Добры парадак людзям на радасць - Петриков | Петриковский район | Новости Петрикова | Петриковские новости | Петрыкаускiя навiны | Газета города Петриков\nЧетверг, 3.10.2013 04:21. Рубрика: Прамысловасць Просмотров: 702\nНават пры наведванні Мышанкі гады два не выпадала патрапіць у былы ваенны гарадок. Даводзілася чуць, што цяпер паблізу яго разбіраюць будынкі былых казармаў і вучэбнага цэнтра па падрыхтоўцы спецыялістаў для войскаў ракетна-стратэгічнага прызначэння былога Саюза. Нядаўна ж убачанае там у жылым мікрараёне сапраўды па-добраму здзівіла і ўразіла. Знешні выгляд дамоў і добраўпарадкаваныя тэрыторыі навокал пераконваюць, што кіраўніцтва мясцовага ўчастка КУП “Петрыкаўскі райжылкамгас” паспяхова спраўляецца з пастаўленымі задачамі па задавальненні запатрабаванняў людзей.\nЯк адзначыў пазней у размове яго начальнік Уладзімір Раманюк, у калектыве цяпер працуюць 70 чалавек. На балансе камунгаса знаходзіцца 14 шматкватэрных жылых дамоў і 12 “фінскіх” катэджаў, усяго 513 кватэр, у якіх пражываць 1500 чалавек. Падведамная тэрыторыя складае каля 10 гектараў. Вось чаму патрэбна было дакладна прадумаць праграму работы на перспектыву ўсіх службаў, каб насельніцтва на кожным кроку заўважала яе вынікі. Хаця пасля расфарміравання былой вайсковай часці гарадок быў пакінуты, без усякага перабольшвання, на волю лёсу.\nНачальнік участка Уладзімір Раманюк\nПа нейкім часе праблем у камунальным абслугоўванні наслаілася на ладны “пірог”. Органы мясцовай улады, канечне, не пакінулі жыхароў сам-насам з імі. Тут быў створаны ўчастак райжылкамгаса, але і тады яны вырашаліся не заўсёды настойліва і паслядоўна. Не толькі таму, што не хапала людзей і сродкаў.\nДва гады назад кіраўніцтва камунгаса запрасіла на пасаду майстра мясцовага ЖЭУ былога вайскоўца Уладзіміра Раманюка. Зусім не выпадкова. Яшчэ раней, а менавіта ў 2007 годзе, па яго ініцыятыве жыхары дома № 16, у якім ён жыў, пачалі добраахвотна ўпарадкоўваць сваю тэрыторыю. Зрабілі “горку”, арку каля пад’езда і лаўкі, вылажылі клумбы бутавымі камянямі. Карацей, было бачна, што чалавек хварэе за агульную справу і дастаткова ініцыятыўны. Такіх трэба заўважаць і падтрымліваць. Нездарма праз год Уладзіміру Сцяпанавічу даручылі ўзначальваць галіновае падраздзяленне.\nКветкавод Наталля Язэпава\nПарадак пачалі наводзіць найперш на тэрыторыі гарадка, якая з’яўляецца яго “тварам”. Агульны выгляд заўсёды пакідае ўражанне на гасцей, а таксама ўплывае і на настрой саміх жыхароў. Як кажуць, прыгажосць па-свойму дысцыплінуе, выклікае ў іх пачуццё павагі да працы тых, хто яе стварае.\nДырэкцыя КУП задавальняла любую заяўку ўчастка па выдзяленні неабходных матэрыялаў. Так, атрымалі каля 650 кілаграмаў фарбы. Спачатку “расквецілі” цокалі ўсіх дамоў, потым узяліся за фасады, а ў дамах №№ 10-12 і 14-16 афарбавалі ў гамавы тон яшчэ і выступы.\nДайшла чарга і да малых архітэктурных формаў. Паставілі аркі каля магазіна, пафарбавалі ў розны колер тратуарныя бардзюры, з азбеста-бетонных корабаў, кавалкаў водаправодных трубаў і бляшаных абразных бочак і “вёдраў” з пенавым напыленнем парабілі арыгінальных геаметрычных формаў клумбы, Каля падразных кустарнікавых алей па цэнтральным праходзе расмясцілі стойкі для вазонаў з кветкамі. Вясёлкавай гамай затрымліваюць вока чалавека на сабе агараджальныя парэнчы, столікі з лаўкамі пад “грыбкамі” для адпачынку каля дамоў, пясочніцы, лаўкі-гайданкі, спускавыя “горкі” , “ракеты” і гімнастычныя лесвіцы. Ёсць тут і невялікая “ландышавая” алея, каля кожнага пад’езда стаяць урны для смецця.\nУладзімір Раманюк зазначае, што міні-рынак амаль у цэнтры былога мікрараёна плануюць перавесці на ранейшае месца — абсталяваць гандлёвыя месцы на ўездзе ў яго. Таму, што там па вечарах збіраецца моладзь, якая перашкаджае адпачынку жыхароў бліжэйшых дамоў. Застаецца толькі даабсталяваць памятную стэлу ў гонар вучэбнага цэнтра па падрыхтоўцы спецыялістаў-ракетчыкаў, які дзейнічаў пры Мышанскім ваенным гарнізоне са снежня 1964 па ліпень 1993 года. Не паспелі пакуль размясціць “сланечнікавую” алею, якая таксама па-свойму ўпрыгожыць пэўную тэрыторыю былога ваенгарадка. Вуліцы дастаткова асвятляюцца з надыходам цемры, бо на трансфарматарнай падстанцыі летась паставілі астранамічныя датчыкі.\nШтогод папаўняецца парк уласных аўтамабіляў у жыхароў гарадка. Для гэтага абсталяваны чатыры прыдамавыя стаянкі. Месцаў малавата, таму іх будуць пашыраць. Магчымасць такая ёсць, а вялікіх затратаў на гэта не спатрэбіцца. Адвольнай паркоўкі “легкавікоў” не дапускаецца, бо скрозь кветнікі пастаўлены перашкоды і забараняльныя знакі.\nЯшчэ раней пры мясцовай кацельні № 13 працавала цяпліца, у якой кветкавод Наталля Язэпава штосязон вырошчвала звыш 3,5 тысячы штук расады. Некалі яе высаджвалі нават у горадзе. Цяпер “саджанцамі” дзеляцца з калегамі капаткевіцкага ўчастка, работнікамі ГДК, школы і садка. Палівам кветнікаў і клумбаў у спякотныя дні займаецца вадзіцель Мікалай Грэська.\nКаля прыдамавых тэрыторый у дзень наведвання нідзе не давялося ўбачыць галля ці смецця. У гэтым ёсць вялікая заслуга прыбіральшчыц Наталлі Жыгар і Святланы Дашкевіч, якія пільна сочаць за чысцінёй на вуліцах. Вывазку бытавых адходаў у мікрараёне вадзіцель Васіль Агейчык забяспечвае тры разы на тыдзень. Пастаўлены 24 кантэйнеры для іх раздзельнага збору. Заданне па здачы другаснай сыравіны выканана па нарыхтоўках тэкстылю, шкла і маталалому. Перыядычна нехта з камунальнікаў выязджае на яе прыёмку ў вёскі Старыя і Новыя Кацуры, а таксама ў Міхнавічы, што ў суседнім Калінкавіцкім раёне.\nМяркуючы па вераснёўскіх кронах дрэў нават на тэрыторыі ваенгарадка ў Мышанцы, можна сказаць, што сёлета восень не асабліва спяшалася з усталяваннем сваіх правоў на Палессі. Лістота яшчэ дагэтуль радуе вочы прахожых сакавітаю зелянінай, у якой зусім мала пазалоты ды звыклых для такой пары фарбаў. Але відавочна, што ўжо неўзабаве камунальнікам трэба будзе распачынаць чарговы ацяпляльны сязон. Таму пытанне з падрыхтоўкай кацельняў і ўсіх інжынерных сетак даўно стаіць у парадку дня работы калектыву мясцовага ўчастка ЖКГ.\nЖылфонд, у якім пражывае насельніцтва амаль дзвюх буйных у раёне вёсак, патрабуе да сябе самай пільнай увагі. Не прыватызаванымі застаюцца менш паўтара дзясятка кватэр, а 22 — гэта службовае і сацыяльнае жыллё. Ва ўсіх дамах зманціраваны групавыя лічыльнікі па ўліку цяпла, вадзяных жа дагэтуль не паставілі толькі 4 сям’і. Летась пачалі, а сёлета закончылі ўстаноўку шумавых датчыкаў па выключэнні асвятлення ва ўсіх пад’ездах. Гэтым займаліся электрыкі Юрый Папрадухін, Віктар Круцікаў і Уладзімір Сігай. Па падліках, гэта дазваляе эканоміць каля 30% электраэнергіі.\nЗгодна з вызначанай праграмай па графіку правялі замену аконных блокаў у доме № 223 і бягучы рамонт у пад’ездах дома № 16. На апошнім, дарэчы, старанна папрацавалі штукатуры-маляры Святлана Брэзіцкая і Валянціна Яцка. У розных аб’ёмах праведзены работы па замене запорнай арматуры ў дамах №№ 244 і 266, часткова — у доме № 287. За гэта жыхары выказалі словы шчырай падзякі электрагазазваршчыку Мікалаю Грэську і слесару-сантэхніку Уладзіміру Нягрэю.\nТакі парадак можна ўбачыць у мікрараёне\nЗ вясны цеплавой мадэрнізацыяй жылога дома № 207 займаецца група галіновых сумежнікаў з абласнога цэнтра. На дзень наведвання гамяльчане асноўныя работы фактычна закончылі і праводзілі афарбоўку фасаду. У наступным годзе такую ж цепларэабілітацыю запланавана правесці ў доме № 206. Яшчэ на прыканцы мінулага ацяпляльнага сязона быў пачаты капрамонт дахаў у дамах №№ 266 і 287. Зразумела, што сваімі сіламі. Асвоена звыш 600 мільёнаў рублёў. Работы пад кіраўніцтвам майстра ЖЭУ Сяргея Грамовіча праводзілі слесары-сантэхнікі Мікалай Адамоўскі і Уладзімір Жыдкавец. Увогуле нельга не адзначыць, што ў год беражлівасці асаблівае значэнне надаюць сумяшчальніцтву абавязкаў. Кадры масавых прафесій маюць дастатковую кваліфікацыю, каб гэта не было ва ўрон якасці працы. У такіх спецыялістаў адпаведна і вышэй зарплата.\nПа плане праведзены тэхнічна-прафілактычныя работы па доглядзе абсталявання на трох падведамных кацельнях, якія цалкам працуюць на мясцовых відах паліва. У памяшканнях наведзены парадак, у бытоўках заменены на новыя дзверы і шафы, пафарбаваны часткі запорнай арматуры і трубы. Два гады таму ў цэнтральнай кацельні № 13 былі пастаўлены два катлы ВА-3000 з прытопкамі сумарнай магутнасцю 4 МВт. Зусім нездарма, бо яна забяспечвае цяплом 30 аб’ектаў жылфонду і сацыяльнай сферы.\nДля бесперабойнай работы ў зімовы перыяд патрэбна не менш 4 тысяч тон драўнянай шчэпкі і каля 800 кубаметраў дроў, якія з дрэваапрацоўчага цэха ЭЛПГ “Ляскавічы” звычайна завозяць вадзіцелі вялікагрузных МАЗаў Леанід Рудаўскі і Леанід Зубар. Яшчэ каля 400 тон шчэпкі забіраюць на адным з прадпрыемстваў у Мазыры. На жаль, у павеці можна захоўваць каля 400 тон паліўнай сыравіны. Самі працаўнікі ўчастка не займаюцца нарыхтоўкай дроў, што стварае пэўныя праблемы ў рабоце машыністаў-качагараў. Доводзіцца пілаваць аполкі і адходы, што саскладаваны каля кацельні, а таксама спілаваныя аварыйныя дрэвы. Такіх у ваенгарадку, дарэчы, вельмі многа. Толькі на працягу 8 мінулых месяцаў звалена іх звыш 100. Хаця для гэтага даводзіцца выклікаць спецвышку з райцэнтра.\nУ летнія месяцы гарачую ваду ў кватэры жылых дамоў мікрараёна падаюць з кацельні, што працуе на дровах, а ў зімовы перыяд пераключаюць на цэнтральную. Яшчэ на мінулым тыдні пачалі запаўненне вадой і выпрабаванне цепласістэм пад нагрузкай. Падключэнне дамоў праводзілі пачаргова, парываў і цечы не было адзначана. Таму можна сказаць, што ўсе кацельні ў Мышанцы гатовы да работы ў ацяпляльны сязон.\nЗапланаваны аб’ём рамонтных работ праведзены на дзеючай каналізацыйна-помпавай станцыі. Паставілі новае абсталяванне з аўтаматычнымі датчыкамі, замянілі частку арматуры і клапанаў, зрабілі сваю “абвязку”. Калі раней там стаяла помпа на 30 кВт, то энергазберагальная цяпер спажывае толькі 6,6. Замест чатырох чалавек на КПС працуе адзін. Эканомія сродкаў у дадзеным выпадку, як кажуць, навідавоку. Вызваленым работнікам прапанаваны новыя пасады, што ёсць у штаце. Адзін з іх у сувязі са скарачэннем пажадаў пайсці на заслужаны адпачынак.\nНа гэтым аб’екце, па словах начальніка ўчастка Уладзіміра Раманюка, з асаблівым стараннем папрацавалі майстар водаправодна-каналізацыйнай гаспадаркі Васіль Шэўка, слесар-рамонтнік Іван Смаль, слесар аварыйна-ўзнаўленчых работ Уладзімір Жыдкавец і электрагазазваршчык Аляксандр Бакун.\nНе скардзяцца землякі і на перабоі з падачай пітной вады. Толькі таму, што іх амаль не здараецца. З трох свідравінаў на вадапомпавую станцыю, дзе працуюць 4 машыністы і два аператары, штомесяц падаецца не менш 8 тысяч кубаметраў “сцюдзёнкі”, якая праходзіць ачыстку на пяці фільтрах. На спажыванне і бытавыя патрэбы непасрэдна жыхарам мікрараёна і вёскі Мышанка падаецца 4,5 тысячы кубаметраў вады. Гэтай колькасці ўпаўне дастаткова для іх нават улетку.\nАсобна варта сказаць пра дзейнасць гаспадарча-разліковага ўчастка. Яго працаўнікі пад кіраўніцтвам майстра Валерыя Васільцова займаюцца разборам былых вайсковых будынкаў. З пачатку года выканана работ амаль на 3 мільярды рублёў. Па неабходнасці тэхналагічныя машыны прыязджаюць у Мышанку з Петрыкава. Шэсць рабочых знос непрыгодных для эксплуатацыі памяшканняў праводзяць па графіку і без парушэнняў правілаў тэхнікі бяспекі.\nКалі падсумоўваць справы мясцовых камунальнікаў, то нельга не адзначыць відавочнага: працуе калектыў на ўсіх участках так, як таго і чакаюць землякі. Вельмі шкада, што сіноптыкі абяцаюць надыход вельмі суровай і працяглай будучай зімы. Хочацца спадзявацца, што калі такі прагноз і спраўдзіцца, то і тады прэтэнзій у жыхароў мікрараёна да яго таксама не будзе.\n« “Бустэр” сухапутны\nЗ кветак будуецца горад »


