18 сьнежань 2007, 16:24\nАЛЕГ МІНКІН: “МАЕ “ПЕНАТЫ” – КНІГА ПА-ЗА ЧАСАМ”\nУ недзяржаўным менскім выдавецтве “Логвінаў” выйшла кніга Алега Мінкіна “Пенаты”. Гэта трэцяя кніга аўтара, які гучна заявіў пра сябе ў беларускай паэзіі ў сярэдзіне васьмідзесятых. Выдаўшы два зборнікі – “Сурму” ў 85-м і “Расколіну” ў 91-м – ён потым надоўга зьнік з друку. І вось новая кніга паэта, якая пацешыць тых яго прыхільнікаў, хто даўно і шчыра любіць яго вершы, і адкрые іх тым, хто разьмінуўся зь першымі яго кнігамі. Апошнія паўтары дзесяцігодзьдзі Алег Мінкін жыве ў Вільні. Зь ім па тэлефоне размаўляла наша менская карэспандэнтка Валянціна Аксак.\nВалянціна Аксак: “Пачну з палешчанага карпаратыўнага самалюбства. Нам прыемна было ўбачыць, што назву вашай новай кнізе даў верш “Пенаты”, які ў 2001 годзе гучаў у праграме нашага радыё “Верш на Свабоду”. І натуральна, хацелася б думаць, што гэта не выпадковае супадзеньне...”\nАлег Мінкін: “Тое, што гэты верш даў назву цэлай кнізе – гэта ня проста так. Прынамсі, тыя вершы, якія канцэнтруюцца вакол верша “Пенаты”, - гэта той новы абсалютна матыў, які зьявіўся ў маім творчым жыцьці. І таму, мусіць,ён такі важны для мяне, і таму, мусіць, гэты верш і даў назву ўсёй кнізе”.\nАксак: “Першае знаёмства з “Пенатамі” – як вяртаньне ў маладосьць – вашу і сваю, калі вы пісалі сваю “Сурму”, якая ўжо даўно стала бібліяграфічнаю рэдкасьцю, а мы яе – спачатку ў літаратурных пэрыёдыках, а потым кніжкаю – з захапленьнем чыталі. Мы знаходзім любімыя радкі ператасаванымі з новымі, невядомымі. Чаму вы так ператасавалі новае з ранейшым?”\nМінкін: “Падыход да складаньня гэтай кнігі – пазачасны. Яна цыклічная. Вершы, ня гледзячы на тое, калі яны пісаліся, тэматычна аб’яднаныя і тэма ў тэму пераходзіць паступова. Я ўзяў прынцып ста вершаў, вядомы яшчэ з японскай паэзіі. У нечым я, магчыма, пераймаў канструкцыю “Vade mecum” Цыпрыяна Норвіда. Гэта структура нагадвае прынцып даміно. Пра яе шмат можна гаварыць, але галоўнае ў тым, што яна пазачасная. Там побач вершы, напісаныя зусім нядаўна, і вершы, напісаныя вельмі і вельмі даўно”.\nАксак: “А чаму тое, што напісалася пасьля “Расколіны”, якая выйшла ў далёкім ужо 1991 годзе, вы не выдавалі асобнаю кнігай?”\nМінкін: “Гэта пытаньне не да мяне. Відаць, выдаўцоў гэта не цікавіла. І вось калі зацікавіўся канкрэтны выдавец, кніга была надрукаваная. А сам я ня вельмі й клапачуся пра тое, каб быць надрукаваным. І чым больш набіраю гадоў, тым менш пра тое клопат мой”.\nАксак: “Некаторыя з вашых вершаў у “Пенатах” сустракаліся ў друку пры канцы 90-х пад аўтарствам Хведара Ніцкі. Дзеля чаго выбітнаму аўтару “Сурмы” і “Расколіны” спатрэбіўся тады псэўданім?”\nМінкін: “Гэта такі творчы прыём. Я калі пішу ад трэцяй асобы, то мне лягчэй тады пішацца. Я тады супрацоўнічаў з тыднёвікам “Наша Ніва” і ў мяне ўзьнікла жаданьне стварыць яшчэ аднаго паэта ў іншай асабовасьці, чым Алег Мінкін, закруціць вакол новага імя ня толькі вершы, але і розныя водгукі на іх, літаратурную крытыку, стварыць нешта такое мітычнае. Былі спробы напісаць кнігу неіснуючага Хведара Ніцкі “Шарая гадзіна”. Кнігі не напісалася, а вершы Хведара Ніцкі арганічна леглі ў кнігу Алега Мінкіна. Але Ніцка і я – гэта людзі розныя”.\nАксак: “Ізноў хочацца вярнуцца да верша, які даў назву кнізе. У ім адчуваецца туга чалавека, які даўнавата зьехаў з родных мясьцін. Вы не зьбіраецеся вярнуцца ў Беларусь?”\nМінкін: “Цяпер я даволі камфортна жыву ў Вільні, але, напэўна, вярнуўся б і ў Беларусь жыць, асабліва ў тыя мясьціны, дзе нарадзіўся. Наогул, што такое настальгія па радзіме? У мяне, напэўна, гэта настальгія па тых мясьцінах, дзе нарадзіўся, і па тым часе, калі малы там жыў, рос там. Я спрабаваў туды прыяжджаць, але ва ўспамінах усё куды прыгажэйшае, а тое, што бачыш цяпер, зусім не такое. А як зьяжджаю адтуль, то зноў хочацца вярнуцца. Можа гэта ў дзяцінства хочацца вярнуцца. А так у прынцыпе я не адчуваю сябе адарваным ад Беларусі, бо Вільня ад Менску блізка. Тутака ўсялякія, груба кажучы, тусоўкі беларускія адбываюцца, сустрэчы. Таму няма такога пачуцьця аддаленасьці, адарванасьці”.\nАксак: “Ці будзе прэзэнтацыя вашай новае кнігі ў Менску з удзелам аўтара?”\nМінкін: “Рэдактар кнігі абяцаў, што будзе прэзэнтацыя ў Менску пасьля 15 студзеня”.\nМІКОЛА АЎРАМЧЫК: “УСЕ КРОПКІ НАД “І” Я РАССТАЎЛЮ Ў КНІЗЕ “ЯК ПІСАЎСЯ “СКАЗ ПРА ЛЫСУЮ ГАРУ”\nНа творчым рахунку Міколы Аўрамчыка каля двух дзясяткаў кніг паэзіі, выдадзеных за амаль паўстагодзьдзя актыўнага жыцьця ў літаратуры. І толькі нядаўна 87-гадовы паэт пачаў пісаць мэмуары – у выдавецтве “Мастацкая літаратура” пабачыла сьвет кніга ўспамінаў “Знаёмыя постаці”. А кнігу аналягічнага жанру пад назвай “Бывальшчына” ён піша “ў стол”, не спадзеючыся на публікацыю ў бліжэйшы час. Паэта на ягонай менскай кватэры наведаў Міхась Скобла.\nМіхась Скобла: “Мікола Якаўлевіч, я ведаю, што вы сталы слухач радыё “Свабода”. А калі ўпершыню вы пачулі яго пазыўныя?”\nМікола Аўрамчык: “О, гэта было вельмі даўно, у 1965-м, здаецца, годзе. Зь іншаземных галасоў я спачатку слухаў “Нямецкую хвалю” і “Бі-бі-сі”, асабліва літаратурныя перадачы. І аднойчы неяк злавіў нашу беларускую “Свабоду”. І ўжо з тае пары я яе слухаў заўсёды. Але тады “Свабода” моцна глушылася, і я хадзіў з прымачом па пакоі з кута ў кут, паварочваў туды-сюды антэну. Часам у нейкім кутку хвалі лепш лавіліся. Як пачаў “Свабоду” слухаць, то перастаў ужо іншыя станцыі”.\nСкобла: “Ці слухалі “Свабоду” вашы сябры-пісьменьнікі? Ці абмяркоўвалі паміж сабой пачутае?”\nАўрамчык: “Пра пачутае па “Свабодзе” мы гаварылі толькі зь Янкам Брылём і Аркадзем Марціновічам. Я ведаў, што яны таксама слухаюць. Па некаторых перадачах мы нават спрачаліся”.\nСкобла: “А “Свабода” ўспрымалася вамі, як “варожы голас”, ці ўсё ж як крыніца аб’ектыўнай інфармацыі?”\nАўрамчык: “Свабода” не была для мяне “варожым голасам”, таму што я ведаў многіх пісьменьнікаў з даваеннага часу. Я яшчэ памятаю суды над “ворагамі народу”. Зразумела, па вайне, як пачалі вяртацца людзі зь лягераў, я разумеў, што натварыла савецкая ўлада. Перадачы па “Свабодзе” я ўспрымаў, як сьвятую праўду”.\nСкобла: “У сваёй нядаўна выдадзенай кнізе ўспамінаў “Знаёмыя постаці” вы пішаце, як з вашай дапамогай улады хацелі вярнуць у Беларусь паэта Алеся Салаўя. Што б яго тут чакала?”\nАўрамчык: “Чакала б тое, што і астатніх, якія вярнуліся. Рэпрэсіі чакалі б. Хоць Алесь Салавей быў чысты лірык. Але самі яго паводзіны падчас вайны (праца ў рэдакцыі часопісу “Новы шлях”, у цывільнай адміністрацыі мястэчка Ільля) савецкімі ўладамі адназначна былі б расцэненыя як варожыя. А тады, памятаю, прыйшоў да мяне рэдактар газэты “За вяртаньне на Радзіму” (пазьней – “Голас Радзімы”) Леанід Прокша. Маўляў, ты ведаў Алеся Салаўя, трэба зьвярнуцца да яго зь лістом, папрасіць вярнуцца ў Беларусь, будзе жыць тут і працаваць. Я зьдзівіўся, кажу: а чаму я павінен ліст пісаць? Салаўя многія ведалі. Давайце хіба калектыўны ліст напішам. А Прокша сваё гне: не, трэба, каб ты. (Потым я зразумеў: да мяне зьвярнуліся, бо я ў палоне быў, і мяне ў выпадку чаго лёгка было арыштаваць.) Я нібыта згадзіўся й кажу: “Прынясіце мне пачытаць вершы Салаўя ваеннага часу, я ж іх ня бачыў”. “Добра, прынясу.” Але больш Прокша са мной пра Салаўя гаворкі не заводзіў”.\nСкобла: “А ці будзе працяг кнігі “Знаёмыя постаці”?”\nАўрамчык: “Я ўжо шмат гадоў працую над кнігай “Бывальшчына” – жыцьцёвыя розныя падзеі, здарэньні, розыгрышы, сустрэчы зь пісьменьнікамі, знаёмствы, роспаведы пісьменьнікаў, якія мала каму знаёмыя. Ну, і тое-сёе зьвязанае з вайной, занатаванае адразу па вяртаньні з вайны. Бо на фронце, пры “кацюшах”, нам запісваць нічога не дазвалялі”.\nСкобла: “У многіх на памяці скандал, зьвязаны з аўтарствам паэмы “Сказ пра Лысую гару”. За прамінулы з той пары час Ніл Гілевіч двойчы выдаў паэму пад сваім прозьвішчам. Ці зьбіраецеся вы, як і раней, дамагацца суаўтарства гэтага славутага твору?”\nАўрамчык: “Я цяпер працую над кнігай “Як пісаўся “Сказ пра Лысую гару”, дзе ўсё падрабязна расказваецца. Там будуць многія невядомыя рэчы. Пісалі то мы ўдвух, удвух – ад пачатку да канца. І няма чаго тут прыдумляць. Навошта я рэгулярна расказваў бы сюжэты Гілевічу? Цягам пяці гадоў пісалася паэма, і што, я пяць гадоў хадзіў “на споведзь” да Гілевіча? Навошта? Я б сам пісаў. Навошта б я друкаваў паэму на машынцы, як ён піша? Каб атрымаць тры гады за распаўсюд самвыдату? Ён думае, што ён піша? Ахінею нейкую...”\nСкобла: “Звычайна, аўтар добрай думкі пра свае творы. А вы прэтэндуеце на суаўтарства і адначасова лічыце “Сказ пра Лысую гару” слабым творам...”\nАўрамчык: “Гэта звычайная псыхалёгія творчасьці. Калі пішаш, здаецца – шэдэўр. А праходзіць час, і ты бачыш, што напісаў пасрэдную, слабую рэч. Так і з паэмай гэтай здарылася. Я да яе адношуся, як да раешніка. У “Сказе...” сёньня шмат што можна скараціць. Але кнігу “Як пісаўся “Сказ пра Лысую гару” я зраблю абавязкова. І расстаўлю ўсе кропкі над “і”.\nМІКОЛА АЎРАМЧЫК. З БУДУЧАЙ КНІГІ “БЫВАЛЬШЧЫНА”\nКалі ў мяне дома перашкаджалі працаваць малыя дзеці, я штодня, нават у выходны дзень, з самае раніцы прыходзіў у рэдакцыю “Маладосьці”. Зь сярэдзіны замыкаўся ў кабінэце і пісаў вершы. Адмыкаў дзьверы толькі апоўдні, калі на службу прыходзілі астатнія супрацоўнікі.\nУ сьцяне кабінэту былі наглуха замкнутыя дзьверы, застаўленыя канапаю. За імі знаходзілася рэдакцыя “Вясёлкі”. Яе супрацоўнікі таксама прыходзілі на службу апоўдні.\nАднаго разу я прыйшоў у рэдакцыю яшчэ да дзевяці гадзінаў раніцы. Не пасьпеў узяцца за працу, як чую, што ў “Вясёлку” пратупала адразу некалькі чалавек. Я сядзеў моўчкі. Але пасьля таго, як яны гучна, наперабой адзін перад адным, пачалі дыктаваць тэкст нейкай заявы або ліста, не варухнуўся, каб ня выдаць сваёй прысутнасьці, бо мне было няёмка быць пабочным сьведкаю іхняй таямніцы.\nАле вушэй не затыкаў, бо цікавасьць адольвала таксама. Тым больш, я пазнаваў галасы сваіх сяброў, прыяцеляў і калегаў.\n“Паважаны таварыш Мазураў”, -- прапанаваў Алесь Звонак.\n“А, можа, лепей больш інтымна – дарагі Кірыла Трафімавіч”, -- нясьмела падказаў яму Мікола Хведаровіч.\n“Не, усё-такі лепей афіцыйна – шаноўны таварыш Мазураў”, -- падтрымаў Звонака Сяргей Грахоўскі.\nПасьля я выразна пазнаў яшчэ галасы Алеся Пальчэўскага і Ўладзімера Мяжэвіча.\nКарацей кажучы, за сьцяною добра знаёмыя мне людзі, уголас абмяркоўваючы, як будзе лепей, пісалі заяву першаму сакратару ЦК КПБ. У ёй яны паведамлялі яму, што ў Акадэміі навук Беларусі працуе нейкі Карпік, які актыўна ўдзельнічаў у судовых паседжаньнях і ў вынясеньні суровых прыгавораў некаторым дзяржаўным дзеячам, вядомым пісьменьнікам і асабіста ім, што пацьвярджаюць яны самі і могуць пацьвердзіць некаторыя з тых, хто ацалеў і вярнуўся з высылкі.\nТак міма сваёй волі я стаў сьведкаю іх калектыўнай заявы, пра што, вядома, не гаварыў ніколму.\nМінуў час. Аднойчы мы з Алесем Пальчэўскім вярталіся разам з працы дадому. Ён распавядаў мне пра жудасныя выпадкі са свайго жыцьця ў астрогах.\nЯ не ўстрымаўся і спытаўся, чым скончылася справа зь іхнім лістом да Мазурава. Алесь зьбянтэжыўся і зьдзівіўся, адкуль я ведаю пра гэта.\nЯ шчыра прызнаўся. Ён неахвотна распавёў мне пра тое, як іх па адным выклікалі ў ЦК шараговыя інструктары і “выкручвалі” рукі, чаго яны хочуць. Маўляў, вы вярнуліся з высылкі, але ж не даказана, што вы нявінныя.\nНявінных не пратрымалі б ў Сібіры ці на Калыме пятнаццаць-дваццаць гадоў.\nЯ зразумеў, што пытаньне, якое яны ўзьнімалі ў сваёй заяве Мазураву, ня будзе вырашана да таго часу, пакуль не перамрэ некалькі пакаленьняў нашых людзей.\nА Карпік, як распавядалі некаторыя, яшчэ абараніў доктарскую дысэртацыю і спакойна працаваў у савецкай юрыспрыдэнцыі.\nМІХАСЬ ТЫЧЫНА. ЧАС ЗЬБІРАЦЬ КАМЯНІ\nАнатоль Кудравец. За дальнім прычалам: Літаратурныя партрэты. — Менск: “Медысонт”, 2007. Бібліятэчка часопісу “Дзеяслоў”. — С.224.\nУ бібліятэчцы часопісу “Дзеяслоў” выйшла ў сьвет кніга Анатоля Кудраўца пад назвай “За дальнім прычалам”. У яе ўвайшлі эсэ пра Васіля Быкава, Алеся Адамовіча, Янку Брыля, Уладзімера Караткевіча ды іншых слынных беларускіх пісьменьнікаў, зь якімі аўтар быў у сяброўскіх адносінах. Кніга літаратурных партрэтаў Анатоля Кудраўца – у полі зроку крытыка Міхася Тычыны.\nІ прыходзіць час зьбіраць камяні і час пісаць успаміны. У Анатоля Кудраўца гэта адбывалася і адбываецца вельмі натуральна і проста — адна з асаблівасьцяў ягонага творчага дару. Быў зьнешні штуршок — Падзея. У адным выпадку — юбілей калегі па пісьменьніцкім цэху, літаратурнага настаўніка, блізкага сябра, проста таленавітага чалавека. У другім — зыход у іншы, паралельны, віртуальны, сьвет Пісьменьніка зь вялікай літары, цану якому добра ведаеш. У любым выпадку ўсё вырашае абвостранае адчуваньне сябе ў гісторыі літаратуры, гісторыі народу, унікальнае адчуваньне гістарызму моманту, яго незваротнасьці і зьмястоўнасьці.\nНезваротнасьць часу — адна з галоўных умоваў існаваньня зямной цывілізацыі. Незваротнасьць як фэномэн стварае парадак з хаосу, дапамагае паставіць усё на сваё месца. У выніку адбываецца пераадкрыцьцё часу, актуалізацыя мінулага, захаваньне ў памяці нашчадкаў поўных сэнсу падрабязнасьцяў і самой духоўнай атмасфэры.\nВыдатны празаік Ян Скрыган, творчы партрэт якога створаны ў эсэ “Вузлы” (“вузлы” памяці, жыцьця і лёсу, самой гісторыі), давяраючы А.Кудраўцу свой літаратурны архіў, лісты, паштоўкі, надпісаў на пакунку: “Анатолю Паўлавічу. На сховань”. Не “на схоў”, не “на сховы”, не “на захаваньне” — “на сховань”. “Мовавед і мовалюб, і моватворца Скрыган, — заключае аўтар, — заставаўся верным сабе”. Час мінуў, і ёсьць патрэба расчыніць “сховань”.\nУ дачыненьні да Я. Скрыгана — гэта гісторыя каханьня да жанчыны, пра якую, не ўнікаючы ў дэталі інтымных стасункаў, расказаў аўтару сам пісьменьнік, сустрэча з гэтай жанчынай тады, калі Івана Аляксеевіча ўжо ня стала. У яе сямейным архіве захоўваецца болей за тысячу лістоў перапіскі, дзе згадваюцца імёны і прозьвішчы Дубоўкі, Звонака, Пальчэўскага, Хведаровіча, Шушкевіча, Грахоўскага і іншых, “каго сталінізм кінуў у лядовыя высылкі, на пакуты і ізаляцыю” і “каму пашчасьлівіла выжыць і вярнуцца на Радзіму” (“Яны выйшлі на сьцяжыну беларускага нацыянальнага адраджэньня ў дваццатыя гады і засталіся ёй вернымі да канца. Іх надламалі, але не зламалі”). Так творчы партрэт аднаго пісьменьніка ператвараецца ў калектыўны партрэт эпохі.\nТой жа працэс пільнага ўзіраньня ў партрэт чалавека, які быў, жыў, тварыў, якога ведаеш, помніш, адбываецца і ў іншых тэкстах кнігі. Паняцьце “першаадкрыцьцё часу” знаходзіць свой пункт апоры і ў іншых сфэрах жыцьця.\nУ эсэ “Падарожжы Алеся Адамовіча”, які адкрывае кнігу, створаны ўражлівы псыхалягічны абрыс пісьменьніка: “Хто быў блізка знаёмы зь ім, той добра ведаў, які гэта быў маторны чалавек. Ні хвіліны бяз працы, ня працы — то ідэі працы, ідэі часьцей за ўсё нечаканай, ні на што непадобнай, магчыма, нават практычна нерэальнай, але заўсёды прыцягальнай, узрыўной, эфэктнай... Ідэя распальвала спачатку яго самога, а пасьля ўсіх, хто быў блізка да яго і прымаў ідэю. Стаяць каля агню і не пагрэцца? Занялося полымя, ляцяць іскры, гатовы разгуляцца калі не пажар, то добры агонь... Азірнуліся: а дзе ж Адамовіч? А Адамовіча ўжо няма, ён некуды панёсься, хутчэй за ўсё шукаць новую ідэю і яе прыхільнікаў”.\nА. Адамовіч, як мала хто з ягоных сучасьнікаў, разумеў стан душы ў сьвеце, дзе парушылася сымэтрыя паміж мінулым і будучыняй, і спадзяваўся на тое, што незваротныя працэсы (славутае “Працэс пайшоў”!) урэшце прывядуць сьвет да раўнавагі. Аб гэтым сьведчаць ягоныя запісныя кніжкі (185 кніжак, блякнотаў за 40 гадоў сьвядомага жыцьця!), — паводле вызначэньня А. Кудраўца, “трапяткія рэнтгенаграмы душэўнага стану яго ў той ці іншы момант, знакі, якімі ён памячаў павароты жыцьцёвай дарогі... І адначасова гэта скандэнсаваная рэнтгенаграма часу, эпохі”. Так, мы ўступаем — з дапамогай аўтара і яго герояў — у вялікі сьвет змаганьня і паразаў, трыюмфаў і катастроф, у сьвет, які становіцца.\nЗалежнасьць аўтара ад яго герояў дастаткова відавочная і зразумелая. Як не перахапіць лірычна-роздумную інтанацыю Янкі Брыля, ягонае колішняе рэцэнзіі на першую кніжку А. Кудраўца “На зялёнай дарозе”, якую можна было адназначна ацаніць як прызнаньне ў захапленьні новым талентам. І на гэты раз перад намі праніклівая псыхаграма Я. Брыля: “Ён ня з тых “добранькіх”, што ніколі ня скажуць заробленага строгага слова ні сябру, ні ворагу. Ён добры той справядлівай актыўнай дабратой, якая разумее, што зло — гэта тое ж пустазельле, і калі зь ім не ваяваць, калі яго не выполваць, яно зьесьць, заглушыць усё кругом”. У згадках пра Я. Брыля, да якога ў “хату над Нёманам” едуць пісьменьнікі, ёсьць момантны “лічбавы” фотаздымак: “І раптам ля аднаго дому на вышыні, як бусел, стаіць высокі мужчына і ўзіраецца ў наш бок. “Хлопцы, дык гэта ж Іван Антонавіч!” Такім і бачыцца, і помніцца Я. Брыль: узіраецца, выглядае, сустракае новыя таленты, радуецца людзям і жыцьцю.\nВа ўспамінах пра Васіля Быкава міжволі зьвяртаеш увагу на старонку, дзе вачыма маладога літаратара ўбачана, як на трыбуну V зьезду СПБ узыходзіць Васіль Уладзімеравіч, пачынае гаварыць пра тое, што “наша літаратура перажывае крызіс”, “яе закіравалі, заняньчылі”, і як “у прэзідыюме раптам адбыўся не прадугледжаны рытуалам рух: Машэраў дэманстрацыйна ўстаў, хуткім крокам перасек сцэну і зьнік за кулісамі. Быццам уцёк... Усе зразумелі: “гаспадар” злуецца, “гаспадару” нешта вельмі не спадабалася”. Ва ўспамінах пра В. Быкава арыгінальна паказана ня толькі, што такое “слова” Быкава, але і што такое “маўчаньне” Быкава. Тэкст завяршаецца высновай: “Вечнасьць ня ведае ні грантаў, ні мэдалёў. У яе ёсьць толькі адна ўзнагарода — Памяць. Яна выдаецца пасьмяротна”.\nМенавіта Памяць выхоплівае на “дальнім прычале” (і ў гэтым сэнс назвы кнігі) постаці І. Мележа зь ягоным апошнім шматзначным пытаньнем-адказам: “Сьпяшаецеся? Сьпяшайцеся...”, У. Караткевіча ў ролі “чорнага рэцэнзэнта” аповесьці К. Тарасава “Пагоня на Грунвальд” (зроблена 241 заўвага, якія самі па сабе ўспрымаюцца як нарыс па гісторыі Старой Беларусі), М. Стральцова, “паэта самоты”, “аднаго з самых аўтарытэтных заканадаўцаў паэтычна-літаратурнага клімату”, “увасабленьне пакутнага духу, адрынутага паводле нейкай незразумелай прычыны ад самога жыцьця і асуджанага трапятацца ў вечнай прозе зьліцьця з ім”, І. Чыгрынава, які, пэўна ж, застанецца ў гісторыі літаратуры ня толькі аўтарам мудраслоўя-назвы апошняга рамана “Ня ўсе мы згінем” і з якім аўтар мог сябе лічыць сябрам па духу, “па разуменьні сур’ёзнасьці факту паралельнага існаваньня на гэтай зямлі і важнасьці таго, што кожны рабіў у сваю меру на сваёй дзялянцы”, В. Бечыка, у згадках пра якога ёсьць выснова: “Мы жывём у сьвеце людзей — жывых і памерлых. Памерлыя таксама жывуць разам з намі, і цяжка сказаць, хто ўзьдзейнічае на нас болей — жывыя жывыя ці памерлыя жывыя”, У. Верамейчыка, які “вучыў дзяцей любіць родную зямлю і свой народ” і які незадоўга да сьмерці сказаў жонцы: “Хачу, каб несьлі зь бел-чырвона-белым сьцягам, і хачу, каб сьцягам укрылі маю дамавіну”.\nЗаключнае эсэ “Справа № 33556” узнаўляе на дакумэнтальнай аснове гісторыю жыцьця і ўзьнясеньня Паўлоўскага Аляксея Мартынавіча, селяніна, сваяка А. Кудраўца, яшчэ адной ахвяры таталітарнага рэжыму, які, у адрозьненьне ад “сьведкаў” (імёны і прозьвішчы іх названыя ў тэксьце), трымаўся годна, ні па адным пункце абвінавачанняў не прызнаў сваёй віны і загінуў, як многія, многія, многія. Гэтыя людзі таксама зьяўляюцца неад’емнай часткай нашай гісторыі і дапамагаюць нам пераадкрываць час і лепш разумець саміх сябе.


