Як адназадачнай | Martech Zone\nПятніца, жнівень 28, 2009 Douglas Karr\nУсе кажуць пра тое, як выконваць шматзадачныя заданні ... учора ў мяне была размова з Дэвідам з Кар'ерны рэсурс акругі Браўн цэнтр, і мы абмяркоўвалі адназадачная. Гэта значыць ... адключэнне тэлефона, настольнага прыкладання Twitter, закрыццё электроннай пошты, адключэнне папярэджанняў - і на самай справе выкананне пэўнай працы.\nWe have too many distractions, nowadays, and it’s impacting the quality of our work.\nЯ не прыхільнік шматзадачнасці. Саслужыўцы з папярэдніх працоўных месцаў пацвярджаюць той факт, што я апушчаны хлопец. Мне падабаецца знайсці куток, засяродзіцца на тым, што я раблю, і выканаць. Часам яны падыходзілі да мяне і абмяркоўвалі іншы праект, і я глядзеў на іх як на зомбі ... ледзь памятаючы, што яны нават задавалі мне пытанне.\nМая дачка, дарэчы, любіць гэта ... звычайна, калі яна просіць дазволу рабіць тое, на што я мог бы адмовіць. 🙂\nУ любым выпадку ... паспрабуйце! Калі ў вас ёсць Blackberry, уключыце яго бясшумна (не вібруйце) і перавярніце на стале, каб вы не бачылі, як яго твар загараецца пры з'яўленні новага паведамлення. Калі вы збіраецеся на сустрэчу, пакіньце тэлефон за сталом і канцэнтруйцеся на сустрэчы. Калі ў вас на пасяджэнні зал пасяджэнняў кіраўнікоў, гэта можа каштаваць вашаму бізнесу тысячы долараў. Адкладзіце тэлефон і зрабіце працу!\nПаспрабуйце на наступным тыдні - заблакуйце ад 2 да 3 гадзін у календары ў панядзелак. Вырашыце праект, над якім вы збіраецеся працаваць. Зачыніце дзверы, выключыце ўсе абвесткі на працоўным стале і пачніце. Вы будзеце здзіўлены, наколькі шмат працы вы скончыце.\nКлючавыя словы: стратэгіі электроннай поштыпадзейны маркетынгLinked InMySpacePintrestпадкасты\nPR у сацыяльных сетках - рызыкі і выгады\nСпажыўцы больш не купляюць дасканаласці\n28 жніўня 2009 г. у 8\nВы забыліся на адну параду, калі хочаце зрабіць добрую задачу ў адзіночку ... не спрабуйце зрабіць сваю працу на Bean Cup!\n29 жніўня 2009 г. у 12\nГэта свет шматзадачнасці, і мы павінны кіраваць часам, выконваючы некалькі задач адначасова. У любым выпадку дзякуй, што падзяліліся сваімі меркаваннямі.\nЖнівень 30, 2009 у 1: 16 AM\nВельмі добрая парада .. Я думаю, я магу паспрабаваць гэта сёння на некаторых хатніх заданнях. Але я бачу, адкуль Эма Адамс. Я ледзь праходжу заняткі, не правяраючы ажыну.\nУ любым выпадку, выдатны пост ..\nВерасень 1, 2009 у 3: 22 AM\nДуг ... Я шукаў добрую тэхніку для адной задачы і наткнуўся на добрую ... Я выкарыстоўваю тэхніку Pomodoro ( http://www.pomodorotechnique.com/ ), калі мне трэба засяродзіцца на тым, каб нешта зрабіць, і мне трэба зрабіць гэта на працягу пастаяннай колькасці часу. Здаецца, я не магу ім карыстацца падчас майскіх дзён, напоўненых сустрэчамі, але калі мне шмат чаго трэба зрабіць, гэта лепшая методыка, якую я знайшоў ... У асноўным, Pomodoro - гэта 25-хвілінны перыяд працы над індывідуальнай задачай і 5 хвілін перапынку. 4 памодары і вы робіце 30-хвілінны перапынак ... Я шмат зрабіў з дапамогай гэтай тэхнікі ...\n8 верасня, 2009 ў 1: 21 PM\nДзякуй за гэты цудоўны допіс, ён сапраўды прымусіў мяне задумацца ... Я адключаў апавяшчэнні на TweetDeck і Digsby, каб падчас працы не адцягваць увагу.\n14 верасня, 2009 ў 2: 42 PM\nМне падабаецца, як вы згадалі, што вы падобны на зомбі, калі сканцэнтраваны на адной задачы. Я напісаў пост пра Зомбі і мастацтва адназадачнай працы.


Заснавальнік партала litkritika.by: Я б і краіну перайменаваў, бо слова «Русь» сябе дыскрэдытавала\n22.04.2015 / 14:40\nЗаснавальнік партала litkritika.by: Я б і краіну перайменаваў, бо слова «Русь» сябе дыскрэдытавала Абмяркоўвайце! 47\nАляксандр Новікаў, заснавальнік партала litkritika.by, шмат крыві сапсаваў беларускім пісьменнікам. Ваяваў з «нацыяналістамі», вінаваціў у графаманстве нават Бураўкіна з Барадуліным. Як жа мы былі здзіўленыя, калі пабачылі на інтэрнэт-старонцы гэтага крытыка… рэзкую крытыку Пуціна і паводзін Расіі ва Украіне! Вось што распавёў «Нашай Ніве» сам Новікаў.\nАпазіцыянеры і рэвалюцыянеры\nЯ — патрыёт. З дзяржавай я ніколі не ваяваў, і ўвогуле не падзяляю краіну, Радзіму і дзяржаву. Для мяне гэта ўсё адно. Я за моцную і незалежную Беларусь. А нашая апазіцыя — гэта рэвалюцыянеры. Апазіцыянер павінен быць у апазіцыі да ўлады, фінансавацца мясцовым насельніцтвам ці бізнэсоўцамі. А нашыя толькі дэкларуюць: «Далоў Лукашэнку!». Палова жыве за мяжой, фінансуецца адтуль жа.\nЦяпер жа нармальная апазіцыя толькі пачынае з’яўляцца. І адбываецца гэта з-за таго, што робіць Расія. Той жа Лобаў, які кажа, што лепш з Лукашэнкам, чым з Пуціным, — малады, разумны хлопец. Мы фактычна каралеўства, я прызнаю, улада — у руках аднаго чалавека. Але чыноўнікі робяць свае справы. Я, праўда, лічу, што атачэнне прэзідэнта не дае ўсёй інфармацыі прасочвацца да яго. Той жа ўказ, скіраваны на іпэшнікаў, ён жа працуе супраць Лукашэнкі. Я лічу, гэта не яго ідэя — гэта Кабякоў і Пракаповіч.\nМовафілы і беларусізацыя\nМовафілы — гэта тыя, хто любіць мову напаказ. Калі Уладзімір Ліпскі кажа: «Я вымаўляю «Беларусь» і плачу!», то гэта нармальна? Хіба ён сапраўды плача? Да людзей, якія шчыра размаўляюць на беларускай, я стаўлюся нармальна. Больш за тое, я падтрымліваю распаўсюджванне беларускай мовы. Я лічу, што трэба быць нацыяй і ісці да адной дзяржаўнай мовы. І трэба, каб прынялі праграму на дзяржаўным узроўні аб тым, што справаводства ўсё пераходзіць на беларускую мову.\nТак, можна даць людзям пэўны тэрмін, каб яны яе вывучылі, напрыклад, гадоў 5. А потым проста не браць на дзяржаўную працу тых, хто не ведае беларускай. Усё афіцыйнае жыццё павінна ісці па-беларуску, нават тэлебачанне трэба перавесці пераважна на беларускую мову.\nЯ б, шчыра кажучы, і краіну перайменаваў, бо я супраць слова «Русь». Русь сёння сабе дастаткова скампраметавала. Няхай бы назвалі неяк інакш, ды хоць «Шклоўскае каралеўства»…\nМайдан актывізавалі расейскія спецслужбы\nЯ ведаю жыццё ва Украіне. І калі пачаўся Майдан, я зразумеў, што людзей проста давялі. Майдан зрабіў не Захад, а фактычна сам Януковіч. А актывізавалі расейскія спецслужбы, калі пачалі забіваць людзей. Сёння не звяртаць увагі на Украіну нельга. І я не разумею засілля расейскай прапаганды. Казакі, іншыя чарнасоценцы цяпер актывізуюцца. Куды глядзяць спецслужбы? Я згодзен, калі Расію параўноўваюць з гітлераўскай Германіяй. Гэта так.\nCёння сітуацыя з Украінай дакладна паказала, што такое Расія, і якія людзі там жывуць, і якія людзі кіруюць. Крэмль гвалціў краіну яшчэ ў савецкія часы і працягвае рабіць гэта і цяпер. І дзіўна, але шмат каму гэта падабаецца. І не трэба казаць, што раней мы жылі ў брацкай згодзе, не. Успомніце хаця б бясконцыя «газавыя войны». І сёння Расія паціху захоплівае нас, хаця б эканамічна.\nЛукашэнка ўсё ведае, і ён лавіруе. Ён ведае і пра тое, што большасць у Беларусі падтрымлівае Расію, і ўсё астатняе. Але ён не можа рэзка парваць з Пуціным і павярнуцца на Захад. Сёння вельмі небяспечная сітуацыя, трэба паводзіць сябе разумна, што і робіць Лукашэнка.\nТрэба падзякаваць прэзідэнту, што ён не падтрымаў анексію Крыма, не прызнаў незалежнасць Абхазіі.\nТрэба цвяроза глядзець на сітуацыю, а не імкнуцца звяргаць кіраўніка Беларусі. Бо калі не Лукашэнка, то хто? Я не ведаю.\nАляксандр Новікаў нарадзіўся ў 1951 у Гомелі. Удзельнік афганскіх падзей: 1986—1988, дарадца. Мае дзве вышэйшыя адукацыі: матэматык (1978); псіхолаг, практычны псіхолаг (1999). Больш за дзесяць гадоў — памочнік даверанай асобы прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, члена савета рэспублікі (1998—2008). Працяглы перыяд вёў прыватную псіхалагічную практыку. Публікаваўся ў часопісах «Беларуская думка», «Белая вежа». Аўтар і кіраўнік беларускага літаратурнага партала «ЛітКрытыка.by».\nffffff / Адказаць\n22.04.2015 / 06:40\nну калі яшчэ й ад гігіна пачую, што расія - цэнтар зла, тады прагаласую за тнп :)\n22.04.2015 / 07:11\nа давайте переименуем Например , в Лукоморье !\n22.04.2015 / 08:06\nJakoje karalewstva? U nas kniastva! Litowskaje. U lietuvisaw respublika, a u nas kniastva!!!


Ю.Губарэвіч: “Рэгіянальныя кангрэсы – выйсьце, але ня самае лепшае”\n20 красавік 2007, 21:04\nАляксей Знаткевіч, Прага Госьць “Начной Свабоды” – лідэр Берасьцейскай абласной філіі Партыі БНФ Юрась Губарэвіч.\nЗнаткевіч: “Юрасю, Вы скончылі энэргетычны факультэт Беларускай палітэхнічнай акадэміі. На Вашую думку, ці мэтазгодна ў Беларусі будаваць атамную электрастанцыю?”\nГубарэвіч: “Мне падаецца, што ў сёньняшніх умовах будаўніцтва атамнай электрастанцыі нямэтазгоднае. Варта разьвіваць іншыя, альтэрнатыўныя крыніцы энэргетыкі, але атамная станцыя – гэта тая ж самая атамная зброя, якая ў няўмелых руках можа прынесьці толькі шкоду”.\nЗнаткевіч: “А як Вы ставіцеся да такіх аргумэнтаў, што Беларусь усё роўна з усіх бакоў аточаная АЭС – на поўначы Ігналінская, на поўдні – Ровенская і той жа Чарнобыль, на ўсходзе ў Расеі таксама ёсьць АЭС... Чаму б ня мець сваёй?”\nГубарэвіч: “І тым самым толькі ўзмацніць небясьпеку, хіба так. Мне падаецца, што ў сёньняшніх умовах у сьвятле новых вынаходніцтваў у энэргетыцы можна пастарацца абысьціся і без атамнай энэргетыкі. Тым больш што шэраг дасьледчыкаў кажа, што з кожным годам гэты від энэргетыкі будзе абыходзіцца і Беларусі, і наагул у сьвеце ўсё даражэй”.\n“Трэба думаць пра розныя крыніцы паступленьня энэрганосьбітаў у Беларусь”\nЗнаткевіч: “А наколькі гэта рэальна для такой краіны як Беларусь, якая практычна ня мае сур''ёзных запасаў нафты і газу, ня быць энэргазалежнай, і пры гэтым абысьціся бяз АЭС?”\nГубарэвіч: “Перадусім, тут трэба думаць пра розныя крыніцы паступленьня энэрганосьбітаў на тэрыторыю Беларусі. Тое, пра што казаў БНФ яшчэ напачатку абвяшчэньня незалежнасьці, нарэшце пачало даходзіць да сёньняшніх уладаў. Праблема ў іншым, што з тымі людзьмі, якія сёньня прадстаўляюць афіцыйную Беларусь, вельмі мала хто хоча сур’ёзна размаўляць і абмяркоўваць нейкія пытаньні, у тым ліку і пытаньні зьвязаныя з пастаўкамі энэрганосьбітаў”.\nЗнаткевіч: “Давайце ўявім такую гіпатэтычную сытуацыю, што маладое пакаленьне палітыкаў, у тым ліку і вы, прыйшлі да ўлады – за колькі гадоў вы б змаглі аднавіць гэтыя праекты кшталту таго ж Балтыйска-Чарнаморскага калектара па дадатковых пастаўках энэргарэсурсаў?”\nГубарэвіч: “У сьвятле сёньняшняга дня вельмі цяжка рабіць такія прагнозы. Адзінае, што я хачу сказаць, што мы б працавалі над вырашэньнем гэтых пытаньняў, і гэтыя праблемы былі б у ліку першачарговых. Я думаю, што цягам некалькіх гадоў можна было б іх вырашыць”.\nЗнаткевіч: “А ці выжыла б Беларусь за гэтыя некалькі гадоў? Вось, уявім сабе, прыйшлі дэмсілы да ўлады ў Беларусі, Расея абвясьціла, што ня хоча прадаваць нафту і газ па цяперашніх цэнах а падымае цэны ў 4-5 разоў... Наколькі рэальна для Беларусі ў такіх умовах захаваць сваю эканоміку?”\nГубарэвіч: “Як вядома, Расея ўжо ў гэтым годзе пры рэжыме Лукашэнкі абвясьціла, што яна ня хоча прадаваць па ранейшых звышільготных коштах свае энэрганосьбіты. Таму ў любым выпадку, з Лукашэнкам ці без, нас чакае пераход да аплаты па ўсясьветных коштах энэрганосьбітаў, ад гэтага мы нікуды не падзенемся. Я лічу, што ў гэтых пытаньнях у першую чаргу будуць граць першую скрыпку эканамічныя чыньнікі, а не палітычныя”.\n“Мы паўплывалі на разьвіцьцё Белаазёрску”\nЗнаткевіч: “Вы 4 гады былі дэпутатам гарсавету, нават намесьнікам старшыні гарсавету ў Белаазёрску. Ці ўдалося вам за гэтыя гады дабіцца нечага значнага, пра што можна будзе напісаць ва ўлётцы, калі вы вырашыце некалі балятавацца ў прэзыдэнты?”\nГубарэвіч: “Нашую дзейнасьць ацэньваюць нашыя выбарцы. Мне вельмі прыемна было чытаць водгукі, лісты, якія нам дасылалі, з падзякай за тую працу, якую мы прарабілі. Натуральна, людзі разумеюць, што ў сёньняшніх умовах немагчыма было скочыць вышэй за галаву, але тое, што ў Белаазёрску зьявіліся маладыя ініцыятыўныя людзі, якія стварылі дэмакратычную групу ў гарадзкім савеце – гэта шмат у чым паўплывала на далейшае разьвіцьцё горада. Людзі адчуваюць, што ў выніку пратэстных настрояў выбарцаў улады на рэгіянальным узроўнім і на ўзроўні кіраўніцтва Беларусі зьвярнулі ўвагу на гэты маленькі горад, яны зьвярнулі ўвагу на праблемы жыхароў, і вось літаральна паўгады таму была зацьверджаная праграма разьвіцьця горада Белаазёрска да 2010 году, згодна зь якой Белаазёрск мусіць атрымаць парадку 110 мільярдаў беларускіх рублёў на разьвіцьцё інфраструктуры горада. Гэта шалёная колькасьць грошай для Белаазёрска, які ў бюджэце ў лепшыя часы меў паўтара-два мільярды рублёў”.\n“Віленская канфэрэнцыя – гэта пэўны зрух у той тупіковай сытуацыі, якая склалася вакол правядзеньня кангрэса”\nЗнаткевіч: “Часам можна пачуць, што беларуская апазыцыя вельмі моцна залежыць ад Захада. Напрыклад, апошнія разнагалосьсі ў апазыцыі згадваліся падчас разгляду пытаньня па Беларусі ў Парлямэнцкай асамблеі Рады Эўропы. У той заяве, якую прымаў камітэт па Беларусі, сярод іншага, беларускую апазыцыю заклікалі да еднасьці, і толькі на канфэрэнцыі ў Вільні беларуская апазыцыя здолела дамовіцца пра тое, як праводзіць кангрэс дэмакратычных сілаў. На вашую думку, наколькі абгрунтаваныя гэтыя закіды, што беларуская апазыцыя залежная ад Захаду?”\nГубарэвіч: “Ну, мне даводзілася чуць і іншыя думкі адносна таго, што пэўная частка беларускай апазыцыі залежная ад усходу, ад Масквы – збольшага, мне падаецца, гэта інсынуацыі. Палітыкі, як разумныя людзі, яны перадусім залежныя ад думкі грамадзтва і стараюцца адпавядаць тым настроям, якія зараз пануюць у грамадзтве. Віленская канфэрэнцыя – гэта пэўны зрух у той тупіковай сытуацыі, якая склалася вакол правядзеньня кангрэса. Але калі вярнуцца на год назад, можна было і тады пачуць галасы: “Навошта гэты кангрэс зараз і што ён будзе вырашаць?” На жаль, на працягу году менскія лідэры так і ня здолелі даць адказ на гэтае пытаньне і знайшлі выйсьце, каб гэтыя праблемы, адносна якіх яны ня могуць дамовіцца ў Менску, скінуць на вырашэньне ў рэгіёны.\nНа маю думку, гэта пэўным чынам – выйсьце з тупіковай сытуацыі, але ня самае лепшае. Таму што давядзецца нам на ўзроўні абласьцей, рэгіянальных актывістаў вырашаць гэтыя праблемы, уступаць у пэўныя спрэчкі. Гэта ня нашыя спрэчкі, яны будуць нам навязвацца па вэртыкальнай лініі ўнутры партый, унутры арганізацый, зь Менску”.\nАдказы Юрася Губарэвіча на пытаньні слухачоў у праграме "Госьць на Свабодзе". У студыі працаваў Аляксандар Уліцёнак


