Карэспандэнт «Звязды» назірала, як удакладняюцца спісы «ўтрыманцаў» | zviazda.by\nХатняя старонка » Эканоміка » Карэспандэнт «Звязды» назірала, як удакладняюцца спісы «ўтрыманцаў»\nКарэспандэнт «Звязды» назірала, як удакладняюцца спісы «ўтрыманцаў»\nПрыёмы, сходы, кансультацыі, нават падамавы абход — усе метады добрыя, каб дайсці да кожнага чалавека і высветліць, што яму перашкаджае працаваць. Дзесьці сапраўды ёсць напружанне на рынку працы, але аграгарадок Вейна Магілёўскага раёна да такіх месцаў не адносіцца. Да Магілёва рукой падаць, побач свабодная эканамічная зона, дзе перыядычна адкрываюцца новыя прадпрыемствы. Тым не менш праблема існуе і тут. На шэсць тысяч насельніцтва, якое пражывае на тэрыторыі сельсавета, 212 чалавек трапілі пад дзеянне дэкрэта №3.\nЦяпер спісы ўдакладняюцца, ідзе так званае больш глыбокае вывучэнне біяграфій кожнага з тых, хто ў іх трапіў. Работнікі сельвыканкама ўжо зрабілі падамавы абход непрацуючых, а там, дзе іх не засталі, апыталі суседзяў. На кожнага ў старшыні Вяйнянскага сельвыканкама Святланы Сцішанковай ёсць невялічкае дасье — дзе чалавек працаваў раней, колькі гадоў стажу, з кім жыве, ці ёсць дзеці, сацыяльны статус.\n— Большасць з тых людзей, якім належыць плаціць збор, злоўжываюць спіртным, — расказвае Святлана Сцішанкова. — Ёсць адзін шматдзетны бацька, які раней працаваў у ДРБУ, рабіў дарогі, людзі кажуць, што быў вельмі добры спецыяліст, але спіўся зусім. Раз у месяц выклікаю яго на саветы грамадскага правапарадку, у якіх прымаюць удзел і пракурор раёна, і начальнік РАУС, гутарым шчыра, але наш падшэфны нікога слухаць не хоча, цвердзіць адно: не працаваў і не буду. Адправілі на год у ЛПП на перавыхаванне, а праз тры месяцы нам яго вярнулі з дыягназам, што ён не можа не піць. Нарколагі рукамі разводзяць: маўляў, стан здароўя такі, што немагчыма яго лячыць. Чалавек яшчэ не на пенсіі, і што з ім рабіць, не ведаю. І такіх, як ён, не адзін.\nСорамна слухаць, калі маці-пенсіянерка заступаецца за свайго сына: маўляў, я сама буду за яго плаціць, толькі адчапіцеся, а дзяцюк гадоў сарака побач стаіць і ўсміхаецца. Кажа, што ў яго няма жадання за 200 рублёў працаваць. Паказваеш ім спісы вакансій, а яны толькі крывяцца — дворнікам не жадаю, у калгас не пайду, на завод таксама. На сучасных прадпрыемствах, самі ведаеце, патрабаванні жорсткія. Дырэктар аднаго з іх да мяне неяк падышоў, прасіў дапамагчы з працоўнай сілай. Накіравала туды некалькі чалавек, але праз два тыдні ён іх звольніў. Не прывыклі яны працаваць, глядзяць, каб перакурыць, паляжаць, пасядзець. А там канвеер працуе і камеры відэаназірання ўсюды.\nПершым у кабінет заходзіць 40-гадовы мужчына, ад якога нясе перагарам. Павел па прафесіі муляр, але акрамя 12 гадоў турэмнага «стажу» ніякага іншага за ім больш няма. Расказвае, што сядзеў за наркотыкі, але з гэтым завязаў. Перайшоў выключна на гарэлку. Пра работу і чуць не жадае. А навошта? Яго маці ў Ізраілі ўласнае прадпрыемства мае, грошай болей чым хапае, сыну вунь купіла кватэру ў Вейне і цалкам забяспечвае яго. «А чаму не едзеце да яе жыць?» — цікавяцца дэпутаты. «У яе муж пітушчых не любіць, — шчыра прызнаецца Павел і заяўляе: — Я, калі захачу, магу і ў Амерыку паехаць жыць, і ў Дамінікану. Але мне тут падабаецца».\n— Падатак на ўтрыманства заплацілі? — цікавіцца Анатоль Хішчанка.\n— Я туберкулёзны, мне не трэба плаціць, — дэманструе сваю дасведчанасць суразмоўца. — Група, праўда, рабочая, але мяне нікуды не бяруць. Кажуць месяц папрацуеш, а потым год будзеш лячыцца.\n— А хацеў бы працаваць?\n— Я не прывык, — не хавае сваёй пазіцыі мужчына. Ён нецярпліва пераступае з нагі на нагу: «Ну што, усё? Можна, я дадому пайду?»\nЯго змяняе жанчына з пакетам дакументаў. Знаёмімся. Таццяне — 39 гадоў, стаіць на ўліку ў анкадыспансеры. Да аперацыі працавала паляводам, зараз ёй нельга падымаць больш за тры кілаграмы.\n— Я б хацела працаваць, у мяне 17-гадовая дачка на выхаванні, але мяне нікуды не бяруць, — прызнаецца яна. — Групы ў мяне няма, але я кожныя тры месяцы езджу на прыём да ўрача і кожныя паўгода кладуся ў бальніцу.\n— А медыцынскія дакументы ў камісію райвыканкама прадстаўлялі? — пытаецца Валянцін Салавей. Жанчына адмоўна круціць галавой. — Чаму? — не разумее ён. — Гэта трэба было даўно зрабіць. Калі вы хварэеце, вас проста вызваляць ад неабходнасці плаціць збор.\n— А спрабавалі ў «Магілёўзелянбуд» працаўладкавацца? — пытаецца Валянцін Салавей.\n— А што, можна? — ажыўляецца жанчына.\n— Самі куды звярталіся? Тут жа і СЭЗ побач, і горад непадалёку? — цікавіцца дэпутат.\nТаццяна прызнаецца, што звярталася толькі ў мясцовую гаспадарку, але там пакуль напружана з вакансіямі. Ці была на біржы? Не, не дайшла. Муж — пенсіянер, атрымлівае 350 рублёў. Сям'і, дзе акрамя сужэнцаў, яшчэ трое дзяцей, маўляў, хапае.\n— Каму трэба, той сам работу шукае, — не вытрымлівае Святлана Сцішанкова. — Але ў вас жадання, здаецца, няма. Мы ўсім дапамагаем, нават, калі ёсць такая неабходнасць, на парукі бяром.\nДарэчы, з Вяйнянскага сельсавета толькі 18 чалавек стаяць там на ўліку. І чарговы непрацуючы — Іван, на жаль, у гэты спіс не ўваходзіць. Мужчына ў росквіце сіл, 34 гады, але тры апошнія — таксама не працуе. Кажа, што ён па спецыяльнасці машыніст халадзільных і кампрэсарных установак, а попыту на такіх спецыялістаў няма. Ён гэта адсочвае ў інтэрнэце.\nВалянцін Салавей дастае з папкі стос папер з вакансіямі і пачынае прапаноўваць: «Кранаспан» — патрабуецца 3 слесары-рамонтнікі, «Газасілікат» — 21 чалавек, у тым ліку кантралёр на кантрольна-прапускным пункце, у агракамбінаце «Усход» — 9 працоўных месцаў...\n— Гэта не маё, — адхіляе малады чалавек. — Там заробкі невялікія, а праца цяжкая. Раней ездзіў у Расію, там больш-менш плацілі. А дома знайсці нешта нармальнае цяжка.\n— Трэба ісці да кожнага, з кожным паразмаўляць, нават з тымі, у каго яўная алергія на працу, — гаворыць Валянцін Салавей. — Цяпер мы сталі больш глыбока ўнікаць у жыццёвыя сітуацыі кожнага. Калі раней раённая камісія з 15 вызваляла ад збору аднаго-двух чалавек, то зараз 50—70%.\n— Як дэпутат парламента я спецыяльна прыехаў у сваю акругу, каб паглыбіцца ў гэтае асяроддзе, — дадае Анатоль Хішчанка. — Для нас вельмі важна ведаць сітуацыю, як той казаў, знутры, бо мы з'яўляемся сувязным звяном паміж народам і ўладай. На гэтым прыёме перад маімі вачыма прайшоў увесь спектр — ад п'яніцы да інтэлігента. Інтэлігенты вельмі ранімыя, стварылі ахоўную абалонку і ў ёй жывуць. Ім так зручней. Але трэба дзейнічаць, а не ствараць праблемы на пустым месцы. Карысць ад дэкрэта №3 відавочная, ён прымусіў людзей заняцца самаадукацыяй, заварушыцца, зацікавіцца сітуацыяй. Трэба, каб народ быў юрыдычна падкаваны і мог абараніць свае правы і блізкіх. На Захадзе кожны павінен заплаціць падатак і жыць па законе, карыстаючыся ўсім. Чаму ў нас павінна быць інакш?\nЗагаловак у газеце: «Трэба ісці да кожнага»\nПра ўтрыманцаў можна будзе паведаміць анлайн\nКаго залiчаць у спiс утрыманцаў?


пахуданне\t 16 красавіка 2016\nУ цяперашні час Фернанда Роча вядзе вядучую праграму аховы здароўя Bem Estar. На адным са здымкаў вядучы прапанаваў прытрымлівацца дыеты для пахудання і паляпшэння здароўя, якая стала вядомай як дыета Фернанда Роча. Зыходзячы са змены звычак і меню, даведайцеся ніжэй, якія перавагі і меры засцярогі звязаны з гэтай дыетай.\nПеравагі дыеты Фернанда Рочы\nДыета Фернанда Рочы ў асноўным характарызуецца скарачэннем вугляводаў з высокім глікемічным індэксам, напрыклад, мукі і цукру, але не тых, якія маюць умераны і нізкі глікемічны індэкс, такіх як сокі, какосавая вада, бялкі, гародніна і малочныя прадукты. Такім чынам, гэта дыета, якая прыносіць некаторыя перавагі, такія як:\nбольш хуткая страта вагі\nНатуральна, што пахуданне з'яўляецца адной з мэтаў любой дыеты, але праўда ў тым, што пры некаторых методыках гэта пахуданне становіцца больш складаным, асабліва сярод больш абмежаваных дыет.\nАднак у спалучэнні з рэгулярнымі фізічнымі практыкаваннямі гэтая дыета забяспечвае энергію, неабходную цягліцам для працягу трэніровак, што паскарае метабалізм і прыводзіць да страты вагі.\nАднак скарачэнне гэтага тыпу вугляводаў ужо карысна для пахудання, паколькі памяншае колькасць ужытых калорый, а таксама перашкаджае назапашванню ў тлушчавай тканіны больш тлушчу.\nМенш ваганні глікемічных паказчыкаў\nСпажыванне вугляводаў, такіх як рыс, мука і цукар, выклікае ў арганізме вельмі вялікія ваганні паказчыка цукру ў крыві за кароткі час.\nГэта можа выклікаць такія адчуванні, як галавакружэнне, млоснасць, а таксама так званая цяга да салодкага, калі гэты паказчык нармалізуецца альбо больш рэзка падае.\nАкрамя таго, у доўгатэрміновай перспектыве гэтыя ваганні могуць павялічыць устойлівасць арганізма да інсуліну, што прыводзіць да дыябету II тыпу. Такім чынам, гэтая дыета таксама дапамагае прадухіліць з'яўленне дыябету.\nХоць гэта і досыць абмежавана - у рэшце рэшт, яно выключае немалую колькасць ежы, якую часта ўжываюць у ежу, - гэта прасцей прытрымлівацца дыеты.\nПаколькі вугляводы з'яўляюцца асноўнай крыніцай энергіі для арганізма, і, паколькі дыета па-ранейшаму дазваляе ўжываць ежу з сярэднім глікемічным індэксам, у выніку лягчэй прытрымлівацца гэтай дыеты, таму што арганізм пакутуе не так моцна. У выніку лягчэй супрацьстаяць спакусам і прытрымлівацца дыеты.\nНеабходны догляд за дыетай Фернанда Рочы\nЭфектыўная, але гэтая дыета патрабуе ўважлівасці, каб не нанесці шкоды здароўю.\nУ гэтым сэнсе вельмі важна не радыкалізавацца. Гэта азначае, што ў той час як некаторыя вугляводы забароненыя, не таму варта іх усё скараціць.\nАкрамя таго, вельмі важна сачыць за ўвільгатненнем, выпіваючы штодня вялікую колькасць вады.\nЗмена звычак таксама нашмат важней, чым кардынальныя змены, якія будуць доўжыцца ўсяго некалькі тыдняў, а пралітыя фунты хутка вернуцца.\nДыета Фернанда Рочы заснавана на памяншэнні спажывання вугляводаў з высокім глікемічным індэксам, і, такім чынам, з'яўляюцца такія перавагі, як страта вагі і паскарэнне метабалізму, зніжэнне ваганняў глікемічнага індэкса і больш лёгкае назіранне. Паклапаціўшыся пра тое, каб не радыкалізаваць і не піць шмат вады, вы атрымаеце новае здаровае цела.


