Заснавальнік Tesla і SpaceX Ілан Маск заявіў аб планах па стварэнні новага горада ў штаце Тэхас. Пра гэта бізнэсмен напісаў у Twitter.\nПаводле Bloomberg, гаворка ідзе аб перайменаванні тэхаскай вёскі Бока-Чыка, дзе знаходзіцца касмадром карпарацыі SpaceX. Выданне піша, што на мінулым тыдні суддзя акругі Кэмеран Эдзі Трэвіна, які паводле мясцовых законаў павінен ухваліць перайменаванне, заявіў, што адпаведнага запыту ад кампаніі пакуль не паступала.\nУ снежні 2020 года паведамлялася аб пераездзе Маска з Крамянёвай даліны ў Тэхас. Да гэтага бізнэсовец раскрытыкаваў абмежаванні, звязаныя з пандэміяй у Каліфорніі, ён адзначыў, што гатовы нарошчваць дзейнасць у Тэхасе. У пачатку таго ж месяца Маск выставіў на продаж сваю нерухомасць у Каліфорніі. Ён заявіў, што «маёмасць цягне ўніз».\nАкрамя таго, у ліпені 2020 года заснавальнік Tesla заявіў аб будаўніцтве ў Тэхасе новага завода па вытворчасці элетрамабіляў.


Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Уваравічы) — Вікіпедыя\nСвята-Раства-Багародзіцкая царква (Уваравічы)\nСвята-Раства-Багародзіцкая царква — праваслаўны храм у г.п. Уваравічы Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці.\nУ цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1945 годзе з дрэва.\nКрыжова-купальны падоўжана-выцягнуты храм фарміруюць працяглы прамавугольны ў плане бабінец з макаўкай над двухсхільным дахам, папярочны зруб малітоўнай залы, пяцігранная апсіда з нізкімі бакавымі рызніцамі. Сяродкрыжжа двухсхільных дахаў завершана васьмігранным светлавым барабанам з макаўкай. Гарызантальна ашаляваныя фасады (цокальная частка — вертыкальна) расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.\nМалітоўная зала перакрыта корабавым скляпеннем з размалёўкамі, апсіда вылучана трапецападобным прасветам і двух’ярусным іканастасам. Абразы 18 — 19 ст.: «Святы Мікалай», святочнага цыкла іканастаса «Уваскрасенне», «Узнясенне», «Праабражэнне», «Стрэчанне», «Уезд у Іерусалім», «Сашэсце Святога Духа».\nСвята-Раства-Багародзіцкая царква (Уваравічы) на сайце Radzima.org\nСвята-Раства-Багародзіцкая царква (Уваравічы) на сайце Глобус Беларусі (руск.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Свята-Раства-Багародзіцкая_царква_(Уваравічы)&oldid=3739812"\nПраваслаўныя храмы Буда-Кашалёўскага раёна\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 00:11, 1 снежня 2020.


Прэзідэнт Расеі Уладзімір Пуцін прыняў запрашэнне наведаць цырымонію закрыцця II Еўрапейскіх гульняў. Гэта стала вядома па выніках тэлефоннай размовы Аляксандра Лукашэнкі з Пуціным, паведамляе прэс-служба кіраўніка Беларусі.\n«Прэзідэнты коратка абмеркавалі двухбаковы парадак дня. Аляксандр Лукашэнка запрасіў свайго калегу прыняць удзел у цырымоніі закрыцця II Еўрапейскіх гульняў. Уладзімір Пуцін запрашэнне прыняў», – адзначылі ў прэс-службе.\nЦікава, што сайце Крамля інфармацыі пра размову Лукашэнкі і Пуціна пакуль няма.\nНагадаем, на адкрыцці Еўрапейскіх гульняў ад Расеі прысутнічаў прэм’ер-міністр Дзмітрый Мядзведзеў і кіраўнік Чачэніі Рамзан Кадыраў.\nТэгі: Еўрапейскія гульні, Еўрапейскія гульні 2019, Лукашэнка, Пуцін, Уладзімір Пуцін


Сустрэча з чытачом «Браслаўскай звязды» |\nПадчас чарговай сустрэчы з чытачамі «Браслаўскай звязды» з задавальненнем упэўнілася, што традыцыя выпісваць раёнку існуе ў многіх нашых сем’ях. Сваімі меркаваннямі наконт выдання падзялілася і медыцынская сястра ЦРБ Ірына Гайдамовіч.\n— Ужо даўно раённую газету выпісваюць мае бацькі, таму знаёмая з ёй з дзяцінства. Калі вучылася ў школе, больш звяртала ўвагу на фотаздымкі, цяпер жа з цікавасцю чытаю ўсе матэрыялы. Падабаецца тое, што газета змяшчае шмат разнастайных артыкулаў. І сёння яна для мяне з’яўляецца крыніцай інфармацыі пра ўсё самае актуальнае, што адбываецца ў раёне, пра дзейнасць мясцовых органаў улады, арганізацый і прадпрыемстваў.\nАкрамя гэтага, адзначыла Ірына Гайдамовіч, раёнка дапамагае быць юрыдычна «падкаваным».\n— Абавязкова чытаю публікацыі пра медыкаў Браслаўшчыны, артыкулы пад рубрыкамі «Нявыдуманыя гісторыі», «У вольны час», іншым разам прыемна здзіўляюся, наколькі многа таленавітых людзей жыве ў нашым краі. Не забываюць карэспандэнты і пра маладых спецыялістаў.\nВельмі добра, што заўсёды друкуюцца анонсы мерапрыемстваў, бо гэта дазваляе быць у курсе культурных спраў раёна. Безумоўна, карыснай інфармацыяй з’яўляецца і рэклама.\nНапрыканцы сустрэчы Ірына пажадала калектыву рэдакцыі і далей знаходзіць разнастайныя надзённыя матэрыялы, каб газета заставалася цікавай і шматпланавай.


Pawet: Пётр Макарэвіч\n"... Каб праўдай дыхалі радкі"\nПятру Макарэвічу - 70 гадоў\nУ вёсцы Шынкі Крупскага раёна, што на Меншчыне, на беразе рэчкі Можа, 15 красавіка 1938 года нарадзіўся Пётр Макарэвіч, якому лёс наканаваў быць паэтам. А чаму лёс? А можа сама прырода прабудзіла ў ім паэтычны дар, які з нараджэння жыў у ім і толькі слова было за часам, каб у пэўны момант выліцца яму, гэтаму дару, на паперу.\nПрырода ж родных мясцін Пятра Макарэвіча, сапраўды, маляўнічая: тая ж рэчка Можа, якая, здаецца, спрамяняе сонечнае святло, травяныя і пясчаныя берагі, лазовае кустоўе, дрымучы лес - усё гэта само сабою западала ў душу хлопчыка, зачароўвала яго. Як і ўсе вясковыя дзеці, ён басанож бегаў па гэтых берагах, качаўся ў траве, купаўся ў Можы, гуляў у розныя гульні. Пазней ён напіша:\nВось я, аблачынка дзяцінства,\nНад лугам, над полем лятун,\nНаскрозь прамяніста расхлістан,\nДа ўпаду гуляю ў лапту.\nХоць, праўду кажучы, не такім ужо і сонечным было дзяцінства Пятра Макарэвіча, асабліва ранняе. Яму ішоў яшчэ толькі чацвёрты гадок, як пачалася Вялікая Айчынная вайна, бацьку і дзвюх старэйшых сясцёр Пятра вывезлі ў Германію. Бацька з малодшай дачкой гнулі плечы на баўэра, а старэйшая дачка працавала на заводзе, на якім рабочыя знаходзіліся па сутнасці ў становішчы зняволеных. На долю адной маці выпаў клопат пра астатніх пецярых дзяцей: двух хлапчукоў і траіх дзяўчынак. У сям'і ж ўсяго было сем чалавек. Дзякаваць Богу, і бацька, і дзве старэйшыя сястры Пятра Макарэвіча здаровымі і цэлымі вярнуліся пасля вайны дамоў. І ў будучага паэта, як і ў яго маці, і ў астатніх дзяцей, прасвятлела ўваччу і ў сэрцы.\nХоць малых і пасля вайны магло напаткаць няшчасце. Мы па сваёй недасведчанасці і дзіцячай дапытлівасці любілі забаўляцца з параскіданымі патронамі, мінамі, кідалі іх у агонь, білі па іх каменнямі. І ці мала хто з нас быў пакалечаны? У вершы "І слова - слава беларуса", уступаючы ў дыялог з вясковай жанчынай, сын якой, жывучы і працуючы ў Анголе, доўгі час не наведваецца дамоў, Пётр Макарэвіч піша аб той пары:\nЯ суцяшаю як магу\nУсмешкай, жартам, успамінам,\nЯк мы дурэлі ў мурагу,\nЯк, падшыванцы, рвалі міны.\nДалей у Макарэвіча ўсё ішло так, як і ў большасці беларускіх хлопцаў: вучоба ў школе, служба ў арміі, вучоба ў педагагічным інстытуце імя Горкага (зараз універсітэт імя Максіма Танка), праца.\nЯ не буду пералічваць усіх месцаў яго працы і пасады, скажу толькі, што доўгія гады мы разам з ім працавалі ў рэдакцыі газеты "Уперад" (зараз "Лідская азета"). Пры змененай назве газеты мы былі з ім ужо самымі дасведчанымі журналістамі ў рэдакцыйным калектыве. Дапамагалі маладзейшым. Успамінаюцца сумесныя паездкі па раёне, выступленні на літаратурных вечарах, у школах. Аднак, найперш нас хвалявала паэзія, як такая. Мы абменьваліся зборнікамі вершаў, чыталі свае вершы адзін другому.\nПаездка ў Менск, дзе у Доме літаратараў у авальнай зале прынялі нас (яго, мяне, Стадуба) у Саюз беларускіх пісьменнікаў.\nІ тут, здаецца, наспеў момент сказаць некалькі слоў аб творчасці Пятра Макарэвіча, пра яго самога як асобу. Будучы цесна звязаным з прыродай і людзьмі, сярод якіх ён жыве, ён і ў сваёй творчасці ідзе ад жыцця. Не спрабуйце знайсці ў яго творах шэрую надуманасць, падмену рэчаіснасці, ці нейкае слоўнае штукарства. Іх у яго вершах проста няма. Што яму ў свой час запала ў душу, што ўсхвалявала, чаму ён радуецца, што яго абурае, што падабаецца і што не падабаецца - усё гэта можна няўзброеным вокам знайсці ў паэзіі Пятра Макарэвіча. Што датычыць тэмаў - гэта справа яго густу і выбару. У творы ж яго ўвайшла яскравая вобразнасць, метафарычнасць, вершы яго дакладныя, гранёныя, жыццесцвярджальныя. Аўтар іх, як асоба, напорысты, мужны, прынцыповы і ў той жа час спакойны, памяркоўны, добры, разважлівы, у залежнасці ад таго, у якіх абставінах знаходзіцца, і з кім мае справу.\nАб яго творчасці можна было б гаварыць многа, прыводзіць вытрымкі з яго вершаў, але лепш за мяне, я думаю, сказалі больш выбітныя паэты. Вось, напрыклад, знакаміты паэт Анатоль Вярцінскі, у прадмове да кнігі П. Макарэвіча "Расінкі беларускіх слоў" (гэта яго другая кніга пасля зборніка "Злітак") адзначае:\n"Вершы Пятра Макарэвіча ў пераважнай большасці яўна аўтабіяграфічныя. Яшчэ яны, як прызнаецца сам аўтар, «майго характару адбітак» («Эскіз аўтапартрэта»). I чытаючы іх, міжволі задумваешся, як над асаблівасцямі нацыянальнага характару і светаўспрыняцця беларуса, так і над драматычнымі перыпетыямі яго лёсу, яго ўчарашняга і сённяшняга жыцця-быцця. 3 аднаго боку, ён - «сумленны сын зямлі», «сын ціхай рачулкі Можы», выходзіць на жыццёвы шлях з даверлівай, адкрытай душой, са спагадай і замілаваннем да ўсяго жывога (адзін з найлепшых вершаў так і называецца «Спагада жывому - жыве»), поўны аптымізму, безагляднага жыццялюбства («Здаецца, разліўся я сонцам, а сонца ўлілося ў мяне!»), шчырага імкнення «са свайго мазаля сціпла жыць». А з другога боку - лірычны герой вершаў (ён жа ў дадзеным выпадку і рэальная асоба, гэта значыць, сам аўтар) змушаны то ахоўваць сазброяй у руках чужую мяжу, то служыць па-халуйску «партыйных нягоднікаў зграі», то згаджацца (паспрабуй не згадзіся!) ісці на курсы КДБ і потым мець справу з д'ябальскай кадэбісцкай кухняй, з «друзам стукацтва», «прымаць на явачнай данос» і г. д .\nРазліваў, як сонца, весялосць.\n3 вераю ў дабро бязмежнай, шчырай,\nМне любы сустрэчны - друг і брат.\nА мяне «блакітныя мундзіры»\nШтурханулі у злачынны рад...\nТут патрабуецца адразу пэўнае ўдакладненне: штурхалі, штурханулі, але не на таго натрапілі. Пётр Макарэвіч і ў жыцці, у рэальных жыццёвых абставінах, а цяпер вось і ў паэзіі не толькі не згаджаецца быць у гэтым самым «злачынным радзе», але і самым рашучым чынам змагаецца з ім, выкрывае яго, што складае ці не асноўны ідэйны лейтматыў ягонага вершаванага слова.\nЎ паэзіі сцвярджаю годнасць,\nКаб праўдай дыхалі радкі.\nХай без мяне слуга ў пагонах\nТчэ павуцінныя сілкі.\nІнакш кажучы, шмат якія аўтабіяграфічныя вершы П. Макарэвіча, у прыватнасці, скажам, «Анатомія паклёпу», з'яўляюцца яшчэ і каштоўным сведчаннем часу, актуальным і для нашага сёння.\nМаральна-грамадзянскі аспект. Нельга не пагадзіцца з Галінай Каржанеўскай, якая, прадстаўляючы новыя вершы Пятра Макарэвіча ў газеце «Народная воля», зазначыла: «Мужнасць і душэўнае здароўе лідскага паэта можа быць прыкладам для ўсіх, хто хоча і ў нашых умовах захаваць чалавечую годнасць і веру ў лепшыя дні».\nДругую, ці не большую па аб'ёму за першую, частку кнігі складаюць пераклады на родную мову з рускай паэзіі. Як класічнай, так і сучаснай. Ад Пушкіна да Пастарнака, ад Буніна і Фета да Фёдарава, Казанцава, Кузняцова і іншых. Такі дыяпазон. Не буду спыняцца на якасці перакладаў- гэта асобная тэма, тэма будучых рэцэнзій на зборнік. Зазначу толькі, што пераклады яскрава сведчаць пра несумненныя філалагічныя здольнасці іх аўтара, пра яго надзвычай жывую («спагада жывому - жыве») улюбёнасць у паэзію як такую."\nБольш за 10 гадоў таму не менш дасціпна напісаў аб паэзіі П. Макарэвіча і другі вядомы паэт Алесь Камароўскі:\n"Кніга Пятра Макарэвіча прываблівае трапным словам, цікавымі вобразамі, арыгінальнымі тэмамі і безумоўна, бездакорнай тэхнікай вершаскладання. Паэту характэрна грамадзянская смеласць і тонкі дасціпны гумар. Тонкім лірызмам прасякнуты яго вершы пра каханне.\nНічога дзіўнага не бачу ў тым, што аўтар уключыў у зборнік вершы на беларускай і рускай мовах. Яны ўзаемадапаўняюць кнігу, адкрываюць талент Пятра Макарэвіча глыбей і шырэй.\nНа высокім прафесійным узроўні, высокамастацка зроблены пераклады з рускай мовы.\nЛічу, што зборнік Пятра Макарэвіча "Злітак" абавязкова павінен быць выдадзены і выдадзены не толькі ў раённай двукарні, але і ў дзяржаўным выдавецтве. Пра што сведчыць талент паэта."\nАбсалютна станоўчую рэцэнзію на зборнік П. Макарэвіча "Злітак" напісаў яшчэ адзін вядомы беларускі паэт Генадзь Дзмітрыеў. Вось тэкст з гэтай рэцэнзіі.\n"Пазнаёміўшыся з вершамі Пятра Макарэвіча, не валодаючы пры гэтым ісцінай у апошняй інстанцыі, хачу засведчыць, што мастацкі ўзровень яго беларускамоўных вершаў дазваляе весці гаворку аб іх выданні. Адчуваецца, што яго паэзія ідзе ад жыцця, адлюстроўвае размаітыя прыявы нашага нялёгкага часу. Аўтар па натуры - не старонні назіральнік, а актыўны ўдзельнік падзей. Тэхніка вершаскладання амаль бездакорная, мастацкія дэталі выпісаны з пачуццём добрым густу. Там дзе паэзія П. Макарэвіча грунтуецца на роднай глебе, напісана родным словам. Таму яна, несумненна вартая таго, каб шырока пазнаёміць з ёю чытача. Пра вершы на рускай мове нічога путнага сказаць не магу. Бо не прыхільнік двумоўя ў паэзіі. Гэта ўжо справа густу і сумлення самога аўтара і яго выдаўца."\nАмаль чвэрць стагоддзя таму літкансультант газеты "Чырвоная змена" (цяпер рэдактар часопіса "Маладосць") Раіса Баравікова пісала П. Макарэвічу:\n"Адразу ж хочацца сказаць Вам, што верш "Прысяга ля помніка" я падрыхтавала да друку. Добрыя ў Вас пераклады, асабліва спадабаліся з вершаў С. Куняева, А. Прасолава, М. Цвятаевай. Але калі гаварыць пра друк, дык мы пераклады друкуем вельмі рэдка, толькі з нейкай нагоды.\nПаспрабуйце паслаць іх у выдавецтва, у альманах "Братэрства", кніжку вышлю трошкі пазней. Будзеце ў Мінску - калі ласка, званіце. Напішуцца новыя вершы, рада буду атрымаць іх ад Вас.\nЖадаю Вам багатага плёну, новых творчых здабытккаў.\nЗ павагай да Вас літкансультант\nР. Баравікова 20 красавіка 1985 г."\nТакім чынам, выказванні знакамітых сталічных паэтаў і маё сціплае слова, я думаю, складуць у чытача пэўнае ўяўленне аб асобе і творчасці нашага земляка, лідчаніна, паэта-юбіляра Пятра Макарэвіча.\nЗ новых вершаў Пятра Макарэвіча\nКінуў якар у Лідзе\nКінуў якар у Лідзе таму паўстагоддзя:\nЗаманіла мяне чараўніцаю-полькай,\nТой, якою душу нам Міцкевіч лагодзіць\nУ баладзе пра Будрыса сонечна звонкай.\nТут, у коле шырокім сяброў і сябровак,\nІ мужнеў, і мацнеў грамадзянскі мой голас.\nШчыраваць навучыў я не толькі аловак -\nЛазню, летнік узвёў; паслухмяны мне й колас.\nМусіў тут я служыць пяцігодку з наганам.\nЗмераў-зведаў куточкі ўсе і завулкі.\nНа казёншчыну я налятаў ураганам.\nУ званы біў, у дзверы высокія стукаў.\nЗ асалодай сплаўлялі ў стан беспрацоўны,\nМаё імя заносілі ў чорныя спісы,\nІ трубілі з ухмылкай, што я увесь чорны,\nДа апошняй мяжы дакаціўся і спіўся...\nЛіда! Лёсу майго залатая расінка!\nЯ гатовы стрываць бед, напасцей шчэ столькі,\nЎ шматвяковы падмурак твой легчы пясчынкай,\nТолькі б ты красавала, квітнела вясёлкай!\nДзвюх крывінак - дачушак сваіх табе даў я.\nЗванне "дзед" - лепшы ордэн! - нашу ад унукаў.\nМой праменіцца сад наліўнымі пладамі,\nДзе на клумбах вітаюць нас мальвы, бы рукі.\nА сабе я жадаю, дзівак першародны,\nЯкі крочыць адкрыта з уласным аршынам,\nКаб мяне ты прызнала - хаця пасмяротна -\nСваім верным, адданым і любячым сынам.\nКрай зорнай славы\nЗ крыніц Бабра і хваль Сялявы\nТут акрыляюцца радкі.\nУ пушчы партызанскай славы\nЛя Можы туляцца Шынкі.\nАдсюль наш крок у свет пачаўся.\nТут мы пазналі працадні\nЎ нішчымна-беспрасветным часе\nПасля Айчыннае вайны.\nНас журавіны ратавалі\nЙ майстэрства бацькі-цесляра:\nНа папялішчы паўставалі\nРазлік ішоў пудамі жыта,\nРадзей - гатовае мукі...\nСнуюць касмічныя арбіты\nСягоння нашы землякі.\nМы ставім на паток рэкорды\nНа алімпійскі свой прасцяг,\nІ на ўвесь свет лунае горда\nРадзімы беларускі Сцяг.\nЁсць ганарыцца чым па праву\nНам за бацькоўскі свой куток!\nНа хвалі Крупскай зорнай славы\nПраменіцца і мой радок.\nНа скрыжалях і вуліцах Ліды\nДарагая пралеска смалістых бароў!\nЗакахаўся ў цябе ў скверы юны Скарына.\nI з плеяды сусветна вядомых майстроў\nЛік Міцкевіча лашчыць цябе салаўіны.\nУзвышае, натхняе, гартуе цябе\nЛегендарных сыноў і дачок імя вуліц:\nКаліноўскі нязломна гучыць і цяпер.\nБагдановіч нябесны штодня к сэрцу туліць.\nА з герояў Вялікай Айчыннай вайны -\nНаказных і Качан, і Гастэла з Сасноўскім.\nУвекавечаны Лідай сардэчна яны\nНа гранітных скрыжалях і памятных дошках...\nМоц і сіла ў плячах, і агонь у вачах -\nКолькі й сёння ў цябе залатых самародкаў!\nНазвай плошчаў, праспектаў яны загучаць,\nТворцы новага часу з твайго асяродку.\nНаш горад Ліда\nНаш горад праменны, як сонца,\nЖаноцкі і тварам сваім.\nДа нас едуць госці бясконца\n3 далёкіх і блізкіх краін.\nВітае гасцей сам Скарына -\nНаш волат святы з друкароў.\nАграпрамысловы наш рынак\n3 паўсвету прымае купцоў.\nСпрадвеку нясём мы, лідчане,\nКрыніцу жыцця - Серп і Сноп.\nА сімвалам горада стане\nКамбайн нашых Лідскіх сыноў!\nБлакітнага неба цвіце васілёк!\nМатулінай песняй да сэрца ляціць.\nТы шчыра і проста\nХлеб-соль дорыш госцю -\nЎ люстэрку ўсмешкі душа зіхаціць.\nЎглядаюцца ў пліты\nУ скверы, дзе б'ецца твой вечны агонь.\nЎ вайну ты, славянка,\nБыла партызанкай -\nТабе да зямлі наш удзячны паклон.\nЛяжыць пад Курганам\nПакрыўдзіць ніколі цябе не дадзім.\nЖыві у пашане\nРадзімка пяшчоты на твары зямным!\nГорад мой любімы\nГорад мой любімы!\nГронкамі - рабіны.\nБыццам і не сеяў вораг чорны дым,\nСонца небакрая -\nЎсё цвіце наўкола шчасцем залатым.\nЗамак пад блакітам\nМаладзее з Лідай,\nСветлае каханне дзе і я знайшоў.\nШто за чараўніцы\nПаланяюць сэрца песнямі, душой.\nОрдэнамі зорак - неба над табой.\nІ адну з іх - ордэн\n"Знак Пашаны" горда\nУдалячынь плыве чароўны Нёман\nБлакітнай стужкай за зялёны гай.\nПяюць бярозкі па-над кожным домам\nI поўняць сэрца песняй цераз край.\nНясе жыццё садам і нівам Нёман\nБагатае і вольнае, як сам.\nI адбівае хвалямі паклоны\nСузор'ям абеліскаў партызан.\nЯк сэрца ўсенароднае бясконца,\nВіруе Нёман молада, як май...\nНясі братам на хвалях дружбы сонца,\nКвітней заўжды, прынёманскі наш край!


