Вэб-камера Lenovo не працуе - што вы можаце зрабіць - techking.by\nВэб-камера Lenovo не працуе – што вы можаце зрабіць\nНа некаторых ноўтбуках Lenovo вядомая праблема, калі вэб-камера не працуе. Сама вэб-камера альбо не вызначаецца Windows, альбо ёсць збой з драйверам прылады. Вядома, гэта можа быць вельмі непрыемнай праблемай і не абмяжоўваецца толькі прадуктамі Lenovo.\nПрычына гэтай праблемы звязана з праблемай з настройкай у некаторых наўтбуках Lenovo, якая адключае камеру для канфідэнцыяльнасці карыстальнікаў ноўтбука.\nУ гэтым выпадку паправіць вашу вэб-камеру павінна быць даволі проста. Калі вам не так пашанцавала, магчыма, вам трэба будзе абнавіць або наладзіць, каб ваша вэб-камера працавала.\nАднак не хвалюйся. Мы пакажам вам, што вам трэба зрабіць, каб выправіць некаторыя агульныя праблемы, з якімі вы можаце сутыкнуцца з вэб-камерай Lenovo.\nВэб-камера Lenovo не працуе: як выправіць\nПраверце Дыспетчар прылад\nПраверце налады праграмы\nВыдаліце праграму Lenovo Settings\nПершае выпраўленне таго, што вэб-камера Lenovo не працуе, – гэта само дадатак Lenovo. Націсніце клавішу F8 на клавіятуры вашага ноўтбука, што дазволіць або адключыць Lenovo EasyCamera.\nКалі гэта не спрацуе, паспрабуйце выканаць наступныя дзеянні, каб выправіць вашу вэб-камеру:\nУвядзіце ў поле «Камера». Поле пошуку Windows і абярыце Налады камеры.\nВыберыце Налады прыватнасці камеры.\nПераключыце Уключыць рэжым канфідэнцыяльнасці на Выкл.\nПаўторна праверце камеру.\nГэты параметр прыватнасці прызначаны для абароны ад хакераў, але можа быць нязручным, калі вам трэба выкарыстоўваць вэб-камеру.\nКалі вышэйзгаданае рашэнне не працуе, у нас ёсць яшчэ некалькі простых рашэнняў, якія могуць вярнуць вашу вэб-камеру працаваць.\nПраверце гэта: iLock прадухіляе несанкцыянаваны доступ да прыкладанняў на вашым Mac\nГэтыя выпраўленні таксама будуць працаваць на любым кампутары з Windows, у якога ёсць праблемы з вэб-камерай – не толькі на Lenovo.\nЦі ўключана вэб-камера ў дыспетчару прылад?\nВыканайце наступныя дзеянні, каб праверыць:\nПстрыкніце правай кнопкай мышы кнопку Пуск Windows і абярыце Дыспетчар прылад.\nВыберыце «Устройствы візуалізацыі», а затым Lenovo EasyCamera. Калі каля значка ёсць жоўты папераджальны трохкутнік, гэта праблема. Калі побач з ім ёсць невялікая стрэлка ўніз, камера была адключаная.\nПстрыкніце правай кнопкай мышы Lenovo EasyCamera і пераканайцеся, што няма магчымасці ўключыць. Калі камера ўжо ўключана, опцыяй павінна быць Адключыць.\nКалі камера ўжо ўключана, вы таксама можаце абнавіць драйвер. Для гэтага выканайце наступныя дзеянні:\nПстрыкніце правай кнопкай мышы Lenovo EasyCamera яшчэ раз і абярыце Абнавіць драйвер.\nВыберыце аўтаматычную опцыю, каб убачыць, ці можа Windows знайсці новы драйвер.\nДазвольце яму ўсталяваць і правесці паўторную праверку.\nКалі Windows не можа знайсці драйвер, наведайце гэтая старонка на сайце Lenovo для найноўшага драйвера Lenovo EasyCamera.\nКалі абнаўленне драйвера не працуе, магчыма, варта паспрабаваць цалкам абнавіць. Гэта азначае выдаленне драйвера, перазагрузку ноўтбука і ўстаноўку новага драйвера па спасылцы вышэй.\nУстарэлыя налады могуць заставацца ў гульні, нават калі яны перазапісаны новым драйверам.\nКалі ваша вэб-камера працуе ў некаторых праграмах, а не ў іншых, прычынай праблемы могуць быць налады праграмы, а не налады камеры.\nПроста выканайце наступныя два крокі, каб праверыць:\nАдкрыйце патрэбную праграму і знайдзіце пункт меню Налады.\nПераканайцеся, што ў гэтых наладах камера Lenovo EasyCamera з’яўляецца камерай па змаўчанні.\nПраверце гэта: Колькі грошай вы эканоміце з Apple One?\nГэта можа быць відавочным рашэннем, але варта паспрабаваць, калі ў вас узніклі праблемы з працай вэб-камеры.\nКалі ні адно з гэтых рашэнняў не працуе, вы можаце выдаліць прыкладанне Lenovo Settings наогул, калі яно перашкаджае. Гэта не павінна быць неабходным, але калі нічога іншага не працуе, вам няма чаго губляць.\nБольшасць налад у праграме ўсё роўна можна кантраляваць з Windows, так што вы ні ў якім разе не пашкодзіце ноўтбук.\nКаб выдаліць праграму Lenovo Settings, выканайце наступныя чатыры крокі:\nПерайдзіце да Панэлі кіравання ў Windows.\nВыберыце Праграмы і функцыі і Выдаліць.\nАбярыце Lenovo Settings Dependency Package са спісу і абярыце Выдаліць.\nПеразагрузіце ноўтбук і паўторыце тэст.\nСпадзяемся, што пасля выканання гэтых крокаў ваша вэб-камера зноў будзе працаваць.\nЦі магу я дазволіць доступ да пэўных прыкладанняў, забараняючы доступ іншым?\nТак. Калі ў вас ёсць адна праграма, якая проста не мае доступу да камеры, вы можаце выканаць інструкцыі, каб атрымаць доступ да налад канфідэнцыяльнасці камеры. Пракруціце ўніз да «Выберыце, якія праграмы Microsoft Store могуць атрымаць доступ да камеры». Уключайце або выключайце любыя праграмы, якія вы выкарыстоўваеце або не хочаце выкарыстоўваць камеру.\nГэта можа не працаваць для іншых прыкладанняў, загружаных з іншых крыніц, але гэта можа дапамагчы вам наладзіць працу камеры або абараніць вашу канфідэнцыяльнасць.\nМая камера размытая, што я магу зрабіць, каб гэта выправіць?\nКалі выява з камеры размытая, але яна ўсё яшчэ працуе, спачатку ачысціце аб’ектыў. Пыл і смецце могуць выклікаць праблемы з якасцю выявы. Далей праверце наяўнасць абнаўленняў сістэмы. Калі ваш кампутар (у прыватнасці, камера) не абноўлены, магчыма, пасля апошняга абнаўлення драйверы адсутнічаюць. Выкананне новага абнаўлення павінна дапамагчы.\nПраверце гэта: Аўтаномныя праграмы Google Docs & Sheets цяпер даступныя ў Play Store\nКалі ў вас па-ранейшаму ўзнікаюць праблемы з якасцю камеры, упэўніцеся, што ваша антывіруснае праграмнае забеспячэнне не блакуе належную працу камеры. Вы таксама можаце прасканаваць змены абсталявання. Проста наведайце дыспетчар прылад на вашым кампутары Lenovo і націсніце на опцыю камеры. Адсюль выкарыстоўвайце меню «Дзеянні», каб выбраць змены «Сканаваць абсталяванне». Пасля завяршэння сканавання перазагрузіце кампутар і праверце камеру.\nКалі ваш Lenovo EasyCamera па-ранейшаму не працуе пасля ўсіх гэтых крокаў, я прапаную патэлефанаваць у службу тэхнічнай падтрымкі. Яны змогуць дапамагчы вам знайсці рашэнне, каб усталяваць камеру на вашым канкрэтным прыладзе.\nКалі замена драйвера, уключэнне камеры і выдаленне прылажэння Lenovo не ліквідуюць праблему, нешта сур’ёзна не так, таму не марнуйце час!\nЦі адчувалі вы праблемы з вэб-камерай Lenovo? Як вы вырашылі праблему? Калі ласка, каментуйце ніжэй.


Калі адукацыя «захрасне» ва ўчарашнім дні, лічбавае грамадства не свеціць | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Адукацыя » Калі адукацыя «захрасне» ва ўчарашнім дні, лічбавае грамадства не свеціць\nДля таго каб зразумець, наколькі складана даецца «шкалярам» тая ці іншая тэма ў вучэбнай праграме або як успрымаецца вучэбны матэрыял, выкладзены ў падручніку, можна правесці, напрыклад, міністэрскую кантрольную работу, ці арганізаваць маніторынгавае даследаванне, або зрабіць кантрольны зрэз на прыкладзе пэўнага рэгіёна... А можна задзейнічаць для гэтага... інтэлектуальныя сістэмы. Пра тое, якія магчымасці адкрываюцца перад адукацыяй у эпоху ІТ, і што трэба рабіць, каб не адстаць ад часу, разважалі ўдзельнікі навукова-практычнай канферэнцыі «Лічбавая трансфармацыя адукацыі».\nЯк вядома, напрыканцы года кіраўніком дзяржавы быў падпісаны дэкрэт № 8 «Аб развіцці лічбавай эканомікі». Але будаўніцтва лічбавага грамадства будзе немагчымае, калі сістэма адукацыі «захрасне» ва ўчарашнім дні...\n— Лічбавая трансфармацыя — не мода і не часовая з'ява, а працэс, у які трэба пагрузіцца як мага хутчэй, каб атрымаць максімальную карысць, — падзяліўся сваімі думкамі дырэктар Галоўнага інфармацыйна-аналітычнага цэнтра (ГІАЦ) Міністэрства адукацыі Павел ЛІС. — Адукацыя — гэта падмурак для эканомікі, тым больш інавацыйнай. Адпаведна, лічбавая трансфармацыя адукацыі — працэс, які павінен адбывацца непасрэдна ў гэту хвіліну. Нельга яго ігнараваць ці чакаць, што ён пройдзе міма. Лічу, што мы, як прадстаўнікі адукацыі, павінны быць наватарамі і ініцыятарамі перамен. У нас ёсць усе шанцы стаць лакаматывам, які будзе рухаць наперад эканоміку. Але ёсць і шэраг праблем, адна з галоўных — гэта матывацыя педагагічных работнікаў.\nЧаста даводзіцца чуць, што ўкараненне новых тэхналогій, як праграмных, так і тэхнічных, гэта складана: маўляў, у педагогаў не той узрост, не тыя кампетэнцыі, але насамрэч у многіх установах адукацыі Гродзенскай, Брэсцкай, Гомельскай абласцей і Мінска ёсць вельмі цікавыя падыходы і сур'ёзныя пункты росту ў гэтым кірунку, і мы бачым, як педагогі з 30-гадовым вопытам работы спакойна асвойваюць новыя тэхнічныя рашэнні: тыя ж інтэрактыўныя панэлі, электронныя сродкі навучання... Таму ўзнікае заканамернае пытанне: чаму адны матываваныя і ў стане гэта зрабіць, а іншыя не зацікаўлены?\nСёння на парадку дня стаіць стварэнне рэспубліканскага інфармацыйна-адукацыйнага асяроддзя (упершыню гэта ідэя была агучана ў 2016 годзе). Спецыялісты Галоўнага інфармацыйна-аналітычнага цэнтра займаліся вывучэннем аналагічных сістэм у Паўночнай Амерыцы, Азіі і Еўропе. Іх увагу прыцягнулі прыклады, калі дзяржава і педагагічнае грамадства падтрымліваюць такія платформенныя рашэнні, дзе пункт уваходу ў сістэму — адзіны.\nГэта значыць, што з яго можна трапіць на інфармацыю любога ўзроўню: ад простага даведачнага тэксту да складаных сэрвісаў. Прычым гэта можа зрабіць любы ўдзельнік адукацыйнага працэсу: ад школьніка да прадстаўніка вышэйшага менеджменту ў адукацыі.\n— Мы таксама пойдзем гэтым шляхам. Усе нашы разрозненыя рэсурсы будуць аб'ядноўвацца на адзінай платформе, — паведаміў Павел Ліс. — Прычым рэгламенты дзеяння падобнага асяроддзя будуць адкрыты і для дзяржаўных, і для прыватных партнёраў. Уся інфраструктура павінна быць празрыстай і зразумелай як нам (тым, хто ёй кіруе), так і тым, хто ёй карыстаецца. Які паток інфармацыі мы збіраемся акумуляваць на адзінай платформе? Зараз распрацоўваецца рэгістр навучэнцаў. У першую чаргу ён важны для міжведамаснага ўзаемадзеяння, а таксама для Міністэрства адукацыі, каб мы маглі бачыць профіль кожнага навучэнца — ад яго залічэння ў дзіцячы садок да заканчэння ўніверсітэта (адпаведна абнаўленне будзе адбывацца пастаянна). Менш дынамічны — рэгістр устаноў адукацыі (ён ужо гатовы). Таксама на платформе будуць прадстаўлены рэгістр педагагічных работнікаў і статыстычныя сістэмы ГІАЦ. У найбліжэйшай перспектыве больш актыўна будуць укараняцца сістэма маніторынгу паспяховасці, воблачная бухгалтэрыя, беспапяровы дакументаабарот, адзіны карпарацыйны паштовы сэрвіс, офісны пакет, электронныя плацяжы, дыстанцыйнае навучанне. Адзіны карпарацыйны паштовы сэрвіс надзвычай важны, паколькі сёння большасць устаноў адукацыі карыстаецца бясплатнымі паштовымі сэрвісамі, якія не гарантуюць ніякай абароны інфармацыі.\nТаксама для эфектыўнай трансфармацыі ў адукацыйны працэс павінны ўкараняцца сучасныя тэхналогіі: штучны інтэлект і нейронныя сеткі, віртуалізацыя адукацыйнага працэсу (дапоўненая рэальнасць), блокчэйн. У сістэме адукацыі тэхналогія блокчэйну можа выкарыстоўвацца для пацвярджэння сапраўднасці электронных дакументаў.\n— Штучны інтэлект — гэта не кібарг, а набор тэхналогій, аб'яднаных агульнай назвай, якія могуць палепшыць наша жыццё, — тлумачыць дырэктар ТАА «Сінезіс Стратус» Сяргей ПАБЛАГУЕЎ. — Напрыклад, у школе ёсць шмат працэсаў, якія можна спрасціць: я маю на ўвазе бяспеку, арганізацыю на яе тэрыторыі прапускнога рэжыму ці працэсы, якія патрабуюць ідэнтыфікацыі асобы, скажам, пры атрыманні харчавання. Гэта можна рабіць з выкарыстаннем ужо даступных інструментаў, якія ёсць на ўзбраенні нашай кампаніі. У прыватнасці, я кажу пра сістэму відэааналітыкі Kіроd, якая ўмее распазнаваць асобу.\nУ адной са сталічных школ ужо распачаліся выпрабаванні сістэмы бяспекі на аснове штучнага інтэлекту: у будынку і на яе тэрыторыі ўстаноўлены камеры, здольныя ў рэжыме рэальнага часу ідэнтыфікаваць усіх наведвальнікаў па прынцыпе «свой—чужы».\nСістэма здольная не толькі распазнаваць (з дакладнасцю 95—98 працэнтаў) і весці ўлік вучняў, але і адпраўляць праз месенджары інфармацыю іх бацькам (калі дзіця прыйшло ці пакінула тэрыторыю школы). Яна больш надзейная, чым карткавая, якой карыстаюцца зараз паўсюдна. Колькасць людзей у кадры неабмежаваная плюс платформа імгненна вызначае, хто перад камерай — свой вучань або староннія дарослыя ці дзеці. Для новых наведвальнікаў школы прадугледжана хуткая рэгістрацыя праз месенджар. А інфармацыя аб незарэгістраваных «гасцях» адразу паступае ў службу бяспекі.\nПастаянных вучняў і персанал ўключаюць у базу даных (для гэтага хапае аднаго рабочага дня). Далей штучны інтэлект сам збірае і запамінае інфармацыю аб іх адзенні, прычосцы, узроставых змяненнях, што адбываюцца. Гэта павялічвае дакладнасць распазнавання. Дзякуючы новай тэхналогіі не трэба правяраць наведвальнасць па спісе, сістэма робіць гэта сама.\nKіроd ужо працуе ў маскоўскім і мінскім метро, Генштабе ўзброеных сіл у Расіі, сістэму выкарыстоўваюць Міністэрства абароны, Дзяржаўны мытны камітэт і МУС Беларусі і Азербайджана. Год таму кіраўніком нашай дзяржавы было прынята рашэнне аб стварэнні рэспубліканскай сістэмы маніторынгу грамадскай бяспекі. Ужо абвешчаны конкурс на выбар тэхнічнага аператара платформы маніторынгу. «Я лічу, што інтэграцыя школ у гэту сістэму вельмі важная, — падкрэслівае Сяргей Паблагуеў, — ім трэба толькі ўбудавацца ў сістэму, на якую збіраюцца выдаткаваць сотні мільёнаў долараў. Хтосьці можа мне запярэчыць і сказаць, што сёння для многіх кіраўнікоў больш актуальны рамонт класа, але калі мы не пагрузімся ў лічбавую трансфармацыю і не пачнём ёй кіраваць, то заўтра ўжо яна пачне кіраваць намі».\nХто спіць на ўроку?\nЯшчэ адна магчымасць — вызначэнне інтэлектуальнымі сістэмамі эмоцый людзей і атрыманне зваротнай сувязі. Як запэўнівае Сяргей Паблагуеў, распазнаванне — рэальна складаная матэматычная задача, але для сучасных сістэм аналітыкі яна цалкам вырашальная. Ад таго, што расказваюць спецыялісты, проста займае дух. Атрымліваючы даныя са шматлікіх крыніц, можна «ўбачыць» не толькі, што дзеці па ўсёй краіне «спяць» на пэўных уроках (скажам, на гісторыі пасля матэматыкі ці фізкультуры), а як успрымаецца навучэнцамі той ці іншы вучэбны матэрыял (не ўсё ж, у рэшце рэшт, залежыць ад настаўніка). Якая тэма «кульгае»? Толькі ў адным рэгіёне ці па ўсёй краіне? Гэта інфармацыя будзе карыснай тым, хто стварае вучэбныя праграмы і піша падручнікі, складае школьны расклад. У які час лепш распачынаць заняткі? Гэта таксама можна прааналізаваць. Напрыклад, можна сабраць з усёй краіны інфармацыю па паспяховасці дзяцей па пэўным прадмеце па канкрэтнай тэме ў канкрэтны адрэзак часу. Рэакцыя, зафіксаваная ў адным класе, канешне, не рэпрэзентатыўная, але калі такіх рэакцый тысячы па ўсёй краіне! Абыякавасць, самота, раздражненне, агрэсія — усе эмоцыі фіксуюцца, і на падставе іх аналізу робяцца адпаведныя высновы. Гэта можа стаць дадатковым інструментам для спецыялістаў. Можна аператыўна ўнесці змяненні ў праграму, адкарэктаваць пэўныя нюансы, бо, напрыклад, тэма можа быць выкладзена так, што дарослым яна зразумелая, а дзецям — не. Узнікае пытанне, а ці падтрымаюць прысутнасць штучнага інтэлекту ў вучэбных аўдыторыях настаўнікі, бо многія могуць разглядаць укараненне такой сістэмы, як кантроль за іх працай?\n— Я лічу, што трэба выходзіць з зоны камфорту і спрабаваць штосьці змяніць, — кажа Сяргей Паблагуеў.\n— У нас ёсць шанц стаць лакаматывам, які будзе рухаць не толькі ўсю сістэму адукацыі, але і эканоміку ў цэлым, — лічыць Павел Ліс. — Хуткасць прыняцца рашэнняў надзвычай важная. Мы будзем або першыя, або ўжо не мае сэнсу, якія мы будзем...\nФота Сяргея НІКАНОВІЧА і ГІАЦ\nЗагаловак у газеце: Не проста мода


