11 лютага | Часопіс "ПрайдзіСвет"\nУ гэты дзень, 11 лютага\nНарадзіўся Анарэ д’Юрфэ (фр. Honoré d'Urfé, памёр 1 чэрвеня 1625), французскі пісьменнік. Вучыўся ў езуіцкім каледжы, у 1590 уступіў у Каталіцкую Лігу герцага Гіза; трапіўшы ў палон у 1595, пачаў пісаць свае “Маральныя пасланні” (Epistres morales) у трох кнігах. Самы вядомы твор д’Юрфэ – вялізны пастаральны раман “Астрэя” (L’Astrée): у першым выданні ён налічваў 5399 старонак. Пяты том быў фактычна цалкам напісаны сакратаром д’Юрфэ Бальтазарам Баро і выдадзены пасля смерці Юрфэ. Фінал Баро супярэчыць агульнай логіцы папярэдніх частак (магчыма, аўтар пятага тому не чытаў папярэдніх :)), нашмат больш праўдападобны фінал быў прапанаваны ў 1626 годзе Марэнам Леруа дэ Гамбервілем.\nНарадзіўся Бернар ле Баўе дэ Фантэнэль (фр. Bernard le Bovier de Fontenelle; памёр 9 студзеня 1757), французскі пісьменнік і навуковец, пляменнік П'ера Карнэля. Стогадовы Фантэнэль перад смерцю на пытанне лекара, што ён адчувае, адказаў: “Адчуваю цяжар быцця”.\nНарадзілася Эльза Ласкер-Шулер (ням. Else Lasker-Schüler, памерла 22 студзеня 1945), нямецкая паэтка габрэйскага паходжання, што пісала ў рэчышчы экспрэсіянізму. Пасля публікацыі ў 1911 годзе другога паэтычнага зборніка Ласкер-Шулер “Мае цуды” (Meine Wunder, 1911) пра яе загаварылі як пра першую паэтку-экспрэсіяністку. У адзін вечар з Ласкер-Шулер у берлінскім “Неапатэтычным кабарэ” дэбютаваў паэт Георг Гайм. Эльзе Ласкер-Шулер прысвечаныя многія вершы Готфрыда Бэна, які быў адным з яе найлепшых сяброў. У 1939 годзе паэтка атрымала прэстыжную Кляйстаўскую прэмію і прыдбала шырокую вядомасць у Германіі, што, аднак, не ўратавала яе ад нацыстаў. 19 красавіка 1933 яна падверглася нападу штурмавікоў, пасля чаго эмігравала ў Цюрых. Яе прах пахаваны на Элеонскай гары ў Ерусаліме.\nНарадзіўся Сідні Шэлдан (анг. Sidney Sheldon, памёр 30 студзеня 2007), амерыканскі пісьменнік і сцэнарыст. Шэлдан пачаў сваю кар’еру, пішучы сцэнары для галівудскіх фільмаў, потым пісаў тэксты для брадвейскіх мюзіклаў, пакуль урэшце не заняўся раманістыкай. Ужо другі раман Шэлдана, “Адваротны бок поўначы” (The Other Side of Midnight) зрабіўся бэстсэлерам. У 2005 годзе пісьменнік выдаў біяграфію “Адваротны бок мяне” (The Other Side of Mе), дзе апроч усяго іншага расказаў, што амаль усё жыццё пакутаваў на маніякальна-дэпрэсіўны сіндром.\nПамёр Бертыл Мальмберг (шведск. Bertil Frans Harald Malmberg, нар. 13 жніўня 1889), шведскі празаік, паэт і перакладчык. Лаўрэат літаратурных прэмій, у тым ліку вялікай прэміі Шведскай акадэміі.\nПамерла Сільвія Плат (анг. Sylvia Plath, нар. 27 кастрычніка 1932), амерыканская паэтка. Пры жыцці Плат выйшлі толькі яе паэтычны зборнік “Калос” (The Colossus and Other Poems, 1960) і раман з элементамі аўтабіяграфіі “Пад шкляным каўпаком” (The Bell Jar, 1963, пад псеўданімам Вікторыя Лукас). Зборнік “Арыэль”, які выйшаў у 1965, здабыў неверагодную папулярнасць, а за збор вершаў Плат у 1982-м пасмяротна была прысуджаная Пулітцэраўская прэмія. Гэты зборнік склаў муж пісьменніцы, брытанскі паэт Тэд Х’юз, за якога Сільвія выйшла замуж у 1956-м і з якім развялася ў снежні 1962-га. Пасля самагубства Плат Х’юза доўга вінавацілі ў яе смерці. Праз шэсць гадоў пасля смерці Плат каханка Х’юза Ася Вэвіл, пазбавіўшы жыцця сваю дачку, забіла сябе такім самым спосабам – выпіла снатворнае і, уключыўшы газ, засунула галаву ў духоўку. У 2009 годзе скончыў жыццё самагубствам сын Плат і Х’юза Нікалас Фарар Х’юз.\nПамёр Хары Эдмунд Мартынсан (шведск. Harry Edmund Martinson, нар. 6 траўня 1904), шведскі пісьменнік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры 1974 году (у гэтым годзе прэмію атрымаў таксама Эйвінд Юнсан) – “за творчасць, у якой ёсць усё – ад кроплі расы да космасу”. Скончыў жыццё самагубствам, зарэзаўшы сябе нажніцамі.\nПамёр Фрэнк Герберт (анг. Frank Patrick Herbert, нар. 8 кастрычніка 1920), амерыканскі пісьменнік-фантаст, вядомы перш за ўсё як аўтар цыклу “Хронікі Дзюны” (Dune universe), асабліва першага рамана з гэтага цыклу — “Дзюна” (Dune). Сага пра Дзюну, дзеянне якой адбываецца ў далёкай будучыні і працягваецца пяць тысячагоддзяў, уздымае такія пытанні, як выжыванне чалавецтва ў працэсе эвалюцыі, праблемы экалогіі, узаемадзеянне рэлігіі, палітыкі і ўлады. Многія лічаць гэты цыкл класікай навуковай фантастыкі.\nПамерла Дэсанка Максімавіч (сербск. Десанка Максимовић, нар. 16 траўня 1898), сербская паэтка і празаік, сябра Сербскай акадэміі навук і мастацтваў з 1959 году. Знакамітая сваёй любоўнай і патрыятычнай лірыкай. Найбольш вядомы зборнік — “Патрабую памілавання: Спрэчка паэта з законнікам цара Душана” (Тражим помиловање, лирска дискусија с Душановим закоником, 1964), у якім у форме маналогаў цара і адказаў паэткі яна выступае ў абарону народа, слабых і безабаронных, паэзіі і кахання.


Чым добрая заліванне падлогі самовыравнивающейся сумессю\nНа сённяшні дзень існуе вялікая колькасць самых розных матэрыялаў, якія можна выкарыстоўваць у якасці падлогавых пакрыццяў. Але для таго каб кладка прайшла як трэба, неабходна загадзя падрыхтаваць падстава, зрабіўшы яго ідэальна роўным. У дадзеным артыкуле пойдзе гаворка пра тое, што сабой уяўляе заліванне падлогі самовыравнивающейся сумессю.\nВядома, можна ўсё зрабіць па-старому. Для гэтага ўсяго толькі спатрэбіцца выставіць маякі і заліць паверхню звычайным цэментам. Але гэты працэс больш цяжкі і працяглы. Менавіта таму шмат хто і аддаюць перавагу звяртацца да спецыяльных сумесям, якія валодаюць вялікай колькасцю добрых якасцяў.\nЗаліванне падлогі самовыравнивающейся сумессю стала магчымай параўнальна нядаўна. Выкарыстанне сучасных матэрыялаў прадастаўляе разнастайныя магчымасці, з дапамогай якіх падрыхтаваць падстава пад кладку падлогавых пакрыццяў стала значна лягчэй. Прычым якасць падобных сумесяў цалкам адпавядае ўсім патрабаванням, якія неабходныя для наступнага аздаблення падлогі.\nПерад тым як будзе праведзена заліванне падлогі самовыравнивающейся сумессю, неабходна больш падрабязна даведацца пра яе склад. Варта разумець, што ад матэрыялаў, якія выкарыстоўваюцца для стварэння сумесі, будуць залежаць ўмовы яе эксплуатацыі. Таму да куплі варта падысці з асаблівым увагай.\nУ сваім складзе сумесі могуць утрымліваць гіпс, цэмент ці палімеры. Калі патрабуецца вялікая таўшчыня пласта, то заліванне падлогі ў кватэры павінна рабіцца з дапамогай таго раствора, які быў зроблены на цэментавай аснове. Для павышэння якасці варта вырабіць яшчэ адзін пласт. Ён будзе складацца з той сумесі, якая мае ў сваім складзе палімеры.\nПерад тым як прыступіць да выраўноўвання падставы, спатрэбіцца нанесці спецыяльны пласт з грунтоўкі. Ён неабходны для таго, каб палепшыць ўласцівасць счаплення з наступнымі самовыравнивающимися пластамі. Грунтоўка ў сваім складзе мае не толькі звязальныя матэрыялы, якія спрыяюць лепшаму счапленню наступных пластоў з падставай. Таксама пры вытворчасці грунтовочных рэчываў выкарыстоўваюцца разнастайныя антысептыкі, якія перашкаджаюць узнікненню грыбкоў і бактэрый.\nКожны можа набыць і больш эканамічны варыянт. Ён ужываецца ў тым выпадку, калі паверхня сухая і не мае ніякіх расколін. У гэтым выпадку ў якасці грунтоўкі можна выкарыстоўваць саму сумесь для выраўноўвання. Папярэдне яе трэба будзе развесці вадой у значна большым аб'ёме, чым пры падрыхтоўцы працоўнага раствора.\nЗаліванне падлогі самовыравнивающейся сумессю павінна вырабляцца толькі пры старанна падрыхтаваным падставе. На ім не павінна быць смецця, алейных рэчываў, якія фарбуюць сродкаў і т. Д. Калі ўсё гэта на паверхні ёсць, то неабходна ад яго пазбавіцца. Акрамя таго, падстава павінна быць сухім. Перад заліваннем патрабуецца вырабіць пласт грунтоўкі. Гэта зрабіць можна з дапамогай валіка або пэндзлікі. У ідэале такіх слаёў павінна быць два. Паміж іх нанясеннем неабходна зрабіць невялікую паўзу, каб даць час першаму пласту схапіцца з падставай. Пасля нанясення другога пласта таксама патрабуецца зрабіць перапынак у чатыры гадзіны. Але і цягнуць з заліваннем не трэба, бо праз суткі патрэбнага эфекту атрымаць не атрымаецца.\nПры падрыхтоўцы раствора трэба прытрымлівацца інструкцыі, якая прыкладаецца да ўпакоўкі. Варта разумець, што ёмістасць, у якой будзе падрыхтоўваюць раствор, павінна быць сухі і чыстай. Каб не было камякоў, сухую сумесь неабходна паступова дадаваць у ваду і размешваць дрылём з адмысловай асадкай. Час выраблення варта падбіраць, зыходзячы з патрабаванняў інструкцыі.\nПласт залівання не павінен быць танчэй пяці міліметраў. Пасля таго як яна будзе завершана, неабходна прокатать пласт валікам, каб пазбавіцца ад бурбалак паветра. Як вы бачыце, самовыравнивающиеся падлогі сваімі рукамі зрабіць не так ужо і складана, як магло здацца на першы погляд.\nКалі бяспека не супярэчыць прыгажосці: зварныя рашоткі на вокнах\nПеравагі модульных лесвіц\nКерамічны комін якой фірмы абраць? Керамічныя коміны: мантаж\nВодазаборных вузел: прызначэнне, асаблівасці, складнікі элементы\nЯк арганізаваць водазабеспячэнне прыватнага дома з свідравіны\nОнкомаркеры - Норма і паталогія пры лячэнні рака\n"Бінбанк" - водгукі спецыялістаў і спажыўцоў\nРыхтуемся да дзіцячага свята: торт "Міньён" у падарунак\nЦі не пара завесці сабе віртуальны кампутар?\nГатэль "Фея-2", Анапа: фота і водгукі\nЗакускі з лаваша\nПрырода амерыкі, флора і фауна


Галоўная ➠ Альцгеймера ➠ Віягра можа дапамагчы ў лячэнні некаторых відаў раку\nВіягра у спалучэнні з новымі прэпаратамі можа блакаваць вавёркі-шаперонов, аказваючы антыракавы, антыбактэрыйны і іншыя тэрапеўтычныя эфекты, кажуць даследнікі. Вавёркі-шаперонов гуляюць важную ролю ў згортвання бялку ў клетках чалавека і бактэрый і звязаны з развіццём некаторых захворванняў, у тым ліку хваробы Альцгеймера, хваробы Паркінсана, мукавісцыдозу і іншых. Па словах навукоўцаў, вавёркі-шаперонов могуць стаць новай мэтай для прэпаратаў, накіраваных на лячэнне рака і нейродегенеративных расстройстваў, а таксама супрацьвірусных прэпаратаў і антыбіётыкаў.\nПадчас даследавання спецыялісты выявілі, што эксперыментальнае злучэнне, якое з'яўляецца вытворным ад прэпарата Celebrex, ўзаемадзейнічае з прэпаратамі для лячэння эректільной дысфункцыі, каб паменшыць ўзроўні бялкоў-шаперонов. Гэта асабліва важна, так як памяншэнне бялкоў-шаперонов спрыяе зніжэння узроўняў HSPA5 і ДНК ДА, што можа перашкодзіць рэплікацыі віруса, спрыяе бактэрыяльнай клеткавай смерці і нават можа зрабіць лекава-ўстойлівыя супербактерии адчувальнымі да існуючых антыбіётыкаў.\nАлкаголь можа прадухіліць раннюю смерць ад хваробы альцгеймера\nЧарніцы можа абараніць ад развіцця хваробы альцгеймера\nДобры начны сон ачышчае мозг ад 'бруд'\nКамбінацыя пэўных бялкоў дапаможа прадказаць схільнасць да хваробы альцгеймера