Навучальны курс для краязнаўцаў Гародні - Адукацыя\nКалі і дзе: жнівень — лістапад 2016 года на базе Платформы дыстанцыйнага навучання грамадскага аб’яднання «ВІТ».\nМэтавая група: краязнаўцы, настаўнікі, музейныя супрацоўнікі, студэнты вышэйшых навучальных устаноў з Гародні і Гарадзенскай вобласці, якія зацікаўлены ў павышэнні кампетэнцый у сферы даследавання і папулярызацыі гісторыка-культурнай спадчыны.\nШто атрымаюць удзельнікі:\nзнаёмства з інавацыйнымі метадамі працы з мясцовай гісторыка-культурнай спадчынай (мікрагісторыя, рэгіяналістыка, вусная гісторыя і інш.);\nпрактычныя веды адносна найбольш эфектыўных спосабаў працы з комплексам крыніц і навуковай літаратуры па гісторыі і культуры населеных пунктаў і супольнасцяў Гродзенскай вобласці;\nіндывідуальныя кампетэнцыі ў планаванні і правядзенні краязнаўчых даследаванняў і мерапрыемстваў па папулярызацыі мясцовай гісторыі і культуры;\nкансультацыі з боку спецыялістаў у пытаннях гісторыка-культурнай спадчыны, а таксама зваротную сувязь з боку іншых удзельнікаў курса па розных аспектах тэматыкі курса і рэалізацыі ўласных ініцыятыў у сферы даследавання і папулярызацыі мясцовай гісторыі і культуры.\nВядучыя Курса: запрошаныя беларускія спецыялісты ў галіне даследавання і папулярызацыі гісторыка-культурнай спадчыны.\nФармат Курса: тры навучальных модуля на палатформе дыстанцыйнага навучання (аб’ем — 4-6 гадзін у тыдзень) і па месцу працы/жыхарства, а таксама тры аднадзённыя вочныя сесіі ў Гродна.\nДэдлайн рэгістрацыі заяўкі — 22 жніўня.\nПа ўсіх пытаннях, звязаных з удзелам у курсе, звяртайцеся да каардынатара курса Андрэя Вашкевіча па электроннай пошце: horadzien@gmail.com.


Главная/Галоўнае/Падзея/ПРАВЕРКІ З ПАДАРУНКАМІ\nПрактыка правядзення вясковых сходаў добра наладжана ў раённым аддзеле па надзвычайных сітуацыях.\nНапрыканцы мінулага тыдня “дэсант” у складзе старшага інспектара Цэнтра прапаганды і навучання Брэсцкага абласнога ўпраўлення МНС Юрыя Каляды, намесніка начальніка РАНС па ідэалагічнай рабоце і кадравым забеспячэнні Уладзіміра Ціхага, старшых інспектараў Генадзя Кулеша і Сяргея Неўдаха пабываў у Вялікіх Чучавічах. У актавай зале мясцовай школы сабраліся старшакласнікі і вяскоўцы. Выратавальнікі расказалі аб бедах, якія тоіць у сабе агонь, паказалі ўражваючыя відэафільмы. Школьнікі акрамя таго пазнаёміліся з навучальнымі ўстановамі МНС Рэспублікі Беларусь. Прайшла і своеасаблівая міні-акцыя “Апавяшчальнік – выратавальнік”. Яшчэ раз была звернула ўвага на карысць гэтага маленькага прыбора.\nДалейшая работа праводзілася ў прыватным сектары. У некаторых дамах людзі палохаліся такой колькасці нечаканых гасцей, а ў іншых – наадварот, рады былі. Як, напрыклад, былая настаўніца Марыя Аляксандраўна Муравейка з Малых Чучавіч. Жанчына жыве сама, таму і рада, калі да яе наведваюцца людзі. Цяпер захварэла, “спісвае” гэта на ўзрост: “А што, дзетачкі, аджыла я сваё, 88 год, як ніяк”. І тут жа дадае: “Дай Бог папраўлюся, хутка – 8 Сакавіка, а там і мой дзень нараджэння”. Ад шчырага сэрца пажадалі Марыі Аляксандраўне здароўя і ўручылі прадуктовы набор, падрыхтаваны раённай арганізацыяй ГА “Беларускі саюз жанчын”.\nЗначную ўвагу супрацоўнікі РАНС надавалі адзінокапражываючым асобам, нядобранадзейным і мнагадзетным сем’ям. Такія дамы наведвалі разам з сацыяльным педагогам сацыяльна-педагагічнага цэнтра з дзіцячым прытулкам Таццянай Рамановіч. Амаль паўсюль гаспадары атрымлівалі прадпісанні аб ухіленні непаладак. А дзеткам хоць на хвіліну дастаўлялі радасць, дорачы мяккія цацкі.\n“Чучавіцкі” дзень у супрацоўнікаў РАНС завяршыўся, неўзабаве – выезд у іншы населены пункт. А работнікі мясцовага паста, як і раней, будуць стаяць на варце бяспекі жыхароў.\nЁСЦЬ ІНФАРМАЦЫЯ – ПАДЗЯЛІЦЕСЯ


