14.04GLOBE: АТЭЛАКатэгорыя:Мастацтва на экранеЖанр:ДрамаТэгі:Shakespeare’s Globe,TheatreHD,британский театр\nЗамяшаны на захапленні, рэўнасці і ўладзе трохквугольнік Атэла-Яга-Дэздэмона ажывае ў пастаноўцы «Глобуса» намаганнямі выбітных акцёраў. Такога лютага Атэла вы яшчэ не бачылі. Такога распуснага Яга – таксама.\nПершая пастаноўка «Атэла» на сцэне сучаснага «Глобуса» была адным з хітоў першых гадоў Дамініка Дромгула ў якасці кіраўніка тэатра. Галоўная прычына поспеху спектакля стала выключная праца акцёрскага дуэта выканаўцаў, якiя сыгралі галоўнага героя і яго падступнага лейтэнанта Яга. Тыя, хто ў канцы 90-х – пачатку нулявых, не адрываючыся, сачыў за перыпетыямі легендарнага серыяла HBO «Турма “ОZ”» (Oz, 1997-2002), памятаюць Карыма Саіда – магутнага турэмнага лідэра, які трымаў у страху брацію вязняў і які ўмеў дамовіцца з прэсай і важнымі людзьмі на волі. Саіда iграў ураджэнец Icлiнгтана Iмон Уокер; у гэтай пастаноўцы «Атэла» ён даруе сваю харызму, ўладарнасць і лютасць вяльможнаму маўру.\nУраджэнец Чэшыра Цім МакIнерн – яшчэ адзін тэлевізійны акцёр, памятны як камічнымі, так і самымі жорсткiмi ролямі, у «Чорнай гадзюке» (The Black Adder, 1982-1983), «Iншаземке» (Outlander, 2014), «Шэрлаке» (Sherlock, 2015), «Гульне тронаў» (Game of Thrones 2011; там ён iграў Роберта Гловера з дома Старкаў) і зусім нядаўнім «Страйке» (Strike, 2017), дзе сыграў злачынца Шаўкапрада. Менавіта такім гадам на вачах гледача МакIнернi вырастае ў паўнавартаснага монстра Яга.\nГэты «Атэла», нягледзячы на рэнесансныя касцюмы, абсалютна сучасны па эмоцыях і тэатральнай эстэтыцы. Рэжысёр Уілсан Мiлам, якi вядомы пастаноўкамі сучасных драматургаў накшталт Трэйсі Летса і Марціна Макдоны, не саромеецца выцягваць на сцэну гвалт не толькі псіхалагічны, але і літаральны: сцэна двубоя Касiа і Радрыга і перадсмяротныя сутычкі Дездемоны – самыя ўдарныя эпізоды спектакля. Пастаянныя ў сучасным тэатры намёкі на двухсэнсоўную сэксуальнасць Яга адыграна Драмгулам у сцэне пацалункаў злодзея і Эміліі.\nГалоўная каштоўнасць спектакля – ўважлівасць Драмгула да сваёй сцэнічнай пляцоўкi. Інтымнасць «Глобуса», набліжанасць дзеяння да партэра становіцца галоўным манком пастаноўкі. Гледачы «Атэла» нібы запрошаны да сузірання ўнутранай машынерыі зла – і аказваюцца сведкамі ўсіх этапаў развіцця злачыннай задумы Яга. Такія вострыя адчуванні не можа падарыць ні адна іншая шэкспіраўская сцэна.\nПраект Globe On Screen\nПастаноўка Шэкспіраўскага тэатра «Глобус»\nЗамяшаны на захапленні, рэўнасці і ўладе, трохвугольнік Атэла-Яга-Дэздэмона\nУ ролях:Атэла – Iмон Уолкер, Яга – Цім МакIнернi, Дэздэмона – Зоі Тапер, Касiа – Нік Барбер, Радрыга – Сэм Крэйн, Б'янка – Завея Эштан\nПастаноўшчык баёў:Філіп Д'Орлеонc


28 ліпень 2020, 18:14\n«Уявіце, што вы хочаце, каб з вашага дома сышоў чужы чалавек, — працягвала Ціханоўская. — Ён грубіяніць вам, ходзіць у абутку, кладзе ногі на стол, ён дае па карку вашым дзецям, топча ваш агарод, гарлапаніць, палохае вас. Вы просіце яго сысьці, а ён кажа вам, што калі вы будзеце выганяць яго — ён скарыстае сілу. „Вы што, хочаце тут майдан?“ — пытаецца ўлада. Не, не жадаем. І ёй не дамо гэта зрабіць. Калі гэтая ўлада сыдзе, тут ня будзе Майдану. Будзе сьвята».


Антось Жукаў: Паток беларусаў у Польшчу проста вялізны | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nДля дапамогі ўцекачам з Беларусі ў Варшаве арганізаваны Цэнтр Беларускай Салідарнасці. Пра магчымасці цэнтра расказвае яго прэс-сакратар – “Госць Рацыі” Антось Жукаў.\nРР: Чым можа дапамагчы Цэнтр Беларускай Салідарнасці беларусам, якія былі вымушаныя пакінуць сваю Радзіму?\nАнтось Жукаў: У людзей няма праблем з рэчамі. Рэчамі, прадуктамі яны забяспечаны. У нас ёсць вялікі склад адзення. Першая праблема, якая вельмі важная для людзей, – юрыдычная дапамога. Бо людзі прыязджаюць і не маюць ніякага статусу. У іх гуманітарная віза і яна выдадзена толькі на год. Таму людзям трэба думаць як легалізавацца. І Цэнтр Беларускай Салідарнасці якраз вырашае гэтыя пытанні. Ён дапамагае ці падаць на бежанства, ці атрымаць “карту побыту”, ці нейкія іншыя формы легалізацыі знайсці. Таму я і заахвочваю людзей, каб яны звярталіся на нашу інфалінію, тэлефанавалі нам і пыталі. І мы найперш стараемся вырашыць юрыдычныя праблемы.\nПа-другое, люзі адчуваюць сябе самотнымі ў пэўнай ступені. У іх няма сяброў, блізкіх людзей. Ім трэба неяк паміж сабой кантактаваць. І наш Цэнтр таксама вырашае гэту праблему. Мы арганізоўваем анлайн-мерапрыемствы і майстар-класы.\nРР: Людзі прыязджаюць па гуманітарнай візе і ім няма дзе жыць. Вы ім з гэтым дапамагаеце?\nАнтось Жукаў: Так, мы дапамагаем, але пытанне толькі ў тым, якая сітуацыя ў чалавека. Бо кожны кейс мы разглядаем асобна. Бо паток беларусаў проста вялізны. Кожны тыдзень на нашу інфалінію звяртаецца не менш за 160 чалавек. Даць жытло 160 чалавекам у тыдзень – з гэтым не справіцца нават Польская дзяржава, не кажучы ўжо пра Цэнтр Беларускай Салідарнасці. Мы дапамагаем людзям, якія знаходзяцца ў найбольш цяжкай сітуацыі. Мы дапамагаем усім беларусам і гэта розныя ступені дапамогі. Мы можам, напрыклад, дапамагчы ў пошуку кватэры. Але аплаціць кожнаму мы не можам, калі такая хваля беларусаў ідзе.\nРР: Хто дапамагае Цэнтру матэрыяльна?\nАнтось Жукаў: У першую чаргу – гэта, канешне, нашыя мецэнаты. І дзякуй ім вялікі за дапамогу! Вельмі шмат неабыякавых беларусаў з усяго свету дасылаюць свае ахвяраванні. І па-другое, можа нават больш мы атрымоўваем грошай ад мясцовых польскіх бізнесменаў, якім таксама баліць за Беларусь. Якія бачаць усю гэту жахлівую сітуацыю. І, канешне, ёсць падтрымка Польскага ўраду, Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Польшча. У нас даволі вялікая падтрымка ў польскім грамадстве, у польскім бізнесе, у Польскай дзяржаве. І мне здаецца, гэта вельмі класны вынік працы ўсіх беларусаў.\nЦэнтр беларускай салідарнасці запрашае на прэсавую канферэнцыю\nНавагодняя дабрачынная акцыя “Дзед Мароз Цэнтру Беларускай Салідарнасці”\nАляксей Ярахавец: Дзе беларусы – там і Беларусь


Аварыя на хімічным заводзе ў Горадні: дзве асобы загінулі, яшчэ дзве ў рэанімацыі\nТэрміновы выклік атрымалі гарадзенскія выратавальнікі 6 чэрвеня а 12:45 з «Гродна Азот», паведамілі ў прэс-службе МНС. Адбылося задымленне ў адным з цэхаў. Па папярэдняй інфармацыі, пры правядзенні агнявых работ іскра патрапіла на гідраксіламінсульфат, у выніку два рабочыя смяротна атруціліся, яшчэ двух шпіталізавалі.\nСупрацоўнікі падавалі ваду на ахаладжэнне рэчыва. Прычыны здарэння высвятляюцца. Небяспекі для насельніцтва няма. Сайт «Горадня Азот» паведамляе пра «нештатную сітуацыю» ды пра тое, што небяспекі забруджвання навакольнага асяроддзя няма.\nСледча-аператыўная група праводзіць агляд вонкавай тэрыторыі прадпрыемства (па стане на 16:25). Пра гэта паведаміла афіцыйная прадстаўніца Следчага камітэту Беларусі Юлія Ганчарова.\nСледчыя чакаюць дазволу на доступ у памяшканне, дзе яшчэ працуюць ратавальнікі. На месцы знаходзяцца прадстаўнікі СК, упраўлення СК па Гарадзенскай вобласці, МНС і Дзяржаўнага камітэту судовых экспертызаў, паведамляе БелаПАН.


Пинск | Новости Пинска и Пинского района. Полесская правда - Жыццёвая поўня\nСуббота, 16.07.2011. Рубрика: Образование Tags: Парохонск Просмотров: 1488\n«… хочацца, каб такая працавітая, творчая, удзячная, добразычлівая жанчына і педагог была на старонцы нашай газеты. Яе лёс не быў усланы кветкамі, але галоўнае яе багацце – праца. Таму і вялікая павага ад вучняў, іх бацькоў, тых, каго яна вучыла, выхоўвала, каму дапамагала ў жыцці».\nЗ пажадання ад жыхароў вёскі Парахонск.\nДва гады назад Парахонск атрымаў статус аграгарадка. Аб вялікіх зменах, якія тут адбыліся, гаварылася і пісалася шмат. У тым ліку і пра школу. І тое, што яна цяпер яшчэ больш упрыгожвае вёску, відавочна. І калі ідзе гаворка пра школу, дык чаму не сказаць пра яе дырэктара, Таццяну Іванаўну Мурашкевіч.\nТым больш, што ёсць нагода: жыццёвы ручнік падараваў ёй юбілей з двух пяцёрак.\nНарадзілася Таццяна (а для мяне яна проста Таццяна, Танечка, Танюша) у вёсцы Стахавічы Пінскага раёна. У 50– 60-я гады на кволыя дзявочыя плечы звалілася шмат выпрабаванняў. Бацька ў гады вайны быў сапёрам. Яго цяжка параніла пад Кёнігсбергам, вярнуўся дахаты інвалідам і памёр у сорак пяць гадоў. Яна памятае яго наказ: «Жыві, дачушка, так, каб мне за цябе не было сорамна».\nСтаць настаўніцай вырашыла таму, што мела добры прыклад. У школе на той момант працавалі такія выдатныя педагогі, як Валянціна Паўлаўна Казак, Ефрасіння Паўлаўна Яленская, якая да таго ж была і цудоўным дырэктарам.\nПрайшлі гады. А ў памяці, як учора, паездка ў Кіеў на грошы, заробленыя летам вучнямі ў мясцовым калгасе.\nУ іх школе працаваў і былы вязень вайны Барыс Паўлавіч Калодзіч, які выкладаў гісторыю і нямецкую мову.\nСфарміраваць свой светапогляд, многае зразумець і ацаніць дапамаглі настаўнікі Малоткавіцкай школы, якую Таццяна і закончыла. Гісторыю тут выкладаў удзельнік вайны Георгій Макаравіч Гук. Яго ўрокі – жывыя старонкі вайны, памяці, адказнасці за лёсы людзей у любы час.\nТаццяна зразумела, што само жыццё – гэта не толькі добрыя ці дрэнныя адзнакі ў тваім дзённіку. Важней тое, якім ты станеш у гэтым жыцці.\nЯна ніколі не шукала лёгкага шляху. Першае прызначэнне атрымала ў школу вёскі Канатоп, што на мяжы Пінскага і Ганцавіцкага раёнаў.\nЯкое свята – твае першыя вучні, першыя ўрокі! З удзячнасцю прымала дапамогу ад калег з Малаплотніцкай васьмігодкі, бо ў школе яна працавала адна. Добрымі дарадчыкамі былі дырэктар Ігар Паўлавіч Марцынкевіч, яго намеснік Елена Мартынаўна Волах.\nГэта была яе школа жыцця. Часта прыходзілася ісці тыя пяць кіламетраў да аўтобуса, дабірацца папуткамі, купленым спачатку веласіпедам, а затым і матацыклам.\nАдначасова з вучобаю ў Гомельскім дзяржаўным універсітэце два гады працавала ў Навадворскай школе старшаю піянерважатаю. Тут авалодала сакрэтамі арганізацыі вольнага часу школьнікаў: конкурсы, спаборніцтвы, паходы і экскурсіі, сустрэчы з цікавымі людзьмі. Усё гэта трывала ўваходзіць у яе педагагічную скарбонку. Увагай і цяплом акружалі яе настаўнікі Яўгенія Афанасьеўна Андрайчук, Таццяна Сцяпанаўна Ярмаш, дырэктар Канстанцін Андрэевіч Ціхаміраў.\nШэсць гадоў працавала выкладчыкам гісторыі Грыўковіцкай школы.\n«Кожны працоўны дзень быў своеасаблівым экзаменам на прафесіяналізм, і яна заўжды здавала яго на выдатна», – скажа былы інспектар райаддзела адукацыі Любоў Мікалаеўна Блышчак.\nУ 1981 годзе маладая настаўніца была ўзнагароджана медалём «За трудовое отличие», а затым яе выбралі ў склад беларускай дэлегацыі ад Брэсцкай вобласці на Сусветны фестываль моладзі ў Маскве.\nНекалькі год працавала дырэктарам Маладзельчыцкай школы. Гэтыя гады былі вельмі паспяховымі для здзяйснення школьных экскурсій. Дзе толькі не пабывала са сваімі вучнямі Таццяна Іванаўна! На школьнай карце адзначаны Мінск, Хатынь, Таганрог, Кіеў, Масква, «залатое кола» Расіі ў складзе гарадоў Уладзімір, Суздаль, Гусь-Хрустальны… Затым працавала настаўнікам гісторыі ў Парахонску. Ужо сем гадоў, як яна ўзначальвае мясцовую школу.\nСвой запал дырэктар не страціла. У гэтым годзе наведалі Нясвіж, Мірскі замак, Брэсцкую крэпасць.\nУменне цаніць людзей, быць удзячнай – тыя якасці, без якіх на такой пасадзе працаваць немагчыма, – лічыць Таццяна Іванаўна і трымаецца гэтага. А каб трымацца, перш за ўсё неабходна быць патрабавальнай да сябе, а праз гэта – да калектыву.\n«Прымусіць чалавека працаваць якасна вельмі цяжка, ды, мабыць, ў настаўніцтве і немагчыма. Поспех залежыць ад жадання чалавека, а поспех калектыву спалучае ў сабе плюсы намаганняў усіх: ад вартаўніка да дырэктара», – гаворыць Таццяна Іванаўна.\nЯк і заўжды, сёння актуальнымі з’яўляюцца пытанні патрыятычнага, маральна-эстэтычнага, прававога, фізічнага выхавання. Таму вучэбная і выхаваўчая работа ў школе мае мэту выхоўваць сацыяльна-актыўнага чалавека. Вучні неаднаразова выходзілі пераможцамі ў раённых алімпіядах. Ёсць адпаведныя поспехі ў спартыўных спаборніцтвах. У раённым конкурсе «Лепшы па прафесіі» школьная каманда заняла першае месца, а поспехі ў гісторыі вучня восьмага класа Сяргея Еўтуха – гэта добры прыклад для яго сяброў.\nЦёплыя адносіны склаліся з мясцовай школай мастацтваў, дырэктарам якой працуе Пётр Пятровіч Саламянюк. Вучні з ахвотаю выступаюць у духавым аркестры, узорным ансамблі народнай песні і музыкі, ансамблях скрыпачоў, баяністаў…\nЛегендай народнага танца, фальклорнага калектыву «Крынічка» з’яўляецца яе кіраўнік, былая настаўніца Парахонскай школы Валянціна Іванаўна Караткевіч. Сёлета яго ўдзельнікі сталі пераможцамі ў заключным этапе абласнога дзіцяча-маладзёжнага фестывалю «Радавод».\nМногае з таго, чым жыве школа, з тых здабыткаў, якімі яна ўзбагачаецца і ў духоўным сэнсе, і матэрыяльна, было б немагчыма без узаемасувязі са старшынёю Парахонскага сельвыканкама Васілём Кацубай, дырэктарам акцыянернага таварыства «Парахонскае» Уладзімірам Храленка, дырэктарам «Беларускіх журавін» Васілём Лягускім.\nТаму Таццяна Іванаўна заўжды знаходзіць нагоду, каб сказаць ім сваё «дзякуй» за супрацоўніцтва.\n…Вось на жыццёвым ручніку юбілей – 55. Многа гэта ці мала? Сапраўды, а хто адкажа?\n« Разважаннi на тэмы


