"Сцяжынку стаптала я, веру, да сэрцаў сваіх землякоў ...". 21.by\n27.03.2020 — Разное |\n17 сакавіка я цэлы дзень правяла з пісьменнікам Галінай Міхайлаўнай Нічыпаровіч. Сумеснае чаяванне, гутаркі, чытанне вершаў, развагі на надзённыя тэмы, сустрэчы з дзецьмі. Доўга думала, як жа аб'яднаць столькі уражанняў адразу, каб далей расказаць пра гэтага чалавека? А потым зразумела: тэмай "Мудрасць шчодрага бабінага лета". Тонкая адчувальнасць і жаночая жыццёвая зоркасць, на мой погляд, адрознівае Г.М. Нічыпаровіч ад іншых.\nА мудрасць яе заключаецца, здавалася б, у простых ісцінах, якімі яна падзялілася падчас двух літаратурных сустрэч з дзецьмі ў Іўеўскай раённай бібліятэцы і Іўеўскім яслях-садзе - пачатковай школе, так няхітра, шчыра, душэўна і даступна паднесеных, што яны не пакінулі нават кроплі сумнення ў сваёй справядлівасці і дакладнасці.\n- Падарожжа ў кнігу пачынаецца праз яе прэзентацыю, - вітаюць ў бібліятэцы паэта. - Ці не тое, што жыве яна гадоў пяцьдзесят на Уздзеншчыне ў сяле Магільнае Мінскай вобласці - радзіме Я. Коласа, К. Крапівы, П.Труса, В. Шырко, маляўнічым кутку, - паспрыяла таму, што і сама стала пісьменнікам, з 2009 года - членам Саюза пісьменнікаў Беларусі?\n- У мяне дзве маленькія радзімы, - павольна распавядае Галіна Міхайлаўна, - Хто гэтым можа пахваліцца? Вельмі сумую па сваёй першай радзіме на Іўеўшчыне. Маё дзяцінства прайшло ў вёсцы Грабава бакштаўскага краю. Пяць гадоў таму я прыязджала на вечар сустрэчы. Мне захацелася прайсціся па вуліцы роднай вёсачкі. "Сцежка дзяцінства будзе заўсёды клікаць". Набралася адвагі, зайшла ў некалі свой, а цяпер чужы двор, і доўга-доўга плакала каля роднай грушы, а ў душы цёпла было. "Мой край, я дыхаю табою ...". Па маіх перажываннях таго моманту неўзабаве з'явіўся верш "Настальгія". Там, дзе я жыву зараз, лясы як у Налібоцкай пушчы: распасціраюцца на шмат кіламетраў, густыя, прыгожыя. Такія ж былі ў маім дзяцінстве, з бацькам я часта хадзіла ў лаздунскія лясы па грыбы, ягады. Якія цудоўныя ўспаміны!\nВось так аб высокім - простымі словамі. Кожны з нас калекцыянер успамінаў. У дадзены момант гэты калекцыянер - Галіна Міхайлаўна, а мы разам з ёю пра любоў да малой радзімы задумаліся.\nГаліна Міхайлаўна Нічыпаровіч узнагароджана дваццаццю дыпломамі і трыма граматамі (дзве рэспубліканскія, адна абласная). Сярод узнагарод - дыплом удзельніка расійска-беларускага праекта "Пад белымі крыламі", статуэтка пераможцы літаратурнага конкурсу Саюза пісьменнікаў Беларусі, прысвечанага 70-годдзю вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў і 70-годдзю Вялікай Перамогі.\nУ 2000 годзе ўступіла ў грамадскае літаратурнае аб'яднанне "Нёманец", у 2003 - у народны клуб паэтаў і кампазітараў "Жывіца" пад кіраўніцтвам Ірыны Карнаухавай. З 2009 года - член Саюза пісьменнікаў Беларусі, куды яна прыйшла з чатырма кнігамі: "Рамашкавае поле", "Непаседы", "Дар душы", "Дзіва дзівоснае".\nУ цяперашні час выдадзена 16 яе кніг. Вершы, проза, казкі, загадкі на беларускай і рускай мовах. З іх толькі тры для дарослых. Астатнія - для дзяцей. Выдавецтва Саюза пісьменнікаў Беларусі выпускае зборнікі, у якія ўваходзяць творы многіх аўтараў. Адзін такі зборнік названы радкамі з верша Галіны Міхайлаўны "Дакрануцца да світання".\nА вось як Г.М. Нічыпаровіч пра гэта распавядае:\n- Першыя пробы пяра былі яшчэ ў школе. Як гаворыцца, "пісала ў стол", нікому, акрамя сяброўкі, не паказвала свае вершы, нікому іх не чытала. І толькі калі рызыкнула адправіць на конкурс у газету "Зорка", аб маім захапленні даведаліся, таму што дырэктар выклікаў у кабінет, пахваліў і параіў пісаць далей.\nІ толькі праз гады з'явіўся мой першы верш у мясцовай раённай газеце. Потым ужо выходзіла прыблізна 12 твораў у год, у асноўным, для дарослых: вершы і гумар на тэмы радзімы, прыроды, кахання.\nЯ думала тады, што калі з сотні чалавек хоць бы двум спадабаюцца мае вершы, то я буду пісаць і далей. Часу не было ў той перыяд майго жыцця: сям'я, гаспадарка.\nПісаць па-сапраўднаму я пачала, напэўна, калі ў мяне з'явілі-ся ўнукі. "Не сумуйце, унучкі-лапачкі, вы гарэзы мае і пястушкі. Я на працы яшчэ, мае красачкі, сэрца з вамі заўжды, шчабятушкі". У мяне 6 унукаў і нават адзін праўнук. Гэта творчасць першапачаткова прызначалася ім. Яны натхнялі і падкідвалі тэмы.\nСтаралася, каб маё слова было даступным: чытаеш - і ўсё адразу зразумела. Каб дзеці лёгка запаміналі і вучылі на памяць вершы і загадкі.\n"Зорка" друкуе гумарыстычныя апавяданні, за якія ў мяне ёсць дыпломы. (Гэта нядзіўна: іронію яе можна чэрпаць лыжкамі!). Ёсць дыпломы і за казкі. Частку кніг выдае наша мясцовая бібліятэка. Мае творы друкуе таксама газета "Іўеўскі край". За мінулы год, напрыклад, у агульнай складанасці было каля 32 публікацый.\nУ маі выйдзе дзіцячая кніга выбраных твораў, прысвечаная майму 70-гадоваму юбілею - своеасаблівы падарунак ад Саюза пісьменнікаў Беларусі. Яе кошт вагаецца ў межах 15-17 рублёў.\nДарэчы, на літаратурных сустрэчах я дару некаторыя свае кнігі чытачам. У 2019 годзе такіх сустрэч было 28.\nПа словах М. Чаргінца, "кніжная выстава - экзамен для пісьменніка". Цікава ж, якія тэмы закране пісьменнік на літаратурнай сустрэчы.\nЗ падлеткамі гаворыць пра зменлівасць лёсу, пра жыццёвыя праблемы і пра тое, як супрацьстаяць непрыемнасцям, знаходзіць у сабе сілы для гэтага. Дзеліцца нават такой сумнай падзеяй, як заўчасная смерць сына, якая пакінула глыбокі трагічны след у яе душы. Страчанае каштуе значна даражэй набытага.\n- Аповед "Верасень майго жыцця" - пра тое, як шмат выпрабаванняў на працягу жыцця выпала менавіта на гэты перыяд года. Але беды не паставілі мяне на калені перад жыццём. Шмат думала і сказала сабе ў выніку: "Едзь цішэй і жыццё беражы". Пакуль ногі ідуць і галава цяміць - усё нармальна. Я не бяру, а аддаю энергію, радуюся чужой радасці, спачуваю чужому болю. Жыццё не спланаваць! Каронавірус? А чаго яго баяцца? Прыйдзе мой час - дык прыйдзе. Жыццё ж не спыняецца. Энергія ёсць ва ўсіх, толькі яе абудзіць трэба. "Ідзеш сцяжынкай сумнай і усё бачыш "."О, нябёсы, Вы дайце мне сілы боль трываць, несці горыч пакут, а куточак, што сэрцу так мілы, ахіне, зберажэ мяне тут".\nУ кожнага пакалення свая вайна. У мяне ёсць вершы на тэму вайны. Іх аснова - апавяданні бацькі. У маёй вялікай сям'і (тры сястры, два браты, якія памерлі ў час вайны) ніхто не пісаў, але бацька так шмат распавядаў гісторый з жыцця, што многія з іх паслужылі матэрыялам для разважанняў і, адпаведна, маёй творчасці. Дай Бог, каб не ведаць тое, што выпала на долю нашым бацькам і дзядам. Хай ніколі больш не прыйдзе гора на беларускую зямлю. Лепш не бачыць вайны, а вось памятаць трэба, памятаць пра тых, хто загінуў, памёр ад ран або прайшоў яе дарогамі. "Вайны жахлівыя карціны…Не ў кніжках я пра іх чытала, а па расказах таты знала страшэнных дзён выскал звярыны…".\nВершаваныя радкі і словы Галіны Міхайлаўны быццам цягнуць душэўныя струны.\nА потым пра каханне яна дыхае вершамі, поўнымі натхнення і прыгажосці. А як жа інакш? Бо прадчуванне вясны падобна прадчуванню кахання.\n- Ваша сям'я - ваша падтрымка?\n- Вядома, муж тэлефануе кожную гадзіну, калі я ў паездцы, хвалюецца, чакае. Ён мой першы крытык, яшчэ больш строгі, чым сяброўка. Яны ўдваіх падштурхнулі мяне калісьці ўступіць у Саюз пісьменнікаў. А там ужо пісьменнік Г.В. Марчук ацаніў маю творчасць. Ён падкрэсліў, што мае вершы лёгка кладуцца на музыку, таму што вельмі напеўныя, лірычныя.\nЯшчэ ў мяне ёсць дочкі, з якімі мы жывём у адной вёсцы. З любой бядой, пытаннем, праблемай яны ідуць да мяне; патрэбны вялізныя душэўныя сілы, каб аказваць пастаянную падтрымку адзін аднаму.\nРанак лье святлом. Па дарозе ў Іўеўскі яслі-сад-пачатковую школу пацікавілася, пра што будзе сённяшняя сустрэча з малымі?\n- Раскажу пра сябе, сваю творчасць. Буду загадваць загадкі. Паспрабую трымаць дыялог. Падабаецца сустрэча, калі бачу зацікаўленыя вочы. Падзялюся прыгажосцю, якую я назіраю. У аснову многіх маіх твораў ляглі назіранні за прыроднымі і жыццёвымі з'явамі. Я назіральнік. Таму "за кожным вершам - падзея або выпадак, за кожным радком - перажыванне або адчуванне". Парой пачую фразу, а ў галаве ўжо цэлая байка саспела. Заўсёды ў сумцы аловак і кавалак паперы. Я запісваю радкі, якія прыходзяць разам з натхненнем, дзе б у гэты момант ні знаходзілася. Люблю прыроду.\nМой падворак быў адзначаны дыпломам, калі ў нас праходзіў конкурс "Ветэранскі падворак". Пышна квітнеюць гіяцынты, крокусы, рамонкі, пралескі. З каменя і пластыка - няўяўнай прыгажосці фігуркі для саду.\nІ яна распавядае, чытае малым дзіцячыя вершы, казкі і загадкі пра прыгажосць і пышнасць усіх стварэнняў гэтага свету, горача ёю любімых, якімі яна захопленая і зачараваная.\nІ пачынае здавацца, што рамонкі прыклалі да душы, тыя самыя, з яе саду.\nУ ходзе гутаркі - урок: "Любі-це кнігу, больш чытайце!".\n- Хіба можна параўнаць чытанне кнігі сапраўднай і чытанне электроннай кнігі? Я заўсёды вельмі любіла чытаць. У мясцовай бібліятэцы ўсе кнігі па два разы перачытала. Вершы любіла. У школу мы хадзілі пешшу, выходзілі з хаты рана, у 7 гадзін. І так 6 гадоў па 6 кіламетраў у Бакштаўскую школу і назад. Ці жарт? Я магла б заставацца ў дзядзькі, які жыў каля школы, але аддавала перавагу вяртанню дадому.\nА потым яшчэ некалькі ўрокаў: "Загадкі трэба ўдумліва слухаць - і тады будзе іх лёгка адгадаць", "Любіце сваіх бацькоў, будзьце паслухмянымі ім!", "Люблю вершы на беларускай мове, а вы?". І ўрок ад дырэктара школы Аляксандра Аляксандраві-ча Раманюка, удзячнага за сустрэчу: "Дзеці, дзе знаходзяцца Бакшты? Бліжэй да Гродна ці да Мінска? У якім раёне? Там нарадзілася наша зямлячка, пісьменнік Галіна Міхайлаўна Нічыпаровіч! ".\nДзеці доўга не хочуць развітвацца з вядомым чалавекам.\n- Раскажыце яшчэ пра сябе.\n- 7 гадоў я працавала на хлебазаводзе, я і зараз пяку смачныя булкі. На святы - абавязкова. Затым на працягу 30 гадоў маім нязменным месцам працы было паштовае аддзяленне.\nПаштальёнам я была адказным: пераконвала своечасова і рэгулярна афармляць падпіску. Затрымалася надоўга, таму што мне падабаліся зносіны з людзьмі. "Сцяжынку стаптала я, веру, да сэрцаў сваіх землякоў. Нашу я не проста паперы, а радасць, надзею, любоў ... ".\n"Кожны майстар калісьці быў аматарам", - пісаў Эмерсан. Але сёння мы гаворым Г.М. Нічыпаровіч: "Дзякуй за талент!".\nПісьменніца з'ехала, а мяне, нібы чалавека, які раптам прызнаў праўду і прыняў правілы Сусвету, яшчэ доўга бударажылі розныя думкі: і пра жыццё, якое яно глыбокае, прыгожае і прызначанае; і пра тое, што добрую кнігу ўспрымаеш сэрцам, нават калі ў ёй няма складаных сюжэтаў, рыфм і вобразаў; і пра тое, што ніколі не варта апускаць рукі ад стомы, наадварот, трэба любіць, верыць; і пра тое, што засталіся яшчэ ў нашай суровай рэальнасці такія цёплыя людзі, як Г.М. Нічыпаровіч.\n17 сакавіка я цэлы дзень правяла з пісьменнікам Галінай Міхайлаўнай Нічыпаровіч. Сумеснае чаяванне, гутаркі, чытанне вершаў, развагі на...\nВ Замошье началась реконструкция электросетей, а в Лутово Сельце ликвидировали несанкционированную свалку. Вести из сельсоветов Ушаччины\n«Дойти до каждого человека». Какую помощь оказывают пожилым людям соцработники и неравнодушные белорусы