Да навінаў універсітэта: Пра курсы і ліцэнзію\nДа навінаў універсітэта: Пра курсы і ліцэнзію (абноўлена)\nНа сайце svaboda.org быў апублікаваны вялікі матэрыял, у якім аўтары цікавяцца, чаму ўніверсітэт будзе рыхтаваць абітурыентаў да здачы ЦТ і як плануецца дзейнічаць у бліжэйшыя гады. Таксама інфармацыю пра курсы можна прачытаць тут.\nПрыводзім матэрыял часткова, правапіс захаваны. Цалкам можна паглядзець па актыўнай спасылцы вышэй.\nУнівэрсытэт Ніла Гілевіча — прыватная ўстанова адукацыі, зарэгістраваная Менгарвыканкамам у сакавіку 2018 году. Мяркуецца, што ў беларускім нацыянальным унівэрсытэце будуць рыхтаваць адмыслоўцаў па 56 спэцыяльнасьцях на трох факультэтах: гуманітарным, філёляга-лінгвістычным, культуралягічным.\nСёлета ў верасьні ўнівэрсытэт Гілевіча пачне рыхтаваць да цэнтральнага тэставаньня па\nангельскай і нямецкай мовах;\nфранцускай мове (пры наяўнасьці попыту).\nАбяцалі сучасную нацыянальную адукацыю, а рыхтуюць да ЦТ?\n«Не зусім так», — сказаў Свабодзе рэктар унівэрсытэту Гілевіча Алег Трусаў.\nНабіраць студэнтаў на ўнівэрсытэцкае навучаньне можна пасьля атрыманьня дзяржаўнай ліцэнзіі. Бяз гэтай ліцэнзіі ўнівэрсытэт ня можа рыхтаваць спэцыялістаў і выдаваць адпаведныя дыплёмы. Весьці ж адукацыйныя курсы безь ліцэнзіі можна.\nКаб атрымаць ліцэнзію, да канца году ўнівэрсытэту трэба здаць навучальныя праграмы і сьпісы выкладчыкаў. Рыхтаваць бакаляўраў унівэрсытэт Гілевіча плянуе зь верасьня 2019 году, на першы курс разьлічваюць набраць 200–250 студэнтаў, — сказаў Трусаў.\nПаводле яго, праз курсы падрыхтоўкі да ЦТ новы ўнівэрсытэт хоча павялічыць колькасьць абітурыентаў, якія будуць здаваць тэсты па-беларуску — выкладаньне ўсіх прадметаў будзе беларускамоўным.\n«Калі ў нас у групах (курсаў. — РС) набярэцца 200–250 чалавек, то гэта ідэал. Але на першы раз, я думаю, столькі не набярэцца» — сказаў Трусаў.\nУ кожнай групе будзе навучацца ня больш за 10–12 чалавек.\nХто будзе выкладаць?\nПаводле Трусава, заяўкі на працу ва ўнівэрсытэце Гілевіча даслалі каля 100 выкладчыкаў. Вядома, што курс гісторыі Беларусі будзе чытаць Валянцін Голубеў, а матэматыку — Алесь Радына.\nНа працаўладкаваньне ва ўнівэрсытэце Гілевіча ўплывала:\nнаяўнасьць навуковай ступені;\nдосьвед працы настаўнікам і рэпэтытарам;\nбеларускамоўнасьць у штодзённым жыцьці;\nсяброўства ў Таварыстве беларускай мовы.\nАдзін курс каштуе 200 рублёў. Кожны курс складаецца з трох прадметаў на выбар.\nАбітурыент зможа абраць працягласьць навучаньня: тры ці шэсьць месяцаў. Колькасьць гадзін на трох- і шасьцімесячнай праграме будзе аднолькавая.\nНа курсах, якія будуць доўжыцца 3 месяцы, заняткі будуць праходзіць 2 разы на тыдзень па 3 гадзіны на дзень.\nНа курсах працягласьцю 6 месяцаў заняткі будуць праходзіць раз на тыдзень па суботах таксама па тры гадзіны на дзень.\nРыхтавацца да ЦТ у групе з 6–14 навучэнцаў будзе каштаваць ад 90 да 120 рублёў штомесяц за адзін прадмет.\nКурсы падрыхтоўкі да ЦТ праводзяцца і пры дзяржаўных унівэрсытэтах. Кошт такіх заняткаў унівэрсытэты не называюць.\nЦэнтралізаванае тэставаньне замяніла ўступныя іспыты ў ВНУ. Упершыню абітурыенты Беларусі здавалі «тэсты» у 2004 годзе. Для паступленьня ва ўнівэрсытэт неабходна здаць тры абавязковыя тэсты. Гэтыя балы сумуюцца зь сярэднім балам атэстату, памножаным на 10. Ад 2017 году абітурыентам дазволілі здаваць ЦТ па чатырох прадметах, каб яны змаглі падаваць ва ўнівэрсытэт лепшыя вынікі.


Сыход за ламінатам наколькі практычных саветаў\nАпублікавана 25.09.2007 14:30\nДзякуючы сваёй асаблівай прыгажосці і параўнальна даступнай кошту, ламінат сёння вельмі актыўна выкарыстоўваецца пры ўладкаванні падлогавых пакрыццяў. Галоўная асаблівасць такога матэрыялу заключаецца ў тым, што ён здольны выдатна імітаваць як натуральнае дрэва, так і праўдзіва прыродны камень.\nПадрабязней:Сыход за ламінатам наколькі практычных саветаў\nАпублікавана 07.08.2007 10:27\nТакім чынам, вы вырашылі пабудаваць дом. Пачынаем з падмурка. Зараз разгледзім алгарытм дзеянняў гэтага працэсу.\n#10102; Самы першы этап — трэба вызначыць на зямельным участку, дзе будзе знаходзіцца сам дом.\nПадрабязней:Як правільна заліваць падмурак\nАпублікавана 25.04.2007 17:48\nПеравозка мэблі – складаная і працаёмкая задача, якая хавае ў сабе нямала нюансаў. Транспартуюцца падобныя аб'екты часцяком прафесіяналамі, якія не толькі дастаўляюць прадметы мэблі да месца прызначэння, але і часта заносяць яе непасрэдна ў дом або кватэру.\nПадрабязней:Перавозка мэблі і яе асаблівасці\nАпублікавана 24.01.2007 18:29\nАпрацоўка дрэва антысептыкам – не толькі гарантыя захаванасці вашага маёмасці, але і вашага здароўя. З самых старажытных часоў, дрэва - гэта самы распаўсюджаны, зручны і разнастайны будаўнічы матэрыял.\nПадрабязней:Апрацоўка дрэва антысептыкамі\nПадрабязней:Цвёрдапаліўныя катлы некаторыя тонкасці правільнага выбару\nПадрабязней:Будаўніцтва катэджнага пасёлка