22 люты 2017, 18:00\nСклепы на цьвінтары касьцёла ў Шарашове\nНа старых беларускіх могілках можна ўбачыць шмат цікавых надмагільляў — і ажурныя літыя крыжы, і скульптуры анёлаў, і высокія абэліскі ды калёны. А на некаторых вясковых могілках нават захаваліся старыя драўляныя помнікі — крыжы і нарубы. Але як у кожнага дрэва, акрамя ствала і кроны, ёсьць яшчэ і карані, гэтак і магілы пад зямлёю маюць ня толькі спарахнелыя парэшткі нябожчыка. А што яшчэ? З кандыдатам гістарычных навук Сяргеем Грунтовым мы паспрабуем зазірнуць пад паверхню старых могілак і зразумець, як беларускія могілкі выглядаюць пад зямлёю.\nВячаслаў Ракіцкі: Сяргей, давайце адкінем на гэтыя 15 хвілінаў страх. Уявім сабе, што мы раскапалі амаль што цалкам і на немалую глыбіню старыя могілкі. Што б мы там убачылі? Як выглядае «адваротны», той бок могілак, што схаваны ад вачэй?\nСяргей Грунтоў: Апісаць гэта на словах і ўявіць — справа не такая і простая, але можна паспрабаваць. Па-першае, варта сказаць, што любыя старыя могілкі — шматслойныя. Гэта азначае, што пахаваньні на іх ідуць у некалькі ўзроўняў. Зьвязана гэта з тым, што яшчэ ў ХІХ стагодзьдзі большасьць надмагільляў нават на гарадзкіх могілках былі драўляныя. Калі зь цягам часу яны руйнаваліся, на іх месцы рабілі новыя пахаваньні. Таму параўнальна невялікай тэрыторыі могілак хапала для ўсёй супольнасьці: яны расьлі не ў шырыню, а ў глыбіню.\nРакіцкі: Гэта азначае, што калі мы зазірнем пад паверхню могілак, то ўбачым там труны і шкілеты ў некалькі слаёў?\nГрунтоў: Не зусім так. У большасьці выпадкаў ад звычайных пахаваньняў застаецца ня так і шмат, часам толькі фрагмэнты костак. Драўляныя труны таксама захоўваюцца дрэнна ў зямлі. Таму больш правільна будзе ўявіць мешаніну зямлі, костак і фрагмэнтаў дамавінаў, сярод якіх знаходзяцца пазьнейшыя пахаваньні, якія лепш захаваліся. Такімі можна ўявіць вясковыя могілкі, цьвінтары храмаў, пабудаваных у часы Вялікага Княства Літоўскага, тыя часткі гарадзкіх нэкропаляў, дзе няма пазьнейшых родавых склепаў і асобных пахаваньняў. Мы добра ведаем з этнаграфічных запісаў, што раней, капаючы магілы на вясковых могілках, далакопы нярэдка сутыкаліся з ранейшымі пахаваньнямі, зазіраючы не як мы, уяўна, а цалкам рэальна ў падзямельны сьвет могілак.\nМагілёў, каталіцкія могілкі, склеп Цеханавецкіх\nРакіцкі: А як да гэтага ставіліся? Усё ж гэта турбаваньне чыіхсьці парэшткаў...\nГрунтоў: Досыць спакойна. У такой сытуацыі ня бачылі дрэннага знаку, у магілу кідалі манэтку на водкуп месца, а знойдзены чэрап ці іншую костку закопвалі з новым пахаваньнем. Знаходзілі, дарэчы ня толькі косткі, але і рэчы. Да прыкладу, бутэлькі гарэлкі, якія раней прынята было класьці ў труну аматарам выпіць. Такія бутэлькі называліся «чорнымі», і лічылася, што калі вып’еш тую гарэлку, дык атруцісься. Але спакуса часта была мацнейшая. Нярэдка такое паслойнае зьмешваньне пахаваньняў закранала і вельмі старыя археалягічныя слаі з зусім іншых культураў. Гэта адбывалася ў тых выпадках, калі пазьнейшыя могілкі разьмяшчалі над старажытнымі курганамі ці могільнікамі.\nРакіцкі: Выходзіць, зазірнуўшы пад паверхню могілак, можна часам убачыць не адно тысячагодзьдзе гісторыі?\nГрунтоў: Менавіта так. Знайсьці археалягічны помнік на могілках ХІХ — пачатку ХХ стагодзьдзя — зусім ня рэдкасьць. Цікава, што сяляне ўсьведамлялі, што яны судакранаюцца зь іншай культурай і часам. Захавалася не адно апавяданьне пра тое, як на такіх могілках выкопвалі гіганцкія косткі «даўнейшых» людзей, што з гледзішча чалавека традыцыйнай культуры пацьвярджала існаваньне веліканаў-волатаў у старажытнасьці.\nКлюшчаны, капліца-пахавальня Сволькеняў\nРакіцкі: А ці адрозьніваецца падземны сьвет гарадзкіх і вясковых могілак?\nГрунтоў: Безумоўна. Справа ў тым, што ў ХІХ — пачатку ХХ стагодзьдзя вельмі пашыранай практыкай было пахаваньне ў склепах. Пры гэтым ня толькі ў вялікіх падземных збудаваньнях, разьлічаных на пахаваньне цэлай сям’і, але таксама ў маленькіх цагляных камэрах, якія прадугледжвалі разьмяшчэньне адной труны. Апошняя форма пахаваньня была надзвычай папулярная, фактычна яна ўяўляла сабою мураваную магілу, якая не засыпалася зямлёю, а закладвалася зьверху цэглай. З-над зямлі такое пахаваньне часта не пазнаць, не адрозьніць ад звычайнага: над ім можа стаяць просты камень ці каваны крыж. Фактычна, цэнтральныя часткі старых могілак у беларускіх гарадах нечым нагадваюць соты. Над зямлёю мы бачым помнікі, а пад імі — поласьці склепаў. На каталіцкіх могілках такія пахаваньні могуць складаць палову і больш ад агульнай колькасьці.\nРакіцкі: Ці можна сказаць, што гэта такі спэцыфічны фэномэн гарадзкой культуры — прыхільнасьць да склепавых пахаваньняў?\nГрунтоў: Справа тут ня толькі ў гарадзкой культуры. Большасьць прадстаўнічых пахаваньняў, асабліва на могілках невялікіх гарадоў і мястэчак, належала шляхце з навакольных маёнткаў, для якой гэта былі парафіяльныя могілкі. Мяшчане аж да пачатку ХХ стагодзьдзя ставілі менш рэпрэзэнтатыўныя помнікі, і ў параўнаньні са шляхецкімі пахаваньнямі іх захавалася зусім няшмат. Акрамя таго, такія склепы — і сямейныя, і індывідуальныя — сустракаюцца ў пахаваньнях па-за межамі гарадоў і мястэчак, часьцей — на родавых могілках пры маёнтках, але нярэдка і на вясковых могілках.\nЗамураваны ўваход у крыпту ў капліцы-пахавальні ў Вялікай Ліпе Нясьвіскага раёну\nРакіцкі: У якой ступені такая форма пахаваньня была ўласьцівая для праваслаўных? Ці можна яе назваць пераважна каталіцкім фэномэнам?\nГрунтоў: У меншай ступені, таксама як і пабудова капліцаў-пахавальняў, але выключна каталіцкім фэномэнам гэтыя склепы назваць нельга. Яны сустракаюцца і на праваслаўных могілках. Прывяду дзеля прыкладу пахаваньне праваслаўнага сьвятара зь вёскі Сухопаль Пружанскага павету. Айцец Аляксандар Ражановіч трагічна загінуў 7 сьнежня 1900 году. У гэты дзень ён правёў пахаваньне сястры ўласнай жонкі, пасьля чаго ў яго доме спраўлялі памінкі. Калі практычна ўсе госьці разышліся, невядомы праз вакно стрэліў у сьвятара і сьмяротна параніў яго. Праз год забойства заставалася не раскрытым, а ў памяць сьвятара выдалі брашуру. У ёй вельмі падрабязна апісваецца пахаваньне, у тым ліку апусканьне труны ў зямлю:\n«Труна, пастаўленая на брусы, плаўна ўкацілася пад скляпеньні цёмнага склепу і... пасыпаўся жоўты пясок, глуха грукаючы аб сьвежа змураваную цагляную сьцяну».\nЯк бачым, такая форма пахаваньня была прыймальная нават для праваслаўнага сьвятара. Аднак па самой магіле сёньня пра наяўнасьць склепу пад помнікам здагадацца немагчыма.\nКашубінцы, помнік над склепам сям'і Выганоўскіх\nРакіцкі: Сяргей, як я зразумеў, звычайны склеп — гэта проста замураваная цагляная камэра пад зямлёю. А што з большымі, сямейнымі склепамі? Ці мелі яны адмысловы ўваход, унутранае аздабленьне? Ці прадугледжвалася магчымасьць наведваць іх?\nГрунтоў: Сямейны склеп трэба было адчыняць не адзін раз, таму ў ім быў адмысловы ўваход. Даволі часта ён замыкаўся вялікай каменнай плітою. У вялікі склеп унутр маглі весьці сходы, па якіх заносілася труна. Такія склепы найбольш пазнавальныя на могілках, часта іх аб’ём крыху прыўзьняты над зямлёю. У іншых выпадках уваход рабіўся ня зьверху, а збоку. Часам ён таксама закрываўся плітою, часам — замуроўваўся цэглай і засыпаўся зямлёю. Пры патрэбе такую муроўку разьбіралі і заносілі ўнутр новую труну. Склепы не прадугледжвалі магчымасьці проста наведваць іх, адрозна ад крыптаў касьцёлаў ці родавых капліцаў.\nРакіцкі: Значыць, і ніякага дэкору ўнутры склепа ня мела сэнсу рабіць, бо ніхто ж яго ня ўбачыць?\nГрунтоў: У большасьці выпадкаў так. Звычайна склеп — гэта функцыянальнае цаглянае ці бэтоннае памяшканьне. Аднак ёсьць і арыгінальныя выключэньні. Да прыкладу, на каталіцкіх могілках у Кашубінцах каля Скідэля ёсьць вельмі цікавы склеп сям’і Выганоўскіх, пабудаваны на пачатку ХХ стагодзьдзя. Зь пярэдняга боку ён цалкам схаваны пад зямлёю, а над ім пастаўлена высокая нэагатычная стэла. Адваротны бок выходзіць да стромкага схілу над ракою Котрай. Тут склеп заўважна выступае над зямлёю, уваход у яго замыкаецца дзьвюхстворкавымі мэталічнымі дзьвярыма. Што ж унутры? Памяшканьне для пастаноўкі трунаў пабудаванае ў форме роўнабаковага крыжа, а на сьценах з цэглы ў поўную вышыню выкладзеныя лацінскія манаграмы Хрыста і Марыі. Такі склеп павінен быў выглядаць прадстаўніча нават у тых рэдкіх выпадках, калі яго адчынялі, каб паставіць новыя труны.\nКашубінцы. Унутры крыпты сям'і Выганоўскіх\nРакіцкі: Са сказанага можна зразумець, што склепы забясьпечвалі добрае захаваньне парэшткаў, усё роўна як у крыпце храму, дзе яны не разбураліся так, як у зямлі. А як выглядалі саркафагі і труны, у якіх хавалі шляхту ў такіх склепах?\nГрунтоў: Склепавая сыстэма пахаваньня патрабавала спэцыфічнага выкарыстаньня трунаў. Звычайна выкарыстоўваліся мэталічныя труны, яны шчыльна і, па магчымасьці, гермэтычна зачыняліся. Гэта рабілася дзеля таго, каб не атручваць паветра ў склепе, бо наступнае пахаваньне ў ХІХ стагодзьдзі зь яго высокай, асабліва дзіцячай, сьмяротнасьцю магло адбыцца ў любы час. Зьнешні выгляд мэталічных трунаў быў даволі кансэрватыўны і паўтараў узоры з эпохі барока. У дэкоры нярэдка выкарыстоўваліся бронзавыя элемэнты — дэкаратыўныя накладкі, нарожнікі, ножкі. Часам саркафаг быў падвойны, тады мэталічная труна ставілася ўсярэдзіну драўлянай. Такая практыка была добра вядомая ў часы Вялікага Княства Літоўскага і яшчэ сёньня выкарыстоўваецца ў статусных пахаваньнях. Так, да прыкладу, Ян Павал ІІ спачывае адразу ў трох трунах.\nРакіцкі: Раз ужо мы ўзяліся зазіраць у схаваную ад вачэй частку могілак, дык ці нельга даведацца яшчэ і пра тое, як выглядаюць унутры саркафагі з парэшткамі беларускай шляхты? Наколькі добра яны захаваліся?\nГрунтоў: Сыстэма пахаваньняў у гермэтычных мэталічных трунах прыводзіла да таго, што ў іх адбывалася муміфікацыя парэшткаў. Адпаведна, захаванасьць цела, а таксама адзеньня і артэфактаў у такіх пахаваньнях даволі высокая. Параўнальна добра захоўваюцца і прадметы, якія клалі ў труну да нябожчыка — абразкі, крыжыкі, скруткі з рэлігійнымі тэкстамі. Насуперак папулярным мітам, ніякіх скарбаў ці каштоўнасьцяў нябожчыку ў труну ня клалі, бо, па-першае, гэтага не прадугледжвала традыцыя, а па-другое, рабаваньня магілаў баяліся ўжо ў ХІХ стагодзьдзі, на вялікіх могілках трымалі вартаўнікоў.\nПінск, у разрабаванай крыпце\nРакіцкі: А ў якой ступені такія крыптавыя пахаваньні на сёньняшні дзень разрабаваныя? Бо, як я разумею, даведацца пра тое, як выглядае крыпта і тое, што ў ёй, пераважна магчыма тады, калі яе перад тым хто злачынна адчыніў.\nГрунтоў: Рабаваньне было сапраўднай чумой беларускіх могілак ХХ стагодзьдзя, менавіта таму мы добра ведаем унутранае ўладкаваньне крыптаў. Думаю, што непашкоджаныя крыпты на сёньняшні дзень складаюць меншасьць. Памылкова думаць, што гэта выключна праблема савецкага пэрыяду — разрабаваньні працягваюцца і да цяперашняга дня, пры тым, большасьць зь іх ніяк не фіксуюцца. Трэба ўлічваць і тое, што ня ўсе разбурэньні зробленыя чалавекам, нярэдка правалы ў крыптах адбываюцца з натуральных прычын, пад узьдзеяньнем вільгаці і ад старэньня муроўкі.\nРакіцкі: Такім чынам, мы павінны ўявіць сабе не акуратныя падземныя крыпты-«соты» з трунамі і нябожчыкамі, а безьліч разрабаваных крыптаў з раскіданымі косткамі і разьбітымі дамавінамі? Такі малюнак старых беларускіх могілак будзе найбольш праўдзівым?\nГрунтоў: На жаль, так. Нават сама практыка рабаваньня ўплывае на магчымасьці рэканструкцыі пахаваньняў. Да прыкладу, у мэталічных трунах звычайна праломваюць ці праразаюць адтуліну, таму асноўная частка і форма добра захоўваюцца. Наступствы рабаваньняў дазваляюць нам вэрыфікаваць тыя ці іншыя пахавальныя традыцыі. Да прыкладу, паводле расповеду жыхароў мястэчка Клюшчаны на Астравеччыне, калі ў канцы 1940-х гадоў салдаты-памежнікі, якія займаліся тут дэмаркацыяй мяжы, разрабавалі крыпту пад капліцай-пахавальняй Сволькеняў, муміфікаваныя парэшткі павыцягвалі і папрывязвалі дротам да дрэваў уздоўж дарогі. Амаль год вяскоўцы баяліся па ёй хадзіць. Асабліва ўзгадваюць пра тое, што адна з муміяў была ў вясельнай сукенцы, што служыць ілюстрацыяй вядомай традыцыі хаваць незамужніх дзяўчат у падвянечным строі. У іншых выпадках у склепах сустракаюцца мэталічныя вянкі, якія клалі на труну пры пахаваньні. Але ў пісьмовых крыніцах гэты звычай згадваецца вельмі рэдка.\nКлюшчаны. Разрабаваная труна ў капліцы-пахавальні Сволькеняў\nРакіцкі: А што з пахаваньнямі мяшчанаў, якія ня ладзілі сабе падземных склепаў, а значыць, і зазірнуць у іх проста так немагчыма? Што вядома пра іх?\nГрунтоў: У такіх пахаваньнях звычайна выкарыстоўваліся простыя драўляныя труны, абабітыя тканінай, іх спускалі ў магілу і проста закопвалі. І сапраўды, такія пахаваньні захоўваюцца горш. Аднак і пра іх мы валодаем некаторай інфармацыяй. Да прыкладу, некалькі гадоў таму былі апублікаваныя вынікі выратавальных раскопак на фрагмэнтах праваслаўных і пратэстанцкіх могілак ХІХ — пачатку ХХ стагодзьдзя ў Беластоку, якія сёньня ўжо не існуюць. Сярод некалькіх сотняў пахаваньняў выразна прасочваецца традыцыя, якая мела месца з другой паловы ХІХ стагодзьдзя, набіваць у тарцавой частцы труны фігурнымі цьвікамі год пахаваньня ці ініцыялы няюбожчыка. Асабліва яна была пашыраная сярод пратэстантаў, але знала яе і праваслаўнае насельніцтва. Што да рэчаў, якія суправаджалі нябожчыкаў, дык знаходкі тут такія ж бедныя, як і ў іншых вядомых нам пахаваньнях гэтага пэрыяду.\nРакіцкі: Так, зазіраць пад паверхню могілак справа такая ж цікавая, як і сумная. Будзем спадзявацца, ці хоць бы марыць, што і ў Беларусі месцы гістарычных могілак, на якіх сёньня збудаваны горад, будуць гэтак жа дбайна дасьледаваць археолягі, а ня проста зносіць бульдозэры, як гэта чарговым разам адбывалася на колішніх лютэранскіх могілках у Менску летась. Тады і веды пра падземны сьвет могілак у нас будуць больш поўныя.