Выбары генэральнага сакратара ААН: «Надышоў час жанчыне кіраваць сьветам»\n12 сакавік 2015, 15:31\nПачаўся рух па вызначэньні кандыдата на пасаду генэральнага сакратара ААН. Многія вядомыя асобы кажуць пра тое, што настаў час замест «яго» абраць «яе» піша Віторыё Цуконі ў артыкуле, апублікаваным у газэце La Repubblica.\nПраз амаль 70 гадоў расчараваньняў і нявыкананых абяцаньняў, пасьля васьмі генэральных сакратароў ААН (усе яны былі прадстаўнікамі «моцнага полу», і ўсе яны былі асуджаныя гаварыць зь сьветам, які ніколі да іх не прыслухоўваўся) нарадзіўся рух за абраньне жанчыны на вышэйшую пасаду Арганізацыі Аб’яднаных Нацый, піша выданьне.\nМабілізуюцца былыя генэральныя сакратары, як, напрыклад, Кофі Анан, які напісаў у The New York Times рэдакцыйную артыкул, у якім гаворыцца пра неабходнасьць абраць генэральным сакратаром пасьля Пан Гі Муна жанчыну. Да гэтага заклікаюць многія дзяржаўныя дзеячы і знакамітыя асобы, напрыклад, Гілары Клінтан і Мэлінда Гейтс, жонка заснавальніка Microsoft, піша карэспандэнт.\nГэле Торнінг Шміт\nУ сьпісе былых генсэкаў ААН адсутнічаюць жанчыны, што зьвязана з патрабаваньнямі Статуту ААН па абраньні кіраўніка ААН: ім павінен быць «мужчына». У сьпісе таксама няма выхадцаў з Усходняй Эўропы, што тлумачыцца пабочнымі эфэктамі халоднай вайны. Але гэта геапалітычнае супрацьстаяньне скончылася, і мачызм, ўладарыў 69 гадоў, стаў анахранізмам ва ўмовах, калі на чале 20 дзяржаў стаяць жанчыны. Быць можа, нават 21 дзяржавы, калі прэзыдэнцкая кампанія Гілары Клінтан завершыцца посьпехам, гаворыцца ў артыкуле.\nПаводле дадзеных дасьледаваньня Associated Press, у якасьці магчымых кандыдатак часьцей за ўсё згадваюцца імёны Гэлен Кларк, экс-прэм’ера Новай Зэляндыі, чылійкі Мішэль Башле дацкага прэм’ер-міністра Гэле Торнінг-Шміт. А вось і імёны прадстаўніц Усходняй Эўропы: прэзыдэнт Літвы Даля Грыбаўскайце, якую актыўна падтрымліваюць амэрыканцы і супраць якой выступаюць расейцы,\nа таксама камісар ЭЗ Крысталіна Георгіева, баўгарка, якая ня будзе выклікаць нэгатыўных эмоцый у Крамля і, напэўна, атрымае падтрымку з боку эўразоны і суайчыньніцы Ірыны Бокавай, гендырэктара ЮНЭСКА, піша аўтар артыкула.\nУсім неабходным крытэрам адказвае і цяперашняя кіраўніца МВФ Крысцін Лягард. Непазьбежна згадваецца і імя той, якая сёньня лічыцца самым магутным палітычным лідэрам: Ангела Мэркель.\n«Адна за сем мільярдаў», — менавіта столькі людзей засяляе сёньня плянэту. Такі цяперашні лёзунг. І было б узрушаючым супадзеньнем, калі б «яна» паднялася на верхні паверх Палаца ААН у сьнежні 2016 году, калі скончыцца мандат Пан Гі Муна, за некалькі дзён да таго, як іншая жанчына 20 студзеня 2017 ўвойдзе ў якасьці прэзыдэнта ў Авальны кабінэт Белага дома, піша выданьне.


18 красавік 2017, 18:16\nНобэлеўскай ляўрэатцы Сьвятлане Алексіевіч патэлефанавалі з прэзыдэнцкай адміністрацыі і прапанавалі ўзначаліць камісію па вызначэньні варыянту помніка ў Курапатах.\nНа што пісьменьніца адказала, што гэтым павінны займацца людзі, для якіх Курапаты былі справай жыцьця. І ўзначальваць такую камісію меў бы права толькі Зянон Пазьняк. А ў камісіі, у сваю чаргу, павінна быць «больш людзей, якія насамрэч зрабілі Курапаты Курапатамі».\nГэтая заява Сьвятланы Алексіевіч цяпер актыўна абмяркоўваецца ў сацсетках, і многія выказваюць меркаваньне, што менавіта Пазьняк мог бы узначаліць такую камісію. А вось як адрэагаваў на гэта адкрывальнік Курапатаў, старшыня КХП БНФ Зянон Пазьняк:\n«Пазванілі Алексіевіч, прапанавалі ёй гэта ўзначаліць. Яна зразумела, што хочуць за яе плячыма схаваць брыдкую справу і адмовілася. У прынцыпе, слушна зрабіла. А што датычыць што гавораць у сацыяльных сетках, каб Пазьняк узначаліў і гэтак далей. Пазьняку трэба прыехаць, каб узначальваць. А прыехаць ён ня можа, таму што ў гэтай краіне, дзе правіць Лукашэнка, ня дзейнічаюць законы. Туды ехаць нельга, таму гэта чыста рытарычная прапанова. А што мяркуюць людзі ў сацсетках, я не лічу патрэбным камэнтаваць і прапаноўваць».\nАдкрывальнік Курапатаў Зянон Пазьняк, які з 1996 году знаходзіцца ў палітычнай эміграцыі, лічыць, што народны мэмарыял у Курапатах ужо створаны. Як толькі быў абвешчаны конкурс, ён заклікаў творцаў не ўдзельнічаць у ім.\nАляксандар Лукашэнка заявіў, што найбліжэйшым часам ва ўрочышчы Курапаты створаць мэмарыяльны комплекс і што цяпер ідзе конкурс. Міністэрства культуры распрацавала палажэньне аб парадку арганізацыі і правядзеньня конкурсу эскізных праектаў памятнага знаку мэмарыялу «Курапаты». Праекты можна падаваць да 27 красавіка, усе пададзеныя матэрыялы будуць разгледжаныя на закрытым пасяджэньні журы не пазьней за 1 траўня 2017 года.\nУ палажэньні пра конкурс сьцьвярджаецца, што памятны знак павінен быць прысьвечаны «адбыўшымся ў дадзеным месцы трагічным падзеям і адлюстроўваць ідэю ўвекавечаньня памяці ўсіх бязьвінна загінуўшых ахвяр ХХ стагодзьдзя ў гісторыі Беларусі».\nІніцыятар удзелу дзяржавы ў мэмарыялізацыі Курапатаў, галоўны рэдактар газэты «СБ. Беларусь сегодня» Павал Якубовіч выказаўся супраць такога фармату конкурсу. Ён лічыць, што да абмеркаваньня мэмарыялізацыі Курапатаў маюць быць далучаныя ўсе прадстаўнікі грамадзкасьці, якія доўгія гады апякуюцца Курапатамі.


Куды разбегліся нацысты пасля Вялікай Айчыннай вайны? | zviazda.by\nХатняя старонка » У свеце » Кантыненты » Куды разбегліся нацысты пасля Вялікай Айчыннай вайны?\nВялікая Айчынная скончылася 76 гадоў таму, але дагэтуль па ўсім свеце ўсё яшчэ знаходзяць і судзяць непакараных нацыстаў. Велізарная колькасць ваенных злачынцаў у 1945-м здолела пазбегнуць правасуддзя і схавацца ў розных краінах. Маштабная сусветная аперацыя па пошуку і пакаранні доўжыцца дасюль. Куды ж разбегліся нацысты?\n«Рай» для злачынцаў\n«Пацучыныя сцежкі» — тэрмін, які прымяняўся амерыканскімі спецслужбамі для абазначэння сістэмы маршрутаў уцёкаў нацыстаў і фашыстаў з Еўропы напрыканцы Другой сусветнай вайны. Яны вялі галоўным чынам у Паўднёвую Амерыку, у прыватнасці, у Аргенціну, Парагвай, Бразілію, Чылі. Было два асноўныя маршруты: першы накіроўваўся з Германіі ў Іспанію, затым у Паўднёвую Амерыку, другі — з Германіі ў Рым і Геную, пасля ў Паўднёвую Амерыку. Абодва маршруты ствараліся незалежна адзін ад аднаго, але ў выніку маглі перасякацца. Адна з «пацучыных сцежак», якая стала знакамітай пасля з'яўлення трылера Фрэдэрыка Форсайта, была пракладзена сеткай арганізацыі ODESSA (Organіsatіon der ehemalіgen SS-Angehorіgen — «Арганізацыя былых членаў СС»).\nГеаграфія месцаў пасляваеннага прытулку злачынцаў была шырокая: Блізкі Усход, Паўночная і Цэнтральная Афрыка. А самы цёплы прыём чакаў іх у Лацінскай Амерыцы — у Мексіцы, Бразіліі, Балівіі, Коста-Рыцы. Больш за ўсё злачынцаў прыняў Буэнас-Айрас. Хуан Перон, які стаў у 1946 годзе прэзідэнтам гэтай краіны, адкрыта спачуваў нацыстам і крытыкаваў рашэнні Нюрнбергскага суда, адзначыла russіan7.ru.\nАргенціна была для былых нацыстаў ідэальным месцам схованкі. Амаль усю вайну, аж да 27 сакавіка 1945-га, гэтая краіна захоўвала нейтралітэт. Праўда, нейтралітэт гэты быў, так бы мовіць, своеасаблівы. На тэрыторыі лацінаамерыканскай дзяржавы знаходзіліся філіялы германскіх зброевых канцэрнаў І.G. Farben, Staudt und Co., Sіemens Schuckert. У будынку нямецкага пасольства ў Буэнас-Айрасе былі аддзяленні двух банкаў Трэцяга рэйха. Цыркуляцыя грашовых сродкаў паміж гэтымі краінамі не спынялася ўсю вайну. Прадпрыемствы Аргенціны пастаўлялі Італіі і Германіі хімікаты, паладый, плаціну, лекі, знакамітае аргенцінскае мяса і пшаніцу. Не адмаўлялі ўлады Аргенціны і ў «паркоўцы» каля свайго ўзбярэжжа нямецкім субмарынам.\nУжо да пачатку Другой сусветнай вайны ў Аргенціне, насельніцтва якой тады складала 13 мільёнаў чалавек, жыло больш чым паўмільёна немцаў з аргенцінскімі пашпартамі. Вядома, не ўсе яны з'яўляліся прыхільнікамі нацызму, але лозунгі аб «Вялікай Германіі» былі сярод іх надзвычай папулярныя. Нямецкія мігранты стваралі ў сваіх кварталах і раёнах так званыя спартыўныя клубы, арганізаваныя па прынцыпе атрадаў СА і СС, выдавалі свае пранацысцкія газеты. Самай вядомай з іх была «Эль Пампера», якая выпускалася накладам каля 100 тысяч асобнікаў.\nСтвораная ў Аргенціне Асацыяцыя германскіх дабрачынных і культурных таварыстваў стала напаўафіцыйным філіялам НСДАП. Такім чынам, яшчэ з 1933 года тут стваралася спрыяльнае асяроддзе для пранацысцкіх настрояў. Атрымліваецца, што ўцёкі тысяч нацыстаў у гэтую краіну былі загадзя падрыхтаваныя.\n«База» паспяхова дзейнічала дзесяцігоддзямі. І злачынцы пачувалі сябе вольна. У 1994-м, амаль праз паўстагоддзя пасля заканчэння Другой сусветнай вайны, былы гаўптштурмфюрар СС, які жыў у Аргенціне, даў інтэрв'ю журналісту ABC Сэму Доналдсану. Эрых Прыбке спакойна жыў у аргенцінскім мястэчку Сан-Карлас-дэ-Барылочэ. У Аргенціну ён прыбыў па адной з «пацучыных сцежак» з Генуі, з пашпартам Чырвонага Крыжа на імя латыша Ота Папе Прыбке. У нямецкай суполцы Барылочэ, былы нацысцкі злачынец, быў паважаным чалавекам, яго абралі старшынёй апякунскага таварыства нямецкай школы. Пасля аднаўлення дыпламатычных адносін з Германіяй у 1952-м Эрых Прыбке нават атрымаў нямецкі пашпарт.\nУ сваім інтэрв'ю былы гаўптштурмфюрар СС разгаварыўся: «У тыя дні Аргенціна была для нас чымсьці накшталт раю...» Праўда, «рай» для Прыбке хутка скончыўся. Убачыўшы інтэрв'ю з нацыстам, чыя сувязь з масавымі расстрэламі людзей у Ардэатынскіх пячорах была да таго часу даказаная, у Італіі адразу накіравалі ў Аргенціну запыт аб экстрадыцыі эсэсаўца.\nЯк стала вядома, пэўную дапамогу ў арганізацыі ўцёкаў нацыстаў аказаў Міжнародны камітэт Чырвонага Крыжа, заўважыла russіan7.ru. Апублікаваныя ў брытанскім выданні The Guardіan даследаванні навуковага супрацоўніка Гарвардскага ўніверсітэта аўстрыйца Геральда Штэйнахера сведчаць аб тым, што Чырвоны Крыж выдаў, па меншай меры, 120 тысяч выязных дакументаў колішнім нацыстам. Большая іх частка здолела збегчы ў Іспанію і краіны Лацінскай Амерыкі праз Італію.\nДля атрымання падробленых дакументаў былыя эсэсаўцы імкнуліся змяшацца з сапраўднымі бежанцамі, а часам і прадстаўляліся яўрэямі, каб з'ехаць праз Італію нібыта ў Палесціну. Штэйнахер адзначыў, што прадстаўніцтвы Чырвонага Крыжа выдавалі выязныя дакументы ваенным злачынцам з-за перагружанасці работай, а таксама зыходзячы з палітычных і асабістых прыхільнасцяў.\nВыкарыстоўвалі нацысты і крадзеныя дакументы. Па падліках Геральда Штэйнахера, толькі Вялікабрытанія і Канада ў 1947 годзе памылкова прынялі прыкладна 8000 былых ваеннаслужачых войскаў СС. Цікава, што многія з іх карысталіся легальнымі дакументамі. Па выніках сваёй працы Штэйнахер напісаў кнігу «Нацысты ў бягах: як памагатыя Гітлера здолелі пазбегнуць правасуддзя».\nЗрэшты, бегчы даводзілася не ўсім. Частка былых нацыстаў здолела прапанаваць свае паслугі новым уладам. Так адбылося, напрыклад, з Вільгельмам Хетлем, які быў кіраўніком разведкі і контрразведкі Трэцяга рэйха ў Цэнтральнай і Усходняй Еўропе. Апынуўшыся ў амерыканскім палоне, каб выкруціцца, Хетль пачаў акцэнтаваць увагу на сваіх антыкамуністычных поглядах. Але ён мог прапанаваць сёе-тое акрамя слоў: сетка агентуры ва Усходняй Еўропе і на Балканах. Нядзіўна, што спачатку Хетль быў прыцягнуты да Нюрнбергскага працэсу, на ім ён апынуўся не ў якасці падсуднага, а важнай сведкі абвінавачвання. Ён дажыў да 1999 года.\nГісторыя Хетля не выключэнне. Былых нацыстаў і калабарантаў, якім удалося ўтаіць мінулае, у пасляваенным свеце было нямала. Сярод іх — Курт Вальдхайм (між іншым, кіраўнік ААН з 1971 да 1982 года, а пасля канцлер Аўстрыі), Морыс Папон (у гады вайны ён быў калабарацыяністам і садзейнічаў знішчэнню французскіх яўрэяў, а пасля вайны даслужыўся да кіраўніка французскай паліцыі). Саветнікам першага пасляваеннага канцлера ФРГ Адэнаўэра быў Ганс Глобке — юрыст, які ў свой час рабіў заканадаўчае афармленне Нюрнбергскім расавым законам. Тэадор Оберлэндэр, палітычны кіраўнік батальёна «Нахцігаль», займаў розныя пасады ў заходнегерманскім урадзе да 1960 года.\nАдзін з самых вядомых сімвалаў «палявання» на нацыстаў — Сымон Візенталь. Да вайны ён быў паспяховым архітэктарам у Львове. Пасля ў ліхалецце цудам выжыў у лагеры, страціў многіх родных і блізкіх. Калі яго вызвалілі з Маўтхаўзена, Сымон быў поўны жадання адпомсціць. Ужо праз тры тыдні ў Візенталя быў гатовы спіс з 300 імёнаў нацысцкіх злачынцаў і іх памагатых — ахоўнікаў лагераў, катаў, добраахвотных памочнікаў, адзначыла takіedela.ru.\nЗа некалькі гадоў працы Сымону і яго паплечнікам удалося сабраць вялізную колькасць інфармацыі аб ваенных злачынцах. Самая вядомая справа Візенталя — «паляванне» на Адольфа Эйхмана. Злавіць чалавека, адказнага за транспарціроўку і знішчэнне мільёнаў яўрэяў, было для яго галоўным жаданнем. Агенты «Масада» захапілі Эйхмана ў маі 1960-га, па падробленых дакументах вывезлі яго і даставілі ў Ізраіль. Толькі тады прэм'ер-міністр Бэн-Гурыён абвясціў аб узяцці нацысцкага злачынцы. Пасля знакавага працэсу Эйхман быў павешаны, а прах яго развеялі над морам.\nУ Візенталя было нямала іншых перамог і здзяйсненняў. Але, безумоўна, пошукам былых нацыстаў займаўся не толькі ён — яшчэ некалькі дзясяткаў актывістаў па ўсім свеце. Напрыклад, пара журналістаў Кларсфельдаў — Беата і Серж. Беата праславілася тым, што дала публічную аплявуху канцлеру ФРГ Курту Кізінгеру, абвінаваціўшы яго ва ўтойванні нацысцкага мінулага. Кларсфельды высачылі многіх нацысцкіх злачынцаў, самым вядомым з іх, напэўна, быў Клаус Барб'е — член СС, кат французскага супраціву.\nЗаймаліся пошукам, няхай і неахвотна, і дзяржаўныя органы. У ЗША пасля гісторыі з Гермінай Браўнштайнер стварылі Офіс спецыяльных расследаванняў. Супрацоўнікі гэтага падраздзялення амерыканскага мінюста расследуюць дачыненне грамадзян краіны да ваенных злачынстваў і ўтойвання мінулага.\nУ ФРГ, дзе ўрад пасля вайны ўсяляк імкнуўся прыглушыць і замаўчаць праблему свайго мінулага, у 1958 годзе было створана Цэнтральнае ўпраўленне па расследаванні злачынстваў нацыянал-сацыялістаў. Яно з'явілася пад ціскам нямецкай грамадскасці. Ствараючы ведамства, улады спадзяваліся, што яно будзе хутчэй намінальным і існаваць толькі на паперы. Агалоска зусім не цешыла заходнегерманскае міністэрства юстыцыі. У гэтым няма нічога дзіўнага: у 2016-м стала вядома, што паміж 1949-м і 1973-м гадамі больш за палову нямецкіх суддзяў (90 са 173) былі ў мінулым членамі НСДАП, а 34 чалавекі — і ўвогуле членамі СА — штурмавікамі.\nУ СССР публічныя працэсы над нацыстамі і іх памагатымі пачаліся яшчэ ў 1943 годзе — неўзабаве пасля вызвалення Курска, Арла і Белгарада. Яны прайшлі ў час вайны і ў першыя гады пасля яе ў 21 горадзе. Паводле ацэнак нямецкага гісторыка Тані Пентэра, толькі ў 1943—1953 гадах у СССР за дапамогу акупантам асудзілі каля 320 тысяч чалавек. Пасля распаду саюза сітуацыя пачала змяняцца: у асобных колішніх савецкіх рэспубліках і краінах сацблока пачалася пераацэнка вынікаў Другой сусветнай вайны. У Латвіі, нягледзячы на шматлікія пратэсты, пачалі адзначаць дзень памяці латышскіх легіянераў. У Эстоніі такой жа традыцыяй стаў штогадовы злёт ветэранаў войскаў СС.\nНе дапусціць рэабілітацыі нацызму\nКанстытуцыйны суд прызнаў Закон Беларусі «Аб недапушчэнні рэабілітацыі нацызму» адпаведным Канстытуцыі. Пра гэта гаворыцца ў рашэнні суда, апублікаваным на Нацыянальным прававым інтэрнэт-партале, паведаміла БелТА.\nУ ім адзначаецца, што ўстаноўленае нормамі закона прававое рэгуляванне грамадскіх адносін па недапушчэнні рэабілітацыі нацызму забяспечвае рэалізацыю канстытуцыйнага прынцыпу вяршэнства права, палажэнняў Асноўнага закона аб абароне канстытуцыйнага ладу, аб забеспячэнні законнасці і правапарадку, нацыянальнай бяспекі, грамадзянскай згоды, аб гарантаванні правоў, свабод і аховы інтарэсаў кожнага.\nЗаконам вызначаны, у прыватнасці, прававая аснова дзейнасці і асноўныя прынцыпы недапушчэння рэабілітацыі нацызму, суб'екты процідзеяння, асноўныя напрамкі прафілактыкі і меры процідзеяння. Таксама ўстанаўліваюцца кантроль і нагляд за дзейнасцю ў гэтай галіне, адказнасць.\nЗагаловак у газеце: Па «пацучыных сцежках»


