Калядныя сустрэчы — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\nДухоўная і гістарычная спадчына Культура Нумары Таленты Стаўбцоўшчыны\n18.01.2016 16.01.2016 Admin1188Комментарии on Калядныя сустрэчы\nЯЕ ВЯЛІКАСЦЬ ГАРБАТА\n«Мы за чаем не скучаем» – так называлася вечарына, якую ладзілі ва ўтульнай гасцёўні супрацоўнікі дзіцячай бібліятэкі ў дзень Свяціцеля Мікалая Цудатворца.\nАдразу каля дзвярэй гасцей віталі ўдзельнікі бібліятэчнага тэатрыка «Чараўнікі» – частавалі сухарыкамі і баранкамі і запрашалі падняцца на другі паверх.\nМерапрыемства было прысвечана таксама і святкаванню Міжнароднага дня гарбаты. Маленькія «Чараўнікі» падрыхтавалі прыгожыя вершы аб гэтым цудоўным напоі. Гарбата дазваляе збірацца разам з тымі, хто вельмі дарагі і блізкі. Верагодна таму яна стала такой папулярнай у свеце.\nСупрацоўнікі бібліятэкі падрыхтавалі сапраўднае віртуальнае падарожжа вакол свету, у якім госці пазнаёміліся з традыцыямі спажыванна гарбаты ў розных краінах. А ці ведаеце вы, што, напрыклад, у Індыі гарбату прапануюць амаль на кожным кроку замест вады. У гарачым клімаце гэта гарантыя таго, што вы не захварэеце на кішэчную хваробу. П’юць яе з маленькіх гліняных кубачкаў, якія пасля трэба разбіць. Робіцца гэта дзеля таго, каб імі не змаглі карыстацца людзі з ніжэйшых кастаў.\nА вось тыбетцаў гэтыя забабоны не турбуюць. Тут з асалодай п’юць зялёную гарбату, прыправіўшы яе соллю і казіным малаком.\nАле самым дзіўным чынам спажываюць гарбату ў Манголіі. Чайны ліст расціраюць у дробны парашок, дабаўляюць у халодную ваду, даводзяць да кіпення і пасля гэтага дабаўляюць сметанковае масла, малако, муку і таксама рыс. Вельмі падобны спосаб спажывання і ў Калмыкіі. Заварваюць гарбату як звычайна, а ў самым канцы ў напой дадаюць соль, тоўчаны са сметанковым маслам мускатны арэх, малако і перамешваюць лыжкаю менавіта злева направа. У Еўропе найбольш вядома англійская традыцыя чаявання. Такія вось традыцыі спажывання гарбаты ў розных краінах.\nУсе з нецярплівасцю чакалі выступлення галоўнай госці. Дзеля таго каб расказаць нашым землякам аб японскай традыцыі спажывання гарбаты, пазнаёміць з асаблівасцямі цырыманіялу, супрацоўнікі бібліятэкі запрасілі кіраўніка інфармацыйнага цэнтра японскай культуры ў Беларусі спадарыню Масака Тасумі.\nЯна ўжо амаль дваццаць гадоў жыве у Мінску. Стварыўшы інфармацыйны цэнтр, Масака Тасумі паставіла перад сабой задачу знаёміць нашых суайчыннікаў з культурай і традыцыямі далёкай краіны ўзыходзячага сонца. З тонкім гумарам Масака расказала аб гісторыі ўзнікнення традыцыі спажывання гарбаты ў Японіі. Менавіта японцы здолелі пераўтварыць простае чаяванне ў адзін з элементаў нацыянальнай культуры. Цырымонія патрабуе поўнага засяроджвання і адхілення ад будзённых турбот не толькі ад майстра, але і ад прысутных гасцей.\nНа слайдах яна прадэманстравала традыцыйны «чайны домік», посуд, які выкарыстоўваецца пры прыёме гасцей, пачастункі, якія прапануюцца прысутным. Гарбата п’ецца трыма з паловаю маленькімі глыткамі, пасля госці любуюцца прыгожым посудам, выказваюць гаспадару ўдзячнасць за прыемнае чаяванне і гасціннасць. Кожны крок, кожны рух удзельнікаў распісаны інструкцыяй школы чаявання.\nПрысутныя задавалі шмат пытанняў, цікавіліся побытам і традыцыямі японскай культуры. На памяць аб сустрэчы спадарыня Масака Тасумі падарыла бібліятэцы літаратуру аб Японіі, шаўковае пано і вялікі пакет японскай гарбаты.\nНа стале ўтульна булькатаў самавар, госці частаваліся рознымі відамі гарбаты: чорнай, зялёнай, чырвонай, гранатавай, рамонкавай, травяной і іншымі. Усе госці паводле японскай традыцыі выказвалі падзяку гаспадарам за ўтульны і цёплы вечар з надзеяй на новыя цікавыя сустрэчы.\nАлена АСАЁНАК, бібліятэкар чытальнай залы дзіцячай бібліятэкі\nАДНАЎЛЯЕМ БАБУЛІН АБРАД\nКалядная пара, калі па нашых вуліцах ходзяць з зоркай калядоўшчыкі, асабліва натхняе на тое, каб пагаварыць пра даўнейшыя народныя абрады, распаўсюджаныя сярод нашых продкаў. Не першы год займаецца іх адраджэннем вопытны хармайстар Навасвержанскага цэнтральнага Дома культуры Ала Янская. Справа гэтая, як прызнаецца Ала Пятроўна, карпатлівая, далікатная, але плён яе для нашчадкаў мае вялікае культурнае і духоўнае значэнне.\nЁсць шмат агульнавядомых і папулярных абрадаў, аднак адкрываюцца з глыбінь народнай памяці (пераважна – з памяці нашых бабуляў) і іншыя, малавядомыя і досыць рэдкія абрады, не менш цікавыя і самабытныя. Ала Янская падзялілася сваімі апошнімі абрадавымі знаходкамі.\n– Мне пашчасціла даведацца пра яшчэ адзін старадаўні абрад, які называецца «Першы прысад дзіцяці». Яго пара – калі хлопчыку спаўняецца 4,5 месяца, дзяўчынцы – 4 месяцы. Дзяўчынку пачыналі садзіць раней, бо, лічылася, у будучым гэта дапаможа ёй лягчэй нарадзіць сваіх дзетак. З прысаджваннем хлопчыка не спяшаліся, каб даць умацавацца яго костачкам. Бацькоў з малым чакала ў сябе дома бабуля, якая праводзіла першы прысад дзіцяці. Для гэтага ставілі бліжэй да чырвонага кута стол і хлопчыка садзілі першы раз акурат на той вугал, які знаходзіцца пад чырвоным кутом (дзяўчынку – на вугал стала, які бліжэй да парога, – каб замуж выйшла хутчэй). Такім чынам падкрэслівалася, што хлопчык – гэта будучы гаспадар, сем’янін, на якім будзе трымацца яго сям’я.\nБабуля, перахрышчваючы дзіця, малілася на ікону. Гаварыла «Ойча наш» і звярталася да дзіцяці: «Зараз, дзіцятка, мы цябе пасаджаем, дабра і прыбытку табе пажадаем». Усаджваючы яго на спецыяльную падушачку, бабуля прыгаворвала: «Садзім цябе, як цара на трон». Дзіцяці падносілі талерачку, на якую клалі жыта, залатое або срэбнае ўпрыгажанне, маленькую кнігу Бібліі. У залежнасці ад таго, да чаго дзіця пацягне ручкі, прадказвалі яго лёс: да жыта – значыць, будзе заможным, да кнігі – разумным, вучоным чалавекам, да золата ці срэбра – напэўна, якім-небудзь кіраўніком. Бабуля расказвала, што ўсе бацькі, дзяцей якіх ёй давялося на сваім вяку прысаджваць, чамусьці жадалі, каб сын іх выбраў апошняе. Нашы продкі жылі на зямлі і, фактычна, з зямлі, таму, невыпадкова, спрадвеку імкнуліся да багацця, матэрыяльнай забяспечанасці. Абышоўшы тройчы вакол стала, бабуля з малітваю аддавала «пасаджанае» дзіця бацькам. А бацькі частавалі яе, аддзячвалі падарункам.\n– У бабулі падушачка і іншыя рэчы – рытуальныя?\n– Так. Для хлопчыка і дзяўчынкі ў яе былі асобныя падушачкі. Для хлопчыка яна вышэйшая, сіняга або зялёнага колеру, для дзяўчынкі – чырвоная або ружовая. На жаль, гэтыя падушачкі не захаваліся, сваё ўжо адслужылі.\n– А дзе, у якой вёсцы, захаваўся абрад «Першы прысад дзіцяці»? Хто перадаў яго вам?\n– У вёсцы Жыгалкі жыве Марыя Юльянаўна Янская, якая і перадала мне гэты абрад. У мінулым годзе, акурат на Каляды, яна якраз прысаджвала дзяўчынку, і я змагла ўбачыць абрад. Захацелася самой увасобіць яго на сцэне. Гэта ж абрад нашых продкаў. Марыі Юльянаўне перадала яго яе матуля, а матулі – яе матуля. Цяпер яго ведаю я, яе нявестка. За свае амаль 80 гадоў Марыя Юльянаўна «прысадзіла» ўсіх сваіх 11 унукаў і чацвёра праўнукаў. А колькі яшчэ суседскіх унукаў і праўнукаў! Усе яны выраслі працавітымі, жывуць у міры і згодзе. І сёння ў Марыі Юльянаўны гумару, запалу не менш, чым у маладых людзей, а яе хату можна назваць вясковым клубам. Любяць збірацца тут суседзі. Могуць размаўляць дапазна, а могуць пайсці па вёсцы калядаваць, як гэта было ў мінулым годзе.\n– Ала Пятроўна, ведаю, што для вас гэты абрад не першы. Якія яшчэ даўнейшыя народныя абрады вы адрадзілі на Стаўбцоўшчыне? Ці ведае пра іх моладзь?\n– Абрад «Тры ручнікі», які мы адрадзілі з работнікамі нашага Дома культуры, стаў нават папулярным. Яго часта заказваюць маладым на вяселле. Знаёмім і з іншымі вясельнымі абрадамі – «Пасад нявесты», «Провады з хаты жаніха, нявесты», «Развітанне нявесты з радзінай» і інш. Плануем зрабіць фотавыстаўку або відэарад старадаўніх вясельных убораў. З пошукам гэтых фотаздымкаў таксама дапамаглі нашы бабулі, якія ўсё помняць і ўсё зберагаюць, захоўваюць. Варта назваць стаўбчанку Алену Пятроўну Канкаловіч. Яна перадала шмат старых фотаздымкаў, у тым ліку даваеннага часу.\nСвяткаванне Сёмухі, купальскіх абрадаў, якія мы таксама праводзім, больш уяўляюць сабою тэатралізаванае свята, але некаторыя элементы абрадавасці ўсё-такі захаваны. Напрыклад, на Купалле ў вогнішча кідаем мех – знак таго, што няхай гарыць усё ліхое, што можа падсцерагаць дамашнюю жывёлу. Ну і, зразумела, дзяўчаты шукаюць папараць-кветку – гэта іх імкненне сустрэць сваё шчасце.\nАсобна вылучаюцца абрады зімовыя. На Каляды традыцыйна ходзім па Новым Свержані ад хаты да хаты. Мясцовыя жыхары заказваюць, просяць нас, каб менавіта ў іх хату зайшлі з каляднаю казою, праспявалі для гаспадароў велічальную. Ведаеце, на падворках новасвяржан заўсёды было шмат козаў, таму гэты абрад для іх напоўнены асабліва сімвалічным зместам. На Вялікдзень спрабавалі паказваць валачобныя абрады, але, відавочна, іх яшчэ трэба «раскручваць», папулярызаваць, каб спадчына нашых продкаў стала блізкай і ў сучасным жыцці.\nТут жывуць таленавітыя і працавітыя людзі


