ІІролетары ўсіх краёў, злучайцеся!\n- ПАД РЭДАКЦЫЯЙ =\nС ш ы т а к т р э ц і С А К А В І К\nВЫДАВЕЦТВА ЦК ЛКСМБ „ЧЫРВОШЯ ЗЬМЕНА“\nМ Е Н С К 1928\nЗяказ № 1516. У ліку 1.000 экз. Галоўлітбел № 695.\n1-ая друкарня Бсларускага Дзяржаўнага Выдавецтва.\nУ іхным доме ф)\nПерад сьнеданьнем у старым доме\nЯна ляжала апранутая на ложку і зірк блытаўся па па- коі ўтомна і бяссэнсава. Ва ўсім арганізьме настаў пералом; рэакцыя чорнаю ноччу распострылася пераможна; нішто ня радавала, не весяліла прыемнасьцю вока.\nЗа вакном дажджом плакаў шэры дзень- Шчытныя цені зьліліся ў спальні ў нудную поўцемру.\nА яна ляжала нярухома і ўсёй істотай адчувала гнёт чагосьці цяжкога на сэрцы,—тупога, як камень. Нешта, мабыць, успамянулася, бо на твары адбілася радасьць і мучэньне. I ўжо злучэньне гэтых двох канцавосьсяў у існаваньні ўсяго жывога ў адно давала думаць, што адзінота запаўняе ўсё нут- ро яе, балюча сьціскае сэрца.\nВольга Аляксееўна мучылася адзінотай. Але ўстаць і разарваць яе, пайсьці куды—не магла. Утома ва ўсім целе не дазваляла ўзьняцца з ложку, ды няёмкасьць,—вадкая і цьмя- ная, як шэры дажджавы дзень за вакном,—прыкоўвала да пасьцелі.\n„Як-жа там са спэктаклем?"—іскаркаю бліскучаю пра- бегла думка. I ад яе неяк палягчэла, а потым зьявілася жа- даньне схадзіць даведацца. Бадзёрасьць, лёгкая і спакойная, стала напаўняць грудзі. Захацелася зараз-жа падняцца, накі- нуць на плечы ад дажджавое імгі вялікую хустку і выбегчы на вільготнае, але сьвежае паветра з гэтае нуднае і душнае поўцемры.\nАле замест дзеяньня падумалася:\n*) Гл. „Маладняк" № 2.\n„Што адбылося за гэтыя дні?.. пасьля таго...\nЯна да болю гостра адчула перарыў у сувязі дзён, і ёй зрабілася боязна нечага.\n„Як яе сустрэнуць?—будуць гаварыць? што думаюць? Якімі вачыма паглядзяць?..“\nБылая, прыйшоўшы, бадзёрасьць разваджвалася, магут- насьць рэакцыі зноў навейвала абыякавае бясьсільле.\nУ гэты момант увайшла Вольга і паведаміла, што прыйшоў нейкі хлапчук, хоча бачыць Вольгу Аляксееўну. Чамусьці гострым кальнула ў сэрца ад гэтага паведамленьня, і густая чырвань заліла крыху блядыя шчокі. Каб не паказаць свайго замяшаньня і нерашучасьці, сказала вельмі хутка:\nХай зайдзе сюды... Скажы.\nТолькі выйшла служанка, як у гасьціннай пачуліся знаё- мыя шагі. I калі дзьверы павольна расчыніліся,—сэрца Вольгі Аляксееўны закалацілася шалёна, быццам не знаходзячы сабе мейсца ў грудзёх; галава бяз сілы адкінулася на падушкі.\nСяргей так-жа павольна і ціха падыйшоў к ложку.\nАдчуўшы яго прысутнасьць блізка каля сябе,—Вольга Аляксееўна поўадчыніла вочы. Слабая ўсьмешка зрабіла рап- там вельмі мілым і прыгожым яе змучаны твар. Але ўжо праз сэкунду яна пудліва зьбегла, і погляд чорных воч стаў нейкім нявыразным. Інагды толькі паблісквалі затоеныя аганькі, і ў іх можна было прачытаць: і злосьць на самую сябе, і жаданьне, і волю перамагчы слабасьць. Яна працягнула Сяргею руку.\nЯкі ты добры, Сярожа,—прашапталі квола вусны.— А я, бачыш, ляжу ў пасьцелі. I ня хворая быццам, а не магу ўстаць,—чужым ужо голасам дадала яна.\nСкаргі ня чулася ў словах. Бяз згоды жаданьня і волі лілася ў тоне голасу замест скаргі і споведзі гэткая чужая і далёкая халоднасьць.\nСяргей паклаў яе руку ўздоўж цела. Ен не абазваўся яшчэ і цяпер таксама маўчаў. Толькі—люстэрка душы чала- века—сьветла-блакітныя вочы з жывым удзелам аглядалі яе выпрастаную, нярухомую постаць.\nЦябе паслалі ка мне?—спыталася яна.\nАле .. Не, я сам прыйшоў... Учора ня мог, а сёньня прыйшоў.\nСам?.. Сам прыйшоў?\nБлытаныя, бясхітрасьці простыя словы Сяргея растапілі міжвольны лёд халоднасьці.\nДзякую, Сярожа, дзякую за тваю ўважнасьць.\nЯна прыўзьнялася грацыёзным рухам і напалову села. Гэтая поза вельмі выгодна адцяняла яе пагрудзьдзе, пекнае на фоне пажматанай пасьцелі.\nВольга Аляксееўна,—сьмялей пачаў Сяргей:—а я сха- ваў там і цукеркі і цыгаркі.\nХмарка ўзьбегла на яе лоб, але праз часіну яна гучна і весела зарагатала на ўсю спальню.\nМой любы Сярожа!..\nI, павер, ніхто ня знойдзе, я добра схаваў. Як будзе добрае надвор'е, дык мы ізноў пойдзем, і я пакажу.\nВольга Аляксееўна нечакана схапіла яго галаву, ашчапе- рыла моцна і ў хвіліну пакрыла пацалункамі вусны, вочы, валасьі: Потым адбылося нешта дзіўнае: Сяргей выслабаніўся з яе любых абдымкаў і адказаў такім моцным пацалункам, што ў яе загарэліся пякельным агнём вусны, і радаснае дры- жэньне прабегла па целе.\nЦяпер я ўмею цалаваць? Умею? Ты не пакрыўдзішся? Ня будзеш плакаць?—шпарка дапытваўся ён, гледзячы з на- дзеяй у вочы ёй.\n—- Мой дарагі, мой любы Сярожа! Не, цяпер ня буду. Ты такі добры, Сярожа, і я цябе так люблю,—вырвалася ў яе.\nРадасьць засьвіцілася ў блакіце яго воч, і рука падня- лася і, замест адказу на яе прызнаньне, мякка пачала гладзіць чорныя валасы, яшчэ не пасьпеўшыя раскруціцца ад пазаўча- рашняга. Ен усё яшчэ стаяў перад ложкам. Скрозь паво- дзіны і кволае абыходжаньне з ёю, як з дарагой цацкай, наяўна выбівалася зачараваньне прыгожай, стала сфармаванай жанчынай.\nА ў яе гінуў сьлед нядаўнай нуды і бясьсільля, чужая халоднасьць адступалася на бок і давала ў сэрцы мейсца агнё- вай кволасьці к гэтаму—не па гадох узросшаму ў сваіх па- чуцьцёх— хлопчыку.\nСярожа, ты ня сьнедаў сёньня? Што? Не, ты пасьне- даеш разам са мною, ва ўсякім разе вып’еш чаю.\nЯна ўстала і выйшла распарадзіцца наконт сьнеданьня. Сяргей з нецярплівасьцю чакаў зьвярненьня. Вольга Аляксе- еўна хутка прыйшла і запрасіла яго ў сталовую.