24 студзень 2011, 00:51\nСёньня, празь месяц пасьля свайго затрыманьня, я завяршаю свой расповед пра 10 дзён, якія страсянулі мой унутраны сьвет. Вядома, хацелася б завяршыць яго на аптымістычнай ноце. Але мне няма чым вас абнадзеіць. Турма, якой прысьвечаная заключная, шостая частка майго расповеду, зусім ня «кузьня характараў», дзе выкоўваюцца і ўдасканальваюцца мужныя людзі. У завочнай спрэчцы Аляксандра Салжаніцына і Варлама Шаламава пра досьвед турэмнага зьняволеньня я на баку апошняга. «Я ўпэўнены, што лягер - заўжды адмоўная школа», - пісаў Шаламаў, які васямнаццаць гадоў быў зьняволеным ГУЛАГу, - «нават гадзіну правесьці ў ім нельга - гэта гадзіна растленьня. Нікому ніколі нічога станоўчага лягер ня даў і ня мог даць». Верагодна, зьняволеньне можа пайсьці на карысьць прафэсійнаму рэвалюцыянэру. Дадаць яму жорсткасьці, умацаваць у нянавісьці, навучыць быць хітрым, асьцярожным, выкрутлівым і трывалым. Звычайны ж чалавек - а сярод 700+ арыштаваных абсалютную большасьць складалі самыя звычайныя людзі, якія ня марылі пра кар'еру рэвалюцыянэраў - атрымлівае досьвед бездапаможнасьці, бязмоўнай падпарадкаванасьці і, як вынік, уласнага прыніжэньня. Ня маючы сілаў прымусіць адказаць за сваё прыніжэньне тых, хто ў ім вінаваты, чалавек імкнецца забыць гэты досьвед і ў будучым па магчымасьці пазьбягаць яго.\nПОРНА ДЛЯ ПРЭЗЫДЭНТА\nАсабіста я больш за ўсё хацеў бы забыць момант затрыманьня маёй сям'і. Забыць, як адурэлы хам у пагонах казаў маёй жонцы, што яна кепская маці і ў яе трэба забраць дзіцёнка. Успамін аб гэтым не даваў мне спаць у турме. Не забыў і дасюль. А значыць, не дараваў.\nЯ сам ужо як быццам праз усё гэта праходзіў і таму ня думаў, што мяне можна чымсьці зачапіць. Галоўнымі сюрпрызамі сталі, па-першае, жалезная шафа у аўтазаку, куды я ледзь увапхнуўся і дзе мне давялося праседзець некалькі гадзінаў, амаль ня маючы магчымасьці варухнуцца. Нешта кшталту сярэднявечнага «каменнага мяшка» у манастырскіх турмах. Такая сабе аблегчаная вэрсія пахаваньня жыўцом. Гэта пасьля дня, цалкам праведзенага ў «шклянках» (камэрах памерам прыкладна 1,5 м на 1,5 м, дзе знаходзілася ад 5 да 8 чалавек) суду Ленінскага раёну. Бяз сну, ежы, вады, курыва. Па-другое, нечаканы прыём у Жодзінскай турме. Дзе нас разьдзелі дагала, прымушалі паварочвацца, так і сяк нахіляцца, для чагосьці... здымаючы на відэакамэру. Замардаваны, запалёны мозг спарадзіў вэрсію, што гэта адмысловае «порна для прэзыдэнта», які будзе атрымліваць вычварную асалоду ад відовішча зьнявагі сваіх ворагаў. Ці то матэрыял для БТ, дзе будуць прадэманстраваныя кадры апазыцыянэраў у жалю вартым выглядзе?\nАгульная атмасфэра не спрыяла рацыянальнаму мысьленьню. Хто можа сказаць, напрыклад, чым кіраваліся судзьдзі, даючы каму 10, каму 12, каму 15 сутак? Законы ў нас і раней на «палітычных» не распаўсюджваліся, але хаця б дзейнічалі нейкія «паняцьці», была няхай своеасаблівая, але ж лёгіка. Цяпер не было і яе. Гэта як у адным апавяданьні Шаламава, дзе той падсудны, якога заводзілі ў кабінэт налева, атрымліваў, дапусьцім, 10 гадоў, а той, якога направа - 15. Завядуць жа цябе налева або направа - ужо чыстая лятэрэя.\nЖОДЗІНА. ТУРМА № 8, КАМЭРЫ №№ 24, 13\nАпроч мяне, у камэры сядзела сем чалавек, маладыя хлопцы ад 20 да 26 гадоў.\n(Аўтар малюнка - блогер navicki, таксама арыштант Жодзінскай турмы № 8)\nНядаўні выпускнік ПТВ, цяпер заводзкі сьлесар зь недарэчнай у турэмных умовах татуіроўкай «Homo liber» («Чалавек свабодны») - адзінай сваёй адметнай рысай. Кіроўца аўтобуса, які перабываў у санаторнай расслабленасьці, не зважаючы на навакольныя ўмовы. Ляжаў і ўсяедна глытаў любыя кніжкі, што перадавалі ў камэру, ад апавяданьняў Гі Дэ Мапасана да лекцыяў айца Аляксандра Меня. Больш слухаў, чым гаварыў. Толькі калі зайшла гутарка пра аўтамабілі, актыўна ў яе ўключыўся. Дарэчы, гэтая гутарка, вымушаным слухачом якой я аказаўся, стала для мяне адным з найбольш цяжкіх выпрабаваньняў. Яна распачалася, калі я драмаў, пратачылася ў мой сон і ператварыла яго ў кашмар. Прачнуўся я з галаўным болем і пачашчаным сэрцабіцьцём. Мне і ўвогуле апанаванасьць рэчамі падаецца вычварэньнем на мяжы з нэкрафіліяй, у тых жа канкрэтных умовах шчанячае захапленьне ад абсмоктваньня характарыстык бяздушных жалязяк успрымалася як зьдзек і блюзьнерства. Радзіма ў небясьпецы, а яны тут...\nГэтыя першыя двое на плошчы не былі. Як ня быў там і супрацоўнік банку, нягледзячы на сваё віленскае паходжаньне, навучаньне ў віленскай беларускай школцы і засвоеныя нацыянал-дэмакратычныя перакананьні. Затрыманы быў выпадкова, калі вяртаўся дадому ад сябра, зь якім сьвяткаваў нараджэньне сына. Ягоная жонка мусіла выпісацца з радзільні акурат тады, калі ён адседжваў свае «суткі». Напэўна, таму ў яго ў вачах часта стаялі сьлёзы. Хаця ўголас ён згадваў з тугой ня жонку, а кулінарныя прысмакі і машыну, аб'яву пра продаж якой ён даў напярэдадні - напэўна ж, тэлефануюць, эх-эх.\nЗьбялелы ад страху тэставальнік, чыйму зьяўленьню мы штораз зьдзіўляліся, калі ён злазіў зь верхніх нараў, настолькі незаўважнай, амаль прывіднай была ягоная прысутнасьць. Ён амаль заўсёды маўчаў, толькі раз-пораз глухім голасам прасіў гаварыць цішэй, калі ў камэрных размовах гучала «крамола». Дарэчы, менавіта яго цягалі на допыты больш за астатніх. Такога ж самага перапуджанага маладзёна я пазьней бачыў у іншай камэры, і яго таксама дапытвалі ледзь ня кожны дзень. Ня маючы магчымасьці толкам распытаць усіх затрыманых, сьледчыя чапляліся за тых, хто дэманстраваў відавочныя прыкметы страху. І, верагодна, на штосьці іх «раскручвалі». Бо з допытаў тыя хлопцы вярталіся толькі яшчэ больш зьбялелымі і маўклівымі. Пры гэтым тых, хто баяўся найменей, вельмі хутка выпраўлялі назад у камэры, нават калі яны бачылі і маглі распавесьці болей. Сьледчых ня надта цікавіла вэрсія мірнай акцыі пратэсту, на якой настойваў, напрыклад, я. Супрацоўнік КДБ дык увогуле адпусьціў мяне празь лічаныя хвіліны, забыўшыся пра тое, што мяне павінен суправаджаць канвой. Яшчэ і чырванеў чамусьці, калі слухаў мой эмацыйны расповед пра тое, з кім і пры якіх абставінах мяне затрымалі. Навічок, мабыць.\nТаленавіты скульптар, якому далі мянушку «Прапаведнік» пасьля таго, як ён крыкнуў, праходзячы праз строй міліцыянтаў: «Гарыце ў пекле!». Я так і не зразумеў, ці быў ён на плошчы, здаецца, не, але, натхнёны арыштам, абдумваў стварэньне скульптуры пад рабочай назвай «Дыктатар» і варыянты палітычных графіці. За суткі да вызваленьня мы разам з «Прапаведнікам» трапілі ў іншую камэру, дзе сядзелі дзядзькі паважнага ўзросту, і сярод іх быў супрацоўнік навукова-дасьледчага цэнтру, які займаўся нейкімі магнітнымі працэсамі. «Прапаведніка» гэта вельмі ўзрадавала, бо ён даўно хацеў знайсьці дасьведчанага чалавека, каб параіцца пра тое, як стварыць скульптуру, заснаваную на выкарыстаньні прынцыпу магнітнай левітацыі. Назіраючы за тым, як яны з запалам абмяркоўваюць гэтую задачу, малююць у сшытку схемы, я з сумам пасьміхаўся, настолькі гэта нагадвала вядомыя сталінскія «шарашкі»... Адпаведны антураж стваралі і стосы часопісаў у камэры: «GEO», «Вокруг света», «Знание - сила», «Наука и религия» ды інш.\nХарызматычны і баявіты бармэн, аднафамілец былога міністра МУС Навумава з усіх маіх сукамэрнікаў быў адзіны «ідэйны». Заклікаў усіх, калі кагосьці з нас раптам пачнуць зьбіваць, учыніць у камэры пажар і вэрхал. Не здавацца, супраціўляцца, трымацца разам. Ягоная палымяная прамова на гэты конт - адно з найбольш пазытыўных уражаньняў падчас адседкі. Я нават крыху шкадаваў потым, што нікога з нас ня зьбілі. Зрэшты, мы праявілі сваю стыхійную згуртаванасьць і волю мірным чынам - штодня пасьлядоўна разам адмаўляючыся ад неядомай вячэры. Адзінае што, каб перамагчы адміністрацыю хаця б у такой малой справе - прымусіць іх перастаць карміць людзей памыямі - рашучасьці адной асобна ўзятай камэры недастаткова, патрэбная воля большасьці зьняволеных, у нас жа сувязі з астатняй турмой не было. Потым я з прыкрасьцю даведваўся, што ў сіх-тых іншых камэрах тую памыйную вячэру ўсё ж елі.\nНа вячэру, апроч «паштэту» з рыбы, які мы ахрысьцілі «рыбіна вока», бо ў ім сапраўды трапляліся рыбіны вочы, наогул ён быў зроблены з дрэнна перакручаных рыбіных рэштак (луска, галовы, хвасты, трыбуха), давалі яшчэ «бігус». Што гэта такое яскрава апісаў нехта Алекс Сідараў у аднайменным аповедзе, зь якім я рэкамэндую азнаёміцца кожнаму, хто прымае актыўны ўдзел у палітычным жыцьці - каб ня бралі ў рот гэтую гадасьць у турме, калі што, ды іншым ня раілі.\n«Смак гэтай дрэні параўнаць немагчыма ні з чым. Калі толькі з баявымі атрутнымі рэчывамі тыпу «зарін», «заман», «фасген» і V-газы, ужываньне якіх катэгарычна забароненае шматлікімі міжнароднымі канвэнцыямі...»\nАпроч аднафамільца былога міністра МУС, быў у нас і аднафамілец міністра цяперашняга - Куляшоў, бамжаваты алькаголік, які з сваіх 26 гадоў 6 правёў за кратамі. Натуральна, дванаццаць сутак арышту для яго цьху - плюнуць і расьцерці. Каб толькі ня белая гарачка, якая напаткала Куляшова ў турме. Схапілі яго па дарозе ў краму, ня далі за дабаўкай дайсьці, вось і «закараціла» хлопца. Тое, што ён сур'ёзна хворы, было відавочна адразу. Забралі ж яго да лекараў толькі на трэцюю ноч. Калі ён тросься і выгінаўся нібы на электрычным крэсьле, бачыў за шафай свайго брата, а ў акне, за кратамі - маці, прасіў у калідорнага, каб выпусьцілі да яе. Адмахваўся ад усюдыісных павукоў, блытаўся ў правадах на падлозе, падпіраў сьцены, якія пачалі падаць. Тады ўжо па яго прыйшлі. Мы спадзяваліся, завязуць куды ў шпіталь, дык не, уранку вярнулі на месца. Невядома, што і дзе зь ім рабілі, бо ў расповедзе Куляшова рэчаіснасьць відавочна перапляталася з галюцынацыямі. Як быццам доктар працягваў яму шклянку з гарэлкай, але шклянка штораз зьнікала, калі ён спрабаваў яе ўзяць. І дадому яго нібыта вадзілі турэмнымі лябірынтамі. Таму цяжка сказаць, ці сапраўды яго зьбівалі, а нейкі міліцыянт наводзіў пісталет і пагражаў застрэліць, потым укацілі яму конскую дозу морфію і кінулі на ноч у карцэр. Што да морфію, гэта цалкам верагодна, бо праспаў Куляшоў пасьля свайго начнога візыту да доктара больш за суткі. Цягам якіх дзяжурны мо два разы зазірнуў у камэру - праверыць, ці не памёр пацыент. Яму ў шпіталь трэба, кажам, ня бачыце хіба. На што дзяжурны жалезабэтонна адказваў: «Вы што, лекары, адкуль вы ведаеце?».\nНА ВОЛІ. КРАІНА Ў КРАТАХ\nНягледзячы на белую гарачку, Куляшоў у турме не адчуваў сябе дыскамфортна, наадварот. Прынамсі, ня трэба клапаціцца пра хлеб надзённы і курыва. Можна яшчэ паспрабаваць сябе ў ролі «бывалага», павыпендрывацца перад навічкамі. (Праўда, глядзеўся ён у ёй досыць камічна, блатны жаргон зь ягоных вуснаў чамусьці выклікаў дружны сьмех, з-за чаго ён моцна крыўдаваў. Але мы ўсё роўна з таго жаргону тое-сёе засвоілі, мабыць, на ўсё жыцьцё: «шлёмка» - алюмініевая міска, «вясло» - лыжка, «кругаль» - алюмініевая кружка, «вата» - матрац ды інш. ) Таму з нагоды «несправядлівасьці» ён не абураўся, нават не заўважыў яе.\nДля астатніх сутыкненьне зь несправядлівасьцю аказалася ў той ці іншай ступені шокавым. Аднак адрэагавалі яны на гэты шок па-страўсінаму. Малады бацька, віленчук паводле паходжаньня, які сканчаў беларускую школу ў Вільні і мае досыць трывалыя нацыянал-дэмакратычныя перакананьні, яшчэ ў турме вырашыў для сябе: «Усё, наступным разам (г.зн. падчас правядзеньня «масавых несанкцыянаваных мерапрыемстваў») я ў горад ні нагой». Калі ж я патэлефанаваў яму пасьля вызваленьня, каб даведацца, як жонка з сынам, ці ўсё добра, ён спалохаўся і адмовіўся размаўляць. «Прапаведнік», які ў камэры абдумваў стварэньне скульптуры пад рабочай назвай «Дыктатар» і варыянты палітычных графіці, на волі аб гэтым забыўся. Больш за тое, шакаваў мяне сваімі словамі падчас сустрэчы: «Ведаеш, мне тут параілі нічога не казаць пра суд і пра ўсё астатняе... ну, каб не атрымалася яшчэ горш». Параілі яму таксама не зьвяртацца па грашовую кампэнсацыю аплаты за ўтрыманьне ў турме. (Гэта ў нас цяпер платная паслуга - дзяржава вырашыла манэтызаваць палітычны перасьлед.) «Лепей ня зьвязвацца з гэтымі арганізацыямі...». Прапаведваць жа стаў замірэньне, згоду і адмову ад супраціву. Харызматычны і баявіты бармэн не згубіў харызмы і баявітасьці, не зьмірыўся зь несправядлівасьцю і беззаконьнем, але цяпер ён зьбіраецца «прагаласаваць нагамі», зьехаўшы ў якую-небудзь больш прыдатную для жыцьця краіну...\nДзе яны цяпер? Тыя, з кім мы падзялілі адзін сухар чорнага хлеба на ўсіх, замест аплаткі, на Раство? Разбрыліся па сваіх пэрсанальных камэрах.\nУ дзень, калі была спыненая трансьляцыя «Аўтарадыё», мы разам з жонкай вярталіся дадому на таксі і папрасілі кіроўцу пераключыцца на 105.1 FM, каб праверыць, ці сапраўды трансьляцыю спынілі. Мы ўголас выказалі сваё абурэньне - маўляў, закрылі ўсё-ткі, гады. Кіроўца пытаецца: «Хто закрыў, чаму?». І раптам, пачуўшы прозьвішча Някляева і Саньнікава, за чые агітматэрыялы спынілі трансьляцыю радыё, нібы праглынае язык. Спачатку гаманкі, ён замаўкае на ўсю дарогу. Да самага канца не сказаў ані слоўца.\nУ той момант я зразумеў, што за кратамі апынулася ўся краіна.\nЭПІЛЁГ. «ВЫ ПЕРАМАГЛІ... Я ВАС НЕНАВІДЖУ»\nКамэра № 24, мусібыць, была пад асобым кантролем. У адрозьненьне ад іншых, нам не перадавалі незалежнай прэсы. Таму да канца адседкі мы знаходзіліся ў такім самым інфармацыйным вакуўме, у якім перабывае значная, калі ня большая, частка грамадзянаў Беларусі. Фактычна адзіным акном у сьвет заставалася для нас радыё «Unistar» - тое, што «на лепшым баку жыцьця». Звычайная забаўляльна-музычная радыёстанцыя, пакліканая падтрымліваць на належным узроўні шчасьлівую, бестурботную сьвядомасьць слухачоў. Даючы мінімум пераважна пазытыўных навінаў. Трэба сказаць, што гэта нават больш эфэктыўны сродак апрацоўкі грамадзянаў, чым прамое ідэалягічнае ўзьдзеяньне. Апошняе супраць нас таксама спрабавалі задзейнічаць, уключаючы ў дні допытаў замест «Unistar» нейкае ўнутрытурэмнае радыё, дзе ў якасьці ідэалягічнага складніку выкарыстоўвалася хрысьціянская пропаведзь. Сканцэнтраваная вакол такіх выгодных уладам зямным дабрадзейнасьцяў, як паслухмянства і падпарадкаваньне. Дык вось, гэтае радыё ў камэры раздражнёна выключалі. Тады як «Unistar» слухалі з задавальненьнем, хаця, па сутнасьці, яно выконвала тую самую функцыю - заспакаеньня і разьмякчэньня, толькі не наўпрост, а ціхай сапай.\nАле першыя некалькі дзён пасьля выбараў у эфіры адбывалася незвычайнае. Там клапаціліся пра здароўе і месцазнаходжаньне Някляева. Паведамлялася, што віншаваньне расейскага прэзыдэнта, пра якое была абвестка ў афіцыйных беларускіх СМІ, адсутнічае на ягоным сайце. Калі ж у эфіры прагучаў «Міт Атлянтыды» - прыпавесьць Мікалая Рэрыха пра катастрафічныя наступствы культу ўладара для краіны, мы вырашылі, што краіна знаходзіцца на мяжы рэвалюцыі...\nАракуламі было прадказана, што Атлянтыда загіне за адрынутую любоў. З тых часоў народ Атлянтыды на ўсе жылы спрабаваў адказваць узаемнасьцю на любоў. Людзі радасна ўсьміхаліся адно аднаму, яны любілі ўладу і ўлада адказвала ім узаемнасьцю. На пасад сеў прамяністы Ўладар, якога людзі ўшаноўвалі як боства. Калі ж той аказаўся пры сьмерці, яны, не жадаючы адпускаць уладара, абступілі ягонае сьмяротнае ложа і не хацелі адыходзіць, як ён ні прасіў іх аб гэтым.\n«Тады ўладар сказаў:\n- Вы не сышлі? Вы не жадаеце сысьці? Вы яшчэ тут? Цяпер я зразумеў. Ну, я скажу. Скажу адно слова маё. Я вас ненавіджу. Адрынаю вашую любоў. Вы забралі ўсё ад мяне. Вы не аддалі павагі сьмяротнаму ложу… Вашае шчасьце і ваш боль толькі я ведаў. Толькі вашыя гаворкі вецер мне даносіў. Вы забралі сонца маё! Сонца я не відаў; толькі цені вашы я бачыў. Далі, сінія далячыні! Да іх вы мяне не пусьцілі… Мне не вярнуцца да сьвятой зеляніны лесу… Па траве духмянай ужо не хадзіць… На горны хрыбет мне ўжо не падняцца… Лукавіны рэк і зялёных сенажацяў ужо мне не відаць… Па хвалях ужо не насіцца… Вокам ужо не ляцець за крэчатам хуткім… У зоркі ўжо не глядзецца… Вы перамаглі… Галасы начныя чуць я больш ня мог… Загады Бога сталі мне ўжо недаступныя… А я ж мог іх пазнаць… Я мог адчуць сьвятло, сонца і волю… Вы перамаглі… Вы ўсё ад мяне захілілі… Вы забралі ўсё ад мяне… Я вас ненавіджу… Вашую любоў я адрынуў…\nЗваліўся ўладар на ложа. І ўстала мора высокай сьцяной, і схавала краіну Атлянтыду».\nРозьніца зь мітычнай Атлянтыдай палягае ў тым, што беларускага ўладара губіць ужо ілюзія ўсенароднай любові, якая падпарадкавала яго сабе, і безь якой, нібы бяз моцнага наркотыку, ён ня можа жыць. Нас жа губяць тоўстыя сьцены паміж камэрамі, празь якія мы ня можам дагрукацца адно да аднаго, каб разам адмовіцца есьці «бігус».\n• «Хапун»: бязьлітасны і бессэнсоўны\n• «Патрэбныя любыя непаўналетнія хлопчыкі»\n• Дыктатура самапаўтараецца на ўсіх узроўнях