05 сьнежань 2007, 15:27\nГосьць ранішняй праграмы Радыё Свабода – расейскі палітык Барыс Нямцоў.\nКарэспандэнт: "Першае пытаньне – ацэнка вынікаў выбараў у Дзяржаўную Думу Расейскай Фэдэрацыі".\nНямцоў: "Ну, я так вам скажу - гэта былі самыя нячэсныя, самыя цынічныя і самыя несправядлівыя выбары ў новай Расеі. Гэтыя выбары не прызналі ані ПАРЭ, ані АБСЭ. Паводле стандартаў, яны вельмі блізкія да таго, што арганізоўвалася Лукашэнкам у Беларусі. І Пуцін у гэтым сэнсе мала чым адрозьніваецца ад Лукашэнкі. У часе выбараў былі выкарыстаныя ўсе спэцслужбы, якія ёсьць у Расеі. Былі арыштаваныя сотні нашых актывістаў па ўсёй краіне. Арышт Нікіты Бялых бачыў увесь сьвет. І Беларусь бачыла.\nАпрача таго спэцслужбы пуцінскія і МУС арыштавалі мільёны газэт і ўсе агітацыйныя матэрыялы. Пуцін выкарыстаў абсалютна гнюсныя і чорныя піяртэхналёгіі. Былі выкарыстаныя подлыя тэхналёгіі, калі кожную ноч званілі масквічам і ня толькі і патрабавалі ўстаць і імгненна галасаваць за СПС. Ды само галасаваньне было арганізаванае ў абсалютна фальсыфікаваным выглядзе. Я вам магу сказаць, што яўка ў некаторых рэгіёнах як у Паўночнай Карэі. У Інгушэтыі 98 і так далей...\nКарэспандэнт: "У Чачэніі больш за 99 працэнтаў..."\nРасея - гэта карумпаваная дыктатура на чале з Пуціным\nНямцоў: "99 з паловай працэнтаў. У Інгушэтыі - 98 і так далей... Такі паўночнакарэйскі варыянт. Былі зафіксаваныя шматлікія парушэньні. Яны нават былі зафіксаваныя відэакамэрай. Гэта "піравая" перамога Пуціна. У прынцыпе, ён нічым ад Лукашэнкі ня розьніцца. Гэта ганьба, зразумела. Ніякі ён не нацыянальны лідэр. Таму што ведаеце... на ілжы і цынізьме стаць нацыянальным лідэрам немагчыма”.\nКарэспандэнт: "Пракамэнтуйце наагул ідэю "нацыянальнага лідэра" ў фэдэратыўнай краіне"...\nНямцоў: "Гэта ўзьнікла ня ў нас. Гэта ў 33-м годзе ў Нямеччыне ўзьнікла. Слова "фюрэр" узьнікла там у той час. Таксама быў рэфэрэндум адносна паўнамоцтваў для бундэсканцлера. Насамрэч гэта з 30-х гадоў Нямеччыны. Расея - гэта карумпаваная дыктатура на чале з Пуціным".\nКарэспандэнт: "Як будзе разьвівацца Расея пасьля гэтых выбараў?"\nНямцоў: "На жаль, абраны такі беларускі сцэнар. Адбываецца "лукашызацыя" краіны. Я думаю, што будуць памацняцца рэпрэсіі, цэнзура будзе больш глыбокая і больш сур'ёзная. Дарэчы, ужо цяпер яна распаўсюджваецца на інтэрнэт. У прыватнасьці, буйныя парталы расейскага інтэрнэту ўжо захопленыя адміністрацыяй прэзыдэнта. Я думаю, што будзе ціск на незалежныя СМІ, будзе перасьлед апазыцыі. Насамрэч - чыстая Беларусь. Беларусь. Паколькі таварыш Пуцін ці... спадар... ужо ня ведаю як правільна казаць... – стаў на шлях фальсыфікацыі і цынізму. Дык ён асуджаны. Ён – асуджаны".\nКарэспандэнт: "На пачатку размовы вы сказалі "спэцслужбы" – у множным ліку..."\nНямцоў: "ФСБ, МУС...Усе яны былі выкарыстаныя супраць нас. Гэта была спэцапэрацыя, а ня выбары. Спэцапэрацыя спэцслужбаў. Прычым яна вялася паводле законаў вайны. Арыштоўваліся актывісты, спэцыяльна гнюсная прапагандысцка-чэкісцкая інфармацыйная вайна на тэлевізіі. "Дерьмомёт!". Вось такі "говномёт" - яны з экранаў усё гэта запускалі".\nКарэспандэнт: "Скажыце, а чаму менавіта на СПС такая атака?"\nПуцін будуе краіну на жорсткасьці, хлусьні і цынізьме\nНямцоў: "Я магу патлумачыць. Мы адзіныя, хто гаварылі, што плян Пуціна - гэта карупцыя, мы адзіныя, хто гаварыў, што плян Пуціна - гэта цэнзура, мы адзіныя, хто гаварыў, што плян Пуціна - гэта крызыс пэнсійнай сыстэмы і жабракі - 38 мільёнаў расейскіх пэнсіянэраў. Мы адзіныя, хто гаварыў, што плян Пуціна - гэта зьнішчэньне незалежнай судовай сыстэмы, мы супраць гэтага пляна і гэтага курсу. Бо гэта курс у трэці сьвет.\nУ яго пачалася гістэрыка. Ён пачаў хлусіць. Ён сказаў, што ў 90-я ён змагаўся з алігархамі. Гэта - хлусьня. Ён сябраваў - з Абрамовічам, сябраваў зь Беразоўскім. Менавіта дзякуючы сяброўству зь Беразоўскім яго пазнаёмілі з сваякамі Ельцына і зрабілі пераемнікам. Ён пачаў хлусіць. Гэтая гістэрыка вылілася ў прапагандысцкую кампанію".\nКарэспандэнт: "Мэдыі шмат пісалі аб праекце "калектыўны Пуцін". Пуцін - паводле вас - палітык ці сыстэма?"\nНямцоў: "Зь гледзішча карупцыйнага кантэксту - гэта клян. Групоўка, якая села на вялікія шляхі нафтадаляраў, экспарт сыравіны і гэтак далей. Захопліваюцца прадпрыемствы і гэтак далей. Гэта бандыцкі канглямэрат, які легітымізаваны тым, што яго ачольвае прэзыдэнт. Гэта праўда. Што тычыцца палітычных рашэньняў, то ня варта з Пуціна рабіць нямоглага. Усе рашэньні прымае ён асабіста. У яго ёсьць выканаўцы, але ўсе рашэньні ён прымае асабіста. Ня варта з Пуціна ці Лукашэнкі рабіць марыянэтак. Яны самі - блізьняты. Самі прымаюць рашэньні ва ўсіх пытаньнях. Далей - у іх камандзе працуюць залежныя ад іх людзі - матэрыяльна залежныя, усяляк залежныя, якія проста выконваюць іх каманды. Калі не выконваюць - іх звальняюць. Пуцін - ня Брэжнеў. І ня позьні Ленін. Ён фізычна здаровы чалавек".\nКарэспандэнт: "Як вы ацэньваеце рэакцыю заходніх лідэраў на зьяўленьне Пуціна?"\nНямцоў: "Яшчэ былы канцлер ФРГ Шродэр казаў, што Пуцін - стопрацэнтны дэмакрат. Такая ацэнка падобная да стопрацэнтнага ідыятызму”.\nКарэспандэнт: "Пуцін казаў, што ён эўрапейскі дэмакрат...."\nНямцоў: "Я не магу абмяркоўваць усялякія ідыёцкія заявы. Напоўненыя хлусьнёй. Ён такі ж крыштальны дэмакрат, як Лукашэнка.\nЯны абсалютна аднолькавыя дэмакраты. Крыштальна дэмакратычна шчырыя людзі... Што адзін, што другі..."\nКарэспандэнт: "Лідэр БНФ Зянон Пазьняк казаў, што Беларусь - гэта пляцдарм, дзе апрацоўваецца тое, што будзе адбывацца ў Беларусі. Як, на вашую думку, будуць праходзіць працэсы ў Расеі? Дысыдэнты застануцца...?"\nНямцоў: "Ну, вы не дачакаецеся, што ад'едзем. Будзем тут змагацца. Будзем удзельнічаць у прэзыдэнцкай кампаніі. Што да дынамікі і тэндэнцыяў - адназначна - лукашызацыя краіны. Мы ўжо мала чым адрозьніваемся ад Беларусі. На вялікі жаль. Пуцін будуе краіну на жорсткасьці, хлусьні і цынізьме. На гнілым фундамэнце. Відавочна, што пабудаваць вялікую краіну на гэтым ня ўдасца. А яго справа - хлусьлівая - правальная. Таму трэба змагацца".


20 траўня моладзь зладзіць талаку ў парку Дружбы народаў\n17 травень 2007, 16:07\nГанна Соўсь, Менск Прадстаўнікі моладзевых арганізацыяў, якім адмовілі ў заяўцы на мітынг супраць скасаваньня льготаў, абвясьцілі кампанію студэнцкай салідарнасьці ад 20 траўня да 9 верасьня і заклікалі сваіх прыхільнікаў на талаку.\nПасьля адмовы Менгарвыканкаму ў правядзеньні мітынгу супраць адмены льготаў аргкамітэт акцыі прыняў рашэньне. На прэсавай канфэрэнцый яго сёньня агучыў лідэр “Моладзі БНФ” Алесь Каліта:\n“Было вырашана ўсё роўна сабраць студэнтаў у парку Дружбы народаў, не парушаючы грамадзкага парадку, але адзначаючы гэты дзень студэнцкай салідарнасьці па-свойму. Аргкамітэт зьвярнуўся да намесьніка старшыні Менгарвыканкаму Мятліцкага з прапановай правесьці талаку для ўпарадкаваньня тэрыторыі ў парку Дружбы народаў супольна са студэнтамі й школьнікамі.\nНагадаю, што Менгарвыканкам абгрунтаваў забарону на правядзеньне мітынгу тым, што ў нядзелю ўвечары будзе праводзіцца прыбіраньне тэрыторыі й рамонт паркавага абсталяваньня”.\n“Адмена студэнцкіх ільготаў можа стаць менавіта тым, чаго рэжым ня зможа праглынуць”\nПрэсавы сакратар “Маладога фронту” Барыс Гарэцкі гэтак тлумачыць рашэньне ўладаў забараніць мітынг:\n“Калі нават моладзь ідзе на Бангалор, рэжыму ёсьць чаго баяцца. Таму што рэжым цяпер закранае найбольш чуйныя струны моладзевага асяродку. Мы ўпэўненыя, што напад на студэнтаў стане сапраўдным каменем спатыкненьня. Адмена студэнцкіх ільготаў можа стаць менавіта тым, што рэжым ня зможа праглынуць, а якраз будзе неяк саступаць перад моладзьдзю”.\nСымбаль студэнцкай кампаніі — заяц-безьбілетнік. Колер кампаніі — салатавы\nСёньня ж моладзевыя актывісты аб’явілі аб кампаніі студэнцкай салідарнасьці. Яна пачнецца 20 траўня з акцыі ў Парку дружбы народаў.\nА 23 траўня, калі ў Палаце прадстаўнікоў будзе разглядацца законапраект аб адмене льготаў, ад 15-й да 19-й гадзіны студэнты рушаць па праспэкце і плошчы Незалежнасьці на роварах, роліках ці скейтах з салатавымі стужкамі. Гэтым яны пакажуць, што моладзь ня мае сродкаў плаціць поўны кошт за праезд на грамадзкім транспарце.\nДарэчы, удзельнікі прэсавай канфэрэнцыі і сёньня прышпілілі на сваю вопратку салатавыя стужкі.\nАлесь Каліта зьвяртае ўвагу на тое, што сымбалем студэнцкай кампаніі ёсьць заяц-безьбілетнік:\n“Заяц любіць салатку. Салат — такі сьвежы колер студэнцтва, маладосьці, вясны”.\nПасьля адмены льготаў на праезд менскі студэнт страціць каля 300 тысяч рублёў у год\nМоладзі таксама прапаноўваюць далучыцца і да кампаніі “Перадай талёнчык”. Выходзячы з транспарту, трэба аддаць свой талёнчык студэнту ці школьніку, які заходзіць у яго.\nПрацягвае каардынатар “Вольнай моладзі” Мікіта Красноў:\n“Наступная кампанія будзе адзначацца пасьля 22 чэрвеня, пачынаючы з Купальля і завяршаючыся 9 верасьня — у Дзень гораду. На кожнае сьвята, дзяржаўнае і недзяржаўнае (22 чэрвеня — Купальле, 3 ліпеня — гэтак званы Дзень незалежнасьці, “Басовішча” і 1 верасьня), мы прапануем, каб студэнты, грамадзкія актывісты выходзілі ў горад у сымбалях кампаніі — у майках, са стужкамі й значкамі, каб нагадаць, што студэнты страчваюць палову сваёй стыпэндыі”.\nНа гэтым тыдні ўжо пачалася акцыя пад назвай “Студэнт, дапамажы дэпутатам падлічыць, колькі грошай страцяць студэнты і іх бацькі, калі будуць адмененыя льготы на праезд”.\nПра паштоўкі з такім пытаньнем расказвае прадстаўніца “Грамадзянскага форуму” Вольга Лісановіч:\n“У сярэднім менскі студэнт страціць каля 300 тысяч рублёў. Такім чынам кожны студэнт можа прымерыць гэтыя грошы на сваю кішэню і напісаць адказ, колькі разоў студэнт можа паабедаць на суму адмененых ільготаў”.\nЗаключным этапам кампаніі будзе агульнанацыянальная акцыя 9 верасьня на пляцоўках беларускіх студэнцкіх гарадоў. Яна адбудзецца ў тым выпадку, калі ўлады не адменяць рашэньня аб скасаваньні льготаў.\nУ правядзеньні кампані студэнцкай салідарнасьці бяруць удзел прадстаўнікі шэрагу моладзевых арганізацыяў — “Маладога фронту”, “Моладзі БНФ”, Задзіночаньня беларускіх студэнтаў, моладзевай камісіі Хэльсынскага камітэту, “Вольнай моладзі”, Беларускай асацыяцыі маладых палітыкаў, “Грамадзянскага форуму” і “Моладзевага хрысьціянска-сацыяльнага саюзу — маладыя дэмакраты”.