09 студзень 2014, 19:12\nПракамэнтаваць гісторыю беларуса Шаўцова, які ўцёк з рабства, мы папрасілі журналістку з Дагестану Пацімат Махмудаву, якая некалькі разоў удзельнічала ў апэрацыі вызваленьня людзей з рабства ў ейнай краіне.\nМахмудава: Гэтая гісторыя гучыць цалкам рэальна і праўдзіва, таму што такіх гісторый, на жаль, тысячы. У Дагестане я неаднаразова была сьведкай, як людзей трымаюць у рабстве і прымушаюць іх працаваць, выконваць цяжкую працу. У асноўным такія людзі задзейнічаныя ў нелегальных цагельнях, якія знаходзяцца на касьпійскім узьбярэжжы. Гэта недалёка ад сталіцы Дагестану, Махачкалы. Іх таксама вельмі шмат на каменных кар’ерах па ўсім Дагестане. Ёсьць таксама людзі, якія па 20 гадоў жывуць у гарах Дагестану і пасьвяць жывёлу. У іх там няма магчымасьці выйсьці на сувязь са сваімі сваякамі...\nІснуе некалькі катэгорый такіх людзей. Ёсьць людзі, якіх насамрэч падманным шляхам завабілі ў Дагестан і прымушаюць працаваць. Ёсьць людзі, якіх некалькі разоў вызвалялі. У нас быў такі прыклад, калі я ў якасьці валянтэра ўдзельнічала ў гэтых, калі можна так сказаць, вызваленчых апэрацыях. Іх вызвалялі, ім дапамагалі дабрацца дадому, дапамагалі з дакумэнтамі, але празь нейкія час тыя ж людзі апыналіся ў тым самым месцы. Растлумачыць свае паводзіны яны не маглі. Я мяркую, што большасьць зь іх – хай яны мне выбачаць – гэта людзі, якія дэградавалі. Многія зь іх сьпіліся. На гэтых цагельных заводах іх кормяць, іх пояць, і ў іх ёсьць начлег. Відаць, некаторых гэта задавальняе. Таму яны туды вяртаюцца. Многія зь іх – людзі несямейныя, і ім, у прынцыпе, бяз розьніцы, дзе жыць – што ў Расеі па вакзалах блукаць, што працаваць у Дагестане. Работа цяжкая, але, маўляў, затое нас кормяць і нам ёсьць дзе жыць, і так далей...\nРС: А калі чалавек сапраўды хоча зьбегчы з такога рабства, дык у чым галоўная праблема? У яго няма дакумэнтаў і няма грошай?\nМахмудава: Так, у іх забіраюць дакумэнты. Ды ў шмат каго з такіх рабоў наогул не бывае ніякіх дакумэнтаў, каб можна было іх забраць. Па-другое, у іх няма тэлефонаў і ніякай іншай сувязі са сьветам. Ну і тыя цагельныя заводы або кар’еры знаходзяцца здалёк ад населеных пунктаў, так што ў рабоў няма магчымасьці схадзіць кудысьці. У іх ёсьць толькі кантакт зь людзьмі, якія ахоўваюць гэты завод і насамрэч наглядаюць за імі, каб яны працавалі і не ўцякалі. Ёсьць маскоўская арганізацыя пад назвай «Альтэрнатыва», кіраўніком якой зьяўляецца Алег Мельнікаў, і яна дапамагае такім людзям. У чэрвені летась я як валянтэр і журналістка ўдзельнічала ў вызваленьні жыхара Наўгародзкай вобласьці пры пасярэдніцтве «Альтэрнатывы»... Тады мы даведаліся пра схему, як тыя людзі трапляюць у рабства. Многія зь іх – гэта не масквічы, а людзі з правінцыі, якія прыяжджаюць у Маскву. Часьцей за ўсё іх вылоўліваюць на вакзалах, пытаюцца, чаго яны прыехалі, і калі чалавек кажа, што па працу, дык яму прапануюць такую працу – наогул кажуць, што праца будзе ў Сочы пры алімпійскіх аб’ектах, з добрым заробкам... Пры гэтым усіх гэтых кандыдатаў на рабоў спойваюць ў нейкай кавярні або рэстаране... Калі нехта адмаўляецца выпіваць, дык яму заказваюць каву або чай і падліваюць нейкія псыхатропныя рэчывы, ад якіх чалавек адключаецца... Ён прыходзіць да прытомнасьці ў аўтобусе або ўжо ў Дагестане...\nРС: У гэтым беларускім выпадку чалавек, які ўцёк з рабства да нейкай сям’і ў Дагестане, сказаў маці, што ён ня можа выехаць у Беларусь, бо яго «зьнімуць» на першым пасьце і зноў аддадуць у рабства. Што гэта значыць?\nМахмудава: Яго могуць зьняць на любым пасьце і вярнуць назад, таму што супрацоўнікі паліцыі добра ведаюць, куды гэтыя людзі прыехалі, чаму іх сюды прывезьлі. Усё праплачана, разумееце? За кожнага чалавека, якога вязуць у рабства ў Дагестан, кіроўца плаціць паліцыі паводле нейкай акрэсьленай таксы, я ня ведаю дакладнай сумы... Кажуць, што за перавоз маладога чалавека трэба заплаціць 15 тысяч рублёў, гэта значаць, 500 даляраў. За дзяўчат стаўка вышэйшая, таму што іх прымушаюць займацца прастытуцыяй, і яны прыносяць большы даход.\nДагестанскі раб Аляксандар: Я тут ніхто і зваць мяне ніяк\nБеларус у дагестанскім рабстве


