Свята Богазьяўлення ў Ватыкане\nУ сераду 6-га студзеня Каталіцкі Касцёл ушаноўвае Свята Богазьяўлення, вядомае як Свята Трох Каралёў. З гэтае нагоды Папа Бэнэдыкт 16 адслужыў раніцай а гадзіне 10-й рымскага часу ў Базыліцы Святога Пятра -ўрачыстую Святую Імшу.\nУ сваім казанні Святы Айцец прыпомніў, што ў Бэтлеем прыбылі не магутныя гэтага свету, не каралі , але Магі - невядомыя персанажы, на якіх, магчыма, глядзелі з падазронасцю; адным словам ,яны тады не заслугоўвалі асаблівай ўвагі. Жыхары Ерусаліму ведалі аб незвычайным нараджэнні, але не лічылі патрэбным хвалявацца. У Бэтлееме, здаецца, ёсць хтосьці, хто клапоціцца аб гэтым нованароджаным Дзіцяці, якога Магі называюць Каралём Юдэйскім.\nГэтыя персанажы, што прыйшлі з Усходу, ня ёсць апошнімі, але першымі з вялікіх працэсій тых, якія на працягу усіх эпохаў гісторыі здолелі распазнаць пасланне зоркі. Спазналі дарогу, ўказаную Святым Пісаннем. Яны знайшлі Яго, Які здаваўся слабым, але гэта Ён - Які мае моц даваць радасць чалавечаму сэрцу. У Ім праяўляецца цудоўная рэчаіснасць, менавіта, што Бог нас ведае і ёсць блізка нас; што Ягоная веліч і магутнасць не выяўляюцца праз лёгіку моцы свету, але ў логіцы бездапаможнага дзіцяці, сіла якога ёсць любоў, што нам даецца.\nМагі прыносяць Дзіцяці Езусу,- сказаў далей Бэнэдыкт 16,- золата, ладан і мірру. Гэтыя дары - сімбалі правасуддзя. Сапраўды, паводле мыслення на Усходзе, гэтыя дары прадстаўлялі тады прызнаванне Езуса як Бога і Караля: дары ёсць актам падпарадкавання. Значыць, што з гэтага моманту Магі прызнаюць уладу Езуса. Вынікі гэта ўзнікаюць неадкладна: Магі не могуць працягваць намечанай дарогі, не могуць вярнуцца да Ірада. Яны далей былі ўжо ведзеныя дарогаю Дзіцяці: дарогаю любові, якая толькі можа перамяніць сьвет.\nТолькі ў гэтым Дзіцяці праяўляецца сіла Бога, які аб”ядноўвае людзей ўсіх часоў. Бо толькі пад Яго кіраўніцтвам мы можам падарожнічаць па шляху любові, якая пераменьвае свет. Многія бачылі Бетлеемскую зорку,- працягваў Папа сваё казанне,- але мала хто зразумеў пасланне Бога. Чаго не хапае для тых, хто застаецца абыякавым, для тых, хто бычыць шлях, але не рухаецца? Мы можам адказаць: перашкаджае занадта шмат упэўненасці ў самых сябе, сцвярджанне, што яны выдатна знаюць рэальнасць; самазадавальненне, нейкае канчатковае адмаўленне, што робіць іх сэрцы зачыненымі і нечуллівыміі на Божую навіну, на Бога, Які хоча іх сустрэць. У рэшце не хапае сапраўднага прымірэння, якое ўмее падпарадкавацца таму, што сапраўды адважнае, хоць праяўляеляецца ў бездапаможным Дзіцяці. Мы просім Езуса даць нам сэрца мудрае і нявіннае, якое б дазволіла нам убачыць зорку сваёй міласэрнасці, ісці Яго дарогаю, каб сэрцам знайсці Яго,- сказаў на заканчэнне Святы Айцец.


