каля 469 да н.э.\n399 да н.э.(-399)\nСакрат (469, Алапека (Атыка) — 399 да н.э.) — старажытнагрэчаскі філосаф.\nМеркаваў, што дабрадзейнасці можна навучыцца. Вядомыя яго выказванні: «Я ведаю, што нічога не ведаю» і «Існуе толькі адзін бог — веды, і толькі адзін д'ябал — невуцтва», і яго парада да кожнага чалавека, каб слухаць толькі свой унутраны голас.\nАдзначаюцца яго непатрабавальнасць і адзінота — яго ідэалы не былі зразуметыя ані жонкай Ксанціпай, ані многімі іншымі людзьмі. Па несапраўдным абвінавачанні быў змушаны атруціцца («чара атруты Сакрата»).\n2 Суд і смерць\n3 Сакратаў метад\nЗвесткі пра Сакрата можна знайсці ў яго сучаснікаў: у дыялогах, напісаных Платонам, адным з вучняў Сакрата; у працах Ксенафона; у творах Арыстафана і Арыстоцеля (гл. Узгадкі пра Сакрата). Аднак Арыстафан узгадвае Сакрата ў кантэксце сатырычнай атакі на філосафаў і фактычна не адлюстроўвае жыцця Сакрата.\nБацькамі філосафа былі скульптар Сафраніск і павітуха Фенарэта. У Сакрата была жонка Ксантыпа, якая нарадзіла яму трох сыноў: Лемпокла, Сафраніска і Менексена. Традыцыйна, Ксантыпу лічыцца зласлівай мегерай, у асноўным дзякуючы яе характарыстыцы ў Ксенафона.\nЗастаецца незразумелым, як Сакрат зарабляў на жыццё. Згодна з творам Ксенафона «Сімпозіум», Сакрат нібыта сказаў, што ён прысвяціў сябе таму, што лічыць найбольш важным заняткам, а менавіта абмеркаванню філасофіі.\nУ 399 да н.э. Сакрат быў абвінавачаны ў тым, што ён стварае новых багоў, а таксама псуе моладзь.\nЗгодна з версіяй прамовы Сакрата перад судом, якую ў сваёй «Апалогіі Сакрата» падае Платон, філосаф стаў «слепнем» для Афінаў пасля таго, як яго сябар Херэфон запытаў Дэльфійскага аракула, ці існуе хтосьці разумнейшы за Сакрата. Аракул адказаў, што такіх людзей няма. Сакрат, зразумеўшы гэта як загадку, вырашыў знайсці чалавека, разумнейшага за сябе. Ён апытаў мужчын у Афінах аб іх ведах пра дабро, прыгажосць і годнасць. Вызначыўшы, што яны нічога не ведаюць, але ж думаюць, што ведаюць шмат, Сакрат прыйшоў да наступнай высновы: ён сам можа лічыцца разумным, бо «ведае», што нічога не ведае. Інтэлектуальная перавага Сакрата прымушала знакамітых афінян, з якімі ён прылюдна размаўляў, адчуваць сябе дурнямі, што безумоўна настроіла іх супраць філосафа і прывяло да абвінавачання яго ў злачынствах.\nТым не менш Сакрат быў прызнаны вінаватым і вырачаны на смерць. Філосаф выпіў атруту з фіялы і памёр у прысутнасці сваіх сяброў. У дыялогу «Федон» апісваецца, што Сакрат сустрэў смерць спакойна, мужна прыняўшы вырак суда.\nЗгодна з Ксенафонам і Платонам, у Сакрата была магчымасць збегчы, бо яго прыхільнікі збіраліся даць хабар ахове турмы. Аднак пасля гэтага Сакрат быў бы вымушаны пакінуць Афіны. І ён адмовіўся ад пабегу.\nНапэўна, найбольш важкім Сакратавым укладам у заходнюю культуру лічыцца яго дыялектычны метад даследвання, ведамы таксама як Сакратаў метад. Упершыню гэты метад быў апісаны Платонам у сакратычных дыялогах. Філосаф ставіў суразмоўцу шэраг пытанняў, каб памагчы яму вызначыць сваю пазіцыю. Гэта дазваляла суразмоўцу спраўдзіць абгрунтаванасць сваіх думак. Сакрат неяк сказаў, што “найвялікшае майстэрства чалавека — задаваць пытанні сабе і іншым”.\nСакрат лічыў, што людзі мусяць сканцэнтравацца на самаразвіцці, а не на імкненні да матэрыяльных выгодаў. На думку Сакрата, маральным чалавек можа быць толькі тады, калі ведае, што такое дабро. Веды і мараль для яго непадзельныя. «Таго, хто спазнаў добрае і благое, нішто ўжо не прымусіць дзейнічаць іначай, чым загадваюць гэтыя веды, і розум дастаткова моцны, каб дапамагчы чалавеку».\nУ Сакратавай этыцы выразна можна прасачыць рацыяналізм: добрае — гэта веды, благое — няведанне. Важнейўыя добрыя якасці, якія называе Сакрат, — гэта стрыманасць, мужнасць, справядлівасць.\nУзгадкі пра Сакрата\nСакрат і малады Ксенафонт (дэталь фрэскі Рафаэля «Афінская школа» у Ватыкане\nПлатон, Ксенафон і Арыстоцель — гэта асноўныя крыніцы інфармацыі аб гістарычным Сакраце. Ксенафон і Платон былі вучнямі Сакрата, і верагодна, яны ідэалізуюць свайго настаўніка. Аднак яны напісалі адзінае паслядоўнае апісанне Сакрата, якое захавалася да нашых часоў. Арыстэтэль часта ўзгадвае Сакрата ў сваіх творах, аднак толькі мімаходам. Сакрат з'яўляецца цэнтральнай фігурай амаль ва ўсіх дыялогах Платона. Аднак у сваіх позніх творах Платон, відавочна, укладае свае думкі ў вусны настаўніку.\nВыгляд Сакрата ўсе называлі брыдкім, неадпаведным тагачасным ідэалам прыгадосці, ён нагадваў Сілена — быў малога росту, з жыватом, кірпаты, таўстагубы, з тоўстай шыяй і вялікай лысінай. Вядомыя дзве верагодныя выявы Сакрата на гермах, на адной з якіх ён з'яўлены разам з Сенекам, на другой (што захоўваеца ў Неапалі) — адзін. Вывучэнне гермаў паказала, што пазнаныя копіі партрэтаў Сакрата здымаліся з двух арыгіналаў, адзін з якіх быў зроблены прыжыццёва, а іншы, аўтарства Лісіпа, пасмяротны і ідэалізаваны, быў створаны афінянамі з-за пачуцця віны за бязвінную гібель Сакрата.\nВыслоўі Сакрата (па-расійску)\nСакрат на Encyclopedia channel (230 біяграфічных фільмаў пра гістарычныя асоб).\nBAV: ADV10036153 · BNC: a10569510 · BNF: 12013325j · EGAXA: 001185126 · GND: 118615270 · ISNI: 0000 0001 2142 6535 · LCCN: n79055329 · NKC: jn20000720294 · NLA: 41606667 · NTA: 068862210 · PTBNP: 11812 · LIBRIS: 207179 · SUDOC: 028260929 · VIAF: 88039167 · ULAN: 500260248\nСакрат Інфармацыю Аб\nСакрат beatiful post thanks!\nСакрат Вы праглядаеце суб'ект\nСакрат што, Сакрат хто, Сакрат апісанне


Вытворцы і пастаўшчыкі ультрахуткіх лазерных і УФ-лазерных астуджэнняў |S&A Халадзільнік\nДадому > Прадукты > Ультрахуткі лазерны і ўф-лазерны ахаладжальнік\nУльтрахуткі лазер і УФ-лазервядомыя сваёй звышвысокай дакладнасцю, што робіць іх вельмі ідэальнымі для друкаваных плат, тонкай плёнкі, апрацоўкі паўправаднікоў і мікраапрацоўкі. Будучы такімі дакладнымі, яны вельмі адчувальныя да тэмпературных змен. Нават вельмі невялікія ваганні тэмпературы могуць азначаць вялікую розніцу ў прадукцыйнасці лазера. Такія дакладныя лазеры заслугоўваюць аднолькава дакладных ахаладжальнікаў вады.\nS&A Агрэгаты ахаладжальнікаў вады серый CWUP і CWUL забяспечваюць высокадакладнае астуджэнне ў кампактным корпусе, прыдатным для астуджэння звышхуткіх лазераў і УФ-лазераў магутнасцю 5 Вт-40 Вт.\nКалі вы шукаеце стоечные ахаладжальнікі з аднолькава дакладным рэгуляваннем тэмпературы, серыя RMUP можа стаць вашым ідэальным выбарам. Яны дастасавальныя для астуджэння звышхуткага лазера 3W-15W і УФ-лазера.\n6U рэечны ахаладжальнік RMUP-500 для УФ-лазера Ultrafast Laser 220V\nСтоечны ахаладжальнік RMUP-500 мае канструкцыю для мацавання ў стойку вышынёй 6U і ідэальна падыходзіць для УФ-лазераў магутнасцю 10-15 Вт і ультрахуткіх лазерных прылад. Ён забяспечвае надзвычай дакладнае астуджэнне са стабільнасцю ±0,1°C з дапамогай тэхналогіі PID-рэгулявання. Гэтая прамысловая сістэма вадзянога астуджэння, якая ўсталёўваецца ў стойку вышынёй 6U, дазваляе ўкладваць адпаведныя прылады, што сведчыць аб высокім узроўні гнуткасці і мабільнасці. Халадзільная магутнасць можа дасягаць да 720 Вт, а наяўная магутнасць 220 В. Праверка ўзроўню вады ўстаноўлена ў пярэдняй частцы з прадуманымі паказаннямі. Тэмпература вады можа быць усталявана ў межах ад 5°C да 35°C з рэжымам пастаяннай тэмпературы або рэжымам інтэлектуальнага кантролю тэмпературы для выбару.\nНевялікі прамысловы ахаладжальнік CWUP-10 для ультрахуткаснага лазернага УФ-лазера ±0,1°C з высокай дакладнасцю кіравання\nНевялікі прамысловы ахаладжальнік CWUP-10 распрацаваны спецыяльна для звышхуткіх лазераў і УФ-лазераў. Як бы ён ні быў невялікі, яго здольнасць рэгуляваць тэмпературу не парушае. Гэты лазерны ахаладжальнік вады забяспечвае выдатны кантроль тэмпературы ±0,1°C з дапамогай тэхналогіі PID-рэгулявання. Ён распрацаваны з кампрэсарам халадзільнага контуру з правільна распрацаваным размяшчэннем трубаправодаў, што дазваляе пазбегнуць адукацыі бурбалак для памяншэння ўздзеяння на лазеры. Што робіць прамысловы ахаладжальнік CWUP-10 нават унікальным, гэта тое, што ён уключае функцыю сувязі RS485, забяспечваючы больш высокі ўзровень сувязі паміж ахаладжальнікам і лазернай сістэмай.\nПартатыўны ахаладжальнік вады CWUP-20 для звышхуткіх лазераў і УФ-лазераў Стабільнасць ±0,1 ℃ Сувязь RS485\nCWUP-20 - гэта актыўнае астуджэннепартатыўны ахаладжальнік вады які аптымізуе працу вашай звышхуткай лазернай і УФ-лазернай сістэмы. Гэтаневялікі ахаладжальнік вады забяспечвае асабліва высокую ступень тэмпературнай стабільнасці ±0,1°C. Тэмпература вады кантралюецца PID, а ахаладжальнік вады распрацаваны з некалькімі ўбудаванымі функцыямі сігналізацыі. Яшчэ адна асаблівасць заключаецца ў тым, што чылер CWUP-20 падтрымлівае сувязь RS485 з лазернай сістэмай. Адтуліну для лёгкага запаўнення ўстаноўлена зверху, а 4 ролікавыя колы зручныя для мабільнасці.\nПрамысловы ахаладжальнік з паветраным астуджэннем CWUP-30 для ультрахуткаснага лазернага УФ-лазера ±0,1°C дакладнага кантролю тэмпературы\nНаш вопыт у галіне высокадакладных тэхналогій астуджэння выяўляецца ўпрамысловы ахаладжальнік з паветраным астуджэннемCWUP-30. Гэта абсталяванне для тэхналагічнага астуджэння можа быць простым па канструкцыі, але забяспечвае дакладнае астуджэнне са стабільнасцю ±0,1°C з дапамогай тэхналогіі PID-рэгулявання і стабільнага патоку астуджанай вады для вашага звышхуткага лазера і УФ-лазера. Цалкам аўтаномны, CWUP-30лазерны ахаладжальнік вадыспалучае ў сабе высокаэфектыўны кампрэсар і трывалы кандэнсатар з вентылятарным астуджэннем і падыходзіць для вычышчанай вады, дыстыляванай або дэіянізаванай вады. Функцыя сувязі Modbus 485 прызначана для забеспячэння эфектыўнай сувязі паміж ахаладжальнікам і лазернай сістэмай.\nМалая сістэма астуджэння CWUP-40 для звышхуткага лазернага УФ-лазера ±0,1°C стабільнасці\nНаш вопыт у галіне высокадакладных тэхналогій астуджэння выяўляецца ўневялікая сістэма ахаладжальніка CWUP-40. Гэты ахаладжальнік можа быць просты па канструкцыі, але забяспечвае дакладнае астуджэнне са стабільнасцю ±0,1°C з дапамогай тэхналогіі PID-рэгулявання і стабільнага патоку астуджанай вады для вашага звышхуткага лазера і УФ-лазера. Цалкам аўтаномны лазерны ахаладжальнік вады CWUP-40 спалучае ў сабе высокаэфектыўны кампрэсар і трывалы кандэнсатар з вентылятарным астуджэннем і падыходзіць для вычышчанай вады, дыстыляванай або дэіянізаванай вады. Функцыя сувязі Modbus 485 прызначана для забеспячэння эфектыўнай сувязі паміж ахаладжальнікам і лазернай сістэмай.