Нацыянальны Акадэмічны Вялікі Тэатр оперы і балета Рэспублікі Беларусь - Наперад, у мінулае!\nІ зноў ажыве легенда! 6 лістапада перад спектаклем “Сівая легенда” вас чакае вялікая імпрэза.\nУбачыць гонар Беларусі – арыгінальны слуцкі пояс XVIII стагоддзя, пачуць музыкаў, якія граюць на дудах, патанчыць пад старадаўнія напевы, атрымаць асалоду ад выдатных галасоў нашых салістаў, рушыць услед за Ўладзімірам Караткевічам і Дзмітрыем Смольскім у XVII стагоддзе – усё гэта можна паспець зрабіць у адзін дзень – 6 лістапада ў Вялікім тэатры Беларусі.\nУ аўторак, 6 лістапада, беларускі Вялікі рыхтуе для сваіх гледачоў сапраўднае свята, прыходзіць на якое можна ўжо а шостай гадзіне вечара. Менавіта ў гэты час адкрываюцца парадныя дзверы тэатра – і вас сустракае фолк-гурт HardWood. Паверце, гэтая неверагодная музыка перанясе вас як мінімум на чатыры стагоддзі таму – у часы непрыступных замкаў з высокімі вежамі, княжых баляў і паляванняў, шляхціцаў і нобіляў. Бо граюць музыкі HardWood на інструментах, якія не так ужо часта можна ўбачыць у звычайным жыцці. Але ж і тэатр запрашае вас на незвычайны вечар. Дарэчы, на вечарыне можна будзе таксама і патанчыць! Так! Навучыць сярэдневяковаму танцу вас паспрабуе тэатр Soleil.\nУ 18.40 у фае тэатра каля Камернай залы ўрачыста адкрыецца выстава аднаго дня, дакладней – аднаго вечара. Музей старажытнай беларускай культуры пры Акадэміі навук прадставіць гонар Беларусі – арыгінальны (!) слуцкі пояс XVIII стагоддзя, які ўпершыню (!) пакіне музейныя прасторы! Чаму адзін слуцкі пояс часам каштаваў даражэй, чым цэлая вёска? Чаму з часткі мужчынскага касцюма пояс ператварыўся ў сапраўдны твор мастацтва, прызнаны ва ўсім свеце? Пра ўсё гэта вам распавядзе дырэктар Музея старажытнай беларускай культуры Барыс Лазука. Пытанні да яго можно будзе задаць як перад спектаклем, так у антракце і пасля заканчэння оперы.\nНа галоўнай сцэне Вялікага тэатра – у 19.00 вы пачуеце шэдэўр нацыянальнага мастацтва – оперу «Сівая легенда» кампазітара Дзмітрыя Смольскага і аўтара лібрэта Ўладзіміра Караткевіча. Гэты сапраўды ўнікальны твор – пра каханне, вышэй якога няма нічога на свеце, – можна ўбачыць толькі ў тэатры: спампаваць яго дзе-небудзь на прасторах Сусветнай сеткі ў вас наўрад ці атрымаецца. А аматарам высокага мастацтва многае скажа імя рэжысёра-пастаноўшчыка оперы – увасобіў спектакль на сцэне Міхаіл Панджавідзе. Застаецца дадаць, што выконваць галоўныя партыі 6 лістапада будуць сапраўдныя зоркі: народныя артысты Беларусі Ніна Шарубіна (Ірына), Сяргей Франкоўскі (Раман) і заслужаныя артысты Рэспублікі Беларусь Аксана Волкава (Любка), Уладзімір Громаў (Кізгайла), Алег Мельнікаў (Найміт). За дырыжорскім пультам – маэстра Вячаслаў Чарнуха-Воліч.\n!УВАГА! Пры прад'яўленні студэнцкага білета – квіткі на спектакль прадаюцца за паўцаны!