Мінабароны Літвы заявіла, што пагрозы РФ пра блакаду літоўскага порта «высмактаныя з пальца» - bydobry.com\nHomeUncategorized @byМінабароны Літвы заявіла, што пагрозы РФ пра блакаду літоўскага порта «высмактаныя з...\nМінабароны Літвы заявіла, што пагрозы РФ пра блакаду літоўскага порта «высмактаныя з пальца»\nФота - Reuters\nЗаявы расійскага боку пра блакаду літоўскага порта беспадстаўныя, заявіў міністр абароны Літвы Арвідас Анушаўскас, словы якога прыводзіць «Інтэрфакс».\nАнушаўскас назваў усе намёкі Расіі на тое, што яна можа прыняць нейкія “іншыя меры”, напрыклад заблакіраваць літоўскі порт “нейкім асаблівым бескантактным спосабам”, высмактанымі з пальца.\n«У Расіі не было і няма ніякіх сродкаў, акрамя ўласнага транзіту, для перанакіравання ў свае парты», – адзначыў Анушаўскас.\nЯк піша gazeta.ru, Расія напярэдадні запатрабавала ад Літвы зняць забарону на транзіт часткі тавараў па чыгунцы ў Калінінградскую вобласць. Як заявілі ў расійскім МЗС, калі найбліжэйшым часам у поўным аб’ёме не будзе адноўлены грузавы транзіт паміж Калінінградскай вобласцю і астатняй тэрыторыяй РФ праз Літву, то Расія пакідае за сабой права на дзеянні па абароне сваіх нацыянальных інтарэсаў.\nPrevious articleУ Санкт-Пецярбургу прадставяць мультымедыйнае шоу да 60-годдзя з дня нараджэння Цоя\nNext articleУ Беларусь за суткі прыбылі 169 грамадзян Украіны


Тацяна Барысік – пра гэпі-энд па-беларуску\n04 люты 2012, 20:10\nЯкі ён, гэпі-энд для беларуса? Фальклёр сучасны і ня вельмі падказвае: гэпі-энд для нашага суайчыньніка магчымы ў выпадку, калі багата мышэй ляснула, калі хата згарэла, калі ў суседа карова здохла або калі ён проста зблытаў божы дар зь яешняй. Ці ёсьць яшчэ варыянты – паспрабавала адшукаць у кнігах Тацяна Барысік.\nАндрэй Федарэнка. Вёска. Аповесьць. З кнігі «Нічые»: аповесьці, раман. Менск, «Мастацкая літаратура», 2009\nБеларускамоўнага студэнта Антона Васкевіча ў канцы 1980-х, напярэдадні зімовай сэсіі, выганяюць з інстытуту па палітычных матывах.У чым канкрэтна правінаваціўся, Антон нават ня ведае. Ды яму ніхто гэта не зьбіраецца тлумачыць, зрабіўшы фармальнай прычынай выключэньня – п’янства. Студэнт здагадваецца – за ім сочаць. Бо пра ягоныя справы ў вёсцы ведаюць яшчэ да яго прыезду, а лісты да брата не даходзяць. Па вяртаньні дадому Антон спачатку адчувае нейкую палёгку, уладкоўваецца на працу, спрабуе прыстасавацца да вясковых умоваў, заводзіць новыя знаёмствы. Але быць выгнаньнікам не так ужо і рамантычна. Вынікам няўдалае мімікрыі сталася душэўная адзінота, адчуваньне безвыходнасьці, злоўжываньне сьпіртным. Гэта не назаўсёды. Палітычныя падзеі 1991 году нечакана зьмяняюць ягоны лёс. Антона аднаўляюць у інстытуце. Але зьяжджаючы ў Менск, ён ня столькі радуецца, колькі шкадуе, што змарнаваў гэты год, не зрабіўшы нічога карыснага для сваёй вёскі і землякоў, дае самому сабе абяцаньне надалей змагацца за лепшую долю сваёй бацькаўшчыны.\nАлена Брава. Імя ценю – сьвятло. (Гісторыя адной фобіі). «Полымя», 2006, №3\nЗаглыбленасьць у чалавечую псыхалёгію і паралелі між лёсам асобы і нацыі, да якой яна належыць, проста ўражвае. Гэта сапраўды гісторыя ўзьнікненьня, разьвіцьця і зьнікненьня фобіі, зь якой існуюць бальшыня нашых суграмадзянаў, на прыкладзе аднаго лёсу. Загадчыца дому культуры Вікторыя добра пастаўленым голасам вядзе перамовы са спонсарамі ды ўлагоджвае кіраўніцтва, выглядае пасьпяховаю. Але за зьнешняй упэўненасьцю зь дзяцінства хаваецца страх упасьці ў простым і ўскосным сэнсе: самлець ад недахвату вольнага паветра і ня мець ухвалы спачатку ад маці, потым мужа і грамадзтва. Страх вядзе за сабою хлусьню. Вікторыя, звыклая лавіць адбітак уласнай каштоўнасьці ў чужых вачох, пражывае не сваё жыцьцё. Калі цябе з маленства вучаць перамагаць, у той жа час унушаючы табе, што ты нікчэмнасьць, іначай быць ня можа.\nПаратунак ад фобіі прыходзіць менавіта дзякуючы падзеньню. Пасьля няўдалага, не па яе віне, канцэрту, Вікторыю звальняюць зь ненавіснае працы.У выніку за кароткі адрэзак часу жанчына пераасэнсоўвае ўсё сваё жыцьцё, убачыўшы, што тыя, перад кім яна баялася ўпасьці – самі ахвяры страху. Гэпі-энд відавочны. Але ён пакідае нагоду для роздуму і пытаньні, адказ на якія ўжо болей залежыць ад сьветапогляду чытача, чым ад аўтара.\nВасіль Петручук. Пожня. Аповесьць. Менск, «Мастацкая літаратура», 1991\nАўтабіяграфічная аповесьць празаіка зь Беласточчыны надзвычай жыцьцесьцьвярджальная, нягледзячы на тое, што распавядае пра жахлівае дзяцінства ў нечалавечых умовах. Бо насуперак зьдзекам родных, жорсткасьці ды абыякавасьці хлапчук-сірата ня толькі выжыў фізычна, але і стаў таленавітай, спагадлівай да чужога гора асобаю. У значнай ступені ў гэтым яму дапамог прызыў на вайсковую службу ў польскае войска. Войска, нягледзячы на муштру, пасьля дзяцінства ў роднай хаце падалося раем.Там Васіль, дзякуючы сваёй адказнасьці, стараннасьці, вылюднеў і вывучыўся, упершыню даведаўшыся, як гэта быць сытым, хадзіць у ботах, спаць на белай прасьціне.\nТолькі вось ужо ў пажылым узросьце пісьменьнік з сумам гаворыць пра ўспаміны аб сваім дзяцінстве: «Усім яны крыўдныя. Мне і самаму прыемней было б пісаць добра пра мачаху і ўсіх апошніх, каго я тут «пакрыўдзіў», але ў маім узросьце ілгаць не выпадае». І я разумею ягоную журбу, бо маленства і юнацтва здараюцца толькі аднойчы, іх не перайначыш і ня вернеш.\nВалянціна Кадзетава. Халодная страва. Аповесьць. З кнігі «Шкляная зорка»: аповесьці, апавяданьні. Менск, «Мастацкая літаратура», 2008\nЦудоўны сэрыял атрымаўся б. Цікавы ня толькі хатнім гаспадыням. Халодная страва – гэта помста. Галоўная гераіня – Рэгіна, жанчына сярэдніх гадоў і маці, вырашае адпомсьціць свайму абраньніку. Некалькі гадоў таму яна ў спадзяваньні на лепшае пагадзілася выйсьці за яго замуж. Па ягоным патрабаваньні пакінула ня толькі былога мужа-п’яніцу, але і родны горад, працу, кватэру, усё нажытае за свой век. А ў выніку атрымала эгаізм, крывадушша, страціла ня толькі веру ў чалавечую прыстойнасьць, але й матэрыяльную незалежнасьць, дабрабыт, жылплошчу. На шчасьце, Рэгіна ня зьдзейсьніла сваіх плянаў помсты, а здолела пачаць жыцьцё наноў. Як ёй гэта ўдалося? Чытайце. У аповесьці зьмешчаныя ня толькі слушныя парады, а і яскрава адлюстраваны просты, але для многіх усё адно недасяжны малюнак беларускага гэпі-энду – уласная кватэра, сталая праца, адсутнасьць алькаголіка побач.\nТолькі ці можа быць шчасьлівай краіна, дзе ў барацьбе за душэўны спакой ды катух у два дзясяткі мэтраў трэба рабіць неверагодныя высілкі, а часам безвынікова класьці ўсё жыцьцё.\nЯнка Сіпакоў. Жыві як хочацца. Аповесьць. З кнігі «Жанчына сярод мужчын: аповесьці, апавяданьні». Менск, «Мастацкая літаратура», 1980\n«Жыві як хочацца». – Запіску такога зьместу пакідае жонка Алегу, калі сыходзіць ад яго да суседа, а потым зьяжджае ажно на Курылы разам з ягоным сынам. Але яму не ўдаецца жыць як хочацца, бо Алег ня можа і ня хоча жыць адзін безь сям’і. Ад роспачы і адзіноты не ратуюць ні роздум пра мінулае, ні выпіўкі зь сябрамі, ні знаёмствы з жанчынамі. Алег марыць пра вяртаньне сям’і. Калі надзея ўжо згасае, рашаецца прапанаваць замужжа маладой дзяўчыне. Але жыцьцё распарадзілася інакш. Аднойчы вярнуўшыся дадому, Алег бачыць там запаленае сьвятло, утульнасьць, з парога да яго ў абдоймы кідаецца сынок, кватэру парадчыць – пачужэлая жонка. Алег ня хоча нікога ні выпускаць з кватэры, ні ўпускаць у яе, разабрацца ва ўсім. Усё будзе як і раней? Сям’я ўзьядналася? З пакоя выходзіць маленькае дзяўчо, дачка іншага бацькі.


Беларускія атлеты прымуць удзел у Міжнародным форуме алімпійцаў\n28 мая, Мінск /Кар. БЕЛТА/. У Маскве 1 чэрвеня адбудзецца Міжнародны форум юных алімпійцаў, які збярэ маладых спартсменаў і будзе прысвечаны алімпійскім каштоўнасцям і прынцыпам, а таксама правілам чыстага спорту. У ім прымуць удзел прадстаўнікі Беларусі, паведамілі БЕЛТА ў прэс-службе НАК.\nБеларусь на форуме прадставяць чэмпіён III зімовых юнацкіх Алімпійскіх гульняў 2020 года (Лазана, Швейцарыя) па хакеі з шайбай 3 на 3 Ілья Корзун, двухразовы чэмпіён III летніх юнацкіх Алімпійскіх гульняў 2018 года (Буэнас-Айрэс, Аргенціна) па дзюдо Арцём Коласаў, бронзавы прызёр III летніх юнацкіх Алімпійскіх гульняў 2018 года (Буэнас-Айрэс, Аргенціна) па жаночай барацьбе Наталля Варакіна і бронзавы прызёр XV летняга Еўрапейскага юнацкага алімпійскага фестывалю 2019 года (Баку, Азербайджан) па жаночай барацьбе Аляксандра Кіслякова.\nГалоўныя задачы форуму - фарміраванне высокай антыдопінгавай культуры і ўсвядомленага непрымання негатыўных з'яў у спорце сярод маладых спартсменаў. У мерапрыемстве прымуць удзел кіраўнікі Алімпійскага камітэта Расіі, прадстаўнікі ВАДА і РУСАДА, Міністэрства спорту РФ.\nЗ-за дзеючых па ўсім свеце абмежаванняў, уведзеных на фоне пандэміі, у гэтым годзе еўрапейскія ўдзельнікі не змогуць асабіста наведаць форум. Спецыяльна для іх у Палацы гімнастыкі Ірыны Вінер-Усманавай адкрыецца спецыяльная студыя, а ў госці да вядучых заглянуць міжнародныя эксперты і расійскія алімпійцы. Прамая трансляцыя будзе весціся на афіцыйным сайце АКР. Дыстанцыйны ўдзел у Міжнародным форуме юных алімпійцаў пацвердзілі ўжо прадстаўнікі НАК Славакіі, Славеніі, Малдовы, Грузіі, Грэцыі, Партугаліі, Польшчы, Сербіі, Туркменістана, Эстоніі, Літвы.\nАрганізатарам форуму з'яўляецца Алімпійскі камітэт Расіі пры падтрымцы Сусветнага антыдопінгавага агенцтва (ВАДА), а таксама пры садзейнічанні Расійскага антыдопінгавага агенцтва (РУСАДА) і Дэпартамента спорту Масквы.-0-


СУД ПАДТРЫМАЎ ПАЗОЎ ТОЗІКА СУПРАЦЬ НАШАЙ СВАБОДЫ. СУМА ГРАШОВАЙ КАМПЭНСАЦЫІ ТЛУМАЧЫЛАСЯ ШОКАМ ЖОНКІ АНАТОЛЯ ТОЗІКА\nСёньня ў Маскоўскі раённы суд Менску прыйшлі каля трох дзесяткаў журналістаў, дырэктарка Менскага бюро IREX МакКэндзі, супрацоўнік амэрыканскай амбасады і сам амбасадар Майкал Козак.\nМіхаіл Падаляк і рэдактар газэты Наша Свабода Павал Жук заявілі адвод судзьдзі:\n(Жук: ) “Мы заявілі гэты адвод таму, што гэты самы судзьдзя Савіч закрываў газэту Навіны, менавіта такім самым чынам судовы працэс як калька – хуткі, неправавы. Судзьдзя зьяўляецца зацікаўленай асобай і не вытрымлівае зацьверджаных грамадзянскім кодэксам тэрмінаў назначэньньня суду”.\nСудзьдзя гэтага хадайніцтва не задаволіў. Напачатку судовага разьбіральніцтва журналісты назвалі пазоў Анатоля Тозіка неабгрунтаваным. Сам старшыня камітэту Дзяржкантролю ў суд не зьявіўся. Яго інтарэсы прадстаўлялі яго падначаленыя Анатоль Баржанін і Алена Кунцэвіч. Яны сьцьвярджалі, што аўтар артыкулу “Канфэдынцыйна” стварыў вобраз Тозіка як інтрыгана і шантажыста. Аргумэнтацыя гэтага выклікала рогат. Спадар Баржанін патлумачыў, што сьцьвярджэньні пра тое, што Тозік зьвяртаўся са скаргамі да прэзыдэнта на дзейнасьць Шэймана характарызуе Тозіка як інтрыгана. А тое, што Тозік ня любіць Шэймана, - як шантажыста.\nАлена Кунцэвіч пайшла яшчэ далей. Яна абгрунтавала суму кампэнсацыі 120 тысячаў амэрыканскіх даляраў тым, што, апроч Тозіка, пацярпела яго жонка – калі жонка Тозіка прачытала публікацыю, у як зрабіўся шок. Чаму? Бо, калі яе муж падазраецца ў нелюбові на Шэймана, гэта можа мець наступствы для ўсёй сям’і.\nАргумэнты абароны на карысьць таго, што насамрэч акцэнт у артыкуле быў зроблены не на асобе Тозіка, а на даклад пра карупцыю ў асяродзьдзі дзяржчыноўнікаў суд не ўлічыў.\nСуд таксама адхіліў хадайніцтва абароны наконт лінгвістычнай і псыхалягічнай экспэртызы, каб упэўніцца ў тым, што Тозік насамрэч вельмі пакутваў. Суму кампэнсацыі маральнай шкоды памерам 120 тысячаў даляраў журналісты назвалі амаральнай, яны спаслаліся на тое, што сярэдні заробак менш за 100 даляраў.\nАбаронцы зрабілі выснову, што пазоў Тозіка скіраваны не на кампэнсацыю маральнай шкоды, а на зьнішчэньне газэты.\nСудзьдзя задаволіў пазоў Тозіка, але зьменшыў суму кампэнсацыі – рэдакцыя газэты Наша Свабода і Міхаіл Падаляк павінныя заплаціць не 120 тысячаў даляраў, а 58 тысячаў.\nДарэчы, гэтыя грошы Анатоль Тозік папрасіў пералічыць на будаўніцтва шпіталю ў вёсцы на Піншчыне.\nПавал Жук так адкамэнтаваў такое рашэньне:\n(Жук: ) “Тое, што пазоў быў задаволены – гэта ня дзіва, бо гэты ж самы судзьдзя задволіў пазоў Шэймана 3 гады таму і расправіўся з газэтай. Мы будзем далей змагацца, каб апэляваць да больш высокіх інстанцыяў. Суд выканаў загад Лукашэнкі, бо гэтая лёгіка дзеяньняў аднолькавая”.