Галоўная ➠ Будаўніцтва ➠ Будаўніцтва ангараў\nПры правядзенні такога планавага мерапрыемства, як opg.ru, папярэдне неабходна дазвол ўпаўнаважаных органаў. Месца пад ангары арыентавана на захавання такіх відаў транспарту, таксама гэтая тэрыторыя для рамонтнай і ўборачнай дзейнасці. Пабудаваць такую пляцоўку звычайна давяраюць кампетэнтным арганізацыям. Будаўніцтва некалькі адрозніваецца ад звыклых збудаванняў.\nДа прыкладу, магчымасць ўзвядзенне без каркасаў і іншых восяў падстаў. Будаўніцтва часта вырабляецца з дапамогай металаканструкцый, тады гэта будынак каркаснае. Памер такога будынка дасягае прыстойных памераў, да 25 метраў у шырыню, і паказчык даўжыню наогул не мае практычна ніякіх абмежаванняў, часам роўны нават 200 метрам.\nАнгарные праекты знайшлі вялікую сферу прымянення , гэта можа быць гандлёвая пляцоўка, базар да прыкладу, выставачная або спартыўны комплекс, цэнтр для аўтатранспарту, будынак арыентаванае на вытворчасць, складское памяшканне, прытулак, акрамя таго, яго выкарыстоўваюць як гародніна і збожжасховішча.\nЧаста ўжываюць так званы арачны тып будаўніцтва ангараў. Галоўная асаблівасць будаўніцтва ўсіх тыпаў ангараў, тое, што яны хуткаўзведзеныя, тэрмін здачы з нуля гатовага аб'екта не перавышае двух тыдняў. Таксама актыўна выкарыстоўваецца тэхналогія гатовых блокаў, сэндвіч-панэляў.\nЎчастак без падраду ў катэджным пасёлку


Уладзімір Шыцік - Зорны камень — Кароткі змест / Краткие содержания\nГлавная → Беларуская літаратура → Уладзімір Шыцік → Уладзімір Шыцік - Зорны камень\nУладзімір Шыцік - Зорны камень\nТут усё было як зямное. Андрэю нават здалося, што ён ужо недзе бачыў і гэта балота, пакрытае высокай сакавітай травой, і лес, зусім трапічны, апавіты густымі ліянамі, і асабліва выспу — пясчаны ўзгорак сярод багны, на які апусціўся зоркалёт. Толькі свяціла было непадобна на Сонца. Яго фіялетавыя прамяні надавалі наваколлю змрочнасць і нейкую трывожнасць.\nГэта ўражанне яшчэ ўзмацнілася, калі касманаўты выйшлі з карабля. У раскідзістых кронах магутных дрэў шапацеў вецер. Але нечага не хапала ў гэтым лясным шуме — аднастайным, абыякавым. Нібы джунглі самі па сабе, а шум — сам па сабе.\nЛюдзі, не разумеючы, пераглядваліся, пазіралі па баках, прыслухоўваліся. Андрэй Кардымон здагадаўся першы.\n— Птушак! — усклікнуў ён. — Не чую птушак, — і чамусьці цішэй дадаў: — I цыкад.\nЯго таварышы спыніліся. Маўклівасць джунгляў здалася ім пагрозлівай.\n— Такая цішыня заўсёды тоіць небяспеку, — сказаў капітан экспедыцыі Сяргей Волгін, пільна ўглядаючыся ў зараснікі.\n— Наўрад... — паківаў галавой Генадзь Юрзінаў, штурман зоркалёта. — Дзе яна, тая небяспека? Хіба ў саміх дрэвах? — I ўсміхнуўся. Яго лёгкая, адкрытая ўсмешка, здавалася, струменілася нават праз шклопластык гермашлема.\nБесклапотнасць, якая пачулася ў Генадзевых словах і жэстах, неяк супакоіла нават Андрэя, і касманаўты ў суправаджэнні ўсюдыхода рушылі наперад.\nХутка выбраліся з чашчобы. На шмат кіламетраў, як хапала вока, цягнуліся амаль зямныя прэрыі, пакрытыя густой, у пояс чалавека, чырванаватай травой. Быццам фарбы ранняй восені крануліся яе.\nЛюдзі стаялі прыціхлыя, уражаныя гэтым панаваннем расліннага свету.\n— Дзіўна, — нібы працягваючы колішнюю думку капітана, прамовіў Андрэй. — Навошта такое багацце флоры? Для каго яно?\nЁн не разумеў, чаму нідзе не відаць хаця б слядоў тутэйшай фауны. Не было той логікі, якой заўсёды валодае зямная прырода. Бо як магла самастойна так інтэнсіўна развівацца расліннасць без спалучэння з іншымі арганічнымі формамі жыцця на гэтай планеце?..\n— Напэўна, мы іх проста не бачым, — зазначыў Юрзінаў.\n— Няўжо для прыроды абавязковая аднастайнасць? Чаму ўсё павінна быць, як на Зямлі? — запярэчыў Артур Крумінып, ён любіў, каб усё было лагічна, абгрунтавана.\n— Не абавязкова, як на Зямлі, — згадзіўся Андрэй, — але каб без узаемасувязі — не веру. Помніш трэцюю планету Бярнарда? Ніякага падабенства да Зямлі, і такая разнастайнасць жыцця. Але адзінага, непадзельнага.\n— Андрэй пачаў біць класічнымі прыкладамі, — засмяяўся Волгін, — трымайся Крумінып, твая школа...\n— Аднак планета сапраўды раслінная, — не здаваўся Артур.\n— Раслінная? — Волгін пасур'ёзнеў. — Раслінная... Нават шкодных мікробаў быццам няма. Што ж, усё можа быць. А што сказаць пра горад?\n— Тую пляму на плёнцы ты лічыш горадам? — здзівіўся Крумінып.\n— Пасля таго, што ўбачыў тут, — Крумінып абвёў вакол сябе рукой, — не. Расліннае жыццё не стварае гарадоў.\n— Але трэба пераканацца, — усміхнуўся Волгін, — засталося ж недалёка.\nАндрэй слухаў меркаванні сяброў, а сам уважліва прыглядаўся да раслін, у душы спадзеючыся ўбачыць хаця б якога жучка. I вочы паступова прывыклі да чырванаватых адценняў на дрэвах, траве, пяску. Наваколле ўжо не здавалася такім трывожным, як крыху раней.\nПасля кароткага прывалу рушылі далей. Волгін вёў таварышаў на захад. Там, як сведчылі фотаздымкі, знаходзілася нешта падобнае на штучнае збудаванне. Здымкі былі зроблены з вялікай вышыні, у воблачнае надвор'е, і адлюстраванне атрымалася не надта выразнае. Але капітан быў перакананы, што той падзелены на сектары пятачок-пляма, які яны нядаўна разглядалі на фатаграфіі, не мог утварыцца сам.\nАндрэй падзяляў думку Волгіна, і яму было зразумела нецярпенне Генадзя.\nЯны ўбачылі горад у ружова-фіялетавых прамянях вячэрняга свяціла. Ён узнік раптоўна, як толькі ўсюдыход апынуўся каля шырокай ракі. Горад стаяў на крутым правым беразе і на фоне палаючага неба выглядаў як старажытная гравюра — ніякіх паўтонаў, адны рэзка акрэсленыя контуры.\n— I гэта горад? — усумніўся Андрэй.\nКасманаўты падышлі да самай вады. Відовішча было дзіўнае. Калі гэта нагрувашчванне і было горадам, то архітэктура яго не мела ніякага падабенства з тым, што вока прывыкла бачыць на Зямлі. Высокія вастраверхія сілуэты быццам укручваліся ў неба і нагадвалі Андрэю хутчэй трубы ці неахайна адлітыя металічныя нарыхтоўкі, чым пабудовы разумнага прызначэння. Ніякай сістэмы, поўная асіметрыя. У кожным аб'екце — дынаміка руху, а ва ўсіх разам — застыласць, статычнасць.\nКасманаўтам зноў здалося, што гэта нешта знаёмае, ужо бачанае.\n— Горы?.. — падаў думку Крумінып.\n— Ну вядома, мы ж на іх арыентаваліся, — усклікнуў Генадзь. — Дзівакі!\n— Падобна, — сказаў Волгін, — але ты, Генадзь, нешта блытаеш. Зараз праверым.\nКасманаўты селі ва ўсюдыход, ад'ехалі крыху назад.\n— Вось глядзі! — Волгін не мог схаваць свайго задавальнення.\nКрыху ў баку ад палоскі вячэрняй зары, амаль зліваючыся з пацямнелым небам, высіўся горны краж. Звычайны, дзікаваты, магутны.\n— Здымкі! — патрабаваў Волгін. I калі аўтаматы падалі яму здымкі кража і таго, што людзі лічылі горадам, прапанаваў:\nI горы на здымку, здалося, загаварылі. Андрэя ўразіла, што невядомы творца горада нібы паўтараў прыроду і ў той жа час уводзіў у малюнак нешта сваё. Горад быў копіяй кража, толькі больш фантастычнай, загадкавай і ў нечым нават грознай.\n— Навошта? Не разумею, — Андрэй збянтэжана развёў рукамі.\n— Паўтарэнне прыроды. — Генадзь засмяяўся нечаму свайму. — Гэта ж цікава, праўда, Артур?\nКрумінып не адказаў. Ён пільна ўглядаўся ў фатаграфію горада.\n— Яны ідуць ад свайго разумення, — усхвалявана сказаў Волгін. — I ўрэшце не гэта важна. Я цяпер паверыў канчаткова, што мы напаткалі цывілізацыю.\n— Дадай: маўклівую, — скептычна заўважыў Крумінып.\n— Ат, — махнуў рукой Волгін на рэпліку астрафізіка, маўляў, ведаем твае вечныя сумненні, — вяртаемся да ракі.\nАндрэй адчуў, як стукае яго сэрца: так бывае заўсёды пры сустрэчы з незнаёмым.\nЦямнела хутка. Калі касманаўты вярнуліся на ранейшую сваю стаянку, ноч ужо запаліла вялікія яркія зоркі. Іх святла, аднак, было малавата, каб уберагчы абрысы горада. Яны паступова размываліся і неўзабаве зніклі зусім.\n— Пара, — нецярпліва сказаў Юрзінаў.\n— Раніцай, — зразумеўшы яго жаданне, сказаў капітан. Усе прынялі гэта як загад, не пярэчачы, аднак і не хаваючы расчаравання. Яны разумелі капітана, які рабіў так толькі з-за асцярожнасці. А сэрца Андрэя не хацела згаджацца. Гэта ж зусім побач, напэўна, знаходзіцца горад. Дзеля гэтай сустрэчы яны пераадолелі прастору ў некалькі парсекаў, а цяпер, амаль дасягнуўшы мэты, вымушаны яшчэ чакаць. I тое, што гадзіны, якія засталіся да раніцы, нікчэмна малыя ў параўнанні з гадамі, што спатрэбіліся, каб даляцець сюды, неяк забывалася. Бо гэтыя апошнія гадзіны здаліся раптам самымі доўгімі.\nГорад быццам спаў. Ніводзін агеньчык не засвяціўся між фантастычных гмахаў. I гэта таксама здзіўляла, хвалявала.\nНе толькі Андрэй не мог заснуць. Думкі ўсіх былі там — на незнаёмых вуліцах. Людзям Зямлі ўяўляліся таямнічыя жыхары гэтага горада, якія не хацелі або чамусьці не маглі выйсці ім насустрач.\n— Дарэмна трацім час, — пачуў Андрэй голас Юрзінава. Яму не адказалі. Толькі зарыпелі паходныя ложкі. I было ў гэтай маўклівасці людзей нешта такое тужлівае, што Андрэй узрадаваўся, калі Волгін загаварыў:\n— Мы не Калумбы, якія адкрывалі новыя землі. Яны былі дома. А мы на іншай планеце. Мы не маем права на спешку, на памылку.\nI капітану не адказалі. Розум — розумам, але ёсць яшчэ і сэрца...\nПабудзіў Андрэя праменьчык. Нясмелы, цеплаваты, ён прабіўся скрозь акенца — зусім такі, які бываў ясным ранкам на Зямлі.\nУ Андрэя зашчымела ў грудзях. Ён любіў космас, любіў шукаць новае, жыць у напружанні. Гэта прыносіла яму найвялікшае задавальненне. Але яно не магло замяніць любві да сваёй Зямлі — яе людзей, яе гор і палёў, непаўторнага сіняга неба.\nПазіраючы на дрыготкі праменьчык, Андрэй чамусьці ўспомніў праводзіны на касмадроме. Адчай сціснуў горла. Каб не паддацца яму, хуценька падхапіўся і выйшаў з палаткі.\nАд учарашняй змрочнасці не засталося і следу. Усё навокал было заліта яркім святлом, у прамянях якога нават грозныя вартавыя робаты здаваліся бяскрыўднымі і мірнымі. Андрэй адышоў убок і зірнуў на горад. I горад выглядаў зусім інакш. Вастраверхія будынкі былі як пазалочаныя і не такія ўжо чужыя ў сваёй канструкцыі, а больш зразумелыя і блізкія.\nАндрэеў настрой непрыкметна палепшыўся. Ён ужо радаваўся гэтай планеце, будучым знаходкам і адкрыццям. I раптам Андрэй здзіўлена азірнуўся. Воддаль стаяў Генадзь. Перабіраючы пальцамі кволыя лісцікі на раскідзістым дрэве, ён задуменна пазіраў на ранішні горад. Андрэй не адразу ўцяміў, што ўсхвалявала яго, і тады сам, не чуючы свайго голасу, шалёна закрычаў:\n— Шлем! Шлем!\nГенадзь хутчэй здагадаўся, чым пачуў, што патрабуе Андрэй, бо шлем, у які былі ўманціраваны невялікія навушнікі, вісеў на спіне. Ён бесклапотна засмяяўся, адмахнуўся:\n— Водар які!\n— Шлем! — грозна патрабаваў Андрэй і для пераканаўчасці паказаў на палатку, дзе знаходзіўся капітан.\nГенадзь вельмі неахвотна падпарадкаваўся. Потым загаварыў:\n— Як ты не разумееш! Мне абрыдла глядзець на ўсё гэта праз акуляры скафандра. Быццам сядзіш у кіно ці ў вагоне цягніка. А так хочацца памацаць сваімі рукамі і вось гэта дрэўца, — ён паварушыў сіняваты парастак, які, прымяты палаткай, упарта цягнуўся ўгару, — і вось гэты пясочак... Аналізы ж не паказалі небяспекі.\nАндрэй слухаў моўчкі і, акрамя асуджэння, адчуваў яшчэ і журбу. Ён разумеў Юрзінава, большая палавіна жыцця якога прайшла ў касмічных падарожжах, далёка ад роднай Зямлі.\n— Дзівак, паветра тут зусім чыстае. Азон. А якія аксамітныя лісцікі. Кволенькія. Далікатненькія, — Генадзь гаварыў і гаварыў, стараючыся супакоіць Андрэя. А той толькі асуджальна ківаў галавой.\n— Вы пра што? — запытаў Крумінып, вылазячы з палаткі і размінаючыся на хаду.\n— Пра кіно, — усміхнуўся Генадзь.\nРобаты хутка прыстасавалі ўсюдыход для пераправы цераз шырокую мнагаводную раку. Імклівая плынь аднесла касманаўтаў крыху ўлева ад намечанага пункту, і яны высадзіліся на ўзгорак. Горад перад імі быў як на далоні — поўны святла і прасторы, лёгкіх канструкцый. Такое было першае ўражанне. Але чым даўжэй глядзелі на яго людзі, тым больш ён мяняўся ў іх вачах.\nДваццаць — трыццаць будынкаў, здавалася, вырасталі з адзінай асновы — каменнай пліты, што тоўстым карычневым, як падпечаным, блінам ляжала на шэрым пяску. На вуліцах, якія хутчэй угадваліся, чым былі на самай справе, не раслі ні дрэвы, ні хмызнякі. Кожны будынак стаяў сам па сабе — высокі, імклівы ў сваёй накіраванасці да неба. А разам — сумная карціна нерухомасці і запусцення, якое адчувалася ў курганках пылу паміж будынкамі, у траве, што сям-там кусцілася, прабіўшы тоўсты каменны фундамент.\nЛюдзі паслалі на разведку робата. Ён прайшоў паміж будынкаў, перадаючы свае назіранні па відэасувязі, і, не заўважыўшы нічога небяспечнага, вярнуўся назад.\nТады яго шляхам накіраваліся касманаўты.\nЯны хадзілі па горадзе паміж стромкіх вежаў — гладкіх, бліскучых, цвёрдых — і не маглі зразумець, ці сапраўды гэта пабудовы, ці, можа, тыя ж горы, якія яны бачылі здалёк. Ні ў адной вежы не было не толькі ўвахода, але нават і акна.\n— Прарэжам? — спытаў Генадзь, дастаючы плазменны нож.\n— Не, — не дазволіў Волгін, — трэба шукаць іншае рашэнне.\n— Але ж нашы прыборы не здольныя зазірнуць праз гэтыя сцены, — не здаваўся Генадзь. — Іншага ж спосабу няма.\n— Будзем шукаць, — паўтарыў капітан.\nЯны пайшлі далей, уважліва аглядаючы кожную пабудову. I ўсюды бачылі адно і тое: будынкі, як знарок, былі надзейна захаваныя ад пранікнення чужога вока.\n— Колькі ж яны вось так прастаялі? — сказаў Крумінып. — Год, стагоддзе, два?..\n— I дзе тыя, хто збудаваў іх? — дадаў Генадзь. Неўзабаве яны натрапілі на будынак, сцяну якога зверху данізу разразала шчыліна. Андрэй падбег да яе, прасунуў руку і, учапіўшыся ў сцяну, патрос.\n— Сцеражыся! — пачуў ён голас Круміныпа.\nКавалак кладкі адваліўся і рассыпаўся. Абвал адкрыў уваход усярэдзіну. Там была пустата — празрыстая, гулкая, і вецер ужо гаспадарыў у ёй.