Віктар Марціновіч у Магілёве: «Возера радасці» - мая спроба стварыць «Вайну і мір» | Правы чалавека ў Магілеве\nBy mspring 22.09.2016 ART\nПрыводзім цытаты з сустрэчы, на якой пісьменнік разам з перакладчыкам Віталём Рыжковым прадставіў магілёўцам сваю апошнюю кнігу.\n21 верасня. Магілёў. Грамадскі цэнтр «Кола». Алесь Святліцкі\nПяты раман Марціновіча, па яго прызнанні, з’яўляецца “самым шчырым і дарослым з усіх ягоных твораў”. Першапачаткова кніга была напісана і выдадзена на рускай мове, пасля чаго паэт Віталь Рыжкоў перавёў яго на беларускую. Менавіта гэтую версію «Возера радасці» прэзентавалі літаратары на «Коле».\nНа сустрэчу сабралася некалькі дзесяткаў магілёўцаў, у асноўным маладых. Марціновіч і Рыжкоў зачыталі па ўрыўку з кнігі, а астатні час размаўлялі з публікай і спрабавалі растлумачыць, што значыць гэтая кніга. Падаем найбольш звонкія цытаты, якія гучалі на мерапрыемстве:\nВіктар Марціновіч пра ідэю кнігі\n«Мне падалося вельмі важным стварыць вычарпальны твор, па якім можна было б вывучаць наш час. Мэтры вельмі шчыльна працуюць з гісторыяй, вывучаючы і раскрываючы яе. Маладое пакаленне занадта сыходзіць у постмадэрнізм, што дзіўна ў эпоху пост-постмадэрнізму. Не было той літаратуры, якая б асэнсоўвала апошнія дваццаць гадоў нашага жыцьця. Прачытаўшы «Возера радасці», можна спазнаць свой лёс. Гэта нейкая спроба стварыць сваю «Вайну і мір». Гэта, вядома, сказана з іроніяй, але спроба атрымаць нешта пра эпоху, пра пакаленні ёсць. Я думаю, гэта самы рэалістычны з маіх раманаў. Для таго каб намаляваць партрэт эпохі, трэба было намаляваць партрэт героя. Думаў доўга, хто б мог ім быць. Мы шмат пра што мяркуем аб Беларусі па дзейнасці чыноўнікаў. Але чыноўнік не можа быць героем. Сёння гэта хутчэй нейкая адсутнасць героя. Мог быць героем вялікі бізнэсовец, які ёсць у рамане. Але я выбраў галоўнай гераіняй яго дачку, дзяўчынку з багатай сям’і, якую бацька літаральна ненавідзіць».\nВіктар Марціновіч пра знакамітасць беларусаў\n«Час і такія персоны, як Быкаў і Скарына прызвычаілі нас, што для таго, каб стаць вядомым у нас і прынесці карысць сваёй краіне, трэба з’ехаць з гэтай краіны, а потым вярнуцца. У мяне ў самога жыццё літаральна праходзіць у цягніках, ужо паслязаўтра я лячу прадстаўляць кнігу ў Швецыю».\nВіктар Марціновіч пра дабрачыннасць\n«Кніга “Возера радасці” на рускай мове выйшла ў выдавецтве “Время”, асобнікі вельмі хутка раскупляюць. Пры гэтым я адмовіўся ад аўтарскіх адлічэнняў з боку выдавецтваў, якія выпускаюць беларускамоўную версію кнігі. Такім чынам я хачу падтрымаць беларускі кнігадрук».\nВіктар Марціновіч пра змену мовы\n«Я стараюся чаргаваць мовы, на якіх я пішу кнігі. Папярэдняя “Мова” была першапачаткова напісана па-беларуску, «Возера радасці» – адразу па-руску. З аднаго боку, гэта дазваляе не станавіцца “на рэйкі”, вырывае з зоны камфорту, пасля чаго пачынаеш задумвацца над кожным словам. Ты больш думаеш пра тое, як дакладней перадаць ўласную думку – мне здаецца, так і трэба пісаць кнігі».\nВіктар Марціновіч пра сваю памылку\n«Пры гэтым “Возера радасці”я пісаў на рускай яшчэ і таму, што беларуская мова, на мой сорам, мне ўяўлялася некалькі беднай ў датычнасці прыметнікаў, якія апісваюць адценні пачуццёвага свету чалавека. Віталь Рыжкоў проста разграміў мяне і даказаў, што я не маю рацыі – беларуская версія рамана атрымалася вельмі дакладнай, за што Віталю больш дзякуй».\nВіктар Марціновіч пра Рыжкова\n«Два месяцы ён думаў над першай фразай. Я лічу, што гэта гаворыць пра тое, наколькі прафесійна ён падышоў да працэсу перакладу, як пісьменна ён абдумваў кожнае слова».\nВіталь Рыжкоў пра нас\n«Ужо які раз падчас перакладу я разумею, якія ў нас усе – класныя мовазнаўцы, кожны ведае, як лепш перакладаць. Вельмі шмат было скепсісу ў адносінах да нашага перакладу, да кнігі. Нажаль, беларусы ненавідзяць беларусаў».\nTagged: Tagged: Виктор Мартинович/Виталий Рыжков/Віктар Марціновіч/Віталь Рыжкоў/кола\nPrevious post: Чаму «паляпшэнні» на беларускіх выбарах – гэта дзіч?\nNext post: «На гэтым месцы па генплане будзе аўтамагістраль»