Культура - Крэатыў імпэтных палешукоў, або Як ператварыць аўтэнтыку ў прывабны турпрадукт?\nДык што такое жакі?\nІ пачну я менавіта са стварэння ўстаноў культуры новага тыпу, звязаных з захаваннем мясцовых традыцый. Не так даўно, у кастрычніку 2016 года, у вёсцы Мерчыцы Пінскага раёна адбылася адметная для паселішча падзея — тут адкрыўся Цэнтр традыцыйнай культуры і побыту. Установа ўяўляе з сябе сапраўдны музей, дзе сабраны ўнікальныя прадметы побыту і народных рамёстваў беларусаў-палешукоў.\n— Ідэя стварэння Цэнтра ўзнікла ў нас ужо даўно, — кажа кіраўнік раённай сферы культуры Людміла Галавач. — Народныя святы і абрады, непаўторны фальклор, самабытныя рамёствы, нацыянальны касцюм, кухня Піншчыны — усю гэту багатую спадчыну неабходна захаваць, адрадзіць і, вядома, запрасіць гасцей. Я ўпэўнена, што з цягам часу наш Цэнтр будзе запатрабаваны і ў замежных турыстаў, якія змогуць бліжэй пазнаёміцца з жыццём палешукоў.\nРаботнікі культуры ўсяго раёна доўгі час збіралі для Мерчыцкай установы культуры прылады працы, прадметы быту, вырабы майстроў і нематэрыяльную спадчыну — абрады, песні, мясцовыя звычаі, гульні, рэцэпты страў і многае іншае. Сабранае сапраўды ўражвае. Сёння ва ўстанове функцыянуе шэсць экспазіцыйных залаў, у якіх размешчаны больш за 200 экспанатаў. Прычым, многія з іх — папраўдзе ўнікальныя.\nСкажам, тут можна пабачыць вялізныя, сплеценыя з лазы кошыкі, ёмістасці для захоўвання прадуктаў, прылады для лоўлі рыбы, пра якія мясцовыя супрацоўнікі могуць распавядаць гадзінамі, дэманструючы той ці іншы загадкавы прадмет з калекцыі. Я, скажам, толькі ў Мерчыцах даведаўся, што такое палескія жакі, лубяшкі ды клуні.\nХтосьці з гасцей можа зацікавіцца драўлянымі вырабамі, а нехта са здзіўленнем наведвае залу ткацтва, дзе пабачыць на свае вочы старадаўнія ткацкія станкі і іншыя прылады для апрацоўкі тканіны, а таксама вясельныя, побытавыя, абрадавыя ды святочныя рушнікі. Дарэчы, за ткацкім станком можна нават папрацаваць, сваімі рукамі і нагамі адчуўшы нялёгкую працу ранейшых ткачых. Як кажуць супрацоўнікі ўстановы, сядзець за ткацкім станком асабліва любяць дзеці. Прычым, не толькі дзяўчынкі, але і хлопцы.\nА яшчэ ва ўстанове ёсць зала ганчарных вырабаў, зала нацыянальнага касцюма, у якой размешчаны адзін з унікальных экспанатаў — вясельная сукенка даваеннага часу, а таксама іншыя залы, уключаючы экспазіцыю хаты селяніна-палешука.\nЦэнтр традыцыйнай культуры і побыту размясціўся ў будынку былой Мерчыцкай сярэдняй школы, які быў перад “улазінамі” капітальна адрамантаваны. Як распавяла мне майстар народных промыслаў Вольга Капліч, сёння тут арганізуюцца выставы народных умельцаў, фальклорна-гульнявыя праграмы, ладзяцца народныя святы, семінары, пленэры, форумы з удзелам фальклорных калектываў. Напрыклад, сёлета ў жніўні на тэрыторыі Цэнтра адбыўся адкрыты рэгіянальны фестываль фальклорнага мастацтва “Фальварак мінулага”, у рамках якога ўпершыню прайшоў пленэр рэзчыкаў па дрэве — майстроў, якія прыехалі не толькі з Піншчыны, але і з іншых куткоў Беларусі.\nПытанне на перспектыву\n— Акрамя таго, да нас часта прыязджаюць турысты не толькі з Брэсцкай вобласці ці бліжэйшых санаторыяў, але і з розных краін СНД і Еўропы, — кажа Вольга Капліч. — Балазе, не толькі для дарослых людзей, але і для дзяцей тут сапраўднае раздолле. Скажам, у нас можна не толькі паглядзець на розныя старадаўнія палескія прылады, але і апрануць нацыянальны касцюм, станцаваць беларускі нацыянальны танец, а пасля яшчэ і прадэгуставаць гарачы зёлкавы чай, сабраны з лекавых раслін і духмянага разнатраўя.\nВажнасць і актуальнасць тэмы развіцця турыстычнага патэнцыялу Піншчыны ў Мерчыцах ведаюць не на словах, а на справах. Таму плануюць пашыраць дзейнасць Цэнтра ў розных кірунках.\n— Нядаўна на тэрыторыі Цэнтра мы зрабілі казачны Домік Бабы-Ягі, — распавядалі мне супрацоўнікі ўстановы пра свае крэатыўныя “ноу-хау”. — З’явяцца тут з цягам часу і іншыя казачныя хаткі, каб з іх дапамогай можна было пасля ладзіць разнастайныя дзіцячыя квэсты, конкурсы, гульні.\nАле што ні кажы, гэта толькі пачатак той вялікай справы, якую плануецца зрабіць у Мерчыцах. Скажам, на мой погляд, вельмі не стае на тэрыторыі Цэнтра кавярні ці нават сталоўкі, а таксама невялікай гасцініцы, дзе маглі б жыць тыя ж заезджыя турысты, ахвочыя да маляўнічых краявідаў Палесся. Тым больш, будынкі былой школы, у якіх усё гэта можна было б абсталяваць, знаходзяцца за два крокі ад установы культуры.\nЯк кажа Людміла Галавач, планы па далейшым развіцці Цэнтра, у аддзеле, натуральна, ёсць, і яны сапраўды прадугледжваюць, у тым ліку, стварэнне кавярні ды іншыя крэатыўныя цікавосткі. Але ж, натуральна, спачатку трэба адрамантаваць усе наяўныя памяшканні, давесці да ладу вялізную тэрыторыю Цэнтра, за якой пастаянна патрабуецца пільны нагляд, ды зрабіць гэтае месца яшчэ больш прывабным для турыстаў.\nЗразумела, на ўсё гэта патрабуюцца значныя фінансавыя сродкі, якія ў раённым бюджэце пакуль што пад гэтыя мэты не прадугледжаны. Таму цяпер у аддзеле актыўна шукаюць спонсараў ці мецэнатаў, у тым ліку індывідуальных прадпрымальнікаў, якія маглі б або аказаць фінансавую дапамогу ўстанове, або размясціць на тэрыторыі Цэнтра сваю кавярню. Карацей, хоць развівацца ёсць яшчэ куды, пытанняў пакуль у гэтым кірунку больш, чым адказаў.\nМяркую, пры належным фінансаванні і крэатыўным падыходзе да справы Мерчыцкі Цэнтр традыцыйнай культуры і побыту можа з цягам часу стаць прыцягальнай турыстычнай “фішкай” на карце не толькі Пінскага раёна, але і ўсёй Брэстчыны. І, мажліва, адабраць лаўры самай крэатыўнай установы культуры ў Музея народнай творчасці “Бездзежскі фартушок”, што на Драгічыншчыне.\nТам, нагадаю, ужо працуе многае з таго, пра што толькі цяпер мараць пінчукі: і невялічкая гасцініца, і мажлівасць харчавання турыстаў прадуктамі з музейнага зямельнага надзелу, і цікавыя квэсты ды прыцягальныя музейныя экспанаты. Але ж музейшчыкі з Драгічынскага раёна пачыналі ўсё гэта яшчэ 10 — 15 гадоў таму. Так што ў Пінскім раёне цалкам могуць улічыць крэатыўны вопыт суседзяў і стварыць свой непаўторны аб’ект культуры. Прынамсі, менавіта на гэта і спадзяюцца як мясцовыя жыхары, так і кіраўніцтва Пінскага райвыканкама.\nЯк зарабляць без праблем?\nПа дарозе ў Стытычаўскі СДК наша “культасветная” машына зрабіла невялікі круг, завітаўшы ў вёску Лапаціна, дзе сёння ў адным з пакояў мясцовай бібліятэкі размешчаны невялічкі музей Аляксандра Блока. Як вядома, рускі паэт-сімваліст калісьці наведваў гэтыя мясціны падчас службы ў арміі ў гады Першай сусветнай вайны, калі Пінск ужо быў акупаваны германскімі войскамі.\nПа словах мясцовых супрацоўнікаў, турысты з Расіі з задавальненнем прыязджаюць у Лапаціна, каб пабываць у невялічкім музейчыку, што захоўвае сотні экспанатаў, якія расказваюць пра жыццё і творчасць вялікага паэта Сярэбранага стагоддзя. А яшчэ расіяне і іншыя замежныя госці любяць пад’ехаць да праваслаўнай каплічкі ў суседняй вёсцы Калбы, якую ў свой час маляваў Аляксандр Блок.\nДа таго ж, хто-ніхто з цікаўных прыезджых таксама вандруе да вялікага дуба, пад якім, як гавораць мясцовыя жыхары Калбоў, паэта неаднойчы бачылі за пісаннем вершаваных твораў. Праўду кажа гэта легенда ці маніць, сцвярджаць дакладна не буду. Але, як бы там ні было, думаю цікавых турыстычных мясцін на Піншчыне хопіць для гасцей з любой краіны.\nІ менавіта пра турыстаў адразу зайшла гаворка ў Стытычаўскім СДК, у які я завітаў адразу пасля паездкі ў Калбы і Лапаціна. Справа ў тым, што ўстанова культуры за восем месяцаў гэтага года зарабіла шэсць тысяч рублёў. Гэта 114 працэнтаў ад даведзенага плана платных паслуг.\nСума, пагадзіцеся, немалая. Прычым, значны ўнёсак у план прынесла праца культработнікаў з народнага ансамбля народнай песні “Рабіначкі” на багатай турыстычнай “дзялянцы”. Балазе, умовы для гэтага створаны самыя прыдатныя.\n— Большасць грошай у план платных паслуг мы займелі з дапамогай канцэртаў, якія ладзім на цеплаходзе “Белая Русь”, што вандруе па Прыпяці ад Брэста да Мазыра, заязджаючы, натуральна, і на Піншчыну, — патлумачыла мне кіраўнік установы культуры, а таксама стваральнік “Рабіначак” Ніна Шыманская. — Са сваім калектывам мы робім для гэтых “рачных” турыстаў цікавыя творчыя праграмы. Можам і станцаваць, і праспяваць, і зладзіць конкурсы, і развесяліць пад прыпеўкі. Карацей, забаўляем турыстаў як толькі можам. Мабыць, таму нас і пастаянна запрашаюць выступаць для наведвальнікаў водных палескіх маршрутаў.\nДа слова, каб спяваць і танцаваць для турыстаў на рачным караблі, які, як вядома, толькі нядаўна распачаў свае круізныя туры па Прыпяці, трэба прайсці своеасаблівы “кастынг”: паказаць журы творчую праграму, прадэманстраваўшы з яе шэраг нумароў. Змаганне за “месца пад сонцам” адбываецца сярод некалькіх падобных фальклорных калектываў Брэсцкай вобласці, якія імкнуцца выйграць тэндар на абслугоўванне турыстаў. Але “Рабіначкі” пастаянна перамагаюць у гэтым конкурсе — дамова заключаецца з працадаўцам штогадова — і з поспехам ды, як бачна, значным фінансавым вынікам выступаюць для замежных гасцей.\n— Дарэчы, тэндар выйгралі не толькі “Рабіначкі”, але і яшчэ адзін наш калектыў з Аснежыцаў, — дадае загадчык сектарам ідэалагічнай работы і па справах моладзі аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Пінскага райвыканкама Сяргей Падшывалаў, які суправаджаў мяне падчас усёй паездкі па раёне. — Так што турыстычны водны маршрут вельмі спрыяе нашым супрацоўнікам у выкананні планаў платных паслуг адразу для некалькіх устаноў культуры раёна.\nЗа адно выступленне калектыў Стытычаўскага СДК зарабляе ў скарбонку плана платных паслуг неблагую “капейчыну” — каля 200 рублёў. Прыкладна дваццаць пяць разоў ладзяць свае выступленні на палубе рачнога круізнага лайнера пінчане за летні сезон — і вось ужо пяць тысяч рублёў пералічваюцца на рахунак установы культуры.\nПраўда, удакладню: не на рахунак самога Стытычаўскага СДК, а на спецрахунак аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Пінскага райвыканкама. Але гэтыя грошы не знікаюць без следу ў “агульным катле” аддзела, а вяртаюцца ва ўстанову. Так, менавіта за гэтыя даходы, як распавяла Ніна Шыманская, былі набыты новая гукаўзмацняльная апаратура, ноўтбукі, прынтар і ксеракс, касцюмы для калектыву (ажно чацвёрты камплект!).\nНягледзячы на гэта, грошай усё адно не стае: трэба, як кажуць супрацоўнікі СДК, абавязкова набыць новыя музычныя інструменты, бо старыя ўжо даволі зношаныя. Ды і за, без перабольшання, ударную працу па павелічэнні пазабюджэтных даходаў, удзельнікі калектыву хацелі б мець і бачыць у сваіх разліковых лістках дадатковыя прэміі. Што ж, законнае патрабаванне, тым больш, што менавіта гэтыя пытанні хвалююць супрацоўнікаў Дома культуры найбольш. Як кажа Людміла Галавач, да якой я звярнуўся па каментарый, усе агучаныя праблемы паступова будуць вырашаны ў рабочым парадку.\nШто да самога калектыву “Рабіначкі”, у якім пастаянна ўдзельнічае восем — дзесяць чалавек — прычым, гэта не толькі жыхары Стытычава, але і Пінска — дык ягоныя выступленні ўжо адбыліся не толькі ў многіх кутках Пінскага раёна, але і ў некаторых райцэнтрах Беларусі ды за мяжой, напрыклад, у польскім горадзе Сандамір. Так што творчасць палескага калектыву ўжо перасягнула межы Беларусі. Як кажуць, паглядзім што будзе далей…\n“Красачкі” — красуюць\nПарахонская дзіцячая школа мастацтваў, куды мне давялося завітаць напрыканцы камандзіровачнага дня, уражвае сваімі брэндавымі, не пабаюся гэтага слова, калектывамі. Хаця і без таго тут ёсць на што паглядзець: установа мае ў сваім складзе не толькі музычнае, але і харэаграфічнае аддзяленні. Напрыклад, дзеці тут засвойваюць нотную грамату для баяна і акардэона, фартэпіяна і скрыпкі. Але пра знакавыя ансамблі ў ДШМ гаворка асобная.\n— Так, мы маем ажно шэсць дзіцячых і тры выкладчыцкіх творчых калектывы, — адзначыў мне ў размове дырэктар Парахонскай ДШМ Пётр Саламянюк. — Два дзіцячыя калектывы маюць званне “ўзорны” — гэта ансамбль песні і музыкі “Красачкі” і дзіцячы духавы аркестр.\nПра “Красачкі” спачатку і пагаворым. Гэты калектыў пад кіраўніцтвам Тэрэсы Еўтух унікальны не толькі тым, што мае граматы і дыпломы Міністэрства культуры Беларусі ці Брэсцкага аблвыканкама, але і сваімі выступленнямі як на Піншчыне і Брэстчыне, так і за мяжой. Так, летась “Красачкі” пабывалі ў Польшчы, а сёлета прынялі ўдзел і “пакрасаваліся” ў Міжнародным конкурсе “Новыя вяршыні — 2019”, дзе атрымалі дыплом лаўрэата ІІІ ступені.\nСтваральнікам і кіраўніком яшчэ аднаго калектыву — дзіцячага духавога аркестра — з’яўляецца сам Пётр Саламянюк. Дзякуючы і яго нястомнай працы, і майстэрству ўдзельнікаў ансамбля, дзіцячы духавы аркестр двойчы станавіўся дыпламантам І ступені на фестывалі духавой музыкі “Фанфары”, адзначаўся Граматай Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Беларусі, а таксама іншымі ўзнагародамі.\nНатуральна, за ўсімі гэтымі дасягненнямі стаіць велізарная праца педагогаў і выкладчыкаў Парахонскай ДШМ. Прычым, творчы імпэт супрацоўнікаў школы падтрымліваецца і матэрыяльнымі стымуламі.\n— Не магу не сказаць пра тое, што вялікую дапамогу ў дзейнасці не толькі названых калектываў, але і ўсёй дзіцячай школы мастацтваў аказвае мясцовае прадпрыемства “Парахонскае” і ягоны кіраўнік Уладзімір Храленка, — адзначыў Пётр Саламянюк. — Скажам, за кошт прадпрыемства былі набыты інструменты для духавога аркестра. Таксама Уладзімір Храленка заўсёды ідзе нам насустрач, калі трэба выдаткаваць транспарт на паездкі “Красачак” на конкурсы і фестывалі. Акрамя таго, для гэтага ж калектыву за кошт прадпрыемства мы пашылі новыя касцюмы. Так што іх спонсарская дапамога для нас вельмі важная.\nНа балансе таварыства\nНа жаль, самога дырэктара прадпрыемства падчас майго візіту на месцы не аказалася. Але пра мецэнацтва, якое, як бачна, паспяхова прыжылася на ўрадлівай палескай глебе, я пагаварыў са спецыялістам па ідэалогіі ААТ “Парахонскае” Людмілай Малышчыцкай. І ў першую чаргу запытаўся ў яе пра тое, што штурхае прадпрыемства да аказання спонсарскай падтрымкі мясцовай сферы культуры.\n— Найперш мы выдатна разумеем, што ў ДШМ вучацца і нашы дзеці, што гэта дзеці нашых супрацоўнікаў, — кажа Людміла Малышчыцкая. — Таму наш кіраўнік, Уладзімір Фёдаравіч Храленка, заўсёды імкнецца падтрымаць навучэнцаў школы мастацтваў, калі да яго звяртаюцца па дапамогу.\nУ сваю чаргу, калектывы Парахонскай ДШМ часта выступаюць на мерапрыемствах, якія ладзяцца прадпрыемствам, скажам, да Дня сельскага работніка або падчас ушанавання перадавікоў вытворчасці і гэтак далей.\nДарэчы, на балансе ААТ “Парахонскае” таксама знаходзіцца вакальны калектыў “Вясёлка” з мясцовага цэнтральнага Дома культуры. Ансамбль выступае на самых розных мерапрыемствах, што ладзяцца ў паселішчы, а таксама з’яўляецца ўдзельнікам як абласных, так і раённых конкурсаў аматарскай творчасці.\nА зусім нядаўна, за кошт сродкаў прадпрыемства, вакальная група пабывала на фестывалі гісторыі і народнай творчасці “Новамаліньска Любава” на Украіне. Так што, як бачна, культура і бізнес на Піншчыне ідуць заўсёды побач, плячо ў плячо, актыўна ўзаемадзейнічаючы на карысць усіх зацікаўленых бакоў.\nНатуральна, пра ўсе цікавосткі Пінскага раёна згадаць у адным артыкуле наўрад ці атрымаецца. Прынамсі, не сказаў я пра тое, што сёння ў Міністэрства культуры Беларусі ўжо накіраваны дакументы па ўключэнні ў Дзяржаўны спіс нематэрыяльных гісторыка-культурных каштоўнасцяў краіны элемента “Традыцыя вясновых карагодаў на Вялікдзень, Правадную нядзелю і “Провады зімы” ў вёсцы Пінкавічы Пінскага раёна. Ці пра тое, што многія аматарскія калектывы Піншчыны пастаянна прымаюць удзел у мерапрыемствах, што ладзяцца з нагоды надання Пінску статусу Культурнай сталіцы Беларусі — 2019…\nА вось яшчэ адна “цікавостка” ад палешукоў: нядаўна раён папоўніўся адразу трыма калектывамі са званнем народны. Ганаровы статус займелі вакальны ансамбль “Явар ды каліна” Красіцкага СДК, фальклорны калектыў “Грымата” Дабраслаўскага СДК ды інструментальны ансамбль “Мяцеліца” Пінкавіцкай ДШМ. Усяго ж на сёння 23 творчыя калектывы Піншчыны займелі званне “народны” і “ўзорны”. Лічба, як кажуць, гаворыць сама за сябе.\nШмат робіцца ў раёне і ў рамках Дзяржаўнай праграмы “Культура Беларусі” на 2016 — 2020 гады, паказчыкі якой у раёне выконваюцца і нават перавыконваюцца. Напрыклад, па словах Людмілы Галавач, на рэалізацыю мерапрыемстваў Дзяржпрагарамы за кошт раённага бюджэту сёлета выдаткавана звыш 3 мільёнаў 400 тысяч рублёў. На гэтыя грошы, напрыклад, прайшлі рамонтныя работы ў шэрагу ўстаноў культуры, паляпшалася іх матэрыяльна-тэхнічная база, былі набыты і адрамантаваны шматлікія музычныя інструменты, закуплялася неабходнае абсталяванне, ладзіліся фестывалі, конкурсы ды іншыя мерапрыемствы.\n— Увогуле, старшыня Пінскага райвыканкама Ігар Брылевіч звяртае на сферу культуры раёна самую пільную ўвагу і аказвае нам пастаянную падтрымку, — кажа Людміла Галавач. — Але, натуральна, перад сферай ставяцца і адпаведныя задачы на перспектыву. Напрыклад, сёння мы думаем пра тое, каб ладзіць у кожным сельсавеце раёна сваё брэндавае мерапрыемства, знакавае для ўсёй Піншчыны.\nСкажам, менавіта ў рамках агучанай ініцыятывы не так даўно ў гонар Дня сям’і ў Парахонску адбыўся раённы конкурс “Шчаслівыя разам”, у якім прынялі ўдзел маладыя сем’і раёна. А больш за 15 танцавальных калектываў Піншчыны спаборнічалі ў конкурсе сучаснай харэаграфіі Little stars, які прайшоў у Лагішынскім маладзёжным Цэнтры культуры.\nТак што паспяховы пачатак многіх культурных ініцыятыў на пінскай зямлі — навідавоку.