Радыеактыўнае хлыстоўства: Мяхі Чарнобыля Андрэя Лянкевіча\n18 жніўня 2011 15:04\nМаюць гэта нешматлікія нацыі (можа быць, толькі лічаныя). Мы, беларусы, гэта маем. Маем паталагічны здабытак мазахістычнага кшталту…\nУ Беларусі ёсць адзін фетыш, які вылучае беларусаў сярод чалавечых нацый. Гэта радыяцыя. Чарнобыльская радыяцыя – гэта наш нацыянальны здабытак. Гэта нашае галоўнае набыццё з XX стагоддзя. Гэта наш Халакост. Можа быць, у некаторых момантах нацыянальнай самаідэнтыфікацыі гэтыя стыгматы нават важнейшыя, чым уласная дзяржава …\nГабрэі так і прагнуць дадаць нулік да ліку ахвяр Халакосту, так і прагнуць у мазахістычнай жарсці раздзьмуць свае пакуты, памножыць іх, павялічыць, пашырыць да эпічных маштабаў. Халакосту ставяць помнікі, ствараюць музеі… Апяваюць яго. Ніколі верны габрэй не наважыцца перагледзець маштабы Халакосту ў бок змяншэння, прытуплення, згладжвання. Гэтую з’яву можна толькі павялічваць, аброшчваць рагамі і капытамі, дэманізаваць. Аб пераглядзе на змяншэнне не можа і весціся. Падрабязней…\nКаментароў няма\tКаментаваць\nЗміцер Вайцюшкевіч: На халеру нам гэтая беларуская мова?..\n16 жніўня 2011 11:45\n“Нам бы разабрацца на халеру нам гэтая беларуская мова, на якой ніхто не гаворыць, або гаворыць у Мінску 100 000 чалавек?” – адказ на гэтае пытанне шукае Зміцер Вайцюшкевіч, а паралельна дзеліцца сваімі думкамі пра памяркоўных авантурыстаў, любоўныя авантуры, ген самазахавання беларусаў і іншыя цікавосткі.\nЯўген Ліпковіч: Беларусы – венесуэльцы са знакам якасці\n12 жніўня 2011 14:22\nВядомы блогер Яўген Ліпковіч разважае, ці можна паставіць на калені тых, хто ўвесь час на бровах, і ці важна на якой мове размаўляе чалавек, які б’е Яўгена Ліпковіча? А таксама пра тры асноўныя прынцыпы арганізацыі беларускага грамадства, шаленства і памяркоўнасць беларусаў і… на даважак – галоўная таямніца нашай эканомікі!\nГлядзім і абмяркоўваем тут!\nБлог Усяслава Чарадзея. Пост № 16, у якім Усяслаў Чарадзей суцяшае Пятра Машэрава\n11 жніўня 2011 11:40\nНа той кактэйль-вечарынцы ў гонар былых валадароў дзяржавы, куды я трапіў пасля таго, як мяне ўсмактала ў часавую варонку праз страту ключоў ад машыны часу, да мяне падвялі чалавека.\n“Вось, кажуць, княжа, пазнаёмся – савецкі валадар Пётр Машэраў. У цябе з ім шмат чаго агульнага: ён таксама ў свой час добра-такі па Нямізе прайшоўся. Усю гістарычную забудову зруйнаваў”.\n– Рады пазнаёміцца, – кажу.\n– Мне дагэтуль за Нямігу сорамна, таварыш князь, – раптам прызнаўся Машэраў і апусціў вочы.\n– От, вялікая бяда! Няма чаго саромецца, шаноўны Машэра! Ты ўсяго толькі старую вуліцу разбурыў, а я на Нямізе жывых Яраславічаў на рэпу пасек – і нічога: як бачыш, нармальна маюся. Падрабязней…\n12 каментароў\tКаментаваць\nБлог Язэпа Пара-Леановіча. Запіс №6. Галоўнае – не сварыцца\n09 жніўня 2011 12:56\nХух, мінулы раз ледзь паспеў нэтбук за спіну схаваць, каб жонка не ўбачыла. І сяджу так, нібыта задумаўшыся над праблемамі гаспадарчымі, патыліцу чухаю. Жонка паглядзела на мяне, паўсміхалася ― здаецца, нічога не западозрыла.\nДык вось жа, працягваю аповед, што мінулы раз пачаў.\nГэта я расказаў быў, як рамеснік Стахор Мітковіч з сябрукамі супраць карумпаванага магілёўскага магістрату паўстаў.\nВойт жа магілёўскі Яраш Валовіч, калі пачуў, што ў народзе хваляванні, даслаў у горад шляхетных паноў Мацея Сухадольскага ды Хрызастома Сіярскага, каб яны бунтаўнікоў супакоілі, локшыны ім на вушы навешалі. Але народ на казкі паноўскія не павёўся.\nЗамест мясцовых багацеяў абралі месцічы дванаццаць паспалітых, каб тыя вырашалі ўсе гарадскія справы. У кіраўніцтва гораду бурмістрам увайшоў нават Хадко Багдановіч, які ўвогуле быў чалавек вандроўны, не магілёвец. Падрабязней…\n– Браты-славяне! – перарваў яго я. – Напрамілы Бог, дайце нам літару “ў” адразу, а то мы яе толькі праз тысячу, у 1860-х, вынайдзем. Яна ж нам пазарэз трэба – адметнасць нашу дэманструе. Падрабязней…\n7 каментароў\tКаментаваць\nБлог Язэпа Пара-Леановіча. Запіс №4. Пра мясцовы характар\n08 ліпеня 2011 13:27\nЯ тут было ў гарадскую бібліятэку запісаўся, кніжак пачытаць браў. (Толькі не пытайцеся, як патрапіў. Сам у шоку!) А харошыя кніжкі ў вас ёсць. Асабліва я Караткевіча ўпадабаў, піша так, што зачытаешся, і нібыта сам усё на свае вочы бачыў. У яго і пра Магілёў багата.\n“Горад увесь праваслаўны, багаты і ганарлівы, муры каменныя, купалы залатыя, валы, равы, вежы. А людзі ― хоць у сані запрагай, такія біцюгі”, ― гэтак напісаў Караткевіч пра горад і гараджан нашых у кніжцы “Сівая легенда”. Сказаў як звязаў ― такія і ёсць.\nА яшчэ хітругі. Гэта ўжо я вам засведчу. За прадзедамі, як людзі кажуць, замак у Магілёве цалкам драўляны быў, але магілёўцы фарбавалі яго вапнай. І вандроўныя, хто міма ехаў, дзівіліся ды захапляліся “каменным замкам” нашым. Вядома, не толькі дзеля прыкрасы ўсё рабілася, як у вашыя часы заведзена, а каб вораг на горад не квапіўся!\nІ, між іншым, калі толькі сярод мясцовых не знаходзілася здраднікаў, чужынцы і драўляны замак ані разу не ўзялі. Падрабязней…\nБлог Усяслава Чарадзея. Пост ужо не 12, але яшчэ не 14. Пра сустрэчу Усяслава Чарадзея з Харві Лі Освальдам\n07 ліпеня 2011 13:36\nШто, Менск?! Гэтая вёска?! І сталіца?! Ад абурэння я ператварыўся ў ваўка і закусіў хвост. Ключы ад машыны часу знайсціся не могуць, я трапляю ў час, дзе мы ў адной дзяржаве з цюркамі, армянамі і эстамі (як такі саюз чыста фізічна ўмагчыміўся, не ўяўляю!), плацім даніну нейкай Маскве, і рыцарскія гербы якіясьці надта крыважэрныя зрабіліся – нават не меч ці булава, а серп і малаток. І ў дадатак сталіца нашага ўдзельнага княства — ужо не Полацак, а дробны Менск. У-у-у!\nА галоўны ў іх сказаў:\n– Вось глядзіце, таварышы, наглядны прыклад таго, як сярэднявечны феадал, паэксплуатаваўшы ўсмак прыгоннае сялянства, на вачах страчвае людское аблічча.\nА потым дадаў:\n– Ну, наконт Менска вы, княжа, самі вінаваты. Усё са сваімі братанічамі феадальныя разборкі клеілі на берагах Нямігі, вось прадажныя летапісцы і царкоўныя клерыкалы яго і ўпадабалі, а адурманены народ – за імі: пішчом у той Менск палез. А Полацак? Што яму зробіцца, застаўся – раённы цэнтр, праўда. Дык мы яму Наваполацак у 1958 годзе побач пабудавалі.\nПотым галоўны падвёў да мяне чалавека: плюгавенькага, непрыкметнага.\n– Вось, княжа, пазнаёмцеся, таксама асоба з іншага свету: наш малады амерыканскі спецыяліст Харві Лі Освальд: добраахвотна жыве ў нашай краіне, працуе на менскім заводзе “Гарызонт”.\nХарві Лі Освальд на ўзбярэжжы Свіслачы, непадалёк ад свайго дома\nАдным словам, пасябравалі мы з Освальдам, дзве адзіноты з нягэтага свету. Сядзелі ў двухпакаёвых харомах з выглядам на Свіслач: я ў людскім абліччы і гаспадары – Освальд з жонкаю, пілі піва, гаманілі, сышліся на тым, што трэба кожнаму ў свой свет вяртацца, бо тутэйшым гербавым арсеналам, сярпом і малатком, па мазгаўні атрымаць не надта хочацца.\nОсвальд паказаў сваю калекцыю зброі, расказаў, што любіць на паляванне хадзіць. А я Освальду паказаў усякія стралковыя хітрыкі, напрыклад, як, страляючы, трэба браць у рахубу вецер і рух ахвяры – асабліва калі яна на кані ці якім возе едзе. Адным словам, харошы чалавек мне трапіўся, вельмі ўважлівы. І да валадароў краінаў, хачу заўважаць, у адрозненне ад савецкіх менчукоў, з вялікай павагай ставіцца.\n6 каментароў\tКаментаваць\nСтаронка:« Першая...«23456»...Апошняя »


[Харзах]-[НЕТ] | гэй збірайцеся славяне, каб зямля была родная...\nПлатон "Апалогія Сакрата" - ...я буду казаць проста\nАвтор: B.X - вс, 08/04/2007 - 16:15\nПлатон Апалогія Сакрата стар. 83\n...я буду казаць проста, першымі якія трапілі словамі - бо я перакананы ў правасці маіх слоў, - і хай ніхто з вас не чакае нічога іншага; ды і не прыстала б мне ў маім узросце выступаць перад вамі, афіняне, накшталт юнака, са складзенай гаворкай.\nИсточники с 1995 по 1996 гг.\nПодробнее о Платон "Апалогія Сакрата" - ...я буду казаць проста\nКлизовский А. І. - Смерць перамагаецца вечнасцю...\nАвтор: B.X - вс, 08/04/2007 - 16:07\nА. І. Клизовский Асновы Светаразумення Новай Эпохі стар. 12\nСмерть перамагаецца вечнасцю. Ключ да неўміручасці складаецца ва ўваскрэсенні Хрыста і няўхільнасці ўваскрэсення мёртвых, веравалых ва ўваскрэсенне Хрыста. "Як у Адаме ўсё паміраюць, так у Хрысце ўсё ажывуць. Калі няма ўваскрэсення мёртвых, то і Хрыстос не ўваскрасаў. А калі Хрыстос не ўваскрасаў, то вера наша дарэмная". Гэтыя словы апостала Паўла з I пасланні Карынфянам служаць падставай для веры ва ўваскрэсенне мёртвых і ў жыццё вечную.\nВ гэтых галоўных становішчах хрысціянскага вучэння разам з праўдай чаргуюцца памылкі і разам з жамчужынамі смецце.\nПодробнее о Клизовский А. І. - Смерць перамагаецца вечнасцю...\nЛісты Саду Мории II - Аддаючы, атрымліваем...\nАвтор: B.X - вс, 08/04/2007 - 15:49\nВучэнне Жывой Этыкі Лісты Саду Мории II стар. 121\n9. Аддаючы, атрымліваем. Пагарджаючы рэчы, атрымліваем нябеснае адзенне.\n10. Форма ажывае ўтрыманнем і не забываецца.\n11. Адно прашу - не прыслабце сілу золатам. Вучэнне маё не кахае золата.\n12. Літасці не можа быць, калі Закон Кармы павінен да знака выканацца. Карма дагоніць, але якасць яе можа быць зменена добраахвотнай ахвярай незнаёмым людзям.\nИсточники с 12.8.96\nПодробнее о Лісты Саду Мории II - Аддаючы, атрымліваем...\nЛісты Саду Мории II - Які празерыў у эвалюцыю...\nАвтор: B.X - вс, 08/04/2007 - 15:41\nВучэнне Жывой Этыкі Лісты Саду Мории II стар. 117\nПрозревший у эвалюцыю, пройдзе да яе асцярожна, светла адхіляючы парушынкі са шляху. Галоўнае, у ім не будзе страху. І, кінуўшы непатрэбнае, ён здабудзе прастату.\nВучэнне Жывой Этыкі Лісты Саду Мории II стар. 119\n3. Вучыце спадчыннікаў - прыгажосці вучыце.\n4. Асцярожна датыкайцеся да зямнога; калі ў шляхі - не трэба страў.\nПодробнее о Лісты Саду Мории II - Які празерыў у эвалюцыю...\nЧатырохрадкоўі - 14 Р. з 25.11.96 - 6.12.96\nАвтор: B.X - вс, 08/04/2007 - 15:05\nНі прыгажосць і ні каханне,\nНи шум кампаній вясёлых ізноў\nНе цешаць мяне, я не забыўся,\nКаким я самотным быў...\nПодробнее о Чатырохрадкоўі - 14 Р. з 25.11.96 - 6.12.96\nСемистишия - 24 БЛ. з 9.09.97 - 26.11.97\nАвтор: B.X - пт, 06/04/2007 - 20:46\nМне чамусьці сумна стала\nИ раптам пачуў голас твой,\nИ сэрца сутаргава сціснулася -\nКак мне жадалася б быць з табой!\nНо гэта толькі сон...\nФантазия мая толькі бурна разгулялася.\nИ так выдатны быў толькі ён. А ў жыцці ўсё не так!\n[9.09.97] Лене Скибиной\nПодробнее о Семистишия - 24 БЛ. з 9.09.97 - 26.11.97\nАвтор: B.X - пт, 23/03/2007 - 05:10\nНекаторыя выразы проста забіваюць. Немагчыма ўтрымацца ад смеху. Як хораша і гучна сказана, узята адгэтуль:\nKarkoon: Ключавое пытанне: які адсотак паслуг у адносінах да товрам зъяўляецца звычайным? Калі, напрыклад, тупа ў грошах вымяраць? Ці ёсць у свеце нейкія меркаванні?\nПодробнее о Постіндустрыяльны рай...\nРазанаў Павел "Барон у спадніцы"\nАвтор: B.X - вс, 11/02/2007 - 19:48\nПавел Разанаў Барон у спадніцы 12%\n- Дык вось, бацечка, абвыкайце: калі, аднойчы прачнуўшыся, вы зразумееце, што ў вас больш нічога не баліць - агледзіцеся вакол - і, калі ўбачыце благообразного барадатага мужычка з ключамі, адважна ідзіце да яго, гэта - Апостал Пётр...\nПодробнее о Разанаў Павел "Барон у спадніцы"\nЗыкаў Віталь "Пад сцягам вяшчунства"\nАвтор: B.X - вс, 14/01/2007 - 05:15\nВіталь Зыкаў Пад сцягам вяшчунства 9%\n...розум - гэта тая прыступка, што ўзвышае чалавека, эльфа ці гнома над жывёламі. Ён няўяўна каштоўны, але аднаго яго мала. Пазбаўлены баръераў маралі, усяго таго, здавалася б лішняга, грузу, што сцясняе нас, замінае жыць, розум перараджаецца ў нешта абмежаванае і непатрэбнае. Ён становіцца небяспечным для нас саміх і ломіць унутраны стрыжань, саму аснову душы.\nПодробнее о Зыкаў Віталь "Пад сцягам вяшчунства"\nСмірноў Андрэй "Чарнакніжнік"\nАвтор: B.X - сб, 30/12/2006 - 03:38\nАндрэй Смірноў Чарнакніжнік 30,97%\n— Няма нічога цяжэй, чым беспадстаўнае дабро, аказанае чалавекам, з якім цябе нічога не злучае. Стараста пусціў нас у сваю хату, але адмовіўся прымаць грошы. Яго не падахвочваў да гэтага ні страх, ні жаданне атрымаць якую-небудзь выгаду. Я павінен быў зрабіць штосьці ў адказ, інакш за мной застаўся б абавязак.\nПодробнее о Смірноў Андрэй "Чарнакніжнік"