Франс Эміль Сіланпя — адзіны фінскі пісьменнік-лаўрэат Нобелеўскай прэміі (1939). За мяжой сваёй краіны ён стаў вядомы пасля публікацыі рамана «Праведная галеча». У творы па-мастацку дасканала ўвасоблена крывая лёсу селяніна-фіна Юхі Тойвалы — ад нараджэння ў нястачы ў 1857 годзе да ўдзелу ў лавіне падзей «чырвонай эпохі».\nПераклад з фінскай мовы Якуба Лапаткі\nТойвала Юсі, Юха, Янэ, а паводле царкоўных кніг — Ёхан Абрахам, сын Беньямінаў, быў старым, страхалюдным чалавечкам. У апошнія гады ягоную галаву ўпрыгожвала вялізная лысіна, вакол якой з-пад шапкі кучаравіліся ніколі не стрыжаныя кудлы. На твары, падобным да морды дваровага цюцькі, праз густое шчацінне выдзяляўся толькі востры, нібы птушыная дзюба, нос. Густая поўсць вілася і вакол вачэй, зацененых краямі капелюша, і адтуль свяціліся толькі дзве вострыя кропачкі, у якія прыстойныя людзі не надта імкнуліcя заглядваць. Пэўным людзям не хочацца заглядваць у вочы, але зусім па іншых прычынах, чым у вочы Юсі Тойвалы. У ягоных вачах не было нічога пагрозлівага і змрочнага, наадварот — у яго позірку праглядвалася лёгкая добразычлівая ўсмешка. Аднак было ў ягоных вачах нешта вар'яцкае, а што можа больш гнясці чалавечую душу, чым усмешка вар'ята, бо гэтая ўсмешка спачувальна гаворыць аб усёведанні таго, у чым чалавек нізашто не хоча прызнавацца нават самому сабе. Во тады і чакай, што гэты прыдурак возьме ды прылюдна выкажа што-небудзь такое. Але Юха Тойвала не быў вар'ятам, і, хоць меў чэзлы розум, душа ягоная была ў поўным парадку і раўнавазе. Мясцовыя заможнікі лічылі яго вялікім прайдзісветам і заўзятым баламутам-завадатарам. А калі празналі, што ў час паўстання ён удзельнічаў у жорсткім забойстве, нядоўга думаючы, вынеслі яму заслужаны вырак. І егер, якому даручылі правесці ачышчальную работу, аднойчы вясновай ноччу абарваў ягонае бязладнае жыццё, а разам з ім прыкончыў яшчэ восем такіх жа гаротнікаў.\nСмяротныя прысуды агаломшылі ўражаных вяскоўцаў, якім раней нічога падобнага і ў галаву не прыходзіла. Першымі днямі пра іх гаварылі прыцішана і толькі дрыготкімі галасамі. Што ж да Юсі Тойвалы, дык ягоны канец вызначыўся адной маленькаю акалічнасцю, успамінаючы якую, міжволі ўсміхнешся — так гэта было характэрна для Юсі. Паўстанцаў расстрэльвалі на могілках, паставіўшы каля загадзя выкапанай магілы. І сталася так, што Юсі быў апошні. А калі надышла ягоная чарга, дык Юсі не стаў ля магілы, а ўлёгся, выцягнуўшыся ва ўвесь рост, на трупах забітых перад ім — маўляў, ну во, я гатовы. У тым і быў увесь Юсі. Аднак яму загадалі падняцца, паставілі каля ямы і толькі пасля таго расстралялі.\n«На вайне трэба адчуваць асалоду ад забойства — іначай вайну не выйграць», — пісаў адзін фінскі чарнільны ваяка (вылучэнне ягонае), і магчыма, тое была праўда.\nАднак калі быць дакладным, вайна сама па сабе — гэта нішто, а ўсяго толькі нейкі момант, што лучыць лёсы як асобных людзей, так і цэлых груповак. Вайна сціхае, а чалавечыя лёсы становяцца каштоўным скарбам людзей, якія ваявалі, але засталіся сярод жывых. Неўзабаве пасля ўсіх бітваў для чалавека ў душы настае такі момант, калі ягоны ўнутраны позірк болей не жадае затрымлівацца на такіх другасных і нязначных рэчах, як цялесныя пакуты, бруд, голад і няўмольная жорсткасць, а няспынна імкнецца пранікнуць глыбей, туды, дзе ўсё застыла ў знямелай нерухомасці. Там ніхто не бывае вышэйшым або лепшым за другога, там усе роўныя, бо выяўляюцца акалічнасці, датычныя ўсіх праціўнікаў, аб чым ніхто з іх раней не меў ніякага ўяўлення. Нябожчыкі ўстаюць і здзіўляюцца, чаму іх пахавалі ў розных магілах, яны ніяк не могуць спасцігнуць, што гэта значыць. Там Юсі Тойвала і егер — старыя знаёмыя, бо егер аднойчы вясновай ноччу недзе ў іншым месцы, у тым пакінутым свеце, расстраляў Юсі. Вядома ж, гэта адбылося зусім выпадкова, бо тады ён не зразумеў, які напраўду добры чалавек гэты Юсі.\nРаздзел І. НАРАДЖЭННЕ І ДЗЯЦІНСТВА\nЮха Тойвала паходзіў з сялян, хоць мала хто з цяперашніх маладых ведаў пра тое, ды ніхто і не цікавіўся ягоным паходжаннем. Але да нашых дзён у двух-трох прыходах ён меў заможных і паважаных родзічаў, хоць яны болей чужаліся, чым радніліся, і Юха не ўспомніў пра іх нават тады, калі трапіў у бяду з прычыны свайго бунтарства.\nЁн нарадзіўся ўвосень 1857 года ў адным з прыходаў на паўночным усходзе правінцыі Сатакунта, на хутары Нікіля вёскі Хар'якангас. Адбылося гэта ў пятніцу вечарам напярэдадні дня Міхаіла Архістратыга. Прадчуванне восеньскага свята агарнула сядзібу, змешваючыся з дзіўнай саладжавасцю, што праменілася ад парадзіхі.\nУранні ішоў даволі моцны дождж, але адвячоркам раз'яснела, заблішчалі пад сонейкам стракатыя купкі бяроз ды асін, ажывілася зеляніна самотных елак. Пяцідзесяцігадовы Пеньямі, гаспадар хутара Нікіля, кволы мужычок з жоўтым ад тытуню падбароддзем, хістаючыся, спусціўся з гарышча ў двор. На ім была даўгаполая неахайная сярмяга, апаясаная скураным рэменем; і сярмяга, і кашуля пад ёю былі расшпілены зверху данізу, адкрываючы чырвоныя кашчавыя грудзі асенняму ветрыку. Чалавек паціху згасаў, жыць яму заставалася нядоўга. Стары ў зношанай сярмязе, ціхае булькатанне самагоннага апарата ў прысценку — усё гэта спалучалася ў нейкую лагодную гармонію, якая драмала ў спарахнелых кутах хаты і ў зарослай пахкай травою прызбе. Пеньямі быў жанаты трэці раз, і цяпер ягоная жонка нараджала сваё першае дзіця. Успацелая баба-павітуха ў адной кашулі несла ваду з прысценка ў лазню. Убачыўшы, што Пеньямі ідзе ў вёску, яна сярдзіта выгукнула:\n— Гэй, дзед, ты хоць бы цяпер застаўся дома!\n— Гэта вы, баб'ё, седзіце ў сваіх стойлах! — буркліва агрызнуўся Пеньямі і падаўся ў вёску, зберагаючы самаздаволеную ўсмешку на старэчым пачырванелым твары, на якім адбівалася святло вечаровага сонейка і блукалі нейкія глыбока захаваныя прыемныя думкі старога чалавека.\n«Бабы нараджаюць дзяцей… На тое яны і бабы, каб нараджаць дзяцей… Во і трэцяя мая баба родзіць дзіця, а павітуха болей не зможа… Эхе-хе-хе, мальцы… А я іду да Олілы… Татку Олілу наведаць… Ён добры дзед, хоць і з Кокемякаў… Ён часцяком выпівае, як і я… Можа, і цяпер ужо дзюбнуў… А хоць бы і так… Сын у яго ўжо вялікі… Амаль як мядзведзь… І жыта хапае заўсёды… І не бяднее, нячысцік, хоць і п'янтос страшэнны… А ў мяне трэцяя жонка, і дзіцё цяпер будзе… Павітуха там шчыруе, яна сабе, а я хутка выб'ю з баб усю дурасць… Так слаўна даводзіць баб да розуму… Кожная паспытала майго кійка… Хутка і гэтую пачастую…»\nГарэлка поўніла жылы Пеньямі хмельнаю асалодаю, зачырванелі, нібы гронкі рабіны, ягоныя шчокі, а вочы так і бегалі туды-сюды, шукаючы, што б яшчэ ўчыніць ад усёй павесялелай душы. Удосталь налаяўшыся з работнікамі, што капалі бульбу, ён спытаў у дзяцей Хусары:\n— Бацька дома?\n— Дома, — адказаў хлопчык.\n— А што ён зараз робіць?\n— Не іначай як трэцца пад бокам у маткі, — сказаў Пеньямі, засмяяўся свайму жарту і пайшоў далей па дарозе да Олілы.\nЦяперашнюю, трэцюю, жонку Пеньямі звалі Мая. Родам яна была з хутара Оліла, але цяперашнім гаспадарам нікім не даводзілася, бо гэтым прыхадням з Кокемякаў хутар прадаў яе старэйшы брат. Тады Маін брат быў зусім маладым і нежанатым, але хутка ажаніўся і, прадаўшы гаспадарку, пайшоў у прымы некуды пад Тамперэ. А Мая засталася адна, нібы птушка на хісткай галіне. Вядома, ёй таксама дасталася крыху грошай, але так мала, што ніводзін жаніх не спакусіўся такім вартым жалю капіталам. Яна паспрабавала моднічаць ды шыкаваць, але гэтыя спробы выклікалі толькі насмешкі аднавяскоўцаў, і ўрэшце іхні аднадушны прысуд спраўдзіўся: Мая трапіла ў бяду. Праўда, дзіця памёрла адразу ж, але грошы як ветрам вынесла, і перад ёю застаўся адзіны спрадвечны шлях такіх жанчын: пайсці ў дамашнія прыслугі. Людзі прадказвалі ёй новыя няшчасці, бо ўрадзілася яна бесхарактарнай размазнёй. Аднак гэтыя прароцтвы не спраўдзіліся. Калі ж напярэдадні Міхайлава дня памерла гаспадыня хутара Нікіля, а Мая той жа восенню пайшла ў парабчанкі да гаспадара хутара, людзі загаварылі: «Хутка ў Пеньямі будзе новая жонка». Вось гэтае прадказанне збылося. А цяпер Мая ляжала на палку ў саўне, збіраючыся радзіць, і павітуха Ловіса завіхалася каля яе.\nМая ўсёю душой хацела і чакала родаў, бо да гэтай пары яе жыццё нагадвала блуканне ў цемры і стаць поўнай гаспадыняй хутара не было цвёрдых спадзеваў, а таму, хоць і мела невялічкі розум, яна даўмелася, што дасягнуць усяго можна, толькі нарадзіўшы дзіця. Нічога яна так не хацела, як замацавацца ў жыцці, стаць на ногі, а калі гэта не ўдавалася, дык чым яна вінаватая, што жыццё пайшло зусім не так, як павінна ісці ў звычайных сялянскіх дзяўчат? Пяць гадоў яна прабыла парабчанкай, але ніколі не лічыла сябе знядоленай і прыніжанай, бо ўсё гэта было часова, а неўзабаве пачнецца сапраўднае жыццё. Таму яна адразу ж паддалася дамаганням гаспадара. Мая была нават задаволена, што ён такі стары, зжаўцелы ад тытуню, удовы п'янтос. Усё гэта было толькі да лепшага, і зусім не таму, што яна думала аб сваім прыніжэнні, а таму што як гаспадар і гаспадыня яны выдатна падышлі б адзін аднаму.\nТак думала Мая ў поўнай упэўненасці, што хутка стане гаспадыняй, і кожны дзень на працягу ўсяго тыдня ёй салодка мроіўся голас пастара: «Удовы селянін Пеньямі, Пеньямінаў сын, і сялянская дзяўчына Мая Ёсэфіна, Стэфанава дачка…» Аднак пастар у царкве абвясціў толькі «парабчанка з таго ж хутара» — і ні слова аб маладой дзяўчыне. А неўзабаве і сама Мая заўважыла, што пачатак новага жыцця застаўся недасяжным, нічога ў яе жыцці не змянілася пасля вянчання. І цяпер яна не магла называць мужа іначай як «гаспадар» і толькі на вы. І абедзве дачкі гаспадара называлі яе па-ранейшаму — Мая. Гаспадар жа, калі казаў пра жанчын, называў іх толькі баб'ём, а калі быў у асабліва добрым гуморы — бабамі. Той жа самы безыменны страх, які валодаў ёю, калі яна жыла спадзевамі і мроямі, так і не пакінуў яе пасля таго, калі мары збыліся. Пачатак новага жыцця адкладваўся. Яна займалася і тым, і гэтым, і Бог ведае чым яшчэ, а ўсё астатняе заставалася толькі яе ўяўленнем. Толькі адзін раз Мая зрабіла бездапаможную спробу паставіць сябе гаспадыняй: груба і рэзка абышлася з Ловісай, каб адлучыць яе ад дому. А ў выніку гаспадар, вярнуўшыся дамоў у шале, заявіў, што «калі вы, баб'ё, паганыя вы каровы, зараз жа не разбежыцеся па сваіх стойлах, дык тады…» Так Пеньямі высоўваў напаказ сваю застрашальна грубую існасць\nсастарэлага мужчыны, нібыта хацеў давесці, што ён стаіць нашмат вышэй за ўсялякае там баб'ё. Пеньямі ніколі не меў патрэбы думаць пра тое, як уладкавацца ў жыцці, яму патрабавалася толькі пашана. Выявілася, што павітуха Ловіса не такі ўжо і дрэнны чалавек, бо пасля ўсяго яна пачала ставіцца да Маі лепей, чым раней.\nБольш удала жыццё ў Маі не складвалася. Часам, калі выдавалася вольная ад гаспадарчых клопатаў хвіліна, яна казала сама сабе, што гады ідуць, яна старэе, трапіўшы ў гэты дом, дзе над усім валадараць счырванелы старэчы твар Пеньямі і ягоныя п'яныя воклічы. Так і цягнецца жыццё, якое складвалася такім чынам на працягу дзесяцігоддзяў, — панылае, непахіснае і нязменнае. Апроч таго, павітуха і дочкі гаспадара клапоцяцца толькі пра сябе, а збоку за ўсім назірае замшэлая вёска. Напэўна, так яно і будзе цягнуцца далей… У такія хвіліны роздуму Маін нос яшчэ больш выцягваўвася; два пярэднія зубы ўжо выпалі. А калі Пеньямі памрэ, што з ёю будзе, калі няма спадкаемца і яна наўрад ці зможа нарадзіць яму нашчадка?\nАле потым з'явілася надзея. І тады ў вачах Маі, што свяціліся над бяскроўнымі шчокамі, часам з'яўляўся летуценны выраз. Яна народзіць Пеньямі спадкаемца! Але гэтая акалічнасць патрабавала ад яе дакладнага разліку, памяркоўнасці і прадбачлівасці. Давядзецца выхоўваць і гадаваць дзіця, ды яшчэ і глядзець за тым, каб ягоная доля ў спадчыне не памяншалася, а павялічвалася. І заўсёды, калі гэтыя неадчэпныя думкі апаноўвалі Маю, яна спасцігала ўсю складанасць свайго становішча. Усе памкненні і намаганні дасягнуць чаго-небудзь у будучым палохалі, стамлялі і прыгняталі яе. Хоць у сваіх самотных летуценнях яна прадбачыла такі пажаданы і такі патрэбны ёй вынік, але пры гэтым разумела, што дасягнуць яго нельга без загадзя складзенага плана і дзейнай энергіі. Тысячы і тысячы дробязных перашкод і цяжкасцей перажыла Мая ў сваім жыцці, а нічога так і не ўдавалася давесці да канца. А цяпер такімі перашкодамі былі дочкі гаспадара Ева і Марке, ягоная старасць ды шмат чаго іншага. Чаму яе шлюб быў зусім не такі, як у іншых дзяўчат? Замуж вось жа ідуць менавіта дзеля таго, каб потым болей ніколі не пакутаваць ад розных непатрэбных памкненняў.\nАднак прырода не слухала такіх довадаў, а працягвала накіроўваць усё сваім чарадом. Безумоўная нязменнасць прыроды з аднаго боку і чалавечыя задумы ды турботы з другога — уся гэтая чалавечая трагедыя і развівалася ў гэтым выпадку — так, як кветка развіваецца ў гармоніі з законамі свайго віду нават у самых глухіх кутках лясных нетраў. Калі наблізіліся роды, Мая на нейкае імгненне вызвалілася ад усіх жыццёвых турбот і гароты. Ёй здавалася, што надышоў нейкі цудоўны стан, калі ўсе тыя Евы, Марке, Пеньямі ды бабы-павітухі ўжо ўспрымаюцца ёю з поўнай абыякавасцю.\nТры чалавекі сядзяць у пякарні Олілы, асветленай жоўтым агеньчыкам сальнай свечкі. Тата Оліла — сямідзесяцігадовы мужчына з гладка паголеным тварам, на падбароддзі ад вуха да вуха кучаравяцца бялявыя валасы. Ён гаворыць на дыялекце Кокемякаў, прытым ягоная шыя і ўся верхняя частка цела стынуць у здранцвенні. Чарку ён трымае беражліва і выпівае з належнаю годнасцю, а калі Пеньямі Нікіля пачынае занадта нецярпліва круціцца і злаваць яго, тата Оліла спакойна і бесцырымонна спыняе госця, і той нават не спрабуе пярэчыць. Побач з татам Олілам сядзіць ягоны сын Франсу, такі ж здранцвелы і нерухомы мужчына гадоў пад трыццаць з роўна падстрыжанымі валасамі. Час ад часу ён устаўляе ў размову колькі слоў; твар ягоны застаецца няўсмешліва абыякавым. Вядома ж, ён робіць свае заўвагі, але яны толькі пацвярджаюць сказанае бацькам. Абодва Олілы п'юць не п'янеючы. У сваім доме яны прымушаюць Пеньямі скакаць пад сваю дудку — вось жа, таго самага Пеньямі, што такі ўсеўладны ў сваім доме на хутары Нікіля.\nКокемякінцы нядаўна пачалі адзін за адным сяліцца ў гэтым прыходзе. Усе яны занадта фанабэрыстыя, каб шанаваць мясцовыя звычаі. Нават на пагорку каля царквы яны стаяць, закруціўшыся ў вялікія хусткі ды кажухі, і гучна размаўляюць між сабою сваёй мяккай немясцоваю гаворкай.\nСвечка дагарае, запал Пеньямі Нікілі таксама аціхае. «Бадай што болей чым на адну свечку цябе не хопіць», — кажа тата Оліла. Ён толькі-толькі пачынае жвавець, а Пеньямі ўжо страціў імпэт. «Дарэмна ты злаваў на мяне, калі я не даў табе грошай… Адкуль жа я ведаў, што там у цябе творыцца… І скажы ты мне, на ліха ты звязаўся з гэтаю жаніцьбай?..»\nХоць Пеньямі і моцна зап'янеў, але нават праз хмель разумее, які чужы ён для гэтых людзей, як раздражняе яго іхняя невыносная фанабэрыстасць. Але ён сам і ягоны хутар цалкам залежаць ад гэтых людзей, хоча ён таго ці не хоча. У Пеньямі абуджаецца нейкая бяздумная злосць, ён устае, нібыта збіраючыся штосьці зрабіць. Але тата Оліла таксама ўстае і кажа:\n— Давай, суседзе, ідзі-тка ты дамоў, наведай сваю бабу. Яна ўжо, напэўна, і радзіла.\nТата Оліла і Франсу выводзяць Пеньямі з хаты. Ён занурваецца ў цёмны завулак і, намацваючы дарогу нагамі, ідзе на другі канец вёскі. Ён павольна сунецца наперад, бяздумна ўтаропіўшы вочы ў цемру, а хмель тым часам выветрыў з галавы ўсё паўсядзённае, і Пеньямі бачыць сваё жыццё і цяперашняе сваё становішча ва ўсіх непрыглядных драбніцах. Гэтую зямлю, гэтае неба і гэтых людзей з Кокемякаў нельга ўзяць рознымі хітрыкамі. Каго іншага — можна. Нясцерпна брыдкае пачуццё ад таго, што ёсць на свеце нешта такое, чым завалодаць табе не пад сілу, але ад чаго ніяк не пазбавішся. Старога Пеньямі бязлітасна душыць думка пра тое, што на свеце існуе нешта такое, што абавязкова трэба прызнаваць больш моцным за сябе.\nЁн штосьці мармыча сабе пад нос і садзіцца каля дарогі.\nУ лучніку гарыць лучына, і ў яе святле відаць, што ў доме на хутары Нікіля сядзяць дзве рудыя дзяўчыны — дочкі старога Пеньямі — старэйшая Ева і малодшая Марке. Абедзве яны — дзеці ад другой жонкі Пеньямі і адзіныя, што засталіся ў жывых, вельмі падобныя на сваю памерлую маці. Абедзве яны выглядаюць панылымі і хмурымі і нават паміж сабою размаўляюць вельмі мала, аднак заўсёды трымаюцца разам. Сёння яны пачуваюць сябе ў асаблівай лучнасці, бо ўвесь вольны час яны могуць вытвараць што хочаш у родным доме. Калі дома няма ні гаспадыні, ні гаспадара, а ўсе парабкі разышліся па сваіх хатах, то гэта самы лепшы час папіць\nгарэлкі або заняцца яшчэ чым-небудзь прыемным. І толькі цвыркуны стракочуць за печкаю ды неяк прывідна патрэсквае, завіваючыся ў кальцо, абвугленая лучына. Марке сядзіць пад самаю лучынай і чытае доўгую вузкую кніжку катэхізіса, а Ева прадзе, круцячы нагою калаўрот. Калі Ева спыняецца, каб закінуць нітку на наступны зубчык, Марке падымае галаву, нібыта хоча нешта сказаць, але Ева, паслініўшы палец, працягвае сукаць нітку. Марке яшчэ амаль дзіця, нават не прайшла канфірмацыю, а Ева ўжо амаль дарослая.\nУсё іхняе разумовае багацце і жыццё складаецца толькі з таго, што адбываецца ў маленькім свеце вакол іх. Калі заканчваецца лета і вечарамі запальваюць лучыны — хутка прыйдзе зіма. Так аднастайна праходзіць год за годам, і дзяўчаты заўважаюць, што паціху становяцца дарослымі. Пазалеташняй восенню якраз такою парою памерла іхняя маці, цяпер Мая распараджаецца як у сябе дома, лазіць па свірнах і склепах, а цяпер во родзіць у саўне, бацька ж заўсёды на добрым падпітку. Год пасля матчынай смерці быў для сясцёр самым шчаслівым годам: бацькі амаль ніколі не было дома, і біў ён іх не так часта, як нябожчыцу жонку. Ключы ад гаспадарчых пабудоў былі ў Евы, яна моцна трымала іх у сваіх руках, і баба-павітуха Ловіса тады не надта гаспадарыла, хоць увесь час круцілася ў доме. Яна была з бацькам на ты і зусім яго не баялася, хоць ён такі сярдзіты.\nМарке апусціла кніжку на калені і загаварыла з сястрою:\n— Ну і дзе бацька зноў прападае?\n— У Олілы.\n— А чаго Ловіса заўсёды тут круціцца? Чаго яна ўвесь час смяецца з бацькі?\n— Яна таксама была бацькавай нявестай.\n— А чаго яна ўсё тут, калі ў нас Мая? І чаму гэта Мая павінна быць тут?\n— Яна тут гаспадыня.\n— Мама ж была гаспадыняю.\n— Дык ведай, што Мая тут гаспадыня, а цяпер яна родзіць.\n— Як гэта так? І чаго яна ў саўне?\n— Во й спытай у яе сама.\n— А калі яна народзіць?\n— Калі, калі… Ці доўга ці мала — рыба наспявала… — адказала Ева, стомлена ўсміхаючыся. Яна паднялася, адсунула калаўрот, пазяхнула і паправіла валасы.\nАбедзве дачкі Нікілі — рудыя, з маленькімі вачыма, ахопленыя звычнай заўсёднай нудой — пачалі ўкладвацца спаць.\nМая і баба-павітуха Ловіса ўсё яшчэ былі ў саўне, стары Пеньямі забавіўся недзе ў вёсцы. У непрагляднай восеньскай цемры час ад часу чуліся дзікія спевы п'яных вясковых парабкаў, і тры гэтыя чалавечыя купкі міжволі цураліся адна аднае. Ева патушыла лучыну, зачыніла валакавое акенца і лягла каля сцяны ў рыпучы ложак. Марке ўжо чакала і моцна прытулілася да сястры. Гэта не надта спадабалася Еве, але яна змоўчала.\nУ сенцах пачуліся таропкія крокі павітухі Ловісы. Яна заглянула ў адзін, у другі пакой, адчыніла дзверы ў памяшканне для работнікаў і зноў пайшла. Хлопчык ужо з'явіўся на свет, яго памылі і спавілі. Пакуль павітуха шукала кошык пад калыску, маці перахрысціла немаўля і прамармытала над ім нешта падобнае і да закляцця, і да блаславення. Потым яна, з палёгкаю ўздыхнуўшы, зноў выпрасталася на палку, і прыроднае пачуццё млявага шчасця напоўніла ўсё цела і душу. Страхі і турботы некуды зніклі, яна на нейкі кароткі час засталася сам-насам са сваім дзіцем у цішыні саўны.\nЗагадкавая чалавечая істота адной гадзіны ўзростам пішчала ў кошыку ў саўне на лясным хутары Нікіля, суботняй ноччу, за шэсцьдзясят гадоў да чырвонага паўстання. Час яе нараджэння не стаўся нечым незвычайным, усё ішло заведзеным прыродаю парадкам. Ева ў хаце прачнулася, калі п'яны Пеньямі, спатыкаючыся, дабіраўся да свайго ложка. Потым яна прачнулася яшчэ раз, таму што бацька пачаў голасна скардзіцца на жыццё, а з ложка ад дзвярэй пачуўся адказ: «Угаманіся, стары чорт, а то ўстану, дык адразу сціхнеш!» Гэта быў парабак Аапелі, які таксама позна вярнуўся дамоў. Стары і сапраўды на некаторы час сцішыўся, потым падняўся, выйшаў у сенцы і пачаў клікаць Ловісу. Хлопчык на пабягушках захіхікаў у сваім ложку. Усё гэта Ева добра чула, і не было ў тым нічога ні новага, ні дзіўнага. Марке не пачула нічога і спала, усё шчыльней прыціскаючыся да Евы. Напэўна, у сне яна лічыла Еву за маці.\nПасля нараджэння доўгачаканага сына Маю ахапілі радасныя пачуцці, якія абуджаюцца самой прыродаю. Але такія пачуцці хутка праходзяць, і ўсёмагутная штодзённасць зноў напаўняе жыццё, і тады нараджэнне дзіцяці ператвараецца ў нешта цяжкае, што прыстойныя людзі павінны ўспрымаць пакорліва і цярпліва, бо гэта такія плады, якія жыццё прыносіць нам і якія надаюць існаванню чалавека шэрыя і нават гнятлівыя адценні. Калі дзіця памірае яшчэ малым, дык гэтая падзея падаецца больш радаснаю за ягонае нараджэнне. Вядома ж, маці пралье нямала слёз, але не будзе нават хаваць, што гэта слёзы радасці, а не жалобы.\nАднак Мая кожную хвіліну, нават адыходзячы ад сына, памятала, што для яе самае галоўнае, каб дзіця засталося жывым. З цягам часу ў яе нарадзілася думка, што старому Пеньямі напляваць на сына, і новыя, зусім іншыя пачуцці прачнуліся ў Маіным сэрцы. Паступова гэта пачало выяўляцца ў размовах паміж імі. Мая імкнулася — і гэта выходзіла неяк само па сабе — трымацца ў размовах з мужам той самай вольнай манеры, якая збераглася ў яе з дзявочай пары, і часам сярод грубаватых жартаў без аніякага страху звярталася да Пеньямі на ты. І гэта, здаецца, дзейнічала на старога. Мая адчувала, што яе аўтарытэт і ўплыў паступова мацнеюць.\nПакуль Юсі быў яшчэ зусім малы і няцвёрда трымаўся на нагах, ягоныя дні праходзілі досыць аднастайна. Старая, збітая з дошак калыска месціцца ў запечку. У вечаровым сутонні відаць, што там ляжыць двухгадовы хлопчык. Побач з калыскаю сядзіць Марке, і малы паклаў свае ногі ёй на калені. Дзяўчына нешта маркотна напявае і нехаця гойдае старую калыску, якая пранізліва рыпіць, шморгаючы па вострых сучках у падлозе. Хлопчык не хоча спаць. Раз-пораз ён падымаецца, імкнецца сесці і кліча маці, калі Марке спрабуе зноў укласці яго. Дзіця баіцца насоўвання густой цемры, яго кусаюць клапы і блохі.\nКалі хлопчык захліпаецца плачам і каторы раз падымаецца ў калысцы, Марке бярэ яго на рукі, злёгку паляпвае рукою па крываватых ножках і падносіць да акна, за якім усё яшчэ свеціцца сутонне дня. Хлопчык супакойваецца, колькі часу глядзіць на постаці, якія мільгаюць каля калодзежа і хлявоў, а потым зноў пачынае ціха плакаць. На двары ляскаюць дзверы, у запечку пачынае стракатаць цвыркун, адвечная дамашняя жывёлінка сялянскіх хат, сучаснік лучыны.\nМарке надакучыла ўсё так, што яна безуважна слухае дзіцячы плач і абыякава разглядае хлопчыкаў твар, пакрыты бруднымі палоскамі ад слёз. Гэта Маін сын, але ж бацька ў іх адзін…\nУ хату вяртаюцца людзі, прыходзяць Аапелі і хлопчык на пабягушках Кустаа. Падзённы найміт Мастамякі кіруецца да варотаў — відаць, пойдзе дамоў. У сенцах чуюцца Маіны крокі, яна ідзе ў пякарню. Увечары кожны займаецца сваёю справай.\nАапелі скідвае сярмягу, засоўвае ў печ рукавіцы і тоўстыя шкарпэткі з воўны, а потым здымае з жэрдачкі звязку лучыны і, чыркануўшы запалкай аб печку, падпальвае лучыніну. Немаўля сціхае і жмурыцца на святло. Дзіця стамілася, але калі пакласці яго ў калыску, дык зноў пачне плакаць.\nАапелі ўжо каторы вечар майструе сані. Хлопчык Кустаа, пакуль няма даручэнняў, водзіць носам на лаўцы. А вось і сама гаспадыня Мая, прыходзіць, бярэ на рукі малога і, пакінуўшы астатні клопат, дае яму цыцку. Юсі ідзе ўжо трэці год, але ад матчыных грудзей яго пакуль што не адвучылі.\nМая ўмее гаспадарыць. Яна загадвае Кустаа і Марке чытаць. Кустаа адразу дастае свой катэхізіс, а Марке марудзіць. «Во пачакай, прыйдзе бацька», — пагражае Мая.\nТолькі Кустаа пачаў: «Адказ: Каб вызваліцца ад састарэлага Адама, які штодзённа пасяляецца ў нас… а… а… а… і разам з тым раскаяцца… а… а… а… і ачысціцца ад кепскай пажадлівасці… а… а… а… і ўзняцца…», як Аапелі бесцырымонна перабіў яго: «Малец! Хадзі-тка пасвяці мне!»\nШуршыць гэблік, ціха гудзе калаўрот, аднастайна гучаць пытанні-адказы катэхізіса. А тут у хату ўвайшоў Пеньямі з абярэмкам дроў і моўчкі ўзяўся шчапаць лучыну. Сёння ён быў цвярозы цэлы дзень, і таму ў вачах усіх прысутных выглядаў больш прыстойна, чым заўсёды.\nПраз некалькі гадзін усе гэтыя рознаўзроставыя чалавечыя істоты будуць спаць глыбокім сном. Бязмежная, непраглядна цёмная ноч цяжка дыхае вакол іх і, нібыта самая мудрая на свеце істота, глядзіць на гэтых неразумных людзей, якія бездапаможна боўтаюцца ў неабсяжным моры часу. Шасцідзесяцігоддзе, якое нясе з сабой грознае наканаванне лёсу, пачалося, але гэтыя людзі за стракатаннем цвыркуна не чуюць ягонага цяжкога поступу. Сямёра толькі ўдыхаюць і выдыхаюць паветра ў цеснай хаце.\nМалы Юсі дыхае ледзь чутна. Ён нарэшце супакоіўся і заснуў каля матчыных грудзей, а потым яго паклалі ў смярдзючую калыску. Там і ляжыць ягонае маленькае цельца, і дзіця, само таго не ведаючы, ужо імкнецца па моры часу насустрач сваёй далёкай даросласці і яшчэ больш аддаленай старасці ды нікому не вядомай смерці, пасля якой усё будзе па-ранейшаму нязменным, а бераг мора часу так і застанецца нябачным і недасяжным. Гэта малое цельца з плоці, крыві, касцей. Але і яно ўжо на пачатку свайго нялёгкага шляху насустрач смерці.\nУ ягоных касцях ужо ідзе нейкае пакуль што нікому не бачнае пераўтварэнне, якое выяўляецца толькі ў скрыўленых нагах і бугрыстых нарасцях на галаве.\nА калі цемра гусцее, з кутка калыскі вылазіць клоп і надзвычай спрытна пачынае поўзаць у прасцінах, пакуль не дабіраецца да мэты. Звесткі пра тое няспынна ідуць у чуйныя клеткі мозга. Калі ж паток звестак ускіпае, тады пачынае гучаць далёкі голас, абуджаючы сваімі хвалямі таемную дзейнасць у галовах заснулых людзей. Але толькі адзін з іх адгукаецца на гэты кліч.\nМая ўстае, працірае запаленыя вочы, пачухвае бок і, пакінуўшы храпучага Пеньямі, ідзе да малога. Маці гушкае дзіця, але той не супакойваецца, а крычыць яшчэ мацней. Тады Мая нахіляецца над калыскаю і раздражнёна дае сыну цыцку. Калі ж нарэшце ён адвучыцца ад матчыных грудзей? Пачуццё глыбокай абыякавасці ахоплівае Маю, калі яна скупа корміць сына пасярод глухой ночы. Цяжка ўсё гэта. Акрамя таго, яна ведае, што гаспадарка загразла ў пазыках.\nНа нейкі час хлопчык супакойваецца, а тысячы знешніх і ўнутраных акалічнасцей працягваюць сваю няспынную працу, ператвараючы гэтую малую істоту ў чалавечую асобу. Мая ўздыхае і зноў укладваецца побач з Пеньямі. Нешта мармыча ў сне Кустаа, потым зноў наступае цішыня. Цвыркун грызе вокладку пакінутага каля сцяны катэхізіса.\nАд тае пары ў памяці Юсі зберагліся толькі паасобныя ўрыўкі: пералівы сонечнага ці месячнага святла на падлозе, сярдзітыя воклічы, трэск запаленай лучыны. Надоўга запомнілася малому адна карціна: ярка асветленая свечкамі, упрыгожаная саламянымі вянкамі, з саломаю на падлозе і гучаннем псалмоў калядная хата. Аднак першы цвёрды ўспамін, які незалежна ад ягонага жадання збярогся ў памяці, застаўся ад наступнага выпадку.\nЁн адзін у вялікім пакоі. І такая хвіліна, што не хочацца рабіць нічога. Ён толькі што быў у памяшканні, дзе пякуць хлеб, і маці пачаставала яго кавай. Кажуць, што яму ідзе ўжо шосты год. Ён хлопчык. Ён сядзіць на падлозе і разглядае вокны і аконныя вушакі. Яму здаецца, быццам штосьці спынілася і замёрла. А можа, ён толькі што заўважыў тое, што было заўсёды. Субота, нядзеля, аўторак…\nУ сенцах нешта грукае, і праз нейкую хвілю ў хату ўваходзіць Пеньямі — бацька. Стары Пеньямі і малы Юсі глядзяць адзін на аднаго, і на імгненне паміж імі ўзнікае нейкае страшнае невядомае пачуццё, асэнсаваць якое яны не ў змозе. Таямнічы, нікім не бачаны чалавек раптам заварушыўся ўнутры старога Пеньямі, нібыта ён убачыў з засады, як па лесе крадзецца нейкі дзіўны звер. Пеньямі хоча хоць што-небудзь зрабіць хлопчыку. Усміхаючыся, ён глядзіць на сына, потым падымае і садзіць на прыпечак. Стары дастае з кішэні пáраную бручку і загадвае малому есці. Хлопчык паслухмяна пачынае жаваць пачастунак, не ведаючы нават, ці смачна гэта, ці не. Ён чуе знаёмы пах гарэлкі і тытуню, незвычайна блізка, на ўзроўні са сваім тварам, бачыць барадаты бацькаў твар, ягоныя маленькія вочы. Бацька — гэта страшнаватая істота… А той усё ўсміхаецца і мітусліва штосьці шукае па кішэнях, вымае з-за шчакі кавалак зжаванага тытуню і ляніва, нібы гуляючы, запіхвае смярдзючую жвачку хлопчыку ў рот. Малы не адважваецца супраціўляцца, сілы на тое ў яго няма, ён толькі крывіць рот у надрыўным плачы. П'яны стары Пеньямі задаволены сваім паскудным жартам. Гэта ж Маін сын… Тут у п'янтоса прачынаецца дзікае жаданне ўчыніць што-небудзь кепскае і самой Маі. Ён ніяк не можа ўспомніць, ці лупцаваў ён калі як след гэтую Маю. Раней у яго былі дзве жонкі, і стары ўжо не памятае, чым ён «частаваў» кожную з іх.\nМая ўваходзіць у хату якраз тады, калі Пеньямі сілком спрабуе засунуць свой замазаны тытунём палец у рот малому. Яна падыходзіць, намерваючыся ўзяць хлопчыка і паставіць яго на падлогу. Жанчына бурчыць:\n— Чаго ты зноў нажлукціўся…\nУ адказ Пеньямі раве старэчым голасам, знарок распальваючы сваю лютасць:\n— Сціхні, баб'ё! — і адштурхоўвае жонку.\n— Што ты будзеш жэрці налета, п'янюга ты паганы! Адчапіся ад хлопца!\n— Замаўчы, праклятая карова! — крычыць Пеньямі і ў шаленстве паварочваецца да Маі.\nТады Юсі саскоквае з прыпечка так шпарка, ажно нешта хрусціць у пятцы, і, выціраючы запэцканы тытунём рот, выбягае на двор. Змяркаецца. Праз вароты ў двор заходзіць муж павітухі Тааветці з вялікім берасцяным куфэркам пад пахай.\n— Ці дома бацька? — пытаецца ён сіпатым голасам.\nЮсі не адказвае. Ён назаўсёды застанецца ў памяці Тааветці гэткім няветлым паскудным падшыванцам. Тааветці прынёс старому Пеньямі тытуню, бо ў таго самасад панішчылі замаразкі.\nСчакаўшы кароткі час, Юсі ціхенька крадзецца ў хату.\n— Добрая ў цябе баба, — кажа Пеньямі, заціснуўшы адкрытую табакерку паміж каленяў. — Хэ, я ж ведаю тваю бабу лепей, чым ты сам.\n— Вядома, тут ты ў нас вялікі знаўца, — сіпіць Тааветці. — А ці ведае гаспадар, як зіму перажываць будзем?\n— А мне напляваць на тое, я пра тваю бабу кажу. Ты яе хоць раз адлупцаваў як след ці не?\nУ хату зноў уваходзіць Мая. Пеньямі скоса глядзіць на яе і заўважае Юсі.\n— А гэты паўшабэлак усё яшчэ тут? А во табе тытуню! — у строгім голасе чуюцца добразычлівыя ноткі, але Юсі на ўсялякі выпадак паціху адсоўваецца да дзвярэй. Мая выходзіць, гучна грукнуўшы дзвярыма.\n— Што!!! Ды я цябе!!! — захліпваецца шалёным крыкам Пеньямі, ускаквае, але не кідаецца следам за жонкай, а бяссільна апускаецца на лаву.\nА Тааветці зноў за сваё:\n— А-а-а… Што ні кажы, а ліхая сёлета будзе зіма. Хоць у Нікілі яшчэ ёсць крыху жыта…\n— Нечага тут скавытаць, хадзем лепей вып'ем, — сярдзіта перапыняе яго Пеньямі.\nТааветці ахвотна ідзе следам за гаспадаром, бо выпіўка — гэта куды лепей, чым скаргі на дрэнны ўраджай, шкада толькі, што стары нічога пра тое не кажа. Абодва падымаюцца ў каморку пад самым дахам.\nПадзеі таго дня так глыбока запалі ў памяць малога Юсі, што і праз шмат гадоў яны паўставалі як жывыя перад ім з усімі падрабязнасцямі.\nТым жа вечарам да іх на хутар Нікіля завіталі госці — дзеці павітухі Ловісы. Юсі тым гасцям быў не рады і сустрэў іх варожа. Ён пляваў у хлопчыка, той пабег паскардзіўся, і Юсі ледзь пазбег лупцоўкі. Увесь вечар быў нейкі па-святочнаму бязладны. Потым па Тааветці заявілася сама Ловіса. А ён да таго раскіс, што жонцы давялося цягнуць яго на сабе. Важдацца з падпітым мужам для Ловісы было справай звыклаю, і яна ўзялася за яе без спрэчак і пярэчак, ніколькі не збянтэжаная тым, што будуць казаць у вёсцы. Пакуль Ловіса была ў сіле, нястача не пагражала хутару Ловела.\nУ тыя часы ўсталяваны прыродай парадак пачаў хістацца. Шмат на якіх землях Суомі выдаўся вялікі недарод. А мора часу ўсё калыхала жыхароў глухой лясной вёскі, і шасцідзесяцігадовыя абсягі яго хаваліся ў непраглядным змроку.\nУ тыя гады, што папярэднічалі вялікаму голаду, у чарадзе дзяцей, якія гойсалі па Хар'якангасу, быў і Юсі, сын Маі з хутара Нікіля. Вялікая галава на тонкай шыі, з-пад дзіцячай кашулі тырчаць крывыя ногі — такі выгляд ён меў тады. З разяўленым ротам ён змрочна аглядаў свет наўкол сябе сваімі маленькімі вачыма.\nПасярод вёскі ўзвышаецца зрыты неглыбокімі равамі пагорак. Там пасвяцца свінні з усёй вёскі, таму ён і называецца Свіная горка. Вясковыя дзеці таксама любяць ладзіць там свае гульні. На схіле, у атачэнні яблынь і рабін, стаіць старая хацінка. У хаціне шмат дзяцей, з гэтых братоў і сясцёр са Свіной горкі пазней выраслі славутыя на ўсю акругу задзіракі, валацугі ды бяспутныя дзеўкі. Дзяцей у вёсцы тады было не надта многа: у Хусары і Пелтары, двое ў павітухі Ловелы і Юсі ў Нікілі.\nУ той час усе дзеці апраналіся аднолькава — што хлопчыкі, што дзяўчынкі. Хлопчыкі да дзесяцігадовага ўзросту насілі прасторныя дзявочыя сукенкі без апаяскі. А тыя, каму не было нават пяці, даношвалі старыя кашулі і бегалі, матляючы доўгімі нястрыжанымі валасамі. Хлопчыкаў пастрыгалі пад гаршчок, таму здалёку здавалася, што на галовах у іх надзетыя вялікія круглыя кубкі. Калі яны караскаліся на рабіны і звешваліся з галля, кубкі ператвараліся ў заблытаныя грывы. Светлым восеньскім вечарам можна ўбачыць, як з дрэў звісаюць цёмныя постаці, як па завулку паспешліва бяжыць дамоў з хутара Нікіля павітуха Ловіса ці паважна крочыць тата Оліла, выпрастаўшы нягнуткую спіну.\nДзеці жылі прывольным жыццём, багатым на штодзённыя ўражанні, кожны вечар завяршаў чарговы, такі багаты на падзеі этап жыцця, што потым ён здаваўся даўжэйшым, чым іншыя, насамрэч роўныя яму па даўжыні перыяды. Дзеці самі вырашалі, чым запоўніць свае дні, выбіраючы самае цікавае з таго, што самі бачылі паміж небам і зямлёю, да чаго імкнуліся іхнія пачуцці і розум, які ажываў.\nЗ усіх бакоў іх атачаў вялізны свет дарослых. У гэтым свеце былі нівы і палі, жытло і жывёлы. І паўсюдна ў гэтым свеце месціліся дарослыя з іхнімі намерамі, і дзеці, як толькі падрасталі і крыху ўваходзілі ў сілу, павінны былі падпарадкоўвацца і служыць тым задумкам. Дарослыя хадзілі па вуліцах, выходзілі, несучы свае прылады, працаваць у полі, вярталіся адтуль, былі часам заклапочаныя, часам п'яныя, але заўсёды — безуважныя да ўсяго таго, што было важна і дорага для дзіцячай душы. Ніхто з дарослых ніколі не падымаўся на вяршыню Свіной горкі. Дарослыя былі таямнічай загадкаю прыроды, крыху страшныя тым, што час ад часу давалі дзецям дыхту. Дыхту давалі вельмі разнастайнымі спосабамі: маглі пацягаць за валасы, балюча ўшчыкнуць за руку, адлупцаваць дубцом, рэменем або тымі ж таўстымі шкарпэткамі. Дыхт быў адзіным выпадкам, калі дарослы надаваў належную ўвагу свайму дзіцяці, і адзіным дзеяннем, ад якога атрымліваў вялікае задавальненне. Збіраюцца, напрыклад, мужчыны вечарам у двары на траўцы, каб пагутарыць аб важных справах, а навокал шалёна носяцца дзеці. І тут якога-небудзь бацьку раптам апаноўвае нястрыманае жаданне даць дыхту свайму нашчадку. Вось тады і выяўляецца, што сам працэс дыхту дае вялікае задавальненне ўсім прысутным дарослым — што на гэты конт у іх поўнае ўзаемаразуменне. Можа хто з прысутных і скажа слова суцяшэння «аддыхтаванаму». А потым мужчыны зноў панапіхваюць у рот тытуню, паплююць і чарговы раз стануць недаступнымі. Сапраўднымі дарослымі былі толькі мужчыны ды некаторыя з жанчын. Астатнія жаночыя істоты — гэта баб'ё, бабы. Яны былі ніжэйшымі за мужчын, але вышэйшымі за дзяцей. Іхняя прага да кавы нагадвала штосьці заганнае, як і шумная мітусня дзяцей.


