артыкуле мы раскажам вам што трэба рабіць і як дзейнічаць у выпадку, калі вы разлюбілі свайго партнёра.\n1 Прыкметы, якія паказваюць, што каханне скончылася\n2 Што рабіць, калі вы больш не любіце свайго партнёра\n3 Памылкі, якіх трэба пазбягаць пры страце кахання да партнёра\nПрыкметы, якія паказваюць, што каханне скончылася\nНазіраецца эмацыйная аддаленасць ад пары, што азначае жаданне праводзіць больш часу з сябрамі або сям'ёй.\nВы ўвесь час уяўляеце або марыце пра карэнныя змены ў сваім жыцці. У вышэйзгаданых далейшых планах пара не фігуруе.\nАдчуваецца значны недахоп матывацыі адносна адносін пары.\nвы аддаеце перавагу быць у адзіноце падзяліцца рознымі момантамі дня з парай.\nШто рабіць, калі вы больш не любіце свайго партнёра\nВажна заставацца з блізкім чалавекам і выказваць пачуцці. Размова пра гэта з сябрам або членам сям'і дапамагае зрабіць крок да спынення адносін.\nКожны ўчынак мае свае наступствы. Таму важна паразважаць на гэтую тэму і ацаніце розныя варыянты, якія будуць дадзены пасля растання з каханым чалавекам.\nПажадана сесці з парай і пагаварыць пра гэта як дарослыя. У дадатак да магчымасці выказаць усё, што вы адчуваеце, не менш важна ўмець слухаць свайго партнёра. Добрае зносіны дапамагае значна лепш справіцца з непазбежным растаннем.\nНе варта своечасова адкладаць рашэнне, так як такім чынам можна пазбегнуць пэўных пакут у пары. Гэта рашэнне не павінна зацягвацца больш, чым неабходна, і сумленна ставіцца да гэтага пытання.\nПамылкі, якіх трэба пазбягаць пры страце кахання да партнёра\nМірыцца з адносінамі, баючыся застацца адна. Адзінота можа быць значна больш, калі знаходзіцца побач з тым, ад каго ты больш нічога не адчуваеш.\nАдчуванне, што вы вінаватыя і адказныя за шчасце пары. Гэта значыць, што пара не распадаецца, хоць кахання больш не існуе. Іншы чалавек мае права ведаць, што кахання відавочна не хапае і што няма сэнсу працягваць адносіны.\nНе рабіць крок і працягваць адносіны з-за наяўнасці ў іх некаторай заклапочанасці. Бескарысна працягваць пару, калі каханне кідаецца ў вочы сваім адсутнасцю.\nУ канчатковым рахунку, Разлюбіць свайго партнёра - страва з густам не для каго. Аднак, нягледзячы на тое, што гэта сапраўды цяжкі час, важна ведаць, як зрабіць крок, каб скончыць адносіны. Вы павінны праводзіць час з самім сабой і ведаць, як прыслухоўвацца да розных пачуццяў, перш чым вырашыць разарваць адносіны.\nПоўны шлях да артыкула: Беззя » Псіхалогія і пара » Relaciones » Што рабіць, калі вы больш не адчуваеце любові да свайго партнёра\nБелыя адзення падмятаюць ляўшэй\nВясельныя старонкі: усё, што вам трэба ведаць!


Будзьма беларусамі! » «Луч» выпусціў лімітаваную калекцыю да 75-годдзя Перамогі\n04.05.2020 | У краіне\n«Луч» выпусціў лімітаваную калекцыю да 75-годдзя Перамогі\nМінскі гадзіннікавы завод працягвае добрую традыцыю: кожны год выпускаць лімітаваную калекцыю гадзіннікаў да 9 мая. Да 75-годдзя Перамогі «Луч» падрыхтаваў тры мадэлі гадзіннікаў, дызайн кожнай звязаны з канкрэтнай мадэллю ваеннай тэхнікі тых гадоў: савецкім танкам T-34, амерыканскім грузавіком Studebaker US6 і брытанскім знішчальнікам Supermarine Spitfire. Кожнай мадэлі гадзіннікаў выпушчана па 200 асобнікаў.\n«Менавіта гэтая ваенная тэхніка натхніла дызайнераў завода на стварэнне юбілейнай калекцыі. Гэтая калекцыя — сімбіёз стылістыкі прыбораў кіравання ваеннай тэхнікі, якая прымала ўдзел у баях Вялікай Айчыннай вайны, і наручных гадзіннікаў 40-ых гадоў у сучасным выкананні. Стрэлкі на гадзінніку паўтараюць форму арыгінальных стрэлак прыбораў тэхнікі, акрамя таго, яны з люмінафорам і свецяцца ў цемры» — адзначае арт-дырэктар Мінскага гадзіннікавага завода Іван Краўчэня.\nКорпус гадзіннікаў выраблены з латуні і ў яго ўстаноўлена плоскае мінеральнае шкло. У гадзінніках — японскі кварцавы механізм Miyota з вынесенай секунднай стрэлкай на цыферблаце. Лічбы на цыферблаце выкананы друкам у такіх жа каляровых спалучэннях, як і ў арыгінальных прыбораў кіравання.\nНа заднім вечку з нержавеючай сталі нанесены парадкавы нумар кожнай мадэлі. Характэрныя таксама і раменьчыкі з натуральнай скуры: для кожнай мадэлі іх уручную выраблялі розныя рамеснікі. Кожны раменьчык — камбінацыя здымнага напульсніка з цісненнем і класічнага раменьчыка. На раменьчыку таксама ёсць гравіроўка «1945 — 2020».\nГадзіннік досыць масіўны — дыяметр корпуса 44 мм, таўшчыня 9,4 мм. Усе мадэлі гадзіннікаў з новай калекцыі устойлівыя да ўздзеяння вільгаці. У камплекце з гадзіннікамі ідзе інфармацыйны ўкладыш пра тэхніку, якой прысвечана канкрэтная мадэль, а таксама спецыяльная ўпакоўка калекцыі.\nЛімітаваная калекцыя ўжо даступная для замовы на афіцыйным сайце Мінскага гадзіннікавага завода, а таксама ў фірмовых крамах. Заказваючы праз інтэрнэт-краму, можна выбраць функцыю безкантактнай дастаўкі кур’ерам.


Навіны Германіі. Улады Германіі маюць намер прыбраць паняцце расы з Асноўнага закона – Наша Слова штодзень\nНавіны Германіі. Улады Германіі маюць намер прыбраць паняцце расы з Асноўнага закона\n10 лістапада 2020, 19:59 У свеце 3\nПаняцце расы ўвайшло ў Асноўны закон 1949 года, паколькі яго складальнікі мелі на мэце выразна дыстанцавацца ад расавай ідэалогіі нацыстаў, адзначыла кіраўнік Мінюста ФРГ. Аднак з сучаснага пункта гледжання выкарыстанне гэтага тэрміна можа прывесці да непаразумення і таму справядліва падвяргаецца крытыцы, дадала яна. Па словах міністра, сёння там, дзе кажуць пра розныя расы, адраджаюцца першым чынам “забабоны і расісцкая прапаганда”.\nТрэці артыкул Асноўнага закона ФРГ у дзейснай рэдакцыі, сярод іншага, сцвярджае: “Нікому не можа быць прычынена шкода ці аказана перавага па прыкметах полу, паходжання, расы, мовы, айчыны і месцы нараджэння, веравы-знання, рэлігійных ці палітычных поглядаў”.\nІніцыятыва партыі “Саюз-90″/”зялёныя” прыбраць слова “раса” з кансты-туцыі ўвесну выклікала дыскусіі ва ўрадавых колах. Так, міністр унутраных спраў Хорст Зеехофер (Horst Seehofer) паставіўся да прапановы скептычна, а міністр Ламбрэхт падтрымала ідэю.