\n— Андрэй, можаш увайсці. Астатнія застаюцца тут, — распарадзіўся Волгін.\nАндрэй з радасцю нырнуў у пралом, агледзеўся. Ён здаўся сабе маленькім і нікчэмным у гэтым памяшканні, светлым, нібы не было ў ім сцен, высокім-высокім, што аж, кружылася галава, калі ён задзіраў яе ўгару.\nАндрэй зрабіў крок-другі, асцярожна ставячы ногі на чорную бліскучую падлогу. Ціхі шолах пачуўся ў паветры і, узнімаючыся да грознага гулу, знік недзе пад шпілем вежы.\nНейкі час Андрэй з цікавасцю азіраўся і раптам, не зважаючы на рэха крокаў, узняў кінакамеру і пабег у дальні кут.\n— Што? — чамусьці шэптам спытаў Волгін.\n— Чалавек?! — няўпэўнена і таксама шэптам адказаў Андрэй.\n— Іду да цябе, — сказаў капітан.\nУ зацемненым кутку, так, што і не адразу заўважыш, каля выступу, падобнага на стол, сядзеў... шкілет. і\nКасманаўты застылі як скамянелыя, уражаныя гібеллю гэтай чужой і чымсьці блізкай ім істоты. Андрэй усхвалявана прамовіў:\n— Што ён рабіў, калі быў яшчэ жывы?\n— Та-ак... — апамятаўся Волгін і паклікаў Круміныпа: — Давай, мазгуй, фізік. А ты, Андрэй, паглядзі, ці не пакінула смерць якіх-небудзь слядоў.\nЗнешні агляд нічога не даў, а дакрануцца да рэшткаў істоты Андрэй не адважваўся — раптам рассыплецца.\n— Здаецца, цэлы, не траўміраваны.\nГэта быў адзіны вывад, які мог зрабіць Андрэй.\n— Паспрабуем уявіць сабе, што ўсё-такі здарылася, — сказаў Волгін. — Яго не забілі. Гэта, бадай, дакладна. Думаю, ён памёр, не пакідаючы свайго месца за сталом.\n— Але дзеля чаго? — спытаў Андрэй.\n— Вось гэта для нас загадка. — Волгін адышоў крыху ад шкілета, агледзеў яго збоку, раздумліва сказаў: — Хутчэй за ўсё, ён застаўся тут, як на варце, калі ўжо нікога іншага не было. Яму трэба было нешта такое зрабіць. Можа, нават ён спяшаўся і не закрыў уваход. Іменна таму, магчыма, утварылася шчыліна, што дазволіла нам трапіць сюды. I ён не паспеў ажыццявіць задуманае. Смерць апярэдзіла. — Памаўчаўшы, папрасіў: — На цябе, Артур, надзея. Шукай...\nНа выступе, якога яны назвалі сталом, не захаваліся ніякія рэчы. Толькі зляжалы слой пылу — верны сведка часу і разбурэння. Такі ж пыл быў наўкола: і на падлозе, і на сценах.\nКрумінып спрабаваў абпраменьваць іх. Але без выніку. Прамяні розных спектраў вязлі ў сценах, не вяртаючыся. Тады ён узяўся за выступ, за якім сядзела істота, паклаў рукі так, як гэта некалі, напэўна, рабіў мярцвяк, і паварушыў пальцамі, нібы хацеў намацаць уяўныя клавішы. Тоўстыя ахоўныя пальчаткі заміналі, і ён папрасіў:\n— Дазволь зняць, капітан! Волгін падумаў і ажывіўся:\n— Імітуй біятокі, накіруй на паверхню. — Ідэя яго так захапіла, што ён подбегам сам прынёс Круміныпу прыбор.\nНа стале засвяціўся маленькі экран. Потым на ім узніклі контуры вежы, у якой яны знаходзіліся. Яшчэ праз імгненне з'явіліся невыразныя, дрыготкія абрысы постаці, падобнай на чалавечую. Хвіліну-другую было ціха, і раптам пачуўся перарывісты шолах. Ён мацнеў і вось ужо загучаў, аддаючыся магутным рэхам у высокіх скляпеннях.\n— Стоп! — скамандаваў Волгін.\nКрумінып выключыў біяімітатар. Экран патух, недзе ў вышыні заціхлі адгалоскі рэха.\n— Няўжо мова? — у Андрэя радасна заблішчалі вочы.\n— Падобна на тое, — сказаў Волгін. — Давайце зноў паслухаем.\nЯны абпраменьвалі стол некалькі разоў, і кожны раз чулі адны і тыя ж гукі, падобныя па тону і тэмбру, і ледзь прыкметныя паміж імі паўзы рознай працягласці. Гэтага было яшчэ недастаткова, каб кібернетычны мозг зоркалёта здолеў расшыфраваць сэнс гукаў. Але заўсёды, калі на экране з'яўляўся адбітак фігуры, чулася адно і тое: «Туа». Гэта была ўжо зачэпка.\n— Вернемся на базу, — прапанаваў Волгін.\n— Дазволь, я застануся, — папрасіў Андрэй. — Гэта ж адна, толькі першая знаходка.\n— Не, Андрэй, — сказаў капітан. — Нешта не падабаецца мне тут. Можа, калі даведаемся што-небудзь больш пэўнае, тады прадоўжым пошукі ў гэтым горадзе.\nЗноў касманаўты неахвотна падпарадкаваліся рашэнню капітана. Іх цікавілі рэшткі чужога жыцця, а ўсё астатняе здавалася неістотным. Бо што магло пагражаць ім, усясільным зямлянам, узброеным самай дасканалай тэхнікай? А Волгіным кіравала толькі асцярожнасць.\nМагутная лічыльная машына зоркалёта працавала дваццаць шэсць гадзін. На планеце надышла ўжо другая ноч, калі нарэшце знясіленыя чаканнем людзі пачулі:\n«Туа... наступным... цемень нясе мегу буну... вежы н ратуюць... ківі спяшаюцца... поўначы мегі нябесныя горы. Туа застаўся...»\n— Небагата, — расчаравана прамовіў Крумінып.\n— Але ж у гэтым адчуваецца пэўны сэнс, — ад хвалявання Андрэй не мог уседзець на месцы, — яго трэба толькі зразумець.\n— Малавата тэксту, — паківаў галавой Юрзінаў, далучаючыся да Круміныпа. — Як думаеш, капітан?\n— А дзе ўзяць больш? — усміхнуўся Волгін. — Мы павінны абысціся тым, што маем.\n— Вядома, — горача загаварыў Андрэй. — Адно можна сказаць ужо з пэўнай падставай: жыхара планеты, які пакінуў нам свой голас і рэшткі якога мы знайшлі, звалі Туа.\n— I не толькі гэта. Упэўнены, што планета ў іх называлася Мега, — падказаў Волгін.\n— А ён, Туа, папярэджваў кагосьці, — зрабіў вывад Андрэй.\n— Але каго і аб чым? — не здаваўся Крумінып.\n— Вось аб гэтым мы павінны здагадацца, — твар Волгін пасуровеў. — Туа, мне здаецца, не толькі папярэджваў. Пра небяспеку, відаць, ведалі і без яго. Магчыма, ён запісваў падзеі і мімаволі стаў для нас летапісцам.\nВолгін павярнуў лімб тэлеўстаноўкі. На экране ўзнік горад, якім яны яго бачылі, — прыгожы і мёртвы, пэўны не выказнага суму.\n— Летапісцам нейкіх трывожных, бадай, трагічных падзей, — ціха сказаў Волгін. — Звярніце ўвагу на фразу: «Цемень нясе Мегу буну». Мега — планета, а што такое буну?\n— Не абавязкова, — загаварыў раптам Юрзінаў. — Дзіўна, каб, напрыклад, мы сказалі: «Цемень нясе на Зямлю не бяспеку» або яшчэ лепш — «На поўначы Зямлі Ледавіты акіян».\n— Урэшце, Мега ці не, не гэта галоўнае. З таго, што мы ўбачылі, можна зрабіць такі вывад: планету спасцігла няшчасце, катастрофа, пасля якой жыхары пакінулі свае паселішчы. Ці пайшлі яны на поўнач і засталіся там, ці загінулі — мы пакуль не ведаем. Але абавязаны даведацца. Будзем рыхтавацца ў дарогу. Пойдзем мы з Андрэем. — Волгін гаварыў сурова, быццам яму ўжо былі да канца вядомы і прычына, і вынікі катастрофы. — Генадзь, пакажы нам здымкі поўначы планеты. Дзе тыя Нябесныя горы? I прашу, не, нават загадваю быць вельмі асцярожнымі. Што гэта такое «буну»?.. Андрэй, абследуй усіх, і з гэтага дня назначаю абавязковую праверку. Буну... буну...\n— У такім харастве? — Генадзю стала смешна ад перасцярог капітана. — Мы ж маем даныя прыбораў.\nВолгін уважліва паглядзеў на яго і прамаўчаў. А Андрэй папракнуў:\n— Не блазнуй. — Яму не падабалася Генадзева ўзбуджанасць, якая межавала з ліхаманкавасцю. I той учынак, недаравальны для навічка, а тым больш для вопытнага астралётчыка. Што гэта: стома, нервы? А можа... Андрэй так усхваляваўся, што ледзь дачакаўся, пакуль застаўся з капітанам удвух.\n— Кепска, — сказаў Волгін, выслухаўшы яго. — Прыборы былі і ў жыхароў планеты, — успомніў ён спасылку Юрзінава і паўтарыў: — Кепска. Трэба неяк ізаляваць Генадзя на некалькі дзён.\n— Але ж ён і так...\n— Бачу, — перабіў яго Волгін, — і не магу здагадацца, чаму. У палёце, здаецца, усё было нармальна.\n— Планета вельмі падобная на Зямлю, — уздыхнуў Андрэй. — А мы так даўно не былі дома...\nВолгін падышоў да таварыша, пагладзіў яго па плячы, сказаў ласкава:\n— Такі ўжо наш лёс...\nАд таго, што ён сказаў так проста, без узнёсласці і нібы сам сумуючы, Андрэю стала лягчэй. Каб выказаць сваю ўдзячнасць капітану за гэта, ён паабяцаў:\n— Я знайду спосаб. Генадзь не пакрыўдзіцца.\n— Вось і цудоўна. Дабранач...\nА назаўтра Генадзь захварэў. Спачатку яму крыху нездаровілася, і гэта заўважыў не ён сам, а прыборы, паказаўшы нязначныя адхіленні частаты пульса і дыхання. Але не прайшло і некалькі гадзін, як ён адчуў сябе вельмі дрэнна. I самае горшае было тое, што Андрэй не мог знайсці прычыну, якая выклікала хваробу. Было ясна, што яна ўзнікла пад уздзеяннем знешняга асяроддзя, бо захварэў толькі Генадзь, які здымаў гермашлем. Але і фізічны, і хімічны аналізы не паказалі якіх-небудзь шкодных для чалавека прымесей у наваколлі.\n— I ўсё-такі трэба шукаць, — зазначыў Волгін. — Успомніце словы таго летапісца: «Цемень нясе Мегу буну». Можа, гэта была эпідэмія, а магчыма, — і атрута, што выдзелілася ў атмасферу ў час якога-небудзь доследу. Тады яна павінна быць вельмі стойкай, бо і цяпер, праз стагоддзі, захоўвае сваю сілу.\n— Я таксама займуся пошукамі, — прапанаваў Крумінып. Не адразу Андрэю з Артурам удалося выявіць маленькае, нават для мікрасвету, жаўтаватае іншароднае цельца. Яно было нерухомае і не падавала прыкмет жыцця. Але варта было змясціць яго ў кропельку крыві, як цельца ажыло і стала падобна на вірус.\nЁн быў моцны, гэты вірус, нібы акружаны бранёй: ён выстаяў нават супраць уздзеяння жорсткіх рэнтгенаўскіх прамянёў, не страціўшы сваёй жыццядзейнасці.\nПакуль яны разважалі, мінула з паўгадзіны. А калі пасля Андрэй зірнуў у бінакуляр, дык аж ахнуў ад здзіўлення: вірусы размножыліся.\nАд роспачы Андрэй быў гатовы скласці рукі. I тады Волгін прапанаваў пусціць вірус у клетку, узятую са слізістай тканкі жывога арганізма і падвержаную ўздзеянню моцных антывірусных прэпаратаў.\nТак і зрабілі. Вірус нечакана абмяк, абяссілеў пры сустрэчы з самым звычайным лякарствам. Толькі ў клетцы пасля яго засталіся шкодныя ферменты.\n— Тым часам хвароба Генадзя ўступіла ў новую фазу — пачалося перараджэнне клетак. На паражоных месцах узнікла нешта падобнае на ракавыя пухліны. Яны раслі хутка, і здавалася, няма ад іх ратунку.\n— Вось так, напэўна, гінулі жыхары Мегі, калі толькі ў іх не было дасканалай медыцыны, — усхвалявана сказаў Волгін, выслухаўшы паведамленне Андрэя аб стане здароўя Юрзінава.\n— Яны гінулі нават хутчэй, — адказаў Андрэй. — На першай стадыі хваробы. Успомні Туа.\n— Няўжо яны не ўмелі лячыць? — не мог супакоіцца Волгін. — Яны ж разгадалі тайну біятокаў мозгу. Дзіўна. Вельмі дзіўна.\nАтрымаўшы слабы вірус, Андрэй здолеў разгадаць яго сутнасць. А гэта дало магчымасць знайсці прэпараты, якія абясшкоджвалі і моцны вірус. Цяпер здаровым людзям ён быў ужо не страшны. Але толькі здаровым — Волгіну, Андрэю, Круміныпу. З Генадзем жа справа была не простая. Адзінае, што магло яго выратаваць, — гэта ўмяшанне ў механізм пашкоджаных клетак з тым, каб вярнуць іх да нармальнай дзейнасці. На Зямлі ў той час такое лячэнне прымянялі. Праўда, і там гэта быў вельмі складаны працэс, які патрабаваў вялікай дакладнасці і ў аналізах, і ў самім уздзеянні. Лячэнне праводзілі толькі ў стацыянарных умовах. Але ў Андрэя іншага выйсця не было, і ён вырашыў рызыкнуць.\nХвароба адступала нехаця. I адзінае, чаго Андрэй здолеў дабіцца, — гэта абмежаваць яе далейшае распаўсюджанне і аднавіць дзейнасць пашкоджаных органаў.\nСмерць Генадзю больш не пагражала, але да канчатковага выздараўлення было далёка.\n— Магло быць горш, — толькі і сказаў Волгін. Ён разумеў Андрэя, яго нездаволенасць сваёй бездапаможнасцю, але суцяшаць не стаў. Людзі іх эпохі не мелі патрэбы ў суцяшэнні. Яны лічылі за лепшае глядзець праўдзе ў вочы. — Генадзю патрэбна твая дапамога? — спытаў ён пасля кароткага роздуму.\n— Ужо не.\n— Тады пакінем з ім Круміныпа. А мы адпраўляемся заўтра.\nВолгін і Андрэй вылецелі на невялікім гравіплане, узяўшы курс на поўнач. Упэўненасці, што жыхары планеты выжылі ў няроўнай барацьбе з буну (касманаўты прынялі тэрміналогію з расшыфраванага гуказапісу) і схаваліся за гарамі, не было. З часу тых трагічных падзей, як сведчылі даследаванні рэшткаў летапісца, мінула каля тысячы зямных гадоў, і гэта было не на шмат больш тутэйшых. Але шукаць трэба было. I вельмі хацелася верыць у поспех.\nУнізе праплываў зменлівы пейзаж планеты. Багацце расліннага свету, з якім яны сутыкнуліся вакол зоркалёта, паступова ўступіла месца пахмурай шэрасці. На многія кіламетры пацягнулася камяністая пустыня. А потым неяк непрыкметна на гарызонце ўзнік горны хрыбет. Ён здзіўляў сваёй магутнасцю і прыгажосцю. Сотні кіламетраў даўжынёй, з высачэзным грэбенем, хрыбет стаяў непарушнай сцяной на шляху да поўначы. Абрывістыя голыя пікі і вяршыні, абточаныя ветрам, холадам і вадой, падкрэслівалі яго дзікаватасць і непрыступнасць.\nГравіплан набраў вышыню.\n— Ого, пятнаццаць кіламетраў! — у голасе Волгіна прагучала захапленне.\n— Дзіва што яны хацелі тут схавацца, — адказаў Андрэй. А за грэбенем адкрылася новая цудоўная карціна. Зніклі скалістыя ўцёсы, бяздонныя цясніны. На пакатых схілах закучаравіліся густыя чырванаватыя шапкі лясоў.\nВолгін запаволіў хуткасць, апусціў гравіплан так, каб простым вокам можна было разгледзець нават асобныя дрэвы. Але на экранах лакатараў, як і там, на раўніне, нічога не з'яўлялася. Нават гарадоў-астраўкоў, падобных на той, што яны ўжо агледзелі, тут не было. Толькі горы і густыя лясы.\n— Але ж далей пойдзе нешта накшталт халоднай тундры, — заўважыў Андрэй.\n— Так, трэба глядзець тут.\nЯны доўга кружылі над горным лесам, пакуль не заўважылі паміж дрэў доўгую стужку-прасеку. Натрапіўшы на паляну, апусціліся. Лес жыў. Шумелі высачэзныя хвоі, шапацелі хмызнякі. Лес быў напоўнены іншымі гукамі, якіх зусім не чуваць было на раўніне, — стракатаннем, піскам, крыкам.\nВолгін з Андрэем пераглянуліся, паклікалі робатаў і асцярожна рушылі па прасецы, дзе трава была быццам прымятая. Яны пільна ўглядаліся ў дарогу, шукаючы хоць якога следу. Але сухое, цвёрдае покрыва не пакідала адбітку нават ног важкіх робатаў.\n— Трэба ехаць далей, — вырашыў Волгін і выклікаў усюдыход, пакінуты ў гравіплане.\n— Пакуль аўтаматычны вадзіцель прыгоніць усюдыход, можа, паспрабуем злавіць якога-небудзь звярка, — прапанаваў Андрэй.