4 месяцы адключэння ад Instagram і Snapchat: Што я навучыўся 2020\n4 месяцы адключэння ад Instagram і Snapchat: Што я навучыўся\nПерш чым пачаць, вось мая любімая старонка з кнігі, якую я зараз чытаю: Дырэктары Рэя Даліё. Я думаю, што яе характарыстыка мэта гэтага паста вельмі добра.\nДля тых з вас, хто не знаёмы з Рэем Даліё, ён самы буйны менеджэр хедж-фондаў у свеце. Прасцей кажучы, ён кіруе грашыма іншых людзей і за апошнія 40 гадоў зрабіў гэта лепш, чым хто-небудзь у свеце. Па стане на 2017 год яго кампанія Bridgewater Associates ацэньваецца ў больш чым 160 мільярдаў долараў.\nАле для тых з вас, хто мог бы менш клапаціцца пра фінансы, я пайду далей.\nПершы крок просты. Няхай гэта будзе есць занадта часта, хадзіць у трэнажорную залу ці траціць занадта шмат часу на Netflix, мы ўсе ведаем, што для нас лепш.\nДругая частка гэтага складаная.\nШмат каму падабаецца думаць, што веды - гэта сіла, але тое, што я знайшоў, гэта тое, што веданне само па сабе бескарысна.\nСіла ў дзеянні, што вы робіце са сваімі ведамі\nНа працягу большай часткі майго года Сафамора было шмат рэчаў, якія я хацеў змяніць, але проста ніколі не займаўся дысцыплінай:\nЯ хацеў паслядоўна біць у трэнажорную залу\nЯ хацеў чытаць кожны дзень, незалежна ад таго, як доўга гэта азначала\nЯ хацеў добрай раніцы\nІ самае галоўнае: я проста хацеў, каб больш структуры ў мае дні ведаў, куды ішоў увесь мой час\nЯ добра ведаў, што ўвесь час, які я праводзіў у сваім Instagram-канале, альбо дасылаючы зусім бессэнсоўныя фатаграфіі сябе людзям з маленькімі налепкамі твару майго сябра альбо на малюнках, намаляваных на заднім плане.\nУ мяне быў нумар 1, але я ніколі не абыходзіўся з адрасам № 2.\nУсё змянілася аднойчы ноччу, калі я сядзеў у сваёй спальні ў каледжы, бяздумна перамяшчаючыся па Youtube.\n(Што я дагэтуль раблю даволі часта, я ўсё яшчэ пракляты чалавек)\nЯ наткнуўся на відэа пад назвай "Вось чаму ты не паспеў - адна з лепшых матывацыйных прамоваў ніколі"\nГэта было адно з тых рэдкіх выпадкаў, каб знайсці штосьці ў патрэбны час.\nВідэа - 15-хвілінная прамова пра тысячагоддзе пакалення хлопца па імені Сайман Сінек. Лічба, пра якую я ў той час ніколі не чуў, але якая зараз адна з маіх абсалютных любімых выступоўцаў. Я хацеў бы сустрэцца з ім калі-небудзь.\nКалі вы сябраваеце са мной, вы, напэўна, ужо глядзелі яго, бо я ўжо амаль раз паглядзеў на яго блізкіх людзей. Але калі вы яшчэ гэтага не бачылі, вось яго ніжэй.\nЯ настойліва рэкамендую вам заняць 15 хвілін з дня, каб паглядзець, я абяцаю, што вы атрымаеце нешта з гэтага.\nКалі відэа скончылася, не міргаючы, я разблакаваў тэлефон і выдаліў Instagram, Snapchat і Twitter. Я падтрымліваў Facebook, таму што я на самой справе не размяшчаў на ім занадта шмат, і знаходжанне ў каледжы Facebook вельмі важна для сустрэч клубаў, мерапрыемстваў кіраўнікоў і іншых важных рэчаў.\nЯ яшчэ не выдаляў свае ўліковыя запісы, проста самі прыкладання, таму я не мог працягваць працаваць. Я проста хацеў паглядзець, як доўга я магу ісці так, і паглядзець, ці сапраўды гэты хлопец ведаў, пра што гаворыць.\nГэта было ў лютым.\nКалі б я хацеў размясціць здымак, я б проста загрузіў дадатак, пасля чаго зноў выдаліў яго.\n(Вядома, пасля маніторынгу лайкаў і каментарыяў у рэжыме рэальнага часу прынамсі першыя паўгадзіны ... Я не такі вар'ят)\nТакім чынам, без лішніх слоў, вось некалькі найбольш каштоўных вынасаў з гэтага маленькага асабістага эксперыменту:\nЯ зразумеў сапраўдную здольнасць маёй залежнасці\nВы паняцця не маеце, колькі разоў на працягу дня я б дастаў тэлефон, каб праверыць адно з гэтых прыкладанняў, каб толькі зразумець, што іх больш няма. Магчыма, гэта адбывалася 10 разоў на дзень на працягу першых некалькіх тыдняў. Першапачаткова я думаў, што мне прыйдзецца пачакаць па меншай меры некалькі месяцаў, каб заўважыць якія-небудзь наступствы гэтага эксперыменту, але ўпэўнены, што першыя пару дзён навучыў мяне чамусьці. Гэта было важна па некалькіх прычынах. Па-першае, гэта дало мне матывацыю працягваць вучыцца пасля таго, як штосьці хутка.\nШто яшчэ больш важна, яно паказала мне, як мой мозг быў літаральна запраграмаваны, каб падсвядома праверыць мой тэлефон, нават не думаючы пра гэта. Гэта было амаль як алгарытм:\nІдзіце на заняткі рана, сядайце, выцягвайце тэлефон\nСядзьце ў аўтобус, пакладзіце сумку, дастаньце тэлефон\nПрачніся, перавярну, праверыць тэлефон\nЯк бы страшна было заўважыць, што скрынка з пластыкаю мела падсвядомы кантроль над мной, я аднавіў кантроль, калі ішлі дні, і гэта адчувала сябе сапраўды добра.\n2. Гэта прымусіла мяне быць больш сацыяльнай\nКожны раз, калі я прыходзіў на заняткі раней, быў у гасцях з людзьмі, якіх я не ведаў, ці сядзеў у аўтобусе побач з незнаёмымі незнаёмымі людзьмі, у мяне больш не было коўдры бяспекі, каб выцягнуць тэлефон і паводзіць сябе, як я заняты, каб пазбегнуць няёмкасць.\nСпачатку гэта было складана, але гэта навучыла мяне велічыні выкласці сябе там. Я, натуральна, навучыўся лепш спраўляцца з гэтымі нязручнымі абстаноўкамі і стаў лепш пачынаць размовы. Хоць такія рэчы здаюцца маленькімі, я палічыў іх неацэннымі магчымасцю сустрэць больш людзей, жыць у сучаснасці і не турбавацца аб тым, каб судзіць, што прыносіць мне мой наступны момант:\n3. Мне менш усё роўна, што людзі думаюць пра мяне\nЯ прыціскаю кожны раз, калі чую, як хто-небудзь просіць, каб мне спадабалася іх фатаграфія, спасылаюся на іх “прапорцыю”, перажываю хуткасць таго, што іх фота спадабаецца ў параўнанні з папярэднімі малюнкамі такога тыпу, альбо з маім асабістым любімым, дыскутуюць, у які час сутак яны варта загрузіць фатаграфію, каб забяспечыць максімальную падабенства.\nЯ не хачу сядзець тут і паступаю так, як ніколі нават не думаў пра гэтыя рэчы, але так шчаслівы, што пазбег гэтага.\nКалі гэтыя рэчы вы шануеце ў сацыяльных медыя, вы цалкам выдаліце ўсю кропку прыкладання, каб мець магчымасць мець поўны кантроль над сваім асабістым профілем. Раптам вы адмовіцеся ад усялякага кантролю над сваёй старонкай, бо перажываеце за тое, каб іншыя людзі атрымалі дазвол на тое, што вы пакідаеце.\nШчыра кажучы, вы, напэўна, не чыталі б гэтую артыкул, калі б я ніколі не выводзіў з жыцця ўсё гэта і заставаўся настолькі абкручаны тым, як людзі атрымлівалі тое, што я выклаў.\n4. Я атрымаў нашмат больш кантролю за свой дзень\nТакім чынам, я ўсё яшчэ працую над праблемай Youtube, але выдаленне гэтых трох прыкладанняў дакладна дапамагло. Улюбёная апраўданне кожнага ў трэнажорнай зале або для рэалізацыі любой іншай добрай звычкі - гэта тое, што ў іх няма часу.\nНу што вы робіце на працягу ўсяго дня, гэта так важна, што вы не можаце змясціцца на паўгадзіны?\nДзеянне выражае прыярытэты\nТое, што вы вырашылі марнаваць свой час на фарбы, выразна ўяўляе, якія вашы сапраўдныя прыярытэты, а не тое, што вы лічыце, вашы прыярытэты.\nКалі вы праводзіце гадзіну ў дзень на Twitter і кажаце, што ў вас няма фанату для трэнажорнай залы, гэта таму, што вы шануеце Twitter больш, чым займайцеся.\nУ аналагічнай запісцы мой апошні пост быў пра поспех і шчасце. Вось просты спосаб стаць больш шчаслівым і дасягнуць значна большага прагрэсу.\nПравядзіце свой час, прымаючы ўдзел у дзейнасці, заснаванай на навыках, якая з цябе часам становіцца лепш, а не марнаваць час на рэчы, якія не патрабуюць ніякіх навыкаў\nПракрутка твітэра ўніз не патрабуе навыкаў, і вы ніколі не станеце лепш глядзець Netflix. Але, вывучаючы гадзіну, заўважаеш, што ты не так страчаны, як быццам бы ты быў, і заўважаеш, што дадзеная тэма не так складаная, як ты думаў.\nЦі, калі вы бегаеце некалькі разоў на тыдзень, вы імгненна пачынаеце адчуваць сябе лепш фізічна і заўважаеце, што, калі вы робіце гэта звычка, вы пачынаеце мець магчымасць працаваць і даўжэй і хутчэй, чым раней.\nТакім чынам, калі бегаць некалькі разоў на тыдзень або часцей вучыцца - гэта тое, што вы хочаце зрабіць звычку, марнаваць менш часу на сацыяльныя медыя. Вы атрымаеце гнуткасць, каб змясціць гэтыя рэчы ў свой графік, і нават можаце стаць шчаслівейшымі ад гэтага.\n5. Я ніколі не трапляў у план сваіх дадзеных\nДля тых з вас, хто мае неабмежаваныя планы, я зайздрошчу вам, і вы можаце прапусціць гэты момант. Але для тых, хто з вас каштуе бюджэт і пастаянна трапляе на абмежаванне дадзеных, перш чым месяц узрасце, як я, гэта апынулася неацэнным.\nЯ без перабольшання наведваў свой план дадзеных кожны месяц. Справа была не ў тым, калі, а то і на паўдарозе.\nSnapchat - галоўны вінаваты тут. Вы гэтага не разумееце, але адпраўляць людзям невялікія невялікія відэа, загружаць відэа ў сваю гісторыю і кожны дзень глядзець 100 гісторый іншых людзей на 4G, калі ў вас няма Wi-Fi хутка складваецца. З таго часу, як я перастаў выкарыстоўваць snapchat, я ніколі не трапляў у свой план дадзеных адзін раз, і нават не набліжаўся да яго.\nПазней вы будзеце дзякаваць сябе за гэты раз, калі вы згубіліся і на самой справе будзеце мець дадзеныя для працы карт, альбо вам больш не прыйдзецца турбавацца аб тым, каб сядзець на транзіце ў Нью-Джэрсі, разумеючы, што ў вас няма дадзеных, каб набыць мабільны білет (магчыма, гэты ставіцца толькі да мяне).\nЯ маю шмат магчымасцей звярнуцца, але гэтыя пяць былі найбольш уражлівымі на сённяшні дзень. Раней я ўжо згадваў, што ўсё пачалося ў лютым. У сакавіку я зрабіў крок наперад і фактычна выдаліў профілі ў Instagram і Snapchat, каб даведацца, што гэта будзе, і я не мог пашкадаваць рашэнне.\nТое, што я атрымаў ад гэтага эксперыменту, аказалася значна больш каштоўным, чым усё, што Instagram і Snapchat калі-небудзь мне прапаноўваюць.\nПлюс дадатковае перавага - гэта робіць вас крыху больш цікавым для чалавека пры знаёмстве з новымі людзьмі і адказваючы на іх просьбу аб вашым Instagram справіцца з тым, што ў вас яго няма, таму што ў каго няма Instagram ??\nТакім чынам, калі вы змагаліся з пытаннем, адключаць ці не, ці проста хочаце выціснуць з вашага дня больш, пачніце з малога, проста выдаліўшы прыкладанні з тэлефона, вы заўсёды можаце зноў загрузіць, калі цяга даказвае занадта моцны.\nУпэўнены, вы ўжо ведаеце, што правільнае рашэнне, але я спадзяюся, што гэты пост даў вам смеласць прыняць яго.\nЧаму мы працягваем выкарыстоўваць Facebook і Instagram, нават калі мы ведаем, што яны проста на працягу часу?Як я бачу свой уліковы запіс WhatsApp і Facebook Messenger для майго мужа?Якія лепшыя інструменты для пошуку інстаграм-уздзеянняў па іх месцазнаходжання?Як мне змяніць свой нумар тэлефона ў Instagram без ўваходу?Якія цудоўныя фатаграфіі мадэляў Instagram Анастасіі Караніколаў ці Анжэлы Уайт?Ці можа Whatsapp выкарыстоўваць доступ да мікрафона для праслухоўвання пераўтварэнняў, нават калі яны не выкарыстоўваюцца для аўдыё / відэазванка? І ці можа Facebook выкарыстоўваць гэтыя дадзеныя для паказу рэкламы?Як захаваць відэа Snapchat на Android & ios?Калі Instagram хавае колькасць лайкаў, вы ўсё роўна будзеце выкарыстоўваць яго? Як гэта зменіць платформу сацыяльных медыя?\nЛепшыя ісламскія каціроўкі на Whatsapp Dp на англійскай мовеПравілы Instagram паводле БітлзЯк мы можам стаць афектыўнымі парушальнікамі ў InstagramЯкі лепшы памер выявы ў Instagram 2018? ІнфаграфікаСапсавальнікі, яднайцеся! - Паўстанне дома Колаба ў зямлі ЦіктокБудучыня Podcasting можа красці з Instagram StoriesПодпісы ў Instagram, якія трэба выкарыстоўваць пры апублікаванні першай выявы чалавека, з якім вы нядаўна сустракаецесяЯк зарабіць на Instagram: 5 самых перспектыўных спосабаў на 2020 год