Галоўная ➠ Расліны ➠ Клумбы з каменьчыкаў сваімі рукамі, як зрабіць каменную кветнік самому\nГрадкі саступілі свае пазіцыі наряженным кветніка. Загарадныя ўчасткі усе часцей ўжываюцца для актыўнага адпачынку. Пры ўсім гэтым фантазіі, якую праяўляюць ўладальнікі ўчастка, пазайздросцяць і праф дызайнеры. Чаго каштуюць, да прыкладу, клумбы з каменьчыкаў сваімі рукамі збудаваны дбайнымі дачнікамі. Зрэшты, ведаючы правілы выбару падыходнага каменя і спосабы яго кладкі, разбіць выдатную клумбу не так цяжка.\nАбіраем каменьчыкі для дачнай клумбы\nДля прылады клумбы з прыродных каменьчыкаў на дачы ўжываюць розны матэрыял. У тым ліку:\nПяшчанік. Даволі дэкаратыўны камень з багаццем розных кветак шараватага, жаўтлявага, кававага і нават чырвонага колераў. Прапускае паветра, але не вельмі даўгавечны.\nВапняк. Беласнежныя, шараватыя і нават крэмавыя каменьчыкі вапняка валодаюць кіпрай структурай. Трещинкы такіх каменьчыкаў запаўняюць зямлёй, пасля гэтага імправізаваныя ёмістасці можна выкарыстоўваць для высаджвання ў іх раслін. Водныя расліны і імхі выдатна вырастаюць на вапняках.\nТуф (траверцін). Туф таксама з'яўляецца разнавіднасцю вапняка. Расліны, пасаджаныя ў лунку на травертине, можа разрасціся і выдатна аплесці камень. Для гэтай мэты ўжываюць почвопокровные расліны.\nГнейсамі (сланец). Плоскія пліты гнейсамі могуць мець вельмі добрую зялёную, фіялетавую або блакітную афарбоўку.\nГраніт. Гэты камень не так нярэдка ўжываецца, нягледзячы на сваю знешнюю прывабнасць. Ён здольны вельмі подкислить глебу. Ўжываецца ў маленькім колькасці.\nБазальт. Гэты ашаламляльны камень, дзякуючы ўласным дэкаратыўным ўвазе, нярэдка ўжываецца для дэкарацыі і стварэння кветнікаў.\nГалька. Такое абагульняючае назву носяць каменьчыкі рознага памеру і расфарбоўкі, якія маюць авальную форму. Такія каменьчыкі обтачивает вада, а ўжываюць іх для кветнікаў рознага выгляду.\nДаламіт. Гэта мінерал і горная парода, якая здольная стаць рэальным упрыгожваннем хоць якой клумбы. Нярэдка даламіт ўжываецца як поделочный камень.\nЗвычайна для стварэння клумбы выбіраюць адзін або некалькі вялікіх валуноў, вакол якіх робяць кампазіцыю з каменьчыкаў значна менш. Задумваючыся аб тым, як зрабіць шматфункцыянальную кветнік з каменьчыкаў, запасімся і дадатковымі матэрыяламі. Для дрэнажу патрэбен пясок, жвір і вялікі друз. Для мульчавання падрыхтоўваюць драўняную кару, торф і маленькі друз.\n1. пяшчанік – выдатны, але недаўгавечны матэрыял; 2. вапняк – валодае кіпрай структурай, падыходзіць для гадоўлі моху; 3. туф – нярэдка ўжываецца для гадоўлі почвопокровные раслін; 4. сланец – вельмі цудоўны камень\n1. граніт – выдатны камень, які ўжываецца нячаста, таму што подкисляет глебу; 2. даламіт – нярэдка ўжываецца ў якасці вырабны каменя; 3. базальт – камень, які безпроигрышно глядзіцца заўсёды; 4. галька – матэрыял, які выкарыстоўваецца не толькі для кветнікаў, так і для брукавання\nАгульная гармонія месцы дасягаецца даданнем да клумбе з каменьчыкаў дэкаратыўных дарожак альбо вадаёмаў, у аздабленні якіх таксама ўжываюць каменьчыкі. Да прыкладу, гальку або мармуровую дробку.\nАгульныя правілы размяшчэння кветніка\nКалі будаваць трэба будзе не проста бардзюр з каменьчыкаў, а ўсю кветнік, ўкараненне каменьчыкаў 1-га выгляду і ідэнтычнай геаметрыі не з'яўляецца неотклонимым умовай. Ужыванне розных каменьчыкаў, любы з якіх занясе свой акцэнт, магчыма апынецца паспяховай знаходкай. Але не варта забываць, што асноўны стыль у афармленні ўсяго саду, яго будынкаў і кветнікаў павінен захоўвацца.\nЁсць і агульныя правілы разбіўкі клумбы, якія трэба ўлічыць:\nвыдатныя клумбы з каменьчыкаў павінны размяшчацца так, каб сваёй прысутнасцю не перашкаджаць, а весяліць: для гэтай мэты падыдзе месца ўздоўж сценкі дома альбо ў цэнтральнай частцы саду;\nраслінам неабходныя ўмовы для росту і цвіцення, таму падбіраць іх варта па прыкмеце падобных крытэр камфорту, да прыкладу, папараць і барвенак аддаюць перавагу зацененую частку саду, а аксаміткі і лубін з'яўляюцца светолюбивыми раслінамі;\nпры рассаживании раслін трэба ўлічыць іх стаўленне да вільгаці, памеры і іншыя характарыстыкі;\nсама клумба абавязаная мець даволі просты форму;\nпрасцей зрабіць адну вялікую клумбу, чым дзве дробныя.\nАпошняе правіла проста прымаецца да ведама, так як найменшыя намаганні не заўсёды забяспечваюць найлепшы вынік. Лік і становішча кветнікаў знаходзіцца ў залежнасці ад агульнага дызайну ўчастка.\nМаленькая, але каларытная клумба, размешчаная каля плота, прыемна асвяжае ландшафт ўчастка і не перашкаджае шпацыраў і адпачынку дачнікаў\nКлумба з ужываннем каменьчыкаў у цэнтры ўчастка фармуе свой куток для адпачынку, які цалкам здольны памяняць, да прыкладу, альтанку\nПарадак прылады клумбы з огораживанием з каменьчыкаў\nМожна, натуральна, зрабіць звычайны кветнік і ўпрыгожыць яго бардзюрам з натуральнага каменя, але ўсё часцей ўладальнікі участкаў аддаюць перавагу ствараць высокія клумбы з каменя. Яны глядзяцца больш пераканаўча і грунтоўна. Для такога збудавання трэба ўкладваць каменьчыкі ў некалькі узроўняў, пакуль сценка для кветніка не дасягне патрэбнай вышыні.\nПрылада каменнай клумбы прыйдзецца пачынаць з падмурка. Возьмем аборку, калкі і адзначым меркаванае месца размяшчэння кветніка. Па яго перыметры прокопаем траншэю глыбінёй прыблізна ў 30 см і шырынёй, адпаведнай памеры каменьчыкаў, які будуць ужытыя. Можна зняць пласт зямлі з усёй паверхні будучага кветніка.\nРазбіць кветнік з каменьчыкаў не так цяжка: неабходна зрабіць падмурак, пачакаць, пакуль ён высахне, насыпаць зямлю і высадзіць расліны\nНа дно атрыманага паглыблення можна пакласці целофан альбо руберойд. Цяпер можна заліць бетонны падмурак. Памацнеўшай і гатовы да выкарыстання падмурак стане цудоўнай асновай для каменнай клумбы. Ўкладваць каменьчыкі варта на стоадсоткава высмаглы падмурак.\nРабіць кветнік на бетонным падставе неабавязкова. Калі абмежавацца канаўкай па перыметры збудавання, неабходна выкласці яе геотекстилем і засыпаць на трэцяя частка пяском. На утрамбаванай пясок ўкладваюць самыя магутныя каменьчыкі.\nПрыродныя каменьчыкі неаднастайныя і каштоўныя канкрэтна непаўторнасцю уласных памераў і формаў. Але натуральнасць каменьчыкаў прыводзіць да таго, што іх даволі цяжка падагнаць адзін да аднаго. Зазоры, якія ўзнікаюць між камянямі, запаўняюцца зямлёй, якая павінна быць выдатна ўтрамбаваная. Цяпер каменьчыкі будуць напалову выглядваць з траншэі, шчыльна зафіксаваныя пяском і зямлёй. Яны і стануць асновай для ўсёй канструкцыі.\nДля наступнай мура можа быць ужыты раствор. Калі клумба будзе з каменьчыкаў і цэменту, у яе ніжнім пласце варта прадбачыць дрэнажныя адтуліны. Не лічачы таго, цэмент трэба выкарыстоўваць толькі з ўнутранай паверхні каменьчыкаў, каб звонку захоўваўся эфект сухі мура.\nКлумба не абавязкова павінна быць выбітных памераў: нават маленькай кветнік здольны вылучыць стыль ўчастка, зрабіць яго ўтульней\nПасля застывання цэменту з садовага распыляльніка на паверхню клумбы наносіцца адмысловы герметык. Ён папярэдзіць адукацыю ў злучэннях каменьчыкаў розных трэшчынак. Памятаеце, што падыходнай ступені трываласці раствор цэменту дамагаецца не адразу, а толькі праз тыдзень. Вось тады і можна насыпаць зямлю і саджаць ўсе меркаваныя расліны.\nКалі вышыня канструкцыі не будзе пераўзыходзіць шэсцьдзесят см, то, магчыма абыйсціся і без цэменту. Каменьчыкі ўкладваюць сухім метадам, карпатліва падганяючы іх адзін да аднаго і запаўняючы пустэчы зямлёй. Нізкая канструкцыя з каменьчыкаў не разбурыцца, калі імкнуцца падабраць каменьчыкі па форме, мінімізуючы верагодныя пустэчы.\nЯкую карысць і якую шкоду прыносяць пустазелле ў агародзе


"Памятаю элегантны выгляд, харызму і падораную ёй чырвоную рукавічку". Выпускнікі ільянскай школы розных часоў – пра настаўніцу Розу Шэрую – Рэгіянальная газета\n06.10.2018 07:15 , AЎТАР(Ы): Аксана Ярашонак\n«Памятаю элегантны выгляд, харызму і падораную ёй чырвоную рукавічку». Выпускнікі ільянскай школы розных часоў – пра настаўніцу Розу Шэрую\nУ Ільянскай сярэдняй школе Роза Шэрая працавала ад пачатку 1970-х гадоў і да нядаўняга часу.\nВыкладала беларускую і рускую мову і літаратуру, выяўленчае мастацтва. Была педагогам-арганізатарам, намеснікам дырэктара па выхаваўчай рабоце. Кіравала школьным музеем «Вілейшчына літаратурная», які не без яе ўдзелу стаў народным.\nЗа сваю дзейнасць настаўніца мае шмат узнагарод. А яе вучні паспяхова выступалі і перамагалі на рэспубліканскіх алімпіядах па беларускай мове.\nПра настаўніцу і чалавека Розу Шэрую можна напісаць шмат. Але перад прафесійным святам мы вырашылі даць слова былым вучням ільянскай школы.\nДызайнер Вераніка Газава, Санкт-Пецярбург:\n– Ёсць людзі, сустрэўшы якіх, хочацца слухаць іх кожнае слова, назіраць за кожным рухам. Гэта ўласціва толькі глыбокаму чалавеку. Роза Канстанцінаўна якраз такая. Інтэлегентная жанчына з неверагоднай харызмай. Яе манеры, гаворка, элегантны выгляд – стыль, адным словам.\nПамятаю нашы заняткі ў пастаянна халодным музеі, цёплыя сустрэчы з пісьменнікамі. І тую чырвоную рукавічку, якую яна падарыла мне як сімвал добрага сэрца.\nРоза Шэрая (з кнігай) знаёміць з музеем «Вілейшчына літаратурная» паэтаў Міколу Шабовіча і Дзмітрыя Пятровіча. Фота Васіля Шэрага.\nСупрацоўніца авіякампаніі Наталля Вайтовіч (Светагор), Радашкавічы:\n– Класным кіраўніком да нас Роза Канстанцінаўна прыйшла ў шостым класе. Узяла наш клас у вожыкавыя рукавіцы і ўсіх вывела ў людзі. Яна змагла выхаваць у нас павагу да старэйшых і любоў да людзей. На яе ўрокі мы ішлі з радасцю, бо заўсёды было цікава і насычана.\nЯна магла даць правільныя парады і дапамагала ў нялёгкіх для нас, вучняў, сітуацыях. Праз дзесяць год у душы толькі цёплыя ўспаміны пра час, праведзены побач з ёй.\nСярод вучняў. На адной са шматлікіх сустрэч з пісьменнікамі. Фота Васіля Шэрага.\nВыкладчыца музыкі Антаніна Галубовіч (Крывела), Чысць:\n– У нашым класе Роза Канстанцінаўна два гады вяла беларускую мову і літаратуру, а таксама выяўленчае мастацтва. Гэта чалавек сапраўды ўлюбёны ў сваю прафесію, вельмі таленавіты. Пра такіх людзей кажуць: педагог ад бога.\nПрыгадваю, як Роза Канстанцінаўна кіравала музеем «Вілейшчына літаратурная». Мы – юныя экскурсаводы, падрыхтаваныя ёй, – неаднаразова самі праводзілі ў музеі экскурсіі перад сваімі аднакласнікамі, вучнямі пачатковай школы і высокімі гасцямі.\nУ школе з вучнямі.Фота ok.ru.\nДля школьнага музея гэта настаўніца зрабіла шмат. Колькі сябе памятаю, паралельна з настаўніцкай дзейнасцю яна ўвесь час займалася музеем. Нездарма ён атрымаў званне «народны».\nПра Розу Канстанцінаўну можна гаварыць шмат. Асабіста я памятаю яе як добрую, спагадлівую, заўсёды з усмешкай. Вельмі ўсцешаная, што ў маім жыцці быў гэты цудоўны педагог.\nСтудэнтка Анастасія Хаванская, Ілья:\n– У мяне заўсёды было адчуванне, што Роза Канстанцінаўна ведае асабіста ўсіх сучасных беларускіх пісьменнікаў. Памятаю, як падчас вучобы мы бегалі да яе ў музей з просьбай дапамагчы ў напісанні сачыненняў або праверыць арфаграфічныя памылкі ў пісьмовых працах па рускай ці беларускай мовах. Яна дружалюбная і неверагодна таленавітая настаўніца.\nПрадпрымальнік Раман Альшук, Мінск:\n– У мяне Роза Канстанцінаўна пакінула ўражанне вельмі захопленага сваёй справай настаўніка. Яна валодае ўнікальным дарам – запаліць цікавасць вучняў да свайго прадмета. Умее супакоіць увесь клас, не прымяняючы агрэсіўных мер уздзеяння. Яна сама натхнёная і натхняе вучняў.\nЯ не заўсёды ў школьныя гады цікавіўся рознымі нацыянальнымі каштоўнасцямі, літаратурай, краязнаўствам. Але калі Роза Канстанцінаўна была побач, пачынала цікава распавядаць нешта, то падсвядома нараджалася цікавасць і жаданне даведацца больш.\nВедаю, што яна піша вершы. Неаднаразова чытала іх нам. Роза Канстанцінаўна – цудоўны настаўнік, які запомніўся сваёй душэўнасцю, лаяльнасцю і вернасцю справе.\nРоза Шэрая ў ільянскай школе на сустрэчы з прафесарам Адамам Мальдзсам. Фота Васіля Шэрага.\nПедагог Таццяна Буслаўская (Камінская), Ілья:\nРоза Канстанцінаўна — гэта той чалавек, з якім звязаны самыя яркія асацыяцыі майго школьнага дзяцінства.Выкладала ў нас выяўленчае мастацтва, сусветную мастацкую культуру. Працавалі разам ў дзевяностыя гады над стварэннем музея «Вілейшчына літаратурная».\nВетлівая, тактоўная, справядлівая, аптымістычная – эпітаты можна падбіраць бясконца. І слоў гэтых не хопіць, каб выказаць падзяку шаноўнай Роза Канстанцінаўне за яе мудрыя ўрокі жыцця, якімі яна шчодра дзялілася з намі, вучнямі.\nГенрых Кутас, намеснік дырэктара магазіна, Чысць:\n– Роза Канстанцінаўна выкладала ў мяне беларускую мову і літаратуру два гады, калі я з абадоўскай васьмігодкі перайшоў у ільянскую дзесяцігодку. Якой яна была настаўніцай? Дэмакратычнай, апантанай да таго, чым займалася. Увесь час была ў нейкіх справах: мова, літаратура, музей, краязнаўства.\nНа ўроках у яе было лёгка. Вучні хадзілі з жаданнем. Можна сказаць пра дамашнюю, спакойную абстаноўку на ўроках.\nЮны экскурсавод Ягор Моўчан, падрыхтаваны Розай Шэрай, у школьным народным музеі «Вілейшчына літаратурная» праводзіць экскурсію для наведнікаў. Фота з архіва «РГ».\nДысцыпліна таксама заўсёды была. Але Роза Канстанцінаўна – не з тых настаўнікаў, што парадку і цішыні ў класе дамагаліся крыкам. Умела аб’яднаць, зацікавіць клас. На ўроках не абыходзілася без яе пачуцця гумару, што, дарэчы, уласціва ўсёй сям’і Шэрых.\nУ 1988 годзе я, дзевяцікласнік ільянскай школы, падрыхтаваны ў асноўным Розай Канстанцінаўнай, заняў другое месца на рэспубліканскай алімпіядзе па беларускай мове.\nГэта настаўніца, якая сама была ўвесь час з агеньчыкам у вачах і магла запаліць сваіх вучняў.\nВасіль і Роза Шэрыя. Фота ok.ru.\nДоктар-педыятар Дзмітры Мікуцкі, Гродна:\n– Думаю, што гэта самы добры настаўнік, якога я сустракаў. Яна ў мяне з анёлам беларускай літаратуры асацыюецца. Заўсёды было прыемна ў суботу зайсці да Розы Канстанцінаўны ў музей. Хаця здавалася б, субота і музей – паняцці несупастаўляльныя. Але там заўсёды стаяў такі прыемны своеасаблівы пах.\nСамы вялікі плюс Розы Канстанцінаўны – яна ніколі не прымушала нешта рабіць. Яна заўсёды давала выбраць. Нават самы слабенькі вучань мог расказаць вялікі верш перад якой-небудзь дэлегацыяй. Яна заўсёды вельмі старалася не падзяляць дзяцей.