Кліматычныя ўмовы ў нашай краіне такія, што адукацыя ледзяной скарынкі на лесвічных прыступках практычна непазбежна. Пры будаўніцтве сучасных крам, офісаў, іншых грамадскіх устаноў прымяняюцца часцей за ўсё такія аздобныя матэрыялы, як мармур, граніт, кераміка. Пад уздзеяннем дажджу і снегу паверхня становіцца залішне слізкай і траўманебяспечнай. Таму неабходна выкарыстоўваць супрацьслізготнай накладкі на прыступкі. Любы ўладальнік крамы, які клапоціцца пра сваіх кліентаў, ніколі не стане эканоміць на гэтым важным элеменце.\nШто такое супрацьслізготнай накладкі\nГэты выраб ўяўляе сабой палоску эластычнага матэрыялу, які мацуецца да металічнай аснове. Мантуецца накладка адначасова ў працэсе работ па абліцоўванні або пасля іх. Гэта найважнейшая дадатак інтэр'еру выконвае ахоўную функцыю, засцерагаючы людзей ад траўматызму нават на самых крутых і слізкіх прыступках. Акрамя таго, такія парожкі абараняюць і самі прыступкі ад сколаў, драпін і іншых пашкоджанняў. Матэрыял, з якога яны вырабляюцца, устойлівы да ўздзеяння агню, сонечных прамянёў, перападаў тэмператур, не баіцца экстрэмальных умоў надвор'я.\nСупрацьслізготнай накладкі на прыступкі выкарыстоўваюцца ў першую чаргу для забеспячэння бяспекі людзей, скіраваных уверх ці што спускаліся па іх. Але гэта не адзінае іх прызначэнне. Яны істотна зніжаюць колькасць бруду, якая трапляе ў памяшканне. Да таго ж супрацьслізготнай профіль для прыступак выконвае і эстэтычную функцыю, т. К. Мае дастаткова прыгожы і стыльны знешні выгляд. Дзякуючы гэтаму лесвіцы выглядаюць больш прывабна. Сучасны рынак прапануе шырокі асартымент пакрыццяў для прыступак, што дае магчымасць падабраць накладкі, якія спалучаюцца з інтэр'ерам крамы, салона або офіснага будынка.\nБольшасць існуючых разнастайных пакрыццяў канструктыўна адрозніваюцца адзін ад аднаго. З натуральнага каўчуку вырабляюць гумовыя супрацьслізготнай накладкі на прыступкі. Яны могуць быць плоскімі або вуглавымі і досыць лёгка ўсталёўваюцца.\nКамбінаваныя паласы з алюмінія і пластыка мацуюцца пры дапамозе шруб або клею. Яны больш буйныя, таму не ва ўсякі інтэр'ер здольныя упісацца.\nВельмі папулярная ў апошні час супрацьслізготнай стужка з абразіўным верхнім пластом. Нягледзячы на сваю таннасць служыць такое пакрыццё досыць доўга.\nСупрацьслізготнай накладкі з гумы\nКаб гарантаваць поўную бяспеку пры перамяшчэнні людзей па слізкай паверхні, для вырабу накладак патрабуецца асабліва эластычны матэрыял, максімальна які перашкаджае слізгаценню. Часцей за ўсё выкарыстоўваюцца гумовыя супрацьслізготнай накладкі на прыступкі. Палімер, з якога яны вырабляюцца, вызначаецца ўстойлівасцю да рэзкіх перападаў тэмператур, захоўваючы сваю эластычнасць нават пры 50-градусным марозе. Гума ўціскаецца пад цяжарам чалавечага цела, ствараючы перашкода для слізгацення. Некаторыя мадэлі яшчэ і валодаюць здольнасцю самаачышчацца ад лёду. Пры дэфармацыі тонкая ледзяная плёнка ламаецца, прадухіляючы адукацыю наледзі.\nГоднасці профілю для прыступак\nПакрыццё мае цудоўныя амартызуе ўласцівасці, ад якіх наўпрост залежыць зручнасць перамяшчэння. Супрацьслізготнай накладкі на прыступкі адрозніваюцца зносаўстойлівасцю, даўгавечнасцю і прывабным знешнім выглядам. Яны выконваюцца па адмысловай тэхналогіі на высакаякасным абсталяванні з прымяненнем экалагічнага матэрыялу, што дазваляе выкарыстоўваць іх у дзіцячых установах, басейнах, крамах і прыватных дамах. Шырокая каляровая гама дае магчымасць выбраць прыдатныя элементы па памеры і колеру.\nЯкасныя накладкі для прыступак здольныя прадухіліць найменшыя праслізгвання пры любых умовах надвор'я. Акрамя асноўнай сваёй функцыі - забеспячэння бяспекі, профіль супрацьслізготнай гумовы служыць абаронай і самой паверхні прыступак ад ізаляцыі і сколаў. Ён даволі лёгка усталёўваецца, надзейна фіксуецца, а таксама мае магчымасць дэмантажу без пашкоджання прыступак.\nКамбінаваныя супрацьслізготнай накладкі на прыступкі ўяўляюць сабой алюмініевую паласу з гумовай устаўкай, якая мае рыфленую паверхню. Такое пакрыццё можа зачыняць толькі верхнюю частку прыступак або мацавацца ў выглядзе кутка, абараняючы і бакавую іх бок. Накладкі выдатна спраўляюцца з функцыяй противоскольжения, забяспечваючы выдатнае счапленне з абуткам. Алюмініевая частка служыць для фіксацыі вырабы, якая ажыццяўляецца з дапамогай дзюбеля-шрубы. Для мантажу спатрэбіцца свідраванне. Гумовы ўкладыш па меры зносу замяняецца на новы, таму такое пакрыццё здольна праслужыць вельмі доўга. Гэта найбольш надзейныя супрацьслізготнай накладкі. На драўляныя прыступкі яны мацуюцца без адмысловай працы.\nДэталь размясціць на прыступкі і пры неабходнасці з дапамогай пілы па металу падрэзаць профіль па памеры.\nЗатым скрозь крапежныя адтуліны зрабіць маркерам засечкі на падставе.\nПа гэтых пазнаках перфаратарам прасвідраваць адтуліны.\nНанесці на ніжнюю частку профілю сіліконавы герметык.\nАбкласці выраб на прыступку такім чынам, каб крапежныя адтуліны сумясціліся.\nУставіць дзюбелі і зафіксаваць усю канструкцыю з дапамогай шруб.\nГэта гнуткая эластычная пласціна, на ніжняй паверхні якой маецца магутны клеевой пласт. Можа мець Г-вобразную форму або быць у выглядзе стужкі. Супрацьслізготнай накладкі на прыступкі (самаклейныя) вырабляюць з адмысловага матэрыялу з пластыфікуюць дадаткамі. Такое пакрыццё лічыцца адным з лепшых. Прыгожы дызайн, вялікі выбар кветак дазваляюць зрабіць лесвіцу і бяспечнай, і прыгожай. Паверхню пакрыцця ня цяжкая працэс вільготнай і сухой уборкі, таму даглядаць за ім не складае працы. Надзейны крепеж вырабы робіць бяспечным рух на любы гладкай паверхні, будзь гэта мармур, кафля, кераміка або метал. Мантаж настолькі просты, што цалкам можна ажыццявіць яго самастойна. Вялікая перавага гэтага профілю ў тым, што ўсталяваць яго можна ў любым месцы, дзе ўзнікае такая неабходнасць.\nЭтапы мантажу самаклейная накладкі\nПаверхня неабходна старанна ачысціць ад сухіх забруджванняў, пасля чаго працерці вільготнай сурвэткай. Пасля прасушкі размеціць месца, дзе будзе ажыццяўляцца мантаж. Калі паверхня мае няроўнасці або расколіны, то варта абавязкова загрунтовать яе. Для гэтага грунтоўка наносіцца тонкім пластом на месца кладкі. Пасля таго як яна высахне, можна прыступаць да мантажу накладкі.\nСпачатку вельмі акуратна здымаецца ахоўная плёнка, пры гэтым важна не дакранацца рукамі клеевого пласта. Здымаць плёнку трэба паступова, шчыльна прыціскаючы пакрыццё да паверхні. Калі кладка вырабляецца на паверхню з граніту ці кафлі, то, зняўшы ахоўную плёнку цалкам, трэба выгнуть выраб напалову, прытрымваючы за боку, і, выраўнаваўшы сярэдзіну накладкі строга па цэнтры, прыціснуць да паверхні.\nЗатым пакрыццё разгладжваецца ў кірунку ад цэнтра да бакоў пры дапамозе шпателя або гумовага валіка. Даглядаць за самаклейная плёнкай даволі проста. Дастаткова зруш шчоткай з яе пыл і вымыць з любым мыйным сродкам.\nКалі накладкі падабраны і ўстаноўлены правільна, яны будуць доўга служыць, не толькі выконваючы функцыю бяспекі, але і пэўным чынам з'яўляючыся упрыгожаннем.\nГнуткая падводка для вады з нержавейкі - асаблівасці\nКлінкернай плітка - што гэта? Клінкернай плітка для фасада\nПаціа - зона адпачынку на дачы ў іспанскім стылі\nКалючая варэнне без костачак: рэцэпт прыгатавання. Колькі варыць калючая варэнне\nМадуляцыя - гэта ... шыротным-імпульсных мадуляцыя\nGran Turismo 5: сістэмныя патрабаванні і агляд\nЯк вымераць рост дзіцяці? Што можа быць прасцей! Ростомер дзіцячы на сцяну ў кожны дом!\nШто такое маўзалей? Вядомыя маўзалеі свету\nПамятка Турысту: Планаванне І Падрыхтоўка - Залог Добрага Адпачынку\nРажкоў Юры - шэф-кухар з сусветным імем і яго легендарныя рэцэпты


Канвертаваць Літоўскі Літы (LTL) і Mintcoins (XMT) : Калькулятар абменнага курсу\nЛітоўскі літ (LTL) і Mintcoin (XMT) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Літоўскі літ і Mintcoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 17 верасень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Літоўскі літ. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Mintcoin валюты па змаўчанні. Націсніце на Mintcoins або Літоўскі Літы канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nЛітоўскі літ гэта валюта, у Літва (LT, LTU). The Mintcoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал XMT можа быць запісаная XMT. Літоўскі літ дзеліцца на 100 centu. Абменнага курсу Літоўскі літ Апошняе абнаўленне 23 жнівень 2018 ад Bloomberg. Абменнага курсу the Mintcoin Апошняе абнаўленне 10 травень 2020 ад coinmarketcap.com. LTL каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў. XMT каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


IDM з цэнтру Эўропы: «Тут можна жыць шчасьліва, але паўсюль абсурд і пустата» (прэм’ера альбому!). Тузін Гітоў. Слушны музычны партал\nАнанімны праект Surreal Drama заявіў пра сябе летась вельмі моцным рэлізам з такім рэальным прывітаньнем старым добрым Massive Attack ды іншым адэптам брыстальскага саўнду.\n«Surreal Drama» — канцэптуальная праца, прадуманае да дробязяў музычнае палатно з моцнымі стрыжнявымі трэкамі, што поўняцца таямнічымі разнастайнымі гукамі і цытатамі. Прысьвячаецца ўсё гэтае смакоцьце стужцы «Твін Пікс», мяркуючы з таго, што раз-пораз словы герояў фільму ўсплываюць сярод гэтага мэлядычнага скрыгату і шуму. Прычым у тым самым кананічным перакладзе з 90-х на расейскую, што падкрэсьлівае асаблівасьць успрыняцьця матэрыялу. Выглядае на запаволенае ў часе пасланьне з краю сьвету, дзе замежныя фільмы і кнігі даходзяць да публікі выключна ў перакладах, — пісалі мы па выхадзе гэтага альбому.\nНеўзабаве таямнічны праект прадставіў другую працу «Combo». І была яна зусім іншага гатунку — абсалютна мінімалістычная электроніка. Surreal Drama тады распавёў, што запісаў увесь матэрыял з дапамогай некалькіх кішэнных сынтэзатараў.\nНа трэцім альбоме, які прэзэнтуецца на Tuzin.fm, гэты чалавек-праект зноў зьмяняе канцэпцыю і раскрывае сябе ў адказах на мінімалістычныя пытаньні. Размову Слава Аўраменка вёў на выдатнай беларускай мове.\nТГ: Чаму шыфраваўся?\nМне была неабходная ананімнасьць, каб дыстанцыянавацца ад маiх ранейшых музычных пректаў, якiх было занадта шмат i пра якія я не хачу размаўляць. Гэта, дарэчы, адна з прычынаў, па якой гэты альбом я вырашыў назваць «Рызомай».\nТГ: Што здарылася цяпер?\nЦяпер здарылася тое, што выйшаў трэці альбом «Surreal Drama» і я зразумеў, што знайшоў сябе, свой гук і той кірунак у музыцы, якога цяпер заўсёды хачу трымацца. Таму патрэба ў ананiмнасьцi адпала.\nТГ: У чым знаходка?\nЯ пастаянна зьмяняю свой сэтап. І кожны рэліз, як вы заўважылі, розьніцца стылістычна: спачатку гэта быў трып-гоп, потым нешта сярэдняе паміж idm i традыцыйнай электронікай i вось трэцi — максымальна наблiжаны да idm. Гэта і ёсьць — самае маё.\nТГ: Чаму так адбылося?\nУ мяне было шмат кiшэнных сынтэзатароў, сэмплер. Потым я ўсё прадаў, набыў груўбокс Yamaha RM1X i запiсаў на iм «Rhizome» прыкладна за месяц. У хатнiх умовах. Па-iншаму я проста не магу. Я не музыка ў поўным сэнсе, але музыка для мяне — спосаб iснаваньня, спосаб зносiнаў зь iншымi людзьмi i своеасаблiвая рэфлексiя бяз словаў.\nТГ: Ці ёсьць у гэтым сэнс?\nПадчас працы над другім альбомам я казаў пра тое, што не хачу нiкога грузiць лiшнiм сэнсам у маёй музыцы. Гэта актуальна i цяпер — песьнi трэба слухаць, а не размаўляць пра iх. Выказаць словамі ўсё немагчыма, мне як лінгвісту гэта добра вядома.\nТГ: Што ёсьць «Рызома»?\nГэта фiлязофскi тэрмiн. Ня буду тлумачыць тут падрабязна, шмат хто і так ведае, што сьвядомасьць сучаснага чалавека прадстаўляе сабой рызому. Гэты альбом — пра сучаснага чалавека, хутчэй нават пра адчуваньнi, настроi чалавека, якi хоча быць усiм, мець усё, але ў яго не заўсёды атрымлiваецца. Як пяяў Чарапко — хапiла толькi на вэлясыпэд.\nТГ: Чаму назвы трэкаў па-ангельску?\nАнгельскую я абраў, каб падкрэсьліць касмапалітызм матэрыялу, гэта частка ўсёй філязофскай канцэпцыі альбому. А філязофія там мае для мяне асаблівае значэньне. З гэтай прычыны не назваў трэкі па-беларуску. А наогул месцамі вельмi сумны альбом.\nТГ: У чым сум?\nПерад намi ўвесь сьвет i нам ён патрэбны. Але мы губляемся ў iм. Растрачваем сябе. Скажу толькі гэта, бо для мяне важна нiкому не навязваць свае думкi, бо альбом — гэта толькi пачуцьцё, настрой.\nТГ: Што ў ім беларускага?\nАльбом напісаны музыкам зь Менску, які заўжды цікавіцца беларускай электроннай музыкай. І яшчэ гэта музыка вельмi адпавядае па настроi Менску. Прыгожаму i прасторнаму гораду ў цэнтры Эўропы, памiж захадам i ўсходам, дзе можа быць усё, што патрэбна для шчасьлiвага жыцьця, але дзе на кожным кроку нас чакаюць пустата i абсурд.\nАўтар дзякуе за вокладку Artur Bat\n36145 / 1


Natalia Szymkowiak 28.12.2017 15:26\nsiedem życzeń Wanda i banda.mp3\n"Сем пажаданьняў" ад Ванды Кветнеўскай.\nУ гэтым выпуску я распавяду вам, дарагія слухачы, пра польскі рок-гурт, створаны ў далёкія 80-ыя гады мінулага стагодзьдзя. Заснавала яго вакалістка Ванда Кветнеўска (Wanda Kwietniewska), якая раней пакінула іншы калектыў – Лёмбард (Lombard). І заснавала ўласны, які назвала Банда і Ванда. Ужо першы альбом прынёс групе вялікую папулярнасьць, многія песьні сталі шлягерамі. Нягледзячы на гэта, група распалася, праіснаваўшы толькі чатыры гады. Ванда Кветнеўска выступала самастойна, але не ўдалося ёй дабіцца такога посьпеху, як з гуртом. І таму на пачатку 90-ых гурт узнавіў сваю дзейнасьць, але праз два гады зноў распаўся, а ў 2000 музыкі зноў пачалі сьпяваць разам, праўда, пад крыху іншым назовам – «Ванда і банда» – і нават запісалі некалькі вялікіх хітоў.\nА кампазыцыя «Сем пажаданьняў», якую я прапаную вашай увазе, уваходзіла ў склад чацьвёртай кружэлкі групы «Ванда і банда». Кампакт утрымлівае песьні з папулярнага кінасэрыялу для моладзі пад аднайменным назовам «Сем пажаданьняў». Фільм здымаўся ў 80-ыя гады, а ўсе песьні на кружэлцы, выдадзенай у 2009 годзе – гэта не арыгіналы, а кампазыцыі, запісаныя нанава. Любіцелі сэрыялу так доўга зьвярталіся да яго аўтараў з просьбамі выдаць кружэлку, што ўрэшце просьба была споўненая. Тэксты песьняў напісаў сцэнарыст сэрыялу Мацей Зэмбаты (Maciej Zambaty), а музыку – Джон Портэр (John Porter).\nСем пажаданьняў споўніцца, як у тыдні сем дзён. Добра падумай, чаго ты хочаш, перад тым, як скажаш сем пажаданьняў, тваіх пажаданьняў. Сем пажаданьняў як мудрасьці сем брамаў. Ці ты здолееш праз іх прайсьці, будучы сабой?\nСем пажаданьняў, сем пажаданьняў...\nСем пажаданьняў як у сьне альбо ў казцы, якую ты ведаеш. Лёс даў табе вялікую моц, чарадзейскую. Сем пажаданьняў выберы сам, не дапаможа табе ў гэтым ніхто. Што добра, а што дрэнна – разьбярыся ў сэрцы.\nСем пажаданьняў споўніцца як магічных сем лічбаў. Ты не ўцячэш, нават калі б хацеў, ад выбару. Сем пажаданьняў, як мудрасьці сем брамаў. Ці здолееш праз іх прайсьці, будучы сабой?\nSiedem życzeń – сем пажаданьняў. У прынцыпе, тут няма пра што расьпісвацца, польскае życzenie – гэта беларускае пажаданьне, можна па-польску «coś komuś życzyć» – нешта камусьці жадаць, як правіла «z okazji» чагосьці – з нагоды дня нараджэньня, сьвятаў, Новага году (urodzin, świąt, Nowego Roku). Дарэчы, дзень перад Новым годам і навагодняя ноч называюцца ў Польшчы Sylwester, паколькі 31 сьнежня адзначаюцца імяніны менавіта Сыльвэстра. У навагоднюю ноч многія палякі, ды і ня толькі, называюць уласныя пажаданьні самі да сябе, на якія ў Польшчы кажуць «postanowienia noworoczne». З прыходам Новага году людзям здаецца, што цяпер яны будуць больш адказныя, дысцыплінаваныя, што іх жыцьцё будзе лепшым. І таму яны абяцаюць сабе, напрыклад, кінуць курыць, пахудзець, больш займацца спортам, менш працаваць і г.д. Як правіла ад гэтых пастаноў ужо праз два-тры месяцы нічога не застаецца, але прыходзіць чарговы Новы год, і ўсё пачынаецца с пачатку.\nW bajce, którą znasz – у казцы, якую ты ведаеш. Нагадваю, што ў польскай мове ёсьць два дзеясловы з падобным значэньнем, але яны выкарыстоўваюцца ў крыху іншых кантэкстах. Znać i wiedzieć – і першы, і другі выраз перакладаецца на беларускую мову словам «ведаць», таму яны могуць выклікаць цяжкасьці ў чалавека, які ня ведае добра польскай мовы. Самае важнае тое, што znać можна што або каго, а wiedzieć аб чым, аб кім, альбо wiedzieć, że – ведаць, што. І калі прытрымлівацца гэтага правіла, то не павінны ўзьнікаць цяжкасьці.\nZnam tego człowieka, pracowałam z nim kiedyś – Я ведаю гэтага чалавека, мы калісьці разам працавалі.\nWiem, że jutro nie ma zajęć na uczelni, dlatego nie przygotowuję się – я ведаю, што заўтра няма заняткаў у ВНУ, таму не рыхтуюся.\nNie uciekniesz przed wyborem – не ўцячэш ад выбару. Палякі ўцякаюць перад чым, перад кім, а не ад чаго або ад каго.\nPrzeciętny człowiek raczej nie jest w stanie uciec przed psem – Звычайны чалавек хутчэй ня здолее ўцячы ад сабакі.\ntags: Ванда і банда, Музычны ўрок польскай мовы, пажаданьні


Кулон байкер-стерлингового срэбра з балдыкі\nВЯЛІКІ БУЛЬДОГ, ТВЕРДЫ 925 ПАДРУХНІК, СВЯТЛОЙ БІЛЯР, БЕЛАРУСЬ НОВАЯ\nВага кулона: 48 грам\nПамер падвескі: 1 "х 2 1/2"\nАд нашага запаветнага сямейнага ўлюбёнца да жывёлы вашай мары наш Кулон-бульдог - гэта даніна павагі гэтым магутным сабакам. Цалкам рэалістычна, іх рыпячая грымаса і складваюцца скура былі перароблены ў найтонкае, цвёрдае срэбра. Яго магутныя зубы сціскаюцца вакол шліфаванага кольца, ствараючы стыль, неапалагічна мужчынскі.\nГэты кавалак з'яўляецца рэзкім і моцным. Ён мільгае высокім бляскам і можа пахваліцца раскошнай аздабленнем - сапраўдная заслуга нашых майстэрскіх срэбранікаў. Для паўсядзённых ці падзей, якія патрабуюць чагосьці дамінуючага, гэты твор - адзіны выбар.\nКулон бульдог - вельмі вельмі прыгожа!\nКупіў кулон кабана ў мінулым годзе і вельмі падабаецца. Я таксама вырашыў, што хачу бульдога, бо ён крыху меншы і менш шыпасты. Дае магчымасць насіць у любы час. Я вельмі люблю гэта! Добра зробленая, важкая, прыгожая дэталізацыя. Вельмі вельмі рады.\nВялікі кулон !!!\nЗусім дзіўна !!!\nАтрымаў за мой дыск ад жонкі ...\nЛюбіце это !!!\nВельмі рэкамендую !!!!