У 2011-м Лукашэнка марыў «займацца правамі чалавека». А пра што цяпер?\nУ 2011-м у размове з кіраўніком аграхолдынгу «Славянскі Вялес» кіраўнік Беларусі заявіў, што марыць «займацца правамі чалавека».\n«Я мару займацца толькі правамі чалавека, каб чалавек атрымліваў нармальную зарплату, каб ніхто не прыйшоў і не сказаў: «Вось гэта мне падабаецца, і таму аддай!» – як гэта бывае ў нашых суседзяў», – сказаў кіраўнік дзяржавы. «Але ў нас гэтага, быццам бы, няма», – дадаў ён.\nСёлета ў інтэрвʼю інфармацыйнаму агенцтву ТАСС у тэлепраграме «Формула ўлады» Аляксандр Лукашэнка прызнаўся, што хацеў бы, каб людзі ніколі не думалі, што ім чагосьці не хапае.\n«Вы ведаеце, я хацеў бы, каб людзі ніколі, зазіраючы ў кашалёк або сваю кішэню, не думалі пра тое, што ім на нешта не хапае, – сказаў Лукашэнка. – Заўсёды частцы народа чагосьці не хапае, гэта натуральна. А я б хацеў, каб людзі ў Беларусі ніколі на гэта не пакутавалі – гэта мая адзіная мара».\nРазам з тым ён падкрэсліў, што людзі павінны і самі думаць пра сваю будучыню.\nТэгі: Аляксандр Лукашэнка, Беларусь-Расея, заробкі


27 студзеня - Міжнародны дзень памяці ахвяр Халакосту\nШтогод 27 студзеня адзначаецца Міжнародны дзень памяці ахвяр Халакосту. Гэты дзень быў зацверджаны Генеральнай Асамблеяй ААН 1 лістапада 2005 года ў рэзалюцыі 60/7. І дата гэтая была абраная не выпадкова - менавіта 27 студзеня 1945 года былі вызвалены вязні канцлагера Асвецім. Лагера, дзе нацыстамі было знішчана больш 2 млн. чалавек, большая частка з якіх былі яўрэі. Само слова «Халакост» перакладаецца са старажытнагрэчаскай мовы як "усеспаленне", пад якім сёння разумеецца наўмысная спроба знішчэння фашыстамі яўрэйскай нацыі ў перыяд з 1933 па 1945 год.\nАдкрываем кнігу разам са школьнікамі\nУ рамках юбілейнай даты - 500 гадоў выданню Францыскам Скарынам кнігі «Бібліі» на старажытнай беларускай мове - Глыбоцкім гісторыка-этнаграфічным музеем у школах горада быў праведзены музейна-педагагічны занятак “Адкрыем кнігу для сябе”.\nВузельчыкавае пісьмо кіпу, надпісы на камянях і скалах, гліняныя таблічкі, папірус, пергамент, кара дрэва - гэтыя прадметы старажытнасці спрыялі з'яўленню звыклай для нас кнігі.\nЗанятак, які праводзіўся для вучняў 3-6 класаў, уключаў пазнавальны матэрыял з гульнявымі момантамі. Праводзіўся ён ў форме спаборніцтва: вучні класа дзяліся на чатыры каманды, адказвалі на пытанні, і за правільныя адказы атрымлівалі жэтоны. Расказ музейнага педагога суправаджаўся мультымедыйнай прэзентацыяй, а экспанаты з фондаў музея (фрагменты папірусу, пергамент, гліняная таблічка, старадаўнія кнігі) дазволілі дзецям дакрануцца да прадметаў даўніны. У канцы музейна-педагагічнага занятку ў каманд, якія правільна адказвалі на пытанні, былі падлічаныя жэтоны і такім чынам выяўлены пераможца. А каб не заканчваць дадзеным заняткам знаёмства з гісторыяй краіны і рэгіёну, у якасці прыза камандам-пераможцам былі ўручаны запрашальныя білеты на бясплатнае наведванне пастаяннай экспазіцыі музея.\nГлыбоцкі скарб 2017 года\n5 кастрычніка 2017 года ў Глыбокім знойдзены скарб. Чыгунок з манетамі падняў коўш экскаватара падчас земляных работ у цэнтры горада. У знаходцы было 299 сярэбраных і нікелевых манет. Гэты гаршчок з манетамі праляжаў у зямлі каля 80 гадоў. У асноўным гэта польскія грошы, якія былі адчаканены ў першай палове мінулага стагоддзя. Некалькі срэбных манет часоў Расійскай імперыі наміналам пяцьдзясят капеек і адзін рубель. Самая старая манета скарбу датуецца 1817 годам. Гэта сярэбраная манета ў 5 злотых Царства Польскага, якое знаходзілася ў гэты перыяд у складзе Расійскай імперыі (час кіравання Аляксандра І). У чыгунку былі і дзве манеты ЗША. Ніякіх здагадак аб тым, хто схаваў скарб у цэнтры горада, ні ў самім чыгуне, ні побач з ім не знойдзена. На наступны дзень у катлаване была знойдзена недастатковая для круглага ліку 300-я манета. Лёс скарбу ўжо прадвызначаны - манеты папоўняць фонды нашага музея. Убачыць знойдзены скарб ўсе жадаючыя могуць у адной з залаў музея. Ён выстаўлены для ўсеагульнага агляду.\nВелапрабег па гісторыка-культурных аб'ектах Глыбоччыны\nУ рамках рэалізацыі мясцовай ініцыятывы «Стварэнне віртуальных падарожжаў па гісторыка-культурнай спадчыне рэгіёну» быў арганізаваны і праведзены моладзевы велапрабег па гістарычных мясцінах нашай Глыбоччыны. У ім прынялі ўдзел тыя, хто цікавіцца гісторыяй, традыцыямі і культурным жыццём свайго рэгіёну. За два дні ўдзельнікі велапрабегу пераадолелі дыстанцыю каля 100 км і наведалі больш за 20 гісторыка-культурных аб'ектаў Глыбоцкага раёна. Гарадзішча жалезнага веку і курганныя пахаванні крывічоў, культавыя камяні і каменныя крыжы, існуючыя і знікшыя хрысціянскія храмы, сядзібна-паркавы комплекс і месца пахавання воінаў вызваліцеляў - вось пералік тых аб'ектаў, дзе пабывалі ўдзельнікі мерапрыемства. Самаму юнаму ўдзельніку велапрабегу споўнілася ўсяго 14 гадоў, а ён на роўным з дарослымі пераадольваў гэты няпросты маршрут. У выніку гэтага падарожжа ўсё атрымалі велізарны зарад бадзёрасці і ведаў, і галоўнае - дыпломы і каштоўныя падарункі.\n"Вішнёвы фестываль 2017"\nЗ 18 па 22 ліпеня 2017 года ў нашым горадзе праходзіў юбілейны «Вішнёвы фестываль». У гэтым годзе ён набыў статус міжнароднага. Музей прыняў актыўны ўдзел у шматлікіх мерапрыемствах фестывалю. Намі была арганізавана і праведзена навукова-практычная канферэнцыя па садоўніцтве, у якой прынялі ўдзел вядучыя спецыялісты нашай краіны па пытаннях пладаводства. Яны пазнаёмілі з сартавымі навінкамі беларускай селекцыі і іх вырошчваннем на прысядзібных участках.\n22 чэрвеня ў Беларусі адзначаецца сумная дата - Дзень усенароднай памяці ахвяр Вялікай Айчыннай вайны. У 2016 годзе споўнілася 75 гадоў з дня пачатку Вялікай Айчыннай вайны 1941-1945 гадоў. Гэтая трагічная дата назаўжды застанецца ў памяці нашых грамадзян. Вайна забрала больш за 27 мільёнаў жыццяў савецкіх грамадзян. У гэты дзень у нашым горадзе прайшла акцыя "Свечка памяці", у якой прынялі ўдзел і супрацоўнікі музея. У цэнтры традыцыйнай культуры і народнай творчасці намі было праведзена мерапрыемства, прымеркаванае да гэтага памятнага дня. Запрошаныя на сустрэчу пачулі расказ пра ваенныя падзеі на Глыбоччыне і паглядзелі створаны музейшчыкамі відэафільм «Мы памятаем ...»\nУ дзень памяці мы яшчэ раз успомнілі трагічныя старонкі гісторыі нашага горада, акунуліся ў атмасферу ваенных гадоў.


