Дзе, як і калі шчэняцца ваўчыцы (фота з логавішча) | brest.greenbelarus.info\nДзе ваўчыцы нараджаюць ваўчанят? Чаму ваўкі любяць рабіць логавішчы пры дарогах? Навошта гэтыя жывёлы шмат разоў пераносяць маленькіх ваўчанят? Чарговы рэпартаж «Дзікая прырода з Вадзімам Сідаровічам» на TUT.by. Гэтым разам вучоны распавядае пра шэрых драпежнікаў.\n19.04.2017 Жывая прырода Крыніца: Вадзім Сідаровіч, tut.by Фота: Вадзім Сідаровіч\nКалі ваўчыцы нараджаюць ваўчанят\nВаўкі ў любы час года дбаюць, каб не трапіць на людскія вочы. Жорсткі чалавечы пераслед ваўкоў ажыццяўляўся ледзь не тысячагоддзе, і ў першую чаргу на логавішчах. Раней людзі шмат вышуквалі ваўчанят і забівалі іх — каб вынішчыць гэтага, як ім уяўлялася, надта шкоднага драпежніка. У Вялікім княстве Літоўскім сярод лясных службоўцаў існавалі асочнікі, якія высочвалі паляўнічыя гатункі жывёл, вышуквалі воўчыя кодлы. Ваўчанят забівалі.\nЦікава, што ў беларускай мове нават маюцца спецыяльныя словы для пазначэння воўчай маткі — вайдэра, і воўчага бацькі — басер. Гэта адлюстроўвае гістарычную істотнасць дачынення людзей да ваўкоў і іх размнажэння на нашай зямлі.\nАўтар артыкула шмат шукаў воўчыя логавішчы. Але рабіў гэта з мэтай вывучэння экалогіі размнажэння і рэпрадуктыўных паводзін ваўкоў. Цягам апошніх 20 гадоў знайшоў 67 логавішчаў з ваўчанятамі — у асноўным у Налібоцкай і Паазерскай пушчах. Усіх знойдзеных ваўчанят пакідаў у логавішчы жывымі. Не пазней першай ночы бацькі вярталіся і пераносілі іх у іншае месца.\nЗвычайна ў Беларусі цяжарныя (яшчэ кажуць — грубыя) ваўчыцы шчэняцца ў перыяд з канца красавіка і да канца траўня.\nДва воўчыя вывадкі з трох нараджаюцца да 10 мая. Разам з гэтым прыблізна кожны дзясяты вывадак нараджаецца даволі позна — каля 20 мая. Ёсць дакладныя факты, што ў гэты больш позні перыяд шчэняцца самкі ненармальна ранняй палаваспеласці (напрыканцы першага года жыцця) або першародкі двух гадоў. Ва ўмовах цёплых зім апошняга дзесяцігоддзя некаторыя ваўчыцы шчэняцца ў незвычайна раннія тэрміны — у сакавіку, а то і раней. Нават мінулай зімою ў Налібоцкай пушчы цяжка грубая ваўчыца была зафільмавана напрыканцы лістапада, а ваўчылася яна пад канец года.\nЛепшае месца для логавішчаў. Чаму дарогі не палохаюць ваўкоў\nУ Беларусі ваўкі выбіраюць разнастайныя месцы для логавішчаў. Першае — гэта гушчары са шматлікімі паваленымі ветрам дрэвамі, вывернутымі з глебы каранямі, асабліва вялікія елкі. Другое — густая расліннасць на высечках, дзе шмат наваленых рэшткаў драўніны або нават маюцца складніцы незабранай і напаўспарахнелай драўніны. Трэцяе — закінутыя і зарастаючыя торфараспрацоўкі з валамі торфу. Чацвёртае — пяшчаныя выдзьмы, парослыя хваёвым рэдкалессем з невялікімі адкрытымі дзялянкамі, што абавязкова мяжуе з багенным хвойнікам, які пад полагам мае густыя зараснікі багуна і дурніцы.\nШырокія галявіны з сухадольнымі лугамі або нізіннымі травянымі багнамі сярод лесу (напрыклад, раней асушаныя, але цяпер закінутыя землі) — такое месца, асабліва пры вышыні травастану каля 40 см і вышэй, ваўкі таксама могуць выбіраць для логавішчнага асяроддзя. Ваўчаняты могуць знаходзіцца ў любым месцы такога прыдатнага травастану.\nБлізкасць грунтовай дарогі, якая нават штодня выкарыстоўваецца людзьмі, не палохае воўчую радзіну, калі луг даволі шырокі, а травастан даволі высокі. Нярэдка ваўкі капаюць норы ў берагавым адхоне асушальнага канала або на невялікім пяшчаным узвышэнні. Акрамя таго, логавішча сярод шырокай травяной галявіны ў лясным масіве добра наступным: параўнальна мала званцоў і іншай заедзі, бо ветрык; поўны аглядны кантроль наваколля, і небяспеку можна вызначыць своечасова; высокая трава дае добрую схованку ваўчанятам і нават бацькоўскім ваўкам. Калі надвор’е дужа дажджлівае, то ваўчанят часова могуць уладкаваць у больш сухіх варунках недзе паблізу ў лесе. Калі там не турбуюць, ваўкі са сваім вывадкам могуць знаходзіцца там аж да сярэдзіны кастрычніка.\nУ Беларусі цяжка знайсці такое месца, дзе б непадалёк не было б вады, каб папіць ваўку. Але бацькоўскія ваўкі нярэдка нават пазбягаюць размяшчаць логавішча паблізу вадаёма, бо там часта знаходзяцца дзікія капытныя — нямалая пагроза для ваўчанят. Мы знаходзілі парэшткі ваўчанят, з’едзеных дзікамі, а таксама затаптаных ласямі ды аленямі.\nМінулым летам у Налібоцкай пушчы адзін вывадак ваўкоў быў ледзь не дазвання вынішчаны статкам зуброў, якія тапталі і тапталі ваўчанят, што былі часова пакінуты бацькамі ў сукрытым асяроддзі травяной багенцы.\nЗвычайна ваўкі гняздуюцца недалёка ад асноўнай дарогі, што пралягае на тэрыторыі, абранай для логавішчнай. Бацькоўскім ваўкам неабходна ведаць, калі людзі з’яўляюцца ў іх логавішчнай дзялянцы, чым займаюцца, адсочваць і прыкмечваць з логавішча або непадалёк ад яго. Таксама вельмі зручна бацькам адыходзіць ад логавішча па такой дарозе на здабычу ежы і хутка па ёй вяртацца. Акрамя таго, тэрытарыяльная знакоўка бацькоўскімі ваўкамі менавіта пры дарозе лёгка выяўляецца іншымі прышлымі ваўкамі. Пры гэтым найбольш верагодна, што менавіта па дарозе воўк-чужынец можа наблізіцца да логавішчнай дзялянкі, бо ваўкі схільны да перасоўвання менавіта па дарогах. Такая дарога паблізу логавішча часцей за ўсё можа быць даволі малой, весці ў даволі глухое месца і можа параўнальна рэдка ўжывацца людзьмі, але з’яўляецца асноўнай у абранай логавішчнай дзялянцы. Даволі часта знойдзеныя мною ваўчаняты знаходзіліся ўсяго толькі ў 0,4−0,7 км ад бліжэйшай нейкай дарогі.\nНавошта ваўкі-бацькі пераносяць малых ваўчанят з аднаго логавішча ў другое\nЛогавішча ваўкоў — гэта нават не асобнае логавішча, а логавішчныя дзялянкі. Там звычайна маецца шмат логавішчаў — у маёй практыцы да 84. Адзінае логавішча існуе ад некалькіх гадзін пасля нараджэння ваўчанят і магчыма ўсяго толькі цягам некалькіх сутак. Пасля бацькі ўвесь час пераносяць ваўчанят з аднаго месца на іншае. Нагодай для гэтага часцей за ўсё з’яўляецца навала званцоў або тое, што ў логавішчы стала занадта вільготна з-за дажджлівага надвор’я. Нават калі званцы амаль адсутнічаюць і надвор’е сухое, усё роўна бацькі пераносяць ваўчанят, хоць і радзей. Падаецца, што бацькоў апаноўвае неспакой, што нешта з логавішчам не так. Калі перасоўванне логавішча не звязана з турботай з боку чалавека, то дыстанцыя перамяшчэння часцей невялікая — ад 3 метраў да 1,2 кіламетра, больш звычайна толькі 10−20 метраў.\nВаўчанят у логвішчы можа быць ад аднаго да адзінаццаці, але часцей за ўсё ад пяці да сямі. Калі занадта вялікі вывадак, то бацькоўскія ваўкі, здараецца, калі пераносяць дзяцей на новае логавішча, пакідаюць у старым некалькіх ваўчанят паміраць. Чым большы вывадак, тым менш шанцы пэўнага ваўчаня выжыць. Воўчая матка неадлучна пры логавішчы толькі першыя некалькі сутак (звычайна 3−6 сутак) пасля родаў. Ёй трэба дапамагаць басеру ў здабычы ежы, і, упэўніўшыся, што ваўчаняты крыху ўзмацнелі, яна далучаецца да басера. Нават калі вайдэра пры логавішчы, то, пакарміўшы ваўчанят сваім малаком, яна трымаецца на пэўнай дыстанцыі, бо яны смокчуць саскі ўвесь час і да болю іх раздражняюць. Таму звычайна пры логавішчы можна бачыць шэраг матчыных лёжак.\nДва асноўных тыпы ўладкавання воўчага логавішча: у выглядзе адкрытага гнязда — лежні з вялікім ці меншым паглыбленнем, а таксама ў выглядзе гнездавой нары. Параўнальна глыбокая логавішчная ямка не дае ваўчанятам распаўзацца, малым цяплей, а логавішча павольней намакае пад дажджом. Некаторыя бацькоўскія ваўкі зусім не робяць гэтакіх гнездавых ямак, а падрыхтоўваюць даволі шырокія лежні нават у самым пачатку ўтрымання вывадка. Звычайна гэта назіраецца ў месцах з вельмі ахоўным асяроддзем (напрыклад — у лясным бураломе). Даволі часта з намерам месціць вывадак бацькоўскія ваўкі пашыраюць атворы ў барсучыныя або лісіныя норы, радзей у бабровыя. Такая прыстасаваная ваўкамі нара цягнецца на 0,4−5,2 метра і сканчаецца вывадкавай камерай у выглядзе круглявага пашырэння. Дыяметр самаго атвору ў нару складае 35−40 см. Ад вывадкавай камеры далей цягнецца больш вузкая нара (раней — лісіная або барсучыная), і пры неабходнасці ваўчаняты могуць хавацца менавіта там. Даволі часта на пясках або тарфах ваўкі на размнажэнні капаюць свае, цалкам уласныя норы даўжынёю да 3 метраў і з вывадкавай камерай.\nУсе бацькоўскія ваўкі робяць вялікія або меншыя логавішчы — лежні, але не ўсе з іх капаюць норы. Адны ваўкі на размнажэнні вырабляюць шмат нор, тады як іншыя толькі крыху пашыраюць атворы некаторых барсучыных і лісіных нор. Часцяком бацькоўскія ваўкі рыюць даволі шмат нор, але зусім не месцяць ў іх ваўчанят у маі і першай палове чэрвеня, і толькі пазней, з канца чэрвеня і да верасня, гэтыя норы будуць імі выкарыстоўвацца, асабліва пры дажджлівым надвор'і або пры моцнай заедзі.\nЯк у гульні выпрацоўваецца воўчы спрыт\nЦікава, што ваўчанятам на логавішча бацькі прыносяць розныя цацкі, як тое бляшанкі ад кансерваў, пластыкавыя бутэлькі, невялікія ласіныя рогі, нейкія косткі, часткі гумовых ботаў… Ваўчаняты шмат гуляюць з гэтымі цацкамі, адбіраючы адзін у аднаго. Так выпрацоўваецца воўчы спрыт і набываецца моц.\nАсобна жыве воўчая радзіна, што складаецца з бацькоўскіх ваўкоў і іхніх сёлетніх ваўчанят, да верасня. Звычайна не менш за палову ваўчанят да верасня гіне. Шмат іх забіваюць дзікія капытныя і асабліва рысі. Немала ваўчанят забіваецца лісамі і янотападобнымі сабакамі, таму бацькоўскія ваўкі дбаюць, каб пазбавіцца ад усіх лісаў і янотападобных сабак вакол іхняга логавішча. Гінуць ваўчаняты і ад шматлікіх хвароб, напрыклад, што разносяцца кляшчамі.\nНарэшце, ранняй восенню да такой воўчай радзіны могуць далучацца ваўчаняты мінулага біялагічнага года (калі яны выжылі), і такім чынам утвараецца паўнавартасная воўчая ватага. Далей ваўчанят трэба вучыць, як выжываць, хаваючыся ад чалавека і здабываючы ежу.\nВадзім Сідаровіч — 30 гадоў у заалагічнай справе, доктар біялагічных навук, прафесар. Вучоны мае сядзібу ў Налібоцкай пушчы, дзе праводзіць свае даследаванні ваўкоў ды іншых жывёл. Фотаапарат і фотапасткі дазваляюць яму сфатаграфаваць тое, што далёка не кожны зможа пабачыць у жыцці.\nволки в Беларуси логово волка\n05.02.2018 Беларусь попала в топ-8 стран, где пока ещё можно увидеть волка