\nЖорж, як звычайна, адсутнічаў, і ніхто ня мог перашко- дзіць іх апэтыту, асабліва апэтыту Вольгі Аляксееўны, які, пасьля цэлага дню галадоўлі, разгуляўся не на жарты.\nНа самым пачатку сьнеданьня за вакном разарвалася бруднае клочча хмар і выглянула яснае сонца. У сталовай прасьвятлела і зрабілася ад таго лягчэй і весялей.\nСяргей не хацеў сьнедаць, але выпіў дзьве шклянкі паху- чага чаю з пячэньнем. Стол Вольгі Аляксееўны мог пахваліцца вытворнасьцю сваіх страў і рознымі дармовымі дадаткамі. Яна пачаставала свайго маладога госьця шакаладам, які не пера- водзіўся ў сталовай.\nПа сьнеданьні Сяргей паведаміў Вользе Аляксееўне, што пры нардоме організуецца хор і яе папросяць кіраваць ім, ведаючы пра яе бывалешнія здольнасьці ў сьпяваньні. Хор павінен будзе выступаць на спэктаклі. А сама пастаноўка па нейкіх прычынах адкладаецца аж да тае нядзелі.\nЯ некалі добра сьпявала...\nI Вольга Аляксееўна расказала пра сваё вучэньне ў гім- назіі, як палка любіла яна сьпевы, музыку і мастацтва.\nДы вось можна паказаць.\nЯна прынесла з спальні цэлы пак сшыткаў і лістоў па- перы і стала паказваць Сяргею.\nТам былі дзіцячыя спробы маляваньня хварбамі, прось- ценькія і часта няўдалыя. Сяргею-ж яны здаваліся надта доб- рымі і прыгожымі. Сярод усёй кучы было два няскончаных пэйзажы, якія Вольга Аляксееўна малявала масьлянымі хвар- бамі на палатне. Гэга было ўжо пасьля сканчэньня гімназіі. Тое, што яны ня скончаны былі, паказвала на непастаяннасьць ласкавай гаспадыні дому,— ня толькі ў мінулым, а і цяпер.\nУ Сяргеі-ж усё бачанае і чутае толькі ўзмацняла тыя адносіны, якая жыла ў ім да Вольгі Аляксееўны. Усё, што датыкалася да яе, усё, што зьвязана было з ёю так ці іначай, прыймала ў яго вачох нешта прыгожае і гэтым павя- лічвала ў яго пераконаньні ў Вольгу Аляксееўну.\nКалі ўжо ня стала больш чаго паказваць, яна спыталася ў Сяргея, ці ня нудна яму было ўсё гэта.\nО, не!—у захапленьні ёю адказаў Сяргей.—Але ўжо час ісьці (нотка шкадаваньня прасьлізнула ў голасе).—Я пра- сіў-бы цябе прайсьці са мною хоць да нардому. А там можа зойдзеш у нардом наконт хору... I я запісаўся ў хор.\n3 задавальненьнем, Сярожа, мне хочацца правесьці цябе... Я зараз, Сярожа, толькі прывяду сябе ў парадак трохі.\nВольга Аляксееўна ўзялася кіраваць нардомаўскім хорам. Не таму, што ў яе было вялікае жаданьне да гэтае работы— каб вышкаліць добры хор, трэба пакласьці шмат сілы,—а проста таму, што можна прабыць бяз большай нуды час і, падругое, што там будзе Сяргей.\nЯна не на жарты захапілася гэтым нявінным хлопчыкам. Праўда, ён быў старэй на погляд за ўсіх сваіх аднагодак і ўзростам, і думкамі, і пачуцьцём, але ўсё-ж яму было 15 год.\nУ нардоме яе амаль штодня бачылі, у той час, як да прыезду новага загадчыка яна і галавы не паварочвала ў той бок. Цяпер і зранку, і ўдзень, і ўвечары... Яе жыцьцё неяк недарэчна зьвязалася з ім. Яна асабліва не задумвалася аб гэтым ужо. Цэлы шэраг маленькіх здарэньняў у інтымным жыцьці замацаваў надоўга нязвычайную сувязь яе з Сяргеем.\nУ той дзень яна з ружовым сэрцам варочалася дадому. 3 краявіду яе асабовага жыцьця змыліся чорныя хмары. А лёгкія воблачкі дзе-ні-дзе ня толькі ня хібяць, а дадаюць сваю асаблівую прывабнасьць.\nЗа сваю дурасьць у той дзень і за нэрвы Вольга Аляк- сееўна азвала сябе ня вельмі прыгожымі славечкамі некалькі раз. Сёньня ўсё ўладавалася, дый тады магло ўладавацца. Наперадзе яе чакала яснае надвор'е. Гэта сьцьвярджаў такі чулы баромэтр, як яе сэрца.\nДа вечара заставалася яшчэ доўга, але яна парашыла спагнаць за ўчарашні дзень: прыйсьці, добра падпалуднаваць і праспаць з вечара цэлую ноч. Дрэнны стан душэўнага спа- кою за мінулы час паслабіў,—цяпер—добры доўгачасны адпа- чынак фізычным сілам.\n3 такім рашэньнем Вольга Аляксееўна цьвёрда падыйшла к дому. Бяз думкі аб нудзе, без адчуваньня—заўсёдышнага раней—смутку і журбы зайшла яна ў пярэднюю. Гэттака ёй\nштосьці цюкнула паглядзець у пакой Жоржа. Ужо з тыдзень мінуў, як яна сустракалася з ім дома.\nМаленькі калідор аддзяляў пакой брата ад пярэдняй. Ціха па палавіку падыйшла Вольга Аляксееўна к дзьвярам і штурхнула. Дзьверы былі замкнуты, чаго ніколі не рабілася дасюль. Яна прыгнулася і зазірнула ў замочную шчыліну.\nНазіраньне было нядоўгім... Як апараная кіпнем, узьняла- ся яна шпарка. Твар стаў белаблядым і спалоханым. У ваччу адбіўся жах. Вопрамець, але з асьцярожнасьцю, кінулася яна праз сталовую ў спальню.\nВачом яе зьявіўся страшны непарадак у спальні: пасьце- ля на ложку ўся пажматана; шуфляды камоду парасчынены; усе гарнітуры, усё яе ўбраньне павыкідвана на падлогу ў кучу.\nНейкая здагадка асьвятліла Вользе Аляксееўне адбыў- шае. Ключ ад пакою брата быў згублены гады два назад. Дзьверы, значыць, былі не на замку, хоць і зачынены. Бяз шуму падкралася яна к пакою і хуткім рухам раскінула абедзь- ве палавіны дзьвярэй...\nПасярод пакою, падаслаўшы пад сябе добры жмат во- праткі і бялізны, ляжаў Жорж. Аберуч ён абхапіў зьнятую са сьцяны „Голую Вэнэру" і палка, да шаленства палка, цалаваў яе. У вочы Вользе Аляксееўне ўпала вар'яцкая перамена ў вопратцы брата. Замест заўсёдышнае „талстоўкі“ і „галіфэ“ на ім было самае лепшае адзеньне Вольгі Аляксееўны, яе шоўкавае адзеньне з паліскаючымі адлівамі. На нагах пра- сьвечвалі тонкія цельныя шоўкавыя панчохі. Лакіраваныя „ло- дачкі" стаялі тут-жа каля яго, мабыць, нага не падыйшла.\nЯк толькі грукнулі дзьверы, ён спалохана ўскочыў. 