Прайсціся з аўдыягідам па Нарачы – RH.by\nПрайсціся з аўдыягідам па Нарачы\nРаспрацавалі аўдыягід супрацоўнікі навуковага аддзела Нацыянальнага парку “Нарачанскі” разам з прадстаўнікамі мясцовай супольнасці. З дапамогай інтэрактыўнай інфармацыйна-даведкавай сістэмы госць курортнага пасёлка зможа зарыентавацца ў інфраструктуры і атрымаць багата пазнавальнай інфармацыі.\n– Аўдыягід галоўным чынам арыентаваны на пешаходаў, – расказвае намеснік генеральнага дырэктара Нацыянальнага парку “Нарачанскі” па навуковай рабоце Валеры Люштык. – У ім налічваецца 33 пляцоўкі: сярод іх тэрыторыі здраўніц, бліз крам, аўтавакзала, на перакрыжаваннях пешаходных шляхоў, уздоўж возера Нарач…\nАўдыёгід зроблены так, што пры ўваходжанні на такія пляцоўкі ў курортным пасёлку (пры працуючым GPS) уключаецца аўдыёзапіс. У ім расказваецца пра найбліжэйшае атачэнне і тлумачыцца, куды неабходна рухацца да важных аб’ектаў.\nТаксама на экране ёсць тэкставы запіс агучанага расказу і інтэрактыўная карта. А на здымках можна ўбачыць пейзажы Нарачы.\nУ бліжэйшы час запланавана стварэнне новых аўдыягідаў – і па курортнай зоне, і па экскурсійных маршрутах краю. Найхутчэй госці краю змогуць здзейсніць з аўдыягідам пазнавальную экскурсію па ўзбярэжжы возера Нарач у межах курортнага пасёлка.\nЯк займець аўдыягід?\nДля гэтага неабходна загрузіць у свой смартфон або планшэт бясплатны дадатак OPAS (у Google Play ці Apple Store) і непасрэдна сам аўдыятур “Даведнік па курортным пасёлку Нарач”. Пасля загрузкі тура аўдыягід працуе ў рэжыме афлайн (не патрабуе далучэння да інтэрнэту).\nПредыдущая статьяНа Вілейшчыне згарэла дача\nСледующая статьяУкралі падсвінкаў з фермы


11:28 24.10.2019 (абноўлена 11:39 24.10.2019)\nМІНСК, 24 кас - Sputnik. Міністэрства адукацыі прыняло інструкцыю аб парадку адбору навучэнцаў у нацыянальны дзіцячы тэхнапарк, адпаведная пастанова апублікавана ў чацвер на Нацыянальным прававым інтэрнэт-партале.\nНацыянальны дзіцячы тэхнапарк плануюць адкрыць у Беларусі да 2021 года, мяркуецца, што ён будзе свайго роду аналагам расійскага комплексу "Сірыус".\nІнструкцыю аб парадку адбору навучэнцаў у нацыянальны дзіцячы тэхнапарк у чацвер афіцыйна апублікавалі на Нацыянальным прававым інтэрнэт-партале.\nЗгодна з дакументам, адбіраць вучняў для тэхнапарку будуць, як правіла, з вучняў 9-11 класаў, а тэрміны адбору будуць публікавацца на сайце арганізацыі. Праводзіць яго будзе экспертны савет у тры этапы: завочны і два вочных.\nДапускаць адразу да другога этапу будуць прызёраў міжнародных і рэспубліканскіх адукацыйных мерапрыемстваў, удзельнікаў заключнага этапу рэспубліканскіх адукацыйных мерапрыемстваў, а таксама прызёраў абласных этапаў.\nНа другім этапе вучні будуць праходзіць тэсты, на трэцім - сумоўе.\nМяркуецца, што ў тэхнапарку штогод будуць вучыцца каля дзвюх тысяч адораных рабят. Натхніў беларускія ўлады на адпаведную установу расійскі "Сірыус", які на пачатку года наведваў прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка.\nАдукацыя, Міністэрства адукацыі РБ


Газета "НАШ Магілёў" ( Наш Могилев ) Валянціна Шчэтнікава: Для беларускіх пенсіянераў жыццё - вялікае выпрабаванне | Газета Наш Магілеў\nВалянціна Шчэтнікава: Для беларускіх пенсіянераў жыццё - вялікае выпрабаванне\nУ Беларусі з дня на дзень прымуць закон аб падвышэнні пенсійнага ўзросту для мужчын і жанчын. Як гэтую навіну ўспрымаюць самі пенсіянеры, мы пацікавіліся ў Валянціны Шчэтнікавай. На пенсіі яна не першы год, але без справы не сядзіць - удзельнічае ў жыцці горада. Пры гэтым не баіцца адкрыта выказваць сваю грамадзянскую пазіцыю, не зусім звычайную для беларускіх пенсіянераў. У мінулым годзе Валянціна актыўна збірала подпісы за прывядзенне ў добры стан Грабянёўскага вадасховішча (Святога возера), а пад час прэзідэнцкіх выбараў уключылася ў назіранне за працай выбарчых камісій.\nВалянціна, навіна пра падвышэнне пенсійнага ўзросту ўскалыхнула беларускую рэчаіснасць? Як да яе паставіліся Вы?\nСправа ў тым, што ўсе гэтыя законы, ў тым ліку і аб падвышэнні пенсійнага\nўзросту прымаюцца ў крызісны час. Сёння працы няма не тое, што людзям прадпенсійнага ўзросту, яе і для моладзі таксама няма. Няхай бы спачатку выйшлі з крызіса, а пасля прымалі такія рашэнні. А то ўсе прадпрыемствы стаяць - куды ісці працаваць?\nАніякага шанцу на падтрымку з боку саміх пенсіянераў такой ініцыятывы няма?\nКалі карыстацца эканамічнай мэтазгоднасцю, то я вам скажу, што заробак паболей за пенсію будзе. Людзі з задавальнннем бы працавалі да 60 год, дакладна. Я ўпэўнена: лепей працаваць і атрымліваць заробак, чым тыя грашы, што нам сплочваюць на пенсіі. Ва ўсім свеце атрымаў пенсію - і паехаў глядзець свет, і толькі ў Беларусі атрымаў пенсію - і глядзіш у труну. Таму што гэтых грошай не хапае ні на што, асабліва, калі пенсіянер жыве адзін. За кватэру заплаціў, інтэрнет аплаціў, каву набыў, у аптэку схадіў - усё. Жыць няма за што!\nТолькі трэба, каб мы былі ўпэўнены, што знойдзем працу ці не будзем выкінутыя на вуліцу за некалькі год да пенсіі. А калі ты сядзіш без працы і табе яшчэ павялічваюць тэрмін пенсіі, гэта проста жах. А пасля што, запішуць у тунеядцы?\nВа ўрадзе разглядалася некалькі варыянтаў падвышэння пенсійнага ўзросту. Які пенсійны ўзрост, на ваш погляд, больш пасуе беларусам?\nЦалкам супраць варыянта, калі мужчыны і жанчыны выходзяць на пенсію ў адзін і той жа ўзрост. Так, сярэдняя працягласць жыцця ў мужчыны меньшая, за жаночую, але гэта не значыць, што яны павінны меней працаваць. На мой погляд, жанчыны мінімум на 3 гады павінны выходзіць на пенсію раней за мужчын. На жанчыне дом і дзеці, ёй цяжэй сумяшчаць гэта з працай, а мужыкі нашыя што - прыйшлі з працы, завяліліся на канапу і ўсё. Можа таму жанчыны і даўжэй жывуць, бо больш адказнасці на іх.\nА варыянт, калі абодва выходзяць на пенсію ва ўзросце 65 гадоў - увогуле цуд. Гэта атрымліваецца, што жанчыне накідаюць 15, а мужчыне толькі 10 год.\nЦі павінны змены пенсійнага ўзросту ўтрымліваць нейкія выключэнні?\nТыя грамадзяне, якія сёння выходзяць на пенсію ў 45 год - такіх выключэнняў быць не павінна. Няхай гэтыя людзі будуць, як усе. Ну скончылася вашая дзяржслужба, дык вы проста зарабілі сабе нейкую частку пенсіі, а далей ідзіце працаваць, як усе.\nВыключэнні павінны быць толькі для хворых людзей, ды тых, хто працуе на шкодных прадпрыемствах.\nЯкія змены вы б самі прапанавалі?\nТрэба накласці абавязак на працадаўцу не чапаць людзей, якім засталося 5 год да пенсіі. Бо сёння - гэта паднявольныя людзі. Яны гатовы сцярпець усе парушэнні сваіх правоў. Не сплочваюць заробкі - маўчым, парушаецца працоўная дысцыпліна - маўчым. Яны гатовы на ўсё, каб толькі дагадзіць працадаўцу, а гэта патрэбна, каб пацягнуць да пенсіі, дапрацаваць. Бо кожны ведае, што ў сталым узросце цяжка засвоіць новую прафесію, не пойдзеш вучыцца і цябе ніхто не жадае браць на працу. Трэба стварыць сацпакет, каб усе за некалькі год да пенсіі былі недатыкальнымі, каб людзі не баяліся згубіць працу.\nНу а самі вы працавалі да пенсіі ці можа працавалі апасля?\nЗа тры гады да надыходу пенсіі я звольнілася, каб даглядаць хворага на рак бацьку. Апасля са стажу мне выкрэслілі 6 год навучання і дагляда за дзецьмі, я нічога не змагла зрабіць і прыйшлося браць тое, што даюць, а на сёняшні дзень гэта 2 380 000 беларускіх рублёў.\nАле ж пенсія - гэта не толькі выплаты, гэта пэўны адрэзак жыцця? Аб чым бы трэба было ў гэтым сэнсе паклапаціцца дзяржаве ці вас усё задавальняе?\nАд няма чаго рабіць старыя людзі збіраюцца на вуліцы на лаўцы. Каб пазбегнуць гэтага, я вырашыла займацца грамадзянскай дзейнасцю, стала сябрам БНФ. Тут дакладна кіпіць жыццё, у мяне ёсць магчымасць не толькі мець стасункі з цікавымі людзьмі, увесь час валодаць інфармацыяй, але таксама і нешта рабіць. Ці то гэта збор подпісаў, ці назіранне за выбарамі.\nЦалкам выпадкова я даведалася, што ў нас ёсць на ўвесь горад цэлых тры цэнтра для пенсіянераў. Толькі пра гэта мало хто ведае. Трэба на кожным прыпынку, на кожным пад’ездзе распаўсюдзіць інфармацыю пра гэтыя цэнтры.\nВось вы кажаце, ва ўсім свеце пенсіянеры жывуць неяк не так, няўжо гэта праўда?\nЯ была за мяжой, бачыла на ўласныя вочы, як выглядаюць, як паводзяць, ставяць сябе пенсіянеры з іншых краін. Гэта заўсёды вельмі добры выгляд, яркая вопратка, станоўчы настрой. Яны - вольныя, незалежныя. Я гляджу на іх і цешуся, што хоць нехта атрымлівае асалоду на пенсіі. У іх не жыццё, а казка, а для беларускіх пенсіянераў жыццё - вялікае выпрабаванне.


09 красавік 2014, 17:33\nПрадстаўнікі і лідэры чатырох гарадзкіх структур палітычных партыяў ды адной прафсаюзнай суполкі адзіным кандыдатам ад рады дэмакратычных сіл Бабруйску на прэзыдэнцкія выбары 2015 году абралі бібліятэкарку Сьвятлану Грыцэнку\nУ Бабруйску сябры апазыцыйных арганізацыяў вылучылі свайго прэтэндэнта на прэзыдэнцтва. Прадстаўнікі і лідэры чатырох гарадзкіх структур палітычных партыяў ды адной прафсаюзнай суполкі адзіным кандыдатам ад рады дэмакратычных сіл Бабруйску на прэзыдэнцкія выбары 2015 году абралі бібліятэкарку Сьвятлану Грыцэнку. Яна — сябра аргкамітэту дзеля стварэньня партыі «Беларуская хрысьціянская дэмакратыя».\nАктывіст Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада) Юры Грынявецкі заяўляе: бабруйскія дэмакраты, вылучыўшы прэтэндэнта на прэзыдэнцтва, прапанавалі шлях да аб’яднаньня дэмакратычных сіл Беларусі.\n«Мы вырашылі свой шлях прапанаваць да аб’яднаньня зь нізу да верху, бо ў Менску адны звады. Там дзеляцца на групоўкі. Мы ж хочам да адзінства прыйсьці. Усяму народу паказаць, што апазыцыя можа аб’яднацца».\nПартыец прызнае, што вылучэнка з Бабруйску наўрад ці стане адзіным кандыдатам на прэзыдэнцтва ад апазыцыі, але падкрэсьлівае, што іхная мэта — аб’яднаньне дэмакратычных сіл Беларусі.\nСьвятлана Грыцэнка пацьвердзіла Свабодзе, што пагадзілася стаць прэтэндэнткай на вылучэньне ў прэзыдэнты ад бабруйскіх дэмакратаў. Актывістка кажа, што разумее, якую адказнасьць бярэ на сябе, і што ейнае рашэньне — не гульня:\n«Я разумею, што гаварыльняй нічога ня зьменіш — трэба рабіць канкрэтныя справы. Мне блізкія тэорыя і практыка малых спраў. Камусьці трэба дапамагчы дрэва сьпілаваць, камусьці — дапамагчы прыбраць нешта, то бок трэба пачынаць з малога. У нас жа хутка хочуць стаць прэзыдэнтамі, але не атрымліваецца. Спачатку трэба зямлю патаптаць, каб цябе запомнілі, а потым ужо брацца за большае. Стаўленьне людзей да апазыцыі цяпер такое, што яна лятае няведама дзе».\nПаводле актывісткі, першае, што неабходна зрабіць апазыцыі перад выбарамі прэзыдэнта, — гэта зьмяніць падыходы да фармаваньня выбарчых камісіяў. У гэтым яна пераканалася, калі ўдзельнічала ў сёлетняй выбарчай кампаніі. Яна балятавалася ў гарсавет.\nКандыдатаў у прэзыдэнты Беларусі назавуць да траўня