Онлайн гульні Чырвоная Шапачка\nПрыгоды Чырвонай Капялюшыка\nМода Чырвоная Шапачка\nЧырвоная Шапачка апранаюцца\nЧырвоная Шапачка Quest\nПраўдзівая гісторыя Чырвонай Шапкі Прыгоды 2\nГармата і маленькая Чырвоны капялюшык\nМакіяж Чырвонай шапачкі\nМаленькая Чырвоная Шапачка\nГармата Чырвонай шапачкі\nЧырвоная Шапачка Узламалі\nГульні Чырвоная Шапачка прапануюць сваю версію падзей пра дзяўчынку, якая адправілася праз цёмны лес да бабулі. Што чакае яе наперадзе, вы даведаецеся, пачаўшы гуляць онлайн.\nГульні Чырвоная шапачка стануць выдатным времяпровожденіем вольнага часу не толькі для дарослых, але і для дзяцей. Гульня дае магчымасць падарожнічаць па чароўнаму свеце, сусвету папулярнай і знаёмай нам усім з дзяцінства казкі. Бясплатныя гульні Чырвоная шапачка прапануюць нам самы разнастайны функцыянал: вы можаце паспрабаваць сябе ў гульнях розных жанраў на адну і тую ж, выдатна ўсім знаёмую, тэматыку. На нашым сайце можна гуляць у Чырвоны капялюшык бясплатна гульні. Яны дазволяць акунуцца ў тое пачуццё, якое адчувалі, слухаючы гэтую гісторыю ў дзяцінстве. Такія чыстыя эмоцыі, якія адчувае дзіця, спачуваючы і суперажываючы галоўнай гераіні, вельмі складана сустрэць ў дарослым жыцці чалавека. У Гульні Чырвоная шапачка гуляць будзе цікава не толькі ў звыклую для нас сюжэтную лінію: існуюць варыянты сюжэту з самым разнастайным развіццём. Магчыма, вам спадабаецца стварыць уласны канец для папулярнай дзіцячай казкі, асабіста стаць яе галоўным героем і творцам! «Чырвоная шапачка» з'яўляецца народнай еўрапейскай казкай, сюжэт якой распавядае чытачу аб маленькай дзяўчынцы, Сустрэўся шэрага ваўка. Першую літаратурную апрацоўку народнай казкі здзейсніў Шарль Перо, а да звыклага для нас усіх ўвазе яе прывялі браты Грым. Варта адзначыць, што сюжэт пра дзяўчынку, якая самастойна адправілася ў небяспечнае лясная падарожжа, быў папулярны на тэрыторыі Італіі і Францыі, пачынаючы з Сярэдніх стагоддзяў. Пачынаючы з 14 стагоддзя, гісторыя карысталася асаблівай папулярнасцю ў лясной мясцовасці альпійскага перадгор'і. Некаторыя гісторыкі схільныя лічыць, што казку злажылі ў Ціролі, і менавіта адтуль яна разышлася па ўсім свеце. Тым не менш, прамых доказаў такое сцвярджэнне не мае. Перадаючыся з вуснаў у вусны сюжэт вар'іраваўся, хоць і захоўваў пэўную лінію. Што тычыцца дэталяў, то яны мяняліся так, як таго хацеў апавядальнік, часцей за ўсё вар'іравалася ўтрыманне кошыкі, якую несла Чырвоная шапачка. На поўдні Францыі людзі былі ўпэўненыя ў тым, што гераіня несла бабулі гарнушак масла і піражок, у Швейцарыі дзяўчынка несла галоўку маладога сыру, а ў паўночнай Італіі дзяўчына несла ў сваёй кошыку свежую рыбу. У большасці фальклорных гісторый сюжэт казкі заканчваўся на тым, што воўк з'ядаў дзяўчынку пасля здзіўленага пытання, выкліканага вялікім памерам зубоў. Упершыню паспрабаваў апрацаваць народны сюжэт і прыўнесці ў гісторыю маральнасці Шарль Перо. Аўтар прыбраў усе непрыемныя моманты, вывеў з сюжэту персанаж-котку і момант гібелі дзяўчынкі. Але замяніў ён гэта ўсё - парушэннем дзяўчынкай правілаў прыстойнасці разам з ваўком. Натацыю заключалася ў маралі ў канцы казкі: маладым дзяўчатам належыла баяцца спакушальнікаў бо многія з іх хавалі воўчыя абліччы пад чалавечымі. Той варыянт гісторыі пра Чырвонага Каптурка, які вядомы нам сёння быў запісаны на паперы праз сто гадоў пасля смерці Перо. Але самай распаўсюджанай і папулярнай казку зрабілі браты Грым. Што дадалі ў сюжэт браты Грым? - Казцы быў створаны шчаслівы канец: дрывасекі якія праходзілі побач з хацінай бабулі пачулі шум, прыбеглі і забілі ваўка; - Вярнуўся элемент гібелі бабулі і дзяўчынкі;