3 белага твар зрабіўся чырвоным. Быццам застыўшы, стаяў Жорж, ня гледзячы на яе, быццам ня мог зрухнуцца з мейсца.\nВольга Аляксееўна не магла больш стрымацца. Жах, быў ахапіўшы яе спачатку пры адным поглядзе на брата, зьмест усяго зробленага ім, — адсунулася на задні плян. Убачыўшы сваё пакамечанае самае лепшае шоўкавае адзеньне, яна ў вя- лікай злосьці выпаліла нярухомаму Жоржу:\n— Што ты нарабіў, вар'ят! Зараз-жа скідай, заморскі зьвер у вобразе чалавека! Зараз-жа! На каго ты падобны, зірнуў-бы ў люстэрка!.. Аблуда, непатрэбны нікому цыркавы чмут! Чаго стаіш? Жыва скідай, а то я зараз людзей паклічу!\nУ ІХНЫМ ДОМЕ\nЯна павярнулася з вачавісным намерам ісьці паклікаць каго. Тады Жорж, трашчучы па шве адзеньнем, стаў па- сьпешна-няёмка скідаць. I калі Вольга Аляксееўна вярнулася на свой назіральньі пункт, дык Жорж яшчэ быў у яе даўгой сарочцы, але ўжо без панчох на валасатых нагах.\nХутчэй, ёлапень, і вон з дому, каб цябе мае вочы ня бачылі.\nЕн не марудзіў. Толькі яна выйшла на двор, знайшла Вольгу і загадала прыбраць усё ў спальні, як дзьверы на вэ- ранду грукнулі, і шагі Жоржа заглухлі на дарозе.\n„Каб даведаліся людзі, знаёмыя... Гэта чорт ведае што! Ганьба да сьмерці... Хоць ты зьбягай куды. Паблазнаваць — яшчэ куды ня йшло, а гэта... Фу!“\nВольга Аляксееўна з агідай сплюнула і вярнулася праз кухню ў сталовую. Служанка, прыбіраючы, прыказвала:\nА божа-ж мой, ну і хто гэта нарабіў так.\nУмешваньне ў справы дому служанкі, хоць і служыла яна\nгады чатыры, узарвала Вольгу Аляксееўну, і яна абарвала яе раптам:\nНе твая справа. Прыбірай і давай палуднаваць.\nАпошняе нэрваваньне адбіла ахвоту да ежы. Толькі па-\nспытаўшы кожнае стравы, Вольга Аляксееўна кінула палудна- ваць. Каб трохі супакоіцца, яна выйшла на вэранду пахадзіць. Марудны разьмераны крок праз якое поўгадзіны ўсталяваў ду- шэўную роўнаважнасьць. Пасьля яна нацёрла адэкалёнам скроні.\nСпаць лягла рана.\nНаступныя дні Вольга Аляксееўна прападала па нардо- маўскіх справах.\nДні зноў сталі ясныя, пагодныя. Давалася поўная магчы- масьць адновіць праходкі ў лес з Сяргеем. Як-бы па яго на- стойнасьці, а ў справе па яе ініцыятыве, яны паўтараліся амаль штодня. Зноў адновілася курэньне. Вольга' Аляксееўна ня ме- ла, здаецца, больш падставы для плачу, як тады: Сяргей з посьпехам выконваў ролю, прызначаную яму дасканалаю ча- раўніцаю.\nЗусім роўна, як-быццам пайшло жыцьцё. Да нязвычайных памераў расквітнелі пачуцьці Вольгі Аляксееўны. Яна ня стрым- лівала хады магутнага разьвіцьця, а, наадварот, у патайным таменьні патурала ім.\nАднойчы, праз тыдзень пасьля спэктаклю, які непарыўна зьвязаў Сяргея з Вольгай Аляксееўнай, адбылося тое вялікае жаданае, што яе мучыла праз цэлыя дні і тыдні, а можа ме- сяцы і гады. У прыгожы мяккі падвячорак Сяргей з хлопчыка зрабіўся мужчынам...\nУсе валаконцы прьігожага цела дрыжэлі ў той дзень у Вольгі Аляксееўны ліхаманкавым дрыжэньнем. Да адурэньня, да шаленства дайшло адчуваньне гэтага стану перад памят- нымі хвілінамі і перакінулася часткова і на Сяргея. Шчасьлі- выя хвіліны ў коле арэшніка на мяккай мураве прынесьлі глыбокае заспакаеньне Вользе Аляксееўне, так падумалася ёй, на даўгі-даўгі час.\nЦіха і квола прайшоў астатак дню. Яна шмат чаму наву- чыла Сяргея, аб чым той і ня чуў дасюль, а толькі здагад- ваўся цьмяна разумным маладым чуцьцём. Так-жа ціха і кво- ла, без афэктацыі,—ня было патрэбы прыкідвацца і ашукваць,— разьвіталіся яны на краі лесу.\nСтан ціхае безьмяцежнае весялосьці, спакою ўладаў Воль- гай Аляксееўнай. Неяк роўна бадзёрыўся крок. Грудзі спакой- на і ўсім захопам удыхалі жадана пахі вечаровага лесу. Доб- ра было.\nКаля дому сустрэў весела „Руслан“. Яна забавілася коль- кі часу, даючы шчодра ласкавыя імёны сабаку. Потым пацяг- ло на адпачынак.\nБыло цемнавата. Вольга Аляксееўна, не запальваючы лям- пы, прайшла ў спальню, пасьпешна распранулася. Застаўшыся ў аднэй начной сарочцы, яна сашчапіла за патыліцаю рукі і бадзёра, спружыніста пацягнулася.\nУ пасьцелі было мякка, але трохі душнавата. Вольга Аляксееўна адчыніла хвортку. Струмень вільготных пахаў ночы пачаў паволі запаўняць пакой, Ціхамірная радасьць стала за- туманьвацца з цягам часу ружовай дрымотай. Пад частымі пацалункамі начнога летняга сну ўжо прымігнуліся бадзёрась- ці першыя далёка-прынадныя сьветлыя сьненьні. Прывабная красуня засыпала.\nНа вялізным акіянскім параходзе едзе Вольга Аляксееўна ў далёкую сонечную краіну, дзе нямагораі людзкіх няшчась- цяў, а дзе шчасьце і палкае агнёвае каханьне ўладараць людзь- мі. Ужо на шыза-зялёным краявідзе відаць абрысы гэтае таем-\nнае краіны, але толькі трэба прамінуць скалістую, з аднаго сухога каменю ўзьнятую з морскае глыбіні; выспу. Вось ужо параўналіся. Раптам неспадзявана з-заду і з бакоў выплылі чорныя хмары. Нешта хутка вельмі яны набліжаюцца... Па- раход закуляўся часьцей і часьцей на хвалях. Прымчаўся вя- лізны вецер—страшны тайфун—гора паўднёвых марэй. Распа- чаўся шторм... Матросы і капітан папрывязваліся раменямі к поручням. Пасажыры пахаваліся ў каюты. Толькі яна сьмела і рашуча стаіць на палубе і глядзіць у той бок, дзе за чорны- мі хмарамі і дажджом ужо схавалася яе краіна. Потым рагітам здрыгануўся спалохана параход і закруціўся на адным мейсцы... Немы голас пачуўся з капітанскага мастка, і трывожны сыгнал на хвіліну прарваў гудзеньне шторму. Сыгнал паведамляў аб пагібелі. Узьнялася