Падняўшыся на другі паверх, я падсунуў стол да вакна, паставіў ноўтбук, запараную каву і сеў працаваць. Адчыніў вакно -- каб дыхаць хвоямі, што растуць пад самым домам і літаральна зазіраюць у акно. І раптам каля вакна на сьцяне нехта заварушыўся. Высьветлілася, што ў круглай адтуліне цэглы зімаваў чмель. Ад сьвежага паветра чмель прачнуўся і незадаволена стаў азірацца па баках. Прапоўз крыху ўверх. Пасьля ўніз. Пасьля не ўтрымаў раўнавагу -- і бракнуўся на стол. Залез на дыванок мышкі і стаў пільна ўглядацца ў парушальніка ягонага спакою. Я, натуральна, пацягнуўся па фотаапарат. Чмель тым часам залез на мышку -- каб даць зразумець, хто тут гаспадар. Колькі хвілін мы мелі фотасесію, пасьля чаго чмель пераляцеў на вакно. Я адчыніў вакно больш -- і чмель, прачнуўшыся дарэшты, паляцеў вітаць і спазнаваць вясну. Фотасесія прыкладаецца.


Так сёння выглядае студыя «Белсату»! А як мы ўваходзілі ў эфір 11 гадоў таму? Давайце разам паглядзім, як пачыналася праца нашага тэлеканалу ва ўжо далёкім 2007-ым годзе.\nЗ чым уваходзіць «Белсат» у свой новы год, калі нарэшце наш канал атрымае акрэдытацыю ў Беларусі, чаго чакаць новага гледачам – пра гэта ды не толькі Юлія Цяльпук паразмаўляла з дырэктаркай тэлеканалу Агнешкай Рамашэўскай-Гузы:\n– Вітаю, спадарыня дырэктар! З якімі перамогамі мы ўваходзім у новы год?\n– Варта адзначыць, што «Белсат» – гэта досыць стабільная медыйная ўстанова, уплыў якой ужо даўно выходзіць за межы Беларусі. Нашыя гледачы жывуць ва Украіне, Расеі ды іншых краінах. Мы здолелі ўтрымаць свае пазіцыі, сёлета «Белсату», напэўна, ужо нічога не пагражае. Мы павялічылі структуру каналу. Сёння мы не толькі тэлебачанне. Працуе нашая інтэрнэт-старонка на чатырох мовах, штодзень мы робім больш за дзве гадзіны жывога эфіру, здымаем дакументальныя фільмы, адзін з якіх літаральна днямі атрымаў адную з самых прэстыжных прэміяў свету. Усё гэта і яшчэ шмат іншага сведчыць пра наш поспех.\n– Ці ёсць магчымасць атрымаць у наступным годзе акрэдытацыю ў Беларусі?\n– Ужо неўзабаве мы зноў будзем падаваць дакументы на акрэдытацыю, і думаю, што гэтая праблема ўрэшце развяжацца. Цягам некалькіх гадоў мы спрабуем, фактычна бесперапынна, рабіць запыты на атрыманне такой акрэдытацыі, і ўжо два разы яе атрымлівалі. Спачатку для пяці журналістаў, потым для трох. Значыць, што гэта магчыма, а раз магчыма, то будзем спрабаваць яшчэ раз.\nУ першую чаргу гэта б развязала праблему атрымання безлічнай колькасці штрафаў за стварэнне медыяпрадукту без акрэдытацыі. Пакуль гэтая акалічнасць пагаршае жыццё нашых працаўнікоў, абцяжарвае бюджэт каналу. Штогод мы мусім плаціць дзясяткі тысяч еўраў такой даніны, прычым толькі за тое, што мы працуем, што нашыя журналісты хочуць працаваць.\n– Якія перадачы на канале найбольш папулярныя ў гледачоў?\n– Мы ўвесь час робім даследаванні на гэтую тэму і будзем рабіць іх надалей. Мы ведаем, што гледачоў цікавіць інфармацыя. Гэта адная з галоўных асаблівасцяў нашага тэлеканалу: людзі шукаюць праўдзівай інфармацыі і таму шукаюць яе на «Белсаце». Таксама нашыя гледачы цікавяцца гістарычнымі праграмамі, звязанымі з культурай і гісторыяй Беларусі. Падавалася б, гэтыя праграмы цяжкія для ўспрымання, аднак яны маюць шмат праглядаў. У новым годзе будзем намагацца знайсці яшчэ новыя формы падыходу да гледача. Пакуль я не ведаю, што гэта будзе канкрэтна, але будзем старацца зрабіць нешта новае. Што ж датычыць інфармацыі, тут мы будзем пашыраць нашае кола і даваць як мага больш інфармацыі, якая ахоплівае падзеі на ўсёй постсавецкай прасторы.\n– Ці гатовы «Белсат» канкураваць з іншымі каналамі ў тэхнічным плане?\n– У наступным годзе мы плануем мадэрнізаваць нашыя магчымасці і функцыі: увойдзем у новую студыю, будзем спрабаваць выкарыстоўваць новую тэхніку. Сярод іншых новаўвядзенняў – забеспячэнне нашых працаўнікоў самымі сучаснымі камп’ютарамі, тэлефонамі, мабільнай апаратурай. Але галоўнае вось што. Так, як мы не хочам падаваць інфармацыі, мы не будзем яе падаваць. І гэта асноўная праблема дзяржаўнага тэлебачання. Таму ў сувязі з гэтым я б хацела даць параду калегам з БТ: калі хочаце, каб вас глядзелі, то мусіце даваць што заўгодна, каб гэта зацікавіла гледачоў. Бо нават калі вы пакажаце, як ідзе дождж з золата, аднак калі гэта не будзе цікава, калі гэта не будзе датычыць самых людзей, вас усё адно глядзець не будуць.\nКожны год Белсат выбірае журналістаў, рэжысёраў, сцэнарыстаў, якія адзначыліся адметнай працай, ды прысуджае ім узнагароды. Сёлета асобай году на «Белсаце» была абраная журналістка Вольга Чайчыц, якая знаходзіцца з намі на відэасувязі! Вольга, мы цябе бачылі паўсюдна, і на акцыях пратэстаў і ў вострых сацыяльных тэмах. А як для цябе мінуў гэты год, што запомнілася?\n«Год быў досыць складаным, але і прыемным таксама. Складаным, таму што ўвесь час у мяне былі праблемы з праваахоўнымі органамі, мяне цягалі ў суды, цягалі міліцыянты, не давалі працаваць. Але ўвесь год я адчувала вельмі сур’ёзную падтрымку з боку нашых гледачоў. Людзі ўвесь час, калі са мною нешта адбывалася, стараліся мяне падтрымаць. Таксама шмат хто звязваўся са мною, асабліва калі паўставалі нейкія праблемы ў рэгіёнах, людзі тэлефанавалі мне і прасілі, каб менавіта я прыехала рабіць тэмы, што для мяне было вельмі прыемным…»\nТэгі: Агнешка Рамашэўская-Гузы, Белсат, Белсату – 11 гадоў, Вольга Чайчыц, дзейнасць каналу, Дзень народзінаў Белсату, дырэктар каналу, Ігар Кулей, пра нас


Першы будаўнічы атрад • Слуцк • Газета «Інфа-Кур’ер»\nПершы будаўнічы атрад\nКожны чалавек мае свае запамінальныя вехі, якія адкладаюцца ў памяці на ўсё жыццё. Адной з такіх вех майго жыцця з’яўляюцца студэнцкія годы. Няважна, у якой навучальнай установе ты вучыўся. Студэнт – гэта малады чалавек, адарваны ад дома на тры-пяць гадоў і кінуты ў кіпучае жыццё інтэрнатаў, лекцый і розных прыгод. Вось і мы, пятнаццацігадовыя хлапчукі і дзяўчаты, навучэнцы тэхнічнага вучылішча гарнякоў №69, грызлі свой граніт навукі ў Салігорску, у горадзе беларускіх гарнякоў.\nНа першым курсе амаль што не было ніякіх прыгод. Ішло прывыканне да новых абставін, да новых навук, людзей, ішла прыцірка характараў. Галоўнае, што нам падабалася, – за вучобу плацілі стыпендыю ў дваццаць пяць рублёў. Хто паспяхова вучыўся, той атрымліваў цэлых трыццаць пяць.\nНа другім курсе з’яві-лася шмат патрэб і прыхо- дзілася шукаць прыбаўку да стыпендыі, каб лішні раз не турбаваць бацькоў, бо, акрамя мяне, у іх было яшчэ чацвёра дзяцей. На выхадныя дні шмат хлопцаў заставалася ў студэнцкім інтэрнаце. Каб не бавіць дарма час і зарабіць прыбаўку да стыпендыі, дамаўляліся з дырэктарам харчовай базы наконт пагрузачна-разгрузачных работ.\nСправы пайшлі добра. Пачынаючы з вечара пятніцы, адзін з нас “сядзеў” на тэлефоне і калі была работа, а яна заўсёды была, мы ішлі на базу ці на чыгунку разгружаць вагоны. Зараблялі па дваццаць пяць-трыццаць рублёў – добрая дапамога да стыпендыі. У пачатку 70-ых гадоў моднымі былі касцюмы з крымплену і сарочкі з нейлону, праўда, у гарачую пару сарочка прыліпала да цела, а у халодную – настывала, але гэто было шыкоўна і заробак дапамагаў зрабіць такую пакупку.\nШмат чаго змянілася ў нашай навучальнай установе з прыходам новага дырэктара Дзевяткіна Юрыя Пятровіча, былога марака, афіцэра-падводніка. Ён удыхнуў сваім аптымізмам новае жыццё ў наша вучылішча, нават стала цікавей вучыцца. Была арганізавана секцыя аквалангістаў, закупілі шмат музычных інструментаў і стварылі вакальна-інстру-ментальны ансамбль, танцавальны калектыў. Калі я звярнуўся да яго з прапановай арганізаваць будаўнічы атрад, ён станоўча ўспрыняў маю ідэю і нават аказаў дапамогу. Знайшоў арганізацыю, дзе мы змаглі б зарабіць добрыя грошы, дамовіўся наконт абедаў і жылля.\nПершы будаўнічы атрад нашага вучылішча 15 чэрвеня выехаў на працу. Работа для нас, маладых, была няцяжкая: акультурванне меліярацыйных каналаў. Нам далі ўчастак у 15 кіламетрах ад Чырвонай Слабады, а насустрач ішлі студэнты БПІ (Беларускі палітэхнічны інстытут). Выязджалі на працу ў 7 гадзін раніцы, пасля снедання, пакуль сонца не так пякло. Палова атрада займалася нарыхтоўкай фашыны для затрымання насыпнога грунту, а другая палова вялізнымі дубовымі кувалдамі, стоячы па калена ў вадзе, забівала калы, да якіх прывязвалі фашыны. Калі першыя пяцьсот метраў былі гатовыя, ехалі на нарыхтоўку дзёрну, затым укладвалі яго на падрыхтаваную пляцоўку ўздоўж канала. Атрымлівалася прыгожая зялёная дарожка. На працягу ўсяго часу, што працавалі на канале, толькі два разы прайшоў дожджык, а ў астатні час пякло сонца. Працавалі дружна і не было ніякага разладу паміж хлопцамі. Можа таму, што ў нашым атрадзе былі людзі амаль усе творчыя: шэсць чалавек — з ВІА і чатыры – з танцавальнага калектыву.\nНадыйшоў дзень ці то будаўніка, ці то меліяратара. Дырэктар упраўлення, даведаўшыся пра наш творчы калектыў, папрасіў даць канцэрт разам са студэнтамі БПІ. Наш дырэктар Юрый Пятровіч прывёз музычныя інструменты і нават сам прыняў удзел у канцэртнай праграме: чытаў вершы пра мора. Канцэрт выйшаў на славу, хоць рэпетыцый амаль не было. Пакуль ішоў на сцэне адзін нумар, за кулісамі рыхтавалі другі. Так канцэртная праграма доўжылася амаль дзве гадзіны. Затым накрылі сталы, нават дазволілі трошкі віна. Пасля святочнай вячэры наш ансамбль правёў на танцпляцоўцы дыскатэку, якая скончылася далёка за поўнач.\nЗа 45 дзён працы нам далі больш за 900 рублёў. Для нас гэта былі “шалёныя” грошы. Кожны змог закупіць для вучобы на трэцім курсе ўсё неабходнае і адзецца з ног да галавы, а я нават даў бацькам 200 рублёў, каб купіць тэлевізар, бо у нас яго не было. Браты і сястрычка былі вельмі рады гэтай пакупцы, а маці нават праслязілася. У маёй памяці наш першы будаўнічы атрад застаўся на ўсё жыццё.\nКак и все подобные истории в Курьере — интересная и немного грустная история.