Мячэць шэйха Зайда — Вікіпедыя\nМячэць шэйха Зайда (араб. مسجد الشيخ زايد) — трэцяя па велічыні мячэць у свеце. Знаходзіцца ў Абу-Дабі, сталіцы Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў. Названа ў гонар шэйха Зайда ібн Султана ан-Нахаяна — заснавальніка і першага прэзідэнта Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў. Побач ён пахаваны. Мячэць была афіцыйна адкрыта ў месяц Рамадан у 2007 годзе.\nУваход у гэтую мячэць, як і мячэць Джумейра ў Дубаі, дазволены таксама для немусульман. Міністэрства турызму аб'явіла, што экскурсіі па мячэці праводзяцца для мусульман і немусульман з сярэдзіны сакавіка 2008 года. Уваход і экскурсіі па Мячэці — бясплатныя.\nМячэць разлічана на 40 тысяч вернікаў. Галоўная малітоўная зала разлічана на 7 тысяч людзей. Два пакоі побач з галоўнай малітоўнай залай здольныя змясціць па 1500 чалавек кожная.\nПа чатырох вуглах мячэці стаяць чатыры мінарэты, якія ўзвышаюцца прыблізна на 107 метраў. Знешні шэраг галоўнага будынка пакрываюць 82 купалы. Купалы ўпрыгожаны белым мармурам, іх унутраная мастацкае афармленне таксама выканана з мармуру. Унутраны двор выкладзены каляровым мармурам і налічвае каля 17400 м².\nУ мячэці знаходзіцца самы вялікі дыван у свеце, плошча- 5627 м², над ім працавалі прыблізна 1200 ткачоў, 20 тэхнічных груп і 30 рабочых. Вага: 47 тон, з іх — 35 тон воўны і 12 тон бавоўны. У структуры дывана 2268000 вузлоў.\n↑ ArabianBusiness.com — Non-Muslims flock to world's third-largest mosque\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Мячэць_шэйха_Зайда&oldid=3124771"\nАпошнія змены 11 красавіка 2018 а 23:41\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 23:41, 11 красавіка 2018.


Ecophon Industry Modus S\nСістэма Ecophon Industry Modus S з’яўляецца адным з асноўных рашэнняў з добрымі акустычнымі ўласцівасцямі. Яна падыходзіць для зніжэння шуму ў прамысловых памяшканнях. Панэлі маюцца ў розных колерах і могуць усталёўвацца рознымі спосабамі.\nСістэма складаецца з панэляў Ecophon Industry Modus S і падвясной сістэмы Connect. Мае вагу каля 3-5 кг/ м2 у залежнасці ад таўшчыні панэляў. Панэлі выраблены са шкловалакна паводле тэхналогіі 3RD. Знешняя паверхня пакрыта пафарбаванай шклотканінай (S), адваротны бок панэлі – нефарбаваным шклопалатном. Канты нефарбаваныя.\nДля дасягнення найлепшых вынікаў рэкамендуецца выкарыстоўваць падвясную сістэмы і аксесуары Connect. Падвясная сістэма выраблена з ацынкаванай сталі.\nТаўшчыня (s) 50 50\nМантажная схема M22, M23, M44 M22, M23, M44\nАчыстка: Штотыднёвая сухая чыстка і чыстка пыласосам.\nЗнешні выгляд: Колер белы – White 190, бліжэйшы колер у сістэме NCS S 0500-N, святлоадбіванне 80%. Колер шэры – Grey 981, бліжэйшы колер у сістэме NCS S 2502-Y, святлоадбіванне 45%. Колер чорны – Black 970, бліжэйшы колер у сістэме NCS S 8502-Y, святлоадбіванне 4%. Колер натуральны\n– Nature, святлоадбіванне 60%. Магчымы невялікія адрозненні ў адценнях колераў\nУнутраны мікраклімат: Панэлі сертыфікаваны ў адпаведнасці з Indoor Climate Labelling і рэкамендаваны Шведскай Асацыяцыяй па барацьбе з астмай і алергіяй.\nαp Практычны каэфіцыент гукапаглынання\n— Ecophon Modus S Industry 50 мм, в.п.с. 200 мм\n· · · Ecophon Modus S Industry 100 мм, в.п.с. 200 мм\nв.п.с. – вышыня падвешвання сістэмы


Канвертаваць Augurs (REP) і Самалійскіх шылінгаў (SOS) : Калькулятар абменнага курсу\nAugur (REP) і Самалійскі Шылінг (SOS) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Augur і Самалійскі Шылінг пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 10 жнівень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Augur. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Самалійскі Шылінг валюты па змаўчанні. Націсніце на Самалійскіх шылінгаў або Augurs канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Augur гэта валюта, у ні ў адной краіне. Самалійскі Шылінг гэта валюта, у Самалі (SO, SOM). Сімвал REP можа быць запісаная REP. Сімвал SOS можа быць запісаная So Sh. Самалійскі Шылінг дзеліцца на 100 centesimi. Абменнага курсу the Augur Апошняе абнаўленне 10 жнівень 2020 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Самалійскі Шылінг Апошняе абнаўленне 10 жнівень 2020 ад Yahoo Finance. REP каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. SOS каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


Дни сельсоветов начались с Турково » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nДні сельсаветаў распачаліся з Туркова\nШэраг пытанняў і накірункаў дазваляюць ахапіць Дні сельсаветаў, у ліку якіх навядзенне парадку на вытворчых тэрыторыях і ў вёсках. Пасля невялікага зімовага перапынку ў раёне працягваецца традыцыя праводзіць такія мерапрыемствы. Яны даюць магчымасць прааналізаваць, наколькі мяняецца аблічча нашага краю, паляпшаецца якасць жыцця, што ўдаецца зрабіць у вызначаны тэрмін, а таксама ацаніць сумесную работу старшынь сельсаветаў, кіраўнікоў гаспадарчых аб’ектаў і насельніцтва.\nВясенні аб’езд рабочыя групы райвыканкама пачалі з Туркоўскага сельсавета. На яго тэрыторыі дзве гаспадаркі. У ААТ “Туркова” ў любы дзень і час можна прывезці гасцей любога ўзроўню. Звычка падтрымліваць парадак тут даведзена да аўтаматызму, калектыў дбае пра кожны куточак зямлі круглы год і без натугі. Прадпрымаецца шмат, каб апраўдваць высокі статус аграгарадка. Дагледжана і большасць прыватных дамоў, прыемна заехаць у бліжэйшыя вёскі.\nТакую практыку трэба пераймаць суседняму ААТ “Дрыгучы”. З мінулагодняга рэйду яшчэ ў памяці рабочых груп непрывабнасць яго ўладанняў. Не выклікала станоўчых эмоцый і ўбачанае сёлета. Па-ранейшаму па дарозе да цэнтральнай сядзібы сустракаюць убогія дамы, дзе ніякіх прыкмет жыцця, у дварах сухастой, кустоўе, хаця ў некаторых ёсць гаспадары. На шляху — ланцугом растуць хмызнякі. У лазовым лесе схаваліся і Дрыгучы. Тут шмат паўразбураных жытлаў, дэмантаж якіх расцягнуўся ў часе. Не паляпшаюць сітуацыю і нядаўна пабудаваныя дамы, бо не пасаджаны сады і кветкі, няма цяпліц і градак. На такім фоне маляўнічасць тутэйшых мясцін блякне. Ну якіх гасцей сюды завабіш?\nБезумоўна, прывабнасць — адна з умоў паспяховага развіцця. Шматгадовае бяздзеянне яго стрымлівае. Спасылацца на адсутнасць ці недахоп сродкаў і рабочай сілы — значыць, распісацца ў сваёй няздольнасці. Даўно трэба навесці парадак, заўважыла старшыня райсавета Марыя Баніфатава ў адказ на абяцанні кіраўніка гаспадаркі Уладзіміра Жылінскага выправіць сітуацыю ў бліжэйшы час. Актывізавацца запатрабавана да пачатку пасяўной кампаніі.\nВынікі Дня Туркоўскага сельсавета падводзілі 29 сакавіка. Раніцай прадстаўнікі інфармацыйных груп пабывалі ў працоўных калектывах, сустрэліся з вяскоўцамі па месцы жыхарства. У ходзе размовы шырока абмяркоўваліся задачы Года малой радзімы, праблемы насельніцтва. Некаторыя вырашаліся на месцы, астатнія ўзяты на кантроль. Напрыклад, жыхары вёскі Рыкуны маюць патрэбу ў адпампоўванні каналізацыі, у чым знойдуць падтрымку. У Іваньках наракалі на работу аўталаўкі, для якой стала традыцыяй адхіляцца ад графіка і спазняцца на тры-чатыры гадзіны. Вяскоўцы заўсёды на сувязі, але папярэджваць іх па тэлефоне не спяшаюцца. У Забалоцці вельмі дрэнны стан дарогі. Хвалююць мясцовых жыхароў і частыя візіты ваўкоў і лісіц. Восенню з-за няпрошаных гасцей не далічваліся авечак, курэй. Змагацца з драпежнікамі дапамогуць паляўнічыя.\nСа слоў старшыні райсавета Марыі Баніфатавай, пытанні жыхароў будуць вырашаны ў кароткія тэрміны. Мала часу адведзена і на добраўпарадкаванне тэрыторый. У бліжэйшы час трэба дасягнуць лепшых вынікаў у гэтай важнай і адказнай справе, асабліва там, дзе пра гэта думаюць у апошнюю чаргу.\nЗ праблемамі, якія складана вырашыць на мясцовым узроўні, вяскоўцы ішлі да старшыні раённага Савета дэпутатаў Марыі Баніфатавай. Яна правяла прыём грамадзян у Туркоўскім сельсавеце. Ад маладых жыхароў аграгарадка паступіла калектыўная скарга на дрэнную якасць водаправоднай вады. Чырвоная, з прымесямі, нават з пяском. З іх слоў, немагчыма піць нават кіпячоную. 10 сакавіка зварот з аграгарадка накіравалі на разгляд у міёрскі водаканал. Дагэтуль не атрымалі адказу. Напачатку Марыя Мікалаеўна даручыла санітарнай службе раёна правесці аналіз вады ў Туркове, каб прымаць наступныя меры.\nЖыхары аграгарадка адчуваюць недахоп кантэйнерных пляцовак для смецця, на іх думку чатырох малавата. Гэта пытанне разгледзіць УП ЖКГ.\nМалады энергетык Андрэй Каснікоўскі звярнуўся да кіраўніцтва гаспадаркі з просьбай дазволіць прыватызаваць дом па вуліцы Садовай у Туркове, дзе жыве з жонкай і дзіцяці. Пакуль яму адмовілі, а сяброў і знаёмых хлопца, якія заняты ў іншых гаспадарках, у гэтым пытанні падтрымалі. У чым адрозненне — пракансультуе юрыст.\nМалады спецыяліст ААТ “Туркова” Аляксандр Жук зноў скардзіўся на недапрацоўкі будаўнікоў ПМК-55. Дом, які выдзеліла яму гаспадарка, на гарантыйным абслугоўванні. Аднак ужо нямала ўклаў уласных сродкаў і падмайстроўваў сваімі рукамі. Працэс разбурэння падмурку, прыступак, якія імкліва ператвараюцца ў пандус, папярэдзіць не атрымалася. Выпраўляць свае хібы будаўнікі браліся адразу пасля звароту Аляксандра да старшыні райвыканкама мінулым летам. Аднак якасць зробленага інакш як “халтура” не назавеш. Чаму так, давядзецца разабрацца.\nНа прыём завітаў і жыхар аграгарадка Пад’ельцы Дзмітрый Васіленка. Працуе ў Туркоўскай школе сацыяльным педагогам, а просьбы маюць дачыненне да малой радзімы. Першай справай пацікавіўся, ці можна для вучняў, якія чакаюць школьнага аўтобуса ля рэдакцыі раённай газеты, устанавіць павільён, каб маглі збірацца ў строга вызначаным месцы і хавацца ад ападкаў. Як заўважыла старшыня райсавета, такое пытанне ўжо агучвалася, яно вывучаецца.\nЦікавіўся педагог, ці з’явіцца ў райцэнтры гарадскі транспарт, калі адчыніцца новая ЦРБ. Для яго маці, супрацоўніцы лячэбнай установы, з-за праблем з нагамі стане складана дабірацца на працу. У адказ пачуў, што плануецца арганізаваць аўтобусны маршрут па горадзе.\n» На Миорщине в Год малой родины внимание обращено на наведение порядка\n» Приём в Турковском сельсовете\n» По Турковскому сельсовету\n» Два дня по Миорскому сельсовету\n» Что думают граждане?