Услед за Беларуссю «Хартыю’97» заблакавалі і ў Расеі\nГарачы каментар Услед за Беларуссю «Хартыю’97» заблакавалі і ў Расеі\nНезалежны беларускі партал «Хартыя’97», які ўсе апошнія гады ўпэўнена трымае лідарства па ахопліванні аўдыторыі, як вядома, з 24 студзеня заблакаваны ў Беларусі. Але гэта не ўсё. Душаць нашых калегаў і расейскія цэнзары. Паводле ліста, дасланага сёння ў рэдакцыю «Хартыі» чытачом з Калінінграду, інтэрнэт-рэсурс заблакаваны і ў Расеі – на падставе патрабавання Генеральнай пракуратуры ад 16 красавіка сёлета.\nУ «Гарачым каментары» – каардынатар кампаніі «Еўрапейская Беларусь», сябра БАЖ Зміцер Бандарэнка.\n«Пасля блакавання ў Беларусі колькасць праглядаў скарацілася да 30 % ад таго, што было. А потым людзі ўключыліся, перадавалі сакрэты абыходу блакавання, і сёння аўдыторыя недзе складае 50 % ад таго, што было ў «Хартыі». Я лічу, што гэта добра, таму што гэта такая ўнікальная рэч», – заўважыў Зміцер Бандарэнка.\nФотаздымак на застаўцы да відэа Tatyana Makeyeva/ Forum\nТэгі: Хартыя 97


Катлеты ў духоўцы з курынага фаршу: рэцэпт\nКатлеты з курынага фаршу, прыгатаваныя ў духоўцы, атрымліваюцца сакавітымі і смачнымі. Але і тут існуюць некаторыя тонкасці, якія трэба ўлічваць. Прапануем вам некалькі рэцэптаў курыных катлет. Можаце выбраць любы варыянт і пачаць практычную часткі.\nДля падрыхтоўкі катлет выкарыстоўваюцца розныя віды мяса. Звычайна гэта свініна, ялавічына і цяляціна. Але некаторыя гаспадыні робяць катлеткі з рыбы, морапрадуктаў і агародніны. У кожнага свае густы. Хочаце сытна паесці і постаці не нашкодзіць? Тады катлеты з курынага фаршу ў духоўцы - ідэальны для вас варыянт. Яны падыдуць і для дзіцячага харчавання.\nНапэўна вам хочацца, каб катлеты ў духоўцы з курынага фаршу атрымаліся духмянымі, далікатнымі і смачнымі. Для гэтага неабходна прытрымлівацца пэўных рэкамендацый. Вось некаторыя з іх:\n1. Не перабераце з інгрэдыентамі. Для паляпшэння смакавых якасцяў курынага фаршу ў яго кладуць лук, хлеб і яйкі. Але гэтыя прадукты павінны быць выкарыстаны ў ўмераных прапорцыях. Інакш катлеты атрымаюцца жорсткімі або занадта рассыпістымі. На 1 кг фаршу бярэм 2-3 яйкі і 250 г хлеба.\n2. Апрацоўка мяса. Для атрымання смачнага і сакавітага фаршу варта браць курыную мякаць, вычышчаную ад скуры. Бо менавіта там запасіцца тлушч, які будзе вытапливаться падчас смажання катлет.\n3. Ці адбіваем фарш. Хочаце атрымаць моцныя і далікатныя катлеты? Тады трэба папярэдне адбіць курыны фарш. Проста бярэм яго жменю і з сілай кідаем назад у міску.\n4. Вытрымка часам. Гатовы фарш прыбіраем у халадзільнік. Засякаем 30-40 хвілін. Пасля гэтага можна рабіць катлеты ў духоўцы з курынага фаршу.\n5. паніраванні. Некаторыя гаспадыні не выкарыстоўваюць молатыя сухары і муку, а потым дзівяцца адсутнасці хрумсткай скарыначкі на катлетах. І дарма. Бо такая паніраванні дазваляе захаваць сакавітасць катлет.\n6. Дадаткі. У фарш можна дадаць сечаную зеляніну, травы і здробнены часнык. Галоўнае - не перабраць. Усё павінна быць у меру.\nРэцэпт катлет з курынага фаршу ў духоўцы з сырам\n1 кг курынага мяса (філе);\n100 г сыру.\nЯк рыхтуюцца катлеты ў духоўцы з курынага фаршу?\n1. абразаюць скарыначкі у батона. Мякаць трэба замачыць у кубку з малаком.\n2. Чысцім лук, разразаем на 3-4 часткі.\n3. Курынае мяса прамываем вадой з-пад крана. Наразаем на кавалачкі, якія затым прапускаем праз мясасечку.\n4. У асобным посудзе змешваем фарш і лук. Ўбіваем яйкі. Атрыманую масу солім і Перчем. Дадаем размоченный батон. Змешваем інгрэдыенты.\n5. Разаграваем духоўку. Дастаем бляху. Добранька промазываем яго алеем. Прыступаем да фарміравання катлет. Лепш за ўсё рабіць гэта мокрымі рукамі. Выкладваем катлеткі на бляху. Адпраўляем яго ў духоўку. Час падрыхтоўкі 20-30 хвілін (пры 180 ° C).\n6. Невялікі кавалак сыру здрабняем на тарцы.\n7. Дастаем бляху з змесцівам. Саму духоўку ня выключаем. Перагортваем катлеты. Кожную з іх пасыпаем сырам. Прыбіраем бляху у духоўку яшчэ на 10 хвілін. Па заканчэнні гэтага часу можна падаваць страву да стала.\nІнгрэдыенты (на 10 порцый):\n1 кг курынага філе;\nКрок №1. Прамываем мяса і наразаем яго кавалачкамі. Робім фарш.\nКрок №2. З цыбуліны выдаляем шалупіну. Мякаць здрабняем (пажадана кубікамі).\nКрок №3. Хлеб трэба вымачыць у малацэ і добранька адціснуць.\nКрок №4. У кубак да фаршу дадаем здробненую зеляніну, лук і яйка. Туды ж кладзем размоченный хлеб. Солім.\nКрок №5. З халадзільніка дастаем замарожанае алей. Шаруе яго на тарцы і дадаем у курыны фарш.\nКрок №6. Фарміруем катлеты. Адпраўляем іх на патэльню і абсмажваем з двух бакоў.\nКрок №7. Бярэм форму для запякання. Багата змазваем яе дно сметанковым алеем. Выкладваем абсмаленыя катлеты. Каб яны атрымаліся сакавітымі, трэба на дно формы наліць ледзь-ледзь вады. Кладзём пару лаўровых лісточкаў. Духоўка павінна быць разагрэта да 180 ° C. Можна прыкрыць катлеты фальгой. Запякаць 15-20 хвілін. Смачнае і духмянае страва гатова.\nДыетычныя катлеты з курынага фаршу ў духоўцы\nХочаце атрымаць сытна страва з невялікай каларыйнасцю? Гэта цалкам магчыма. Вышэй мы распавялі, як зрабіць катлеты з курынага фаршу ў духоўцы. Але можна прыгатаваць іх і на пару. Па вельмі меры, гэта карысна для фігуры. Прапануем вам некалькі варыянтаў дыетычных курыных катлет.\nБярэм невялікі шынок, моркву і цыбуліну. Чысцім іх, наразаем кавалачкамі, а затым здрабняем з дапамогай блэндэра. У кубак выкладваем гатовы курыны фарш (600 г), дадаем да яго агародніннае пюрэ. Солім. Усыпаць трохі маннай крупы. Робім катлеткі і выкладваем іх на змазаны алеем бляху. Адпраўляем у разагрэтую духоўку. Запякаць 15-20 хвілін (пры 180 ° C).\nКупляем у краме гатовы фарш (600 г). Выкладваем яго ў міску, змешваем з 4 ст. лыжак цёртага сыру (з нізкай каларыйнасцю), сечанай зелянінай, дробкай карыцы, соль, молаты перац і здробнены на тарцы цыбулю. Змешваем інгрэдыенты. Пачынаем ляпіць катлеткі. Рыхтуем іх на пару на працягу 20 хвілін.\nПару лустачак малака трэба размачыць у малацэ. Лук чысцім ад шалупіны, а мякаць здрабняем на тарцы. Прамываем гарбуз вадой, адразае кавалачак (300 г) і прапускаем яго праз мясарубку. У кубку злучаем наступныя інгрэдыенты: фарш, размочаны хлеб, лук, гарбуз, спецыі і ледзь-ледзь солі. Ўбіваем ў масу яйка. Атрыманы фарш трэба добранька змяшаць. Калі ён атрымаўся вадкім, то дадаем вабіка. Вільготнымі рукамі фарміруем катлеты. Ўкладваем іх у параварку. Як толькі вадкасць закіпіць, Засякаем 25 хвілін.\nЗ чым падаваць\nАдных толькі катлет будзе недастаткова для паўнавартаснага абеду. Таму трэба прыгатаваць да іх гарнір. Вось некалькі варыянтаў:\nЦяпер вы ведаеце, як рыхтуюцца катлеты ў духоўцы з курынага фаршу, а таксама з якім гарнірам яны падаюцца. Вашыя дзеці і муж па вартасці ацэняць гэтую страву і абавязкова папросяць дадаткі. Жадаем поспехаў на кулінарным ніве!\nПлоў без мяса. Рэцэпт прыгатавання вегетарыянскага плову\nСкумбрыя, рэцэпты хатняй кухні\nВас цікавіць, як рыхтаваць замарожаную стручковую фасолю? Гэта вельмі проста\nКатлеты ў мультиварке. рэцэпты\nТурэцкія прысмакі: рэцэпт халвы, наммуры, басбусы\nВольга Супанева, актрыса: біяграфія, асабістае жыццё, творчасць\nАб'ём відэапамяці. Агляд відэакарт: лідэры па прадукцыйнасці\nKaron Living Room Hotel 2 * (Пхукет): апісанне і водгукі\nАкумулятарная дрыль-шуруповерт Bosch PSR 1080 LI: водгукі, характарыстыкі, інструкцыя\nАнтыбактэрыяльны прэпарат 'Бисептол 480'\nНаталля Юнникова: біяграфія, фільмаграфія, асабістае жыццё\nВыгады звароту ў банк, рефинансирующий узятыя крэдыты\nЯк сабраць палатку васьмёркай лёгка і хутка


Школы і гімназіі чакаюць першакласнікаў\n25.06.2020 10:39 Актуальна, Апошнія запісы\nПаміж нашай краінай і Міжнародным банкам рэканструкцыі і развіцця падпісана Пагадненне аб пазыцы (праект “Мадэрнізацыя вышэйшай адукацыі Рэспублікі Беларусь”). Афіцыйнае падпісанне адбылося ў анлайн-фармаце.\nАд нашай краіны пагадненне падпісаў міністр адукацыі Ігар Карпенка, ад Міжнароднага банка рэканструкцыі і развіцця — кіраўнік прадстаўніцтва Сусветнага банка ў Беларусі Аляксандр Крэмер.\nЗгодна з пагадненнем, МБРР у 2020—2025 гадах дае нашай краіне пазыку ў памеры 100 млн еўра. Грошы будуць скіраваны на мадэрнізацыю вышэйшай адукацыі, у тым ліку на фарміраванне ва ўніверсітэтах сучаснага адукацыйнага асяроддзя, укараненне інавацыйных падыходаў, тэхналогій навучання і выкладання, а таксама пераўтварэнні ў сферы кіравання і забеспячэння якасці адукацыі.\nУ рамках пагаднення плануецца стварэнне міждысцыплінарнага вучэбна-даследчага цэнтра на базе БДУ (будзе ўключаць 37 вучэбных лабараторый і 9 цэнтраў калектыўнага карыстання), мадэрнізацыя больш як 60 вучэбна-даследчых лабараторый, капітальны рамонт і рэканструкцыя вучэбных карпусоў і іншае.\n— Рэалізацыя праекта дазволіць арганізаваць у беларускіх універсітэтах навучанне па шэрагу перспектыўных спецыяльнасцей (біяінжынерыя, нанатэхналогіі, сінтэтычная і сістэмная біялогія і інш.), забяспечыць развіццё сеткавай формы ўзаемадзеяння, будзе спрыяць павышэнню экспарту адукацыйных паслуг, — канкрэтызаваў Ігар Карпенка. — Сучасная інфраструктура забяспечыць правядзенне новых міждысцыплінарных навукаёмістых распрацовак, іх камерцыялізацыю, а таксама стварэнне на базе беларускіх універсітэтаў інавацыйных кампаній і іх рэгістрацыю ў якасці рэзідэнтаў тэхнапаркаў. Акрамя таго, у рамках праекта будзе створана Нацыянальнае агенцтва па забеспячэнні якасці адукацыі.\nМерапрыемствы пагаднення будуць рэалізоўвацца ў 18 установах вышэйшай адукацыі (у тым ліку 10 рэгіянальных), падначаленых Міністэрству адукацыі, Міністэрству транспарту і камунікацый, Міністэрству сельскай гаспадаркі і харчавання і Міністэрству аховы здароўя.\n— Аднак гэта не значыць, што іншыя ўстановы адукацыі не змогуць далучыцца да праекта, — заўважыў міністр. — Будзе створана інавацыйная інфраструктура, якая праз сеткавае ўзаемадзеянне можа выкарыстоўвацца для навучання студэнтаў іншых універсітэтаў, у тым ліку з рэгіёнаў.\nДарэчы, гэта не першае пагадненне, якое Міністэрства адукацыі рэалізуе сумесна з Міжнародным банкам рэканструкцыі і развіцця. Раней наша краіна атрымала пазыку ў памеры 90 млн еўра для мадэрнізацыі школ у малых гарадах і вёсках.\nЯк паведаміў Ігар Карпенка, зараз Міністэрства адукацыі пачынае перамовы з МБРР аб магчымасці рэалізацыі ўжо трэцяга праекта. Ён будзе скіраваны на мадэрнізацыю сярэдняй спецыяльнай і прафесійна-тэхнічнай адукацыі.\n— Наша краіна ўступіла ў міжнародны рух WorldSkills International, і гэта дазваляе нам аналізаваць сучасныя тэхналогіі, што выкарыстоўваюцца пры выкананні работ, асабліва на ўзроўні рабочых прафесій, — адзначыў міністр. — Мы маем намер і далей супрацоўнічаць з МБРР, каб правесці маштабную мадэрнізацыю тых рэсурсных цэнтраў, устаноў адукацыі, якія задзейнічаны ў падрыхтоўцы кадраў для нацыянальнай эканомікі.\nІгар Васільевіч КарпенкаМадэрнізацыя вышэйшай адукацыі Рэспублікі БеларусьМіжнародны банк рэканструкцыі і развіццяміністр адукацыіпраект


як актываваць Nexus 6p 2020\nяк актываваць Nexus 6p\nЯ правёў шмат даследаванняў з гэтай нагоды, і ўсё скончылася дарма .. Некаторыя кажуць, што ў прыладзе ёсць апаратнае забеспячэнне Volte, але Huawei не дамагаецца абнаўлення праграмнага забеспячэння для Google, каб Google мог выпусціць яго як абнаўленне для Android для 6p. Такім чынам, нарэшце, я даведаўся, што гэтага не адбудзецца, і перайшоў да майго аднаго плюс 5 т, які я выкарыстоўваю зараз .. Фактычна шкада Google і Huawei, што на іх флагманскім прыладзе ў той момант не было VOLTE .. !!\nПрывітанне, дзякуй за A2A.\nПаводле спецыфікацый, Nexus 6p здольны апрацоўваць функцыю Volte.\nКаб. Уключыце volte, вам трэба больш у тэлефоне.\nВаш OEM huawei павінен быў абнавіць Nexus 6p праграмным забеспячэннем інтэрфейсу Radio, каб выкарыстоўваць Volte. Калі гэта зроблена, вы выкарыстоўваеце Volte, перайшоўшы ў налады> больш> мабільныя сеткі> пашыраны рэжым LTE і ўключылі гэтую опцыю.\nСетка, якой вы карыстаецеся, павінна падтрымліваць сетку Volte, такую як Jio. Калі не, вы не можаце выкарыстоўваць Volte, нават калі ваш тэлефон яго падтрымліваў.\nТы не можаш. Huawei яшчэ не выпусціла праграмнае забеспячэнне, якое дазволіць VoLTE. Аднак вы можаце паглыбіцца ў гэта, калі вы з'яўляецеся распрацоўшчыкам і забяспечыце праграмнае забеспячэнне для тэлефона.\nЯк той, хто карыстаўся 6P да таго, як другі раз пайшоў у Bootloop, я магу з упэўненасцю сказаць, што нельга выкарыстоўваць службу VoLTE на Nexus 6P, але можна выкарыстоўваць толькі LTE. Гэта звязана з абмежаваннямі на апаратнай частцы. Спадзяюся, што гэты адказ ваш клопат\nVoLTE не падтрымліваецца ў Nexus 6P. Калі вы выкарыстоўваеце Jio SIM, загрузіце прыкладанне Jio4GVoice і праз гэта вы можаце рабіць тэлефонныя званкі і паведамленні. Іншыя SIM-карты не патрабуюць паслуг VoLTE для тэлефонаў і паведамленняў. Спадзяюся, што гэтая інфармацыя карысная.\nяк маляваць CMOS ланцугаяк запісаць PS4 гульні на DVDяк усталяваць накіроўвалыя падлогавыя дзверцы шафкі на шафуяк зазямліць разетку з 2 зубаміяк чытаць каэфіцыент kdяк дадаць кагосьці на robloxяк пазбавіцца ад апавяшчэння аб аптымальным дазволе