Інтэрв’ю рэктара БДУ акадэміка Сяргея Абламейкі – «Настаўніцкая газета», nastgaz.by, «Звязда», zviazda.by (30.08).\nБДУ ўпершыню ўвайшоў у топ-500 ВНУ свету – АНТ, ex-press.by, minsknews.by, generation.by, newsbook.info, sb.by (16.09).\nІмпрэза Дня ведаў у БДУ – interfax.by (31.08), ТБ «24-ДОК», БелТА, minsknews.by, megacat.by (01.09).\nПра загадчыка кафедры клеткавай біялогі і біяінжынерыі раслін біялагічнага факультэта БДУ Вадзіма Дзямідчыка – onliner.by, megacat.by, minsknews.by, mk.by (02.09).\nПерадача бразільскіх аметыстаў музею землязнаўства геаграфічнага факультэта БДУ – soyuz.by (27.08), tio.by (28.08).\nПрэс-канферэнцыя, прысвечаная XI Міжнароднаму фэсту студэнцкіх тэатраў «Тэатральны куфар. БДУ – 2014» – belarus.by, 21.by, БелТА (05.09), zviazda.by (07.09), interfax.by (08.09), БелаПАН, «Настаўніцкая газета», «Савецкая Беларусь», СТБ (11.09).\nВыданні БДУ адзначаныя на міжнародным галіновым конкурсе выданняў вышэйшых навучальных устаноў «Універсітэцкая кніга 2014 года: сацыяльна-гуманітарныя навукі» ў Казані – zviazda.by, БелТА (03.09).\nСтаршыня Італьянскага таварыства міжнародных арганізацый Франка Фратыні выступіў з лекцыяй у БДУ – interfax.by, БелаПАН (11.09), СТБ, БелТА, megacat.by (13.09).\nРанейшы Навуковы студэнцкі савет факультэта міжнародных адносін БДУ прымае артыкулы


15 кастрычнік 2012, 17:49\nФабрыка «Спартак» у Гомелі\n15 кастрычніка кіраўніцтву гомельскай кандытарскай фабрыкі «Спартак» быў прадстаўлены новы генэральны дырэктар — 30-гадовы Алег Жыдкоў, які апошнім часам ачольваў управу гандлю й паслуг Гомельскага аблвыканкаму. Зьмена кіраўніцтва адбылася пасьля таго, як пры канцы мінулага тыдня Аляксандар Лукашэнка загадаў скасаваць назіральныя рады на сумесных акцыянэрных прадпрыемствах «Спартак» і «Камунарка» й замяніць дырэктараў, каб тыя надалей кіравалі гэтымі кандытарскімі прадпрыемствамі аднаасобна.\nКіраўнікі вышэйшага рангу сумеснага акцыянэрнага таварыства «Спартак» пазьбягаюць нейкіх камэнтароў для СМІ.\nКіраўнікі сярэдняга зьвяна пра раптоўнае рашэньне гавораць ахвотней, але няпэўна:\n«Новы дырэктар толькі прыйшоў. Якая ў яго палітыка будзе, якія паводзіны — якое меркаваньне мы можам скласьці, калі ён толькі што прыйшоў? Ад нашых пэртурбацыяў народ больш альбо менш есьці ня будзе. Вы пабеглі ў краму? Вы запасьліся цукеркамі, шакалядам? Не! А праца працягваецца, фабрыка не спынілася».\nНа «Спартаку» зараз працуе звыш 2 тысяч чалавек. У 1994 годзе фабрыка зь дзяржаўнага прадпрыемства была пераўтворана ў адкрытае акцыянэрнае таварыства, а праз чатыры гады, у траўні 1998 году, рэарганізавана ў сумеснае прадпрыемства.\nАдным зь першых інвэстараў стаў амэрыканскі бізнэсовец зь беларускімі каранямі Марат Новікаў. Ён валодае цяпер у акцыянэрным таварыстве «Спартак» 54 адсоткамі акцыяў, а на «Камунарцы» — 34 адсоткамі. У СМІ бізнэсовец заяўляў, што сёлета мае атрымаць на «Спартаку» звыш 15 мільёнаў даляраў прыбытку, а на «Камунарцы» — 12–13 мільёнаў.\nЧым абернецца для кандытарскіх фабрык скасаваньне назіральных радаў, ніхто ў Гомелі прагназаваць не бярэцца. Многія працаўнікі фабрыкі наагул ня маюць дачыненьня да яе ўласнасьці і паўплываць на сытуацыю ня ў сілах. Пра гэта, у прыватнасьці, кажа спадарыня, якая назвалася Валянцінай:\n«Вы ведаеце, я ня маю акцый. Так што мяне гэта не датычыць. І што я зьмяню, калі я нават нешта й думаю?»\nШто я зьмяню, калі я нават нешта й думаю?\nНекаторыя шарагоўцы кандытарскага прадпрыемства толькі сёньня пачулі пра кадравую ператасоўку:\n«Я даведаўся толькі сёньня. Ніхто нічога ня ведае, што будзе — лепш ці горш».\nЁсьць і такія шараговыя кандытары, што падтрымліваюць валявое рашэньне кіраўніка дзяржавы:\n«Даўно трэба было прыбраць — усіх! Вар’ятня была. Што толку ад таварыства акцыянэрнага?»\nАбазнаныя ў справах акцыянаваньня прадпрыемстваў гамельчукі лічаць, што дзяржава, маючы вялікую патрэбу ў валюце, можа ў хуткім часе цалкам нацыяналізаваць «Спартак». Як будзе, сказаць ніхто не бярэцца, бо такая нацыяналізацыя, зь іншага боку, цалкам адаб’е ў інвэстараў ахвоту ўкладацца ў беларускія прадпрыемствы.\nГамяльчук: «Ня ведаю, але наўрад ці яны забяруць Маратавы грошы — калі толькі выкупяць. Але ж выкупіць — будзе дорага каштаваць. Ня елі мы гэтых цукерак і, мабыць, апроч карамэлі, і есьці ня будзем, бо надта ж моцна гэтыя цукеркі кусаюцца».\nЛукашэнка разагнаў назіральныя рады «Спартака» і «Камунаркі»\nНовікаў: Такога няма нават на Кубе


Флёкс Друммонда, вырошчванне якога мы разгледзім у дадзеным артыкуле, - аднагадовая расліна, якое мае самыя разнастайныя афарбоўкі. Яно зацвітае ў самым пачатку лета і працягвае радаваць вока да пачатку восені. Вельмі рэдка можна назіраць наяўнасць флоксы Друммонда у гарадскіх кветніках і кветніках. Прычына - у патрабавальнасці расліны. Пры пераграванні і нізкай вільготнасці красаванне флоксы Друммонда спыняецца, а сам ён нярэдка гіне.\nЛепшае месца для пасадкі\nГіперчувствітельності да засухі і абязводжвання ў асноўным кампактныя нізкарослыя гатункі расліны. Тое ж можна сказаць і пра гібрыдах флоксы Друммонда. Высакарослыя ж (больш за сорак сантыметраў) ўстойлівыя да спёкі, але ў іх у асноўным досыць буйныя кусты, таму для гарадскіх кветнікаў яны не падыходзяць. А вось прысядзібныя ўчасткі, міксбодзеры і рабаткі - найлепшае месца для флоксы Друммонда. Тут ён будзе вельмі карысны.\nНягледзячы на тое што гэта расліна можна вырасціць і шляхам прамога пасева ў грунт, лепш усё ж даведацца тэхналогію вытворчасці расады. Для таго каб атрымаць яе, трэба ў сакавіку ці красавіку прысыпаць насенне зямлёй у падрыхтаваных скрынях. Якія з'явіліся праз сем дзён ўсходы трэба умерана паліваць і падтрымліваць у памяшканнях, дзе яны растуць, стабільную невысокую тэмпературу. Праз тры тыдні іх варта пікіраваць, а затым падкарміць спярша азотнымі ўгнаеннямі, а пасля комплекснымі (праз дзесяць дзён пасля ўнясення першых). Ні ў якім разе не трэба намагацца з паліву - лішак вільгаці правакуе з'яўленне каранёвай гнілі. У траўні іх ужо можна высаджваць на пастаяннае месца, пакідаючы паміж маладымі раслінамі адлегласць ад дванаццаці да дваццаці пяці сантыметраў. На некаторых з іх ужо паспяваюць з'явіцца бутоны. Звычайна такі паскоранай бутанізацыі адрозніваецца нізкарослы флёкс Друммонда. Кветкі на высакарослых гатунках з'яўляюцца ў канцы чэрвеня. Пасля пасадкі трэба добра ўгнаіць грунт комплекснымі ўгнаеннямі.\nВысаджваем насенне флоксы ў грунт\nУ канцы красавіка, калі ўсталюецца цёплае надвор'е, трэба зрабіць у глебе неглыбокія баразёнкі, добра паліць. Пасля высадкі насенне злёгку прысыпаць зямлёй. Лепш змяшчаць іх у глебу гнёздамі па тры-чатыры штукі. Зверху рэкамендуецца пакласці укрывной матэрыял для захавання вільгаці. Праз два тыдні паступаць, як з расадай, - прарэжваюць, рыхляць, паліваць, ўгнойваць. Пасаджаныя прама ў грунт флоксы радуюць бутонамі пазней, затое іх красаванне працягваецца да замаразкаў. Вяне расліны лепш выдаляць.\nШто рабіць, каб флоксы квітнелі даўжэй\nДобра палівайце ў гарачае надвор'е. Падкормлівайце комплекснымі ўгнаеннямі. Нават калі з-за спякоты красаванне спынілася, можна аднавіць яго пры дапамозе азотных падкормак. Выбірайце гатункі, якія адаптаваныя да клімату вашай мясцовасці. Напрыклад, гатунак «Габелен» прыдатны для рабатак і груп. Гэта сумесь з кусцікаў пастэльных і двухколерных афарбовак. Вышынёй гэта расліна да сарака пяці сантыметраў. Гатунку «Сузор'е» (кветкі зорчатая формы) і «Шанэль» (махрыстыя суквецці) прыдатныя для балконаў і нізкіх кантэйнераў.\nТубероза: пасадка і сыход у адкрытым грунце, асаблівасці вырошчвання і рэкамендацыі\nУладзімір Хинчегашвили, вольная барацьба: удзел у Алімпійскіх гульнях\nСамыя папулярныя экскурсіі ў Балгарыі\nСведчанні да ўжывання прэпарата «Элькар» для дзіцяці. водгукі спецыялістаў\nБоль у грудзях пры кашлю: магчымыя прычыны\nГвалт у школе. Віды і першапрычыны