Samsung Galaxy SL супраць Apple iPhone 4\nЗа апошні год і каля таго першае месца сярод смартфонаў было ўзурпавана iPhone, і гэта не дзіўна, што іншыя гуляюць у даганяльную гульню. Несумненна, былі некаторыя тэлефоны, якія мелі ўражлівыя функцыі, але ўсе не змаглі выстаяць да харызмы, пра якую пікнуў iPhone. Аднак сёння справы крыху змяніліся: шмат канкурэнтаў пацірае плечы iPhone чацвёртага пакалення, які сядзеў на вяршыні смартфонаў. Samsung запусціў у лютым свой апошні смартфон Galaxy SL, які загружаны функцыямі. Давайце паглядзім, як гэты гаджэт параўноўваецца з iPhone 4.\nGalaxy SL - найноўшы смартфон з сэнсарным экранам са стабільнай кампаніі Samsung, і ён мае велізарны 4-цалевы экран WVGA, які выкарыстоўвае вельмі выразную ВК-тэхналогію для дысплея з дазволам 480 х 800 пікселяў. У якасці аперацыйнай сістэмы Android Froyo 2.2 утрымлівае хуткі працэсар працэсара Cortex A8 1 ГГц у мікрасхемы TI OMAP 3630. Памеры тэлефона крыху больш, чым у папярэдняга i9000, і размяшчаюцца ў 127,7 х 64,2 х 10,59 мм, але дазваляюць атрымаць больш магутны акумулятар, які складае 1650 мАг. Тэлефон важыць 131г.\nТэлефон - гэта падвойная камера з 5-мегапіксельнай камерай для аўтафакусавання, якая здольная запісваць відэа з высокім дазволам 720p на задняй баку, маючы магчымасць выяўлення твару, усмешкі і мігцення, і франтальную камеру, якая дазваляе рабіць відэазванкі, а таксама для відэа. балбатаць. Для падлучэння Galaxy SL мае Wi-Fi 802.11b / g / n, Bluetooth 3.0 з A2DP і сумяшчальны з сеткамі CSM / GPRS / EDGE і UMTS / HSPA. Ён мае GPS з падключэннем A-GPS. Ён абсталяваны датчыкам блізкасці, акселерометрам і лічбавым компасам.\nТэлефон даступны для карыстальніка 478 Мб аператыўнай памяці і добрыя 16 Гб убудаванай памяці. Тыя, хто любіць захоўваць вялікія мультымедыйныя файлы, могуць пашырыць памяць з дапамогай мікра-SD карт. Тэлефон таксама абсталяваны стандартным 3,5-міліметровым гукавым раздымам уверсе. Прагляд вэб-сайтаў гладкі, паколькі тэлефон падтрымлівае поўную Adobe Flash 10.1 і разам з карыстацкім інтэрфейсам TouchWiz ад Samsung, досвед сапраўды прыемны.\nЗ іншага боку, у тэлефоне бракуе ўспышкі ў камеры, што азначае, што вы не можаце выкарыстоўваць яго па вечарах. Пластыкавы корпус - гэта віртуальны магніт для адбіткаў пальцаў, а для аматараў музыкі гучнагаварыцель трохі нямоглы.\niPhone ад Apple кіруе прыстасаваннем сярод смартфонаў з самага першага запуску, і апошні iPhone 4 не з'яўляецца выключэннем. Ён стаў больш сімвалам статусу і значна большым, чым проста смартфонам.\niPhone 4 - гэта надзейны тэлефон з 3,5-цалевым святлодыёдным дысплеем з падсветкай IPS TFT. Дысплей Retina мае яркасць, што робіць дысплей найбольш выразным сярод усіх смартфонаў і вялікім плюсам для iPhone 4. У яго ёмістны сэнсарны экран з 16M колерамі. Што характэрна для экрана, гэта тое, што ён устойлівы да драпін і з'яўляецца олеафобным, пакідае вельмі мала слядоў пальцаў. iPhone 4 працуе на iOS 4 і мае супер хуткі працэсар ARM Cortex A8 1 ГГц. Тэлефон мае 512 Мбайт аператыўнай памяці, што ўдвая больш, чым карыстальнікі ад папярэдніка. Што тычыцца ўнутранай памяці, то тэлефон даступны ў мадэлях 16 ГБ і 32 ГБ. Аднак няма магчымасці пашыраць унутраную памяць пры дапамозе мікра-карт SD, што расчароўвае.\nТэлефон абсталяваны дзвюма камерамі з задняй 5-мегапіксельнай камерай з аўтаматычным фокусам, якая мае LED-ўспышку. Ён можа запісваць HD відэа ў 720p. Існуе мікрафон, які памяншае знешнія гукі ў запісаных відэа. Пярэдняя камера VGA, прызначаная для відэа-званкоў.\nДля падключэння тэлефон Wi-Fi 802.1 b / g / n, GPS з падтрымкай A-GPS, Bluetooth 2.1 з A2DP, EDGE і GPRS. Для зручнай электроннай пошты ёсць поўная клавіятура QWERTY. Расчаравальна, у iPhone 4 не хапае FM-радыё.\n• Galaxy SL крыху большы, хоць і дзіўна лягчэйшы (131 г у параўнанні з 137 г iPhone4), чым iPhone4.