Аграрыі выходзяць на завяршальны этап уборкі ўраджаю\nХатняя старонка > Аграрыі выходзяць на завяршальны этап уборкі ўраджаю\nПа аператыўнай інфармацыі Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання аграрыям ужо ўдалося сабраць з палёў больш за 4,6 млн тон збожжа. Па стане на 13 жніўня ўраджай убраны з 84,9 % пасяўных плошчаў. Сярэдняя ўраджайнасць па краіне склала 26,9 ц/га.\nПа колькасці сабранага збожжа лідзіруе Мінская вобласць — 1217,5 тысячы тон. На другім месцы Брэсцкая вобласць з вынікам у 910,1 тысячы тон, на трэцім — Гродзеншчына, дзе сабралі 840,2 тысячы тон. На Магілёўшчыне вывезлі з палёў 596,9 тысячы тон збожжа. Аграрыі Віцебшчыны і Гомельшчыны адрапартавалі пра 575,8 тысячы тон і 500,4 тысячы тон збожжа адпаведна.\nНайбольш блізкія да завяршэння жніва ў Брэсцкай, Гродзенскай і Мінскай абласцях, дзе збожжавыя сабралі з 96,6 %, 93,6 % і 90,8 % пасяўных плошчаў адпаведна.\nНа Брэстчыне некаторыя гаспадаркі ў Брэсцкім, Камянецкім, Іванаўскім, Столінскім, Бярозаўскім раёнах ужо завяршылі жніво. У Ганцавіцкім і Лунінецкім раёнах збожжавыя ўбраны з 82 % і 85 % плошчаў адпаведна. У Ляхавіцкім, Маларыцкім і Пінскім раёнах аграрыям засталося сабраць збожжа з менш чым 10 % пасяўных плошчаў.\nТаксама гаспадаркі пераходзяць да здачы збожжа па дзяржзаказе. Сёлета Брэсцкая вобласць павінна паставіць у дзяржаўныя засекі 122 тысячы тон. Па заданні прадугледжана пастаўка 70 тысяч тон пшаніцы і 45 тысяч тон жыта, а таксама 2 тысяч тон ячменю, па 1 тысячы тон аўса і проса, 3 тысяч тон грэчкі. Да месцаў захоўвання ўжо дастаўлена больш за 90 тысяч тон збожжа, што складае больш за 80 % ад плана.\nУ Гродзенскай вобласці цалкам завершана ўборачная ў Шчучынскім раёне. Зусім няшмат засталося ўбраць у Гродзенскім і Мастоўскім раёнах. Па 99 % плошчаў убрана ў Ваўкавыскім, Воранаўскім, Зэльвенскім і Іўеўскім раёнах.\nБольш за ўсё намалацілі ў Гродзенскім, Карэліцкім, Шчучынскім раёнах — 132 тысячы тон, больш за 82 тысячы тон і больш за 72 тысячы тон адпаведна.\nЗагаловак у газеце: На фінішнай прамой\n http://twitter.com/share?url=http://zviazda.by/be/news/20180813/1534179912-agraryi-vyhodzyac-na-zavyarshalny-etap-uborki-uradzhayu&text=Аграрыі выходзяць на завяршальны этап уборкі ўраджаю\n http://www.facebook.com/sharer.php?u=http://zviazda.by/be/news/20180813/1534179912-agraryi-vyhodzyac-na-zavyarshalny-etap-uborki-uradzhayu&t=Аграрыі выходзяць на завяршальны этап уборкі ўраджаю&src=sp


Эксперты з агенцтва «Адзін дзядзька сказаў»\nСёння я выкінула кубак. Вырашыла спаласнуць, а ён неяк сам сабою выслізнуў з рукі. І нават не трэшчынка зʼявілася, а быццам павуцінка распаўзлася па эмалі. Шкада, вядома. Але бабуля ў свой час навучыла: «З посуду з дэфектам нельга ні есці, ні піць – дрэнная прыкмета». Я і выкінула.\nАле ў нас зараз ёсць рэактар, які «саслізнуў». Добра, не рэактар – бочка да яго. Што з гэтым рабіць?\nБольш за ўсё бянтэжыць, што наконт бяспекі Беларускай АЭС кажуць, па сутнасці, нейкія вусатыя бабулі. Галоўны прамоўца – Аляксандр Лукашэнка. Адукацыя: Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А.А. Куляшова па спецыяльнасці гісторыя, Беларуская сельскагаспадарчая акадэмія (завочна) па спецыяльнасці эканоміка.\nСяргей Кірыенка, кіраўнік «Росатома». Адукацыя: караблебудаўнічы факультэт Горкаўскага інстытуту інжынераў воднага транспарту па спецыяльнасці суднабудаванне і суднарамонт, Акадэмія народнай гаспадаркі пры ўрадзе Расеі (завочна) па спецыялізацыі фінансы і банкаўская справа.\nНа Усебеларускім народным сходзе з праграмным спічам пра бяспеку беларускай АЭС выступаў старшыня Астравецкага райвыканкаму Адам Кавалько. Адукацыя: Маскоўскі інстытут інжынераў землеўпарадкавання (спецыяльнасць – землеўпарадкаванне), а таксама Акадэмія кіравання пры прэзідэнце РБ па спецыяльнасці дзяржаўнае і мясцовае кіраванне.\nВядомыя лабісты «атамнага праекту» ў Беларусі – Міхаіл Мясніковіч і Уладзімір Сямашка. Першы, хоць і дзеючы чалец-карэспандэнт Акадэміі навук, але скончыў Берасцейскі інжынерна-будаўнічы інстытут і Менскую вышэйшую партыйную школу. Другі мае дыплом Менскага палітэха са спецыяльнасцю інжынер-механік. Так, ён быў намеснікам міністра энергетыкі і курыруе ва ўрадзе энергетыку, але што ён у атамнай энергетыцы разумее?\nГэтак жа, як і леташні куратар будаўніцтва АЭС у профільным ведамстве, намеснік міністра Міхаіл Міхадзюк. Добры чалавек, працаўнік, усё жыццё энергетыцы аддаў. Але ягоная спецыяльнасць – электрычныя сістэмы. А гэта драты, трансфарматары, клемы, лямпачкі… Ці ведае Міхаіл Міхадзюк прынамсі тэрміны ядравай фізікі, каб ацэньваць бяспеку АЭС, ці здолее вымавіць гэтыя тэрміны?..\nАдзіны, хто ведае, пра што кажа ў кантэксце АЭС, – гэта куратар беларускага праекту ад «Расатома» Аляксандр Лакшын. Ён акурат і намякнуў на магчымасць замены корпуса рэактара. Але Лакшын – асоба зацікаўленая, ён сваю ўласную працу крытыкаваць не будзе, нават калі яго будуць катаваць.\nДык чаму ў такім важным пытанні нам прапануюць меркаванні «экспертаў агенцтва АДС – адзін дзядзька сказаў»? Чаму мы мусім ім верыць? Тым больш, што для аднаго корпус рэактара – гэта проста бочка. Для іншага беларуса, які ўчора будаваў кароўнікі, а сёння будуе АЭС, – гэта мегадасягненне, гэта крута.\nА што будзе, калі гэтая бочка рване?.. А што будзе, калі нашыя небаракі-рабацягі будавалі АЭС гэтак, як будуюць кароўнікі?..\nЛітва правільна патрабуе, каб быў арганізаваны маніторынг будоўлі станцыі міжнароднымі экспертамі – незацікаўленымі, аўтарытэтнымі. Але афіцыйны Менск вуснамі «буйнога спецыяліста ва ўсіх пытаннях» учора на гэтае патрабаванне адказаў заклікам «спыніць цяганіну». Вы толькі ўдумайцеся ва ўзровень дыскусіі, якую мы ўсе назіраем. Адны – пра наступствы тэрмаядравага сінтэзу, а другі – пра «не дурыце мне мазгі».\nТэгі: АЭС у Астраўцы Беларуская АЭС\n10:00 Лабірынты (гістарычная праграма): Апошняе каханне Івана Луцкевіча цяпер\n10:45 Загадкі беларускай гісторыі: Ад тутэйшых да беларусаў. Нацыянальны рух у XIX ст.