HomeНавіныПаніхіда за памерлага Зьміцера Саўку\nApril 11, 2016 Навіны\n10 красавіка ў саборы Сьв. Кірылы Тураўскага прайшла паніхіда за памерлага Зьміцера Саўку, які памер 9 красавіка.\nЗьміцер Саўка нарадзіўся 26 ліпеня 1965 года ў Менску. Удзельнічаў у маладзёжным грамадскім абʼяднаньні «Беларуская Майстроўня» (1979–1984). Аўтар кніг «Беларускія слоўнікі й энцыкляпэдыі. Бібліяграфія» (у суаўтарстве з В. Кіпелем; Нью-Ёрк–Менск, 2002) і «Беларускі клясычны правапіс» (у суаўтарстве з Юрыем Бушляковым, Вінцуком Вячоркам, Зьмітром Санько; Вільня–Ме…нск, 2005).\nЗьміцер быў стваральнікам і кіраўніком моўнай службы тэлеканала «Белсат», а таксама адным з аўтараў праграмы «Моўнік», якая выходзіла на тэлеканале.\nУ 2015 годзе стварыў моўны онлайн-сэрвіс «Добрапіс».\nЗьміцер Саўка хварэў на рак.\nЗ жонкай Ілонай Ўрбановіч-Саўкай меў 4 дзяцей.\nПрайшла сустрэча з Уладзімірам Някляевым!\n31 ліпеня прайшла лекцыя Зянона Пазьняка\nУ нядзелю, 31 ліпеня , у залі Сабору сьв. Кірылы Тураўскага прайшла лекцыя Зянона Пазьняка прысьвечаная дню абвяшчэньня сувэрэнітэту Беларусі. Спасылкі на відэа: 1) https://www.youtube.com/watch?v=Lob5zMhXGHM 2) https://www.youtube.com/watch?v=tdFH76vDIUg 3) https://www.youtube.com/watch?v=n-gArZbUFBI\nДзяды ў Нью Ёрку\nУ нядзелю 1 лістапада беларуская грамада ў Нью Ёрку адзначыла Дзень памяці продкаў – нашы традыцыйныя Дзяды. У Саборы Сьв. Кірылы Тураўскага пасьля нядзельнай літургіі была адслужана паніхіда ў памяць памерлых – тых, хто аддаў …