Жалеза ў арганізме чалавека забяспечвае ажыццяўленне працэсу пераносу кіслароду і дастаўку яго ў тканіны. Яго элементы знаходзяцца ў гемаглабіне і міяглабінам і забяспечваюць характэрны колер крыві.\nВось што значыць жалеза ў крыві. Норма ў жанчын адрозніваецца ад нормы ў мужчын.\nАсноўным знешніх крыніцай жалеза для арганізма чалавека з'яўляецца харчаванне. Разам з якая змяшчае мікраэлемент ежай яно засвойваецца ў кішачніку, назапашваючыся ў касцяным мозгу, даючы яму магчымасць актыўна прадукаваць эрытрацыты - чырвоныя крывяныя клеткі. Пры дастатковым узроўні мікраэлемента ў арганізме ён депонируется ў крывятворных органах - печані і селязёнцы, ствараючы рэзерв. Калі арганізм адчувае дэфіцыт, рэзерв пачынае выкарыстоўвацца.\nСтановіцца зразумела, што азначае жалеза ў крыві. Норма ў жанчын будзе разгледжана ў гэтым артыкуле.\nЯкое бывае жалеза ў арганізме?\nГэты важнейшы мікраэлемент знаходзіцца ў некалькіх відах і выконвае розныя функцыі. Жалеза, якое знаходзіцца ў чырвоных крывяных клетках, выконвае функцыю пераносчыка кіслароду. Пазаклеткавую, у структуры сыроватачных бялкоў трансферрина і лактаферыну, абазначае ўзровень гемаглабіну. У печані і селязёнцы фармуюцца рэзервы жалеза ў выглядзе бялковых злучэнняў, якія падтрымліваюць сінтэз эрытрацытаў і іх жыццяздольнасць.\nЯкая норма жалеза ў крыві ў жанчын? Пра гэта ніжэй.\nУзровень гэтага мікраэлемента сведчыць пра стан здароўя чалавека. Для яго ацэнкі выкарыстоўваюць паказчык гемаглабіну, вызначаны як адзін з асноўных, пры агульным аналізе крыві, і паказчык жалеза, вызначаны пры біяхімічным яе аналізе.\nПавышэнне ці паніжэнне ўзроўню паказчыка сведчыць аб якія праходзяць у арганізме балючых зменах, запаленнях, парушэннях абменных працэсаў.\nАгульная колькасць элемента складае толькі 5 грам ў дарослым арганізме і 350 мг у немаўлятаў. 2/3 наяўнага - паказана ў выглядзе гемаглабіну ў эрытрацытах, прыблізна 5% знаходзіцца ў цягліцавых клетках у міяглабінам, у печані і селязёнцы депонируется да 25% жалеза, да 1% знаходзіцца ў звязаным выглядзе ў плазме. І недахоп, і лішак мікраэлемента з'яўляюцца паказчыкамі парушэнні здароўя чалавека.\nВось як важна жалеза ў крыві. Норма ў жанчын будзе разгледжана далей.\nНормы жалеза ў крыві\nДля дарослага чалавека нормай з'яўляецца наяўнасць у крыві да 5 г жалеза, у сыроватцы крыві ад 7,00 да 31,00 мкмоль / літр.\nНармальны ўзровень яго ў крыві складае:\nу малянят да 24 месяцаў - ад 7,00 да 18,00 мкмоль / л;\nў падлеткаў 14 гадоў - ад 9,00 да 22,00;\nдля дарослых мужчын - ад 11,00 да 31,00;\nдля дарослых жанчын - ад 9,00 да 30,00:\nГэта ўсё сыроватачна жалеза. Норма ў жанчын у крыві несільно адрозніваецца ад нормы ў мужчын, але ўсё ж можа быць некалькі ніжэй.\nУзровень гэтага мікраэлемента індывідуальны для кожнага чалавека і залежыць ад:\nіндывідуальнага вагі цела;\nАд гэтага залежыць жалеза ў крыві.\nНорма ў жанчын і праўда так важная?\nПрычыны нізкіх паказчыкаў жалеза ў арганізме\nПаколькі асноўнай крыніцай паступлення жалеза для чалавека з'яўляецца харчаванне, то галоўнай прычынай яго нізкага ўзроўню з'яўляецца няправільнае пабудова рацыёну па якасці і аб'ёму, немагчымасць засвойваць мікраэлемент па розных прычынах.\nЗ усёй масы жалеза, якое паступае з бялковымі мяснымі прадуктамі, арганізм засвойвае ўсяго да 20%, з рыбнымі - усяго 10%. Элемент, які паступае з вавёркамі, засвойваецца ўсяго на 5%. Малочныя прадукты не ўтрымліваюць яго наогул. Для добрага яго засвойвання паралельна павінны паступаць вітаміны групы С і В, вавёркі. Занадта вялікая колькасць тлушчаў зніжае ўзровень засваення гэтага мікраэлемента.\nНізкія паказчыкі жалеза ў арганізме выклікаюцца:\nзанадта бурным ростам, гэта высільвае рэзервы, назапашаныя ў печані і касцяным мозгу;\nстратай крыві ў жанчын у фізіялагічных цыклах;\nзанадта высокім узроўнем жаночых палавых гармонаў, што зніжае ўзровень засваення жалеза;\nвыношваннем дзіцяці і кармленнем;\nзапаленчымі захворваннямі ЖКТ;\nнедастатковай кіслотнасцю страўнікавага соку;\nязвамі страўніка і кішачніка, асабліва крывацечная.\nЗанадта нізкія паказчыкі жалеза паказваюць на стан кіслароднай недастатковасці ў арганізме і пастаяннага заняпаду сіл.\nВажна кантраляваць узровень жалеза ў крыві. Норма ў жанчын можа быць парушаная. Як гэта вызначыць без аналізаў?\nАсноўныя знешнія сімптомы недахопу жалеза\nВонкава гэта праяўляецца:\nдалікатнасцю і расслаеннем пазногцяў і валасоў;\nбледным колерам скуры і слізістых;\nсіняватым колерам вуснаў;\nнеапраўдана частымі прастудай і стаматыты;\nнізкім тонусам цягліц;\nсхільнасцю да дэпрэсій;\nзасмучэннямі крэсла і стрававання;\nэнурэз ў дзяцей і нетрыманнем мачы пры кашлю у дарослых.\nУсе гэтыя сімптомы сведчаць аб рэзкім зніжэнні ахоўных сіл, паталогіях тканін і органаў. Памяншэнне імуннага парога робіць арганізм уразлівым для інфекцыйных захворванняў.\nНаступствы таго, што норма жалеза ў крыві для жанчын зніжана, могуць быць вельмі сур'ёзнымі.\nПаталагічныя стану арганізма пры нізкім паказчыку жалеза\nПры недахопе жалеза адчуваецца пастаяннае кіслароднае галаданне арганізма, што выяўляецца ў:\nфарміраванні спецыфічнай анеміі;\nдыстрафічных зменах тканін і органаў;\nмоцным зніжэнні ахоўных сіл арганізма і высокім узроўні захворвання інфекцыйнымі хваробамі;\nвысокай стамляльнасці і дэпрэсіі;\nзніжэнні ўзроўню інтэлектуальнага развіцця і фізічнага росту дзяцей;\nнізкім узроўні навучальнасць;\nразвіцці дерматологіческіх захворванняў і нейрадэрміту;\nслабасці сардэчна-сасудзістай сістэмы.\nЛячэнне жалезадэфіцытнай анемій\nДля тэрапіі небяспечных для чалавека станаў - анемій - прапісваюць лекі, якія рэгулююць ўзровень жалеза, і прызначаюць харчаванне, якое дазваляе элементу лепш засвойвацца. Для гэтага ў арганізм павінны паступаць і дастатковыя дозы вітамінаў С і В. З медыкаментозных прэпаратаў - "Ферроплекс" і "Фенюльс", якія даюць арганізму не менш за 50 мг жалеза за прыём.\nДыета для хворых анеміяй ўключае крупы (грачаную, аўсяную), ялавічыну, мяса хатняй птушкі, печань, морапрадукты з адначасовым ужываннем гародніны і садавіны, якія змяшчаюць вялікая колькасць вітаміна С. Па магчымасці з меню выключаюць малако і прадукты з кальцыем, чай і кава.\nПрычыны павышэння ўзроўню жалеза ў крыві\nАрганізм у норме ўтрымлівае баланс паміж растваральныя і нерастваральныя жалезам. Нерастваральнае ў гемосидерин звязвае метал у тканінах, а растваральны ферритин гуляе ролю часовага рэзерву. Ўзровень элемента забяспечваецца рэгуляваннем яго засваення ў кішачніку - спачатку жалеза адкладаецца ў яго слізістых, па неабходнасці транспартуецца ў печань і касцяны мозг.\nЛішак яго рэгулярна выводзіцца з арганізма з клеткамі слізістых, якія ў норме жывуць усяго тры дні.\nЁсць хваробы, пры якіх працэс рэгулявання нормы жалеза парушаецца - у кішачніку пачынае засвойвацца ўсё рэчыва, якое паступае ў арганізм. Пры такой паталогіі або пігментным цырозе гемаглабін перавышае 135 г / л.\nПры гэтым назіраюцца наступныя сімптомы:\nпамяншэнне ўзроўню эрытрацытаў;\nболі ў правым верхнім квадранце жывата;\nскурныя пакровы набываюць чырвоны колер.\nДля лячэння такога стану створаны прэпараты, якія выводзяць жалеза з крыві з вылучэннямі арганізма.\nЖалеза ў крыві: норма ў цяжарных жанчын\nДля цяжарных жанчын паказчык ўзроўню жалеза ў крыві вельмі важны - яе арганізм спажывае яго на 50% больш, чым звычайна.\nДля цяжарнай жанчыны ўзровень элемента ў крыві складае ад 13 да 30 мкмоль / л, гемаглабін складае 110 г / л. Пры ўзроўні гемаглабіну ніжэй гэтай нормы кажуць аб анеміі.\nНайбольшая патрэбнасць у жалезе ў цяжарных жанчын у другой палове цяжарнасці, калі актыўна утворыцца плацэнта і фармуецца кроў дзіцяці. Калі не будзе ліквідаваны дэфіцыт мікраэлемента ў жанчыны, якая выношвае дзіця, то гэта можа справакаваць заўчасныя роды і нараджэнне дзіцяці з малой вагай, выжыць якім будзе цяжка.\nНорма спажывання жалеза цяжарнай жанчынай павінна складаць ад 18 да 27 мг у дзень у другой палове цяжарнасці, прычым у адзін дзень паступленне можа быць вялікім, у іншай - меньшым, самае галоўнае, каб захоўвалася норма за невялікі прамежак часу - 2-3 дня.\nДыета цяжарнай жанчыны павінна быць паўнавартаснай - у меню неабходна ўключыць чырвонае мяса, печань, гародніна і трава, мяса птушкі, яблыкі, грачаную кашу. Сушаныя грыбы ўтрымліваюць 30 мг жалеза ў 100 г; свіная печань 20 мг; мяса птушкі 9 мг.\nКалі арганізм жанчыны не спраўляецца са станам анеміі, лекар можа прапісаць прэпараты жалеза для паляпшэння стану.\nТакім чынам, стала зразумела, наколькі важная норма ўтрымання жалеза ў крыві ў жанчын.\nАллоплант - што гэта такое? Аллоплант: цана, водгукі\nЯк у "Аднакласніках" зайсці на сваю старонку, як зайсці на сваю пошту ці старонку "В контакте"?\nГіпсавыя блокі: віды, асаблівасці, тэхнічныя характарыстыкі\nУнутрывочны ціск - норма