Тадзік Ясінскі - сімвал ці рэальны герой? Абарона Гродна ў 1939\nТадзік Ясінскі - сімвал ці рэальны герой? 80 гадоў таму пачалася абарона Гродна\n20 верасня 2019, 13:18\n80 гадоў таму, 20 верасня 1939 года, пачалася абарона Гродна ад савецкай агрэсіі. Гродзенцы адбівалі атаку савецкіх войскаў тры дні. Абаронцам удалося знішчыць больш за дзясятак адзінак тэхнікі праціўніка, у тым ліку дзякуючы выкарыстанню гарызантальна устаноўленых зенітных гармат Bofors і кактэйляў Молатава. Сімвалам той абароны стаў 13-гадовы гродзенец Тадзік Ясінскі, якога, як кажуць, саветы прывязалі да танка як жывы шчыт.\nМногія гродзенцы, якія нарадзіліся ў міжваенны час, у сваіх гісторыях пра верасень 1939 года ўспамінаюць адважнага Тадзіка Ясінскага. Вось дзве гісторыі ад старажылаў, якія патрапілі ў кнігу «Горад адзін, успаміны розныя».\nПелагея Аляшкевіч (1932 г. н.)\n«Абараняла Гродна ад непрыяцеля моладзь, рэшткі салдат і паліцыі. Памятаю, дырэктар аднаго з заводаў напоўніў бутэлькі запальнай сумессю і выдаваў людзям, каб яны гэтым сустракалі танкі. Многія маладыя хлопцы самааддана змагаліся і біліся, сярод іх быў і Тадзiк Ясінскі, якога пасля ранення прывязалі да танка як шчыт.\nВедаю, што пасля сёстрам міласэрнасці ўдалося яго забраць у рускіх салдат і перадаць маці. Дык тая маладая жанчына вельмі доўга плакала і праклінала не таго, хто яго забіў, а тых, хто яго паслаў на танкі. Моладзь у Гродне змагалася за свае дамы і сем'і. Памятаю, што вялікая група гродзенцаў забарыкадавалася ў Доме афіцэраў на Ажэшкі, але саветам атрымалася выбіць абаронцаў. Пасля ўсiх расстралялі на Сабачай горцы".\nКенатаф- сімвалічная магіла Тадзіка Ясінскага на каталіцкіх могілках у Гродне\nЗыгмунт Левандовіч (1929 г. н.)\n«Гэта ўсё было насамрэч, Тадзiка з танка адвязала жанчына-медык. Але ён не выжыў i памёр у шпiталi. Я памятаю яшчэ адзін выпадак, які многіх ўразіў. Мясцовыя санітары выратавалі савецкага танкіста, якога падбілі харцэры на вуглу Дамiнiканскай [сёння Савецкай — рэд.] і Ажэшкі. Яны яго забралі ў шпіталь і дапамаглі выжыць. Шмат хто казаў: навошта ратаваць рускага салдата, яго трэба забіваць. А жанчыны казалі, што гэта перадусім ранены чалавек, якому трэба дапамагчы».\nТадзік Ясінскі - гістарыяграфічная праблема і момант веры\nГродзенскі гісторык Андрэй Чарнякевіч лічыць, што сёння постаць Тадзіка Ясінскага гэта з аднаго боку гістарыяграфічная праблема, а з іншага — момант веры. У верасні 1939 года ўзровень узаемнай нянавісці дасягнуў такога ўзроўню, што людзі былі гатовыя на розныя крокі.\n«Тут усё вельмі проста — варта задумацца пра каго мы кажам. Калі мы разважаем наконт бесчалавечных крокаў адносна дзіцяці, то зразумела — гэта хутчэй за ўсё немагчыма. Але варта згадаць, што чалавек са зброяй гэта ўжо не дзіця — ён мог забіваць. Ён прыйшоў абараняць і забіваць у імя Радзімы, і ў гэтым сэнсе Тадзік Ясінскі безумоўна быў.\nЗ пункту гледжання гістарыяграфіі, у архіве ёсць дакументы, якія пацвярджаюць ягонае існаванне. Гэта дакумент 1936 года, пра тое, што мясцовы паліцэйскі ў межах праграммы дапамогі бедным дзецям узяў сабе на ўтрыманне Тадзіка Ясінскага — сына жанчыны, у якой не было мужа. Узрост таксама супадае. І гэты Тадзік Ясінскі жыў у Гродне на вуліцы Боніфратарскай [сёння Свярдлова — рэд.]. Гэта азначае, што як мінімум хлопец з такім прозвішчам і біяграфіяй існаваў".\nЗ савецкага боку была таксама нявінная ахвяра\nПра прывязванне Тадзіка да танка і яго смерць як пра факт пісала пасля вайны Гражына Ліпіньска. У польскай гістарыяграфіі гэтае апісанне лічыцца неабвержным фактам, кажа Чарнякевіч. Але архіўных пацверджанняў дагэтуль не знайшлося. Уся гісторыя Тадзіка будуецца на ўспамінах або на нейкай агульнай традыцыі.\n«Тадзік Ясінскі гэта яшчэ ідэалагічны вобраз і ён такі неадзіны. Я заўсёды згадваю, што ў савецкай традыцыі ў абароне Гродна была таксама нявінная дзіцячая ахвяра — дачка мясцовага камуністычнага дзеяча Марыя Бертэль. Яна таксама мела 13 год. Гэта сакральны ўзрост, які невыпадковы: з аднаго боку гэта быццам ужо чынны ўзрост, а з іншага гэта яшчэ дзіця», — кажа Андрэй Чарнякевіч.\nГісторык дадае, што вобраз прывязаннага да танка хлопчыка як прапагандычны ідэалагічны штамп існуе і сёння. Варта ўзгадаць сітуацыю з Данбасам некалькі год таму і інтэрв'ю журналістам пра таго хлопчыка.\nЗагінуў баронячы Гродна\n«Для мяне Тадзік Ясінскі - гістарчыная асоба, я амаль упэўнены ў тым, што ён трагічна загінуў. Абставіны ягонай смерці могуць адрознівацца ад тых версій, якія перадаюць польскія гісторыкі. Але, хутчэй за ўсё, ён загінуў баронячы Гродна. І гэта для мяне неабвержаны факт».\nГісторык адзначае, што дакладнае месца пахавання Тадзіка Ясінскага ў Гродне невядома. Сімвалічную магілу зрабілі на каталіцкіх могілках. Гісторык кажа, што ягоная магіла гэта сімвал усіх тых ахвяраў, якія панесла Гродна не толькі сярод каталіцкага насельніцтва ў верасні 1939 года.\nМалюнак Віктара Літвінюка «Тадзік Ясінскі»\n« «Я не фэміністка». Чаму беларуска кінула прыстойную дзяржаўную працу і пайшла ў дальнабойшчыкі


Цікавосткі Мінскай міжнароднай кніжнай выставы. Абноўлена (+фота) | Новы Час\nПадчас выставы, якая сёлета праходзіць пад слоганам «Беларусь — адкрытая кніга», традыцыйна адбудуцца шматлікія сустрэчы з аўтарамі, выдаўцамі, мастакамі, прэзентацыі кніг, круглыя сталы, аўтограф-сесіі, майстар-класы. Гэта выдатная магчымасць набыць кнігі са зніжкай і ўзяць аўтограф у любімага аўтара. Свае навінкі прапануюць больш за 300 экспанентаў з 30 краін блізкага і далёкага замежжа. Чакаецца, што выставу наведаюць каля 60 тысяч жыхароў і гасцей нашай сталіцы. Ганаровы госць сёлетняга кірмашу — Расійская Федэрацыя. На працягу 5 дзён працы кніжнай выставы з 9.00 да 19.00 маршрутны «паэтычны» аўтобус будзе дастаўляць наведвальнікаў ад станцыі метро «Няміга» на праспект Пераможцаў, 14.\nВыстава праходзіць у выставачным цэнтры «БелЭкспа» (Мінск, пр. Пераможцаў, 14). Час працы для наведвальнікаў: 5-8 лютага з 10.00 да 19.00, 9 лютага — з 10.00 да 17.00.\nЦэнтральны экспанент — Злучаныя Штаты Амерыкі. Стэнд амбасады ЗША ў гэтым годзе мае назву «On the Road: American Travel Writing» і прысвечаны амерыканскай літаратуры падарожжаў.\nНа стэндзе, плошча якога складае 200 квадратных метраў, прадстаўлены навінкі амерыканскай літаратуры як на мове арыгінала, гэтак і ў перакладах на рускую і беларускую мовы. Напрыклад, «Лісце травы» Уолта Уітмена, пераклад якой здзейсніў лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь Янка Сіпакоў. Падчас выставы можна будзе сустрэцца з амерыканскім аўтарам, паслухаць прэзентацыі амерыканскіх дыпламатаў і выкладчыкаў, убачыць амерыканскія перыядычныя выданні, вінтажныя плакаты, дакументальныя фільмы, інтэлектуальныя гульні і віртуальныя тэхналогіі на тэму падарожжа па ЗША.\nfacebook/U.S. Embassy Minsk, Belarus\n7 лютага з 16 да 17 гадзін Выдавецкі дом «Звязда» запрашае на аўтограф-сесію вядомай пісьменніцы Людмілы Рублеўскай, аўтара цыкла авантурна-прыгодніцкіх раманаў «Авантуры Пранціша Вырвіча», які на сёння складаецца з пяці кніг. Можна будзе даведацца пра экранізацыю першай часткі цыкла, якая хутка выйдзе на экраны, пачуць, як на «Беларусьфільме» матэрыялізавалі Жалезную Чарапаху — танк на паравым рухавіку па чарцяжах Леанарда да Вінчы і прыадкрыць іншыя тайны са здымак фільма. І галоўнае — можна будзе распытаць аўтара пра працяг прыгодніцкай пенталогіі. Для нашых чытачоў прыадкрыем завесу таямніцы — ёсць верагоднасць, што з'явіцца шостая частка гісторый пра маладога шляхціца-авантурыста! Ва ўсялякім выпадку, вядомая працоўная назва — «Авантуры Вырвіча, Лёдніка і Чорнай Меланхоліі».\nЛюдміла Рублеўская з серыяй кніг «Авантуры Пранціша Вырвіча» (фота А. Грушэцкі)\n8 лютага ўпершыню на Мінскім кніжным кірмашы выступіць Віктар Марціновіч, з прэзентацыяй кнігі «Ноч». Як пісьменнік сам прызнаўся, ён ужо двойчы выступаў на Франкфурцкім кірмашы, быў і будзе ў сакавіку ў Лейпцыгу, выступаў у Маскве, Вене, Гётэборгу, Львове. І сёлета нарэшце яго можна будзе пабачыць на кніжным кірмашы ў Мінску. Падчас сустрэчы можна будзе набыць кнігі непасрэдна на месцы. Плануецца, што яшчэ будуць прадстаўлены «Возера радасці» (выд. «Кнігазбор»), магчыма, будуць «Сфагнум» і «Мова». Беларускамоўнае выданне «Ночы» можна будзе таксама набыць і на стэндзе «Акадэмкнігі». Сустрэцца з Віктарам Марціновічам можна 8 лютага, Цэнтральная пляцоўка Нацыянальнага Стэнда Беларусі, з 11.30 да 12.30.\nНовую кнігу Уладзіміра Някляева «Знічы кахання» падчас правядзення кніжнай выставы можна будзе набыць на стэндзе Украіны.\nУладзімір Някляеў на прэзентацыі кнігі «Знічы кахання»\n7 лютага з 17.00 да 18.00 на стэндзе «Мастацкай літаратуры» адбудзецца аўтограф-сесія з Аксанай Спрынчан і Ярашам Малішэўскім, аўтарамі кніг: «Смачная кніга», «Дзіцячы атлас Беларусі. Замкі, крэпасці, бажніцы» і «Малочны кактэйль для Вужынага Караля, альбо Калякамп'ютарная казка». У гонар кожнага, хто набудзе кнігу, прагучаць цуды ад дуды да свісцёлкі часоў Францішка Скарыны”.\nАдразу 6 навінак прапануе выдавецтва «Янушкевіч»: беларускі пераклад кнігі «Гары Потэр і філасофскі камень», беларускае выданне аповесці Андрэя Жвалеўскага і Яўгеніі Пастэрнак «Сіямцы» (пра неверагодныя прыгоды мінскіх падлеткаў), раман Януша Леона Вішнеўскага «Канец адзіноты» (сіквел культавай «Адзіноты ў сеціве»), раман Ірыны Данеўскай «Багуслаў Радзівіл. Генерал караля» (прысвечаны гісторыі жыцця знакамітага магната, падзеі адбываюцца ў 1648–1655 гадах), кніга Катажыны Рырых «Лапуховае поле» (у 2017 годзе прызнаная найлепшай дзіцячай кнігай у Польшчы), і кніга Ганны Янкуты «Кот Шпрот і зніклы мышамабіль» (амаль дэтэктыўная гісторыя пра прыгода мінскага ката і яго сяброў).\nНавінкі ад выдавецтва «Янушкевіч» (крыніца: facebook)\nВыдавецтва «Коска» падрыхтавалі акурат да выставы дзве кнігі шведскіх аўтараў Юі і Тумаса Вісландэраў пра прыгоды каровы Мамы Му і яе сябра Крумкача: «Мама Му на санках» і «Мама Му на горцы». Гэта кнігі, якія яшчэ не выходзілі па-беларуску.\nНавінкі ад выдавецтва «Коска» (крыніца: facebook)\nСтэнд Польшчы прапануе выданні не толькі на польскай мове, але і на беларускай. 6 лютага на стэндзе адбудзецца прэзентацыя культавага рамана Сяргея Пясецкага «Каханак Вялікай Мядзведзіцы» пра насычанае жыццё ракаўскіх кантрабандыстаў. У прэзентацыі возьмуць удзел перакладчыца Марыя Пушкіна, рэдактар кнігі, паэт і перакладчык Андрэй Хадановіч, пісьменнік Павал Касцюкевіч, акцёры Раман Падаляка і Міхаіл Зуй.\nСтэнд Польшчы. Дырэктар Польскага інстытута ў Мінску Ц. Карпіньскі і амбасадар Рэспублікі Польшча ў Беларусі А. Міхальскі\nТаксама на польскім стэндзе прадстаўлены кнігі, выдадзеныя пры падтрымцы Польскага Інстытута, і цікавыя экзэмпляры са збораў Бібліятэкі Польскага Інстытута, навінкі і бестселеры літаратуры ад польскіх выдавецтваў у самых розных жанрах.\nНавінкі на Польскім стэндзе (крыніца: facebook)\nПоўную праграму XXVII Мінскай міжнароднай кніжнай выставы-кірмаша глядзіце на сайце.