Мы - нацыя! - "Чвэрць расстраляных у Катыні былі беларусамі"\n"Чвэрць расстраляных у Катыні былі беларусамі"\n16.12.2009 | 23:03 |\n11 снежня ў Менску мінула дыскусія, прысвечанай 70-годдзю пачатку Другой сусветнай вайны.\nПадчас дыскусій даследнік савецкіх рэпрэсій у Беларусі Ігар Кузняцоў заявіў, што амаль чвэрць расстраляных НКУС у Катыні афіцэраў польскага войска былі беларусамі, піша БЕЛАПАН.\nГісторык сцвярджае, што з 4.421 афіцэра польскага войска, расстралянага НКУС у Катыні пад Смаленскам (Расея) у красавіка-траўні 1940 гады, 1.059 з'яўляюцца беларусамі. Па іх словах, калі да гэтай лічбы дадаць ахвяр Катыні - габрэяў і палякаў з Заходняй Беларусі, то агульная колькасць расстраляных пад Смаленскам афіцэраў польскага войска - выхадцаў з Беларусі - можа скласці каля 2 тысяч чалавек.\nГісторык распавёў, што ў наступным годзе беларуская грамадскасць будзе адзначаць дзве маркотныя даты - 70-годдзе растрэлаў афіцэраў польскага войска і 70-годдзе далучэння Літвы, Латвіі і Эстоніі да СССР.\nДоктар гістарычных навук, прафесар Беластоцкага ўніверсітэта, старшыня Беларускага гістарычнага грамадства ў Польшчы Алег Латышонок прадставіў свае новыя кнігі "Нацыянальнасць - беларус" і "Гісторыя Беларусі з сярэдзіны XVII да пачатку XXI стагоддзі", напісаную ў суаўтарстве з прафесарам Беластоцкага ўніверсітэта Яўгенам Міронавічам.\nПа словах Латышонка, нягледзячы на тое, што падчас Другой сусветнай вайны нацысты прынеслі палякам больш гора, чым рады, палякі па-рознаму ставяцца да іх, бо немцы павініліся, а рускія не зрабілі гэтага. Вось чаму ў палякаў сёння менш прэтэнзій да Нямеччыны, чым да Расеі, сказаў гісторык. Як той прамовіў, расейцы да сённяшняга дня ўпэўненыя, што Савецкае Войска выступала толькі як войска вызваленчая, хоць для палякаў і нацысты, і рады былі акупантамі.\nНавуковец лічыць нацыяй разумная супольнасць людзей. Вось чаму, па ягоных словах, беларуская нацыя склалася як сялянская з праваслаўных русінаў і каталікоў літвінаў толькі ў канцы XIX стагоддзі. "Так што наша беларуская нацыя новая і маладая", - падкрэсліў Латышонок.\nРэдактар часопіса Arche Валер Булгакаў прэзентаваў чарговы нумар перыядычнага выдання "17 верасня 1939: антрапалогія ўз'яднання", а былы зняволены Гулага Ўладзімір Раманоўскі - выставу "1939 год - трагічныя наступствы. Лагерная творчасць Еўфрасінні Керсновской".\nАрганізатарам мерапрыемства выступіў Кардынацыйную раду ініцыятыў па даследаванні злачынстваў камунізму і ўвекавечанню памяці ахвяр таталітарызму.


21 лютага ў Валожыне пройдзе традыцыйнае Свята працы — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\n16.02.2014 21.08.2019 admin687Комментарии on 21 лютага ў Валожыне пройдзе традыцыйнае Свята працы\nНапярэдадні гэтай падзеі мы папрасілі расказаць пра вытворчыя справы кіраўніка аднаго з буйных прамысловых прадпрыемстваў раёна.\nДырэктар ААТ “Валожынская райаграпрамтэхніка” Рамуальд Уладзіміравіч ВАЙНІЦКІ:\n– Мінулы год быў няпросты. Для выканання запланаваных паказчыкаў прыйшлося пераадольваць цяжкасці рознага характару. Але наш згуртаваны калектыў, які налічвае амаль паўтысячы чалавек, справіўся з пастаўленымі задачамі. Таму мы асабліва цэнім усё, чаго змаглі дасягнуць. Асноўным відам гаспадарчай дзейнасці ААТ «Валожынская райаграпрамтэхніка» з’яўляецца прамысловая вытворчасць.Тут на працягу многіх гадоў захоўваецца эканамічная стабільнасць, сфарміраваўся ўстойлівы тэрытарыяльны рынак збыту прадукцыі. Матэрыяльна-тэхнічная база цэха перыядычна абнаўляецца, мадэрнізуецца. Летась, напрыклад, набыта асноўных сродкаў на 843 млн рублёў, у тым ліку два ліцейныя аўтаматы ў цэх па вытворчасці пластмасавых вырабаў.\nЗа мінулы год па прадпрыемстве ў цэлым атрымана 1590 млн рублёў чыстага прыбытку, рэнтабельнасць продажу склала 3,4%.\nВыручка ад рэалізацыі тавараў, прадукцыі забяспечана ў аб’ёме 126661 млн рублёў. Рост да 2013 года роўны 118,6%. Найбольшы рост – 147,5% – дасягнуты ў механізаваным атрадзе. Выканана механізаваных і аграхімічных работ на 13559 млн рублёў. Кіруе гэтым структурным падраздзяленнем вопытны ўпраўленец Аляксандр Пятровіч Бугай. Стабільна функцыянуюць рамонтныя майстэрні, ПМК, участак па выпуску вырабаў з ПВХ, іншыя вытворчыя падраздзяленні, працуе аддзел перавозак, займаемся мы аптовым і рознічным гандлем, аказваем паслугі цырульні.\nМы захавалі ранейшыя ўстойлівыя сувязі з ААТ «МТЗ», ЗАТ «Атлант», Бабруйскім заводам трактарных дэталяў і агрэгатаў, Віцебскім заводам трактарных запасных частак, куды пастаўляем неабходныя камплектуючыя, выпушчаныя ў цэху пластамасавых вырабаў. У прыватнасці, аб’ём прамысловай вытворчасці цэха пластмасавых вырабаў, якім кіруе Віктар Мікалаевіч Шакун, склаў летась 42385 млн рублёў. У 2013 годзе тут асвоілі выпуск 28 найменняў новых камплектуючых.


Кто здесь главный? »\n» Жывельны свет » Кто здесь главный?\nВа ўсякай арганізаванай групе, дзеянні якой павінны быць падпарадкаваныя нейкім вызначаным мэтам, абавязкова існуе іерархія: есць "начальнікі" і "падпарадкаваныя" - інакш гэта натоўп. Такі "натоўпам", напрыклад, з'яўляецца калонія лятучых мышэй дзе-небудзь у пячоры ці на гарышчы дома: у ей кожны звер сам па сабе, ніхто нікім не камандуе, ніхто нікому не падпарадкоўваецца.\nУ статку - напрыклад, у многіх капытных - ужо есць элементы іерархіі, але часцей за ўсе ў зачаткавым форме. Напрыклад, калі статак паўночных аленяў перапраўляецца праз раку, ўцякае ад небяспекі або рухаецца па качавога шляху, наперадзе заўседы аказваецца якое-то жывела, за якім вынікаюць усе астатнія. Аднак у розных выпадках у ролі "правадыра" выступаюць розныя члены статкі, якія з-за свайго тэмпераменту ("выскачкі" есць усюды) ці проста па волі выпадку аказаліся ў пачатку рухаецца масы жывел. Куды пайшоў гэты "каліфа на гадзіну", туды ж за ім чапаюцца і астатнія жывелы. У такіх групоўках практычна не існуе ўстойлівых адносін перавагі-падпарадкавання. Усе пытанні вяршэнства таго ці іншага жывелы вырашаюцца не на нейкі доўгі перыяд жыцця, а для кожнай канкрэтнай сітуацыі - каму дастанецца дадзеная лежка або дадзены пучок травы. З-за гэтага паўночныя алені пастаянна высвятляюць адносіны адзін з адным, сутычкі паміж імі вельмі частыя; зрэшты, яны бязбольныя з-за безвредности іх рагоў як турнірнага зброі.\nЗусім іншая справа - арганізаванае супольнасць звяроў, у якой дастаткова выразна ўстаноўлена, хто над кім "начальнік", то бок, кажучы па-навуковаму, адносіны дамінавання. Гэта адразу ўносіць пэўны парадак у жыцце, таму што чалавек, які займае пэўнае становішча ў іерархіі, выразна ведае, перад кім ен павінен прыгнуцца, а перад кім можа і задраць хвост.\nНа гэты выпадак прыродай выпрацавана мноства спосабаў выразы жывелам свайго становішча на прыступках іерархічнай лесвіцы. Прычым яны дзіўна стереотипны: гэта проста нейкі універсальны "мову" поз, жэстаў, гукаў, зразумелы калі не ўсім, то многім. Калі пасадзіць у клетку двух звяроў, то, будзь яны аднаго або розных відаў, іх паставы будуць амаль адны і тыя ж.\nКалі хвост задраны - адразу ясна, што гэта "начальнік", які паказвае свае дамінуючае становішча. А "падначалены" ў гэты час павінен прысесці, згорбіўшыся, ні ў якім выпадку не падымаць вачэй, падціснуць хвост, падставіць слабае месца (бок або брух) - на, кусай, калі хочаш, твае права. А калі ен яшчэ ў дадатак жаласна папісквала, то "начальнік" яго амаль напэўна, не кране: "старэйшы па званні" будзе больш чым задаволены відовішчам "самоуничижения".\nВядома, канфлікты ўзнікаюць, але толькі калі хто-то захоча парушыць іерархію і падняцца на ступенечку вышэй.\nПаводзіны жывел, выясняющих паміж сабой, хто з іх галоўней", лепш за ўсе назіраць на невялікіх участках, дзе яны часцей чым звычайна кантактуюць паміж сабой. Прычым нават не трэба ездзіць у далекія краі: для гэтых мэтаў можа сысці невялікая вальера з дзясяткам самых звычайных дамавікоў мышэй. Адны звяркі спяць у хатках, іншыя ходзяць у пошуках ежы. Калі дзве мышкі сустракаюцца, яны на імгненне заміраюць ў незвычайных позах, якія будуць размаўляць пра тое, які ранг кожнага з іх. Калі мыш, якая займае больш высокае становішча, задаволена вынікамі прад'яўлення "сведчанняў аб рангу" - адпаведных пастаў, абодва звярка зноў разбягаюцца па сваіх справах. Калі ж няма - напрыклад, той, які "малодшыя па званні", раптам заўпарціўся і не прыняў своечасова паставу падпарадкавання, - звяркі тут жа з рэзкім піскам сплятаюцца ў клубок, і секунду-другую катаюцца па пяску ў лютай сутычцы. У ей-то і вырашаецца найважнейшы для гэтай групы пытанне: ці застанецца усталяваная іерархія непарушнай ці ж звяркі памяняюцца ў ей месцамі.\nПросмотров: 38 автор: struva 18-12-2014, 18:22 Напечатать Комментарии (0)