\n• Galaxy SL мае большы дысплей у 4 цалі, а iPhone 4 мае 3,5-цалевы дысплей.\n• У той час як iPhone 4 мае поўную клавіятуру QWERTY, у Galaxy SL ёсць віртуальная клавіятура QWERTY з тэхналогіяй шэйп для ўводу тэксту.\n• У Galaxy SL ёсць FM, тады як у iPhone гэтага няма\n• Хоць памяць у Galaxy SL можна пашырыць з дапамогай мікра-SD карты, у iPhone4 гэта немагчыма.\nАдрозненне спіннога і вентральнага аддзелаРозніца паміж Бэтменам і Чалавеком-павукомРозніца паміж аўстралійскай аўчаркай і Бордер-колліРозніца паміж Samsung Wave II (2) (GT-S8530) і Apple iPhone 4Розніца паміж EMR і EHR\nankarsrum vs kitchenaidтрапічны супраць сідэрэальныБэрсэрк Грыфіт супраць Кішкіgodzilla супраць усіхХал Джордан vs Джон Сцюарт


Трэцім будзеш? - Заўтра тваёй краіны\nЁю карыстаюцца ў фільм-прадакшне (персанажы, дэкарацыі,\nспецэфекты), кампутарных гульнях, TV, мультыплікацыі і рэкламнай індустрыі.\nУ канцы ХХ стагоддзя трохвымерная анімацыя стала рэальнай альтэрнатывай традыцыйнай двухвымернай: нарэшце, з дапамогай кампутарных праграм і лічбавай тэхнікі стала магчымым ствараць вобразы, як дзве кроплі вады падобныя да рэальных.\nТрохвымерныя персанажы добра знаёмыя нам па фільмах “Маска”, “Зорныя войны” мультах “Шрэк”, “Карпарацыя монстраў” ды “Ледавіковы перыяд”. А пачыналася ўсё даволі прымітыўна: у 1907 годзе Джэймс Сцюарт Блэктан зняў стужку “The Haunted Hotel” (“Гатэль з прывідамі”) – фільм з першымі ў гісторыі элементамі аб’ёмнай анімацыі. Выкарыстоўваючы пакадравыя здымкі , рэжысёр прымусіў, напрыклад, віно “самастойна” налівацца ў келіх. Да з’яўлення адэкватнага кампутарнага софта тэхналогія 3D-анімацыі заставалася вельмі простай: бралі, напрыклад, каркасы касмічных караблёў, абцягвалі патрэбнай па тэкстуры тканінай і з дапамогай ізноў-такі пакадравых здымкаў (пасунуў-зняў-пасунуў-зняў) прымушалі аб’екты рухацца.\nПершымі ж сапраўднымі кампутарнымі 3D-персанажамі ў кіно сталі ў 1993 годзе дыназаўры Стывена Спілберга. Тады ж пачаліся размовы і пра “аніміраваных” людзей. Яшчэ напачатку 1990-х фірма стваральніка “Зорных войнаў” Джорджа Лукаса ILM аб’явіла пра стварэнне “базы звестак” сканаваных целаў вядомых акцёраў, каб потым выкарыстоўваць іх у кіно. Першым у чарзе стаяў Марлон Брандо. Але так і не дачакаўся: адзіным акцёрам, якога адсканавалі трохвымерным сканерам, стаў Роберт Патрык ў “Тэрмінатары 2”, што граў новага тэрмінатара-злодзея Т-1000 з вадкага металу. Больш акцёраў не турбавалі: навошта плаціць ганарары ды башляць за аўтарскія правы? Куды цікавей ствараць лялек з нуля.\nАмаль усе аніматары свету спалучаюць 3D з больш класічнымі спосабамі “ажыўлення”: малюнак, 2D, лялькі, пластылін. Усе, але толькі не Ріхаг. Выканаўчы і крэатыўны дырэктар гэтай каліфарнійскай студыі Джон Ласэтэр у 1995 годзе па кантракце з Disney зняў свой першы цалкам лічбавы мультфільм-рэвалюцыйную “Цацачную гісторыю”.\nЗ таго часу з мікрачыпаў Ласэтэра&С выйшлі монстрыкі-панікёры (“Карпарацыя монстраў”, 2000), гарэзлівая рыбка (“У пошуках Нэма”, 2002) і яшчэ цэлы шэраг раўнівых цацак, летуценных ровараў і шалёных казурак.\nАле ў прафесійным асяроддзі капялюш перад Ласэтэрам ламаюць нават не за гэта. Ён – аўтар унікальных сістэм праграмнага забеспячэння для 3D – “Марыянетка” і RenderMan. Наогул, працэс стварэння 3D складаецца з дзвюх асноўных стадый – стварэнне мадэлі і яе “ажыўленне”. У якасці мадэлі можа выступаць намаляваная ад рукі рыбка (як у “Нэма”), адсканаваны чалавек (тая ж Лара Крофт), альбо… запчасткі ад жывога чалавека.\nНе апошняя фантазія\nКалі ў 1996 годзе японская фірма Square Soft паведаміла, што бярэцца стварыць фільм, у якім усё, ад сцэнарыя да акцёраў, будзе кампутарным і рэалістычным, прыхільнік анімацыі 3D пачалі нецярпліва лічыць дні да прэм’еры, а капрызлівыя зоркі затрымцелі ад страху застацца без працы. Не прайшло і пяці год, як фільм “Final Fantasy”, нарэшце, з’явіўся ў пракаце.