Кандрат Крапіва . Ці будзем мы ездзіць па левым баку? (Ці будзем мы ездзіць па левым баку?) | Часопіс "ПрайдзіСвет"\nЦі будзем мы ездзіць па левым баку?\n6 лютага 2010\nЕду я часамі па вуліцы ці па дарозе і думаю: “Як добра, што наша ДАІ (Дзяржаўная аўтаінспекцыя) так клапоціцца аб жыцці і здароўі людзей, перасцерагае ад паломкі машын. Толькі ты сабраўся зрабіць паварот, а перад вачыма вертыкальная страла – каці прама! І коціш. А не паслухаешь, – дзірку праб’юць, а то і правы адбяруць. Смаліш далей, а тут ужо крывая стрэлка з надпісам “аб’езд”, наперадзе нешта-нейкае: паедзеш, у бяду трапіш. Можа, яшчэ горшую, чым тая дзірка. Трасешся па калдобінах на аб’ездзе, дзякуеш “Правілам дарожнага руху” за іх гуманную перасцярогу і думаеш “Вось бы такія правілы моўнага руху”. Правілы такія, праўда, ёсць: граматыка, правапіс, нарматыўныя слоўнікі, але такія, ды не такія. У іх нічога не сказана пра дзірку: калі яе прабіваць, у якім месцы і хто гэта павінен рабіць. А трэба было б. І правілы ўсё яшчэ парушаюцца. Праўда, пасля пашыранай нарады, якая адбылася ў 1972 годзе, і выступленняў у друку па гэтаму пытанню аматараў ездзіць па левым баку стала менш, і ў друку за блытаніну яны не выступаюць: калі блытаюць, дык паціху, без дэкларацый.\nАдхіленні ад граматычных норм і правапісных правіл бываюць па розных прычынах. Пішуць у наш час усе, але не ўсе добра ведаюць гэтыя нормы і правілы. Калі закаханы юнак выказвае дзяўчыне ў пісьмовай форме свае палкія пачуцці і ў кожным радку робіць арфаграфічныя памылкі, дык гэта яшчэ паўбяды. Можа, яно ад вялікага хвалявання. Але калі такое трапляе на старонкі друку, дык тут ужо трэба біць трывогу. Яшчэ горш, калі мову псуюсь “з добрымі намерамі”.\nЧасамі можна пачуць заўвагу, што і “самі” пісьменнікі не прытрымліваюцца правіл. Такое бывае. Але часцей за ўсё не таму, што яны гэтых правіл ня ведаюць. Выкарысоўваючы багатыя маляўнічыя сродкі мовы, яны часцей за ўсё робяць гэта наўмысна і свядома. Каб надаць персанажам сваіх твораў характэрныя рысы, яны часамі дазваляюць ім гаварыць сваёй мовай, якая не заўседы ў ладах з граматыкай і правапісам. І ў аўтарскай мове яны не цураюцца, бывае, слоў і выразаў роднай мясцовай гаворкі, што дапамагае ім больш ярка адлюстраваць багатае фарбамі жыццё, выказаць свае думкі і пачуцці. Гэтыя адхіленні – заканамерныя. Яны абумоўлены творчай задачай пісьменніка. Без патрэбы пісьменнік гэтага не робіць. Існуючыя нормы і правілы яму не перашкаджаюць. І без занядбання іх у яго ёсць шырокі прастор для выяўлення сваіх здольнасцей і магчымасцей. Але ёсць сярод пісьменнікаў (іх, праўда адзінкі) і аматары ездзіць па левым баку. Для іх агульнапрынятыя правілы і нормы не існуюць. Па шляху да хуткай славы яны імчаць напрасцяк, і ніякія дарожныя знакі – ні клічнікі, ні “цагліны” – іх не спыняюць.\nГэта пра індывідуальную мову пісьменніка, на якую ў разумных межах ён мае права.\nА ці мае права на сваю асаблівую, так сказаць “фірменную” мову тая ці іншая рэдакцыя? Такая тэндэнцыя ў некаторых рэдакцыях праяўляецца досыць выразна. Прыхільнікі гэтай тэндэнцыі стрыгуць усіх аўтараў пад свой грабянец. Аўтар піша: “Дзякуючы клопатам гэтай добрай, чулай жанчыны...” а чытае надрукаванае: “Дзякуючы клопатам гэтае добрае, чулае жанчыны...” У аўтара было: “Я напомніў яму, як мы ехалі разам у поездзе і, з выпадку юбілею аднаго знаёмага архітэктара, паслалі яму віншавальную тэлеграму і паднялі бакалы за яго здароўе”. А пасля таго, як па аўтарскім рукапісам пахадзіла рука праўшчыка, стала: “Я нагадаў яму, як мы ехалі ў цягніку і, з нагоды юбілею аднаго нашаго знаёмага дойліда, даслалі яму віншавальную тэлеграму і ўзнялі келіхі за яго здароўе”. А ў аўтарскім жа арыгінале як быццам не было ніякіх памылак. (Гэта не цытаты, але тыповыя ўзоры стрыжкі пад фірменны грабянец). Тым часам які-небудзь паспешлівы даследчык мовы ўжо і вывады робіць: “Такія формы прыметнікаў жаночага роду і новая лексіка пачынаюць браць верх над традыцыйнымі формамі і ўстарэлай лексікай”. У доказ ён прыводзіць прыклады з твораў таго ці іншага “вядомага” ці нават “выдатнага” пісьменніка, які нібыта такія формы і словы шырока ўжывае. А “выдатны” тут, як той казаў, толькі богу душой вінават. Гэта рэдакцыйны праўшчык прычасаў яго пад свой густ.\nМіж іншым, канчаткі роднага склону прыметнікаў жаночага роду –ае (-яе) не з’яўляюцца агульнапрынятымі ў беларускай літаратуранай мове, а толькі варыянтнай формай, уласцівай мясцовым гаворкам на абмежаванай тэрыторыі, і намаганні замяніць гэтай формай кароткую форму -ай (-яй), якая пашырана амаль на ўсёй тэрыторыі Беларусі і даўно ўсталявалася ў літаратурнай мове, не маюць падстаў. Апрача гэтага, такая стрыжка пад фірменны грабянец не дае магчымасці меркаваць аб асаблівасцях мовы пісьменніка, на што ён, як гаварылася вышэй, мае поўнае права. У рэдакцыі шмат работы з рукапісам і без такой дробязнай, да таго ж яшчэ і няслушнай, апекі над аўтарам.\nКалі ўжо зайшла гаворка аб тым, што ў літаратурнай мове з’яўляецца заканамерным і незаканамерным, дык нелька не сказаць яшчэ аб адной тэндэнцый, якая, на маю думку, з’яўляецца не толькі не заканамернай, але і недарэчнай. Прыхільнікі гэтай тэндэнцыі (іх нямнога, але яны часам маюць магчымасць прыкладваць руку да аўтарскага рукапісу) клапоцяцца ўжо не аб нейкай там прымітыўнай “фірменнай мове”, а падводзяць пад сваю дзейнасць “тэарэтычную базу”. Яны, бычыце, псуюць мову ў “імя высокай ідэі”, змагаючыся за “беларускасць” беларускай мовы. Здавалася б, што ў гэтым дрэннага, калі людзі дбаюць пра якасць мовы, змагаюцца за яе ўзбагачэнне і ўдасканаленне. Дык жа не гэта яны маюць на ўвазе і робяць, калі ёсць у іх такая магчымасць. У імя “высокай ідэі” яны выкасоўваюць з рукапісу словы, якія з’яўляюцца агульнымі для беларускай і рускай мовы, і замяняюць іх словамі мясцовых гаворак або штучнымі наватворамі, не заўсёды дакладнымі па значэнню, але затое “чыста беларускімі”. Слова палажыць яны замяняюць словам пакласці, хоць палажыць беларусы гавораць з таго часу, як яны сталі беларусамі. Пакласці падыходзіць для тых выпадках, калі што-небудзь кладзецца не ўсё разам, а па адным прадмеце, па частках, ці ў некалькі прыёмаў. Напрыклад, яблыкі на стол можна палажыць (скажам, разам з сеткай) і пакласці – кладучы па адным ці па некалькі. Пакласці ўжываецца ў некаторых гаворках і ў першым сэнсе, але гэта ўжо дыялектызм, і ніякай разумнай падставы няма для таго, каб замяніць ім ва ўсіх выпадках слова палажыць.\nВыкасоўваюць слова поезд і пішуць цягнік. А між тым сам поезд з’явіўся значна раней чым слова цягнік, якое пачалі ўжываць, калі не памыляюся недзе ў дваццатыя гады. Гэта – калька, утвораная па ўзору польскага поцёнг, чэшскага влак, нямецкага цуг. А слова поезд беларусам не цяжка было засвоіць, бо яно, толькі з іншым націскам (паязд) было ў народнай мове і да з’яўлення чыгункі. Гэта слова мае зборнае значэнне і азначае прылады для язды – калёсы, сані. А яшчэ – вясельны картэж, калі маладыя ехалі да вянца або з вянца. Таму слова поезд лёгка ўвайшло ў літаратурую мову. Дык хто ж мае права, фігуральна кажучы, сцягваць аўтара з поезда і садзіць на цягнік!\nУ сілу той жа недарэчнай тэндэнцыі выкасоўваюцца словы – успомніць, напомніць, напамянуць, і замяняюцца словамі – згадаць, прыгадаць, нагадаць у той час, як першыя з даўніх часоў з’яўляюцца пашыранымі ў беларусай мове, а другія – вузкадыялектныя і нават у мясцовых гаворках рэдка сустракаюцца. У слоўнікі яны трапілі з кніг і даюцца звычайна з пэўнымі стылістычнымі паметамі, але ў некаторых рэдакцыях зразу сталі фаварытамі.\nНедаспадобы і такое абжытае і ўсім добра вядомае слова як падняць. Дзе слушна, і дзе (часцей за ўсё) няслушна, яно замяняецца словам узняць, хоць апошняе па значэнні не перакрывае першага слова, якое можа ўжывацца ва ўсіх выпадках, калі гаворка ідзе пра дзеянне, якое тут маецца на ўвазе. Узняць больш падыходзіць для высокага стылю, а таксама ўжываецца ў тых выпадках, калі маецца на ўвазе падняць каго-небудзь ці што небудзь на вялікую вышыню, калі дзеянне патрабуе вялікага намагання, калі трэба падкрэсліць яго асаблівую сілу, інтэнсіўнасць, значнасць: узняць сцяг перамогі, узняць аж на дваццаты паверх, мех – як узняць, не узняць галавы ад падушкі, узняць буру пратэсту, узняць вытворчасць, узняць крык, узняць хмару пылу, узняць руку на жанчыну. Але карандаш з падлогі, руку для галасавання, тэмпературу на некалькі градусаў, падол сукенкі, пакрывала і шмат што іншае, вядома ж, – падняць>. Тым не менш – “узнімаюць”.\nНепажаданым з’яўляецца і такое добрае, я б сказаў, цёплае слова, як пагода і замяняецца словам надвор’е. Словы гэтыя ў беларускай мове раўнапраўныя, але зноў жа маюць пэўныя сэнсавыя адценні. Слова пагода процістаўляецца слову непагадзь і, калі яно ўжываецца без прыметніка, азначае сонечную пагоду. “Два дні пагоды і сена сухое будзе” – скажа старшыня калгаса. Зразумела, што тут гаворка ідзе про сонечную пагоду. А пра надвор’е так не скажаш, – трэба дадаваць эпітэт – добрае, дэннае, бо ў паняцце надвор’е, апрача яснай ці дажджлівай пагоды, уваходзяць і іншыя кліматычныя адзнакі: холад, цяпло, вільготнасць паветра. Як ні здаецца гэта парадаксальным, але і пры “дрэннай” (нясонечнай) пагодзе можа быць добрае надвор’е. Нічога дзіўнага, калі вы пачуеце ад агародніка: “На агуркі сёлета годзіць. Надвор’е добрае: ночы цёплыя, дажджы праходзяць”.\nСлова паслаць (пасылку, пісьмо, карэспандэнцыю) замяняецца словам даслаць. Але гэта не тое ж самае. Даслаць што-небудзь можна ў дадатак да пасланага ўжо, або ў сэнсе – прымусіць дайсці да свайго месца (даслаць патрон у патроннік).\nСлова вызваліць прапануецца замяніць словам выслабаніць; архітэктра – словам дойлід; слова вывад замяняецца наватворам выснова.\nА што ж гавораць наконт гэтых слоў помнікі старабеларускай пісьменнасці? Часта сустракаецца ў іх (у розных фанетыка-мафалагічных варыянах) слова успомніць (успомнеце, успомнити, успоменути, успоменети і г.д.). Выяўлены таксама формы напоменути, напоменети, напоменуть. Дзеясловаў нагадаць, згадаць, прыгадаць у гэтых помніках няма.\nДзеясловы падняць і ўзняць сустракаюцца прыбілізна ў аднолькавай колькасці.\nВельмі часта ўжываецца слова паслаць, але не выяўлена слова даслаць.\nСустракаецца зрэдку слова дойлід, але толькі ў значэнні цясляр, а не архітэктар. Цяпер гэтае слова даецца ў слоўніках з паметай устар. і адпавядае рускаму зодчий.\nУ картатэцы “Гістарычнага слоўніка беларускай мовы” Інстытута мовазнаўства АН БССР налічваецца каля 300 картак на слова причина, але няма ніводнай нагоды. Выпадку, між іншым, таксама няма. У значэнні яго ўжывалася слова припадок.\nПалажыць (положити) было ў старабеларускай мове пашыраным словам. Пакласці ўжывалася ў пераважна ў спецыфічным выразе “покласти рубежи”.\nФорма зялёнае (родны склон) у помніках пісьменнасці з’яўляецца больш старажытнай. Пазней на яе месцы ўтварылася форма зялёнай, якая, як сведчаць матэрыялы, сабраныя дыялектолагамі, пашырана цяпер на большай частцы тэрыторыі рэспублікі. Старажытная форма захавалася ў асобных гаворках паўднёва-заходняй часткі Беларусі (слуцкіх, капыльскіх, любанскіх, драгічынскіх), але ў некаторых рэдакцыях зялёная вуліца даецца толькі гэтай больш архаічнай форме.\nСловы ўспомніць, прыпомніць, напомніць пашыраны на ўсёй тэрыторыі Беларусі, а прыгадаць зафіксавана ў Капыльскім, Слуцкім, Любанскім, Драгічынскім раёнах, нагадаць – толькі ў Іўеўскім. Але і ў гэтым выпадку выключная перавага аддаецца рэдкім асаблівасцям мясцовых гаворак.\nСловы падняць і ўзняць ужываюцца на ўсёй тэрыторыі, , у асноўным ва ўласцівым ім значэнні, але для “фірменнай мовы” падыходзіць толькі ўзняць. Паслаць пашырана скрозь, а даслаць (у значэнні паслаць) выяўлена толькі ў асобных рэдкіх выпадках у Капыльскім і Карэліцкім раёнах.\nПрычына і выпадак ёсць усюды, а слова нагода ў народных гаворках не выяўлена. Праўда, гэта слова ўтворана заканамерна ад дзеяслова нагадзіцца, што адпавядае рускім словам подвернуться, оказаться, случиться, встретиться. Калі рускае по случаю перадаюць выразам з нагоды, то тут скажэння сэнсу няма, але калі ў аўтара напісана з выпадку, дык няма падставы яго папраўляць.\nВывад – у гаворках, як слова кніжнае, ужываецца рэдка, выснова не ўжываецца зусім.\nПалажыць ёсць усюды, а пакласці, калі гаворка ідзе пра адзін прадмет, ужываецца ў асноўным у гаворках Слуцкага, Капыльскага, Ашмянскага, Любанскага, Кобрынскага, Полацкага і некалькіх іншых раёнаў.\nГэта пашырана на большай частцы тэрыторыі БССР, а гэтая – у раёнах Капыльскім, Слуцкім, Карэліцкім і некаторых іншых.\nПоезд ужываецца ўсюды, цягнік сустракаецца ў пісьмовых работах вучняў.