Пасіфэ, спадарожнік\nПасіфэ (стар.-грэч.: Πασιφάη) — спадарожнік Юпітэра. Адкрыты 27 студзеня 1908 года брытанскім астраномам Філібертам Жакам Мелатам ў Грынвіцкай каралеўскай абсерваторыі. Першапачатковае пазначэнне - 1908 CJ або VIII. Сваю назву атрымаў ў 1975 годзе ад імя жонкі крыцкага цара Мінаса, маці Мінатаўра.\nАрбіта Пасіфэ мае вельмі вялікі эксцэнтрысітэт, а таксама моцна нахіленая да плоскасцей экліптыкі і кручэння Юпітэра. Спадарожнік верціцца ў зваротным напрамку - гэта значыць у процілеглым кірунку кручэння Юпітэра. Належыць да групы Пасіфэ - групы спадарожнікаў, якія маюць арбіты з блізкімі параметрамі. Па сваіх памерах ён з'яўляецца найбуйнейшым спадарожнікам са зваротным напрамкам, і адным з найбуйнейшых нерэгулярных спадарожнікаў.\nПасіфэ, спадарожнік Інфармацыю Аб\nПасіфэ, спадарожнік Каментары\nПасіфэ, спадарожнік beatiful post thanks!\nПасіфэ, спадарожнік Вы праглядаеце суб'ект\nПасіфэ, спадарожнік што, Пасіфэ, спадарожнік хто, Пасіфэ, спадарожнік апісанне


Затрыманні, ператрусы: працягваюцца рэпрэсіі і ціск на беларусаў\nЗатрыманні, ператрусы: працягваюцца рэпрэсіі і ціск на беларусаў Дапоўнена\nhttps://spring96.org/be/news/103215 2021 2021-05-04T20:20:00+0300 2021-05-04T20:20:00+0300 2021-05-05T09:38:40+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/lubecki_90.jpeg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nПраваабарончы цэнтр "Вясна" працягвае збіраць факты палітычнага пераследу. Беларусаў і беларусак забіраюць з дома, затрымліваюць на працы, адбываюцца вобшукі і допыты. Улады ўзмацняюць розныя формы ціску і рэпрэсій на людзей за іх актыўную грамадзянскую пазіцыю і незадаволенасць дзеяннямі ўладаў.\nПра прычыну затрымання Андрэя Любецкага інфармацыі пакуль няма. Ён 18 гадоў адпрацаваў у 4-й дзіцячай бальніцы Мінска.\nЯк паведамляе телеграм-канал "Белыя Халаты", затрыманы лекар стаматолаг-хірург Сапун Станіслаў. Ён выйшаў на вуліцу з дзіцем, а праз пару хвілін вярнуўся дадому з натоўпам невядомых, аддаў жонцы дзіцяці і яго павезлі. Паведамляюць, што цяпер лекар знаходзіцца на Акрэсціна, у чым яго абвінавачваюць — невядома.\nТаксама ў Мінску затрыманы 25-гадовы Аляксей Салановіч.\nУ Мазыры сёння затрымалі на 72 гадзіны ў межах ч.1 арт. 342 КК 20-гадовага Данілу Cкіпальскага. У яго правялі вобшук, але ў выніку нічога не вынялі. Але пры гэтым, фатаграфавалі спартыўную атрыбутыку, шалікі "Славіі". Шукалі сцягі і стыкеры — "забароненую сімволіку", па словах сілавікоў.\nСяргей Гардзіевіч. Фота: БАЖ\nПалітзняволенаму журналісту інтэрнэт-выдання “Першы рэгіён” з Драгічына Сяргею Гардзіевічу змянілі меру стрымання з хатняга арышту на падпіску аб нявыездзе. Ён застаецца абвінавачаным па арт. 368 КК (абраза прэзідэнта Рэспублікі Беларусь).\nНагадаем, 22 снежня 2020 г. па дарозе з Драгічына ў Брэст ён быў затрыманы супрацоўнікамі АМАП. Пазней у яго кватэры адбыўся ператрус, журналіста затрымалі на 72 гадзіны па ўзбуджанай у дачыненні да яго крымінальнай справе па арт. 368 КК (абраза прэзідэнта Рэспублікі Беларусь). Гаворка ідзе нібыта пра рэпост паведамлення ў адной з драгічынскіх груп у Viber, да якой мае дачыненне Сяргей Гардзіевіч. 25 снежня ў дачыненні да Сяргея Гардзіевіча была абраная мера стрымання ў выглядзе хатняга арышту.\nЯк піша "БАЖ", у Лідзе ўчора ўвечары быў затрыманы журналіст Андрэй Фралоў. Канкрэтныя абставіны затрымання пакуль невядомыя. Вядома толькі, што журналіста вінавацяць у непадпарадкаванні міліцыі. Ноч журналіст правёў у ізалятары часовага ўтрымання, сёння ў Лідзе над ім павінен прайсці суд.\n04.05.2021 Тэгі: адміністратыўны перасьлед, затрыманьні