Новы тэлевізійны сезон на «Белсаце»\nСення стартуе тэлевізійная восень-2015 на «Белсаце» і будзе багатая на прэм’еры і неспадзяванкі.\nТрыма кітамі эфіру застаюцца інфармацыйныя ды публіцыстычныя праграмы, а таксама дакументальнае кіно.\nАсобным пунктам па-ранейшаму з’яўляецца праграма «Аб’ектыў» і двухгадзінны інфармацыйны блок, у якім вас чакаюць новыя праграмы.\n«Медыі з Ражковым»\nПраграма не з’яўляецца аглядам медыяў у класічным разуменні. Выпуск будзе мець некалькі тэматычных рубрык, кожная скіравана на пэўныя праблемы. У праграме можна будзе пабачыць настрой грамадства, ацаніць наколькі беларусы арыентуюцца ў кантэксце падзей, як у краіне, так і свеце, якія маюць стэрэатыпы і якімі хочуць бачыць айчынныя медыі.\nАдмысловую серыю размоваў, якая прысвечаная сёлетнім прэзідэнцкім выбарам, будуць весці Валер Руселік і палітычны эксперт Павел Усаў. Праграма будзе выходзіць па пятніцах пасля «Аб’ектыву» замест Размовы Мацкевіча.\nЗ летняга перапынку вернуцца добра вядомыя гледачам і найпапулярнейшыя праграмы, у тым ліку параднік найбольш эфектыўнага кіравання сямейным бюджэтам з Міхалам Залесскім «Асабісты капітал», свет вачыма жанчын «54 %», ток-шоу «Белсату» «Форум», праграма «Маю права», што распавядае, як бараніць сваё, аўтарская праграма Алеся Залеўскага «Людскія справы» ды шмат іншага.\nТаксама «Белсат» прэзентуе дзве новыя праграмы.\nЦыкл перадвыбарчых дэбатаў пры супрацы з Naviny.by з удзелам экспертаў і палітыкаў. Аўтары ды госці праграмы паразмаўляюць пра найважнейшыя праблемы і выклікі, якія стаяць перад беларусамі. Далучайцеся да дыскусіі!\nУсе праграмы будуць даступныя да прагляду на нашай старонцы belsat.eu. Запрашаем!


Як траціць грошы з розумам? | zviazda.by\nХатняя старонка » Эканоміка » Як траціць грошы з розумам?\nЦі заўсёды мы рацыянальна распараджаемся сваімі сродкамі? Бо як бывае — атрымаеш аванс, зарплату, а праз нейкі час ужо амаль пуста ў кашальку, дакладна і не згадаеш, куды колькі патраціў. Безумоўна, ёсць пункты расходаў, якія абавязковыя і паўтараюцца з месяца ў месяц. А вось калі размова заходзіць пра нечаканы бальнічны, зламаны тэлевізар ці абед з калегам, то тут якраз і ўзнікаюць траты, на якія не разлічвалі. Таму вядзенне бюджэту — гэта наш арыенцір у пытаннях фінансаў сям'і.\nІснуюць розныя варыянты вядзення сямейнага бюджэту. Аднак не блытайце спосабы захоўвання сродкаў («канверты», «збанкі», «50/20/30») і фіксавання выдаткаў (ручны ці з дапамогай праграм на камп'ютары ці тэлефоне). Зразумела, кожны з іх мае свае асаблівасці, перавагі і недахопы. Пачнём з самага простага — ручнога спосабу ўліку. Для яго спатрэбіцца сшытак і ручка: проста запісваем, што атрымалі і куды патрацілі, а ў канцы месяца падводзім вынікі і аналізуем. Асноўная заўвага — усе падлікі трэба таксама рабіць уручную, без прывязкі да камп'ютара і інтэрнэту.\nВедаю тых, хто аддае перавагу мабільным ці камп'ютарным уліковым праграмам. Сама была прыхільніцай такога варыянта, пакуль не «пачысціла» памяць у тэлефоне. Выбар спецыяльных праграм надзвычай вялікі, але не заўсёды бясплатная версія адпавядае нашым патрабаванням: камусьці не хапае магчымасці весці разлікі ў розных валютах, для кагосьці не надта поўна адлюстраваны катэгорыі выдаткаў. Зручна, што дастаткова ўсталяваць праграму, і ў любы момант занатоўваеш паступленне грошай і траты, а потым у канцы месяца глядзіш, якім чынам іх можна аптымізаваць. Напрыклад, калі шмат грошай ідзе на інтэрнэт і мабільную сувязь — варта падабраць новыя тарыфныя планы.\nАд уліку пяройдзем да спосабаў размеркавання грошай у бюджэце. Адна мая знаёмая практыкуе метад «канвертаў». «Такі спосаб размеркавання мне найбольш імпануе. Бо як бывае? То забудзеш улічыць нейкую дробную пакупку, то зусім класічны выпадак — «заглючыў» тэлефон, і ўся інфармацыя знікла... Камп'ютарная ж праграма, якую на той час я знайшла для вядзення дамашняй бухгалтэрыі, не была разлічана на сям'ю з дзецьмі. Таму «канверты» аказаліся самай жыццяздольнай сістэмай, — дзеліцца Вікторыя. — У мяне іх шэсць: «побыт», «транспарт», «адпачынак», «абавязковыя плацяжы», у сезон — «нарыхтоўкі» і не так даўно з'явіўся яшчэ адзін — «форс-мажор», у яго мы адкладаем грошы на нейкія непрадбачаныя траты, дзе, напрыклад, набыццё лекаў, паход у цырульню і гэтак далей. Што да тых жа камунальных і іншых плацяжоў, тут я гляджу, якія трэба аплаціць наяўнымі, а на якія пакінуць грошы на картцы. Але ўсё фіксую яшчэ і ў спецыяльным блакноце. Таму ў канцы месяца маю наглядную карціну, куды і якія грошы ідуць».\nСпосаб размеркавання бюджэту па «збанках» з'яўляецца варыяцыяй метаду «канвертаў». Грошы раскладаеце ў шэсць збанкоў. У першы — 55 % заробку на паўсядзённыя выдаткі і аплату розных плацяжоў. Другі — для адпачынку, і туды можна пакласці толькі 10 %. Калі гэтая сума будзе патрачана, то давядзецца шукаць бясплатныя магчымасці для адпачынку. Трэці збанок адводзім пад зберажэнні, і ў яго адкладваем зноў жа 10 %. Чацвёрты — выдаткі на адукацыю (курсы, кнігі — найлепшая інвестыцыя ў сябе), туды таксама ідзе 10 %. Збанок пад пятым нумарам будзе рэзервовым фондам, дзе назапашваем грошы штомесяц для нейкай вялікай пакупкі, напрыклад аўто, новай мэблі ці ноўтбука. І на іх адкладаць 10 % заробленых грошай. Нарэшце, шосты збанок — у яго кладзём 5 % — на падарункі і дабрачыннасць. Згадзіцеся, задача набыць прэзент на невялікую суму дае добры штуршок фантазіі.\nЁсць яшчэ варыянт, калі грошы размяркоўваюцца ў працэнтах у суадносінах 50/20/30: і калі палова заробку ідзе на плацяжы, ежу, праезд і іншыя важныя выдаткі, то зусім нечаканай з'яўляецца лічба 30 % у дачыненні да такой катэгорыі, як «адпачынак» (у гэтай канцэпцыі яна называецца «стыль жыцця» і мае на ўвазе ўкладанні ў сябе), а 20 % — на забеспячэнне сабе фінансавай незалежнасці ў перспектыве. Варыянт цікавы, але, на маю думку, не зусім практычны для сям'і.\n— Калі казаць пра сямейны бюджэт, то ён мае чатыры функцыі: улік, аналіз улічанага, планаванне на аснове ўліку і аналізу ды кантроль за тым, як усё выконваецца. Планаванне будзе правільным у тым выпадку, калі маюць адлюстраванне ўсе функцыі. Спосабы для гэтага існуюць самыя розныя, варта спрабаваць і шукаць той, у якім вам будзе камфортна, — мяркуе фінансавы кансультант Святлана МУРАШКА. — На пытанне, наколькі важна планаваць і размяркоўваць сямейны бюджэт, адказ у кожнага свой. Бо нехта зарабляе дастаткова, каб ні ў чым сабе не адмаўляць, і гэта адна сітуацыя. А іншая — калі людзі маюць, напрыклад, нейкія крэдытныя абавязацельствы альбо ў іх ёсць мэта назбіраць на жыллё, вучобу дзецям: тады без планавання будзе складана. Усё індывідуальна, аднак чым раней людзі пачынаюць уважліва ставіцца да сваіх грошай, тым лягчэй ім будзе ў нейкія паваротныя перыяды жыцця (калі захварэлі альбо хочаце змяніць работу і г. д.). Бо чалавек, які мае фінансавую «падушку» бяспекі, заўсёды будзе адчуваць сябе больш упэўнена.\nЗагаловак у газеце: «Падушка» бяспекі


Мінск афіцыйна зняў абмежаванні на колькасць супрацоўнікаў пасольства ЗША\n10:11 20 сакавіка 2019\n08:59 05.03.2019 Атрымаць кароткую спасылку\nІнфармацыя аб зняцці абмежаванняў з'явілася яшчэ ў пачатку года, аднак афіцыйна не пацвярджалася.\nМІНСК, 5 сак - Sputnik. Беларусь адмяніла абмежаванні на колькасць супрацоўнікаў пасольства ЗША ў Мінску, пра гэта кіраўнік МЗС рэспублікі Уладзімір Макей праінфармаваў намесніка памочніка дзяржсакратара ЗША Джорджа Кента.\nІнфармацыя аб зняцці абмежаванняў з'явілася яшчэ ў пачатку года, аднак афіцыйна не пацвярджалася. Знешнепалітычнае ведамства Беларусі пацвярджала той факт зносін рэспублікі з амерыканскімі партнёрамі, але падрабязнасці дыялогу не раскрывала.\nУ панядзелак міністр замежных спраў Беларусі Уладзімір Макей сустрэўся з амерыканскай дэлегацыяй на чале з намеснікам памочніка дзяржаўнага сакратара ЗША Джорджам Кентам.\n"Падчас сустрэчы беларускі бок афіцыйна праінфармавала амерыканскі бок аб адмене абмежаванняў на колькасць супрацоўнікаў пасольства ЗША ў Мінску, якія дзейнічалі з 2008 года, і выказала надзею на тое, што дадзены крок будзе спрыяць далейшай нармалізацыі адносін паміж Беларуссю і Злучанымі Штатамі", - паведамілі ў панядзелак у МЗС Беларусі.\nМакей абмеркаваў з Кентам таксама і актуальны стан беларуска-амерыканскіх адносін. Абмяняліся дыпламаты і меркаваннямі па актуальных пытаннях міжнароднага парадку дня.\nБольш за дзесяць гадоў колькасць супрацоўнікаў пасольства ЗША ў Мінску было абмежавана дзесяццю супрацоўнікамі. Пры гэтым місію ўзначальвае не пасол, а часовы павераны. У аналагічным фармаце працуе і беларускае пасольства ў Злучаных Штатах. Аднак пасля прэзідэнцкіх выбараў 2015 года беларуска-амерыканскія адносіны сталі мяняцца ў лепшы бок: былі зняты амерыканскія санкцыі, прадоўжыўся актыўны дыялог паміж краінамі, а таксама абмен візітамі.


Суды над актывістамі прайшлі ў Берасьці і Менску\n14 травень 2020, 17:35\nІлюстрацыйнае фота. Затрыманьне падчас «кармленьня галубоў» у Берасьці\n14 траўня працягваліся суды над прыхільнікамі блогера Сяргея Ціханоўскага, а таксама актывістамі, якія выходзілі ў сваіх гарадах на плошчы «карміць галубоў» на знак салідарнасьці з затрыманымі і з праціўнікамі акумулятарнага заводу ў Берасьці, паведамляе «Вясна».\n313 сутак арышту і 13041 рубель штрафу на 45 пакараных пасьля параду 9 траўня. Сьпіс\nПрацягваюцца суды над праціўнікамі акумулятарнага заводу, якія штонядзелі выходзяць на цэнтральную плошчу гораду «карміць галубоў». Многіх днямі ўжо асудзілі, але цяпер зноў затрымалі і адвезьлі ў ізалятар. Сярод іх праваабаронцы Ўладзімер Вялічкін і Раман Кісьляк, актывісты Дзяніс Малышэнка, Валеры Фамінскі, Уладзімер Мароз, Віталь Казак.\nПрысуды за 14 траўня:\nУладзімер Мароз — штраф 810 рублёў (11 траўня яго ўжо аштрафавалі на 810 рублёў)\nДзяніс Малышэнка — штраф 1350 рублёў (11 траўня аштрафавалі на 810 рублёў, пасьля суду затрымалі і трымалі ў ізалятары)\nВіталь Казак — штраф 2160 рублёў (2 пратаколы па арт. 23.34 КаАП)\nТаксама ў суд сёньня паступілі адміністрацыйныя справы актывістаў Валерыя Фамінскага і Юрыя Калько.\n15 траўня аб 11-й гадзіне чакаецца суд над праваабаронцам «Вясны» Ўладзімерам Вялічкіным.\nУ судзе Ленінскага раёну на 14:30 быў прызначаны суд над праваабаронцам Раманам Кісьляком, але ў выніку суд перанесьлі на 19 траўня на 14:30. Кісьляк падчас паседжаньня запатрабаваў далучыць да матэрыялаў справы відэазапісы, якія пацьвярджаюць, што ён быў на сходах у якасьці назіральніка. Суд вырашыў зрабіць перапынак да 19 траўня, каб ён мог прадставіць гэтае відэа. Кісьляка адпусьцілі на волю.\nПрадстаўнік АБСЭ і «Рэпартэры бязь межаў» заклікалі неадкладна вызваліць арыштаваных у Беларусі журналістаў\nУ Менску ідуць суды над прыхільнікамі блогера Сяргея Ціханоўскага, якія зьбіраліся зладзіць аўтапрабег па МКАД у падтрымку затрыманага ў той дзень блогера. Іх гвалтоўна затрымалі 6 траўня каля гандлёвага цэнтру Mile на Даўгінаўскім тракце. На 19 чалавек склалі пратаколы за ўдзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве (23.34 КаАП) і за непадпарадкаваньне міліцыі (арт. 23.4 КаАП) і позна ўвечары адпусьцілі.\nЯўген Добрук — штраф 675 рублёў (суд праходзіў дыстанцыйна)\nАнтаніна Канавалава — штраф 540 рублёў (за сустрэчу з блогерам Цхіаноўскім)\nПаводле Яўгена Добрука, яшчэ дваіх чалавек, якіх затрымалі 6 траўня, асудзілі на 1215 рублёў кожнага. У 10.00 у судзе Цэнтральнага раёну меліся судзіць Аляксандра Ахрэмчука, таксама затрыманага каля Mile, прысуд пакуль невядомы.\nСуды над актывістамі працягнуцца і заўтра, 15 траўня. У 10.00 у РАУС Першамайскага раёну будуць судзіць актывістку Вольгу Мікалайчык. У 11.00 — затрыманага каля Mile Дзьмітрыя Збароўскага. У суд Заводскага раёну на 11.00 выклікалі Яўгена Дубовіка.\nСусьветная арганізацыя супраць катаваньняў устрывожаная штрафамі і арыштамі актывістаў у Беларусі\nНа пачатку траўня прайшлі пратэсы супраць правядзеньня вайсковага параду падчас пандэміі каранавірусу, якія перайшлі ў акцыі супраць зьняволеньня блогера Сяргея Ціханоўскага, які клікаў на «антыпарад». За апошнія дні затрымалі і асудзілі дзясяткі чалавек, у тым ліку журналістаў, якія асьвятлялі акцыі, а таксама актывістаў праваабарончага цэнтру «Вясна» Аляксандра Буракова, Алену Масьлюкову і Ўладзімера Вялічкіна.