\nЗвернемся цяпер да класікаў беларускай літаратуры. У першую чаргу да таго з іх, хто ўжыў найбольшую колькасць беларускіх слоў – да народнага паэта Якуба Коласа. У 14 тамах яго твораў налічваецца каля мільёна словаўжыванняў. Сярод іх успомніць – 199, прыгадаць – 60, згадаць – 30, успомніць – 27, нагадаць – 1; падняць – 280, узняць – 60 (ва ўласцівым гэтаму слову значэнні); паслаць – 120, даслаць – 5; пагода – 125, надвор’е – 44; вывад – 25, выснова – няма (у вершах два разы сустракаецца слова высноўка); палажыць – 95, пакласці – 14 (аб адным прадмеце); поезд – 125, цягнік – 8; жывой (родны склон) – 22, жывое – 2, добрай – 25, добрае – 8.\nЯк бачым, і ў творчасці народнага паэта ў шмат разоў перавышае агульнапрынятая лексіка літаратурнай мовы, і толькі ў нязначнай меры адбіўся на яго мове ўплыў суседніх (пераважна паўднёвых) мясцовых гаворак.\nЗаглянем цяпер у картатэку сучаснай беларускай літаратурнай мовы. Гэта картатэка ў асноўным мастацкай літаратуры і налічвае ўжо больш за два з палавінай мільёны картак-слоў.\nЯк вядома, за пасляваенныя гады ў беларускую літаратуру прыйшло шмат маладых пісьменнікаў з розных мясцовасцей Беларусі. У іх мове ў пэўнай ступені адлюстраваліся і родныя ім мясцовыя гаворкі. Але дзіўная рэч: некаторыя асаблівасці, якія не выяўлены ў помніках пісьменнасці і толькі зрэдку сустракаюцца ў асобных гаворках або з’яўляюцца штучнымі наватворамі, знаходзім мы і ў творах тых пісьменнікаў з розных куткоў Беларусі, родным гаворкам якіх гэтыя асаблівасці не ўласцівы. Прычым некаторыя з гэтых форм і слоў-заменнікаў мы знаходзім у картатэцы ў вялікай колькасці. Калі на словы ўспомніць, успамінаць налічваецца 492 карткі, дык на словы прыгадаць, згадаць, прыгадваць – 710 картак. Што ж гэта за цуд такі, што пісьменнікі з усіх канцоў беларускай зямлі кінуліся, як мухі на мёд, на гэтыя словы? Цуд гэты ствараецца вельмі проста. У некаторых рэдакцыях сядзяць заўзятыя праўшчыкі аўтарскіх рукапісаў, якія старанна вышпарваюць словы успомніць, успамянуць, успамінаць і ўстаўляюць згадаць, прыгадаць, прыгадваць.\nТакім чынам, раду слоў, большасць з якіх ужывалася нашымі продкамі і якія ўсе разам шырока бытуюць у народных гаворках і адпавядаюць усталяванай літаратурнай норме, процістаўляецца рад слоў-заменнікаў, абмежаваных па тэрытарыяльнаму пашырэнню, па сэнсаваму значэнню і стылістычных адзнаках. Нават каб яны былі і паўнацэннымі сінонімамі да слоў першага рада, нават і тады адмаўляцца ад набытага багацця не было б сэнсу. Сінонімы – гэта ж таксама моўнае багацце. Успомнім, колькі цудоўных эпітэтаў ёсць у рускай мове для выражэння адабрэння, захаплення, высокай адзнакі: прекрасный, прелестный, чудесный, превосходный, великолепный, блестящий, изумительный, восхитительный. І гэтыя эпітэты не перашкаджаюць адзін аднаму, а толькі служаць багатым сродкам выказвання чалавечага пачуцця.\nА якая ж гэта, з дазволу сказаць, культура, якое гэта змаганне за высокую якасць мовы, калі ў выніку яго мова не ўзбагачаецца, а бяднее, калі з яе выкараняюцца словы залатога фонду нашай мовы, якія да таго ж родняць нашы родныя ўсходнеславянскія мовы?\nПрыведзеныя прыклады далёка не ахопліваюць усіх фактараў скажэння і псавання мовы “з добрымі намерамі”, у імя заганнай ідэі, але іх дастаткова для таго, каб убачыць усю неправамернасць і недарэчнасць тэндэнцыі.\nГэта маё слова ў абарону законных правоў слоў-старажылаў, агульнапашыраных і ўсім зразумелых, адначасова беларускіх і рускіх. Дзіўна, што іх трэба абараняць, але ж прыходзіцца.\nА што ж сказаць пра словы-заменнікі? Ці іх таксама “вышпарваць”? Не, не трэба гэтага рабіць. Ужытыя на сваім месцы, ва ўласцівым ім значэнні яны ніякія не заменнікі, а самакаштоўныя словы. Што можна сказаць супроць слоў надвор’е, узняць, пакласці, даслаць, цягнік, калі гэтыя словы не прэтэндуюць на большае, чым яны ёсць? Калі я ў Максіма Лужаніна ці ў каго-небудзь з яго землякоў чытаю прыгадаць, нагадаць, згадаць, дык мне гэта не рэжа вуха. Гэта слова іх мясцовай ці асабістай, індывідуальнай гаворкі, якія надаюць іх мове асаблівы каларыт. Нават слова выслабаніць можа гучаць натуральна ў вуснах, скажам, літаратурнага персанажа, які не валодае літаратурнай мовай, а ўжывае сваё простае слова, да якога прывык змалку. Не трэба толькі, каб заўзятыя праўшчыкі пры дапамозе гэтых слоў выкаранялі нялюбыя ім нармальныя, паўнапраўныя словы беларускай літаратурнай мовы.\nАпрача гэтых, так сказаць запраграміраваных ненармальнасцей, нямала сустракаецца ў друку і ненармальнасцей спарадычных, выпадковых, якія з’яўляюцца вынікам ці простага няведання мовы, ці пераймання дрэннай моды.\nІнтэнсіўная словатворчая дзейнасць праходзіць, як відаць, у канцылярскіх нетрах некаторых гаспадарчых органаў, у выніку чаго мы маем такія “яркія” ўзоры гэтай творчасці, як Смаргоньселікатбетон, Ваўкавыскцэменташыфер, Рагачоўдрэў, Бабруйскшына, Гомельграмадскапраект, Беларусьгуматэхніка. Так і чакай, што хутка з’явіцца – Целеханылыжы і Баранавічыкаструля. (У Целеханах вырабляюць лыжы, у Баранавічах – каструлі). Праўда, тут першыя часткі нязручныя для вымаўлення, занадта доўгія. Гэта, пэўна, будзе ўлічана і мы будзем мець Целялыжы і Баранкаструлю.\nРознае напісанне некаторых катэгорый слоў бывае і ад таго, што ў правапісе беларускай мовы не ўсё рэгламентавана. Некаторыя правілы сфармуляваны не настолькі дакладна, каб паводле іх можна было лёгка вызначыць, як пісаць тое ці іншае слова. Наогул, я хачу паўтарыць сказанае раней, што няма такіх ідэальных граматык і правапісаў, якія б дакладна адлюстроўвалі жывую гаворку. Асабліва вялікія разыходжанні ў гэтых адносінах наглядаюцца ў тых народаў, дзе захоўваюцца старыя традыцыі пісьма. Недарэмна ж жартуюць, што паводле правапісу англійскай мовы пішацца – Ліверпуль, а чытаецца – Лондан.\nБеларускі правапіс у асноўным грунтуецца на жывой гаворцы: “пішы, як чуеш”. Але гэта лёгка сказаць. Па-першае, людзі розных мясцовасцей Беларусі гавораць па-рознаму; па-другое, трэба ж захоўваць і граматычную структуру слова і адзнакі яго этымалагічнага паходжання. Тут воляй-няволяй укладальнікам правапісу прыйшлося ісці на кампраміс. А ён, як і кожны кампраміс, не вызначаецца закончанасцю і адназначнасцю. Прыходзілася рабіць уступкі то на карысць жывой гаворкі, то на карысць граматыкі. У выніку з’явіліся такія не да канца акрэсленыя правілы, як правіла напісання напісання складаных слоў або склонавых канчаткаў назоўнікаў мужчынскага роду, што азначаюць асобу чалавека ў канструкцыях з прыназоўнікамі пры і па. Пішуць – жыць пры брату і пры браце; бедаваць па Васілю і па Васілі. Не ўсталявалася яшчэ ў практыцы правіла аб напісанні канчяаткаў агульных назоўнікаў мужчынскага роду ў канструкцыях з прыназоўнікам па (па стале, па свеце, па носе, але – па прыкладу, па ранжыру, кожнаму па рублю, па карандашу). Гэтыя моўныя з’явы знаходзяцца, так сказаць, у стане няўстойлівай раўнавагі. Мовазнаўцам да гэтага часу не ўдалося адносна іх выпрацаваць цвёрдых правіл. Але тут вялікай бяды няма, паколькі ад дваякага напісання сэнс напісанага не мяняецца. Правіла ўсё-такі ёсць: хоць дваякае, але не абыякае.\nПэўнай праблемай з’яўляецца і напісанне канчаткаў роднага склону назоўнікаў мужчынскага роду адзіночнага ліку. Асноўная цяжкасць у тым, што канчатак прыходзіцца вызначаць не па граматычнай, а па лагічнай катэгорыі слова. У беларускай мове лагічныя катэгорыі назоўнікаў выразна адрозніваюцца. Назоўнікі мужчынскага роду, што абазначаюць рэчыўныя прадметы і ўсё тое, што ўяўляецца як адзінка, што мае пэўныя межы – прасторавыя, часавыя, геаграфічныя, адміністрацыйныя, арганізацыйныя, а таксама аднакратныя дзеянні (рывок, скачок, штуршок), якія маюць пэўную закончанасць, у родным склоне маюць канчатак -а, -я. Назоўнікі ж, якія абазначаюць аморфныя рэчывы, дзеянні, працэсы, стан, навуковыя тэорыі, вучэнні, грамадскія плыні і да т.п., канчаюцца на -у, -ю. Але гэта не так лёгка адрозніць. Тым больш, што ёсць нямала слоў, якія паводле іх значэння могуць быць залічаны то да першай, то да другой катэгорыі. Варона зляцела з дуба (адзіночны прадмет), але стол зроблены з дубу (рэчыва) і на Гомельшчыне шмат дубу (зборнае). Такое ж дваякае значэнне часта маюць і назоўнікі, утвораныя ад дзеясловаў: праход, праезд, прыток, пераезд і шмат іншых. Пры распазнаванні катэгорый мяне ў такіх выпадках амаль заўсёды выручае часцінка паў- (толькі не палавіна і не палова). Паўдома, паўгектара, але нельга сказаць паўячменю, паўдарвінізму, паўаналізу.\nМіж іншым, спроба вырашэння ўсіх супярэчлівых момантаў правапісу была зроблена. Для гэтага пры Інстытуце мовазнаўства імя Якуба Коласа АН БССР была створана камісія, якая прарабіла пэўную работу. Але ёй пакуль што не ўдалося пераадолець да канца, ці хоць у значнай меры, супярэчнасці, заложаныя ў самім характары правапісу беларускай мовы. Унесеныя прапановы не настолькі паляпшалі існуючы правапіс, каб дзеля гэтага варта яго было яго ламаць. А галаву ламаць над гэтым трэба будзе і далей.\nТым часам у рэспубліцы вядзецца вялікая мовазнаўчая праца. Апрача навукова-тэарэтычных даследаванняў, падрыхтавана і рыхтуецца шмат работ, якія маюць вялікае практычнае значэнне для ўзбагачэння і павышэння культуры беларускай мовы. Шырока разгорнута праца па вывучэнню мясцовых гаворак. У наш час пад уплывам літаратурнай мовы яны хутка невіліруюцца, і, пакуль яшчэ не позна, трэба ўзняць з глыбінь гэты народны скарб, што з’яўляецца крыніцай узбагачэння літаратурнай мовы і захоўвае яшчэ там-сям моўныя рэлікты, па якіх можна меркаваць аб гістарычным шляху развіцця як беларускай, так і роднасных ёй моў.\nУпершыню ў Беларусі выдаецца пяцітомны “Тлумачальны слоўнік беларускай мовы”. У хуткім часе выйдзе яго трэці том. Чацвёрты ўжо таксама здадзены ў выдавецтва. Упершыню выдаецца і “Этымалагічны слоўнік беларускай мовы”, другі том ягока выйдзе з друку ў гэтым годзе. Падрыхтаваны і да канца года будзе канчаткова адрэдагаваны для здачы ў выдавецтва двухтомны перакладны “Руска-беларускі слоўнік”. У параўнанні з папярэднім выданнем ён змяшчае тысяч на дваццаць больш слоў новых і тых нешырока ўжывальных у рускай мове, якія па прычыне абмежаваных магчымасцей таго часу не ўвайшлі ў ранейшае выданне. Раскрыты сэнс дадатковых значэнняў многіх слоў, якія хоць і былі ў ранейшым выданні, але недакладна распрацаваны.\nУ сувязі з надыходзячым стагоддзем з дня нараджэння нашых народных паэтаў рыхтуюцца да выдання слоўнікі і мовы: “Слоўнік мовы Янкі Купалы” ў трох тамах і “Слоўнік мовы Якуба Коласа” ў чатырох тамах.\nПаспяхова вядзецца праца над “Гістарычным слоўнікам беларускай мовы”, першыя выпускі якога падрыхтаваны ўжо да друку. Хутка будзе здадзены ў выдавецтва і “Нарматыўны слоўнік беларускай мовы”. Усё гэта будзе служыць далейшаму ўзбагачэнню і павышэнню культуры беларускай мовы.\nКанчаючы сваё слова аб некаторых ненармальнасцях у карыстанні мовай, я хацеў бы звярнуцца з заклікам да сваіх сяброў – пісьменнікаў і да ўсіх, хто мае дачыненне да друкаванага беларускага слова: любіце сваю матчыну мову, родную мясцовую гаворку, але давайце будзем шанаваць і агульнанародны моўны скарб, які здабываўся на працягу вякоў як у часы самастойнага развіцця беларускай мовы, так і ў часы агульнарускай і нават агульнаславянскай моўнай супольнасці.\nА тым, хто мае магчымасць крэмзаць аўтарскі рукапіс, не маючы на гэта належных падстаў, я раіў бы пакінуць марныя клопаты ад недарэчнай “фірменнай мове”, “выслабаніць” аўтара ад дробязнай апекі. Не “ўзнімайце” рукі на паўнапраўныя, законна ўжытыя аўтарам словы, не навязвайце яму сілком “нагоды”, “высновы” і архаічнага “дойліда” замест сучаснага “архітэктара”. Не цягніце яго сілком на цягнік, калі яму больш падабаецца поезд.\nДавайце лепш не будзем ездзіць па левым баку.\nУпершыню было надрукавана ў газеце “Звязда” за 14 чэрвеня 1979.\nАдкрыты ліст Максіма Лужаніна “Мова – гоман векавога бору...” на гэты артыкул Кандрата Крапівы можна прачытаць на нашым сайце.