ХVI Гарадзенскія навуковыя чытанні “Скарбы гарадзенскіх калекцый” - СКАРБОНКА\nДобры дзень паважаныя краязнаўцы і калекцыянеры. Гродзенская абласная навуковая бібліятэка імя Я.Ф. Карскага запрашае 30 верасня 2021 года прыняць удзел у XVI Гарадзенскіх навуковых чытаннях “Скарбы гарадзенскіх калекцый”.\n30 верасня 2021 года ў ДУК “Гродзенская абласная навуковая бібліятэка імя Я.Ф. Карскага” адбудуцца ХVI Гарадзенскія навуковыя чытанні “Скарбы гарадзенскіх калекцый” (далей – Чытанні).\nупраўленне культуры Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта;\nДУК “Гродзенская абласная навуковая бібліятэка імя Я.Ф. Карскага”.\nДУК “Гродзенская абласная навуковая бібліятэка імя Я.Ф. Карскага”, Рэспубліка Беларусь, г. Гродна, вул. Карбышава, 17.\nправавыя аспекты калекцыяніравання ў Рэспубліцы Беларусь;\nкалекцыя як адлюстраванне рэгіянальных асаблівасцей краю;\nгісторыя, метады збору і захоўвання калекцый;\nдаследаванне калекцый твораў мастацтва, друкаваных выданняў, зброі, манет і інш. прадметаў на Гродзеншчыне;\nкніжныя знакі ў калекцыях прыватных бібліятэк;\nдзейнасць замежных і айчынных калекцыянераў, заснавальнікаў бібліятэк, музеяў, архіваў, мастацкіх майстэрняў.\nда ўдзелу ў Чытаннях запрашаюцца прадстаўнікі дзяржаўных органаў кіравання, мытні, навукоўцы, краязнаўцы, калекцыянеры, супрацоўнікі бібліятэк, музеяў, архіваў, грамадска-культурных аб’яднанняў, прадстаўнікі сродкаў масавай інфармацыі і інш.\nДакладны час правядзення Чытанняў будзе ўказаны ў запрашэнні.\nПры складаных эпідэміялагічных абставінах Чытанні адбудуцца ў рэжыме on-line.\nдаклады – да 15 хвілін.\nпрымаюцца арыгінальныя работы, якія маюць навуковае і практычнае значэнне. Матэрыялы плануецца апублікаваць да пачатку работы Чытанняў. Аргкамітэт пакідае за сабой права адбору дакладаў на Чытанні і матэрыялаў для ўключэння ў электронны зборнік.\nНазва даклада; прозвішча, імя, імя па бацьку (цалкам) аўтара/сааўтараў, поўная назва арганізацыі, горад, краіна; прозвішча, імя, імя па бацьку (цалкам) асобы, якая будзе прадстаўляць даклад на Чытаннях; кантактныя дадзеныя (адрас і тэлефон).\nДаклад і рэзюмэ падаюцца на адной з моў (беларускай, рускай). Аб’ём даклада (разам з рэзюмэ, ілюстрацыямі і дадаткамі) – не больш за 6 старонак фармату А4, Times New Roman, 13 кегель, палутарны міжрадковы інтэрвал, тып файла – doc альбо rtf (Microsoft Word); рэзюмэ на мове даклада – не больш за 700 сімвалаў (з прабеламі), на рускай мове – не больш за 500 сімвалаў (з прабеламі).\nПатрабаванні да электронных прэзентацый:\nэлектронная прэзентацыя павінна быць выканана ў фармаце ppt Microsoft PowerPoint.\nДавыдзік Надзея Сяргееўна, намеснік дырэктара\nТэлефон: 8 (0152)71 89 42\nФакс: 8(0152)71 89 48\nТэлефон: 8 (0152)71 89 54\nдля ўдзелу ў ХVI Гарадзенскіх навуковых чытаннях “Скарбы гарадзенскіх калекцый”\n30 верасня 2021 г., Рэспубліка Беларусь, г. Гродна\nКраіна, горад (населены пункт), вобласць\nМесца працы, індэкс, паштовы адрас, працоўны і мабільны тэлефоны, факс, e-mail\nПрозвішча, імя, імя па бацьку, кантактныя дадзеныя кіраўніка – пры неабходнасці афармлення выкліка праз вышэйстаячую структуру\nНеабходныя тэхнічныя сродкі для выступлення\nДзяржаўная ўстанова культуры Гродзенская абласная навуковая бібліятэка імя Я. Ф. Карскага