\nВолгін не згадзіўся.\n— Не будзем адхіляцца. Да таго ж невядома, хто тут зараз гаспадар, — сумна сказаў ён...\nУсюдыход, вузкі, як лодка, імчаўся між высокіх, магутных дрэў па дарозе, якой, здавалася, не будзе канца. Яна пятляла ўздоўж горнага хрыбта на адным узроўні, не ўзнімаючыся да вяршынь і не апускаючыся ў даліны.\n— Запаволь ход, — сказаў Волгін.\nЛедзь прыкметны знак — абламаная галінка — насцярожыў Андрэя. Волгін спыніў усюдыход, падышоў да галінкі. За разлапістай хвояй таілася незарослая сцежка.\n— Пайшлі, — кіўнуў Волгін.\nРобаты сталі адзін спераду, другі ззаду іх.\nКрокаў праз трыста сцяжынка павярнула ўніз. Мінула яшчэ з паўгадзіны, і касманаўты ўбачылі на крутым схіле гары некалькі пячор. Яны здаваліся нежылымі, пустымі. Але калі Волгін з Андрэем падышлі бліжэй, раптам прагучаў вокліч. У ім адчувалася адначасова і трывога, і здзіўленне, і яшчэ нешта такое, што не давалася чалавечаму разуменню: ці то жах і роспач, ці, наадварот, нястрымная радасць.\nВолгін падаў каманду спыніцца. Водгулле апошніх гукаў чужога голасу замерла ў цяснінах. Стала надзвычай ціха і неяк трывожна. Секунды цягнуліся марудна і гэтак жа марудна, быццам нехаця, складваліся ў хвіліны. Людзі з хваляваннем, затаіўшы дыханне, чакалі, што будзе далей. А таго, хто падаў голас, усё не было. Андрэй нецярпліва паварушыўся, адкрыў быў рот. Волгін ледзь паспеў зрабіць жэст перасцярогі. I ў гэты момант з крайняй пячоры высунулася галава: кудлатая, з зарослым валасамі зморшчаным тварам, на якім ярка блішчалі вялікія і, як здалося касманаўтам, разумныя вочы. Іх позірк пранізваў людзей наскрозь у нямым запытанні: хто вы і адкуль? У ім не было ні страху, ні нават здзіўлення, нібы ён даўно чакаў сустрэчы з людзьмі.\n— Дык вось ты які, чалавек Мегі! — Волгін не мог адарваць вачэй ад гэтага суровага твару. Апамятаўшыся, загадаў робату: — Пераклад! — Пачакаўшы крыху, хрыпла спытаў: — Хто ты, жыхар Мегі?\nНягледзячы на ўсю значнасць моманту, Андрэй не стрымаў усмешкі і, хоць ніхто старонні пачуць яго не мог, сцішыўшы голас, сказаў:\n— Гэта ён павінен у нас пытацца, хто мы? Ён — жыхар Мегі. Гаспадар.\nІстота зрабіла крок наперад — нязграбная, з непрапарцыянальна доўгімі рукамі і нагамі і кароткім тулавам.\nНахіліўшы галаву, мяганін слухаў механічны голас робата-перакладчыка.\n— Мы ведаем пра вашу бяду, — пачакаўшы трохі, зноў загаварыў Волгін, — і мы прыйшлі, каб даведацца, ці не можам чым дапамагчы.\nІстота слухала, не рэагуючы.\n— Не тое, не тое, — нездаволена прамовіў Волгін. — Як сказаць, каб ён зразумеў?\nНе адзін раз яны ўяўлялі сабе, як некалі сустрэнуцца з разумнымі жыхарамі чужых планет, што скажуць ім, як наладзяць першы кантакт. А вось прыйшла пара, сустрэча, здаецца, адбылася, і ўсё атрымліваецца неяк не так, як думалася раней. Знаёмства яўна не ўдавалася.\nАндрэй падышоў да Волгіна і, быццам баючыся, што мяганін пачуе, нахіліўшыся, сказаў:\n— Можа, мова іншая стала. Тысяча гадоў...\n— Здымкі! — коратка кінуў Волгін.\nЗадні робат, які быў яшчэ і насільшчыкам, падаў здымак, зроблены ў знойдзеным горадзе. Андрэй паказаў яго мяганіну. У вачах мяганіна бліснуў агеньчык. Нібы ратуючыся ад нечага страшнага, ён засланіўся ад здымка рукамі.\n— Мы вашы сябры, — Волгін дакрануўся да сваіх грудзей.\nРобат, павольна і дакладна вымаўляючы гукі, паўтарыў фразу на мове Мегі.\nМяганін разгублена перавёў позірк з робата на Волгіна, потым зноў на робата.\n— Мы вашы сябры, — паўтарыў Волгін.\nМяганін паказаў на здымак, які трымаў Андрэй, і загаварыў:\n— Там смерць! Там смерць!\n— Мы яе знішчым, — адказаў Волгін, быццам працягваючы даўнюю размову і не заўважаючы нават, што мяганін нарэшце сказаў першую фразу.\n— Смерць перамагчы нельга, — і такая туга пачулася ў яго нізкім да хрыпаты голасе, што людзі аж скалануліся, нібы самі сталі са смерцю тварам у твар.\n— Мы перамаглі смерць, — першым схамянуўся Андрэй. Мяганін падышоў да яго, дакрануўся да скафандра, памацаў гермашлем і сказаў:\n— Смерць мацнейшая за вас.\nАндрэй зірнуў на Волгіна. Той, зразумеўшы, згодна кіўнуў. Андрэй адкінуў гермашлем, на поўныя грудзі ўдыхнуў свежае і чыстае горнае паветра. Яно мела ў сабе і пах азону, і нейкі незнаёмы, прыемны водар, ад якога на імгненне закружылася галава. Але Андрэю не было калі аналізаваць уласныя адчуванні. Ён зірнуў на мяганіна і ўсміхнуўся, усім сваім выглядам падкрэсліваючы, што нічога небяспечнага няма.\nЦень роздуму прамільгнуў па твары мяганіна. Ён пастаяў крыху, задумлівы і, здавалася, далёкі ад усяго. Потым рашуча адступіў убок, адкрываючы ўваход у пячору.\nГэта выглядала як дазвол, запрашэнне, і людзі, захапіўшы з сабой робата-перакладчыка, увайшлі.\nУбранне пячоры было сціплае, нават беднае. Можна было падумаць, што яны трапілі ў жыллё першабытнага чалавека Зямлі. Шкура-посцілка, нешматлікі керамічны посуд. I толькі металічная зброя не пасавала да выгляду пячоры.\nЛюдзі пакланіліся гаспадару, які ўвайшоў следам за імі, і назвалі сябе. Выслухаўшы пераклад, мяганін крыху падумаў і вымавіў:\nШырокім жэстам Рашат прапанаваў гасцям сесці на гладкі камень, які, напэўна, служыў тут лаўкай, а сам прымасціўся насупраць. Пачакаўшы, пакуль госці ўсядуцца, ён павярнуўся да робата.\n— Некалі мы таксама былі магутныя, але смерць аказалася больш магутнай. Перадай гэта сваім творцам. — Выслу- гукі металічнага голасу, ён дадаў: — I ў нас былі разумныя машыны, пра гэта сведчаць легенды. Але машыны нас не выратавалі.\nВолгін узняў руку, запрашаючы Рашата выслухаць яго.\n— Мы сустрэліся з вашай бядой. Яна ледзь не забрала нашага таварыша. Але мы адолелі яе.\nНа бясстрасным дагэтуль твары Рашата раптам праступіла хваляванне.\n— Так, вылечылі, — пацвердзіў Андрэй.\n— Не ведаю, хто вы, — пасля доўгага маўчання загаварыў Рашат. — Я хачу верыць вам і не магу. Легенды сцвярджаюць іншае: таго, хто захварэе, выратаваць нельга.\nРашат гаварыў павольна, нібы сам быў сведкай усіх тых падзей і зараз аддаваўся ўспамінам. Ён нават прыжмурыў свае вялікія вочы, каб не рассейваць увагу на дробязнае і неістотнае, што акружала яго.\nВось яго расказ, які пераклаў робат.\n«Гэта здарылася тады, калі ківі жылі па-за кальцом Вялікіх гор. У іх былі прыгожыя паселішчы, разумныя машыны. Яны жылі вольна, у дастатку, без ніякіх турбот. Ніводная хмара не закрывала ім Аал. Але ківі гэтага здавалася мала. Яны хацелі немагчымага.\nУ той час жыў юнак па імені Катса. Прыгожы, разумны, няўрымслівы. I была ў яго сяброўка Ляйя. Таксама прыгожая, але вельмі гордая. I сказала яна аднойчы Катсу:\n— Я хачу мець зорку. Вунь тую, што заўсёды пачынае свяціць на чорным небе раней за ўсіх.\n— Зоркі не належаць ківі. Ніхто яшчэ не кранаўся іх. Ляйя пакрыўдзілася:\n— Ты ж казаў, Катса, што ўсё можаш. Ты хвалько, я не веру больш табе.\nКатса быў ганарысты не менш за Ляйю. Ён не сказаў ёй ні слова ў адказ на папрокі. Павярнуўся і пайшоў. А потым знік.\nДзесяць разоў абярнулася Мега вакол Аала, а яго ўсё не было. I не ведала Ляйя, дзе ён, і ніхто не ведаў. Толькі Ляйя нават не цікавілася гэтым і хутка знайшла сабе новага сябра. Але ў той дзень, калі Ляйя нарадзіла сына, нечакана з'явіўся Катса. Узмужнелы, пасталелы і яшчэ больш прыгожы.\n— Ты хацела зорку, — сказаў Катса, — вазьмі яе, Ляйя, — і падаў ёй камень іскрысты, як сама зорка.\n— Цябе вельмі доўга не было, Катса, — раўнадушна адказала Ляйя.\nКатса імгненне глядзеў на сваю сяброўку і раптам зрабіў тое, чаго не рабіў ніхто на Мезе. Катса ўзлаваўся. Гнеў яго быў такі моцны, што ён не вытрымаў і з усёй сілы ўдарыў каменем аб падлогу.\nУсё навокал загуло, загрымела, і многа-многа, як кропелек дажджу, разляцелася іскарак-асколачкаў таго каменя. Наляцеў вецер, падхапіў іх і панёс па Мезе. А там, дзе стаялі Ляйя і Катса, засталася глыбокая яма, поўная вады.\nКіві былі вельмі разумныя, усё ведалі. Але і яны не адразу разгледзелі, якую страшную хваробу разнёс вецер разам з каменнымі іскаркамі. Ды гэта і не дзіўна. На Мезе даўно ніхто нічым не хварэў. А калі смерць пачала забіраць ківі, вучоныя спахапіліся, але зрабіць ужо нічога не змаглі.\nЗагінулі амаль усе. Толькі нямногім удалося схавацца за кальцом Вялікіх гор, куды нават вецер не здолеў занесці іскарак каменя...»\nРашат паглядзеў на слухачоў, быццам хацеў пераканацца, якое ўражанне зрабіў яго расказ. Убачыўшы іх засяроджаныя твары, ён працягваў:\n«З таго часу і жывуць ківі тут. Кожны раз, як Мега робіць дзесяты абарот вакол Аала, самы смелы юнак адпраўляецца ўніз, у раўніны. Але ніводзін ні разу не вярнуўся. Хвароба ўсё яшчэ ўладарыць над Мегай. Вы першыя прыйшлі адтуль, адкуль да нас можа прыйсці толькі гора».\nРашат змоўк, пакорлівы перад нягодамі і цяжкім лёсам, які выпаў на долю ківі.\n— Што яшчэ хочуць ведаць прышэльцы? — пасля працяглага маўчання, відаць, стомлены расказам, спытаў Рашат.\n— Многа ківі жыве тут? — Волгін паказаў на горы, якія акружалі даліну.\n— Паданні гавораць, што выратавалася па аднаму ківі з кожнай вежы.\n— Што за вежы? — не зразумеў Андрэй.\n— У вежах жылі ківі. Вежы былі ў паселішчах.\nА тут вас многа? — паўтарыў пытанне Волгін. Рашат падумаў і няўпэўнена адказаў:\n— Ківі жывуць па ўсім Кальцы, а Кальцо вялікае.\n— А машыны ў вас засталіся? — спытаў Волгін.\n— Машыны загінулі. — Рашат павярнуўся да сцяны, зняў нешта падобнае на сякеру і малаток адначасова. — Ад іх застаўся матэрыял, і мы робім сабе, што трэба.\n— Дзе іншыя ківі, Рашат, з твайго паселішча? — спытаў Волгін.\n— Там, — Рашат выглянуў з пячоры і паказаў рукой на горы, парослыя густым хваёвым лесам, — там жывуць ківі. Я тут адзін. Успамінаю паданні, думаю пра наша жыццё. Потым раскажу, што ведаю, маладзейшаму. А ён некалі перадасць наступнаму. Ківі будуць ведаць пра сваё жыццё.\nРашат нахіліўся, нібы даючы зразумець, што ён сказаў усё. Або не ведаў, або не хацеў больш гаварыць: ён жа быў хавальнікам сакрэтаў народа з такім трагічным лёсам.\nКасманаўты развіталіся і вярнуліся да гравіплана. А поўныя нявыказанай тугі вочы Рашата, здавалася, засталіся разам з імі. Ад гэтага позірку было неяк няёмка, быццам у нечым яны падманулі надзеі чалавека Мегі, усіх астатніх ківі. I абодва ведалі, што гэтага позірку ім ужо ніколі не забыць.\n— Дык што ж усё-такі здарылася, як сталася, што істоты высокай цывілізацыі ў нашым разуменні гэтага слова за тысячу гадоў вярнуліся ледзь не да першабытнага ладу? — не мог супакоіцца Андрэй.\n— Пачакай, дай мне апрытомнець, — папрасіўся Волгін. — Ты толькі падумай, што адбылося. Мы сустрэлі чалавека іншай планеты! Не, не трэба спяшацца. Я павінен абдумаць.\nКасманаўты сядзелі ўжо ва ўтульнай каюце. Скрозь шырокія ілюмінатары лілося цемнаватае святло ранняга вечара. За ілюмінатарамі шумеў лес, чарнелі на барвовым небе высокія скалістыя горы. Усё было амаль як на роднай Зямлі, і ад гэтага трагедыя Мегі ўспрымалася неяк асабліва блізка, нібы свая.\n— Думаю, што самае страшнае для іх мінула, хоць яны і жывуць усе гэтыя гады пад вялікай пагрозай. — Волгін сядзеў узрушаны і нязвыкла неспакойны. — Цывілізацыя адродзіцца. Самастойна. Нават калі мы і не ўмяшаемся і не дапаможам ім. Тым, што выжылі, захавалі арганізаванасць у такім гаротным становішчы, ківі даказалі гэта. А на тваё пытанне, што здарылася, мы павінны самі знайсці адказ. I вось, на маю думку, чаму. Тых, хто ведаў сапраўдную ісціну, даўно ўжо няма. Ісціна перажыла іх не намнога. Яна хутка абрасла дадатковымі дэталямі і ператварылася ў легенды, адну з якіх мы сёння пачулі.\n— З таго, што я ведаю, можна зрабіць вывад, — сказаў Андрэй. — Вірус наўрад ці касмічнага паходжання. Думаю, і тут, на шчаслівай Мезе, нехта паспрабаваў вывесці страшны вірус. Некаму, мусіць, хацелася гэтага...\n— Можа, і так, — Волгін уздыхнуў, устаў і ўзяў з паліцы чорную скрыначку, пакратаў кнопкі, якія былі на яе вечку, і зноў сеў у крэсла.\nПа каюце, раптоўна парушыўшы ўстаялую цішыню, паплылі магутныя гукі. Волгін заплюшчыў вочы, увесь аддаючыся музыцы. Гэта быў самы любімы яго твор — сімфонія «Гімн Чалавеку». Ён заўсёды слухаў яе ў хвіліны глыбокага роздуму. Сімфонія была напісана амаль два стагоддзі назад і з таго часу ўладарыла на Зямлі. Але асабліва яе любілі астралётчыкі. Яна стала для іх як талісман, які яны заўсёды бралі з сабой, адпраўляючыся ў прастору. Сімфонія нібы ўваскрашала ўсю цяжкую і складаную гісторыю чалавецтва, пошукі і перамогі, няўдачы і надзеі, якія не маглі не прывесці і ўрэшце прывялі да ўзвышэння чалавека над самім сабой.\nПрагучаў фінал. Волгін нехаця расплюшчыў вочы. выпрастаўся, нібы сеў за камандны пульт, і загаварыў:\n— Вернемся да самага пачатку. Той невядомы герой, які ахвяраваў сабой, каб данесці праўду падзей да нашчадкаў, і Рашат сыходзяцца на адным: бяда прыйшла нечакана, раптоўна. — Волгін перавёў дыханне і, не адводзячы вачэй ад нейкай, толькі аднаму яму бачнай кропкі на гладкай і белай сцяне каюты, працягваў: — Шчасце яшчэ, а гэта ўстанавіў ты, Андрэй, — тут Волгін упершыню за ўвесь дзень усміхнуўся і з вялікай прыязнасцю паглядзеў на таварыша, — што вірус не перадаецца ад чалавека да чалавека, а гіне, зрабіўшы сваю чорную справу. Таму і выжыла частка ківі, перабраўшыся ў высакагорны раён...\n— З гэтым я згодзен, — нецярпліва перабіў капітана Андрэй, — але ж яны павінны былі захаваць свае веды, тэхніку, нарэшце, пісьменнасць.\nВолгін зноў усміхнуўся, цяпер ужо сумна:\n— Не, не маглі. Сякія-такія машыны яны перавезлі, некаторы час карысталіся імі. Але не было магчымасцей для рамонту і ўзнаўлення, не было энергіі для рухавікоў. Машыны зрабіліся мёртвымі, хаця, відаць, надоўга перажылі і сваіх стваральнікаў, і тых, хто мог імі кіраваць.