Андрэй Кабякоў не жадае сустракацца з прадстаўнікамі грамадскасці | Новы Час\nАндрэй Кабякоў не жадае сустракацца з прадстаўнікамі грамадскасці\nГалава Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Андрэй Кабякоў не жадае сустракацца з прадстаўнікамі Грамадзянскай ініцыятывы супраць беззаконня ў судах і пракуратуры, паведаміла карэспандэнту “НЧ лідар ініцыятывы, юрыстка Тамара Сяргей.\nПаводле яе слоў, 20 снежня каля 20 прадстаўнікоў ініцыятывы з ўсіх рэгіёнаў краіны прыбылі ў Адміністрацыю Прэзідэнта. “Мы загадзя ў вызначаным законам парадку падалі калектыўную заяву ад 30 грамадзян на асабісты прыём да Андрэя Кабякова. Мы прасілі сустрэцца або з намі ўсімі, альбо з нашымі трыма прадстаўнікамі дзеля таго, каб вырашыць праблему адпісак з органаў суду і пракуратуры на нашы скаргі, — адзначыла юрыстка.\nПаводле яе слоў, згодна з дзеючым графікам прыём грамадзян Андрэем Кабяковым павінен быў пачацца ў 10.00. “Аднак калі мы а 9.30 сабраліся ў прыёмным пакоі адміністрацыі, дык даведаліся, што з невядомых прычын пачатак прыёму перанесены на 15.00. Такім чынам, людзі пяць гадзін вымушаныя былі чакаць пачатку гэтага прыёму. Акрамя таго, загадчык прыёмнай адміністрацыі Ігар Ламаносаў адмовіўся прымаць наш калектыўны зварот на імя Андрэя Кабякова за подпісамі 31 грамадзяніна, нават не прачытаўшы гэты дакумент. Свае дзеянні чыноўнік матываваў тым, што Адміністрацыя Прэзідэнта прыпыніла з намі ліставанне. Па гэтай жа прычыне, як паведаміў Ламаносаў, галава адміністрацыі нас не прыме, — сказала юрыстка.\nПаводле яе слоў, зварот да Кабякова быў накіраваны поштай.\nУ звароце, між іншым, адзначаецца, што прыпыненне ліставання і адмова ў прыёме “не заснаваныя на заканадаўстве Рэспублікі Беларусь і, у першую чаргу, супярэчаць Канстытуцыі краіны.\nАўтары дакументу звяртаюць увагу на змест адказу чыноўнікаў Адміністрацыі Прэзідэнта ад 16 лютага 2012 года: “Вашыя звароты, што тычацца нязгоды з рашэннямі судоў, пакідаем без разгляду і ліставанне з Вамі па пытанням, звязаным з Вашай нязгодай з рашэннямі судоў, прыпыняем. Аднак змест адказу чыноўнікаў “не адпавядае рэчаіснасці, паколькі мы ў сваіх зваротах да галавы дзяржавы не выказвалі нязгоду з рашэннямі судоў, і, тым больш, не прасілі перагледзець якую-небудзь\nсправу! — падкрэсліваецца ў дакуменце. Яго аўтары паведамляюць, што ў жніўні і ў лістападзе 2012 года ўдзельнікі ініцыятывы двойчы падавалі заяўкі ў Мінскі гарвыканкам з просьбай дазволіць правядзенне пікета дзеля таго, каб давесці да грамадства і кіраўніцтва краіны інфармацыю пра праблему адпісак, а таксама пра парушэнне правоў сябраў ініцыятывы і іх блізкіх. “Аднак у правядзенні акцый нам было адмоўлена. Такім чынам, адны чыноўнікі адмаўляюць нам у прыёме, а другія – у правядзенні пікету. І тады ўзнікае натуральнае пытанне – а што ж нам рабіць у такой сітуацыі?, — пытаюцца аўтары звароту.\nКаментуючы здарэнне, Тамара Сяргей нагадала, што 27 верасня бягучага году Андрэй Кабякоў упершыню адмовіўся прымаць сябраў ініцыятывы, а Ігар Ламаносаў не перадаў галаве адміністрацыі зварот за подпісамі 34 грамадзян. На меркаванне юрысткі, прыпыненне ліставання з актывістамі ініцыятывы і адмова ў прыёме сведчаць пра тое, што чыноўнікі органаў выканаўчай улады “не здольныя вырашаць праблемы грамадзян і таму баяцца з намі сустракацца.


Берасце першае з беларускіх гарадоў атрымала Магдэбургскае права | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n625 гадоў таму Берасце першае з гарадоў сучаснай Беларусі атрымала “Магдэбурскі прывілей” на самакіраванне – феадальнае гарадское права, якое склалася ў 12-13-м стагоддзях у нямецкім Магдэбургу. Наданне гэтага статусу несла як прававы і эканамічны эфект у выглядзе дадатковых земляў, зазначае даследчык Анатоль Нікітчык:\n– Берасце атрымала ў сваё кіраванне землі – у бок цяперашняй Берасцейскай крэпасці, да Казловіч. Уся паласа да цяперашняга Казловіцкага памежнага пераходу – гэта была эканамічная зямля, па тэрміналогіі 18 стагоддзя, яна была ў распараджэнні берасцейскай ратушы берасцейскага магдэбургскага права, ёй кіраваў войт, у якога там была і свая зямля.\nЯшчэ са школьнага курсу гісторыі Беларусі вядома, што жыхары гарадоў, якія атрымлівалі “Магдэбургскае права”, вызваляліся ад феадальных павіннасцяў, ад суда і ўлады ваяводаў, старастаў і іншых дзяржаўных службовых асоб. З усіх славянскіх краінаў Усходняй Еўропы магдэбургія была характэрна толькі для гарадоў Вялікага Княства Літоўскага. Зараз у Берасці існуе шэраг памятных шыльдаў у гонар гэтай падзеі.