Сонца Алеся Савіцкага | zviazda.by\nХатняя старонка » Літаратура » Сонца Алеся Савіцкага\nСонца Алеся Савіцкага\nЁсць людзі, сустрэча з якімі заўсёды чаканая, бо хоць і ведаеш чалавека, упэўнены, што пры чарговым спатканні з ім абавязкова атрымаеш для сябе пазітыўны зарад энергіі, бо сваім апытмізмам, жыццялюбствам ён лёгка пераканае, што дабра на свеце ўсё ж болей, а “сонца адно на ўсіх”. Гэтаксама ёсць пісьменнікі, чытаючы, а то і перачытваючы творы якіх, разумееш, што нават калі і расказваецца ў ім пра штосьці драматычнае, а то і трагічнае, зноў жа нельга забываць, што “сонца адно на ўсіх” і а яно не перастане адорваць зямлю святлом і цяплом, а значыць, застаецца жыць і любіць, не забываючы пра тых, хто аддаў сваё жыццё дзеля жыцця і шчасця іншых.\nМенавіта такім чалавекам і пісьменнікам з’яўляецца Алесь Савіцкі. Алесь Ануфрыевіч Савіцкі. Колішні партызан, франтавік… Хаця чаму колішні? Партызаны, франтавікі, калі яны ваявалі па-сапраўднаму, заўсёды знаходзіліся на перадавой. Такімі і застаюцца. Іншага, як кажуць, не дадзена, бо гэта не проста паняцці, гэта штосьці большае. Што — лепш за ўсё ведаюць яны самі. Нам жа застаецца радавацца, што калі-небудзь у час размовы прыгадаюць пра гады сваёй баявой маладосці, ці напішуць пра гэта ў кнігах, ці…\nУ маёй асабістай бібліятэцы шмат кніг з аўтографамі пісьменнікаў, у тым ліку і знакамітых, уганараваных званнем народнага. Але гэтая, падораная Алесем Ануфрыевічам, асабліва дарагая дзякуючы такому аўтографу:\nДарагі мой дружа!\nНяхай штодня сонца будзе ў тваёй душы, нават калі неба хмарна! З паклонам партызан Алесь Савіцкі. 31 студзеня 2012 г.”.\nНазываецца ж яна «Алесь Савіцкі: “Сонца на ўсіх адно”», а выпушчана выдавецтвам “Чатыры чвэрці”, у якім дзякуючы няўрымслівай Ліліяне Анцух з 2008 года выходзіць серыя “Асоба і час”. У кнізе гэтай нямала прыязных слоў пра Алеся Ануфрыевіча ад ягоных сяброў дый крытыкаў. З гэтых згадак паўстае прывабны партрэт найсумленнейшага чалавека і выдатнага пісьменніка, які — а гэта такое шчасце! — з’яўляецца нашым сучаснікам, хоць сёлета 8 студзеня размяняў ужо дзясяты дзясятак, а ягоная жыццёвая і творчая біяграфія вартая таго, каб скласці старонкі кнігі з серыі “Жыццё знакамітых людзей Беларусі”.\nНарадзіўся ў Полацку, да вайны скончыў восем класаў. У 1942 годзе ўзяўся за зброю. Калі Віцебшчыну вызвалілі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, пайшоў у дзеючую армію. Ваяваў у Польшчы, браў Берлін. Як многія пісьменнікі, пачынаў з паэзіі, а першае апавяданне напісаў у партызанскім атрадзе зімой сорак другога. Калі пасля дэмабілізацыі працаваў у тагачаснай полацкай абласной газеце “Бальшавіцкі шлях”, спачатку было не да мастацкай прозы, бо пастаянна нагадвала пра сябе іншая проза — нялёгкіх пасляваенных будняў. Пра гэты перыяд успамінае так:\n«Па першым часе ў рэдакцыі я быў мала і камандзіроўкі ішлі бясконца. Расоны і Дрыса. Глыбокае і Ушачы. Асвея і Ветрына. Я бачыў вёскі, што не адбудоўваліся і вуліцы іх зарасталі альхоўнікам — усіх жыхароў фашысты знішчылі. Бачыў жанчын, якія басанож па вясновай слоце неслі на сваіх плячах мяшэчкі з насеннем са станцыі, — а да станцыі той кіламетраў сорак! Бачыў, як гэтыя жанчыны, запрогшыся па чатыры ў плуг, аралі поле. Я сам цягаў гэты хамут. Я бачыў, як моршчыўся дзябёлы, добра ўкормлены амерыканец (амерыканская дэлегацыя была на Асвейшчыне ўлетку сорак шостага), адліваючы з кацялка ў бутэлечку крыху шчаўніку, чорнага, як зямля, нічым не запраўленага. Тады ў калгаснікаў не толькі Асвейшчыны была такая ежа. Я бачыў слёзы маці, горкія слёзы, калі сястра абярнула чыгунок з капустаю. Чыгунок быў ладны — ежа на ўвесь дзень! — і капуста была прыпраўлена маленькімі, як касячкі медзяныя, кавалачкамі сала. Абярнуць такі чыгунок! Хіба прыдумаеш горшую бяду!.. Бачыў мізэрныя кавалачкі хлеба па картках, бачыў ордэры, па якіх давалі тры метры чорнага сукна на год».\nПазней, калі ўсур’ёз заняўся літаратурай, канечне, гэтыя ўражанні спатрэбіліся, а пакуль даводзілася пісаць “на злобу дня”. Праўда, у снежні 1948 года ў “Бальшавіцкім сцягу” апублікаваў сваё першае апавяданне “Рыбацкае шчасце”. Дый узначальваў літаратурнае аб’яднанне пры газеце. А ў 1953-м паступіў у Літаратурны інстытут імя А. М. Горкага ў Маскве, скончыўшы які, прадоўжыў вучобу ў аспірантуры і ўжо сур’ёзна заняўся літаратурнай працай. Паездка на будаўніцтва Брацкай ГЭС падказала тэму аповесці “Кедры глядзяць на мора” (1960). Праз два гады ўбачыла свет аповесць “Пасля паводкі”. У гэты час ужо год, як пасля заканчэння аспірантуры вярнуўся ў Беларусь, загадваў рэдакцыяй у выдавецтве “Ураджай”. З 1982 па 1969 год быў вучоным сакратаром Літаратурнага музея Якуба Коласа. Потым працаваў у апараце ЦК КПБ, дзе па 1973 год загадваў сектарам мастацкай літаратуры, пасля чаго перайшоў на творчую працу.\nАлесь Савіцкі — адзін з самых актыўных беларускіх пісьменнікаў. Створанае ім вызначаецца высокай мастацкасцю, цудоўным веданнем жыцця, глыбокім пранікненнем у характары персанажаў. Алесь Ануфрыевіч з аднолькавым поспехам працуе ў розных жанрах — ад апавядання да рамана. Але ўсё ж у галіне буйной празаічнай формы ягоныя набыткі найбольш значныя. Праўда, у першым рамане “Жанчына” (1962) у раскрыцці характару галоўнай гераіні яшчэ часам назіраецца пэўная прамалінейнасць. Затое раман “Палын — зелле горкае” (1967) — з тых твораў, у якіх моцны жыццёвы патэнцыял, нямала яркіх і праўдзівых характараў.\nІ ўсё ж найбольш важкае слова А. Савіцкі сказаў, асэнсоўваючы падзеі Вялікай Айчыннай вайны. У тым ліку і ў рамане “Зямля не раскажа” (1980), прысвечаным жыццю мірнага насельніцтва ў час акупацыі. Асабліва значны ўклад у адлюстраванне ваеннай тэмы ён унёс трылогіяй, што складаецца з раманаў «Верай і праўдай» (1976), «Літасці не чакай» (1982), «Памерці заўсёды паспееш» (1983). Гэта маштабнае мастацкае палатно, пра сям’ю рабочага-палачаніна Елісея Крупні, якая прайшла праз ваенныя выпрабаванні.\nПа-майстэрску напісаны і раман «Верасы» (1985), у якім асабліва пераканаўчым атрымаўся вобраз галоўнай гераіні. Студэнтку чацвёртага курса Маскоўскага медыцынскага інстытута Насту вайна заспела ў родным Полацку, дзе яна адпачывала ў маці. У час эвакуацыі дзяўчына адстала ад эшалона, разам з некалькімі ваеннымі выйшла з акружэння, а затым засталася з параненымі ў лесе… Дакладна прыкмеціла вядомы літаратуразнаўца і крытык Таццяна Шамякіна: «…раман «Верасы» выявіў найбольш моцныя бакі Савіцкага-мастака. Чалавек і свет тут разглядаюцца на мяжы двух стыхій — быцця і быту. Быццё — жыццё прыроды, адзінай абаронцы групы людзей, якія апынуліся ў неверагодна складанай сітуацыі, а таксама і каханне як самае прыгожае з чалавечых пачуццяў, што разгортваецца на фоне роднай прыроды. Быт — імкненне людзей выжыць, нягледзячы ні на што…»\nБязлітаснай праўдай вайны напоўнены і раман «Обаль» (1989) — дакументальны ў сваёй аснове, — героямі якога з’яўляюцца рэальныя людзі, падпольшчыкі Зіна Партнова, Фруза Зянькова, Мікола Зянькоў, Аркадзь Барбашаў і іншыя. Гэты твор вельмі дарагі пісьменніку, таму ў 2013 годзе Выдавецкі дом “Звязда” перавыдаў яго.\nУ сваёй творчасці А. Савіцкі закранае і маральна-этычную праблематыку. Што, прынамсі, відаць па раманах “Тры непражытыя дні” (другі варыянт — “Толькі аднойчы”), аповесці “І нічога ўзамен”. Ярка заявіў пра сябе Алесь Ануфрыевіч і як дзіцячы пісьменнік. Найперш аповесцямі-казкамі «Радасці і нягоды залацістага карасіка Бубліка», «Прыгоды Муркі» і «Дзівосы Лысай гары…», якія выдаваліся асобна, а потым у перакладзе самога А. Савіцкага на рускую мову папоўнілі «Бібліятэку Саюза пісьменнікаў Беларусі» (2007).\nАлесь Ануфрыевіч — з тых людзей, якія пасля развалу Савецкага Саюза не здрадзілі сваім поглядам, не захісталіся, імкнучыся даказаць, што яны ў нечым “прозрели”, а засталіся па-ранейшаму адданымі ідэалам маладосці. Аднак, як дакладна сказаў адзін з класікаў марксізму-ленінізму, “жыць у грамадстве і быць свабодным ад грамадства немагчыма”. Нават для самых сумленных і прыстойных настаў час некаторай пераацэнкі маральных каштоўнасцей, з’явілася жаданне разабрацца ў тым, што было і што адбылося. Не дзеля таго, каб ад усяго адрачыся, каб жыць, не крывячы душою.\nТакім роздумам і напоўнены раман А. Савіцкага “Пісьмо ў Рай” (2003), які сам пісьменнік назваў раманам-споведдзю. Галоўны герой Андрэй Смоліч, які аднолькава добра раскрыў свае творчыя магчымасці і як пісьменнік, і як журналіст, спавядаецца, як і чым ён жыў. Больш за тое, па сутнасці, раскрывае сваю душу, нічога не хаваючы. Нават таго, у чым, здавалася б, можна і не прызнавацца. Аднак ён разумее, што недасказанасць наўрад ці пойдзе на карысць, паколькі спавядаецца перш за ўсё перад бацькам, які загінуў у гулагаўскім засценку. Да бацькі і звяртаецца сын праз адлегласць і смугу часу, адпраўляючы пісьмо ў Рай:\nДаруй мне, татка родны…\nДаруй мне, мілы бацька мой, даруй…\nГэтае маленне студзіць сэрца штораз, калі ўглядаюся ў твае вочы на фотакартцы, якую ты збярог у фашысцкім палоне. Цяпер давяраю яго паперы і дасылаю табе ў Рай. Перакананы, што ты цяпер там, бо кожнаму на згоне жыццёвага шляху на зямлі небам дараваны толькі дзве дарогі — альбо Рай, альбо Пекла. Пекла ты адбыў тут, на зямлі. А двойчы туды, як кажуць мудрыя людзі, трапіць немагчыма».\nНельга яшчэ раз не згадаць Т. Шамякіну: «Раман Савіцкага прасякнуты вялікім гуманістычным, жыццесцвярджальным пафасам. Сцвярджэнне жыцця — як і ў папярэдніх творах — адбываецца як сцвярджэнне дабра, прыгажосці, міру, кахання, сям’і, працы, любові да сваёй зямлі — тых самых каштоўнасцяў, якія маюць універсальны характар і з’яўляюцца ўмовай выжывання роду чалавечага. Уласнае шчасце чалавек павінен бачыць не ў тым, каб шмат чым валодаць, а ў тым, каб шмат што бачыць. Укараненне такой жыццёвай мудрасці праз мастацкую літаратуру заўсёды лічыў сваёй галоўнай місіяй пісьменнік-патрыёт».\nВажкія творчыя дасягненні Алеся Савіцкага атрымалі высокую ацэнку. Аповесць «Самы высокі паверх» адзначана прэміяй Ленінскага камсамола Беларусі (1970). Прэмію Саюза пісьменнікаў СССР і ВЦСПС за лепшы твор мастацкай прозы пра рабочага (1972) ён атрымаў за дакументальную аповесць «След пракладае першы» (у перакладзе на рускую мову яна называецца «Сверяю жизнь по времени»). Дзяржаўную прэмію Рэспублікі Беларусь А. Савіцкаму прысудзілі за трылогію «Дзівосы Лысай гары» (2002). За раман «Верасы», а таксама за гэтую ж трылогію ён узнагароджаны расійскай літаратурнай прэміяй «Прохоровское поле» (2010). На грудзях пісьменніка некалькі ордэнаў і медалёў.\nСонца сапраўды адно на ўсіх. Але ёсць яшчэ сонца жыцця і творчасці А. Савіцкага. Яно свеціць усім, хто творцу ведае. Дык доўгіх гадоў Вам, дарагі Алесь Ануфрыевіч. Колькі — гэта аднаму Богу вядома. Ён жа Вас, несумненна, любіць.\n3325 У вясковай школе арганізавалі музей у гонар загінуўшых байцоў Вялікай Айчынай вайны\n3244 Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на чацвер\n2857 У музеі ВАВ адкрылася выстаўка «Бітва за Маскву. Бессмяротнасць подзвігу».\n2539 Як правільна аднаўляцца пасля COVID-19?\n2507 Крэпасць духу. 10 натхняльных храмаў Гродзеншчыны\n2056 Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на пятніцу


Жуан VI — Вікіпедыя\nУ Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Жуан.\nУ Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Іаан VI.\nЖуан (Іаан) VI (парт.: João VI o Clemente; 13 мая 1767, Лісабон — 10 сакавіка 1826, Лісабон) — кароль Аб’яднанага каралеўства Партугаліі, Бразіліі і Алгарві з 20 сакавіка 1816 па 10 сакавіка 1826 года (да 3 чэрвеня 1821 года знаходзіўся ў Бразіліі), унук Жуана (Іаана) V, сын Педру III і Марыі I, дачкі караля Жазэ I Партугальскага. Імя пры нараджэнні — Жуан Марыя Жазэ Франсішку Шаўер ды Паўла Луіш Антоніу Дамінгуш Рафаэл ды Браганса (João Maria José Francisco Xavier de Paula Luís António Domingos Rafael de Bragança).\n2-і Кароль Злучанага каралеўства Партугаліі, Бразіліі і Алгарві\n20 сакавіка 1816 — 10 сакавіка 1826\nМарыя I / Педру III\n10 сакавіка 1826(1826-03-10) (58 гадоў)\nМарыя Тэрэза Партугальская[d], Франчэска Антоніа Партугальскі[d], Марыя Ізабела Партугальская[d], Педру I, Марыя Франчэска дэ Браганса[d], Ізабела Марыя Партугальская[d], Мігел I[d], Марыя да Асунсан Партугальская[d] і Ана дэ Хесус Партугальская[d]\nЖуан VI на Вікісховішчы\nЗ прычыны таго, што яго маці пакутавала ад душэўнай хваробы, у 1792 годзе стаў рэгентам. Ратуючыся ад французаў, у 1807 годзе адправіўся ў Бразілію, перадаўшы кіраванне Партугаліяй нялюбаму народам англічаніну Берэсфорду. Стаўшы пасля смерці маці ў 1816 годзе каралём, Жуан пакінуў Бразілію свайму сыну дону Педру, а сам у 1821 годзе вярнуўся ў Лісабон і прызнаў прынятую картэсамі іспанскую канстытуцыю 1812 года.\nАдмяніўшы яе ў 1823 годзе, яму, аднак, не атрымалася задаволіць абсалютыстаў, на чале якіх стаялі каралева Карлота і яго сын дон Мігел. Мігел збіраўся адхіліць бацьку ад улады, але яго задуме не было накавана ажыццявіцца і ён быў выгнаны, пасля чаго зноў была ўведзена канстытуцыя. 13 мая 1825 годзе Жуан павінен быў прызнаць незалежнасць Бразіліі пад уладай свайго сына дона Педру (імператар Педру I Бразільскі) і адмовіцца ад правоў на бразільскі прастол.\nЗ 1790 года Жуан быў жанаты на Іспанскай інфанце Карлоце Жуакіне (1775—1830), дачцы Карла IV. У шлюбе нарадзіліся:\nМарыя Тэрэза (1793—1874), з 1810 жонка Педру Карласа Іспанскага і Партугальскага, з 1838 у другім шлюбе з удаўцом сваёй малодшай сястры Донам Карласам Старэйшым;\nФранчэска Антоніа (1795—1801), 4-ы прынц Бейра;\nМарыя Ізабела (1797—1818), з 1816 жонка свайго дзядзькі Фердынанда VII;\nПедру (1798—1834), імператар Бразіліі як Педру I і кароль Партугаліі Педру IV;\nМарыя Франсішка (1800—1834), з 1816 жонка Дона Карласа Старэйшага;\nІзабела Марыя (1801—1876), рэгентша Партугаліі;\nМігел I (1802—1866), кароль Партугаліі ў 1828—1834;\nМарыя (1805—1834), памерла незамужняй;\nГанна (1806—1857), з 1827 жонка 1-га герцага Лоле.\n↑ 1,0 1,1 John VI // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ 2,0 2,1 Lundy D. R. Dom João VI de Bragança, Rei de Portugal e Brasil // The Peerage Праверана 9 кастрычніка 2017.\nМарыя I Кароль Партугаліі\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Жуан_VI&oldid=3730720"\nАпошнія змены 15 лістапада 2020 а 16:57\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 16:57, 15 лістапада 2020.