\nСцэнарысты фільма пазычылі ідэю ў кампутарнай гульні “Final Fantasy”. 2065 год. На Зямлю нападаюць іншапланетныя прывіды. Навукоўцы з доктарам Акі Рос на чале спрабуюць знайсці мірнае рашэнне праблемы, але, як заўсёды, умешваюцца вайскоўцы – карацей, звычайная “стралялка”, ролю ў якой агучылі зоркі накшталт Алека Болдуіна, Дональда Сазэрланда. Напачатку герояў хацелі зрабіць падобнымі да іх прататыпаў з дзевятага эпізоду гульні “Final Fantasy”. Аднак рэжысёр Хіранобу Сакагучы вырашыў інакш. На адным са сходаў ён расклаў перад калегамі кучку выразак з модных часопісаў: “З гэтага фота возьмем вуха, з таго нос… О! А гэты твар нам спатрэбіцца цалкам”. Так з’явіліся даволі агульныя эскізы, а на іх падставе – лічбавыя мадэлі. Толькі гэтым працэс стварэння FF і адрозніваўся ад стварэння трохвымернай гульні: звычайна лічбавыя постаці ствараюцца шляхам тровымернага сканавання гіпсавых мадэляў, якія адліваюцца па фотаздымках акцёраў. Першым героем, падрыхтаваным для анімацыі, была сама доктар Акі, апошнім – яе супрацоўнік доктар Сід. Калі яго “ажыўлялі”, студыя ўжо валодала поўным наборам высакаякаснага абсталявання. Адсюль – відавочная розніца ў “якасці” першага і апошняга герояў.\nКалі постаці былі гатовыя, у іх удыхнулі жыццё: мадэлі пачалі рухацца, і рабілі яны гэта дзякуючы сістэме Motion Capture. Гэтая праграма вельмі блізкая да “Марыянеткі” ад Pixar: у іх агульныя прататыпы. Яшчэ Дысней у “Беласнежцы” выкарыстоўваў запісы рухаў жывых людзей, каб прымусіць рухацца мальтыплікацыйных герояў. Каб выканаць анімацыю пары, якая танчыць, здымалі жывых танцораў, кінастужку праяўлялі, павялічвалі і атрымлівалі абрысы танцораў.\nІх аддавалі мастакам на дапрацоўку. Цяпер ужываецца больш складаная тэхналогія: рухі акцёраў прапісваюцца з дапамогай датчыкаў, замацаваных на целе рэальных людзей. А вось рухі вуснаў і міміка герояў у “Final Fantasy” былі цалкам зроблены ўручную.\nНа стварэнне FF пайшло каля 140 мільёнаў даляраў. Пракат прынёс крыху больш за трыццаць. Прычына правалу празаічная – дрэнны сцэнарый, які перакрэсліў даволі якаснае выкананне і бліскучае афармленне. Але тут варта згадаць, што Square Soft – найбагацейшая фірма з тых, што займаюцца лічбавымі забавамі. Яна валодае найвялікшай у свеце базай ліцэнзійных (і надзвычай дарагіх) праграм, якія выкарыстоўваюцца ў стварэнні анімацыі 3D. Таму праект “Final Fantasy” быў не столькі адважным крокам у невядомае, колькі капрызам багатай фірмы, якая магла сабе дазволіць такую раскошную візітоўку. Але пакуль японцы гарбелі над сваёй шыкоўнай цацкай, 3D-анімацыя зрабіла сямімільны крок наперад: кампанія MediLab пачала распрацоўкі інтэрактыўнага 3D. Пакуль гэта толькі чарнавікі, але ўжо зараз на французскім тэлеканале Chanal+ пры падтрымцы MediLab штотыдзень праходзіць даволі паказальная гульня. Гледачы ў рэжыме рэальнага часу пры дапамозе сваіх тэлефонаў могуць задаваць маршрут разносчыку піцы, які блукае па горадзе. У чым “тэхналогіі”? Справа ў тым, што галоўны герой – 3D-персанаж, за рухі якога адказваюць лялечнікі: у студыі сядзяць два мужыкі ў спецыяльных лічбавых пальчатках, яны і задаюць рухі “піцабоя”. Ну і яшчэ каля трох дзесяткаў праграмераў адказваюць за сам “горад”. Таксама трохвымерны, як ты ўжо здагадаўся.\nУ многіх ВНУ свету трохвымерная анімацыя вывучаецца асобнай праграмай – напрыклад, у Seneca College of Applied Arts and Technology (Канада). Вельмі часта яна ўваходзіць і ў агульныя праграмы па анімацыі на факультэтах медыя-тэхналогій, мастацтваў ці графічнага дызайну. New York Film Academy увогуле прапануе студэнтам з усяго свету ўнікальную комплексную праграму, у рамках якой студэнты вывучаюць не толькі стварэнне візуальных вобразаў, трохвымернае мадэляванне, анімацыю, светлавыя тэхналогіі, спецэфекты (выбухі, агонь, сутыкненні, сілавое поле, турбулентнасць), дынаміку і мантаж, але і такія