Навукова-папулярны выбухаабаронены прадукт ведаў-Навіны-Нінбо Joiwo Выбухаабароненая тэхналогія Лтд\nЧАС: 2019-09-25 HITS: 17\nНацыянальная асацыяцыя супрацьпажарнай абароны (NFPA) пачала публікаваць Нацыянальны электрычны кодэкс (NEC®) у 1897.\nДля таго, каб адпавядаць выбухаабароненым стандартам, агароджа павінна мець магчымасць успрымаць любыя выбухі, якія адбываюцца ў яе агароджы, і прадухіляць іскры ў яе агароджы ад узгарання пароў, газаў, пылу або валокнаў у навакольным паветры. Такім чынам, выбухаабарона не азначае, што ён можа супрацьстаяць знешнім выбухам, толькі калі гаворка ідзе пра электрычныя агароджы. Гэта здольнасць шасі прадухіляць унутраныя іскры альбо выбухі, якія могуць выклікаць большы выбух.\nТрэба праверыць тэмпературу паверхні альбо любыя часткі электрычнага абсталявання, якія могуць падвяргацца ўздзеянню небяспечнай атмасферы, каб яна не перавышала 80% тэмпературы самазапальвання пэўнага газу ці пары ў той вобласці, дзе прызначана абсталяванне. выкарыстоўваецца.\nБесперапынна - кароткі час\nТ1 - 450\nТ2 - 300\nТ3 - 200\nТ4 - 135\nТ5 - 100\nТ6 - 85\nВызначэнне: электрычнае абсталяванне, якое не ўзгарае навакольную выбухованебяспечную атмасферу ў зададзеных умовах.\nПадзяляецца на тры катэгорыі:\nI клас: падземнае электраабсталяванне ў вугальных шахтах;\nКлас II: Усё астатняе электрычнае абсталяванне для выбухованебяспечных газавых асяроддзяў, акрамя вугальных шахт і падземных шахт.\nКлас III: Электрычнае абсталяванне, якое выкарыстоўваецца ў выбухованебяспечных асяроддзях, за выключэннем шахт\nПрадукт JWBT810 з'яўляецца IIC, падыходзіць для выбухованебяспечнай атмасферы IIA, IIB. А JWBT810 - гэта T6. Дастасавальнае асяроддзе: небяспечная пылавая і газавая атмасфера, нафтахімічная прамысловасць, тунэль, метро, чыгунка, LRT, хуткасная траса, марская, карабельная, марская, шахта, электрастанцыя, мост і г.д.


Вся правда о Hourglass водгук - реально ли это?\nСправаздачы па Hourglass : Ці ёсць моцная медыцына для набыцця страты вагі?\nВы можаце амаль падумаць, што Hourglass сапраўды плённы. Па меншай меры, дысертацыя ўзнікае, калі заўважыце незлічоныя станоўчыя справаздачы аб вопыце працы з Hourglass, аб якіх зачароўваюцца карыстальнікі. Вы хочаце назаўжды пазбавіцца ад лішніх кілаграмаў? У рэшце рэшт вы хочаце быць маленькім і чароўным?\nЁсць шмат вынікаў тэсту, якія паказваюць, што Hourglass могуць дапамагчы вам Hourglass але гэта гучыць занадта добра, каб быць праўдай. Вось чаму мы праверылі лекі і вынік, дазоўку і яе прымяненне. Усе дадзеныя можна ўбачыць у гэтым блогу.\nБудучы ашаламляльным і стройным - гэта ваш велізарны сон на працягу доўгага часу? Вы жадаеце, каб вы не павінны пакідаць вопратку, якую вы знаходзіце прыгожай падчас пакупкі? Вы любіце адпачынак на моры - падыходнае месца, дзе вы зможаце паказаць свае новыя купальнікі?\nПрактычна для кожнага чалавека гэта праблема, якую практычна немагчыма вырашыць і заўсёды ёсць. Ён штурхае ў бок (што велізарна) з-за адсутнасці сіл, каб пастаянна акунуцца ў дыеты або меры па зніжэнні вагі і пастаянна няўдачу.\nГэта раздражняе, таму што зараз ёсць сапраўды эфектыўныя прадукты, якія вельмі карысныя ў скарачэнні масы. Ці належыць да гэтага Hourglass? Як толькі вы трымаеце цярпенне, вы даведаецеся ўсё.\nШто азначае Hourglass?\nHourglass не Hourglass прывабных інгрэдыентаў і шырока пратэставаны многімі людзьмі. Прадукт стаў вядомы сваімі наўрад ці існуючымі пабочнымі эфектамі і добрым суадносіны выдаткаў і прадукцыйнасці.\nАкрамя таго, любы чалавек можа без асаблівых намаганняў набыць прадукт без аніякіх аніякіх рэцэптаў з дапамогай мабільнага тэлефона ці нават кампутара - гэта значыць кожная пакупка ажыццяўляецца ў адпаведнасці з дзеючымі стандартамі бяспекі (сакрэтнасць SSL, прыватнасць і гэтак далей).\nЧаму амаль усе мужчыны задаволены Hourglass :\nHourglass дзесяткі водгукаў і досведаў карыстальнікаў сведчаць пра тое, што станоўчы ўплыў дазваляе зрабіць куплю лёгка.\nТолькі натуральныя матэрыялы або інгрэдыенты забяспечваюць беспрэцэдэнтную сумяшчальнасць і добрую апрацоўку\nВам не трэба знайсці ўрача і фармацэўта, які смяецца над вашай праблемай\nВам не патрэбны рэцэпт лекаў ад лекара, таму што прадукт без рэцэпту лекаў і лёгка можна купіць танна онлайн\nУпакоўка і адрасаванне простыя і бессэнсоўныя - таму вы купляеце ў Інтэрнэце, і застаецца сакрэтам, што вы купляеце там\nЯкі прагрэс можна чакаць пасля прыёму Hourglass?\nЭфекты Hourglass лепш за ўсё разумець, прымаючы дастаткова часу і вывучэння інгрэдыентаў або інгрэдыентаў. Падобным чынам можна паспрабаваць Chocolate Slim .\nПасля мы разгледзім меркаванні розных людзей, але ў першую чаргу мы хочам даведацца, што кампанія распавядае пра Hourglass :\nАкрамя таго, мінералы ўсмоктваюцца, таму цела мякка схуднее.\nПрыемнае, пастаяннае пачуццё насычанасці прымушае сябе адчуваць сябе\nВы не будзеце адчуваць сябе жаданнем, што, у сваю чаргу, азначае, што вы не пастаянна змагаецеся са сваім эга і не марнаваць сваю ўладу, неаднаразова праслізваючы старыя звычкі\nВы непазбежна ўжываеце больш уласнага тлушчу ў арганізме і, такім чынам, губляеце вагу яшчэ больш\nТакім чынам, у цэнтры ўвагі відавочна ваша страта вагі. Вельмі важна, што Hourglass дазваляюць лёгка схуднець. Часта чытаюцца паведамленні карыстальніка пра зніжэнне да некалькіх кілаграмаў меншага вагі - праз некалькі тыдняў ці месяцаў.\nПа крайняй меры, такія водгукі гэтых давераных карыстальнікаў нашага прадукту.\nГэта Hourglass часы лепшы спосаб для вас?\nГэта можна растлумачыць хутка, вызначыўшы, для якой групы кліентаў " Hourglass не падыходзіць.\nHourglass у прыватнасці, дапамагае пры зніжэнні вагі. Многія кліенты пагодзяцца.\nАле выкажам здагадку, што вы падазраяце, што вы можаце прыняць толькі адну таблетку і скончыць усе свае праблемы ў самыя кароткія тэрміны, тады было б важна перагледзець свой настрой.\nЗніжэнне вагі - гэта працяглы працэс развіцця. Гэта можа заняць некалькі дзён ці нават месяцаў.\nТам жа Hourglass часы, безумоўна, Hourglass скараціць шлях. Вядома, вы не можаце прапусціць гэта.\nКалі вы жадаеце схуднець зараз, укладзіце грошы ў Hourglass, ужывайце яго цалкам, а потым атрымлівайце асалоду ад вынікамі.\nБольш не чакайце, каб не прапусціць гэтую прапанову для Hourglass.\nЦі ёсць якія- Hourglass спадарожныя абставіны ў Hourglass?\nПрадукт заснаваны на эфектыўных працэсах, якія пастаўляюцца індывідуальнымі інгрэдыентамі.\nТакім чынам, прадукт працуе з арганізмам чалавека, а не супраць яго і побач з ім, што выключае спадарожныя абставіны.\nКалі гэта патрабуе пэўнага часу, перш чым прыкладанне адчувае сябе выдатна, яго спыталі.\nАбсалютна! Цялесныя пераўтварэнні заўсёды прыкметныя, будзь то пачатковае абвастрэнне ці проста дзіўнае пачуццё - гэта пабочны прадукт, які пазней знікае.\nАгляды Hourglass габарытных даказаць толькі , што пабочныя эфекты не мяркуюцца.\nАсноўныя інгрэдыенты Hourglass\nКаб прааналізаваць кожны інгрэдыент Hourglass, я не думаю, што Hourglass засяродзіцца на найбольш важных.\nНа жаль, гэта літаральна неэфектыўна ў тым выпадку, калі, напрыклад, такі прадукт такога падзелу змяшчае гэты эфектыўны інгрэдыент без добра наладжанай дозы. Гэта робіць яго больш карысным, чым Biomanix.\nНа шчасце, зацікаўленым у « Hourglass зусім не трэба турбавацца пра дозу - наадварот: гэтыя інгрэдыенты былі даволі агрэгаваныя з улікам вынікаў.\nЦі з'яўляецца зварот з лекавай сродкам?\nHourglass не займаюць ніякай прасторы і стрымана партатыўныя паўсюль. Таму ні пры якіх абставінах не варта прыводзіць да непрадбачаных высноў, не ведаючы ўсіх дэталяў.\nНекаторыя кліенты паведамляюць, што вы змаглі значна скараціць іх першапачатковае выкарыстанне. Не здараецца, што ўжо праз некалькі тыдняў можна адзначыць прагрэс.\nУ даследаваннях прадукту часта атрымліваюць прамой эфект карыстальнікаў, які доўжыцца толькі ненадоўга. Пры пастаянным выкарыстанні гэтыя вынікі стабілізуюцца, так што нават пасля заканчэння выкарыстання вынікі з'яўляюцца пастаяннымі.\nЯшчэ гады праз, многія карыстальнікі вельмі рады гэтай артыкуле!\nНельга моцна ўплываць на паведамленні кліентаў, якія даюць вельмі хуткія канчатковыя вынікі. У залежнасці ад карыстальніка, гэта можа заняць некаторы час, каб канчатковыя вынікі сталі бачнымі.\nЯк зацікаўлены тыя, хто мае вопыт са Hourglass?\nКалі вы будзеце больш уважліва вывучыць, то перш за ўсё агляды, што прадукт безумоўна назаўсёды. Акрамя таго, час ад часу мы таксама чуем ад карыстальнікаў, якія кажуць пра невялікі поспех, але ў цэлым рэха вельмі добразычлівая.\nКалі вы не Hourglass, вы ўсё роўна не адчуваеце узбуджэння, каб занепакоіць гар.\nВось некаторыя факты, якія пацвярджаюць, наколькі эфектыўна сродак прававой абароны:\nHourglass прыносяць вельмі здавальняючыя вынікі\nВопыт, зроблены ў гэтым артыкуле, неверагодна прыемны. Мы кантралюем рынак гэтых прадуктаў у выглядзе таблетак, паст, а таксама некалькіх сродкаў на працягу многіх гадоў, ужо шмат даследаванняў, а таксама выпрабаванні сябе. Такім чынам, вельмі выразна задавальняе, як і ў эксперыментах з Hourglass, яна выглядае вельмі рэдка.\nБольшасць карыстальнікаў паведамляюць пра вялікія поспехі ў зніжэнні вагі\nТакім чынам, вага паменшылася на некалькі памераў адзення, так што карыстальнікі зноў адчувалі сябе сэксуальна\nПры гэтым ніякіх празмерных дыетычных патрабаванняў і фітнес-заняткаў не прадугледжвалася\nHourglass часы - гэта прычына страты некалькіх фунтаў за некалькі тыдняў ці месяцаў\nНовы падыход да жыцця з'явіўся ў большасці! (Мы тлумачым гэта упэўненасцю, якая склалася, і меншай сарамлівасцю ў выбары гардэроба)\nНе саромейцеся і накіроўвайце прама да месца прызначэння Dream Body\nДля звычайных дыетычных праграм патрабуецца шмат часу і цярпення. Зразумела, што большасць людзей здаюцца рана, бо вы не вытрымлівае пастаяннага ціску на рух.\nЧаму б не выбраць больш просты шлях з дапамогай гэтага лекі?\nЯк вы думаеце, можа быць паклёп на махлярства? Там вы стаіце над ім. Так што, верагодна, лепш, чым ACE.\nЦяжкія суправаджальныя абставіны ў значнай ступені выключаюцца. Я прыйшоў да такой высновы на аснове аналізу розных справаздач кліентаў, а таксама з улікам дбайнага складу сродку.\nВы не дазваляеце сабе гэтага спрыяльнага і перспектыўнага ўкладання ў ваша фізічнае дабрабыт? Калі гэта не варта для поспеху, то дайце яму заставацца лепш.\nНіколі не дыеты зноў, ніколі не адмаўляйцеся зноў і атрымліваць асалоду ад кожным імгненнем з свежай фігурай жадання.\nНяма абсалютна нічога, што кажа пра выкарыстанне Hourglass, вам, вядома, трэба звяртацца да адной з бягучых зберажэнняў.\nШто я магу паведаміць на аснове гэтага?\nВопытны патэнцыйны кліент ужо прызнае ўражвае якасць эфектыўнага складу інгрэдыентаў. Станоўчае ўражанне ўзмацняе шматлікія меркаванні кліентаў і кошт продажу, таму што нават непасрэдна перакананыя.\nТой факт, што я шырока пытаўся на тэме "" і пратэставаў шмат прадуктаў, магу сказаць: Гэты прадукт перавышае канкурэнтныя прапановы ва ўсіх адносінах.\nТакім чынам, канчатковы вынік: спроба, безумоўна, варта. У выпадку, калі наша рэзюмэ пераканае вас, рэкамендуецца прачытаць нашу дадатковую інфармацыю аб набыцці Hourglass каб вы сапраўды маглі атрымаць арыгінальны прадукт па разумнай цане набыцця.\nЯк толькі кліент вывучае досвед працы з кліентам, склад і перавагу прадукту ў параўнанні з канкуруючымі прадуктамі, гарантуецца, што прадукт будзе працаваць.\nВялікі плюс, верагодна, можа быць уключаны ў асабістую працэдуру без праблем. Гэта можа зрабіць яго мацней, чым Miracle.\nШматлікія спажыўцы рабілі рэчы, без якіх можна дакладна:\nУ любым выпадку, варта пазбягаць з-за панадлівых спецыяльных прапаноў па замове ашуканскіх прадстаўнікоў у інтэрнэце.\nВажна: Як толькі вы вырашыце купіць Hourglass, вы заўсёды карыстаецеся афіцыйным сайтам.\nЯ ўважліва праверыў усіх альтэрнатыўных прадаўцоў у інтэрнэце, проста з упэўненасцю сказаўшы, што арыгінальны прадукт недаступны нідзе.\nТакім чынам, выберыце адпаведнага дылера:\nПазбягайце прыгодных клікаў у Google і атрымаць адну з прапаноў ад гэтага кіраўніцтва. Рэдактары заўсёды стараюцца падтрымліваць спасылкі ў курсе, каб вы маглі быць расслабленыя, каб вы сапраўды заказвалі па самых нізкіх коштах, а таксама аптымальныя ўмовы дастаўкі.