Апытаньне Свабоды: якія асноўныя праблемы сучаснай беларускай школы?\n02 верасень 2006, 15:43\nГаліна Абакунчык, Менск Якія асноўныя праблемы сучаснай беларускай школы? Гэтае пытаньне менскім мінакам задавала наша карэспандэнтка.\n(Юнак: ) “У кожнай школе па-рознаму можа быць. Да прыкладу, праблемы ў навучальным працэсе, праблемы з харчаваньнем. Больш нічога сказаць не магу”.\n(Спадарыня: ) “Праблемы, канечне, ёсьць. Да прыкладу, праграма, якая ёсьць у школе і праграма, неабходная для паступленьня ў інстытут – гэта дзьве розныя рэчы. Таксама асноўная частка настаўнікаў школаў закончылі інстытут у 60-70-гадах. Натуральна, што нейкімі новымі мэтадамі выкладаньня яны не карыстаюцца. Натуральна, што ад гэтага церпіць і якасьць навучаньня”.\n(Юнак: ) “Зашмат нагрузкі ў школе, шмат лішніх дысцыплінаў. Да прыкладу, руская мова й літаратура. Табліцу памнажэньня, канечне, трэба ведаць, але навошта ў матэматыцы розныя інтэгралы? Нічога карыснага яны не даюць”.\n(Юнак: ) “Думаю, што адной з праблемаў сталася тое, што зьявілася дзесяцібальная сістэма. А другое, гэта тое, што ўведзеныя тэсты. Гэта ўскладніла жыцьцё дзецям, а таксама іх бацькам”.\n(Карэспандэнтка: ) “Якія асноўныя праблемы сучаснай беларускай школы?”\n(Спадарыня: ) “Я яе даўно ўжо закончыла, але праз унука ведаю, што бываюць праблемы. У дзяцей свае погляды, а ў настаўнікаў, асабліва старэйшага веку свае. А маладое пакаленьне імкнецца ж да новых ведаў”.\n(Спадар: ) “Недастатковае фінансаваньне, школы і, адпаведна, паборы. Прыходзіш на сход і гэтыя арганізацыйныя пытаньні – колькі й на што здаць – абмяркоўваюцца больш за ўсё. Натуральна, што гэта адрывае настаўнікаў ад навучальнага працэсу. Адпаведна, у іх няма індывідуальнага падыходу да дзяцей. Лічыцца, што адукацыя ў нас бясплатная, але за ўсё даводзіцца плаціць”.\n(Спадар: ) “Канечне, ёсьць праблемы. Па-першае, сярэдняя адукацыя не адпавядае патрабаваньням, якія выстаўляюць абітурыентам. І, натуральна, чалавеку, які не патраціць нейкую колькасьць грошай на хабар альбо на рэпэтытара, вельмі цяжка паступіць. І па-другое, сам падыход да адукацыі, мне падаецца, ён не гуманны, і многія пэдагогі не адпавядаюць тым патрабаваньням, якія выстаўляюцца сучаснаму настаўніку. Я сам паводле адукацыі пэдагог і школу закончыў ня так даўно, 10 год таму, ня думаю, што там за гэты час нешта зьмянілася”.