На Маларытчыне ў чарговы раз адлаўлівалі альдраванду пухіраватую — Малорита. Малоритский район. Голас часу. Районная газета.\n19.08.2020 360 Pavel Svistunovich 0 Comment\nНа мінулым тыдні на Маларытчыне, а дакладней на так званых “Арэхаўскіх разлівах”, працавала другая па ліку навуковая экспедыцыя Інстытута эксперыментальнай батанікі імя В.Ф.Купрэвіча Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Вучоныя, навуковыя супрацоўнікі лабараторыі флоры і сістэматыкі раслін Дзмітрый Дубовік, Аркадзь Скуратовіч, Уладзімір Лябедзька і Сяргей Саўчук (наш зямляк, родам з аг.Хаціслаў) займаліся падрыхтоўкай да чарговай перасадкі альдраванды пухіраватай.\nПа словах кандыдата біялагічных навук, вядучага навуковага супрацоўніка Сяргея Саўчука, на сённяшні дзень “Арэхаўскія разлівы” – самая вялікая і ўстойлівая папуляцыя альдраванды пухіраватай у Беларусі, дзе яна пастаянна расце і не знікае. Па самых прыблізных падліках на Маларытчыне знаходзіцца амаль дзесяць тысяч экзэмпляраў гэтай расліны. Арэхаўскае возе-ра і яго ваколіцы з’яўляюцца спрыяльнымі для існавання альдраванды пухіраватай. За гэтай раслінай на Маларытчыне навукоўцы на працягу некалькіх апошніх гадоў вядуць пастаяннае назіранне. Пры спрыяльных умовах яна ўтварае густыя зараснікі.\nНапрыканцы ліпеня 2019 года на “Арэхаўскіх разлівах” навукоўцы з Мінска адлавілі амаль 500 экзэмпляраў альдраванды пухіраватай, якія запусцілі ў Пінскім раёне ў тых месцах, дзе яна расла да пачатку правядзення меліярацыйных работ. Для гэтай мэты было выбрана два вадаёмы ў пойме ракі Прыпяць па-за межамі меліярацыйнай сеткі. Эксперымент даў станоўчыя вынікі, расліна прыжылася на новай мясцовасці. Таму вырашана яго працягнуць і стварыць дадаткова яшчэ некалькі месцаў для пашырэння папуляцыі альдраванды пухіраватай. На гэты раз адлоўлены падчас экспедыцыі матэрыял (а гэта амаль 500 экзэмпляраў) будзе запушчаны ў два вадаёмы Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Між іншым, альдраванда пухіраватая ў апошні час стала хутка знікаць. Цяпер у свеце, па звестках вучоных, налічваецца не больш за 50 месцаў, дзе яна яшчэ расце.\n– У Беларусі раней было каля дзесяці месцаў, у якіх фіксавалася альдраванда пухіраватая, – гаворыць Сяргей Сяргеевіч. – У планах супрацоўнікаў нашага інстытута рассяліць гэтую расліну там, дзе яна расла раней, да знікнення.\n– Чаму вучоныя лічаць, што “Арэхаўскія разлівы” – гэта ўнікальнае біялагічнае месца не толькі на Маларытчыне, але і на Брэстчыне? – цікаўлюся ў Сяргея Саўчука.\n– Арэхаўскае возера і яго ваколіцы сапраўды незвычайнае і адметнае месца біялагічнай разнастайнасці. Акрамя альдраванды пухіраватай, тут расце, напрыклад, чырванакніжны гарлачык белы. Асаблівасць гэтай мясцовасці яшчэ і ў тым, што тут зафіксавана самая маленькая кветка ў свеце – вольфія бяскорневая. Яна, між іншым, належыць да сямейства раскавых і на тэрыторыі Беларусі сустракаецца вельмі рэдка.\n← 19 августа — Преображение Господне, или Яблочный Спас\nАкции в Малорите →


Вера беларусаў — савецкая, бог беларускі — Ленін\n17 чэрвень 2016, 09:00\nМалады мастак са Смаргоні Анро (Андрэй Рогач)\nМалады мастак са Смаргоні Анро малюе Леніна, каб папярэдзіць пра спаўзаньне ў маральную бездань: «Беларусы засталіся ў савецкай веры, бо Ленін для савецкага чалавека быў гэткай жа велічынёй, як Езус для хрысьціяніна», — кажа ён.\nМастацкая і плякатная ленініяна сем дзесяцігодзьдзяў была абавязковым атрыбутам камуністычнай ідэалёгіі, але зьнікла як зьява ў выніку параду сувэрэнітэтаў — пакаленьне народжаных па-за часовымі рамкамі СССР ня бачыць прычынаў шанаваць невядомае імя.\nБадай, адзіны мастак у Беларусі, які вяртаецца да гэтай тэмы, — малады экспэрымэнтатар Анро (вынік спалучэньня першых складоў імя і прозьвішча Андрэй Рогач). Яму 28 гадоў, жыве і працуе ў Смаргоні на Гарадзеншчыне.\nПустапарожнія зьезды і працяглыя аплядысмэнты\nУ 2013-м Анро распачаў сэрыю «The Lost», дзе ў якасьці зыходнага матэрыялу выкарыстаў партрэты зьніклых людзей. Сьледам пачаў распрацоўваць праект «Face in Shadow» — спроба візуалізацыі вобразаў палітычнай намэнклятуры. Летась, калі ў рукі трапіла падшыўка старых часопісаў «Новый мир», яго старонкі сталі месцам для новага экспэрымэнту — сэрыі графічных працаў «New World», у якіх, удакладняе сам аўтар, вывучаюцца карані шчымлівай настальгіі па «савецкай утопіі»:\nАнро. За зялёным сталом\nАнро. Партыйны актыў\n«Гэта больш зварот да тэмы нашай дадзенасьці: мы дагэтуль жывём у савецкім антуражы. Адзінае — што сёньня гэта крыху больш завуалявана, чым калісьці. Так, мы ганарова называемся Рэспубліка Беларусь, але сутнасна зусім недалёка адскочылі ад „саўка“. Зноў жа, з Расеяй межаў няма, размаўляем на мове руска-савецкай. Па-сутнасьці, новы этап пад пільнай апекай старэйшага „брата“ ці „сястры“, як каму бачыцца. У Маскве ж не хаваюць: як толькі ў Беларусі зьявіцца намёк на нейкую рэвалюцыю, то яна хутка стане часткай Расеі. Што, уласна кажучы, адбываецца на ўсходзе Ўкраіны».\nВобразы невынішчальнай савецкасьці ў сэрыяле «New World» Анро падмацоўвае бюстамі і помнікамі бальшавікоў, партыйнымі нарадамі і пасяджэньнямі, адыходамі ў іншы сьвет і пахавальнымі працэсіямі. Усё тое, без чаго немагчыма ўявіць жыцьцё і ў сучаснай саветызаванай Беларусі:\nАнро. Вечныя «засядацелі»\nАнро. Аматары круглых сталоў\n«Усё гэта ня толькі перайшло ў спадчыну, яно шануецца і набывае новыя формы, — гаворыць суразмоўца. — Напрыклад, у выглядзе пустапарожніх Усебеларускіх народных сходаў, якія праходзяць у поўнай адпаведнасьці з колішнімі зьездамі КПСС. Нейкія законы ад імя народа прымаюцца, а насамрэч ніякага абмеркаваньня з народам няма. Увогуле ня чую, каб за апошнія гады хоць нешта ў палітычным жыцьці было супраць, „аднагалосна“ і пад „бурныя аплядысмэнты“. А гэта азначае, што працуе, як савецкі партыйны мэханізм. Яшчэ адно пацьверджаньне, якая ў нас спадчына».\nІдалапаклонства эпохі навуковага атэізму\nАнро. Ленін у тумане\nАсобнай лініяй у творчасьці Анро праходзіць асэнсаваньне ленінскага вобразу, які ня толькі без асаблівых узрушэньняў перакачаваў у сувэрэнную Беларусь, а досыць камфортна сябе пачувае. Мастак задаецца пытаньнем: чаму «Рэвалюцыя годнасьці» ва Ўкраіне прычынілася да «віруснага» зьвяржэньня камуністычных ідалаў ды так званага «ленінападу», а тут чужы ва ўсіх сэнсах Ленін працягвае цэмэнтаваць цэнтральныя плошчы гарадоў? Дарэчы, першы Ільіч у калекцыі Андрэя Рогача мае смаргонскую прапіску — той, што стаіць пад вокнамі будынку райвыканкаму:\nАнро. Смаргонскі Ленін\nАнро. Бюст правадыра\nАнро. Жывейшы за ўсіх жывых\n«Ленін — гэта сымбаль, які жыве на нашай зямлі да сёньняшняга дня. У кожным горадзе галоўная вуліца — ці Леніна, ці ў крайнім выпадку Савецкая. На кожнай цэнтральнай плошчы стаіць хто? Ён самы, Ленін. Людзі зь цягам часу да ўсяго гэтага прывыкаюць і не заўважаюць. Але можна з упэўненасьцю казаць: гэта своеасаблівы сымбаль савецкай веры. Так, мы ведаем, што ў савецкі час панаваў навуковы атэізм, але ён пасьпяхова замяніўся новымі ідаламі, партыйнымі. Дык вось Ленін для савецкага чалавека быў гэткай жа асобай, як для хрысьціяніна Езус. Але да чаго тое ідалапаклонства давяло — усе мы ведаем».\nАнро. Чорная плошча\nНавошта малады чалавек узяўся за мала ўдзячную місію — праз мастацтва гаварыць пра тое, у якім гістарычным пэрыядзе затармазіліся ягоныя суайчыньнікі? Анро адказвае словамі героя, зноў жа, савецкага кінафільму — «за дзяржаву крыўдна»: «Беларусы — бадай, адзіныя на постсавецкай прасторы, якія найменей зьмяніліся ў сваёй сутнасьці»:\nАнро. Кампанія аднадумцаў\nАнро. Калектыўны мозг\n«Стаўленьне да жыцьця тут цалкам савецкае. Тое, што зьмянілася навокал, — усяго толькі праява масавай культуры: у крамах зьявіўся выбар прадуктаў, у молах — брэндавыя рэчы. Але ўся сыстэма плянавага кіраваньня, выбудоўваньня чалавечых адносінаў засталася ранейшай. Адчуваецца, што людзі закрытыя адзін да аднаго, баяцца, што нехта на некага „стукане“, даложыць куды трэба. І каб пра гэта гаварыць, трэба задзейнічаць сымбалі, якія ёсьць у кожным горадзе і вядомыя кожнаму чалавеку. На жаль, беларусы цяпер у стане, так бы мовіць, ня вельмі відушчым. Людзі як у тумане: знаходзяцца на гэтай тэрыторыі, але не заўважаюць уплыў таго, савецкага часу».\nПастка для дармаедаў: зроблена ў РБ па ліцэнзіі СССР\nУ якасьці яшчэ адной праявы савецкасьці Анро называе рэанімацыю сумнеўных мэтадаў навядзеньня парадку ў той ці іншай галіне. Напрыклад, жаданьне паставіць на ўлік дармаедаў, абклаўшы іх дзяржаўным «аброкам». У гэты шэраг трапляюць і творчыя асобы — мастакі, літаратары, музыкі, — чыя дзейнасьць не пацьверджаная профільнымі саюзамі:\nАндрэй Рогач ў майстэрні (в. Вайнідзяняты)\n«Безумоўна, такая праблема наўпрост ці ўскосна, але закранае і мяне. А ўвогуле гэта дзіўны перажытак, бо, як вядома, зьявілася адмысловая камісія, якая павінна выявіць (!) і зафіксаваць здольнасьці мастака. Норма бярэцца за аснову такая: калі мастак зьяўляецца сябрам прафэсійнага саюзу, значыць, ён сапраўдны мастак. А калі ты па-за суполкай, то мусіш даказваць сваё права займацца справай. Апрыёры на цябе глядзяць як на другараднага рамесьніка — маўляў, што за творца без «корачкі»?\nЗ калегам-мастаком Сяргеем Верамейчыкам\nАндрэй Рогач ня цешыць сябе спадзяваньнямі, што зь першай спробы ўдасца атрымаць статус творчага работніка. Як кажа сам, найперш не дадаюць аптымізму гісторыі «забракаваных» калегаў — у прыватнасьці, ня так даўно прачытаў на Свабодзе пра менскага мастака Вячаслава Кліменку, які ня ўразіў чальцоў камісіі, але атрымаў добрыя водгукі па выніках пэрсанальнай выставы ў адной са сталічных галерэй:\nАнро: заслужаны перакур\n«Ня ведаю, як будзе ў маім выпадку, бо апарат толькі пачынае працу, і што прыдумаюць далей — сказаць цяжка. У мяне неўзабаве будуць выставы, можа гэта стане нейкай падставай да прызнаньня. Але ўвогуле сама пастаноўка пытаньня, што мастак мусіць нешта даказваць — мякка кажучы, нядобрая. У гэтым ёсьць нешта такое, што прыніжае чалавека. Дый увогуле такога паняцьця як дармаедзтва ў цывілізаваным сьвеце няма. Проста прыдумваецца спосаб выпампоўваньня сродкаў. А права кожнага — жыць так, як лічыць патрэбным».\nНа дно: камуністычны «тытанік» і ягоны баляст\nБеларусь разам з Расеяй засталіся адзінымі краінамі ў рэгіёне, якія не хаваюць настальгічных пачуцьцяў па савецкай мінуўшчыне. Тым цікавей, як кажа мастак Анро, будзе назіраць за зьвяржэньнем ідэалягічных пастамэнтаў і ўсталяваньнем агульназразумелых чалавечых каштоўнасьцяў:\nАнро. Пахаваньне партыйца\nАнро. Апошняе прывітаньне з браневіка\n«Мы засталіся з савецкімі сымбалямі ва ўсім, і нейкі прасьвет пакуль не асабліва і відаць. Таму вельмі цікава, як хутка ўсё гэта рухне, калі настануць глябальныя зьмены. Бо, як мы бачым на прыкладзе суседніх дзяржаваў, калі савецкая ўлада сапраўды сыходзіць, то разам зь ёй зьнікаюць і ўсе гэтыя леніны-сталіны — і з п’дэсталаў на плошчах, і з галоваў у людзей. Як здарылася ва Ўсходняй Эўропе, уключна з Польшчай, у краінах Балтыі, а зараз адбываецца ва Ўкраіне. У Беларусі ўсё застаецца нязьменным, што сьведчыць толькі пра адно: беларусы загразьлі ў савецкім мінулым. Але, як кажуць у такіх выпадках, — да пары, да часу...».\nАнро. Ленін жыў, Ленін памёр\nЧакаць «рэвалюцыйных» зьменаў у настроях землякоў Анро будзе ў майстэрні, якую ён перарабіў з... кароўніка. Дом прадзеда ў вёсцы Вайнідзяняты пад Смаргоньню застаўся ў спадчыну; сьледам за ўпарадкаваньнем інтэр’еру, перакладкай печы і рэканструкцыяй мэблі надышла чарга надворных пабудоваў. Як кажа мастак, пасьля «узьяднаньня» у 1939-м савецкай і польскай частак Беларусі на загад бальшавікоў усе праявы сялянскай заможнасьці былі зруйнаваныя ці пераробленыя ў хлявы. Цяпер Анро вяртае ім былы гаспадарчы лоск, у тым ліку з наданьнем новай функцыянальнай нагрузкі.\nУ абноўленай прадзедавай хаце\nАнро (Андрэй Рогач) нарадзіўся ў 1987 годзе ў Смаргоні Гарадзенскай вобласьці. Мастак, фатограф, жыве і працуе ў родным горадзе. Жанаты. Скончыў Маскоўскі дзяржаўны тэхнікум эканомікі, тэхналёгіі і права па спэцыяльнасьці «рэкляма». Ад 2007-га да 2012-га займаўся пастановачнай фатаграфіяй, зьняў сэрыю «Дысамнія», у якой пераасэнсаваў беларускі фальклёр. Ад 2013 году займаецца жывапісам, распачынае тэматычныя сэрыялы: «The Lost», «Face in Shadow», графічную «Антыўтопію» «New World». Удзельнік калектыўных і пэрсанальных выставаў у Беларусі і Расеі. Аўтар кнігі «21 шклянка. Гісторыі Ёгеша, запісаныя Анро».