Брытні Спірс без макіяжу - Прыгажосць 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Прыгажосць 2017 ⇒ Брытні Спірс без макіяжу\nБрытні Спірс - адна з самых вядомых і скандальных поп-дзіваў Галівуду. З самага пачатку яе галавакружнай кар’еры творчасць і знешнасць будучай зоркі знаходзіліся пад пастаянным прыцэлам грамадскасці. Цікавыя прыхільнікі і журналісты не выпускалі магчымасці палюбавацца выпадковымі фота Брытні Спірс без макіяжу. Не кажучы ўжо пра асабістых адносінах спявачкі.\nАдваротны бок нечуванай папулярнасці ў поўнай меры адчула на знакамітасць у не самы лепшы перыяд свайго жыцця. Нават элітныя выданні стракацелі фота Брытні Спірс без макіяжу і прычоскі падчас шлюбаразводнага працэсу, судовых пасяджэнняў. Творчая паўза, звязаная з праблемамі ў асабістым жыцці, наркатычная і алкагольная залежнасць толькі падагравала цікавасць публікі. А кожны новы здымак, апублікаваны ў сусветнай павуціне, станавіўся сапраўднай сенсацыяй.\nБрытні Спірс сёння\nУ нашы дні ўбачыць фатаграфіі Брытні Спірс без касметыкі і фотошопа раней не праблема, дзяўчына не саромеецца сваёй знешнасці, тым самым даказваючы сваім прыхільнікам, што любыя цяжкасці можна пераадолець. Няўдалыя эксперыменты з колерам валасоў, прычоскай, макіяжам, праблемы са скурай і вагой, і іншыя не самыя прыемныя моманты на шляху аднаўлення толькі ўмацавалі яго веру ва ўласныя сілы, бязмежную любоў і падтрымку блізкіх і родных людзей. Прайшоўшы мноства выпрабаванняў, поп-прынцэса вярнула сабе панадлівую постаць, прыгожы і дагледжаны знешні выгляд, знайшла гармонію ў асабістым жыцці. Цяпер нават не нафарбаваная Брытні Спірс не перастае захапляць фанатаў натуральнай прыгажосцю і абаяннем, яшчэ раз даказваючы сваімі фатаграфіямі, ёй ёсць чым ганарыцца нават без фотошопа.\nВядома, пры жаданні можна знайсці недахопы знешнасці спявачкі. Аднак не варта забываць, што практычна ўсе здымкі знакамітасцяў, перад тым як трапіць у публікацыі, апрацоўваюцца ў графічным рэдактары. Вось таму ўсе нечаканыя кадры і ўяўляюць сабой неапісальны ўдачу для прыхільнікаў і прэсы.\nБритни Спирс без макияжа, звезды без макияжа, смотреть Спирс Відэа.\nПапярэдні Тэкст Віды лазернай эпіляцыі\nНаступная Артыкул Манікюр Нюд - асаблівасці, ідэі дызайну, тэхніка выканання на кароткія, сярэднія і доўгія пазногці з фота


Будзьце чэмпіёнамі – у "Амазонках"! (фота+відэа) - Веснік Глыбоччыны\nБудзьце чэмпіёнамі – у «Амазонках»! (фота+відэа)\tОБЩЕСТВО СПОРТ 15.10.201616.10.2016 (4 оценок, среднее: 4,00 из 5)\nЗагрузка...\tЕлена Хайновская\nамазонки, Глубокое, дети, конный спорт, лошади, мясокомбинат, спорт 140\nНа фотаздымку – юныя глыбоцкія чэмпіёны з конна-спартыўнага клуба “Амазонкі” ААТ “Глыбоцкі мясакамбінат”: Арцём Пяткевіч, Кацярына Пазняк, Валерыя Грыневіч, Эвія Казура. Дзякуючы свайму трэнеру Уладзіміру Букату і, канешне, сваім прыгажунам-скакунам, на разнастайных рэспубліканскіх і нават міжнародных спаборніцтвах яны заўсёды падымаюцца на прыступкі п’едэсталу.\nЗапрашаем і вас, шаноўныя глыбачане, стаць удзельнікам гэтага клуба і таксама заваёўваць чэмпіёнскія званні.\n– Мы прымаем дзетак з 8 гадоў. Заняткі у нас праходзяць кожны дзень, так што сумаваць дзяўчынкі і хлопчыкі не будуць, – кажа трэнер клуба Уладзімір Буката. – Адметна, што да нас у Барок па выхадных прывозяць на заняткі сваіх дзяцей бацькі з Пастаў і нават Віцебска. Ездзяць да нас займацца школьнікі з Плісы (Глыбоцкі раён) і Круляўшчызны (Докшыцкі раён). Крыўдна, што глыбачан не так шмат.\nПаважаныя бацькі, у вашых сыноў і дачушак хутка пачнуцца восеньскія канікулы. Скарыстайце гэтую магчымасць і правядзіце іх з карысцю. Не адкладвайце, можаце нават у гэтыя выхадныя арганізаваць сямейны выезд на конях. Дзеці будуць вам толькі ўдзячны.\n– Заходзьце і ўвечары да нас. Прыхапіце з сабой ласункі – хлеб, моркву, яблыкі – для нашых выхаванцаў. Час праведзены з імі абавязкова ўздыме настрой у дарослых і вельмі парадуе малышоў.\nУ выпадку, калі вы вырашылі запісаць ў конна-спартыўны клуб “Амазонкі” сваё дзіця, прыязджайце адразу ў вёску “Барок”, дзе і знойдзеце трэнера Уладзіміра Букату.\nВідэа ў тэму:\nЦі можна разбагацець, узяўшы возера ў арэнду? Вопыт глыбачанінаСемейный капитал за январь-сентябрь этого года назначен почти 1370 многодетным семьям Витебского региона\tВам может понравиться\nКак работает новый цех Глубокского мясокомбината (фото+видео)\n13.10.2016 Андрей Панкрат\nТренировка глубокских штангистов (фото+видео)\n21.10.2016 Андрей Панкрат\nДобавить комментарий Отменить ответ\tВаш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *Комментарий Имя * E-mail * Сайт Пожалуйста, введите ответ цифрами:5 × два = ВАШЕМУ ВНИМАНИЮ:\nА еще мы есть в: http://vg-gazeta.by/2016/10/15/%d0%b1%d1%83%d0%b4%d0%b7%d1%8c%d1%86%d0%b5-%d1%87%d1%8d%d0%bc%d0%bf%d1%96%d1%91%d0%bd%d0%b0%d0%bc%d1%96-%d1%83-%d0%b0%d0%bc%d0%b0%d0%b7%d0%be%d0%bd%d0%ba%d0%b0%d1%85-%d1%84%d0%be%d1%82/


27 кастрычнік 2005, 17:50\nЯгор Маёрчык, Канічы, Касьцюковіцкі раён, Магілёўшчына (эфір 27 кастрычніка) Новая перадача сэрыі “Палітычная геаграфія”.\nНадзеі Маёравай спатрэбілася дзесяць хвілінаў, каб дапаўзьці ад ганку хаты да брамы і адчыніць заблякаваныя дзьверы. Менавіта дапаўзьці, бо гэтая пэнсіянэрка ня можа хадзіць. Яна таксама ня здольная ўтрымацца на мыліцах альбо кіёчках, бо яе рукі слабейшыя за ногі. Спадарыня недаверліва глядзіць на мяне ў шчыліну плоту. Я ж у сваю чаргу спрабую пераканаць, што ёй нічога не пагражае.\n(Карэспандэнт: ) “Добры дзень!”\n(Маёрава: ) “Добры”.\n(Карэспандэнт: ) “Вы ня бойцеся, я вас не заб’ю, я не злачынца”.\n(Маёрава: ) “А хвароба яго ведае, дзетка, цяпер нікому верыць нельга”.\n(Карэспандэнт: ) “Гэта правільна. А я вам магу дакумэнты паказаць”.\n(Маёрава: ) “Ня трэба”.\n(Карэспандэнт: ) “У нас на радыё ёсьць праграма пра тое, як людзі ў вёсках жывуць”.\n(Маёрава: ) “Ой, дзетачка, жывуць так, што ніхто ня гляне”.\n(Карэспандэнт: ) “А сацыяльны работнік?”\n(Маёрава: ) “А што яна? Прыходзіць раз на тыдзень. Але што гэта за абслугоўваньне? Яна прыйшла і пайшла, а мяне прыступ як схопіць і да такой ступені ванітуе, што ўсё вантробы выцягвае. І я так двое сутак ляжу. Які ж гэта сацработнік?! А я ім за гэта яшчэ і плачу! Каб толькі сюды прэзыдэнт прыехаў і паглядзеў, што тут творыцца. Але сюды вачэй ніхто не паказвае. Я паўзком поўзаю. Так, дзетка, і жыву”.\n(Карэспандэнт: ) “Калі ў вас баляць ногі, гэта можна хадзіць з кійком”.\n(Маёрава: ) “Мне ўжо дзеці і мыліцы прывезьлі, але ногі мяне не трымаюць. Праўда, мне далі стары інвалідны вазок. Але ў яго ўвесь час колы спускае. Ён бяз справы і стаіць”.\n(Карэспандэнт: ) “І як вы перасоўваецеся?”\n(Маёрава: ) “Вы ж бачылі, як я паўзла. Вось так і поўзаю. І ўзімку так. Анучамі апутаюся, каб не было балюча каленкам. Мне нічога іншага не застаецца”.\n* * * (Карэспандэнт: ) “Добры дзень! Давайце дапамагу!”\nСагнутая ад старасьці Ганна Грыгор’ева дзьвюма рукамі спрабуе выцягнуць вады. Я дапамагаю старой напоўніць вёдры, а пасьля нясу іх да хаты. Пакуль ідзем, тлумачу кабеце, што ў Касьцюковіцкім раёне Магілёўшчыны я ў камандзіроўцы. Вандрую ды распытваю вяскоўцаў пра жыцьцё-быцьцё.\nПэнсіянэрка недаверліва паглядае і маўчыць. А калі мы даходзім да сядзібы, яна загадвае, каб я пачакаў ля брамы і не заходзіў на двор. Сама зьнікае ў хаце. Праз хвіліну зьяўляецца зноў зь невялікім пакункам у руках. Разварочвае яго і, матляючы нейкай прыладай, пачынае свой аповед:\n(Ганна Грыгор’ева: ) “Адзін тут зь Менску прыяжджаў ды мяне абдурыў на 45 тысяч. Дзетачка, яны хітра зрабілі. Машыну сваю далей адагналі, а сам ён ля маёй хаты застаўся. Разадзеты так шыкоўна, пантофлі лякіраваныя. Кажа: мяне зь Менску прыслалі, каб вам на лячэньне апарат перадаць. Вам, пэнсіянэрам, ён будзе каштаваць 45 тысяч. Схапіў грошы і ўсё. Гэта такія прахадзімцы, якія патрэбныя толькі грошы. А тое, што ён мне гэта жалеза прадаў... Калі ўжо няма здароўя, то жалеза гэтае яго ня дасьць”.\n(Карэспандэнт: ) “Гэта масажнік, каб масіраваць цела. А вы спрабавалі ім карыстацца?”\n(Ганна Грыгор’ева: ) “Не, дзетачка, яно мне сто гадоў не патрэбна”.\n(Карэспандэнт: ) “А чаму вы яму 45 тысяч паказалі?”\n(Ганна Грыгор’ева: ) “У мяне грошы на стале ляжалі. Ён да мяне прыйшоў у хату”.\n(Карэспандэнт: ) “А чаго вы яго ў хату пусьцілі?”\n(Ганна Грыгор’ева: ) “Ён мне сказаў, што ён лекар зь Менску”.\n(Карэспандэнт: ) “Трэба было ў міліцыю зьвярнуцца”.\n(Ганна Грыгор’ева: ) “Я, дзетачка, нікуды не зьвярталася. Хоць бы ён тут машыну паставіў, я б тады нумар запомніла. Тады б я магла зьвярнуцца ў міліцыю. А як я цяпер буду зьвяртацца? Дзе каго яны шукаць будуць? Старым наагул дрэнна жывецца. Нам коней не даюць гароды сеяць. Мы ўжо гароды пакідалі, там бярэзьнік расьце. І гною нам не даюць. “Адпрацавалі век, атрымлівайце пэнсію, вам хутка паміраць”, — так старшыня кажа. А ў мяне і дроваў няма. І ніхто не паклапаціўся, каб прывезьці”.\n(Карэспандэнт: ) “Вы зіму мерзнуць будзеце?”\n(Ганна Грыгор’ева: ) “Прыйдзецца. Натуральна, калі б я зьвярнулася да прэзыдэнта, было б лепей. У мяне пляменьнік працуе побач з прэзыдэнтам, Грыгор’еў, ён амбасадарам у Маскве”.\n(Карэспандэнт: ) “Можа, сельсавет, ведаючы пра такое вашае сваяцтва...”\n(Ганна Грыгор’ева: ) “А што той сельсавет! Дроваў-то няма!”\n(Карэспандэнт: ) “А вы выпівохаў найміце, яны за бутэльку зробяць усё, што захочаце”.\n(Ганна Грыгор’ева: ) “Няпраўда, дзетачка. Яны просяць за воз 10 тысяч, а тры вазы ня хопіць... А тады парэзаць — 30 тысяч, пакалоць — 15. І пэнсіі будзе мала. Я думаю, што я троху падупраўлюся, пасаджу градачку часныку, атрымаю пэнсію і паеду ў Менск. Хай мяне там да Лукашэнкі давядуць”.\nНекалі ў Канічах было 400 двароў. Цяпер засталося 100 — жывуць дзе па два, а дзе і па адным чалавеку. Я крочу па адной з вуліцаў, атрымліваючы асалоду ад апошніх дзён бабінага лета: задзіраю галаву на чыстае неба і ўдыхаю сьвежае паветра. Аж у гэты момант мяне кліча Алена Котава. Пэнсіянэрка сядзіць на лаўцы і махае рукой. Маўляў, падыдзі.\n(Котава: ) “Я ж пабачыла, што вы на слупы глядзіце. І я падумала, што вы начальнік па гэтай справе. А я толькі правяла тэлефон, аж ён у Данецк ня звоніць. У мяне там усе дзеці жывуць. Я толькі праз сваіх дзяцей яго і правяла. Ці “васьмёрка” не падключаная, ці што іншае — адным словам, я не датэлефанавалася. А ўжо ўзрадавалася, што пагавару зь дзяцьмі, але я іх так і не пачула. Я званіла — ні гуку, і яны мне званілі — ні гуку. Што гэта такое? Тэлефон будзе стаяць, я за яго грошы буду плаціць, а да дзяцей не датэлефануюся? Я за ўсталяваньне тэлефону заплаціла 124 тысячы. Гэта ж немалыя грошы!”\n(Карэспандэнт: ) “А тэлефон усталявалі без праблемаў?”\n(Котава: ) “Нумароў не было. Адзін тут пераехаў, і мне аддалі ягоны нумар. А за Лукашэнку мы будзем галасаваць і рукамі і нагамі. Ён сапраўдны гаспадар. А калі б ня ён, у нас бы ўсё разбурылася і нічога не было б”.\n(Карэспандэнт: ) “Можа, трэба было б абраць іншага”.\n(Котава: ) “Каго?”\n(Карэспандэнт: ) “Вылучылі нядаўна адзінага апазыцыйнага кандыдата — Аляксандра Мілінкевіча”.\n(Котава: ) “Я пра такое ня чула. мы толькі чуем пра Пазьняка, Шушкевіча і Кебіча”.\nУ Канічах гарантаваная папулярнасьць майстравітаму чалавеку, які можа нешта адрамантаваць. Пытаньне, ці не зьяўляюся я майстрам-рамонтнікам, гучала часьцей за іншыя.\nПэнсіянэрка Праскоўя Грыгор’ева:\n(Праскоўя Грыгор’ева: ) “Ці ня майстар вы па тэлевізары ці пральнай машыне?”\n(Карэспандэнт: ) “Не, а ў вас нешта зламанае?”\n(Праскоўя Грыгор’ева: ) “Зламанае. Лядоўня сьвеціць, а не марозіць. А целявізер... Ляцелі гусі і ўдарыліся аб правады, пасьля гэтага ён зусім не паказвае”.\n(Карэспандэнт: ) “Можна патэлефанаваць у Касьцюковічы ды выклікаць майстра”.\n(Праскоўя Грыгор’ева: ) “Дзетачка, як атрымаю пэнсію, так і зраблю. Жыву так, што напавер прашу хлеба — няма грошай. Дзякуй вялікі, што даюць. 14-га чысла атрымаю пэнсію і раздаю пазыкі. А калі раптам памру, будуць мяне толькі клясьці”.\n(Карэспандэнт: ) “Як вашае жыцьцё?”\n(Праскоўя Грыгор’ева: ) “Ай, дзетачка, дрэнна. У мяне кабыла жарабілася. Жарабя пабегла і ланцугом мне руку параніла. Кабыла пасьля бегла, я стала яе заварочваць, а яна мяне за бок укусіла”.\n(Карэспандэнт: ) “Хіба кабылы кусаюцца?”\n(Праскоўя Грыгор’ева: ) “Кусаюцца. Ды так укусіла, што баліць”.\n(Карэспандэнт: ) “Вы б на ФАП схадзілі”.\n(Праскоўя Грыгор’ева: ) “Дзетачка, я такое гора перанесла. Захварэла і ляжала ў шпіталі, перанесла два інфра... Бачыце, нават ня выгавару, бо ніводнага зуба няма. Я на нафтабазе працавала. Залівала ў бак бэнзін. Пісталет гэты зрываўся і ўсе зубы павыбіваў. Зусім бяззубая і ніводнага слова не выгавару. У мяне было два... інфаркт”.\nУ Канічах ажно тры помнікі архітэктуры. Касьцёл, царква і панскі маёнтак. Усё тры разбураныя, засталіся толькі сьцены. Як называецца касьцёл і царква, у паселішчы ніхто ня ведае, прозьвішча пана, якому належыла сядзіба, — таксама. Дзядзька Іван прыгадвае, што па вайне царкву прыстасавалі пад зернясховішча, а касьцёл разбурылі яшчэ раней. Як толькі тут арганізавалі калгас, каталіцкую бажніцу пачалі разьбіраць на цэглу. Праўда, з гэтага нічога не атрымалася — такія моцныя былі сьцены. Іван прыгадвае, што ў маленстве сам аддзіраў ад сьцяны ўмураваную шыльду. Кажа, што на ёй быў пазначаны год будоўлі. Ён памятае толькі першыя лічбы: “1” і “7”.\nГэты тубылец жартуе, што хутка на адзін закінуты помнік архітэктуры ў Канічах паболее. У ваколіцах ацалела толькі два кароўнікі. Дый тыя хутка зачыняць.\n(Карэспандэнт: ) “Народ тут чым займаецца?”\n(Іван: ) “Займаюцца купі-прадай: там скраў — туды завёз — адтуль прывёз. А моладзь цяпер займаецца пойлам”.\n(Карэспандэнт: ) “Сьпірт?”\n(Іван: ) “Так. Дрэнь гэтую прывязуць, разбаўляюць разы ў два-тры і прадаюць. А пасьля чалавек выпіў — і канцы! Колькі маладых людзей ляжаць на могілках! Поўна!”\n(Карэспандэнт: ) “Калі чалавек памёр, мусіць быць мэдычная экспэртыза”.\n(Іван: ) “Пішуць, што сардэчная недастатковасьць. У яго матор ня вытрымаў, бо хватануў гэтай гадасьці”.\n(Карэспандэнт: ) “А дзе ў людзей галава? Калі людзі паміраюць — можа, яго ня піць?”\n(Іван: ) “Прыкладам, я ўчора капаў бульбу. Мне трэба зь людзьмі разьлічыцца. Я пабег на кропку і набыў. Купляю і ня ведаю, што там. Пытаюся: “Самагонка?” — “Так”.\n(Карэспандэнт: ) “А вы не баіцеся, што людзі, якія ў вас бульбу капалі, заўтра памруць?”\n(Іван: ) “Натуральна, што баюся”.\n(Карэспандэнт: ) “Можа, прасьцей у краме набыць гарэлкі ці чарнілаў”.\n(Іван: ) “У краме аддасі 5 тысяч, а тут — 2”.\n(Карэспандэнт: ) “А міліцыя на гэты сьпірт нейкім чынам рэагуе?”\n(Іван: ) “Прычым тут міліцыя? Гэта сьмешна! Але калі зловяць, караюць”.\n(Карэспандэнт: ) “А адмысловую апэрацыю правесьці...”\n(Іван: ) “Гэта ня мае сэнсу”.\nСа сьпіртам зьвязаная ўся гісторыя Канічаў. У час Расейскай імпэрыі тут быў свой сьпіртзавод. За савецкай уладай на сьпірт вазілі здаваць бульбу ў Касьцюковічы. А ў незалежнай Беларусі, пасьля таго, як скасавалі мяжу з Расеяй, сюды пайшла кантрабанда з блізкага расейскага гораду Суражу. Праблема толькі ў тым, што гэта ня той сьпірт, зь якога робяць гарэлку, гэта тэхнічная вадкасьць для мыцьця шкла. Ад яе выпівохі і труцяцца.\nЖыхар Канічаў пэнсіянэр Іван Котаў выдзяляецца з сваіх аднавяскоўцаў тым, што алькаголю не ўжывае.\n(Котаў: ) “Дайце мне 100 грамаў гарэлкі і прапануйце 10 тысяч, каб я выпіў. Я ня п’ю. Гэты сьпірт прывозяць, ад яго людзі падыхаюць. Чалавек дзевятнаццаць так памерла: нап’юцца, ідуць, лягуць і ўжо канцы аддаюць. Ідзівоты з ідзівотаў! Каб мне прапанавалі набыць, я б сказаў: “Пайшоў ты да чортавай галавы! Мне гэта ня трэба!”\n(Карэспандэнт: ) “А чаму вы не п’яце?”\n(Котаў: ) “Я пляваць на гэта хацеў”.\n(Карэспандэнт: ) “Няма такога мужыка, які ня п’е. Прыкладам, на сьвята госьці прыйдуць, што вы тады рабіць будзеце?”\n(Котаў: ) “Вып’ю адну лыжку. Я вам шчыра кажу, без усякага падману: адна лыжка, і мне болей не патрэбна”.\nІван Котаў — выключэньне з грамады каніцкіх мужыкоў. А тыя, хто ня могуць перамагчы спакусы пакаштаваць разьведзенага сьпірту, раней часу перасяляюцца на могілкі.