Канстанцін Тарасаў (№30)\nНячутныя гукі самоты. Аповед\nБыло далёка за поўнач, сон ня йшоў, не хацелася чытаць, чуць музыку, наогул рухацца. Сурын сядзеў ля расчыненага вакна і глядзеў, як высока ў начным небе пераможна зьзяе поўня. Цёмныя плямы на бліскуча жоўтым, ваяўніча збарвелым твары яе бачыліся Сурыну, як вочы адвечнага ўладара чалавечых таямніцаў.\nНіколі Сурын не адчуваў гэтак месячнае сьвятло. Цяпер поўня нібыта адуховілася і глядзела жорстка, як сьледчы на выкрытага злачынцу. Няўмольныя, прарэзьлівыя, пакепліва прыжмураныя, тыя вочы пільна сачылі менавіта за ім. Гэты кплівы позірк, нябёснае самотнае сьвятло неяк містычна адводзілі ад рэальнасьці, выклікалі з даўніны паўзабытыя постаці і падзеі, успамін пра якія адбіваўся смуткам.\nРазам узгадаліся пасьляваенная Сьвіслач з крутым адхонам каля парку Горкага, з ільдом, празрыстым, нібы шкло, пад якім чародамі хадзілі бліскучыя джгіры, і басейн за Домам Чырвонай Арміі, дзе ляжаў тварам да долу забіты чалавек, і парослы палыном, выпалены сонцам курган ля вёскі Рогава, і гулкае куваньне зязюлі ў зьдзічэлым за вайну лесе, і зыржавелыя крыжы на Кальварыйскіх могілках, і возера з чырвонай вадой, і чыесьці празрыстыя самотныя сьлёзы...\nПраз гэтае трывожнае мільгаценьне Сурын убачыў пакой, асьветлены сьвечкай, і, быццам адшукаўшы патрэбны цяпер для сэрца прытулак, пераступіў цераз парог і апынуўся ў гэтым пакоі, дзе ўсё было знаёмае да драбніцаў, бо тут прайшло яго дзяцінства. За вокнамі стаяла зімовая ноч, у шыбу парывамі біў вецер, перад печчу сядзела бабуля, адасоблена гледзячы на жывую чырвань агню, а ён, зусім яшчэ хлопчык, сядзеў на зэдліку побач і заварожана сачыў за зьменай аздобы на вугольлях – гэтак адрадзіўся ў памяці адзін з даўнейшых вечароў. Вечар ціхі, спакойны, можна лічыць шчасьлівы, бо ў большасьці былі яны тужлівыя... Бо тыдзень сямейнай ідыліі чаргаваўся з месяцам зьнішчальнага, як атрута, хатняга разбурэньня, калі бабуля зачынялася ў пакоі, раптоўна ахопленая тугой і жаданьнем адысьці на той сьвет. Яна адмаўлялася есьці, нерухома дзень пры дні ляжала ў ложку, углядваючыся ў расколіны на атынкаванай сьцяне, засяроджаная на горасным усьведамленьні: «Навошта жыць! Абрыдла жыцьцё!», ці, што было зусім невыносна бачыць, пачынала перабіраць у саламяным куфры свае рэчы, выкладаючы зьверху чорную сукенку, белую хустку, пантофлікі на нізкіх абцасах — убраньне на апошні шлях.\nУ такія дні ў пакой да бабулі ніхто не асьмельваўся заходзіць, гэта дазвалялася толькі яму, Сурыну, бо ён жыў разам з бабуляй, тут стаяў і ягоны ложак; ён прыносіў дровы, падаваў бабулі ваду, хадзіў па хлеб, калі было за што купіць. Грошы ад дачкі, а тым болей ад «яго» – ад зяця, бацькі Сурына – у гэтыя дні бабуля ня брала, а сваіх яна ня мела. Маці цішком давала Сурыну пяцідзесяцірублёўку; ён, крыху пастаяўшы на вуліцы, прыбягаў да бабулі і, выпраменьваючы радасьць, абвяшчаў: «Глядзі, бабуля, што я знайшоў!» Яна, адчуваючы нейкі падман, распытвала пра абставіны нечаканага божага клопату, Сурын, па-анёльску гледзячы ў чыстыя бабуліны вочы, хлусіў, яна верыла, і ён бег праз вуліцу ў орсаўскую краму па малако і булку. Усе звароты маці да разважнасьці бабулі толькі распальвалі ўзаемнае неразуменьне і боль. «Матуля, родная, ну чаму ты ня п’еш, не ясі, не гаворыш, – прасілася маці, – даруй нам, прабач, але не зачыняйся ў сябе, не катуй мяне!» – «Ай, дайце мне ціха памерці, – адказвала бабуля. – Я сышла б адсюль, толькі няма куды ісьці, прыснула недзе мая сьмерць!»\nНа стале ляжала недачытаная бабуліна кніга. Сурын ведаў, што на вокладцы чорнымі літарамі напісана «Петр Первый». А на чыстай старонцы, адгарнуўшы вокладку, Сурын чытаў рукой бабулі занатаваныя радкі: «И грустно, и больно, И некому руку подать В минуту душевной невзгоды». Сурын адчуваў, што ўсе гэтыя словы сумныя, але не разумеў, што такое «невзгоды». А спытацца ён ня насьмельваўся. Так ніколі і не запытаўся, пакуль праз пару дзесяцігоддзяў сам не зразумеў горасны сэнс тых радкоў.\nНа нейкім дні адасабленьне завяршалася прыступам – бабуля губляла прытомнасьць, на скроні жахліва надзімаўся крывяны мяшок. Сурын спалохана імчаў да бацькоў: «Бабуля памірае!» Хутка ля пад’езду вішчалі тармазы белай у чырвоных крыжах карэты, блішчаў шпрыц, бліскаў скальпель, з вены струменілася ў міску цёмная кроў, да шыі і скроняў ставілі вёрткіх, галодных п’явак – яны павольна напухалі. Потым медыцынская сястра, трохі брыдзячыся, здымала крывасмокаў, і да абяскроўленай, зьнясіленай бабулі вярталася жыцьцё; бабуля ня памятала, як жыла і што рабіла ўвесь папярэдні прыступу час. Дактары “хуткай дапамогі”, пакідаючы дом, лянотна тлумачылі бацькам: скляроз, абцяжараны кантузіяй, медыцына бездапаможная...\nЦяпер Сурын разумеў, што належала тлумачыць інакш: няўдача жыцьця, абцяжараная гаротнымі стратамі.\nСтрата роднага чалавека і ёсьць невылечная кантузія. Упершыню бабулю кантузіла сьмерць яе малодшай сястры. Потым – гібель мужа. Потым загінуў стрыечны брат, а ў вызвольным паходзе трыццаць дзевятага году страціўся зводны брат, самы ёй дарагі. На трэцім дні апошняй вайны пад абломкамі гатэлю “Еўропа” зьнікла найдаўняя сяброўка. А хутка і сама бабуля стала ахвярай бомбы. Апоўдні нечакана наляцелі нямецкія самалёты, усе пасьпелі схавацца ў шчыліну на гародзе, толькі бабуля забавілася на кухні, і раптам – жудаснае, невыноснае для слыху выцьцё, і ля ганку ўзьнялася слупом зямля. Хата скаланулася, павылятала шкло, усе вянцы, дах, падмурак, падлога на нейкі момант сілай выбуху ўзьняліся, разьядналіся і зноўку злучыліся, але ўжо ня так, як ляжалі раней: усё было перакошана, пакрыўлена, скасабочана, адныя дзьверы не адчыняліся, іншыя не зачыняліся, на сьцены, прабітыя, пашчапаныя асколкамі, лёг адбітак ледзяной таесьветнасьці.\nБабулю асколкі абмінулі, але на імгненьне яе душа, памяць, усе нярвовыя, мазгавыя клеткі разьядналіся, кожная пабыла сама па сабе, а калі спалучыліся, дык шмат што аказалася скажоным. Левае вока выглядала здаровым, але бабуля нічога ня бачыла ім апроч нейкага белага ценю – таго прывіду сьмерці, які не дабіў яе пры выбуху. Памяць ня згасла, але працавала нейкімі пошугамі. Галава трымалася на плячах роўна, але ўнутры нешта сплясканае, падзёртае ўдарам выбуховай хвалі безупынна пакутвала болем; магчыма, там стаяла балотцамі незапечаная кроў, якую пакрывалі, нібы раска, абрыўкі нярвовых клетак. Думкі і пачуцьці грузьлі ў гэтых балотцах, страчвалі пачатковы напрамак і выгляд, зьяўляліся на сьвет іншымі, чым узьнікалі...\nА пасьля гэтай бяды давялося адпакутваць тры гады акупацыі, калі неадступна кроіў сэрца жах: забяруць немцы дзяцей ці не забяруць, адправяць у Нямеччыну ці не адправяць, высмакчуць з іх кроў для сваіх салдатаў ці не зачэпяць, пагоняць у Трасьцянец, як людзей з суседняй вуліцы ці не пагоняць, апынецца іхні дом пры карных расстрэлах дзясятым або пашанцуе. А пры бамбёжках, калі бурыліся камяніцы, гарэлі хаты, і жыцьцё цалкам залежала ад цуду, трэба было скамянеўшы чакаць, адбудзецца гэты цуд ці не адбудзецца. І кожны дзень пачынаўся з пытаньня: што есьці згаладалым дзецям, памруць яны ад голаду ці не памруць?\nА перад усімі гэтымі пакутамі, адразу пасьля той бамбёжкі, пусьціліся яны наўцёкі з Менску на ўсход, па Магілёўскай шашы: сямігадовая сястра вяла асьлеплую бабулю, дзевяцімесячнага Сурына маці несла на руках, а зьверху калону ўцекачоў палівалі кулямётным агнём нямецкія самалёты. Вось хвілю назад бегла побач жанчына з дзіцем, а ўжо ляжаць яны, выплывае з дзіцяці і жанчыны страшная кроў на зялёную траву. Дзе іх пахавалі, задумвалася потым бабуля. Відаць, пры дарозе скінулі ў якую яміну, і ляжаць там усімі забытыя. Зьніклыя бяз весткі ахвяры. Бо тыя, хто ўцякаў, не хавалі забітых. Беглі, спадзяваліся, што хутчэй бягуць, чым немцы едуць. Дацягнуліся да Сьмілавічаў, да бабулінай сястры, але і там не знайшлі ратунку, праз тры дні давялося брысьці назад. Сястра сказала бабулі: “Уцякай Эдзя, тут мясцовыя вас заб’юць і нас не пашкадуюць”. І зноў сорак вёрст у Менск растаптанымі ў крывавае мяса нагамі…\nІ цягнулася катаваньне жыцьця, пакуль ня вызвалілі Менск нашыя танкі. Сьвята!... Але столькіх людзей вынішчыла ліхалецьце, што бабулі ў гэтым адроджаным жыцьці цяжка было прыжыцца. Яна намагалася зразумець выснову чалавечага зьверства, якое ў абгон натуральнай сьмерці люта скрышыла большасьць яе родных. Ды і тыя, хто памёр бяз гвалту, сьмерцю ўласнай, звычайнай, пражылі да крыўднага малы век. Іх цені, нябачныя нікому, апроч яе, набіваліся ўвечары ў пакой. Патушыўшы лямпу, бабуля апавядала Сурыну іхнюю і сваю даўніну.\nЧаста прыгадвала яна стук у шыбу – тры ўдары пальцамі. Магчыма, яна і не хацела расказваць пра тое змрочнае здарэньне свайму малому слухачу, а забыўшыся на яго прысутнасьць, успамінала ўголас, бо хто ж будзе страшыць унука цёмнымі таямніцамі наўмысна? Яна, пэўна, ужо і не адрозьнівала, што тут страшнае, што звычайнае; гэта былі памятныя вехі ейнага жыцьця, у гэтую хвіліну толькі яны паўставалі перад вачыма, і меўся застацца хоць нейкі сьведка, нейкі нашчадак мусіў прыняць гэтую спадчыну – ім быў Сурын.\nМожа, той стук у шыбу згадваўся ёй таму, што ночы здараліся такія ж зорныя, і зялёнае сьвятло месяца клалася на падлогу, як у журботны для яе час першага знаёмства з горам. Бабуля апавядала, і плынь сумных словаў пераносіла Сурына ў засьценак пад Сьмілавічы, у старую хату, дзе ў куце туліліся адна да адной чатыры дзяўчынкі, а на ложку канала іх маці. Было ціха, як толькі можа быць ціха ў хаце, калі ўсё навакольле сьпіць, а тут з жахам прыслухоўваюцца да саслабелага, ледзь чутнага дыханьня роднага чалавека. Раптам злосна забрахаў сабака, і праз момант пужліва захліпнуўся і заскуголіў. І ўсе зразумелі, што ён схаваўся. Айчым выйшаў з хаты, нясьмела паклікаў “Хто? Хто тут?”, вярнуўся і, неяк сам сабе не даючы веры, заспакоіў: “Нікога!” Але толькі прагучала гэтае супакойлівае слова, як пачуліся лёгкія крокі, наблізіліся да хаты, і ў шыбу тройчы стукнула чыясьці рука. Пабляднелы айчым сказаў: “Гэта яна!” Гэта сьмерць вызначыла свой час. А трэцяй гадзіне ночы бабуліна маці сканала.\nАйчым пакінуў пры сабе агульных з маці хлопцаў, а дачок ад першага шлюбу сваёй жонкі раздаў па ейных сваяках. Сёстры разлучыліся, і таму, што ім змалку давялося спазнаць няшчасьце, яны шчымліва любілі адна адну, і калі сустракаліся, дык плакалі ад радасьці, што сустракаюцца, і ад крыўды на лёс, які пазначыў іх бядой. Яны марылі пра адно і тое ж: простая іх мара зводзілася да цуду – маці ўваскрэсьне, усе яны зноў будуць разам, маці будзе цалаваць іх, яны будуць лашчыцца да маці, і хата стане падобная на рай, дзе анёлы сьвяткуюць шчасьце. Але міналі гады, ад мары заставалася толькі журба, час вывеў да дарослага клопату, і наканаваныя няшчасьці пачалі збывацца.\nМалодшая з сясьцёр – яе звалі Вольга – сама абарвала сваё жыцьцё. Што гэта было за трагічнае каханьне, хто быў той чалавек, без якога Вольга не захацела жыць далей, бабуля не казала. Засталіся ў памяці асобныя выпадковыя словы, з іх цьмяна вынікала, што Вольга закахалася ў маладога ксяндза з ігуменскага касьцёлу, і гэты ксёндз ці не хацеў, ці не асьмельваўся пакінуць касьцёл дзеля людскога жыцьця. Ды што мог разумець у такіх адносінах дарослых людзей малы хлопчык? Ён найбольш шкадаваў бабулю, якая не забывалася на страту сястры. Ён і цяпер, дарослым, не знайшоў бы дакладнага адказу. Разумныя разважаньні ня маюць перавагі над пошугамі пачуцьцяў. На якіх вагах узважыць чужы боль? Відаць, быў ён нясьцерпны, калі вынікам сталася самагубства.\nСурын з бабуліных споведзяў ведаў месца, дзе тая трагедыя адбылася. Каля менскага тэатральнага скверу стаяў некалі трохпавярховы дом; у тым зьніклым у часе вайны будынку бабуля з мужам здымалі кватэру. На другім паверсе. А першы займала кавярня пана Венкжэцкага. З яго жонкай бабуля сябравала, а ў кавярні працавала эканомкай. У той горасны вечар яна з мужам пайшла ў сквер да фантану. Струмень вады вылятаў з горла лебедзя і з шумным плёскам падаў з вышыні ў круглы басейн. Лёгкая вільгаць каля фантану прыемна прахалоджвала. Нішто не прадказвала няшчасьця. Аднак у той неіснуючай цяпер кватэрцы сястра Вольга ўжо прыняла атруту…\nАдыход Вольгі з жыцьця адбіўся вечнай пакутай на сумленьні сясцёр – яны дакаралі сябе, што ня здолелі зьберагчы малодшую, недагледзелі, як гэтакае рашэньне ў яе высьпела, як душа яе пакутавала, а розум і воля напружваліся перамагчы жах, а потым, у самую гаротную хвіліну, калі адзінае слова, хоць бы простая прысутнасьць чалавека ў суседнім пакоі зламалі б рашучасьць дзеяньня, нікога не аказалася ў кватэры – Вольга адзінокая стаяла ў цемры свайго асляпленьня... А яшчэ, што не давала супакоіцца, дык гэта памяць пра нескарыстаную магчымасьць, ці не галоўную, і неаспрэчна вышняй сілай падказаную. Перад тым як выйсьці на прагулянку ў сквер прыцягнуў увагу бабулі выцягнуты з-пад ложку чамадан Вольгі. Нечым ён зьдзівіў яе, і бабуля падумала, нават, адчула, што трэба раскрыць яго і зазірнуць. І ўжо нейкі рух быў да гэтага, але яна спыніла сябе развагай, што нешляхетна разглядаць без дазволу чужыя рэчы, хоць яны і роднай сястры. А ў тым чамадане ляжала атрута. І калі б бабуля зазірнула, можа, і не было б трагедыі...\nЗ сямейнай спадчыны мела бабуля толькі настольны абразок Маці Божай Вострабрамскай. Гэта была сярэбраная, вялічынёй з медаль, выява, прымацаваная да пласьціны з зялёнага непразрыстага бурштыну, а тая – да бронзавай падстаўкі. Абразок гэты стаяў у бабулі на стале побач з кнігай і павелічальным шклом, якім бабуля карысталася пры чытаньні. Сурын ня памятаў, каб бабуля малілася на абразок ці каб наогул малілася. Магчыма, яна малілася пра сябе ўпотай. З яе словаў вынікала, што пасьля трагічнай сьмерці сястры, яна ў касьцёл не заходзіла, але яе дачка, маці Сурына, была ахрышчаная ў касьцёле Усіх Сьвятых у Коўне, дзе па нейкіх абставінах бабуля сваю дачку нарадзіла. Наўрад ці мела сэнс дашуквацца дакладнасьці. Нічога не магло гэта зьмяніць у хроніцы даўніх падзеяў. У касьцёл бабуля не хадзіла, але верыла, што там, у вышнім сьвеце, усіх сустрэне. І абразок быў напамінкам аб зьніклым доме, зьніклай маці, сям’і, як тая агульная маёмасьць, на якой засталіся подыхі і шэпт маці, сястры, бацькі, пах роднага дому, адбіткі дзіцячых мрояў і самотных сьлёз, якімі аплакваюць забраных на той сьвет.\nТады газеты друкавалі сьпісы палеглых, параненых і ўганараваных баявымі крыжамі. Вось бабуля і знайшла імя мужа ў жалобнай калонцы. Дзеду было трыццаць гадоў, рослы, дужы, неабыякавы да жаночай увагі, што заўжды напаляла бабуліну рэўнасьць, ён зьнік у палескай багне, і бабуля стала ўдавой з асірацелай дачкой, і стала старой... Некалі яна абмовілася, што магла застацца з двума дзецьмі, ды першае немаўлятка – сынок з імем Рамуальд – памерла на трэцім месяцы жыцьця. Засталася аб ім хіба памяць, як насіла і нараджала… А другое дзіця зьведала бацькаву ласку да пяці год, пакуль ён не патупаў у казармы на Старажоўку па форму і трохлінейку, а потым у калоне такіх жа ахвяраў – на Брэсцкі вакзал, адкуль цягнік паімчаў іх у бок Палесься пад музыку духавога аркестра. Модным тады быў марш “Разьвітаньне славянкі”. Бабуля не магла яго спакойна чуць да канца свайго веку, сьлёзы цяклі ў яе з вачэй ад гэтых урачыстых гукаў…\nБарвовыя промні поўні асьвятлялі дзьве самотныя постаці ў часовай далечыні – у зімовую ноч, у нейкім падвале, прытуленых да буржуйкі, і Сурын упершыню зразумеў, чаго каштавала жыць і выжыць у чарадзе тых наступных жорсткіх гадоў – ваенных, рэвалюцыйных, акупацыйных, аднолькава бязьлітасных, галодных, вынішчальных. Як шчасьлівыя хвіліны сярод застыласьці бедстваў, узгадвала бабуля зьяўленьне ў падвале свайго зводнага брата Антона. Ён заўжды быў вясёлы, прырода так захацела, каб на сумную іхнюю сям’ю быў чалавек іншай натуры. Антон прыносіў з сабой дошку, недзе скрадзеную ці адарваную ад нейкай грамадскай уласнасьці, часам гэта былі дошкі ад драўлянага вулічнага насьцілу. Буржуйка хутка распалялася, на ёй кіпеў вар, Антон сьпяваў, прымушаючы іх падпяваць, і вось гэтае простае шчасьце маляваў Сурыну голас бабулі ў цішыні ночы.\nУ трыццаць сёмым годзе Антон зьведаў дзіўную прыгоду ў НКУСе. Змрочная ўстанова выклікала яго да сябе тэлефонным званком на вуліцу Урыцкага з гатэлю “Еўропа”, дзе Антон працаваў шэф-поварам. Ён прыйшоў, у дзяжурнага яго чакаў пропуск, ён падняўся, як было загадана на другі паверх і апынуўся ў неасьветленым, як склеп, калідоры. Ён ткнуўся ў нейкі кабінет, дзе яму жорстка параілі сесьці на калідорную лаўку і чакаць. Праз гадзіну з кабінету ў канцы калідору выйшаў рослы чалавек і ўпэўнена закрочыў да Антона. Хто ён – разабраць у цемры Антон ня мог. Праходзячы міма службовец спрактыкавана заехаў Антону ў вуха, і пакуль у галаве стаяў звон ад нечаканага ўдару, ён зьнік недзе ў адным з кабінетаў. Яшчэ праз гадзіну чаканьня адчыніліся іншыя дзьверы і наколькі Антон мог разьбіраць па кроках, гэта быў іншы чалавек. Аднак і ён, мінаючы Антона, заляпіў яму такой сілы аплявуху, што кроў пырснула з носу. А яшчэ праз гадзіну ў калідоры зьявіўся трэці службовец. Гэты, аднак, ня біў, а ветліва запытаў, што грамадзянін тут робіць? Антон адказаў, што выкліканы і чакае. “Не, не, – сказаў ветлівы, – можаце ісьці!” Нашто выклікалі, хто біў па твары, дзеля чаго – гэтак і засталося нераскрытай загадкай.\nА потым здарылася кантузія ад нямецкіх бамбавікоў. Адна з бомбаў, прызначаная разбурыць пажарнае дэпо на Старажоўцы, праляцела лішнія сто крокаў. Дэпо на Краснай вуліцы стаіць і па сёньняшні дзень, а хаты той, зьнішчанай агнём, з таго дня ня стала, на месцы двара, дзе спаў у калясцы Сурын, стаіць корпус радыёзаводу “Гарызонт”. Няма і бабулі, ніхто і ня ведае, што тут было, і каму тут калісьці не пашанцавала.\nБабулю зламала вайна, але зачэпкі для пакутлівага адасабленьня адшукваліся дома. Зяць не любіў жывёлу ў хаце. Між тым па насьценным дыване, па фіранках, гардзінах мітусьліва насілася вавёрка, пад шафай кватараваў вожык і ўначы згодна з дробнаўласьніцкім інстынктам зацягваў да сваёй гаспадаркі ўсё, што мог, часьцей за ўсё чамусьці бацькавы шкарпэткі. У студзеньскія маразы з павеці перасялялася на кухню каза, а калі ў яе здаралася казьлянятка, дык і яно спрабавала там свой голас. Сабачка шукаў па пакоях вожыка, каб укалоцца лапай і пакрыўджана скуголіць. Зьяўляліся і зьнікалі валацужныя каты. Ім падабалася спаць на кухні на цёплай печы. Варта было бацьку падыйсьці да ўмывальніка, як з печы саскокваў разбуджаны, абураны, ашчэраны кот. Ці ноччу, вяртаючыся з працы, праходзячы на дыбачках сенцы, бацька незнарок наступаў ботам на хвост дрымотнаму кату, і прарэзьлівы, як сірэна, віск падымаў усіх з ложкаў. “Скуралуп!” – стагнала бабуля.\nМожа, моцныя маразы і ня гэтак часта здараліся, тыдзень на год, пэўна, ня болей, а ў астатнія дні каза і казьлянятка месьціліся ў хлеўчуку. Адзін кут яго займаў з вясны да першых маразоў кабанчык. Такіх хлеўчукоў на двары было восемдзесят – па ліку кватэраў у самым вялікім на той час жылым доме гораду. Кабанчыкаў гадавалі ўсе. А вось казу трымала толькі бабуля. Хляўчук стаяў крокаў за сто ад пад’езду. Ранкам і ўвечары Сурын дапамагаў бабулі карміць кабана і даіць казу. Іншым разам, калі бабуля кепска пачувалася, ён і сам даіў. Яшчэ ён трымаў казу за рогі, калі бабуля вычэсвала пух. З гэтага пуху яна вязала цёплыя бярэцікі і шарфікі для знаёмых, а сабе вязала хустку. У той час Сурыну падаравалі фотаапарат “Піянер”, і ён зрабіў здымак – бабуля ў гэтай хустцы стаіць на фоне дваровых хлеўчукоў. Шмат гадоў пазьней Сурын пашкадаваў, што зрабіў толькі адзін здымак.\nЧасам у зімовыя вечары гуло ў пакоі верацяно – бабуля з нітак і казінага пуху вырабляла пражу. Козаў на памяці Сурына бабуля ўзгадавала і глядзела дзьвюх. Першая была ангорскай пароды, прывезененая аднекуль з Аўстрыі ў якасьці ваеннага трафею. Сурын дапамагаў бабулі гэтую казу стрыгчы. Аднойчы ноччу гэтую трафейную казу скралі. Міліцыянты з сабакам прайшлі апошнім шляхам ангорскай прыгажуні на суседнюю вуліцу, дзе сабака страціў сьлед. Сьледчы зрабіў выснову, што казу ўзялі на машыну, і што ўкралі яе цыганы. Чаму цыганы – ніхто ня ведаў, але гэта пераконвала, бо крыху раней цыганкі пакралі ў некалькіх кватэрах паліто і шапкі – тое, што пасьпелі схапіць, ступіўшы ў сенцы. Казу, меркавала бабуля, цыганы ўзялі ў табар, каб паіць карысным малаком цыганятаў. І Сурыну доўга ўяўляліся зорныя ночы, табар у полі, вогнішча, цыганы сядзяць і пяюць свае цыганскія песьні, якія ён ведаў з даваенных пласьцінак з запісамі Лялі Чорнай, а каза стаіць наводаль, слухае рамансы задаволеных злодзеяў і сумуе па бабулі і па ім.\nПотым бабуля памерла, і адбылося гэта так, як некалі нагадала ёй цыганка: “Ты памрэш ходзячы”. Удзень бабуля ўзялася гатаваць, падышла да печы і раптам з болем выгукнула імя дачкі – гэта быў яе апошні зварот на сьвеце. Голас бабулі перастаў гучаць у хаце, не закалыхвалі больш Сурына таямнічыя апавяданьні, ад чаго доўгі час былі жахлівымі яго сны. Недачытаная кніга “Петр Первый” перайшла на паліцу этажэркі, абразок Маці Вострабрамскай схавалі ў куфэрак. У сьцяну ўбілі цьвік, на ім трымаўся ўзяты ў рамку здымак бабулі ў пуховай хустцы на фоне хлеўчукоў…\nПамяталася, як на кургане каля вёскі Рогава бацька, тужліва расьціраючы ў пальцах сьцяблінку палыну, расказваў пра свайго брата Сямёна. Тады бацькоўскі боль не закрануў Сурына, можа, ледзь-ледзь, зьверху сэрца. Ён хвілінку паспачуваў бацькаваму настрою, занатаваў у памяці некаторыя падзеі з жыцьця, увасобленага пад імем “Сямён”, і бадай што, адразу на іх забыўся. Яму было дзесяць гадоў, ён ведаў жывых людзей, а тыя, што адышлі даўно, пра якіх гаварылася ў мінулым часе, здаваліся неверагоднымі, як бы наўмысна прыдуманымі, як героі казак. Ён і ня мог зразумець, яшчэ ня ўзьнік пралом у душы, не стварылася гаротная памяць пра тых знаёмых, каго ўжо не дазвацца, не даклікацца, хто прыходзіць у снах, хвалюе сэрца, а калі расплюшчыш вочы, азірнешся – нікога побач, пуста, сум...\nБабуля сканала ў сьнежні, і праз дваццаць гадоў у сьнежні памёр бацька; пылком абсыпаўся іней, бела і чыста было вакол магілы, куды апускалі на вечны спакой яго, які перайшоў жыцьцё насуперак крыўднаму лёсу і перамог сваё калецтва. Стаў ён калекам на пятым годзе, калі, гуляючы з братамі, зваліўся з печы. Маці і бацька палічылі, што ён неўзабаве памрэ, і не павезьлі дзіця да фельчара, нават не запрасілі да яго якую мясцовую шаптуху. На дзіва малы ачуняў і праз некалькі месяцаў выйшаў да сваіх аднагодкаў прыкметна паменшаны ростам, з галавой, асаджанай у пакрыўленыя грудзі. Маці была ладная жанчына і брыдзілася маленькага гарбуна, асабліва на людзях, нібыта тлумачыла ім: вось жа, заслаў чорт да маёй хаты такое няшчасьце. Калі б вёска магла ведаць наперад, што гэты малы выб’ецца ў людзі, да яго ставіліся б лепш, але паколькі ніхто ня ведае будучыні, і мала хто дазваляе сабе думку, што дух калекі можа быць мацнейшы за дух нескалечанага, то ён добра зьведаў зьнявагу, з лішкам пазнаў, як жорстка могуць рыхтаваць чалавека да пакоры, ціхмянага цярпеньня вечнага бедства, калі вызначылі яму статус няўдачніка.\nБылі ў яго сябры. Праўда, няшмат, два. Лепшым сябрам стаў малодшы брат Сямён. Бацька пакінуў вёску ў трыццаць другім годзе, у самы распал калектывізацыі, Сямён – годам пазьней. І сувязь з раднёй браты перарвалі, бацька Сурына наогул не наведваўся ў родную хату, не прасіў там каша бульбы, ды і пра яго быццам забыліся, выкрэсьліўшы з сямейных сьвятцаў: выдужыць студэнцкую галечу – яго шчасьце, зламаецца – дык таго і шукаў. Сямён загінуў за месяц да вызваленьня Віцебшчыны паблізу Езерышчаў у сутычцы з карнікамі... Другі бацькаў прыяцель на вайне ацалеў. Сурын аднойчы бачыў яго, калі бацька вырашыў наведаць радзіму. Той даўні сябра быў у той час брыгадзірам, яны ўзялі коней і конна паехалі гразкім багністым прасёлкам у сваю родную вёску, дзе помнікамі смутку стаялі абмытыя дажджамі, напаўзруйнаваныя коміны. Пасьля, ужо дарослым, Сурын даведаўся, што гэтую бацькоўскую вёску зруйнавалі танкі нямецкай 12-й танкавай дывізіі. Усяго зьнішчылі яны пяцьдзясят вёсак раёну, а называлася гэтая акцыя “Клетка для малпаў”. Бацька з сябрам хадзілі па зарослай вуліцы, прыгадваючы, хто дзе жыў, нарэшце, вылічылі свае двары – пустазельле, комін пасярэдзіне, ніякіх рэштак ад пабудоваў, ад хатаў, дзе яны нарадзіліся. Гэтая зруйнаваная немцамі вёска называлася Горкі.\nПобач з вёскай ляжала возера Каць – круглае, як поўня, з нейкай незвычайнай, наскрозь барвянай вадой. Сурын быў малы і зьдзівіўся: “Адкуль тут кроў?” “Зямля плача!” – адказалі яму мужчыны ў лад свайму суму. І Сурына надоўга захаладзіла думка пра затоенае ў лесе сховішча крывавых сьлёз зямлі.\nТое падарожжа на зруйнаваную радзіму бацькі адбылося летам, а тое лета сталася апошнім у жыцьці бабулі. Па вяртаньні Сурын атрымаў ад яе гасьцінец – цукровыя падушачкі рознага колеру. Хоць бабуля і хавала іх у печы – найменш нагрэтым месцы ў доме за адсутнасьцю ў тыя часы халадзільнікаў, падушачкі зьліпліся ў камяк. З гэтым салодкім набыткам ён пайшоў на двор шукаць сяброў. Бабуліна каза спала ля хлеўчука, сябры ў цені пад плотам гулялі ў ножыкі, ён пачаставаў іх падушачкамі, яго аддзячылі слівамі, сабранымі з пэўнай рызыкай у нечым садзе на суседняй вуліцы, якая называлася “Льва Талстога”. Усё было трывала, як тыдзень таму да паездкі, бяз бачных зрухаў і пераменаў. Як і раней ён хадзіў з бабуляй раз на тыдзень у Пушкінскую біблітэку, якая месьцілася ў падвалах трохпавярховага будынка паблізу Плошчы Свабоды. Былі бібліятэкі і бліжэй да дома. Але бабуля хадзіла туды – па завядзёнцы, бо ўзгадвала, што хадзіла туды ў маладыя гады, калі толькі гэтая публічная бібліятэка была адчынена. Як і раней, бабуля кожны ранак выбіралася рваць траву для казы. Часам яна брала яго з сабой, і ён зьведаў усе яе маршруты, якія пралягалі ў старыя менскія куткі і па старых вуліцах, найменш зруйнаваных вайной, з незацертымі прыкметамі свайго старадаўняга паходжаньня. Тады Сурына крыху дзівіла, нашто хадзіць па траву да Сьвіслачы пад Траецкую гару, ці ў Слабодку на вуліцу Пуліхава, і блукаць па Ніжнім Рынку паблізу Кацярынінскай царквы на Нямізе, калі і побач, на спаленых дварах і кастрышчах былога шклозаводу буяла такая ж трава. Цяпер, маючы ўласны вопыт успамінаў пра людзей, злучанасьць памятных падзеяў з краявідамі, ён разумеў, што ранішні збор травы дапамагаў бабулі падарожнічаць у сваю мінуўшчыну. На старых вулках яна нібыта бачыла свае даўнейшыя сьляды, і памяць вяртала яе гадоў на трыццаць-сорак назад, і пад уплывам уваскрэшаных вобразаў зьнікала ў той часавай далячыні і чакала ўзьнікненьня побач ці недзе паблізу знаёмай постаці – сяброўкі з юнацкіх гадоў, тагачаснага сябра, знаёмага, нейкай добрай душы, з якой яны разам змогуць узгадаць іх лепшыя дні, шчасьлівыя хвіліны і радасную самаўпэўненасьць юнацтва... Ды праімчыць міма грузавік, абдасьць дымам, ці трапіцца на вочы шыльда з новай назвай старой вуліцы – неаспрэчны і жорсткі знак забыцьця, і расьсейваюцца ў паветры карціны чароўных успамінаў, як раней раскрышылася ў пыл спланаванае ў маладосьці шчасьце...\nСурыну прыгадалася яшчэ адна падзея з лёсу бабулі. Магчыма, яна была вырашальная. Толькі аднойчы дакранулася бабуля да яе ў сваіх начных аднаўленьнях мінуўшчыны. Ды, канешне, акрэсьленьне “падзея” ніяк не адпавядала зьместу цьмяна асьветленага бабуляй перыяду свайго жыцьця – найменш дзьве бяды былі сьціснутыя ў памер караценькага ўспаміну. Гэта быў успамін пра другое каханьне, пра спробу пабудаваць новае жыцьцё, увасобіць надзею на асабістае шчасьце. Сурын узгадаў імя чалавека, якое тады прагучала. Бабуля называла яго Франэк. Ён быў дарожны інжынер, ва ўсялякім разе такі быў яго занятак у Валожыне, куды бабуля ўладкавалася на працу. Ягоныя бацькі жылі ў Любліне. Адносіны з Франэкам, як разумеў цяпер Сурын, прыпалі на неспрыяльныя дзевятнаццаты-дваццаты гады. Тады бабуля з дачкой жыла ў падваліне камяніцы на былой Захар’еўскай вуліцы, перайменаванай потым у Савецкую, а потым у прасьпект Сталіна, і перайменаваны яшчэ некалькі разоў на густ чарговай улады. Нічога, зразумела, ад той вуліцы і ад камяніцы цяпер не засталося. Зараз на тым месцы тратуар каля ўваходу ў магазін “Паўлінка”. Магчыма, рэшткі таго падвалу засталіся пад асфальтам – адзіныя нямыя сьведкі. Бабуля і Франэк кахалі адзін аднаго, і ў іх нарадзілася дачка, якую бабуля назвала Франкай. І ўсе разам зьбіраліся пераехаць у Люблін. Раптам Франка захварэла, хутка яе ня стала. Менск стаў савецкім, заставацца ў ім Франэк не хацеў, а бабуля не хацела ехаць з ім у Польшчу. І Франэк зьнік у невядомасьці далейшага лёсу за блізкай тады дзяржаўнай мяжой. І шчасьце разьвеялася, як дым. А бабуля засталася з памяцьцю аб каханьні, аб памёрлай дачцы, няйзьдзесьненым апошнім шчасьці, і з нейкай крыўдай на дарослую ўжо дачку, якая нібыта перашкодзіла таму лепшаму жыцьцю адбыцца. Бо гэта і быў канец асабістага жыцьця. І вось тады, яна пасівела, разумеў Сурын. Прайшоў час удачы.\nКалі бацькі ня стала, Сурын адчуў сябе вінаватым. Гэта была не адзінкавая віна, яна таілася ў сутнасьці іх адносінаў: ён не аддаў бацьку заслужанай ім любові, шмат што перашкодзіла ім зблізіцца. Спачатку разлучыла вайна, і чатыры гады Сурын наогул ня ведаў, што азначае слова “тата”, а пасьля вайны яшчэ гадоў шэсьць запар ён бачыў бацьку, бадай што па нядзелях, і на ноч слухаў пра бабуліна жыцьцё, а не пра бацькава, і нячастыя бацькавы апавяданьні здаваліся цьмянымі, як штодзённасьць. Уласна, бацька мала што і меў паведаміць са сваёй даўніны. Пра няўдалае дзяцінства, пра смутак на вясковых вячорках, дзе ўсе хлопцы гулялі ці біліся за дзяўчат, а ён змушаны быў цярпець адзіноту. Пра маці, якую злавала яго калецтва і кпіла з ягонай прагі да ведаў. А ў сорак чацьвёртым, паслаўшы на вёску ліст і атрымаўшы адказ з раёну, што ні вёскі, ні ягонай радні няма болей на сьвеце, ён наўзрыд заплакаў, шкадуючы, што не разьвітаўся з маці і стаў грэшны...\nСурыну хацелася ўбачыць такі сон: яны сустрэліся з бацькам, пайшлі лугавінай да возера з чырвонай вадой, прыселі на калоду пры беразе і гавораць толькі пра сваё, пра запаветнае, пра недагаворанае пры жыцьці, бяз сьпеху і змоўчваньня, якімі былі азмрочаны іхнія адносіны тут. Бо тут ім перашкодзілі. У самой сям’і, якую маці зьбівала ў суцэльнасьць, сьцягвала ў адзінства сваім упартым жаданьнем мацунку, радасьці, спакою, не супакойваліся старыя жыцьцёвыя крыўды. Усе жадалі адзін аднаму дабра, але гэтыя жаданьні неяк фатальна не збываліся, і гаркота бясьсільля, паасобнасьць, штучная весялосьць складаліся ў нязьменнасьць непапраўнага, і таму ўтоенага, няшчасьця... І канец быў прасякнуты той жа горыччу. Бацька захварэў, яго адвезьлі ў шпіталь, думалася – хутка выздаравее, як было раней, а раніцай наступнага дня затэлефанаваў дзяжурны доктар – спачуваю... І засталіся непрынятымі апошні позірк, апошняе слова, апошні стук сэрца....