Фатограф Уладзімір Шарнікаў зазірнуў жыццю ў вочы | naviny.by\nФатограф Уладзімір Шарнікаў зазірнуў жыццю ў вочы\nПра сябе Шарнікаў кажа, што ён \_"проста шэраговы фатограф, які хоча паказаць людзям краіну, у якой яны жывуць\_"...\nАся ПАПЛАЎСКАЯ, фота аўтара / 03.04.2013 / 11:24 / Культура\nСаламяныя хлопец з дзяўчынай у традыцыйных беларускіх лапцях, беларускія пачастункі на стале, сапраўдны слабаалкагольны збіцень і гарэзлівыя, стомленыя, мудрыя, але заўжды добрыя вочы, якія глядзяць на цябе з густоўных чорна-белых фотаздымкаў. Такая сцішаная, нязмушаная атмасфера, якую дамапагалі ствараць музыкі з гурта “Дзівасіл”, панавала 2 красавіка у галерэі TUT.BY на адкрыцці выставы фотамастака Уладзіміра Шарнікава «Проста ў вочы жыццю».\nУладзімір Шарнікаў, фотамастак з Бабруйска, аднойчы вырашыў, што цікава і здорава фатаграфаваць простых беларусаў, якія жывуць сваім розным жыццём за межамі сталічнай кальцавой. Здымкі, прадстаўленыя на дзесятай па ліку фотавыставе Уладзіміра Шарнікава, паказваюць нам жыццё нашай краіны такім, якое яно ёсць насамрэч, без перабольшванняў і ўпрыгожванняў. Часцяком, каб адшукаць патрэбныя сюжэты і герояў, Уладзімір праязджае і праходзіць не адзін дзесятак кіламетраў.\n“Яго фатаграфія — гэта заўсёды гісторыя пра людзей. Нават калі яны за кадрам. Яго здымак — не ілюстрацыя да тэксту, не дадатак да інфармацыі, выяўленай словамі. Ён — як тэлевізійная карцінка — і ёсць інфармацыя. Ён — самакаштоўнасць. Ён не сумны, таму што аўтару цікавы аб'ект фатаграфавання. Фатограф любіць людзей, выслухоўвае іх немудрагелістыя гісторыі, спачувае ім. Яго фатаграфія — гэта само жыццё. Са смецця незначных дробязяў, плям, мазкоў рэальнасці складаецца дзіўная карціна жыцця, ні з чым не параўнальная ў сваёй сапраўднасці”, — перакананая куратар выставы Алена Шаліма.\nПа яе словах, калі толькі ўзнікла ідэя зрабіць такую выставу, “было толькі адно патрабаванне да рэпартажна-дакументальных работ аўтара — каб да кожнага здымка быў подпіс: месца і дата дзеяння, а таксама хто выяўлены”. “Гэта Уладзімір з цяжкасцю, але выканаў”, — адзначыла Алена Шаліма.\nСам фатограф прамаўляць перад прысутнымі адмовіўся: “А што мне гаварыць? Мне няма чаго сказаць. Вось работы — трэба глядзець”.\nАле ж для Naviny.by сціплы фотамастак усё ж сказаў колькі словаў:\n“Фотаздымкі, што на выставе, у асноўным зробленыя на лічбавую камеру. Праўда, ёсць некалькі работ на стужку каляровую і чорна-белую — раней я, натуральна, на іх здымаў. А зараз здымаю на добры лічбавы апарат, бо на стужку грошай не напасешся. Добрая стужка і пяць, і сем даляраў каштуе — дзе такія грошы возьмеш?.. А чорна-белыя работы таму, што на гэтым настаяў куратар выставы. У дадзеным выпадку чорна-белыя здымкі глядзяцца лепей, чым каляровая.\nКалі пасля добрай выставы вы запытаецеся ў людзей, ці спадабаліся ім здымкі, яны скажуць: так, спадабаліся. Але калі вы спытаеце, якімі яны былі: чорна-белымі альбо каляровымі, то многія могуць і не ўзгадаць. Гэта я да таго, што колер тут не грае значнай ролі. Калі рабіць здымкі з душой, любіць людзей, аб’екты, прыроду, якія ты здымаеш, то не істотна: у колеры фотаздымкі ці не. У мяне каля дзвюх тысяч работ, але ж усе не выставіш, таму тут прадстаўленыя тыя, якія выбрала куратар. У яе ёсць густ, адчуванне мастацтва, таму ніякіх спрэчак у нас не ўзнікла.\nЯ проста шэраговы фатограф, які хоча паказаць людзям краіну, у якой яны жывуць. Пасля адной з выставаў да мяне падыйшоў чалавек і сказаў: а я нават і не падазраваў, што за межамі мінскай кальцавой ёсць такое жыццё. А там проста жыццё — так людзі жывуць з усімі іх радасцямі і горасцямі… Мне цікава іх зняць, зафіксаваць. Часам людзі самі ідуць да мяне, хочуць пагаварыць, тады абавязкова трэба пагутарыць, а часам і не хочуць здымацца. Па-рознаму бывае. Бываюць і злосныя людзі. Але навошта іх паказваць? Хочацца, каб у чалавека на здымку была добрая душа, адкрыты погляд, надзея, бляск у вачах. Трэба шукаць.\nЯ думаю, што такія фотаработы цікавыя ўсім. У мяне літаральна ўчора завяршылася фотавыстава ў Магілёве — у кнігу водгукаў пісалі і старыя, і маладыя. Зараз жа натоўпам на выставы не ходзяць, але людзі прыходзілі, падоўгу разглядалі фотаздымкі. Хтосьці пазнаваў свае вёскі, а хтосьці і сябе... ”.\nЯшчэ фатограф расказаў, што марыць выдаць альбом пра сваю сапраўдную Беларусь — тую, што не пакажуць па тэлевізары.\nА пакуль фотапрацы Уладзіміра Шарнікава можна ўбачыць у Мінску да 27 красавіка.\nТэги: фотовыставка Персона: Владимир Шарников Алена Шаліма\nЗаводил винтить, остальных запугать. Как решили гасить «подписную революцию» 9929\nВалерий Цепкало: мы хотим видеть Беларусь страной, где у всех будет право голоса 7897\nCOVID-19 в Беларуси. Хроника коронавируса 781261\nЧто меняется в Беларуси с 1 июня 39638\nТихановский за решеткой. Лукашенко решил больше не цацкаться с оппонентами 25886\nПодписная революция в Беларуси. Улица против Лукашенко 15857\n«Действия милиции незаконны и препятствуют сбору подписей» 14051


Уладзімір Някляеў пра справу СБП: І хоць бы хто голас падаў | Новы Час\nМаўчаць, як рыбы аб лёд...\nУ Вярхоўным судзе адбылося апытанне па пазове Міністэрства юстыцыі аб ліквідацыі «Саюза беларускіх пісьменнікаў». Былі выслуханы тлумачэнні і аргументы бакоў і запытаная дадатковая інфармацыя па справе.\nПа выніках апытання дата судовага пасяджэння не была прызначана. Пытанне будзе вырашана пасля прадастаўлення бакамі запытаных дадатковых дакументаў, паведаміў сакратарыят «Саюза беларускіх пісьменнікаў».\nМногіх гэтая навіна абнадзеіла, аднак паэт Уладзімір Някляеў захоўвае скепсіс.\n— Паколькі ад іх патрабавалі дакументы, якіх яны не маглі прадаставіць па той простай прычыне, што офіс апламбаваны і яны не могуць туды патрапіць. Па гэтай прычыне гэтае пытанне адкладзенае. Шмат хто ўспрыняў гэта як факт, які абнадзейвае, але мяне ён не абнадзейвае, бо я ведаю сістэму, я ведаю гэтых людзей і не бачу ў іх свядомасці прычыны, па якой з гэтага ланцуга знішчэння можна некага вылучыць і не знішчаць. Я слаба сабе ўяўляю, што Вярхоўны суд можа адмовіць у позве Міністэрства юстыцыі.\nНякляеў звяртае ўвагу на маўчанне ў гэтай сітуацыі іншай, праўладнай, літаратарскай арганізацыі — «Саюза пісьменнікаў Беларусі».\n— І хоць бы хто голас падаў! Я ўжо не кажу пра міліцыянта Чаргінца, ёсць там пару паэтаў някепскіх і пару празаікаў, але ніхто — маўчаць, як рыбы аб лёд.\nЯк паведамлялася, Вярхоўным судом заведзеная грамадзянская справа па ліквідацыі грамадскага аб’яднання «Саюз беларускіх пісьменнікаў». СБП — самая сталая творчая арганізацыя Беларусі (свой адлік яна вядзе з 1934 г.). Да дзейнасці «Саюза беларускіх пісьменнікаў» спрычыніліся такія яго сябры, як Купала, Колас, Танк, Куляшоў, Панчанка, Мележ, Караткевіч, Адамовіч, Быкаў, Шамякін, Барадулін, Гілевіч ды многія іншыя творцы. Цяпер у СБП уваходзіць больш за 450 сяброў.\n«З жахам глядзім, як нашых калег прымушаюць маўчаць або знікаць з краіны». Шведскія калегі падтрымалі СБП