Маці Ціханоўскага перажыла гіпэртанічны крыз\n12 чэрвень 2020, 16:01\nСоф'я Яфрэмаўна на судзе Сяргея Ціханоўскага, 12 чэрвеня\nМаці Сяргея Ціханоўскага Соф'я Яфрэмаўна паведаміла Свабодзе 12 чэрвеня, што цяпер яна пачуваецца вельмі блага, знаходзіцца на бальнічным.\nНа мінулым тыдні, калі яна была ў нявесткі Сьвятланы ў Менску, яна перажыла гіпэртанічны крыз, трапіла ў шпіталь.\n«Цяпер я ледзьве хаджу... Толькі ў паліклініку да лекара, і ўсё», — сказала Соф'я Яфрэмаўна.\n«Могуць пагражаць ёй, мужу, шантажаваць дзецьмі і нават лёсам адваката», — Ірына Халіп пра Сьвятлану Ціханоўскую\nСяргей Ціханоўскі цяпер арыштаваны, яму пагражае да трох гадоў зьняволеньня. Праваабаронцы прызналі яго палітычным вязьнем. Сьвятлана Ціханоўская зьбірае подпісы за вылучэньне кандыдаткай у прэзыдэнты, але прыпыніла пікеты ў буйных гарадах, асьцерагаючыся правакацый і затрыманьняў.\nУ межах справы супраць Сяргея Ціханоўскага на лецішчы ягонай маці цэлыя суткі праходзіў ператрус. МУС заявіла, што ў Ціханоўскага знайшлі 900 тысяч даляраў і радыёстанцыі. Сьвятлана Ціханоўская мяркуе, што грошы падкінулі.\n«Тэрор», затрыманьні, 900 тысяч даляраў за канапай. Як зьнішчаюць «Краіну для жыцьця»\nЗатрыманьні Ціханоўскага і яго прыхільнікаў. Што трэба ведаць\nСяргей Ціханоўскі — відэаблогер, аўтар Youtube-каналу «Страна для жизни». Зьбіраўся балятавацца ў прэзыдэнты на выбарах 2020 году, але ягонай ініцыятыўнай групе адмовілі ў рэгістрацыі, калі ён быў у зьняволеньні. Але зарэгістравалі групу ягонай жонкі Сьвятланы Ціханоўскай, блогер стаў кіраўніком гэтай групы.\nУ Горадні а 20-й гадзіне 29 траўня Сяргея Ціханоўскага затрымалі супрацоўнікі АМАПУ падчас перадвыбарчага пікету за вылучэньне ў прэзыдэнты ягонай жонкі. Абставіны затрыманьня нагадвалі тыя, пра якія раней казаў Лукашэнка.\nГэта адбылося пасьля таго, як невядомая жанчына, якую сьведкі называлі правакатаркай, кідалася на блогера і спрабавала трымаць яго за вопратку. Яна патрабавала, каб Ціханоўскі адказаў, чаму ў Горадні няма яго жонкі. Ціханоўскі намагаўся сысьці ад жанчыны — зьявілася міліцыя.\nЛітаральна праз паўхвіліны прыбеглі супрацоўнікі АМАП і затрымалі Сяргея Ціханоўскага, які знаходзіўся за некалькіх мэтраў ад эпіцэнтру. Пазьней затрымалі таксама шэраг паплечнікаў Ціханоўскага. МУС паведаміла пра крымінальную справу за «гвалт супраць міліцыянтаў».\nНа лецішчы Ціханоўскага нібыта знайшлі 900 тысяч даляраў. Жонка мяркуе, грошы маглі падкінуць.\nЦіханоўскага трымаюць за кратамі з 29 траўня. Яго абвінавачваюць паводле чатырох артыкулаў Крымінальнага кодэксу:\nч. 1 арт. 293 (арганізацыя масавых беспарадкаў, да 15 гадоў зьняволеньня).\nч. 3 арт. 130 (распальваньне сацыяльнай варожасьці);\nч. 2 арт. 191 (перашкода працы ЦВК). Заяву на яго падала старшыня ЦВК Лідзія Ярмошына;\nч. 1 арт. 342 (арганізацыя дзеяньняў, што груба парушаюць грамадзкі парадак).\nБеларускія праваабаронцы прызналі Ціханоўскага палітычным зьняволеным.\nПА АБСЭ і Эўрапарлямэнт патрабавалі вызваленьня Ціханоўскага, Статкевіча і іх паплечнікаў.\nНямецкі аналітык пра тое, чаму «прыціснулі» Бабарыку і Ціханоўскага\nЦіханоўскі на судзе ў Гомлі: «Уладу ў Беларусі захапіў дыктатар Лукашэнка»\n«Нягоднік», «рыльца ў пушку», «адна шайка-лейка». Лукашэнка атакаваў Бабарыку, па справе «Белгазпрамбанку» затрымалі 15 чалавек\nЦапкала: «Падзеі вакол кандыдатаў і іх прыхільнікаў расцэньваю як спробу ціску»\n«Пасьля пятага ператрусу знайшлі Зянона Пазьняка». Як сацсеткі адрэагавалі на знойдзеныя ў Ціханоўскага $900 тысяч\nПуцін даў грамадзянства зорцы сэрыялу «Дзікі анёл»\nШто варта ведаць пра вайсковы пераварот у Судане\nГуляе ў камандзе Лукашэнкі, любіць матцыклы. Начальнік ДАІ стаў намесьнікам міністра ўнутраных спраў\nБелстат: у верасьні ў Беларусі зьнізіўся сярэдні заробак\nМіграцыйны крызіс: Мінабароны Польшчы ўзмацняе сілы на мяжы зь Беларусьсю\nКрэўскага качагара звольнілі з працы за палітычныя выказваньні\n«Спрачацца пра вакцынацыю з патолягаанатамамі бессэнсоўна», —міністар здароўя Піневіч


Мэта – схуднець да лета, рэпартаж\nрэж. Галёта Ганна, 2018\nДзве жанчыны – Вольга і Каця – цягам месяца будуць скідаць вагу, а мы будзем назіраць за імі, паказваючы іхны вынік!\nЦяпер у Беларусі пануе мода на дыеты: менскі трэнер Мікіта праз інтэрнэт вучыць людзей, якія пакутуюць ад залішняе вагі. Кожны месяц да яго звяртаюцца 150 новых кліентаў, якім ён прапануе дыетычныя курсы ад аднаго да трох месяцаў.\nЕсці трэба пяць разоў на дзень, а страта вагі пабудаваная менавіта на правільнай дыеце і фізічных практыкаваннях. Гэта азначае, што трэнер у першую чаргу мае на мэце навучыць людзей адпаведна харчавацца.\nРэж. Ганна Галота, 2018 г., Беларусь\nТэгі: дакументалістыка дакументальнае кіно дакументальныя фільмы дакументальныя фільмы Белсату ежа жанчыны здаровы лад жыцця прадукты роды рэпартаж спорт харчаванне


Пераказ На заводзе на беларускай мове | Кароткі змест\nЯшчэ звечара Аленка сказала маці, што ёй трэба пайсці на завод, пабачыць, як працуюць там людзі, як, галоўнае, працуе яна, яе маці, і потым выступіць на вучнёўскім сходзе ў школе. Так вырашыў савет школы: правесці тэматычны вечар, на якім вучні раскажуць аб працы сваіх бацькоў.\nАленчына маці працуе на заводзе шкловалакна аператарам цэха электрапечаў. Заводскія карпусы з вялізнымі вокнамі і блішчастым дахам Аленка бачыць штодня. Завод стаіць за Дзвіною, над самым берагам. Калі запальваюцца агні, высокія вокны, дах так і зіхацяць ад электрычнага святла. Вада адразу нібыта ўспыхвае каляровай вясёлкай, і плынь паціху гайдае адбіткі агнёў. I тады здаецца, што па рацэ плыве дзівосны карабель.\nПачуццё пачцівай павагі да прадпрыемства і здзіўлення перад тым, што там вырабляецца, авалодала Аленкаю, калі яна ішла з маці на завод. Гонар і гордасць ад таго, што вось яна, школьніца, хутка пойдзе ў цэх, пабачыць розныя машыны, пра якія ўжо столькі начулася ад маці, а потым раскажа пра ўсё на вечары ў школе. А думка пра тое, ці здолее яна, Аленка, выступіць на тым вечары цікава і змястоўна, трывожыла.\nНа заводскім ганку, шырокім, з цэментаванымі парэнчамі, яны ўліліся ў натоўп хлопцаў і дзяўчат. Чуліся вясёлыя жарты, людзі ішлі хутка, перагаворваліся. У вестыбюлі было шумна, ішлі яны хутка, але Аленка паспела заўважыць і медыцынскі пункт на другім паверсе, і адчыненыя дзверы сталовай, і нават тое, што на кожным століку там стаяць у чырвоных пукатых вазах невялічкія букеты белых рамонкаў.\nЦэх электрапечаў здзівіў. Чыста, светла. Але дзе ж тыя печы, бо цэх жа электрапечаў? У два рады стаялі вялізныя чорныя каробкі, і над кожнай – вузкія лямпы дзённага святла.\nЯны спыніліся ля печы ў пятым радзе. Аленка і не заўважыла, калі і як закруцілася на шчытку шпулька, якую называюць яшчэ бабінай. Маці працавала роўна і зладжана, глуха гулі вентылятары ў чорных шырокіх трубах. Аленка старанна прыглядалася да электрапечы, уважліва назірала за тым, што робіцца навокал. Мінуў зусім кароткі час, але дзяўчынка, як гэта ёй здалося, зразумела шмат чаго з нязнанага раней жыцця цэха.\nНарэшце маці дала дачцэ шкляную палачку і сказала рабіць, як яна. Аленка трымала палачку ў руках з адчуваннем незвычайным і дзіўным. Хацелася зрабіць тое, што казала маці, і было страшнавата дакрануцца да тых танюсенькіх празрыстых нітак расплаўленага шкла, што цяклі са ста танюткіх дзірачак. Потым Аленка асмелілася і паспрабавала сабраць тыя ніці шкляной палачкай, але гэта ёй не ўдавалася – ніці рваліся. Не атрымлівалася зачапіць і нацягнуць усе ніці адразу другі і трэці раз, і ля яе ног назбіралася ўжо цэлая капа тонкай белі. А шпулька круцілася вельмі хутка, нібыта набірала разгон.\nАленка зноў узяла палачку, ціха звяла ўсе ніці ў адзін пучок і падвяла да шпулькі. Шпулька нечакана падчапіла ніці і закруцілася. Ніці, здавалася, і не рухаліся зусім, але шпулька хутка і роўна таўсцела. На душы было хораша, радасна.\nI гэта добрае пачуццё напаўняла Аленку і пазней, калі яна, развітаўшыся з маці, пайшла з цэха. I было шкада, што трэба ісці, і яна сказала сабе, што прыйдзе сюды зноў, што, можа, увогуле будзе калі-небудзь працаваць тут.\nАленка раптам адчула, што пачынае разумець маці так, як не разумела ніколі дагэтуль. I яшчэ яна ўявіла сабе школу, будучы вечар, на якім давядзецца выступаць, і падумала пра тое, што ёй ёсць цяпер пра што расказаць, што яна будзе расказваць доўга. I гэта яе апавяданне, мажліва, будзе самым цікавым, бо наўрад ці ёсць дзе праца цікавейшая, чым тая, якую робіць яе маці.


«Мама» зьмяніла склад і зьняла кліп. Тузін Гітоў. Слушны музычны партал\n«Сеяць вецер» набрала 445 галасоў у 9-м туры і фінішавала першай па выніках галасаваньня. Гэта ўжо другая перамога новай песьні праекту Яна Маўзэра — упершыню яна ўзьнялася на вяршыню «Тузіна» у дэбютным для сябе 4-м туры.\nЛідэр «Мамы» з нагоды перамогі найперш падзякаваў усім, хто «галасаваў за нашую супольную перамогу». Музыка з інтарэсам сочыць за чартам і паслухаў іншыя песьні калегаў. Фаварытамі ён лічыць песьню «О Божа мой» Akute, зь якой «Мама» змагаецца за першае месца ўжо некалькі месяцаў. А таксама «Будзь сьмелым» гурту Brutto, якая ў 9-м туры пакінула чарт.\n«Мне падабаюцца Akute — я хаджу на іх, калі яны выступаюць у Кіеве, радуюся іхным посьпехам. Нехта кажа, што гэта папса, а мне здаецца, што якраз лёгкай музыкі Беларусі не стае. І калі мы хочам папулярызацыі беларускай культуры, беларускасьці (а перш за ўсё гэта важна на ўнутраным рынку), то як раз Akute тут робяць нашмат больш, чым, напрыклад, Іван Кірчук, пры ўсёй маёй павазе да яго, — зазначае Ян. — А вось іншы мой фаварыт, думаю, не падзяліў бы маё меркаваньне наконт Akute. Я чытаў шмат крытыкі наконт другога альбома Brutto, але сам слухаў яго з захапленьнем. Сяргей Міхалок зьмяняе парадыгму ўспрыманьня Беларусі замежнікамі. Дзякуючы ягонай працы, мы больш ня нацыя калгасьнікаў, у нас ёсьць круты музычны прадукт».\nМенавіта на «Сеяць вецер» музыкі з «Мама» вырашылі зьняць свой першы кліп. Рэжысэрам выступіў даўні сябра Маўзэра, колішні гітарыст гуртоў 3t.on і iKona Аляксей Александровіч. «Лёша — бліскуча таленавіты й тонкі чалавек, таму мы яму даверыліся цалкам. Матэрыял адзьнялі ў студыі F2F у Кіеве — гэта самая вялікая фотастудыя ва Ўкраіне, цяпер ён мантуецца. Калі абставіны складуцца на нашую карысьць, самым бліжэйшым часам кліп будзе прадстаўлены шаноўнай публіцы».\nУ кліпе «Мама» паўстала ў новым складзе. Ян Маўзэр запрасіў да супрацы ўкраінскіх музыкаў, зь якімі плянуе надалей выступаць і запісваць новыя песьні. Неўзабаве гурт запусьціць свой сайт і на ім прадставіць усіх удзельнікаў. Ужывую «Маму» можна будзе пачуць падчас канцэртаў у Беларусі, якія плянуюцца на восень.