Авіякампанія Peruvian Airlines спыніла працу з замарожанымі банкаўскімі рахункамі\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » Авіякампанія » Авіякампанія Peruvian Airlines спыніла працу з замарожанымі банкаўскімі рахункамі\nАвіякампанія • аэрапорт • Галоўныя навіны падарожжаў • навіны • Перу Апошнія навіны • Бяспека • транспарт • Навіны турыстычнага провада • Розныя навіны\nПеруанскія авіялініі, здаецца, не працуюць пасля таго, як улады Перу часова замарозілі іх банкаўскія рахункі.\nАвіякампанія была заснавана ў лістападзе 2007 года і базіравалася ў Ліме Перу.\nПеруанскія авіялініі спынілі працу ўчора пасля 10 гадоў эксплуатацыі: адзін B737-400, пяць B737-500, два захоўваемыя DC-8-73F і чаканы заказ на дзесяць расійскіх MC-21 і дзесяць Sukhoi SSJ100 на "будучыню" Aero Peru уваскрасенне.\nУ авіякампаній некаторы час узнікалі праблемы з грашовым патокам і некалькі няшчасных выпадкаў\nСёння Перу - поле бою ВЯЛІКІХ хлопчыкаў, у якім Латам Перу, Avianca Peru, Viva Air Peru выкарыстоўваюць новыя самалёты супраць старых, але танных самалётаў мясцовых аператараў. Гэта толькі пытанне часу, калі іншыя знікнуць\nТомас Хламэкі, кіраўнік міжнароднай авіяцыі, заявіў eTN: На сённяшні дзень у свеце працуе каля 820 авіякампаній, якія выконваюць рэгулярныя рэйсы, толькі 290 (35%) з'яўляюцца членамі IATA. Гэта азначае, што існуе каля 530 невялікіх авіякампаній. Кожны год некаторыя знікаюць, а новыя запускаюцца.


Тры моўныя думкі\nКожны народ на Зямлі з павагай і пашанай ставіцца да роднай мовы. Аднак, нягледзячы на тое, што беларуская мова ў нашай краіне дзяржаўная, у Інтэрнэце ўсё больш і больш звестак, што яна набліжаецца да стану памерлай, бо размаўляе на ёй вельмі малая частка насельніцтва Беларусі. Піша Юлія Андрэева.\nПа статыстыцы толькі 8% насельніцтва Беларусі размаўляе на нашай роднай мове, а калі менш за 10% насельніцтва размаўляе на мове, яна лічыцца памерлай. Такія лічбы проста палохаюць!\nКолькасць беларускамоўных школ скарачаецца. А калі нават у школе нельга добра вывучыць мову, то выжывае яна выключна дзякуючы энтузіястам, якія захоўваюць беларускую мову ў сваіх сем’ях. Афіцыйна ў нашай краіне руская і беларуская мова лічацца раўнапраўнымі, але гэта, на мой погляд, не так. Ды тое не самае сумнае.\nПэўная нацыя можа існаваць толькі пры ўмове існавання канкрэтнай тэрыторыі для жыцця насельніцтва, агульнай гісторыі і культуры, а таксама мовы. Калі не хапае хоць аднаго элемента, то гэта ўжо не нацыя. Мы ж самі знішчаем мову, не жадаючы на ёй размаўляць. А калі знішчаем мову, атрымоўваецца, знішчаем саміх сябе?\nЯ зрабіла невялічкае апытанне сярод сваіх сяброў. Некаторыя з іх нават размаўляюць па-беларуску. Атрымала даволі цікавыя вынікі! Большасць тых, хто размаўляе на рускай мове, адказалі, што нам, безумоўна, патрэбна беларуская мова і што мы павінны яе ведаць.\nПаважаць – паважаем, а размаўляць не жадае амаль ніхто? Цікава, канечне. Але гэта не дзіўна. Большасць вучняў сярэдняй школы размаўляе на роднай мове толькі на занятках па ёй. А вось з штодзённым ужываннем – больш складана, бо ўсе мы з дзяцінства чуем амаль што толькі рускую гаворку.\nБезумоўна, беларуская мова на сённяшні дзень знаходзіцца ў вельмі дрэнным стане, але тым не менш засталіся яшчэ людзі, якім не усё роўна, на якой мове размаўляць.\nСярод моладзі можна знайсці шмат людзей, якія размаўляюць на беларускай мове. Асабліва гэта заўважаецца сярод карыстальнікаў Інтэрнэта. У нэце многія вядуць свае блогі і перапісваюцца менавіта на беларускай мове.\nТаксама даволі многа творчых людзей карыстаецца роднай мовай. Чутны беларускамоўныя песні на радыё, многія юнакі складаюць вершы і празаічныя творы. Таму можна ўпэўнена сказаць, што не ўсё яшчэ згублена.\nКанешне, пакуль будуць жывы вось такія інтэлектуалы, будзе жыць і мова, але сіламі толькі гэтых людзей наўрад ці можна штосьці зрабіць. Мы павінны разумець, што ўсё ў нашых руках, у тым ліку і будучыня нашай краіны.


НА "ЧАРНОБЫЛЬСКІЯ АБЕДЫ" ДЛЯ ШКОЛЬНІКАЎ ГРОШАЙ НЯМА\nБясплатнае гарачае харчаваньне школьнікаў, што жывуць на забруджаных радыяцыяй тэрыторыях, прадугледжана адмысловым Законам пра сацыяльную абарону насельніцтва ў сувязі з Чарнобыльскай катастрофай.\nДа сёлета выдаткі на харчаваньне браў на сябе рэспубліканскі бюджэт. Сродкі немалыя, бо ў рэгіёне практычна няма чыстых тэрыторыяў, а ў школах вучыцца больш за 70 000 дзяцей.\nЗ 1 студзеня парадак зьмянілі: цэнтральныя ўлады пераклалі фінансаваньне харчаваньня школьнікаў на мясцовыя бюджэты. Гэта яшчэ больш ўскладніла разьлікі аддзелаў адукацыі з прадпрыемствамі грамадзкага харчаваньня. Сродкаў у мясцовых бюджэтах сёлета бракуе, як ніколі.\nПаводле інфармацыі галоўнага спэцыяліста ўправы спажывецкага рынку й паслугаў Алы Гаварушкі, зараз раённыя аддзелы адукацыі Гомеля за сталаваньне школьнікаў вінны грамадзкаму харчаваньню амаль 300 мільёнаў рублёў. Яшчэ 200 мільёнаў за прадукты павінны вярнуць гандлю аддзелы адукацыі гарадоў абласнога падпарадкаваньня.\nНадзвычай вострая праблема разьлікаў за харчаваньне школьнікаў у сельскай мясцовасьці. Аблспажыўсаюз забесьпечвае прадуктамі школы, але школы не заплацілі яму за студзень 617 мільёнаў рублёў. Зь іх ліку школы Хойніцкага раёну — 69 мільёнаў, Буда-Кашалёўскага — 65 мільёнаў, Рэчыцкага й Калінкавіцкага — па 60 мільёнаў рублёў.\nАдсутнасьць своечасовага фінансаваньня адмоўна ўплывае на якасьць харчаваньня. Нават калі б фінансаваньне было поўным і своечасовым, усё адно ў школах нельга дамагчыся абедаў, якія адпавядалі б мэдычным нормам па калярыйнасьці, насычэньні неабходнымі вітамінамі.\nВось што распавяла кіраўніца ўправы грамадзкага харчаваньня Аблспажыўсаюзу Ліля Менская.\n(Менская: ) "Натуральныя нормы спажываньня прадуктаў, якія зацьвердзіла Міністэрства аховы здароўя, не адпавядаюць тым грашовым сродкам, якія ўстанавілі на харчаваньне школьнікаў Міністэрствы фінансаў і адукацыі. Яны не супадаюць прыкладна на траціну.\nКаб цалкам забясьпечыць натуральныя нормы прадуктаў для дзяцей на забруджаных тэрыторыях ад 1 кюры і вышэй, нам не хапае 30% сродкаў", —сказала спадарыня Менская.\nАбласны выканаўчы камітэт і ягоная фінансавая ўправа ня раз ставілі пытаньне пра аднаўленьне фінансаваньня гарачага харчаваньня для школьнікаў забруджаных раёнаў з агульнанацыянальнага бюджэту. Аднак ініцыятыву гамельчукоў у сталіцы, і найперш у Міністэрстве фінансаў, не падтрымліваюць.


Пэнсіянэры праз суд дамагаюцца рэгістрацыі аб’яднаньня\n12 сьнежань 2006, 06:10\nМіхал Стэльмак, Менск Група беларускіх пэнсіянэраў зьвяртаецца ў Вярхоўны суд са скаргай на Міністэрства юстыцыі ў сувязі з яго адмовай на рэгістрацыю грамадзкага аб’яднаньня “Старэйшыны”. Прыхільнікі новай арганізацыі лічаць дзеяньні ўладнай структуры неабгрунтаванымі.\nАб’яднаньне пэнсіянэраў “Старэйшыны” неафіцыйна існуе ад мінулага году. Паводле ініцыятараў, у яго шырокая сацыяльная база. Гаворыць Уладзімер Раманоўскі з Менску:\n(Раманоўскі: ) “Два з паловай мільёны складае сацыяльны слой пэнсіянэраў. Ні на грамадзкім, ні на дзяржаўным узроўнях гэтая калясальная структура ніяк не прадстаўлена. Фактычна адсутнічае сыстэма ўзаемасувязі сацыяльнага слою і дзяржавы. Таму ў верасьні 2005 году адбылося першае паседжаньне аргкамітэту”.\nАд таго часу, паводле спадара Раманоўскага, пачаліся й пакуты. У сьнежні мінулага году Менгарвыканкам забараніў праводзіць устаноўчую канфэрэнцыю. Сёлета гэта паўтарылася ў лютым. І толькі ўлетку дакумэнты на рэгістрацыю аб’яднаньня “Старэйшыны” трапілі ў Міністэрства юстыцыі. Але адказу пэнсіянэры дачакаліся адмоўнага. Паводле Мінюсту, “дэлегатаў устаноўчай канфэрэнцыі нельга прызнаць легітымнымі”.\nАктывісты незарэгістраванай арганізацыі лічаць такое рашэньне неабгрунтаваным. Пэнсіянэр Уладзімер Страх:\n(Страх: ) “У нас цяпер у арганізацыі ёсьць ад крайне правых да крайне левых – і цэнтрысты, і любой масьці. І калі мы хадзілі на прыём да Галаванава, міністар Галаванаў спытаў: “А хто ў вас там ёсьць, якія людзі? Ён кажа, такія, каб не хадзілі, сьцягамі не махалі. Мы адказалі, што ў асноўным гэта людзі, якія хочуць жыць нармальна”.\nТым часам афіцыйна незарэгістраванае аб’яднаньне “Старэйшыны” прыцягвае ўсё больш прыхільнікаў. У тым ліку, у рэгіёнах. Гаворыць актывістка арганізацыі Тацяна Зялко:\n(Зялко: ) “Я шмат езьдзіла ў рэгіёнах. Людзі пэнсійнага ўзросту выяўляюць жаданьне супрацоўнічаць і выказваюць неразуменьне недаўменьне, што нашу арганізацыю не зарэгістравалі. Было вельмі шмат прапаноў на пратэсты”.\nІнтарэсы пэнсіянэраў у Вярхоўны судзе будзе прадстаўляць юрыст Юрась Чавусаў:\n(Чавусаў: ) “У дадзеным выпадку, па-першае, законных падстаў а адмове рэгістрацыі няма, а, па-другое, парушана працэдура, паводле якой прымаюцца такія рашэньні”.