паніка... Звар‘яцеўшыя людзі—пасажыры і матросы—напаўнялі з верхам збавіцельныя шлюпкі і, перагру- зіўшы іх, ішлі на дно. Жах ахапіў Вольгу Аляксееўну... Яна азірнулася астатні раз на захаваную мэту свайго імкненьня, і... параход стаў апускацца пад ваду... А яна была адна на згіблым ужо параходзе. Дарэмна абягала яна навокал яго—ні душы... Яна засталася адна. Параход тане, а з ім і яна. Яе спрадвечныя мары ня спраўдзяцца, і яна застыгне ў халоднай морскай глыбіні. Глыбокая роспач ахапіла яе... А ногі ўжо па калена ў вадзе... Вада халодная халодная. Зажахалася ад гэтага Вольга Аляксееўна. Нешта цяжкое ўзьнялося ад сэрца і сьціснула моцна грудзі... I яна пачала захліпацца ў салёнай морскай вадзе. Вось апошнія каўткі памешанага з зялёнаю вадою паветра... Вось-вось... Канец!.. — пра- мільгнула апошняя галосная думка ў галаве Вольгі Аляксееў- ны і яна...\nПрачнулася. Яе грудзі нешта сапраўды сьціскала; ды- ханьне было прарывістым і цяжкім; голыя ногі ела начная віль- гаць. 3 цяжкасьцю расчыніла вочы. Крык жаху—зьвярыны, нечалавечы, вырваўся з яе вуснаў...\nУ блядым сьвятле познага месячыка на яе грудзях і на- гах варушыўся і задыхаўся ад агіднага палу мужчына. 3 яе праразьлівым крыкам ён прыўзьняў галаву, і скрозь цьмянае сьвятло на яе загарэлася пара бліскучых, як у ваўка, воч. Та- кія вочы Вольга Аляксееўна бачыла адзін раз, тады ў Жоржа, і цяпер гэта былі яго вочы.\n3 нечалавечай сілай, якую дала ёй страшная небясьпека, ірванулася яна і радасна адчула, што выслабаняецца. Напру- жыўшы ўсю сваю жаноцкую сілу, пусьціўшы ў работу і ногі і зубы, яна скінула азьвярэлага брата на падлогу. Але ён хут- ка мог падняцца.\nУ кутку ў галавах стаяў бізун, падарунак аднаго поль- скага афіцэра. Яна ўхапіла яго і пачала хвастаць з шалёнаю хуткасьцю ўпаўшага, аж пакуль рука ня стала дзервянець ад надзвычайнага напружаньня. Тады спалоханая і ўзлаваная жан- чына пачула, як Жорж прахрыпацеў і потым застагнаў, —паво- лі і ціха.\nВольга Аляксееўна кінула бізун на ложак. Бачачы, што Жорж не ўстае, яна прашыпела праз моцна сьціснутыя зубы:\n— Зараз-жа выбірайся адгэтуль... У гэтую-ж хвіліну... Каб твае нагі ня было тут. Вон!\nЯна пагражаюча ляснула зноў бізуном.\nПадначальваючыся загаду, як зьбіты сабака, абясьсілены няўдачаю і бізуном дэгенэрат, не аглядваючыся, сьмешна вый- шаў з спальні. 3 мерамі перасьцярогі Вольга Аляксееўна, чьш магла, заставіла дзьверы. Скончыўшы гэтую работу, яна адчула такую слабасьць, што ледзь-ледзь даплялася да ложка і села. Яна была ўпэўнена, што Жорж болын ня прыйдзе.\nА што было-б, каб, ня гледзячы на яе ўпэўненасьць, ён усё-ж такі прыйшоў? Тады ўжо сілы не хапіла-б дужацца з зьверам, і, хто ведае, можа брат аўладаў-бы целам сястры.\nДужасьць зусім пакінула Вольгу Аляксееўну. Рукі задры- жэлі раптам, і ўсё цела ахапіла бясьсільная немач. Яна падсу- нулася к сьцяне, абапёрлася плячыма і гэтак прасядзела да самага відна, не зьляпіўшы воч, у нейкай ачмурэласьці.\nРаніцаю, калі забразгала на кухні служанка,—абясьсіле- ная дашчэнту, заснула моцна Вольга Аляксееўна.\nЛіст ад Натачкі і адказ\nА другой гадзіне Вольга Аляксееўна прачнулася. Галава трашчэла, як ад непамерна выпітага віна высокага гатунку. Гостра далі сябе адчуць фізычная слабасьць і боль. Сон не ў пару ня толькі не пасьвяжыў, а нагнаў тупасьць.\nЯна не магла больш спаць, але і ўставаць—не ў галаве было. Не ўстаючы, яна паклікала служанку. Тая хутка зьяві- лася з канвэртам, улепленьім штэмпялямі гарадоў, і перадала яго гаспадыні.\nВольгу Аляксееўну зацікавіла, адкуль-бы гэта хто мог успамянуць яе. У здагадках—цікава было адгадаць раней, чымсь прачытаць—яна забылася, нашто паклікала служанку.\nВольга Аляксееўна, вам трэба што?\nА? Але... Згатуй мне, Вольгачка, лёгкае сьнеданьне... Што?.. Ну, хоць-бы звары штукі са тры яец у сьмятку, ды развары ў малаку з поўпліткі шакаладу. Падай сюды. Ох, га- лава баліць... Ага, Вольга! I печаных яблык прынясі.\nЗараз, Вольга Аляксееўна.\n3 атрыманьнем ліста настрой Вольгі Аляксееўны палеп- шаў. Пакручваючы ў руках неразадраны канвэрт, яна пры- памінала манер пісаньня ўсіх сваіх бывалешніх знаёмых і не магла дагадацца, ад каго-б гэта. Было цікава. Апошнія гады яна ня мела ні з кім пісьмовае сувязі. Некаторыя адзнакі га- варылі, што ліст п>сала жанчына. На блізкай адлегласьці ад канвэрта чуцён быў лёгкі пах цьвяточнага адэкалёну.\nЛіст здалёк ды яшчэ ў глушы быў гэтак цікавым, што Вольга Аляксееўна з лёгкай нецярплівасьцю разадрала кан- вэрт. 3 першых радкоў яна ўявіла сабе маленькую бялявачку, дачку бедных князёў, Натачку Зазораву. Як жывая, устала пе- рад вачыма жвавая дзяўчынка з азіяцкім тыпам твару (яе маці была грузінка і вывезена была з Каўказу ў быцьцё Зазорава на вайсковай службе). 3 Зазоравай Вольга Аляксееўна пачала сябраваць некалі на школьнай лаве ў гімназіі. У абедзьвюх былі аднакія характары, ці больш нахільнасьці і думкі аб бу- дучым. Разам служылі яны і ў міласэрных сёстрах. Рэвалюцыя разагнала ўсіх каго куды. Усе распырхнуліся, як матылькі, з першым моцным павевам ветру. Тады Вольга Аляксееўна пасьля доўгіх і сур'ёзных раздум парашыла схавацца пакуль што ў вясковай глушы, каб, адновіўшыся фізычна на ўлоньні пры- роды, вынырнуць пасьвяжэлай і яшчэ больш бліскучай.\nI вось зараз вестка з таго сьвету—шумлівага, пры- наднага. Яна-ж увесь час не пакідала марыць аб гарадзкой бліскучасьці, аб багатых прасторах для жыцьця ў колах дэмімонду.