Малако засьцерагае ад інсульту і хваробаў сэрца\n14 чэрвень 2005, 15:31\nКастусь Бандарук, Прага Да такой высновы прыйшлі брытанскія навукоўцы.\n“Спажываньне як мінімум адной шклянкі малака ў дзень заўважна зьмяншае рызыку інсульту і хваробаў сэрца,” – лічыць прафэсар Пітэр Элвуд з Кардыфскага ўнівэрсытэту. Ён падсумаваў вынікі 10 буйнамаштабных дасьледаваньняў, праведзеных у Злучаных Штатах, Вялікай Брытаніі, Італіі, Японіі і Нідэрляндах. Агулам у дасьледаваньнях узялі ўдзел ажно 400 тысяч мужчын і жанчын ва ўзросьце ад 8 да 28 гадоў.\nПрафэсар Элвуд прыйшоў да высновы, што спажываньне большай колькасьці малака зьмяншае на 13% рызыку хваробаў сэрца і на 17% – інсульту. Сам прафэсар цягам больш як 20 гадоў зьбіраў дадзеныя пра харчаваньне і лад жыцьця 2,5 тысяч мужчын ва ўзросьце 45-59 гадоў. Ён сьцвердзіў, што ў мужчынаў, якія мелі звычку выпіваць прынамсі шклянку малака ў дзень, рызыка інсульту і хваробаў сэрца была на траціну меншая, чым у тых, хто цалкам ня піў малака.\nМалако і малочныя вырабы традыцыйна лічыліся адным з самых неабходных прадуктаў харчаваньня. Паводле навукоўцаў, малако амаль на 100% забясьпечвае арганізм кальцыем, які побач з магніем і фосфарам неабходны для правільнай пабудовы костак. Кальцый з каровінага малака засвойваецца арганізмам у больш як на 30% значна лепш, чым у выпадку расьлінных прадуктаў.\nМалако зьяўляецца багатай крыніцай таксама іншых мінэралаў, вітамінаў A, B, D і Е, бялкоў, асноўнага будаўнічага матэрыялу нашых клетак і тканак, а таксама вугляводаў, якія даюць арганізму энэргію. Малако мае шэраг тэрапэўтычных уласьцівасьцяў. Яно, у прыватнасьці, засьцерагае ад астэапарозу і шэрагу мэтабалічных хваробаў. Вось таму яно рэкамендуецца як дзецям, у якіх косткі растуць, так і людзям у пажылым веку, у якіх косткі – ломкія. У “пірамідзе здаровага харчаваньня” малако, а таксама ёгурт, кеефір, тварог, сыры і малочнае лёдава займаюць адно з самых пачэсных месцаў.\nАднак ня ўсе захапляюцца малаком. Нават некаторыя мэдыкі лічаць, што малако дапушчальнае толькі ў выпадку малых дзяцей, бо яны могуць прымаць толькі вадкія харчы. Асноўны мінус малака і малочных прадуктаў, гэта тое, што арганізм некаторых людзей не прымае малочнага цукру-лактозы. Іншая небясьпека, гэта прысутнасьць мікробаў. Пастэрызыцыя, гэта значыць падаграваньне малака да 75 градусаў цягам 15-20 сэкундаў, не забівае ўсіх бактэрыяў. З гэтай прычыны рэкамэндуецца піць гатаванае малако. Самі вытворцы малака ўсё часьцей скарыстоўваюць мэтад стэрылізацыі: падаграваньне малака на пару сэкундаў да тэмпэратуры 150 градусаў.\nАмэрыканскія дыетолягі надаюць вялікае значэньне ўзроўню тлушчу ў малацэ. Гэта зьвязана з эпідэміяй атлусьценьня амэрыканцаў, у тым ліку дзяцей. Празьмерную вагу маюць ў 16% амэрыканскіх дзяцей у школьным узросьце. Атлусьценьне як маладых, так і старэйшых амэрыканцаў тлумачыцца празьмерным спажываньнем бульбы-фры, чыпсаў, гамбургераў і салодкіх газаваных напояў. Даўжэйшы час амэрыканская Нацыянальная Рада Малочных Прадуктаў ўжывала ў камэрыцыйных мэтах стандартную фразу “малако – добрае для твайго цела”. Два гады таму Рада выдаткавала 200 мільёнаў даляраў на дасьледаваньне, якое павінна было даказаць, што малако дапамагае згубіць вагу.\nАднак вучоныя з Гарвардзкага ўнівэрсытэту на чале з Гэлен Рокет часткова расчаравалі вытворцаў малочных прадуктаў. Яны абсьледавалі 13 тысяч дзяцей ва ўзросьце ад 9 да 14 гадоў. Аказалася, што дзеці, якія згодна рэкамендацыям выпіваюць больш як 3 шклянкі малака, хутчэй таўсьцеюць, чым худнеюць. Справа ў тым, што пераважная большасьць дзяцей спажывае тлустае малако. “У малацэ шмат калёрыяў, – кажа Гэлен Рокет. – Калі ў дзіцяці праблемы з вагою, ягоным галоўным напоем павінна быць вада”.\nУ цэлым амэрыканскія вучоныя ня супраць малака. Яны проста рэкамэндуюць піць абястлушчанае малако. Паводле амэрыканскай дасьледчыцы Катрын Бэркей, аптымальны варыянт – гэта малако, у якім 1% тлушчу. У шклянцы такога малака 85 калёрыяў, у той час калі ў шклянцы тлустага малака – 150 калёрыяў. Вось таму, паводле дыетолягаў, дапушчальны ўзровень тлушчу ў малацэ – 2%. У такім абястлушчаным малацэ дастатковая колькасьць вітамінаў і мінэралаў. Калі малако абястлушчана да 0,5 %, дык яно ў гэтым сэнсе непаўнавартаснае.\nІншая група брытанскіх вучоных з Брыстальскага ўнівэрсытэту разьвеяла міт, нібыта спажываньне малака падвышае крывяны ціск і ўзровень халестырыну. Цягам 20 гадоў яны сачылі за станам здароў’я 750 мужчынаў. За гэты пэрыяд 54 з абсьледваных мужчынаў перажылі інсульт, 139 зь іх мелі ішэмічную хваробу сэрца, а 225 чалавек – памерлі. Вучоныя апытвалі іх на акалічнасьць таго, як яны харчуюцца, што ядуць і што п’юць на працягу ўсяго тыдня. Аказалася, што ўсе мужчыны, якія пілі шмат малака, але абястлушчанага, былі больш энэргічныя і актыўныя, чым тыя, якія спажывалі яго зрэдку і няшмат. Ад поснага малака яны таксама не таўсьцелі, што заўсёды лічылася адным з галоўных аргумэнтаў супраць спажываньня малака. І што асабліва важна – узровень халестырыну і крывянога ціску заставаўся ў іх у норме.


Міністра культуры Паўднёвай Карэі арыштавалі за стварэнне «чорных спісаў» артыстаў\nМіністра культуры Паўднёвай Карэі арыштавалі за стварэнне «чорных спісаў» артыстаў 10\nУ Паўднёвай Карэі на фоне карупцыйнага скандалу ў вышэйшых эшалонах улады ўпершыню узяты пад арышт дзейны міністр. Ім стала міністр культуры, спорту і турызму Чо Юн Сун. Паводле даных следства, яна склала спіс з тысяч дзеячаў культуры, якіх трэба было пазбавіць магчымасці атрымліваць дзяржаўнае фінансаванне, перадае РІАН са спасылкай на Kyodo. Як паведамляе Reuters, у суботу павінен прайсці яе першы допыт у новым статусе.\nПаводле даных следства, у «чорны спіс» Чо Юн Сун увайшлі больш за 9400 артыстаў і дзеячаў культуры, крытычна настроеных супраць улады прэзідэнта Пак Кын Хэ. Пазначаных асоб павінны былі пазбаўляць любых відаў дзяржаўных субсідый і дапамогі. Сама яна існаванне падобнага пераліку раней адмаўляла.\nАкрамя таго, суд выдаў ордар на арышт былога кіраўніка адміністрацыі прэзідэнта.\nАгенцтва Yonhap паведаміла аб тым, што неўзабаве пасля арышту Чо Юн Сун прапанавалі сысці ў адстаўку. Чакаецца, што яе заява будзе хутка падпісаная прэм'ер-міністрам, які пасля адстаўкі прэзідэнта Пак Кын Хэ часова выконвае абавязкі кіраўніка дзяржавы.\nЗ восені мінулага года ў Паўднёвай Карэі разгарэўся карупцыйны скандал вакол Цхве Сун Сіль — найлепшай сяброўкі прэзідэнта краіны, якая нефармальна аказвала вялікі ўплыў на рашэнні Пак Кын Хэ. Праваахоўныя органы падазраюць яе ў тым, што яна, не займаючы ніякіх дзяржаўных пасадаў, удзельнічала ў прыняцці палітычных рашэнняў, а таксама вымагала буйныя сумы ў паўднёвакарэйскіх карпарацый, дамагаючыся фінансавання сваіх фондаў.\nПасля арышту Цхве Сун Сіль узніклі падазрэнні, што карупцыйныя схемы і ціск на буйны бізнэс адбываліся з ведама прэзідэнта. У пачатку снежня Пак Кын Хэ быў абвешчаны імпічмент. Цяпер выконваючым абавязкі кіраўніка дзяржавы стаў прэм'ер-міністр Хван Ге Ан. Канстытуцыйны суд у цяперашні час вырашае пытанне аб правамоцнасці абвешчанага імпічменту прэзідэнту. Калі гэта рашэнне будзе пацверджанае, на працягу двух месяцаў у краіне пройдуць выбары новага кіраўніка дзяржавы.\nТак , в РБ есть кому призадуматься.\n21.01.2017 / 14:33\nЛюдзішкі усюды аднолькавыя - і у Карэі, і у Беларусі.\nУХват / Адказаць\n21.01.2017 / 14:34\nНа жаль, мы - Паўночная карэя :(


Экскурсія па вуліцы Караткевіча | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЭкскурсія па вуліцы Караткевіча\nПаліна Сцепаненка, 8 месяцаў таму\nВуліца Караткевіча ў Воршы – на мяжы паміж рэальнасцю і светам твораў Караткевіча.\nВуліца адлюстраваная ў вершах Караткевіча і ў рамане “Леаніды не вернуцца да Зямлі” (“Нельга забыць”).\nНа пачатку вуліцы на будынку былой канторы піўзавода – шыльда і гарэльеф з выявай пісьменніка – з 1990 году.\nАўтар гарэльефа – скульптар з Талачына Юры Палякоў.\nПадчас экскурсіі гаворым пра тое, што было, ёсць, пра тое чаго няма, і пра тое, што існавала ва ўяўленні і адчуваннях Уладзіміра Караткевіча, а пасля і ў адчуваннях чытачоў.\nВуліца Караткевіча – гістарычны цэнтр Воршы. Вуліца шмат разоў мяняла назву – у 19-ым стагоддзі была Паштовай, пасля пабудовы бровара – Піваваранай, у 20-ыя гады 20-га стагоддзя мела імя Усевалада Ігнатоўскага, пасля – Клімента Варашылава, падчас Другой Сусветнай вайны – зноў Півавараная – толькі па-нямецку, пасля вайны – зноў Варашылава, яшчэ пазней Касманаўтаў, а ўжо вуліцу Касманаўтаў перайменавалі ў вуліцу імя Уладзіміра Караткевіча.\nУ вершы Уладзімір Караткевіч, як і ў рамане “Нельга забыць” дакладна апісвае вуліцу, дзе стаіць дом яго сям’і.\n30 снежня 1961 года Уладзімір Караткевіч піша верш “Вуліца Касманаўтаў”\nВуліца Касманаўтаў збягае ў лагчыну з гары.\nВытокі яе — у горадзе, вусце яе — ў Дняпры.\nМы пройдзем ад вытокаў да вусця.\nДа Другой сусветнай вайны на вуліцы было 26 дамоў.\nТут жыў да 1937 рэпрасаваны мастак Мікалай Жызнеўскі (вучань Шышкіна і Левітана – пейзажыст) і яго жонка настаўніца Марыя Іванаўна, рэпрасаваны настаўнік Лазоўскі, 30 евангелістаў, якія жылі ў вялікі доме і былі пакараныя вечнай ссылкай\nУ жніўні 1937 года на адной вуліцы, якая тады называлася Варашылава, было арыштавана 60 чалавек.\n30 снежня 1961 года Уладзімір Караткевіч піша верш\nУ горадзе без тралейбусаў,\nнад імклівай нямоўчнай ракой,\nНа вуліцы Касманаўтаў — хата маці маёй,\nНа вуліцы Касманаўтаў, дзе ўлетку бубняць чмялі,\nНа самай мне любай вуліцы з усіх,\nшто ёсць на зямлі…\nПасталі дамы ў пажары каралавых арабін —\nШаснаццаць аднапавярховых і двухпавярховы адзін.\nА поруч з імі узносяцца над стромай садоў залатых\nВелічны гмах піўзавода і дом Грамады глухіх.\nКолькасць дамоў ўказвае дакладна: “Шаснаццаць аднапавярховых і двухпавярховы адзін”. Пра двухпавярховыя доўга думала: што ж гэта такоеі зразумела, што гэта кантора піўзавода, дзе сядзела дырэкцыя, а цяпер вісіць гарэльеф. .\nЦяпер на верхняй частцы вуліцы Караткевіча ў Воршы захаваліся толькі тры старыя прыватныя дамы – №10 (дом Караткевіча), №8 і №6 (дом, у якім ніхто не жыве). На схіле да Дняпра – чатыры прыватныя дамы. Салярныя знакі. вуліца Караткевіча, дом 6, дзе ніхто не жыве.\n“Велічны гмах піўзавода” – можна сказаць, што захаваўся часткова і цяпер існуе ў новым фармаце.\nАршанскі піўзавод быў адным з найстарэйшых у Беларусі, быў заснаваны як «Сіндыкат піваварных заводчыкаў Паўночна-Заходняга краю» ў 1883 годзе. Да 1919 года, калі было прынята рашэнне нацыяналізаваць завод, ён належаў сям’і Вайнберг.\nНа тэрыторыі завода знаходзілася артэзіянская скважына.\nУ 20-ых на завод прыйшоў працаваць півавар Ян Смажэк, у гонар якога ў 90-ых быў выпушчаны імянны гатунак піва. Прапрацаваў ён на заводзе больш за 30 гадоў.\nУ 70-ыя была праведзеная рэканструкцыя завода па тэхналогіі славацкага бровару.\nУ 70-ыя гады гаварылі, што людзі з Масквы прыязджаюць адмыслова, каб папіць аршанскага піва.\nВыходзім з двара былога піўзавода – звяртаем увагу на замураваную цяпер сцяну. Гаворым пра тое, што ў перыяд росквіту піўзавода сцяна была шкляная і можа было бачыць цыкл – як ідуць пустыя бутэлькі, ў іх заліваецца піва, закаркоўваецца.\nПа начах на вуліцы вельмі выразна чуўся гучны грукат піўных бутэлек, якія ішлі па канвееры спачатку пустымі, пасля ў іх залівалася піва і далей – на апошнім этапе бутэлька закаркоўвалася.\nАднойчы ў поўнай закаркаванай пляшцы знайшлі мёртвую мыш, быў вялікі скандал.\nПеразвон шкляных бутэлек.