31 жніўня – традыцыйнае “конскае сьвята”\n31 жнівень 2004, 12:24\nУл. інф. Што адбывалася ў Беларусі і ў сьвеце 31 жніўня\n31 жніўня – апошні дзень лета – у Беларусі традыцыйна прысьвячаўся пакутнікам Флору і Лаўру. Яны лічыліся заступнікамі коней, таму сёньняшні дзень называлі “конскім сьвятам”. На конях не працавалі, іх не запрагалі і ўсяляк шанавалі, ня йнакш як індусы шануюць кароваў. Дарэчы, жанчыны ў гэты дзень выпякалі ляпёшкі памерам са сподачак і называлі іх “капытамі”.\n31 жніўня Літва адзначае чарговыя ўгодкі вываду зь яе тэрыторыі расейскага войска. Гэта адбылося ў 1993 годзе. Між іншым, з Латвіі і Нямеччыны расейская армія сыйшла роўна праз год – 31 жніўня 1994 году.\nІ яшчэ адна дзяржаўная дата: 31 жніўня 1989 году малдаўская мова была абвешчаная ў Малдове дзяржаўнай і пераведзеная на лацінскі шрыфт. Праз год, у 90-м, падобны закон будзе прыняты і ў Беларусі. Ён прадугледжваў, што за дзесяць гадоў усе ўстановы ў Беларусі загавораць па-беларуску. Але на палове тэрміну, у 1995-м, гэты закон быў адменены па выніках рэфэрэндуму.\n31 жніўня 12 году нарадзіўся рымскі імпэратар Калігула. Ягонае імя літаральна перакладаецца як “боцік”. Калігула ўвайшоў у гісторыю як жорсткі уладар, які забіваў людзей са свайго атачэньня. Па-беларуску выдавалася п’еса пра Калігулу, якую напісаў францускі пісьменьнік Альбэр Камю.\n31 жніўня 1832 году ў маёнтку Шаўры цяперашняга Воранаўскага раёну прыйшоў на сьвет Людвіг Нарбут, адзін з кіраўнікоў паўстаньня Кастуся Каліноўскага. Нарбут быў паўстанцкім начальнікам Лідзкага павету, у якасьці аднаго зь першых у Беларусі стварыў атрад, што некалькі месяцаў пасьпяхова змагаўся супраць карнікаў. Загінуў у баі.\n31 жніўня 1908 году нарадзіўся Ўільям Сараян, амэрыканскі пісьменьнік армянскага паходжаньня – той самы, які сказаў “Маё сэрца ў гарах”.\nІ яшчэ ў апошні дзень лета ў Парыжы ў аўтакатастрофе загінула ангельская прынцэса Дыяна. Гэта адбылося ў 1997 годзе.


Навошта мужчыну патрэбен шлюб у наш час – ты “за” ці “супраць”?\n1 Мужчыну шлюб не патрэбен! 4 станоўчых боку\n1.1 Парадак за кошт пакаёўкі\n1.2 Мора сэксу\n1.3 Ежа на заказ\n1.4 Фінансавая эканомія\n2 Ці, можа, патрэбен?…\n2.1 Сямейны ачаг\n2.2 Кошт сэксу\n2.3 Цёплы вячэру\n2.5 Фінансавы бок пытання\n2.6 Самае галоўнае – каханне\n3 Навошта мне штамп у пашпарце\nПытанне па нагоды патрэбы шлюбу з'яўляецца дастаткова спрэчным і кожны тут знаходзіць свае «за» і «супраць». Но давайте разберемся когда и зачем мужчине жениться и что по этому вопросу думают девушки.\nМужчыну шлюб не патрэбен! 4 станоўчых боку\nНа самай справе кожны мужчына, як і жанчына зрэшты, лёгка можа абысціся без шлюбу. Што дзве гэтыя асобіны даюць адзін аднаму: сэкс, зручнасць, дзяцей. Але ж усё гэта магчыма і тады, калі яны не знаходзяцца ў шлюбе. Такім чынам, чаму мужчына можа абысціся без жонкі…\nХаласцяк – гэта мужчына, якому ўдалося не знайсьці жонку.\nПарадак за кошт пакаёўкі\nДы, жонка можа забяспечыць парадак у доме. Але хіба мужчына не можа справіцца з гэтым сам? У рэшце рэшт, без растраты, якія прыносіць у жыццё мужчыны жанчына, ён зможа наняць хатнюю прыслужніцу, заплаціць суседцы або замовіць іншыя паслугі па ўборцы і ачыстцы кватэры. Ды і хіба ім з катом патрэбна ідэальная чысціня? Не думаю.\nКалі ты не жанаты і добры з сябе, ты зможаш сам забяспечыць сабе рэгулярны сэкс з рознымі красунямі. Так-так, адзін вечар ты будзеш займацца сэксам з бялявай прыгажуняй, а на наступны вечар чапаць велізарную грудзі напорыстай брунэткі. А вось жонка праз гады шлюбу страціць сваю запал і прыгажосць.\nЕжа на заказ\nДалёка не ўсе жанчыны добра ўмеюць рыхтаваць, ды і ежу сёння можна замовіць па тэлефоне. У рэшце рэшт можна павячэраць у рэстаране, замовіць сабе піцу, роллы, курыцу і яшчэ шмат розных прысмакаў. Нават у супермаркетах можна купіць велізарная колькасць рознай ежы – ад катлет да салат.\nЖанчыны марнуюць жудасна шмат тваіх грошай. Яны займаюцца шопінгам, яны купляюць кучу прадуктаў, мыйных сродкаў і іншую гадасць. Без іх ты зможаш зэканоміць прыстойную суму грошай. Так лёгка назапасіш сабе на машыну, кватэру і зможаш стаць зайздросным жаніхом, з якім кожная прыгажуня будзе не супраць правесці ноч.\nЦі, можа, патрэбен?…\nЗ іншага боку – часта стаўленне перарастаюць у шлюб і далей у сямейнае жыццё, значыць, людзі знаходзяць нейкі сэнс у тым, што б ўзаконіць свае адносіны. Давайце разбярэмся чаму?\nТы і праўда думаеш, што сутнасць жанчыны ў доме – падтрымліваць чысціню і ты з гэтым выдатна справішся сам? Тады як табе такое меркаванне:\nТабе варта зразумець, што сямейны ачаг – гэта не толькі падтрыманне чысціні. Жонка стварае цёплую атмасферу ў доме. Яна напаўняе яго рознымі дробязямі, кветачкамі, прыгожымі штучкамі у рэшце рэшт дзецьмі, водарам смачнай ежы і водарам жанчыны. І толькі яна заўсёды шчыра будзе клапаціцца аб тым, каб ты спаў на чыстай пасцелі, насіў глаженную вопратку і жыў у лепшым доме. Ні адна пакаёўка не зможа быць такім пільным наглядам гаспадыняй, бо гэта не яе сямейны ачаг.\nТы можаш без праблем здымаць шлюх, але тут нешта іншае…\nА ты не думаў, што рана ці позна цябе папросту стануць брыдка гэтыя адзінкавыя сувязі? Ты не думаў, што займацца сэксам з каханай жонкай куды прыемней, чым з нейкай дзеўкай? У рэшце рэшт не варта параўноўваць звычайную жывёльную пажада з любоўю. Калі табе хочацца, каб кожную раніцу твая ложак была пустая, а ад мінулай ночы заставаліся толькі п'янаватыя ўспаміны, мацуйся – не развітвайся з халасцяцкай жыццём.\nІ калі табе здаецца, што ты ўсё жыццё зможаш кадрить прыгожых дзяўчат і займацца з імі сэксам, ты памыляешся, сябар мой. Бо праз гадоў 10-20 табе прыйдзецца абыходзіцца прастытуткамі, разведенками або растолстевшими «мамашами». Нармальныя жанчыны ў гэты час будуць спаць побач са сваімі мужамі.\nІ калі цябе пачне мучыць прастатыт, толькі твая жонка, якая таксама ўжо будзе не ў лепшай форме, разам з табой пойдзе ў бальніцу і паклапаціцца аб тваім лячэнні.\nЛюбіш фаст-фуд? Рыхтуеш сам? Без праблем. Але ўсё гэта не параўнацца з тым, калі твая жонка чакае цябе з працы, сустракае пацалункам і падае толькі што прыгатаваны вячэру. Яна ведае ўсе твае асаблівасці і перавагі і рыхтуе ежу так, як ты любіш. Дзіўна, але жонка заўсёды аддасць цябе ўсё самае лепшае, а сама скажа, што ёй дастаткова і простага пюрэ. А святы і вечара ты таксама будзеш праводзіць сам-насам з сабой? Калі ўсе будуць сядзець за святочным сталом – ты проста будзеш есьці сваю піцу... Ну што ж – прыемнага апетыту.\nЗ гэтай нагоды хацелася б прывесці каментар аднаго з жанатых мужчын, узяты з форуму:\nНе ведаю як аўтар, але калі я прыходжу пасля трудобудней дадому, ем смачную, ужо пададзеную ежу, калі гляджу, як мой цёплы камяк копошится там што-то па гаспадарцы ці як посапывают раніцай яны разам з котэ, то ўсё адразу мінусы адлятаюць. Хачу жыць так, а не толькі па логіцы і алгарытмах.\nДы, для таго, каб завесці дзяцей, шлюб не абавязковы, ды зрэшты і розуму то шмат не трэба. Але вось ці ёсць сэнс у тым, каб ад цябе нараджала нейкая цётка неродная? Дапусцім, ты будзеш сустракацца з дзяўчынай і яна народзіць табе дзіцяці. Далей, каб не абмяжоўваць сябе любімага, ты адмовішся ад яе і паабяцаеш дапамагаць грашыма. Справа ў капелюшы – ты і дзіцяці зрабіў, і быццам бы не пакінуў яго галадаць, але пры гэтым ты вольны, як і раней. Тут ёсць два варыянту развіцця падзей:\nТы і напраўду думаеш, што ты зрабіў каму-то лепш? Няўжо гэты дзіця, калі ты постареешь, прыйдзе да цябе з абдымкамі і пачне даглядаць за табой? Няма – дзяўчына, хутчэй за ўсё выйдзе замуж і гэты мужчына стане бацькам твайму малому. Ты апынешся староннім чалавекам як для маці, так і для дзіцяці.\nДругі варыянт крыху лепш для цябе. Малы будзе прызнаваць цябе бацькам, ты нават будзеш з ім бачыцца і рабіць яму шмат добрага. Але такім чынам, ты створыш няшчаснага ў душы чалавека, выхаванага ў асноўным маці. Псіхалагічная траўма, крыўда на цябе і шмат усяго іншага зробяць гэтага маленькага чалавека. Ён абавязкова скажа табе за гэта «дзякуй», калі вырасце.\nТабе не ўдасца зразумець, што такое дзеці ў доме. Як яны напаўняюць яго цяплом і святлом, а тваю жыцця – неацэнным сэнсам. Зрэшты, калі ты зацыклены толькі на сабе і на сваім эгаізме, ўсведамляеш ты гэта толькі ў старасці.\nЖонка будзе марнаваць шмат грошай? Тады пачну вось з чаго: а робячы падарункі, дорачы ружы і уладкоўваючы вечары ў рэстаранах для сваіх шматлікіх дзяўчат, ты ладна эканоміць? Ці, можа, вячэраючы ў бліжэйшай кавярні, ты эканоміць на ежы?\nМэтай нармальнай жанчыны не з'яўляецца выцягнуць з цябе больш грошай, калі ты, вядома, не знайшоў карыслівую асобу, якая толькі ў гэтым і зацікаўлена. Як знайсці добрую жонку – гэта ўжо пытаньне іншае. Але менавіта яна будзе дапамагаць табе эканоміць, рацыяналізаваць сямейны бюджэт, адкладаць цябе на спінінг і іншую лухту.\nА ты забыўся, што ў наш час жанчыны таксама працуюць, і часта зарабляюць не менш за мужчын? Знаходзячы сям'ю, ты обретаешь сваю апору.\nСамае галоўнае – каханне\nПасьпяшайся цябе засмуціць, але табе прыйдзецца вельмі пастарацца, каб знайсці дзяўчыну, якая вечна будзе чакаць прапановы рукі і сэрца, жывучы ў сваёй кватэры асобна ад цябе, прыходзячы да цябе толькі на ноч, і чакаючы, калі ў вас вызваліцца час. Дзяўчаты такія істоты, якія ў адзін момант больш за ўсё на свеце пачынаюць хацець сям'ю. І ніякая каханне ўжо не зможа выратаваць вашы адносіны, калі яна зразумее, што ты ёй гэтага даваць не збіраешся.\nКалі ты не разумееш, навошта наогул патрэбныя гэтыя прыхільнасці, тады нам з табой, адзін, наогул не аб чым казаць. Для таго, каб любіць, трэба ўсведамляць сэнс ўзаемнай падтрымкі, разумець, што жонка – гэта твой лепшы сябар, добры суразмоўца, дарадца і проста твой асабісты камяк шчасця. Калі ты не ведаеш цану таго, як побач з табой па раніцах прачынаецца твая любімая, як духмяна пахне кава, зваранае яе рукамі для цябе, і якое спакой дорыць то, што дзе-то там дома цябе чакае родны чалавек – ты проста не ведаеш сапраўднай сутнасці любові.\nТы можаш працягваць жыць сам для сябе, калі табе так лягчэй. Але твая жыццё будзе нашмат больш каштоўнага, чым, калі ты будзеш жыць для каго-то, а ў адказ хто-то роднай будзе жыць дзеля цябе.\nНавошта мне штамп у пашпарце\nТолькі што мы казалі аб шлюбе і сям'і ў цэлым, цяпер жа мы абмяркуем патрэба официальностей. Тут ужо варта ісці ад выхавання, ад выгод і недахопаў.\nПершы і самы галоўны недахоп для цябе – гэта тое, што ты можаш проста страціць сваю дзяўчыну. Хоць гэта і банальна, але ўсе дзяўчаты марылі аб вясельнай сукенцы, аб змене прозвішчы і іншых стандартных рэчах. І калі ты не хочаш ісці на гэта, яны пачынаюць падазраваць што-то нядобрае: ты яшчэ не гатовы падсвядома браць на сябе адказнасць, ты не ўпэўнены, што хочаш пражыць з ім жыццё і г. д.\nДы, дзяўчына абавязкова пачне шукаць прычыну, нават калі вы ўжо некалькі гадоў жывяце ў грамадзянскім шлюбе. А бо ёй трэба проста пацвярджэнне, і пакуль ты ўпарта гэтаму супраціўляешся (хоць для цябе ўжо нічога не зменіцца, калі ты і так ужо муж, хоць і грамадзянскі), яна разумее, што што-то табе перашкаджае аддацца ёй цалкам. Тут ужо адыгрывае ролю іншае – ты не гатовы дзеля яе на ўчынак. Чаму? Табе ці не ўсё роўна? Ты спытаеш, навошта сучаснаму мужчыну ажаніцца? Але растлумачыць гэта дзяўчыне, ой як не проста! Рана ці позна яна проста ад цябе сыдзе.\nІншая справа, калі ты знайшоў тую, якая адносіцца да штампу так, як і ты. Калі яна не бачыць у гэтым патрэбы, тады вы зможаце лёгка без гэтага абысціся. Толькі будзь гатовы, што пры нараджэнні дзіцяці табе прыйдзецца прайсці працэдуру ўсынаўлення, а калі з табой што-небудзь здарыцца, твая жонка не зможа прымаць ніякіх рашэнняў.\nВядомы блогер распавядае аб мужчынскім руху і навошта трэба ажэніцца:\nЖаночы погляд на праблему мужчынскага шлюбу, разбіраем псіхалогію сумеснага жыцця:\n(14 адзнак, сярэдняе: 3.57 з 5)