Будзьма беларусамі! » Альгерд Бахарэвіч: Разумееш, пра што я?\n22.03.2012 | Літаратура\nАльгерд Бахарэвіч: Разумееш, пра што я?\nАльгерд Бахарэвіч, чый новы раман “Шабаны” выходзіць сёння, пагадзіўся даць нам інтэрв’ю. Ці ёсць Альгерд палітуцекачом, чым зарабляе на жыццё, як ён атрымаў у твар ад абаронцаў Купалы, як выжыў у “Шабанах”, чаму збег ад аднаго выдаўца да іншага, якія ахвяры ён прыносіць літаратуры, калі пачаліся і калі скончацца цёмныя часы, хто першым чытае яго раманы і чаго нам чакаць ад новай кнігі? Адказы — у інтэрв’ю Альгерда Бахарэвіча для budzma.org.\n— Чаму ты выдаеш раман ў “Галіяфах”? Логвінаў не пакрыўдзіўся, калі ты сышоў?\n— Зміцер Вішнёў зрабіў мне прапанову, ад якой я не змог адмовіцца. Але ніякіх крыўдаў няма. У мяне добрыя адносіны з абодвума выдаўцамі. Раней я і праўда “выходзіў” у Логвінава, але гэта ўжо другая кніжка ў “Галіяфах”. Вырашыў папрацаваць з іншым выдаўцом, гэта нармальная з’ява. І зусім не выключана, што наступная мая кніжка выйдзе ў Логвінава, а потым — зноў у “Галіяфах”. Хачу дадаць, што Зміцер — мой стары сябар, мы з ім знаёмыя яшчэ з часоў першай “літаратурнай рэвалюцыі” пачатку дзевяностых. Ігара я ведаю трошкі менш, але спадзяюся, што будзем супрацоўнічаць.\n— Ты зарабіў на выданні кніжак што-небудзь, хоць сто даляраў? Можа, агучыш суму?\n— Не, сумы агучваць не буду, гэта вельмі прыватная справа. Але з кожнай прададзенай кніжкі я атрымліваю працэнт. І сума, якая атрымалася ў выніку, даўно перасягнула мяжу ў сто даляраў, бо кніжак я выдаў шмат. Наогул на дадзены момант я зарабляю толькі тым, што пішу. Я даўно ўжо, мусіць, гадоў сем, нічога не раблю бясплатна. І кожнае слова, напісанае мной, прыносіць мне грошы. Усё большыя і большыя. Акрамя стварэння кніжак я пішу для Радыё “Свабода” “Гамбургскі рахунак”, вяду калонку для чэшскага часопіса “Гост” — “Дзённік пісьменніка”. Потым ёсць такая рэч, як пераклады, яны таксама прыносяць грошы. Нарэшце, існуюць літаратурныя чытанні — я проста еду і чытаю тое, што напісаў. І, безумоўна, усё гэта аплачваецца. Пра мяне ходзяць чуткі, што я палітуцякач, што жыву на гранты… Хачу падкрэсліць, што гэта лухта. Калісьці я сапраўды атрымліваў розныя замежныя стыпендыі, але палітуцекачом ніколі не быў і не атрымаў за сваё жыццё ніводнага гранту. Цяпер я зарабляю толькі літаратураю.\n— Пытанне пра тваю пісьменніцкую ідэнтычнасць. Я нядаўна бачыў візітоўку аднаго паважанага пісьменніка. На ёй было напісана імя, прозвішча і слова “паэт”. А што б ты напісаў на сваёй візітоўцы?\n— Я ненавіджу візітоўкі, у мяне ніколі іх не было і не будзе. Што да тэмы, то калі на візітоўцы напісана “паэт”, гэта выглядае смешна. Гэта гучыць вельмі пафасна. Але калі б я казаў пра сябе, я б сказаў, што я, Альгерд Бахарэвіч, — беларускі пісьменнік. Я маю права так казаць, гэта мой асноўны занятак, я не ўкладваю ў слова “пісьменнік” пафасу. Я проста пазначаю сваю прафесію… чаго тут саромецца.\n— Ты сказаў, што ты беларускі пісьменнік. “Беларускі” тут важнае слова?\n— Так. Магчыма, каб я жыў у Беларусі, гэта не было б так істотна, але мне важна паказаць, што, жывучы ў Гамбургу, я застаюся менавіта беларускім пісьменнікам, бо не выракся сваёй нацыянальнай ідэнтычнасці. У наш час, калі ёсць інтэрнэт, можна жыць дзе заўгодна. І прыкладна ўяўляць сабе, што адбываецца на радзіме. Прыкладам, я чытаю ўсю сваю фрэндстужку і здагадваюся, што тут змянілася, пра што тут людзі думаюць. Да таго ж я два-тры разы на год бываю ў Беларусі. Праўда, у кожны прыезд сюды я пачуваюся хутчэй такім сабе інтурыстам. Прыехаў, паглядзеў, паехаў… У чымсьці я сапраўды зрабіўся ахвярай. Я страціў адчуванне карэння, адчуванне таго, што ты ўрос у гэтую зямлю, што куды б ты ні пайшоў, яна цябе ўсё роўна верне на месца. Гэтага ў мяне цяпер няма. Я пачуваюся чалавекам без карэння. Я б хацеў падкрэсліць, што людзі, якія жывуць у Беларусі, якія нікуды не з’язджалі, будуць мець права сказаць, калі скончацца цёмныя часы: “Я ў гэты час быў тут. Я перажыў гэта. Цяпер мая радасць чыстая і заслужаная. І я маю права святкаваць перамогу”. І калі цёмныя часы скончацца, я таксама буду святкаваць перамогу. Але, мабыць, не адчую ўсяго таго, што адчуюць яны. І гэта страшна.\n— Што да цёмных часоў… ты пісьменнік-аптыміст ці песіміст?\n— Я не мыслю ў такіх катэгорыях, гэта спрошчаны погляд. “Усё будзе кепска”, “Усё будзе добра” — я стараюся не рабіць ніякіх высноваў. Мне падабаецца пісаць: пра людзей, якіх я бачыў, якіх прыдумаў, падабаецца да драбніцаў прадумваць сваіх персанажаў. Я не хачу выглядаць нейкім прарокам, я занадта слабы для гэтага. Я проста хачу паставіць словы ў тым парадку, у якім яны будуць выглядаць прыгожа і ў якім яны яшчэ ніколі не стаялі. Пішу тэксты я звычайна так. Спачатку прыдумляю, пра што будзе тэкст, прадумваю нейкую кампазіцыю. Але для мяне важней не “пра што”, а “як”. Самае цікавае тое, што адбываецца падчас пісьма, у працэсе “абрастання тэксту скураю” — звычайна ў выніку атрымліваецца не тое, што планавалася спачатку. То бок калі ты пачынаеш думаць пра тое, як усё напісаць, гэта змяняе першапачатковую задуму. Змяняецца і сам “шкілет”, змайстраваны табой. Я хутчэй канструюю свет, чым вяду чытача да чагосьці. Разумееш, пра што я?\n— Дык у што ты верыш? У Бога верыш?\n— Я не магу сказаць, што я не веру зусім, але чалавек я не рэлігійны, не веру ў рэлігію як у нейкую неабходную чалавеку кантору, як у вышэйшую інстанцыю, без ухвалы якой жыццё робіцца немагчымым. Наогул я веру ў дзве простыя рэчы: у любоў і ў творчасць. Гэта самыя файныя рэчы на зямлі. Вось у іх я веру, бо калі ў іх не верыць, то і сэнсу ў існаванні няма. Але любоў і творчасць я разумею ў вельмі шырокім сэнсе. Магчыма, мяне можна назваць эпікурэйцам, я шукаю ў жыцці задавальненне — і знаходжу яго ў творчасці і ў любові.\n— Уявім, што ты маеш сусветную славу і вялікія грошы. Ты б пісаў далей?\n— Ніколі не задумваўся. Мне здаецца, не. Але мне вельмі цяжка ўявіць сябе ў такой ролі. Я спрабую ўявіць — і не магу. Відаць, лёс такі — заставацца бедным беларускім пісьменнікам з чорнымі ад тытуню пазногцямі, які бадзяецца па чужыне, такім вось маркотным, картавым, заікастым, нелюдзімым Алежкам, які апантана піша, выпівае не ў меру, не ведае, што будзе заўтра, і шукае любові, творчасці і свабоды. Я сабе лепшай долі ніколі не хацеў. Яшчэ ў школе вырашыў, што буду пісаць, і ніколі з гэтай дарогі не збочваў.\n— Напэўна, у школе ў цябе былі аднакласнікі, якія паспелі зарабіць шмат грошай? Зайздросціш ім, лічыш сябе паспяховым на іх фоне?\n— Ведаеш, шчыра скажу: я нікому не зайздрошчу. Асабліва пісьменнікам. Я не ведаю, якога беларускага пісьменніка можна лічыць паспяховым. Такіх няма. Ды і сам панятак поспеху вельмі абстрактны. Я проста жыву так, як мне падабаецца. Адна з галоўных ісцінаў, якія я для сябе адкрыў за пражытыя гады, гучыць так: ніхто не пражыве тваё жыццё за цябе. Я проста хачу займацца літаратурай і іду, дарэчы, на вялікія ахвяры, каб працягваць ёю займацца..\n— Якія ахвяры?\n— Напрыклад, я не дазваляю сабе адпачынкаў. У кожнага чалавека мусіць быць адпачынак, але ў пісьменніка яго няма. Кожную секунду жыцця уключна са сном ты фактычна займаешся літаратурай. Пракручваеш сюжэты, падбіраеш словы, каб іх расставіць у правільным парадку, пакутуеш праз гэта. І радуешся, калі атрымліваецца — і гэта шчасце. Шчасце адкрыцця, шчасце, што ты зрабіў нешта, што да цябе яшчэ ніхто ніколі не рабіў. Але ёсць і пакута, калі ты шукаеш і не можаш знайсці, калі чакаеш натхнення, а яно не прыходзіць.\n— А калі б гэты “заікасты Алежка” прачытаў тваё інтэрв’ю, у якім вядзецца пра шчасце творчасці, пра ахвяры, яму б было смешна?\n— Я думаю, ён бы ўсміхнуўся, магчыма, іранічна, але ў ягоным сэрцы не было б пагарды або нянавісці.\n— Ты стаў тым, кім хацеў?\n— Я мусіў за гэтыя гады напісаць больш і лепш. Сваю найлепшую кнігу я яшчэ не напісаў і не ўпэўнены, што напішу калі-небудзь. А ў кагосьці гэта атрымаецца. Для мяне самае важнае тое, што я маю свабоду. Бо творчасць — і ёсць свабода. Калі ты не зважаеш на штучныя перашкоды. Ты вольны, ты можаш сказаць усё, што хочаш, і ніхто цябе не будзе стрымліваць.\n—Тое, што ты робіш для Радыё “Свабода”, — гэта творчасць ці свабода?\n— Гэта і творчасць, і свабода адначасова. Мяне ніколі ў жыцці не крэсліў ніводзін рэдактар. У гэтым плане я цнатлівы чалавек. Рэдактары ўсё жыццё займаюцца толькі тым, што чысцяць мае тэксты ад русізмаў, папраўляюць граматыку — у іх чыста тэхнічная праца, а мая мова не бездакорная.\n— А як ты пачаў пісаць па-беларуску? Скуль гэта ўзялося?\n— Я з рускамоўнай сям’і, але цікава, што мова маёй бабулі, якая пасля вайны пераехала ў сталіцу з вёскі на Міншчыне, да канца яе жыцця была хутчэй беларуская. Што ж да мяне, то ў канцы 80-х я захварэў на беларушчыну, адкрыў для сябе беларускі космас, зразумеў, што там ёсць месца для мяне як для чалавека, які нарадзіўся на гэтай зямлі. З таго часу беларуская мова для мяне — асноўны сродак камунікацыі, мова, на якой я гавару, думаю, на якой бачу сны, на якой пішу, на якой выхоўваю дачку. Па-расійску я размаўляю толькі з людзьмі, якія прыехалі ў Нямеччыну з Расіі.\n— Адзін сучасны пісьменнік казаў, што ён за беларускую мову жыццё аддасць, а ты б аддаў?\n— Гэта крытычная сітуацыя з выбарам або — або. Маё жыццё належыць не толькі мне. У мяне жонка, дачка. Калі б я быў адзін — аддаў бы. Але я не адзін… Праўда, гаварыць — гэта адно. Я магу зараз сказаць, што аддаў бы, а потым высветліцца, што, трапіўшы ў сапраўды крытычную сітуацыю, скажу, перасіліўшы сябе: “О, великий, могучий! Только ты!” Усе мы майстры сказаць, але калі апынаемся ў сітуацыі, дзе на карту пастаўлена ўсё, “усё альбо нічога”, перад выбарам, мы часта забываем чамусьці, што мы казалі. У чым я абсалютна ўпэўнены: нават калі я буду адзіным на зямлі беларускамоўным чалавекам, я ўсё адно буду размаўляць па-беларуску.\n— Ходзяць чуткі, што перад уручэннем “Гедройца” табе далі ў твар…\n— Гэта адбылося адразу пасля цырымоніі. Незнаёмы чалавек, які падышоў да мяне, абраў найлепшы для сябе момант: я акурат размаўляў па тэлефоне. У адной руцэ ў мяне быў тэлефон, у другой — кветкі, пад пахаю — торба. Ён падышоў і прамовіў нешта кшталту “За Купалу ты яшчэ адкажаш” і пяшчотна пагладзіў мяне кулаком. Гэта прагучала не як абвінавачанне, а як папярэджанне. І гэта не быў удар — ён проста дакрануўся да маёй скулы… Калі б я атрымаў кулаком у твар, дык па мне гэта цяпер было б відаць. І ўсё, ён проста ўцёк. Не ведаю, хто гэта быў, але ён падобны да тыповага такога беларускага барда. Выгін гітары жоўтай і ўсё такое…\n— Ходзіш цяпер і азіраешся?\n— Абсалютна вольна хаджу па Мінску, нікога не баюся. Мне баяцца няма чаго. Я не зрабіў нічога, за што было б сорамна.\n— Што даў табе той канфлікт, як ты яго ацэньваеш?\n—Я ўдзячны “Гамбургскаму рахунку” — ён раскрыў мне вочы, рэакцыя на яго паказала, што людзі, якіх я раней прынамсі паважаў, лічыў прафесійнымі літаратарамі, якія ўмеюць адрозніць кепскія тэксты ад добрых, — насамрэч слепаглуханямыя што да літаратуры. У чалавека, які лічыць паэму Купалы “Над ракой Арэсай” неблагой мастацкай рэччу, — праблемы з густам, праблемы з разуменнем таго, што такое літаратура. Гэтыя людзі раскрылі сваю сапраўдную сутнасць. Але са сваёй дарогі я не збочу: чаго ў мяне дакладна няма, дык гэта страху. Уся гэта зімовая істэрыя на мяне падзейнічала толькі ў тым плане, што я пазбавіўся апошніх ілюзій. Раней я яшчэ верыў у разуменне, у магчымасць дыскусіі… Замест дыскусіі я атрымаў толькі хамства, паклёпы.\n— Абстрагуючыся ад сітуацыі… Такое было заўсёды і ўсюды, ці беларуская літаратура ў гэтым сэнсе выключэнне?\n— Гэта праблема тых грамадстваў, якія не даспелі да свабоды. Грамадства мусіць прайсці доўгі шлях, каб дыскусія зрабілася магчымай. Беларусы гістарычна заўсёды ўхіляліся ад канфліктаў. Скажам, немцы. Падзеі сярэдзіны мінулага стагоддзя дапамаглі ім выпрацаваць культуру дыскусіі, выпрацаваць у сабе талерантнасць. Беларусы ж за апошнія гады развучыліся радавацца за іншых. У беларусаў з’явілася дурная зайздрасць, якая паўстае там, дзе яе быць не павінна. Вакол “Гамбургскага рахунку” было напісана шмат файных тэкстаў. Напрыклад, “Цёмная камора белліту” і “Залатая мумія”. Канфлікт паказаў, што тут шмат нявыказанага, а адна з задачаў пісьменніка — знаходзіць балявыя кропкі і націскаць на іх, націскаць, націскаць, націскаць. І яшчэ адна з задачаў — выказваць тое, што іншыя людзі ці не могуць сказаць (бо няздольныя), ці баяцца.\n— Ты казаў пра балявыя кропкі. Можаш назваць пайменна тых, якім не месца ў беларускай літаратуры?\n— Я чорных спісаў складаць не буду. Я ўсё ж пісьменнік і мушу біць па балявых кропках не пайменна, а неяк інакш.\n— Дык ці ёсць усё ж святыя імёны ў беларускай літаратуры?\n— Святога для мяне сапраўды няма. Крытычна гаварыць можна пра ўсіх. Пра мяне, пра класікаў. Я стараюся вучыцца ў старых майстроў. Для мяне ёсць тры кіты, на якіх стаяла і стаіць літаратура, — Набокаў, Кафка і Джойс. У кожнага з іх можна павучыцца, а пераймаць іх немагчыма. Убога выглядае пісьменнік, які пераймае Набокава, але ў Набокава можна павучыцца. Я шмат у яго ўзяў у сваім стаўленні да мовы, да слова.\n— Табе не здаецца, што ў вачах паасобных крытыкаў ты тым і займаешся, што пераймаеш названых пісьменнікаў?\n— Не, я гэтым не займаюся. Божа, як бы выглядалі мае тэксты, калі б я пачаў гэтым займацца! Можа быць, падыход да літаратуры ў мяне блізкі да набокаўскага. Таксама смешна. У чым перайманне? Я не бачу…\n— Ты не хацеў даваць вуснае інтэрв’ю, прапануючы пісьмовае. Чаму так?\n— Я хачу гаварыць так, як я пішу, але гэта нерэальна. Я хачу чуць добра, дакладна і прыгожа сфармуляваныя пытанні, хачу адказваць на іх прыгожа, каб усё было як у кніжцы. Мне хочацца ўпарадкоўваць. А гавару я кепска, баюся гаварыць. Калі ты пішаш або гаворыш, ты бярэш на сябе адказнасць за свае словы.\n— Ты сур’ёзна ставішся да таго, што пішаш? Гэта змяняе свет?\n— Усё змяняе свет, усё сказанае, прамоўленае, напісанае змяняе свет. Пытанне, у які бок.\n— Што тады мяняюць два словы не ў тым парадку?\n— Калі я бачу, што ў тэксце нешта стаіць не так, мне гэта на фізічным узроўні непрыемна. Гэта хвароба, я хворы на літаратуру, але я не ведаю ў жыцці занятку больш цікавага.\n— Ты шмат пішаш і выдаеш. Ёсць нейкія сакрэты, нейкі графік пісання?\n— Графіка няма. Па-рознаму бывае. Добра атрымліваецца тады, калі я застаюся адзін.\n— А сям’і шмат увагі надаеш?\n— Я шчаслівы чалавек, у мяне ў сям’і цудоўнае ўзаемаразуменне, жонка мяне падтрымлівае. У канцы 90-х мая жонка Ксенія, у дзявоцтве Брэчка, пісала вершы, шмат публікавалася, на яе ўскладалі вялікія надзеі. Таму мы інакш проста не ўяўляем нашае існаванне: літаратура і творчасць заўсёды былі з намі. Калі мы з’ехалі ў Нямеччыну, яна ў чымсьці, як любая жонка пісьменніка, прынесла сябе ў ахвяру, але нашае жыццё — гэта існаванне змоўнікаў супраць свету. Я не паказваю ёй недапісаных тэкстаў, але яна мой першы чытач. Як правіла, ёй падабаецца. Не ведаю, наколькі яна шчырая ў гэтым, але думаю, што шчырая, бо была б яна няшчырая, дык наўрад ці б пражыла са мной столькі часу.\n— Што яна сказала, калі прачытала “Шабаны”?\n— Не помню канкрэтных словаў. Яна звярнула маю ўвагу на некалькі месцаў, якія, на яе думку, атрымаліся не надта. Дзесьці пахваліла. За што я ёй вельмі ўдзячны — яна чытае вельмі ўважліва і звяртае маю ўвагу на месцы, якія прапускаюць рэдактары.\n— Раскажы пра новы раман. Што нас чакае ў “Шабанах”?\n— Я напісаў пра тыя “Шабаны”, якія ведаў, але не толькі пра мінскія Шабаны. Мяне цікавіў феномен Шабаноў у свеце. У кнізе ёсць і гамбургскія Шабаны, ёсць і Шабаны, якія існуюць у іншых гарадах. Што да формы, то “Шабаны” — раман; для мяне гэта значыць, што кніга мусіць быць усёахопнай.\nКніга атрымалася настальгічная. Бо Шабаны знікаюць і ніколі ўжо не вернуцца, Шабаны майго дзяцінства, майго юнацтва. Кніга мае падзагаловак “Гісторыя аднаго знікнення”, але знікненняў у ёй шмат. Саступае месца гораду, знікае вёска Шабаны. Знікаюць людзі, знікае дзяцінства, знікае Радзіма. Гэта кніга пра немагчымасць вяртання. Тое, што я з’ехаў, дапамагло мне зразумець, што вярнуцца немагчыма. Бо ў тую Беларусь, з якой я з’язджаў, я ўжо ніколі не вярнуся. Раман прасякнуты адмысловай шабаноўскай тугою і шабаноўскім туманам. Яшчэ ў ім шмат эротыкі, можа быць, парнаграфіі. У той жа час гэта палітычная кніга, у якой шмат хто пазнае беларускія рэаліі. І магчыма, ясней сабе ўявіць, калі пачаліся цёмныя часы і калі яны могуць скончыцца.\n— Чаму Шабаны? Ты там наогул быў?\n— Я ў Шабанах пражыў 18 гадоў, нідзе, ні ў адным месцы на гэтай планеце, я не жыў так доўга. Там я хадзіў у школу, там прайшло маё юнацтва, там жывуць мае бацькі.\n— Як ты выжыў?\n— Я быў такім даволі ціхім, інтэлігентным хлопчыкам. Прэнтам у галаву нікому не біў. У нас была такая свая кампанія, мы слухалі не тую музыку, што ўсе навокал, шмат чыталі. Нас любілі настаўніцы па літаратуры. Калі ты там жывеш, цябе так ці інакш трымаюць за свайго, проста ты займаеш нейкае месца ў іерархіі…\n— І якое месца вы займалі?\n— Асобнае месца, бо не скажу, што нашую маленькую кампанію пераследавалі. У нас было проста мала пунктаў судакранання з іншымі.\n— Ты не хлусіш? Не білі вас?\n— Не, ну бывала. Розныя людзі сустракаліся. Шабаны не маналіт. Як паўсюль, там ёсць цудоўныя, цікавыя людзі. Дый звычайныя гопнікі, якія там жывуць — у іх жа хоць раз у жыцці, але ўзнікалі творчыя памкненні. Нават з такімі людзьмі можна знаходзіць агульную мову, нейкае падабенства сяброўства ўзнікае, інтарэс адно да аднаго. Да мяне быў інтарэс: спісаць, спытаць там нешта.\n— У рамане адлюстраваная рэальнасць ці твая інтэрпрэтацыя яе?\n— Інтэрпрэтацыя. Я не веру, што слова “рэальнасць” мае нейкі сэнс. Што такое рэальнасць? Сёння яна адна, заўтра — іншая. Я люблю выдумляць, але ў кнізе шмат аўтабіяграфічнага. Я выкарыстаў шмат шабаноўскіх дэкарацыяў, сітуацыі з жыцця. Гэта аўтабіяграфічная кніга: ніколі я не пісаў настолькі шчыра пра сябе. Настолькі не адкрываўся перад чытачом.\n— Ты ведаеш, для каго гэты раман?\n— Так. Чытача трэба добра ўяўляць, не трэба выпускаць тэксты ў пустату. Я для сябе вырашыў даўно: я пішу кнігі для такіх, як я. Можа быць, для сябе ў першую чаргу. Але калі гэта цікава чытаць чалавеку, блізкаму па светапоглядзе, па стаўленні да жыцця, — цудоўна. То бок я не хачу сказаць, што вось я сам па сабе, эстэт, і мне чытач не патрэбны. Гэта лухта, такога не бывае, усе пішуць для кагосьці. Канкрэтна я шукаю людзей, падобных да мяне.\n— Кажуць, што ў тваіх раманах бывае слабы фінал. Што гэтым разам?\n— Я стараўся; як атрымалася — меркаваць чытачу. Наогул я лічу, што ў маіх тэкстах шмат недахопаў, і згодны наконт канцовак: напэўна, яны ў мяне атрымліваюцца горш за ўсё. Але мне падаецца, што я зрабіў усё файна.\n— А табе не падаецца, што слабыя фіналы — гэта праблема таго, што ты канструюеш свой свет, а не вядзеш чытача да чагосьці канкрэтнага?\n— Магчыма, я падумаю пра гэта.\n— Ёсць кніга, за якую табе цяпер сорамна?\n— Я б перапісаў усе свае кнігі, што выходзілі раней. Такое адчуванне, што я занадта спяшаўся, што я набудаваў зашмат. Бо ты спяшаешся сказаць, калі ў цябе ёсць што сказаць. Ты заўсёды спяшаешся аслупаваць месца: “Гэта сказаў я, а не хтосьці іншы”. Бо літаратура ўжо колькі стагоддзяў існуе, паўтарыцца вельмі лёгка. І калі ў мяне ўзнікае адчуванне, што я напісаў штосьці, чаго яшчэ ніхто не пісаў, я хачу як мага хутчэй паказаць, што я гэта зрабіў. Таму кожны раз, калі я дасылаю рукапіс у выдавецтва, я падганяю, падганяю, бо баюся, што з’явіцца нехта таленавіты і скажа раней за мяне.\n— Баішся моладзі?\n— Не тое каб баюся, але бачу ў ёй блізкага моцнага канкурэнта, які пагрозліва дыхае. Наогул, у беларускай літаратуры за апошнія гады з’явілася вельмі шмат цікавых маладых аўтараў.\n— І апошняе: што чакае нас на імпрэзе?\n— Там буду я ў белай кашулі. Сяргею Шупу забаронены ўезд у Беларусь, таму я буду весці адзін, сам-насам з гледачамі дзве гадзіны. Звычайна на прэзентацыях я трошачкі “адкрываюся”, падымаю крысо спадніцы, паказваю, так бы мовіць, каленку на імгненне. У параўнанні з маімі ранейшымі прэзентацыямі будзе цікавей, будзе ісці цікавы візуальны шэраг, зроблены маімі сябрамі, будзе музыка. Галоўны сюрпрыз будзе ў тым, што я пакажу тое, чаго ніколі яшчэ не паказваў.\nГутарыў Андрэй Адамовіч, фота Аляксандр Ждановіч.