Берасцейцам распавялі пра эміграцыю і беларускія стартапы ў ЗША | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАдмысловы, ужо трэці па ліку ў Берасці, семінар на гэтыя тэмы правёў амерыканскі адвакат беларускага паходжання Юрась Зянковіч.\nНа мерапрыемства сабраліся людзі, пераважна зацікаўленыя пытаннямі эміграцыі ў Новы Свет. Кажа сам адвакат:\n– Амерыка – гэта краіна для моцных людзей. То бок, людзі, якія не прызвычаіліся ўпірацца, якія, як казаў Зміцер Вайцюшкевіч, “беларускі мужчына сядзіць на канапе ў цэнтры Еўропы”, такія людзі вернуцца як пабітыя сабакі з Амерыкі. І гэта будуць тыя, што распавядуць, што ў Амерыцы нічога добрага няма. І ніякай будучыні няма. А чалавек, які гатовы шмат працаваць, гатовы працаваць у першую чаргу над сабой, а гэта самая цяжкая праца – развівацца, вучыцца новаму, той даб’ецца поспеху.\nАкрамя ўласна прэзентацыі пра ўмовы эміграцыі і вядзення бізнесу ў Злучаных Штатах, Юрась Зянковіч апавёў пра палітычную сітуацыю ў краіне, некаторыя прававыя аспекты, гісторыю і сучасны стан беларускай эміграцыі.\nДні Франкафоніі пройдуць у Беларусі 5-30 сакавіка\nСвяточны вулічны фестываль «100 год БНР» рыхтуецца ў Берасці на…


Міхаіл Жамчужны: Аб сустрэчах не прасіце, але пішыце больш | Новы Час\nЗаснавальнік “Платформ інавэйшн” Міхаіл Жамчужны.\nЯк піша "Віцебская Вясна", Міхаіл Жамчужны ў сваім апошнім лісце, які атрымалі ад палітвязня віцебскія праваабаронцы, паведамляе аб прынцыповай немагчымасці кароткіх сустрэчаў з ім калегаў-праваабаронцаў — праз забароны і дыскрымінацыйныя ўмовы, створаныя ў калоніі.\n«Сустрэцца са мной не змаглі вядомыя беларускія праваабаронцы Андрэй Бандарэнка, Тацяна Равяка і Барыс Бухель», — піша Жамчужны. З ягоных словаў, гэтыя сустрэчы не дазволіла кіраўніцтва сістэмы выканання пакарання.\nЗняволены Жамчужны просіць грамадзянскіх актывістаў спыніць спробы дамагацца падобных сустрэчаў яшчэ і праз тое, што ў калоніі створаныя дыскрымінацыйныя ўмовы для камунікацый падчас сустрэчаў.\n«Стаўлю ў вядомасць, што сустрэчы праходзяць праз двайное шкло, размова адбываецца праз тэлефонную трубку пад наглядам супрацоўнікаў калоніі і з аўдыёцэнзурай. Перадача якіх-небудзь дакументаў, нават адвакатам, падчас сустрэчы забароненая!» — расказвае ў лісце Міхаіл Жамчужны.\nПалітвязень лічыць вялікім дабром магчымасць штомесяц без абмежаванняў сустракацца з адвакатам з Мінску і па неабходнасці — з віцебскім адвакатам. «Гэтымі сустрэчамі загарантоўваецца мая бяспека», — піша ён.\n«З перапіскай сітуацыя цалкам непрымальная, — кажа праваабаронца Леанід Свецік. — На маім прыкладзе, яна знізілася да аднаго ліста за месяц, раней ліст ад Жамчужнага прыходзіў амаль кожныя два тыдні. Праўда, былі перапынкі ў ліставанні, калі Жамчужны знаходзіўся ў ШІЗА».\n«І цэнзары, як гаворыцца, не дрэмлюць», — іранізуе ў лісце палітвязень.\n«Цягам апошніх гадоў вялікая частка ўваходнай і выходнай карэспандэнцыі знішчалася цэнзурай. Апошнія выпадкі — лісты ў Чарнігаўскі Дом правоў чалавека, з Беларуска-Амерыканскай асацыяцыі, ад Каўнярова (2019/10/31) — за «цынізм», — удакладняе Жамчужны.\nТым не менш, зняволены праваабаронца просіць пісаць яму больш і часцей. Бо гэтак павялічваецца імавернасць таго, што хоць частка лістоў знойдзе свайго адрасата.\n«У апошні час лісты ад палітвязня Міхаіла Жамчужнага прыходзяць з вялікімі затрымкамі, таму кожны ліст становіцца каштоўным той інфармацыяй, якую змяшчае, — пра стан здароўя, пра тое, якія падзеі і працэсы адбываюцца ў калоніі», — пракаментаваў Леанід Свецік сітуацыю наконт ліставання з вязнем папраўчай калоніі №9 Міхаілам Жамчужным.\nЖамчужнаму Міхаілу Ігаравічу