Аплата ў дзвюх паралелях - Сацыяльны ракурсСацыяльны ракурс\nАплата ў дзвюх паралелях\nЭлектронныя плацяжы даўно ўвайшлі ў нашу штодзённую рэальнасць. З гэтага навучальнага года бацькі мінскіх школьнікаў і за гарачае харчаванне плацяць з дапамогай банкаўскіх пластыкавых карт праз АРІП. А частка мам і татаў не першы год знаёма з электроннай аплатай харчавання, бо іх дзеці маюць карты навучэнцаў. Як гэтыя паралельна існуючыя сістэмы аплаты паказалі сябе? Якія нюансы карыстання імі высветліліся за мінулы час?\nАплата гарачага харчавання ў школах праз адзіную разліковую і інфармацыйную прастору (АРІП) дзейнічае ў большасці з амаль 250 устаноў агульнай сярэдняй адукацыі Мінска з 1 верасня. І, як сцвярджае начальнік аддзела грамадскага харчавання галоўнага ўпраўлення спажывецкага рынку гарвыканкама Вольга Валянцінаўна Езапенкава, вельмі паспяхова. Маё журналісцкае міні-апытанне таксама паказала: і бацькі, і настаўнікі, разабраўшыся ў сістэме, прывыкшы да яе, новай формай аплаты харчавання задаволены. Так, класныя кіраўнікі задаволены тым, што больш не прыходзіцца мець справу з наяўнымі грашыма.\nА бацькі на сходах яшчэ ў жніўні атрымалі памяткі з пакрокавай інструкцыяй працэдуры ўводу даных і аплаты харчавання праз АРІП, таксама даведаліся, што сістэма “Разлік” (АРІП) камісію з плацельшчыка не бярэ, сярод яе ўдзельнікаў мноства банкаў — з падрабязным іх пералікам. Падобныя памяткі лёгка адшукаць і зараз — у школах, на сайце камітэта па адукацыі гарвыканкама, у іншых крыніцах. Расплачвацца можна праз усе даступныя сродкі: інтэрнэт-банкінг, банкамат, касы “Белпошты” і інш.\n— Акрамя таго, што ад абавязку збіраць грошы вызвалены настаўнікі, з наяўнымі грашыма не маюць справы цяпер і загадчыкі вытворчасці, — заўважае В.В.Езапенкава. — Усё празрыста, бяспечна.\nНамеснік начальніка аддзела грамадскага харчавання Марына Уладзіміраўна Дзякава дадае, што сістэма аплаты праз АРІП спрасціла работу ўсіх, хто арганізоўвае харчаванне школьнікаў.\n— Сёння работа класнага кіраўніка ў гэтым плане заключаецца толькі ў тым, каб прыняць заяўкі, раніцай іх адкарэкціраваць, уключыць камп’ютар і паставіць птушачкі насупраць прозвішчаў вучняў, якія сёння абедаюць. Класны кіраўнік можа ўвайсці ў сэрвіс нават праз смартфон, — тлумачыць М.У.Дзякава. — Што тычыцца саміх вучняў і іх бацькоў, то для іх важна, што на кожнае дзіця заведзены асабовы рахунак, які захоўваецца за ім пры пераходзе з класа ў клас. Толькі калі дзіця зменіць школу, яму завядуць новы рахунак.\nДарэчы, сістэма не застыла ў нязменным выглядзе, яна жывая, развіваецца, аператар сістэмы ўліку і безнаяўнай аплаты школьнага харчавання — сумеснае таварыства з абмежаванай адказнасцю “Ай Пэй” пастаянна ўносіць карэкціроўкі. Напрыклад, яшчэ напрыканцы верасня з’явілася магчымасць аўтаматычнай рассылкі раз у тыдзень бацькам звестак аб тым, што ела дзіця ў кожны дзень і на якую суму. У тым, зразумела, выпадку, калі хтосьці з бацькоў пакінуў настаўніку адрас сваёй электроннай пошты.\nНе так даўно аператар дадаў да сэрвісу “кшп.бел” магчымасць уліку вучняў, якія адсутнічаюць (прастаўленне літары “н”), магчымасць заказу харчавання вучням з камбінаванай аплатай (бюджэтныя датацыі плюс бацькоўская даплата), што асабліва актуальна для розных рэгіёнаў, якія карыстаюцца сэрвісам.\nТаксама цяпер адказны за харчаванне ў школе можа самастойна вызначыць часавы рэгламент запаўнення ведамасці харчавання згодна з асаблівасцямі і рэжымам работы канкрэтнай школы. Прадастаўляецца і пашыраная справаздачная інфармацыя для настаўнікаў, школ, камбінатаў школьнага харчавання, аддзелаў і ўпраўленняў адукацыі.\n— У нас працуе маніторынгавы цэнтр, які штодня збірае ўсе прапановы і заўвагі, мы нават ствараем рэйтынг такіх пытанняў. Супрацоўнікі нашага кол-цэнтра на пачатку работы сэрвісу адказвалі на пытанні бесперапынна, але цяпер гэты шквал суцішыўся, водгукі атрымліваем станоўчыя, — гаворыць кіраўнік праекта па ўліку і аплаце харчавання “кшп.бел” СТАА “Ай Пэй” Валерый Аляксандравіч Наўроцкі. — Кансультуем і педагогаў, і бацькоў, і ўсіх іншых жадаючых у рэжыме рэальнага часу. Штодзённы ўлік харчавання для тых, хто ім займаецца, вельмі спрасціўся, мы ведаем гэта ад саміх карыстальнікаў.\nПа словах В.А.Наўроцкага, цікавасць да такой сістэмы аплаты харчавання праяўляюць многія рэгіёны Беларусі — рэальныя або аддаленыя зносіны аператара і яе наяўных і патэнцыяльных спажыўцоў сэрвісу адбываюцца пастаянна.\nІ ў бацькоў, і ў школьніка\nРэгіянальны пілотны праект “Электронная школа” стартаваў у Мінску ў верасні 2013 года. Спачатку ў ім прынялі ўдзел 11 устаноў агульнай сярэдняй адукацыі. Сёння ў праекце задзейнічана 81 установа. Нагадаем, праект прадугледжвае рэалізацыю двух асноўных кірункаў: укараненне інтэлектуальнага дакумента навучэнца — карты навучэнца і ўкараненне анлайн-сэрвісаў “Электронны журнал”, “Электронны дзённік”.\n— У поўным аб’ёме карта навучэнца выконвае 4 функцыі: карта-пропуск, карта — плацежны сродак, карта — чытацкі білет і карта — праязны дакумент, — гаворыць начальнік цэнтра інфармацыйных рэсурсаў сістэмы рэгіянальнай адукацыі Мінскага гарадскога інстытута развіцця адукацыі Наталля Валянцінаўна Сакалова.\nЗ дапамогай карты навучэнца можна расплаціцца ў школьным буфеце, як мы прывыклі расплачвацца за любыя пакупкі з дапамогай сваіх зарплатных картак праз безнаяўны разлік. У кожнай школе ёсць счытвальнік прылад, які спісвае грошы з рахунку.\nДля аплаты гарачага харчавання праз карты навучэнцаў распрацавана спецыялізаванае праграмнае забеспячэнне “Сістэма “Школьнае харчаванне”, якое ёсць у кожнай установе адукацыі — удзельніцы праекта, а таксама ў камбінатах школьнага харчавання. У школьных сталовых устаноўлены камп’ютары з выхадам у інтэрнэт. Такім чынам, бацькі або іншыя законныя прадстаўнікі дзяцей кладуць грошы на карту — і з карты спісваюцца адпаведныя сумы. Варта нагадаць, што адначасова з афармленнем карты навучэнца на аднаго з бацькоў афармляецца бацькоўская карта Беларусбанка, сродкі можна пералічваць як з адной з гэтых карт, так і з другой. Зразумела, што самі непаўналетнія навучэнцы адкрыць рахунак не могуць.Яго адкрывае хтосьці з бацькоў, і да яго прывязана карта навучэнца: палажыў грошы на свой рахунак — яны з’явіліся на карце навучэнца.\nСёння да сістэмы аплаты гарачага харчавання з дапамогай карт навучэнца падключылася больш за 30 устаноў, што ўдзельнічаюць у праекце “Электронная школа”: такое рашэнне прымаюць кіраўнікі школ і гімназій.\nЗараз, як расказалі бацькі школьнікаў і педагогі, якіх я апытала, плаціць можна з карткі любога банка праз інфакіёскі Беларусбанка без камісіі, праз інтэрнэт-банкінг — з бацькоўскай карты Беларусбанка або карты навучэнца, папярэдне палажыўшы на яе грошы. Адаптацыйны перыяд, прызналіся мае суразмоўнікі, не быў простым, але прывыклі, справа наладзілася.\nЗа падрабязнасцямі я звярнулася да Ганны Алегаўны Грышчук, намесніка дырэктара па вучэбнай рабоце мінскай гімназіі № 2, якая падключылася да рэсурсу “Сістэма “Школьнае харчаванне”.\n— Магчымасць аплаціць гарачае харчаванне праз карту навучэнца з’явілася ў нашай гімназіі толькі ў верасні гэтага года, — расказала Ганна Алегаўна. — Зараз мы ўсім задаволены, хаця, канечне, спачатку былі пытанні, пакуль бацькі прывыклі. Бацькам, як паказвае наш вопыт, зручна аплачваць гарачае харчаванне наперад, яны нярэдка кладуць на рахунак адразу 50—60 рублёў. Па нашай гімназіі бываюць толькі асобныя выпадкі, калі хтосьці забыўся своечасова аплаціць гарачае харчаванне. Гэта не праблема, бо і мінус звычайна невялікі — капеек 80, напрыклад. Ды і класныя кіраўнікі правяраюць баланс і паведамляюць бацькам, што сродкі на аплату харчавання хутка закончацца. Працуем у нармальным рэжыме, а класныя кіраўнікі асабліва задаволены, што ім не прыходзіцца мець справу з наяўнымі грашыма, як гэта было раней. Зараз яны толькі адсочваюць баланс, адзначаюць тых, хто адсутнічае, і меню праз камп’ютар. Тэхнікай мы забяспечаны.\nТак лічаць практыкі. Пакуль жа ў Мінску працягваецца паэтапнае ўкараненне “Сістэмы “Электронная школа”. Педагогі, бацькі, навучэнцы, калі ў іх узнікаюць пытанні па рэалізацыі гэтай праграмы, у тым ліку па аплаце гарачага харчавання, заўсёды могуць звярнуцца на электронны адрас iso.minsk.edu.by, іншыя інтэрнэт-рэсурсы, памяткі ёсць і на сайтах школ.\nМінскі гарадскі інстытут развіцця адукацыі ажыццяўляе інфармацыйную падтрымку праекта, аказвае віртуальныя анлайн-кансультацыі, індывідуальныя кансультацыі, арганізоўвае метадычныя мерапрыемствы па аплаце харчавання праз карту навучэнца і па іншых пытаннях.\nбацькі дзеці пластыкавая карта школа электронныя плацяжы\nЗ тегами: бацькі дзеці пластыкавая карта школа электронныя плацяжы\nПапярэдняя: Якім павінен быць стыль жыцця сёння, каб дасягнуць поспеху заўтра?\nНаступная: Недакарміць школу: няўжо камусьці выгадна эканоміць на дзецях?