Алег Скрыпка: «Вайна нечакана пайшла на карысць украінскаму грамадству»\n12.02.2017 / 18:59\n11 лютага ў Мінску прайшоў вялікі канцэрт украінскага гурта «Воплі Відоплясова». Перад выступам лідар калектыву Алег Скрыпка расказаў пра музыку, культуру, свае беларускія карані і пра тое, як жыць у краіне, дзе ідзе вайна.\nКалі я быў студэнтам я сабе прыдумаў, што буду вучоным. Але так і не змог — усё ж стаў музыкам.\nГастроляў сёння, канечне, менш, крызіс паўсюль, выступаем разы ў два радзей, як раней. Але вельмі радуе, што мы даволі часта ездзім у Беларусь.\nПершы выступ мой быў яшчэ ў дзіцячым садку. Я вельмі хацеў быць зайчыкам, а мяне чамусьці зрабілі мядзведзікам… Ёсць нават фота, я на ім вельмі сумнае мядзведзяня.\nА пасля бацька адправіў у музычную школу вучыцца граць на баяне. Мне набылі ў Кіеве баян — на ім я граю ўжо 40 гадоў. На канцэрце сённяшнім буду граць на ім таксама.\nУ дзяцінстве я прыязджаў з гэтым баянам на вёску, «на мяне» збіралі народ, і я ім граў, танцаваў… З суседніх хутароў нават прыходзілі. Мне было гадоў 7-8, і я быў гіперстар.\nПра сваіх куміраў\nМы ж музыкі са стажам… я намагаюся сачыць за сучаснай музыкай, але нічога не зробіш — мае густы ўсе засталіся «там». Для мяне гурт нумар адзін гэта Led Zeppelin. З Робертам Плантам я б з задавальненнем заспяваў што-небудзь. З Полам Макартні, безумоўна. Але гэта рокеры… Ну, можна са спявачкай яшчэ нейкай… Адэль, яна жывая яшчэ? А, пераблытаў — гэта ж Эмі Уайнхаус памерла.\nПра сваю папулярнасць\nАдзін мой знаёмы, таксама вядомы музыка, сказаў неяк: «Да таго, як я стаў музыкам, я гуляў па вуліцах і атрымліваў асалоду ад гэтага. Цяпер даводзіцца красціся па вуліцах». У мяне тое ж самае — у публічных месцах амаль крадзешся, каб не заўважылі і не «чаплялі». І першыя дзесяць тысяч сэлфі яшчэ можна вытрываць, а вось дзесяць тысяч першае — ужо складана.\nКалісьці даўно ў Маскву прыехалі Red Hot Chilі Peppers і была акурат вялікая тусоўка: і фанаты, і журналісты… Я прыйшоў туды таксама патусавацца, і вось прыходзяць яны [Red Hot Chillі Peppers]. І я нарэшце нармальна тусануўся: паеў, папіў, ні з кім не фатаграфаваўся (смяецца), бо як яны [Red Hot Chilі Peppers] зайшлі, ўсе абляпілі іх такім пчаліным роем, яны прастаялі так і нават нічога не з’елі (смяецца).\nПра першае каханне\nГэта музыка, безумоўна (пасміхаецца).\nПра сучасную ўкраінскую культуру\nМы не ведаем, як у вас працуе дзяржава ў гэтым накірунку, але ў нашай краіне гэты працэс вельмі і вельмі далёкі ад ідэалу. У прынцыпе, дзяржава мала што робіць… Ды вы і самі, напэўна, чулі пра нашу Раду і ўсе гэтыя ўнутраныя калатнечы.\nНяма механізму ці праграмы па развіцці мовы. І ў прынцыпе, на такіх людзях, як той жа Сяргей Жадан, іншыя літаратары і нават менеджары культуры, музыкі — на іх і трымаецца сёння наша культура. На прыватным узроўні, на прыватных ініцыятывах. Можа гэта і добра… Але, каб прыватную ініцыятыву падтрымлівала яшчэ і дзяржава, то гэта было б выдатна.\nПра затрыманне Сяргея Жадана\n(На момант гутаркі яшчэ было не вядома, што забарону Жадану на ўезд у Беларусь скасавалі — НН)\nСяргей Жадан вельмі шмат робіць для збліжэння Украіны і Беларусі. І гісторыя з затрыманнем, забаронай уезду… Гэта непрыемная сітуацыя. Але гэта ж ідзе з Масквы. Тыя, хто самі тэрарысты, называюць тэрарыстам іншага. На злодзеі і шапка гарыць, як той казаў.\nЯ скажу, можа, страшную рэч, але за гэтыя тры гады мы прывыклі да таго, што ў краіне ідзе вайна. Спачатку быў шок, нам, у гурце, нават цяжка было пісаць песні, рэпетыраваць.\nАле мы ўсе адаптаваліся. Краіна ў сітуацыі вайны жыве. Прывыклі.\nПрычым, калі Кіеў за 600 км ад фронту, то Дняпро ўжо прыфрантавы горад. Але жыццё ідзе, адбываюцца нават культурныя падзеі, мы часта граем там канцэрты. Марыупаль увогуле на лініі фронту, там чуваць выбухі, страляніна. Але і там жывуць, працуюць… Людзі прывыкаюць да ўсяго.\nМожна сказаць нават такую нечаканую рэч, што вайна пайшла на карысць украінскаму грамадству. Уся Украіна ўключылася ў валанцёрскі рух. Дапамагаюць і параненым, і сіротам, адпраўляюць адзенне, ежу, людзі здаюць кроў… Людзі прачнуліся, уключыліся, людзі адчулі адказнасць: за сябе, за сваіх дзяцей, за заўтрашні дзень.\nПра праблемы сучаснай Украіны\nМы маем дзве праблемы. Гэта, па-першае, канкрэтны знешні вораг і яго магутны знешні ўплыў.\nПа-другое, вялікая праблема ўнутраная — адсутнасць моцнай дзяржавы. Гэта нават большая праблема. Калі б Украіна была моцнай — маю на ўвазе, як структура, як сістэма, адміністратыўная адзінка… Бо з народам няма праблемы, ён моцны, адзіны.\nМы бачым і ў вас парасткі таго самага «рускага свету». Усё робіцца адзін у адзін, як раней рабілася ва Украіне. Можна па рознаму ставіцца да вашай улады, але яна функцыянуе. Пытанні з «рускім светам» акуратна вырашаюць. А ў нас не было ці то загадаў, ці то сілы на гэта…\nШто тычыцца размоваў пра новы Майдан… Калі будуць ціснуць звонку, то ў любой краіне яго можна арганізаваць. Але сёння я не думаю, што ва Украіне ёсць падставы для трэцяга Майдану. Унутры краіны зацікаўленых бакоў у гэтым я не бачу.\nПра ліквідацыю Матаролы і Гіві\nКалі я чую навіны пра забойствы на Данбасе… Я лічу так. Няправільна, калі людзі радуюцца, бо гэта ж смерць чалавека. Але і шкадаваць не варта. Бо гэта былі канкрэтна тэрарысты, злачынцы.\n(Алег Скрыпка — дарадца мэра Кіева Віталя Клічко — НН)\nЯ ва ўладу не хадзіў — мяне так прэса выставіла. Тым больш, што ў нас вельмі непапулярныя тыя, хто ва ўладу ідзе, і «макнуць» такога чалавека — вельмі салодкі занятак. Рэйтынгі выдання растуць.\nУ мяне былі намаганні зрабіць культурны праект. Я хацеў зрабіць украінскае Раство, украінскі Новы год. І мы адваявалі пазіцыі украінскіх святаў. Ужо другі год запар у нас не Дзед Мароз, Санта Клаўс ці Мікі-Маўс, а Святы Мікалай і батлейкі на Раство. Гэта на дзяржаўным узроўні ўсё. Гэта і была мая ідэя, яе атрымалася рэалізаваць. Улада дапамагла.\nАкрамя таго, я раблю Дзень Кіева. І сёлета я таксама гэтым буду займацца. Гэта не палітыка, гэта культура. Вось гэта мая праца.\nНа адной з песень на сцэну запрасілі ўсіх ахвотных.\nУ нас, ва Украіне, сёння сапраўдная мода на вышыванкі, прычым на прыгожыя, вытанчаныя. Людзі ўжываюць іх як святочнае адзенне, яны зразумелі, што гэта не нейкі там бутафорскі нафталінавы музейны атрыбут, а што гэта нармалёвая паўсядзённая рэч.\nЯ сам дома хаджу ў вышыванцы. У мяне іх дзве, гэта толькі хатніх, і адна з іх — беларуская. Набыў неяк у вас тут, у сувенірнай краме. Гэта ж лён — зімой цёпла, улетку прахладна.\nПра тое, як стаў украінцам\nГаварыць па-ўкраінску я пачаў толькі падчас свайго жыцця ва Францыі на пачатку 90-х. Там я пачаў размаўляць па-французску і проста зразумеў, што мову можна вывучыць. Я вывучыў украінскую — і пачаў гаварыць на ёй.\nА стаў украінцам трохі раней. Калі мне было 16 гадоў, я жыў у Мурманскай вобласці. Трэба было атрымліваць пашпарт… І не ведаю чаму, але я прыйшоў у пашпартны стол і сказаў, каб у графу «нацыянальнасць» напісалі, што я ўкраінец. Матыў не памятаю ўжо, але вось, дзіця так захацела.\nМой бацька напалову беларус, як высветлілася. Яго маці прыехала на Палтаўшчыну, здаецца, з-пад Гомеля. Там, на Палтаўшчыне, наш продак беларускі заснаваў хутар. Вельмі харызматычны быў дзядзька, нарадзіў шмат дзяцей. Цэлы вялікі хутар быў, хат з дзесяць. Канечне, цяпер людзі з вёскі з’язджаюць у асноўным, але некаторыя мае сваякі па беларускай лініі застаюцца яшчэ там, на Палтаўшчыне, я падтрымліваю з імі зносіны.\nНа канцэрце ў Мінску Алег Скрыпка выканаў дзве сваіх песні — «Танці» і «Краіна Мрій» — на беларускай мове. «Краіну Мрій» праспяваў разам з беларускім дзіцячым хорам «Сунічка»\nПра выступ Navi на Еўрабачанні\nНам вельмі радасна за вас, што нарэшце на Еўрабачанні загучыць беларуская мова. Гэта такая перамога і беларускага народу, і наша ў тым ліку. Бо мы будзем глядзець на вас і рабіць для сябе пэўныя высновы. А сама песня нам вельмі спадабалася.\nУлад Швядовіч, фота аўтара


Ордэн за мужнасць - Маладзечанская газета\nВы находитесь: Проекты Салдат-імя твае вядома Ордэн за мужнасць\nУ жыцці заўсёды ёсць месца подзвігу. Аб гэтым 80-гадовы ветэран Віталій Епімахаў нагадвае ў час сустрэч з моладдзю.\nХарактар загартоўваў у працы\nЁн нарадзіўся ў невялічкай вёсачцы на Валагодчыне. З маленства спазнаў сялянскую працу. Але нават у самы цяжкі час хадзіў у школу, што была за некалькі кіламетраў ад дома.\nКалі пачалася Вялікая Айчынная вайна, Віталіку споўнілася толькі пяць гадоў. У 1943-м памёр бацька, і сын застаўся адзіным мужчынам у сям’і. Сямігадовы хлопчык раніцай дапамагаў маці па гаспадарцы і толькі потым бег у школу. А ўвечары яго зноў чакала праца. Цяпер, успамінаючы тыя далёкія гады, ветэран не скардзіцца на цяжкі лёс. Наадварот, лічыць, што менавіта дзякуючы паўсядзённай працы загартоўваўся яго характар, фарміраваліся такія неабходныя і каштоўныя для афіцэра якасці, як самадысцыпліна, вынослівасць, уменне правільна арганізаваць свой рабочы і вольны час, працавітасць і адказнасць.\nПасля «сямігодкі» Епімахаў паступіў у Вільнюскі тэхнікум чыгуначнага транспарту, які закончыў з чырвоным дыпломам. Менавіта ў час вучобы ў тэхнікуме раскрыліся яго арганізатарскія здольнасці, таварыскасць, уменне знаходзіць агульную мову з людзьмі рознага ўзросту і сацыяльнага ўзроўню. Вось радкі з характарыстыкі, выдадзенай выпускніку В. Епімахаву кіраўніцтвам навучальнай установы: «Актыўна ўдзельнічаў у грамадскім жыцці, выбіраўся членам камітэта камсамола тэхнікума, намеснікам сакратара камсамольскай арганізацыі навучальнай установы, з’яўляўся грамадскім інструктарам ДТСААФ…». А за актыўную працу ў якасці кіраўніка атрада па падтрымцы грамадскага парадку ў горадзе (тады іх называлі брыгадамі дапамогі міліцыі) камсамолец Епімахаў быў узнагароджаны Граматай ЦК ЛКСМ Літоўскай ССР.\nПасля службы ў арміі ён некалькі гадоў працаваў на розных пасадах на чыгунцы, затым — на Вільнюскай ЦЭЦ. Давялося паўгода пабыць у службовай камандзіроўцы ў Манголіі, дзе дапамагаў спецыялістам гэтай краіны будаваць Дарханскую ЦЭЦ.\nВучыў іншых і сам вучыўся. У 1966 годзе В. Епімахаў паспяхова закончыў Ленінградскі інстытут чыгуначнага транспарту і быў накіраваны на адказную працу ў органы бяспекі Літоўскай ССР. У гэтай структуры адслужыў амаль тры дзесяцігоддзі, прайшоў няпросты шлях ад аператыўнага работніка да начальніка транспартнага аддзела КДБ Літвы. Адным з найважнейшых абавязкаў супрацоўнікаў яго аддзела было недапушчэнне надзвычайных здарэнняў і непрадбачаных сітуацый пры перавозках народнагаспадарчых грузаў па паветры, чыгунцы, аўтатранспартам. Віталій Андрэевіч не вельмі ахвотна дзеліцца ўспамінамі аб службе. Гэта была вельмі адказная, цяжкая паўсядзённая праца. Але пра адзін выпадак ветэран усё ж расказаў:\n— Было гэта ў студзені 1981 года. На адным з участкаў Літоўскай чыгункі калінінградскага напрамку пацярпеў крушэнне грузавы цягнік. З рэек сышлі дзесяць вагонаў, было пашкоджана 200 метраў чыгуначнага палатна. Аднак самае страшнае тое, што сярод тых вагонаў тры былі запоўнены хлорам. Узнікла рэальная пагроза жыццю людзей. Па загадзе савецкага ўрада для высвятлення прычыны аварыі быў створаны аператыўны штаб, у склад якога ўваходзіў і я. Дарэчы, штаб узначаліў камандуючы хімічнымі войскамі Савецкай Арміі. Аб выніках працы кожны дзень дакладвалі ў Маскву і Вільнюс. І толькі дзякуючы бязветранаму надвор’ю і бясснежнай зіме мы змаглі ў сціслыя тэрміны без эвакуацыі насельніцтва зрабіць усё неабходнае, каб ліквідаваць аварыю. Як стала потым вядома, прычынай крушэння цягніка стала сколванне рэйкі. 20 мая 1981 года з’явіўся Указ Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР «Аб узнагароджванні ваеннаслужачых, рабочых і служачых за мужнасць і адвагу пры выкананні спецыяльнага задання». У гэтым спісе было і маё прозвішча. Так у мірны час я атрымаў ордэн Чырвонай Зоркі.\nПасля службы ў органах бяспекі В. Епімахаў з сям’ёй пераехаў у Маладзечна. І зноў, як у маладосці, акунуўся ў грамадскую работу. Шмат увагі ён надае патрыятычнаму выхаванню падрастаючага пакалення. Яго часта можна бачыць сярод школьнікаў, навучэнцаў кале-\nджаў. Нягледзячы на свой салідны ўзрост (нядаўна Віталію Андрэевічу споўнілася 80 гадоў), ён прымае актыўны ўдзел у рабоце ветэранскай арганізацыі праваахоўных органаў «Гонар», з’яўляецца членам раённага савета ветэранаў.