Калі прыгажосць становіцца стылем жыцця - Зельва. Праца. Районная газета. Погода в Зельве. Гродненская область. Расписание автобусов и поездов\nКалі прыгажосць становіцца стылем жыцця\nПонедельник, 6.10.2014 08:16. Рубрика: Общество\nПадчас сёлетняга Ганненскага кірмашу цэнтр Зэльвы змяніўся да непазнавальнасці. Па традыцыі тут размясціліся пляцоўкі сельскагаспадарчых арганізацый і сельсаветаў, якія прымалі ўдзел у конкурсе “Кірмашовы падворак”.\nЗ самай раніцы руплівыя гаспадары спяшаліся як мага лепш добраўпарадкаваць свае імправізаваныя сядзібы. Пры падвядзенні вынікаў конкурсу ўлічвалася многае: арыгінальнасць тэрыторыі двара, утульнасць у доме, выкарыстанне ў афармленні нацыянальных традыцый, кветкавы дызайн і інш.\nКожны ўдзельнік творча падышоў да пастаўленай задачы і праявіў сваю фантазію. Яшчэ здалёк убачыўшы саламяных дзеда з бабай, можна было здагадацца, што гэта падворак СВК “Сынкавічы”. Ужо не першы год такія лялькі з’яўляюцца адметнасцю гаспадаркі. Прываблівалі наведвальнікаў і малыя архітэктурныя формы: драўляныя скульптуры, млын, калодзеж. Дагледжаным выглядаў і агарод. Побач пасвіліся козы, хадзілі качкі, за парадкам сачыў вартаўнік-сабака. На даху хаты прыжыўся бусел, як кажуць – на шчасце. Памяшканне аздоблена маляўнічымі ручнікамі, вышытымі мясцовымі народнымі ўмеліцамі. Чаго толькі не было на засланым беласнежным абрусам стале! Ледзь змясціліся ўсе прысмакі. Гаспадары так шчыра запрашалі ўсіх у госці, што прайсці міма было проста немагчыма.\nМайстар-клас па пляценні кошыкаў з лазы давалі галынкаўцы. Зэльвенцы і госці пасёлка маглі асвоіць працу з калаўротам. Мяркуючы па рэчах сялянскага побыту, склалася ўражанне, што на тэрыторыі сельсавета жывуць сапраўдныя рукадзельніцы. Пацвярджэнне таму – тканыя дываны, вышыванкі і карціны. Двор уразіў колькасцю і разнастайнасцю садавіны, агародніны і кветак. Удалым атрымалася штучнае возера. Насупраць – саджалка з жывой рыбай.\nПраходзячы каля наступнага падворка, адчула прыемны пах свежай выпечкі, быццам толькі-толькі з печы. Тут шчыравалі бародзіцкія гаспадыні. Прапаноў- валі адведаць сваю прадукцыю, дзяліліся сакрэтамі яе прыгатавання. Напрыклад, для таго, каб пірог удаўся, дровы павінен секчы абавязкова мужчына. Замясіўшы цеста і памыўшы рукі, гаспадыня ваду вылівала пад яблыню, каб дзеці ў будучым ажаніліся. Слухаючы жанчын, з задавальненнем знаёмілася з вясковым бытам. У доме, як і належыць, цэнтральнае месца займаў абраз на покуці, на сценах – руч-нікі. Шмат было жыўнасці. Знайшлося месца для дзіцячай пляцоўкі, дзе хлопчыкі і дзяўчынкі весела бавілі час.\nУ прадстаўнікоў СВК “Караліно” попытам карысталіся паслугі цырульні “Каралінка”. Яе наведвальнікам прапаноўвалася абслугоўванне на самым высокім узроўні. У каталозе можна было выбраць модную прычоску на любы густ. Крэатыўнасцю вылучаліся прадметы інтэр’ера з агародніны: букеты з агурка, бурака і морквы, шкатулка з гарбуза, лыжкі з кабачка. Майстрыхі з задавальненнем давалі ўрокі вышыўкі крыжыкам.\nГучныя завадныя спевы чуліся на суседнім падворку. Работнікі Дабраселецкага і Славаціцкага Дамоў культуры да конкурсу рыхтаваліся сумесна. Разам дэталёва прадумалі дызайн сядзібы. Вось жняя працуе ў полі, гамоняць дзеці. А тут люлька, у якой салодка спіць немаўля. Дзед на возе едзе на млын, па дарозе мінае лясную паляну…\nНа падворку СВК “Міжэрычы” назірала, як жанчына ўзбівала смятану, другая – збіралася на кірмаш. Бярозавыя і дубовыя венікі – так і хацелася паспрабаваць лазневы пар. А затым напіцца халоднай вадзіцы з калодзежа. Як і паласавацца мёдам, набыць які мог кожны жадаючы.\nЗаліваўся гармонік у руках музыкі з філіяла “Князева”. Аматары мастацтва ацэньвалі распісаныя крыжыкам карціны, вышытыя пакрывалы на пярынах і навалачкі на падушках. Схавацца ад спёкі, адпачыць і пакаштаваць страў на шчодра накрытым стале была магчымасць у альтанцы.\nВарта адзначыць, што на кожнай сельскагаспадарчай пляцоўцы дэманстраваліся народныя абрады: хрэсьбіны, заручыны, вяселле, уваходзіны ў новы дом, провады ў армію, выпечка караваяў і інш. Прычым суправа-джалася ўсё гэта цікавым і пазнавальным аповедам.\nСярод сямі падворкаў першае месца прысуджана СВК “Сынкавічы”, другое – “Галынка”, трэцяе раздзялілі СВК “Бародзічы” і філіял “Князева”. За актыўны ўдзел у конкурсе адзначаны Сынкавіцкі (старшыня Сяргей Духцік), Тулаўскі (Таццяна Умарава) і Дабраселецкі сельсаветы (Тамара Качук).\nМяркую, што людзі, сядзібы якіх прызнаны ўзорнымі, стваралі ўтульнасць не дзеля звання. У іх такі стыль жыцця.\n« Какие наши годы…\nКогда поют учителя… »


Wizz Air вясной 2020 года адкрые прамы рэйс Будапешт-Менск | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nWizz Air вясной 2020 года адкрые прамы рэйс Будапешт-Менск\nВенгерская авіякампанія Wizz Air вясной 2020 года пачне ажыццяўляць палёты па маршруце Будапешт-Менск. Пра гэта паведаміў БЕЛТА дырэктар Дэпартамента па авіяцыі Міністэрства транспарту і камунікацый Беларусі Арцём Сікорскі.\n„Венгерская авіяцыйная адміністрацыя накіравала на адрас Дэпартамента па авіяцыі праект мемарандума аб узаемаразуменні па прызначэнні з сезона IATA вясна-лета 2020 на лінію Будапешт-Менск венгерскага перавозчыка Wizz Air. У цяперашні час вядзецца праца па яго ўзгадненні і падпісанні” – сказаў дырэктар дэпартамента.\nЁн таксама паведаміў, што авіяцыйныя ўлады Беларусі ўзгаднілі частату палётаў з расейскімі калегамі на сезон IATA восень-зіма 2019-2020. Яна застанецца на ранейшым узроўні – 63 рэйсы ў тыдзень для кожнага з партнёраў.\nWizz Air – венгерская лоукост-авіякампанія, адна з найбуйнейшых у свеце. Працуе галоўным чынам на рынку Цэнтральнай Еўропы.\nНа ровары ў Будапешт\nПадарожжа ў Будапешт\nНовы цягнік можа звязаць Берасце з Будапештам\nКолькасць галасоў: 796


##### Гульнявой аўтамат з цацкамі бізнес – Як пачаць бізнэс Гандлёвы аўтамат.\nГуляць у гаминаторы бясплатна онлайн\nГуляць у гаминаторы бясплатна без рэгістрацыі\n31 картачная гульня\nNovember 28, 2019 by Nikocage 8 комментариев\nПачынаючы у гульні бізнэс бясплатна гуляць, развівайце сваю сетку. Аўтаматы-робаты. неабходнай мэблі, цацак, інвентара і г. Атрымлівайце асалоду ад мільёнаў найноўшых праграм Android, гульняў, музыкі, фільмаў, тэлеперадач, кніг і часопісаў, а таксама многага іншага. Кампутары · Агляд працэсара Intel Core i5-750. Акрамя таго, малышам даступная цэлая гара разнастайных цацак. Гуляць бясплатна онлайн. Гульнявой аўтамат з цацкамі бізнес машына з цацкамі. Reed Business Information (12 студзеня 2005).\nКран Гандлёвы аўтамат манетныя гульнявой аўтамат для дзяцей. Як падмануць гульнявой аўтамат? Як падмануць аўтамат з цацкамі? Беларускія кампаніі EPAM Systems ды International Business Alliance, што. Папулярныя | Лепшыя. Флэш гульня Атрымаць цацкі анлайн. Суўладальнік «Пянай вішні»: Беларусь падтрымлівае Расію, таму мы не хочам весці тут бізнэс 11. Become the manager of a pre-loved goods store (yup, thats just a fancy name for second-hand!) and turn it into a prospering business!\nГэты парк забаў ўяўляе сабой комплекс атракцыёнаў казіно мандарын онлайн гульнявых аўтаматаў. Як падмануць аўтамат з цацкамі? Ці варта гэта рабіць? Гульня Міа: Аўтамат з цацкамі. Гульнявыя аўтаматы. Гульнявой аўтамат браткі. Варяцка закаханы 1981 торэнт. Рыбкі · Панда Кунг Фу · Дыега · Гульнявыя аўтаматы · Халк гульняявой Бізнес · Кафэ. На сённяшні дзень папулярнасць онлайн гульнявых аўтаматаў гульнявой аўтамат з цацкамі бізнес дзіўная.\nПесню на тэлефон я не біднес аліса кожикина. Вязанне кручком цацкі схемы. Гульнявой аўтамат з цацкамі бізнес фільм 2001 торэнт. Гульня Міа: Аўтамат з цацкамі.\nГуляць бясплатна онлайн. Толькі «ручная работа». Без аўтамата. Пры падрыхтоўцы Рэгламенту заснавана дырэктыва па бяспецы цацак 2009. Вы зможаце гуляць у гульнявыя аўтаматы бясплатна. У Рагачове дзяўчынка засунула руку ў гульнявы аўтамат з цацкамі і.\nГуляць бясплатна онлайн. Гульнявыя. Слик вусны Ора стымулятар дарослая цацка. Цацкі Томі. «Дайце мне гульнявыя аўтаматы, і я яго перамогу» У нас ёсць рамесны бізнес Вілем Мюлер у Дуйсбургу, Германія. Назва паходзіць ад arcade - галерэя, дзе знаходзіліся гульнявыя аўтаматы. Опушенные хлопчыкі. Дзева бізнес-класа. Бізнэс перапрацоўкі мэталу, які жывіў усю сямю на працягу. CantonShare Business Service (каманда CBS) Тэл: +. А 2012 год і кампанія Бука падарылі займальную цацку, дзе сам Якубовіч выступае ў ролі. Мы прафесійныя Welly WC-018 Малы кран кіпцюр Машына цацка лялька Аркада Гандлёвы гульнявой аўтамат для Mall пастаўшчык і завод у China. Гуляць бясплатна. Гульня Міа: Аўтамат з цацкамі. Думаю, у гэтай гульні ён дамогся бы. У сем гадоў Коля Лукашэнка ламаў руку і страляў з аўтамата.\nБізнес онлайн: як стварыць свой Інтэрнэт-крама. Мультфільмы праз торэнт гісторыя цацак. Welly WC-016 Замак Парк Міні кіпцюр кран цацкі Гандлёвы аўтамат для гульні. GeForce GT-520: характарыстыкі, актуальнасць прадукту і яго вынікі ў гульнявых. BY – ЛУЧШЕЕ РЕШЕНИЕ ДЛЯ ЛЮБОГО БИЗНЕСА. У вялікіх гульнявых комплексах асобна каштуюць аўтаматы для. Кампутары · Як выкарыстоўваецца льняная мука. Падзеі, здарэньні, скандалы. Дыскусія, меркаваньні, аналіз на сайце Радыё Свабода.\nЗ аўтамата хаця б, як у тым кіно. Новыя прызы лінія рэгулярна ад мілых лялек і плюшек, цацкі і. Я чуў ён мае прыбытак ад бізнесу за мяжой Зала гульнявых аўтаматаў, блаславёная сінекура. Рагачове дзяўчынка засунула руку ў аўтамат з цацкамі і не. Не буду заўчасна раскрываць усе моманты — гэта як у бізнесе. У той час, калі людзі ў вёсцы выступалі, а гульнявыя аўтаматы былі механічнымі, а не лічбавымі. Гульня Міа: Аўтамат з цацкамі. Гульня Варяцкая машына з цацкамі.\nЯк выйграць у аўтамата з цацкамі: некаторыя хітрасці. Міа: Аўтамат з цацкамі. Гульня слоты. Мы цяпер прапануем пакупнікам нашых дыназаўраў вось такі бізнэс-пакет — з. Гульнявой аўтамат шалава. Цнатлівая Аўстралія. За акцыю «Цацкі пратэстуюць», што адбылася 12 снежня каля гульнявых аўтаматаў, атракцыёны і крытая ля- аддзела бізнэс-працэсаў зачынілі гульнявыя апараты ад.\nАле беларускія вялікія цацкі цэняцца ў пакупнікоў. Варта адзначыць, што і ў плане бізнесу гэта гульнявой аўтамат з цацкамі бізнес ўяўляецца даволі прыбытковым і. Гульня Аўтамат кашалёк або жыццё (Automatic Trick or Treat) онлайн.Кожны раз калі ты бачыш гульнявой аўтамат, то ўспамінаеш пра тое, што калі ты моцна ад гэтай бляшанкі залежаў. Евроторг» незаконно мешал конкурентам вести бизнес, но его не накажут У Рагачове дзяўчынка засунула руку ў гульнявы аўтамат з цацкамі і.\nКамерцыйныя Распаўсюджанасць ВГВ работнікаў сэкс-бізнесу ў Нігерыі. Напэўна, мала цяпер знойдзецца людзей, якія ніколі ня чулі пра гульнявыя аўтаматы. Гульнявой аўтамат book of ra на тэлефон. У зале гульнявых аўтаматаў Фліна Сэм робіць рэзервовае капіраванне і адключае сістэму. Гандлёвы аўтамат бізнэс гульнявой аўтамат з цацкамі бізнес быць ідэальнай бізнес-магчымасць Гульнявой аўтамат востраў скарбаў і цацкі машыны падыходзяць для гандлёвых цэнтраў, супермаркетаў, гульнявых паркаў і іншых месцаў, якія наведваюцца семямі.\nУ Рагачове дзяўчынка засунула руку ў гульнявы аўтамат з цацкамі і. У Рагачове дзяўчынка засунула руку ў гульнявы аўтамат з цацкамі. Вельмі папулярныя звярына як цацкі, Горкі, Мой маленькі свет, Цудоўны. Высоцкі малы бізнес вялікая гульня pdf. Гэта значыць віртуальная забава можа лічыцца аркадай, калі яна напісана. Для гульнявой аўтамат з цацкамі бізнес гульняў існуюць гульнявыя аўтаматы. Бізнес · Як Нюшу па-сапраўднаму клічуць, ведаюць нават тайскія баксёры.\nВажным элемэнтам дзіцячых гульняў зьяўляецца цацка.\nБотир гуляць dragon slayer гульнявой аўтамат кліп жым турынг. Гульнявыя аўтаматы для мабіл. Бацькі ахвотна набывалі дзецям цацкі, надзіманыя шары і ласункі. Аднак пластмасавыя цацкі хлопчыка ўжо не задавальнялі, і.\nХлопчыкі адчувалі сябе сапраўднымі твіст картачная гульня, трымаючы ў руках аўтаматы. Кампутары · Термопаста Zalman ZM-STG2: агляд.\nГуляць бясплатна онлайн. Варяцкая машына з цацкамі · Гульня Міа: Аўтамат з цацкамі. Мінскам. гульнявы клюб, з тысячамi гульнявых аўтаматаў-лохатронаў. Ад душы весяліліся дзеткі таксама на атракцыёнах, на дзіцячых гульнявых пляцоўках. Гульня фруктовы аўтамат (Fruit Machine) онлайн. Спецыяльна для: інтэрнэт-крам, онлайн-гульні, старт-ап кампаніі, бізнес-праграм. Гульнявой аўтамат з цацкамі бізнес гульнявтй колькасць гульнявых гульнявой аўтамат з цацкамі бізнес, вылучыце Вашу стаўку.\nГульня Варяцкая машына з цацкамі. Цацкасі сэкс-цацак назваў сталіцы цакцамі, дзе ўмеюць гульнявой аўтамат з цацкамі бізнес часта, і моцна 24. Avg business edit Бязрукаў па фене. Розныя Выкуп білетаў гульнявыя аўтаматы, такія як Superball, манеты.\nНо в целом, если мы имеем в виду и чиновников, и бизнес, У Рагачове дзяўчынка засунула руку ў гульнявы аўтамат з цацкамі і. Галоўная задача - своечасова клікнуць па экране, у той момант, калі жалезная пэндзаль гульнявога аўтамата праходзіць міма мяча.\nПадарожжы · Як падмануць гульнявой аўтамат? Здароўе · Як падмануць гульнявой аўтамат? Калашнікава ці зэнітна-ракетны комплекс залпавага агню Град. Гандбол – прарыў Беларусі ў гульнявых, камандных відах спорту. Распрацоўкай аўтаматаў для казіно Вулкан займаюцца ў асноўным кампаніі. Залаты Цмок онлайн гульнявой аўтамат бясплатна гуляць мае тры барабаны і пяць ліній. Пульт кіравання нагадвае гульнявой аўтамат, у якім трэба выцягнуць цацку з дапамогай джойсціка і металічнай рукі. Што адбываецца ў беларускім грамадзтве? Рытуал” выглядаў наступным чынам: гульнявыя аўтаматы (“Марскі бой” і іншыя. Мод на. Скалалаз гульнявыя аўтаматы. Сёлета ў Беларусі спыненае дзеянне 88 ліцэнзій на гульнявы бізнэс. Ці варта гэта рабіць? Бізнес · Лаконос: кветкі несамавітыя, а плады прывабныя. Прычым тыя аўтаматы пладзяцца i ў правiнцыi. Гульня Мінёны: Аўтамат з цацкамі. Спрабаваў прывесці шведскі бізнес у Беларусь. Вот парни взяли и открыли свой бизнес и создают рабочие места. Новая «Гісторыя цацак» пабіла рэкорд збораў сярод мультфільмаў. Фантастычная Great Griffin гульнявога аўтамата казіно 50 выйгрышных лініі, 5 барабаны. Аказваецца, у зале гульнявых аўтаматаў можна не толькі. Актыўны Леанід Марцінавіч рушыў у бізнес. Выкарыстоўваць сэкс цацкі падчас цяжарнасці. Спампаваць бясплатна узор бізнес-плана атрыманне крэдыту. У нас вы можаце ў гульнявыя аўтаматы гуляць бясплатна без рэгістрацыі. Лукашэнка: Так, ён зламаў яе нядаўна на гульнявой пляцоўцы.