На Тернопольщине госохранники на варце грамадскага парадку\nгосохранником Тернопольщины гэтым тыдні прыйшлося здавальняць парушальнікаў грамадскага парадку і прадухіляць крадзяжы Першым, хто трапіў у Цярнопальскага гарадскога аддзела міліцыі стаў юнак, быўшы падпіўшы, выклікаў дэбош у бары. Спынілі агрэсіўнага хлопца работнікі кіравацьня Дзяржаўнай службы аховы, якія аператыўна адрэагавалі на паведамленне адміністрацыі ўстановы. На наступны дзень сігнал трывогі прагучаў з прадуктовага магазіна і бара. Імгненны прыезд госохранником на месца здарэння дапамог хутка ўладзіць канфліктныя сітуацыі і працягнуць звыклы рэжым працы устаноў. Наступным стаў 23-гадовы жыхар Тернополя, які задля забавы пабіў вокны ў раёне «Дружба». За ўчыненне хуліганскіх дзеянняў нарадам групы затрымання Упраўлення ГСО ён быў дастаўлены ў аддзел міліцыі. Неўзабаве ў адным з крам горада Збараж госохранники злавілі жанчыну, якая спрабавала выкрасці з крамы прадукты. Яна патлумачыла свой учынак тым, што не магла ўтрымацца перад спакусай. Пакуль ніхту не бачыў, яна ўзялася хаваць прадукты за пазуху і спадзявалася, што застанецца незаўважанай. Але на выхадзе яго спынілі супрацоўнікі Дзяржаўнай службы аховы. Цяпер за сваю імгненную слабасць ёй давядзецца адказваць перад законам. УГСО пры УМВД ў Цярнопальскай вобласці\n← На Житомирщине праваахоўнікі... ратавальнікі сумесна з... →


Вулкан - казіно для ўсіх гульцоў\nАпублікавана 18.09.2016 07:33\nГульнявой клуб Вулкан пачаў сваё развіццё яшчэ з тых часоў, калі людзі толькі-толькі сталі разумець значэнне такіх слоў як онлайн казіно і відэа слоты.\nЕсли вас интересует игровой клуб Вулкан, стоит заглянуть на этот сайт http://www.777vulcan-kazino.com/igrovoy-club/ вы найдете игровой клуб Вулкан отличного качества.\nРэпутацыі на сённяшні дзень у яго не адымеш. Высакаякасная падтрымка ўсіх сваіх кліентаў, найвелізарны выбар цікавых гульняў, і наяўнасць унікальных бонусаў робяць яго лепшым у сваім родзе.\nКазіно Вулкан - наяўнасць за ўсё для шыкоўнай гульні\nКалі вы аматар разнастайных гульняў - то дадзенае казіно падыдзе як ніколі, дарэчы, пералік гульняў тут велізарны. Усе прадстаўленыя гульні сабраны ў адным прыгожым меню.\nВы можаце выпрабаваць сябе ў папулярным блэкджек, вядомай баккаре, покер, і іншых гульнях. Таксама тут прысутнічаюць гульнявыя аўтаматы. Аматарам гуляць у блэкджек прадастаўляецца самы рэальны круп'е, які толькі парадуе гульца. Варыяцый выбару рулеткі таксама не мала.\nГульнявой клуб Вулкан прапануе унікальныя бонусы\nБонусы ў дадзеным казіно прапануюцца ўсім без выключэння. Першы дэпазіт памнажаецца на цэлых 100 працэнтаў у залежнасці ад сумы ўкладу. Бонус - залежны ад вкладываемой сумы.\nКалі разважаць па стаўцы ў даляравай купюры, то мы маем двенадцатикратное унікальнае патрабаванне. Прасцей кажучы, вывесці бонусную суму можна толькі ў тым выпадку, калі ваша стаўка перавышае суму гэтага ж бонуса ў цэлых дванаццаць разоў.\nБонусы для сваіх таварышаў і наступныя дэпазіты таксама прысутнічаюць. Для атрымання розных працэнтных бонусаў вам даюць шанец паўдзельнічаць у цікавых акцыях. Таксама казіно Вулкан часцяком разыгрывае розныя прылады, якія можна выйграць прыняўшы ўдзел у турнірах або разнастайных латарэях.\nКаб пастаянна быць у курсе ўсіх падзей прысутнічае раздзел навін, ці ж магчымасць падпіскі на ўсе актуальныя пытанні, якія цікавяць вас навіны. Заўважце, пры пункт рэгістрацыі на рассылку уключаны аўтаматычна.\nІдэальная служба падтрымкі\nГульнявой клуб Вулкан дорыць сваім наведвальнікам адчуванне бяспекі і камфорту, бо на дадзеным казіно працуе выдатная прафесійная служба падтрымкі. Любому карыстальніку, у любы час, заўсёды будзе аказана патрэбная ім дапамога.\nФормы для адпраўкі свайго пытання самыя разнастайныя, гэта можа быць тэлефон, электронны паштовы адрас, ліст, або нават факс. Персанал заўсёды прыме вашыя заўвагі і пытанні. У выпадку, калі кліенту што-то не зразумела, у яго ёсць магчымасць атрымання маментальнай падтрымкі.\nДля гэтага прысутнічае адмысловы чат, для функцыянавання якога патрабуецца праграмнае забеспячэнне ад казіно. Рэгіструеце, заходзіце ў рэжым лобі і пстрыкае па падтрымцы ў рэжыме онлайн. Пасля чаго кансультанты імгненна адгукнуцца і аказаць вам любую дапамогу, звязаную з працай дадзенага казіно Вулкан.