Пасьля крытыкі МЗС Літвы студэнты ЭГУ могуць атрымаць голас пры выбары рэктара\n02 люты 2015, 22:50\nПаводле прэзыдэнта Студэнцкага прадстаўніцтва Дзяніса Кучынскага, пасьля крытыкі МЗС Літвы ў бок «пошукавага камітэту» можа быць зьмененая працэдура выбараў рэктара Эўрапейскага гуманітарнага ўнівэрсытэту.\nУ мінулую пятніцу на сустрэчы з прадстаўнікамі ЭГУ міністар замежных спраў Літвы Лінас Лінкявічус заклікаў унівэрсытэт правесьці выбары рэктара празрыста і дэмакратычна.\nУ сустрэчы ўзялі ўдзел адміністрацыя ўстановы, старшыня конкурснай камісіі, прадстаўнікі акадэмічнай супольнасці. Кіраўнік МЗС прапанаваў усім аб’яднацца дзеля агульнае мэты і выканаць абавязкі перад студэнтамі, беларускім грамадзтвам і міжнароднай донарскай супольнасьцю.\nПрэзыдэнт Студэнцкага прадстаўніцтва Дзяніс Кучынскі кажа, што на сустрэчы досыць празрыста і ясна было сказана, што унівэрсытэт ня можа ігнараваць пазыцыю беларускай супольнасьці:\n«У прыватнасьці, МЗС спасылалася на Севярынца, на Бяляцкага, Шушкевіча ды іншых. Я прадставіў наш адкрыты ліст з просьбай зрабіць выбарны працэс больш празрыстым і даць права голасу студэнтам у гэтым працэсе».\nЯк распавядае Кучынскі, у суботу ў «пошукавага камітэту» было закрытае паседжаньне, на якое студэнтаў не запрасілі.\nХоць сябры «пошукавага камітэту» зьехалі, так і не зрабіўшы ніякай заявы, Кучынскі мяркуе, што цяпер многае памяняецца:\n«Факт сустрэчы ў міністэрстве павінен паўплываць, нельга проста так праігнараваць просьбу літоўскага МЗС. Пошукаваму камітэту варта сур’ёзна задумацца».\nСтудэнты і выпускнікі ЭГУ бачаць два варыянты разьвіцьця падзеяў: 1) іх прадстаўнік уключаецца ў пошукавы камітэт і працэс робіцца больш празрыстым 2) увогуле, абвяшчаецца новы працэс выбару рэктара:\n«Няма нічога благога, калі мы адцягнем працэс і правядзем нанова. Галоўнае, каб гэта адпавядала ўсім нормам. Ну як можна праігнараваць меркаваньне студэнтаў і выкладнікаў, якія знаходзяцца тут, і, магчыма, лепш ведаюць, што хочуць ад рэктара», — кажа Кучынскі.\nПаводле студэнта, «Літоўскі зьвяз студэнтаў» таксама выказаў заклапочанасьць сытуацыяй у ЭГУ. Студэнты ЭГУ плянуюць шырока працаваць зь іншымі студэнцкімі зьвязамі, каб дабіцца выкананьня сваіх патрабаваньняў. «У Вільні, напрыклад, ёсьць прыватны камэрцыйны ўнівэрсытэт. Дык там студэнты дабіліся і маюць голас пры выбары рэктара. У дзяржаўных тое самае, — абураецца Кучынскі. — Нас, студэнтаў, папракаюць у некампэтэнтнасьці. Але мы з 18 год маем права удзельнічаць у выбарах прэзыдэнта, чаму мы ня можам галасаваць за рэктара?».\nНа пытаньне, што студэнты будуць рабіць, калі атрымаюць голас пры выбарах рэктара, Кучынскі распавёў, што будзе ўлічана меркаваньне кожнага са студэнтаў:\n«Мы зьбярэм шырокую канфэрэнцыю з удзелам старастаў усіх групаў. Перад гэтым студэнты будуць мець магчымасьць азнаёміцца з матывацыйнымі лістамі кандыдатаў на пасаду рэктара. Так мы пазьбягаем агульнай недасьведчанасьці, многія ня ведаюць нічога пра кандыдатаў. Студэнты вызначаюцца ды галасуюць у групе, а потым іх галасы будуць улічаныя на агульнай канфэрэнцыі. Такім парадкам будзе створаны калектыўны голас і ўлічана меркаваньне кожнага са студэнтаў».\nУ Эўрапейскім гуманітарным унівэрсітэце, які ў 2005 годзе пераехаў зь Менску ў Вільню, цяпер адбываюцца выбары рэктара. Адбор ладзіць конкурсная камісія — замежныя экспэрты з Кіроўнай рады ЭГУ.\nСтаршыня камісіі Дэн Дэйвідсан раней пацьвердзіў Радыё Свабода што ў сьпісе кандыдатаў на пасаду рэктара застаюцца Алесь Краўцэвіч, Шарунас Лекіс (Šarūnas Liekis), Аляксандар Мілінкевіч, Дэйвід Полік (David Pollick), Эдвард Раслоў (Edward Roslof), Дарыюс Удрыс (Darius Udrys) і Тацяна Шчытцова. Але як стала вядома пазьней, Шарунас Лекіс адмовіўся ад удзелу ў конкурсе.\nСтудэнты ЭГУ просяць даць ім голас пры выбары рэктара


Шлях у Горад памерлых | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nШлях у Горад памерлых\nПаліна Сцепаненка, 14 дзён таму\nУ кастрычніку 2020 года на экскурсійным джыпе да падножжа гары Эльбрус ехалі сем жанчын – дзве Гулі (адна з Уфы, другая з Казані), дзве Паліны (адна з Беларусі, другая з Пецярбургу), Іда і Ада з Масквы і Лена з Цюмені. Кіроўца і гід – Віталік.\nЕхалі ў цясніну Джылы Су, глядзець вадаспады і гейзеры, піць нарзан.\nГід Віталік папярэдзіў, каб не падбіралі і не клалі ў машыну каменьчыкі, якія ляжаць пры дарозе, бо ў гарах шмат старажытных могілак, і каменні могуць быць з пахаванняў:\n– Турысты набяруць камянёў, якія невядома хто, невядома калі, невядома для чаго паклаў, забудуць у машыне, а пасля едзеш і не можаш зразумець, што такое грукоча і перакатваецца.\nПа дарозе спыніліся каля скальнага пахавання старажытнай княжны. Ці не княжны, а маладой асобы, пахаванай з багатым аздабленем, разам з немаладой асобай без упрыгожанняў.\nМагілу знайшлі пры будове дарогі ў 2014 годзе.\nЦяпер парэшткі княжны і яе немаладой служанкі вывезеныя ў музей. Надмагільная пліта зрушаная, можна глядзець, як яно ўсё было ў сярэдзіне. Збоку шыльдачка – “Мусор в могилу не бросать”. Але відаць па ўсім, што надпіс паспяваў прачытаць не кожны перад тым, як кінуць смецце.\nВіталік вёў джып па горнай дарозе і апавядаў.\nГаварыў, вядома, па-расейску, але я перадаю дыялог па-беларуску, так рабілі беларускія пісьменнікі, калі апавядалі пра далёкія краіны.\n– У 1942 годзе ў гарах Прыэльбрусся прызямліўся нямецкі самалёт з адным эсэсаўцам і з шасцю тыбецкімі манахамі. Шукалі Шамбалу. Праз некалькі дзён самалёт адляцеў. На борце былі дзве асобы – эсесавец і пілотам. Шэсць манахаў зніклі. Ці то знайшлі тое, што шукалі і згубіліся ў часе і прасторы. Ці яны знайшлі шлях у Падземны горад памерлых. Ці іх расстралялі, каб яны нікому не распавялі пра тое, што пабачылі.\n– А немцы сюды не вернуцца? – спытала Гуля з Казані. – А то Ангела Меркель сказала, што Байкал (адкуль ля падножжа Эльбруса ўзнік Байкал – таямніца – заўвага аўтаркі) павінен належаць усім людзям. Як гэта – УСІМ?\n– Шмат што яна гэта Ангела кажа, – падтрымалаа яе Гуля з Уфы. – І піша яна шмат. Толькі хто яе слухае? Як гэта можа Байкал належаць усім?\n– Так, так, – падтрымаў Віталік, – усім ад Расіі нешта трэба. Так заўсёды было. А Расіі ні ад каго нічога не трэба. Такая ў нас краіна. І вось мы ўжо пад’ехалі да містычнай цясніны Джылы Су. Дзве гадзіны – вольнага часу, п’еце нарзан, аглядаеце гейзер, купель завараная ў сувязі каронавірусам, таму толькі ногі можна апусціць, аглядаеце вадаспад Султан. Тут усе такое эпахальнае, што ніякай Швейцарыі не трэба.


Галоўная ➠ Віды ➠ Гіпсакардон і яго асноўныя віды\nАднак, пры гэтым, у ходзе падбору дадзенага матэрыялу вельмі важна памятаць, што ён сёння вырабляецца ў некалькіх розных мадыфікацыях, якія істотна адрозніваюцца па сваіх эксплуатацыйных і функцыянальным характарыстыках.\nДадзены выгляд гіпсакардону з'яўляецца самым недарагім, і таму карыстаецца вельмі шырокай папулярнасцю. Выкарыстоўваецца такога роду матэрыял, як правіла, часцей за ўсё для выраўноўвання сценавых паверхняў, а таксама пры будаўніцтве рознага роду перагародак, палічак і ніш. Акрамя гэтага, сёння ён таксама надзвычай актыўна ўжываецца і пры ўладкаванні падвесных потолочных канструкцый.\nАсноўная сфера выкарыстання такога гіпсокартона – ўладкаванне рознага роду потолочных сістэм. Самая галоўная асаблівасць гэтага матэрыялу заключаецца ў яго цудоўнай гнуткасці, што, натуральна, вельмі актуальна пры будаўніцтве разнастайных крывалінейных канструкцый.\nПадобная разнавіднасць ламінату адрозніваецца асаблівым зеленаватым адценнем і досыць самавітай устойлівасцю да ўплыву вільгаці. Вобласць выкарыстання дадзенага матэрыялу – памяшканні з досыць істотным узроўнем вільготнасці, такія як, напрыклад, санвузлы і ванныя. Акрамя таго, такога выгляду гибсокартон таксама яшчэ даволі часта ўжываецца і пры акультурванні аконных адхонаў.\nТакога віду гіпсакардон звычайна выконваецца ў светла-шэрым каляровым адценьні, і мае з двух бакоў спецыяльныя чырвоныя адзнакі. Выкарыстоўваюць яго, як правіла, па большым рахунку ў тых сітуацыях, калі патрабуецца забеспячэнне павышанага ўзроўню пажарнай бяспекі. Бо прысутныя ў складзе дадзенага матэрыялу асаблівыя дабаўкі робяць яго досыць устойлівым нават да вельмі высокіх тэмператур.\nГіпсакардон такога віду звычайна мае таўшчыню 6 мм і дадатковую узмоцненую асяродак, якая дазваляе яму пышна хіліцца і, адначасова з гэтым, перашкаджае яго разбурэння. Аднак, пры гэтым, дадзенага выгляду гіпсакардон надзвычай дрэнна паддаецца апрацоўцы, і ў яго дастаткова цяжка ўваходзяць саморезы. Да таго ж, дадзены матэрыял яшчэ і вельмі дарагі, і таму звычайна ўжываецца вельмі рэдка.