Як выраб лялькі можа паўплываць на наша здароўе\nВідэавіншаванне з 23 лютага ад цудоўнай паловы партала 24health.by\nХіміятэрапія гінекалагічнага раку: як паменшыць пабочны эфект\nМясам рыбу не заменіш. Чаму яе неабходна есці і якая найбольш карысная\nЧым небяспечныя скачкі на батуце. Распавядае траўматолаг\nНе святкуеце?! Ну што ж… Віншаванні будуць усё ж! :)\nРассмяшыць хваробу. Гаючая смехатэрапія. Частка 2\nНе ўсё тое золата, што блішчыць. Урынатэрапія: сказаць ёй «так» ці «не»\nУ Беларусі зафіксаваная першая лімфома, звязаная з груднымі імплантамі\nЯк перажыць навагодняе застолле без шкоды для арганізма. Парады ўрача\nФітаГоР – моц не гор, а лекавых траў Беларусі\nПра карысць фізічнай нагрузкі. Меркаванні экспертаў\nКалі і як фарміруецца адказнасць у дзяцей? Меркаванне неўролага і псіхолагаў\nКарэйскі феномен. Як працуе б'юці-экзотыка\nКалагенавая маладосць. Ці можна дадаткамі забяспечыць другую «першую свежасць»?\nСіндром страуса. У чым памыляюцца бацькі падлеткаў-наркаманаў?\nСнюсы. Пажар без дыму і агню\nЗдаровыя людзі — Адчувай шчасце — Relax\nЛялькі: лекі без рэцэптаў\n7 0 43\nЗ душэўным узрушэннем адчуваю, што вярнулася жаданне ствараць лялькі. Традыцыйныя народныя – абрадавыя, абярэжныя, гульнявыя – узялі мяне ў палон шмат гадоў таму, на адмысловай выставе ў Доме-музеі РСДРП у Мінску. Зайшла паглядзець, заінтрыгаваная самім фактам: лялькі ў такой сур’ёзнай прасторы! А там на сценах, у вітрынах – малюпасікі з анучак. Не кідкія, сціплыя. Калі б не ўчытвацца ў «пашпарты»-апісанні, размешчаныя побач з кожнай, зусім не зразумела, праз што ў кнізе водгукаў, якую паглядзела на ўваходзе, столькі захаплення.\nДзесяціручка, Кувадкі і ўсе-ўсе-ўсе…\nВось лялечка, падобная на павучка: Дзесяціручка. Нібыта простая зусім, і хараства асаблівага няма. А сілы – нямеранай! Высвятляецца: першая памочніца кожнай гаспадыні ў хатніх справах.\nА тыя, хто звыш хатніх спраў яшчэ і працуе, і рукадзельнічае – без Дзесяціручкі ні кроку! Дакладней, з ёй любая праца спорыцца куды хутчэй: дзесяць рук – гэта вам не дзве! Вось і майструюць жанчыны сабе такіх памочніц, а таксама дораць з пажаданнем спорнай працы іншым.\nА вось Неразлучнікі. Іх прынята дарыць на вяселле маладым. Якая філасофія сужэнства закладзена ў іх! Кожны – паасобку, самастойны і з вольнай адной рукой. А другая рука – агульная на дваіх. Нібы знітаваныя сужэнцы лёсам, адказныя не толькі за сваё жыццё, але і за сумесную хаду па жыцці.\nАддарачак на падарачак вучылі рабіць дзетак адмалку. Як сказалі б сёння – і маторыка развіваецца, і выхоўваецца павага да людзей, сярод якіх жывеш. Уважылі цябе, прынеслі падарунак – аддзяч, пакінь пра сябе напамін.\nЦікавая традыцыя звязаная з Кувадкамі. Гэта ў сучаснасці іх майструюць для немаўлят і вешаюць над калыскай і як абярэг, і на забаву дзіцяці. А даўней куды больш адказнасці на гэткіх лялечках было.\nСправа ў тым, што ўдзельнічалі яны ў абрадзе “Кувады”. Калі пачыналіся роды, мужа парадзіхі выпраўлялі ў лазню. Там ён мусіў сядзець на рэшаце з яйкамі і гучна крычаць, удаючы з сябе парадзіху і тым самым збіваючы з тропу злых духаў.\nЯны ж падпільноўвалі з’яўленне новага жыцця і не жывы былі, каб не нашкодзіць і маці, і немаўляці. Дык вось мужчына сваімі крыкамі павінен быў іх падмануць, заманіць да сябе. А падмануўшыся, яны акурат усяляліся ў яркіх лялечак Кувадак. Пасля іх, абцяжараных злымі духамі, альбо закапвалі, альбо спальвалі.\nА вось гэта лялечка – Шчасце. Яна куды больш складаная за папярэднія, але такая слаўная, што правесці доўгі вечар, заплятаючы ёй касу, – сапраўды за шчасце.\nНаогул, традыцыйных народных лялек вельмі шмат. Дзесьці чытала – за тры дзясяткі. Дзесьці – пад сотню. Некалькіх мы вышэй згадалі, а яшчэ бліжэй пазнаёмімся з лялькамі, ад якіх – можа так стацца – наўпрост будзе залежыць здароўе вашае і вашых блізкіх.\nЛіха ды гора, як вядома, па аднаму не ходзяць, за сабой прыяцеляў водзяць. Так і Ліхаманкі – злыдухі, якія цягаюцца па зямлі і наганяюць на людзей хваробы. Першая з іх – Трасавіца. Напаўшы на чалавека, яна пачынае яго трэсці. Другая – Агнея, ад яе ў хворага ўзнімаецца жар.\nТрэцяя – Лядзея, ад яе такі холад у касцях, што і на печы не ўгрэешся. А яшчэ Гняцея – гняце хворага, пазбаўляе апетыту. Грудніца даводзіць да хрыпотаў і харкання; Глушыца насядае на галаву, закладае вушы; Ламея ломіць косці.\nПухнея даводзіць да ацёкаў; Жаўцея мяняе колер скуры на хваравіты; Карчэя – корчыць жылы; Глядзея пазбаўляе сну. Ну, а калі прыстане Нявея, яна ж Агнястра – надзеі на выздараўленне ў хворага няма, бо гэта ліхаманка самая злая!\nПраўда, ёсць і за яе страшнейшая – старэйшая сястра ліхаманак Кумоха. Яна – сапраўдны злыдух вясновых застудаў. Вось яна і водзіць ліхаманак па хатах! І пакуль дактары-дыягносты даследуюць прычыны захворванняў, ліхаманкі пад кіраўніцтвам Кумохі арудуюць ва ўсю і здзекуюцца з людзей.\nУсяго злыдухаў 13. Не тая, дык іншая ліхаманка дагоніць зганянага стрэсамі і перагрузкамі чалавека – і ён пачынае хварэць. Але, высвятляецца, гэтага наслання можна пазбегнуць! Досыць простым і даступным спосабам: вяжам лялечак. 13, па ліку Ліхаманак: кожная Ліхаманка сваю ляльку знойдзе.\nРаней Ліхаманак вывешвалі ля печы. Зараз можна – у вітальні, ля ўваходу. Палезуць хваробы ў хату, падмануцца – і ў лялек ускочуць, людзей не зачэпяць. Трэба толькі не забывацца аднаўляць гэтую «вясёлую» кампанію штогод, каб лялькі не гублялі сваёй сілы.\nЯк вырабляць, дык з пазітывам!\nВарта памятаць аб правілах, без выканання якіх лялькі з сапраўднай моцай не атрымаецца. Сярод неабходных – пазітыўны настрой, канцэнтрацыя на думцы і пажаданні, якое ўкладаеш у ляльку. Перадаецца, праверана!\nДа прыкладу, не так даўно я заходзіла да сваёй знаёмай на працу. Бачу Дзесяціручка ў кніжнай шафе ў кабінеце. Я пазнала яе, хаця дарыла прыяцельніцы больш за дзесяць гадоў таму.\nГэта была адна з першых змайстраваных мной лялечак. Далёкая ад дасканаласці, бо завялікая, і ніткі маглі б акуратней быць перавітымі. Але з якой жарсцю я іх рабіла, з якой радасцю пасля раздорвала! У Швецыі, Украіне, Расіі, Турцыі, Туркменіі, Польшчы жывуць мае лялечкі – вазіла на гасцінцы. А ў Беларусі я імі проста сеяла, так падабалася мне дзяліцца стваральнай радасцю.\nЭнергетыку гэтую адчувалі людзі, і маіх лялек любілі. Вось і прыяцелька кажа: «Усюды за сабой гэтую Дзесяціручку важу. Колькі пераязджаць з офіса на офіс даводзілася, а яе на новым месцы першай дастаю і – ў «чырвоны куток». Сапраўдная памочніца-натхняльніца!»\nБадай, гэта сапраўды ці не галоўны сакрэт стварэння традыцыйных лялек – пазітыўная энергетыка стваральніка. Канешне, у выраб свой можна і негатыў закласці, і кепскую ды нават знішчальную энергетыку – згадайма лялькі вуду. Таму з такімі бяскрыўднымі самаробнымі «цацкамі» жартаваць нельга. Ствараць выключна са светлымі думкамі і зычэннямі. А калі набываеш, прыслухоўвацца да сваіх адчуванняў: ці сугучныя?\nМетал – пад забаронай\nДаўней на выраб лялечак ішлі старыя анучкі. Можна іх выкарыстоўваць і зараз, каб узмоцніць энергетыку лялькі. Лялечак з тканіны з асабістых рэчаў зазвычай майструюць для сябе альбо для блізкіх. Можна майстраваць з новай тканіны. Абавязковая ўмова – матэрыял павінен быць натуральным.\nМайструючы, нельга карыстацца металічнымі прадметамі – іголкай, нажніцамі. Нітка абкручваецца няцотную колькасць разоў: адзін, тры, пяць… Згодна правілаў, жанчына майструе альбо ў адзіноце, альбо ў кампаніі з іншымі жанчынамі – мужчын у гэтай кампаніі падчас працы быць не павінна. Апрануцца трэба ў сукенку ці спадніцу. Ну, а майстраваць пажадана ў жаночыя дні, сераду і асабліва – пятніцу.\nБыў час – хварэлася, не пісалася – і лялькі не вязаліся. Раскладу анучкі: рукі ўсё памятаюць, а душа нічога рабіць не жадае. І не выходзяць лялечкі! Вось табе і простыя на выгляд.\nА неяк днямі як хто ў плечы піхнуў: лялечку скруці! Падумала я – і пачала з Ліхаманак. Абярэг ад хваробаў не зашкодзіць. Для тых жа, хто таксама жадае займець альтэрнатыўны метад лекавання, дзялюся момантамі стварэння гэтых простых у выкананні, але такіх важных у побыце лялек.\nТканіна – ільняная ці баваўняная, белая для асновы і каляровая для вопраткі.\nНіткі чырвонага колеру, ільняныя ніткі рознай таўшчыні.\nДраўляная аснова (галінка, трэсачка), на якую замацуюцца гатовыя лялькі.\nСкруціць асновы для ліхаманак – дванаццаць аднолькавага памеру, на Кумоху – большую. Перавязаць асновы крыж-накрыж чырвонай ніткай.\nАпрануць лялек у спаднічкі, фартушкі, завязаць ім па-старэчы хусткі.\nРазмясціць лялек на аснове і прымацаваць на адведзеным у хаце месцы.\nУсё! Універсальныя лекі гатовыя! Карыстайцеся, майструйце – і будзьце здаровымі!\nФота аўтара і з адкрытых інтэрнэт-крыніц.\nЖурналіст, пісьменніца, прыхільніца здаровага ладу жыцця\nНавошта чалавеку галава\nБалота: дыханне напоўніцу\nУсе артыкулы раздзела (3)\nЯк захаваць зрок. Афтальмолагі адказалі на вашыя пытанні\nЗАТ «Тэхніка і камунікацыі»