Натан Аксельрод — Вікіпедыя\n7 красавіка 1905(1905-04-07)\nДуброўна, Горацкі павет, Магілёўская губерня, Расійская імперыя\n6 кастрычніка 1987(1987-10-06) (82 гады)\nNahalat Yitzhak Cemetery[d]\nаператар-пастаноўшчык, кінарэжысёр, кінапрадзюсар, сцэнарыст, кінааператар\nНатан Аксельрод (7 красавіка 1905, Дуброўна — 6 кастрычніка 1987, Тэль-Авіў) — піянер ізраільскага кіно, кінааператар, сцэнарыст, кінарэжысёр.\nНатан Аксельрод нарадзіўся ў Дуброўне ў сям'і рэвалюцыянераў. У 1916 сям'я Аксельрода, ратуючыся ад пагромаў, пераехала ў Палтаву. Быў актыўным удзельнікам сіянісцкай арганізацыі «Хе-Халуц»; яго двойчы арыштоўвалі за сіянісцкую дзейнасць. У 1926 эміграваў у Эрэц-Ісраэль і пасяліўся ў Рэхавоце. У 1927 разам з І. Сегалем (1898—1993) і А. Пэнам стварыў першую ў Эрэц-Ісраэль кінастудыю «Маледэт»; студыя мела сваю кінплабпраторыю. Асноўнай прадукцыяй «Маледэт» была кінахроніка падзей жыцця ішува. У 1935 годзе Аксельрод заснаваў кампанію «Кармель фільм», здымаў кіначасопісы «Кармель».\nУ 1932 Аксельрод, выступіўшы ў якасці аператара і сцэнарыста, зняў разам з рэжысёрам Хаімам Халахмі першы ў Эрэц-Ісраэль мастацкі фільм-камедыю «І было ў дні …»), названую па першым радку кнігі Эсфір. За ім рушылі фільмы «Чалавек з Нахалала», 1933 і «Бадзяга Адэд», 1934 — першы ў Палесціне поўнаметражны (нямы) мастацкі фільм. У 1937 годзе разам з рэжысёрам Ары Вольфам кіраваў здымкай першага ў Палесціне гукавога фільма «Над руінамі», прысвечанага паўстанню Бар-Кохбы.\nУ гады Другой сусветнай вайны Аксельрод здымаў кароткаметражныя фільмы пра Эрэц-Ісраэль па замове Яўрэйскага Нацыянальнага Фонду, а таксама прапагандысцкія фільмы, якія заклікалі маладых яўрэяў змагацца супраць нацыстаў у шэрагах брытанскай арміі. У 1950-я гады аднавіў працу над мастацкімі фільмамі, сярод якіх зняты ў 1956 годзе па ўласным сцэнары фільм пра ізраільскіх падлеткаў «Дан Кіхот і Са'аддзя Панса».\nІмем Натана Аксельрода названая вуліца ў Тэль-Авіве.\n↑ 1,0 1,1 Bibliothèque nationale de France Nathan Axelrod // data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011.\nBNF: 133346470 · GND: 119441039 · ISNI: 0000 0000 6675 9344 · LCCN: n92101883 · VIAF: 25412604\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Натан_Аксельрод&oldid=3053089"\nКінааператары XX стагоддзя\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 18:54, 7 снежня 2017.


Мінулай суботай ля свайго дому невядомы жорстка зьбіў галоўнага рэжысэра недзяржаўнага тэатру “Вольная сцэна” Валера Мазынскага.\nНапад на вядомага тэатральнага рэжысэра быў учынены мінулай суботай — а палове на дзясятую вечара. Валер Мазынскі вяртаўся з лазні. Ён згадвае, што на вуліцы было зусім мала людзей, непасрэдна за ім ніхто, здаецца, не ішоў. Да пад’езду заставалася некалькі крокаў, калі ззаду на галаву абрынуўся страшэнны ўдар.\nВалер Мазынскі распавядае з рэанімацыі шпіталю лячэбнай камісіі.\n(Мазынскі: ) "Там ёсьць арка гэткая. Адразу з Машэрава, і туды арка. Быў просты ўдар ззаду ў патыліцу. Я пачуў адно нейкі шоргат ззаду, ня бег за мной ніхто. Такое адчуваньне, што чакалі мяне.\nУдар быў тупы, як даўбнёй нейкай. І я паплыў. Гэта доўжылася ня больш за хвіліну, разоў пяць мяне білі, і ўсё па галаве. Я закрываўся рукой, таму рука гэтак пашкоджаная. Ні нагой ня біў мяне, ні чым, толькі тым во прадметам, і толькі па галаве".\n(Карэспандэнт: ) "Вы ня бачылі гэтага чалавека?"\n(Мазынскі: ) "Не. Мяне ўдарыў ён ззаду, і далей біў увесь час ззаду. Я ня мог павярнуцца, а ён пасьля спакойна пайшоў. Не пабег чалавек, крок быў такі самы, як ён перад тым падышоў да мяне: туп-туп-туп. І пасьля гэтага я ўжо стаў крычаць, зваць на дапамогу".\nНа шчасьце, яго пачулі. Побач з суседнім пад’ездам стаялі хлопцы зь дзяўчатамі, яны першыя й падышлі. У цемры было не разабраць — хто гэта й што зь ім, можа, п'яны ці бомж. Ледзь ня трацячы прытомнасьць, Мазынскі пасьпеў назваць нумар хатняга тэлефону. Яшчэ празь пяць хвілінаў побач была жонка Людміла.\n(Мазынская: ) "Я яго ледзь пазнала, ён быў увесь у крыві, я нават думала: ці то мой чалавек, ці не. У дзяўчат быў сотавы тэлефон, у мяне рукі дрыжалі, я кажу ім: набярыце хуткую. А яе няма ды няма. Думаю: згубіць кроў чалавек".\nЛюдміла Мазынская, сама прафэсійны мэдык, не выключае, што калі б хутка ніхто не дапамаглі, магло быць найгоршае. Валер Мазынскі атрымаў некалькі сур’ёзных траўмаў галавы, на лоб накладзеныя швы, у яго прызналі ўстрасеньне мозгу.\nЛекары, якія наглядаюць за пацярпелым, кажуць, што даставілі яго ў цяжкім стане, але цяпер яму лепш. Нават сёньня хворага могуць перавесьці з рэанімацыі ў звычайнае аддзяленьне.\nУ міліцыю сваякі пацярпелага пакуль не зьвярталіся, але зьбіраюцца гэта зрабіць, як толькі зьявіцца крыху часу. Сам Валер Мазынскі перакананы, што злачынства не раскрыюць, бо гэта не звычайнае хуліганства, а палітычнае папярэджаньне.\nМазынскі кажа, што яго пільнавалі, але нічога не ўзялі, нават шапкі не кранулі, каб хоць зымітаваць крадзёж. Мазынскі сьцьвярджае, што напярэдадні двойчы атрымліваў папярэджаньне , што ім цікавяцца спэцслужбы. Раіў Мазынскаму ня лезьці ў палітыку былы міністар культуры Аляксандар Сасноўскі.\nХаця рэжысэр і ня лічыць сябе палітыкам, ён усё ж згодны, што ў пэўным сэнсе ягоная дзейнасьць тэатральнага дзеяча ўплывала на палітычную сытуацыю й менавіту таму зь ім паквіталіся. Але сваёй мэты яны наўрад ці дамагліся.\n(Мазынскі: ) "Яны мяне не напалохалі, гэта дакладна. Можа, яшчэ больш раззлавалі. Усё адно я раблю свой тэатар, мы з Аляксеем Дударавым супольна працуем, каб ён быў. Канечне, гэта будзе складана, але я мушу займацца гэтым!\nШто рабіць, калі я такі рэжысэр, які ня любіць п'есаў, дзе няма сацыяльнай калізіі, сацыяльнага канфлікту. Калі ўжо выпадае так, што чытаецца й нешта іншае, дык я цешуся, а іншыя пачынаюць злавацца. Аказваецца, гэта можа выліцца мне й гэткім чынам".\nВарта згадаць, што гэтак жа ля пад’езду свайго дому тры месяцы таму зьбілі вядомага пісьменьніка Артура Вольскага. Невядомыя нападалі й на гэткіх дзеячоў культуры як кінарэжысэр Юры Хашчавацкі й артыст Расьціслаў Янкоўскі. Ніводны з гэтых выпадкаў ня быў раскрыты.


Каб распачаць сваю справу, патрэбны стартавы капітал. Адзін з варыянтаў атрымаць грошы - звярнуцца ў службу занятасці па субсідыю. Для тых, хто збіраецца весці бізнес у сельскай мясцовасці, матэрыяльная дапамога складае 15 бюджэтаў пражытковага мінімуму (3,2 тысячы рублёў). На што хапае гэтых грошай?\n´Шукала работу і ў Брэсце, і ў Мінску´\nСофія КАМЯНОЎСКАЯ з вёскі Першамайская (Бярозаўскі раён) усё жыццё займалася дэкаратыўна-прыкладной творчасцю. Скончыла Бабруйскае мастацкае вучылішча, доўгі час была кіраўніком гуртка ў дзіцячым эстэтычным цэнтры. А потым кардынальна змяніла работу - стала прыёмнай маці для дзвюх дзяўчынак. Калі ж праз пяць гадоў жанчына захацела вярнуцца ў творчасць, знайсці падыходзячую вакансію аказалася цяжка.\n- Я шукала работу не толькі ў Бярозе, але і ў Брэсце, і ў Мінску. Але аддаваць увесь заробак за здымнае жыллё не варыянт. Прыйшла тады ў службу занятасці, расказала, што магу рабіць. Мяне адправілі на курсы па прадпрымальніцтве - вучыцца, як весці сваю справу.\nСофія зарэгістравалася рамеснікам: вырашыла вырабляць святочныя аксесуары і сувеніры. Напрыклад, абрусы на стол для маладзёнаў, упрыгожаныя бутэлькі і келіхі. За субсідыю яна закупіла абсталяванне: добрую швейную машынку для вышыўкі, прас-гідраадпарвальнік, прыбор для выпальвання з рознымі насадкамі. Набыла таксама палатку, каб рэалізоўваць вырабы на выстаўках.\n- Субсідыя - гэта добры штуршок, - лічыць жанчына, якая вось ужо тры гады працуе на сябе. - Нават тыя ж нажніцы для тканіны каштуюць дорага - беспрацоўны сабе такога не дазволіць.\nСвае сувеніры Софія рэкламуе на кірмашах і ў інтэрнэце. Кажа, як толькі размясціла фота вырабаў, адразу пасыпаліся заказы.\nЖанчына раіць: важна знайсці добрых пастаўшчыкоў матэрыялу. З некаторымі крамамі яна заключыла кантракт на пяць гадоў і атрымлівае 15-працэнтную зніжку на тканіны.\nКліенты Софіі ў асноўным з Бярозы. Рамесніца заўважае, што справа гэта прыбытковая: з аднаго заказу і 300 рублёў можна зарабіць. ´З голаду дакладна на памрэш´, - жартуе.\n´Рабіў стаўку на бюджэтны варыянт - і памыліўся´\n- Мяне заўсёды цягнула да прыватнага бізнесу. ´Свабоднае плаванне´ практыкаваў яшчэ ў пачатку 1990-х. Як і ўсе, працаваў па схеме ´купі-прадай´. Замежжа, авантуры, - успамінае Сцяпан БУЛЬКЕВІЧ.\nГадоў 10 таму яму дастаўся дом у вёсцы Куроўшчына Бярозаўскага раёна. Мужчына пакрысе стаў яго аднаўляць - марыў адкрыць аграсядзібу. Усё адцягваў: ну, можа ў наступным годзе. Паралельна ён працаваў механікам у Бярозе. Але прадпрыемства абанкруцілася, і Сцяпан падумаў, што самы час рэалізаваць даўнюю мару.\n- Калі б ведаў, колькі гэта каштуе, напэўна, не пачынаў бы. Субсідыя пакрыла толькі маленькую частку расходаў, - прызнаецца. За грошы, выдзеленыя службай занятасці, мужчына купіў у гасцявы дом пральную машыну, тэлевізар, стол для настольнага тэніса.\nПрадпрымальнік меркаваў, што сядзіба ў такім месцы абавязкова будзе карыстацца попытам: вакол - сажалкі, вадасховішча Сялец. Назбіраў для антуражу старадаўняга сялянскага начыння, падрыхтаваўся частаваць гасцей хатнім малінавым віном.\n- Увесь разлік быў на рыбакоў і паляўнічых, якія ў гэту зону любяць прыязджаць. І тут не так ужо шмат месцаў, каб спыніцца. Я рабіў стаўку на бюджэтны варыянт. Аказалася, памыліўся. Бюджэтнікі аддаюць перавагу начоўцы ў палатках ці ў машынах, - дзеліцца вопытам суразмоўнік.\nПравёўшы работу над памылкамі, на наступны сезон Сцяпан хоча актыўней заняцца рэкламай: кліентаў было не так шмат, як разлічваў. Шалёнага прыбытку ад агратурызму прадпрымальнік не чакае. ´Я не збіраюся быць мільянерам. Мне б сярэдні заробак мець, і буду задаволены´.\n´З закупкамі лесу цяжка´\nЛетам мінулага года Вольга ШЫДЛОЎСКАЯ разам з мужам запусціла ўласны бізнес - нарыхтоўку і продаж дроў. Для жанчыны, у дыпломе якой запісана ´цырульнік´, варыянт нечаканы. Але Вольга ўдакладняе: па спецыяльнасці так і не працавала, была сацыяльным работнікам. Яна жыве ў маленькай вёсцы Камарнікі Маладзечанскага раёна, дзе ўсяго пяць дамоў. Крамы, дзіцячы садок - у суседняй вёсцы за паўтара кіламетра. Сюды заязджае толькі аўтакрама.\n- Мая вёска знаходзіцца ў лесе, з дзецьмі на работу не выбрацца. Садок працуе з васьмі раніцы: пакуль малога завязеш, ужо нікуды не паспееш. Вось і вырашылі з мужам сямейны бізнес распачаць, - апісвае жанчына сітуацыю.\nМуж Вольгі адвучыўся на спецыяліста па дрэваапрацоўцы. Працаваў трактарыстам, а ў вольны час падзарабляў у аднаго мужчыны, дзе калоў дровы. Сям´я і падумала: чаму б не займацца тым жа, але для сябе? І аформіла ІП.\n- Разабрацца з дакументацыяй, каб зарэгістравацца і пачаць дзейнасць, сапраўды складана, - расказвае Вольга. - Давялося нават звяртацца па кансультацыю да бухгалтара. Вельмі шмат валакіты, папер.\nАтрыманай субсідыі хапіла на прафесійную бензапілу, дрывакол, расходнікі. Частку інструментаў куплялі на грошы з сямейнай скарбонкі.\nКаб прасоўваць свае паслугі, наваспечаныя прадпрымальнікі клеілі аб´явы на слупах, размяшчалі рэкламу ў інтэрнэце. Але лепш за ўсё спрацавала ´сарафаннае радыё´.\n- Праз тры месяцы мы сталі на ногі. Нядаўна купілі трактар - летам на яго зарабілі, - расказвае Вольга пра поспехі.\nРабота па нарыхтоўцы дроў сезонная, найбольш загружаны перыяд - лета і восень. ´У жніўні-верасні, калі б давалі дровы, мы б суткамі іх вазілі. Але з закупкамі цяжка, - звяртае Вольга ўвагу на праблему. - Часам дроў не дапрасіцца - аднойчы паўтара месяца чакалі. Чаму так? Напэўна, на нас, як на дробных ´іпэшнікаў´, не звяртаюць увагі, лясгасам больш выгадна працаваць з аптавікамі´.\nНечаканымі для вясковых прадпрымальнікаў сталі і высокія закупачныя цэны. Жанчына прыводзіць лічбы: калі фізічным асобам шэсць кубоў дроў з умовай самавывазу адпускаюць за 60 рублёў, то арганізацыі - за 140.\n- Уявіце, па якой цане тады я магу іх прадаць. Для мясцовых жыхароў гэта вельмі дорага. У Маладзечне паміж нарыхтоўшчыкамі лесу моцная канкурэнцыя, плюс нелегальных гандляроў хапае. Таму мы больш арыентуемся на Ратамку, Заслаўе - там людзей не бянтэжаць нашы цэны. За год ужо нават пастаянных кліентаў напрацавалі.\nГрошы вяртаць не трэба - пры пэўных умовах\nЗа дзевяць месяцаў бягучага года субсідыі на адкрыццё сваёй справы атрымалі 1318 чалавек, з іх у сельскай мясцовасці - 248 (18,8 %). Асноўная дзейнасць, якую абіралі прадпрымальнікі, - аказанне транспартных, цырульніцкіх паслуг, будаўніча-аддзелачныя работы, абслугоўванне аўтамабіляў, пашыў і рамонт адзення, вытворчасць сельскагаспадарчай прадукцыі.\nНа працягу трох месяцаў беспрацоўны мусіць даць справаздачу, на што ён патраціў выдзеленую яму матэрыяльную дапамогу, а таксама год займацца прадпрымальніцкай дзейнасцю. Інакш грошы давядзецца вярнуць. Субсідыя паўторна не выдаецца.\nУ Міністэрстве працы і сацыяльнай абароны адзначаюць добрую тэндэнцыю: прадпрымальнікі-пачаткоўцы сталі больш ´падкаванымі´. Калі летась з тых, хто атрымаў сродкі на адкрыццё сваёй справы, на курсах па прадпрымальніцтве (служба занятасці арганізуе іх бясплатна) навучаліся 53,2 %, то сёлета - 61,3 %.\nШто цікава, з увядзеннем паслабленняў для бізнесу, прапісаных у Дэкрэце № 7, колькасць зваротаў па субсідыі крыху скарацілася. У міністэрстве тлумачаць: пашырыўся пералік дзейнасці, якой можна займацца без рэгістрацыі ІП, і многія сталі гэтым карыстацца. А грашовая дапамога ад службы занятасці на такіх умовах не выдаецца.\nНаталля ЛУБНЕЎСКАЯ, ´ Звязда ´, 7 снежня 2018 г.