Вторник, Май 30, 2017 | ТЭГІ: адукацыя , выстава , доктэатр , дыскусія , лекцыя\nЗЕРНЕ : ПЕРФОРМА | НАВІНЫ | ЗАБАРАНІЦЬ НЕМАГЧЫМА(Е): інтэрактыўны праект ECLAB\n9-18 чэрвеня 2017 г.\nКульт. цэнтр “Корпус”, пр-т Машэрава, 9\nНайважнейшымі складнікамі забеспячэння правоў чалавека з’яўляюцца не толькі дзейнасць дзяржаў і міжнароднае супрацоўніцтва, але і сацыяльныя змены. У дэмакратычных краінах яны прывялі да з’яўлення новых сацыяльных практык і інстытутаў. Аднак і дыскрымінацыя, і стэрэатыпы працягваюць існаваць ва ўсіх краінах свету, прычым у абвостраным глабалізацыяй выглядзе. Гэты факт гаворыць аб неабходнасці новага погляду на сацыяльны ўклад у цэлым, патрабуючы трансфармацый на аснове разумення і практыкі інклюзіі.\nУ сувязі з гэтым у межах другога інтэрактыўнага праекта ECLAB “Забараніць немагчыма(е)” нам хацелася б сфакусаваць увагу на праблеме сацыяльнага ўключэння.\nЗ аднаго боку, мы прапануем пагаварыць пра тое, што вызначаецца ў Беларусі як палітычна, сацыяльна і культурна непрымальнае і якім чынам яно на гэтай падставе выключаецца і забараняецца. З іншага боку, сумесна з глядачкамі і гледачамі мы хочам знайсці тыя стратэгіі і сродкі, якія б дазволілі адказаць на забароны з дапамогай практык уключэння.\nМы выносім на абмеркаванне наступныя пытанні: якія групы ў Беларусі пакутуюць ад недахопу інклюзіі і па якіх прычынах? чаму многія формы гвалту застаюцца нябачнымі і як гэта выправіць? якія стэрэатыпы ўплываюць на наша разуменне сацыяльнага гвалту, знявагі і дыскрымінацыі? што мы можам супрацьпаставіць ім на ўзроўні індывідуальных і калектыўных дзеянняў?\n“Забараніць немагчыма(е)” — гэта інтэрактыўны праект, які прапануе наведвальніцам і наведвальнікам выставы забыць пра ролю пасіўных назіральнікаў і актыўна ўключыцца ў стварэнне арт-аб’ектаў, а таксама прыняць удзел у абмеркаванні інклюзіўнага і талерантнага грамадства.\nКуратарская група: Аксана Жгіроўская, Вольга Шпарага, Валянціна Мароз, Аляксей Братачкін.\nКаардынатарка праекта: Аксана Жгіроўская, сакіраўніца канцэнтрацыі “Сучаснае мастацтва і тэатр” ECLAB\nПрацоўная група: студэнткі і студэнты, выпускніцы і выпускнікі, выкладчыцы і выкладчыкі ECLAB.\nУваход на ўсе мерапрыемствы вольны. Час працы выставы: 12:00 — 21:00\n9 чэрвеня, пятніца\n19.00. Адкрыццё праекта\n19.30. Прэзентацыя ECLAB-2017/2018\n10 чэрвеня, субота\n17.00. Нябачнасць ЛГБТ + ў гарадской прасторы: досведы і спробы пераадолення. Інтэрактыўная лекцыя ўкраінскай даследчыцы Надзіі Чушак аб супярэчлівых працэсах станаўлення ЛГБТ + ідэнтычнасцяў у постсацыялістычным гарадскім асяроддзі, заснаваная на эмпірычным матэрыяле з Украіны і Сербіі.\n11 чэрвеня, нядзеля\n17.00. Анкацела — ненарматыўнае цела. Лекцыя гендэрнай даследчыцы Алены Агарэлышавай аб тым, як рак грудзей з выключна медыцынскай тэмы стаў прадметам публічных дыскусій, што прывяло да змены уяўленняў аб нарматыўнай жаночай цялеснасці.\n12 чэрвеня, панядзелак\n19.00. Што мы ведаем пра хатні гвалт? Лекцыя і дыскусія з пошукам адказаў на пытанні, што перашкаджае распазнаваць сямейны гвалт і якія рэальныя маштабы праблемы ў Беларусі.\nМадэратаркі: Вольга Гарбунова (кіраўніца крызіснага цэнтра для жанчын і дзяцей “Радзіслава”), Аксана Жгіроўская (ECLAB).\n13 чэрвеня, аўторак\n18.30. “А калі гэта каханне?” — савецкі фільм-дыспут аб паўсядзённым гвалце.\nПрагляд і абмеркаванне сацыяльнай драмы Ю. Райзмана 1962 года пра першае каханне і спецыфіку савецкага школьнага і хатняга выхавання.\nКаментары і мадэрацыя дыскусіі — Вольга Раманава (ECLAB).\n14 чэрвеня, серада\n19.00. Гісторыя ХХ стагоддзя ў школьных падручніках Беларусі. Прэзентацыя даследавання Цэнтра публічнай гісторыі ECLAB. Як у беларускіх школьных падручніках сёння распавядаецца аб траўматычныя досведах ХХ стагоддзя? Як там прадстаўлены дзяржава, сацыяльныя групы і асобныя людзі? Аб даследаванні распавядае кіраўнік Цэнтра Аляксей Братачкін.\n15 чэрвеня, чацвер\n19.00. Уявіць прымальнае грамадства: ад эмпатыі да інклюзіі. Лекцыя Вольгі Шпарагі (ECLAB) аб тым, як паўстала і з якімі ідэямі звязанае паняцце інклюзіі. Чаму паняцце “прымальнае грамадства” выкарыстоўваць прадуктыўней, чым “здаровае грамадства”? Як інклюзія звязаная з эмпатыяй? Што стаіць за непатэрналістскай ідэяй справядлівасці?\n17 чэрвеня, субота\n18.00. Сховішча. Дакументальны спектакль аб сямейным гвалце, асновай для якога сталі інтэрв’ю з пацярпелымі ад яго жанчынамі. Рэжысёрка — Валянціна Мароз, кампазіцыя тэксту — драматург Канстанцін Сцешык, інтэрв’юеры, акцёры і актрысы — студэнткі і студэнты канцэнтрацыі “Сучаснае мастацтва і тэатр” ECLAB.\n19.00. Сховішча: паміж мінулым і будучыняй. Дыскусія пра спектакль і праблему сямейнага гвалту. Мадэратаркі: Вольга Гарбунова (“Радзіслава”) і Валянціна Мароз (ECLAB).\n18 чэрвеня, нядзеля\nВыстава працуе да 18.00.\nМерапрыемства ў Facebook, VKontakte.\nПраект рэалізаваны пры падтрымцы Фонду імя Генрыха Бёля.\nПартнёры праекта: Культ. цэнтр «Корпус», ГА «Радзіслава», квір-фестываль DOTYK, адукацыйны партал Адукацыя.Інфо, праект MAKEOUT, культурніцкая кампанія «Будзьма беларусамі!», анлайн-часопіс «Культпросвет», платформа перфарматыўных практык «зЕрне», Агентство социальных новостей, партал Relax.by, кавярня «Культура».


Надвор'е ў Інданезія - дакладны і дэталевы прагноз надвор'я ў Інданезія на сення, заўтра і тыдзень.\nІндане́зія (індан.: Indonesia), афіцыйная назва — Рэспу́бліка Індане́зія (індан.: Republik Indonesia) — дзяржава ў Паўднёва-Усходняй Азіі, размешчана на 17508 астравах найбуйнейшага ў свеце Малайскага архіпелага (астравы Калімантан, Суматра, Ява, Сулавесі, Балі і інш.) і заходняй частцы вострава Новая Гвінея. Мае сухапутныя межы з Малайзіяй, Папуа-Новай Гвінеяй і Усходнім Тыморам. Сухапутная тэрыторыя — 1,9 млн.км². Марская акваторыя (унутранае мора, тэрытарыяльныя і архіпелагавыя воды, асобная эканамічная зона) — 7,9 млн.кв.км. Насельніцтва — больш за 250 млн чалавек (4-е месца ў свеце). Сталіца — Джакарта (в. Ява) з насельніцтвам звыш 10 млн чал. Афіцыйная мова — інданезійская. Грашовая адзінка — інданезійская рупія (11886 рупій = 1 дол. ЗША (снежань 2013)). Нацыянальнае свята — Дзень абвяшчэння незалежнасці (17 жніўня 1945).\nУнітарная дзяржава, прэзідэнцкая рэспубліка. У кастрычніку 2009 года пасаду прэзідэнта заняў Сусіла Бамбанг Юдаёна, віцэ-прэзідэнта — Будзіёна.\nАдміністрацыйны падзел: 33 адміністрацыйныя адзінкі (31 правінцыя, 2 адмысловых адміністрацыйных акругі — Джакарта і Джак'якарта).


Выграбная яма без дна самому - Падручнік сантэхніка\nУладальнікі дачных участкаў або загарадных дамоў сутыкаюцца з праблемай па арганізацыі збору і ўтылізацыі каналізацыйных адходаў. Пры адсутнасці цэнтралізаваных сістэм збору бруду адзіным выхадам з'яўляецца ўладкаванне уласнай лакальнай сістэмы назапашвання і перапрацоўкі гаспадарча-бытавых сцёкаў. На працягу многіх стагоддзяў нашымі продкамі выкарыстоўваліся звычайныя зліўныя ямы ў грунце. Самым бюджэтным і простым ў збудаванні варыянтам у цяперашні час таксама з'яўляецца выкапаная на ўчастку Выграбная яма без дна сваімі рукамі.\nДзеючым прыродаахоўным і санітарным заканадаўствам устаноўлены абмежаванні, паводле якіх забараняецца забруджванне навакольнага асяроддзя: глебы, водных аб'ектаў, уключаючы падземныя вады. Гэтыя фактары могуць моцна паўплываць на здароўе якія пражываюць у найбліжэйшай раёне людзей. Неабходна старанна выбіраць месца для збудаванні, выконваючы устаноўленыя патрабаванні, а таксама магчымасць пад'езда ассенизаторской машыны, для адпампоўвання запоўненай брудам ямы.\nАдлегласць ад выграбной ямы да дома павінна быць не менш за 5 м. Пры гэтым не варта беспадстаўна павялічваць гэту адлегласць, таму што так толькі павялічацца выдаткі на прыладу каналізацыйнай сеткі.\nГрунтавыя вады павінны размяшчацца на адлегласці не менш за 1 м ад дна выграбной ямы, інакш забруджвальныя рэчывы патрапяць у ваданосны пласт або водны аб'ект. Да крыніц пітной вады (студні, свідравіны, вадаёмы) павінна быць не менш за 30 м для суглінку і 50 м для супескі.\nКаналізацыйныя сістэмы без дна маюць такія перавагі:\nМінімальныя фінансавыя выдаткі на будынак.\nМаюцца абмежаванні ў залежнасці ад ўзроўню грунтовых вод.\nЭксплуатацыйныя выдаткі на апаражненне ямы ассенизаторской машынай.\nНе адпавядае патрабаванням экалагічнай бяспекі.\nПрылада ямы ўяўляе сабой выкапаны ў грунце катлаван, у які па каналізацыйных трубах паступаюць сцёкі. Яны назапашваюцца ў яме і па дасягненні пэўнага ўзроўню ўтылізуюцца з дапамогай асенізатараў. На дне зліўны ямы размяшчаецца дрэнажны пласт, праз які вадкая складнік фільтруецца і трапляе ў грунт, а цвёрдыя фракцыі выпадаюць у асадак. З цягам часу назапашаныя цвёрдыя складнікі бруду могуць перапрацоўвацца анаэробнымі бактэрыямі. Сценкі ямы могуць быць з бетону, грунту ці цэглы.\nПерад будынкам ямы неабходна зрабіць папярэдні разлік аб'ёму катлавана.\nАб'ём ямы разлічваецца зыходзячы з умоў яе эксплуатацыі: колькасць якія пражываюць, сезоннасць, наяўнасць крыніц адукацыі вадкіх гаспадарча-бытавых сцёкаў (душ, мыйка, санвузел). На чалавека павінна прыходзіцца не менш за 2 м3 які прымае аб'ёму ў суткі. Для сям'і з 3-4 чалавек спатрэбіцца яма з аб'ёмам 7-9 м3. Гэта аб'ём з невялікім запасам.\nАсаблівасці тэхнічнай рэалізацыі\nПерад будаўніцтвам неабходна распланаваць на ўчастку сістэму траншэй пад каналізацыйныя трубы, вызначыць пункты пад будучы катлаван. Перыметр катлавана пазначаецца з улікам разліковага аб'ёму ямы, выбранага варыянту сцен, глыбіні прамярзання. Калі сцены будуць выкладвацца з цэглы, залівацца бетонам або ўсталёўвацца ЖБВ кольцы, то межы катлавана павялічваюцца.\nРучное капанні катлавана пад яму - працаёмкі і доўгі працэс. Таму пры фінансавай незалежнасці і магчымасці пад'езда землеройные тэхнікі можна скарыстацца паслугамі па капанні катлавана спецтэхнікай. Пасля працы экскаватара сцены патрабуюць выраўноўвання лапатай. Тэхналогія будаўніцтва выграбной ямы дапускае любую форму ямы: квадратную, прастакутную, круглую.\nГлыбіня выграбной ямы павінна быць вызначана з улікам узроўня прамярзання грунта і таўшчыні дрэнажнай падушкі. У адваротным выпадку неабходна будзе ўцяпляць яе ад прамярзання зімой.\nДно адсыпаецца спачатку пясчанай падушкай 20-30 гл, затым друзам 20-30 гл. Паміж пяском і друзам можна абкласці пласт геотекстиля. Зачыніць яму можна драўляным насцілам са назіральным люкам, які можна пакласці на лагі з бруса (шпалы).\nСцены ямы выкладваюцца ў полкирпича. Раствор для мура замешваецца з суадносін цэмент / пясок - 1 да 3.\nПры прыладзе сцен з бетону ў катлаване ўладкоўваецца апалубка з обрезной дошкі, фанеры і іншых матэрыялаў. Сцены можна заліваць пластамі па 30-40 гл, калі няма магчымасці замовіць міксер з бетонам. Таўшчыня сцен павінна быць не менш за 20 см. З боку грунту на сцены ўкладваецца руберойд ці поліэтылен. Паміж апалубкай і грунтам укладваюць арматурную сетку з ячэйкай 200? 200 мм, дыяметрам 6 або 8 мм. Арматура усталёўваецца на адлегласці 3-5 гл ад апалубкі, каб яна працавала пры ціску грунту на сцены ямы. Сцены заліваюцца бетонам В15.\nЗаліты раствор ўшчыльняецца вібратарам для выключэння пустэч, якія зніжаюць трываласць бетону. Пры заліванні сцен не забываемся пра уваходнае адтуліну для тых, хто паступае ў яму сцёкаў, уставіўшы ў гэтых месцах гільзы.\nПасля залівання сцен можна па такім жа прынцыпе заліць верх (вечка) выграбной ямы з прыладай назіральнага (тэхналагічнага) люка, усталяваўшы адпаведным чынам апалубку. Пасля набору трываласці да ямы праводзяцца каналізацыйныя трубы, выкладзеныя ў траншэі. Пры неглыбокім залажэння труб і ўладкаванні ямы патрабуецца ўцяпленне каналізацыйнай сістэмы.\nПросты метад ўладкавання зліўны ямы падрабязна апісаны ў гэтым відэаматэрыяле:\nПредыдущаяШто такое дахавая вентыляцыя, ці патрэбна яна?\nСледующаяАцяпленне ў лазні: асноўныя тонкасці рэалізацыі\nЎнітаз з гігіенічным душам і яго віды\nЯкі сродак ад засоров ў трубах найбольш эфектыўна, і як яго\nЗліўныя трубы для каналізацыі: канструюецца якасную сістэму\nЯк адрамантаваць кран у ваннай: ухіленне 6-ці найбольш