У карціннай галерэі ў Горках – новая выстава\nІмя Мікалая Мацвеевіча Рыжова шырока вядома сярод аматараў выяўленчага мастацтва на Горацкай зямлі і на Магілёўшчыне. Зараз у Горацкай карціннай галерэі адбываецца персанальная выстава твораў гэтага таленавітага пейзажыста.\nНарадзіўся майстар у Саратаве, вучыўся ў мастацкім вучылішчы, потым у Маскоўскім універсітэце мастацтваў. Яшчэ падчас навучання ў Саратаве Мікалай Рыжоў захапіўся жывапісам. Мастака прываблівалі невычэрпныя магчымасці каларыстычнай гамы, пластыкі, дынамізм рэалістычнага мастацтва.\nЗараз таленавіты пейзажыст жыве і працуе ў Горках.\nТворчасць Мікалая Рыжова, як мастака, пачынаецца з 1994 года, калі ў Дрыбіне адбылася яго першая выстава. Свет Мікалая Мацвеевіча багаты і своеасаблівы. Адпавядае творчасці мастака і яго асоба. Чалавек шчыры і абаяльны, вельмі сціплы, не асабліва камунікабельны, але калі закрануць, дык дыяпазон яго магчымасцяў і імкненняў выяўляецца неабмежаваным.\nМагутная крыніца натхнення для Мікалая Рыжова – зямля Беларусі і Расіі, сучасная і гістарычная спадчына гэтых краін. Майстра вабіць сціплая і ціхая прыгажосць мясцінаў, дзе раней жыў і жыве зараз. Ён любіць кожны куток і з усёй глыбінёй шчырага пачуцця ўвасабляе свае ўражанні ў творах жывапісу. Дасканалае і віртуознае валоданне ўсімі тэхнікамі дазваляе мастаку выбіраць сюжэт.\nЦэлая серыя работ Мікалая Мацвеевіча прысвечана Горацкаму краю, а апошнія творы – Мсціслаўшчыне.\nМсціслаў з яго старымі, шырокімі вуліцамі, драўлянай архітэктурай, з царквой, спакойнай і манументальнай кампазіцыяй стварае атмасферу ўзвышанага, ціхага і трапяткога лірызму.\nМэта творцы – перадаць найлепшыя пачуцці ў стане навакольнага асяроддзя. Вяртанне да прыроды дазваляе спазнаць гармонію і радасць у пачуццях, у стварэнні шчырых і натуральных вобразаў прыроды.\nМікалай Рыжоў задае добры тон у адлюстраванні вясковых матываў. Успаміны пра родны кут ажываюць у карцінах “Пейзаж са стажком”, “Кветкі лугавыя”, “Акадэмічнае возера”, “Акадэмія”.\nПрацаздольнасць і высокі прафесіяналізм майстра дапамаглі яму стварыць 60 карцін жывапісу, якія зараз экспануюцца ў Горацкай карціннай галерэі на персанальнай выставе. Палотны не толькі ўпрыгожваюць залы галерэі, але і размяркоўваюць вобразныя і сэнсавыя акцэнты.\nМікалая Мацвеевіча часта запрашаюць супрацоўнічаць з іншымі музеямі і выставачнымі заламі Беларусі.\nКарціны яго ўражваюць гледачоў сваім лірычна-драматычным гучаннем.\nУ апошнія гады мастак часцей звяртаецца да архітэктурнага пейзажу. Цяпер карціны, напоўненыя мяккім святлом і празрыстым паветрам, вылучаюцца асаблівай паэтычнасцю, пяшчотным лірызмам. Многія калекцыянеры лічаць за гонар захоўваць у сваіх зборах працы гэтага мастака.\nВалянціна Белавусава, кіраўнік народнага аб’яднання “Мастацтва”


40 базавых велічынь штрафу за недаказаны распаўсюд улётак | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСуд Слонімскага раёна прысудзіў 40 базавых велічынь штрафу за распаўсюд улётак з заклікамі да несанкцыянаваных мітынгаў слонімцу Пятру Крышталю.\nГэты суд адбыўся ў панядзелак, 26 кастрычніка. Суд праходзіў некалькі хвілін, усе хадайніцтвы слонімца былі суддзём Ярмолікам адхілены. Задаць пытанні на судзе Пятру Крышталю не далі. Ён толькі паспеў сказаць, што 14 кастрычніка з раніцы да 13.30 ён знаходзіўся на працы, а ўжо ў 13.35 яго затрымалі, таму што, маўляў, 14 кастрычніка ён распаўсюджваў улёткі. І рашэнне суддзі было хуткасным: 40 базавых велічынь штрафу.\nА пачалася гэта гісторыя 14 кастрычніка, калі аўтамабіль Пятра Крышталя быў затрыманы супрацоўнікамі ДАІ, якія раптоўна правялі “агляд” яго без усякіх на тое тлумачэнняў. І ў аўто супрацоўнікі ДАІ знайшлі ўлёткі, якія там ляжалі. Паехалі ў Слонімскі РАУС, дзе адзін з міліцыянераў сказаў, што падобная машына знаходзіцца ў выкраданні ў Грэцыі. Трэба, маўляў, праверыць він-код. Шмат гадоў машына з’яўляецца ўласнасцю Пятра Крышталя, праходзіла заўсёды тэхагляды і раптам яна “знікла” з Грэцыі. І “знікла” машына з Грэцыі ў Беларусь менавіта тады, калі ў ёй былі ўлёткі. Аўтамабіль у Пятра Крышталя забралі і паставілі на стаянку на тэрыторыі Слонімскага РАУС. Пры гэтым ніякага дакументу, што забралі аўто ў яго ўласніка, Пятру не далі. За тое самога ўласніка машыны пасадзілі ў ізалятар часовага ўтрымання (ІЧУ).\nПасля двух сутак у ІЧУ, слонімца павялі на суд. Але суд адклалі. А 21 кастрычніка Пятра выклікалі ў РАУС ужо ў якасці сведкі наконт распаўсюду ўлётак. Праўда, іх распаўсюд па Слоніму быў тады, калі слонімец знаходзіўся ў ІЧУ. Праз пару дзён Крышталь быў запрошаны да міліцыянта Данільчыка наконт аўто, які папрасіў, каб Пятро аддаў яму тэхпашпарт аўто, але слонімец не пагадзіўся. 19 кастрычніка Пятр Крышталь напісаў заяву на імя начальніка Слонімскага РАУС, каб яму выдалі дакумент, што ў яго забралі аўто, а таксама вярнулі рэчы, якія знаходзіліся ў машыне. А там было гукавое, святлавое і праекцыйнае фотаабсталяванне агульным коштам больш за 20 тысяч рублёў. Калі машына ў міліцыянтаў выклікае падазрэнне, дык прычым тут прыватнае абсталяванне для працы слонімца?.. Пакуль адказу з міліцыі на заяву няма… Ну, а далей быў суд. І штраф 40 базавых велічынь за распаўсюд улётак, якія міліцыяй і судом зусім не даказаны.\nАльжбета Руніцкая, Беларускае Радыё Рацыя, Слонім


Віншаванне з Днём войскаў проціпаветранай абароны | Афіцыйны інтэрнэт-партал Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь\nВіншаванне з Днём войскаў проціпаветранай абароны\nВаеннаслужачым і ветэранам войскаў проціпаветранай абароны\nВіншую вас з прафесійным святам - Днём войскаў проціпаветранай абароны.\nВы выбралі вельмі важную прафесію - абараняць неба сваёй краіны, не спыняючыся перад цяжкасцямі і застаючыся вернымі воінскаму абавязку. Вас ніколі не палохалі суровы клімат і далёкія гарызонты.\nДзякуючы тым, хто і сёння выконвае задачы па ахове паветраных рубяжоў - афіцэрам і прапаршчыкам, салдатам і сяржантам, - войскі ППА з'яўляюцца надзейным шчытом Беларусі.\nАдна з самых яркіх старонак у гісторыі проціпаветранай абароны напісана ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Менавіта ў гэты перыяд войскі ППА сфарміраваліся як самастойны від Узброеных Сіл, а асабовы склад заклаў асновы слаўных традыцый, якія цяперашнія беларускія воіны свята шануюць, прымнажаюць і, забяспечваючы пераемнасць, перадаюць маладому пакаленню.\nСучасныя войскі ППА актыўна развіваюцца: паспяхова асвойваецца найноўшая тэхніка, майстэрскі вырашаюцца вучэбныя і баявыя задачы, што пацвярджаецца ў час вучэнняў з баявой стральбой на беларускіх і расійскіх палігонах.\nДзяржава і ў далейшым будзе рабіць усё магчымае, каб зенітныя ракетныя, радыётэхнічныя войскі і знішчальная авіяцыя былі забяспечаны самымі сучаснымі ўзорамі ўзбраенняў.\nПеракананы, што ваш высокі прафесіяналізм і ў далейшым застанецца магутным фактарам стрымлівання любога агрэсара.\nЖадаю вам моцнага здароўя, шчасця, мірнага неба і поспехаў у ратнай працы на карысць Рэспублікі Беларусь.\nСустрэча з кіруючым і аператыўным складам органаў дзяржбяспекі\nНарада з кіраўніцтвам Міністэрства абароны\nАператыўная нарада з ваеннымі