прадметы, як напісанне сцэнарыяў, рэжысура, стварэнне персанажаў для гульняў – карацей, усё, каб пался заканчэння студэнт быў здольны стварыць аб’ёмны паўнавартасны фільм. Каштуе гэта, натуральна, даволі шмат (са студзеня 2006 года – 15 тысяч даляраў за семестр), але адміністрацыя акадэміі запэўніла нас, што замежныя студэнты маюць шанцы на стыпендыі ад фондаў UNESCO ці Fullbright. Адна з галоўных умоў паступленне паўсюль – навыкі малявання (партфоліё), валоданне кампутарам і графічнымі праграмамі. Высокія кошты для гэтай спецыяльнасці – не рэдкасць, у брытанскім Kent University на 2005-2006 год кошт навучання для замежнікаў быў 10 270 фунтаў.\nУ некаторыя ВНУ – як, напрыклад, у Florency Design Academy – наогул запрашаюць людзей, якія ўжо маюць адукацыю ў галіне кампутарнай графікі (для паступлення ад іх патрабуецца толькі інгліш) і жадаюць атрымаць ступень магістра. Такая “ прафесіяналізацыя” абыйдзецца ім у 6 тысяч еўра.\nА вось у Academy of Art University (Сан-Францыска) ёсць магчымасць атрымаць сертыфікат па тровымернай анімацыі цалкам онлайн. Праграма ўключае чатыры асноўныя курсы: кампутарная графіка для анімацыі, прадакшн кампутарнай анімацыі, 3D-мадэляванне і анімацыя (праграма “Maya”), паглыбленая анімацыя. Усё, што патрэбна для паступлення – перкладзены на англійскую мову атэстат аб заканчэнні сярэдняй школы. Прыблізны кош такой праграмы – каля 8 тысяч даляраў.\nwww.animationarena.com – артыкулы пра 3D і інфа, дзе гэтаму навучыцца. А яшчэ ўражанні навічкоў, якія толькі-толькі пачалі вывучаць 3D.\nwww.animation.filmtv.ucla.edu/program/anihist.html -- гісторыя анімацыі, пачынаючы з 1887 года: усе фільмы, аніматары і сусветна вядомыя кампаніі.\nwww.awn.com/mag/issie1.1/articles/cotte.html -- аб’ёмная анімацыя ў Францыі: крыху гісторыі, сучаныя тэхналогіі і тое, як яны выкарыстоўваюцца на інтэрактыўным TV.


Сымон Зак — Вікіпедыя\nСымон Зак (польск.: Szymon Żak; каля 1507, Прашовіцы, Польскае Каралеўства — каля 1591, Бохня, Рэч Паспалітая) — кальвінісцкі пастар, дзеяч Рэфармацыі ў Вялікім Княстве Літоўскім і Малай Польшчы, багаслоўскі пісьменнік, паэт і адзін з аўтараў перакладу Брэсцкай Бібліі.\nПрашовіцы, Гміна Прашавіцы, Прашавіцкі павет, Малапольскае ваяводства, Польшча\nБохня, Бахэнскі павет, Малапольскае ваяводства, Польшча\nСымон нарадзіўся ў сям'і мешчаніна Марціна Зака. Правёў сваё дзяцінства ў Прашовіцах. У 1523—1526 гадах навучаўся ў Акадэміі ў Кракаве, праз тры гады атрымаў ступень бакалаўра. Ступень магістра была атрымана ім у 1531 годзе, пазней быў святаром. Пасля сканчэння навучання кіраваў школай у Вавеле і займаў пасаду кантара кафедральнай школы Кракава. Сымон быў адным з найбольш выбітных гуманістаў, свабодна валодаў лацінскай, грэчаскай мовамі і іўрытам. Увосень 1535 года паказаў сябе прыхільнікам кальвінізму. Праз нейкі час Зак пераехаў у Вялікае Княства Літоўскае да Мікалая Радзівіла Чорнага, дзе прымкнуў да кальвінскай суполкі.\nУ 1540—1548 гадах ён быў галоўным міністрам у Крыжановічах побач Бохняй. Прыкладна ў 1549 годзе ён ажаніўся з Кацярынай Прэклятоўнай, якая нарадзіла яму дзвюх дачок. У Берасці займаў пасаду міністра.\nНе зважаючы на тое, што Сымон Зак быў супярэчлівай постаццю, бо меў рэпутацыю разбуральніка каталіцкай царквы ў Вялікім Княстве Літоўскім, ён карыстаўся ў канцы жыцця павагай і папулярнасцю. У сталым узросце Зак пакутаваў ад болю ў назе, якая замінала яму шпацыраваць. Быў пахаваны ў садзе ля сваёй хаты, бо як кальвініст не мог быць пахаваны на мясцовых каталіцкіх могілках.\nУ 1956 годзе падчас будаўніцтва новага дома ў садзе, дзе быў пахаваны Сымон, былі выяўленыя рэшткі яго жонкі і дачкі.\nСымон Зак. (польск.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Сымон_Зак&oldid=3828861"\nАпошнія змены 7 красавіка 2021 а 01:10\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 01:10, 7 красавіка 2021.