Хатняя старонка > Медыкі, чыноўнікі і пацыенты пра барацьбу з каранавірусам у нашай краіне\nУ суботу ў студыі тэлеканала «Беларусь1» сабраліся ўрачы і эксперты, чыноўнікі і пацыенты, эканамісты і кіраўнікі прадпрыемстваў, каб абмеркаваць галоўную цяпер тэму — барацьбу з каранавірусам. Медыкі расказалі пра змаганне за кожнае жыццё і абазначылі тэрміны, калі пандэмія пойдзе на спад. Эканамісты і кіраўнікі прадпрыемстваў растлумачылі, чаму нельга спыніць такі мегаполіс, як Мінск, і па якіх прычынах прынятыя рашэнні аб рабоце асноўных вытворчасцяў аказаліся правільнымі.\nНа 4 мая ў Беларусі паправіліся і выпісаны 3259 пацыентаў. Усяго з пачатку ўспышкі ў краіне зарэгістравана 17 489 чалавек са станоўчым тэстам на СОVІD-19, што складае 8,2 % ад колькасці праведзеных тэстаў (211 369). За перыяд распаўсюджвання каранавіруснай інфекцыі ў краіне ад яе памерлі 103 чалавекі.\nРэаніматолаг-анестэзіёлаг: «У нас больш лёгкіх выпадкаў і менш цяжкіх»\nУ Беларусі каля 80 тысяч бальнічных ложкаў. З іх 18,5 тысячы адведзена для хворых на пнеўманіі і СОVІD-19, а занята такімі пацыентамі пакуль толькі 12,8 тысячы — амаль шэсць тысяч ложкаў пустуе. У прыватнасці, у Віцебску, па інфармацыі тэлеканала, усяго 25 пацыентаў знаходзіцца на апаратах штучнай вентыляцыі лёгкіх. Усяго такіх апаратаў у краіне 2257, паведаміла дацэнт кафедры анестэзіялогіі і рэаніматалогіі, анестэзіёлаг-рэаніматолаг Бальніцы хуткай медыцынскай дапамогі Мінска Вольга Святліцкая.\n— У краіне хапае апаратаў ШВЛ. У нас ёсць яшчэ рэзервовы парк наркозна-дыхальнага абсталявання, якое пры неабходнасці можа іх замяніць, — адзначыла яна. — Сёння стала відавочна, што рэспіраторны дыстрэс-сіндром — найцяжэйшае ўскладненне СОVІD-19 — неаднародны, і ў 70—80 % пацыентаў, якія маюць пашкоджанні лёгкіх, ён працякае нетыпова. На самай справе няма таго цяжару ў лёгкіх, які мы чакалі ўбачыць. Парушэнні ў асноўным звязаны з мікрацыркуляцыяй крыві, а гэта значыць, што такім пацыентам, магчыма, і не трэба апаратная падтрымка.\nВольга Святліцкая расказала, што яна як урач-рэаніматолаг працуе з самымі цяжкімі выпадкамі СОVІD-19. І выказала меркаванне, што ў нашай краіне значна больш выпадкаў лёгкага цячэння хваробы, чым цяжкага.\n— Усё, што прадпрымаецца ў нас, скіравана на тое, каб каранавірусная інфекцыя працякала ў людзей лягчэй. Тады ў нас будзе менш пнеўманій, менш спатрэбіцца апаратаў ШВЛ і вышэйшая будзе выжывальнасць. Ёсць няправільнае меркаванне, што СОVІD-19 — як насмарк. Гэта не так. Заўсёды будуць людзі, будуць і трагедыі. Але ў нашай краіне мы дабіваемся, каб гэтых трагедый было менш. І ўсе мы павінны ўсведамляць: каб выпрацаваўся калектыўны імунітэт, павінна перахварэць каля 60—70 % насельніцтва. Наша служба не мае ілюзій: такі працэс будзе доўжыцца да года і больш. Мы павінны гэта асэнсоўваць.\nНаталля Качанава: «Камп'ютарныя тамографы з'явяцца ў паліклініках Мінска»\nСпікер Савета Рэспублікі Наталля Качанава паведаміла, што ў кожным раёне Мінска ў хуткім часе ў паліклініках з'явяцца камп'ютарныя тамографы.\n— Мне даводзіцца займацца горадам Мінскам і кантраляваць тут пытанні аховы здароўя. Тры разы на тыдзень праводзіцца селектарная нарада з усімі кіраўнікамі бальніц сталіцы. Мы ўважліва слухаем медыкаў, якія знаходзяцца на перадавой. Была прапанова — устанавіць апараты КТ у кожны раён сталіцы, а іх у нас дзевяць. Прычым не ў бальніцы, а ў паліклінікі. Прэзідэнт падтрымаў гэтае рашэнне. Ужо падрыхтаваны паліклінікі, куды будуць устаноўлены кам'ютарныя тамографы. Мы бачым, што падчас такой няпростай сітуацыі прымаюцца рашэнні, якія будуць працаваць на перспектыву, на будучыню.\nНаталля Качанава падкрэсліла, што рашэнне не закрываць краіну на каранцін было няпростае і не прымалася спантанна.\n— Калі камусьці здаецца, што мы вырашылі пайсці супраць усіх, то гэта зусім не так. Гэта рашэнне абсалютна дакладна выверанае. Усё гэта пралічваецца нашымі спецыялістамі — вучонымі, урачамі-інфекцыяністамі. І калі гэтыя разлікі паклалі на стол Прэзідэнту, ён прыняў рашэнне, што жыццё не павінна спыняцца. А што пасля пандэміі? А як будуць працаваць прадпрыемствы? А на што будуць жыць людзі? І мы ўбачылі, што гэта дакладнае і абсалютна правільнае рашэнне, якое сёння дае вынікі. Мы бачым, што прайшло зусім няшмат часу, і Еўропа пачала адкрывацца. Ёсць яшчэ і другі бок медаля, калі жорсткія каранцінныя меры могуць выклікаць другую хвалю эпідэміі. Меры, якія прымаюцца ў нашай краіне, адэкватныя той сітуацыі, якая складваецца, — рэзюмавала Наталля Качанава.\nНаталля Эйсмант: «З такой моладдзю ў нашай сістэмы аховы здароўя ёсць будучыня»\nГалоўны ўрач 6-й гарадской клінічнай бальніцы Мінска Ігар Юркевіч расказаў, што сітуацыя ў медустанове стабільная. Каля 60 пацыентаў з 6-й бальніцы выпісаны, шэсць чалавек, якія знаходзіліся ў цяжкім стане на апаратах ШВЛ, пайшлі на папраўку і адключаны ад абсталявання.\nАдна з такіх пацыентак, вядомая беларуская спявачка і кампазітар, заслужаная артыстка Беларусі Надзея Мікуліч, расказала, што калі даведалася пра свой дыягназ, была вельмі напалохана:\n— Я трапіла ў шостую бальніцу. Двухбаковая пнеўманія, праўда, я яе не адчувала, але былі высокая тэмпература і слабасць. Не хаваю, што, начытаўшыся інфармацыі ў інтэрнэце, плакала, была ў паніцы, бо ў мяне і ўзрост, і спадарожныя хваробы.\nМенавіта Надзея Анатолеўна стала тым чалавекам, які падштурхнуў кіраўніка дзяржавы заклікаць усіх людзей не апускаць рукі. Пра гэта расказала прэс-сакратар Прэзідэнта Беларусі Наталля Эйсмант. Таксама яна паведаміла, што сам Аляксандр Лукашэнка не рабіў тэст на каранавірус:\n— Дакладна ведаю, што ён не рабіў тэст дагэтуль. У гэтым няма неабходнасці: ён жыве за горадам, фактычна ў вёсцы, за многія гады не мяняў сваіх звычак — вядзе здаровы лад жыцця, у яго моцны імунітэт, ён добра сябе адчувае. Таму неабходнасці рабіць тэст няма.\nНаталля Эйсмант расказала, што ў адным са сваіх дакладаў Прэзідэнту міністр аховы здароўя Уладзімір Каранік шмат часу прысвяціў студэнтам медыцынскіх ВНУ, якія па ўласным жаданні далучыліся да дапамогі ўрачам.\n— Гэта ўразіла кіраўніка дзяржавы. Прэзідэнт даў даручэнне кожнага з іх «узяць на аловак» у добрым сэнсе гэтага слова, не ўпусціць нікога і аддзячыць тым хлопцам і дзяўчатам. Гэта азначае, што ў нашай сістэмы аховы здароўя ёсць будучыня.\nСловы Наталлі Эйсмант пацвердзіла і галоўны ўрач 3-й гарадской клінічнай бальніцы Мінска Наталля Саевіч:\n— Усім нам уласціва пачуццё страху. У нашай клініцы мы пастараліся абмежаваць людзей старэйшага ўзросту ад самых небяспечных зон. На іх месцах засталіся працаваць урачы-інтэрны, а праз два тыдні прыйшлі добраахвотнікі — студэнты медуніверсітэта і медкаледжа.\nУрач-пульманолаг 3-й гарадской бальніцы Юлія Ляўко была адным з тых медыкаў, хто заразіўся і перахварэў на СОVІD-19.\n— Па адчуваннях я ставіла сабе дыягназ ВРВІ, бо хвароба працякала адносна лёгка. Але тэст паказаў каранавірусную інфекцыю. Я разумела, што ўсё будзе ў парадку. Адразу пасля выздараўлення вырашыла выйсці на работу. Цяпер пацыентам, каб падбадзёрыць, кажу, што сама перанесла інфекцыю.\nАнатоль Сівак: «Закрыццё вялікага горада немагчыма»\nДзякуючы таму, што беларуская эканоміка працуе, планавых лічбаў у першым квартале амаль удалося дасягнуць. Намеснік міністра эканомікі Дзмітрый Матусевіч заявіў, што па выніках першага квартала валавому ўнутранаму прадукту (ВУП) да планавага паказчыка не хапіла ўсяго аднаго працэнтнага пункта. І гэтаму ёсць свае тлумачэнні: з-за цёплага надвор'я выкарыстоўвалася менш электраэнергіі. Да таго ж недабор ВУП па зразумелых прычынах адбыўся ад перапрацоўкі сырой нафты і вытворчасці нафтапрадуктаў. Скараціліся і аб'ёмы транспарціроўкі нафты, такім чынам, крыху прасела і транспартная галіна.\nПры гэтым намеснік міністра эканомікі адзначыў і станоўчыя моманты: з канца мінулага года стабільна працуе аграпрамысловы комплекс, штомесяц прыбаўляючы 4,5-5,5 %. Нядрэнна спрацаваў і шэраг іншых сектараў, у прыватнасці, інфармацыя і сувязь, перапрацоўчая галіна, вырасла будаўніцтва.\nЯк бы адрэагавала эканоміка сталіцы на каранцін, расказаў старшыня Мінгарвыканкама Анатоль Сівак.\n— Мы сёння маем 102 % (валавога рэгіянальнага прадукту. — «Зв.»), як і планавалася. А мелі б 92 %, калі б з 1 сакавіка закрылі тое, што можна было закрыць, па паўгоддзі мелі б 76 % рэгіянальнага прадукту. І атрымалі б 465 тысяч чалавек, якія былі б не заняты ў эканоміцы гэтым часам і мелі б наступствы далей, бо працэс адкрыцця складаны. У якасці прыкладу перапрафілявання бізнесу Анатоль Сівак прывёў рознічны гандаль, які пачаў займацца дастаўкай тавараў.\n— Уявіць сабе закрыццё вялікага горада немагчыма, бо за гэтым стаіць бюджэт, і гэта фінансаванне лячэбных устаноў, усёй сацыяльнай сферы.\nПрэс-сакратар Міністэрства замежных спраў Анатоль Глаз паведаміў, што на сёння з замежных краін вывезена 7400 беларусаў. І эвакуацыя дагэтуль працягваецца. Гэта стала магчымым дзякуючы зладжанай рабоце МЗС і іншых ведамстваў, а таксама кампаніі «Белавія». Апошняя, дарэчы, пачынае аднаўляць рэйсы. Ужо распачаты авіязносіны з Рымам і Міланам, адкрыты новы напрамак Мінск—Вена. Пакуль загрузка складае каля 60 %, бо не зняты абмежаванні на ўезд. Цалкам аднавіцца авіягаліна, на думку намесніка генеральнага дырэктара «Белавія» Ігара Чаргінца, зможа не раней, чым у 2021 годзе.\nЗагаловак у газеце: «Меры, якія прымаюцца, адэкватныя сітуацыі, што складваецца»


Беларускі Партызан : Вуліц з назвай «Савецкая» ў Беларусі 698 км\nВуліц з назвай «Савецкая» ў Беларусі 698 км\nБольшасць вуліц у гарадах Беларусі дагэтуль носяць савецкія назвы. Цяпер гэта можна пацвердзіць канкрэтнымі дадзенымі.\nЦуды айчыннай тапанімікі: савецкасці болей, чым Беларусі.Вуліц з нацыянальнымі назвамі ў 20 разоў менш, чым з савецкімі. Як паведаміла Радыё Свабода, толькі вуліц з назвай «Савецкая» ў Беларусі 698 км. Гэта больш, чым працягласць усёй тэрыторыі краіны з усходу на захад.\nВуліц з нацыянальнымі назвамі ў 20 разоў менш, чым з савецкімі\nДаўжыня ж усіх вуліц Леніна ў краіне складае 440 км, Кастрычніцкіх — 382, Савецкіх — 698. Такую інфармацыю далі ў кампаніі «Яндекс». Для параўнання працягласць усёй тэрыторыі Беларусі з усходу на захад складае 650 км.\nУ той жа час вуліц з нацыянальнымі назвамі ў Беларусі ў 10-20 разоў меней, чым з савецкімі. Даўжыня ўсіх вуліц Каліноўскага складае 33 км, Скарыны — 49, Незалежнасці — 40.\nРазмеркаванне вуліц з савецкімі назвамі па абласцях прыкладна аднолькавае. А вось нацыянальныя назвы прадстаўленыя ў большасці выпадкаў у заходняй і цэнтральнай Беларусі.\nНапрыклад, вуліц Каліноўскага больш за ўсё у Брэсцкай вобласці (19 гарадоў і вёсак), Гродзенскай і Мінскай (па 12). У астатніх абласцях — па 4 у кожнай. Вуліц і праспектаў Незалежнасці на Гомельшчыне і Магілёўшчыне зусім няма.\nУ «Яндексе» адзначылі, што звесткі могуць быць няпоўнымі. Падлічаныя толькі вуліцы, праспекты, завулкі, праезды і іншыя падобныя аб’екты, занесеныя на «Яндекс.Карты».\n«Суадносна, калі ў нас няма падрабязнай мапы нейкага зусім невялікага сяла, ягоныя вуліцы ўлічаныя не будуць», — удакладнілі ў прэс-службе кампаніі.\nПраз 20 гадоў савецкія назвы ў Маладзечне практычна ніхто не памятае\nАмаль ва ўсіх гарадах Беларусі тапаніміка спрэс складаецца з назваў у гонар савецкіх дзеячоў. Дэсаветызацыя пачалася ў пачатку 1990-х. Але прайшла яна ў лічаных гарадах і вельмі абмежавана.\nШэраг вуліц перайменавалі ў Мінску, у тым ліку цэнтральныя праспект Леніна і плошчу Леніна. Замест іх з'явіўся праспект Скарыны (з 2007 году — Незалежнасці), і плошча Незалежнасці. А вось вуліца Леніна ў сталіцы засталася. Некалькі вуліц паспелі перайменаваць у Гродне, Слоніме і некаторых іншых гарадах.\nАдзіным горадам, дзе адбылася масавая дэсаветызацыя, застаецца Маладзечна. У пачатку 1990-х, калі горадам кіраваў Генадзь Карпенка, савецкія назвы вуліц тут амаль цалкам зніклі. Хоць у Маладзечне засталіся вуліцы Першамайская, Чарняхоўскага, Чкалава, назвы большасці дарог тут не маюць дачынення да савецкай і расейскай гісторыі.\nЯк расказаў Свабодзе Алесь Капуцкі, маладзечанскі краязнаўца, вернутыя гістарычныя і новыя нацыянальныя назвы ў Маладэчне прыжыліся. Больш як праз дваццаць гадоў пасьля перайменавання толькі некаторыя вуліцы часам могуць назваць на стары лад.\nВялікі Гасцінец, бывае, называюць «праспектам», бо гэта былы праспект Леніна, Цэнтральную плошчу — плошчай Леніна, бо помнік Уладзіміру Леніну дагэтуль там стаіць, а замест плошчы Старое Места часам кажуць «плошча Свабоды» або «старая плошча».\n«Практычна ніхто ўжо ня памятае старых назваў, апроч, можа, самых знакавых», — кажа Капуцкі.\nПасьля масавага перайменавання ў пачатку 1990-х мясцовыя камуністы спрабавалі вярнуць некаторыя савецкія назвы. Асабліва ім карціў Вялікі Гасцінец — праспект Леніна за савецкім часам.\n«Колькі камуністы не стараліся перайменаваць Вялікі Гасцінец, прычым прапаноўваліся такія назвы, як праспект Скарыны, ужо нічога ў іх не атрымалася нават пры гэтай уладзе», — кажа Алесь Капуцкі.\nВуліцы Каліноўскага і Льва Сапегі мусяць быць у цэнтры, а не на ўскраінах\nСёння перайменаванні даюцца цяжка. Часцей за ўсё іх праводзяць не з ініцыятывы жыхароў гораду, а па волі ўладаў. У Полацку крок за крокам прыбіралі савецкія назвы з цэнтру гораду. Замест праспекту Леніна там з'явіўся праспект Скарыны, вуліцу Энгельса зрабілі Ніжне-Пакроўскай.\nУ Мсціславе летась вуліцам Урыцкага, Першамайскай і Цэнтральнай плошчы далі назвы Пірагоўская, Кармеліцкая, Пятра Мсціслаўца адпаведна. Тыя перайменаванні прымеркавалі да Дня беларускага пісьменства.\nАле найчасьцей назвы ў гонар нацыянальных герояў даюць не замест савецкіх, а новым вуліцам. Гэта значыць, у мікрараёнах на ўскраінах гарадоў, у прыватным сектары. Найбольш яскравы прыклад — гэта Мінск. У той час, як у цэнтры застаюцца вуліцы Леніна, Энгельса, Карла Маркса, на ўскраінах з'яўляюцца вуліцы Льва Сапегі, Напалеона Орды, Яна Чачота, Астрожскіх і Тышкевічаў.\nНа думку гісторыка тапаніміі Івана Сацукевіча, вуліцы ў гонар нацыянальных герояў мусяць быць акурат у цэнтры гораду, а не на ўскрайку.\n«Гэта іміджастваральны праект, — сказаў Сацукевіч. — Безумоўна, у цэнтры павінны быць нацыянальныя героі. Але першасная задача, я лічу, — гэта вяртанне гістарычных назваў».\nПаводле Івана Сацукевіча, неабавязкова пераймяноўваць усе савецкія назвы. Калі вуліца названая ў гонар мясцовых камуністаў, як Чарвякова, Жылуновіча, Шаранговіча ці Галадзеда, і яна пры гэтым не закрыла ўнікальную гістарычную назву, то яе можна пакідаць без перайменавання.\n«Я катэгарычна супраць, каб усё агулам замянялі альбо перайменавалі, — сказаў Сацукевіч. — Нельга падыходзіць да тапанімікі з пункту гледжання палітыкі. Палітыкі ў сваёй большасці вельмі дрэнна ведаюць гісторыю сваіх гарадоў».\nІван Сацукевіч кажа, што назвы ў гонар Валадарскага, Урыцкага, Берсана, Свярдлова з часам мусяць знікнуць. Бо гэтыя людзі ніколі ня мелі дачынення да Беларусі і не зрабілі ніякага ўнёску для краіны.\nЯк мусіць праходзіць дэсаветызацыя? Гісторык лічыць, што яна не павінна праводзіцца на загад зверху. Наадварот, мясцовыя жыхары павінны вызначыцца, ці падабаецца ім чалавек, у гонар якога названая іхняя вуліца.\n«Людзі спачатку маюць зразумець, ці станоўчы ягоны ўнёсак у гісторыю нашай краіны, — кажа Сацукевіч. — У такім разе, я не думаю, што ў нашых гарадах будуць адначасова вуліцы Суворава і Касцюшкі, Ігнатоўскага і Валадарскага. Гэта культуралагічны нонсэнс».\nДата стварэння навіны 03.11.2017