\n— Дапусцім, гэта праўдападобна, — не здаваўся Андрэй, — такое магло здарыцца, тым больш што раён Вялікіх гор раней, напэўна, не быў заселены. Ну а веды? Для іх захавання не трэба ж заводаў ці майстэрань?\n— З ведамі, напэўна, было яшчэ горш, — уздыхнуў Волгін. — Большая частка вучоных, спецыялістаў, я ўпэўнены ў гэтым, засталася на сваіх пастах, шукаючы, як перамагчы вірус. I загінула. А калі некаторыя апынуліся за Кальцом гор, то што яны маглі зрабіць без лабараторый, машын? Веды ў гэтых умовах ператварыліся ў абстракцыю. Для жыцця ў тутэйшых умовах патрэбна было нешта прасцейшае. Яны і вымушаны былі пачынаць з яго, каб забяспечыць існаванне ўцекачоў. I гэтага яны дабіліся. Ківі выжылі. Але ўсе вялікія здабыткі навукі, якія былі раней, сышлі разам з вучонымі ў магілу.\nВолгін змоўк. Ён быў сам уражаны прыдуманай гіпотэзай, у якой трагедыя ківі набыла яшчэ больш змрочныя фарбы. Потым дадаў:\n— Таму, што заняпала навука, відаць, садзейнічала і адсутнасць пісьменнасці ў ківі.\n— Як? — здзівіўся Андрэй. — Цывілізацыя і непісьменнасць? Ну, ведаеш...\n— Так. Напэўна, так. Звярні, Андрэй, увагу на адну акалічнасць. Летапісец, які хоча захаваць звесткі аб трагедыі, карыстаецца не прыладай для пісьма, а машынай, якая працуе на аснове біятокаў. Гэта, прынамсі, дзіўна. Але ж ён меў на ўвазе не нас, прышэльцаў з іншага свету. Ён, напэўна, клапаціўся аб ківі. Ніводнага намёку на пісьмо не зрабіў і Рашат. Ён гаварыў толькі пра памяць, сваю і іншых хавальнікаў гісторыі. Думаю, што машыны біятокаў засталіся на раўніне. Усе.\n— Вось бы Рашата запрасіць з сабой, у той горад... — Андрэй, не закончыўшы фразы, асекся.\n— Ты што? — уважліва паглядзеў на яго Волгін.\n— А раптам яны недзе там схавалі свае навуковыя здабыткі. Вось каб знайсці і вярнуць іх ківі. — Андрэй гаварыў, а Волгін адчуваў, што яго сябрам раптам авалодала нейкая іншая думка.\n— Для гэтага ім трэба выйсці за Кальцо, — асцярожна заўважыў ён.\n— А што, — Андрэй сказаў гэта неяк разважліва, — я...\n— Не гавары глупства, — узлаваўся Волгін. — Ты! — ён пачынаў здагадвацца, куды хіліць Андрэй.\n— Так, капітан, я. Іменна я застануся тут, а вы вернецеся на Зямлю. I я ўсё прадумаў. Не пярэч, выслухай. Зараз мне трыццаць. Бадай столькі ж пройдзе, пакуль экспедыцыя вернецца па мяне. — Андрэй, пачаўшы сур'ёзна і ўбачыўшы трывогу на твары Волгіна, загаварыў, нібы жартуючы: — А што? Недзе пад восемдзесят я вярнуся на Зямлю. Я адзінокі і мне ўсё роўна, дзе працаваць. А з усіх нас я адзін змагу зрабіць галоўнае — вывесці ківі з палону гор. Ну а калі што такое, дык і вы на зоркалёце не гарантаваныя. Ты ж ведаеш, смерць з разведчыкамі ходзіць побач.\nВолгін маўчаў. Ён таксама выканаў бы свой абавязак, нават калі для гэтага патрабавалася б аддаць жыццё. Але ён капітан экспедыцыі і павінен застацца з ёй да канца, несучы адказнасць за кожнага члена экіпажа. I таму павінен вырашаць і як сябар Андрэя, і як начальнік.\n— Ты не верыш мне? — у голасе Андрэя пачулася горыч.\n— Я ганаруся табой, Андрэй! Але гэта, ты ж хочаш застацца, мы пакінем на крайні выпадак. Спадзяюся, што твая ахвяра не спатрэбіцца. Мы возьмем з сабой за горы Рашата ці каго яшчэ, гэта яны вырашаць самі. У скафандры, каб не здарылася нічога непрадбачанага. Зрэшты, гэта планета ківі, і ім самім будаваць сваё жыццё...\nАндрэй паспрабаваў запярэчыць, але Волгін спыніў яго:\n— Упэўнены, такі варыянт быў бы найлепшы. З-за гор паказаўся Аал.\nНа Мезе пачынаўся новы дзень...\nУладзімір Шыцік → Уладзімір Шыцік - Кіб загаварыў апоўначы\nУладзімір Шыцік → Уладзімір Шыцік - Лісцік серабрыстай таполі


Пералік дадатковых відаў паслуг* | Beltelecom\nГалоўная › Для дому › Тэлефанія › Дадатковыя паслугі › Іншыя дадатковыя паслугі (перастаноўка тэлефона, пераіменаванне абанемента, андаўленне абанемента і інш.) › Пералік дадатковых відаў паслуг\nПералік дадатковых відаў паслуг*\nТэрміновая пераадрасацыя дазваляе Вам перанакірваць усе ўваходныя выклікі на іншы нумар тэлефона, у тым ліку мабільны.\nПаралельная пераадрасацыя зручная тым, што ўсе ўваходныя выклікі паступаюць адначасова на два нумары: ваш і той, які вы запраграмавалі. Гэта дапамагае не прапусціць ніводнага ўваходнага званка, нават калі вы пайшлі да сяброў або пакінулі сваё працоўнае месца. Пры гэтым вы, натуральна, можаце адказаць на званок па любым з гэтых двух нумароў. Пасля вашага адказу пераадрасацыя званка на іншы нумар спыняецца. Вельмі зручна і тое, што паралельны выклік дазваляе запраграмаваць пераадрасацыю на любы тэлефонны нумар, у тым ліку і мабільны\nПераадрасацыя на аўтаінфарматар\nКалі падчас тэрміновай і важнай працы вы занятыя і не хочаце, каб вас турбавалі тэлефонныя званкі, скарыстайцеся паслугай «пераадрасацыя на аўтаінфарматар». Яна дазваляе на вызначаны вамі час абмежаваць уваходныя званкі. г.зн. любы, хто патэлефануе вам, пачуе пэўнае кароткае паведамленне, напрыклад: «Нумар часова недаступны. Патэлефануеце пазней».\nПераадрасацыя пры занятасці\nПры фіксаванай пераадрасацыі вам неабходна пазначыць у заяўцы пастаянны нумар пераадрасацыі, на які будуць паступаць званкі. У гэтым выпадку вы і іншыя карыстальнікі вашага тэлефона зможаце толькі ўключаць і адключаць пераадрасацыю.\nБелы/чорны спіс для ўваходнай сувязі\nПаслугай «белы/чорны спіс» для ўваходнай сувязі вы можаце скарыстацца, калі жадаеце часова забараніць званкі на пэўныя нумары (групу нумароў) з вашага тэлефона. У памяць «белага спісу» вы заносіце тэлефонныя нумары, па якіх можна будзе тэлефанаваць з вашага тэлефона. Пры гэтым на любыя іншыя нумары патэлефанаваць ужо нельга. У памяць «чорнага спісу» вы заносіце тэлефонныя нумары, тэлефанаваць па якіх з вашага тэлефона забаронена. Пры гэтым на любыя іншыя тэлефонныя нумары можна тэлефанаваць без абмежаванняў. «Белы і чорны спісы» не могуць быць актывізаваныя адначасова - магчыма толькі пераключэнне на іншы тып спісу.\nПераадрасацыя пры адсутнасці адказу\nПаведамленне аб паступленні новага выкліка\nПаслуга дазваляе падчас тэлефоннай размовы з адным абанентам прыняць выклік іншага абанента. Пры гэтым падчас размовы Вы атрымаеце сігнал аб паступленні новага выкліку.\nВы можаце змяніць пароль, калі пра яго даведаліся іншыя асобы.\nЗабарона некаторых відаў уваходнай сувязі\nГэтая паслуга дазволіць вам у любы час забараніць дарагія віды сувязі, напрыклад, міжгароднюю і міжнародную. Акрамя таго, вы будзеце цалкам абаронены і ад несанкцыянаванага падключэння, так як забараніць можна нават выхад на гарадскія тэлефонныя нумары. Акрамя таго, існуе і другая ступень абароны вашага тэлефона - пароль, які вы называеце ў заяўцы пры замове і адмене гэтай паслугі.\nЧасовая забарона ўваходнай сувязі\nКанферэнц-сувязь - вельмі зручны спосаб зносін па тэлефоне для групы асоб. У звычайнай тэлефоннай размове ўдзельнічаюць толькі два чалавекі. Канферэнц-сувязь дазволіць мець зносіны адначасова тром і больш асобам, незалежна ад таго, дзе яны знаходзяцца.\nКолькасць удзельнікаў ад 3 да 24 чалавек адначасова.\nЗаказаць дадзеную паслугу можна па нумары 818. Паслуга даступная для абанентаў 1 катэгорыі.\n«Будзільнік» патэлефануе ў прызначаны вамі час і абудзіць вас у любы час сутак, нагадае аб надыходзячай важнай падзеі, сустрэчы і г.д.\nКарыстаючыся паслугай «Скарочанага набору нумара», вы можаце для поўных тэлефонных нумароў прызначыць кароткія нумары з адной або двух лічбаў.\nГэтая паслуга дазволіць вам усталёўваць злучэнне з загадзя вызначаным абанентам без набору нумара. Калі вы паднімеце трубку і не будзеце нічога набіраць на працягу 5-10 секунд, тэлефон сам пачне аўтаматычны набор запраграмаванага нумара.\nНавядзенне даведкі падчас размовы\nКарыстаючыся гэтай паслугай, падчас тэлефоннай размовы з адным абанентам Вы можаце пазваніць на любы іншы нумар і атрымаць усю неабходную інфармацыю, пасля чаго вярнуцца да першай размовы.\n*набор даступных паслуг для абанента залежыць ад тэхналогіі падключэння і тэхнічнай магчымасці іх аказання


Сяргей Дылеўскі: Другая хваля забастовак будзе сапраўдная | Народная Воля\nСяргей Дылеўскі: Другая хваля забастовак будзе сапраўдная\nСяргей Дылеўскі. Фота Sputnik.by\nПа словах аднаго з чальцоў страйкаму МТЗ Сяргея Дылеўскага, рэальна на МТЗ не выходзяць на працу каля 300 чалавек з 14 тысяч. Але гэта не азначае, што забастоўкі няма.\n«Па сутнасці, забастоўкі і няма, і ёсць. Многія рабочыя страйкуюць на працоўных месцах. Так званая італьянская забастоўка. Прынцып у тым, каб прыходзіць на працоўнае месца, рабіць сваю працу, але з мінімальнай аддачай. Рабіць выгляд, што робіш, звяртаць увагу кіраўніцтва і адмаўляцца ад працы, калі ёсць нейкія мінімальныя парушэнні працоўнага заканадаўства, тэхнікі бяспекі і гэтак далей», — сказаў ён у інтэрв’ю «Цяперашняму часу».\n«Тыя, хто страйкуе, на гэты момант аформілі адміністрацыйныя адпачынкі — адпачынкі за свой кошт. Іх няма на працоўным месцы, яны не выконваюць свае працоўныя абавязкі. Мы актыўна проста з імі цяпер вядзем валанцёрскую працу — з тымі хлопцамі, якія не выходзяць, не становяцца за станкі і не працуюць. Да тых, хто на працоўных месцах [страйкуе], па меншай меры аб адкрытых рэпрэсіях, пагрозах і спагнаннях я пакуль не чуў. Ёсць, вядома, незадаволенасць кіраўніцтва, што людзі спрабуюць страйкаваць, але адкрытых пазбаўленняў прэмій і звальненняў пакуль няма», — распавёў Дылеўскі.\nНа пытанне, чаму страйк, нібыта, адышоў на другі план, Дылеўскі сказаў: «Ён не сышоў на другі план. Ён разбіўся аб наша заканадаўства. Дваццаць шэсць гадоў прыгнёту, 26 гадоў пастаяннага страху прышчапіла беларускаму народу такую рысу, як боязь усяго, боязь усяго новага. Вырасла цэлае пакаленне людзей, пры якіх забастоўкі не было як такой, і яны яе баяцца. А тыя, хто старэйшыя, памятаюць забастоўкі 1990-х гадоў, дэфіцыт прадуктаў, дэфіцыт грошай, калі няма чым накарміць сям’ю. Людзі гэтага баяцца таксама.\nНягледзячы на тое, што велізарная колькасць фондаў цяпер па Беларусі: беларуская супольнасць ужо сабрала больш за мільён еўра на дапамогу страйкоўцаў, — нягледзячы на гэта, людзі баяцца выходзіць адкрыта.\nМеркаваннем большасці, каб не згас гэты рух, было вырашана дзейнічаць у рамках закона, у рамках заканадаўства. Мы зараз афармляем юрыдычны бок, рыхтуем пакет дакументаў, каб забастоўка была абсалютна легальная з пункту гледжання сучаснага закона. І як толькі мы ўсё аформім гэта, я думаю, пойдзе другая хваля забастовак. Першая хваля была больш як рэпетыцыя, а другая хваля ўжо будзе сапраўдная».\nПаводле «Настоящего Времени», пераклад “НЧ”


10 сакавік 2016, 16:13\nПадлік галасоў на адным з участкаў. Від зь месца назіральнікаў\nІх можна ўжыць безь зьмяненьня Выбарчага кодэксу ўжо на бліжэйшых выбарах у Палату прадстаўнікоў.\nМіжведамасная экспэртная група, якая дзейнічае пры Цэнтральнай выбарчай камісіі Беларусі зь сярэдзіны лютага, падрыхтуе для Аляксандра Лукашэнкі свае прапановы па зьмене выбарчага заканадаўства на наступным тыдні. Пра гэта Свабодзе 10 сакавіка паведаміў сакратар ЦВК Мікалай Лазавік:\n«Экспэрты зараз інтэнсіўна працуюць. Яны атрымалі дадатковыя прапановы ад Беларускага Хэльсынскага камітэту. Іх разаслалі кожнаму з экспэртаў. А цяпер ідзе праца над прапановамі, якія паступілі з розных дзяржаўных міністэрстваў і ведамстваў».\nУ БХК Свабодзе патлумачылі, што Лазавік меў на ўвазе прапановы кампаніі «Праваабаронцы за свабодныя выбары». Але паколькі БХК — афіцыйна зарэгістраваная арганізацыя, а кампанія — не, то і прапановы пайшлі ў Цэнтравыбаркам пад грыфам «Беларускага Хэльсынскага камітэту».\nПраваабаронцы прадставілі дзяржаўным экспэртам 30 пунктаў пра тое, як зьмяніць і дапоўніць прымяняльную практыку выбараў, з падрабязным абгрунтаваньнем кожнага. Пры гэтым недзяржаўныя экспэрты падкрэсьліваюць, што яны засяродзіліся толькі на тых рэкамэндацыях БДІПЧ (Бюро па дэмакратычных інстытутах і правах чалавека АБСЭ), якія не патрабуюць унясеньня зьмяненьняў і дапаўненьняў у Выбарчы кодэкс і іншыя заканадаўчыя акты. А гэта значыць, што іх можна будзе выкарыстаць яшчэ да пачатку кампаніі па выбарах дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў шостага скліканьня праз пастановы Цэнтральнай выбарчай камісіі.\nУ суправаджальным лісьце «Праваабаронцы за свабодныя выбары» выказалі гатоўнасьць абмеркаваць свае прапановы з экспэртамі міжведамаснай групы.\nМесячны тэрмін, які Аляксандар Лукашэнка даў міжведамаснай экспэртнай групе для вывучэньня заўваг, выказаных экспэртамі БДІПЧ АБСЭ па выніках прэзыдэнцкіх выбараў 2015 году, падыходзіць да заканчэньня. У склад гэтай групы ўвайшло 10 чалавек, яны прадстаўляюць выключна дзяржаўныя арганізацыі: Цэнтральную выбарчую камісію, абедзьве палаты Нацыянальнага Сходу, Нацыянальны цэнтар заканадаўства і прававых дасьледаваньняў пры прэзыдэнце Беларусі, міністэрствы замежных спраў, інфармацыі, юстыцыі. Незалежныя экспэрты ў гэтую групу не ўвайшлі, хоць статут групы дазваляе прыцягваць да яе працы любых экспэртаў.\nВыбары дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў, найбольш верагодна, адбудуцца 11 верасьня 2016 году. «Ніякіх іншых прапаноў па часе іх правядзеньня няма», — паведамілі Свабодзе ў ЦВК.\n“Тэлевізар перамог халадзільнік”: Шарамет і Мілінкевіч абмеркавалі, хто зьменіць Лукашэнку