На спаборніцтвах “Лыжня-2006” памёр настаўнік фізкультуры | Kraina*BY | Kraina*BY\nНовости Беларуси » Происшествия » На спаборніцтвах “Лыжня-2006” памёр настаўнік фізкультуры\nНа спаборніцтвах “Лыжня-2006” памёр настаўнік фізкультуры\nНа раённых спаборніцтвах па лыжных гонках сярод прадпрыемстваў і арганізацыяў Случчыны памёр настаўнік фізкультуры. Спартовая імпрэза была арганізаваная аддзелам фізкультуры і спорту Cлуцкага райвыканкаму й праходзіла ў рамках агульнабеларускай кампаніі “Лыжня-2006”. Жонка памерлага намерваецца зьвярнуцца ў суд за тое, што ён не атрымаў своечасовай мэдычнай дапамогі. Анатолю Алешку было 49 гадоў. Ён працаваў настаўнікам фізкультуры ў школе вёскі Лучнікі Слуцкага раёну. На здароўе ня скардзіўся, – кажа дырэктар Лучніцкай школы Натальля Гаўдзель.\n(Гаўдзель: ) “Вышлі ж усе – і цукровы завод, і аграфірмы. Кажуць, што многа людзей было й пажылых. Школы таксама ўдзельнічалі, і наша каманда была, а настаўнік фізкультуры яе ўзначальваў. На трасе яму стала кепска й ён упаў, не дайшоў дыстанцыю. Перанапружыўся, напэўна”.\nПаводле Натальлі Гаўдзель, брыгада мэдыкаў, якая прыбыла на месца праз 11 хвілін, канстатавала сьмерць ад сардэчнай недастатковасьці. Гэта ж пацьвердзіў і пракурор Слуцкага раёну Ўладзімер Адоцік. Паводле яго, хваробы сэрца ў случакоў ня ёсьць рэдкасьцю.\n(Адоцік: ) “У кардыялягічным аддзяленьні ляжаць людзі, хворыя на сэрца, нават маладыя. Нават не хапае месцаў, хоць у аддзяленьні ці не 95 месцаў. Для нашага рэгіёну, нібыта, й нямала. А гэтулькі вось праблемаў”.\nНа слуцкай “Лыжні-2006” дзяжурства “хуткай дапамогі” арганізавана не было. Кіраўнік аддзелу фізкультуры і спорту Слуцкага рыйвыканкаму Міхаіл Шангерэй кажа, што ўлады ня будуць адмаўляцца ад масавых лыжных гонак і надалей, бо гэтага ад іх патрабуюць зьверху.\n(Шангерэй: ) “Праводзім штогод, бо ад нас патрабуюць зімовых відаў спорту. І гэта ж “Лыжня-2006” была абвешчаная прэзыдэнтам. Як бы там ні было, ужо ў наступныя такія спаборніцтвы будзем даваць каманду “хуткай дапамозе”, каб прыяжджала машына”.\nЖонка памерлага Людміла Алешка заяўляе, што адной з прычынаў сьмерці сталася тое, што яе муж не атрымаў своечасовай мэдычнай дапамогі:\n(Алешка: ) “Там гэтулькі людзей было, нават пэнсіянэры, усе людзі не трэніраваныя – лекара нават не было. Калі былі “Дажынкі”, нейкія ў іх былі “штабы”, – кожны раз дзяжурыў рэанімабіль. Там, бачыце, калі на некага накрычаць, то ім патрэбна неадкладная дапамога. А тут сабралі ўвесь горад – паказуху гэтую ўстройваюць – і ў іх няма лекараў. У труну загналі чалавека!”\nПаводле спадарыні Алешкі, яна намерваецца дамагчыся пакараньня вінаватых у трагедыі праз суд.


«Наш жывёлавод». Раённы фармат акцыі «Наш жывёлавод-2020» фінішаваў у мінулы аўторак злётам лепшых работнікаў фермаў і жывёлагадоўчых комплексаў — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\n«Наш жывёлавод». Раённы фармат акцыі «Наш жывёлавод-2020» фінішаваў у мінулы аўторак злётам лепшых работнікаў фермаў і жывёлагадоўчых комплексаў\n11/03/2020 367 redakcyja\nЛяхавіцкія арганізатары акцыі крэатыў праявілі з самага пачатку. Фінальны этап «Нашага жывёлавода» быў названы злётам, прайшоў у блізкай адпаведнасці з атрыманым статусам і прысвячаўся Году малой радзімы.\nРэспубліканскага маштабу акцыя «Наш жывёлавод» праводзіцца ўжо чацвёрты раз, з’яўляецца сумесным праектам Беларускага прафсаюза работнікаў АПК і галіновага міністэрства. Яе час прыпадае на перыяд зімова-стойлавага ўтрымання жывёлы: пачынаецца ў снежні і завяршаецца разам з сакавіком. На гэтым адрэзку года прафсаюзныя лідары ўсіх узроўняў – ад старшынь пярвічак да кіраўніцтва галіновага прафсаюза – ставяць мэтай наведаць максімальную колькасць жывёлагадоўчых аб’ектаў. Як правіла, калегіяльна – сумесна з прадстаўнікамі райсельгасхарчу, аграпрамысловага саюза. Найчасцей з падарункамі, заўсёды з добрым словам, імкненнем падтрымаць-пад-бадзёрыць жывёлаводаў у іх вельмі няпростай працы. Знаёмяцца з яе ўмовамі, манітораць іх адпаведнасць бытавым і санітарна-гігіенічным патрабаванням.\nЯк расказала старшыня раённай прафсаюзнай арганізацыі работнікаў АПК Ірына Чура, у ходзе чацвёртага сезона акцыі «Наш жывёлавод» былі наведаны ўсе МТФ і МТК Ляхавіччыны. Сустрэчы з працоўнымі калектывамі праходзілі, як правіла, у форме сяброўскіх гутарак. Вытворчыя тэмы ўздымаліся – як без гэтага, аднак, аснову складалі душэўныя размовы на жыццёвыя тэмы.\nРаённы фармат акцыі «Наш жывёлавод-2020» фінішаваў у мінулы аўто-рак, як было ўжо сказана, злётам лепшых работнікаў фермаў і жывёла- гадоўчых комплексаў. На яго сабраліся аператары машыннага даення, даглядчыкі, прадстаўнікі іншых жывёлагадоўчых прафесій з усіх сельгасарганізацый раёна. Усяго два дзясяткі чалавек, 18 з якіх – прадстаўніцы прыгожай паловы чалавецтва. Падзея папярэднічала прыгожаму жаночаму святу, што стала яшчэ адной нагодай для віншаванняў.\nАле спачатку адбыўся экскурс у даўніну малой радзімы. Удзельнікі злёту наведалі музей «Маёнтак Бохвіцаў у Флер’янова». Паслухалі расповед яго захавальнікаў Генрыха і Ларысы Траццякоў, дакрануліся і набраліся сіл ад больш як векавога дуба, пасаджанага калісьці пісьменніцай Элізай Ажэшка. Пагрэліся ля старадаўняга і ўсё яшчэ функцыянальнага каміна за кубачкам гарачага чаю.\nЯшчэ на маршруце была Грушаўка і знаёмства з галоўнай адметнасцю гэтых мясцін – рэшткамі колішняй сядзібы Рэйтанаў.\nЗавяршэнне злёту атрымала музычнае суправаджэнне, урачыста-святочны тон і прызавую афарбоўку. У канцэртнай зале Ляхавіцкай дзіцячай школы мастацтваў пад песні і чароўныя гукі флейты, домры, акустычнай гітары прайшоў святочна-ўрачысты збор. З віншаваннямі і падзякай з нагоды працоўных поспехаў да жывёлаводаў звярнуліся старшыня райсавета дэпутатаў Леанід Калбаса, намеснік старшыні райвыканкама Анастасія Рабцэвіч, старшыня абкама прафкама работнікаў АПК Аляксандр Саланевіч, лідар раённага прафсаюза аграрыяў Ірына Чура. Кожнаму з гасцей былі ўручаны дыплом лаўрэата, каштоўны падарунак, кветкі. У якасці ўзнагарод – граматы і падзячныя пісьмы райсавета дэпутатаў, абкама і райкама галіновага прафсаюза, раённага аграпрамысловага саюза. А яшчэ мора цёплых слоў і шквал шчырых апладысментаў.\n← В Минске начал работу семинар с руководителями и сотрудниками региональных СМИ «Цифровизация региональных СМИ от сайта до социальных сетей: проблемы и решения»/фото обновляется/\nЖеребковичскую школу Ляховичского района посетили представители Посольства Королевства Швеции в Беларуси →\nЧэмпіёнскі намалот. ААТ «Жарабковічы»\nЗ зямлі вырастае – паўсвету апранае


Ціханоўская заклікала рабочых ствараць незалежныя прафсаюзы | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЭкс-кандыдат у прэзідэнты Святлана Ціханоўская ў відэазвароце, апублікаваным 14 кастрычніка ў яе тэлеграм-канале, заклікала работнікаў беларускіх прадпрыемстваў выходзіць з праўладных прафсаюзаў і ствараць свае ўласныя — незалежныя.\nНа думку Ціханоўскай, націск на работнікаў, якія пратэстуюць, з’яўляецца сведчаннем таго, што кіраўніцтва прадпрыемстваў напалоханае „велізарнай сілай”, якую ўяўляюць сабой працоўныя. „Вас палохаюць тым, што любая новая ўлада распрадасць заводы, што вас пазбавяць зарплаты, што вы не зможаце карміць свае сем’і. Але вам не кажуць, што доўгія гады рэжым рабіў усё для таго, каб вы не атрымлівалі годных заробкаў”, — адзначыла яна.\nЦіханоўская заявіла, што „праўладныя прафсаюзы дзесяцігоддзямі забіралі грошы” працоўных, не прадстаўляючы іх інтарэсы. Працэнт ад заробку, які вылічваецца на карысць прафсаюза, паводле яе слоў, ідзе на „абарону рэжыму” ад саміх работнікаў.\n„Ваша адзінства палохае ваша кіраўніцтва і чыноўнікаў. Ім выгадна рабіць выгляд, што забастовак няма, — заявіла экс-кандыдат у прэзідэнты. — Але я ведаю, што на большасці прадпрыемстваў працягваюцца забастоўкі, і гэта вельмі важна. „Камунмаш”(„Белкамунмаш”. — БелаПАН.) не раз спыняў працу цэхаў. Дзякуючы пратэсту на „Гродна Азоце” з заводам не хочуць заключаць новыя дамовы. На МТЗ, як і многіх заводах, план проста не выконваецца, а значыць кантракты рэжыму пад пагрозай. МЗКЦ перайшоў да свабоднага прафсаюзу, як і людзі на МАЗе і „Нафтане”. Цяпер яны самі аказваюць узаемавыручку пацярпелым ад рэжыму. І гэта вельмі важна”.\n„Уся ваша барацьба патрабуе вялікай мужнасці, і я ведаю, што вам нялёгка. Але тое, што вы робіце, з кожным днём набліжае нас да перамогі. Аб’ядноўвайцеся, дзейнічайце. Выходзьце з праўладных прафсаюзаў і стварайце свае, незалежныя. Калі вас будуць пазбаўляць прэмій або звальняць — звярніцеся ў фонды. Вам будуць казаць, што стварыць самакіраванне немагчыма, але Міхаіл Громаў і Сяргей Дылеўскі з МТЗ і Глеб Сандрас з „Беларуськалія” адбіліся поспеху ў гэтым на сваіх прадпрыемствах і дапамагаюць астатнім”, — адзначыла яна.\nЦіханоўская заявіла, што толькі разам можна „аднавіць закон і выратаваць прадпрыемствы ад таго, як іх губіць рэжым”.\n„Вы не адны. Цяпер усе беларусы разумеюць, наколькі важная ваша забастоўка, і гатовыя дапамагаць вам усімі даступнымі спосабамі: шукаць юрыстаў, рабіць ахвяраванні ў фонды, збіраць прадуктовыя наборы, пісаць і распавядаць усяму свету пра вас кожны дзень. <…> Уся краіна і я асабіста падтрымліваю вас у гэтай барацьбе”, — сказала экс-кандыдат у прэзідэнты.\nНапярэдадні Святлана Ціханоўская вылучыла беларускім уладам ультыматум. Яна заявіла, што ў іх ёсць 13 дзён на выкананне трох абавязковых патрабаванняў: „Лукашэнка павінен абвясціць аб сыходзе. Гвалт на вуліцах павінна спыніцца цалкам. Усе палітвязні павінны быць вызваленыя”.\nКалі да 25 кастрычніка гэтыя патрабаванні не будуць выкананыя, „уся краіна мірна выйдзе на вуліцы з Народным Ультыматумам”, а 26 кастрычніка „пачнецца нацыянальная забастоўка ўсіх прадпрыемстваў, блакаванне ўсіх дарог, абвал продажу ў дзяржаўных крамах”, папярэдзіла Ціханоўская.


Галоўная ➠ Як пабудаваць ➠ Рамонт. Паслядоўнасць работ\nАпублікавана 21.02.2017 12:55\nЧаму-то многія баяцца глабальных і капітальных рамонтаў. І гэта вытлумачальна, таму што на гэта патрабуецца шмат намаганняў і ўкладу грашовых сродкаў. Але калі карыстацца некалькіх простымі правіламі, то рамонт будзе вам у радасць.\nГалоўнае выконваць паслядоўнасць сваіх дзеянняў. Звычайна пачынаюць капітальны рамонт з замены старых міжпакаевых дзвярэй на новыя. Такія дзверы прадаюцца ў крамах, у гіпермаркетах, на фірмах. Калі купляць у краме, то вам куплю даставяць толькі да дзвярэй пад'езда, а калі на фірме, то яе супрацоўнікі вам яшчэ і зробяць ўстаноўку, і, магчыма, нават бясплатна.\nДалей адбываецца рамонт падлогі. Падлогавыя пакрыцця бываюць розныя, якое вы выберыце, гэта ўжо залежыць ад вашых пераваг і густу. Але ёсць добры і не дарагі варыянт, гэта ламінат. Яго выбіраюць ледзь цямней, чым сцены. Для кантрасту. Але так, каб пакой не здавалася зусім цёмнай. Таксама трэба ведаць, што, чым вышэй на ўпакоўцы паказаны клас ламінату, тым ён якасней і трывалей. Каб хутка пакласці ламінат, лепш выбраць з замкавым спосабам яго кладкі. Пад яго кладуць спецыяльны матэрыял аб якім можна даведацца наведаўшы карысны інтэрнэт рэсурс парадныйпетербург.рф, які выраўноўвае паверхню падлогі, а таксама для шумаізаляцыі, гідраізаляцыі і цеплаізаляцыі.\nДалей па інструкцыі ўкладваецца ламінат. Самы важны гэта першы шэраг, так як па ім вы будзеце раўняць астатнія шэрагі. Паміж ламінатам і сцяной эксперты раяць адыходзіць прыкладна 8-9 мм. Каб швоў не было бачна, вам спатрэбіцца спецыяльны малаток, ён гумовы. Ім вы будзеце падбіваць кожны шэраг. А гумовы ён для таго, каб не пашкодзіць паверхню матэрыялу.\nНе ўстанаўлівайце ліштвы пасля кладкі ламінату. Вам трэба будзе яшчэ паклеіць шпалеры. Шпалеры выбіраюцца па сваім гусце, па колеры мэблі. Калі мэбля будзе новая, то вы павінны загадзя спланаваць колеры і адценні ўсіх рамантуюцца паверхняў, для таго каб усё было гарманічна. Па жаданні можна памяняць вокны, і адрамантаваць столь. Галоўнае не спяшаецца і выконваць паслядоўнасць сваіх дзеянняў.\nПаслядоўнасць выканання рамонту, усё распісана па пунктах:


Пацярпелы ад паводкі: «Хоць утапіся — ніхто не дапаможа»\n19 красавік 2013, 17:44\n«Жывэм, а куды дзецца?»\nСотні дамоў і тысячы падворкаў падтопленыя сёлета ў Беларусі ў поймах рэк. На Палесьсі, як і ў 1979 і 1999 гадах, вада прыйшла ў паселішчы, якія апошнія гады не залівала. У ліку такіх і вёска Конкавічы Петрыкаўскага раёну.\nУ Конкавічах разьлівам Прыпяці найбольш падтапіла сядзібы на трох вуліцах.\nАдзінокі пэнсіянэр Уладзімер Дыба з Лугавой вуліцы кажа, што сёлета вада хоць і прыйшла на падворак, але пакуль яшчэ не дасягнула ўзроўню 1979 году:\n«У мяне была вада ў 79-м такая, што я ў рыбацкіх ботах хадзіў. Прыйшла нават на ганак — дык я на лодцы прыяжджаў. Я ня жыў у хаце сваёй, а жыў у суседа. А сёлета яна яшчэ прыбывае. Колькі яе будзе, хто ж яе ведае. Хляўчук затапіла, дровы там. Я думаў пакалоць парэзаныя — і туды скласьці, але ж там затапіла. Ну хто тут мне чым дапаможа? Мой унук Ільлюша прыехаў, адведаў — і паехаў».\nВясковец Пётар Несьцярчук зь Зялёнай вуліцы практычна не здымае цяпер рыбацкіх ботаў. Вада заліла гаспадарчыя пабудовы, сад, частку падворку:\n«З ракі вада ідзе! Дрывотню затапіла — дроў нельга ўзяць. Вось, бачыце, сена затапіла — усё падтапіла. Прабачце, але патрэбу няма дзе справіць. Пакуль вада ў берагі ракі ня ўвойдзе, нічога ня зробіш. Прыпяць жа не перасыплеш».\nРатуюцца вяскоўцы ад паводкі сваім досьведам і ўменьнем. Падмытыя яблыні мацуюць падпоркамі. Кароў і конікаў, каб не стаялі ў вадзе, ставяць у хлявах на, так бы мовіць, «п’едэсталы» з гною. Сена жывёле цягаюць па вадзе.\nПаводка ў Конкавічах\nНесьцярчук: «Хоць утапіся — ніхто ня ўгледзіць. Ніхто на ўвагу не бярэ: утапіўся дык утапіўся — жывы й жывы. Ніхто, чалавеча, нікога не глядзіць. Гэта толькі балбочуць і ў газэтах ды ў паперах пішуць, што глядзяць.\nЯ лічуся вязьнем. Гады два таму прыходзіў сацыяльны прадстаўнік: чым вам дапамагчы? Прыйшлі ў хату, а ў мяне пад шпалерамі старая электраправодка. Кажа ён: „Можна выцягнуць“. Я яму: „Дык выцягніце“. Усё — да пабачэньня».\nСуседка Пятра Несьцярчука, жонка ягонага брата Валянціна кажа, што ў яе некалькі курэй і сабачка ўтапіліся. І нявесела жартуе: самім пэнсіянэрам у паводку не зашкодзіла б труна:\n«Усё трэба, усё. Каб яшчэ й труну заказаць, няхай бы ляжала. Людзі на пагорках жывуць, а мы ўсё топімся. Далася гэтая вада — карова й тая ў вадзе. Бацька мне сядзібу пакінуў вунь там, каля лесу — і яна цяпер у вадзе. Пасеяла трытыкале — усё паплыло. Ну што ты зробіш? З Богам біцца ня будзеш — што ўжо Гасподзь даў».\nБылая калгасная даярка таксама сьцьвярджае, што ніякія службы да паўдзясятка падтопленых сядзібаў не даходзяць:\n«Мы нікога тут ня бачым. Толькі заплацім страхоўку — і ўсё. А так ніхто да нас ніколі не заходзіць. Калі хто здаравейшы ідзе ў краму, то хлеба прынясе. А няма, то сядзім і бульбу ядзім. Так і жывём! А куды падзецца?»\nВялікая вада ў Беларусі


«Тры чарапахі» замест «Кацюшы»\n08.09.2008 / 20:21\nНа матч зборных Беларусі і Ўкраіны ў Львоў прыехала каля тысячы беларускіх заўзятараў. Бел‑чырвона‑белых сьцягоў на беларускім сэктары было заўважна болей, чым чырвона‑зялёных. Была й Пагоня, і песьні. Нацыянальная сымболіка фэнамэнальна перамагае ў фанацкім асяродку. Піша Зьміцер Панкавец.\nНа матч нацыянальных зборных Беларусі і Ўкраіны ў Львоў прыехала каля тысячы беларускіх заўзятараў. Ехалі цягнікамі, машынамі, аўтобусамі. Калі ва Ўкраіну ня ехаць, то дзе ж яшчэ падтрымаць зборную краіны падчас гасьцявых матчаў? А тут яшчэ старт адборачнага цыклу да чэмпіянату сьвету. Надзеі яшчэ жывыя, хочацца верыць у сьветлае. Сама тое.\nУвогуле, пабачыць беларускага заўзятара ў цэнтры Львову суботнім вечарам было справай лёгкай і простай. Яны былі паўсюль, са сьцягамі розных узораў, у майках Аляксандра Глеба і ФК «Смаргонь». Сьпявалі «Касіў Ясь канюшыну…» на праспэкце Шаўчэнкі і пілі піва на плошчы Рынак. Там жа можна было пабачыць і галоўнага рэдактара «Прессболу» Ўладзімера Беражкова, але бязь піва.\nДзеля справядлівасьці варта адзначыць, што ня ўсе нашы суайчыньнікі вялі сябе міралюбна. Частка фанатаў, кажуць, што менскага «Дынама», учыніла бойку з украінцамі. Многія зь іх потым прыйшлі на трыбуны зь фінгаламі і перавязанымі галовамі, але шчасьлівыя ад усьведамленьня таго, што плян-мінімум выкананы.\nНа трыбунах большасьць зь іх адразу скінула саколкі, каб прадэманстраваць свае «баявыя раны» — шматлікія сінякі і раны. Зрэшты, гэтым фруктам, напэўна, футбол быў другасны ў параўнаньні з магчымасьцю зь некім пабіцца.\nДобра, што хапала і адваротных прыкладаў. Сказаў бы нават, што яны значна перавышалі. Беларусам аддалі цалкам 2-і сэктар стадыёну «Ўкраіна», але нават гэтага было мала. Адзінкавыя бел‑чырвона‑белыя сьцягі былі таксама ў іншых сэктарах. Часам здавалася, што невялічкая купка беларусаў перакрыквае цэлы стадыён гаспадароў.\nДобра гэта было заўважна па тайме першым, калі каманда Бэрнда Штанге амаль не выпускала ўкраінцаў зь іх паловы поля. Здаецца, што самі гаспадары не чакалі такога спрыту ад беларусаў.\nАсабліва ж ад фанатаў нашай каманды даставалася Арцёму Мілеўскаму, які колісь зьмяніў грамадзянства зь беарускага на ўкраінскае. Пры кожным ягоным кантакце зь мячом, заўзятары пачыналі абсьвістваць форварда, а то яшчэ горай гукалі: «А Мілеўскі — прастытутка!» ці «Мілеўскі — пёс». Па ўсім бачна, што хлопец добра чуў гэтыя словы. Калі яго замянілі, то ён у роспачы размахнуўся нагой па паветры. У Менску ж Мілеўскаму будзе яшчэ цяжэй псыхалягічна. Фанаты яму так і не даравалі.\nБел‑чырвона‑белых сьцягоў на беларускім сэктары было заўважна болей, чым чырвона‑зялёных. Цікава, што было б у Менску, каб дазволілі праносіць любую атрыбутыку? Бадай, нешта падобнае.\nНамесьнік рэдактара газэты «Товарищ» Дзьмітры Яненка быў з савецкім сьцягам. Зрэшты, качаць нейкі разборкі на падставе таго, што ў некага не такая колеравая гама на штандарах, ніхто і ня думаў. Усе ж балелі за Беларусь.\nАсобнай згадкі вартыя хлопцы з Б‑12. Яны і былі галоўным акумулятарам усіх падзеяў на трыбуне. Каб міліцыянты дазволілі сьцягі на дрэўцах, то амаль кожны меў быў у руках бел‑чырвона-белае палотнішча. Былі два барабаны, якія значна дапамагалі скандаваць.\nУразіла, як падчас перапынку сэктар дружна сьпяваў «Трох чарапах» і «Паветраны шар». Прычым, склалася такое ўражаньне, што словы ведалі кожныя два чалавекі з трох. Так натуральна гэта глядзелася. Кажуць, што раней пелі «Кацюшу» ці «Чорнага ворана».\nЦікава, што напачатку матчу сэктар гукаў «Беларусь всегда будет первой», то ўжо ў другой палове «Беларусь заўжды будзе першай». А яшчэ было «Верым! Можам! Пераможам!». Ужо не кажу пра «Жыве Беларусь». Часам складвалася ўражаньне, што ты не футболе, а на нейкім нацыянальным мітынгу.\nКалі на пятай даданай хвіліне адбылася трагедыя з пэнальці, то цішыня на нашай трыбуне доўжылася толькі некалькі сэкундаў. Пасьля стала чутна гучнае «Беларусь».\nКаманда сыходзіла з поля пад глядацкія авацыі. Ніхто з заўзятараў ні на хвіліну не расчараваўся ў зборнай. Прыемна, што Глеб і кампанія таксама адзначылі гэта. Яны цёпла падзякавалі трыбунам за падтрымку.\nШтанге яшчэ ня вычарпаў ліміт зяўзятарскага даверу. У выпадку перамогі над Андорай, няма сумневаў, што стадыён «Дынама» падчас гульні з Англія будзе забіты.\nУ матэрыяле выкарастыны здымкі з сайту ultras.org.ua\nЗьміцер Панкавец, Львоў — Менск


Галоўная ➠ Лячэнне ➠ Медыкі знайшлі спосаб абараніць цяжарных жанчын і іх дзяцей ад наступстваў заражэння вірусам зика\nАпублікавана 03.09.2015 14:28\nНовае даследаванне, праведзенае навукоўцамі з Медыцынскай школы Вашынгтонскага ўніверсітэта, дае надзею на распрацоўку метаду, які дазваляе абараніць цяжарных жанчын і іх дзяцей ад магчымых наступстваў заражэння вірусам Зика.\nЭксперыментальнае лячэнне грунтуецца на антителах, узятых з крыві людзей, якія ачунялі пасля інфекцыі Зика. У ходзе выпрабаванняў на цяжарных мышах было ўстаноўлена, што лячэнне эфектыўна зніжае ўзроўні віруса ў маці, а таксама абараняе іх нашчадства ад разбуральнага ўздзеяння інфекцыі.\nМедыкі выкарыстоўвалі 29 спецыфічных антыцелаў, узятых з белых крывяных клетак пацыентаў, здаровым пасля інфекцыі Зика, якая была выкліканая штамамі віруса ў Азіі, Афрыцы і Амерыцы. Эксперты выявілі адно антыцелы пад назвай ZIKV-117, якое нейтралізаваць усе штамы віруса. Затым каманда лекараў пратэставала антыцелы на цяжарных мышах за адзін дзень да і дзень пасля заражэння вірусам Зика. Атрыманыя вынікі паказалі, што антыцелы зніжае вірусную нагрузку ў арганізме маці і плёну, а таксама абараняе плод ад пранікнення віруса праз плацэнту і розных пашкоджанняў. Эксперты спадзяюцца, што дадзенае адкрыцце дазволіць распрацаваць вакцыну на аснове антыцелаў, якая дазваляе прадухіліць перадачу віруса ад цяжарных жанчын дзецям.


28 сакавік 2008, 21:20\nКараткевіч: Ужо было шмат сказана пра ператрусы на кватэрах журналістаў, у офісах незалежных СМІ, былі выкарыстаныя ўсялякія эпітэты, назоўнікі кшталту "гвалт". Найперш – Вашае эмацыйнае ўражаньне ад гэтага?\nКалінкіна: Скажу шчыра, я спалохалася за сваіх сяброў і знаёмых, якія супрацоўнічаюць з гэтымі радыёстанцыямі, таму што некаторым я адразу не змагла дазваніцца, а ад аднаго зь сяброў атрымала СМС-ку, што ў іх ідзе ператрус. Але не скажу, што гэта было для мяне нечаканасьцю, бо калі беларускія ўлады загаварылі пра зьнешні імідж, мне прыйшла такая думка, што першае, што яны будуць рабіць – гэта біць тое люстэрка, якое паказвае, якая ж улада на самой справе. На жаль, так яно і дабылося.\nКараткевіч: Скажыце, няўжо ўплыў мэдыяў, электронных радыёстанцыяў і тэлеканалу "Белсат", настолькі магутны, што трэба праводзіць такую маштабную публічную акцыю?\nКалінкіна: Уплыў, на самой справе, трэба падзяляць – уплыў унутрыбеларускі і на зьнешнюю аўдыторыю. Сапраўды, у Беларусі няшмат слухачоў, напэўна, і гледачоў у гэтых мэдыяў. Але на Захадзе для аналітыкаў – гэта вельмі істотная крыніца інфармацыі. Таму беларускія ўлады ведалі, што рабілі і навошта рабілі.\nУ мяне пытаньне толькі адно: чаму яны рабілі гэта зараз, бо як вы ведаеце, яшчэ 17 сакавіка была падпісаная пастанова на правядзеньне гэтых вобшукаў, але толькі 27 сакавіка была такая масавая аблава на журналістаў. І тут могуць быць розныя варыянты, чаму менавіта ў гэты дзень. Але гэта лягічна, што гэта адбылося.\nКараткевіч: Званок аднаго з нашых сталых слухачоў, які мы атрымалі сёньня ўвечары і які датычны нашай гутаркі:\nСлухач: Мяне цікавіць, аб якой незалежнасьці журналістаў можна гаварыць, калі яны працуюць на “Радыё Рацыя”, на тэлекампанію, якая знаходзіцца ў Польшчы, а грошы на гэта дае Польшча і іншыя краіны Эўропы? Пра якую іхную незалежнасьць можна гаварыць, калі яны кормяцца, выбачайце, з-за кардону?\nКараткевіч: І ў самой Беларусі недзяржаўную прэсу называюць "апазыцыйнай прэсай", паколькі, відаць, у Беларусі адсутнічае партыйная прэса, і недзяржаўная прэса піша ў тым ліку і пра тое. што робіць апазыцыя. Сьвятлана, Ваш камэнтар?\nКалінкіна: Гэта ня вельмі такое арыгінальнае меркаваньне слухача... Я лічу, што гэтая прэса нашмат больш незалежная, чым сёньняшнія дзяржаўныя СМІ, якія кормяцца, здаецца, з нашых з Вамі падаткаў, з грошай тых, хто падтрымлівае ўладу ці хто яе крытыкуе.\nНа самай справе, не фінансы вызначаюць незалежнасьць і аб'ектыўнасьць журналіста, а вызначае грамадзянская пазыцыя людзей, якія працуюць у тым ці іншым СМІ. І ў гэтым сэнсе тыя, хто працуе ў незалежных СМІ і не жадае выконваць загадаў улады, яны нашмат больш незалежныя, чым тыя нашы калегі, якія сьпяваюць пад зададзеную дудку.\nКараткевіч: Мы папрасілі выказацца пра падзеі 27 сакавіка мінакоў на вуліцах.\nКараткевіч: У апошнія дні, пачынаючы з Дня Волі, у нас вялікія праблемы з тым, каб датэлефанавацца да ўдзельнікаў нашых перадач, таму Сьвятлана не пачула канца нашага апытаньня. Бальшыня слухачоў гаварылі пра тое, што ўлада такімі дзеяньнямі хоча ўзяць пад татальны кантроль інфармацыю ў Беларусі. Скажыце, як бы Вы ахарактарызавалі трансфармацыю дзяржаўных мэдыяў, іх працу за апошнія 10 гадоў? Ці зьмяніліся яны, і калі так, то ў якім бок?\nКалінкіна: Я цалкам згодная ў гэтым выпадку са слухачамі. Кантроль за інфармацыяй – гэта і ёсьць прапаганда. І дзяржаўныя СМІ менавіта ў гэтым накірунку і рухаюцца.\nЗараз можна заўважыць, што прапаганда ідзе ня толькі ў палітычных рэпартажах ці палітычных матэрыялах. Журналісты, якія пішуць і здымаюць сюжэты на тэму аховы здароўя, адукацыі ці культуры, яны зараз вельмі пільна прытрымліваюцца той лініі, якая задаецца зьверху, і на жаль гэта сьведчыць аб прафэсійнай дэградацыі журналістаў, бо мэта нашай прафэсіі – прынцыпова іншая. Мэта нашай прафэсіі – адстойваць інтарэсы грамадзтва перад інтарэсамі дзяржавы.\nКараткевіч: Аб’яднаныя дэмакратычныя сілы выказалі абурэньне падзеямі вакол незалежных журналістаў. Замежныя і беларускія праваабарончыя арганізацыі таксама выступілі супраць. Мы атрымліваем шмат званкоў наконт таго, ці адэкватна паводзіць сябе апазыцыя ў пэрыяды між акцыямі.\nСлухач: Наша апазыцыя няздольная бараніць людзей, яна толькі здольная вывесьці частку моладзі пад дубцы ўлады. Казуліна загналі ў турму і забыліся пра яго, а самі за кошт такіх хітрыкаў зарабляюць сабе капітал. Паглядзіце, маўляў, мы змагаемся з дыктатурай. Такой працы апазыцыі – ганьба! Павал Давыдзенка.\nКараткевіч: Сьвятлана, ці ёсьць тут нейкая рацыя?\nКалінкіна: Рацыя сапраўды ёсьць. У апазыцыі няма дзейных інструмэнтаў, каб абараняць людзей працы, таму што яна як мінімум павінна быць сыстэмнай, яе прадстаўнікі павінны быць як мінімум у парлямэнце, а яшчэ лепей у нейкім кааліцыйным урадзе, што для нас застаецца толькі мэтай. Іншая справа, што, тут я згодна са слухачом, не заўсёды нават цікавяцца прадстаўнікі апазыцыі тымі праблемамі, якія хвалююць простых людзей, не заўсёды на іх рэагуюць, а часам, калі ўзьнікаюць такія нейкія жыцейскія праблемы, палітыкі лезуць са сваімі палітычнымі пытаньнямі, што закрываюць іхную суполку ці яшчэ нешта, што людзям наагул не цікава... Я думаю, што нашай апазыцыі трэба ўмець знаходзіць агульную мову са сваімі выбаршчыкамі. Пакуль размова ідзе на розныя тэмы і на розных мовах.\nКараткевіч: Сьвятлана, як Вы вырашылі стаць журналістам?\nКалінкіна: Гэта пачалося зусім выпадкова – да нас у школу прыехалі журналісты зь Беларускага радыё запісваць сюжэт для праграмы для падлеткаў. Мы выказвалі нейкія свае меркаваньні наконт алькаголю, праблемы п'янства сярод непаўналетніх. І празь некалькі дзён зь лямантам прыляцела дырэктарка школы, што мяне шукаюць зь Беларускага радыё – ім падалося, што ў мяне добры для радыё голас. Так я сталася вядучай праграмы для падлеткаў на Беларускім радыё, а потым паступіла на факультэт журналістыкі. Я вельмі люблю сваю прафэсію і ніколі не шкадавала, што абрала менавіта яе.\nКараткевіч: Якія, паводле Вас, вызначальныя рысы ў працы журналіста?\nКалінкіна: Самае галоўнае – цікавасьць да людзей і ўменьне іх выслухаць. Бо журналіст ня можа быць спэцыялістам у любой тэме. І я бачу, шмат гадоў папрацаваўшы ў гэтай прафэсіі, што нічога ў ёй не атрымліваецца ў тых, хто больш гаворыць, чым слухае. Цікавасьць да людзей, да падзей, унутраная сумленнасьць – гэта галоўнае.\nКараткевіч: Ваша пажаданьне слухачам “Свабоды”?\nКалінкіна: Жадаю ня страціць мужнасьці, быць шчырымі з самімі сабой і сваімі сябрамі, і каб побач былі прыстойныя людзі.