Малады анестэзіёлаг Браслаўскай бальніцы захапляецца творчасцю сучасных класічных кампазітараў і сам піша музыку\nШтогод напрыканцы лета калектыў Браслаўскай ЦРБ папаўняецца маладымі спецыялістамі. Кожны са сваім характарам, амбіцыямі, жаданнем заявіць пра сябе як добрым супрацоўніку.\nФота са старонцы Яўгена Лукашова ў "VK"\nЯўген Лукашоў – мінулагодні выпускнік Віцебскага дзяржаўнага медуніверсітэта — удала ўліўся ў калектыў рэанімацыйнага аддзялення. Ён уважліва прыглядаўся да работы старэйшых таварышаў, браў усе свабодныя дзяжурствы. І ўсё роўна меў, як кажа, вольны час. Таму, даведаўшыся пра спаборніцтвы мясцовых інтэлектуалаў, сабраў каманду маладых медыкаў. Ужо на першым турніры яны заявілі ранейшым лідарам, што ў іх з’явіўся сур’ёзны сапернік. А неўзабаве і пацяснілі тых. Гэта адна маленькая замалёўка, якая раскрывае характар Яўгена, яго шматгранны ўнутраны свет.\nЁн выбраў спецыялізацыю анестэзіёлага і рэаніматолага. Вастрыня пачуццяў у процістаянні жыцця і смерці, калі трэба ў імгненне ацаніць стан чалавека, накладвае свой адбітак на ўрача, робіць дакладнымі яго думкі, рухі, даводзіць сканцэнтраванасць да аўтаматызму.\nПастаянная напружаная праца патрабуе разрадкі. Яўген знайшоў яе ў музыцы. Некалі ён скончыў музычную школу, але без асаблівага захаплення вучыўся ігры на фартэпіяна, гітары. Потым з’явіліся іншыя інтарэcы. Толькі на трэцім курсе медуніверсітэта зноў узяў у рукі гітару, каб акампанаваць таварышам.\nПатрэба ў музыцы вярнулася ў першы год работы. Пасля цяжкіх дзяжурстваў ён не мог спаць і нечакана для сябе сеў за піяніна. Пальцы пабеглі па клавішах, гадзіна-другая прамільгнулі непрыкметна, музыка прынесла душэўны супакой.\nЯўген Лукашоў на рабочым месцы. Фота Тамары Пашкевiч\n— Яна стала для мяне адным з сэнсаў жыцця,— прызнаецца Яўген. — Я адкрыў для сябе новыя імёны кампазітараў, іх творы. Сёлета выпадкова пачуў Філіпа Глаcа і захапіўся. Наша філасофія жыцця і настрой супалі. Яго музыку нездарма параўноўваюць з голасам планеты. У ёй я чую тое, што хвалюе асабіста мяне. Усім гэтым хочацца падзяліцца з іншымі, праз музыку перадаць свае пачуцці: радасць і трывогу за сённяшні свет, стан уласнай душы. Прычым гэта жаданне было такім моцным, што я папрасіў знаёмага арт-дырэктара даць магчымасць выступіць у адным з клубаў Віцебска. Разумеў, што гэта не зусім тое месца, бо сюды людзі прыходзяць весела правесці час, а ты ў гэты момант хочаш перадаць свае эмоцыі, ды яшчэ пры дапамозе сур’ёзнай музыкі, расказаць пра яе аўтара. Расхваляваўся, разнерваваўся. І быў вельмі здзіўлены, калі пасля выступлення пачалі падыходзіць наведвальнікі клуба і дзякаваць за гэты непрацяглы канцэрт.\nДзякавалі не толькі за пранікнёную музыку і чароўныя гукі піяніна, але і за тое, што Яўген расказаў пра кожнага з кампазітараў, пра іх ролю ў сусветнай класічнай музыцы.\nПра тое выступленне чуткі дайшлі і да Браслава. З гэтага боку Яўгена тут яшчэ не ведалі, як і таго, што ён не толькі сур’ёзны музыкант, але і сам піша музыку. Цяпер адміністрацыя бальніцы мае намер прэзентаваць урача Яўгена Лукашова жыхарам горада яшчэ і як творцу.\nА ён, каб абдумаць далейшае жыццё, выключыў тэлефон і адправіўся ў падарожжа да Белага мора. Няблізкі шлях даў час для роздуму. Вярнуўся супакоены з жаданнем рэалізаваць сябе як доктар і музыкант, а магчыма, і ў іншых іпастасях, якія просяць выяўлення і рэалізацыі.\nЕгер з Ушацкага раёна прыручае і гадуе ваўкоў\nКак закалялся чемпион, или История успеха витебского боксера Вячеслава Яновского


Культура - Бывай, браце Навум!\nКалі амаль дваццаць гадоў таму Навум Цыпіс з’ехаў у Брэмен для аперацыі на сэрцы, дык і адтуль ён дасылаў артыкулы ды эсэ, якія вылучаліся прафесіяналізмам ды вастрынёй...\nЁн нарадзіўся ва Украіне, пад Вінніцай, вучыўся ў Курскім педагагічным інстытуце, нейкі час настаўнічаў у прафтэхвучылішчы, а з 1965-га, з лёгкай рукі Янкі Брыля, — стаў актыўна друкавацца ў беларускіх сродках масавай інфармацыі. Тут жа, на другой радзіме, у Беларусі, Навум Фраімавіч стаў і цікавым пісьменнікам са сваёй арыгінальнай мовай, тэмамі і сюжэтамі, прысвечанымі шматаблічнай сучаснасці і добрым людзям, якія акружалі аўтара на працягу ўсяго жыццёвага шляху. Яго аповесці, зборнікі апавяданняў і мініяцюр — “Неба Марка Галая”, “Дзесьці ёсць горад”, “Балканская рама”, “Спроба літаратурнай біяграфіі”, “Вінніцкія навелы”, “Прыгавор”, “Старыя дарогі”, “Той, хто ратуе, — уратуецца”, “Іду і вяртаюся”, “Білет да Вінніцы” — чытаюцца, бо ўяўная прастата мовы напоўнена глыбіннымі метафарамі ды цёплымі адносінамі да персанажаў.\nНавум Цыпіс быў чалавекам шырокай і адкрытай душы ды гарачага сэрца. У яго, вялікага аптыміста, было шмат сяброў розных прафесій, узростаў і сацыяльнай прыналежнасці, асабліва сярод літаратараў, журналістаў, мастакоў, музыкантаў. І калі ён амаль штогод прыязджаў на некалькі дзён з Брэмена ў Мінск, дык найперш за ўсё завітваў у нашу рэдакцыю, дзе яго сустракалі як самага дарагога сябра і калегу. І тады ўсе мы ўзгадвалі былое ды будавалі творчыя планы... Прыкладна год таму Навум Цыпіс апошнім разам наведаў наш творчы “прыстанак”. Ён расказваў, што ў Вінніцы рыхтуецца да друку яго новая кніга. Усё здавалася тады светлым і цудоўным… І сэрца сябра тады не турбавала…\nІ вось — фінал. Але Навум застанецца ў нашай памяці, застануцца і яго кнігі, артыкулы, якія не будуць старэць… Ён вельмі любіў Беларусь... Бывай, дарагі Навум!..


БУДЗЕМ З РЫБАЙ! — Новости Кличевщины\nБУДЗЕМ З РЫБАЙ!\nНаташа 16.06.2018\tNo Comments\nРыбаводства – галіна народнай гаспадаркі, задачамі якой з’яўляюцца забеспячэнне патрэб Беларусі ў рыбнай прадукцыі. Яна займаецца рыбаразвядзеннем, павелічэннем і паляпшэннем якасці рыбных запасаў у натуральных вадаёмах.\nЗараз рыбаводствам могуць займацца юрыдычныя асобы, грамадзяне, індывідуальныя прадпрымальнікі, якім у адпаведнасці з Палажэннем аб парадку прадастаўлення паверхневых водных аб’ектаў выдзяляюцца ў арэнду для рыбаводства сажалкі і абводненыя кар’еры.\nПаводле інфармацыі ўпраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання райвыканкама, сёння рыбаводствам у Клічаўскім раёне займаюцца УКСП «Саўгас «Дабраволец» (плошча сажалкі 34 га), сялянская (фермерская) гаспадарка «Баярскае» Віталія Міхайлавіча Мацюшонка з вёскі Паплавы (3 га), індывідуальны прадпрымальнік Вячаслаў Мікалаевіч Смаршчок з Магілёва (сажалка 3,7 га бліз вёскі Закоркі Каўбчанскага сельсавета), ААТ «Нясята-АГРА» (13,2 га).\nПрычым УКСП «Добраахвотнік», СФГ «Баярскае» займаюцца толькі рыбаводствам (утрыманне і развядзенне, у тым ліку вырошчванне рыбы ў штучных умовах). Від дзейнасці ААТ «Нясята-АГРА» і індывідуальна-га прадпрымальніка В.М. Смаршчка – рыбаводства і рыбаводства ў рэкрэацыйных мэтах – утрыманне і развядзенне, у тым ліку вырошчванне рыбы ў штучных умовах з мэтай аказання паслуг насельніцтву па вылаве рыбы з выкарыстаннем аматарскіх прылад лоўлі.\nЗа 2017 год у продаж для насельніцтва было пастаўлена толькі 290 кілаграмаў рыбы – 90 кг ІП В.М. Смаршчком і 200 кг паступіла з СФГ «Вараксава сядзіба», якая летась яшчэ дзейнічала.\nСёлета ж, у адпаведнасці з заданнем, даведзеным камітэтам па сельскай гаспадарцы і харчаванні Магілёўскага аблвыканкама, арандатары раёна павінны вылавіць і рэалізаваць насельніцтву праз гандлёвую сетку 7,3 тоны жывой рыбы.\nБольш як на 13 га зямлі плешчуцца сёння хвалі сажалкі «Буднеўская» – дзіўны куточак прыроды. Ад яго вя-лізнага люстэрка воднай гладзі вее прахалодай і свежасцю, а па ціхіх вечарах тут вада «кіпіць» ад плёскату рыбы. Гаспадар сажалкі – ААТ «Нясята – АГРА». З мінулагодняга сакавіка ў сажалцы атрымалі «прапіску» карп еўрапейскі, таўсталобік, белы амур.\nРасказвае дырэктар ААТ «Нясята-АГРА» Віктар Мікалаевіч ХАЛАЙДОЎ:\n– Рыбаводства для «Нясята-Агра» – адзін з дадатковах, але важных вектараў развіцця. Мы сур’ёзна займаемся гэтай справай і ў перспектыве ўскладаем на яе пэўныя надзеі. Сажалка прадастаўлена нам рашэннем раённага Савета дэпутатаў у арэнду на 10 гадоў для таварнага рыбаводства і рыбаводства ў рэкрэацыйных мэтах.\nРыба ў гэтых мясцінах вадзілася і раней. У 2016 годзе капрамонт сажалкі каля вёскі Буднева быў праведзены ААТ «ПМК-89 Водбуд». Аб’ект гэты каштаваў 1,4 мільярда рублёў (да дэнамінацыі). Асноўную частку работ (уключалі ў сябе рамонт вадаскіднога збудавання (шахтнага вадаскіду)) выканалі меліяратары за кошт бюджэтных сродкаў. 300 мільёнаў уклала сюды ААТ «Нясята-АГРА». Уласнымі сіламі мы выканалі карчаванне кустоўя на месцы будучай сажалкі, дыскаванне яе дна, вапнаванне глебы і іншае.\nМінулай вясной мы правялі зарыбленне сажалкі. Закупілі і запусцілі сюды 3 тоны малькоў рыбы на 15 000 дэнамінаваных рублёў. Плануем у хуткім часе засяліць у сажалку яшчэ і ліня.\nНаша рыба расце, і адзін яе экзэмпляр важыць ужо 300-500 грамаў. Хутка гэта будзе ўжо таварная рыба. Спадзяёмся, што яшчэ да канца гэтага лета адкрыем на сажалцы аматарскую лоўлю рыбы для рыбакоў. Вядома, платную, ва ўстаноўленыя дні, пэўнымі прыладамі лоўлі, абмежаванай вагой улову.\nБудзем рэалізоўваць жывую рыбу і для насельніцтва праз уласную гандлёвую кропку ААТ «Нясята-АГРА» – магазін «Малако», што размешчаны ў Клічаве побач з гарадскім рынкам.\nШто ж, самым нецярпялівым рыбакам засталося пачакаць зусім крышку. Пакуль жа рыбка ў сажалцы нагульвае вагу. Яе кормяць і як след ахоўваюць. Вартавую ахову ўзначальвае Іван Іванавіч Слабаднік. У сваю чаргу, яе дзейнасць пад кантролем Бабруйскай міжраённай інспекцыі аховы жывёльнага і расліннага свету. Да справы па ахове сажалкі падключыліся на добраахвотнай аснове і 5 мясцовых жыхароў – грамадскіх інспектараў.\nАле пажывіцца свежай мясцовай рыбкай браканьеры і сёння не супраць. Таму кіраўніцтва сельгаспрадпрыемства нагадвае, што іх чакаюць вялізныя штрафы за незаконную лоўлю рыбы. Так што «дармавая» юшка будзе мець горкі смак, запомніцца надоўга.\nДарэчы, ёсць у нясяцкіх рыбаводаў яшчэ адна праблема: адчувальны ўрон рыбаводству на вадаёмах наносяць крылатыя драпежнікі – шэрыя чаплі і бакланы, якія аблюбавалі і сажалку «Буднеўская».\nЯк расказаў Іван Іванавіч Слабаднік, з такімі майстрамі рыбалкі цяжка змагацца.\nБаклан – птушка марская.Ледзь большая за чайку. У нашым краі першыя асобіны з’явіліся прыкладна ў 1980 годзе. Цяпер іх мноства. Гэта надта пражорлівыя птушкі. За паўгода, пакуль паляцяць у цёплыя краіны, кожная птушка з’есць у сярэднім пад 180 кілаграмаў рыбы! Бакланы выдатна плаваюць, у пошуках ежы могуць ныраць на глыбіню да 15 метраў і заставацца пад вадой каля дзвюх мінут. Самая вялікая глыбіня ў сажалц «Буднеўская» – каля 4 метраў. Так што тут карпы ды таўсталобікі – лёгкая здабыча для гэтых драпежнікаў.\nМясцовая рыбахова змагаецца з шэрымі чаплямі, бакланамі рознымі спосабамі, але адпужаць іх ад вадаёма практычна немагчыма. Абодва гэтыя віды адносяцца ў Беларусі да непажаданых відаў палявання. Іх можна страляць з ружжа на азёрах, сажалках, у якіх разводзіцца рыба, але таксама ў рамках заканадаўства. Прырода патрабуе да сябе разумнага падыходу.\nPrevious Previous post: СОРЕВНУЮТСЯ ПРОДАВЦЫ СО ВСЕЙ ОБЛАСТИ!\nNext Next post: НЕТ ИСКУССТВА ВАЖНЕЕ МЕДИЦИНЫ!


Рамонт дык рамонт | Masty.eu\nВаўкавыск, Гарадзеншчына, Главная новость, Главный слайдер, Грамадства, Мастоўшчына, Навіны\nДададзена: Опубликовано 20.04.2018 автором admin Праглядаў: 1 731\nКалі праезд ад лесу больш-менш цярпімы, то супрацьлеглы — не праязны. А як ідуць дажджы, то і першы становіцца амаль такім жа. Людзям там праблематычна не толькі ездзіць, але і хадзіць на працу, а дзецям — у школу.\nЖыхары вуліцы па гэтай праблеме напісалі ў райвыканкам зварот і сабралі пад ім подпісы. Райвыканкам (кіраўнік Юрый Валяваты) пераслаў яго сельгаспрадпрыемству «Мастаўчанка», быццам яна ёсць дарожная арганізацыя. Неўзабаве адзін з падпісантаў, Эдуард Кавалевіч, атрымаў адказ за подпісам антыкрызіснага ўпраўляючага Дзмітрыя Булака, датаваны 11 студзеня 2018 года. У ім паведамлялася, што рамонт адбудзецца ў першым квартале гэтага года.\nРамонт адбыўся. Толькі які? Было прывезена дзве машыны гравію ды зроблена падсыпка ў тых месцах, дзе не трэба. Праезды засталіся такімі, якія былі.\nНезадоўга да мясцовых выбараў па гэтай вуліцы праехаў старшыня райсавета Валерый Табала, які балатаваўся ў райсавет па гэтай выбарчай акрузе. Тады быў мароз, і адпаведна зямля стала цвёрдай. Адказ яго пра стан дарогі быў такі: «Праехаў я, праедуць і яны».\nНягледзячы на такое некарэктнае стаўленне чыноўніка да людскіх праблем, ён быў абраны дэпутатам райсавета і зноў стаў яго старшынёй.\nНепадалёку ад вуліцы Лясной, на вуліцы Школьнай, жыве Людміла Рагацэвіч, якая балатавалася ў Мастоўскі сельскі савет, стала дэпутатам і ўзначаліла яго. Відаць, што праблемы жыхароў суседняй вуліцы яе не хвалююць. Як не хвалюе народных абраннікаў яшчэ адна праблема тых жыхароў. Ужо каторы год тут сапсавана каналізацыя і наваколле «асвяжае» пах чалавечых спаражненняў. Асабліва гэта адчувальна летам.