Што такое інфрачырвоны цёплая падлога? | Інтэр'Ерныя Штучкі\nІнфрачырвоны цёплая падлога заваёўвае ўсё большую папулярнасць, што тлумачыцца яго эфектыўнасцю і масай іншых пераваг. Самыя практычныя і патрабавальныя сучасныя заказчыкі, выбіраючы цёплая падлога ў свой дом, спыняюць свой выбар (у большасці) на сістэме «цёплая падлога электрычны інфрачырвоны». Плёнкавы інфрачырвоны цёплая падлога цалкам бяспечны, ён энергазахавальны, вельмі эфектыўны. Для многіх вырашальным фактарам выбару менавіта электрычнага цёплага інфрачырвонага падлогі з'яўляецца, вядома ж, яго невялікая цана (калі параўноўваць з іншымі сістэмамі цёплых падлог).\nВарта заўважыць, што і інфрачырвоны цёплая падлога пад ламінат, і інфрачырвоны цёплая падлога пад лінолеум можна мантаваць сухім спосабам (без сцяжкі). Таксама немалаважным фактарам з'яўляецца тое, што плёнкавы цёплая падлога (інфрачырвоная плёнка) выдатна падыдзе для мантажу як і пад лёгкія пакрыцця, так і без сумненняў можам ўсталёўваць інфрачырвоны падлогу пад плітку.\nЗараз разгледзім падрабязна ўсё плюсы і мінусы цёплых інфрачырвоных падлог:\nВаш падлогу награваецца раўнамерна па ўсёй плошчы пакоя або дома. Гэта ўжо залежыць ад таго, дзе менавіта вы яго ўстанавілі.\nЭлектраэнергія інфрачырвонымі цёплымі падлогамі, па водгуках спажыўцоў (думкі былі старанна правераны спецыялістамі), спажываецца вельмі эканамічна. Не больш за 50 Вт, калі не забыліся ўсталяваць тэрмарэгулятар. Таксама цёплая падлога, інфрачырвоную плёнку мантуюць толькі на ўчасткі, дзе няма мэблі. Што дазваляе значна зэканоміць.\nЦёплы інфрачырвоны падлогу можна ўсталёўваць пад пакрыццё любога тыпу. Як цяжкі, так і лёгкае. Ён выдатна працуе пад лінолеўмам, ламінатам, пліткай, ковролином.\nМантаж цёплай інфрачырвонага полу вельмі просты і хутка выконваем.\nМінімальны тэрмін службы такой падлогі - не менш за 20 гадоў.\nНе патрабуе ніякіх зварачных работ або іншых не менш клапотна.\nРэгуляваць тэмпературу ў памяшканні можна пры дапамозе тэрмарэгулятара, харчаванне інфрачырвонага полу адбываецца ад звычайнай хатняй сеткі 220 Вт.\nДасканала прадумана канструкцыя і дзеянне інфрачырвонага цёплага падлогі. Пры эксплуатацыі ён не выпраменьвае ніякага шкоднага для вашага арганізма электрамагнітнага поля. Таксама такога тыпу цёплыя падлогі маюць усе неабходныя сертыфікаты. Сёння на рынках нашай краіны ёсць інфрачырвоныя цёплыя падлогі айчыннай вытворчасці, якія можна набыць па значна меншым цэнах, чым замежныя.\nВодгукі аб сістэме «інфрачырвоны цёплая падлога»\nЦёплая падлога інфрачырвоны практычна не мае мінусаў. І водгукі людзей, якія ўсталявалі ў сябе ў доме, на дачы і ў кватэрах інфрачырвоныя цёплыя падлогі, у большасці сваёй станоўчыя. У развітых краінах ужо ў большасці дамоў выкарыстоўваюць цёплыя інфрачырвоныя падлогі. Такога роднага і звыклага для нас паравога ацяплення там даўно ўжо не выкарыстоўваюць і не ўспамінаюць пра яго.\nНа сённяшні дзень у нашай краіне цёплыя інфрачырвоныя падлогі шырока выкарыстоўваюцца ў новопостроенных шматкватэрных дамах і, вядома ж, у офісных цэнтрах для ацяплення. Там яны зарэкамендавалі сябе самым найлепшым чынам.\nЦяпер разбярэм саму канструкцыю ВК падлог\nСам працэс ацяплення памяшкання адбываецца дзякуючы награвання тэрмаэлемента плёнкі, праз якія праходзіць электрычнасць. Канструкцыя інфрачырвонага цёплай падлогі гранічна простая: па правадах (вырабленым з срэбра і медзі) паступае электраэнергія да награвальных элементам. Гэтая плёнка вельмі добра ізаляваная, герметычная, устойлівая да вільгаці. Яна зусім бяспечная пры пажарах і іх не правакуе, так як інфрачырвоная плёнка ламінаваных спецыяльным супрацьпажарным складам.Падключаецца да сеткі паралельна праз тэрмарэгулятар, што усталёўваецца асобна. Але нават калі пашкодзіце плёнку механічным спосабам, пашкоджаны ўчастак перастане працаваць, але астатняя частка інфрачырвонага падлогі будзе выдатна працаваць.\nВыснова адназначны: ВК цёплыя падлогі ўсталёўваць у сваім жыллі і офісах мае сэнс. Дзякуючы асаблівасцям канструкцыі награванне падлог адбываецца раўнамерна, тэмпература ў памяшканнях дзякуючы гэтаму стабільная і камфортная.\nЗараз разбярэм прынцып працы такога тыпу цёплых падлог\nУ кватэры з якасна праведзенай цеплаізаляцыяй сістэма цёплых падлог спажывае электраэнергіі каля 40 ват за гадзіну працы на кубічны метр. Тэмпература кантралюецца гэтай сістэмай дзякуючы ўсталяванаму тэрмарэгулятара. Патрэбную і камфортную для вас тэмпературу вы задасце самі. Канструкцыя і тэхнічныя нюансы інфрачырвонага цёплай падлогі выключаюць ўзнікненне электрамагнітнага выпраменьвання з-за працы інфрачырвонага цёплага падлогі. Таму што пры награванні плёнка выпраменьвае доўгія інфрачырвоныя прамяні, падобныя тым, што выпраменьваюць ўсе жывыя істоты. Таму яны асабліва прыемныя для ўспрымання нашым арганізмам. Нагрэты цёплае паветра, які падымаецца ад падлогі, вельмі станоўча ўплывае на наш арганізм. Яго дзеянне можна параўнаць з праменьчыкамі сонца. Для таго каб плёнка грэла толькі ваш дом, а не столь жывуць знізу суседзяў, пад яе варта ўкладваць теплоотражающую падкладку. Яна будзе адлюстроўваць усе патокі цяпла ў адзін бок - у вашу кватэру.\nНа сёння мы можам выбраць з 2 відаў ВК цёплых падлог:\nПлёнкавы, ён вырабляецца па выглядзе плёнкі, скручанай у рулоны.\nСтрыжневы, які складаецца з стрыжняў, вырабленых з карбону, якія звязаныя паміж сабой праводка.\nВыгады і недахопы інфрачырвоных цёплых падлог\nГалоўным перавагай цёплых інфрачырвоных падлог з'яўляецца хуткі мантаж, таму як дадатковыя працы не патрэбныя. Такія абагравальныя сістэмы з лёгкасцю можна мантаваць на любое пакрыццё падлогі без падрыхтоўкі асновы (не трэба заліваць сцяжку).\nПры дапамозе тэрмарэгулятара вельмі проста рэгуляваць тэмпературу ў пакоі. Плёнка хутка выгравае памяшканне.\nАцяпленне пры выкарыстанні цёплых інфрачырвоных падлог не змяняе вільготнасць паветра ў памяшканні, інфрачырвоныя награвальны ня сушаць паветра. І тэмпература падлогі з усталяваным інфрачырвоным абагравальнікам нашмат вышэй тэмпературы столі.\nЦёплыя інфрачырвоныя падлогі могуць служыць прафілактыкай некаторых захворванняў.\nМінусы цёплага інфрачырвонага полу:\nЛёгка паддаюцца механічных пашкоджанняў.\nПатрабуюць значных грашовых укладанняў.\nКалі няправільна эксплуатаваць, пашкодзіць плёнку, яна можа загарэцца.\nНагрэў ажыццяўляецца пры дапамозе асобных палосак, якія выкладзеныя паміж пластамі ізалятара з паліурэтана. Інфрачырвоныя плёнкі цёплых падлог вырабляюць двух відаў - біметалічныя і вугляродныя. З выгляду іх адрозніць практычна немагчыма. Тэрмін службы такіх стужак каля 20 гадоў. Кошт 1 кв. метра вагаецца прыкладна ад 500 да 1500 рублёў.\nПрыступім да ўсталёўкі ВК цёплых падлог\nДля пачатку распланируем само размяшчэнне вашых цёплых падлог, пры гэтым выключаючы ўчасткі, заставленные буйнагабарытнай мэбляй. Пакінутая прастора замеры і разлічым плошчу плёнкі, якая нам спатрэбіцца (у метрах квадратных).\nНаступным этапам мантажу цёплых інфрачырвоных падлог будзе кладка теплоотбивающей падкладкі. Усе стыкі на падкладцы трэба праклеіць скотчам.\nПадчас кладкі інфрачырвонай плёнкі трэба сачыць за адмысловымі пазнакамі. Рэзаць яе варта толькі па пазнаках, размешчаным на абароце.\nЗлучаем ячэйкі інфрачырвонага падлогі. Для злучэння выкарыстоўваем спецыяльныя кліпсы і праводкі. Усе ізалятары і злучальнікі павінны быць у камплекце з вашым цёплым інфрачырвоным падлогай.\nВыкарыстоўваючы спецыяльную схему, падлучальны асобную разетку для ўключэння тэрмарэгулятара ў яе. Да тэрмарэгулятара таксама павінна прыкладацца схема падлучэння яго да агульнай сеткі і да інфрачырвоным падлозе.\nАбавязкова падлучальны тэрмадатчык, драты якога праводзім да першай вочку плёнкі, абавязкова фіксуем скотчам з адваротнага боку.\nУ заключэнне можам ўключыць цёплы падлогу ў разетку, правяраем як працуе. Калі праца яго вас задаволіла, можам укладваць наадварот вамі раней пакрыццё.\nГэтак жа, як і ўсе электрапрыборы, цёплыя інфрачырвоныя падлогі маюць свае правілы эксплуатацыі. Якія варта выконваць абавязкова, ад гэтага залежыць жыццё і здароўе ўсіх членаў сям'і.\nПравільна разлічыце ўсю сістэму вашага цёплага інфрачырвонага падлогі. Калі вам гэта самім не пад сілу, лепш папытаеце аб дапамозе спецыяліста. Ён дапаможа не толькі правільна разлічыць, але і карэктна ўсталюе вашыя цёплыя падлогі.\nМантаж цёплых інфрачырвоных падлог варта праводзіць у загадзя падрыхтаваным, прыбраным і чыстым памяшканні.\nЗамацоўваць плёнку варта вельмі акуратна, пазбягаючы механічных пашкоджанняў плёнкі, таксама варта звяртаць увагу на спецыяльныя маркеры вытворцы, на адваротным баку інфрачырвонай плёнкі.\nНапрыканцы скажу, што цёплыя інфрачырвоныя падлогі маюць вялікую перавагу, у параўнанні з звыклымі для нас сістэмамі ацяплення. Яны не запатрабуюць запасаў паліва, абсалютна бясшумныя, ня сушаць паветра, зусім не вылучаюць ніякіх шкодных прадуктаў згарання або пылу. Цёплыя інфрачырвоныя падлогі рэкамендаваныя Міністэрствам аховы здароўя Расійскай Федэрацыі для ацяплення дзіцячых садкоў, ясельных устаноў і бальніц. Гэта выдатная альтэрнатыва звыклым, забруджвальных сераду сістэмах ацяплення.\n← Выбар падарункаў на 8 марта для дзяўчынак: цікавыя ідэі і рэкамендацыі\nВыбіраем насценныя гадзіны для дома →\nВырошчванне і догляд за японскай айвай


Пожарно-профилактические мероприятия в Молодечненском районе\nОбновлено 17.01.2018 19:25\tАвтор: Администратор\t15.01.2018 18:58\nКалі рэйдавая група ў складзе супрацоўнікаў Маладзечанскага ГРАНС і работнікаў Аляхновіцкага адпраўлялася ў супрацьпажарны рэйд у вёску Баяры, пра трагедыю ў Барысаўскім раёне, дзе на пажары загінулі 5 чалавек, ужо было вядома. Таму важнасць падобных прафілактычных мерапрыемстваў стала яшчэ больш відавочна. Візіты ў дамы і кватэры дазваляюць на месцы ацаніць рызыкі ўзнікнення пажару і папярэдзіць бяду.\n«Танцаваць» ад печы\nПерад рэйдам кароткая нарада ў будынку Дубраўскага вучэбна-педагагічнага комплексу. Члены рэйдавай групы звяраюць адрасы, куды завітаюць, удакладняюць іншую інфармацыю.\n- Сёння наша мэта – наведаць сем'і, якія адносяцца да групы рызыкі, - гаворыць старшыня Аляхновіцкага сельвыканкама Ганна Фурс. – Сярод іх - адзінокія і адзінока пражываючыя пенсіянеры, сем'і, дзе жывуць інваліды, шматдзетныя сем'і, асобы, пазбаўленыя бацькоўскіх правоў, тыя, хто злоўжывае спіртным і вядзе асацыяльны лад жыцця… Усе гэтыя людзі патрабуюць асаблівай увагі. Кантроль найбольш важны ў халодны перыяд года, калі рызыка пажараў узрастае.\nГанна Сяргееўна дадала, што прафілактыка дае вынікі. Колькасць пажараў і іншых надзвычайных сітуацый на тэрыторыі сельскага савета з кожным годам памяншаецца. Жыхары населеных пунктаў разумеюць небяспеку, таму адпаведныя прадпісанні супрацоўнікаў ГРАНС выконваюць. На жаль, гэтага не скажаш пра дачнікаў. У ваколіцах Аляхновічаў дзесяткі садовых таварыстваў. Значная доля парушэнняў правілаў супрацьпажарнай бяспекі фіксуецца менавіта там.\nМіж тым, рэйд пачаўся. На дзвярах першага дома са спісу вісіць замок. Тут пражывае жанчына, якая «сябруе» з алкаголем. Члены рэйдавай групы абыходзяць падворак, потым вырашаюць наведаць яго яшчэ раз. А пакуль накіроўваюцца па адрасе, дзе сям'я даглядае за ляжачым інвалідам.\nЗ парога адчуваем спецыфічны пах, аднак у пакоях адносна чыста. У доме дзве печы, прычым топіцца адна. Яе стан нармальны. Трэба толькі паправіць дзверцы, каб яны не хісталіся. Выратавальнікі тлумачаць гаспадарам правілы эксплуатацыі ацяпляльных прыбораў і просяць падпісаць акт праверкі.\nПа наступным адрасе печка спраўная, аднак электраправодка манціравалася вельмі даўно і не адпавядае сучасным патрабаванням. Затое жыхары самі паклапаціліся пра сваю бяспеку і купілі аўтаномны пажарны апавяшчальнік. Члены камісіі робяць запісы ў спецыяльны журнал. На развітанне яны настойліва раяць жыхарам не курыць у памяшканнях (аб тым, што так адбываецца, сведчаць акуркі ў пакоях).\nУ той дзень рэйдавая група пабывала яшчэ ў некалькіх дамах.\n- У час падобных рэйдаў увага звяртаецца на стан супрацьпажарнай бяспекі падворкаў. Правяраецца спраўнасць печаў, іншага ацяпляльнага абсталявання, электраправодкі. Таксама тлумачым людзям карысць аўтаномных пажарных апавяшчальнікаў, звяртаем увагу на недахопы. Усё гэта дапамагае паменшыць рызыку ўзнікнення пажару. Такія праверкі на Маладзечаншчыне праходзяць рэгулярна, - падкрэсліў галоўны спецыяліст інспекцыі нагляду і прафілактыкі Маладзечанскага ГРАНС Андрэй Кайко.\nУ час, калі рэйдавая група абыходзіла падворкі Дубрава, у мясцовым навучальна-педаганічным комплексе праходзіў урок па правілах бяспечных паводзін у паўсядзённым жыцці. Праводзіла заняткі інспектар групы прапаганды і навучання Маладзечанскага гаррайаддзела па надзвычайных сітуацыях Валянціна Сопат.\nНа ўроку размова ішла не толькі пра тое, як не стаць ахвярай агню. Спецыяліст таксама тлумачыла, чаму нельга знаходзіцца на лёдзе, што трэба ведаць, каб не заблудзіцца ў лесе і як пазбегнуць бытавых траўмаў. Напрыканцы заняткаў дзеці атрымалі каштоўныя падарункі.\n- Калі правілы бяспечных паводзін тлумачыць прафесійны ратавальнік, яны засвойваюцца вельмі добра. Дзеці заўсёды рады падобным сустрэчам. Таму супрацоўніцтва ўстаноў адукацыі і падраздзяленняў МНС дае станоўчы вынік, - адзначыў выкладчык комплексу Юрый Капцюг.\nДаведка. Летась на тэрыторыі Маладзечаншчыны адбылося 67 пажараў, у выніку якіх загінула 8 чалавек (усе загінулыя – дарослыя). У 2016-м гэтыя лічбы складалі 77 і 10 (1 непаўналетні) адпаведна.\nЯк сведчыць статыстыка, асноўнымі прычынамі пажараў з’яўляюцца неасцярожнае абыходжанне з агнём пры курэнні і парушэнне правілаў эксплуатацыі ацяпляльнага абсталявання.\nСпраўны стан печы - гарантыя яе бяспечнай эксплуатацыі. Гэта заўсёды павінны памятаць жыхары падворкаў.\nРэйдавая група правярае спраўнасць аўтаномнага пажарнага апавяшчальніка.\nНапрыканцы візіту жыхары падпісваюць акт праверкі стану супрацьпажарнай бяспекі жылога памяшкання.\nВалянціна Сопат вучыць, як правільна выклікаць дапамогу.\nІлюстраваныя часопісы на супрацьпажарную тэматыку цікавыя і дзецям, і дарослым.\nВыхаванцам Дубраўскага вучэбна-педагагічнага комплексу надоўга запомніцца візіт выратавальнікаў.