Міхась Талочка: я хоць і грэшны, але верны сын Беларусі | naviny.by\nАляксандар БОРТНІК / 12.12.2016 / 19:06 / Культура\nНа прозвішча Талочка я звярнуў увагу, калі прачытаў пра першую раду ўжо легендарных “Тутэйшых”: 14 снежня плануецца святкаванне 30-годдзя са дня стварэння таварыства маладых літаратараў.\nАле калі пра яе сяброў Адама Глобуса, Сяргея Дубаўца, Алеся Бяляцкага ды іншых у літаратурным асяроддзі казаць не трэба, дык пра Міхася Талочку я раней не чуў. Калі ж пачаў шукаць па сеціве, нечакана высветліў, што ён актыўна ўдзельнічаў у дзейнасці ўжо таксама легендарнай “Майстроўні”, пасля стварыў выданне “Наваградзкі кур’ер” і там жа, у Наваградку, суполку “Сваякі”. Знайшоў яго публікацыі, іх аказалася даволі шмат. Недзе апошнія дзесяць гадоў Міхась (часцей Міхал) Талочка друкуе артыкулы пра прыроду, нарысы пра паляўнічых ды іншых людзей, звязаных з лесам.\nНе склала цяжкасцяў і знайсці яго тэлефон. Я вагаўся нядоўга. Патэлефанаваў, прадставіўся і папрасіў даць інтэрвію.\n— Спадар Міхась, а вы ведаеце, што адбудзецца сход “Тутэйшых”?\n— Ведаю. Выпадкова спаткаўся з Валодзем Адамчыкам (Адамам Глобусам), ён і сказаў. Пасля пабачыў інфармацыю ў інтэрнеце.\nПа-шчырасці, можа і добра, што вы звярнуліся. Бо невыносна шмат гадоў класціся спаць з думкаю пра неабходнасць напісання артыкулаў аб рэвалюцыйнай маладосці; пра“Майстроўню” і “Тутэйшых”, пра адраджэнскі рух 1980-х у Наваградку і аб’яднанне “Сваякі”. Ты плануеш напісаць, і нічога не пішаш. “Дзеля чаго?..”, “Дзеля каго?..” Вы ведаеце адказ?\n— Можа дзеля самаго сябе…\n— Гэтым аргументам і кіруюся, гутарачы з вамі. Бо толькі і раблю, што дзённікавыя запісы перачытваю: памёр Сяргей Вітушка, трагічна загінула Таня Дубавец (Сапач), не стала сябра Віктара Івашкевіча, які ўсе гады вылучаўся сярод кіраўнікоў адраджэнскага руху. На днях даведаўся, што памёр Віця Мартыненка… Пасля кожнай такой навіны думаеш: “Ты павінен выкласці свае думкі”. Ды памкненні сцішваюцца, захіляюцца журналісцкай працай, асабістымі праблемамі і стасункамі з тымі, хто побач, хто жыве з табою. Ды і ў якой форме пісаць? Не ўспаміны ж…\nА я даўно хачу распавесці пра маё бачанне жыцця ў гэтым свеце свядомага беларуса. Раней і цяпер. Расказаць і, можа, па-нову глянуць на сябе ды іншых. Бо я хоць і грэшны,але верны сын Беларусі. Прымаецца?\n— Так, але давайце пачнём усё ж з “Тутэйшых”.\n— Добра. У той час я ўжо меў досвед адраджэнскай барацьбы. Гэта і масавыя акцыі “Майстроўні”, калі нас ганяла міліцыя, і мноства канфліктаў з дэканатам журфаку, гутаркі з куратарам факультэта з КДБ, які страшыў і заахвочваў супрацоўнічаць. Вытрымаў. Хаця нікога не асуджаю з тых, хто зламаўся. У тым ліку і сярод “Тутэйшых”, але і паважаць не збіраюся. Пасля двух курсаў журфаку трапіў у войска, дзе атрымаў дадатковую псіхалагічную падрыхтоўку, аднавіўся ў БДУ. Сустракаўся з былымі “майстроўцамі”. Наведваўся часцяком у кавярню Дома літаратара. Атмасфера там была тое што трэба. Пісьменнікі, музыкі, мастакі, адным словам — нефармальныя беларусы. І, вядома ж, пітво. А я да алкаголю быў схільны з ранняй маладосці. Зрэшты, гарэлка тады шмат каго з нас аб’ядноўвала. Анатоль Сыс адразу ж выклікаў цікавасць да сябе. Эксцэнтрычнымі, нечаканымі паводзінамі, сваёй неўтаямаванай стыхійнасцю. Але галоўнае — вершамі. Анатоль Сыс, я разумеў, геніяльны паэт. А як чытаў ён свае творы?! Мы шмат блазнавалі, выпрэнджваліся… Я не адхіляюся ад тэмы?\n— Не, асоба Сыса была ж ці не самая значная ў арганізацыі “Тутэйшых”.\n— Напачатку. Знакавая фігура… Пройдзе амаль дзесяць гадоў і ў “Звяздзе” я надрукую гутарку з ім пад назваю “Не трэба мяне шугацца”…\nАдным словам, справа была так. Неяк у кавярні Дома літаратара кажу Толіку: “Слухай, давай створым суполку маладых літаратараў. Накшталт “Узвышша”. Трэба ўскалыхнуць гэта балота…” “Не, нічога не атрымаецца”. Ну я і выкінуў думку з галавы. Былі іншыя клопаты — тады на журфаку таксама існавала неабходнасць адраджаць беларушчыну. Але Сыс не забыўся. І зноў жа ў кавярні кажа: “Слухай, я тут перагаварыў з адным хлопцам — мой даўні знаёмы. Ён згадзіўся. Давай сустрэнемся ў мяне ў інтэрнаце, прыводзь каго-небудзь”. Я запрасіў Алеся Ліпая, былую (давайсковую) аднакурсніцу Свету Раманаву і, здаецца, Сяргея Харэўскага з Андрэя Лапцёнкам.\nЛіпай з Лапцёнкам, дарэчы, разам са мной удзельнічалі ў выпуску журфакаўскай насценнай газеты “Лірнік”. Сяргей Дубавец з Гомеля прыслаў для яе эсэ “Памяці мёртвай мовы”, змясцілі нашы аповяды і вершы. Уяўляеце: сярэдзіна 1980-х — а на ідэалагічным факультэце выходзіць насценная газета з такімі радкамі Сыса: “У гэтай краіне не маю я волі…” Чытаць яе збягаліся з усяго ўніверсітэта. Газета правісела недзе з тыдзень. Але я разумеў, што гэта доўга не працягнецца. І вось выклікаюць да дэкана. Там ужо Ліпай і Лапцёнак. Выкладчыкі пачынаюць выхоўваць у стылі таго, што тэксты варожыя. Я ж, як галоўны рэдактар, даю адказы. Вяду сябе спакойна і чую: мы павінны выпусціць новую газету, дзе адзначыць, што памыляліся. Вы ж гэтага не даказалі, кажу. Бачу — у дэкана нервы расхадзіліся і пытаюся: “Дык што — газету зняць? Гэта загад?” — “Так!”\nНе будзь дурнем, я яе ў сябе не хаваў, а аднёс да хлопцаў з “Мроі” — яны тады праводзілі рэпетыцыі, наколькі памятаю, у падвале Дома літаратара. Цікава, ці засталася яна ў Лявона Вольскага… А назаўтра, як я і чакаў, мяне зноў выклікаюць да дэкана. І той кажа, хаваючы вочы, каб я газету вярнуў. Тут ужо паздзекаваўся я: “Што, — пытаюся, — з КДБ папрасілі?” І дадаю: “Ведаеце, вашы доказы мяне пераканалі. Я растроіўся і яе спаліў”. А сам сяджу і ўсміхаюся…\nТое, што я пра гэта прыгадваю, важна вось з якой нагоды. І “Майстроўня”, і “Тутэйшыя” былі асяродкам, які аб’ядноўнаў большасць людзей адной думкі, адной мэты. Стварэнне нашага аб’яднання нечакана і для нас ускалыхнула грамадскасць: пра “Тутэйшых” гаварылі, пісалі, нават вельмі папулярная ў той час маскоўская “Литературная газета”. У Мінску існавала “Талака”, паўсюдна ўзнікалі адраджэнскія суполкі. Менавіта такія незалежніцкія асяродкі сталі калыскаю для тых, хто пасля ўжо будаваў незалежнасць новай дзяржавы Рэспубліка Беларусь.\nМіхась Талочка ў красавіку 1987 г.\n— Наконт стварэння “Тутэйшых” вы выкладаеце нечаканую версію.\n— Але было менавіта так. Сыс — мёртвы, але Алесь Бяляцкі, відаць, можа пацвердзіць. Ён і быў “тым хлопцам”, пра якога мне казаў Сыс. Тады, на першым пасяджэнні, мы з ім і пазнаёміліся. Думалася, і пасябравалі — я нават сведкам на вяселлі ў яго быў.\n— А хто прыдумаў назву “Тутэйшыя”?\n— Здаецца, Сыс. Прапаноў існавала шмат, кола наведвальнікаў ягонага інтэрнатаўскага пакоя пашыралася. Але вось на чым хачу акцэнтаваць увагу — большасць з нас былі зацятымі нацыяналістамі. На першым плане стаяла не літаратура, а незалежнасць Беларусі. Мы былі не адны. Сяргей Дубавец пасля размеркавання жыў з жонкаю Таццянай (Сапач) у Гомелі. Ужо тады яго аўтарытэт як адраджэнца і прафесійнага літаратара не выклікаў сумневу. І ён, так бы мовіць, віртуальна ў аб’яднанні быў з самага пачатку. Яго галоўная заслуга ў напісанні “Маніфесту” “Тутэйшых”, дзякуючы якому пра нас пачалі гаварыць шырэй. У тым ліку і ў Саюзе пісьменнікаў.\nІ вось мы звяртаемся туды з просьбай прадставіць для пасяджэнняў таварыства залу, маўляў, нас болей сотні, а збірацца няма дзе. Запрашаюць туды на перамовы. Сыса ведаюць, пра Бяляцкага — аспіранта Акадэміі навук чулі, пра мяне — студэнта 3-га курса, напэўна ж, не. Друкаваўся не ў літаратурных выданнях, за выключэннем некалькіх “лімаўскіх” рэцэнзій. Але нахабства нам хапала. Па дарозе, як помню цяпер, сустрэлі Алеся Свістуновіча (ужо нябожчыка). Ён працаваў на Беларускім радыё дыктарам, узялі адразу ж “для саліднасці”. Нас прыняло кіраўніцтва СП, будынак для правядзення сваіх пасяджэнняў мы атрымалі. І ўжо ў першы дзень у Доме літаратара сабралася не дзесяць, а каля сотні чалавек.\n— А як ставіцеся да іншых версій стварэння “Тутэйшых”?\n— Я іх і не ведаю. Адам Глобус мне неяк сказаў (мы нават паспрачаліся), што і яны збіраліся. Напэўна, так. Існавала мноства падобных суполак. Але што датычыць стварэння канкрэтна “Тутэйшых”, я кажу пра тое, як было насамрэч. Ніякіх закулісных, “невядомых” лідараў, ніякіх КДБ (а мне даводзілася чуць, што “Талаку”, напрыклад, стварала гэта арганізацыя), без усялякай сур’ёзнай падрыхтоўкі. Бог кіраваў…\n— І як справы ў таварыстве ладзіліся далей?\n— Трэба ўлічыць, што мы былі розныя. Шмат хто марыў друкавацца, хацеў славы, увагі, а для некага, мяне ў тым ліку, гэта было неістотна. Таму, каб стаць сябрам “Тутэйшых”, патрабаваліся не друкаваныя творы. Ты чытаў іх на пасяджэнні і слухаў ацэнку. Шмат хто быў радыкальна настроены і не прымаў розных кампрамісаў. Групаваліся вакол Сыса, больш рацыянальная частка — вакол братоў Адамчыкаў. Мы іх называлі “глабусятнік”. Бяляцкі стараўся неяк усё ўлагоджваць. Хачу адразу зазначыць, што менавіта Глобус з паплечнікамі, дзякуючы, магчыма, большаму досведу ў літаратурных справах, у структурным афармленні “Тутэйшых” зрабілі шмат чаго. І цяпер у вачах: лье дождж, нехта стукае ў дзверы драўлянай хаты па вуліцы Беларускай, дзе я жыў, і заходзяць Валодзя з Міракам (Міраслаў Шайбак). Збіралі подпісы. Асобная тэма — наша патрабаванне размаўляць толькі па-беларуску. Для мяне ці Сыса і сумневу не было, але некаторыя лічылі інакш. Вядома, у пабытовым жыцці так прасцей. Я ў гэтым плане і сёння катэгарычны, бо ўпэўнены — нават калі ты дзень паразмаўляеш паўсюдна па-беларуску, зробіш больш карысці ў яе прапагандзе, чым чытаючы лекцыі ці напісаўшы верш. Гаворка, вядома, пра кепскія вершы.\n— А чаму вы спынілі літаратурную дзейнасць?\n— Жыць цікавей, чым пісаць…А ўвогуле хто сказаў, што спыніў? Я ўжо летам перавёўся на завочнае аддзяленне, з’ехаў у Наваградак, у раёнку, дзе пісаў аповеды і вершы. Праз год запрасілі ў Іслач на з’езд “Тутэйшых”. Не хачу і прыгадваць… Маё жыцё — журналістыка. А літаратура — зрэдку для сябе і блізкіх. Памятаю, як у «Советской Белоруссии» я змяшчаў артыкулы пра беларускіх адраджэнцаў. А ў “Звяздзе” змясцілі мой нарыс нават пра Сашу Пушкіна. Я і не спадзяваўся. Хвала тагачаснаму галоўнаму рэдактару Уладзіміру Наркевічу, яго смеласці. Ён заслугоўвае самых лепшых слоў. Дарэчы, я яго запомніў з першых пасяджэнняў “Тутэйшых” — ён там прысутнічаў як прадстаўнік ЦК. Я не заракаюся пра літаратуру, а раптам… Спадзяюся, святы Пётар мне яшчэ ліст не даслаў.\n— Вы ўжо ведаеце пра плануемы сход. Можа наведаецеся, уваход жа вольны.\n— Не. Чаго? Тое, што трэба з літаратуры былых “тутэйшых”, я прачытаў. Хто там будзе? Пэўна ж, членаў афіцыйнага Саюза пісьменнікаў не запросяць. Хаця той жа Алесь Бадак нашмат мацнейшы і цікавейшы паэт за некаторых плануемых прысутных. У свой час, пабачыўшы, як да адраджэнскага руху прымазаліся людзі, далёкія ад Беларушчыны, я перастаў прымаць актыўны ўдзел у грамадскім жыцці. Беларусь стала незалежнай — і дзякуй Богу. Я ў часы “Тутэйшых” і не думаў, што дажыву да таго часу. Не хачу абмяркоўваць творчасць ні тых, хто служыць уладзе, ні тых, хто ў іншым лагеры.\nБыло б, вядома, прыемна некага ўбачыць, пачаркаваць. Але гэта можна зрабіць і іншым разам. Увогуле для мяне той час і тыя падзеі засталіся ўнутраным цяпельцам, яны то гараць агнём, то толькі блішчаць вугалькамі. Але не тухнуць. Я не хачу, каб нехта, няхай і ненаўмысна, лез у маё, інтымнае. Не хачу сам трывожыць маю ціхую радасць, маё тагачаснае шчасце…\n— А як жа наконт іншых гутарак пра гісторыю адраджэння 1980-х—1990-х?\n— Я не адмаўляюся. Бо, можа, каму стане цікава. Галоўнае — я ўпэўнены, што ніхто з тых, чыё жыццё ў маладосці зачапіла ідэя беларускасці, хто адчуў смак роднай мовы, свае думкі не зменіць. Ён можа прыстасавацца, нават зламацца, але той вугельчык ніколі не згасне. Чалавек жа не змяняецца, толькі нейкія рысы, раней схаваныя, абвастраюцца. А “Тутэйшыя”… Як сказаў класік, “быў час, быў век, была эпоха”… Што было, тое было.\nТэги: суполка Тутэйшыя беларуская літаратура маладыя літаратары Персона: Міхась Талочка Сергей Дубовец Алесь Липай Алесь Беляцкий Адам Глобус Виктор Ивашкевич Витовт Мартыненко Анатолий Сыс Алесь Бадак Татьяна Сапач Сергей Витушко\nЗахромает ли Лукашенко после Всебелорусского народного собрания? 3137\n«Сеет враждебность». Блогера судят за видео с критикой больших чиновников 1689\n«Возмутила провокация в отношении Тихановского» 535\nБелорусам запретят держать диких животных. Но не всех 141\nЦиклон «Ларс» принес в Беларусь метель и снежные заносы 85


Немілагучны слова, але важная норма грамадзянскага і міжнароднага права - рэстытуцыя. Што гэта такое і як яна ўжываецца - тэма нашага артыкула.\nРэстытуцыя ў сістэме права старажытных рымлян\nАгульнавядома, што сучасная заходняя юрыдычная сістэма заснаваная на рымскім праве. Менавіта ў Рыме ўпершыню вылучылі галіне прыватнага і публічнага права. Цывільна права - гэта нормы, якія рэгулююць грамадзянскія праваадносіны, у якія ўступалі рымляне, у тым ліку ў выніку заключэння здзелак. Рэстытуцыя ў рымскім праве ўжывалася як норма, якая дазваляе Прэторыі вярнуць стан спраў на тое становішча, якім яно было да заключэння здзелкі. Для гэтага дагавор прызнаваўся несапраўдным. Сам тэрмін у перакладзе з лацінскага азначае "аднаўленне", вяртанне да зыходнага стану. Такім чынам, прамым наступствам несапраўднасьці здзелкі ў Рыме з'яўлялася рэстытуцыя. Што гэта азначала на практыцы? Прэторыя ў выключных выпадках мог прыйсці да высновы, што складзеная здзелка не з'яўлялася справядлівай, таму прызнаваў яе несапраўднай, і кожны бок атрымлівала тое, чым валодала да яе.\nРасійскае грамадзянскае права\nРэстытуцыя ў грамадзянскім праве Расійскай Федэрацыі набыла некаторыя змены ў сваім змесце. Суд прызнае несапраўднасць здзелкі, а затым ўступаюць у сілу наступствы яе несапраўднасьці. Зыходзячы з таго факту, што заключэнне здзелкі з самага пачатку не мела прававых падстаў, кожная з бакоў павінна вярнуць сваю ўласнасць.\nКалі ж гаворка ідзе пра аказанне паслуг, правядзенні работ, то іх трэба кампенсаваць у грашовым выразе. Такім чынам, вылучаюць два механізму вяртання маёмасцi па здзелцы, якая прызнана несапраўднай. Першы называюць ўмоўна рэстытуцыі валодання. Пры ім кожны з бакоў атрымлівае тое маёмасць, якім валодала да зняволенага дамовы. Гэтая норма ўступае ў сілу, нават калі адзін з бакоў не мае правоў на маёмасць, якое было перададзена па дамове. Напрыклад, трынаццацігадовы падлетак прадаў матацыкл свайго бацькі. У ходзе рэстытуцыі маёмасць павінна быць яму вернута, хоць ён і не з'яўляецца сапраўдным уладальнікам.\nДругі механізм - гэта кампенсацыйная рэстытуцыя. Яна характарызуецца грашовай кампенсацыяй тых работ, паслуг або карыстання маёмасцю, якія мелі месца ў выніку ўзніклі праваадносін. Таксама дадзеная норма ўступае ў сілу, калі маёмасць была перададзена трэцяй асобе або знішчана, сапсавана.\nАднабаковая і двухбаковая рэстытуцыя ў грамадзянскім праве РФ\nГрамадзянскі кодэкс вылучае наступныя віды рэстытуцыі: аднабаковую і двухбаковую. Апошняя ўжываецца ў тым выпадку, калі кожны з бакоў, якія ўступаюць у праваадносіны, не мела злога намеру, але ўсё ж адбыліся правапарушэння, як то: невыкананне формы, правілаў дзяржаўнай рэгістрацыі, выхад за межы праваздольнасць юрыдычнай асобы або абмежавання паўнамоцтваў на заключэнне здзелкі. Зыходзячы з гэтага, двухбаковая рэстытуцыя прадугледжвае вяртанне кожнаму ўдзельніку здзелкі яго першапачатковага маёмасці або грашовую кампенсацыю.\nУ выпадку, калі ў ўзніклі праваадносінах з боку аднаго з удзельнікаў мелі месца злы намер і выкарыстанне пагроз, падману або гвалту, уступае ў дзеянне аднабаковая рэстытуцыя. Яна мяркуе, што сваю маёмасць або яго кампенсацыю атрымае толькі пацярпелая, добрасумленная бок. Каштоўнасці, якія належаць іншаму ўдзельніку, пераходзяць ва ўласнасць дзяржавы або дзяржава атрымлівае кампенсацыю за іх у грашовым выразе.\nДадатковыя маёмасныя наступствы здзелак, прызнаных несапраўднымі\nУ шэрагу выпадкаў пры правядзенні рэстытуцыі судом прызначаюцца дадатковыя маёмасныя наступствы. Калі выказацца проста, то яны датычацца кампенсацыі магчымай ўпушчанай выгады або панесеных страт падчас заключэння здзелкі адной з бакоў. Напрыклад, маёмасць можа знаходзіцца ў руках контрагента некаторы час, у адваротным выпадку яго здавалі б у арэнду. Дык вось, гэтую суму ўпушчанай выгады могуць запатрабаваць кампенсаваць па судзе.\nУ першую чаргу гэта датычыцца здзелак, учыненых недзеяздольнымі або непаўналетнімі, якія ў сілу аб'ектыўных абставінаў не маглі разлічыць ўсе матэрыяльныя страты, уступаючы ў праваадносіны куплі-продажу, арэнды і гэтак далей. Але на гэта ж становішча цалкам могуць разлічваць іншыя, цалкам дзеяздольныя асобы, падаючы пазоў у суд.\nВыпадкі, пры якіх рэстытуцыя немагчымая\nМы высветлілі, што рэстытуцыя - гэта аднаўленне ў маёмасных правах або атрыманне кампенсацыі ў тых выпадках, калі здзелка прызнана несапраўднай. Законам прадугледжаны сітуацыі, у якіх у адносінах да адной ці нават двух бакоў не можа ажыццяўляцца рэстытуцыя. Што гэта за абставіны? Калі здзелка прызнана несапраўднай, але таксама даказана, што адзін або абодва суб'екта праваадносін парушылі прававы парадак і асновы маральнасці з намерам, шляхам гвалту ці іншымі супрацьпраўнымі спосабамі, то ўсё маёмасць або грашовая кампенсацыя пераходзяць на карысць дзяржавы. Гэта значыць маёмасныя адносіны ліквідуюцца, але адна з бакоў, а бывае, што і абедзьве, губляюць тую ўласнасць або грашовыя сродкі, якія выкарыстоўваліся ў дадзеных адносінах.\nАбмежаванні прымянення правілаў рэстытуцыі ў грамадзянскім кодэксе\nБываюць прававыя прэцэдэнты, якія датычацца прызнання несапраўднасці здзелкі, наступствы якой ужо закранулі інтарэсы многіх іншых асоб або нават ўсяго грамадства. Часцяком яны датычацца эканамічных узаемаадносін камерцыйных арганізацый. Напрыклад, адбываецца незаконны продаж прадпрыемства. Калі яна супрацьпраўнае, то і ўсе іншыя праваадносіны, якія ўзнікалі з яго удзелам, незаконныя. Такім чынам, узнікае цэлы клубок супярэчнасцяў, суб'ектамі якіх становяцца многія іншыя арганізацыі са сваімі прыватнымі эканамічнымі інтарэсамі. У такіх сітуацыях не прадугледжана правядзенне рэстытуцыі, так як ён парушыў бы правы іншых удзельнікаў праваадносін.\nПазоўная даўнасць прымянення норм рэстытуцыі\nЗаконам устаноўлены тэрмін, на працягу якога пазоўнік мае права звярнуцца ў суд з патрабаваннем прызнання здзелкі несапраўднай і правядзення рэстытуцыі. Калі здзелка складзеная з парушэннямі прававых нормаў або недзеяздольнымі асобамі, мела ўяўны характар - яна завецца нікчэмнай. На працягу дзесяці гадоў з дня пачатку яе выканання можна падаць пазоў у суд аб прызнанні яе несапраўднай і прымяненні наступстваў гэтага, то ёсць рэстытуцыі. Калі ж пазоўнік хадайнічае аб прызнанні оспоримой здзелкі несапраўднай, бо яна была складзеная шляхам ціску або падману, то ён павінен падаць заяву на працягу аднаго года пасля спынення ціску на яго або выяўлення падману ў дамове. Парушэнне тэрмінаў даўнасці робіць немагчымым разгляд дадзеных грамадзянскіх спраў у судзе.\nЗаконы аб рэстытуцыі ў краінах Усходняй Еўропы\nУ краінах Усходняй Еўропы пасля падзення сацыялістычнай сістэмы амаль паўсюдна былі прынятыя законы, якімі прадугледжваецца рэстытуцыя. Што гэта азначае на практыцы? Прыярытэтна прызнаюцца неправавымі ўсе пазбаўлення маёмасці грамадзян у перыяд з 1917 па 1945 год. Гэта дае магчымасць ўступлення ў сілу маёмасных наступстваў прызнання здзелкі несапраўднай. У Прыбалтыцы, Чэхіі і Венгрыі прайшла хваля масавага вяртання незаконна адабранага маёмасці нашчадкам былых уласнікаў. Так, у Рызе многія жыхары кватэр старых будынкаў з здзіўленнем даведаліся, што яны жывуць у чужой уласнасці і павінны плаціць за арэнду сваіх кватэр новым гаспадарам, а то і зусім з'ехаць. І ніякія тэрміны даўнасці тут не ўлічваліся. У святле апошніх падзей на Украіне многія прававеды сур'ёзна асцерагаюцца вялікай хвалі рэстытуцыі ў гэтай краіне.\nКіроўчая даведка на правы: як атрымаць?\nУзброеныя сілы ЗША - гісторыя і сучаснасць\nЯк падаць пазоў аб кампенсацыі маральнай шкоды\nТакі неабходны душ для дачы з падагрэвам!\nЯк вызначаюць рэйтынг тэлеперадач? ТБ-аўдыторыя. тэлевізійная праграма\nГенерал Белабародаў Афанасій Павлантьевич: біяграфія, фота, сям'я\nЯк правільна выбраць ровар\nШто пазначае імя Вольга? Давайце разбярэмся!