Макей і Лаўроў дамовіліся нарошчваць процідзеянне санкцыйнаму націску Захаду\n29 сакавіка 2022, 16:49\n29 сакавіка, Масква /Эдуард Півавар - БЕЛТА/. Тэлефонная размова міністра замежных спраў Беларусі Уладзіміра Макея з кіраўніком МЗС Расіі Сяргеем Лаўровым адбылася сёння. Інфармацыя аб гэтым размешчана на сайце расійскага знешнепалітычнага ведамства, паведамляе БЕЛТА.\n"Бакі абмеркавалі бягучыя пытанні двухбаковага супрацоўніцтва і саюзнага будаўніцтва, а таксама графік маючых адбыцца расійска-беларускіх кантактаў і мерапрыемстваў па лініі АДКБ", - гаворыцца ў паведамленні.\nМіністры абмяняліся думкамі па актуальных рэгіянальных праблемах, уключаючы ход спецыяльнай ваеннай аперацыі Расіі ва Украіне і расійска-ўкраінскіх перагавораў. "Было дагаворана нарошчваць цесную каардынацыю ў знешнепалітычнай сферы, у тым ліку сумеснае процідзеянне нелегітымнаму санкцыйнаму націску з боку шэрага заходніх краін", - падкрэслілі ў МЗС РФ.\nУ беларускім знешнепалітычным ведамстве, у сваю чаргу, паведамілі, што кіраўнікі МЗС абмяняліся думкамі адносна сітуацыі ва Украіне.\n"Падчас размовы міністры замежных спраў закранулі таксама пытанні ўзаемадзеяння ў рамках падрыхтоўкі мерапрыемстваў, запланаваных па лініі знешнепалітычных ведамстваў дзвюх краін", - расказалі ў міністэрстве.-0-


Вк & laquo; пазітыў & raquo ;: унікальныя ўмовы іпатэчнага - Блог пра рамонт\nКупіць кватэру ў Румянцэва, выбраўшы унікальныя ўмовы іпатэкі, магчыма - на 20 снежня 2016 года ВК «Пазітыў» акрэдытаваны 13 вядучымі банкамі Расіі. Сярод іх - «ВТБ 24», «ВТБ Банк Москвы», Банк «ДельтаКредит», «Банк Адкрыццё», «Газпромбанк», «Сургутнефтегазбанк», «ГЛОБЭКСБАНК», «CМП Банк», «Адраджэнне», «Промсвязьбанк», « Металлинвестбанк »,« Уралсіба »,« Транскапиталбанк ». Атрымаць крэдыт можна ў любым з іх, азнаёміўшыся з актуальнымі праграмамі. Падрабязная інфармацыя размешчана на афіцыйным сайце ВК «Пазітыў» у раздзеле «іпатэка».\nВК «Пазітыў» - адзіны аб'ект, дзе цяпер дзейнічаюць нерэальна выгадныя ўмовы іпатэчнага крэдытавання. «Металлинвестбанк» прапануе жыллё без першапачатковага ўнёску! Гэта аптымальнае рашэнне для тых, хто хоча купіць кватэру ў Румянцэва, здольны выплачваць пазыку, але не мае стартавага капіталу. Збіраць грошы ці афармляць яшчэ адзін крэдыт, каб аплаціць банку першапачатковы ўзнос, цяпер няма неабходнасці. Будучыя ўладальнікі могуць укладваць наяўныя сродкі адразу ў сваё жыллё. Згодна з умовамі іпатэкі, стаўка па крэдыце складае 14%. Праграма ўступіла ў сілу з 9 снежня 2016 года. Скарыстацца гэтак нестандартным прапановай можна да 31 мая 2017 года.\nІпатэчнае крэдытаванне на кватэры ў Румянцэва у ВК «Пазітыў» па праграме з дзяржпадтрымкай выдаецца да канца 2016 года. У пакупнікоў яшчэ ёсць магчымасць набыць жылплошчу на аптымальных умовах у адным з банкаў.\n«ВТБ24» афармляе іпатэку памерам не больш за 8 млн. Рублёў пад 11.4% тэрмінам да 30 гадоў. Каб ёй скарыстацца, спатрэбіцца ўнесці стартавую суму - 20% ад кошту жылля. На падобных умовах дае крэдыт «ВТБ Банк Масквы» з той розніцай, што стаўка вылічаецца ад 10.9%.\n«Уралсіба» па іпатэцы з дзяржпадтрымкай крэдытуе на тэрміны ад 3 да 30 гадоў. Пры унясенні першага ўнёску ў 20% стаўка складзе ад 10.8%. «Металлинвестбанк» падрыхтаваў дзве праграмы. Аплаціўшы 20% -ный ўзнос, крэдыт можна аформіць пад 10.9%. Калі уносіцца 10% ад кошту жылля, стаўка па праграме "12.5 трэба браць» будзе 12.25%.\nЗвярнуўшыся ў «Банк Адкрыццё», будучы ўладальнік зможа купіць кватэру ў Саларьево пад 11.3%. Іпатэчнае крэдытаванне прадугледжана тэрмінам ад 5 да 30 гадоў, першы ўнёсак - мінімум 20%. Аналагічнымі прапановамі валодае «Газпромбанк», ўмовы «ГЛОБЭКСБАНК» адрозніваюцца тым, што іпатэку можна аформіць на 3 гады і больш.\nАкрэдытуемся новабудоўлі Румянцэва, пакупнікам ВК «Пазітыў» банкі «ДельтаКредит» і «Транскапиталбанк» выдаюць пазыкі не больш чым на 25 гадоў. Пры 20% -ном унёску устаноўлены стаўкі ад 11.7% і ад 10.9%, адпаведна.\nПредыдущаяЯк правільна выбраць і ўсталяваць металічныя трубы для плота\nСледующаяВыраўноўванне падлогі дсп самому\nЯк зняць плітку са сцяны\nГідратэхнічны бетон: ўласцівасці, характарыстыкі, склад\nЯк усталяваць балясы на лесвіцу\nЯк выраўнаваць столь шпаклевкой\nВеранда на дачы сваімі рукамі


Культура - Тры любові тых самых людзей\nРэальнае, а не “прыпудранае” жыццё, адлюстраванае ў п’есе, набыло розныя мастацкія ўвасабленні — быццам адна і тая ж крымінальная гісторыя была пераказана трыма рознымі апавядальнікамі, з акцэнтамі, у кожным з выпадкаў, на драму, трагікамедыю і меладраму “настальжы”. Жонка забівае мужа-п’яніцу, бярэ новы шлюб, але… пакутуе ад зробленага, трызніць, прывід забітага не дае ёй спакою. Паралельна і ў спляценні з гэтай лініяй намаляваны іншыя “гісторыі кахання” — скрозь пакутлівыя, нешчаслівыя. Тое ж і са старэйшым пакаленнем: і Люська, і Сяргей гадаваліся ў няпоўных сем’ях, з адной маці. Таму на першы план выходзяць зусім не сюжэтныя перыпетыі, а развагі герояў пра каханне — ва ўсёй безлічы яго выяўленняў.\nСцэна са спектакля "Любоў людзей". Фота прадастаўлена тэатрам.\nСпектакль Маскоўскага акадэмічнага тэатра імя Уладзіміра Маякоўскага (а менавіта там п’еса была пастаўлена ўпершыню, у 2012 годзе, адразу пасля яе напісання ў 2011-м) пазначаны як “карціны з жыцця людзей напярэдадні зімы і ў чаканні лета”. Ён — пра агрэсію, якая, бы нейкі вірус, лунае ў паветры, перадаецца ад аднаго да іншага, змяняючы месцамі ахвяру і яе крыўдзіцеля. Рэжысёр Мікіта Кобелеў не цураецца жорсткіх сцэн, але нідзе не сыходзіць да ілюстратыўнасці, знаходзячы ёмістыя мастацкія алюзіі. У сцэне гвалтавання, да прыкладу, героі ўвогуле не кантактуюць, седзячы тварам да залы на значнай адлегласці між сабой. Ён — б’е мокрай анучай па падлозе, яна — уздрыгвае ледзь не ў канвульсіях. Усё астатняе “дамалёўвае” ўяўленне гледача, які, да ўсяго, вымушаны ставіць сябе на месца то аднаго, то іншага героя, даследуючы сітуацыю з розных бакоў.\nУ Кіеўскім акадэмічным Маладым тэатры спектакль, жанрава акрэслены проста як трылер, аказаўся пра суадносіны індывідуума і натоўпу, пра страту чалавечай асобы, прывіднасць становішча, калі быццам “усё, як у людзей”. Рэжысёр Станіслаў Жыркоў вымушаў залу смяяцца (чаго каштавалі хаця б “птушыныя” ўзлёты міліцыянера Сяргея), каб потым бязлітасна кінуць у багну няўмольнай трагедыі. Сацыяльная драма паўставала трэшам, блізкім моладзі. Праз гэтыя элементы пародыі, розныя варыянты смехавой культуры — ажно да наўмыснага кітчу — ніяк не губляўся сэнсавы складнік. Наадварот, ён толькі ўзмацняўся, пададзены па прынцыпе кантрасту, ды яшчэ — у самыя нечаканыя моманты. Быў выкарыстаны і прынцып “пералому ў час антракта”: першая дзея была больш скіравана на камічнасць, другая — на трагізм. А што ж айчынная пастаноўка?\nВерсія нашага РТБД у поўнай меры адпавядае ходкім думкам пра “памяркоўнасць” беларусаў: зменены нават фінал, каб не было ніякай не толькі “чарнухі”, але і ўсялякага намёку на канфліктнасць. Адпаведна, купіраваны некаторыя сцэны, асобныя фразы — усё, звязанае з гвалтам у сям’і. Застаецца, дый тое пункцірам, хіба тэма “іншых”, “не такіх”: на танцах увесь час б’юць “надта моднага” хіпі.\nПершага мужа Люські грае малады, прыгожы, кранальны Ілья Ясінскі, якога і ў страшным сне немагчыма асацыяваць з алкаголікам (як неаднойчы заяўляў рэжысёр Аляксандр Гарцуеў, вобраз Колі пададзены скрозь прызму ўспамінаў Люські). Міжволі прачэрчваецца думка: беражыце мужчын! Зварот да 1970-х (а менавіта на гэтыя гады прыпадае маладосць тых, хто сёння складае “асноўны кантынгент” тэатральнай публікі) надае спектаклю адценне настальгіі — не проста па прамінулых дзесяцігоддзях, а яшчэ і па першым каханні, якое, паводле спектакля, застаецца назаўжды і з’яўляецца мацнейшым за ўсе далейшыя “сурагаты”. Відавочна і ўздзеянне тэлесерыялаў, дзе меладрама суседнічае з крымінальнымі “разборкамі”.\nФінал, пры ўсім яго быццам бы трагізме, нагадвае хэпі-энд: Люська сядзіць у атачэнні абодвух сваіх кавалераў, што павінна сімвалізаваць “любоў пасля смерці”.\nСвоеасаблівым лейтматывам спектакля становяцца не размовы пра каханне, а… танцы. Дакладней, сама танцпляцоўка. Праз яе не толькі перадаецца згаданая атмасфера 1970-х, але і намацваецца нітачка да той песенна-танцавальнай стыхіі, што была ўласціва беларускаму тэатру пачатку ХХ стагоддзя (прыгадаем трупы Ігната Буйніцкага, Уладзіслава Галубка) і можа лічыцца адной з найбольш глыбінных асаблівасцей нацыянальнай культуры. Цікава, дарэчы, што тыя ж сувязі з адзначаным перыядам першага нацыянальнага Адраджэння прасочваюцца і ў раней пастаўленым спектаклі таго ж РТБД — “Фінт-круазэ”, дзе з’яднаны дзве сучасныя камедыі: “Перапіс насельніцтва” таго ж Багаслаўскага і, у суаўтарстве з Віктарам Красоўскім, “Сватаўство”.\nЯк бы тое ні было, а пасля праглядаў патройнай “Любові людзей” — любоў застаецца. Найперш да п’есы (і, шырэй, таленту маладога беларускага драматурга). А яшчэ — да тэатра (у самым шырокім сэнсе гэтага слова), які ўжо самой рознасцю пастановак адной п’есы замацоўвае ідэю альтэрнатывы, без якой немагчыма аніякае развіццё.