14. “Быць усім для ўcix” (Гл. 1 Кар 9:22)\nБіскуп, як пераемнік апосталаў, кіруе даручанаю яму часткаю Царквы Хрыстовае. Ён павінен быць бацькам, настаўнікам i пастырам свайго статку. Калі біскуп – законьнік, дык ён аўтаматычна складае зь сябе ўсе абавязкі ў законе i ня можа займаць у ім ніякай пасады без адмысловага дазволу вышэйшых царкоўных уладаў. Старыя i вядомыя законы – бэнэдыктынцы, францішканцы, езуіты ды інш. – далі Сьвятой Царкве шмат выдатных i сьвятых біскупаў, але тыя ніколі не займалі ніякага становішча ў законе. Марыяне зьяўляюцца выняткам: на працягу шасьцідзесяці гадоў (1909–1969) з шасьці іхных генэралаў тры былі біскупамі.\nПасьля прыезду біскупа Сіповіча ў Рым генэральная капітула працягвала сваю працу. У пятніцу 12 ліпеня сябры капітулы мелі аўдыенцыю ў Сьвятога Айца. Той, мяркуючы, што мае справу з палякамі, каб зрабіць ім прыемнасьць, – як зазначыў біскуп Сіповіч у сваім дзёньніку, – прывітаў ix словамі “Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus” (Слава Ісусу Хрысту).\nТак пачаліся шэсьць цяжкіх гадоў у жыцьці біскупа Сіповіча. У дадатак да ўдзелу ў Саборы ён мусіў амаль штодня займацца марыянскімі справамі, таму ў яго заставалася вельмі мала часу для беларусаў. Гэта ўжо адчувалася, калі ён 12 жніўня першы раз пасьля свайго абраньня прыехаў у Лёндан. Месяц у Англіі мінуў у разборы нязладак польскіх марыянаў i фінансавых цяжкасьцяў летувіскіх. Прайшла таксама сходка беларускіх марыянаў. I хоць там разглядаліся справы Місіі, сьвятара не-марыяніна не запрасілі.\nБіскуп Сіповіч вярнуўся ў Рым 22 верасьня 1963 году. Праз тыдзень, 29 верасьня, распачала працу другая сэсія Сабору, якая доўжылася да 4 сьнежня. Біскуп Сіповіч быў на ўсіх яе паседжаньнях, а таксама на паседжаньнях камісіі для законьнікаў. На гэтай сэсіі ён пазнаёміўся з двума прадстаўнікамі Расейскай Маскоўскай Патрыярхіі, айцамі Баравым i Ілічам, якія аказаліся... беларусамі.\nКожнай раніцы, перад пачаткам працы Сабору, адбываўся ўрачысты ўваход з Эвангельлем, якое пасьля клалі на алтар. У суботу 14 кастрычніка гонар уваходу з Эвангельлем выпаў біскупу Сіповічу, які пакінуў наступнае апісаньне ў дзёньніку: «Сяньня меў вялікі гонар зрабіць уваход на пачатку сэсіі Сабору са сьв. Эвангельлем. Мне асыстуюць прат. Ул. Салавей i a. Кастусь Маскалік... Я маю епітрахіль, манцію, амафор, крыж айца арх. Абрантовіча i панагію. Ідзе з намі папскі цырыманіер i два сьвечаносцы. Цяжка апісаць уражаньне. Сьвятое эвангельле – гэта слова жывое Госпада Хрыста i сымбаль самога Хрыста. Мы – дзеці i слаўнага i гаротнага беларускага народу. Бог аднак у сваім міласердзі не забывае i нас. Сяньня маем гонар сьведчыць, што мы жывём i прыймаем удзел у найвялікшай падзеі сяньняшніх дзён, у Экумэнічным Саборы. Учора знайшоў у адным з нашых марыянскіх сховішчаў прыгожы крыж айца Абрантовіча. Ён мне мілы дзеля розных прычын, але дзіўна, што акурат цяпер я яго знайшоў i сяньня першы раз нашу ў час Сабору. Калі бяз волі Божай волас не спадае з галавы, дык i крыж ня мог знайсьціся без Яго волі. Шчыра дзякую i малю Заступнікаў Беларускага Народу i нашых патронаў марыянскіх прашу дапамагчы мне споўніць ува ўсім Божую волю».\nЗа тры дні да гэтага, 11 кастрычніка, мітрапаліт Сьліпый першы раз прамаўляў на Саборы. Біскуп Сіповіч запісаў галоўныя пункты ягонай прамовы: «Перш дзякуе Тройцы Прасьвятой, Маці Божай, усім Айцом за малітвы, дзякуючы якім ён можа быць прысутны тут на Саборы. Успамінае, што на іншых саборах – пачынаючы ад Нікейскага I (sic!) – ад імя ўкраінцаў прысутнічалі біскупы... пачынае выясьняць, што ён разумее пад імем Collegii Episcoporum (калегіі біскупаў. – А.Н.). Infallibilitas Papae et Episcoporum est a Christo (непамыльнасьць Папы i біскупаў ёсьць ад Хрыста. – А.Н.)... У канцы зьвяртаецца да Сабору з просьбай, каб украінская старадаўняя сталіца Кіеў быў паднесены да годнасьці патрыярхату». Біскуп Канстантыні адказаў мітрапаліту Сьліпому, што «ані прыматы, ані кардыналы, ані патрыярхі ня ёсьць de jure divino (з Божага ўстанаўленьня. – А.Н.), i таму ня трэба аб ix гаварыць у трактаце дагматычным». Гэта была першая, але не апошняя згадка пра ўкраінскі патрыярхат.\nУ царкве i ў сьвеце адбывалася столькі важных i цікавых падзеяў, a беларусы ня мелі свайго рэлігійнага часопісу. Зьніч айца Татарыновіча, нягледзячы на шмат выдатных якасьцяў, у вялікай ступені выяўляў індывідуальнасьць рэдактара. Адчувалася патрэба аднавіць Божым шляхам, які пад рэдакцыяй айца Гарошкі карыстаўся заслужана добрай славай сярод чытачоў. Аднак айцец Гарошка, хоць i часта гаварыў пра гэта, заставаўся нерашучым, быццам сам зьняверыўся ў сваіх сілах. Тады айцы Германовіч i Надсан вырашылі самі ўзнавіць выданьне. Біскуп Сіповіч ухваліў праект, падтрымаў ідэю i айцец Гарошка. Пастанавілі выдаваць часопіс як двухмесячнік пачынаючы з 1964 году.\nТут варта прыгадаць, што, апынуўшыся на Захадзе, айцец Германовіч не марнаваў часу. У 1962 годзе выйшла кніга ягоных успамінаў з часоў зьняволеньня ў савецкіх вязьніцах i лягерох Кітай–Сібір–Масква. Яна мела вялікі посьпех i перакладалася на польскую (1966), летувіскую (1969) i італійскую (1969) мовы. 22 лютага 1973 году Ўладыка Чэслаў на прыватнай аўдыенцыі ў папы Паўла VI падараваў яму італійскі пераклад кнігі. Другая кніга, Князь i лапаць, выйшла ў 1964 годзе – гэта вершаваная аповесьць пра лёс сям’і беларускіх эмігрантаў у ЗША, якія пасьля вайны паверылі савецкай камуністычнай прапагандзе i вярнуліся на Бацькаўшчыну.\nАйцец Германовіч, нягледзячы на свой век, аказаўся выдатным рэдактарам. Ён умеў зрабіць часопіс цікавым для ўсіх i прыцягнуць да супрацоўніцтва новых аўтараў. Апрача артыкулаў рэлігійнага характару, у ім друкаваліся матар’ялы, часта зусім новыя, на культурныя тэмы, напр. “Гісторыя беларускай царкоўнай музыкі” Г. Піхуры або “Беларускія буквары ХVІ–ХVІІ стст.” А. Надсана ды інш. Божым шляхам стаў таксама афіцыйным органам біскупа Сіповіча. У ім друкаваліся ягоныя пастырскія лісты, справаздачы з Сабору i г. д.\nУ 1964 годзе біскуп Сіповіч прыняў кандыдатам да сьвятарства Рабэрта Тамушанскага, амэрыканца беларускага паходжаньня ў трэцім пакаленьні. Сваёй “беларускасьцю” ён быў забавязаны дзядом, якія прыехалі ў Амэрыку на мяжы XIX i XX стагодзьдзяў. Яны паходзілі з самага заходняга кутка Беларусі, дзе, нягледзячы на перасьлед, захаваліся рэшткі Вуніі. Яны размаўлялі па-беларуску, але, не атрымаўшы фармальнай адукацыі, ня ведалі гэтага i называлі сваю мову “простай”. У пошуках сваіх “каранёў” Рабэрт паступіў да ўкраінскіх айцоў базылянаў, але адчуваў, што гэта не зусім тое, чаго шукаў. Першы раз ён пачуў, што размаўляе па-беларуску, ад нейкага ўкраінскага сьвятара. Рабэрту пашанцавала пазнаёміцца з айцом Францішкам Чарняўскім. Той накіраваў яго да біскупа Сіповіча, які знайшоў для Тамушанскага месца ў сэмінарыі ў Кэнігштайне ў Нямеччыне. Увесну 1964 году Рабэрт Тамушанскі ўжо распачаў там навуку.\nУлетку 1964 году на продаж выстаўляўся дом побач з Домам сьв. Кірылы. Біскуп Сіповіч пастанавіў купіць яго, у першую чаргу для разбудовы інтэрнату. 2 верасьня 1964 году ён зрабіў у сваім дзёньніку наступную зацемку: «Дзень “гістарычны” для інтэрнату школы сьв. Кірылы Тураўскага: дагаварыўся са сп. Лямб адносна куплі ягонага дому, 39 Holden Road N12. За гэты дом перш запрасіў сп. Лямб 12 тысяч фунтаў, старгаваліся на 10 тысяч». Дом набылі ў пачатку 1965 году, атрымаўшы пазыку ад Ўэстмінстэрскай дыяцэзіі.\n14 верасьня 1964 году пачыналася трэцяя сэсія Паўсюднага Сабору, таму напярэдадні біскуп Сіповіч вярнуўся ў Рым. Першым на парадку дня стаяла абмеркаваньне праекту дэкрэту пра Ўсходнія Цэрквы, i біскуп Сіповіч 19 верасьня выступіў перад Саборам з прамоваю. Зрабіўшы агульныя заўвагі да праекту, ён скончыў наступным чынам: «У канцы дакінем пару слоў аб значэньні каталіцкіх Усходніх Цэркваў дзеля здабыцьця еднасьці. Успомненым цэрквам, ганебнымі прасьледваньнямі даведзеным да малое колькасьці сваіх вернікаў, робіцца закід нейкага празэлітызму. Падобны закід можна пачуць нават з вуснаў каталікоў, што, шукаючы новых спосабаў паяднаньня, пагарджаюць мінуўшчынай. Сёньня мы ўсе тут, кіраваныя Сьвятым Духам, шукаемо лепшага, i мы, каталікі ўсходняга абраду ёсьць перакананыя, што наш удзел у злучэньні хрысьціян мае вырашальнае значэньне». Гэтак біскуп адказаў некаторым заходнім каталіцкім “экумэністам”, якія глядзелі на каталіцкія ўсходнія цэрквы як на перашкоду ў зносінах з усходнімі цэрквамі, не зьяднанымі з Апостальскім Пасадам. Ён пасьля атрымаў віншаваньні ад некаторых айцоў Сабору, у тым ліку ад украінскага біскупа з Аргентыны Сапэляка, грэцкага з Атэнаў Якінтаса Гада i ангельскага біскупа Лідсу Патрыка Дўаера.\nУ 1964 годзе справа ўкраінскага патрыярхату зноў выплыла наверх. Біскуп Сіповіч пісаў 29 кастрычніка ў сваім дзёньніку: «Учора ў час паседжаньняў спаткаўся ў саборы сьв. Пятра з прал. П. Татарыновічам, які атрымаў дазвол прысутнічаць на паседжаньнях генэральных сэсіяў. Гутарым аб кіеўскім патрыярхаце. Б(іску)п Сапэляк мне сказаў, што Я. Д. Мітр. Сьліпый жадае падаць просьбу Папе Паўлу VI у справе кіеўскага патрыярхату. Пытаў такжа мяне, ці я падпісаў бы ад імя беларускага духавенства падобную просьбу. Вельмі паважная справа, таму я павінен парадзіцца з усімі беларускімі сьвятарамі. Пралат Татарыновіч уважае, што мы беларусы не павінны падпісываць падобнай просьбы».\n11 лістапада біскуп Сіповіч зноў вяртаецца да той самай тэмы: «Учора Я. Д. Сапэляк даў мне да прачытаньня ліст да Айца Сьв. Паўла VI, які шмат украінскіх біскупаў падпісала, у справе ўтварэньня Кіева-Галіцкага Патрыярхату. Падаюцца розныя рацыі: такі патрыярхат дапаможа аб’яднаць усіх украінцаў у адной веры; аб гэтым патрыярхаце думалі Мітрап. Руцкі разам з Магілам... украінцаў каталікоў больш чым усходнікаў усіх разам, a ўкраінцы дагэтуль патрыярхату ня маюць... Omnibus perpensis (разважыўшы ўсё. – А.Н.) я ня буду падпісываць дзеля наступных прычын: 1) Ліст-просьба да Папы зусім не бярэ пад увагу Беларусі i яе царкоўнага строю. Беларусь мае права такжа на патрыярхат. 2) Чаму Кіева-Галіцкі Патрыярхат меў бы абымаць украінскія цэрквы ў Зл. Штатах Амэрыкі, у Канадзе i г.д. Не разумею, чаму абсяг патрыярхату мае выходзіць за межы пэўнай тэрыторыі. 3) Сяньня, калі ані аднаго б(іску)па няма ў цэлай Украіне, тварыць патрыярхат, калі не наіўна, дык прынамсі дзіву годным! 4) Toe, што ёсьць irreale (нерэальнае. – А.Н.), ня трэба прасіць... 5) У лісьце да Папы падаецца выясьненьне слоў Урбана VIII: Per vos, Rutheni, convertendum esse Orientem (праз вас, рускія, будзе навернуты Ўсход). Пасьля слова “Rutheni” y дужках падаецца “Ucraini”. Гэта непраўдзіва. Адзін раз пры іншай нагодзе ўспамінаюцца беларусы, але быццам пераходам».\nТрэцяя сэсія Сабору прыняла дэкрэт аб літургічных мовах, які дазваляў ужываць у богаслужэньнях усе нацыянальныя мовы. Дэкрэт датычыў вернікаў рымскага (лацінскага) абраду, дзе дагэтуль абавязковай літургічнай мовай для ўсіх была лацінская. Шмат хто сустрэў гэты дэкрэт з энтузіязмам, іншыя – з засьцярогамі. Па нейкім часе ўсе народы мелі ўжо літургічныя тэксты ў сваёй мове. Усе, апрача беларусаў. У Беларусі каталіцкія сьвятары зразумелі дэкрэт па-свойму i замянілі лацінскую мову ў богаслужэньнях на... польскую. Безумоўна, трапляліся выняткі, сярод ix – айцец Уладыслаў Чарняўскі, марыянін, які перад вайною вучыўся ў Друйскай гімназіі, а пасьля 1939 году працягваў навуку ў Летуве i такім чынам пазьбегнуў польскага ўплыву. У сваёй парафіі ў Вішневе ён вёў пастырскую працу, прамаўляў казані, гутарыў з парафіянамі па-беларуску. Пачынаючы з 1965 году ён паступова замяняў у Імшы i іншых богаслужэньнях лацінскую мову на беларускую. За гэта іншыя сьвятары цураліся яго i вінавацілі ў тым, што ён... дапамагае камуністам нішчыць Каталіцкую Царкву. 5 кастрычніка 1965 году біскуп Сіповіч «атрымаў тэкст беларускі, падрыхтаваны ў БССР праз кс. Ул(адзіслава) Ч(арняўскага) для рытуалу. Тэкст адносіцца да хросту i сужэнства. Трэба тэкст паправіць, але даволі добра апрацаваны. Ён мае быць выдрукаваны тымчасам у літоўскім рытуале». Гэты запіс паказвае на супрацоўніцтва між айцом Чарняўскім i летувіскімі царкоўнымі ўладамі. Біскуп Сіповіч даведаўся пра Чарняўскага ад летувіскіх біскупаў, якія прыехалі на Сабор. Пасьля між імі наладзілася наўпроставая сувязь. У кампэтэнцыю біскупа Сіповіча не ўваходзіла займацца каталікамі рымскага абраду, дый яшчэ ў Беларусі. Тым ня менш як сьвятар i беларус ён лічыў сваім маральным абавязкам зрабіць усё магчымае, каб дапамагчы ім. Таму 18 лістапада 1964 году ён зьвярнуўся да архібіскупа Самaрэ зь Дзяржаўнага Сакратарыяту з прапановай прызначыць біскупа-беларуса рымскага (лацінскага) абраду для Беларусі з тытулам апостальскага адміністратара. Кандыдатам на пасаду ён прапанаваў айца Ўладыслава Чарняўскага.\nПаміж хрысьціянскім Усходам i Захадам у моўным пытаньні існавала вялікая розьніца. Тэарэтычна на Ўсходзе ўсе мовы маглі быць літургічнымі, г. зн. прыдатнымі для богаслужэньняў. Ha практыцы ўсходнія (і паўднёвыя) славяне традыцыйна карысталіся царкоўнаславянскай. Асабліва трымаліся гэтай мовы расейцы і, можна падазраваць, ня толькі з рэлігійных меркаваньняў: адна вонкавая моўная форма рабіла ўражаньне нутранога адзінства трох народаў – расейскага, украінскага i беларускага. Першымі выламаліся з гэтага “адзінства” ўкраінцы: пасьля Першай сусьветнай вайны яны абвясьцілі Ўкраінскую Аўтакефальную Праваслаўную Царкву i ўвялі богаслужэньні на ўкраінскай мове. Перад Другой сусьветнай вайной у Польшчы спрабавалі стварыць “праваслаўных палякаў” з польскай мовай у богаслужэньнях.\nТакім чынам, як i ўсё іншае, моўнае пытаньне ў Царкве мае свой палітычны аспэкт, якім часам злоўжываюць. Гэта ня значыць, што няма важкіх меркаваньняў пастырскага i духоўнага парадку на карысьць увядзеньня народных моваў. Сьвяты Павал сказаў: “Буду маліцца духам, але буду маліцца i розумам; буду пяяць духам, але таксама буду пяяць розумам” (1 Kap 14:15). Многія ўжо даўно адчувалі праўду гэтых словаў. Адным зь ix быў аўтар гэтых радкоў, які, вярнуўшыся з Рыму ў 1959 годзе, узяўся за пераклад на беларускую мову Літургіі сьв. Яна Залатавуснага. У 1961 годзе ён паказаў свой пераклад біскупу Сіповічу і айцу Гарошку. Тыя адрэагавалі ня надта прыхільна. Давялося схаваць пераклады ў шуфляду i чакаць спрыяльнейшых часоў... У 1967 годзе айцец Гарошка выдаў на беларускай мове кнігу чытаньняў эвангельскіх i апостальскіх на нядзелі i сьвяты. Ад 1960 году беларуская мова часткова ўжывалася ў царкве Хрыста Спаса ў Чыкага.\nАйцы Сабору на трэцяй сэсіі, якая скончыла сваю працу 21 лістапада 1964 году, прынялі надзвычай важныя дэкрэты : “Аб Царкве”, “Аб Усходніх Цэрквах” i “Аб Экумэнізьме”. Апошні зь іх запачаткаваў новыя дачыненьні між Каталіцкай Царквой ды іншымі хрысьціянскімі цэрквамі ў пошуках еднасьці. Ягонаму прыняцьцю папярэднічала пілігрымка Сьвятога Айца 4–6 студзеня 1964 году ў Сьвятую Зямлю i гістарычная сустрэча з Канстантынопальскім патрыярхам Атэнагорам I. Яны сустрэліся на зямлі, па якой некалі хадзіў сам Госпад Ісус Хрыстос.\nHa сэсіі не абышлося i без узрушальных падзеяў. Адна зь ix – патрыяршая Літургія сьв. Яна Залатавуснага ў дзень гэтага сьвятога, 13 лістапада, у базыліцы сьв. Пятра ў прысутнасьці Сьвятога Айца. Служыў патрыярх Антыяхійскі Максім IV у саслужэньні з многімі біскупамі. Сярод ix быў i біскуп Сіповіч, які пакінуў наступнае апісаньне ў сваім дзёньніку: «Пасьля сьв. Літургіі Папа прынёс тыяру (папская мітра ў форме патройнай кароны. – А.Н.) і паставіў яе на аўтары ля нашага эвангельля. Ахвяраваў яе бедным. Бачыў некаторых усхваляваных да сьлёз, іншыя пляскалі ў далоні. Лічу – гэта падзея перарастае сымболіку дапамогі бедным: гэта пачатак новай эры ў Царкве, эры беднасьці ў духу Хрыста».\nУ нядзелю 21 сакавіка 1965 году ў Лёндане біскуп Сіповіч пасьвяціў у чытальніка i іпадыякана Рабэрта Тамушанскага. Была трэцяя нядзеля Вялікага Посту, якая ў бізантыйскім абрадзе называецца Крыжапаклоннай. Пасьвячаньне ў іпадыякана – падзея ў сабе не асабліва вялікая, але для беларускай грэка-каталіцкай грамады яна мела асаблівае значэньне. Біскуп Сіповіч зрабіў такі запіс у дзёньніку: «Ад непамятных гадоў беларускі біскуп у беларускай сьвятыні высьвяціў беларускага кандыдата ў сьвятары! Сам кандыдат робіць на ўсіх як найлепшае ўражаньне. Pеr crucem ad lucem! (Праз крыж да сьвятла. – А.Н.) Наш народ ідзе праз мукі і цярпеньні да лепшай будучыні. Сяньня аддаем чэсьць сьв. Крыжу: каб з Хрыстом валадарыць, трэба наважыцца перш цярпець».\n16 чэрвеня 1965 году споўнілася 25 гадоў сьвятарства біскупа Сіповіча. Гэты дзень ён сустрэў у Злучаных Штатах Амэрыкі, дзе як генэрал марыянаў праводзіў кананічную візытацыю іхных кляштараў. Ён прыляцеў 15 траўня i вылецеў 28 жніўня ў Партугалію на візытацыю марыянскага кляштара ў Бальсамао. Вярнуўся ў Рым (празь Лёндан) толькі 13 верасьня, за дзень да пачатку сэсіі Сабору. Перад гэтым ад 17 сакавіка да 25 красавіка біскуп праводзіў візытацыю марыянскіх кляштараў у Англіі. У 1965 годзе пяць месяцаў з васьмі перад сэсіяй Сабору біскуп Сіповіч займаўся марыянскімі справамі. Такім чынам, на іншыя абавязкі яму заставалася вельмі мала часу.\nУ Злучаных Штатах Амэрыкі біскуп Сіповіч пачаў сваю кананічную візытацыю ў Чыкага. Ён зрабіў гэта сьведама, бо беларуская парафія Хрыста Спаса ў гэтым горадзе сьвяткавала дзесяць гадоў свайго існаваньня. Біскуп знайшоў крыху часу, каб адарвацца ад марыянскіх справаў, адслужыць біскупскую Літургію для беларусаў i перадаць папскае блаславеньне.\nУ чэрвені біскуп адведаў беларусаў у Канадзе. У нядзелю 13 чэрвеня пасьля Літургіі ладзіўся прыём, на якім вітаў біскупа праваслаўны сьвятар, айцец Міхась Мацукевіч, у будучыні біскуп Мікалай Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы. У наступную нядзелю, 20 чэрвеня, Каталіцкае Ўнівэрсытэцкае Аб’яднаньне “Рунь” наладзіла ў Нью-Ёрку прыём у гонар біскупа Сіповіча, каб адзначыць срэбны юбілей ягонага сьвятарства.\nБіскуп Сіповіч стараўся як найлепш сумясьціць абавязкі апостальскага візытатара для беларусаў i генэрала марыянскага закону, але гэта не заўсёды яму лёгка давалася. Для прыкладу, палякі зьбіраліся адзначыць у 1966 годзе 1000-годзьдзе хросту Польшчы. У сувязі з гэтым старшыня Цэнтральнага камітэту сьвяткаваньня біскуп Уладыслаў Рубін напісаў 28 студзеня 1965 году біскупу Сіповічу наступны ліст: «Ад імя Цэнтральнага камітэту сьвяткаваньня Тысячагодзьдзя Хросту Польшчы... маю гонар прасіць Вашую Эксцэленцыю, як Генэральнага Старэйшага Айцоў Марыянаў, прыняць сяброўства ў Ганаровым Камітэце гэтага ж Тысячагодзьдзя».\nСіповіч адказаў 19 лютага: «У адказ на ліст за 28.1.1965... паведамляю, што прапанаваны мне гонар сяброўства ў Ганаровым Камітэце Сьвяткаваньня Тысячагодзьдзя Хросту Польшчы, на жаль, не магу прыняць. Ёсьць розныя прычыны маёй адмовы: найважнейшая – гэта тая, што ў выпадку, калі б я прыняў прапанаваны мне гонар, хоць бы чыста ганаровы, прадбачу цяжкасьці ў выкананьні маіх абавязкаў Візытатара для Беларусаў, якія спаўняю з волі Апостальскага Пасаду разам са становішчам Генэрала закону марыянаў».\nУ верасьні біскуп Сіповіч ляцеў зь Лісабону ў Рым празь Лёндан, бо хацеў узяць з сабою свайго старога настаўніка, айца Язэпа Германовіча, каб той змог пабачыць, як працуе Сабор. Айцец Язэп правёў у Рыме некалькі тыдняў; ён прысутнічаў на паседжаньнях Сабору як “сакратар” біскупа.\nНеўзабаве пасьля пачатку сэсіі Сабору ў Рым прыляцелі дзьве сумныя навіны. Біскуп Сіповіч запісаў у дзёньніку 27 верасьня: «Прышла сумная вестка з Польшчы аб сьмерці а. К. Смулькі. Такжа пазваніў з Нямеччыны а. прат. Салавей i паведаміў, што памёр а. др. М. Маскалік. Сумна, што рады нешматлікіх беларускіх сьвятароў радзеюць». Айцец Казімер Смулька, адзін зь беларускіх марыянаў, выгнаных з Друі ў 1938 годзе, памёр 15 верасьня 1965 году ў 71 год. Айцец Міхась Маскалік, сьвятар бізантыйскага абраду, нёс абавязкі беларускага душпастыра ў Паўночнай Нямеччыне. Памёр 25 верасьня ў веку 62 гадоў.\nУ першым тыдні лістапада ў працы Сабору надарыўся перапынак. 30 кастрычніка ў Рым на запрашэньне біскупа Сіповіча прыехалі вучні інтэрнату сьв. Кірылы. Наступнага дня, у нядзелю, на біскупскай Літургіі вучні сьпявалі, а Рабэрт Тамушанскі атрымаў дыяканскія сьвячаньні. У сераду 3 лістапада хлопцы былі на агульнай папскай аўдыенцыі ў базыліцы сьвятога Пятра. У астатнія дні яны аглядалі Вечны Горад.\nПрыйшоў дзень 7 сьнежня. Біскуп Сіповіч запісаў у дзёньніку: «Сяньня мае быць адклікана ў Рыме i ў Канстантынопалі анатэма з 1054 году! Ці ж на пачатку Сабору мог хто падумаць, што да гэтага прыйдзе!?» Як вядома, у 1054 годзе адбыўся трагічны разрыў між Рымам i Канстантынопалем. Незагоенай ранай ён баліць і да нашых дзён. Адкліканьне анатэмаў сталася першым крокам, каб залячыць гэтую рану. Далей біскуп працягвае: «Гадз. 10.20. біскуп Вільлебрандс чытае па-француску дакумэнт, якім адкідаюцца i перакасоўваюцца экскамунікі Папскага легата Кард. Гумбэрта супраць Патрыярха Керулярыя, i Патрыярха i яго Сыноду супраць Рымскай Царквы. Шматлікія Айцы ўзварушаныя да сьлёз, i я такжа. Доўгія апляўзы. Homilia a S. Patre, h.10.50–11.20. “Immensus erga homines amor – nota huius Concilii”» (Прамова Сьвятога Айца a гадз. 10.50–11.20; «Бязьмежная любоў да людзей – рыса гэтага Сабору». – А.Н.).\nУ сераду 8 сьнежня 1965 году, на сьвята Бязьвіннага Зачацьця ў рымскім абрадзе, на плошчы Сьвятога Пятра адбылося ўрачыстае закрыцьцё Сабору з папскай Імшою i пасланьнямі Айцоў Сабору да розных групаў людзей – да ўладароў, інтэлігенцыі i вучоных, артыстаў, жанчын, бедных, хворых i тых, што церпяць, работнікаў, моладзі. Біскуп Сіповіч напісаў: «Бог даў вялікую ласку гэтаму сьвету: Сабор. Айцы Сабору, a перадусім Папа Павал VI, усё зрабілі, каб скалыхнуць гэты сьвет, каб прыблізіць яго да Бога, каб паказаць яму шлях Хрыста. Ці сьвет захоча пачуць голас Сабору? Голас Царквы? Думаю, што шматлікія знойдуцца людзі добрай волі i пойдуць за голасам Царквы».\nБіскуп Сіповіч прыехаў з Рыму ў Лёндан у нядзелю 19 сьнежня ўвечары. Ён якраз пасьпеў на Калядную ялінку ў інтэрнаце сьв. Кірылы, дзе апрача вучняў сабралася шмат лёнданскіх беларусаў. Сярод розных падарункаў быў адзін асаблівы для айца Гарошкі – паведамленьне пра наданьне яму годнасьці архімандрыта.\n “Голас беларускага біскупа на Экумэнічным Саборы”, Божым шляхам, № 87, Лёндан, лістапад–сьнежань 1964, с. 4.\n «W imieniu Centralnego Komitetu Obchodu Tysiącolecia Chrztu Polski... mam zaszczyt prosić Waszą Ekscelencję, jako Generalnego Przełożonego Księży Marianów, o przyjęcie członkowstwa w Honorowym Komitecie tegoż Tysiącolecia».\n «W odpowiedzi na list z dnia 28.1.1965... zawiadamiam, że proponowany mnie zaszczyt członkowstwa w Honorowym Komitecie Obchodów Tysiącolecia Chrztu Polski niestety przyjąć nie mogę. Są różne racje mej odmowy: najważniejszą jest ta, że w wypadku przyjęcia proponowanego mnie zaszczytu, chociażby tylko honorowego, przewiduję trudności w wykonywaniu moich obowiązków Wizytatora Białorusinów, które spełniam z woli Stolicy Apostolskiej jednocześnie z urzędem Generała Zgromadzenia Marianów».