Канвертаваць Венгерскіх форынтаў (HUF) і MaxCoins (MAX) : Калькулятар абменнага курсу\nВенгерская форынт (HUF) і MaxCoin (MAX) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Венгерская форынт і MaxCoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 6 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Венгерская форынт. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць MaxCoin валюты па змаўчанні. Націсніце на MaxCoins або Венгерскіх форынтаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nВенгерская форынт гэта валюта, у Венгрыя (HU, HUN). The MaxCoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал HUF можа быць запісаная Ft. Сімвал MAX можа быць запісаная MAX. Абменнага курсу Венгерская форынт Апошняе абнаўленне 6 красавік 2020 ад MSN. Абменнага курсу the MaxCoin Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. HUF каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў. MAX каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Бабруйск | Арганы Беларусі\nJuozapas Lekarevičius, 1996\nMixtur I Manual (C-f’’’)\nPicola 2` Pedal (C-d’)\nForte, Tutti, Juzelop 2/8 **\n* – рэгістры педалі не маюць назваў: толькі футавае пазначэнне\n** – камбінацыя Juzelop 2/8 уяўляе сабой камбінацыю рэгістраў другога мануала Burdon 8` + Picola 2`\nКасцёл пабудаваны ў 1906 годзе. У 1935–1941 гадах касцёл быў зачынены, а памяшканні выкарыстоўвалі ў гаспадарчых мэтах. Падчас нямецкай акупацыі касцёл працаваў. Пасля вайны быў зачынены. У 1968 годзе фасад храма часткова разбурылі і прыбудавалі да касцёла пяціпавярховы адміністрацыйны будынак. У 1990 годзе храм зноў пачаў сваю дзейнасць. Наверх\nВядома, што ў 1908 годзе ў касцёле быў усталяваны арган фірмы «Gebrüder Rieger».\nАрган у Бабруйску ўяўляе сабой самаробны інструмент, сабраны з даступных у 1996 годзе дэталяў і матэрыялаў. У якасці кнопак уключэння рэгістраў выкарыстоўваюцца савецкія электрапераключальнікі ад апаратуры сувязі. Арган падзелены на тры часткі: адна размешчана на хорах па цэнтру, а дзве іншыя ў бакавых галерэях абапал хораў. Выдатная акустыка касцёла робіць сваю справу, і гэты самаробны арган гучыць вельмі добра.\nЗ усіх самаробных Беларускіх арганаў гэты інструмент мае адзіны з самых прыгожых праспектаў. На ім змешчана выява арханёла Міхаіла, герб Папы Яна Паўла II і кардынала Казіміра Свёнтка. Гэта адзіны ў сучаснай Беларусі выпадак размяшчэння гербаў на праспекце аргана.


Госьць на Свабодзе – Алесь Чыгір\n28 верасень 2006, 10:17\nРадыё Свабода На пытаньні слухачоў па менскім тэлефоне (8-017) 290-39-52 адказвае дэпутат Бабруйскага гарадзкога савету Алесь Чыгір. Адстойваючы сваё канстытуцыйнае права на працу, грамадзянскую годнасьць 31 жніўня Алесь прыкаваў сябе на цэнтральнай гарадзкой плошчы ланцугамі да слупа.\nПэдагог, мае 13-гадовы стаж настаўніка гісторыі. Аднак сёлета упраўленьне адукацыі гарвыканкаму не падоўжыла кантракт з бацькам траіх малалетніх дзяцей. У Бабруйску шмат хто лічыць гэта адказам уладаў на актыўную грамадзкую і дэпутацкую дзейнасьць А.Чыгіра. Дастаткова нагадаць, што падчас апошніх выбараў ён узначальваў рэгіянальны штаб кандыдата на прэзыдэнта Аляксандра Мілінкевіча.\nАдстойваючы сваё канстытуцыйнае права на працу, грамадзянскую годнасьць 31 жніўня Алесь прыкаваў сябе на цэнтральнай гарадзкой плошчы ланцугамі да слупа. За гэта атрымаў дзесяць сутак арышту. Ён правёў іх у камэры-адзіночцы і выйшаў на волю 25 верасьня, схуднелы на дзесяць кіляграмаў. Вось што кажа А.Чыгір:\n(Чыгір: ) “Рэжым стварае рэальную пагрозу для маёй сям’і. Пяць год таму за грамадзкую дзейнасьць выгналі з працы маю жонку Дануту. У жніўні не працягнулі кантракт са мной. У маіх дзяцей няма будучыні: мясцовыя ідэолягі рэжыму спрабуюць навесіць на іх ярлык дзяцей “ворагаў народу”... Я вымушаны бараніць сваю сям’ю, сваю свабоду, сваё каханьне.\nПытаньні Алесю Чыгіру можна задаваць на кругласутачны тэлефон-аўтаадказьнік (8-017) 290-39-52, праз SMS (391-22-24) ці электронную пошту (rferl.minsk@gmail.com).\nПаспрачайцеся з цікавым суразмоўцам, падзяліцеся зь ім сваёй ідэяй!


Алесь Чахольскі: Грамадства павінна быць падрыхтаванае да абароны Курапатаў | НАРОДНАЯ ПЕРАМОГА\nАлесь Чахольскі: Грамадства павінна быць падрыхтаванае да абароны Курапатаў\nГод таму каля мемарыяла ахвярам палітычных рэпрэсій сталінскіх часоў у Курапатах пад Менскам пачалася даўгатэрміновая акцыя па яго абароне. Грамадзяне выступілі супраць будаўніцтва на межах ахоўнай зоны офіснага будынка.\nУ размове з карэспандэнтам Беларускага Радыё Рацыя Генадзем Барбарычам пра тыя падзеі ўспамінае адказны сакратар Кансерватыўна-хрысціянскай партыі БНФ Алесь Чахольскі.\nАлесь Чахольскі: Дакладна 16 лютага год таму пачалася абарона Курапатаў ад чарговай спробы вандалізму. Чаму гэтую дату трэба зараз узгадаць і абавязкова сцвердзіць? Таму што ёсць адчуванне небяспекі, новай правакацыі гэтага рэжыму ў сувязі з тым, што яны збіраюцца адкрыць „Бульбаш-хол”. Гэта ёсць правакацыя да 100-годдзя БНР, да сакавіцкіх нашых святаў. І таму я хачу пра гэта нагадаць, каб не атрымалася так, як 16 лютага мінулага года, калі, парушыўшы заканадаўства, пачалі будаўніцтва 5-павярхована бізнес-цэнтра каля ахоўнай зоны мемарыялу. І зараз ўсё можа быць, і грамадства павінна быць падрыхтаванае да абароны ад новага наступу на Курапаты. Мы не можам дапусціць ніякіх танцаў на касцях.\nБРР: А Вы асабіста з першага дня ўдзельнічалі тады ў абароне Курапатаў?\nАлесь Чахольскі: Я каротка нагадаю храналогію. У 10 гадзінаў раніцы 16 лютага 2017 года мне патэлефанаваў сябра нашай партыі Уладзімір Юхо і сказаў, што на пляцоўцы каля дамоў па вуліцы Мірашнічэнкі 49-53 пачынаюць разгортваацца будаўнічыя працы. Мы з намеснікам старшыні Кансерватыўна-хрысціянскай партыі БНФ Юрасём Беленькім ужо праз гадзіну-паўтары былі тут, на месцы. Аператыўна паведамілі журналістам незалежных СМІ, на Радыё Свабода, “Белсат”. І сітуацыя з будаўніцтвам патрапіла ў інфармацыйную прастору. Так і пачалася абарона Курапатаў.\nБРР: Потым тут нават кругласуткавы лагер з’явіўся, які арганізаваў “Малады фронт”.\nАлесь Чахольскі: Так, далей ужо пачалася абарона. І фізічная, так бы мовіць, і юрыдычная, і іншая. Пасля нашага з Юрасём Беленькім першага паведамлення пра бяду, якая чарговы раз насоўваецца на Курапаты, па нарастаючай і пайшло змаганне за мемарыял.\nБРР: Чаму, па-вашаму, атрымалася адбараніць Курапаты, не даць пабудаваць офісны цэнтр амаль у ахоўнай зоне мемарыялу?\nАлесь Чахольскі: Тут сышлося некалькі чыннікаў. Гэта, канешне, і салідарнасць людзей, гатоўнасць іх ахвяравацца. І розгалас у інфармацыйнай прасторы спрацаваў. І галоўнае тое, што народны мемарыял ужо створаны. Там усё ўжо зроблена. За 20 гадоў, што я займаюся гэтым пытаннем, мы там усё фактычна зрабілі. І ў рэшце рэшт нават сённяшняй уладзе прыйшлося гэта прызнаць і спыніць сваё ранейшае нахабства.\nБРР: Але ўлады таксама заяўляюць пра неабходнасць мемарыялізацыі, каб тут быў высокамастацкі мемарыял, які ахоўваецца. Нейкія праекты распрацоўваюцца. На якой стадыі зараз гэтая справа знаходзіцца?\nАлесь Чахольскі: Я зараз не ведаю пра праекты. Толькі тое, што чытаў у прэсе. Але без першага этапа, без зацверджання 300-метровай ахоўнай зоны, нельга гаварыць пра далейшую мемарыялізацыю. Але яшчэ раз падкрэслю, што сам мемарыял людзьмі ўжо створаны. Нашай партыяй, яе прыхільнікамі, валанцёрамі ўсё там ужо фактычна зроблена. Праблемай з’ўляецца так званы „Бульбаш-хол”. І, на маю думку, ён павінен быць прыбраны. Не можа быць бардэля ў святым месцы.\nБРР: Магчыма, перададзены грамадскім арганізацыям? Такую прапанову агучылі прадстаўнікі грамадскай ініцыятывы „Эксперты ў абарону Курапатаў”.\nАлесь Чахольскі: Я да гэтай прапановы стаўлюся крытычна, таму што пабудовы „Бульбаш-холу” не падыходзяць да патрэбаў мемарыялу і тэхнічна, і эстэтычна.\nБРР: Тут, у Курапатах, тысячы і тысячы бязвінна забітых ляжаць, а з экранаў тэлевізароў, асабліва расейскіх, нясецца прапаганда Сталіна, быццам геніальнага кіраўніка СССР, выдатнага менеджара. Ці няма небяспекі, што зноў такія ж „выдатыня менеджары” ў будучым прыйдуць і пакладуць за нейкія ідэі ці за сваю ўладу сотні тысяч, а то і мільёны людзей?\nАлесь Чахольскі: Таму трэба памятаць словы Юліуса Фучыка: “Людзі, будзьце пільнымі”. Таму што на самой справе нічога выключаць нельга.\nІ пра рэпрэсіі, фактычна генацыд бальшавіцкіх уладаў свайго ж народа, трэба ўзгадваць і гаварыць увесь час, каб такога больш не паўтарылася.\nГутарыў Генадзь Барбарыч, Беларускае Радыё Рацыя, Менск\nКурапаты Алесь Чахольскі Народны Мемарыял\nЗянон Пазьняк: Рэанімацыя афёры пад Курапатамі\nАлесь Чахольскі: “Жэстачайшая лібэралізацыя” рэжыма (аўдыё)\nЗянон Пазьняк: Памяць продкаў яднае нацыю\nБяз тэмы Аўтар: ололо 2018-02-21\nНеяк несправядліва ў гэтым інтэрв’ю прыніжаная роля МФ. Яны сапраўды шмат зрабілі тады, амаль усё. Нібыта паведамленне пра гэта стала глаўнейшым за самое змаганне.