У Глыбоцкай раённай газеце “Веснік Глыбоччыны” №38 за 14-га траўня паведамляецца пра вечарыну ў 3-й Глыбоцкай школе. Аўтарка слушна кажа, што памяць захоўваюць “найперш – гэта родныя Віталя Гарановіча, педагогі, якія працавалі пад яго кіраўніцтвам, сябры, калегі-творцы, прыхільнікі яго таленту, моладзь, якая чытае на конкурсах яго вершы і спявае песні на яго тэксты. Усе яны ў першую суботу мая сабраліся ў зале СШ №3 на вечарыну памяці Віталя Гарановіча, якога вось ужо два гады няма з намі. Мерапрыемства “Паэзія жыве ў душы маёй” падрыхтавала настаўніца Даната Сярогіна з дапамогай педагогаў трэцяй гарадской школы”.\nГэта вельмі пахвальна. І ўсіх, хто беражэ роднае слова паэта-настаўніка ў роднай школе, горадзе, на роднай зямлі, Бог хваліць. Успаміны – ёсць жыццё. Але я пра што? Час жа бяжыць наперад. Хто потым будзе захоўваць памяць? Няўжо толькі дошка на школе, калі яе прыбіць да сцяны? Мовы ж няма. Прапанова пісьменніка Уладзіміра Сауліча – назваць 3-ю школу іменем Віталя Гарановіча – выглядае як здзек з гэтай самай памяці пра яго. Безумоўна, Уладзімір не збіраўся здзеквацца. Але так і хочацца ўсклікнуць: “Валодзя, тут не жартуй! Каб назваць, трэба спачатку вярнуць беларускасць школе, якую дырэктар-настаўнік-паэт некалі з такім выразным клопатам стварыў. Пра такую патрыятычную працу ты сам вельмі прыхільна пісаў у прадмове да кнігі Гарановіча “Беразвечча”, будучы тады яшчэ сябрам СБП, а не СПБ. І пасля таго, як прагналі з беларускай школы яе мову родную, надаваць ёй (расейскай школе) імя беларускага паэта, чыю працу разбурылі, знішчылі, ці не парадокс?”\nАўтар называе Уладзіміра сябрам Віталя. Але сяброўства – гэта адказнасць і за слова… Я згодна, што ўсе прыхільнікі памяці стараліся выступаць на вечарыне – згадвалі, чыталі, спявалі… Але ці ёсць гэта – “працяг справы чалавека і грамадзяніна, настаўніка і паэта… які прцягвае жыць сярод нас”.\nНешта не зладзілася ў гэтым сказе, як і ў абароне 3-яй беларускай школы. Сёння я нагадаю, што за яе беларускасць збіралі подпісы грамадзян Падсвілля, пісалі і мы (сябры Падсвільскай суполкі ТБМ) Прэзідэнту, думаючы, што зверху ідзе ўся шкода. З адміністрацыі тады прыйшоў вялізны пакет з сургучамі. Але ў лісце было што? Паведамленне, што пісьмо наша адаслана на месца, каб, менавіта, тут, у раёне, патрыятычна разгледзілі важнае культурнае пытанне незалежнай Беларусі. Прэзідэнт жа не прыказваў зліквідоўваць беларускасць школы ў Глыбокім. Дык вось дзе, выходзіць, корань знішчэння?.. І нам з бліжэйшых органаў улады, нават, не адказалі. Бо не было чаго казаць. Не хацелася беларускай роднай школы. Я разумею, што сёння на вечарыне былі не ўплывоўцы, а калегі і вучні, і пабочныя… Ну, што там зробіць старшыня райарганізацыі РГА “Белая Русь” для абароны мовы? Яна тут слухала песні.\nВечарына прайшла. І жонка Віталя Рыгоравіча – Лілія Анатольеўна – дзячыла ўсіх прысутных, што не забылі паэта, у ягонай жа школе на другі год. Падумаць толькі… Безумоўна боль, смутак кіраваў жанчынай. І далікатнасць. Удумаўшыся, дык гэта ж паэта трэба дзячыць за творчасць – што даў, пакінуў такое мастацкае слова для працягу жыцця культурнай Бацькаўшчыны. Ён ужо сцвердзіўся для памяці. Без шыльды. Самая найлепшая і непадманная ўдзячнасць – вяртанне беларускай школы. Сумеснымі намаганнямі, якраз калегаў, сяброў і кіраўніцтва асветы раёна (найперш) і вобласці, і вышэй… Тады ўжо можна назваць іменем... Тады, як ёсць беларуская школа – жыве мова. На ёй размаўляюць і чытаюць кнігі. І паэтавы таксама. Менавіта гэта і ёсць жывая памяць, сцвярджэнне беражлівасці спадчыны.\nМарыя Баравік, сябра СБП\nГосць 2014-12-08 00:00:00\nГосць 2014-12-11 00:00:00