Для моладзі са Шчучына зладзілі летнік на тэму “Быць online” | Каталіцкі Веснік\nДля моладзі са Шчучына зладзілі летнік на тэму “Быць online”\nЦі задавалі сабе пытанне: колькі часу я праводжу кожны дзень у сацыяльных сетках? Я задала… І спалохалася…. Не змагла злічыць. А як павінна быць? Хто заслугоўвае нашай увагі больш, чым вертуальная прастора? Разам са мною гэтыя пытанні паспрабавала задаць сабе моладзь парафіі св. Терезы з Авіля горада Шчучына.\nНапрацягу тыдня хлопцы і дзяўчаты натхнённа шукалі адказы праз канферэнцыі, разважанні Бібліі, св. Імшу і сведчанні ў групках. Агульнай тэмай летніка стала “Быць online”. У кантэксце маладыя людзі з дапамогай айца Вітольда Пяцельчыца і аніматараў спрабавалі ўзняць пытанні трываласці веры ў нашай паўседзённасці. Адшукалі прычыны, чаму не можам быць заўсёды “на сувязі” з Богам, што нам перашкаджае.\nАктуальнай стала тэма “Быць online з сям’ёю і блізкімі”. З сумам адзначылі падлеткі для сябе, што не часта разумеюць бацькоўскую “праграму выхавання”. Перажыць адпачынак яшчэ больш глыбока дапамаглі Крыжовы шлях, малітоўны вечар і, канешне, падтрымка нашага духоўнага айца.\nГалоўнай мэтай не было закапаць сябе ў разважаннях, крыўдах і пытаннях… Мы проста вучыліся быць трошкі лепшымі…любіць адзін аднаго ў супольнасці.\nСмачная ежа, цёплае сонейка, прыгожыя палі пшаніцы, бясконцыя жарты пра манку – усё гэта дапамагала зрабіць сустрэчу сапраўдным адпачынкам.\nКожны вечар адбываліся цудоўныя канцэрты крэатыву і пазітыву нашай моладзі. Кліпы, спевы, ролікі, гульні і танцы ўпэўнілі, што падлеткі гатовыя адыходзіць ад вертуальнасці і пачынаць жыць рэальным.\nДзякуй нашаму Богу за магчымасці служыць, крэатывіць, узрастаць і адпачываць у Яго прысутнасці! Словы падзякі хочацца выказаць нашаму пробашчу а. Вітальду Пяцельчыцу. Маёй сяброўцы і аніматару Юліі Атрашкевіч…..і, канешне, нашым кухарачкам Настассі Голец і Іне Антановіч.\nАлёна Мыслівец, тэкст;\nлетнік моладзь Шчучын\t2017-07-28


Міхась Мускі пра «лягер аблегчанага рэжыму»\n15 лістапад 2013, 21:15\nМіхась Мускі. Фота http://www.bnp.by.\nГосьць «Свабоды» — маладафронтавец Міхась Мускі, які сёньня вярнуўся з войска. Ён праходзіў тэрміновую службу ў вайсковай частцы № 44540 у Лапічах.\nМіхася Мускага затрымалі 26 красавіка мінулага году пасьля «Чарнобыльскага шляху». На наступны дзень Савецкі райсуд Менску абвінаваціў яго ў дробным хуліганстве і арыштаваў на 15 сутак. Актывіст павінен быў выйсьці на волю 11 траўня, аднак суд Маскоўскага раёну арыштаваў яго яшчэ на пяць сутак. 15 траўня 2012 году актывіста пад канвоем даставілі з турмы на Акрэсьціна ў ваенную частку. Міхась Мускі не прыняў вайсковую прысягу. За час службы яго неаднаразова каралі гаўптвахтай, пазбаўлялі спатканьняў са сваякамі.\nЗнаткевіч: Якія першыя ўражаньні пасьля вяртаньня з войска?\nМускі: У мяне пакуль што праходзіць працэс акліматызацыі. Пачынаю знаёміцца з калектывам. Шмат чаго прапусьціў, напрыклад, зьезд «Маладога фронту». Яшчэ і сутак не прайшло з моманту майго вызваленьня.\nЗнаткевіч: Вы кажаце пра дэмабілізацыю «вызваленьне». Гэта значыць, што вы ўспрымалі войска як турму?\nЯ прысягу прымаў у «Маладым фронце», а другую прымаць палічыў немэтазгодным\nМускі: Так. Я ў войску сваю частку называў «лягер аблегчанага рэжыму». Ну былі там нейкія станоўчыя адрозьненьні ад турмы, напрыклад, больш знаходжаньня на сьвежым паветры. Але ўсё роўна, я гэта ўспрымаў, як ізаляцыю ад грамадзтва.\nЗнаткевіч: У 2009 годзе вас прызналі непрыдатным да вайсковай службы ў мірны час па стане здароўя. Пазьней неяк памяняўся дыягназ?\nМускі: Мне сказалі, што ў пераліку паводле Закону стала менш хваробаў і што цяпер мне, маўляў, можна ісьці служыць. У мяне быў падвышаны артэрыяльны ціск і праблемы з сэрцам.\nЗнаткевіч: Ці казалі вам наўпрост, што ваш прызыў зьвязаны з палітычнай актыўнасьцю?\nМускі: Так, вядома. На неафіцыйных гутарках мне пастаянна нагадвалі і давалі зразумець, хто я. Самі афіцэры казалі, што мяне ізалявалі ад грамадзтва.\nЗнаткевіч: Чаму вы вырашылі не прымаць прысягі і наколькі вялікі быў ціск на вас у войску?\nМускі: Спачатку гэта было на эмацыйным узроўні. Мне не спадабалася, калі мяне з адной установы закрытага тыпу адправілі ў іншую. А пасьля гэта ўжо быў халодны разьлік. Я прысягу прымаў у «Маладым фронце», а другую прымаць палічыў немэтазгодным. І цяпер, насамрэч, я не шкадую аб гэтым. Многія мае саслужыўцы казалі мне, што каб ведалі, таксама б не прымалі прысягі. Да мяне менш прадузята ставіліся. Але калі такое стаўленьне і было, я мог адказаць. і за гэта на мяне не накладаліся дысцыплінарныя спагнаньні.\nЗнаткевіч: А ці быў на вас ціск, каб вы прысягу прынялі?\nМускі: Вядома, нават у псыхбальніцу пагражалі адправіць.\nЗнаткевіч: Якія пляны? Ці будзеце працягваць палітычную дзейнасьць?\nМускі: Вядома, так. Я буду прымаць удзел ва ўсіх кампаніях «Маладога фронту», але гэта ўсё пасьля маёй акліматызацыі, бо я яшчэ не зусім усьведамляю, што я ўжо вызваліўся.\nГутарка з Міхасём Мускім\nЗ войска вярнуўся палітжаўнер Мускі\nЗа адмову служыць у войску правераць у вар’ятні


Кевін Клоўз: Мы павінны знайсьці месца ў электроннай прасторы\n01 сакавік 2013, 19:39\nКевін Клоўз, які быў прэзыдэнтам нашага радыё ў 1994-1997 гг. і нядаўна быў зноў прызначаны на гэтую пасаду, даў інтэрвію расейскай службе ў сувязі з 60-годзьдзем вяшчаньня на расейскай мове. Прапануем вашай увазе фрагмэнты гэтай размовы.\nРС: Спадар Клоўз, Радыё Свабода зараз адзначае 60-годдзе пачатку вяшчаньня на расейскай мове. Гэта шмат часу. Што вы адчуваеце, думаючы пра гісторыю радыё і яго значэньне?\nКлоўз: Сакавік 1953-га быў дзіўным месяцам у гісторыі Радыё Свабода. Неўзабаве пасьля 1 сакавіка, калі пачалося вяшчаньне на расейскай мове, адкрыліся службы, якія вяшчаюць на іншых мовах — грузінскай, армянскай, азэрбайджанскай, а затым і на мовах Сярэдняй Азіі і іншых савецкіх рэспублік. Да канца сакавіка 1953 з нашай штаб-кватэры вялося вяшчаньне ўжо больш чым на дзесяці мовах, і гэтае вяшчаньне працягваецца і цяпер. Радыё Свабода — надзвычайны і важны праект, які падтрымліваецца народам ЗША. Чаму наогул мы гэта робім са Злучаных Штатаў? Ды таму, што Злучаныя Штаты — краіна імігрантаў. У кожнага з нас — свая ўнікальная гісторыя, якая каранямі сыходзіць у розныя кропкі зямнога шару, адкуль у Амэрыку прыехалі нашы продкі. Адны трапілі сюды сілай і ў ланцугах, іншыя — па сваёй волі. Мы ўсе ў даўгу перад нашай гісторыяй, і нам неабыякавыя лёс і спадзяваньні людзей, якія жывуць за межамі ЗША, людзей, якія ведаюць, чаго здолелі дамагчыся іх суайчыньнікі, якія перасяліліся ў Амэрыку. Мы ў іх у даўгу.\nРС: У апошнія гады ў Расеі прыкметна ўзмацніўся кантроль уладаў над сродкамі інфармацыі, у прыватнасьці над тэлебачаньнем. Ці робіць гэта, на ваш погляд, місію Радыё Свабода яшчэ больш важнай?\nКлоўз: Я б так адказаў на ваша пытаньне: я займаюся журналістыкай амаль 60 гадоў, як тут, у Злучаных Штатах, так і ў шмат якіх іншых краінах сьвету. На мой погляд, самае важнае, у чым маюць патрэбу людзі — гэта дакладная і абапертая на фактах інфармацыя пра грамадзтва, у якім яны жывуць. І гэта тое, што прапануе і робіць расейская служба Радыё Свабода, прычым робіць гэта вельмі добра. Гэта вельмі важна. Людзі зьвяртаюцца да расейскай службы менавіта па такую інфармацыю. Ну і, вядома, нам хацелася б, каб наша аўдыторыя слухачоў, гледачоў і наведнікаў інтэрнэтнага сайту была як мага большай.\nРС: Летась у расейскай службе Радыё Свабода адбыліся зьмены. Рэакцыя на іх у Расеі была неадназначнай, а часам проста нэгатыўнай. Некаторыя нават кажуць, што Радыё Свабода страціла сваю прывабнасьць у Расіі. Як быць у такой сытуацыі?\nКлоўз: Ператварэньні, якія адбыліся летась, адзначылі зрух у акцэнтах і намерах радыё. Але я хацеў бы пагаварыць пра будучыню. У нас велізарны лік выдатных і таленавітых журналістаў, рэжысэраў і рэдактараў, якія зьяўляюцца часткай супольнасьці сапраўдных прафэсіяналаў і майстроў сваёй справы, якія прапануюць грамадзянам Расеі тое, што яны лепш за ўсё ўмеюць рабіць, а менавіта: журналістыку высокай клясы. Прычым рабіць гэта яны могуць у любым фармаце і на любой плятформе, якія ў сучасным сьвеце, у XXI стагодзьдзі, людзі выкарыстоўваюць для атрыманьня інфармацыя. Мая ж асабістая задача заключаецца ў тым, каб забясьпечыць, каб усе мы працавалі разам. Вось у чым наша будучыня. На мой погляд, яна шматабяцальная. Я гатовы прыкласьці да гэтага ўсе намаганьні, і я ведаю, што да гэтага ж гатовыя сотні іншых нашых супрацоўнікаў. Мы ведаем, чаго можна дамагчыся, чаго хочам, і мы разам гэтага даб’емся.\nРС: У расейскім грамадзтве, як і ў любым іншым, адбываюцца зьмены пакаленьняў. Цэлае пакаленьне, а то і два, расейскіх грамадзян, якія жылі ў Савецкім Саюзе, ведалі, што такое Радыё Свабода і давяралі яму, як крыніцы інфармацыі. Але маладыя людзі, якія нарадзіліся або якія вырасьлі пасьля распаду СССР і ніколі не жылі ў умовах татальнага кантролю дзяржавы над сродкамі інфармацыі, часам нават не ведаюць пра Радыё Свабода і яго традыцыі. Як прыцягнуць гэтую новую аўдыторыю?\nКлоўз: Вы ведаеце, я быў у Маскве ўсяго тыдзень таму, пабываў у нашым новым бюро, пазнаёміўся з новымі супрацоўнікамі і сустрэўся з тымі, хто праяўляе да нас цікавасьць, і з тымі, хто цікавіць нас. І вось на што я зьвярнуў увагу ў Маскве: расейцы ва ўзросьце ад дваццаці да сарака гадоў цалкам пагружаныя ў мабільную інтэрактыўнасьць. Усюды, у рэстаранах, напрыклад, людзі адначасова размаўляюць адзін з адным і занятыя сваім мабільнымі прыладамі. Яны пасылаюць смс-паведамленьні, нешта слухаюць, нешта камэнтуюць. Мы павінны знайсьці сабе месца ў гэтай электроннай прасторы. Няма ніякіх прычын для таго, каб мы не былі ў гэтай прасторы. Чым больш мы будзем напаўняць гэтую прастору нашымі матэрыяламі, тым лепш людзі пачнуць разумець нашы каштоўнасьці, нашу місію і нашу прыхільнасьць сумленнай журналістыцы як аснове, на якой грунтуецца разуменьне грамадзтва, у якім мы жывем.\nРС: Вы ўзначальваеце журналісцкую арганізацыю, якая вяшчае ня толькі на Расею, але і на іншыя краіны. Як зьмяніліся іншыя службы Радыё Свабода/Свабодная Эўропа за час вашай адсутнасьці?\nКлоўз: Мы працуем на дваццаці васьмі мовах. Меншыя па памерах і колькасьці пэрсаналу, чым расейская служба, службы распавядаюць аб краінах і грамадзтвах, разьмешчаных як бы на пэрыфэрыі Расейскай Фэдэрацыі. На мой погляд, яны робяць выдатную працу. Я бачыў некаторыя з створаных імі відэарэпартажаў, і яны робяць моцнае ўражаньне, даюць магчымасьць даведацца новых рэчаў пра грамадзтвы, у якіх журналісты гэтых службаў працуюць. Праца гэтых службаў вельмі важная для дзяржаваў, якія толькі шукаюць свае шляхі разьвіцьця і сваё месца ў сьвеце. Я стаўлюся да гэтых службаў зь вялікай павагай. Я гатовы працаваць у імя таго, каб забясьпечыць посьпех і стабільнасьць гэтых службаў, зь ня меншай руплівасьцю, чым для посьпеху расейскай службы.\nПоўнае інтэрвію чытайце тут.