Канвертаваць Кайманавы выспы даляраў (KYD) і Унцыі медзі (XCP) : Калькулятар абменнага курсу\nДаляр Кайманавых выспаў (KYD) і Унцыі медзі (XCP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Даляр Кайманавых выспаў і Унцыі медзі пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 17 верасень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Даляр Кайманавых выспаў. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Унцыі медзі валюты па змаўчанні. Націсніце на Унцыі медзі або Кайманавы выспы даляраў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nДаляр Кайманавых выспаў гэта валюта, у Кайманавы выспы (Кентукі, ОДМ). Сімвал KYD можа быць запісаная CI$. Сімвал XCP можа быць запісаная Cu Oz. Даляр Кайманавых выспаў дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Даляр Кайманавых выспаў Апошняе абнаўленне 17 верасень 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Унцыі медзі Апошняе абнаўленне 16 верасень 2020 ад Лонданская біржа металаў. KYD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. XCP каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


Вірус Petya спрабуе паўтарыць рэкорд WannaCry\nПрырода гэтай з'явы ўжо справа рук чалавечых. Вірус Petya спрабуе паўтарыць рэкорд WannaCry - паведамленні аб заражэнні камп'ютарных сетак прыходзяць з усіх кантынентаў. Урон ад кібератакі пакуль невядомы, але ўжо відавочна, што ён будзе каласальным. Вірус паразіў камп'ютары буйных кампаній, уключаючы транспартныя і энергетычныя. Пошукі аўтараў шкоднаснай праграмы пакуль не маюць поспеху. Эксперты тым часам прыдумалі лайфхак, які дазваляе пазбегнуць заражэння. Падрабязнасці ў Юрыя Казлова.\nАб першых выпадках заражэння вірусам Petya стала вядома напярэдадні. Мацней за ўсё ад віруса-вымагальніка пацярпелі ўстановы і кампаніі ва Украіне. Там была паралізаваная праца камп'ютараў Кабміна, аэрапорта Барыспаль, пошты, кіеўскага вадаканала, банкаў, Укрэнерга. Зніклі з эфіраў некалькі радыёстанцый. З сеткі вяшчання выпалі праграмы кругласутачнага канала "24".\nВірус Petya блакіруе машыну і шыфруе даныя на цвёрдых дысках. За дэшыфрацыю інфармацыі праграма-вымагальнік просіць выкуп некалькі соцень долараў. Атака пачалася адначасова па ўсёй краіне ў 11:30 аўторка.\nПраз некалькі гадзін з'явіліся паведамленні аб эпідэміі і ад карыстальнікаў з Расіі. Там Petya атакаваў камп'ютары кампаній "Раснафта" і "Башнафта".\nСяргей Нікіцін, спецыяліст у галіне кібербяспекі (Расія): "Заражэнне адбывалася праз фішынгавыя лісты".\nТрой Хант, спецыяліст у галіне кібербяспекі (Вялікабрытанія): "Такія атакі вельмі эфектыўныя, таму што зламыснікам нават не трэба выходзіць з дому. Зараз яны напэўна сядзяць у зручных крэслах дзесьці на іншым канцы планеты. Для хакераў такія напады не нясуць вялікіх рызык, у той жа час яны вельмі эфектыўныя. Як правіла, атакі вірусаў-вымагальнікаў дазваляюць іх стваральнікам зарабляць сотні тысяч долараў".\nЗарабіць шмат стваральнікам віруса Petya сапраўды не ўдалося. Кашалькі хакераў былі аператыўна заблакіраваныя, так што пакуль размова ідзе аб суме некалькі тысяч долараў. А вось страты, якія нясе бізнес і радавыя карыстальнікі, напэўна будуць вылічацца сотнямі мільёнаў. Кіберэпідэмія распаўсюджваецца імклівымі тэмпамі. Паведамленні аб атаках прыходзяць з дзясяткаў краін і розных частак свету. У Еўропе, Аўстраліі, абедзвюх Амерыках паражаныя сеткі заводаў, супермаркетаў, транспартных тэрміналаў. У Даніі практычна цалкам спынена праца марскога порта, што належыць кампаніі Maersk - гэта адзін з найбуйнейшых перавозчыкаў грузаў у свеце. Карпарацыя нясе не толькі вялізныя фінансавыя, але і рэпутацыйныя расходы.\nВінцэнт Клерк, прадстаўнік кампаніі Maersk (Данія): "З-за таго, што нашы сістэмы сышлі ў афлайн, мы не можам аператыўна паказваць рабочым, якія кантэйнеры павінны быць разгружаны або пагружаны. Натуральна, гэта моцна ўплывае на працу порта, і мы робім усё, што ў нашых сілах, каб мінімізаваць страты".\nХваля кібератак не абыйшла і Беларусь. Як адзначылі ў кіраванні "К" Міністэрствы ўнутраных спраў, з заявамі ў міліцыю звярнуліся прадстаўнікі некаторых буйных айчынных кампаній.\nВадзім Усціновіч, начальнік упраўлення па раскрыцці злачынстваў у сферы высокіх тэхналогій МУС Беларусі: "У першую чаргу вірусы (напрыклад, "Petya") пагражаюць фінансавым і бухгалтарскім падраздзяленням. Заражаныя файлы прысылаюць пад выглядам рэзюмэ, фінансавых справаздач, іншай уваходнай дакументацыі або маскіруюць пад архіў з дакументамі. Насамрэч вірус з'яўляецца EXE-файлам, пасля запуску якога загрузіць аперацыйную сістэму немагчыма. Вірус-шыфравальшчык Petya з'яўляецца новым не толькі для беларускіх праваахоўнікаў, але і для ўсяго свету. Ён вывучаецца спецыялістамі, і некаторыя антывірусныя праграмы распазнаюць шкоднасныя файлы".\nСпецыялісты лічаць, што Petya - гэта мадыфікацыя WannaCry, які ўчыніў апакаліпсіс у кіберпрасторы ў сярэдзіне мая. WannaCry заразіў каля паўмільёна камп'ютараў у 150 краінах. Ускосны ўрон ад гэтага віруса склаў каля мільярда долараў. І эксперты ў галіне кібербяспекі гавораць, што гэта яшчэ кветачкі, і ў найбліжэйшы час чалавецтва можа сутыкнуцца з новым відам кібератак. Больш дакладна, сутнасць іх застанецца ранейшай. Зменяцца аб'екты нападаў.\nКарл Хербергер, спецыяліст у галіне кібербяспекі (ЗША): "Гэта вельмі сур'ёзная пагроза. Проста ўявіце, што злачынцы рана або позна навучацца заражаць медыцынскае абсталяванне або сучасныя аўтамабілі. Ад гэтага не будзе выратавання".\nPetya падобны з WannaCry не толькі прынцыпам працы, але і метадамі абароны ад заражэння. Рэкамендацыі экспертаў тыя ж - не адкрываць падазроныя файлы, не наведваць рэсурсы з сумнеўным зместам, устанавіць апошнія абнаўленні Windows і абнавіць антывірусныя базы. У якасці прафілактыкі спецыялісты раяць рабіць рэзервовыя копіі даных і, пажадана, капіяваць інфармацыю на нялічбавыя носьбіты. Гэта значыць, старыя добрыя картатэкі. Ёсць яшчэ адзін гарантаваны спосаб пазбегнуць заражэння - яго распрацавалі супрацоўнікі кампаніі Symantec. Яны высветлілі, што перад заражэннем камп'ютара Petya правярае наяўнасць файла prefc у сістэмнай дырэкторыі. Калі ён існуе, вірус спыняе актыўнасць. У Symantec раяць карыстальнікам самім стварыць такі файл - для гэтага ў сістэмнай дырэкторыі, як правіла гэта дыск C:\_, папка Windows, трэба стварыць пусты дакумент з назвай perfc і без пашырэння. Зрабіць гэта можна пры дапамозе "Нататніка" Windows - гэта ўбудаваны тэкставы рэдактар, альбо з каманднага радка, выканаўшы ў ёй такую каманду.\nТры з паловай тысячы аўтамабіляў знішчаны агнём ля міжнароднага аэрапорта Форт Маерс


February 15th, 2020 - KLINIKA HAŁAŬNOHA MOZHU — LiveJournal\nГаворачы пра сітуацыю з беларускай мовай, трэба ўлічваць сітуацыю і з нацыянальнай ідэнтычнасцю\nхЦi будзе просты беларус зь ведамі аб гiсторыi ў трактоўцы расейскіх імперцаў i iх прапаганды паважаць сябе!?\nПад уздзеяннем расейскай прапаганды пераважная большасць беларусаў лічаць сябе «заходнерусамі». Панрусізм і заходнерусізм - гэта аб'яднанне людзей "рускага свету" з ардынскім менталітэтам. Таму неразумна чакаць ад «заходніх рускіх», і тых, якія пры ўладзе, якой-небудзь вялікай падтрымкі для беларускай мовы.\nНіякай «старажытнарускай народнасці» як агульнага кораня рускіх, беларусаў і ўкраінцаў не існавала! Гэта міф ўсходняга суседа - агрэсара, захопніка і прыгнятальніка. Заходнеруская прапаганда і яе ўплыў на ментальнасць беларускага грамадства разбурае карані нацыянальнай ідэнтычнасці сучасных беларусаў.\nЛітвіны-беларусы найстаражытны народ на Еўрапейскім кантыненце і на дзве тысячы гадоў старэй славянамоўных народаў-этнасаў. Беларусы не славяне, а славянізаваныя «заходнія балты». Славянізацыя расцягнулася на ўсю гісторыю літвінаў-беларусаў. Яны перайшлі на славянскую мову галоўным чынам пад уплывам царквы. Да 1839 года беларусы ніколі не прыналежвалі Маскоўскай царквы.\nДа 1795 года беларусы звалі сябе літвінамі і лічылі сваю гісторыю самастойнай. Усё насельнiцтва, якое жыло адразу за заходняй мяжой Масковii, якая ў сваю чаргу знаходзілася ў 100-300 км ад Масквы, называлася лiтоўцамi або лiтвiнамi. Нiякiх беларусаў тады не iснавала. Даведацца больш → Чаму літвіны сталі беларусамі? .\nПрабацькі літвінаў-беларусаў «заходнія балты»: гуты-гепіды, "літвінскія плямёны". Спрадвечна літвіны – гэта мігранты з Прусіі, улучаючы раней уцекачоў туды мігрантаў з Памор'я і Паляб'я. Усялякая беларускасць гэта чужое, фальш, не натхняе і не мае будучыні .\nЛітвіны - беларусы, нацыя з вялікай гісторыяй. Яны і з'яўляюцца стваральнікамі ВКЛ. Наша дзяржава сярэднявечча — Вялiкае Княства Лiтоўскае (беларускае), рускае (украiнскае) i жамойцкае (цяперешняя Летува). Гiстарычная Лiтва – гэта i ёсьць сучасная Беларусь. Старажытная дзяржава Вялікае Княства Літоўскае – краіна шматлікіх народаў i Рэч Паспалітая былі па сутнасці міні-правобразам сучаснага Еўразвязу. Сучасным беларусам трэба ганарыцца сваім еўрапейскім мінулым. Даведацца больш → Утварэнне Вялікага княства Літоўскага\nПагроза «русского мира» ... існавала заўсёды. Самая крывавая вайна ў гісторыі Беларусі была з Расеяй. Ужо доўгі час праводзіцца русіфікацыя Беларусі, а руская мова замяшчае беларускую.\n→ Калі зьнікне беларуская мова? — Ніколі\nПра статус беларускй мовы - 1918 год\nПраграма для «Вольнай Беларусі» (Ru)\nНазад → Беларусь Беларуская мова\nZawsze raduj się


Жыццё — каштоўны дар\nНавучым дзяцей бяспецы\nНапаўняючы думкі сэнсам, а сузіранне паняццямі\n19.01.2019 14:38 Сацыяльны ракурс\n“Маленькім грамадзянам — вялікія правы”. Пад такой назвай пачаўся цыкл заняткаў па прававой тэматыцы ў Гезгалаўскім яслях-садзе Дзятлаўскага раёна. Што ж гэта за слова такое — “права” — і навошта яно патрэбна чалавеку? Атрымаць адказы на гэтыя пытанні выхаванцам дапамагае сацыяльны педагог Галіна Вікенцьеўна Гаўрош. У ходзе цікавых, пазнавальных гутарак дзеці даведаліся, што права — гэта тое, што чалавек хоча і можа рабіць без шкоды для іншых людзей.\nПершае права, з якім спецыяліст пазнаёміла дзяцей 5—6 гадоў, — права на жыццё. Мэтай правядзення заняткаў было патлумачыць дзецям, што кожны чалавек мае права на жыццё і здаровае развіццё, што дзяржава клапоціцца пра сваіх маленькіх грамадзян. Дзеці даведаліся, якія цяжкасці ўзнікаюць у жыцці людзей з інваліднасцю, вучыліся гуманнасці, добразычлівасці, суперажыванню. Пачаліся заняткі з прывітальнага верша, у якім прагучала пажаданне дабра ўсім людзям. Дзеці прыкладвалі руку да свайго сэрца і прыслухоўваліся да яго біцця. Сацыяльны педагог адзначыла вялікую каштоўнасць жыцця: “Якое гэта шчасце — жыць і радавацца жыццю! У кожнага сваё жыццё. Пра тое, каб яго зберагчы, клапоцяцца бацькі, выхавальнікі, урачы, міліцыянеры і іншыя людзі. Ніхто і ніколі не мае права пазбавіць чалавека жыцця”.\nМаленькая лялька, якая разам з Галінай Вікенцьеўнай завітала ў групу да дзетак, таксама прыйшла азнаёміцца з правамі людзей. Педагог адзначыла, што ёсць важны дакумент, які называецца “Закон аб правах дзіцяці”. Ён абараняе правы ўсіх дзяцей Беларусі. Дзеці народжаны для таго, каб расці здаровымі, шчаслівымі, свабоднымі, адукаванымі грамадзянамі сваёй краіны. Выхаванцы разам з педагогам успомнілі казкі, у якіх былі парушаны правы герояў на жыццё. Гэта казкі “Тры парсючкі”, “Чырвоная Шапачка”, “Калабок”, “Казка пра мёртвую царэўну і сем багатыроў”. Урывак з казкі “Калабок” быў прачытаны разам з праглядам ілюстрацый да казкі. Спецыяліст нагадала выхаванцам: “Жыццё дадзена на добрыя справы” — і прапанавала гульню. Дзеці клалі ў “Куфэрачак добрых спраў” выразаныя з паперы сэрцы, пры гэтым кожны выхаванец павінен быў сказаць, што добрае ён сёння зробіць ці ўжо зрабіў. Напрыканцы гульні дзеці зразумелі, колькі добрых спраў можна зрабіць для людзей, што ў жыцці чалавек павінен здзяйсняць толькі добрыя ўчынкі. Педагог нагадала прыказкі і прымаўкі пра дабро.\nРэалізацыя кампанентаў “Пазнанне соцыуму”, “Адаптыўныя сацыяльныя паводзіны” адукацыйнай галіны “Дзіця і грамадства” вучэбнай праграмы дашкольнай адукацыі адбывалася і на наступных занятках “Права на імя”, “Права дзіцяці жыць і выхоўвацца ў сям і”, на якіх у дзяцей фарміраваліся ўменні выказваць просьбы, прапановы, рабіць даручэнні, называць іншага чалавека па імені, быць добразычлівымі, праяўляць чуласць да эмацыянальнага і фізічнага стану старэйшых (мама адпачывае — нельга шумець; бабулі цяжка несці сумку — трэба дапамагчы; у бабулі баляць ногі — трэба ісці больш павольна).\nГэтыя і іншыя практыка-арыентаваныя мерапрыемствы з дзецьмі служаць павышэнню іх прававой дасведчанасці, прававой культуры і прававой абароненасці.\nсацыяльны педагог Гезгалаўскага ясляў-сада Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці.\nГаліна Вікенцьеўна ГаўрошГезгалаўскі яслі-садсацыяльны педагог\n“Я жыву дзецьмі, таму і работа атрымліва...\nСацыяльныя эпідэміі і сямейныя драмы...


Пытанне — Кароткі змест / Краткие содержания\nГлавная → Пераказы, дыктанты → Пытанне\nВайна не шкадавала нікога. У яе пражорлівым полымі загінулі мільёны людзей...\nЗа пасляваенныя дзесяцігоддзі да тых загінуўшых мільёнаў далучыліся і працягваюць далучацца новыя мільёны ненароджаных людзей, якія застаюцца ўмоўнымі неадушаўлёнымі лічбамі, няздольнымі прадоўжыць род чалавечы. Лік ненароджаных, а значыцца, забітых, павялічваецца ў геаметрычнай прагрэсіі, – канца гэтаму не будзе. Вось што такое вайна...\nУсе гады свайго жыцця я шукаў адказ на адно пякучае пытанне: чаму нас, карпілаўцаў, немцы сагналі ў калгасны свіран, каб спаліць, як спалілі Лясіны з іх ста дваццаццю сем’ямі, але ў апошні момант прапусцілі скрозь рады кулямётаў і далі магчымасць пайсці ў лясы? Вёску спалілі, а людзей выпусцілі... Чаму пашкадавалі?\nВось і ўсе звесткі пра гэтага таямнічага незнаёмца. Ёсць яшчэ адна – несуцяшальная і сумная: неўзабаве немцы павесілі яго ў Заслаўі. Потым лёталі па вёсках на конях прадстаўнікі партызанскай брыгады – усё пыталіся, можа, хоць хто, хоць што ведае пра таго чалавека... Так ён і пайшоў з жыцця невядомым і, магчыма, гераічным. Не выключана, што яму (і хутчэй за ўсё яму!) я абавязаны сваім выратаваным жыццём.\nНізка схіляюся перад ім за тое, што разам з узнятым попелам ад спаленых карпілаўскіх хатаў не было майго попелу...