Сяродкрыжжа — Вікіпэдыя\nПлян трохнэфавага сабору з заштрыхаваным сяродкрыжжам\nСяродкрыжжа — у царкоўнай архітэктуры месца перасячэньня галоўнага нэфу і трансэпту, якія ўтвараюць у пляне крыж. Пры традыцыйнай арыентацыі царквы празь сяродкрыжжа можна трапіць у заходні неф, у паўднёвы і паўночны трансэпты, і ў разьмешчаны ва ўсходняй частцы храма хор. Сяродкрыжжа часта ўвеньчана вежай або купалам, прычым вежы характэрны для раманскіх і гатычных храмаў, а купалы — для сабораў эпохі Адраджэньня.\nПаколькі сяродкрыжжа адкрыта на ўсе чатыры бакі, цяжар ад вежы або купалу прыпадае на куты, таму стварэньне ўстойлівай канструкцыі патрабуе ад архітэктару і будаўнікоў ладнага майстэрства. У мінулыя стагодзьдзі празьмерныя амбіцыі стваральнікаў часта прыводзілі да абвальваньня такога роду канструкцый.\nУ залежнасьці ад характару перасячэньня вылучаюць два тыпы сяродкрыжжа. У першым нэф і трансэпт маюць роўную вышыню і падкупальны квадрат мае чатыры аднолькавыя аркі. Другі тып — сяродкрыжжа з паніжаным трансэптам — можа быць вызначаны па больш нізкіх, вузкіх арках, якія выразна падзяляюць нэф, трансэпт і хор.\nКупал або вежа могуць мець аконныя праёмы для асьвятленьня царквы, утвараючы ліхтар. У эпоху раньняга Сярэднявечча квадрат сяродкрыжжа часта выкарыстоўвалі пры пляніроўцы сабору ў якасьці адзінкі вымярэньня: даўжыні нэфу і трансэпту былі кратныя боку квадрату сяродкрыжжа.\nСабор Сьвятога Пятра з купалам над сяродкрыжжам\nСалсбэрыйскі сабор з вежай над сяродкрыжжам\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Сяродкрыжжа&oldid=2258502»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 26 верасьня 2021 году ў 12:18.


турмалин, турмалинов колан\nТурма (па розных версіях ад нямецкага Turm - вежа, цюркскага тур. türme або татарскага törmä - вязніца) — пенітэнцыярная (выпраўленчая) ўстанова, месца, дзе людзі ўтрымліваюцца ў зняволенні і, як правіла, пазбаўленыя цэлага шэрагу асабістых свабодаў . Турмы звычайна з'яўляюцца часткай сістэмы крымінальнага правасуддзя, а пазбаўленне свабоды шляхам зняволення ў турме - юрыдычная пакаранне, якое можа быць накладзена дзяржавай за здзяйсненне злачынства. Турмой таксама часта называюць ўстанову, дзе падазроныя і абвінавачаныя ў здзяйсненні злачынстваў ўтрымліваюцца пад вартай да суду.\nНа ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Турмы\nтурмалин, турмалин фото, турмалинов колан, турмалинова яка, турмалиновая продукция, турмалинови продукти, турмалиновое мыло, турмалиновый коврик, турмалиновый пояс, турман\nТурма Інфармацыю Аб\nТурма beatiful post thanks!\nТурма Вы праглядаеце суб'ект\nТурма што, Турма хто, Турма апісанне


Bloomberg: Расейскія мільярдэры ў паніцы - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nBloomberg: Расейскія мільярдэры ў паніцы\nРасейскія мільярдэры вельмі не хочуць трапіць у амэрыканскі спіс сяброў Пуціна.\nМіністэрства фінансаў ЗША заканчвае працу над сваім першым афіцыйным спісам расейскіх алігархаў, набліжаных да рэжыму Уладзіміра Пуціна. І гэта прымушае шматлікіх заможных расейцаў тэрмінова шукаць метады для абароны сваіх капіталаў і рэпутацыі.\nАб гэтым піша выданне Bloomberg (пераклад - zn.ua) са спасылкай на інфармаваныя крыніцы, адзначаючы, што некаторыя расейцы дзеля страху трапіць у амэрыканскі спіс праводзяць "стрэс-тэсты", каб спраўдзіць, наколькі іхнія багацце ды інвестыцыі могуць пацярпець. Іншыя ж багацеі з Расеі пільна шукаюць пакупнікоў для сваіх актываў.\nЯны звяртаюцца да былых чыноўнікам Міністэрства фінансаў ЗША і Дзяржаўнага дэпартамента, якія калісьці працавалі над санкцыямі. Заможныя расейцы хочуць, каб гэтыя чыноўнікі дапамаглі ім унікнуць трапляння ў спіс сяброў Пуціна. Пра гэта выданню распавёў былы работнік Дзяржаўнага дэпартамента Дэн Фрыд, які сам адхіліў такія расейскія прапановы. Яшчэ адна крыніца паведаміла Bloomberg, што з Расеі прыязджаюць давераныя людзі багатыроў, якія спрабуюць усё ўладзіць наўпрост, каб унікнуць пагалоскі аб лабізме.\nЗакон аб санкцыях, ухвалены Кангрэсам і Сэнатам летась, абавязвае амэрыканскі Мінфін скончыць працу над спісам да 29 студзеня.\n"Гэта ніжэйшая ступень у параўнанні з санкцыямі, бо актывы ўсіх гэтых людзей не будуць заблакаваныя. Але на рэпутацыю гэта паўплывае не менш, як санкцыі. Гэтыя людзі будуць у спісе тых, хто займаецца чымсьці нядобрым", - растлумачыў заснавальнік кампаніі Ferrari & Associates Эрык Фэрары.\nРаней выданне The Economist пісала, што санкцыі ЗША палохаюць эліты ў Расеі. Занясенне ў справаздачу Белага дома алігархаў, набліжаных да Крамля, будзе амаль незваротным. Хоць вызначэнне тэрміна "алігарх" застаецца няпэўным. Зрэшты, справаздача з'явіцца ўжо на пачатку лютага. Гэта за некалькі тыдняў да прэзідэнцкіх выбараў у Расеі. Яна можа мець сур'ёзныя палітычныя наступствы.\n19.10 Відэафакт: У Гародні дзяўчына адмовілася саступаць дарогу картэжу Лукашэнкі 75,692\n16.10 Фотафакт: Лукашэнка на сустрэчы з Пуціным ледзь не сеў на шпагат 45,838\n17.10 Трагедыя ў Керчы: спачатку была страляніна, затым спрацавала выбуховае прыстасаванне 45,707\n18.10 Пуцін пра ядзерныя ўдары: Мы, як пакутнікі, трапім у рай, а яны проста здохнуць 36,416