Главная/Культура/Шчадруем, спяваем, шчасця жадаем!\nУ маім маленстве равеснікі бегалі калядаваць са страхам, што назаўтра ў школе іх, а магчыма і бацькоў, чакае пакаранне за дрэнныя паводзіны – як дзіця савецкай эпохі можа ісці да чужых людзей пад вокны папрашайнічаць, быццам бы дома яно беднае і галоднае? Цяпер адносіны да традыцыі змяніліся кардынальна – гэта даніна мінуламу, рытуал, які шанавалі нашы продкі. Такі незвычайны святочны вечар прадстаўнікам розных узростаў абяцае шмат цікавага – ахунаешся ў свет жартаў і абрадавых песень, можна апрануцца ў неверагодныя касцюмы і на твар нанесці самы смелы грым ці маску…\nВечарам 13 студзеня ў аграгарадку Вулька 1 на пляцоўцы каля мясцовага Цэнтра культуры і народнай творчасці ладзіўся раённы «Калядны фэст-2018».\nМерапрыемства ў Вульцы 1 праходзіла не першы раз, таму некаторыя персанажы з тэатралізаванага прадстаўлення, арганізаванага работнікамі ўстановы культуры, запомніліся гледачам з мінулага года. Імправізаваная сцэна пера-тварылася ва ўтульную сялянскую хату з печчу, доўгімі лаўкамі і шырокім сталом, дзе ўсё было падрыхтавана да прыёму гасцей.\nГаспадары Лявон і Лявоніха (Віктар Барысевіч і Вольга Мелюх) адчынялі дзверы ўсім, хто стукаўся. І дзейства раптоўна ператварылася ў казку, бо на смачныя пірагі завіталі не толькі звычайныя суседзі і аднавяскоўцы. Адмоўныя персанажы Чорт і Ведзьма імкнуліся сапсаваць настрой, паламаць печ і забраць усе прысмакі, ды аднаго пасадзілі ў мех, другую прагналі прэч. Скамарох спяваў абрадавыя песні, а затым разам з Казой адправіліся калядаваць.\nЦыганка прыйшла з торбачкай для гадання, адкуль кожны жадаючы выцягваў нейкую сімвалічную рэч. Але госця не толькі абнадзеіла прысутных поспехамі ў будучыні, яшчэ паспела ўкрасці гаспадыніны боты. Гаспадар дараваў ёй гэты ўчынак, бо якраз падрыхтаваў у падарунак новыя і прыгажэйшыя. Атмасфера дабрыні і ўзаемапавагі панавала на сцэне, адпавядаючы таінству вялікага свята. Чароўны Мядзведзь цудоўна танцаваў перад гледачамі, з гумарам паказваў, як месіцца цеста, дэманстраваў, як дзяўчаты на вячоркі выйсці рыхтуюцца, хлапчукі кулакамі махаюць, як нехаця мужык на работу ідзе, а назад з работы подбегам спяшаецца.\nКанцэртная частка праграмы ладзілася выкананнем абрадавых песень і тэатралізаваных пастановак народных аматарскіх аб’яднанняў “Жывіца” з Вулькі 1 і “Лабчанка” з Лобчы, клуба аматарскай песні “Весніца” з Палескага, фальклорных калектываў з Лунінскага СДК і Лунінецкага ГДК. Сольна выступілі дзяўчынкі Ангеліна Карульская і Аня Паўлюкевіч.\nВядома, Калядкі – свята зімовае. Вось толькі стаяць на холадзе і ветры гледачам было не зусім камфортна – многія, асабліва з дзеткамі, не дабылі да заканчэння, разыходзіліся. Некаторыя наогул не захацелі пакідаць цёплую хату і прапусцілі цудоўную праграму. Гучалі прапановы ў наступны раз у марознае надвор’е ладзіць мерапрыемства не на вуліцы, а на сцэне ва ўстанове культуры.\nПашанцавала таксама паназіраць за сапраўдным калядаваннем. Вольга Мелюх са сваімі памочнікамі падрыхтавалі цікавую праграму з абрадавых песень, апрануліся ў адмысловыя касцюмы, узялі з сабой зорку, мех для пачастункаў і накіраваліся пад вокны мясцовых хат. Павадыр, Каза, Гарманіст і жанчыны ў нацыянальных уборах атрымлівалі гасцінцы заслужана – на кожным падворку спявалі прыгожа, зладжана і доўга, жадалі гаспадарам шчасця, здароўя і радасці.\nА навокал чуліся крыкі, смех, гукі гармонікаў. Вёска святкавала самы незвычайны вечар у годзе, калі можна аддавацца казачнасці, чароўнасці, калі збываюцца самыя смелыя і неверагодныя мары.


Сырные конфеты, зеленые спелые томаты: чем привлекают покупателей производители экологически чистой продукции\nОпубликовано: 04.09.2021 15:25:00\nСмачна, а галоўнае, натуральна i экалагiчна — вось прынцыпы, якiмi мы кiруемся, выбiраючы прадукты. Тыя, хто самастойна вырошчвае садавiну, гароднiну, гадуе жывёлу для мяса i малака, дакладна ведаюць, што спажываюць самi i прапануюць пакупнiкам. Дарэчы, днямi ў Беларускiм дзяржаўным iнстытуце метралогii ўпершыню ўручаны сертыфiкаты адпаведнасцi на арганiчную прадукцыю фiзiчнай асобе. Гэта значыць, што прадукцыя з гонарам вытрымала даследаванне на ўтрыманне пестыцыдаў, антыбiётыкаў, ГМА, радыёнуклiдаў i iншых шкодных рэчываў i можа лiчыцца абсалютна чыстай. Верагодна, гэта была першая ластаўка, таму што вытворцаў смачных i экалагiчных прадуктаў у нас хапае — у гэтым лёгка пераканацца пры наведваннi экарынку «Валяр'янава».\nФізічныя асобы могуць рэалізаваць на рынку ўласную прадукцыю.\nI колькi ж карова дае малака?\nМесцы на рынку прадастаўляюцца ў першую чаргу прадпрымальнiкам, фермерам i фiзiчным асобам, што рэалiзуюць прадукцыю з уласнай падсобнай гаспадаркi, пры вытворчасцi якой не выкарыстоўваюцца мiнеральныя ўдабрэннi, падкормкi для хуткага росту, антыбiётыкi.\nЗ дзяцiнства, у якiм была бабуля з козачкамi, люблю сыр з казiнага малака i гатова нашыпець на кожнага, хто сцвярджае, што гэты прадукт яму нечым патыхае. Таму не магу не спынiцца каля прылаўка Вiталя Канавальчыка — тут i сыр, i тварог, i нават цукеркi.\n— Гаспадарка ў мяне, я лiчу, не надта вялiкая: 10 кароў i 80 коз, — расказвае ён. — Выбiрайце: ёсць мяккiя сыры, ёсць цвёрдыя, вытрыманыя па чатыры месяцы, брынза, сулугунi, курут (усходнi сыр).\nШарыкi курута, карычневыя ад чорнага перцу, выглядаюць як цукеркi. Зрэшты, апошнiя ў продажы таксама ёсць, толькi ў ролi iх фарбавальнiка выступае какава.\n— Мяккi сметанковы сыр замешваецца з маслам, дадаецца какава, цукар i цвёрды сыр, — ахвотна дзелiцца рэцэптам Вiталь.\nЛасунак гэты нагадвае нечым глазураваны сырок, але не ўтрымлiвае нiякiх дабавак, кансервантаў цi, баранi божа, пальмавага алею.\nПобач размясцiлiся «айсбергi» тварагу, галоўкi сыру, шклянкi са смятанай, жоўценькiя скрутачкi сметанковага масла i вядзёрцы з нечым апетытна-рознакаляровым на прылаўку Дзмiтрыя Слiўца. Мужчына расказвае, што мае 15 дойных кароў, прычым кормiць iх не сенам, а сенажом. Гэта нешта сярэдняе памiж сенам i сiласам: траву ўкладваюць у цюкi да таго, як яна высахне. Разнатраўны, злакава-бабовы сенаж лепш засвойваецца, ён сакавiты i смачнейшы для каровак, яны даюць больш малака. Вось i ёсць у гаспадара магчымасць гатаваць адыгейскiя сыры, фету, халумi.\n«Айсбергi» тварагу, галоўкi сыру, шклянкi са смятанай, жоўценькiя скрутачкi сметанковага масла пазбавяць спакою галоднага чалавека.\nАказваецца, яркiя шарыкi ў расоле — сыр фета ў рознакаляровай панiроўцы.\nДзмітрый СЛІВЕЦ прапануе пакаштаваць запечаны адыгейскі сыр і рознакаляровы сыр фета.\n— Усё толькi натуральнае! — падкрэслiвае Дзмiтрый. — Жоўты колер дае куркума, чырвоны — салодкая папрыка. Дадаём таксама праванскiя травы.\nПакуль што Дзмiтрый Слiвец з аграгарадка Палачаны Маладзечанскага раёна выступае як фiзiчная асоба, якая рэалiзуе прадукты з уласнага падворка, але вельмi чакае магчымасцi аформiць сялянска-фермерскую гаспадарку.\nАд далiкатэсаў вочы разбягаюцца\nНа зелянiне спецыялiзуецца Iрына, гаспадыня з вёскi Калоднiкi, што пад Дзяржынскам. На прылаўках перад ёй шпiнат, кiнза, рукала, базiлiк, мята, размарын, зялёная цыбуля, розныя сарты салаты.\n— Зелянiнай засаджваем увесь участак памерам у 25 сотак, — расказвае яна. — Адно калiва вырастае — зрываем яго i адразу ж высаджваем iншае. А яшчэ паўгектара адведзена пад бульбу i гароднiну. Пакаштуйце вось ёдавую салату — бачыце, аж чырвонага колеру ад утрымання ёду. Вельмi карысна!\nВегетарыянцам лепш праходзiць мiма прадукцыi Сяргея Машкiна з Брэста, а мы затрымаемся. Сала, разнастайныя каўбасы, паштэты, сальцiсон з языком i без, вэнджаныя вушы — вочы разбягаюцца ад далiкатэсаў.\n— Мяса купляю ў фермераў, з якiмi даўно i добра знаёмы. Гарантую, што прадукцыя экалагiчная, — падкрэслiвае Сяргей. — Усё гатую сам. Соль, перац, прыправы, часнок — усё, што дабаўляю для смаку. Нават нiтрытную соль не кладу, якую для прыгажэйшага колеру ўжываюць. Вэнджу ў дзедавай яшчэ дубовай газнiчцы, без анiякiх электрычных тэнаў, на дубе i алешыне. Для колеру часам падкiдаю галiнкi вiшнi або чарэшнi.\nКілбасы Сяргея МАШКІНА смачныя без усялякіх дабавак.\nЦi бачылi вы зялёныя таматы — не таму, што не саспелi, а таму што ў спелых колер такi? Наталля i Сяргей Радкевiчы з-пад Пiнска ўжо шмат гадоў займаюцца экзатычнымi сартамi памiдораў. Якiх толькi не прапануюць: ад маленькiх чорненькiх да жоўтых гiгантаў. Назву сорта не выдаюць:\n— Мы ўжо i не памятаем! З вялiкiх жоўтых i ружовых таматаў насенне выбiраем самi, назва з гадамi згубiлася. Астатнiя заказваем у селекцыянераў.\nНаталля Радкевіч гатуе таматную пасту з запечаных памiдораў і таматны сок з пладоў розных сартоў.\nМуж i жонка рэалiзуюць не толькi свежую гароднiну, вырашчаную намаганнямi некалькiх сямей, але i перапрацаваную. Наталля сама марынуе шчаўе, гатуе таматны сок, аджыку чатырох вiдаў па вастрынi, чацвёрты так i называецца — «Агонь». Асаблiва прывабна выглядаюць шклянкi з таматнай пастай, якая гатуецца па iтальянскаму рэцэпту з запечаных памiдораў.\n— У паўлiтровай шкляначцы — тры кiлаграмы памiдораў! — зазначае гаспадыня. — Пасту можна ўжываць з макаронамi, мясам, на хлеб намазваць.\nСяргей жа нагадвае, што пры вырошчваннi гароднiны прымяняецца толькi арганiка:\n— Усе хочуць смачныя, натуральныя i экалагiчна чыстыя прадукты!


Ці бяспечная электронная цыгарэта? Разважаем са спецыялістам - Здаровыя людзі. Ці бяспечная электронная цыгарэта? Разважаем са спецыялістам - Здаровыя людзі.\nЗдаровыя людзі. — Будзь незалежны — Без тытуню — Ці бяспечная электронная цыгарэта? Разважаем са спецыялістам\n198 0 104


Засцерагчы дзяцей ад бяды — Поставы. Новости города Поставы. Погода в Поставах. Поставский край. Пастаўскі край. Районная газета.\nЗасцерагчы дзяцей ад бяды\n06.07.2015 postawy179Комментариев нет\nНа мінулым тыдні ва ўсіх СМІ прайшла інфармацыя пра жудасную трагедыю, што адбылася ў вёсцы Леснікава Сенненскага раёна. У сажалцы, што знаходзіцца ўсяго за 50 метраў ад вёскі, утапілася трое дзяцей: родныя сястрычкі 13 і 9 гадоў і іх 12-гадовы стрыечны брат.\nНапярэдадні мясцовы пенсіянер прывёз і спусціў на ваду самаробны драўляны плыт, каб зручней было лавіць рыбу. Вяскоўцы бачылі, як дзеці гулялі на плыце, але гэта нікога не насцярожыла. Як на бяду, у той момант, калі плыт перавярнуўся і дзеці аказаліся ў вадзе, нікога паблізу не аказалася. Выбрацца з яе самастойна яны не змаглі…\nНе сумняваюся, што гэта трагедыя адазвалася болем у сэрцах не толькі родных і блізкіх загінулых дзетак, але і ўсіх, хто пра яе даведаўся. Бо няма нічога больш несправядлівага, чым недарэчная смерць дзяцей. На жаль, узгаданы факт не адзінкавы. Ні адно лета не абыходзіцца без надзвычайных, трагічных здарэнняў з удзелам дзяцей — паглынае вада або агонь, засыпае пяском, наязджаюць аўтамабілі, разрываюцца ў руках выбуховыя ўстройствы і г. д.\nЛетам — канікулы, і ў дзяцей столькі вольнага часу, што сачыць штохвілінна за іх паводзінамі проста нерэальна, бо ў бацькоў, бабуль і дзядуль — работа, хатнія клопаты, іншыя неадкладныя справы. Але неабходна з дня ў дзень, з года ў год вучыць малых бяспечным паводзінам, каб яны цалкам усведамлялі, дзе і што можа іх падсцерагаць.\nЗрэшты, іншы раз здараецца, што і адной хвіліны дастаткова для непрадбачанага здарэння. Менавіта такое адбылося 24 чэрвеня ў Паставах. У кватэры, якая знаходзіцца на пятым паверсе, бабуля вечарам кашаварыла на кухні. Побач гуляў 2,5-гадовы ўнук. І варта было ёй на нейкую хвіліну выпусціць малога з поля зроку, як ён выбег на адчынены балкон, узабраўся на поручні і… рухнуў уніз. З пятага паверха! На шчасце, упаў на зямлю, а не на асфальт і застаўся жывы. Але атрымаў пералом сцягна і моцны ўдар грудной клеткі і быў шпіталізаваны спачатку ў Пастаўскую ЦРБ, затым адпраўлены ў абласную бальніцу. Прагнозы вылячэння суцяшальныя. А магло ж адбыцца непапраўнае…\nДзеці — натуры непрадказальныя, ад іх можна чакаць чаго заўгодна. І мы, дарослыя, у адказе за іх. Давайце ж не забываць народную мудрасць “Сцеражонага і Бог сцеражэ” і як мага больш часу і ўвагі аддаваць нашым “кветкам жыцця”. Каб яны не адцвілі дачасна.\nЗаўсёды былі рады гасцям