Апісанне гульні: Перш за ўсё пасля таго як вы сталі на шлях дызайнера абярыце сабе стыль і каманду дзяўчат, якія будуць прадстаўляць вашы рэчы. Пасля чаго апраніце іх у сваю калекцыю і зрабіце макіяж. Цяпер можна пачынаць паказ.\nПерш за ўсё пасля таго як вы сталі на шлях дызайнера абярыце сабе стыль і каманду дзяўчат, якія будуць прадстаўляць вашы рэчы. Пасля чаго апраніце іх у сваю калекцыю і зрабіце макіяж.


Што нельга дарыць: прыкметы, забабоны\nІснуе павер'е, што не ўсе падарункі прыносяць іх уладальнікам радасць або ўдачу. І ў большасці сваёй гэта тычыцца людзей, якія вераць у прыкметы і забабоны. На жаль, сапраўды нельга дарыць цэлы шэраг прадметаў, так як негатыўнае меркаванне пра самае падарунку можа сфармаваць абставіны, якое толькі падкрэсліць, што прымета была дакладная.\nЛічыцца, што перадорваць падарунак - пераносіць чужую адмоўную энергетыку ў дом. А гэта будзе выклікаць несвядомы дыскамфорт у гаспадароў. Бо ў кожнага падарунку ёсць невялікі зарад энергіі ад дорачы. А калі ён перадорваюць яго, то негатыў адмаўлення патрапіць да наступнага ўладальніку.\nЯшчэ адна прыкмета - нельга дарыць нажы, іголкі. З вострымі кутамі і вострыя падарункамі звязаны шматлікі шэраг прыме, напрыклад, нельга падчас застолля халасты чалавеку або незамужняй даме садзіцца насупраць вугла стала, лічыцца, што гэты чалавек 7 гадоў шчасця сямейнага жыцця не зазнае. А што тычыцца нажоў, то падарунак такога роду прынясе няшчасце ў дом. Такая прыкмета існуе ў большасці еўрапейскіх краін. А вось што тычыцца Каўказа, то там, наадварот, падарунак у выглядзе халоднай зброі нясе ў хату поспех і багацце. У Японіі ніколі не будуць дарыць знакамітыя мячы-катаны, так як яны вырабляюцца індывідуальна, для кожнага самурая, то і лічыцца, што ў дадзеным мячы ёсць часцінка яго душы.\nШкарпэткі і хусткі\nУ праваслаўных краінах ніколі не дораць насоўкі, лічыцца, што разам з падарункам у дом прыйдуць чужыя слёзы. Таму на пахаванні, атрымліваючы хусткі для цырымоніі развітання, сыходзячы, трэба яго вяртаць, каб не прынесці бяду ў дом.\nПадораныя шкарпэткі прынясуць ўладальніку далёкую дарогу. Таму жонкі ня дораць сваім мужам гэты прэзент, баючыся, што муж сыдзе і не вернецца. Хоць, асабліва кемлівыя жонкі просяць сваіх свякроў рабіць падарунак у выглядзе шкарпэтак сыну, каб ён быў далей ад сваёй мамы.\nЎпрыгажэнні і люстэркі\nТак як жэмчуг лічаць слязьмі русалак, то дарыць яго таксама нядобрая прыкмета. Навошта каму-то чужыя слёзы? А калі паглыбіцца ў сам факт ператварэння з тапельніцы ў русалку, то можна сабе ўявіць, якія слёзы прыйдуць да ўладальніка падоранага жэмчугу.\nЗвышнатуральныя ўласцівасці прыпісваюць люстэркам. Забабоны і прыметы тут следуюшие. Лічыцца, што гэта тунэль для пераходу душы з тагасветнага свету ў наш. Таму люстэрка выкарыстоўваюць у розных сеансах спірытызм і магіі. Люстэрка ў якасці падарунка прынясе ўладальніку шмат клопатаў з непрыкаянымі душамі. Не асоба забабонныя маладыя дзяўчаты не любяць прымаць падарункі ў выглядзе люстэрка ад свайго выбранніка, бо лічаць, што гэтым ён паказвае на недахопы знешнасці.\nКветкі і кнігі\nЯшчэ адна прыкмета для маладых. Каб у жаніха з нявестай склалася шчаслівае сямейнае жыццё, ім нельга адзін аднаму дарыць кнігі да вяселля. Таксама нельга дарыць каханай дзяўчыне жоўтыя кветкі, таму што жоўты колер - гэта колер расстання.\nТаксама нешчаслівымі кветкамі лічацца гваздзікі. Нельга збіраць букет з чырвоных і чорных кветак, гэта нясе іх ўладальніку хуткую пагібель. І, вядома ж, нельга дарыць букет з цотнага колькасці кветак. Гэта з'яўляецца самай страшнай прыметай.\nДарыць посуд трэба з асаблівай дбайнасцю. На ёй не павінна быць расколаў або расколін. Такі падарунак обречет на пабітую жыццё. Хоць разбіць посуд на вяселлі лічыцца шчаслівай прыметай.\nЯшчэ адзін сумніўны падарунак - гэта падарыць даросламу чалавеку ляльку. Тут можна правесці аналогію з дзіўнай магіяй Вуду. Дзе лялькі вырабляюцца ў якасці прататыпа пэўнага чалавека для далейшага кіравання ім. Таму падарунак ў выглядзе лялькі цягне за сабой моцную залежнасць ад іншых.\nФігуркі жывёл, жывёлы\nЦацкі, якія нясуць бяды, - гэта фігуркі птушак. Птушка - сімвал гучнага, цяжкага і бядотнага шуму. Бо нездарма лічыцца, што заляцеў птушачка ў кватэру прыносіць з сабой няшчасце.\nТакім чынам, што нельга дарыць, прыкметы, забабоны, як вы понимате, гуляюць у жыцці многіх людзей вялікую ролю. Працягваем. Не трэба дарыць пустыя кашалькі, сумкі, заплечнікі - гэты падарунак прынясе фінансавыя праблемы. Але каб адвесці непрыемнасці, трэба пакласці ў падарунак папяровую купюру.\nШто б падараваны жывёла прыжылося ў доме, трэба за яго заплаціць чыста сімвалічную суму. У іншым выпадку гэта будзе нешчаслівы падарунак, так як жывёла будзе хварэць і абавязкова памрэ.\nУсім вядома, што дарыць гадзіны - гэта вельмі дрэнная прыкмета. Абавязкова растанешся з уладальнікам падарунка. Гэта звязана з містычнай сілай, таящейся ў гадзінах. Таму што гэта адзіныя захавальнікі часу на зямлі. Падораныя гадзіны могуць разарваць сувязь часоў дружбы і цёплага адносіны. У адоранага будзе пастаяннае паглынанне часовага прасторы. Ён будзе ўсюды спазняцца і губляць само пачуццё часу.\nВельмі сімвалічная прымета, пра тое, што падоранае спіртное адбярэ здароўе. Хоць складана назваць гэта прыметай, хутчэй гэта папярэджанне. І вялікая доля верагоднасці, што дадзеную прымету прыдумаў і распаўсюдзіў Міністэрства аховы здароўя.\nПадарунак у выглядзе пальчатак і рукавіц папярэджвае ўладальніка, што дорыць збіраецца разарваць з ім адносіны. Нездарма ў якасці выкліку на дуэль кідалася пальчатка.\nПрылады для пісьма, такія як ручкі або алоўкі, намякаюць, што ў планах дорачы падпарадкаваць сабе таго, каму прызначаны гэты падарунак.\nКрывадушныя адносіны праяўляюцца ў падарунку ў выглядзе адэкалона або духаў. Таксама падарунак, які папярэднічае расстанні, гэта запальніца.\nЯшчэ адзін падарунак, які абяцае растанне - гэта мыйныя сродкі, такія як шампуні, мыла. У той жа час ўладальнік можа вырашыць, што гэта падарунак з намёкам.\nСамая страшная прымета, гэта дарыць тэпцікі - лічыцца, што да смерці.\nДля кожнага чалавека існуе яшчэ пералік сваіх нешчаслівых падарункаў, з якімі звязаныя непрыемныя ўспаміны. Напрыклад, пасажыр бітком набітага аўтобуса з падораным велізарным кактусаў будзе доўга ўспамінаць як падарунак, так і паездку.\nАле кожная народная прыкмета мае так званы антыдот. Каб дрэнны падарунак не спрацаваў, трэба аддаць за яго выкуп. Гэта абавязкова павінны быць грошы. І такая сімвалічная купля змые ўвесь налёт негатыву на падарунку.\nНу і самая галоўная прымета, не дорыце іншым таго, чаго вы самі б не хацелі бачыць у якасці падарунка.\nДа чаго чухаецца левае вока\nКітайскі Новы год 2015: чый год, калі пачнецца, прыкметы\nГрашовыя талісманы фэн-шуй\nГараскоп сумяшчальнасці жанчына - Рак\nНародныя прыкметы аб аўтамабілях\nПрыкметы пры родах: што можна, а чаго нельга рабіць, калі жанчына нараджае\nМарскі стыль у інтэр'еры\nШто падарыць свякрухі на Новы Год?\nКалі муж кажа, што не ўпэўнены ў адносінах\nПрыгажосць і здароўе скуры: народныя сродкі\nГісторыя жыцця Эмі Уайнхаўс\nКсенія Сабчак захапляецца мужчынамі ў ботфортах пад сценамі Крамля, відэа\nСалата з хатняга сыру і фасолі\nПравільны сыход за камбінаванай скурай асобы\nРэцэпты дыетычных супаў