Ксёндз Вячаслаў Барок. «Хрыстос нарадзіўся! Славім Яго! Прызнанне Яго ўлады — пачатак мудрасці. Аб’яўленне Госпада!» — Царква і палітычны крызіс у Беларусі\n07.01.2021 12.01.2021 1234\t62 Views Вячаслаў Барок\nХрыстос нарадзіўся! Славім Яго! Віншую ўсіх хрысціянаў, якія святкуюць Раство Госпада 7 студзеня.\nЛітургія ў гонар Божага нараджэння аб’ядноўвае хрысціянаў розных канфесій у адну хрысціянскую рэлігію. Вызнаванне веры ва ўцелаўленне Божага Сына аб’ядноўвае ўсё чалавецтва ў адну сям’ю дзяцей Божых.\nШостага студзеня католікі адзначаюць Урачыстасць Аб’яўлення Госпада. Бог хоча збаўлення ўсяго чалавецтва, хоча вечнага шчасця для кожнага чалавека і менавіта з гэтай мэтай прыходзіць у свет, каб кожны народ і чалавек мог атрымаць магчымасць пазнаць Бога. За гэта і праслаўляем Госпада пад-час малітваў на свята, ды ўглядаемся ў постаці трох каралёў з усходу – першых паганцаў, якія скарысталі з вышэй узгаданай магчымасці, ды сталіся хрысціянамі.\nЦі задумваліся вы калі-небудзь, чаму хрысціянская традыцыя назвала каралёў з усходу, якія прыходзілі ў Бэтлеем, каб пакланіцца нованароджанаму Ісусу, мудрацамі? Безумоўна, мудрасцю ёсць ужо само вызнаванне імі веры ў Ісуса як Бога і чалавека, што было неаспрэчным фактам, хоць заўважыць трэба, што пры гэтым яны не былі прыналежнымі да народу ізраільскага, які чакаў Месію, а былі паганцамі. Але ж ці не мала было такіх людзей, якія за тую ж веру нават кроў пралівалі, а тым не менш, ад традыцыі імя Мудрацоў не атрымалі.\nПадаецца, надзвычайная мудрасць трох каралёў праявілася ў тым, што будучы самі людзьмі маючымі ўладу, бо нездарма ж іх таксама традыцыя называе каралямі, і прабываючы на тэрыторыі чужой краіны, яны былі здольныя выбудаваць правільную лінію ў зносінах з мясцовай уладай. А сярод розных катэгорый людзкой улады — прызнаць над усімі вяршэнства ўлады Божай.\nНеабходна падкрэсліць, што золата, кадзіла і мірра – дары прынесеныя Мудрацамі, абраныя невыпадкова. Пра іх ёсць прароцтвы ў Старым Запавеце. (пар. Пс 72, 9.11.15).\nАхвяруючы золата, каралі з ўсходу вызналі веру, што толькі нованароджаны Ісус з’яўляецца сапраўдным Царом і Яго ўлада найвышэйшая. Адпаведна, прынесенае кадзіла – ёсць сімвалам вызнанай веры, што Ісус – сапраўдны Бог, а мірра – сімвалам веры, што Ісус ёсць таксама сапраўдным чалавекам, і настолькі рэальным, што нават смерць не пазастанецца яму чужой, бо міррай акурат намашчалі памерлых. І так, як Ісус — рэальны і сапраўдны чалавек, то і рэальная прысутнасць і Бога ў свеце, а таму і ўлада Ісуса не ілюзорная сярод розных катэгорый зямной улады, але рэальная.\nНа жаль, не кожны хрысціянін сёння мае такое тактоўнае ўспрыняцце ўлады, якое было ўласціва біблейскім мудрацам. Чалавек з розных прычын часта прабывае ў разгубленасці і ў выніку альбо спрабуе наогул адкінуць зямную ўладу, альбо з зямной улады робіць ідала, нават не асмельваючыся яе крытыкаваць, бо бачыць у гэтым супрацьстаўленне словам Пісання “усякая ўлада ад Бога паходзіць».\nСляпое ўспрыняцце гэтых слоў прыводзіць хрысціянаў да адыходу ад веры. Адбываецца гэта тады, калі зямную ўладу чалавек ставіць вышэй улады Нябеснай. Такім вельмі красамоўным прыкладам у нашыя дні ёсць беспрынцыпнае выкананне злачынных загадаў сілавікамі. Бо нават тады, калі іх выкананне супярэчыць сумленню выканаўцаў, яны апраўдваюцца абавязкам выканання загаду вышэйстаячага начальніка – улады. І вось у гэты момант выканаўца сыходзіць са шляху мудрасці.\nЗаўважце, каралі з усходу, якія сустрэліся з Ірадам, мелі загад да яго вярнуцца ў Ерусалім, пасля таго як знойдуць нованароджанага Цара. Аднак, яны не выканалі загаду Ірада. Чаму? Таму што Бог выдаў супрацьлеглы загад. “І папярэджаныя ў сне, каб не вярталіся да Ірада, іншай дарогай адышлі ў сваю краіну.” (Мц 2,12). Чаму так зрабілі? Бо вядома: “Трэба слухацца Бога больш, чым людзей» (Дз 5,29). Так кажа Апостал Пётр.\nВось вам і ўвесь сакрэт мудрасці. Каралі з усходу выслухалі Ірада, бо хадзілі да Яго на размову, потым выслухалі Бога, але ў выніку зрабілі так, як сказаў Бог. Мудрацы не вучаць нас выступаць супраць улады ды змагацца з ёй, але, маючы да яе павагу, заахвочваюць быць паслухмянымі ёй толькі да таго моманту, пакуль тое не супярэчыць Божым загадам.\nВедаеце, таму Касцёл і прапаведнікі не выступаюць супраць улады. Але Касцёл перастае быць Касцёлам, а прапаведнік — прапаведнікам, калі з зямной улады робіць ідала і забываецца пра ўладу Бога, баючыся нават слова сказаць супраць злачынстваў, здзейсняемых прадстаўнікамі ўлады.\nТой, хто прапаведуе Евангелле, не вагаецца і выступае супраць зла, якое робіць улада. Не бачыць праблем даваць ясную маральную ацэнку канкрэтным дзеянням прадстаўнікоў улады.\n← Кіраўнік БАПЦ архіяпіскап Сьвятаслаў Логін: хай у новым годзе Беларусь атрымае новага гаспадара\nУ вазочніцы Валянціны Крыштопенка прайшоў ператрус. Забралі два тэлефоны. Верагодна за фотаздымкі з біблейскай цытатай →\nКсёндз Юрий Санько даёт интервью блогеру Марату Минскому\n06.02.2021 22.02.2021 1234


Кароткая біяграфія спявачка Мадонны.\nЯе любяць і шчыра кажучы, ненавідзяць, яе любяць і абагаўляюць. Геніем маркетынгу назваў Мадонну яе уласны брат, і з гэтым цяжка не пагодзіцца - яна сапраўды феномен SELF-MADE.\nНе ўсе лэдзі робяць гэта.\nЯна нарадзілася ў вельмі беднай шматдзетнай Мічыганскага сям'і, выхоўвалася ў строгасці і нават збіралася стаць манашкай. Можа, у гэтай строгасці і хаваліся прычыны некантралюемага выбуху, які, як з'ява, стаў вядомы пад імем Мадонна? Магчыма, адсюль жа растуць карані цяперашняга адносіны спявачкі да выхавання ўласных дзяцей - вучоба, царква і табу на тэлевізар. З часам, калі маленькая Нонни (так называлі Мадону у сям'і) падвяргалася гэтаму табу, у спіс забаронаў дадаліся яшчэ і відэагульні. З іншага боку - Мадонна сама прайшла праз усё гэта. Для таго зарабіць жменю цэнтаў на марожанае. Яна з сяброўкамі пякла печыва прадавала яго непадалёк ад дома. Яна сапраўды добра вучылася ў школе. Праўда, ужо ў старэйшых класах пачалі праяўляцца прыкметы бунтарства: дзяўчынка рабіла ўсё ў дакладнасці наадварот, ігнаруючы школьныя забароны - фарбавалася, насіла смелыя ўборы і выклікаюць прычоскі. Пасля школы быў балет, у які Мадонна з'явілася ўжо не пачаткоўцам і без працы дамаглася, каб у Мичеганском ўніверсітэце яе плацілі стыпендыю як лепшай танцорцы. Яе настаўнік танцаў, гамасэксуаліст Крыстафер Флін, даволі хутка прылучыў пачаткоўцаў зорку эстрады да нетрадыцыйным тусоўках.\nНя правучыўшыся і трох гадоў, юная і амбіцыйная дзяўчына адправілася пакараць Нью-Ёрк. Наўрад ці ў тыя дні яна магла ўявіць, што праз энную колькасць гадоў у гэтым горадзе яна купіць кватэру коштам у сем з дробяззю мільёнаў даляраў - бо тады ўсе яе стан раўнялася балетныя тэпцікі і 37 далярам, палову з якіх яна патраціла ў першым жа нью ёркскім таксі да Манхэтэна.\nУ Нью-Ёрку адбыліся шматлікія сённяшнія зоркі. Камусьці пашанцавала, больш і яго заўважылі практычна адразу, а каго-то, як Мадону, лёс спачатку добра памучыла, і толькі потым выдала шчаслівы квіток. Не ўсякі чалавек змог бы вытрымаць на шляху да поспеху, калі б яму давялося начаваць на гарышчах і ў халодных пад'ездах чужых дамоў, галадаць і стаяць у чарзе па бясплатную поліўкі, гандляваць піражкамі і выдаваць паліто ў гардэробе. Мадонна вытрымала. Яна паспела яшчэ, і папрацаваць натуршчыцай ў студыі, здымалася ў больш чым адкрытых фотасесіях. Потым яна пазнаёмілася з братамі Гилрой, нью-ёркскімі музыкамі. Іх супрацоўніцтва не падоўжылася доўга - навучыўшыся трохі гуляць на гітары, Мадонна хуценька пазбівала сваю ўласную групу.\nДэма-запеси яе першых сінглаў доўгі час не выходзілі ў свет. Потым, нарэшце, ёй удалося падпісаць кантракт са студыяй «Уорнер Бразерс». Так святло пачуў першы альбом пад назвай «Мадонна». Поспех перасягнуў нават самыя смелыя чаканні.\nАб Мадоне, дзе твая справядлівасць?\nЭтап яе кар'еры, гэта шматлікую колькасць прызоў, намінацый, рэйтынгаў, зорных імёнаў, дат і ганарараў. Варта адзначыць, што ў 90-х гадах яна ўжо была ў першай пяцёрцы самых багатых жанчын індустрыі забавак з гадавым прыбыткам пад сотню мільёнаў даляраў. Мадонна з'яўляецца адным з найбуйнейшых калекцыянераў прадметаў мастацтва і дарагі нерухомасці, яна скупляе старадаўнія еўрапейскія замкі і лонданскія асабнякі, не кажучы ўжо пра нерухомасці ў ЗША.\nРазам з гэтым Мадонна - яшчэ і вядомая паляўнічая за мужчынскімі сэрцамі. Іх у яе было столькі, што немагчыма, і злічыць - ад простага рабочага да мільянера.\nМадонна забараніла ў яе прысутнасці абмяркоўваць яе ўзрост. На пытанні аб сакрэце яе маладосці яна альбо пачынае пералічваць комплексы практыкаванняў і дыет, якіх яна прытрымліваецца, альбо адсякае адразу: «Я прымаю эліксір вечнай маладосці, ясна?»\nВялікая імперыя Эстэ Лаудер\nЛана Дэль Рэй: фота і гісторыя станаўлення зоркі\nБіяграфія Міхаіла Кокшенова\nЛюбоўны гараскоп на 2013 год\nБыць сапраўднай жанчынай у сучасным свеце\nДзверы, спыніцеся: паправіла Юлія Началава трапілася на фотошопе\nСуп з грыбоў і памідораў\nЯк перавыхаваць мужчыну, які ўвесь час раўнуе?