Хто ў горад завітаў? — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\n21.04.2019 20.04.2019 administrator1205\nУ горадзе Дзятлаве ўсталявалі новыя скульптуры са штучнай травы.\nЗ фантазіяй да добраўпарадкавання горада падышлі работнікі РУП ЖКГ.\nЗялёна-чырвоныя скульптуры гнома, чарапахі, ката і сабак можна ўбачыць у цэнтральным парку горада. Зроблены яны ў стылі “тапіяр”. Акрамя гэтага, работнікі ЖКГ плануюць парадаваць дзятлаўчан дэкаратыўнымі дарожкамі, архітэктурнымі кампазіцыямі з камення.\nУсё гэта хараство створана і размешчана таленавітымі “гаспадарамі горада” на радасць гараджан і гасцей раённага цэнтра ў рамках падрыхтоўкі да 75-годдзя вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.\n– Тапіярная фігура – гэта скульптура з дэкаратыўнага расліннага матэрыялу, – расказвае тэхнік-азеляніцель ЖКГ Наталля Шапашнікава. – “Вырасціць” такую скульптуру з жывога зялёнага матэрыялу ў Беларусі досыць складана з-за не вельмі цёплага клімату і істотнага сезоннага перападу тэмператур.\nТаму ў нашых парках зручней усталёўваць штучныя тапіярыі, якія вонкава мала чым адрозніваюцца ад жывых фігур.\nПадрыхтоўку да стварэння нашых шэдэўраў мы пачалі загадзя: распрацавалі мадэлі фігурак, вызначыліся з матэрыяламі і сродкамі на іх набыццё. Неабходна сказаць, што работа праводзілася на працягу ўсяго мінулага года.\nІдэю стварэння гэтага ландшафтнага аб’екта прапанаваў наш дырэктар – Сяргей Луня. Ён прыклаў максімум намаганняў, каб своечасова забяспечыць работнікаў усімі відамі матэрыялаў, цяпер актыўна кіруе працэсам па своечасовым завяршэнні работ.\nРаботы, калі надвор’е дазволіць, плануем скончыць да пачатку новага тыдня.\nПаважаныя жыхары горада Дзятлава і госці раёна, работнікі РУП ЖКГ шчыра просяць вас берагчы ландшафтныя аб’екты і пасадкі дэкаратыўных раслін, не зрываць пасаджаныя кветкі і не знішчаць прыгажосць роднага горада. Памятайце, за кожнай справай па добраўпарадкаванні горада стаіць штодзённая цяжкая праца работнікаў ЖКГ.


Беларускі Партызан :: У Брытаніі прапанавалі ўвесці смяротнае пакаранне за тэрарызм\nУ Брытаніі прапанавалі ўвесці смяротнае пакаранне за тэрарызм\nІніцыятарам стала Партыя незалежнасці Злучанага Каралеўства (UKIP).\nІніцыятарам стала Партыя незалежнасці Злучанага Каралеўства (UKIP). Члены дадзенай партыі таксама былі аднымі з першых, хто прапанаваў ажыццявіць Brexit. Пра гэта паведаміла газета «Весткі» са спасылкай на дэпутата Еўрапарламента ад Вялікабрытаніі Джэніс Эткинсон.\nДэпутат заявіла, што ў краіне зараз вядзецца вайна, але ваенныя злачынствы і тэрор не могуць узяць ўверх. Паводле яе слоў, UKIP будзе дамагацца правядзення рэферэндуму па пытанні магчымасці прымянення смяротнага пакарання ў дачыненні да асоб, якія ўчынілі тэракт, паведамляе сайт belnovosti.by.\n«Мы павінны абвясьціць пра вяртанне смяротнага пакарання за тэрарызм. Прафілактыка лепш лячэння », - сказала дэпутат.\nАб магчымым выкарыстанні выключнай меры пакарання загаварылі пасля буйнога тэракту ў Манчэстэры. Там, вечарам 22 мая малады чалавек падарваў бомбу на поўным стадыёне людзей. Загінула 22 чалавекі і не менш за 60 былі шпіталізаваны.


Эўрапейскі банк рэканструкцыі й разьвіцьця дасьць больш грошай Менску - Польскае Радыё\nЭўрапейскі банк рэканструкцыі й разьвіцьця дасьць больш грошай Менску\nAlaksandar Papko 31.03.2016 18:09\nЭўрапейскі банк рэканструкцыі й разьвіцьця дасьць больш грошай Менску.mp3\nАднак дапамога пойдзе толькі на правядзеньне рэформаў. На іх імітацыю грошай ніхто ня дасьць – кажа аналітык Яраслаў Крывой.\nЭўрапейскі банк рэканструкцыі й разьвіцьця намераны пашырыць сваё супрацоўніцтва зь Беларусьсю. Пасьля нядаўняга візыту ў Менск віцэ-прэзыдэнта банку Алэна Пію кіраўніцтва міжнароднай фінансавай установы можа аказаць Менску дапамогу ў памеры некалькіх соцень мільёнаў эўра. Пра гэта піша ў сваім нядаўнім артыкуле дырэктар аналітычнага цэнтру Астрагорскага Яраслаў Крывой. На што пойдуць грошы Эўрапейскага банку рэканструкцыі й разьвіцьця? На гэтую тэму з аналітыкам размаўляе Аляксандар Папко.\nЭўрапейскі банк рэканструкцыі й разьвіцьця – гэта міжнародная фінансавая ўстанова, заснаваная пасьля падзеньня камунізму з мэтай дапамагчы краінам былога савецкага блёку праводзіць эканамічныя рэформы. Банк дапамагае 33 краінам – ад Альбаніі па Ўзбэкістан – зрабіць свае эканомікі больш эфэктыўнымі, тлумачыць Яраслаў Крывой.\nЯ. Крывой: Банк працуе, напрыклад, над тым, каб зрабіць камэрцыйнымі паслугі ў камунальным сэктары. Ён дапамагае зрабіць камунальныя паслугі акупляльнымі, каб яны ўтрымліваліся з грошай карыстальнікаў, а не дзяржаўнага бюджэту. Банк дапамагае ў распрацоўцы праграмаў энэргаэфэктыўнасьці й больш ашчаднага выкарыстаньня вады. Таксама ён рэалізуе праекты ў фінансавай сфэры. Напрыклад, часамі ЭБРР купляе некаторую частку акцыяў банку й дапамагае яму прыняць больш сучасныя стандарты ў сваім кіраваньні.\n22 сакавіка Беларусь наведаў віцэ-прэзыдэнт ЭБРР Алэн Пію. Ён сустрэўся як з уладамі, так і прадстаўнікамі незалежных дасьледчых цэнтраў. Мэтай сустрэчаў было даведацца, якія праекты банку варта падтрымаць у Беларусі. Раней ЭБРР працаваў выключна з прыватным сэктарам, з-за парушэньняў правоў чалавека ў Беларусі і адсутнасьці свабодных выбараў. Цяпер жа банк прыняў палітычнае рашэньне пачаць супрацоўніцтва з урадам – кажа Яраслаў Крывой.\nЯ. Крывой: Ідзе гаворка пра тое, каб рэфармаваць дзяржаўную палітыку ў пэўных галінах: напрыклад, дапамагчы ў прыцягненьні інвэстыцыяў ці ўліку інтарэсаў бізнэсу пры прыняцьці дзяржаўных рашэньняў. Такім чынам павялічыцца ня толькі колькасьць праграмаў, у якіх Эўрапейскі банк рэканструкцыі й разьвіцьця плянуе ўдзельнічаць, але й узровень падтрымкі.\nЦяпер банк распрацоўвае стратэгію дзеяньняў у Беларусі на пэрыяд з 2016 да 2020 году. Дакумэнт павінен убачыць сьвет у ліпені. Можна чакаць, што банк значна павялічыць фінансаваньне. Калі ў мінулым годзе ён вылучыў на праекты ў Беларусі толькі 53 мільёны эўра, у гэтым годзе падтрымка можа дасягаць некалькіх сотняў мільёнаў – мяркуе Яраслаў Крывой.\nСродкі Эўрапейскага банку рэканструкцыі й разьвіцьця могуць быць вельмі істотнай дапамогай у правядзеньні рэформаў. Аднак банк дасьць гэтыя грошы Менску толькі ў тым выпадку, калі беларускі ўрад сапраўды пачне рэформы. Крэдытаў на імітацыю рэформаў і праяданьне грошай ніхто ня дасьць – пераконвае экспэрт.\nЯ. Крывой: Спачатку Беларусь павінная будзе зрабіць канкрэтныя крокі, і толькі тады атрымае дапамогу ці пэўныя інвэстыцыі, а не наадварот. Такі падыход маюць як віцэ-прэзыдэнт Эўрапейскага банку рэканструкцыі й разьвіцьця, так і кіраўнік беларускага офісу банку. Яны разумеюць, што ўрад можа паспрабаваць пазьбегнуць рэформаў, але атрымаць грошы. Яны паспрабуюць улічыць гэты фактар, каб дапамога пайшла на зьмены ў эканоміцы, а ня проста зьнікла.\nЭўрапейскі банк рэканструкцыі й разьвіцьця плянуе ў бліжэйшыя пяць гадоў падтрымаць беларускія прыватныя банкі, дапамагчы ў прыватызацыі дзяржаўных прадпрыемстваў. Таксама банк плянуе дапамагчы беларускаму ўраду павысіць якасьць і эфэктыўнасьць дзяржаўных паслугаў «пры дапамозе рэформаў заканадаўства і ўвядзеньня камэрцыйных прынцыпаў кіраваньня».\nБеларускую вэрсію артыкулу Яраслава Крывога пад назвай "Ці спрацуе новая стратэгія ЭБРР у Беларусі?" можна знайсці на сайце Ostro.by.\ntags: эканоміка Беларусі


"Куплеты і прыпевы" - НРсМ\nHome Board index Асобная творчасьць міністраў N.R.M. Лявон Вольскі: сольная творчасьць\n"Куплеты і прыпевы"\nУсё, што тычыцца сольнай творчасьці Лявона Вольскага\nЯк Вы ацэньваеце дэбютны сольнік Лявона?\nвыдатна, заўсёды будзе ў трэклісьце!\nадзін раз паслухаць можна, пакіну на веніку для гісторыі\nацтой, адразу фтопку\nнават пампаваць ня стану\nPost by Alonka » 16.04.2008 - 20:08\nwww.lvolski.com - слухаем, выказваемся, абмяркоўваем.\nLast edited by Alonka on 16.04.2008 - 22:11, edited 1 time in total.\nPost by VOLNY » 16.04.2008 - 21:51\nнеяк большасць варыянтаў негатыўныя. пакуль не слухаў, але для сябе разглядаю вельмі верагодным варыянт кшталту "калі-нікалі паслухаць можна". У тым сэнсе, што і не "заўсёды ў трэк-лісце", але і больш за адзін раз\nPost by Alonka » 16.04.2008 - 22:11\nPost by Iкс » 16.04.2008 - 23:18\nВагаўся паміж 2 і 3, усё ж 3. Не пакаціла\nPost by VOLNY » 16.04.2008 - 23:40\nХм, а толькі ў мяне галюны з спампоўваннем? 0_о\nКавалкамі-памылкамі неяк усё\nJoined: 8.05.2007 - 22:29\nPost by Малайчынка » 17.04.2008 - 10:18\nКонечно, не то чтобы все они навсегда остались у меня в трэклисте (я проголосовал именно за этот вариант), но "Дэпутаты", "Палітычны каментатар", "Пасат-універсал", "Тэрмінатар" "Служы-служы, салдацік" остануться там надолго. Про "Эўравізію" отдельный разговор, т.к. она появилась пораньше остальных. Откровенная попса - прослушав один раз, весь день ходил, напевая эту песенку)) А ещё, всё таки меня не оставляют ощущения в некоторых песнях схожесть с Высоцким... Или нефига подобного?)))\nJoined: 15.07.2007 - 11:10\nPost by Raider » 17.04.2008 - 13:35\nIкс wrote: Вагаўся паміж 2 і 3, усё ж 3. Не пакаціла\nКліп мяне наогул "забіў" ...\nPost by VOLNY » 17.04.2008 - 20:18\nПрышпільна, што ў Гасцёўне на сайце зусім іншыя водгукі)\nPost by Ultrabelarus » 17.04.2008 - 21:13\nа што там, ганьбяць?\nPost by VOLNY » 17.04.2008 - 22:41\nусміхнула пару песень: рабяты з бадунца, дэпутаты, каментатар, пасат\n"Тэрмінатар" адразу нагадаў ментоў, што пару разоў у нас на раёне бачыў апошнім часам. Такія гоп-хлопцы гадоў па 19, па-трое ходзяць. Хіба што ў форме, але выраз твару не пераапранеш.\nКарацей, трапных выразаў у Вольскага хапае))\nМузло, вядома, - ніжэй плінтусу. Тэмы падобна ўсе "пазычаныя".\nКарацей, ёсць такая рэч - і добра, калі Вольскаму гэта не надта замінула займацца асноўнымі праектамі\nPost by macie3k » 17.04.2008 - 23:13\nСкажыце, добрыя людзі, ігнаранту, што такое ЖРЭА, ЖЭС і бадунец?\nPost by Predatorre » 18.04.2008 - 01:19\nmacie3k, ЖРЭА -- раёная жыльлёвая рамонтна-эксплюатацыйная арганізацыя, ЖЭС - жыльлёва-эксплюатацыйная служба. наколькі я разумею ўсе ЖЭСы нейкаша раёну знаходзяцца пад кіраўніцтвам ЖРЭА + ЖРЭА яшчэ нейкія дадатковыя функцыі павінна выконваць)\nPost by Alonka » 18.04.2008 - 06:53\nА бадунец прыходзіць раніцай пасьля алькагольнай ночы\nPost by Raider » 20.04.2008 - 11:26\nНасамрэч, альбом файны, толькі занадта на Высоцкага падобна, асабліва: "Тэрмінатар" і "Дэпутаты" ...\nВольскі - беларускі Высоцкі.\nPost by Андрэй » 20.04.2008 - 12:29\nУ нас на офісе як ашалелі. Чацвер-пятніцу толькі Вольскага і слухаем...\nУжо разабралі на цытаты\n"Пайшлі вы ўсе ў ЖРЭА, а я пайшоў у ЖЭС!"\nPost by Ultrabelarus » 20.04.2008 - 19:43\nRaider, Высоцкі і так беларус...\nPost by VOLNY » 21.04.2008 - 00:13\nUltrabelarus, у сэнсе? Цікава-цікава\nPost by Ultrabelarus » 21.04.2008 - 20:34\nУ Высоцкага беларускія карані, вось што. Сам ён нарадзіўся ў Расіі ўжо, па-мойму, а вось продкі - нашыя. Ды і прозвішча чыста беларускае\nPost by Alonka » 21.04.2008 - 21:15\nО, Будкін мае думкі выказаў!!! Паглуміцца для Лявона куды лягчэй, чым напісаць хай нават не зусім сур'ёзны, але вартасны й насамрэч цікавы твор. На гэты цырк ужо нават на канцэртах глядзець немагчыма, не кажучы пра праслухоўваньне дома.\nPost by Shanouny Spadar » 21.04.2008 - 22:35\nПаглуміцца для Лявона куды лягчэй, чым напісаць хай нават не зусім сур'ёзны, але вартасны й насамрэч цікавы твор. На гэты цырк ужо нават на канцэртах глядзець немагчыма, не кажучы пра праслухоўваньне дома.\nКуплеты i прыпевы не вартасны i не цiкавы твор?\nReturn to “Лявон Вольскі: сольная творчасьць”