Дэн Браўн: Кропка падману\nЁсць прэзідэнцкія выбары ў Злучаных Штатах, і зараз дрэнна для прэзідэнта Зак Herney. Лепш пайсці туды сенатар Сэджвік Секстон ляжыць зверску добра даследаванняў. Ёсць два тыдні, што засталіся да выбараў, і яны не бачылі ні не чуў з Зак Herney, таму большасць людзей думаюць, што нават Зак Herney даў перамогу Sedgewick Секстон. Sedgewicks дачка, Рэйчел, працуючы пад кіраўніцтвам прэзідэнта Зак Herney. Рэйчел працуе somunderrättelseanalytiker ў звышсакрэтнай кампаніі НРО (Нацыянальнага разведвальнага ўпраўлення). Аднойчы прэзідэнт Зак Herney Рэйчел адправіць яе ў шэльфавага ледніка Мілна для яе, каб пацвердзіць здзелку, што НАСА зрабіла. Па-першае, гэта проста вялікі метэарыт ім паказвае, што яго неверагоднае адкрыццё, што прывядзе іх да выбараў. Нароўні з метэарыта былі дзясятка закамянеласцяў. Закамянеласці, падобныя на любы знайшлі на Зямлі. Закамянеласці, такім чынам, сведчыць аб пазаземнай жыцця. НАСА правяла побач з выключэннем, таму што яны не знайшлі нічога. Так што гэта, вядома, велізарная перамога для НАСА. Там толькі адна праблема зараз!\nУ суправаджэнні групы экспертаў, так Рэйчел да неймаверна: Яна не знаходзіць доказы, што гэта навукова падман. Тое, што яна не ведае, хто стаіць за. Гэтак жа, як яна, павінны звязацца з прэзідэнтам, таму яна атрымлівае напалі з банды забойцаў. Вялікая таямніца ў тым, як паспяхова выклікаць расплаўлення на метэарыце, і дзе закамянеласці прыйшлі? Цяпер, калі метэарыта, і закамянеласці праўда, то чаму ім затым пакласці ў метэарыта і закамянеласцяў пад лёдам? У кнізе, як апісана метады, такія як мікра камеры лётаюць у паветры, як малыя, як камары. Усе тэхналогіі, як абарона і НАСА не будзе з'яўляцца не ў звычайным рынку, пакуль пасля 13 гадоў! Наша тэхналогія, таму 13 гадоў. Усе метады, апісаныя ў кнізе, з'яўляюцца праўдай і рэальна.\nЯ думаю, што гэтая напружанасць раман адчувае сябе так неверагодна сапраўдным, калі вы чытаеце гэта. Гэта немагчыма, каб здушыць кнігу. Вы проста хочаце ведаць, што адбываецца! Хто хоча забіць Рейчел? Чаму? І, магчыма, самае інтрыгуючае: Хто пераможа на выбарах? Кніга змяшчае як смех, драмы, жахі, прыгоды і каханне ў той жа час. Гэта неверагодна.\nbased on 3 ratings Дэн Браўн: Кропка падману, 0,5 з 5 на аснове 3 адзнак\nАцаніць Дэн Браўн: Кропка падману\nНаступныя школьныя праекты, якія датычацца Дэна Браўна: Кропка падману або якім-небудзь чынам звязаных з Дэном Браўнам: Deception Point.\nЦікаўны Інцыдэнт Сабакі ў начны час\nКод да Вінчы - Факт ці выдумка\nКаментар Дэна Браўна: Кропка падману\n« Усё для дома | востраў у моры, Näckrosdammen, акіянскія глыбіні, Адкрытае мора »


«Іншай працы няма? А запасная рука ў вас ёсць?» - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 29 студзеня 2020, Серада, 21:22\n«Іншай працы няма? А запасная рука ў вас ёсць?»\nГЕНАДЗЬ ЛІТВІНАЎ (СПРАВА) І ЛЕАНІД СУДАЛЕНКА\nПрафзвяз РЭП абараніў работніка, які пакалечыў руку на лесапільні.\nЧалец прафзвязу РЭП Генадзь Літвінаў, ледзь не пакінуты без рукі пасля траўмы, атрымаў кампенсацыю за пяць месяцаў бальнічнага ліста - 1300 рублёў. Прадпрыемства «Паціка Экспарт» не хацела плаціць да апошняга, піша praca-by.info.\nГэта ўжо другі судовы працэс з чальцом прафзвязу РЭП Генадзем Літвінавым. Падчас першага паходу ў суд прафзвяз РЭП дамагаўся ад наймальніка прызнання: Генадзь Літвінаў сапраўды працаваў на лесапільні, а не «прыйшоў з вуліцы і стаў за станок». Першы працэс скончыўся поспехам для работніка: суд абавязаў рэчыцкае СТАА «Паціка Экспарт» аформіць працоўную кніжку і заплаціць работніку за перыяд непрацаздольнасці.\nІнтарэсы чальца прафзвязу РЭП Генадзя Літвінава падтрымлівае прававы інспектар празвязу Леанід Судаленка.\nПасля таго, як прафзвяз РЭП у судзе давёў факт працоўных дачыненняў, Леанід Судаленка ад імя работніка падаў другі пазоў: аб кампенсацыі маральнай шкоды. У лістападзе адбылося першае судовае паседжанне:\n- У пазове мы заяўлялі не толькі кампенсацыю маральнай шкоды, але і патрабавалі ад наймальніка аплаціць пяць месяцаў бальнічнага. Наймальнік, нягледзячы на тое, што суд устанавіў факт працоўных стасункаў, пайшоў у касацыю. Суд другой інстанцыі таксама пацвердзіў, што Генадзь Літвінаў сапраўды знаходзіўся з наймальнікам у працоўных дачыненнях, а не «проста прыйшоў з вуліцы і стаў за станок». Наймальнік усё адно адмаўляўся аплачваць яму бальнічны ліст. І толькі пасля таго, як мы падалі ў суд на кампенсацыю маральнай шкоды, а заадно і бальнічнага, наймальнік выплаціў грошы за бальнічны ліст: крыху больш за 1300 рублёў. Пра гэта заявіла адвакат адказчыка ў пачатку судовага паседжання. Гэта значыць, частка пазоўных патрабаванняў была выкананая ў пазасудовым парадку. Працэс яшчэ не пачаўся, а 1300 рублёў чальцу прафзвязу РЭП ужо вярнулі.\nЛеанід Судаленка падкрэслівае, што з наймальнікам Генадзя Літвінава даводзіцца ўсё развязваць праз суд:\n- Калі б не пайшлі ў суд - не было б ні прызнання працоўных стасункаў, ні прызнання траўмы вытворчай, ні аплаты бальнічнага, ні страхавых выплат па інваліднасці, ні - тым больш! - кампенсацыі маральнай шкоды. Толькі рука засталася б скалечанай. Без суда Генадзь Літвінаў нічога не атрымаў бы ад «Паціка Экспарт», на жаль.\nАндрэй Стрыжак, намеснік старшыні прафкама Гомеля, асобна адзначае дэструктыўную пазіцыю наймальніка цягам усяго працэсу:\n- Усе пытанні, якія можна было б развязаць у дасудовым парадку, даводзіцца разглядаць у судзе. «Паціка Экспарт» выплачвае запазычанасці, афармляе працоўную кніжку, прызнае працоўныя стасункі толькі пасля суда! Нішто не перашкаджала наймальніку аплаціць бальнічны ліст, і тое, што давялося патрабаваць законных грошай праз суд, вельмі добра іх характарызуе. Калі сам Генадзь Літвінаў абгрунтоўваў маральную шкоду, ён распавёў, як у яго цяпер складаюцца стасункі з наймальнікам. Распавёў, што звяртаўся да свайго былога працадаўцы з просьбай дапамагчы яму: прасіў аддаць яму абрэзкі піламатэрыялаў, каб паліць у печы, бо адной рукой ён не можа насекчы сабе дровы. Фактычна, прасіў аддаць смецце, якое пільня ўсё адно выкідвае. Яму адмовілі! Настолькі жорсткую пазіцыю займае наймальнік. Гэта проста не па-чалавечы!\nЛюдзям, якія ідуць працаваць без афармлення працоўных стасункаў, нягледзячы на ўсе рызыкі, Андрэй Стрыжак прыводзіць справу Літвінава ў прыклад:\n- Улічвайце, што вы можаце быць на ягоным месцы. Гэта добра, што Літвінаў знайшоў прафзвяз РЭП. А калі не - што б з ім было? Кажаце, іншай працы няма? А запасная рука ў вас ёсць? Ці яшчэ адно здароўе? Усё адно, што ехаць без страхоўкі ў калгас збіраць моркву ці бульбу: не дай бог, з вамі нешта здарыцца - і ніхто вам нічога не павінен.\n26.01 У Лукашэнкі ў Шклове здалі нервы 89,484\n26.01 Сталі вядомыя нечаканыя падрабязнасці аб затрыманні чыноўнікаў з самалёта «Белавія» 77,311\n24.01 Минчанка купила квартиру, а спустя месяц нашла записку от наследницы 68,124\n25.01 Самалёт, які ляцеў з Менска ў Мюнхен, развярнулі пад Уроцлавам 48,922\n24.01 Лукашэнка ў Шклове: Мы павінны Чэхію паставіць на месца 46,790\n26.01 «Белсат»: З самалёта, які пасадзілі ў Гародні, знялі экс-«сенатараў» 45,109\n26.01 Эканаміст: «Белнафтахім» можа пачаць па-новаму мяняць цэны на паліва 44,604


Палітвязень Жамчужны правёў 500 сутак у ШІЗА цягам двух гадоў | Новы Час\nПра гэта “Віцебскай вясне” паведаміў праваабаронца Леанід Свецік, які атрымаў нядаўна ліст ад палітвязня.\n“29 жніўня ў палітвязня Жамчужнага скончыўся тэрмін знаходжання ў памяшканні крытага тыпу (ПКТ), і, хутчэй за ўсё, ён правядзе бліжэйшыя 2–3 месяцы ў штрафным ізалятары”, — паведаміў праваабаронца Леанід Свецік, спасылаючыся на чарговы ліст, які атрымаў ад палітвязня.\n“19 жніўня я адзначыў 10-гадовы “юбілей” знаходжання за калючым дротам. Падвёў вынікі і імі задаволены. Таксама падлічыў, што за два апошнія гады сваёй адсідкі правёў 500 дзён у штрафным ізалятары і ўчыніў 65 парушэнняў рэжыму!” — падзяліўся сваімі “поспехамі” Міхаіл Жамчужны.\nПалітвязень выказаў таксама ўдзячнасць незалежным СМІ за падтрымку і за асвятленне ягонага знаходжання ў калоніі. Піша, што дзякуючы публікацыям пра праблемы з ягоным здароўем, яго абследавалі ў медчастцы, таксама прыязджаў з інспекцыяй пракурор Магілёўскай вобласці — для праверкі ўмоваў утрымання палітзняволенага.\n“Усё, што было напісана ў СМІ, мела пацверджанне. Я пісаў тлумачэнні па кожным факце парушэнняў і чакаю адказу”, — рэзюмуе Жамчужны.\nДзякуе таксама ў лісце віцебскай адвакатцы, якая наведала палітвязня 20 жніўня. Яна “…прывезла патрэбныя дакументы, і мы накіравалі заявы па крымінальных справах у Генеральную пракуратуру і ў Адміністрацыю кіраўніка дзяржавы”, — паведамляе Жамчужны.\nАпроч таго, палітвязень апратэставаў у аддзел уласнай бяспекі МУС і суды вынесеныя адміністрацыяй калоніі шэраг спагнанняў. Таксама апратэставаў ва УДВП па Магілёўскай вобласці факты знішчэння яго пяці лістоў, якія не прайшлі цэнзуру, а таксама аднаго ліста, адрасаванага яму Беларуска-амерыканскай асацыяцыяй, які быў знішчаны за, нібыта, утрыманне ў ім “цынічных выказванняў”.\nЖамчужны піша, што за час знаходжання ў ПКТ паспеў прачытаць некалькі класічных кніжак. Гэта “Патоп” Генрыха Сянкевіча, “Пётар І” Аляксея Талстога, некалькі кніг пра ўмовы жыцця і спосабах выжывання ў ГУЛАГу.\nСвецік: Трэба, каб ДВП даў дазвол на спатканне з палітвязнем\n“Хутчэй за ўсё, палітвязень не можа данесці да беларускай грамадскасці ўсе факты бесчалавечнага абыходжання з ім. Такую выснову можна зрабіць з неаднаразовых паведамленняў пра тое, што цэнзура знішчае значную колькасць ягоных пасланняў з калоніі.\nКаб развеяць усе падазрэнні пра ўмовы ўтрымання і стан здароўя Міхаіла Жамчужнага, было б разумным з боку ДВП МУС даць дазвол на кароткую сустрэчу палітвязня з прадстаўнікамі праваабарончай супольнасці і (альбо) журналістамі незалежных СМІ”, — бачыць адзіна правільны выхад з сітуацыі, якая склалася вакол палітвязня, праваабаронца Леанід Свецік.