Кіраўнік УГКЦ да сусветнай супольнасці: не будзьце абыякавымі, таму што абыякавасць забівае\nБоль Украіны з'яўляецца пачаткам болю ўсяго чалавецтва. Калі чалавецтва не здолее спыніць забойную руку агрэсара, заўтра яна можа паквапіцца на любы іншую дзяржаву. Кіраўнік УГКЦ Яго Блаславенства Святаслаў (Шаўчук). Фота: ZIK Такімі словамі звярнуўся Кіраўнік УГКЦ Яго Блаславенства Святаслаў (Шаўчук)да вернікаў, якія прыбылі з розных частак Італіі ў Рым на малітву за Украіну, перадае дэпартамент інфармацыі УГКЦ. Архірэйская Боская літургія адбылася ў папскім саборы Санта Марыя Маджорэ ў рамках пілігрымкі біскупаў Сінода УГКЦ афарбаваным Вярхоўных Апосталаў. У сваёй гаміліі Кіраўнік УГКЦ таксама адзначыў, што « калі сусветная супольнасцяўа будзе абыякавай да падзеяў ва Ўкраіне, заўтра гэта можа здарыцца ў любой іншай краіне ». &Laquo; Мы прыбылі ў Апостальскую сталіцу, каб з самага пасаду каталіцкай царквы сказаць да ўсяго свету: не будзьце абыякавымі, таму што абыякавасць забівае. Боль Украіны з'яўляецца пачаткам болю ўсяго чалавецтва. Калі чалавецтва не здолее спыніць забойную руку агрэсара, Заўтра яна можа паквапіцца на любы іншая дзяржава », – адзначыў прадстаяцель УГКЦ. У завяршэнне сваёй гаміліі Яго Блаславенства Святаслаў выказаў перакананне, што « Украіна ёсць і Украіна будзе » і ад імя УГКЦ заклікаў усіх « не быць абыякавымі да пакуты ўкраінскага народа ». На набажэнстве таксама быў кардынал ЛЛеанард Сандры, прэфект кангрэгацыі для ўсходніх цэркваў. У сваім звароце да ўкраінскага супольнасці ён запэўніў аб падтрымцы з боку Апостальскай сталіцы ў « гэтыя цяжкія часы выпрабаванне для ўкраінскага народа » і дадаў, што « ні адзін камень чалавечага труны, які нясе ў сабе гнеў, нянавісць і расколы, не павінен закрываць нашы сэрцы для надзеі ». Аб гэтым паведаміў\n← У Львоўскай вобласці... У Чарнігаўскай вобласці... →


Сіняя птушка (ОТМЕНА) - Спектакли в Минске | AFISHA.TUT.BY\nСіняя птушка (ОТМЕНА)\nАвтор постановки: Марыс Метэрлінк\nВ ролях: Аляксандр Палазкоў, Іван Шрубейка, Наталля Гарбаценка, Вольга Сініца, Дзмітрый Козел, Наталля Анісімава, Вера Кавалерава, Наталля Якаўлева, Ганна Махун, Ірына Пешкава, Аляксей Качан, Генадзь Гаранскі, Іван Ушакевіч, Ганна Казлова, Таццяна Ражаўская, Андрэй Каламіец, Раіса Астрадзінава, Наталля Волчак, Жанета Друцкая, Людміла Разумава, Барыс Барысёнак, Леанід Улашчанка, Ларыса Горцава, Ала Паплаўская, Васіль Казлоў, Ігар Сідорчык, Аляксандр Станілевіч, Алег Чэчанеў, Мікалай Лявончык\nАўтар: Марыс Метэрлінк\nМастак-пастаноўшчык: Віктар ЦІМАФЕЕЎ\nМастак па касцюмах: Наталля САРДАРАВА\nВершы: Алесь БАДАК\nСвяточная фантазія на дзве дзеі з антрактам\nСамыя Каляды, а Цільціля й Міціль паклалі спаць. Ну хіба ж не крыўдна?! Брат з сястрой зайздросцяць дарослым і падглядаюць праз ваканіцы – а раптам пашанцуе ўбачыць цуд? Дзеці так спадзяюцца і чакаюць, што цуд на Каляды здзяйсняецца: да іх прыходзіць Фея. Яна шукае чароўную Сінюю Птушку шчасця, просіць дзяцей дапамагчы і выпраўляе ў казачнае падарожжа. Прыглядаць за дзецьмі бярэцца Душа Святла, спрыяючы ім пабыць і ў Мінулым, і ў Будучым, каб навучыцца адрозніваць зло ад дабра і бачыць свет не чорна-белым, а шматфарбным.\nАўтар п’есы “Сіняя птушка” Марыс Метэрлінк (1862 - 1949) – буйны драматург і тэарэтык сімвалізму, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1911) – названы сучаснікамі “бельгійскім Шэкспірам”.\nКазка-феерыя “Сіняя птушка” (1908) распавядае пра адвагу “незаўважнай” чалавечай душы і каштоўнасці звыклага паўсядзённага жыцця: п’еса зрабілася вяршыняй творчасці драматурга, дзе ён кажа “няшчасным пра шчасце, каб яны навучыліся яго разумець”. Пра сутнасць п’есы напісаў рускі паэт Аляксандр Блок: “…шчасця няма, шчасце заўжды адлятае, як птушка, гаворыць казка; і зараз жа гэтая самая казка сведчыць нам іншае: шчасце ёсць, шчасце заўсёды з намі, толькі не бойцеся яго шукаць.”\nВаш отзыв на спектакль "Сіняя птушка (ОТМЕНА) "


Скрадзенае свята | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЖаданне дараваць крыўды і абагрэць усіх стомленых і здарожаных – натуральнае і зразумелае жаданне перад Раством Хрыстовым. Жаданне стаць хоць для кагосьці валхвом, каралём і прынесці свае дары тым, каму прыходзіцца цяжэй… Гэта нармалёва.\nДобрыя намеры? Спрацоўвае не заўжды і не з усімі… А падчас і намераў быць добрым (справядлівым) у калядны перыяд няма, як паказала адна зусім не калядная гісторыя са Смаргоні. 5 студзеня ў судзе Смаргонскага раёна абвясцілі прысуд прадпрымальніку і былому ўладальніку і рэдактару «Новай газеты Смаргоні» Рамуальду Улану. Пракурор Андрэй Клышэвіч прасіў па максімуме – тры гады хіміі з адбыццём да месца пакарання. Суддзя Сяргей Боландзь прысудзіў два гады і шэсць месяцаў. Не забываемся пра штрафы пакрыўджаным: чатыром міліцыянтам абвінавачаны мусіць сплаціць па 300 рублёў, тром — па 500. Пракурор прасіў кожнаму па 1000 р. Суд прызнаў спадара Улана вінаватым у распаўсюджанні заведама ілжывых звестак, якія ганьбяць іншую асобу на падставе артыкула 188 Крымінальнага кодэкса «Паклёп».\nГісторыя здарылася наступная. Рамуальд Улан сфатаграфаваў расклееныя ў грамадскіх месцах горада ўлёткі невядомага аўтара і размясціў пару фота ў групе «Чуткі Смаргоні» сацыяльнай сеткі «ВКонтакте». Гэта быў нават не асобны пост – проста каментар у працэсе размовы. Размовы пра набалелае, дарэчы! Хто стварыў улёткі? Аўтар невядомы. І гэта яўна не спадар Улан. Ніякіх доказаў адваротнага прыведзена не было. І ўвогуле, талковага расследавання па тэме аўтарства не было. Чым так моцна ўлёткі пакрыўдзілі міліцыянтаў і чаму справа дайшла да суда? Там сцвярджалася: шэраг супрацоўнікаў смаргонскай міліцыі або злоўжывалі службовымі паўнамоцтвамі, або давалі ў судах непраўдзівыя сведчанні ў надуманых адміністрацыйных справах. За гэта сямёра праваахоўнікаў і падалі ў суд на 55-гадовага прадпрымальніка.\nУ апошнім слове Рамуальд Улан сказаў: жыхары маюць права на свабоднае выказванне меркавання і мірныя дэманстрацыі, гэта не забаронена заканадаўствам. Хочацца дадаць, што паспрачацца онлайн і офлайн можа кожны… Хто з нас не посціў гарачых навінаў у інтэрнэце? Будзем падлічваць лайкі і дызлайкі? А потым ісці ў суд за меркаванне? Або за канстатацыю факта: вось пра гэтых таварышаў іншыя таварышы думаюць – так?\nНепрыгожа, спадарства, асабліва ў чароўны калядны час. Хтосьці моцна расчараваў Дзеда Мароза ды Санту разам узятых, і ўжо не атрымае сваіх дароў. Такое меркаванне мае права на існаванне?


Тут Вы вырашаеце, калі прымаць званкі і - ВІДЭА - ЧАТ, Каханне онлайн!\nТут Вы вырашаеце, калі прымаць званкі і\nТут Вы вырашаеце, калі прымаць званкі і смс-паведамленні, а калі толькі атрымліваць электронныя лісты ад карыстальнікаў паслугі Падкрэсліце сваю індывідуальнасць і статус публічным паведамленнем - напішыце некалькі слоў пра сябе Раскажыце пра акцыі паслугі экспрэс-знаёмстваў вконтакте або і атрымаеце 100 манет бясплатна Вельмі хачу знайсці прыгожую, стройную дзяўчыну, аб якой я буду клапаціцца, пяшчота, цяплоСпартыўны, актыўны, малады, прыгожы, сэксуальны, пяшчотны, чароўная дама сустрэцца, працяглыя сустрэчы з актыўным, не скупы, добры, ветлівы, клапатлівы і прыгожы джэнтльмен. Ён вельмі раўнівы, жыццярадасны, пазітыўны чалавек. Я б вельмі хацеў, каб знайсці добрага чалавека, з якім не варта звязвацца.\nШто аб сабе ён не казаў.\nМая жыццё поўная цікавых падзей.\nЯ пачакаю, каб пагаварыць\nАдзінае, па чым я сумую па маёй каханай дзяўчыне па суседстве.\nЯ б падзяліўся з ёй гэтай поўнай жыццём, таму я вырашыў стварыць тут рахунак. У інтэрнэце нашмат прасцей. Гэты сэрвіс дазваляе вылучыць ваша аб'ява кветкамі, каб прыцягнуць увагу. Кошт паслугі: 250 злотых За невялікую суму грошай. Папаўненне рахунку.\nСайт знаёмстваў у Сенегале - гэта сур'ёзныя адносіны для вольнага знаёмства\nServisio di its na Maria di tera di anuncia privá, e\nвідэа знаёмства жанчынамі знаёмства на вуліцы відэа чат рулетка 18 плюс чат рулетка альтэрнатыва першае знаёмства відэа чат рулетка знаёмства замужняя жадае пазнаёміцца сайт відэа знаёмства з дзяўчынай бясплатна без рэгістрацыі чатрулетка чат рулетка з дзяўчатамі онлайн


Меркель распавяла пра план падтрымкі грамадзянскай супольнасці Беларусі\n06.02.2021 / 13:08\nУлады ФРГ прынялі план дзеянняў у падтрымку апазіцыі Беларусі, гаворка ідзе аб прадастаўленні прытулку і стыпендый, падтрымцы незалежных СМІ, заявіла ў традыцыйным відэавыступе ў суботу канцлер ФРГ Ангела Меркель, перадае РІА «Навіны».\n«Урад ФРГ прыняў план дзеянняў «Грамадзянская супольнасць Беларусі». Апазіцыянеры, якія спазналі пераслед, і людзі, якія знаходзяцца ў цяжкім становішчы, змогуць у палегчаным парадку атрымаць візу і такім чынам атрымаць прытулак у нас. Мы хочам дапамагчы траўмаваным ахвярам катаванняў, увесці стыпендыі і падтрымаць незалежныя СМІ», — сказала Меркель.\nПа словах канцлера, гэта «не зменіць супрацьстаяння» паміж бакамі канфлікту ў Беларусі, бо «гэта немагчыма звонку», але прадэманструе падтрымку ў Берліне ў адрас апазіцыі, што «мы чуем іх галасы».\nМеркель заклікала ўлады ў Мінску «неадкладна спыніць гвалт і вызваліць палітычных зняволеных». Яна зноў заявіла аб тым, што Германія і ЕС «будуць працягваць прыцягваць да адказнасці вінаватых у парушэннях правоў чалавека ў Беларусі, якія так і не спыняюцца».