Як прыемна халоднай зімой ўспомніць лета, хрумстаючы кавалачкам марынаванага кавуна. Дадаючы пры нарыхтоўцы тыя ці іншыя інгрэдыенты, можна дамагчыся новых адчуванняў густу гэтага прадукта. Застаецца выбраць свой рэцэпт і часціцы летняй спёкі будуць пастаяннымі ўдзельнікамі хатніх застолляў.\nГаспадыні часта задаюцца пытаннем аб тым, як спрасціць працэс кансервацыі прадуктаў і выключыць стэрылізацыю, каб пры гэтым не пацярпела захаванасць і якасць нарыхтоўкі. На жаль, прыбраць гэты этап працы атрымліваецца не ўсюды, але кавуны, кансерваваныя ў банках без стэрылізацыі добра захоўваюцца, калі выконваць наступныя правілы:\n• Шкляную тару перад пачаткам працы трэба падвяргаць цеплавой апрацоўцы, можна для гэтага выкарыстоўваць мікрахвалевую печ. Трох хвілін на высокай тэмпературы будзе дастаткова. Пры гэтым банкі павінны быць мокрымі, пасля здабывання ставіць іх трэба на ручнік, інакш могуць лопнуць.\n• Трэба пазбягаць перападаў тэмпературы ў памяшканні, дзе знаходзіцца гатовая кансервацыя, і прамога траплення сонечнага святла на яе.\nКавун з гваздзіком\nДля падрыхтоўкі спатрэбіцца (усе кампаненты ўзятыя з разліку на трохлітровы слоік):\n• кавун - паўтара-два кілаграма;\n• гваздзік - 5 штук;\n• перац духмяны - 3 штукі;\n• соль - паўтары сталовыя лыжкі;\n• цукар - 4 сталовых лыжкі;\n• цытрынавая кіслата - 1,5 чайныя лыжкі;\n• вада - 1,5 літра.\nКавун, кансерваваны без стэрылізацыі: працэс падрыхтоўкі\nДобра памыць і падзяліць кавун на роўныя часткі, зняць зялёную скарынку да белай асновы, выключыць семечкі. Нарэзаць падрыхтаваныя дзелькі кубікамі памерам каля 6 см. Далей шчыльна, але стараюся не падушыць, абкласці нарэзаныя кавалачкі ў трохлітровы слоік. Затым варта заліць кіпячай вадой, пакінуць яе ў банку на пару хвілін, зліць і паставіць на агонь зноў. Падчас паўторнага дзеянні трэба дадаць цукар, цвічку, духмяны перац, соль. Перад тым як другі раз заліваць марынадам, у ёмістасць з кавуном варта дадаць цытрынавую кіслату. Пасля трэба закатаць слоік і накрыць коўдрай.\nКансерваваныя кавуны ў банках. Рэцэпт без стэрылізацыі\nЗараз разгледзім яшчэ адзін рэцэпт. Для таго каб па ім зачыніць кансервацыю, вам спатрэбіцца:\n• кавун -10 кг (з разліку на 6 літровых слоікаў);\n• соль, цукар, воцат - па 1 сталовай лыжцы на літровы слоік;\n• вада - прыкладна 0, 7 літра на кожную ёмістасць (для першай залівання).\nІнгрэдыенты пазначаны для літровай банкі і той колькасці вады, якое атрымаецца пасля першага Калі выбіраюць.\nЯк робіцца кавун, кансерваваны без стэрылізацыі? Для пачатку трэба памыць плён, ачысціць ад скарынкі і семак. Затым іх варта нарэзаць на сегменты па 5 см, раскласці пластамі па банкам і заліць кіпячай вадой. Зліць яе і паставіць зноў на агонь, дадаць ўсе вышэй пералічаныя інгрэдыенты і атрыманы расол выліць у тару з кавуновымі кавалачкамі, закатаць, паставіць вечкам ўніз і накрыць коўдрай да поўнага астуджэння.\nМожна выкарыстоўваць базу дадзенага рэцэпту для сваіх кулінарных эксперыментаў. Па жаданні не забаронена даданне спецыі, хто любіць духмяны перац, мушкатовы арэх, эстрагон, цвічку ці больш экзатычныя кампаненты.\nКавун, марынаваны з часнаком\nКаб прыгатаваць такую нарыхтоўку, спатрэбіцца (усе складнікі ўзятыя з разліку на 3-літровы слоік):\n• чорны перац - 6 штук;\n• часнык - 5 Зубкоў;\n• лаўровы ліст - 2 лісточка;\n• лісце парэчак - 10 лісцікаў;\n• корань хрэна - 1 шт .;\n• соль - ст. лыжка;\n• цукар - дзве сталовыя лыжкі;\n• воцат - дзве сталовыя лыжкі;\n• вада - літр.\nВымытая і высушаны кавун падзяліць на роўныя сегменты, скарынку зрэзаць, але па жаданні можна і не здымаць. Затым трэба выдаліць насенне, нарэзаць невялікімі дзелькамі. Корань хрэна варта нашаткаваць на дробныя кавалачкі, а часнык - тонкімі слайсе. На дно банкі пакласці частку спецый, лісця парэчкі, лаўровы ліст, часнык і корань хрэна. Шчыльна абкласці падрыхтаваныя кавалачкі. Далей варта усыпаць пакінутыя спецыі і дадаць апошні пласт кавуновых дзелек. Ваду давесці да кіпення і заліць нарыхтоўку. Пасля трэба пакінуць яе ў банку на пару хвілін, затым зліць і паставіць закіпаць зноў, падчас паўтарэння працэдуры усыпаць соль і цукар. Перад тым як здымаць з агню, варта уліць у марынад воцат, заліць расол ў банку, закатаць і накрыць коўдрай пакуль цалкам не астудзіцца.\nКавун, марынаваны з мёдам\nДля такой арыгінальнай нарыхтоўкі спатрэбіцца (з разліку на трохлітровы бутлю):\n• кавун - паўтара - два кілаграма;\n• соль - сталовая лыжка;\n• цукар - сталовая лыжка;\n• мёд - сталовая лыжка;\nПамыць кавун, зрэзаць лупіну, выдаліць насенне, нарэзаць на сегменты памерам са запалкавы скрынак, раскласці шчыльнымі пластамі па банкам і заліць кіпячай вадой. Зліць яе і паставіць зноў на агонь. Далей дадаць соль і цукар, мёд і воцат ўліваць у самую апошнюю чаргу, атрыманы марынад выліць у тару з кавуновымі кавалачкамі. Пасля закатаць, паставіць вечкам ўніз і накрыць цёплай рэччу, пакуль не астыне.\nКансервуем кавуны без стэрылізацыі з аспірынам\nГэты метад кансервацыі вядомы яшчэ нашым бабулям. Але многія маладыя гаспадынька з ім незнаёмыя. Для нарыхтоўкі спатрэбіцца (на 3-х літровы бутлю);\n• кавун - кілаграма два;\n• чорны перац - 5 штук гарошын;\n• духмяны перац - 3 штукі;\n• соль - адна лыжка сталовая;\n• цукар - дзве сталовых лыжкі;\n• дзве таблеткі аспірыну;\nЯк прыгатаваць дома кавун, кансерваваны без стэрылізацыі? Зараз раскажам.\nВымытая кавун падзяліць на роўныя невялікія дзелькі, скарынку можна не здымаць, ачысціць ад семачак. На дно банкі першапачаткова варта пакласці частку спецый. Затым трэба шчыльна абкласці падрыхтаваныя кавалачкі, якія засталіся спецыі і аспірын дадаць з апошнім пластом кавуновых дзелек. Ваду давесці да кіпення і заліць у ёмістасць, закатаць вечкам, паставіць уверх дном і накрыць коўдрай да поўнага астуджэння.\nЗараз разгледзім яшчэ адзін, не менш цікавы рэцэпт.\nМарынаваны кавун з вінаградам\nКаб закрыць такую кансервацыю, спатрэбіцца (на трохлітровы ёмістасць):\n• кавун - адзін кілаграм;\n• сіні вінаград - вялікая гронка (прыкладна на 1 кг);\n• гваздзік - 6 штук;\n• соль - (лыжкі сталовай будзе дастаткова);\n• цукар - пяць сталовых лыжак;\n• 3 таблеткі аспірыну;\n• цытрынавая кіслата - гарбатная лыжка;\nЯк прыгатаваць кавун, кансерваваны без стэрылізацыі? Спачатку трэба вінаград памыць і высушыць, ягады аддзяліць ад гронкі. Кавун варта ачысціць ад скарынкі, здымаючы яе да белай асновы, нарэзаць кубікамі па 5 см. На дно банкі пакласці частка гваздзікі. Укладваць ягады і кавалачкі кавуна шчыльнымі пластамі. Кіпячай вадой заліць бутлю з нарыхтоўкай, пакінуць, не зліваючы на пару хвілін. Паўтарыць працэдуру яшчэ раз і дадаць у марынад астатнюю цвічку соль, цукар і цытрынавую кіслату, заліць ім фруктовую сумесь, дадаць аспірын і закатаць. Слоік перавярнуць, паставіць на вечка і накрыць коўдрай.\nЦяпер вы ведаеце, як зрабіць кавуны, кансерваваныя на зіму, без стэрылізацыі. Спадзяемся, што вам спадабаецца хоць адзін з разгледжаных рэцэптаў.\nЯк прыгатаваць ялавічна мазгі, стейк або ялавічна ныркі. рэцэпт прыгатавання\nШынкі па-карэйску: рэцэпт прыгатавання\nПомадка для булачак - лепшыя рэцэпты!\nСмажаны мангольд: рэцэпт хуткага прыгатавання\nПатрэбен Вясельны Фатограф, Як Выбраць?\nБенчмарк для кампутара: што гэта такое?\nСтруктурны валік для дэкаратыўнага аздаблення сцен\nЯкія існуюць віды манітораў?\nМасленіца калі святкуецца? Масленіца: традыцыі, гісторыя свята\nАсноўная думка тэксту. Як вызначыць асноўную думку тэксту\nЯк намаляваць капусту прыгожа?\nВагавыя катэгорыі ў прафесійным боксе: сярэдні, цяжкі, суперцяжкай вага\nФрыдрых Ніцшэ: цытаты пра вечнае\nУсе знакі Агню ў астралогіі


Па справе Дзяніса Дзянісава прызначаны новы сьледчы\nhttp://spring96.org/be/news/6786 2007 2007-05-08T10:00:00+0300 2007-05-08T10:00:00+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ следства па крымінальнай справе, узбуджанай у дачыненьні да Дзяніса Дзянісава новы нечакана паварот. Як стала вядома ПЦ “Вясна”, нядаўна прызначаны новы сьледчы Аксана Муравіцкая. Аднак да гэтага часу матэрыялы следства ёй не перададзены і нейкія падрабязнасьці па справе пакуль невядомыя.\nДзяніс Дзянісаў быў адпушчаны11красавіка пад заклад са сьледчага ізалятару ў Віцебску.\nНагадаем, што Дзянісу Дзянісаву прад’яўлена абвінавачаньне паводле 342-га артыкулу Крымінальнага Кодэксу: “арганізацыя дзеяньняў, якія парушаюць грамадзкі парадак і супрацьдзейнічаюць уладзе”. Яго затрымалі 18 чэрвеня 2006 года ў Віцебску. Тады група моладзевых актывістаў зь незарэгістраванай арганізацыі “Бунт” спрабавала правесьці апызыцыйную акцыю. Актывісты вывесілі бел-чырвона-белы сьцяг.\nКрымінальную справу паводле ўдзелу Дзяніса Дзянісава завялі летась у кастрычніку. А затрымалі моладзевага актывіста 16 лютага ў цягніку, які ехаў у Гомель. Спачатку актывіста трымалі ў Гомельскім сьледчым ізалятары, потым перавезьлі ў Віцебскі сьледчы ізалятар №2.


“Бойка за мандаты пачалася, ёсьць пацярпелыя”\n07 верасень 2004, 10:45\nСёньняшні “Віцебскі кур’ер” шмат увагі надае сацыяльным і культурніцкім праблемам: тут і расповед пра абрушэньне даху ў доме шматдзетнай цыганскай сям’і, і пра скарачэньне на прадпрыемствах, і пра зьяўленьне новых аб’ектаў вольнага часу. А таксама пра новую мастацкую выставу ў Віцебску пад назвай “Кветкавы блюз” і падрыхтоўку да пятнаццатага фэстывалю “Рок-кола”, якое традыцыйна ладзіцца ў Наваполацку. “Віцебскі кур’ер” анансуе чарговае Скарынаўскае сьвята кнігі, якое зладзяць у Віцебску 12 верасьня і распавядае чаму ў Воршы не адбылася выстава мастацкай суполкі “Пагоня”, якая меркавалася да 490-годзьдзя Аршанскай бітвы. Вядома, газэта ня можа абыйсьці выбарчую тэму. “Бойка за мандаты пачалася, ёсьць пацярпелыя” – завецца артыкул, дзе распавядаецца пра аршанца Ўладзімера Маслова, які цьвердзіць, што ягонай ініцыятыўнай групе чыняць перашкоды. Падрабязнасьці – у сьвежым выпуску “Віцебскага Кур’ера”.\n“Беларуская Дзелавая Газэта” на першую паласу выносіць артыкул пра кантроль дзяржавы над прыватнымі фінансамі. Праз восем дзён як Нацбанк, гэтак усе камэрцыйныя банкі мусяць даваць Камітэту дзяржаўнага кантролю поўную інфармацыю пра стан рахункаў сваіх кліентаў. Чыноўнікі тлумачаць свае дзеяньні жаданьне супрацьстаяць адмываньню грошай. У той жа час адмыслоўцы гавораць пра парушэньне камэрцыйнай таямніцы. Сьвежы выпуск “БДГ” адсочвае дынаміку закрыцьця дэмакратычна арыентаваных арганізацыяў, а таксама аналізуе прэтэндэнтаў на дэпутацкія мандаты, якія цяпер складаюць каля тысячы. У “БДГ” можна прычытаць пра палітінфармацыйныя пяціхвілінкі, якія ўведзеныя ад 1 верасьня ў беларускіх ВНУ. А яшчэ пра экспэрымэнт у Берасьці, які плянуюць распаўсюдзіць на ўсю краіну. Справа ў тым, што ўладальнікам летніх кавярняў прапануюць замяніць лёгкую плястыкавую мэблю на драўляную, ці мэталічную Для прадпрымальнікаў гэта азначае згубу грошай і месца для захаваньня мэблі. Праўда, карэспандэнт “БДГ” цешыцца, што экспэрымэнт пачалі пад заканчэньне летняга сэзону.\n“Ня дулі вераб’ям круціць” – назвала свой артыкул карэспандэнтка “БДГ” Марына Загорская. Артыкул анансуе Першы нацыянальны чэмпіянат па спартовай арніталёгіі, які стартуе 11 верасьня. Перамагчы мае група, якая цягам вызначанага часу знойдзе, пазнае і апіша больш відаў дзікіх птушак.