Catholic.by - Асобнага закона не будзе. МУС адмовілася ад распрацоўкі закона «Аб супрацьдзеянні хатняму насіллю»\nАсобнага закона не будзе. МУС адмовілася ад распрацоўкі закона «Аб супрацьдзеянні хатняму насіллю»\n22.10.2018 10:38 Паводле: katolik.life\nМіністэрства ўнутраных спраў, якое займалася распрацоўкай канцэпцыі закона «Аб супрацьдзеянні хатняму насіллю», адмовілася ад падрыхтоўкі спрэчнага закона.\nЯк паведамляе katolik.life, ведамства адказала на ліст пралайфераў і прывяло статыстыку супрацьпарушэнняў на сямейна-бытавой глебе.\nАдносна канцэпцыі закона выказваўся Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч, а таксама шэраг дабрачынных арганізацый, якія выступаюць у абарону жыцця.\n20 кастрычніка аргкамітэт па зборы подпісаў за перагляд канцэпцыі законапраекта «Аб супрацьдзеянні хатняму насіллю» Міністэрства ўнутраных спраў Беларусі атрымаў адказ з МУС на калектыўны зварот.\nТакое рашэнне звязана з «высокім грамадскім рэзанансам і думкай рэлігійнай арганізацый», як адзначаецца ў лісце за подпісам прадстаўніка МУС Алега Каразея.\nШтогод ад рук сваіх блізкіх гіне больш за 100 грамадзян — трэцяя частка ўсіх загінулых ад забойстваў і цяжкіх цялесных пашкоджанняў. У больш чым 80 працэнтах выпадкаў прычынай з’яўляецца злоўжыванне алкаголем.\n— Асноўнымі мэтамі падрыхтоўкі канцэпцыі з’яўляліся не ўвядзенне новых метадаў і формаў выхавання дзяцей, а абарона правоў і законных інтарэсаў грамадзян, якія падвяргаюцца хатняму насіллю, — піша Алег Каразей. — Тэрміны «гендар» і «гендарная роўнасць» не ўводзяцца праектам канцэпцыі. Тэрмін «хатняе насілле» яскрава вызначае, што гэта наўмысныя супрацьпраўныя дзеянні.\nПры дапрацоўцы канцэпцыі былі выдалены некаторыя тэрміны, напрыклад, «эканамічнае насілле».\nУ канцы ліста МУС указвае на тое, што пасля рэзанансу ў грамадстве і выказвання думкі рэлігійных арганізацый ад падрыхтоўкі асобнага закона ў ведамстве вырашылі адмовіцца.\nАбноўлена 22.10.2018 12:20\n#Гендарная ідэалогія (25)


06 сьнежань 2018, 10:53\nІлюстрацыйнае фота. Падчас «Дня вышыванкі» ад БРСМ, ліпень 2018 году\nЗапіс з сустрэчы кіраўнікоў Карэліцкага БРСМу з вучнямі школы № 1 горада Карэлічы трапіў у рукі журналістаў тэлеканалу «Белсат». Ён быў апублікаваны сёлета 23 лістапада.\nНа аўдыё чуваць, як першы сакратар раённага камітэту БРСМ Яўген Пархамовіч і сакратар Карэліцкай раённай арганізацыі Кампартыі Беларусі Марыя Бялянава расказваюць навучэнцам пра перавагі арганізацыі і сустрэчу актывістаў з Аляксандрам Лукашэнкам 29 кастрычніка. Як перавага ўдзелу ў БРСМ называлася ў тым ліку магчымасьць будаваць БелАЭС у складзе студэнцкіх атрадаў.\nШто думаюць менчукі пра камсамол і яго пераемніка БРСМ? ВІДЭААПЫТАНКА\nНеўзабаве дзецям у школе наагул забаранілі карыстацца тэлефонамі пад подпіс бацькоў. Такое правіла і раней існавала паводле статуту школы, але тады яму не надавалі асаблівай увагі.\nПра гэта Свабодзе расказалі тры крыніцы з Карэлічаў, незалежныя адна ад адной, якія папрасілі сябе не называць.\nПаводле іх, прыкладна 1-2 тыдні таму выйшаў загад дырэктара аб забароне вучням карыстацца мабільнымі тэлефонамі ў школе. Прычым ня толькі на ўроках, але і на перапынках. На бацькоўскіх сходах бацькам далі падпісаць адпаведную паперу са згодай на гэта.\nПры гэтым настаўнікі вусна патлумачылі вучням, што браць тэлефоны ў школу можна, але тыя мусяць быць выключаныя і ляжаць у заплечніках.\nЯк патлумачылі крыніцы, пры гэтым называлася прычына, зьвязаная з вучобай, маўляў, дзеці «сядзяць у гаджэтах» нават на ўроках, на перапынках не пасьпяваюць паўтараць хатняе заданьне і атрымліваюць кепскія адзнакі.\nСуразмоўцы Свабоды не выключаюць, што забарона можа быць зьвязаная з аўдыёзапісам #загонбрсм. Бо ў карэліцкай школе, кажуць яны, прымушалі дзяцей уступаць у гэтую арганізацыю, удзел мусіў быць абавязковым для ўсіх вучняў старэйшых клясаў. Прычына, паводле адной з крыніц, простая — «каб дзеці не курылі, не злоўжывалі алькаголем».\nДырэктарка школы Алена Вярбіцкая адмовілася гаварыць з карэспандэнтам Свабоды, спаслаўшыся на тое, што ў яе нарада, а на пытаньне, калі можна будзе пагутарыць, адказала: «Да пабачэньня».\n30 кастрычніка Свабода апублікавала запіс, на якім вучняў адной з клясаў 31-й гімназіі Менску пераконваюць уступаць у БРСМ. Голас, падобны да голасу намесьніцы дырэктара гімназіі па выхаваўчай працы Інэсы Ахрамовіч, настойліва рэкамэндуе вучням увайсьці ў БРСМ, каб ня мець праблемаў пры паступленьні ў ВНУ.\nРолік прагледзелі больш за мільён разоў на розных плятформах. І Мінадукацыі, і адміністрацыя школы адмовіліся расьсьледаваць інцыдэнт, паставіўы пад сумнеў праўдзівасьць запісу. Намесьніца дырэктара гімназіі № 31, голас якой пазналі на запісе, працягвае працаваць у школе.


Протаіерэй без Бога ў галаве - Народная Воля\n27.11.2020 в 8:39\nСлухаць пропаведзі духоўнага айца Свята-Елісавецінскага манастыра протаіерэя Андрэя Лемяшонка асабліва любяць тыя, каму ў жыцці бракуе пяшчоты бліжніх. Памяншальна-ласкальныя формы – улюбёны прамоўніцкі прыём гэтага царкоўнага дзеяча: “Будучи в Черногории, я спал на камушках, дабы не изнежиться, в палатке в вагончике, где однажды у меня сгорело всё: денежки, сосудики, святыньки…” Слухаюць манахіні і манастырскія паслушніцы свайго духоўніка і умиляются, усёй душой аддаючыся пад яго клапатлівую апеку.\nПраўда, апека тая пры бліжэйшым разглядзе нярэдка прыходзіць у супярэчнасць з хрысціянскімі пастулатамі, найперш з Гасподнімі дзесяццю запаведзямі. Дзве з іх, памятаем, адназначна перасцерагаюць: не забі! не ілжэсведчы! Парушэнне запаведзяў лічыцца смяротным грахом.\nАле ці для ўсіх? Падобна на тое, што для протаіерэя Лемяшонка запаведзяў тых наогул не існуе, ён сам сабе ўсталёўвае правілы паводзін ва ўлонні, здавалася б, далёкай ад анархіі праваслаўнай царквы.\nГэтак на нядаўнім манастырскім сходзе (трансляваным анлайн), калі адна з паслушніц расказала пра збітага АМАПАм на вуліцы юнака, якому падчас затрымання зламалі нагу, протаіерэй груба перабіў яе і прачытаў цэлую лекцыю пра палітычную сітуацыю ў Беларусі, якую ён бачыць даволі своеасабліва. Калі змірэнная з выгляду жанчына згадала пра пераслед першых хрысціян, то пачула ў адказ літаральна наступнае: “Не надо сравнивать христиан с несанкционированным шествием!”\n“Пастырь овец православных” Лемяшонак, відаць, лічыць, што старшыня рымскага выканкама ў Іудзеі Понтый Пілат шторазу выдаваў дазволы на хрысціянскія сходы ў каменяломнях, куды прыхільнікаў новай веры падвозілі на камфартабельных аўтобусах…\nА калі відавочна напалоханая грозным воклічам паслушніца ўсё ж асмелілася заікнуцца пра зверствы АМАПа, пра якія ёй расказала маці скалечанага хлопца, то была асаджана яшчэ больш рашучай тырадай протаіерэя: “А тебе не жалко ОМОН? Настоящие мученики – это ОМОН. Если бы не ОМОН, ты знаешь, что здесь было бы!”\nВось так з небывалай лёгкасцю афіцыйны прадстаўнік БПЦ далучыў да почату пакутнікаў за веру амапаўцаў, чыя зброя – не крыж і слова Божае, а акрываўленыя дубінкі. Калі гэта не здзек з царквы, не кашчунства над яе святынямі, то – што?\nАле асабліва цынічна з вуснаў царкоўнага дзеяча прагучала парада маці збітага… пакаяцца. Пакаяцца перад… АМАПам. За лішнія, так бы мовіць, клопаты. За тое, што сына на няправільны шлях наставіла, пусціла на шэсце. То бок Лемяшонак фактычна апраўдаў гвалт і нявечанні мірных людзей, якія ўжо неаднойчы закончыліся смерцю пацярпелых. І гэта ў час, калі адносна адной з такіх трагедый (смерць Рамана Бандарэнкі) ідзе следства. Нехлямяжа, з няўцямнымі тлумачэннямі, з шантажом і рэпрэсіямі лекара, які абследаваў цела забітага, але – ідзе. Ды тое не хвалюе вольнага ад усіх законаў (свецкіх і царкоўных) протаіерэя. Ён сам сабе закон і сам сабе пры патрэбе грахі адпусціць.\nРахманагалосая паслушніца, аддамо ёй належнае, да апошняга спрабавала апеляваць і да манастырскага духоўніка, і да прысутнай грамады, якая таксама перашкаджала ёй гаварыць. Урэшце ў протаіерэя скончылася цярпенне, і ён проста паслушніцу… паслаў. Літаральна сказаў: “Пошла ты!..”\nІ камяні “не возопили”, і дах не абрынуўся ў тым Свята-Елісавецінскім манастыры, дзе адбываўся гэты дэманстратыўна-блюзнерскі тэатр аднаго акцёра. Дарэчы будзе сказаць, што пра тую “обитель” даўно ідзе погаласка як пра надзейна схаваны за манастырскімі сценамі штаб “русского мира” пад самым Мінскам (манастыр знаходзіцца ў вядомых Навінках). Там выдаецца адпаведная літаратура, туды прыязджаюць з публічнымі лекцыямі розныя сумнеўныя дзеячы, якія прапаведуюць зусім не біблейскія каштоўнасці. Вось, напрыклад, цытата з выступлення нейкага Антона Маньшына, які быў прадстаўлены насельнікам манастыра як “падпалкоўнік расійскага ГРУ”: “Скоро нашу святую Русь, без разделения на Белую, Малую и Великую, ждет война. Надеюсь, что присутствующие здесь мужчины примут в ней деятельное участие”.\nКалісьці пры савецкай уладзе існаваў ваяўнічы атэізм, а на прыкладзе Свята-Елісавецінскага манастыра мы бачым, як ідзе ў наступленне ваяўнічае праваслаўе. Дарэчы, падобным чынам наступала яно і на Данбасе, дзе прыходы і манастыры РПЦ часта рабіліся прытулкамі для змагароў за гэтак званую Данецкую народную рэспубліку.\nМіж іншым, сын протаіерэя Лемяшонка Дзмітрый, які часта бывае ў бацькавым манастыры, адкрыта носіць (сведчаць сацыяльныя сеткі) майкі з надпісам “ДНР”, з выявай расійскага двухгаловага арла на грудзях. А яблык ад яблыні, як вядома, недалёка адкочваецца.\nЗаканчваючы гэты допіс, я даведаўся, што протаіерэй Лемяшонак забараніў бываць у сваіх уладаннях акцёру Аляксандру Ждановічу – вядомаму Маляванычу з тэлевізійнай “Калыханкі”. Той кіраваў прыманастырскім дзіцячым тэатрыкам ды вось меў неасцярожнасць трапіць “на суткі” пасля аднаго з мірных шэсцяў. І святы айцец тут жа паказаў акцёру на парог.\nАле, выганяючы Маляваныча (сумленнага чалавека і глыбокага верніка), манастырскі духоўнік, я перакананы, не меў права сказаць, як спрадвеку гаварылі ў народзе: вось Бог, а вось парог. Бо такую “обитель”, дзе адкрыта зневажаюцца хрысціянскія каштоўнасці, Бог даўно пакінуў. Напэўна, не мае Бога гэты царкоўны служка і ў сваёй галаве, апанаванай “русскомирской” ідэалогіяй.\nТакая галава і такі манастыр, на маю думку, дыскрэдытуюць усю Беларускую праваслаўную царкву, якую ў бліжэйшай будучыні могуць пакінуць многія сумленныя вернікі. Мітрапаліту Веніяміну варта ўсё ж больш пільна прыгледзецца да таго, што адбываецца ў манастырах, якія знаходзяцца пад яго апекай.\nПублікацыя з № 94 газеты «Народная Воля». Увесь нумар газеты можна спампаваць па спасылцы.\nВ августе в Беларуси состоится большой Крестный ход, паломники будут идти 8 дней\nМитрополит Вениамин представит в Солигорске нового епископа Слуцкого и Солигорского


Супраць Ціханоўскай і Латушкі распачалі справу за «самавольнае прысваенне ўлады службовай асобы»\nСледчы камітэт распачаў справу па артыкуле 382 Крымінальнага кодэкса «Самавольнае прысваенне звання ці ўлады службовай асобы» супраць Святланы Ціханоўскай і Паўла Латушкі. Максімальнае пакаранне па ім — 2 гады калоніі.\n«Абвінавачаныя Ціханоўская і Латушка па ўзгадненні з іншым удзельнікамі змовы праз парушэнне патрабаванняў Канстытуцыі Беларусі стварылі псеўдаорганы дзяржаўнай улады і ўпраўленняў і прадстаўніцтваў Рэспублікі Беларусь за мяжой. І, працягваючы свае злачынныя дзеянні, уступілі ў перамовы з прадстаўнікамі замежных дзяржаў і міжнародных арганізацый», — заявіў афіцыйны прадстаўнік СК Сяргей Кабаковіч у эфіры «Беларусь 1».\nГэта не першая крымінальная справа і ў Святланы Ціханоўскай, і ў Паўла Латушкі: абое яны фігуранты справы аб «стварэнні экстрэмісцкага фарміравання з мэтай захопу дзяржаўнай улады неканстытуцыйным шляхам». Ціханоўская да таго ж абвінавачваецца ў «падрыхтоўцы тэракту групай асоб».