10 чэрвеня 2019, 22:02\nАдна з памятных датаў для горада над Нёманам засталася цалкам незаўважанай. А менавіта — уваход у горад польскіх войскаў 27–28 красавіка 1919 года. Ад гэтых дзён можна адлічваць пачатак гісторыі міжваеннага Гродна, канец папярэдняй і пачатак новай эры, піша novychas.by.\nВуліца Гродна і гродзенцы падчас Першай сусветнай вайны\nПадчас нядаўняй дыскусіі «Горад без айчыны» гісторык Андрэй Чарнякевіч адзначыў, што ў кантэксце міжваеннага Гродна часцей за ўсё мы згадваем 1939 год: пра гэта знятыя фільмы, напісаныя кнігі і безліч артыкулаў, захаваліся ўспаміны і фота. Падзеі ж 1919 года цалкам выпалі з дыскусіі.\n«Папярэдні свет — можа кепскі, можа не вельмі, — кануў у лету, — разважае Чарнякевіч. — Вайна змяніла ўсё, а што будзе далей — невядома. Усё, што адбываецца тут, у Гродне ў 1919-м — гэта гульня з лёсам і спадзяванне на тое, што для гораду і ягоных жыхароў ён будзе літасцівы, прынясе мір і лад. Адкуль будзе той лад? Хто яго гарантуе? Якая дзяржава зменіць Расійскую імперыю? Вось гэта пытанні!»\nГродна 100-гадовай даўніны — гэта горад без дзяржавы, населены людзьмі без дзяржаўных маркёраў, без лаяльнасці, стабільнасці і пачуцця абароненасці. Наўпрост разгубленыя, вымушаныя выжываць у тых абставінах, якія склаліся. Падаецца, што і сёння, калі ўсё часцей гучаць трывожныя галасы пра перспектыву страты дзяржаўнасці ды радыкальных зменаў, падзеі таго года ды эмоцыі сведкаў могуць быць цікавымі ды актуальнымі.\nЛанцужок прыходаў і сыходаў\nПачаць можна было б з цытаты Аркадзя Бухава, пісьменніка-сатырыка адэскай школы (накшталт Бабеля, Ільфа і Пятрова). На пачатку 1919 года ён быў лёсам закінуты ў Гродна і стаўся сведкам тутэйшых падзеяў. Праз год свае рэфлексіі Бухаў надрукаваў фельетонам «Нядаўнія ўспаміны» ў газеце «Эхо»:\n«…Найперш з Гродна знікла яўрэйскае насельніцтва: знікла па экстранным намаганні добрых рускіх уладаў, якія, мабыць, лічылі, што тэрміновае высяленне яўрэяў зможа замяніць нястачу снарадаў і памылкі ў планах генеральнага штабу, — піша Бухаў пра пачатак вайны. — Пасля пачалі рабіць уцекачоў з мясцовых палякаў. Палякі з’ехалі, за імі пакінулі горад і чыноўнікі. Што ў горадзе засталося? Невядома. Кажуць, засталася армія, якая таксама адступіла. Здаецца, што з гораду было выселена і сышло ўсё, акрамя аднаго кульгавага краўца, які мне пасля і распавёў пра гэта».\nПасля Бухаў апісвае прыход немцаў. Ані слова пра вайсковыя дзеянні, выключна побытавыя моманты, накшталт таго, што кайзераўцы прымусілі адрамантаваць ходнікі ды адлавілі бадзяжных сабак. Канец гаспадарання немцаў пісьменнік апісвае іранічна: «Пачакалі сваёй рэвалюцыі, троху пасядзелі і сышлі». Варта прывесці таксама ўражанні Бухава ад 1-га Беларускага палка, які ў Гродна стваралі Кастусь Езавітаў і Кіпрыян Кандратовіч:\n«Пасля прыйшоў беларускі полк, які вельмі ўсцешыў усё мясцовае насельніцтва і скрайне перапужаў сялян-беларусаў, якія, паводле словаў аднаго майго знаёмага з іхнага серадовішча, скептычна наракалі: «Рускія былі — сышлі. Немцы прыйшлі — сышлі. Зараз яшчэ і беларусы прыйшлі… Нешта будзе».\nНемцы ў Гродна, Першая сусветная вайна\nНу і, нарэшце, Бухаў апісвае прыход палякаў, яшчэ не ведаючы, што акурат яны будуць кіраваць горадам наступныя дваццаць гадоў: «Беларускі полк быў нядоўга, яго змянілі палякі. Яны адразу ж, насуперак сумневам мясцовых жыхароў, адчулі сябе старажыламі і абвясцілі ўсё, што можна ахапіць вокам, спрадвеку польскім: і жыхароў, і дамы, і дрэвы, і нават шпакоў на даху…»\nПольскія войскі ў Гродна, красавік 1919\nУ каго сіла — той і будзе «карэнным» гродзенцам\nМы падаем погляд не гродзенца, але чалавека на кароткі час звязанага з горадам, пазбаўленага сімпатыяў і не ўкаранёнага ў асяродак. З аднаго боку, бачна, што для Бухава Гродна — параўнальна спакойнае і ўтульнае месца, дзе можна перачакаць крывавыя падзеі тых гадоў. З іншага — сустракаем пералік уладаў, якія змяняюць адна адну: рускія, немцы, беларусы, палякі… пазней дададуцца бальшавікі.\nКожная з гэтых уладаў, мабыць, акрамя БНР, прэтэндавала на горад выключна з пазіцыяў мацнейшага. Маўляў, хто горад утрымае — той і будзе карэнным гродзенцам. У каго сіла — у таго і праўда, і ўлада, і горад. Жыхары ж апынуліся замкнёнымі ў горадзе-трафеі, які толькі чакаў моцнай рукі, якая яго падхопіць.\nЦікава, што Гродна апынуўся ў падобнай нявызначанай сітуацыі ўпершыню ад часоў падзелаў Рэчы Паспалітай. Усё ХІХ стагоддзе, за выключэннем кароткай «навальніцы» 1812 года, горад пражыў у Расіі. Дарэчы ўзгадаць гістарычны анекдот: пасля падзелаў Прусія прэтэндавала на левабярэжную частку Гродна, але расійскі амбасадар не саступаў. Прусакі, урэшце, пайшлі на расійскія ўмовы, але, каб захаваць твар, нібыта «падарылі» Расіі частку горада. У адказ раз’юшаная Кацярына ІІ загадала адпісаць немцам: «Нам не могуць падарыць тое, што нам належыць па праву».\nВяртаючыся да нашых падзеяў, варта ўзгадаць, што ў пэўным сэнсе Гродна быў адным з апошніх пунктаў у Беларусі, дзе скончылася Першая сусветная вайна: нямецкія войскі стаялі тут да апошняга, ратуючы горад і яго жыхароў ад анархіі. З немцамі ўсё ясна, — яны акупанты, Гродна паводле іх планаў уваходзіў у Обер-Ост. Хто ж прыйшоў пасля ды назваў горад сваім? Хто «акупант», а хто — «вызваліцель»?\nАд нямецкіх кулямётаў да палітычнага плюралізму\nКалі пацікавіцца гістарыяграфіяй на тэму, то тэрмін «акупанты» — дакладны маркёр пазіцыі аўтара. Калі пішуць «палякі акупавалі Гродна» — значыць, аўтар, найхутчэй, трымаецца постсавецкай традыцыі. Калі «палякі занялі/вызвалілі» — значыць, прапольскай альбо нейтральнай. Чым, урэшце, для Гродна быў Беларускі полк, які, хай і фармальна, але падпарадкоўваўся Літве? Як дзялілі ўладу Губернскі камісарыят ды Цэнтральная беларуская рада Гродзеншчыны? І ці варта казаць у прынцыпе пра манаполію на цывільную ўладу?\nЖабрак у Гродна ў часы Першай сусветнай\nКалапс упраўлення, які пачаўся ў 1915 годзе, далей, нібы эстафета, перадаваўся ад улады да ўлады. Немцы да канца 1918-га неяк стрымлівалі анархію з дапамогай кулямётаў. Менавіта ў Гродне напрыканцы 1918-га апынуўся нямецкі генерал Эрых фон Фалькенхайн, апошні камандуючы 10-й арміяй. Ён кіраваў адыходам немцаў з Украіны і Беларусі. Цікавостка ў тым, што Фалькенхайн быў адным з пачынальнікаў Вялікай вайны ды ініцыятарам выкарыстання атрутных газаў… Тут жа ён да апошняга бараніў парадак і стрымліваў хвалю рэвалюцыі з Усходу.\nКрызіс улады справакаваў яшчэ адзін цікавы феномен — палітычны плюралізм. Ніколі перад гэтым, ніколі пасля (хіба да часоў Перабудовы), горад не адчуваў такога ўздыму дэмакратыі, як у апошнія месяцы нямецкай акупацыі. У лютым 1919-га адбываліся самыя дэмакратычныя выбары ў органы мясцовага самакіравання, у праўленне яўрэйскай гміны, у саветы рабочых дэпутатаў. Да гэтага дадаліся яшчэ розныя нацыянальныя камітэты, якія ладзілі з’езды: адных беларускіх прайшло некалькі. Урэшце з’явіліся новыя газеты і свабода слова. Нагадаем, што фармальна ўсё гэта рабілася пад акупацыяй!\nУ гісторыі не аднойчы здаралася, калі ўслед за крызісам улады спачатку ідзе плюралізм, выбары і дэмакратыя, але пазней — анархія і гвалт. Нядаўні прыклад — распад СССР, які прынёс свабоду, а пазней — «ліхія 90-я»… Урэшце, перапужаныя гродзенцы ў 1919-м былі не столькі зацікаўленыя ў дзяржаўнай прыналежнасці альбо гістарычнай справядлівасці, колькі ў захаванні жыцця і маёмасці, аднаўленні «нармальнасці» за любы кошт.\n«Гібрыдная вайна» — бальшавіцкая стратэгія\nУ гэтых умовах бальшавізм і савецкая ўлада выглядалі таямніча і загадкава, як нешта, чаго яшчэ ніколі не было, як альтэрнатыва нацыянальным праектам. Формула рэалізацыі ўлады бальшавікоў вядомая і сёння — гэта тая ж самая «гібрыдная вайна». Спачатку на тэрыторыю, занятую немцамі, прыбываюць бальшавіцкія агенты. Яны пачынаюць інфармацыйную «накачку» насельніцтва з дапамогай улётак, газетаў і зваротаў. Пазней — назапашванне зброі і стварэнне вайсковага падполля.\nЦікава, што на пачатку 1919-га бальшавікі ў Гродне мелі на руках прыкладна столькі ж зброі, колькі і 1-шы Беларусі полк. Урэшце, перад прыходам асноўных частак чырвоных, мусіў адбыцца пераварот… У горадзе над Нёманам, здаецца, усё ішло паводле плану, але перавароту так і не адбылося: занадта моцная канкурэнцыя паміж рознымі сіламі. Як вынік, савецкая ўлада ў горад прыйшла адно ў ліпені 1920-га на штыках чырвонаармейцаў.\n«Чалавек са стрэльбай» як герой часу\nКрызіс улады ў горадзе агулам выліўся ў хвалю злачынстваў: «Эксцэсы бандытызму з’яўляюцца прадуктам безуладдзя, — пісала на пачатку 1919-га мясцовая газета «Наше утро». — Бандытызм — непазбежны вынік пералому і пераходнага часу». Што гэта за праявы? Грабяжы, згвалтаванні, забойствы… Але адзін выпадак надзвычай характэрны.\nГісторыя адбылася ля мястэчка Азёры на поўнач ад Гродна. Два селяніна ішлі па шляху, ім насустрач — брычка з вяселля. У ёй маладыя — яўрэі. У аднаго з сялянаў, магчыма былога вайскоўца, пры сабе апынулася стрэльба. Сустрэўшыся, ніхто нікому нічога не кажа, сяляне ідуць далей, брычка едзе. Раптам узброены дзядзька моўчкі разварочваецца, цэліць і страляе. У выніку — забівае дзяўчыну з брычкі, нявесту.\nУ горадзе і ваколіцах яшчэ пануюць немцы. Селяніна арыштоўваюць і дапытваюць. Адбываецца цалкам бязглуздая размова: «Што насамрэч адбылося? Можа нехта кагосьці абразіў ці ведаў да гэтага? Навошта страляў?» Селянін адказвае адмоўна на ўсе пытанні і толькі на апошняе выдае следчаму: «Хацеў стрэліць».\nМабыць, гэты момант і ёсць квінтэсенцыяй гвалту, які вітаў у паветры. Усё склалася: зброя, ахвяра і чалавек, які «хацеў стрэліць». Між іншым, зброі на руках у насельніцтва поўна, нагодаў стрэліць — безліч. Адсутнасць пэўнай улады стварае шмат опцыяў для пасіянарыяў… Збіраюцца рабочыя дружыны, польская самаабарона, беларускі полк, бальшавіцкія арганізацыі, не кажучы пра крымінальныя групоўкі. Кожны можа далучыцца і знайсці сябе ў гэтым. Так гвалт стае адным з элементаў паўсядзённасці.\nПаддашша ці склеп — дзе хавацца?\nБезумоўна, найбольш крыві лілося падчас вайсковых дзеянняў. А гэта ліпень і верасень 1920-га, калі польска-савецкі фронт спачатку адкаціўся на захад, пасля — вярнуўся на ўсход. Акурат у Гродне тады ішлі крывавыя баі, сведкам якіх стаў ужо знаёмы нам Аркадзь Бухаў:\n«…Нехта меўся хлопнуць дзвярыма, а нехта гэтыя дзверы адчыніць. Кажучы простай мовай, бальшавікі хацелі ўзяць Гродна, а палякі не хацелі сыходзіць. Для мірнага насельніцтва гэта значыла, што адны будуць біць перад сыходам, а іншыя — пасля прыходу. Адзін з мясцовых «стратэгаў», уласнік бакалейнай лаўкі, даводзіў мне, што неабходна адно ўлічыць момант:\n— Калі будуць сыходзіць, кожны мае пайсці на паддашша.\n— Ён яшчэ пытаецца «навошта»? Каму будзе ахвота рабаваць на паддашшы, калі тое можна зрабіць на першым паверсе? Затое, калі будуць прыходзіць, трэба лезці ў склеп.\n— Ён яшчэ не разумее… Хто ж палезе рабаваць у склеп, калі тое можна зрабіць на другім паверсе?»\nДалей Бухаў піша, што ягоны суразмоўца ўсё ж недаацаніў энергіі і працаздольнасці тых, хто сыходзіў і прыходзіў: рабавалі і на паддашшы, і ў склепе, і на ўсіх паверхах. «Гэта была добрасумленная, хораша выкананая праца», — рэзюмуе пісьменнік.