Галоўная » Артыкулы апошніх навін » Націсніце тут, калі гэта ваш прэс-рэліз! » Зараз абвешчана стратэгія распрацоўкі вакцыны Omicron\nНавукоўцы з дзвюх кампаній прааналізавалі паслядоўнасць варыянту SARS-CoV-2 Omicron, адабралі вірусныя паслядоўнасці і распрацавалі клоны плазміды. Мы чакаем, што новыя варыянты вакцын Omicron SARS-CoV-2 могуць быць праведзены для клінічных выпрабаванняў менш чым за 100 дзён.\n«Мы лічым, што неабходна хутка і эфектыўна распрацоўваць новыя вакцыны для барацьбы з новым варыянтам Omicron COVID-19. Мы будзем цесна супрацоўнічаць з рэгулюючымі органамі і шукаць адпаведныя клінічныя даследаванні і зацвярджэння рэгулятараў, каб вывесці гэтую вакцыну на рынак як мага хутчэй». - сказаў Брэд Сорэнсан, генеральны дырэктар Providence Therapeutics.\n«Мы з нецярпеннем чакаем хуткай распрацоўкі гэтага новага варыянту вакцыны Omicron з Providence і прыцягнення пераваг гэтай вакцыны ў тыя вобласці, у прыватнасці, з меншай даступнасцю бягучых метадаў лячэння мРНК-вакцын». пракаментаваў Кэры Бланчард, доктар медыцынскіх навук, галоўны выканаўчы дырэктар Everest Medicines.


Культура - Старадрук Семяновіча\nМузей гісторыі Магілёва, які нядаўна стаў уладальнікам Статута Вялікага Княства Літоўскага, не спыняецца ў пошуку старадрукаў для папаўнення ўласнай калекцыі.\nМузей абвясціў дабрачынную акцыю па зборы сродкаў для таго, каб выкупіць у прыватнага калекцыянера кнігу славутага навукоўца Казіміра Семяновіча "Вялікае мастацтва артылерыі".\nЦягам двухсот гадоў гэтая кніга была "бібліяй" артылерыстаў усяго свету. Па ёй вучыліся Ньютан і самы вядомы афіцэр-артылерыст усіх часоў і народаў Напалеон Банапарт. Цалкам верагодна, што "Вялікае мастацтва артылерыі" калі-нікалі гартаў і найвядомы рускі артылерыст граф Леў Мікалаевіч Талстой.\nАсобнік кнігі Семяновіча, на які паклаў вока Музей гісторыі Магілёва, выйшаў з друку ў Францыі ў 1651 годзе. Уладальнік запрасіў за яго 15 тысяч еўра. Стан захавання асобніка - добры. У ім - 304 старонкі тэксту, 22 табліцы з 206 малюнкамі. Грошы за кнігу трэба ўнесці да 1 верасня, інакш рарытэт можа пакінуць Беларусь.\nНагадваем дабрачынны рахунак установы: УК "Музей гісторыі Магілёва" 212030, Магілёў, вул. Ленінская, 1А УНТ 790203960 Філія 700 МАУ ААТ "АСБ Беларусбанк" МФО 153801536 р/р 3642014673147 Магілёў, вул. Першамайская, 71. У прызначэнні плацяжу трэба ўказаць: "На развіццё музейнай справы і ахову гісторыка-культурнай спадчыны (для набыцця кнігі Казіміра Семяновіча "Вялікае мастацтва артылерыі").


INDOLA - Інтэрнэт-крама касметыкі FOX\nВы тут: Галоўная Вытворцы INDOLA\nкампанія Indola была створана ў Галандыі ў 1929 годзе, яна прапануе спажыўцам шырокі спектр прэпаратаў для догляду за валасамі і скурай галавы. У 2004 годзе брэнд стаў ўласнасцю кампаніі Henkel, што прывяло да яго папулярызацыі на еўрапейскім рынку. Цяпер прадукцыя ад знакамітага вытворцы прадстаўлена ў больш чым 100 краінах свету.\nINDOLA Profession Permanent Caring Color - Устойлівая фарба для валасоў, 60 мл\nКрэм-фарба для валасоў Indola profession permanent caring color гарантуе ўстойлівы колер, натуральныя яркія адценні, поўнае зафарбоўвання сівізны.\nINDOLA Асвяжальны тонік Pure Refresh, 250 мл\nАсабліва лёгкі, асвяжальны тонік, узбагачаны пратэінамі акіяна, забяспечвае пажыўнымі рэчывамі і абараняе ад знешніх уздзеянняў.\nINDOLA Лёгкі спрэй-мус для валасоў Light Spray Mousse, 300 мл\nСпрэй лёгка наносіць, ён хутка размяркоўваецца па валасах і не пакідае пасля сябе непрыемнай ліпкасць або тлустага бляску.\nINDOLA Маска для выраўноўвання валасоў Keratin Straight, 200 мл\nтрэці з пяці крокаў працэдуры кератинового выпроствання валасоў. Яе можна выкарыстоўваць як альтэрнатыву кандыцыянеру, калі ў Вас жорсткія валасы.\nINDOLA Шампунь для афарбаваных валасоў, са срэбным эфектам COLOR, 250 мл\nУ комплекс уваходзяць таксама пажыўныя кампаненты, а менавіта, амінакіслоты, якія дабратворна ўздзейнічаюць на знешні выгляд валасоў, надаючы ім здаровы бляск.\nINDOLA Шампунь для аднаўлення пашкоджаных валасоў Innova Repair, 300 мл\nАдным з самых эфектыўных кампанентаў дадзенага прадукту з'яўляецца гидролизованный кератин, дзякуючы якому нават пашкоджаныя валасы здабудуць натуральную прыгажосць і сілу.\nINDOLA Ўвільгатняе шампунь Innova Hydrate +, 300 мл\nЛіквідуе празмерную сухасць, прычынамі якой могуць быць жорсткая вада, частыя кладкі, знешнія фактары або хімічныя працэдуры.\nINDOLA Шампунь для афарбаваных валасоў COLOR, 300 мл\nУ склад шампуня ўваходзіць спецыяльны комплекс, які змяшчае амінакіслоты, вітаміны групы В і UV-фільтр. Дзякуючы гэтаму, адбываецца насычэнне вільгаццю, умацаванне валасоў і захоўваецца правільны PH-баланс.\nINDOLA Спрэй для надання бляску Shine Spray, 300 мл\nУ склад Indola Innova Finish Shine Spray ўваходзіць алей, якое робіць расчэсваннем максімальна лёгкім. З гэтым спрэем ваша прычоска будзе выглядаць страшэнна.\nINDOLA Шампунь для валасоў кератиновое аднаўленне Kera Restore, 300 мл.\nМікраэлементы шампуня пранікаюць у клеткавую структуру кортекса, умацоўваючы фіброзна тканіны воласа. Аднаўленне і гаенне воласа праходзіць нават пасля хімічных пашкоджанняў!\nINDOLA Ўвільгатняе спрэй-кандыцыянер Innova Hydrate +, 250 мл\nУнікальная формула змяшчае пантэнол, які увільгатняе і насычае карыснымі элементамі сухія валасы\nINDOLA Шампунь для стымуляцыі росту валасоў Hairgrowth, 300 мл\nАктыўныя інгрэдыенты сродкі - пантэнол, таурін і тартрат карнитин здымаюць раздражненне скуры галавы, ўмацоўваюць структуру валасоў знутры, стымулююць рост.\nINDOLA Шампунь для стымуляцыі росту валасоў Specialists, 300 мл\nINDOLA Кандыцыянер для аднаўлення пашкоджаных валасоў Innova Repair, 300 мл\nНасычае валасы вільгаццю, пазбаўляе ад сухасці, надае валасам здаровы вонкавы выгляд. Валасы становяцца эластычнымі, бліскучымі і выдатна ўкладваюцца.\nINDOLA Кандыцыянер для афарбаваных валасоў COLOR, 300 мл\nУ склад гэтага інавацыйнага кандыцыянера увайшоў комплекс з амінакіслотамі, глыбока пранікальнымі ў структуру воласа і якія робяць яго больш моцнымі і бліскучымі.\nINDOLA Пена лёгкай фіксацыі Move Mousse, 300 мл\nМус не абцяжарваліся пасмы валасоў, не склейвае паміж сабой волосинки, а наадварот, надае ім гладкасць і шаўкавістасць.\nINDOLA Кандыцыянер для выраўноўвання валасоў Keratin Straight, 250 мл\nДадзены пажыўны кандыцыянер неабходна выкарыстоўваць як 2 з 5 крокаў працэдуры кератинового выпроствання валасоў\nINDOLA Шампунь для осветлённых валасоў Divine Blond, 250 мл\nСродак адмыслова распрацавана для светлых валасоў, якасна ачышчае валасы ад забруджванняў, ліквідуе лішкі скурнага тлушчу і арагавелыя часціцы.\nINDOLA Шампунь для бляску валасоў Glamorous Oil Shampoo, 300 мл\nшампунь Illuming Hair Bath сілкуе валасы каштоўнымі эліксір алею і разгладжвае паверхню валасоў, робячы валасы мяккімі, шаўкавістымі і надаючы ім люстраны бляск.\nДзякуючы прапанаванага прадукту, вашы валасы будуць выглядаць зіхатлівымі, нагадваючы раскошны шоўк. Дадзены спрэй добра падыдзе і для фіксацыі асобных валасам або пасмаў, і для замацавання ўсёй прычоскі.\nINDOLA Разгладжваюць тэрмальны пратэктар серыі Indola Innova, 300 мл\nРэкамендаваны для абароны валасоў ад высокіх тэмператур (фен, плойка, утюжок) да 220 ° C. Увільгатняе і надае бляск валасам, робячы іх мяккімі.\nINDOLA Акісляльнік 2%, 1000 мл.\nКремообразная лосьон аднастайнай кансістэнцыі, распрацаваны спецыяльна, каб прымяняцца сумесна са стойцы фарбай Indola і з Прафесійным беспыльным абескаляроўваюцца парашком Indola Rapid Blond.


31 кастрычнік 2019, 11:54\nЭлектрамабілі ў Беларусі\nЧальцы Эўразійскага эканамічнага саюзу не дазволілі Беларусі абнуліць мыты на электрамабілі. Гэта вынікае з адказу Дзяржаўнага мытнага камітэту Беларусі на пэтыцыю, зьмешчаную на плятформе petitions.by.\nІніцыятары звароту прасілі разгледзець пытаньне адмены мыта для фізычных асобаў на ўвоз электрамабіляў у Беларусь, каб стымуляваць разьвіцьцё гэтага віду транспарту. На гэты момант пад пэтыцыяй падпісаліся 1086 чалавек.\nНамесьнік старшыні Дзяржаўнага мытнага камітэту Сяргей Палудзень паведаміў, што яшчэ ў 2017 годзе Беларусь прапаноўвала іншым краінам – удзельніцам Эўразійскага эканамічнага саюзу абнуліць мыта на ўвоз электрамабіляў, аднак падтрымкі не атрымала. Фактычна гэта пазыцыя Расея, не зацікаўленай у канкурэнцыі для сваіх унутраных вытворцаў.\nПры гэтым ён адзначае, што пытаньне аб мэтазгоднасьці падрыхтоўкі новых ініцыятыўных прапановаў, датычных нулявой стаўкі ўвазнога мыта на электрамабільны транспарт, разглядаецца зацікаўленымі дзяржаўнымі органамі.


Публікацыі па тэме «Кемпінскі» | Новы Час\nЭкс-«Кемпінскі» дабудуюць цягам года і пераўтвораць у бізнес-цэнтр\nБудынак ля Белдзяржцырка ў Мінску, які першапачаткова планаваўся як гасцініца, будзе дабудаваны на працягу года.\nТонкая грашовая справа\nГалоўны беларускі фінансавы рэгулятар натхніўся з прычыны стабільнасці нацыянальнай валюты. Аднак пакуль што гэтую стабільнасць аплачваюць грамадзяне. Што будзе, калі аплата скончыцца, — загадка.\nСбербанк купіў «Экс-Кемпінскі» ля цырка за два рублі\nУ чацвер, 12 студзеня ў Мінск прылятаў старшыня праўлення расійскага Сбербанка Герман Грэф, ён сустракаўся з Аляксандрам Лукашэнкам. У час сустрэчы размова ішла аб удзеле Сбербанка ў дафінансавання складаных праектаў у Беларусі. Адзін з такіх праектаў шматпакутны комплекс «Не-Кемпінскі», даўгабуд каля цырка.\nГатэлю экс-"Кемпінскі" далі яшчэ год на заканчэнне будаўніцтва\nЯк будзе называцца новы гатэль, пакуль не вядома.\nМікалай Ладуцька патлумачыў, чаму гатэль «Кемпінскі» не здадуць да чэмпіянату свету\nГатэль «Кемпінскі» не пабудуюць да чэмпіянату свету па хакеі, але горад да гэтага ставіцца «нармальна».