11--20060419--01 - НАРОДНАЯ ПАРТЫЯ\nКАБ ВАЯВАЦЬ, ТРЭБА БАЧЫЦЬ ВОРАГА\nПасьля рэалізацыі пляну аб трэцім тэрміне Лукашэнкі і правядзеньні псэўдавыбараў на Беларусі, маскоўскія паліттэхнолягі (група Г. Паўлоўскага), якія спраектавалі зручную Маскве мэтадалёгію “апазыцыі” ў выбарчай кампаніі і стварэньне кантралююемых лідэраў, прапануюць цяпер цалкам ліквідаваць нацыянальную грамадзянскую супольнасьць на Беларусі.\nЛіквідацыя беларускага нацыянальнага жыцьця адбываецца фактычна зь першых дзён рэжыму Лукашэнкі і мае тую фэнамэнальную асаблівасьць, што практычна ніяк не асэнсоўваецца грамадзтвам. (Разбурылі нацыянальную школу – і пайшлі на абед.) Народ у цэнтры Эўропы не адчувае і не разумее, што яго нацыянальна зьнішчаюць. Нават калі чарга дайшла да зьнішчэньня нацыянальнай эліты грамадзтва – да разбурэньня літаратуры і закрыцьця саюзу пісьменьнікаў – разуменьня не дадалося. Прычыны гэтага “сьляпога фэномэну” вядомыя – дэфармацыя сьвядомасьці з прычыны доўгага жыцьця ў антыбеларускіх абставінах акупацыі (цяперака ў абставінах унутраннай акупацыі).\nВеданьне “беларускай сытуацыі” (я б сказаў: “беларускай трагедыі”) дазваляе расейцам гаварыць адкрыта пра свае пляны захопу і зьнішчэньня Беларусі, як перад бясслоўнай істотай, сьмяяцца ў твар, перажываць садысцкую асалоду беспакаранасьці (заявы Жырыоўскага, Барадзіна, Дарэнкі і іншых лубянскіх клоўнаў).\nБюракратыя і агентура прамаскоўскага рэжыму на Беларусі паводзіць сябе аналягічным чынам. Пытаньне судзьдзі, які судзіў маладых з плошчы Каліноўскага: “Выкрикивали ли вы антигосударственный лозунг “Жыве Беларусь!”?\nПачынаецца новы рэжымны этап нацыянальнай “зачысткі” Беларусі. Некалькі дзён таму рэдакцыя “Нашай Нівы” атрымала ліст зь Менгарвыканкаму, у якім гаварылася пра "нямэтазгоднасьць разьмяшчэньня газэты на тэрыторыі Менску" на той падставе, што яе галоўны рэдактар Андрэй Дынько быў арыштаваны падчас пасьлявыбарчых пратэстаў на плошчы Каліноўскага. Гэта азначае пазбаўленьне юрыдычнага адрасу што, адпаведна, павінна прывесьці да спыненьня выхаду газэты.\nПасьля абеду можа аказацца, што беларускага друку ўжо не існуе і гэтага не заўважаць.\nУ току расейскіх “зачыстак” у канцы лінейкі заўсёды стаіць чалавек. Што мяне най- больш уразіла ў час дасьледваньня Курапатаў (пра што я часта ўспамінаю) – гэта паводзіны тых, каго расстрэльвалі. Іх падводзілі, як авечак, на край ямы і стралялі ў патыліцу. Няшчасныя пыталі: “За што”? І так пяць гадоў падрад (З 1937 па 1941). Расстралялі сотні тысячаў толькі ў Курапатах, забівалі народ, як скаціну на бойні, а яны ўсё пыталіся “за што”? Так і ляглі ў ямы без разуменьня відавочнага. І ніхто (!) не супраціўляўся. Знаходзіліся арыгіналы, якія пры гэтым нават крычалі “да здравствует Сталін”. Катаў, што расстрэльвалі заўсёды было толькі трох. За пяць гадоў бесперапыннага забойства уцякаць рашыўся толькі адзін чалавек. І ўцёк.\nЛёгіка генацыду і этнацыду аднолькавая. Калі адсутнічае рэальная ідэнтэфікацыя ворага, бяссэнсава задаваць пытаньні.\nМы бачым, што лепшую беларускую моладзь ужо выкідаюць з унівэрсітэтаў, а потым выштурхнуць зь Беларусі. Гэта ёсьць частка агульнай палітыкі этнацыду. Але беларус павінен супраціўляцца. І найлепш разам. Бо агульная справа.\nДзеля ўсьведамленьня агульнай справы ў барацьбе прывяду вытрымкі з Плятформы Народнага Яднаньня “БЕЛАРУСКАЯ САЛІДАРНАСЬЦЬ” (bielarus.net), якія павінны стаць у аснову нацыянальнага змаганьня:\n* Беларуская Салідарнасьць гэта ёсьць плятформа Беларускага Адраджэньня, форма ідэйнай лучнасьці паміж беларусамі і пазыцыя змаганьня з акупацыйным антыбеларускім рэжымам. Яе дэклярацыя салідарнасьці простая і надзейная, па прынцыпу Каліноўскага:\n* Зьместам беларускага яднаньня ёсьць Беларуская нацыянальная дзяржава. Сымвалам Беларускай дзяржавы ёсьць нацыянальны Бел-Чырвона-Белы Сьцяг і гэрб Пагоня.\n* Трэба змагацца за свабоду і вызваленьне Беларусі, а не прасіць “правоў” у рэжыма і акупантаў. Акупанты правоў не даюць. Яны пакідаюць нам “права” быць рабочым матэрыялам дзеля іхных імпэрскіх інтарэсаў.\n* Усіх беларусаў як нацыю злучае і яднае беларуская мова, беларуская гісторыя, беларуская зямля, беларуская культура, беларуская дзяржава і ўся беларуская супольнасьць людзей – Беларускі Народ.\n* Усе беларусы, незалежна ад сьветапогляду і палітычных кірункаў, яднаюцца дзеля абароны беларускіх каштоўнасьцяў, беларускіх сымвалаў і беларускіх нацыянальных інтарэсаў.\n* Формы дзейнасьці Беларускай Салідарнасьці могуць быць рознымі, але заўсёды павінна ўлічвацца антыбеларуская палітыка прамаскоўскага рэжыму на Беларусі і пагроза нашаму нацыянальнаму, культурнаму і дзяржаўнаму існаваньню. Таму ва ўсіх справах – Беларусь перад усім. Трэба шанаваць усё беларускае. Шанаваць беларускую дзяржаўнасьць. Шанаваць беларускую мову і беларускі народ. Шанаваць беларускую зямлю і беларускую культуру. Шанаваць здабытак народнай працы. Беларус беларуса мусіць бараніць перад небясьпекай. Беларус беларусу мусіць дапамагаць. Беларус беларуса павінен падтрымліваць паўсюдна на Беларусі і ва ўсім сьвеце.