Будзьма беларусамі! » Ціханоўская заявіла пра запуск агульнанацыянальнага галасавання за перамовы з уладай\nЦіханоўская заявіла пра запуск агульнанацыянальнага галасавання за перамовы з уладай\nСвятлана Ціханоўская сёння выступіла з відэазваротам да беларусаў, у якім заклікала іх прагаласаваць за перамовы з уладай, перадае Наша Ніва.\nЛюдзей заклікаюць прагаласаваць у сістэме «Голас», як і ў жніўні-2020.\n— Кожны з вас ведае, што ў краіне крызіс. І вырашыць яго мы можам мірным шляхам — праз перамовы пры міжнародным пасярэдніцтве. Перад 25 сакавіка мы разам з Каардынацыйнай радай, «Байпол», фондамі салідарнасці і іншымі дэмакратычнымі сіламі, мы запускаем вялікае галасаванне на платформе «Голас». Наша з вамі агульная задача — зрабіць так, каб прагаласаваў кожны адказны беларус — і тады ўжо да Дня Волі мы ўбачым першыя вынікі — заявіла Ціханоўская.\n— Ён адмовіўся сыходзіць з пасады, ён спрабуе кіраваць краінай з дапамогай гвалту і рэпрэсій. І цяпер у нас закрываюць бізнэсы, цэны растуць, а пенсіі і заробкі падаюць. З Беларусі сыходзяць інвестары і гандлёвыя партнёры. А галоўнае — у краіне ніхто не адчувае сябе бяспечна. У сваіх дамах людзі ўздрыгваюць, калі чуюць шум за дзвярыма. І баяцца выкліку да начальства, таму што кожны раз чакаюць, што ім не падоўжаць кантракт — заявіла Ціханоўская.\n— І чым больш галасоў, тым гучней для ўсяго свету гучыць патрабаванне вырашыць крызіс мірна і без новых ахвяр. Бо голас за перамовы — гэта голас за выратаванне сотняў зняволеных, якія пакутуюць у турме за сваё меркаванне. Гэта крок да дзяржавы, дзе паважаюць людзей і іх погляды. Дзе справядлівыя зарплаты і цэны. І што вельмі важна — гэта пэўны сігнал для міжнародных партнёраў — да дзеяння, — лічыць экс-кандыдат.\nГаласаванне запускаецца, каб правесці перамовы «з тымі прадстаўнікамі рэжыму, якія гатовыя думаць пра будучыню і прымаць сталыя рашэнні», а не зацягваць крызіс да поўнай катастрофы. Такія людзі, па словах Ціханоўскай, ёсць.\nПерамовы будуць прадстаўляць сабой серыю сустрэч на розных узроўнях. Перагаворныя групы розных бакоў змогуць выпрацаваць рашэнні, як вывесці краіну з крызісу — не дапусціўшы новых ахвяр і не складаючы таемных здзелак.\n— Каб зрабіць гэтую заяву, я сем месяцаў працавала з замежнымі палітыкамі і арганізацыямі, распавядала аб рэальнай сітуацыі ў Беларусі і заручылася падтрымкай, збірала магутную, прафесійную каманду. Усе яны на нашым баку. І прыйшоў час скарыстацца гэтай дапамогай. Вашыя галасы дапамогуць нам дамагчыся рашучых крокаў з боку міжнародных структураў — АБСЕ і ААН. Яны гатовыя арганізаваць пляцоўку і выступіць пасярэднікамі, а таксама прымусіць рэжым пайсці на перамовы, — мяркуе Святлана Ціханоўская.\nКаб прагаласаваць неабходна ўсталяваць чат-бот платформы «Голас» або адразу прагаласаваць, калі ён ужо ўсталяваны. Галасаванне будзе ананімным.


Будзьма беларусамі! » Калі выйдзе фільм пра Купалу? Гутарка з рэжысёрам Уладзімірам Янкоўскім\n18.04.2022 | Грамадства Кіно\nКалі выйдзе фільм пра Купалу? Гутарка з рэжысёрам Уладзімірам Янкоўскім\nУладзімір Янкоўскі паходзіць са знакамітай кінематаграфічнай сям’і. Ён сын вядомага акцёра Расціслава Янкоўскага, пляменнік славутага Алега Янкоўскага. Здымаў шмат кліпаў і серыялаў, а ў 2019 годзе зняў на «Беларусьфільме» стужку пра Янку Купалу. Пасля падзей 2020 года фільм лёг на паліцу. Калі «Купала» выйдзе і ці выйдзе ўвогуле? Як сёння працягваць здымаць серыялы для расійскіх каналаў? Увогуле, як жыць?\nНа гэтыя пытанні Уладзімір Янкоўскі адказаў праекту «1906».\n1906: Самае галоўнае пытанне — што з фільмам, што з «Купалам»? Чаму яго не паказваюць?\nУладзімір Янкоўскі: Правы на «Купалу» ў «Беларусьфільма» і колькі я не спрабаваў цікавіцца, мне тонка намякалі: пакуль фільму не дазволена выходзіць на экраны.\n1906: А па якіх прычынах не дазволена?\nУЯ: Не тлумачылі. Можа быць фільм надта актуальны для апошняга часу, не ведаю. Божа, да ўсё ж і так зразумела, усе ж дарослыя людзі.\n1906: Не намякалі, што можа ў 2023 усё пакажуць ці яшчэ калі?\nУЯ: Пакуль не. Але ведаю, што серыяльную версію дарабілі, скончылі працу з гукам, графікай і чатыры серыі для тэлебачання гатовыя. Але ляжаць, чакаюць свайго часу.\n1906: На вашу персанальную думку — у фільме ёсць нейкая крамола, фронда?\nУЯ: (рассмяўся). Я рабіў гістарычнае кіно. Кіно пра ўзаемаадносіны мастака і ўлады. Напэўна, гэта актуальна і па сёння.\n1906: У 2020 годзе «Купалу» ўсё ж паказалі, але ў Маскве, на фестывалі кіно краін Садружнасці. Як прынялі там фільм?\nУЯ: Прынялі вельмі добра, апладыравалі хвілін 15. Гэта была прэм’ера, дарэчы. Фільм паказвалі там па-за конкурсу, але ён усім вельмі спадабаўся, нават атрымаў прыз «Падзея года».\nГэта было яшчэ падчас кавіду, калі ў Маскве былі вельмі моцныя абмежаванні па колькасці гледачоў у кіназалах. На прэм’еры «Купалы» ў тысячнай залі было ўсяго каля 250 гледачоў.\n1906: Хтосьці быў з беларускіх творцаў ці чыноўнікаў?\nУЯ: Была частка нашай здымачнай групы, дырэктар «Беларусьфільма» Уладзімір Міхайлавіч Карачэўскі.\n1906: Як ацаніў стужку Карачэўскі?\nУЯ: Ён жа генеральны прадусар, бачыў яе сто разоў і на ўсіх стадыях: і працоўную версію, і перадмантажную. Карачэўскі вельмі любіць гэты фільм, ганарыцца ім.\n1906: Падчас здымак ці падчас мантажу былі просьбы «зверху», каб нешта прабраць, нешта памяняць?\nУЯ: Вы здзівіцеся зараз. Праект курыраваўся Адміністрацыяй прэзідэнта і ў мяне былі тры сустрэчы з Максімам Рыжанковым. Першы раз, калі зацвярджалі акцёраў, бо было патрабаванне, каб гралі толькі беларускія акцёры. Другі раз, калі паказвалі трэйлер, а трэці, калі ў Міністэрстве культуры прымалі працоўную версію фільма.\nІ заўсёды ўсе былі ў захапленні ад фільма, казалі, што ўсё вельмі добра. Мне ніхто ніколі не перашкаджаў, не ставіў палкі ў колы, не было ніводнай заўвагі.\nНіхто нічога і ніколі. І гэта вельмі здзівіла, бо яшчэ да пачатку здымак мне некаторыя казалі: навошта ты бярэшся, цябе ж прымусяць усё рабіць інакш, навяжуць сваё...\nАле я сам перарабіў сцэнар з нуля — гэта было ўмовай, каб я пагадзіўся здымаць фільм. І сцэнар цалкам быў перароблены за тры месяцы, цалкам, гэта зусім не той сцэнар, які быў прыняты Мінкультуры.\n1906: А што памянялі ў сцэнары, чаму, што вас не задаволіла?\nУЯ: Прэтэнзіі былі творчыя, мне не падабалася форма, не падабалася, як расказваецца гісторыя. Я гэта перапрацаваў, зрабіў інакш, дадаў, напрыклад, начную размову Купалы з маці перад яго смерцю, сны, мроі. Але гістарычныя факты, натуральна, ніхто не чапаў.\n1906: Як вам, дарэчы, Рыжанкоў, якое пакінуў уражанне? Як чалавек, як чыноўнік?\nУЯ: Як чалавека я яго не ведаю. Магу сказаць хіба, што ён вельмі цёпла ставіўся і да мяне, і да фільма. Фільм ён успрыняў з захапленнем.\nГэта вельмі прыемная і дзіўная рэч, бо, шчыра скажу, чакаў іншага.\nАле пасля раптам цішыня, затым адмова ад прэм’еры адна, пасля другая, пасля пераносы... Ну і астатняе ўсе ведаюць.\n1906: Вы здымалі ў эпізодах рэдактароў «Н**ай Н**ы» Ягора Марціновіча і Андрэя Скурко...\nУЯ: Да, яны будуць у фільме, але ж не ў поўнай версіі, а ў серыяльнай. Бо серыял даўжэйшы, знялі вельмі шмат матэрыяла, усё ў фільм не ўставіш. Там больш цікавых сцэн: і дзяцінства, і эвакуацыя з Вільні... Шмат чаго.\nІ я ж у фільме зняў шмат вядомых людзей сучаснай Беларусі, каб было такое перакліканне з мінулым. Зняў у маленькіх ролях і Цэслера, і Курэйчыка і іншых. Хацелася зрабіць такі букет сучаснай беларускай інтэлігенцыі, здаецца, атрымалася. Калі фільм нарэшце выйдзе, усе ўсё ўбачаць.\nУвогуле, фільм зараз жыве нейкім самастойным жыццём, жыве сам, без мяне. Я нават не разумею, але ён як жывы арганізм. І канечне, раней ці пазней яго людзі ўбачаць. У кепскай копіі працоўнай версіі ўжо на ўсіх сайтах каля 8 мільёнаў праглядаў!\n1906: Бо ўсе чакалі, нарэшце нейкі цікавы праект, а не «Мы, браты».\nУЯ: Да, спадзяюся, дачакаемся сапраўднай прэм’еры.\n1906: А вы сочыце за навінамі, ведаеце лёс Марціновіча і Скурко, якія атрымалі па 2,5 гады калоніі?\nУЯ: Канечне, ведаю. Што тут скажаш — сумна гэта ўсё. Усё ж усім зразумела.\n1906: Вы зараз на здымках — што здымаеце?\nУЯ: Здымаю серыялы, зараз здымаем баявік «Чёрный пёс» з Уладзімірам Епіфанцавым, ужо трэці сезон.\n1906: Як вам сённяшняя Расія?\nУЯ: Вы зараз дзе? Бо я — тут, у Беларусі, і ад мяне залежыць праца вялікай колькасьці народу. Таму давайце без правакацыйных пытанняў. Я заўсёды кажу тое, што думаю, але не хачу падстаўляць людзей, не хачу, каб закрылі праект. Таму не хацелася б гаварыць на гэтую тэму.\n1906: Прабачце, але як вы даведаліся пра пачатак вайны? Ці верылі, што такое магчыма?\nУЯ: Даведаўся як і ўсе, з навінаў. Што магчыма — не верыў. І не магу паверыць і зараз.\n1906: Вы працуеце на расійскіх каналах — чаму? Бо няма іншай магчымасці зарабляць?\nУЯ: Бо, натуральна, трэба есці, карміць сям’ю. І я ж раблю нейтральнае кіно, яно без палітыкі. Забаўляць людзей усё роўна ж трэба.\n1906: Зараз шмат каго з вядомых актораў, рэжысёраў, спевакоў упікаюць у маўчанні. Чаму творчыя людзі сёння баяцца выказвацца?\nУЯ: Мяне персанальна няма ў сацсетках. Я кажу тое, што думаю, але я разумею, што на дадзены момант ад мяне залежыць вельмі шмат іншых людзей.\nА чаму маўчаць творчыя людзі ў прынцыпе? Бо хочуць есці. Бо разумеюць, што ў іх забяруць хлеб адразу, забароняць працаваць. Гэта ж відавочна.\nЯны маўчаць так жа, як маўчаць і простыя абывацелі.\n1906: Але складваецца ўражанне, што многія «простыя абывацелі» якраз вельмі актыўна падтрымліваюць тое, што адбываецца ва Украіне.\nУЯ: Гэтаму верыць не вельмі варта. Не думаю, што гэта так.\n1906: Вы са славутага акцёрскага роду Янкоўскіх. Самі сябе адчуваеце кім, беларусам ці рускім?\nУЯ: Увогуле, карані ў нас польскія. Але жылі ў Беларусі і я лічу сябе беларусам, вельмі люблю гэтую краіну і ніколі не хацеў адсюль з’язджаць.\nА пасля таго як я здымаў «Купалу», даведаўся ўсю шматпакутную гісторыяю гэтай краіны і народа, я ўвогуле ўвесь тут, у Беларусі. Мяне гэта ўсё вельмі кранула і я з вялікім болем стаўлюся да нашай гісторыі.\n1906: Не думалі пра эміграцыю?\nУЯ: На гэта няма і грошай, але няма і жадання. Люблю сваю краіну, якой бы яна не была.\n1906: Як вам жывецца ў сённяшняй Беларусі?\nУЯ: Я нарадзіўся ў 1960-м годзе. 30 гадоў жыў пра Савецкім саюзе і для мяне гэтыя ўмовы ўжо звыклыя, скажам так.\n1906: Сёння шмат меркаванняў, што СССР вяртаецца. Па вашых адчуваннях гэта сапраўды так?\nУЯ: Ён не вяртаецца, ён ужо вярнуўся. Засталося трошкі капіталізму, але ж астатняе ўжо тут.\n1906: Ваш бацька, Расціслаў Янкоўскі, быў яшчэ жывы ў 2014 годзе. Як ён успрыняў далучэнне Крыма да Расіі?\nУЯ: Мой тата быў заўсёды савецкім чалавекам, выхаваны на той культуры і ідэалогіі. Таму ён усё гэта ўспрымаў як усе простыя людзі: наперад і «ура».\n1906: Чаму Беларусь не можа пабудаваць свой цікавы кінематограф? Небагатыя краіны кшталту Румыніі, Грэцыі маюць вядомыя імёны і фільмы, а мы ўсё ніяк. Чаму?\nУЯ: Бо няма свабоды, няма школы, няма ўмоў. На жаль.\nУсе прафесіяналы ў свой час ехалі ў Расію, бо там былі грошы. У Беларусі грошай не было — і ў выніку засталося тое, што засталося. Кінастудыя маўчала, была ў застоі 12-15 гадоў.\nЯ сам здымаў кліпы, на іх адпрацоўвай майстэрства.\nЗ часам нешта заварушылася, але было вельмі слабое, як самадзейнасць. Бо старыя майстры сыходзілі, а новыя вырасталі з нуля. Шмат прычын гэтаму: кіно не культывавалася, ніхто не хацеў ім прафесійна займацца. Але галоўнае — няма нармальнай кінашколы, ніхто не вучыць прафесіяналізму, на жаль. Яе не было ў СССР і няма і цяер. Бо ў Расіі хаця б ёсць ВГІК (Усерасійскі дзяржаўны інстытут кінематаграфіі), гэта добрая школа.\nЯк было ў СССР: у Беларусь накіроўвалі спецыялістаў якраз з ВГІКа. Гэта ўсе былі прафесіяналы.\n1906: Вы як рэжысёр і як глядач можаце адзначыць якую-небудзь беларускую стужку за апошнія 10 гадоў?\nУЯ: На жаль, не, нічога цікавага не назаву.\n1906: За 20 гадоў?\nУЯ: Не, на жаль, няма нічога.\nУ беларускім кіно савецкіх часоў мне падабаўся Валерый Рубінчык, ён цікавы мастак.\nДобрыя фільмы здымаў казачнік Нячаеў, які зняў «Бураціна», «Чырвоны капялюш» і шмат іншых.\n1906: А з сучаснага кіно, што вас зачапіла?\nУЯ: У кіно цяпер, на маю думку, вялікі крызіс, усё лепшае сыйшло ў серыялы. І серыялы ёсць вельмі крутыя. Вельмі люблю «Нашчадкаў» («Succession»), «Озарк», «Карону»... Іх дзясяткі. Проста фантастычныя рэчы і ўзровень драматургіі , як у падобных серыялах, амаль не знойдзеш у сучасным поўнаметражным кіно. Таму пацвярджэнне — апошні «Оскар». Там былі вельмі сярэднія стужкі, іх проста не хочацца глядзець.\n1906: А хоць нешта з сучаснай беларускай культуры вас зацікавіла? Можа быць, нешта з сучаснай музыкі альбо літаратуры?\nУЯ: Мяркую, што застой — гэта калі нічога ніадкуль не выцякае. А зараз менавіта вялікі застой у культуры. У беларускай культуры ён увогуле цягнецца вельмі даўно.