З такім перакананнем жыве і працуе настаўніца гісторыі гімназіі №1 горада Дзятлава Лідзія Андрэеўна Ляўкевіч. А калі чалавек у нечым перакананы, то будзе несці святло сваіх перакананняў праз усё жыццё, працаваць так, каб гэта складаная навука, якая патрабуе не толькі ведаў, але і глыбокага аналізу, для школьнікаў ператварылася ў радасную дзею.\nЦікавым і цярністым быў шлях настаўніцы гісторыі нашай гімназіі Л. А. Ляўкевіч. Працавала яна спачатку ў Казлоўшчынскай школе, затым у СШ №2 горада Дзятлава, дзе адбылося яе станаўленне як настаўніка-прафесіянала. З 2003 года школа набыла статус гімназіі. Усё, чым жыла гімназія як установа адукацыі новага тыпу, прайшло праз сэрца гэтай няўрымслівай жанчыны, якая заўсёды і за ўсё ў адказе, заўсёды і ўсім гатова прыйсці на дапамогу. Дзеці яе вельмі любяць і паважаюць. Яна строгая і патрабавальная, пераканана, што гісторыю сваёй краіны павінен на выдатна ведаць кожны выпускнік. Паспрабавалі б вы замяніць настаўніка ў класах, дзе працуе Лідзія Андрэеўна, — і гэта магло б выклікаць сапраўдны пратэст гімназістаў. «Наша Лідзія Андрэеўна», — пачуеце вы цёплае, сяброўскае за спінай. Яна сапраўды іх настаўнік, таму што любіць іх бязмерна, простая ў абыходжанні, шчырая і адкрытая, такая як ёсць. Любіць, як сваіх дачок, Алену і Іну, якія некалі таксама былі мамінымі вучаніцамі. Любіць і разумее, бо сама прайшла праз усе школьныя калідоры і ў якасці маці, і ў якасці класнага кіраўніка, і ў якасці класнай дамы, і ў якасці старэйшага сябра. Менавіта тады, калі вучыла сваіх дачок, Лідзія Андрэеўна зразумела, што трэба адносіцца да дзяцей з цеплынёй і павагай, што ўсе яны розныя і ўсе добрыя, шчырыя, трэба толькі падабраць ключык да кожнай душы, да кожнага сэрца. А падабраць гэты самы ключык яна імкнецца ўсё жыццё. Ой, як шмат гэтых ключыкаў спатрэбілася настаўніцы: адным яна адмыкала сэрца Веранікі Дзянькоўскай, якая парадавала настаўніцу дыпломам з абласной алімпіяды, другім — Вольгі Паўлоўскай, таксама прызёра абласной алімпіяды па грамадазнаўстве. На той час месца для дадатковых заняткаў у гімназіі знайсці было складана, у нас быў мультыпрофіль, вучні займаліся невялікімі групамі. Таму настаўніца і дзяўчаты заўсёды «шчыравалі» ў чытальнай зале бібліятэкі і, не зважаючы на шум і размовы, чыталі, разважалі.\nА колькім вучням яна дапамагла падрыхтавацца да паступлення ў вышэйшыя навучальныя ўстановы? Не злічыць. І заўсёды шчыра, самааддана, нікому не адмовіла ў дапамозе. Год за годам, крок за крокам ідуць яе вучні па жыцці да новай перамогі і помняць сваю настаўніцу, не забываюць запрасіць на юбілеі, прынесці кветкі, патэлефанаваць.\nЛідзія Андрэеўна ў гімназіі паважаны чалавек. Яна адказвае за харчаванне гімназістаў, стараецца, каб былі задаволены ўсе патрэбы вучняў і іх бацькоў. А яшчэ другі год з’яўляецца сацыяльным педагогам гімназіі і выдатна спраўляецца з гэтай новай для яе работай. Актыўная, адказная, зацікаўленая — такой яе ведаюць калегі і жыхары раёна.\nТакія настаўнікі, як Лідзія Андрэеўна Ляўкевіч «жывуць» школай. Сапраўды жывуць, бо мала любіць свой прадмет і ўрокі, быць прафесіяналам і даваць веды — патрэбна нешта большае: быць фанатам школы, не ўяўляць сябе без званкоў і перапынкаў, саракапяціхвілінных урокаў, вечароў і турніраў, праседжвання дапазна з вучнямі на дадатковых занятках.\nУрокі Лідзіі Андрэеўны — гэта цэлыя спектаклі. Праводзіць яна ўрокі-гульні, урокі-КВЗ, урокі з выкарыстаннем тэхналогій, проста рабочыя ўрокі. І заўсёды стараецца дайсці да кожнага. Таму на яе ўроку заўсёды пануе рабочая атмасфера і ідзе плённая праца. Здаровы шумок ледзь чутна далятае да вуха адміністратара, што праходзіць па калідоры. Гімназісты спасцігаюць вехі айчынная і сусветнай гісторыі, і вядзе іх да ведаў любімы праваднік — Лідзія Андрэеўна Ляўкевіч.\nнастаўніца гімназіі №1 горада Дзятлава\n0 0\t694\t23 Декабрь, 2016\tСацыяльная сфера\tДекабрь 23, 2016\n← Адбудзецца «Прамая тэлефонная лінія» «Ёлка жаданняў» ад Чырвонага Крыжа → ← Previous Next →


Наша гісторыя — нібы пыл, але прыгледзішся — убачыш сапраўднае золата.\nШтогод па ўсёй краіне ў найбліжэйшыя да Міжнароднага дня помнікаў і мясцін (18 красавіка) выходныя можна наведаць самыя разнастайныя экскурсіі ад вядомых прафесійных гідаў, а таксама апантаных краязнаўцаў, даследчыкаў і экскурсаводаў-аматараў, пишет «Новы Час».\nСтваральнік «Фэста экскурсаводаў» Павел Каралёў — сёння вядомы экскурсавод, супрацоўнік Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы і заснавальнік галоўнага краязнаўчага свята Беларусі «Фэст экскурсаводаў», можа дакладна назваць дату, калі ён сустрэўся са Спадчынай. Гэта адбылося ў 2002 годзе на рыцарскім фестывалі ў Наваградку.\nЭкскурсія «Шарм міжваеннага Менска» з Паўлам Махінавым і Аляксандрай Валодзінай\nЭкскурсія «Міфалогія горада» са Змітром Скварчэўскім\nФота: Аляксей Лапука?\n— Грамадства само мусіць быць творчым, актыўным і рэалізоўваць свае ідэі нягледзячы на тое, што нехта лічыць іх малаверагоднымі. Толькі дзякуючы гэтаму Беларусь стане той, якой мы хочам яе бачыць, — кажа Павел Каралёў.


Канвертаваць Чылійскія песа (CLP) і Кайманавы выспы даляраў (KYD) : Калькулятар абменнага курсу\nЧылійскі песа (CLP) і Даляр Кайманавых выспаў (KYD) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Чылійскі песа і Даляр Кайманавых выспаў пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 16 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Чылійскі песа. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Даляр Кайманавых выспаў валюты па змаўчанні. Націсніце на Кайманавы выспы даляраў або Чылійскія песа канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nЧылійскі песа гэта валюта, у Чылі (CL, КХЛ). Даляр Кайманавых выспаў гэта валюта, у Кайманавы выспы (Кентукі, ОДМ). Сімвал CLP можа быць запісаная Ch$. Сімвал KYD можа быць запісаная CI$. Чылійскі песа дзеліцца на 100 centavos. Даляр Кайманавых выспаў дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Чылійскі песа Апошняе абнаўленне 13 верасень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Даляр Кайманавых выспаў Апошняе абнаўленне 16 верасень 2019 ад Yahoo Finance. CLP каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. KYD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Севярын Квяткоўскі. Пахаваньне дзеда Аркадзя\nПахаваньне дзеда Аркадзя\nДва тыдні таму мы хавалi дзеда Аркадзя — апошняга з старэйшых нашага роду. Дзед Аркадзь быў прадметам майго дзiцячага захапленьня i гонару. Бо ён першым у вёсцы сабраў уласны трактар. Увогуле, майстраваў рэчы, недасяжныя для ўменьня iншых, праз што нешматлiкiя «варагі» ў вёсцы называлi яго таямнiчым словам, якое выклiкала павагу — «аднаасобнiк». А яшчэ, у доме бабы Анi i дзеда Аркадзя я прамовiў першыя беларускiя словы.\nРытуал пахаваньня адрозьнiваецца ня тое што ў розных рэгiёнах, але і ў суседнiх вёсках. У адной нябожчыка абавязкова вязуць (прычым на аўтамабiлi, нават, калi могiлкi ў сотнi мэтраў ад хаты), у нашай — трэба толькi несьцi, хай сабе й колькi кiлямэтраў. А яшчэ паводле непiсаных правiлаў урачыстыя словы перад першым памiнальным кiлiшкам прамаўляюць менавiта «па-руску». «Гаварыць па-руску» — гэта сапраўдная праца, ня менш цяжкая, чым любая справа ў беларускай вясковай гаспадарцы. Зрэшты, як для каго. Кіраваў хаўтурамі мой стрыечны дзядзька. У адрозьненьне ад большасьці аднавяскоўцаў, ён ня толькі пераехаў у горад, але й скончыў філфак БДУ і выкладае цяпер там беларускую мову. Зразумела, дзядзька — чалавек паважаны ў вёсцы. Што да мяне, дык менавіта дзядзька чытаў мне малому «Новую зямлю» й вучыў шмат чаму добраму — беларускаму...\nЖывучы ў Менску, дзядзька падкрэсьлівае, што ён вясковы чалавек і што паміраць вернецца да хаты свайго нараджэньня. Не ў малой ступені дзякуючы «штудыям» дзядзькі я адчуў сябе беларусам. Але на пачатку 90-х мы ўжо не размаўлялі, а спрачаліся. Па-беларуску. Я зь юнацкім імпэтам даводзіў, што трэба беларусізаваць усё жыцьцё краіны, дзядзька пярэчыў, што ўсё ад Бога — і ўлады, і мовы, і што трэба пакінуць вясковае вяскоўцам, а гарадзкое гараджанам. Дагэтуль у вёсцы нараджаюцца людзі, каб з часам паехаць у горад, каб навучыцца «языку», і жыць «як Бог дасьць». Але ў горадзе нараджаюцца іншыя, для якіх «мова», пакуль хай сабе й сымбаль, але самы галоўны.\nВёска захоўвае традыцыю. А горад абнаўляе традыцыю, стварае новую, якая мусіць прыйсьці ў вёску дзеля «захаваньня». Беларусь адродзіцца, калі горад і вёска сыдуцца ў адно.


Беларускі Партызан : Рэвалюцыя ў Арменіі. Хто такі Нікол Пашыньян і куды вядуць ерэванскія пратэсты?\nХто ўзначальвае «негвалтоўную аксамітную рэвалюцыю» ў Армэніі? Ці ёсьць у ёй элемэнты «каляровых рэвалюцыяў»?\nКлючавая постаць падзеяў, якія ўжо другі тыдзень адбываюцца ў Ерэване — Нікол Пашыньян — у 1995 годзе скончыў аддзяленьне журналістыкі філфаку Ерэванскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту.\nПрацаваў карэспандэнтам розных газэт. Ад 1999 году — галоўны рэдактар штодзённай газэты «Айкакан жаманак» (Армянскі час), апазыцыйнай да абранага ў 1998 годзе прэзыдэнта Робэрта Качар’яна, піша радыё Свабода.\nНеаднаразова прыцягваўся да адказнасьці за крытычныя публікацыі супраць прадстаўнікоў улады і блізкіх да іх людзей.\nУ 2008 годзе, калі Качар’ян, адбыўшы два тэрміны, падтрымаў на прэзыдэнцкіх выбарах кандыдатуру прэм’ер-міністра Сэржа Саргсьяна, Пашыньян увайшоў у выбарчы штаб апазыцыйнага кандыдата, першага прэзыдэнта Армэніі (1991-1998) Лявона Тэр-Пэтрасьяна. Выбары, у выніку якіх Саргсьян перамог, набраўшы 53% галасоў, скончыліся масавымі пратэстамі, падчас якіх загінула як найменей 8 дэманстрантаў і і вайсковец. Пратэсты былі жорстка здушаныя, у краіне было абвешчанае надзвычайнае становішча.\nПашыньян быў сярод іншых абвінавачаны ў арганізацыі масавых беспарадкаў і абвешчаны ў росшук. Больш чым год хаваўся ад уладаў у падпольлі, але ў ліпені 2009 году добраахвотна здаўся. У студзеньі 2010-га асуджаны на 7 гадоў турмы, заставаўся пад вартай да траўня 2011 году, калі выйшаў на свабоду паводле амністыі.\nУ 2012 годзе абраны дэпутатам Нацыянальнага сходу Армэніі ад партыйнага блёку «Армянскі нацыянальны кангрэс». У 2015 годзе далучыўся да новастворанай палітычнай партыі «Грамадзянская дамова». У 2016-м тры лібэральныя партыі — «Грамадзянская дамова», «Сьветлая Армэнія» і «Рэспубліка» — злучыліся ў партыйны альянс «Елк» (Выхад). На выбарах 2017 году «Елк» заваяваў 9 месцаў у парлямэнце з 105, яго фракцыю ўзначаліў Нікол Пашыньян.\nЕрэван, 16 красавіка 2018\nПа тлумачэньні кантэксту падзеяў у Армэніі мы зьвярнуліся да нашых калегаў з Армянскай службы Радыё Свабода.\nПаводле рэдактара Армянскай службы Геворга Стамбальцьяна, галоўная прычына цяперашняга супрацьстаяньня — спроба апазыцыі не дапусьціць пераходу Армэніі з катэгорыі адносна дэмакратычных краінаў у шэраг аўтарытарных рэжымаў накшталт азэрбайджанскага, туркмэнскага або ўзбэцкага.\nУ пытаньнях геапалітычнай арыентацыі — дачыненьняў з Расеяй, Захадам, Азэрбайджанам або Турцыяй — паміж уладай і апазыцыяй сур’ёзных разыходжаньняў няма. Апазыцыя часам закідае ўладзе парушэньне стратэгічнага балянсу ў дачыненьнях з Расеяй, але пытаньні армянска-расейскага партнэрства не аспрэчвае. Падчас цяперашніх пратэстаў ніводнае з гэтых пытаньняў на парадку дня не стаіць. Спробы некаторых расейскіх мас-мэдыяў прыраўнаць ерэванскія пратэсты да «майданаў», «каляровых рэвалюцыяў» ня маюць пад сабой ніякіх падставаў, лічыць супрацоўнік Армянскай службы Радыё Свабода Геворг Стамбальцьян.


Як звяртацца з мужчынамі - Адносіны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Адносіны 2017 ⇒ Як звяртацца з мужчынамі\nНавучыцеся ўзаемна паважаць адзін аднаго. Гэта павінна быць асноўным прынцыпам, на якім трымаецца каханне. Саступайце партнёру і ідзіце на кампраміс. У любой спрэчцы ня трэба упарціцца. Старайцеся адшукаць такі спосаб, які змог зладзіць б абодвух. Вы павінны паступіць такім чынам, каб у выніку абодва бакі былі задаволеныя прынятым рашэннем. Давярайце мужчыну. Можна раўнаваць, але ў пэўнай дозе. Пастаянныя незадаволенасці і прыдзіркі могуць вывесці з сябе. Не надакучае званкамі і ня дапытвацеся, дзе ён знаходзіцца і з кім. Як правіла, залішняя рэўнасць можа прывесці да здрады.\nДапамагайце адзін аднаму. Навучыцеся ўзаемадапамогі. Моцны пол не хоча прызнаваць, што яму неабходная падтрымка, тым больш, ад дзяўчыны. Вы павінны стаць самым блізкім чалавекам, які гатовы дапамагчы ў любую хвіліну. Але не заденьте яго самалюбства і ня будзьце дакучлівай з прапановай аб дапамозе. Ваш выбраннік можа гэта зразумець як папрок у слабасці.\nПерастаньце звяртацца з процілеглым падлогай як з дзіцём. Не будуйце з сябе клапатлівую маму, якая нагадвае партнёру, што яму трэба зрабіць, як неабходна паступіць. Запомніце, што вы - яго любімая дзяўчына, а не маці. Вы павінны прытрымлівацца гэтага правіла, каб ваш мужчына не паводзіў сябе як дзіця.\nПадвышайце яго самаацэнку. Мужчыну неабходна нагадваць пра яго значнасці. Не будуйце з сябе бездапаможную ахвяру. Вядома, вы жанчына, аднак гэта не значыць, што неабходна ўвесь час адчуваць сябе слабой і ўшчэмленай ў чым-небудзь.\nЛюбіце выбранніка за тое, які ён цяпер ёсць на самой справе. Ня малюйце сабе прыдуманы вобраз ідэальнага мужчыны, не спрабуйце падагнаць яго пад вашага партнёра. Не перарабляць любімага пад сябе, гэта проста прыкмета непавагі.\nКажаце мужчыну розныя кампліменты. Калі вы скажаце сябру, што ў яго цудоўная парфума, ці ён апрануты ў прыгожы касцюм, то ён адчуе сябе жаданым і прывабным.\nПапярэдні Тэкст Што не варта казаць жанчыне\nНаступная Артыкул Сэкс без ляноты, або адносіны ўсур'ёз\nШто надзець на сумоўе\nПляжныя сумкі 2015