\nТрэба памятаць, што прамаскоўскі рэжым ня мае ў сабе ніякай духоўнай і ідэйнай моцы. Ён трымаецца на страху, грубай сіле, падтрымцы Расеі і на хлусьні. Але як толькі ўздымецца нацыянальная ідэя яднаньня, рэжымная канструкцыя нішчыцеляў рассыпецца, як горох, і ніякая сіла не ўратуе ўжо ня вольны аджылы час. Але каб ваяваць, трэба бачыць ворага. Нас бачаць. Назіраюць у біноклі, разглядаюць пад мікраскоп. А беларус ніяк вачэй не расплюшчыць. Яму ўсё нешта яшчэ здаецца, мроіцца, што неяк жа ж будзе.\nУ грамадзкім змаганьні галоўнымі і вызначальнымі зьяўляюцца адкрытыя і массавыя грамадзкія дзеяньні. Тым ня менш у складаных абставінах перасьледу ўсяго беларускага і ўзмацненьня акупацыйнай палітыкі павінны быць скарыстаныя адначасна ўсе формы супраціўленьня, у тым ліку і дыскрэтныя. Прыкладам такой дзейнасьці могуць паслужыць камітэты абароны і Беларускі Камітэт Абароны (БКА), якія былі створаныя на Беларусі (і за мяжой) у жніўні 2002 года пасьля агрэсіўных заяваў Пуціна аб анэксіі Беларусі (так зв. “мухі-катлеты”).\nУ № 1 бюлетэня БКА “Вольная Беларусь” (верасень 2002 г.) напісана: “Камітэты Абароны ствараюцца паўсюдна: па месцы працы, жыхарства, вучобы, дзяржаўнай і вайсковай службы. Колькасьць сяброў – ад трох да сямі асобаў. Калі зьяўляецца больш асобаў, ствараецца іншы Камітэт. Камітэты дзейнічаюць аўтаномна. Сьпісы ўдзельнікаў не складаюцца, удзел не фіксуецца. Каардынацыя вызначаецца вуснымі інструкцыямі і на падставе лістоў БКА. Дзейнасьць Камітэтаў па Абароне разьвіваецца паэтапна, спэцыяльныя задачы вызначаюцца вусна.” З задачаў 1- га этапу цікавыя такія палажэньні: “ а) — адсочваньне дзеяньняў і кантроль за антыканстытуцыйнай дзейнасьцю чыноўнікаў, кіраўнікоў прадпрыемстваў, навучальных установаў, камандзіраў вайсковых фармаваньняў, сродкаў масавай інфармацыі; б) — папярэджваньне аб крымінальнай адказнасьці асобаў, якія праводзяць яўную або ўскосную антыканстытуцыйную дзейнасьць, накіраваную на ліквідацыю незалежнасьці і сувэрэнітэту Беларусі, на асіміляцыю маладога беларускага пакаленьня, на зьнявагу нацыянальнага гонару і годнасьці беларусаў, на дыскрымінацыю беларускіх нацыянальных каштоўнасьцяў.”... “Мясцовыя Камітэты Абароны мусяць адразу наладзіць выпуск і распаўсюджваньне інфармацыйных бюлетэняў БКА і электронную перадачу інфармацыі”.\nУ сітуацыі мэтанакіраванага вынішчэньня беларускай грамадзянскай супольнасьці, грамадзтва мусіць пачаць фармаваць новыя супраціўленчыя структуры (спачатку няхай сабе толькі назыўныя), якія пры патрэбе змогуць разьвіцца у структуры новай змагарнай беларускай супольнасьці (утым ліку і беларускай нацыянальнай арміі). Але галоўнае: мусіць быць беларуская салідарнасьць і нацыянальная асьвета грамадзтва. Без нацыянальнай працы з электаратам, без нацыянальнай асьветы народа немагчымыя ніякія доўгатэрміновыя перамогі і ў рэшце рэшт немагчымае нашае вызваленьне з-пад прамаскоўскага акупацыйнага рэжыму на Беларусі.\n19 красавіка 2006 г. Зянон ПАЗЬНЯК


Чыгун Пазіцыя табліцы | вытворчасць і пастаўкі з Taiwan аптовы дыстрыб'ютар\nВы тут: дадому > прадукцыя > дэталі машын > Чыгун Пазіцыя табліцы\nFLAIR INDUSTRY ACCESSORY CO., LTD. спецыялізуецца на распрацоўцы і вытворчасці шырокага спектру Чыгун Пазіцыя табліцы для задавальнення патрабаванняў міжнароднага рынку, увесь вытворчы працэс ажыццяўляецца ў адпаведнасці з мерамі кантролю якасці жорсткіх.\nЧыгун становішча стала серыі\nнюх’з літой пазіцыі жалеза табліцы добра-распрацаваны і выраблены.Гэта дакладны інструмент вымярэння можа дапамагчы вам наладзіць вашу машыну з надзвычай тонкай адзінкі.Калі ласка, звяжыцеся з намі, каб атрымаць спецыфікацыю дыяграмы.\nЗ запытам выявай заказчыка або мастацкімі працамі\n, Мы ўключаем лепшыя сыравіны для высакаякасных прадуктаў. Мы будзем вырабляць прадукцыю ў адпаведнасці з арыгінальнай дэталлю кліента, такія як лагатып, накіды і памерам.


Сокалаў-Воюш пераклаў песню Рыбака\n22.05.2009 / 13:30\nСокалаў-Воюш пераклаў песню Рыбака Тэкст + музыка. 16\nА яна — казка, гэта так\nЗаспяваем Fairytale па беларуску+ яшчэ пераклады\n22.05.2009 / 14:10\nКлас. З'явілася нармальнае беларускае караоке :) Цяпер засталося паведаміць аб гэтым Рыбаку, падвучыць яго трошкі беларускай мове і атрымаць асалоду ў Менску ад беларускага варыянту нарвежскага кахання.\nЭЭЭ / Адказаць\nУ арыгінале – папса. Дурненькая і аднаклетачная. У перакладзе раманс нейкі. Нічога падобнага на "Ростань лёс прынёс раптоўна" ці "Гэты боль здавён" у арыгінале і блізка няма. А як Сокалаў-Воюш на цэзуры няпляваў. Паэт… Сьявацца мусіць: Я прысьпе … шваю хаду\n22.05.2009 / 14:31\nЭЭЭ напiсаў(ла) Травень 22, 2009 у 14:15 У арыгінале – папса. Дурненькая і аднаклетачная. ======== Навошта так казаць? Тое што песня простая- не значыць, што яна прымітыўная. Песня добрая і лірычная, скрыпка вельмі добра пададзена, добры голас. Я слухаю вельмі розную музыку ад метала да джаза, і мне чамусці "Казка" зусім не падалася аднаклетачнай папсой, а нават падабаецца.