У верасьні 2013-га Пуцін і Лукашэнка разам сядзелі ў акопах. Чаму сёлета назіралі за манэўрамі паасобку?\n20 верасень 2017, 12:58\nПрэзыдэнт Беларусі Аляксандар Лукашэнка наведаў актыўную фазу манэўраў на 227-м агульнавайсковым палігоне «Барысаўскі». 20 верасьня 2017 году\nЗа апошняй стадыяй сумесных расейска-беларускіх вучэньняў галоўныя вайскаводы ўзброеных сілаў так званай «саюзнай дзяржавы» назіралі асобна.\nПрэзыдэнт Расеі Ўладзімір Пуцін напярэдадні праінспэктаваў палігон «Лускі» ў Ленінградзкай вобласьці, Аляксандар Лукашэнка сёньня наведаў актыўную фазу манэўраў на 227-м агульнавайсковым палігоне «Барысаўскі».\nПадчас аналягічных вучэньняў у верасьні 2013 году Пуцін і Лукашэнка разам сядзелі ў акопах, прычым двойчы: спачатку на беларускім палігоне «Госкі», а затым у Калінінградзкай вобласьці.\nВазьняк: асабістая непрыязнасьць не перашкодзіць вырашэньню стратэгічных пытаньняў\nВерагоднасьць таго, што кіраўнікі дзяржаў сустрэнуцца і сёлета, абмяркоўвалася да апошняга.\nЯк удакладнілі ў прэсавай службе Лукашэнкі, бакі вялі кансультацыі праз розныя каналы, у тым ліку разглядаліся варыянты ўдзелу на ўзроўні кіраўнікоў дзяржаў. Аднак афіцыйнага запрашэньня наведаць Расею прэзыдэнту Беларусі не паступала.\nУ сваю чаргу Ўладзіміру Пуціну было накіравана запрашэньне прыехаць у Беларусь, але афіцыйнага адказу так і не дачакаліся.\nШто азначае ўзаемнае ігнараваньне Пуціна і Лукашэнкі? Радыё Свабода запытала экспэртаў, ці значыць гэта, што вялікія манэўры яшчэ больш абвастрылі і без таго няпростыя стасункі палітычных лідэраў?\nМаёр танкавых войскаў у запасе, былы афіцэр штабу Беларускай вайсковай акругі, каардынатар грамадзянскага руху «Гавары праўду» Сяргей Вазьняк лічыць, што складанасьці ва ўзаемаадносінах вышэйшых асобаў ва ўсіх навідавоку, але наўрад ці яны зьвязаныя зь цяперашнімі вучэньнямі:\n«Мы ўжо даўно назіраем пэўныя складанасьці ў дачыненьнях паміж кіраўнікамі дзьвюх дзяржаў. Але гэта не зьвязана канкрэтна з вучэньнямі „Захад-2017“. Проста пэрыядычна адбываюцца больш ці менш прыкметныя ўскладненьні, цяпер мае месца чарговы такі этап. Стасункі на працягу многіх гадоў, мякка кажучы, не зусім гладкія. Зьвязана гэта перадусім з тым, што Расея расчараваная ў сваіх надзеях на Беларусь. Шмат гадоў Крамлю абяцалі, што будзе адна дзяржава, адна валюта, разам сальёмся і ўсё такое іншае. А Лукашэнка так ці іначай зьяўляецца тормазам гэтага працэсу, таму менавіта адсюль, як я дапускаю, ідуць усе гэтыя ўскладненьні».\nКалі Лукашэнка настолькі недамоваздольны, ці ёсьць верагоднасьць, што і вучэньні ў пэрспэктыве будуць яму толькі замінаць? Манэўры выклікалі надзвычай балючую рэакцыю ў Эўропе, а імідж саюзьніка краіны-агрэсара Беларусі дывідэндаў не прынясе.\nСяргей Вазьняк лічыць, што беларуска-расейскае супрацоўніцтва ў вайсковай галіне будзе разьвівацца нават на фоне халоднасьці ў асабістых адносінах Пуціна і Лукашэнкі:\n«Нягледзячы на пэўныя шарахаватасьці, ёсьць больш глябальныя праблемы. Пры ўсіх нюансах Лукашэнка разумее: яму зараз без падтрымкі Расеі — перш за ўсё эканамічнай — будзе вельмі складана. Таму асабістая непрыязнасьць не перашкодзіць вырашэньню стратэгічных і геапалітычных пытаньняў. Значыць, вучэньні такога кшталту будуць адбывацца і далей. Плюс Беларусь знаходзіцца ў АДКБ, ёсьць куча пагадненьняў аб вайскова-тэхнічным супрацоўніцтве, сумеснай ахове паветраных межаў і г.д. Нашы ракетчыкі праводзяць вучэньні на расейскіх палігонах. У Беларусі такіх палігонаў няма і быць ня можа, бо краіна маленькая. Уся наша армія на расейскім узбраеньні — пачынаючы ад запчастак і камплектных частак да боепрыпасаў і ўласна тэхнікі. Разарваць усё гэта за адзін раз немагчыма. Таму канфлікты будуць пэрыядычна тлець, але няма падстаў, каб зьмянілася агульная стратэгія».\nКопыл: Лукашэнка вельмі хацеў бы паехаць у Расею, але яго папросту не пусьцілі\nМаёр у адстаўцы Ільля Копыл, які больш за 25 гадоў адслужыў у ракетных войсках стратэгічнага прызначэньня, перакананы, што разам назіраць за заключнай фазай манэўраў Уладзіміру Пуціну і Аляксандру Лукашэнку перашкодзілі разыходжаньні, несумяшчальныя са знаходжаньнем на адным камандным пункце:\n«Нішто не замінала, як у 2013-м, пабываць на вучэньнях і ў Расеі, і ў Беларусі. Але градус унутранага непрыняцьця дасягнуў такой мяжы, што, відаць, ім цяжка быць побач нават кароткі час. Да таго ж Пуцін лічыць так: тое, што нібыта ёсьць Беларусь — гэта ўсё ўмоўна. Ёсьць вялікая Расея, гэта галоўнае. А паколькі яго краіна, то і яго вучэньні. Яму тут Лукашэнка не асабліва і патрэбен... Вычытаў у вайсковага аналітыка Алесіна: каб падначаліць Беларусь, Расеі патрэбна 50 тысяч вайскоўцаў. На маю думку, каб захапіць Беларусь, хопіць і 3-5 тысяч, бо мы ня ведаем, як сябе будзе паводзіць беларуская армія. Таму што агульнае камандаваньне зь перакосам у бок Масквы. Мабыць, гэтым разам з-за падвышанай міжнароднай увагі „пранясе“, расейскія войскі выйдуць зь Беларусі. Аднак можа настаць такі момант, калі яны вырашаць і застацца».\nНа думку спадара Копыла, Лукашэнку, вядома, было б за гонар пастаяць побач з Пуціным хоць на якім палігоне, аднак іншае пытаньне, ці хоча гэтага гаспадар Крамля?\n«Як мне здаецца, Лукашэнка вельмі хацеў бы паехаць, але яго проста не запрасілі. Безумоўна, каб ён захацеў узьняць шум, то яго, безумоўна, пусьцілі б — як праігнараваць саюзьніка, якому вельмі карціць туды трапіць? Ну а Пуціну ў Беларусь ня трэба, яму вайсковых цацак хапае сваіх. Таму вырашылі пакуль адзін ад аднаго адпачыць. Але сваіх пасланцоў Пуцін запусьціў, каб лішні раз паказаць, хто ў беларускім доме сапраўдны гаспадар. Я маю на ўвазе ваенізавана-праваслаўны аўтапрабег за Пуціна і вялікую Расею. Як дэманстрацыя таго, што бесьперашкодна праехалі, ніхто не спыніў, значыць, іх тэрыторыя. Усё паказалі без вучэньняў».\nПадгол: пад маркай «Захаду-2017» адпрацоўваецца баяздольнасьць па ўсёй тэрыторыі Расеі\nПалітоляг Уладзімер Падгол, які спэцыялізуецца на аналізе вайсковай галіны, лічыць, што сам факт асобнага назіраньня за манэўрамі ў Маскве і ў Менску яшчэ ні аб чым ня сьведчыць. Але, тым ня меней, дае нагоду да роздуму:\n«Вучэньні адбываюцца на вельмі шырокім полі, таму усё ахапіць і быць поруч складана. Але ёсьць важны момант. Спачатку Пяскоў, прэсавы сакратар Пуціна, даў зразумець, што была першапачатковая дамоўленасьць і Лукашэнка мусіў ехаць на Лускі палігон. Але са словаў Эйсмант, прэсавай сакратаркі Лукашэнкі, ужо вынікала, што той нікуды не зьбіраўся. Кшталту дамаўляліся ды не дамовіліся. І якраз гэта паказвае, што сам працэс — хто куды паедзе — даволі спрэчны, быў канфлікт інтарэсаў. Бо пасьля заявы Пяскова ледзь не праз тыдзень зьявілася інфармацыя, дзе насамрэч будзе Лукашэнка. Гэта значыць, увесь гэты час вялося напружанае абмеркаваньне і рознагалосьсі ня вырашылі. Бо сам факт, што назіраюць асобна, ні пра што ня сьведчыць. Нават тое, што Шайгу прыедзе, таксама мала значыць. А вось папярэднія перамовы якраз даюць зразумець пра напружаную сытуацыю».\nПры гэтым Уладзімер Падгол лічыць, што ніякага дэмаршу з боку Менску быць ня можа — літаральна пад вучэньні Беларусь атрымала чарговы транш расейскага крэдыту, што мусіць задобрыць саюзьніка:\n«Ня трэба вырываць гэта з кантэксту агульнапалітычных стасункаў, бо акурат у гэты час Лукашэнка атрымаў 700 мільёнаў даляраў крэдыту. Таму можна толькі гадаць, што ў рэальнасьці паўплывала на разьвіцьцё такога сцэнару. Магчыма, адной з прычын напружанасьці стала тое, што перад пачаткам вучэньняў начальнік Генштабу Белаконеў расказаў грамадзкасьці толькі пра вучэньні ў Беларусі. А насамрэч падзеі разгортваюцца і на палігонах Расеі, значэньне якіх як бы прымяншаецца. На справе ж аказалася, што аб’ём вучэньняў раптам у 100 разоў пашырыўся — пад іх маркай „ваююць“ па ўсёй Расеі. Для Лукашэнкі, відаць, гэта быў шок. Бо што ні пачытаеш у расейскіх СМІ, дзе б вучэньні цяпер не праходзілі, яны ўсё падвёрстваюць пад „Захад-2017“. Дык пра які абарончы характар пры такім раскладзе гаворка?».


28 травень 2011, 12:41\nСёньня ў сядзібе БНФ, дзе адбываўся міжнародны круглы стол, прысьвечаны пытаньням рэфармаваньня сыстэмы Міністэрства ўнутраных справаў, былі затрыманыя міліцыянтамі грамадзяне Ўкраіны, Расеі і Беларусі.\nЛітаральна празь дзьве гадзіны ад пачатку мерапрыемства ў памяшканьне ўварваліся людзі ў цывільным і адзін у форме, участковы міліцыянт. Яны забаранілі ўсім прысутным пакідаць памяшканьне, заблякавалі выхад і пачалі правяраць пашпарты ў прысутных.\nЯны затрымалі трох грамадзян Украіны: Алега Мартыненку і Алу Благую, памочніка прэзыдэнта па правах чалавека Вадзіма Піваварава, былых супрацоўнікаў органаў унутраных справаў, грамадзянку Расеі Вольгу Саламатаву, якая прадстаўляе польскі Хэльсынскі фонд, журналістку газэты «Салідарнасьць» Людмілу Ісакаву, былога міністра працы Аляксандра Саснова і старшыню БХК Алега Гулака. Цяпер яны знаходзяцца ў Савецкім РУУС.\nЮры Чавусаў так пракамэнтаваў дзеяньні ўладаў:\n«Гэта такі дэманстратыўны разгон мерапрыемства, прысьвечанага рэфармаваньню МУС. Гэта дэманструе, што ніякага рэфармаваньня ў Беларусі, апроч злому гэтай сыстэмы, быць ня можа. А зь іншага боку, гэта дэманстрацыя таго, што ўправа БНФ у сёньняшняй сытуацыі перастае быць бясьпечным месцам для правядзеньня разнастайных сэмінараў і імпрэзаў».\n15:00 Затрыманых папярэдзілі пра недапушчэньне парушэньня заканадаўства пра правядзеньне масавых мерапрыемстваў і ўсіх адпусьцілі з пастарунку.\n«Крытычную масу» ў Менску разагналі амапаўцы