Залік для дэпутатаў. У мінулую пятніцу ў Ляхавічах адбылася сямнаццатая сесія раённага Савета дэпутатаў дваццаць восьмага склікання — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\nКак подготовить и реализовать безопасный отдых ребенка в сельской местности?\nВ Ляховичах стартовал онлайн-конкурс на лучшее оформление приусадебного участка\nГлавное Грамадства У цэнтры ўвагі\nЗалік для дэпутатаў. У мінулую пятніцу ў Ляхавічах адбылася сямнаццатая сесія раённага Савета дэпутатаў дваццаць восьмага склікання\n10/03/2020 261 redakcyja\nУ мінулую пятніцу адбылася сямнаццатая сесія раённага Савета дэпутатаў дваццаць восьмага склікання. На ёй разгледжана каля дзясятка пытанняў, што тычацца дзейнасці народных абраннікаў і розных аспектаў сацыяльна-эканамічнага развіцця Ляхавіччыны.\nСтаршыня райвыканкама Аляксандр Камінскі ўручае ўзнагароду старшыні лепшага сельскага Савета дэпутатаў Аляксандру Мацюшэнку.\nДзейнасць – публічная\nПадчас справаздачы аб дзейнасці раённага Савета дэпутатаў у 2019 годзе, кіраўнік дэпутацкага корпуса раёна Леанід Калбаса падкрэсліў, што дзейнасць райсавета – публічная, а прыярытэтная форма работы мясцовых Саветаў – сесіі. Летась іх праведзена восем, на іх прынята 49 рашэнняў, з якіх 18 прайшлі абавязковую юрыдычную экспертызу.Сярод асноўных разгледжаных пытанняў – работа суб’ектаў прафілактыкі па папярэджанні правапарушэнняў; забеспячэнне бяспекі і занятасці непаўналетніх; выкананне мерапрыемстваў па сацыяльнай інтэграцыі інвалідаў і пажылых грамадзян; рэалізацыя патрабаванняў Дэкрэта «Аб садзейнічанні занятасці насельніцтва» і інш.\nПа-ранейшаму на парадку дня – выязныя сесіі. У мінулым годзе такая прайшла на тэрыторыі Жарабковіцкага сельсавета.\nРазнастайныя пытанні разглядаліся на пасяджэннях прэзідыума раённага Савета дэпутатаў. Вынікова працуюць чатыры пастаянныя камісіі, у 2019 годзе яны разгледзелі 24 пытанні.\nСярод найбольш эфектыўных формаў работы з насельніцтвам Леанід Калбаса назваў сельскія сходы, штомесячныя адзіныя дні інфармавання, прыёмы грамадзян, сустрэчы з выбаршчыкамі, прамыя тэлефонныя лініі.\nУ мінулым годзе ў райсавет паступіла 40 зваротаў грамадзян. Яны датычылі працаўладкавання, добраўпарадкавання населеных пунктаў, стану дарог, якасці паслуг ЖКГ, гандлёвага абслугоўвання, пенсійнага забеспячэння. Усе звароты разгледжаны.\nПра эканоміку і сацыяльную сферу\nАналізуючы вынікі сацыяльна-эканамічнага развіцця Ляха-віччыны, кіраўнік дэпутацкага корпуса раёна нагадаў, што 2019 год адзначыўся станоўчай дынамікай. У прыватнасці, выкананы асноў-ныя прагнозныя паказчыкі: па тэмпах росту экспарту тавараў і паслуг, арганізацыі працоўных месцаў за кошт стварэння новых прадпрыемстваў і вытворчасцей, росце аб’ёмаў вытворчасці прамысловай прадукцыі. Разам з тым, раён адстае ў вытворчасці малака, і на вырашэнне гэтага пытання неабходна звярнуць самую сур’ёзную ўвагу.\nІшла размова і пра стан спраў у будаўніцтве, жыллёва-камунальнай гаспадарцы, галіне аховы здароўя, адукацыі, культуры. Уздымалася тэма занятасці насельніцтва, працаўладкавання і ўзроўню беспрацоўя. Асаблівая ўвага – на бяспеку грамадзян. Тычыцца гэта і аховы правапарадку, і дарожна-транспартнай бяспекі, і сітуацыі з пажарамі, ёсць пытанні і па ахове працы.\nКола клопату сельскіх Саветаў\nПытанні добраўпарадкавання і навядзення парадку на тэрыторыі населеных пунтаў – на пастаянным і пільным кантролі мясцовых органаў улады, усіх зацікаўленых службаў і ведамстваў.\nПадчас маніторынгу супрацоўнікі райЦГіЭ ў кожным трэцім выпадку выяўлялі пэўныя парушэнні: засмечанасць населеных пунктаў, вытворчых аб’ектаў, нездавальняючы стан кантэйнерных пляцовак для збору смецця, несвоечасовае скошванне расліннасці, несанкцыянаваныя сметнікі. Да адміністрацыйнай адказнасці прыцягнуты 68 службовых асоб.\nДа 75-годдзя вызвалення Беларусі ад фашысцкіх захопнікаў зроблена нямала ў плане навядзення парадку на тэрыторыі мемарыяльных комплексаў, месцаў пахавання, вакол помнікаў і інш.\nУсе 65 могілак у Ляхавіцкім раёне перададзены на баланс камунгаса. Разам з тым, старшыні сельвыканкамаў па-ранейшаму сумесна з насельніцтвам працягваюць работу па іх добраўпарадкаванні. Асабліва актыўна ў гэтым накірунку працуюць Альхоўскі і Крывошынскі сельвыканкамы.\nПрадаўжаюцца работы па зносе пустуючых і старых дамоў. У мінулым годзе ліквідавана 117 такіх пабудоў. Дарэчы, у 2019 годзе ў сельсаветах на работы па добраўпарадкаванні патрачана больш як 83,5 тысячы рублёў, на вулічнае асвятленне зрасходавана больш за 133,5 тысячы рублёў.\nНа сесіі разгледжаны і шэраг іншых пытанняў, прыняты адпаведныя рашэнні.\nПрыемна-ўрачыстым момантам стала падвядзенне вынікаў раённага конкурсу сярод сельскіх Саветаў дэпутатаў, органаў тэрытарыяльнага грамадскага самакіравання па вырашэнні пытанняў жыццезабеспячэння насельніцтва. Сярод сельскіх Саветаў дэпутатаў пераможцам стаў Навасёлкаўскі (старшыня Аляксандр Мацюшэнка). Лепшым старастам прызнана Валянціна Галота, у зоне яе ўвагі вёскі Каранеўшчына, Бажкі, Краглі. На другім і трэцім месцах яе калегі Вольга Морская (стараста вёсак Галавачы, Федзюкі, Чвыры, Зарэчча, Дрэкі) Конькаўскага сельсавета і Таццяна Русакевіч (стараста вёскі Свяціца) Крывошынскага. Дыпломы і грашовыя прэміі пераможцам уручыў старшыня райвыканкама Аляксандр Камінскі.\n– Канешне, ганарова што Навасёлкаўскі сельскі Савет дэпутатаў прызнаны лепшым. У гэтым заслуга ўсіх вяскоўцаў. Адзначу, што землякі займаюць актыўную жыццёвую пазіцыю, многія з гатоўнасцю адклікаюцца на грамадска значныя справы, у тым ліку па добраўпарадкаванні. Асноўныя памочнікі сельвыканкама – старасты. Раўненне на самых актыўных – Валянціну Галоту, Таццяну Пішч, Мікалая Піліневіча, – зазначае Аляксандр Мацюшэнка.\nСтаршыня раённага Савета дэпутатаў Леанід Калбаса сярод ініцыятыўных, аўтарытэтных, актыўных старастаў таксама выдзеліў Людмілу Шклянік (Жарабковіцкі сельсавет), Людмілу Сідорскую (Начаўскі), Валянціну Маслоўскую (Ганчароўскі), Ганну Ламанос (Востраўскі), Міхаіла Карповіча (Альхоўскі).\n– Старасты – лідары сярод вяскоўцаў, яны сапраўды балеюць за сваю малую радзіму. Там, дзе стараста ўнікае ў пытанні землякоў, аператыўней вырашаюцца любыя праблемы. Насельніцтва ім давярае, да іх прыслухоўваюцца, – падкрэсліў Леанід Калбаса.\n← Что такое камеральный контроль\nЦяпло неспакойных сэрцаў. Сярод дыпламантаў і лаўрэатаў абласнога этапу конкурсу «Жанчына года-2020» і чатыры ляхавічанкі →\nПрыгожае шоу /фота new/\n02/05/2017 redakcyja 0\n09/06/2017 redakcyja 1\nВы яшчэ не падпісаліся? Тады мы ідзём да вас! Падпісацца на газету «Ляхавіцкі веснік» можна ў аддзяленнях сувязі, паштальёнаў і рэдакцыі (фае Дома Саветаў)\nНаш архiў Выберите месяц Июль 2020 (53) Июнь 2020 (230) Май 2020 (288) Апрель 2020 (288) Март 2020 (270) Февраль 2020 (204) Январь 2020 (211) Декабрь 2019 (257) Ноябрь 2019 (262) Октябрь 2019 (321) Сентябрь 2019 (258) Август 2019 (212) Июль 2019 (280) Июнь 2019 (257) Май 2019 (323) Апрель 2019 (284) Март 2019 (271) Февраль 2019 (237) Январь 2019 (155) Декабрь 2018 (159) Ноябрь 2018 (191) Октябрь 2018 (194) Сентябрь 2018 (185) Август 2018 (239) Июль 2018 (229) Июнь 2018 (239) Май 2018 (223) Апрель 2018 (191) Март 2018 (169) Февраль 2018 (151) Январь 2018 (148) Декабрь 2017 (130) Ноябрь 2017 (144) Октябрь 2017 (136) Сентябрь 2017 (140) Август 2017 (113) Июль 2017 (118) Июнь 2017 (141) Май 2017 (117) Апрель 2017 (141) Март 2017 (152) Февраль 2017 (113) Январь 2017 (116) Декабрь 2016 (145) Ноябрь 2016 (133) Октябрь 2016 (104) Сентябрь 2016 (103) Август 2016 (120) Июль 2016 (117) Июнь 2016 (132) Май 2016 (97) Апрель 2016 (116) Март 2016 (115) Февраль 2016 (91) Январь 2016 (79) Декабрь 2015 (115) Ноябрь 2015 (94) Октябрь 2015 (116) Сентябрь 2015 (107) Август 2015 (109) Июль 2015 (91) Июнь 2015 (105) Май 2015 (103) Апрель 2015 (102) Март 2015 (114) Февраль 2015 (76) Январь 2015 (57) Декабрь 2014 (61) Ноябрь 2014 (81) Октябрь 2014 (78) Сентябрь 2014 (65) Август 2014 (58) Июль 2014 (69) Июнь 2014 (80) Май 2014 (77) Апрель 2014 (73) Март 2014 (72) Февраль 2014 (72) Январь 2014 (85) Декабрь 2013 (74) Ноябрь 2013 (89) Октябрь 2013 (71) Сентябрь 2013 (73) Август 2013 (74) Июль 2013 (65) Июнь 2013 (66) Май 2013 (82) Апрель 2013 (71) Март 2013 (66) Февраль 2013 (66) Январь 2013 (59) Декабрь 2012 (43) Ноябрь 2012 (67) Октябрь 2012 (81) Сентябрь 2012 (38) Август 2012 (55) Июль 2012 (60) Июнь 2012 (38) Май 2012 (36) Апрель 2012 (38) Март 2012 (30) Февраль 2012 (61) Январь 2012 (51) Декабрь 2011 (60) Ноябрь 2011 (92) Октябрь 2011 (86) Сентябрь 2011 (55) Август 2011 (81) Июль 2011 (74) Июнь 2011 (21) Май 2011 (17) Апрель 2011 (25) Март 2011 (41) Февраль 2011 (26) Январь 2011 (20) Декабрь 2010 (24) Ноябрь 2010 (33) Октябрь 2010 (26) Сентябрь 2010 (39) Август 2010 (54) Июль 2010 (97) Июнь 2010 (61) Май 2010 (70) Апрель 2010 (68) Март 2010 (60) Февраль 2010 (76) Январь 2010 (44)\nРубрыкi сайта Выберите рубрику 1000-годдзе Брэста (13) 500-годдзе беларускага кнігадрукавання (13) 75 гадоў разам з вамі (15) Алімпійскі марафон (82) Аптэка для душы (17) Важное (352) Востры ракурс (986) Медыцына (379) Врачебная консультация (8) На парадку дня (165) На прадпрыемствах (154) Рэзананс (19) Служба занятасці (10) Чытач – газета– чытач (46) Экалогія (61) Як нас абслугоўваюць (103) Гісторыя (235) Памяць сэрца (179) Стагоддзе пад знакам БССР (9) Главное (598) Грамадства (4 080) 365 кубачкаў кавы з Галінай (4) Адукацыя (616) Армія (83) ЗАХАД-2017 (5) Афіцыйна (86) Брэсцкая вобласць Ляхавіцкі раён — 80 (40) Гісторыя раёнкі (22) Год малой радзімы (52) Год навукі (10) Госцю рады (6) Дзень пісьменства на Берасцейшчыне (17) Маналогі Вольгі Барадзіной (22) Перапіс-2019 (33) Рэлігія (96) Рэтрафотатэка «ЛЯХАВІЧЫ І ЛЯХАВІЧАНЕ» (7) Транскрыпцыя любві (13) Школьны дзённік (20) Эканоміка (415) Дзень горада Ляхавічы (15) Дзяржаўны клопат (104) Дынастыя (5) Дэкрэт №3 (14) Дэпутат: радыус дзеяння (32) Забыть нельзя (5) Закон і парадак (534) Здарэнні (1 872) Азбука бяспекі (149) ДАІ інфармуе (160) Служба 101 (377) Стыхiя (15) Калейдаскоп (1 316) Дабрачыннасць (48) Землякі (248) Конкурс (134) Майстар-клас (32) Майце на ўвазе (50) Свята (360) Сустрэчы (16) Хутка (8) Кропка на карце (53) Культура (403) На кніжнай паліцы (26) Роднае народнае (45) Люстэрка парадку (68) Ляхавіцкі край вачамі патэнцыяльнага турыста (11) Маладзёжны праспект (110) Мы і нашы дзеці (82) На прыём па асабістых пытаннях (75) Навіны (3 092) Никто не забыт (1) Падзеі ад суботы да суботы (565) Палітыка (243) Выбары (38) Прэзідэнт (184) НА КАНТРОЛІ ПРЭЗІДЭНТА (2) Праект «ЛВ» (30) Прамая лінія (434) Працай славяцца! (135) РЭКЛАМА (29) Сельская гаспадарка (877) Спорт (463) II Еўрапейскія гульні (90) Сто радкоў ад рэдактара (41) Сямейны барометр (43) Турызм (12) Тэма тыдня (250) Тэхналогія поспеху (33) У цэнтры ўвагі (577) Выбары 2020 (27) Улада (68) Усебеларускі народны сход (22)


Больш падрабязна аб Святые отцы о прощении\nНядзельныя пропаведзі. Нядзеля аб Страшным судзе\n7 сакавіка 2021 года ў Нядзелю аб Страшным судзе пропаведзі ў Свята-Пакроўскім саборы горада Гродна прамовілі іерэй Міхаіл Перац (ранняя літургія) і протаіерэй Андрэй Бандарэнка (на позняй Боскай літургіі).\nБольш падрабязна аб Нядзельныя пропаведзі. Нядзеля аб Страшным судзе\nБольш падрабязна аб СВЯТОЙ НЕДЕЛИ. Преподобный Лев Катанский. Несгораемый епископ\nНовую ікону для горняга месца асвяцілі ў Вольгінскам храме Пакроўскага сабора\n28 лютага 2021 года са Свята-Вольгінскай царкве Пакроўскага сабора горада Гродна протаіерэй Уладзімір Петручик асвяціў новую галоўную ікону храма. Вобраз Збаўцы Госпада нашага Ісуса Хрыста зойме горняе месца ў алтары храма. Сродкі на напісанне іконы збіралі намаганнямі прыходскай нядзельнай школы.\nБольш падрабязна аб Новую ікону для горняга месца асвяцілі ў Вольгінскам храме Пакроўскага сабора\nНядзельныя пропаведзі. Нядзеля пра блуднага сына\n28 лютага 2021 года ў Нядзелю пра блуднага сына пропаведзі ў Свята-Пакроўскім саборы горада Гродна прамовілі іерэй Міхаіл Перац (ранняя літургія) і протаіерэй Георгій Рой (на позняй Боскай літургіі).\nБольш падрабязна аб Нядзельныя пропаведзі. Нядзеля пра блуднага сына\nБольш падрабязна аб Рэспубліканскі семінар «Гісторыя Праваслаўя роднага краю: вопыт і методыка вывучэння»\nДа дня нараджэння Патрыярха Алексія ll. Візіт у Пакроўскі сабор + пропаведзь Свяцейшага\n23 лютага 2021, споўнілася 92 гады з дня нараджэння Патрыярха Алексія ll. У гэтую памятную дату мы ўспамінаем візіт Свяцейшага ў Свята-Пакроўскі сабор горада Гродна. 24 ліпеня 1995 года Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі Аляксей II узначаліў літургію і здзейсніў чын асвячэння Вольгінскага храма.\nБольш падрабязна аб Да дня нараджэння Патрыярха Алексія ll. Візіт у Пакроўскі сабор + пропаведзь Свяцейшага\nДа 81-годдзя ГрДУ імя Янкі Купалы ў Пакроўскім саборы адслужылі малебен\n22 лютага 2021 свяшчэннік Свята-Пакроўскага кафедральнага сабора горада Гродна протаіерэй Аляксандр Хомбак, у саслужэнні дыякана Дзмітрыя Хямяляйнена здзейсніў падзячны малебен да Госпада нашага Ісуса Хрыста. Падзея была прымеркавана да 81-годдзя ГрДУ імя Янкі Купалы. Удзел у малітве ўзялі як кіраўніцтва універсітэта, так і жадаючыя супрацоўнікі, студэнты. Да малітвы далучыліся і прыхаджане храма.\nБольш падрабязна аб Да 81-годдзя ГрДУ імя Янкі Купалы ў Пакроўскім саборы адслужылі малебен


01 сьнежань 2017, 13:30\nЗ 2018 году новабудоўлі з газавымі плітамі стануць рэдкасьцю, а для вайскоўцаў будуць больш актыўна будаваць арэнднае жыльлё. Усё гэта закладзена ў пастанове ўраду, якая ўносіць зьмены ў праграму «Будаўніцтва жыльля» на 2016-2020 гады. Пастанова апублікаваная на Нацыянальным прававым інтэрнэт-партале.\nЭлектрапліты, электрычнае ацяпленьне і падагрэў вады\nУ пастанове гаворыцца, што паколькі «у гэтай пяцігодцы ў Беларусі заплянаванае ўвядзеньне ў эксплюатацыю Беларускай атамнай электрастанцыі і павелічэньне выпрацоўкі электрычнай энэргіі», новыя дамы будуць праектавацца з электрычным «начыньнем» — ацяпленьнем, падагрэвам вады, электраплітамі ў кухнях кватэр. Адначасова павінна разьвівацца інфраструктура па забесьпячэньні электраэнэргіяй жыльля, якое будуецца.\nВыключэньне складуць дамы, якія будуюцца ў зоне дзеяньня цеплавых электрастанцыяў, а таксама ў газіфікаваных раёнах, дзе ёсьць рэзэрв магутнасьці.\nУвод у эксплюатацыю першага энэргаблёку заплянаваны на 2019 год (перанесены на 1 год, плянаваўся ў 2018), другога — на 2020 год. Першая пастаўка ядзернага паліва чакаецца ў канцы 2018 году. Беларуская АЭС узводзіцца коштам крэдыту ад Расеі. На думку экспэртаў, кошт будаўніцтва — прыкладна 11 мільярдаў даляраў.\nПасьля запуску АЭС абяцаюць зьменшыць тарыфы. Манёнак: «А хто будзе расплачвацца за крэдыты?»\nАрэнднае жыльлё для вайскоўцаў\nДапоўнены і разьдзел праграмы «Асноўныя напрамкі Дзяржаўнай праграмы „Будаўніцтва жыльля“». Для забесьпячэньня вайскоўцаў Узброеных сілаў краіны іх сем’яў прадугледжваецца будаўніцтва камэрцыйнага выкарыстаньня дзяржаўнага жыльлёвага фонду (арэнднага жыльля — РС) ў 2018-2020 гадах.\nУ рамках дзяржаўнай праграмы прадугледжана скарачэньне долі бюджэтнага фінансаваньня будаўніцтва жыльля і закладзена павелічэньне забясьпечанасьці насельніцтва квадратнымі мэтрамі: з 26,36 квадратных мэтраў у 2015-м да 27,3 у 2020-м. За пяць гадоў у краіне павінны пабудаваць 18 мільёнаў квадратных мэтраў жыльля.