Сьледчая ў справе Юр'я Захаранкі Сьвятлана Байкова не пацьвярджае зьвесткі Лукашэнкі пра тое, што прычынаю выкраданьня экс-міністра ўнутраных справаў нібыта сталі ягоныя фінансавыя праблемы. "Не выключана, што і ў Вашынгтоне за намі палявалі супрацоўнікі беларускіх спэцслужбаў",— мяркуе Людміла Карпенка. Ніхто з кіраўнікоў адміністрацыі прэзыдэнта не выйшаў да сваякоў зьніклых, якія ладзілі пікет побач з адміністрацыяй. Дэпутата Андрэя Клімава наведалі ў турме пасланцы ПАСЭ.\nЯк вядома, у мінулы аўторак Аляксандар Лукашэнка выступіў з чарговай скандальнай прамоваю. Апазыцыю ён абвінаваціў у падрыхтоўцы незаконнага захопу ўлады, чынавенства запалохаў пакараньнем за кантакты з апазыцыяй, кіраўніка місіі назіральнікаў АБСЭ ў Менску спадара Віка назваў цэнтрам змовы супраць сваёй асобы.\nЗразумела, гэтыя пасажы перш за ўсё былі прадметам камэнтароў тых, каго яны закранулі. Таксама знайшліся й палітыкі, якія адказалі за апазыцыянэраў, што пазбаўлены такой магчымасьці. У прыватнасьці, былы міністар сельскае гаспадаркі Васіль Лявонава назваў выказваньні Лукашэнкі на адрас Захаранкі й Ганчара цынічнымі.\nНа думку Лявонава, пасьля прамовы Лукашэнкі стала відавочна, што ён хавае выкрадальнікаў Захаранкі, Ганчара с Красоўскім і Завадзкага або перашкаджае весьці аб'ектыўнае расьсьледаваньне гэтых справаў. Экс-міністар перакананы, што матэрыялаў для аб'ектыўнага расьсьледаваньня дастаткова, ён ня верыць таму, што кажа пра зьніклых Лукашэнка.\nНагадаю, цяперашні кіраўнік дзяржавы сказаў на ўсю краіну, што Захаранка, як і Ганчар нібыта зьніклі таму, што "набралі грошай, а разьлічвацца трэба". На чым заснавана такое меркаваньне, Лукашэнка не патлумачыў. Вось чаму я вырашыў пацікавіцца ў сьледзтва ў справе Захаранкі, ці сапраўды асноўнай зьяўляецца менавіта вэрсія фінансавых праблемаў. Сьледчая гарадзкой пракуратуры Сьвятлана Байкова, якая вядзе крымінальную справу зьнікненьня Захаранкі, гэта не пацьвердзіла.\n(Байкова: ) "Мы правяралі й правяраем гэтую вэрсію, але пакуль нічога не знайшлі, каб яна пацьвердзілася",— заявіла Радыё Свабода сьледчая Сьвятлана Байкова. Яна адмовілася праведамляць новую інфармацыю пра вынікі расьсьледаваньня, спаслаўшыся на забарону свайго кіраўніцтва. Сказала толькі, што нядаўна ў справе зьявіліся нейкія новыя дадзеныя.\nЛюдміла Карпенка, удава заўчасна памерлага лідэра беларускай апазыцыі Генадзя Карпенкі ўжо камэнтавала Радыё Свабода выказваньні Лукашэнкі наконт таго, як праходзіла пахаваньне Генадзя Дзьмітрыевіча. Ня буду паўтараць сказанае, адзначу толькі, што Людміла Карпенка абвергла словы Лукашэнкі. І ня толькі наконт пахаваньня ейнага мужа, але таксама зьвесткі пра сьледчых Алега Случака й Зьмітра Петрушкевіча, якія ў ЗША нібыта бядуюць і вымушаныя падпрацоўваць прыбіральшчыкамі. У Вашынгтоне Людміла Карпенка размаўляла з Алегам Случакам па тэлефоне і вось якой інфармацыяй можа падзяліцца...\n(Карпенка: ) "Яны пакуль жывуць на дапамогу як ўцекачы, але Случак, прыкладам, зьбіраецца ўладкавацца таксыстам. А ўвогуле нам яны не казалі, дзе знаходзяцца, бо, паводле іхных падозраньняў, за імі нават там палююць нашыя спэцслужбы",— паведаміла Людміла Карпенка.\nДарэчы, спачатку да падозраньняў Случака Людміла Карпенка паставілася з пэўным сумневам, але неўзабаве атрымала магчымасьць пераканацца, што ён мае рацыю. Вось што яна ўзгадала...\nПасьля адной з прэсавых канфэрэнцыяў у Вашынгтоне спадарыня Карпенка працягвала адказваць на пытаньні журналіста ў голе будынку, дзе ладзілася прэсавая канфэрэнцыя. Насупраць на канапцы сядзеў малады чалавек, які закрываў твар часопісам. Адказваючы на пытаньне пра палітычны нагляд у Беларусі, Людміла Карпенка параўнала гэтага маладога чалавека зь "ціхарамі", якія сочаць за ёй у Менску. І раптап адбылося зусім нечаканае...\n(Карпенка: ) "Ён ўвесь пачырванеў, падняўся і пайшоў! Атрымалася, што ён мяне зразумеў... Гэтым ён сябе й рассакрэціў".\nЛюдміла Карпенка мяркуе, што хутчэй за ўсё гэта быў усё ж не прафэсійны чэкіст, а беларускі дыплямат, які атрымаў загад сачыць за жонкамі зьніклых. І справу сваю зрабіў на двойку.\nЗгаданыя падзеі адбываліся два тыдні таму, а два дні таму, у чацьвер жонкі й маці зьніклых пікетавалі адміністрацыю Лукашэнкі ў Менску. З партрэтамі ў руках стаялі ўздоўж вуліцы Леніна Зінаіда Ганчар, Ірына Красоўская, Сьвятлана й Вольга Завадзкія, Тацяна і Ала Клімавы, Людміла Карпенка. І, як адзначылі ўсе незалежныя мэдыі краіны, за некалькі гадзінаў пікетаваньня з кіраўнікоў адміністрацыі да іх ніхто ня выйшаў. Аказалася, улада баіцца сустракацца са сваякамі зьніклых, баіцца глядзець жанчынам у вочы.\nЯшчэ адна важкая падзея тыдня зьвязаная зь імем дэпутата Андрэя Клімава, які ўжо больш за тры гады знаходзіцца за кратамі. Зь ім у турме сустрэліся пасланцы Парлямэнцкай асамблеі Рады Эўропы спадары Дэвіс, Бэрэнт і Свобада, якія наведвалі Менск. Сустрэліся, не гледзячы на вельмі напружаны графік візыту. На прэсавай канфэрэнцыі па выніках візыту ў Менск сябры дэлегацыі паведамілі, што яны абмяркоўвалі з афіцыйнымі асобамі Беларусі ня толькі пытаньні выбараў, але й магчымасьць вызваленьня дэпутата Клімава, якога ў Эўропе па-ранейшаму разглядаюць як палітычнага вязьня. Таксама пасланцы Эўропы выказалі занепакоенасьць адсутнасьцю прагрэса ў расьсьледаваньні справаў зьніклых і заявілі, што гэта адмоўна адбіваецца на іміджы Беларусі.