Дзед Манюкін і ўнукі читать онлайн, Василий Ширко\nДзед Манюкін і ўнукі\nЧитать онлайн "Дзед Манюкін і ўнукі"\nАвтор Василий Ширко\nЭ-э, слухайце, саколікі, шчырую праўду раскажу, дзед Манюкін не салжэ. Раней, каб вас качкі ўбрыкнулі, нячыстай сілы, ведзьмаў розных, пярэваратняў, вурдалакаў было, не раўнуючы, як тых уюноў у старой копанцы. Яно і зразумела, паначаплялі цяперака дратоў, антэны развесілі, электрыка ноччу на слупах гарыць, вось і баяцца нячысцікі падступіцца: смальне токам, чаго добрага, дык адны ножкі ды рожкі застануцца. Ці не лепш тырчаць у балоце, якое яшчэ не паспелі асушыць, і не рыпацца? А некалі, як сцямнее, нос баішся з хаты высунуць. Ужо за парогам цікуюць люцыпары, цьфу ты, не тут казана.\nСусед наш, нябожчык дзед Мікалай, неяк раз у лесе запазніўся. Вяртаўся, калі добра-такі сцямнела. Ботаў сваіх не відаць, ды што там ботаў, ткні пальцам у вока — не заўважыш. Ідзе стары: пілой падпяразаны, сякера за поясам, каб падбадзёрыць сябе трохі, сам з сабой размаўляе. «Скора ты, Міколка, будзеш дома, — гаворыць, — гарачай капусты пасёрбаеш, а там і косці на чарэні пагрэеш…» I раптам чуе — крокі за спіной і быццам сапе нехта. Аглянуўся, боркаўскі стражнік голас падае. «Ох, чуць дагнаў, — кажа, — бяжыш ты, не раўнуючы, як на пажар. Давай прысядзем, адпачнём крышку». Дзед Міколка не надта каб стаміўся, але чаму не прысесці, калі чалавек просіць. Селі на вялікі камень пры дарозе. Стражнік выцягнуў з торбы хлеб, сала, бутэльку малака. Есць і дзеда частуе. «Добры ты чалавек, Міколка, — ляпае старога па плячы. — Дару я табе стрэльбу, бяры, палюй на здароўе…» Дзед узяў стрэльбу, пацмокаў языком, вельмі ж файная, такой у яго зроду не было. Загарэліся вочы, прыдбаць захацелася. «Толькі ці грошай хопіць у мяне заплаціць?» — пытае. «Не трэба грошай, — засмяяўся стражнік, — вось дапі малако, і плата ўся…» Стары не доўга думаючы за бутэльку і кулець астаткі малака ў рот. I адразу ж быццам праваліўся некуды. Ачомаўся пад раніцу. Працёр вочы, бачыць, вакол вада, а ён сухі, сядзіць, як жаба на купіне, сярод балота. I хто толькі перацягнуў яго сюды?.. Мац пад галавой — замест стрэльбы ламачына трухлявая. Здагадаўся дзед, што нячысцік падшуткаваў над ім…\nА Камізэлька цялякаўскі… з кірмашу вяртаўся. Прадаў парасят, у карчму заглянуў, падпіў трохі, едзе і песні спявае. Дабраўся, гэта, да Прудзішчаў. Тут конь перад мастком скапыціўся. «Но-о, воўчае мяса», — хвошча каня пугаю Камізэлька, а той як укопаны стаіць, ні з месца. Злез Камізэлька з воза, бачыць, баранчык звязаны на дарозе ляжыць. I вочы такія разумныя, як у чалавека: глядзіць, не змігне. «Вот пашанцавала», — падумаў Камізэлька, за баранчыка і на воз. Паехалі далей. Едуць, едуць, конь, хоць і ўлегцы ідзе, аслабеў, ледзь ногі перастаўляе. «Ах ты, казёл смаркаты, мяшок травяны, — бэсціць каня Камізэлька, — улегцы прыстаеш… А прачуханцу ты не хочаш?..» I толькі, гэта, замахнуўся пугаю, а конь жаласна як заржэ. Спалохаўся мой Камізэлька цялякаўскі, працверазеў адразу… Глядзь на баранчыка, а той у вочы пазірае і ўсміхаецца. Збялеў Камізэлька, давай крыжы класці. Баранчык бэкае, кугукае, як дзіця, а з воза не злазіць. Тады Камізэлька ўзяў дзве саломінкі, зрабіў з іх крыж і падсунуў баранчыку пад морду… «Га-га-га…» — зарагатаў баранчык, і яго як ветрам знесла. Конь адразу падужэў — даў ходу, а там і на рысь перайшоў, быццам даганялі.\nЛюлька пыхнула астатні раз і патухла. Дзед выбіў аб абцас храмача попел, развязаў капшук з самасадам, натаптаў чарговую порцыю табакі. Дастаў крэсіва. Стук-грук — ні іскрынкі. «I тут нячыстая сіла лезе, — зазлаваў дзед, — нічога, абломім рогі, за намі не стане…» Ён размахнуўся, аж камяні затрашчалі, так ляснуў, сноп іскраў пасыпаўся.\n— Што, жэўжыкі, прыціхлі, думаеце, крэсіва падвяло? Яно надзейней, чым сто тысяч запальнічак і яшчэ гэтулькі… Ну, то слухайце, дзед Манюкін не салжэ…\nПагнаў гэта я кароў у поле на чысты чацвер, не пашанцавала, першаму чарга выпала пасвіць. Каровы гізуюць, лётаюць, задраўшы хвасты, ведама, пасля зімы — рады, што на волю вырваліся. Ды мне ад гэтага не лягчэй. Аж дыхавіцу нагнаў, пакуль сабраў усіх у кучу. Каб шчэ трохі — сам загізаваў бы. Прагаладаўся, не тут казана, як воўк. Вала б, здэцца, з'еў. А тут мае рагулі супакоіліся, палеглі: жвачку жуюць. Думаю, і мне падсілкавацца самы раз, кішкі марша граюць. Падышоў да кусцікаў ля балотца, назбіраў ламку, палак, цяпельца невялічкае расклаў. Агеньчык гарыць сабе, а я нанізаў на ражоньчык кавалак сала і смажу. Яно цвірчыць, тук капае на хлеб: аж слінкі цякуць, так хочацца паспытаць. Здэцца, хапіў бы скварку і праглынуў гарачую цалкам. Не ведаю, як вам, саколікі, а мне такая смажаніна лепей ад усіх страў заморскіх… Ну ды смажу я, гэта, скварку, чую голас раптам. «Здароў, дзядзечка!» — быццам вітаецца нехта. Прыгледзеўся, хлопчык стаіць, з вузел ростам і не відаць самога з-пад шапкі. Хоць і мокра вакол, балота, чаравікі ў яго сухія, сам ледзь не голы: адзенне ветрам шыта, дрыжыць як асінавы ліст. «Што ты тут робіш, дзядзечка?» — пытаецца.\n— Сам бачыш, — кажу, — сала смажу!\n— Можна пагрэцца? Замёрз я…\n— Грэйся, — кажу, — месца хопіць.\nТолькі сказаў я так, хлопчык умэнт выцягнуў з кішэні жабу, нанізаў на дубец і ў агонь яе. Жаба пішчыць, варушыцца, а ён толькі зубы скаліць, пасмейваецца.\n— Што з твайго сала за наедак, — кажа, — не хочаш паспытаць свежаніны?\nI давай, смаркач, сваёй жабай мазаць па маёй скварцы. Гідка мне стала, не стрымаўся.\n— Што гэта ты, — кажу, — нехрысць, робіш?\nСхапіў я малога за каўнер ды як страсянуў, аж шапка ў таго з галавы звалілася. Бачу, рожкі тырчаць, як у гадавалага баранчыка… «Ну, пачакай, люцыпар лядачы», — думаю. Адламаў дубец з ракіты, ухапіў яго за пэтлы і давай хвастаць. Б'ю і прыказваю: «Раз, раз, раз…»\n— Вой, дзядзечка, вой, — енчыць малы, — скажы два…\nА я ўсё адно чаўпу: «Раз, раз, раз…» Бо ведаю, скажы два — і заявіцца двое чарцей. Тады будуць непярэліўкі. Аддубасіў нячысціка і пусціў.\n— Ідзі, — кажу, — і не вяртайся, бо стаўку на горкі яблык.\n— А як цябе зваць? — пытае. Дурня знайшоў, так яму я і скажу.\n— Завуць мяне Сам Сабе, — гавару, — запомні: Сам Сабе!\nЗарагатаў ён і пайшоў. Ідзе, аглядваецца: малы, а хітры. Але і Манюкін не лыкам шыты. Сунуся крадком, назіркам след у след. Бачу, мой хрэснік на паляну выходзіць. А там пачвар розных з свінымі лычамі, бычынымі хвастамі, ваўчынымі зубамі — мо з тысячу. Да чаго я чалавек смелы, але адчуў тут, як мурашкі па спіне паўзуць і на галаве падымаецца мой рэдкі пушок. Стхарыўся ля куста, дыхнуць баюся: крый божа, заўважаць, тады ўжо Манюкін ніколі не зманіць і праўды не скажа.\nI тут з нейкай ямы вылазіць велізарны, са страшнымі ікламі і даўжэзным хвастом, люцыпар. Відаць, старшы, бо прыціхлі чэрці, не пішчаць, не кукарэкаюць.\n— Хто табе так усыпаў? — пытае чорт.\n— Сам сабе, сам сабе, — кажа хлопчык.\n— Так яму і трэба, так яму і трэба, калі сам сябе б'е, — заверашчалі чэрці.— Трэба яшчэ дабавіць дурню…\nЯ ціхенька адпоўз ад паляны, вільнуў у кусты і задаў лататы.\nЦі бачылі вы, жэўжыкі, сапраўднае балота? На Ніўках, кажаце. Хе-хе, хіба ж гэта балота? Звычайная лужына. I за рэчкай не балота. Тузін кусцікаў і гэтулькі ж купін. Ды і жаб паўсотні ці набярэцца, добраму буслу на раз паснедаць.\nА ці бачылі вы бяздонную багну, непраходную дрыгву і чортава вока, яму бяздонную, зацягнутую ржавай вадой з сіняватымі плямамі? Трапіць у яе чалавек ці звер — не вырабіцца. Зацягне, засмокча навек.\nВось такое балота было ў нас за грэбляй. Там толькі вужы і гадзюкі вадзіліся ды дзень і ноч кружылі хмары камароў.\nЗа балотам пачынаўся лес, а за ім поле. Харошая зямля, тлустая, хоць на хлеб маж. На такой і пшанічка ўродзіць, і ячмень, пра жыта і гаварыць не даводзіцца. Ды вось бяда, не дабрацца туды з канём і плугам. Не пускае дрыгва. З усіх бакоў падперазала той лес і зямлю, як страшны цэрбер, ахоўвае.\nА мне ўжо не спалася начамі: глядзеў на сцяну, а бачыў перад сабою пшанічнае поле. Надта ўбілася ў галаву завалодаць той нічыйнай зямлёй. Ведама, сваёй не меў, парабкаваў усё жыццё на чорта лысага.\nКроў з носа, думаю, а правяду каня праз дрыгву. А я, мае вы саколікі, хоць і маладзён тады быў, але кемкім слыў і смелым. Ламаў галаву, ламаў і прыдумаў. У лес паехаў, цэлы воз лыка надраў, дубцоў лазовых нарэзаў. Сеў дома лапці плесці. Прама скажу — незвычайныя лапці — круглыя, большыя за рэшата. Смяяліся людзі: маўляў, здурэў Манюкін.\n— Ці не слана ты ў іх абуваць думаеш? — кпілі пры сустрэчы. — Нібыта ж яны не водзяцца ў нас.\nВось здзівіліся б, каб даведаліся, для чаго мне такія велічэзныя лапці.\nРана-раначкам, каб ніхто не заўважыў, пад'ехаў я да грэблі, абуў каня ў лапці, сам абуўся, і пайшлі мы праз балота. Наперадзе іду з жэрдкай, каня за сабой вяду. Хоць і ходжаная сцяжынка, але не дай бог аступіцца: сам загінеш і каня загубіш. Глядзець ды глядзець трэба. Асцярожна ступаю, жэрдкай дно мацаю… Думаю, хаця б якая птушка каня не спудзіла. Ды, дзякуй богу, пранесла ліха. Пераправіліся.\nЗмайстраваў я, гэта, будан з жэрдак і лапак яловых. Днём ару, ноччу адпачываю. I дзень так, і два. На трэці выйшаў з будана яшчэ да сонца. Спаласнуў расой твар, памахаў рукамі, каб сон прагнаць. Чую, нехта сапе над вухам. Аглянуўся — і ледзь не абамлеў. Прама ў вочы мядзведзь пазірае. Хачу падняць руку, каб перахрысціць лоб перад смерцю, і не магу. Ці доўга мы так стаялі — не ведаю. Павярнуўся я, як не жывы (што будзе, тое і будзе, думаю), і пайшоў у будан. Іду, і здаецца, мядзведзь скочыць на спіну. Не скача. Залез я ў будан. Сяджу ні жывы ні мёртвы. Тут і ...\nХочаце даведацца, як дзед Манюкін змагаўся з нячысцікамі, шчасліва рыбачыў, хітра ратаваўся ад мядзв