Радасная таямніца - Часопіс «Ave Maria»\nЧацвёртая нядзеля Адвэнту, год С (20.12.2015)\n«Сабраўшыся, Марыя ў тыя дні паспяшыла ў горную краіну, у горад Юды. Яна ўвайшла ў дом Захарыі і прывітала Альжбету. Калі Альжбета пачула прывітанне Марыі, узварухнулася дзіцятка ва ўлонні яе, і напоўнілася Альжбета Духам Святым. Яна ўсклікнула моцным голасам і сказала: “Благаслаўлёная Ты між жанчынамі і благаслаўлёны плод улоння Твайго. Адкуль мне гэта, што Маці Пана майго прыйшла да мяне? Бо калі голас прывітання Твайго загучаў у вушах маіх, узварухнулася радасна дзіцятка ва ўлонні маім. І шчаслівая тая, якая паверыла, што споўніцца сказанае Ёй Панам”» (Лк 1, 39–45).\nЦудоўна, што над Евангеллем, якое мы чуем ў нядзелю, можна разважаць ў радасных таямніцах Ружанца. Адведзіны святой Альжбеты — момант, калі можна, нічога не кажучы, сузіраць сустрэчу двух жанчын, адна з якіх носіць ва ўлонні Збаўцу, другая — Яго прадвесніка. Праз гэтых жанчын Жаніх і сябра Жаніха сустракаюцца яшчэ перад нараджэннем. Прысутнасць Духа Святога падкрэслівае важнасць здарэння. Чаму так атрымалася, што маці двух такіх важных асобаў сустрэліся? Таямніца. Але Божыя таямніцы не для таго, каб ад іх адступацца, а для таго, каб прывабліваць нас, каб адрываць нас ад паўсядзённасці і скіроўваць наш позірк ў неба, а нашае сэрца — да Бога.\nЦі перапаўняе і нас гэтая радасць святой Альжбеты? Радасць ад таго, што доўгачаканы Збавіцель прыходзіць такім простым і тым больш цудоўным спосабам. Марыя, поўная ласкі, можа дапамагчы нам зрабіць першыя крокі ў зразуменні таго, што адбылося. Няхай гэты Адвэнт і Божае Нараджэнне будзе для нас ўсіх пачаткам пранікнення ў таямніцу, пачаткам жыцця з «Богам, які з намі».


У беларускай сталіцы пройдзе Мюнхенская канферэнцыя па бяспецы\nУзаемадзеянне па лініі Усход-Захад, рэгіянальныя канфлікты, эканамічная сітуацыя ва Усходняй Еўропе - гэта толькі некаторыя тэмы абмеркавання ў рамках пасяджэння асноўнай групы Мюнхенскай канферэнцыі па бяспецы. Фармат сустрэчы ў Мінску - асаблівы. Ён сумяшчае ўдзел і прадстаўнікоў афіцыйных улад і экспертаў. А таму варта чакаць якасную і прадметную дыскусію. На парозе афіцыйнага старту мінскага пасяджэння Мюнхенскай канферэнцыі па бяспецы - Анатоль Ліпецкі.\nАсноўная група Мюнхенскай канферэнцыі па бяспецы - гэта дзясяткі палітыкаў, экспертаў, генератараў думкі. Сабраліся яны ў беларускай сталіцы для абмеркавання адносін паміж Усходам і Захадам, рэгіянальных канфліктаў, мінскага працэсу і іншых важных пытанняў. Гэты форум - асаблівы. Архітэктура бяспекі - праз прызму дыскусій у фармаце Chatham House, гэта значыць менш фармальнасцяў, а больш рэальных ідэй і даверу.\nМюнхенская канферэнцыя па бяспецы - найбуйнейшая ў свеце платформа для абмеркавання праблем міжнароднай бяспекі. Пад эгідай канферэнцыі ў розных частках свету праводзяцца і іншыя мерапрыемствы, з найважнейшых - сустрэчы Асноўнай групы. Папярэднія праходзілі ў Вашынгтоне, Маскве, Пекіне, Досе, Нью-Дэлі, Вене, Тэгеране, Адзіс-Абебе. І вось зараз - Мінск.\nБеларусь упершыню прымае такі маштабны форум, і яна гэта заслужыла, бо наша краіна даказала здольнасць быць так званым брыдж-білдарам, гэта значыць дапамагаць наводзіць масты ўзаемаразумення.\nПадкрэсліць ролю Беларусі імкнуцца і высокапастаўленыя госці. Для ўдзелу ў форуме ў Мінск прыбыў еўрапейскі камісар па пытаннях пашырэння і палітыкі добрасуседства Ёханес Хан. Ён сустрэўся з прэм'ер-міністрам Сяргеем Румасам і міністрам замежных спраў Уладзімірам Макеем. Дынамічнае развіццё супрацоўніцтва, збліжэнне, дыялог, перспектывы, партнёрства - усё гэта не проста дыпламатычны лексікон. Пацверджаннем рэальнасці пазітыўных трэндаў з'яўляецца тое, што спадар Хан трэці раз прыязджае ў нашу краіну. І, вядома, чыноўнік яго ўзроўню не можа не паўдзельнічаць у дыскусіі, якая стартуе.\nШто рабіць з пераглядам асобнымі дзяржавамі канцэптуальных дактрынальных дакументаў у галіне бяспекі і абароны, як пісьменна рэагаваць на нарошчванне ў шэрагу рэгіёнаў замежнай ваеннай прысутнасці, што дапаможа пазбегнуць абвастрэння сітуацыі ў крызісных рэгіёнах і з'яўлення новых ачагоў канфліктаў? Пазіцыя Беларусі адназначная: пры пошуку рашэнняў амбіцыі трэба пакінуць у баку. Усім.\nБез сумнення - Мінск становіцца той самай неабходнай пляцоўкай у рэгіёне, дзе па ўласным жаданні збіраюцца зацікаўленыя - і часам, бакі, які проціборствуюць. І дзе ёсць усе ўмовы, якія дазваляюць ім вольна выказваць сваё меркаванне, слухаць і быць пачутымі.\n60 % тых, хто захварэў на каранавірус - кантакты першага ўзроўню\nУ Новай Зеландыі мужчына асуджаны амаль на два гады турмы за публікацыю відэа тэрактаў у мячэцях


У Гайнаўцы прайшла канферэнцыя руху "Польшча 2050" - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Гайнаўцы прайшла канферэнцыя руху „Польшча 2050”\n„Пушча, плот, праца” – ключавыя словы канферэнцыі руху „Польшча 2050” у Гайнаўцы.\nЛідар Руху Шымон Галоўня падчас выступлення ў Гайнаўцы заклікаў урад да большай падтрымкі прадпрымальнікаў у памежнай зоне, крытычна выказаўся наконт пабудовы муру ў Белавежскай пушчы:\n– Качыньскі пабудуе мур і аддзеліць нас добрых ад таго няшчасця, але гэта так не працуе. Там, дзе трэба, можа трэба паставіць. Але ці насамрэч трэба гэта ставіць пасярэдзіне найбольш каштоўнага лесу? Я ў гэтым не ўпэўнены. Не былі запрошаныя арганізацыі, якія гэтым займаюцца, быў праігнараваны голас навукоўцаў.\nПрадпрымальнік з Белавежы Славамір Дронь адзначыў, што самакіраванне, асабліва ў Гайнаўцы, не стаіць на баку мясцовых людзей:\n– Тут на мяжы будзе мноства фірм, якія збанкрутуюць, мноства людзей, якія застануцца без працы. Войска з’едзе, а мы застанёмся. На мур будзе выдадзена 1 мільён 600 тысяч, але баюся, што ўсё гэта давядзе да таго, што спатрэбіцца мноства сродкаў, а пра гэта ніхто не думае. Я расчараваны, што самаўрад маўчыць і не абраняе людзей, якія іх выбралі.\n17 лютага ў Гайнаўку прыехаў лідар руху „Польшча 2050” Шымон Галоўня і дэпутат Сойма ад руху Ганна Гіль Пёнтэк, якія сустрэліся з прадстаўнікамі мясцовага бізнесу, а таксама з бургамістрам Ежы Сіракам. Самая складаная сітуацыя ў памежных з Беларуссю мясцовасцях, дзе каля шасці месяцаў дзейнічае рэжым надзвычайнага становішча.