У Мінску збіраюць подпісы за перайменаванне праспекта Дзяржынскага | Krynica.info\nБеларуская хрысціянская дэмакратыя ў рамках кампаніі “100 гадоў БХД” пачала збор подпісаў у Менску за перайменаванне праспекта Дзяржынскага ў Менску ў праспект Адама Станкевіча. Подпісы збіраюцца пераважна сярод саміх жыхароў дамоў па праспекце Дзяржынскага.\n“Людзі 25-50 гадоў падпісваюцца ахвотна, – кажа сустаршыня БХД Павел Севярынец, – А вось старэйшыя за 60 альбо маладзейшыя за 25 – катастрофа. “А нам Держінскій нравітся”. Раздаем інфармацыю пра Адама Станкевіча, чытаюць, здзіўляюцца, чаму пра такіх асобаў не распавядаюць па тэлевізары”.\nУ пятніцу 6 студзеня на вечарыне да 125-годдзя Адама Станкевіча можна будзе далучыцца да кампаніі збору подпісаў. Пачатак вечарыны а 18:00, адрас – Шчорса 1, гатэль “Камфорт”.\nЛідзяне адзначылі 100-годдзе Віктара Ярмалковіча\nУ сядзібе Пескі пад Лідай у рамках кампаніі “Стагоддзе БХД” 4 студзеня прайшла вечарына да 100-годдзя знанага краязнаўца, сябра БХД, рэдактара “Хрысціянскай думкі”, вязня Картуз-Бярозы і ГУЛАГу Віктара Ярмалковіча.\nУшанаваць памяць Віктара Ярмалковіча сабраліся актывісты з Ліды і раёна, Бярозаўкі, Дзятлаўскага раёну, Гародні і Менску.\nВёў імпрэзу сустаршыня БХД Павел Севярынец, выступілі старэйшына дэмакратычнага руху на Лідчыне Станіслаў Суднік, маладзёвы лідар Вітольд Ашурак ды бард Сяргей Чарняк. Вечарына пачалася малітвай “Ойча наш” і скончылася дружным спевам гімну “Магутны Божа”.\nСябры БХД раздалі буклеты з інфармацыяй пра Віктара Ярмалковіча і хадэцыю, сабралі подпісы ў падтрымку тэлеканала “Белсат”, дамовіліся дамагацца перайменавання вуліцаў у гонар ахвярных герояў Беларусі 1920-1930-х гадоў. Спадар Суднік распавёў пра ўражвальныя планы па беларусізацыі лідзянаў на юбілейны год.\n05.01.2017 Грамадства| Тэгі: БХД, гісторыя, Ліда, Мінск, Навіна дня\nУ Беларусі і Літве адзначылі дзень народзінаў Адама Станкевіча\nУ Беларусі рыхтуюцца масава адзначыць 100-годдзе хрысціянскай дэмакратыі\nНовыя кнігі пра айцоў-заснавальнікаў і гісторыю стварэння БХД


Вынікі расследавання: члена Цэнтрвыбаркама Хіневіч забілі 20 ударамі нажом\n06.02.2014 / 14:31\nСудзіць будуць суседа-наркамана.\nЗавершана расследаванне забойства былога члена ЦВК Святланы Хіневіч. Жанчына з’яўлялася таксама начальнікам аддзела кадраў ААТ «Крышталь».\nЖанчыну знайшлі забітай у жніўні 2013 у сваёй кватэры. На яе целе было мноства колата-рэзаных раненняў. Па падазрэнні ў забойстве затрымалі суседа Хіневіч, наркамана, 1978 года нараджэння. Яго знайшлі ў суседняй кватэры ў непрытомным стане з мноствамі ранаў — спрабаваў скончыць жыццё самагубствам.\n«Цяпер па гэтай крымінальнай справе праведзены ўсе прадугледжаныя законам следчыя дзеянні, атрыманы і прааналізаваны вынікі ўсіх экспертыз. Устаноўлена, што абвінавачаны, які знаходзіўся ў стане алкагольнага ап’янення і пад уздзеяннем псіхатропных рэчываў, дзейнічаў з намерам на супрацьпраўнае пазбаўленне жыцця і нанёс пацярпелай нажом не менш за дваццаць удараў у жыццёва важныя органы», — паведаміў прадстаўнік упраўлення Следчага камітэта па Мінску Аляксандр Герасімаў.\nМінчука абвінавачваюць у забойстве, здзейсненым з асаблівай жорсткасцю, з хуліганскіх памкненняў. За гэта прадугледжана пакаранне ажно да расстрэлу.\nАкрамя таго, мужчыну вінавацяць у незаконным набыцці, захоўванні і перавозцы псіхатропных рэчываў.\nПа словах Герасімава, забойства не звязана з прафесійнай альбо грамадскай дзейнасцю Святланы Хіневіч, а насіла выключна бытавы характар.\nСвятлана Хіневіч нарадзілася ў 1959 у Мінску. Скончыла БДУ. У снежні 2011 стала членам Цэнтрвыбаркама. На той момант яна была начальнікам упраўлення кадраў і ідэалагічнай працы Галоўнага гаспадарчага ўпраўлення Кіраўніцтва справамі прэзідэнта. У апошні час працавала на «Мінск Крышталі». Развадная. Засталіся сын і дачка, якая жыве ў Балгарыі.


Маральнае аўтадафэ для дзейных асобаў\n14.04.2007 / 15:47\nАляксандар Класкоўскі ў сваім блогу вяртаецца да тэмы прэс-канфэрэнцыі А.Лукашэнкі і ўдзелу журналістаў недзяржаўных СМІ ў ёй.\nУсё ж не ўтрымаюся, каб ня выказаць свой погляд на "шоў з удзелам Сярэдзіча". Бо абмеркаваньне тэмы набыло, мне падаецца, аднабокі характар.\nЦі заўважылі вы такі момант: афіцыйныя крыніцы падкрэсьлена называлі тое мерапрыемства сустрэчай Лукашэнкі з кіраўнікамі СМІ. Гэта істотны момант.\nКанешне, на Захадзе мэдыйныя магнаты ня бегаюць па "прэсухах". Там рэдактары не займаюцца камэрцыйным бокам справы — на гэта ёсьць асобнае амплюа. Там на прэсавай канфэрэнцыі можна абстрагавацца ад нізкіх матэрыяў і прыгожа закідваць канцэптуальныя пытаньні. Там сыстэма гарантыяў свабоды прэсы працуе на аўтамаце, пра яе ня думаюць, як звычайна ня думаецца пра кожны ўдых-выдых.\nАле ж у нас — унікальная краіна. Тут могуць даць дыхаць, а могуць і ня даць.\nШараговых незалежных журналістаў (у тым ліку і аўтара гэтых радкоў) апошні раз запрашалі да кіраўніка дзяржавы, мусіць, перад выбарамі-2001. Тады ўжо адна толькі пасыянарная Ірына Халіп здолела наладзіць такое "шоў", што арганізатары, бадай, заракліся болей пускаць тых, каму няма чаго страчваць, акрамя ўласных ланцугоў:)\nГэтым разам запрасілі менавіта кіраўнікоў недзяржаўных СМІ. Фактычна — уладальнікаў мэдыйнага бізнэсу. І гэты бізнэс — заклад таго, што яны добра ўзважаць кожнае слова. Адчуваеце вытанчанасьць ідэі?\nЗрэшты, нават ня ў гэтым рэч. Ніхто ж ня кідае камень у прафэсара Патупу, літаратара і футуроляга, за тое, што ён у якасьці кіраўніка Беларускага зьвязу прадпрымальнікаў абмяркоўвае з намэнклятурай рутынныя, сумныя для пасыянарыяў пытаньні, умоўна кажучы, адзінага падатку з дробных гандляроў парфумай.\nДарэчы, у тых нібыта прыватных пытаньнях, што ставіліся падчас дыялёгу рэдактараў з прэзыдэнтам 12 красавіка, былі адлюстраваны самыя балючыя праблемы мэдыйнай сфэры — жорсткі фільтар рэгістрацыі, дыскрымінацыя ў галіне распаўсюду, інфармацыйная закрытасьць вэртыкалі... І нешта, магчыма, зрушыцца зь мёртвай кропкі. Калі "Народная воля" стане друкавацца не ў Смаленску, а ў Менску — ужо будзе маленькая перамога. Ня толькі для Сэрэдзіча — для ўсіх нас.\nРазам з тым, праз гэты дыялёг удумлівы слухач/глядач выразней адчуў анамальнасьць сыстэмы, у якой фармальна тэхнічныя пытаньні (друкарні, шапікі, радыёчастоты) рэгулююцца не законам, а воляю аднае асобы. Абсурд краіны просьбітаў паўстаў як на далоні. Хай электарат думае.\nМаральна хібнай выглядае Сыстэма, а не тыя, хто ставіць перад ёй простыя пытаньні.\nЯ болей за дваццаць гадоў ведаю Ёсіфа Сярэдзіча з усімі ягонымі моцнымі і слабымі бакамі. Але перад ім варта зьняць капялюш ужо за тое, што "Народная воля" 12 гадоў выжывае ў пякельных умовах. Такія ж фэнамэнальныя здольнасьці да выжываньня дэманструюць БелаПАН, "Белорусы и рынок". Канешне, даводзіцца, як той кажа, круціцца. Ісьці на пэўныя кампрамісы. І падпадаць пад крытыку змагароў-максымалістаў.\nНюанс у тым, што многія такія змагары бэсьцяць рэжым пераважна на кухні (болей прасунутыя — яшчэ і ў інтэрнэце пад нікам). Лёгка быць максымалістам, калі асабіста нічым не рызыкуеш, пальцам аб палец ня стукаеш. Можна сказаць: ну я ж чалавек маленькі! Сярэдзіч, між іншым, таксама не гіганцкага росту. Але ён — не пабаюся патасу! — Вялікі Рэдактар. І, адрозна ад пляяды зацятых форумных крытыканаў, ужо забясьпечыў сабе месца ў будучых падручніках гісторыі айчыннай журналістыкі. Адрозна ад некаторых, ён змагаецца супраць абсурду Сыстэмы з адкрытым забралам праз уласнаручна створаную газэту. Яна таксама не пазбаўленая недахопаў. Калі ласка, зрабеце лепшую — у вас абсалютна такія ж правы, як у грамадзяніна Сярэдзіча!\nКаб кожны маленькі чалавек па меры сілаў церабіў сыстэму, даводзячы свае правы, яна б даўно распаўзлася па швах.\nТаму я не казаў бы пра шоў з удзелам менавіта Сярэдзіча. На жаль, гэта зацягнутае шоў з удзелам усёй краіны, усяго народу. Толькі адны індыфэрэнтна п'юць піва, іншыя даводзяць сваю сьвядомасьць пад нікамі на форумах (гэтае схалястычнае, вэрбальнае высьвятленьне, хто болей сьвядомы, стала ўжо нейкай хваробай), а некаторыя дзівакі — набіваючы гузы, робяць канкрэтную справу. Тут і цяпер.\nЯны — дзейныя асобы. Асабіста я такіх паважаю.


15 лістапада стартуе анлайн-конкурс беларускамоўных відэаролікаў.\nЮрась Юрчанка ў прэзентацыйным роліку праекту «Крок наперад».\nЗазвычай ініцыятарамі падобных праектаў выступаюць грамадскія арганізацыі і ініцыятывы (да прыкладу, «Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны» або кампанія «Будзьма беларусамі!»). Гэтым разам ініцыятыва сыходзіць ад прыватнай асобы.\n24-гадовы мінчук Юрась Юрчанка распавёў «Нашай Ніве» аб праекце «Крок наперад» і падзяліўся сваімі ідэямі, задумамі і чаканнямі.\nФутбаліст, эканаміст, беспартыйны\nЮрась — прафесійны футбаліст у нядаўнім мінулым, мае вышэйшую эканамічную адукацыю, не ўваходзіць ні ў якія палітычныя партыі ці грамадскія арганізацыі. Яшчэ ў часе вучобы ў Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце ён звярнуў увагу на беларускую мову і яе стан.\n«Раз-пораз я сустракаў людзей, якія прыгожа і нязмушана гаварылі па-беларуску, пазней беларускамоўныя сталі часткай майго атачэння. Іх натуральная беларускасць выклікала павагу і адначасова зайздрасць у добрым сэнсе слова: чаму я не ведаю нашай мовы? Што я асабіста магу для яе зрабіць?\nАдказ быў відавочны: размаўляць! Першыя крокі да мовы даваліся нялёгка, скажу шчыра. Але з кожным днём я быў усё бліжэй да пастаўленай мэты. У авалоданні мовай вельмі дапамаглі беларуская літаратура і музыка, але ў першую чаргу — жывыя зносіны».\nВывучыць мову можа кожны\nСвядома прыйшоўшы да беларускасці, хлопец сутыкнуўся з шэрагам праблем: малая пашыранасць мовы ў грамадстве, надзвычай слабая падтрымка з боку дзяржавы, а таксама няведанне роднай мовы і абыякавасць да яе з боку многіх суайчыннікаў. Аднак разгляд дадзеных праблем выключна ў палітычнай плоскасці ён лічыць памылкай.\n«Бясспрэчна, моўная праблема мае шмат аспектаў, у тым ліку і палітычны. Але існуе шэраг іншых, не менш важных момантаў, на якія варта звяртаць увагу. Найперш гэта пытанне каштоўнаснага свядомага выбару. Сёння кожны грамадзянін можа авалодаць беларускай мовай — было б жаданне», — перакананы Юрась.\n«Вывучэнне мовы вымагае вялікіх намаганняў. Але гэта магчыма. Праз чытанне, слуханне музыкі, перапіску ў сеціве і асабістыя сустрэчы, удзел у розных культурніцкіх і адукацыйных мерапрыемствах.\nПрыкладам таму можа быць мой уласны досвед. Ці мноства іншых прыкладаў, калі людзі прыйшлі да роднай мовы зусім не з падачы школьных настаўнікаў. Канечне, беларускамоўная адукацыя мусіць пашырацца. Але нельга пагарджаць альтэрнатыўнымі спосабамі вывучэння роднай мовы».\nНе дзяліць беларусаў на «сваіх» і «чужых»\nНа думку Юрася, не варта праблему беларускай мовы зводзіць да ідэйна-палітычнага супрацьстаяння, трэба імкнуцца да дэпалітызацыі беларускасці.\n«Беларускамоўнасць мусіць несці пазітыўны, стваральны пасыл. Часам тыя, хто валодае і актыўна карыстаецца беларускай мовай, з пагардай ставіцца да тых, хто мовы не ведае.\nПрычым вялікая частка беларускамоўных калісьці раней таксама размаўляла па-расейску і роднай мовай не валодала. Так, моўная праблема існуе, але гэта наша агульная праблема, якую трэба супольна вырашаць, прычым на ўзроўні міжасабовых зносінаў. Не трэба дзяліць беларусаў на «сваіх» і «чужых», гэта вялікая памылка».\n«Зрабі крок наперад!»\nРазважаючы над праблемай пашырэння роднай мовы і ўзняцця яе грамадскага статусу, Юрась спыніўся на ідэі ажыццяўлення сацыяльнага праекту, які ў працэсе падрыхтоўкі атрымаў назву «Крок наперад» і мае адбыцца ў фармаце анлайн-конкурсу відэаролікаў па-беларуску.\nВызначыўшы мэты і задачы, а таксама прадумаўшы канцэпцыю праекту, хлопец пачаў дзейнічаць.\n«Спярша я вырашыў знайсці фундатараў і партнёраў для рэалізацыі праекту, што аказалася не так проста. З прапановай я звярнуўся ў больш чым 150 арганізацый і ўстановаў, як дзяржаўных, так і прыватных. Аднак у выніку толькі некалькі згадзіліся падтрымаць маю ініцыятыву.\nБольшасць з тых, да каго я звярнуўся, выказвала салідарнасць і разуменне грамадскай значнасці ўзнятай праблемы, але далей гэтага справа не ішла. Адгукнуліся і некаторыя інфармацыйныя рэсурсы, якія ў межах сваіх магчымасцяў згадзіліся аказваць інфармацыйную падтрымку».\nДалей высілкамі Юрася быў падрыхтаваны сайт krok-naperad.by, дзе змешчаная інфармацыя пра праект, правілы і ўмовы конкурсу, таксама прэзентацыйныя відэаролікі, якія хлопец запісаў за ўласны кошт у адной са сталічных відэастудый.\nНе зважаючы на пэўныя цяжкасці, ён не сумняваецца, што праект будзе мець поспех.\nУдзельнічаць у конкурсе можа кожны ахвочы. Для гэтага патрэбна зняць матываваны відэаролік на беларускай мове і даслаць яго ў тэрміны з 15 лістапада па 11 снежня.\n«На форме відэароліку я спыніўся таму, што гэта дае вялікія магчымасці для творчасці. Сёння зняць відэа можна з дапамогай разнастайных сродкаў (мабільны тэлефон, вэб-камера, відэакамера альбо фотаапарат).\nПа выніках адкрытага галасавання, якое пройдзе з 12 па 15 снежня, а таксама паводле адзнак журы, пераможцы атрымаюць каштоўныя прызы».\nПадрабязнасці аб праекце можна даведацца на сайце krok-naperad.by, а таксама патэлефанаваўшы па тэлефоне +375 25 943 87 58 ці напісаўшы на электронную скрыню [email protected]