Канвертаваць Бермудскія астравы даляраў (BMD) і Гватэмальскім Quetzales (GTQ) : Калькулятар абменнага курсу\nДаляр Бярмудзкіх выспаў (BMD) і Гватэмальскім Кетсаль (GTQ) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Даляр Бярмудзкіх выспаў і Гватэмальскім Кетсаль пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 1 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Даляр Бярмудзкіх выспаў. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Гватэмальскім Кетсаль валюты па змаўчанні. Націсніце на Гватэмальскім Quetzales або Бермудскія астравы даляраў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nБярмудскі даляр гэта валюта, у Бермудскія астравы (BM, БМУ). Гватэмалы Кетсаль гэта валюта, у Гватэмала (GT, GTM). Гватэмалы Кетсаль таксама вядомы як Кетсалов. Сімвал BMD можа быць запісаная Bd$. Сімвал GTQ можа быць запісаная Q. Бярмудскі даляр дзеліцца на 100 cents. Гватэмалы Кетсаль дзеліцца на 100 centavos. Абменнага курсу Бярмудскі даляр Апошняе абнаўленне 31 сакавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Гватэмалы Кетсаль Апошняе абнаўленне 1 красавік 2020 ад Yahoo Finance. BMD каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. GTQ каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


Ідуць работы па нанясенні дарожнай разметкі — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\nПрыйшла цёплая вясна, а разам з ёю – неабходнасць навядзення парадку на зямлі.\nАкурат цяпер у горадзе Дзятлаве камунальныя службы займаюцца абнаўленнем дарожнай разметкі.\nТакія работы вядуцца двойчы на год – пасля асенне-зімовага перыяду і перад новым навучальным годам. Сёлета, як і заўжды, дарожная разметка будзе нанесена ў горадзе Дзятлаве і пасёлках Наваельня, Казлоўшчына. Задача ў камунальнікаў адказная – падтрыманне бяспекі дарожнага руху, таму ўсе дзеянні ўзгоднены з Дзяржаўтаінспекцыяй.\n— Штогод для выканання работ па нанясенні дарожнай разметкі мы запрашаем спецыялістаў, якіх выбіраем праз тэндар. Сёлета ў раёне працуе Слонімскі філіял СМЭП Гродзенскага аблвыканкама, – тлумачыць намеснік дырэктара Дзятлаўскага РУП ЖКГ Віктар Дзедуль.\nУ камунальнай службе раёна адзначаюць, што да 1 мая гэтыя работы будуць завершаны.


Экс-кіраўнік Нацбанку Беларусі: Разлікі з Беларуссю ў далярах неўзабаве спыняцца - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 1 снежня 2021, Серада, 9:07\nЭкс-кіраўнік Нацбанку Беларусі: Разлікі з Беларуссю ў далярах неўзабаве спыняцца\nЭканамічны ціск на рэжым будзе нарастаць.\nСтала вядома, што ў беларускіх банкаў пачаліся праблемы з аплатамі праз SWIFT. На праблемы масава скардзяцца кліенты васьмі беларускіх банкаў. Сайт Charter97.org папрасіў экс-кіраўніка Нацбанку Беларусі Станіслава Багданкевіча ацаніць сённяшнюю эканамічную сітуацыю ў краіне.\n- Да якіх наступстваў могуць прывесці праблемы з аплатамі праз SWIFT?\n- Па-першае, вельмі сур'ёзна замарудзяцца разлікі. Вядома, можна перавозіць грошы пры дапамозе ровара або аўтамабіля. SWIFT дае магчымасць праводзіць усе разлікі ў эканомікі цягам хвілін, а то і секунд.\nБольш за тое, праз санкцыі ЗША разлікі ў далярах будуць немагчымыя. Тады трэба будзе праводзіць спачатку грошы ў Маскву, а потым у нейкую іншую краіну. Вядома, гэта не поўнае прыпыненне эканомікі, але велізарнае запаволенне, таму з'явяцца новыя цяжкасці ў эканоміцы, паглыбіцца рэцэсія і стагнацыя.\n- На сёння беларусы вынеслі мільярды рублёў з дэпазітаў. Як вы думаеце, з чым звязаны адток дэпазітаў? Ці прадоўжыцца гэтая тэндэнцыя?\n- Галоўная прычына адтоку дэпазітаў - недавер да ўлады, якая пануе сёння ў Беларусі, гэта значыць, да нелегітымнага рэжыму. Людзі не давяраюць, бо ведаюць, што ўлады могуць даць каманду не аддаваць валюту ўласнікам або пачнуць прымусова пераводзіць яе ў нацыянальную.\nЯшчэ адным фактарам можа быць збядненне людзей, якія здымаюць грошы, каб жыць, марнаваць іх на існыя патрэбы, а не на капітальныя. Бо дэпазіты ўносіліся для будучыні. Гэта, так бы мовіць, страхоўка на ўсялякі выпадак, а цяпер яна - у панчохах, партманэтах і ложках. Гэта ўсё паказвае на нестабільнасць нашай эканомікі праз няўпэўненасць у будучыні грамадзян Беларусі.\nМогуць быць і больш прыватныя прычыны: напрыклад, заклікі лідараў апазіцыі здымаць ашчадкі. Мабыць, гэта таксама паўплывала на настроі людзей у пэўнай меры. Аднак галоўная прычына - улада, якая пануе ў Беларусі. Яна нелегітымная, не абраная людзьмі і не адказная перад людзьмі.\n- Экспэрты мяркуюць, што Нацбанк Беларусі можа апынуцца пад санкцыямі, тым самым ён не зможа кіраваць даляравымі актывамі. Да якіх наступстваў гэта прывядзе?\n- Я ўжо казаў пра гэта, што ўлады могуць даць каманду не выдаваць грошы цягам года, за два гады. Могуць даць каманду, каб укладчыкі атрымалі свае даляравыя ашчадкі ў рублях. Пры гэтым рубель будзе абясцэньвацца.\nСёння рубель больш-менш стабільны, бо санкцыі, якія былі прынятыя Еўропай і ЗША, у асноўным датычацца будучых кантрактаў, а не цяперашніх. Пакуль яшчэ грошы паступаюць, таму ўсе гэтыя эканамічныя санкцыі ідуць на перспектыву. Яны абавязкова праявяцца, але праз месяц ці пазней. Мы ўсе ўбачым пагаршэнне сітуацыі і для ўкладчыкаў, і для эканомікі, і для ўлады.\n- Санкцыі ЗША перакрываюць магчымасць атрымліваць валюту ў краіну, тым самым будзе яе недахоп для выплат у дзяржаўнай пазыцы. Што гэта азначае для беларускіх уладаў?\n- У нас невялікія крэдыты, больш з Усходу, таму я б не сказаў, што для беларускіх уладаў гэта смяротна. Аднак калі мы не зможам выплаціць нейкія крэдыты банкаў, якія далі іх Беларусі, то гэта можа азначаць пагаршэнне сітуацыі ў эканоміцы.\n- Як бы вы агулам ацанілі апошнія санкцыі супраць рэжыму? Наколькі яны мацнейшыя за папярэднія?\n- Я мяркую, што санкцыі - самыя моцныя на сённяшні дзень. Іншая справа, што яны зноў усё ж не неадкладна абразаюць Беларусь і яе эканоміку ад цывілізаванага свету. Эфект ад санкцый будзе паступовым. Санкцыі досыць моцныя, і яны будуць нарастаць, калі пачнуць рэальна дзейнічаць.\nВядома, калі б не было падтрымкі Пуціна і Расеі, то ўсё б гэта скончылася хутка. Беларускі народ хутчэй бы пазбавіўся ад дыктатуры. Аднак я ўпэўнены, што ў канчатковым выніку гэты рэжым падзе. У гэтым няма ніякага сумневу, у яго няма перспектываў.\nБольш за тое, калі расейскія суб'екты не будуць выконваць амерыканскія санкцыі, гэта значыць, будуць падтрымліваць гэты рэжым, то абмежаванні могуць накладацца і на Расею. Таму, я мяркую, што многія расейскія кампаніі будуць падпарадкоўвацца амерыканскім санкцыям, праз што працэс ціск на рэжым узмоцніцца. У гэтым і ёсць плюс апошніх санкцый.\n30.11 Хакеры здабылі цікавую інфармацыю пра Віктара Лукашэнку 184,766\n28.11 Мігрантаў пачалі рассяляць па дамах і кватэрах «ябацек» 153,068\n28.11 «Лукашэнка выйшаў з кабінета Пуціна ладна пашкуматаны» 133,388\n24.11 «Выканкам у загадным парадку патрабуе ад усіх ехаць валанцёрамі да мігрантаў!» 109,818\n24.11 Плохая новость из Берлина для Лукашенко 99,860\n26.11 TVP: Аэрапорт у Менску трашчыць па швах 90,328\n26.11 Лукашэнка прыехаў у Брузгі, каб натхніць мігрантаў на новы штурм 90,180


Навошта Крамлю патрэбны Лукашэнка? - Беларуская Праўда\nПра гэта разважае акадэмічны дырэктар BISS Пётра Рудкоўскі.\nНапярэдадні паездкі Лукашэнкі ў Санкт-Пецярбург на афіцыйным сайце Крамля з’явілася «Статья Владимира Путина «Об историческом единстве русских и украинцев». Пару маіх рэфлексій.\nДарадцы, магчыма, шліфавалі асобныя месцы, але я веру, што Пуцін яго сам рыхтаваў і пісаў. Ён жыва цікавіцца гісторыяй, і яго палітыка ў значнай ступені інспіравана яго прачытаннем расійскай гісторыі.\nШто прадвяшчае тэкст у (геа)палітычным плане і ці ўвогуле што-кольвечы прадвяшчае? Што ж, нельга выключаць, што адным з фактараў было банальнае жаданне падзяліцца сваімі думкамі і сваёй візіяй. Але наўрад ці гэта адзіны фактар. Гэта можа быць прэлюдыя для доўгатэрміновай акцыі ў дачыненні да Украіны і Беларусі.\nШто гэта можа быць за акцыя? Імаверна, канчатковае рашэнне пытання Данбаса і Луганска шляхам або прызнання іх як асобных дзяржаў, або далучэння да РФ. Але можа быць і нешта большае — рэалізацыя якогась сакрэтнага плану па вяртанні Украіны ў арбіту ўплываў Расіі. Надалей перакананы, што наўпростая анэксія Украіны або Беларусі тут не плануецца.\nФакт публікацыі артыкула напярэдадні сустрэчы Пуціна з Лукашэнкам — хутчэй за ўсё, супадзенне. Тым не менш, тэкст нясе ў сабе немалаважны месыдж для Беларусі. Перадусім такі, што ўвесь «усходнеславянскі арэал», у тым ліку Беларусь, будзе прыярытэтным для рэшты прэзідэнтуры Пуціна. Уладзімір Уладзіміравіч найвідавочней жадае перадаць свайму наступніку нейкае «дасягненне» на гэтым полі. Што гэта за дасягненне — магчыма, дэталі паступова будуць адкрывацца цягам наступных гадоў.\nЯкая роля Беларусі, дакл. рэжыму Лукашэнкі ў рашэнні Крамлём «украінскіх пытанняў»? Хутчэй за ўсё, роля легітымізатара: выкарыстоўваючы хісткую пазіцыю Лукашэнкі, Пуцін разлічвае, што Мінск падтрымае Крэмль як па крымскім пытанні (і далучыцца да 7 іншых краін афіцыйна прызнаўшых Крым часткай РФ), так і па імаверных новых пытаннях наконт Данбаса і Луганска.\nВы спытаеце, якая тут «легітымізацыя», калі беларускі рэжым сам у заходнім свеце не ўспрымаецца як легітымны? Што ж, для пачатку легітымізацыя ў не-заходнім свеце — ужо нямала. Па-другое — саступкі Лукашэнкі Крамлю стануць лакмусавай паперкай для любога прадстаўніка пратэстнага руху. «Хочаце пазбыцца Лукашэнкі? Спачатку пісьмова пацвердзіце, што саступкі Лукашэнкі застануцца ў сіле». Любая альтэрнатыўная палітычная сіла вымушана будзе стаць перад цяжкім выбарам: ці падпісацца пад саступкамі Лукашэнкі і займець спадзеў на больш прыхільнае стаўленне Крамля для доўгачаканых пераменаў, ці адмовіць і рызыкаваць венесуэлізацыяй палітычнай сітуацыі ў Беларусі.\nПра якія «саступкі» я тут гавару? Яны да дадзены момант гіпатэтычныя: прызнанне Крыма і падтрымка Крамля ў іншых імаверных дзеяннях адносна Украіны, а канкрэтна — Данбаса і Луганска. А таксама шэраг саступак у дачыненні да самой Беларусі, якія ўсур’ёз і надоўга прыпячатаюць месца Беларусі ў арбіце Расіі. У цяперашняй сітуацыі такія саступкі вельмі праўдападобныя.\nШто тут яшчэ выпадае сказаць? Пуцін — гэта аўтакрат з візіяй. Гэта не Лукашэнка, які апрача захавання сваёй абсалютнай улады не мае ніякай іншай ідэі, візіі або стратэгіі. Пуцін любіць уладу, любіць багацце, але ён любіць таксама Расію і мае акрэсленае бачанне яе гісторыі і будучыні. Гэта надае яго палітыцы паслядоўнасць і цэласнасць. Таму яго ўплыў, як унутры Расіі, так і за яе межамі, яшчэ доўга будзе ўтрымлівацца.\nГэта можа быць не самая радасная навіна для тых, хто хацелі б ужо заўтра займець свабодную, нацыянальна сфармаваную і еўрапейскую Беларусь. Але трэба ўлічыць рэаліі і не спрабаваць усе праблемы вырашаць «адным махам». Магчыма, каб вырашыць праблему А, нам прыйдзеццца «набыць» праблему Б і задаволіцца туманнай надзеяй, што праз нейкі час вырашым таксама праблему Б.\nВынеслі прысуд у «справе студэнтаў»: ад 2 да 2,5 года калоніі\nЗачистка. 4 возможные причины атаки на неправительственные организации и СМИ\nНовы дзень - новыя вобыскі і затрыманні\nТатьяна Гацура-Яворская: «Общественный сектор будут закатывать в асфальт, но в определенный момент что-то сломается внутри системы»\nСветлану Алексиевич не пустили на самолет в Берлине