05 ліпень 2021, 17:39\nПра гэта заявіла Алена Богдан, першая намесьніца міністра аховы здароўя Беларусі.\n«Перамовы з вытворцамі вакцын AstraZeneca і Pfizer праводзіліся, яны не прыйшлі да нас, і больш перамовы не вядуцца. У той жа час вядзем перамовы па пастаўках да нас Pfizer пры ўдзеле пасольства ЗША. Адказ: калі застанецца, мы вам перададзім», — цытуе Богдан выданьне «Звязда».\nБогдан адзначыла, што Беларусь разважала пра ўступленьне ў «Ковакс» — глябальны мэханізм забесьпячэньня даступнасьці вакцын ад COVID-19. Але ў выніку выбрала расейскую вакцыну «Спутник V».\nCOVID-19: блізка 4 мільёны ахвяраў; штам «дэльта» больш небясьпечны для маладых\n«Мы прыглядаліся, аналізавалі і вырашылі не сьпяшацца з уступленьнем у „Ковакс“. Як аказалася, правільна зрабілі: у ніводнай краіне гэтая ініцыятыва не запрацавала, — патлумачыла Алена Богдан. — У якасьці стратэгіі выбралі супрацоўніцтва з Расейскай Фэдэрацыяй».\nУ Беларусі, адзначае «Звязда», каля 10% дарослага насельніцтва ўжо атрымалі першую дозу вакцыны. Дзьвюма дозамі вакцынаваныя 6–7% дарослага насельніцтва.\nКалі параўноўваць працэнт цалкам вакцынаваных ад агульнага насельніцтва, дык ва Ўкраіне гэта толькі каля 2%, у Беларусі — каля 4%, у Расеі — каля 12%, у Латвіі — каля 30%, у Польшчы — каля 37%, у Літве — каля 39%.\nІнтэрактыўная мапа. Каранавірус у Беларусі


Тлумачэнне канцоўкі «Выспы праклятых» для тых, хто нічога не зразумеў\nШто наогул адбылося ў фільме "Востраў праклятых"?\n2019/05/22 2019/05/22 MVS 0 Comment\nГалівудскі дэтэктыўны трылер «Выспа праклятых» выйшаў на экраны ў пачатку 2010 года. Аднак спрэчкі вакол працы Марціна Скарсэзэ працягваюцца да гэтага часу. Мрачноватые гісторыя з Леанарда Ды Капрыа у галоўнай ролі сапраўды не гэтак простая, як можа здацца на першы погляд. Некаторыя праглядаюць яе двойчы, спадзеючыся дакапацца да ісціны. Галоўнае, што цікавіць кінаманаў ў фільме «Выспа праклятых» - фіналь, тлумачэнне якой многія беспаспяхова шукаюць да гэтага часу.\nІснуе адразу некалькі момантаў у карціне, важных для разумення фіналу. Пры іх пераказванні без спойлеров проста не абыйсціся ....\nТлумачэнне канцоўкі «Выспа праклятых»\nЗнакі, якія можна ўбачыць пры паўторным праглядзе\nСтваральнікі карціны спецыяльна пакінулі для гледачоў невырашальныя загадкі. Па экране ўжо бягуць фінальныя тытры, а публіка ў кіназале працягвае шукаць адказ на пытанне: кім жа быў на самай справе галоўны герой у выкананні Леанарда Ды Капрыа - паступова вар'яцее маршалам Тэдзі Дэніелс або жа рэальным пацыентам псіхушкі Эндру Лэддисом.\nМногія гледачы схіляюцца на карысць таго, што ён усё ж такі Эндру, а не Тэдзі, бо ўсё тое, што адбываецца на экране - спрытная пастаноўка дактароў Эшклиффской клінікі, якія вырашылі паэксперыментаваць над сваім падапечным і абудзіць у ім дрымотнае прытомнасць.\nСтваральнікі карціны спецыяльна пакінулі для гледачоў невырашальныя загадкі\nКалі гэта так, то на самай справе персанаж Ды Капрыа - адстаўны вайсковец, які жыве разам з трыма дзецьмі і жонкай, час ад часу дэманструе відавочныя прыкметы псіхічнага хворасці. У галоўнага героя з псіхікай таксама далёка не ўсё ў парадку. З-за посттраўматычнага стрэсу і прыхільнасці да алкаголю, мужчына не паспявае своечасова адчуць насоўваецца бяду. Ступень вар'яцтва сваім мужы Эндру ўсведамляе толькі пасля таго, як яна забівае дзяцей. Пасля гэтага мужчына распраўляецца з каханай і сыходзіць у зусім іншую рэальнасць, у якой прымярае на сябе вобраз маршала Тэдзі Дэніелс, расследуе заблытаная справа на злавесным востраве.\nПры гэтым медперсанал клінікі Эшклифф на ўсю моц падыгрывае галоўнаму герою. Прычым, робіць гэта ў выключна тэрапеўтычных мэтах, спадзеючыся вярнуць пацыента з парадкавым нумарам «67» у рэальны свет з дапамогай вялікага пастановачнага следчага эксперыменту.\nФінал трылера - ключавы момант карціны. Галоўны герой пранікае на маяк, дзе, як ён мяркуе, размешчаная таемная лабараторыя для эксперыментаў над людзьмі. Памяшканне аказваецца пустым і закінутым. Персанажа Ды Капрыа тут чакае толькі доктар Коўл, гатовы распавесці пра сутнасць праведзенага даследавання.\nДля лечыць лекара важна, каб Эндру-Тэдзі сам дайшоў да ісціны, разгадаў загадку свайго жыцця на выспе і падзей здарыліся з ім перад гэтым.\nФінал трылера - ключавы момант карціны\nЭксперымент аказваецца удалым. Галоўны герой разумее сутнасць таго, што адбываецца і ўсведамляе жах таго, што адбылося з ім і з яго сям'ёй. Аднак пачуццё віны прымушае Лэддиса працягнуць «гульню ў маршала» і свядома пайсці на Лабатамія.\nВыбар, які робіць персанаж «Выспы праклятых», раскрываецца ў яго развітальнай фразе: «Лепш памерці чалавекам, чым працягваць жыць монстрам». Гэтымі словамі герой Ды Капрыа згаджаецца на аперацыю, але пры гэтым пасылае таемны сігнал доктара: тэрапія дала ж такі эфект, дазволіўшы ўспомніць ўсё.\nВыбар, які робіць персанаж «Выспы праклятых», раскрываецца ў яго развітальнай фразе: «Лепш памерці чалавекам, чым працягваць жыць монстрам»\nТакая трактоўка фіналу карціны. Хоць могуць быць і іншыя тлумачэнні заканчэння загадкавай гісторыі. Напрыклад, версія аб тым, што галоўны герой - усё-ткі маршал ЗША, сапраўды які сышоў з розуму падчас расследавання на востраве.\nРэжысёр Марцін Скарсэзэ не пацвердзіў сапраўднасці ні адной з двух версій. Больш за тое, яшчэ да выхаду карціны ён заявіў, што «Выспа праклятых» прынясе добры прыбытак, бо многія гледачы паглядзяць фільм у кінатэатрах як мінімум двойчы. Далёка не ўсе зразумелі, што рэжысёр не жартаваў, а казаў сур'ёзна.\nРыдлі Скот пацвердзіў працу над працягам "Чужога"\nСтала вядома дата выхаду сіквела «Міньён»\nНовы праект Крыстафера Нолана абзавёўся назвай\nПаўторны прагляд карціны сапраўды дазваляе ўбачыць некаторыя упушчаныя раней дэталі і знайсці пацверджання таго, што Леанарда Ды Капрыа на самай справе гуляе Эндру Лэддиса.\nТак, ужо ў самым пачатку «Выспы праклятых» уважлівы глядач заўважыць у каюце галоўнага героя дзіўныя кайданы. Гэта - першы намёк, які атрымлівае чалавек у глядзельнай зале. Мяркуючы па ўсім, ланцугі былі патрэбныя для таго, каб скаваць галоўнага героя, але перад пачаткам эксперыменту кайданы апынуліся знятыя.\nПаўторны прагляд карціны сапраўды дазваляе ўбачыць некаторыя упушчаныя раней дэталі\nДалей, па шляху да бальнічным карпусоў, Тэдзі звяртае ўвагу на тое, што агароджа на подступах да псіхушцы знаходзіцца пад напругай. На пытанне аўтастопам пра тое, як ён гэта зразумеў, герой Ды Капрыа адказвае: «Я дзесьці ўжо бачыў такое раней». І гледачы могуць лёгка здагадацца, дзе менавіта ён бачыў падобныя платы - усё ў той жа клініцы Эшклифф, у якой пражыў цэлых два гады.\nАкрамя таго, варта прыгледзецца і да таго, як паводзяць сябе ахоўнікі выспы ў прысутнасці героя Ды Капрыа. Вартавыя парадку трымаюцца вельмі насцярожана, выразна разумеючы, што перад імі вар'ят, які зноў аказаўся здзейсніць забойства. Падобныя паводзіны і гатоўнасць выкідал скруціць Тэдзі ў любы момант можна прасачыць з самага пачатку фільма і на працягу ўсёй карціны.\nАсаблівай увагі заслугоўвае сцэна размовы аднаго з афіцэраў аховы і Тэдзі, толькі што падабранага пасля ночы ў пячоры. Супрацоўнік Эшклиффа паводзіць сябе настолькі напышліва ў адносінах да маршалу, што скурпулёзны глядач без працы зразумее пасыл гэтага эпізоду. Мяркуючы па дыялогу, для ахоўніка Тэдзі застаецца толькі адным з яго шматлікіх падапечных, але ніяк не ўплывовым следчым Дэніелс.\nГэта пацвярджае і нечаканы адказ афіцэра на вымаўленых госцем выспы словы пра тое, што ахоўнік яго зусім не ведае. «Я цябе вельмі добра ведаю», - пагардліва адказвае суразмоўца.\nПры паўторным праглядзе па-іншаму глядзіцца і сцэна допыту, які Дэніелс праводзіць для персаналу клінікі. Многія з лекараў і медсясцёр дэманструюць пры гэтым паводзіны, ня належнае моманту. Хтосьці на ўсю моц жартуе, а хто-то стрымана пасмейваецца. Толькі вокрык доктара Шына дазваляе супакоіць і прыструніць работнікаў.\nМае шмат сігналамі і сцэна допыту, які Тэдзі задавальняе місіс Кернс. Жанчына адказвае залішне завучана, што можна растлумачыць строгім размеркаваннем роляў пацыентаў і медыкаў ва ўсім праекце.\nУ адной з першых сцэн з'яўлення героя Леанарда Ды Капрыа відаць, што некаторыя адкрыта смяюцца над «следчым»\nШто да іншых пацыентаў клінікі, то іх паводзіны красамоўна паказвае на тое, што яны таксама з'яўляюцца ўдзельнікамі эксперыменту, якія выдатна ведаюць, што перад імі ніякі не маршал ЗША.\nУ адной з першых сцэн з'яўлення героя Леанарда Ды Капрыа відаць, што некаторыя адкрыта смяюцца над «следчым», пры тым, што персанал лячэбнай установы патрабуе ад хворых не глядзець у бок госця.\nАргументаў на карысць таго, што галоўны герой гісторыі сапраўды маршал, розум якога пакаламуціўся ў клініцы, у фільме не так шмат\nАсаблівае значэнне для разумення фіналу карціны маюць і ўзаемаадносіны галоўнага героя з вар'ятам з корпуса «З» Джорджам Нойсом. Паводле версіі Тэдзі Дэніелс, іх знаёмства адбылося ў самым пачатку расследавання справы Эшклиффской бальніцы. Аднак праўда высвятляецца ўжо пад заслону гісторыі. На самай справе мужчыны знаёмыя па клініцы як таварышы па няшчасці. Прычым, Нойс паўдзельнічаў у пагаршэння стану Лэддиса, падтрымаўшы развіваецца ў яго тэорыю змовы. Аднойчы Нойс спецыяльна назваў свайго знаёмага яго сапраўдным імем, каб справакаваць бойку. Гэты канфлікт, у сваю чаргу, стаў падставай для з'яўлення патрабаванняў часткi лекараў аб правядзення Лэддису Лабатамія, а затым і ў адказ прапановы з боку іншай групы медыкаў - даць пацыенту шанец, зладзіўшы яму вялікую пастаноўку.\nПрычым, персанал па ходу фільма таксама праяўляе сваё стаўленне да эксперыменту. Так, доктар Джэрэмайі Нэринг дэманструе відавочны сарказм і відавочную непрыязнасць да Тэдзі, а таксама да ўсяго таго, што адбываецца на востраве наогул.\nАргументаў на карысць таго, што галоўны герой гісторыі сапраўды маршал, розум якога пакаламуціўся ў клініцы, у фільме не так шмат. І адзін з асноўных - якія з'яўляюцца ў Дэніэл скаргі на бачання, дрыжыкі, начныя кашмары. Эндру падазрае, што ў яго ежу спецыяльна дадаюць псіхатропныя рэчывы. Зрэшты, дадзены момант таксама можа мець іншае тлумачэнне. Прычына галюцынацый - вынік таго, што галоўнага героя, насупраць, перасталі шпігавалі лекавымі прэпаратамі. А ў выніку арганізм, які звыкся за пару гадоў да «допінгу», выпрабаваў ломку.\nМарцін Скарсэзэ стварыў не проста дэтэктыўны трылер, а сапраўдны фільм-рэбус. Мяркуючы па ўсім, гледачы яшчэ доўга будуць спрабаваць шукаць новыя сэнсы ў сцэнах гэтай карціны, расшыфроўваць старанна схаваныя знакі, вылучаць чарговыя тлумачэння фіналу і, вядома, пераглядаць «Выспа праклятых» зноўку і зноўку.\nШто наогул адбылося ў фільме "Востраў праклятых"? автором: MVS абноўлена: Май 22, 2019 аўтарам: MVS\n(28 галасоў, сярэдні: 4.4 з 5)\nТаямнічы востраў (2005 г.)\nПацярпелыя караблекрушэнне (Востраў надзеі)\nВостраў 2 сезон


25 студзень 2005, 22:44\n“Нягледзячы на разнародныя перашкоды з боку адміністратыўнае ўлады, нягледзячы на пагрозы карамі за дамаганьне беларускае школы і т.п., — жаданьне вучыцца ў роднай мове расьце з кожным днём. У іншых мясцох, дзе народ байчэйшы і сьмялейшы, ўжо адкрыты прыватныя беларускія школы, утрымліваныя самымі сялянамі. У другіх народ дамагаецца беларускіх урадавых школ — ці то новых, ці ператвораных з істнуючых цяпер супраць волі насяленьня школ польскіх”.\n“Настаўніцкая газета”, 1975 год. Кандыдат гістарычных навук У.Іваноў цытуе дзесяціклясьніка Красьненскай СШ Маладэчанскага раёну:\n“Да рэлігіі стаўлюся рэзка адмоўна. Па-першае, таму што вера ў бога знішчае ў чалавеку ўсе лепшыя якасці члена грамадства. Па-другое, яна выхоўвае яго крывадушным. Напрыклад, веруючы школьнік дома моліцца, а на ўроку можа атрымаць добрую ацэнку па тэорыі Дарвіна… Да веруючых я таксама стаўлюся адмоўна. У большасці выпадкаў гэта людзі малапісьменныя, якія расчараваліся ў жыцці, шукаюць шчасця ў рэлігіі”.\n“Вечерний Минск”, 1985 год. Т.Гаробчанка рэцэнзуе кнігу Вольгі Нячай “Блеск и нищета “массовой культуры”:\n“Уводзячы чытача ў атмасфэру буржуазнай “масавай культуры”, аўтар на аснове канкрэтных рэаліяў сучаснага амэрыканскага кіно задаецца пытаньнямі больш шырокага пляну. Напрыклад, ці можна лічыць маскульт сучасным гарадзкім фальклёрам, міталёгіяй ХХ ст.? В.Ф.Нячай рашуча адкідае такое меркаваньне… Маскульт антынародны па самой сваёй сутнасьці. Ён маскуецца пад выказваньне пажаданьняў народных масаў, а насамрэч зьяўляецца буржуазнай псэўдакультурай”.