Падрыхтоўчая камісія Дагавора аб усёабдымнай забароне ядзерных выпрабаванняў - Пасольства Рэспублікі Беларусь у Аўстрыйскай Рэспубліцы\nПадрыхтоўчая камісія Дагавора аб усёабдымнай забароне ядзерных выпрабаванняў\nДагавор аб усёабдымнай забароне ядзерных выпрабаванняў (ДУЗЯВ) усталёўвае ў якасці міжнароднай прававой нормы поўнамасштабную забарону на любыя выпрабавальныя выбухі ядзернай зброі, а таксама на любыя іншыя ядзерныя выбухі. Дакументам прадугледжаны механізмы кантролю за выкананнем такой забароны, якія ўключаюць магчымасці дыстаныцыйнага збору дадзеных і інспекцый на месцы.\nДУЗЯВ раcпрацоўваўся ў рамках Канференцыі па разбраенні ў Жэневе ў першай палове 90-ых гадоў. Дагавор быў ухвалены Генеральнай Асамблеяй ААН і 24 верасня 1996 г. быў адкрыты да падпісання. Беларусь адной із першых падпісала Дагавор у дзень яго адкрыцця да падпісання і ратыфікавала яго 13 мая 2000 г. Па стане на 2020 год ДУЗЯВ падпісалі 184 дзяржавы і ратыфікавалі 168 краіны. Для ўступлення ДУЗЯВ у сілу неабходна яго падпісанне і ратыфікацыя 44 дзяржавамі, пералічанымі ў Дадатку 2 (краіны, якія ўдзельнічалі ў распрацоўцы Дагавора на Канферэнцыі па разбраенні і якія мелі на гэты момант ядзерныя энэргетычныя альбо даследчыя рэактары). З гэтага спісу 36 дзяржаў ратыфікавалі дагавор. З краін, чыя ратыфікацыя ДУЗЯВ необходная для яго ўступлення ў сілу, не падпісалі дагавор Індыя, КНДР і Пакістан. Пяць краін (Егіпет, ЗША, Ізраіль, Іран і Кітай) падпісалі, але не ратыфікавалі яго.\nУ лістападзе 1996 года дзяржавы, якія падпісалі Дагавор, заснавалі падрыхтоўчую камісію Арганізацыі па Дагавору аб усёабдымнай забароне ядзерных выпрабаванняў (ПК ДУЗЯВ). Мэта дадзенага органа – забяспечыць падрыхтоўку да ўступлення Дагавора ў сілу, пасля чаго, у адпаведнасці з яго палажэннямі, пачне функцыянаваць Арганізацыя па Дагаворы аб усёабдымнай забароне ядзерных выпрабаванняў.\nПК АДУЗЯВ складаецца з усіх краін, якія падпісалі і/альбо ратыфікавалі Дагавор. Праца Падрыхтоўчай камісіі арганізуецца ў форме рэгулярных сесій, якія праходзяць у Вене, і пасяджэнняў працоўных груп. Дзейнасць ПК ОДУЗЯВ забяспечвае Часовы тэхнічны сакратарыят. Узначальвае сакратарыят Выканаўчы Сакратар, прадстаўнік Буркіна-Фасо Ласіна Зербо. Асноўнай мэтай ПК АДУЗЯВ на сённяшні дзень з’яўляецца стварэнне міжнароднай сістэмы маніторынга (МСМ) з мэтай выяўлення і ідэнтыфікацыі ядзерных выбухаў, забароненых Дагаворам. Сістэма маніторынгу будзе складацца з сейсмалагічных, інфрагукавых, гідраакустычных і радыёнуклідных станцый. Пад кіраўніцтвам ПК таксама створаны міжнародны цэнтр дадзеных (МЦД), які будзе забяспечваць збор, аналіз і захоўванне інфармацыі, сабранй МСМ, а таксама яе перадачу дзяржавам-членам.\nДа моманту ўступлення Дагавора ў сілу таксама павінна быць забяспечана гатоўнасць праводзіць інспекцыі пры наяўнасці падазрэнняў аб правядзенні ядзернага выбуху. Рэспубліка Беларусь з’яўляецца ўдзельнікам агульнасусветных намаганняў, накіраваных на садзейнічанне ўступленні ДУЗЯВ ў сілу. Пазіцыя Беларусі ў дачыненні да неабходнасці хутчэйшага ўвядзення Дагавора ў дзеянне сугучная падыходам большасці краін свету да пытанняў ядзернага раззбраення і нераспаўсюджвання.\nЗ мэтай садзейнічання хуткаму ўступленню ДУЗЯВ у сілу праводзяцца рэгулярныя канферэнцыі дзяржаў, якія падпісалі ці ратыфікавалі Дагавор. У чарговай канферэнціі 25 верасня 2019 годзе ў Нью-Ёрку прыняла ўдзел дэлегацыя Беларусі пад кіраўніцтвам Міністра замежных спраў Уладзіміра Макея. У рамках Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь у верасні 2012 года быў створаны нацыянальны цэнтр дадзеных па прыёме, аналізу і распаўсюджванню інфармацыі, якая паступае с міжнароднага цэнтра дадзеных АДУЗЯВ.\nСакратарыят ПК АДУЗЯВ аказаў дапамогу ў тэхнічным аснашчэнні беларускага цэнтра дадзеных. У 2017 і 2018 гадах Рэспубліку Беларусь наведаў Выканаўчы сакратар Падрыхтоўчай камісіі Арганізацыі Дагавора аб усёабдымнай забароне ядзерных выпрабаванняў Ласіна Зербо.


Юлія Мажылоўская: Найлепшая ўзнагарода для артыста — увага гледачоў | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Моладзь » Юлія Мажылоўская: Найлепшая ўзнагарода для артыста — увага гледачоў\nЮля – студэнтка БДУ, музычны вопыт якой налічвае ўжо 12 гадоў. За спінай у дзяўчыны — мноства паспяховых канцэртаў і конкурсаў, вялікая колькасць узнагарод за прызавыя месцы. Мы пагаварылі з Юліяй аб яе знаёмстве з музыкай, выступленнях, першай песні і многім іншым.\nЦікавасць да музыкі з'явілася ў дзяўчыны ў першыя школьныя гады.\n— Калі мае равеснікі пачалі наведваць развіццёвыя секцыі, я вырашыла, што таксама хачу паспрабаваць сябе. Спачатку абрала вакал і танцы. Праз пэўны час зразумела, што да заняткаў танцамі душа не ляжыць, і на замену ім прыйшла ігра на фартэпіяна. З таго моманту я стала сур'ёзна займацца ў гэтай сферы.\nНягледзячы на тое, што бацькі Юліі валодаюць музычнай адукацыяй, сама дзяўчына ніколі не наведвала спецыялізаваныя школы.\nНа сцэне наша суразмоўніца з васьмі гадоў. З гэтага ўзросту дзяўчына стала прымаць актыўны ўдзел у рэспубліканскіх вакальных конкурсах, займаючы прызавыя месцы. У 10 і 14 гадоў Юлія была фіналісткай нацыянальнага адбору песні для «Дзіцячага Еўрабачання». Таксама выступала на праекце «Новая хваля» ў Маскве.\nПазней конкурсная дзейнасць саступіла месца канцэртнай. Дзяўчына разам з артыстамі падарожнічала па гарадах краіны і выступала ў рамках праекта «Залатая калекцыя беларускай песні». Тры і чатыры гады таму Юлія выступала на «Славянскім базары».\nБезумоўна, удзел у розных праектах і конкурсах патрабуе нямала часу. Па словах Юліі, сумяшчаць выступленні і вучобу ў школе не было праблемай.\n— Нічога складанага, калі ты ўмееш размяркоўваць час і сілы.\nГалоўнай цяжкасцю дзяўчына назвала сітуацыі, калі час канцэрта супадае з раскладам заняткаў.\nЗа ўсе гады музычнай дзейнасці ў Юлі сабралася вялікая калекцыя прызоў. Але, як прызналася суразмоўніца, яны адыгрываюць для яе не галоўную ролю.\n— Для любога артыста самая важная ўзнагарода — увага гледача. Калі яна ёсць, то ніякія кубкі і статуэткі не патрэбныя.\nДзяўчына распавяла, што са страхам сцэны ніколі не сутыкалася.\n— Хваляванне заўсёды прысутнічае. Але калі выходзіш, забываеш пра гэта і выступаеш для сябе і гледачоў. Важна атрымліваць асалоду ад таго, што робіш, і не баяцца чужога меркавання.\nНягледзячы на моцную цікавасць да музыкі, пры выбары месца навучання Юлія аддала перавагу факультэту журналістыкі.\n— Калі я была маленькая, часта прымала ўдзел у розных тэле- і радыёшоу. Мяне вельмі прыцягвала гэтая сфера. Яна здавалася чымсьці неверагодным. Акрамя таго, я досыць гаваркая, мне не складае ніякай цяжкасці гаварыць на камеру. Калі зразумела, што мая дзейнасць на сцэне і выступленні ў кадры часткова падобныя, падумала: чаму б і не? Ні разу яшчэ не пашкадавала аб сваім выбары.\nПа словах Юліі, пасля заканчэння вучобы найлепшым варыянтам для яе стане магчымасць сумяшчаць журналістыку і музыку.\nYuka — музычны псеўданім дзяўчыны. Пад ім Юлія выпусціла сваю песню пад назвай «А ты».\n— Гэта важная для мяне кампазіцыя, паколькі яна першая, дзе я з'яўляюся аўтарам слоў і музыкі. Любы чалавек сутыкаецца з эмацыянальным выгараннем. «А ты» якраз пра гэты стан. Я лічу так: усё дрэннае ў жыцці рана ці позна заканчваецца, і калі надыходзіць такі перыяд, гэта значыць, што потым будзе нешта лепшае.\nПа словах Юліі, нягледзячы на тое, што гэта яе першая песня ўласнага сачынення, яна не стане апошняй. У хуткім часе дзяўчына плануе выпусціць новыя творы.\n— Мяне натхняюць кнігі, фільмы, мае сябры, бацькі, усё што заўгодна. Мне падабаецца гэты стан, таму што ў ім я вельмі працаздольная. Лічу, што жаданне ствараць можна знайсці ва ўсім. Галоўнае — захацець.\nКуміра ў музычнай сферы ў дзяўчыны няма. Ёсць толькі артысты, якія падабаюцца больш за астатніх.\n— Вельмі даспадобы работа Земфіры. Мне здаецца геніяльным, калі чалавек здольны сабраць шматтысячныя залы без якой-небудзь асаблівай рэкламы.\nТаксама Юлію ўражваюць песні Валерыя Меладзэ. На думку дзяўчыны, у спевака шыкоўны голас, а ўсе яго песні маюць выдатныя хукі — фрагменты, якія вылучаюцца і асабліва падабаюцца слухачам, чапляюць.\n— Мне здаецца, гэта артыст, які аб'ядноўвае наогул усіх.\nНа думку дзяўчыны, не мае сэнсу параўноўваць спевакоў паміж сабой, бо кожны творчы чалавек — асоба.\nЮлія меламан, слухае абсалютна ўсе віды музыкі. На пытанне пра ідэальна выкананую песню дзяўчына назвала адну з работ ірландскага спевака Hoіzer.\n— Гэта Take Me to Church. У ёй выдатная аранжыроўка, круты тэкст, а голас аўтара проста шыкоўны. Лічу, што гэта тая кампазіцыя, якая ніколі не надакучыць.\nУ Іnstagram-акаўнце Юліі ёсць відэа пад назвай «Таямнічая гісторыя Б.М.».\n— Пасля дзявятага класа я зацікавілася біяграфіяй Білі Мілігана: прачытала пра яго кнігу, паглядзела фільм. Гэта натхніла мяне напісаць урывак.\nЮлія расказала, што пасля таго, як апублікавала ролік у сваім акаўнце, атрымала вялікі фідбэк — водгук, зваротную рэакцыю.\n— Вельмі шмат людзей цікавіліся, як называецца песня і дзе яе можна спампаваць. Магчыма, калі-небудзь яна выйдзе. Паколькі гэта мой аўтарскі ўрывак, ён падабаецца мне больш за ўсе іншыя відэа ў профілі.\nТаксама ў сваім акаўнце Юлія час ад часу публікуе каверы на розныя песні.\nАкрамя музыкі, дзяўчына любіць глядзець фільмы і серыялы, чытаць кнігі, сустракацца з сябрамі.\n— Галоўнае — умець адпачываць і прысвячаць сабе вольны час, — лічыць суразмоўніца.\n...Нядаўна на факультэце журналістыкі БДУ прайшоў міжуніверсітэцкі паэтычны форум. На ім Юлія выступіла са сваёй песняй пад назвай «Картина за двести». Лірычны твор дзяўчыны выклікаў захопленую рэакцыю ў гледачоў, і некаторыя паспяшаліся знайсці песню ў інтэрнэце.\nЛізавета МАЛЬЧУК, студэнтка ІІІ курса факультэта журналістыкі БДУ