Лесбійскае выдавецтва атрымала прэмію федэральнага ўраду - GayPress\nKrug & Schadenberg належыць да тых выдавецтваў, якое атрымала Нямецкую выдавецкую прэмію і 20 000 еўра ад федэрацыі. Стваральніцы лесбійскага выдавецтва цяпер абяцаюць “хвалюючыя новыя кніжныя праекты”.\nАгулам 66 малых і незалежных выдавецтваў з усёй Германіі уганараваныя дзяржаўным міністрам культуры Монікай Грутэрс (ХДС) Нямецкай выдавецкай прэміяй. 60 з іх атрымалі яшчэ і грашовы прыз у 20 000 еўра, у тым ліку і лесбійскае выдавецтва Krug & Schadenberg. Тры выдавецтвы – архітэктурнае спецыялізаванае выдавецтва DOM publishers і літаратурнае выдавецтва Liebeskind und Matthes & Seitz – па прычыне сваіх выбітных поспехаў змаглі разлічваць нават на грашовы дадатак у 60 000 еўра кожнае, тры выдавецтвы з добрым прыбыткам атрымалі толькі ганаровы знак.\n“Мы спяваем, танчым, святкуем!!!”, заявіла Андрэа Круг з Krug & Schadenberg датычна прэміі. “Шкада, што мы ў гэтыя часы не можам зладзіць вялікую вечарыну для супрацоўніц і супрацоўнікаў нашага выдавецтва ды чытачоў”, дадала Круг. “Але зараз мы распрацоўваем планы для новых хвалюючых кніжных праектаў для ўзбагачэння лесбійскага чытацкага асяродку, якія мы цяпер зможам рэалізаваць дзякуючы гэтай прэміі”.\nВыдавецтва лесбійскай літаратуры было заснавана 1-га траўня 1993-га году графікам Дагмар Шадэнберг і лектаркай Андрэа Круг. Першай выдадзенай кнігай стала “Сексуальны свет Сюзі Секспертс для лесбіянак” амерыканскага эксперта Сюзі Брайтс (мянушка Сюзі Секспертс). Krug & Schadenberg сёння прапануе раманы, крыміналістыку, апавяданні, партрэты, спецыялізаваную літаратуру і дапаможнікі па ўсіх тэмах вакол лесбійскага жыцця. Самым актуальным выданнем стаў раман “Шатландскі банкір з Сурабіі” Іана Гэмільтана.\nВыдавецкая прэмія сёлета ўручалася другім разам. Пераможцаў вызначала спецыялізаванае журы пад старшынствам германісткі і літаратурнага крытыка доктара Інзы Вільке. Грашовы складнік у 2020-м годзе федэральным урадам быў павялічаны з 500 000 да 2 000 000 еўра. Запланаванае раней на панядзелак урачыстае ўручэнне прэмій было адменена з прычына карона-пандэміі. Замест гэтага было распаўсюджанае відэа-пасланне дзяржаўнага міністра культуры Монікі Грутэрс.\nМетки:Германия лгбт, ЛГБТ, ЛГБТК+, лесб, лесбиянки, Мировые новости


Вярхоўнай Радзе Украіны прапануюць прагаласаваць за чатыры даты інаўгурацыі Зяленскага - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nВярхоўнай Радзе Украіны прапануюць прагаласаваць за чатыры даты інаўгурацыі Зяленскага\nНоваабраны прэзідэнт Украіны хоча правесці інаўгурацыю 19 траўня.\nРэгламентны камітэт Вярхоўнай Рады Украіны 15 траўня аднагалосна зацвердзіў высновы да ўсіх сямі зарэгістраваных праектаў пастановы пра правядзенне інаўгурацыі новаабранага прэзідэнта Украіны Уладзіміра Зяленскага. Трансляцыю пасяджэння камітэта вёў тэлеканал "112 Украіна", паведамляе "Гордан".\nВ.а. старшыні рэгламентнага камітэта Павел Пінзэнік падкрэсліў, што камітэт дае высновы толькі датычна захавання патрабаванняў рэгламенту пры афармленні і рэгістрацыі заканадаўчых ініцыятыў, а не датычна іхняй сутнасці.\nЁн праінфармаваў, што Зяленскі накіраваў на адрас камітэта ліст, у якім нагадаў пра сваю пазіцыю наконт даты інаўгурацыі. На думку новаабранага прэзідэнта, яна павінна адбыцца 19 траўня.\nУсе сем праектаў пастановаў пра правядзенне ўрачыстага пасяджэння Рады для прывядзення да прысягі прэзідэнта былі прызнаныя адпаведнымі рэгламентам. Яны будуць перададзеныя для разгляду ў сесійнай зале.\nПінзэнік не выключыў, што старшыня на пасяджэнні Рады паставіць праекты пастановаў на рэйтынгавае галасаванне.\nТры з сямі праектаў прапануюць правесці інаўгурацыю 19 траўня, па адным – 17 траўня, 20 траўня, 26 траўня і 27 траўня.


Гульня Анімэ нявесты. Гуляць онлайн бясплатна\nАнімэ Вясельныя одевалки Барбі одевалки Винкс Гонкі для дзяўчынак Гонкі для хлопчыкаў Дзіцячыя гонкі Дзіцячыя одевалки для дзяўчынак Інтэлектуальныя Шукаць прадметы Кафэ Кулінарыя для дзяўчынак Кухня Макіяж Манікюр Модныя\nГульня Анімэ нявесты анлайн\nАпісанне гульні: Сёння ў займальнай, маляўнічай гульні Anime Bride адбудзецца паказ шыкоўных вясельных убораў. Зараз дзяўчыны - мадэлі як раз рыхтуюцца да паказу. Далучайцеся да гэтай гульні і дапамажыце чароўным дзяўчо. Вашым заданнем з'яўляецца выкарыстоўваючы толькі клавішу мышкі падабраць мадэлям сукенкі, тэматычныя аксэсуары, шыкоўныя ўпрыгажэнні. Затым зрабіць прычоску. Падабраць абутак і букет нявесты.\nСёння ў займальнай, маляўнічай гульні Anime Bride адбудзецца паказ шыкоўных вясельных убораў. Зараз дзяўчыны - мадэлі як раз рыхтуюцца да паказу.\n© playgame24.com - бясплатная онлайн гульня Анімэ нявесты ().\nЗгуляйце ў онлайн флэш гульню Анімэ нявесты бясплатна. Не забудзьцеся ацаніць гульню Анімэ нявесты і падзяліцца гэтай гульнёй са сваімі лепшымі сябрамі.


Вонкавыя ўнутраныя дзверы вокны мэбля на заказ вытворца у Польшчы\nВонкавыя ўнутраныя дзверы вокны мэбля\nна заказ вытворца у Польшчы\nМы з'яўляемся вытворцам: эксклюзіўных дзвярэй, вокнаў, усходаў, а таксама мэблі на заказ. У нашай прапанове ёсць таксама старадаўнія вокны і дзверы. З намі супрацоўнічаюць вопытныя і высокакваліфікаваныя прафесіянале, якія працуюць у сталярнай прамысловасці больш 10 гадоў.\nМы з'яўляемся эксклюзіўным вытворцам дзвярэй:\nнашы дзверы прызначаныя для самых патрабавальных кліентаў, як для тых, хто шукае эксклюзіўныя ўнутраныя або вонкавыя дзверы ад вытворцы, так і для тых, хто хоча купіць унікальныя дзверы для гістарычных будынкаў.\n- вонкавыя дзверы\n- унутраныя дзверы: драўляныя (дрэва з Польшчы і іншых краін), з масіва, шпонированные.\n- Супрацьпажарныя дзверы El 30 і el 60 для гістарычных будынкаў.\n- дзверы для гістарычных будынкаў, Дакладная рэпліка арыгінала.\nмы з'яўляемся вытворцам вокнаў:\nУ нашай прапанове, акрамя стандартных драўляных або алюмініева-драўляных вокнаў, вы знойдзеце рэпліку гістарычных вокнаў. Мы вырабляем вокны Ei 30 і Ei 60 для нестандартных аконных праёмаў.\nПаваротна адкідныя вокны\nдраўляныя, алюмініевыя вокны\nРассоўныя гаўбечныя вокны\nвокны для тэрасы\nДраўляныя вокны старога тыпу\nмы з'яўляемся вытворцам драўляных усходаў. Прапануем наступныя віды усходаў: маршевые, шрубавыя, паваротныя. Для нас кожны кліент з'яўляецца унікальным і таму мы стараемся ўлічыць усе яго пажаданні і падабраць непаўторныя ўзоры балясы і парэнчаў.\nтаксама мы займаемся вытворчасцю мэблі на заказ-адзіным абмежаваннем з'яўляецца ваша фантазія.\nМы вырабляем якасную мэблю, абабіты натуральнай скурай. Прапануем розныя колеры і пастаянна ўводзім новы мадэльны шэраг.\nмы займаемся вытворчасцю мэблі на заказ - адзіным абмежаваннем з'яўляецца ваша фантазія. Запрашаем азнаёміцца з нашымі праектамі. Праекты ў гістарычных будынках мы рэалізуем пад кіраўніцтвам кансерватара.


07 сьнежань 2011, 19:41\nНарадзіўся 28 лістапада 1971 году ў Менску. Скончыў тры курсы гістфаку БДУ. Затым паступіў на факультэт міжнародных адносінаў Беларускага эканамічнага ўнівэрсытэту. Дыплёмная праца — афшорны бізнэс. Вольна валодае ангельскай мовай.\nУ 1994-1995 гадох быў аўтарам і вядучым штотыднёвай аналітычнай праграмы «Праспэкт» на Беларускім тэлебачаньні. Атрымаў у 1995 годзе прэмію Беларускага ПЭН-цэнтру імя Алеся Адамовіча як найлепшы тэлежурналіст Беларусі.\nУ жніўні 1995-жніўні 1996 — галоўны рэдактар «Белорусской деловой газеты».\nЗ верасьня 1996 — супрацоўнік тэлекампаніі ОРТ: кіраўнік Беларускага бюро ОРТ, шэф-рэдактар аддзелу карэспандэнцкай сеткі ОРТ, намесьнік дырэктара Дырэкцыі інфармацыйных праграм ОРТ. З ліпеня 1999 па сакавік 2000 быў вядучым аналітычнай праграмы «Время» ОРТ. Аўтар дакумэнтальных фільмаў «Чачэнскі дзёньнік», «Дзікае паляваньне», «1991 — Апошні год імпэрыі», «Апошняя вышыня генэрала Лебедзя», «Карэйскі капкан», «Споведзь ката», «СНІД. Сьмерць з адкрытай датай».\nНамінант прэміі ТЭФІ Акадэміі расейскага тэлебачаньня як «найлепшы рэпарцёр» 1999 года, фіналіст ТЭФІ-2001 ў намінацыі «журналісцкае расьсьледаваньне» за фільм «Дзікае паляваньне».