\nУ ліпені-жніўні 1920-га, пасля ўзяцця гораду бальшавікамі, партработнікі пачалі збіраць паперы і дакументы пра факты гвалту, які палякі ўчынялі ў дачыненні да яўрэяў. Вырваныя бароды, заколатыя штыкамі ахвяры з далучанымі фотаздымкамі… Збіралі, зразумела, для прапагандысцкіх мэтаў, каб пазней выдаць у брашурах, арыентаваных, найперш, на замежнага чытача. Для чаго гэта рабілася?\nЗразумела, што польскія жаўнеры наўрад ці былі больш жорсткімі за чырвоных кавалерыстаў корпусу Гая. Для Бухава і ягоных суразмоўцаў — абое рабое. Наўпрост у момант крызісу ўлады адным са спосабаў набыцця легітымнасці стае «чорны піяр» ворага. Маўляў, вораг заўжды больш крывавы, таму і вайна з ім — шляхетная справа.\nГалоўны матыў у мясцовай тагачаснай прэсе: «абы не было вайны». Часам нам падаецца, што гэты пасыл — спадчына 1990-х гадоў альбо навязаны аднекуль зверху, але відавочна, што нешта падобнае заўсёды адчувае грамадства, пазбаўленае ўпэўненасці ў заўтрашнім дні. У такой сітуацыі кожная опцыя, якая дала б моцную стабільную ўладу, стае прымальнай. Вось, скажам, што пісала газета «Наше утро»:\n«У плане грамадска-прававога жыцця наш горад знаходзіцца ў стане поўнага разброду. У нас ёсць польскі, беларускі, яўрэйскі і часовы гарадскі камітэт. У нас адсутнічае, аднак, пэўная ўлада, якая б выказвала волю ўсяго насельніцтва і карысталася б у яго аўтарытэтам. А між іншым, час не чакае, бо падзеі ідуць наперад шалёным тэмпам. Бліжэйшым часам можа прыйсці момант, калі мы будзем прадстаўленыя самі сабе…»\nВось гэтае «самі сабе» дыхае роспаччу і адчаем, гэта ці не самае страшнае, што толькі можа здарыцца. Сітуацыя Гродна, канешне ж, не ўнікальная: некаторыя сібірскія альбо ўкраінскія гарады мянялі ўладу па 5–7 разоў, а можа і болей. Але ўсё гэта непазбежна адбіваецца на штодзённым жыцці ды эканоміцы рэгіёну.\nНапярэдадні Вялікай вайны, у 1914–1915 гадах, горад перажываў эканамічны ўздым. Расійская імперыя ўклала вялікія грошы ў пабудову крэпасці і фартоў вакол Гродна, якія «залатым дажджом» праліліся і на ягоных жыхароў. Ішла перапланіроўка, паўстала шмат новых будынкаў, яшчэ больш вуліц былі аздобленыя брукаванкай. Тады расійскія ўлады не паспелі пабудаваць хіба каналізацыю — гэта зрабілі ўжо палякі ў 1930-х.\nЗ пачаткам вайны пайшоў моцны адкат назад: росквіт змяніўся дэградацыяй. Цікава, што сярод іншага, перастала працаваць асенізацыя… Зрэшты, немцы падыходзілі да эканомікі прагматычна: напрыклад, пачалі дабываць мінеральную ваду, дабудавалі яшчэ адну воданапорную вежу. Падобны падыход кайзераўцы практыкавалі і ў іншых гарадах: разам з імі ў Наваградку, напрыклад, з’явілася электрычнасць і вузкакалейка.\nМадэрнізацыя па-нямецку мела і іншы бок. Адступаючы, немцы знішчалі ці спрабавалі прадаць створаную імі ж інфраструктуру. У Гродне такім чынам знікла, напрыклад, мармеладная фабрыка. А яшчэ ў часы акупацыі гродзенцы ўпершыню пазнаёміліся з сістэмай картак. Карткі ў прынцыпе з’яўляюцца прыдумкай Першай сусветнай вайны, імі карысталіся ці не ўсе ўдзельнікі. Дзе карткі — там чэргі па ежу ды барацьба за выжыванне…\nПрадавачка на рынку ў Гродна\nЗнайсці беларусаў у Гродне і Вільні\nВайна — гэта яшчэ і вялізныя дэмаграфічныя змены. Паводле перапісу 1914 года, у Гродне (разам з гарнізонам) жыло 56 тысяч чалавек. Большасць — яўрэі. Зусім хутка колькасць зменшылася больш як на палову: паводле нямецкага перапісу 1916-га — ужо 24 тысячы. Цікавы, у тым ліку, этнічны склад. Немцы фіксавалі яго не паводле мовы, але паводле нацыянальнасці. Беларусы на апошнім месцы — 400 чалавек, палякаў было 7,5 тысячы, яўрэяў — 15 тысяч.\nІ тут варта памятаць, куды хто падзеўся: адток насельніцтва стаў вынікам прымусовай эвакуацыі. Вядомы допіс генерала Фалькенхайна, які «не знайшоў» беларусаў ані ў Гродне, ані ў Вільні. А як можна разглядаць у якасці партнёраў ці сваіх пераемнікаў на акупаваных тэрыторыях тых, каго «няма»?.. Таму немцы далей і не шукалі, разглядаючы ў якасці гульцоў літоўцаў, палякаў ды бальшавікоў.\nНемцы ў Гродна\nГорад стаў фактычна транзітным: спачатку, у 1915-м, людзі масава з’язджалі ў бежанства, у 1918-м — вярталіся. Тады ж дадалася і новая хваля бежанцаў: тыя, хто бяжыць ад бальшавікоў з усходу. Разам з перасоўваннем фронту ў 1919–1920-м гэтыя ж падзеі паўтараюцца яшчэ некалькі разоў… У дадатак з нямецкага палону вярнуліся былыя жаўнеры імператарскай арміі. Горад стаў падобным не да месца, дзе жывуць, але да пункту, дзе праводзяць час.\nУсё гэта варта асэнсоўваць хаця б для таго, каб зразумець, што выбар дзяржаўнай прыналежнасці для гродзенцаў (якія, па вялікім рахунку, мала што вырашалі) быў свайго роду латарэяй, а не свядомым асэнсаваным рашэннем. На наступныя 20 гадоў Гродна апынуўся ў складзе Польшчы, а не БНР ці Літвы, не праз глыбокія патрыятычныя памкненні ці гістарычныя сімпатыі жыхароў, але паводле «права моцнага», прагі спакою і «нармальнасці».


Як купіць гітарныя эфекты | punctul.com\nЯк купіць гітарныя эфекты\nЗвычайна любая прылада, якая змяняе сігнал электроннага інструмента, каб змяніць канчатковы гук, называецца эфектам. Эфекты (іх яшчэ называюць FX) могуць запускаць гаму з налад абмежавальніка або пашыральніка настолькі тонкімі, што вы з цяжкасцю выяўляеце іх да эфектаў навукова-фантастычнай мадуляцыі настолькі інтэнсіўна, што арыгінальны гук непазнавальны.\nТыпы генератараў эфектаў\nСутнасць эфектаў заключаецца ў тым, каб зрабіць вашу гітару ці бас лепш у музычным кантэксце, альбо зрабіць гэта новым і розным ці нават проста весела атрымліваць дзіўныя гукі. (Шматлікія працэсары эфектаў могуць даставіць вам гадзіны юнацкай радасці, проста важдаючыся з імі.)\nСамыя прыкметныя і часта заўважаныя эфекты - гэта маленькія квадратныя скрыні 3 "ці 4", якія вы часта бачыце на падлозе перад гітарай і басістамі. Яны называюцца скрынкамі з-за вялікай сталёвай кнопкі, якую гулец уключае, каб уключыць або выключыць эфект. Таксама ёсць падлогавыя скрынкі, у якіх размешчаны пракладкі для ног для пастаяннага кантролю над адным або некалькімі эфектамі.\nТаксама распаўсюджаныя вялікія блокі падлогі з вялікімі кнопкамі для націскаў гульцоў нагамі і некалькімі тыпамі эфектаў. Усе гэтыя тыпы эфектаў можна назваць педалямі эфектаў. Разліковыя эфекты прызначаныя для мацавання іх пярэднімі панэлямі ў стандартную стойку абсталявання. Яны часта бываюць звязаны з нажным кантролерам. Нарэшце, у многіх сучасных узмацняльнікаў ёсць убудаваныя эфекты з элементамі кіравання на асноўнай панэлі кіравання ўзмацняльнікамі або дадатковымі кантролерамі падлогі. Ёсць шмат іншых спецыяльных тыпаў эфектаў, якія выкарыстоўваліся на працягу многіх гадоў, але пераважная большасць - гэта проста мадыфікацыі адной з прыведзеных ніжэй катэгорый.\nНавучанне гуляць на інструменце, безумоўна, значна важней, чым змяненне яго гуку, варожанне з эфектамі на раннім этапе можа стаць цікавым спосабам узаемадзейнічаць з інструментам і пачаць вывучаць яго танальны дыяпазон без вялікай колькасці жорсткай практыкі. Там велізарнае мноства скрынь для тупак, шмат з вельмі нізкімі цэннікамі, якія робяць выдатныя падарункі і могуць дадаць новае вымярэнне задавальнення для пачаткоўцаў гульцоў.\nАкрамя таго, існуе шырокі выбар вельмі недарагіх педаляў з многімі эфектамі, якія даюць вам значна больш, каб важдацца з вашымі нагамі пры дапамозе вялікай колькасці розных эфектаў. Практычны ўзмацняльнік з убудаванымі эфектамі таксама выдатны спосаб пачаць. У большасці сучасных шматфункцыянальных блокаў і ўзмацняльнікаў прадусталяваны перадустаноўкі, створаныя дасведчанымі інжынерамі, каб добра прагучаць адным націскам кнопкі. Калі вы звычайны гулец, вы атрымаеце і адмовіцеся ад дзясяткаў розных скрынь для эфектаў за сваю гульнявую кар'еру.\nКалі вы ўжо некаторы час гуляеце, звярніцеся да інтэрв'ю з выканаўцамі (напрыклад, у Інтэрнэце тут, у сябра "Музыка"), каб даведацца, што вашы любімыя выканаўцы выкарыстоўваюць, каб стварыць свае мелодыі. Акрамя таго, калі познімі на клубных выступленнях альбо рана паказваюцца, большасць гульцоў гатовыя пагаварыць пра свае ўстаноўкі.\nНарэшце, і самае галоўнае, праверце гукавыя байты, якія мы размясцілі для большасці эфектаў на нашым сайце. Гэта дасць вам уяўленне аб тым, што кожны з гэтых эфектаў можа зрабіць пры выкарыстанні прафесіянала. Пры чытанні гэтага кіраўніцтва спасылка на нашы гукавыя байты дасць вам больш канкрэтнае разуменне таго, як гучаць розныя эфекты.\nПа вялікім рахунку, эфекты затрымкі падзяляюць сігнал на два аднолькавыя сігналы і імгненна стрымліваюць адзін, дазваляючы іншаму гуляць у рэжыме рэальнага часу. Сігналы змешваюцца назад у адзін на выхадзе. Звычайна вы можаце кантраляваць даўжыню затрымкі і колькасць сігналу, які пацярпеў, у параўнанні з часткай, якая застаецца "сухой" (без уплыву). Гэты апошні кантроль - сустракаецца на большасці эфектаў - звычайна называецца кантролем узроўню.\nРэверберацыя - гэта найбольш натуральны эфект. Вы можаце выпрабаваць рэверберацыю, спяваючы ў ваннай або бетоннай лесвіцы. Гэты тып гуку лёгка дубляваць, усталёўваючы датчыкі з абодвух бакоў спружыны і прапускаючы праз іх гітару ці бас-сігнал. Вясновыя рэверры былі ўключаны на многіх гітарных узмацняльнікаў з пачатку 1960-х.\nРэверберацыя згушчае ваш гук, змякчае яго краю і робіць гук, як вы гуляеце ў вялікай зале (альбо ў ваннай пакоі, альбо на лесвіцы). Хоць наўрад ці ёсць запісы, якія не выкарыстоўваюць рэверберацыі, вы павінны выкарыстоўваць іх разумна. Цяжкая рэверберацыя амаль заўсёды гучыць дрэнна. Калі вы купляеце спецыяльны рэверберацыйны блок, ён дасць вам некалькі разнавіднасцяў рэверберацыі на выбар.


Як усталяваць кропкавыя свяцільні на столі\nГалоўная ➠ Столі ➠ Як усталяваць кропкавыя свяцільні на столі\nАпублікавана 13.09.2016 12:04\nКропкавыя свяцільні, часцей за ўсё, ўсталёўваюцца на столі. Для гэтага, у гіпсакардон праразаюць адтуліны патрэбнага дыяметра, пасля з дапамогай дрыля ці круглай каронкі.\nАдтуліны робяць ужо пасля шпатлевания столі.\nАднак драты для свяцілень праводзяць яшчэ на стадыі металічнага каркаса, дзе неабходна выкарыстоўваць як ніт, так і іншыя крапежныя. Пасля ўстаноўкі электрычнай праводкі і вырабу адтулін, асвятляльныя прыборы мантуюць на столь. Фіксацыя свяцілень робіцца адмысловымі лапкамі, якія ўбудаваны ў корпус.\nКалі ў вас усталяваны нацяжная столь, то працэс мантажу кропкавых свяцілень трохі іншай. Асвятленне ў такім выпадку мацуюць на стойках ў столевыя перакрыцці. Гэта значыць уся працэдура робіцца яшчэ да ўстаноўкі нацяжной столі. Стойка пад свяцільні павінна мець фіксуе кольца і ножкі.\nДля вырабу ножак вы можаце выкарыстоўваць П-вобразныя падвешванні. Падвешванні выдатна падыходзяць, так як дазваляюць адрэгуляваць патрэбную адлегласць ад падставы да столі нацяжной палатна. Пасля працэсу ўстаноўкі нацяжной столі, іх лёгка прамацаць і вызначыць месца ўстаноўкі кропкавых свяцілень. У палатне праразаюць адтуліны, у якія акуратна ўстаўляюць пратэктарныя кольцы. Такія кольцы абараняюць разрэзы ад расцягу і дэфармацыі.\nУ працэсе мантажу на корпус кожнага кропкавага свяцільні апранаюць па некалькі термоизолирующих кольцаў. Гэта робіцца да падвядзення да электрычных дратоў і дапамагае зберагчы нацяжны столь ад плаўлення. Фіксацыю асвятляльных прыбораў можна вырабляць без якіх-небудзь вымяральных інструментаў, бо любая няроўнасць адразу кінецца ў вочы.\nЎстаноўка кропкавых свяцілень сваімі рукамі\nЯк арыгінальна аформіць столь