Патэнцыя ў мужчын у 50 гадоў - Maxisize\nПатэнцыя ў мужчын ва ўзросце пасля 50 гадоў\nУ плыні жыцця чалавечае цела праходзіць доўгі шлях. Яно развіваецца, удасканальваецца, дасягае піку свайго развіцця, а затым паступова згасае. Гэта натуральны працэс, які немагчыма спыніць, але яго можна запаволіць, калі быць гатовым да яго.\nМужчынская патэнцыя пасля 50 гадоў таксама перажывае некаторыя змены. Усе яны так ці інакш звязаныя з працэсамі старэння арганізма. У абсалютнай большасці мужчын пачынаюцца праблемы з эрэкцыяй прыкладна ў гэтым узросце. Каб звесці да мінімуму іх наступствы, трэба быць гатовым да наступных момантах.\nМужчынскае здароўе падвяргаецца праверцы на трываласць на працягу ўсяго жыцця. Нягледзячы на раўнапраўе ў грамадстве, мужчына застаецца галоўным карміцелем сваёй сям'і, на ім ляжыць адказнасць за яе дабрабыт. Таму ў жыцці мужчыны шмат стрэсаў, якія неспрыяльна адбіваюцца на патэнцыі. Акрамя гэтага яна слабее з-за:\nадсутнасці рэгулярных фізічных нагрузак;\nкурэння і ўжывання алкаголю;\nне вылечаных венерычных захворванняў;\nдоўгачасовага прыёму псіхатропных прэпаратаў;\nЗніжэнне ўзроўню тэстастэрону\nТэстастэрон – гэта галоўны мужчынскі гармон. Гэта ён адказвае на рост валасоў на целе, рост мышачнай масы, не дазваляе адкладацца тлушчам у тыпова «жаночых» месцах: на сцёгнах, жываце і малочных залозах. Тэстастэрон гэтак жа ўдзельнічае ў вытворчасці народкаў, іх колькасць, якасць і жыццяздольнасць.\nПасля 50 гадоў у мужчын назіраецца зніжэнне ўзроўню тэстастэрону ў крыві. Гэта лагічна тлумачыцца законамі прыроды: асноўная задача чалавечага (як і любога іншага) арганізма – пакінуць пасля сябе здаровае нашчадства. Пік росквіту рэпрадуктыўных функцый арганізма прыпадае прыкладна на 30-35 гадоў.\nУзровень тэстастэрону ў крыві можна даведацца, здаўшы аналіз крыві з вены. Накіраванне на яго дасць лекар-andrologist або эндакрынолаг. Калі ўзровень тэстастэрону ніжэй нармальных значэння, то лекар прапіша спецыяльныя гарманальныя прэпараты, якія падтрымаюць яго ўзровень на патрабаваным значэнні. Альтэрнатыва таблеткам – ін'екцыі тэстастэрону. Іх лепш выконваць у стацыянары, што не зручна пацыентам, таму што ін'екцыі патрабуецца рабіць рэгулярна.\nГэтак жа існуе мноства Бадаў і натуральных прэпаратаў, якія паляпшаюць мужчынскую патэнцыю. Але ў іх ёсць пэўныя недахопы:\nэфект ад іх уздзеяння на арганізм можа быць няяўнай;\nпатрабуецца іх прымаць хоць бы 2-4 тыдні, каб заўважыць першыя вынікі;\nіснуе рызыка развіцця алергіі на кампаненты прэпаратаў, як правіла, склад іх дастаткова шырокі;\nчаста эфектыўнасць Бадаў не даказаная;\nБАД – гэта не лекавы сродак, таму не падлягае такому ж строгаму кантролю за распаўсюджваннем. Існуе вялікі рызыка куплі падробкі.\nАкрамя паляпшэння патэнцыі многія БАДы абяцаюць палепшыць імунітэт, дапамагчы мужчынскаму арганізму спраўляцца са стрэсамі. У выніку паляпшаецца настрой, з'яўляюцца сілы не толькі на заняткі спортам, але і на заняткі сэксам. А галоўнае – з'яўляецца жаданне займацца сэксам.\nПадтрымліваць ўзровень тэстастэрону ў норме можна не толькі за кошт лекавых прэпаратаў, але і пры дапамозе заняткаў спортам. Акрамя гэтага, спорт дапаможа падтрымліваць у тонусе мышцы, павысіць фізічную цягавітасць арганізма і зробіць мужчыну вонкава прывабным і падцягнутым на доўгія гады. Бо ў 50 гадоў у многіх жыццё толькі пачынаецца.\nПавышаны ўзровень халестэрыну ў крыві\nХалестэрын неабходны арганізму. Ён уваходзіць у склад сценак клетак, з якіх складаюцца ўсе ўнутраныя органы. Калі яго ўзровень у межах нормы, то сценкі клетак будуць дастаткова жорсткімі, каб яны не страцілі сваю форму, але і дастаткова эластычнымі. Таксама халестэрын з'яўляецца папярэднікам (г. зн. рэчывам, з якога ўтвараюцца ў працэсе пераўтварэнняў у арганізме новае рэчыва) мужчынскіх палавых гармонаў.\nПавышаны ўзровень халестэрыну з'яўляецца асноўнай прычынай развіцця атэрасклерозу сасудаў. Яны губляюць сваю эластычнасць, становяцца далікатнымі. У такіх выпадках яны не спраўляюцца з напаўненнем крывёю палавога члена пры сэксуальным узбуджэнні.\nТаксама халестэрын валодае здольнасцю фарміраваць бляшкі на сценках сасудаў, закаркаваць іх, перашкаджаючы нармальнаму кровазвароту.\nАсноўныя прычыны павышэння халестэрыну ў арганізме:\nняправільнае харчаванне і пераяданне, злоўжыванне ежай, якая змяшчае шмат халестэрыну (да такіх прадуктаў ставяцца, напрыклад, курыныя яйкі, крэветкі);\nпасіўны лад жыцця, адсутнасць рэгулярных фізічных нагрузак;\nхваробы печані, якія перашкаджаюць своечасоваму адтоку жоўці;\nцукровы дыябет і іншыя эндакрынныя парушэнні.\nЎзровень халестэрыну зніжаецца спачатку прыемам спецыяльных лекавых прэпаратаў — статыны. Далей яго можна падтрымліваць у норме, скарэктаваўшы сваё харчаванне, адмовіўшыся ад курэння і ўжывання алкаголю і пачаўшы займацца спортам. Калі ўзровень халестэрыну ў крыві не зніжаць, то ён можа стаць прычынай інсульту і інфаркту.\nЗапаленчыя працэсы ў органах малога таза\nАдно з самых часта сустракаемых захворванняў у мужчын пасля 50 гадоў – прастатыт. Гэта запаленне прастаты. Прычын яго з'яўлення мноства. Ён можа з'явіцца з-за інфекцыйных захворванняў у суседніх з прастатай органах, напрыклад, пры цыстыце і запаленні мачавой бурбалкі. Ен можа пачацца і пры трапленні шкодных бактэрый праз ўрэтру пры неабароненым палавым акце. А яшчэ прастатыт можа быць следствам застойных з'яў у органах малога таза.\nНе залежна ад прычын свайго ўзнікнення, прастатыт даволі цяжка паддаецца лячэнню. Ён перашкаджае наступу эрэкцыі за кошт перашкоды праходжанню крыві па пасудзінах. Чырвоная прастата не толькі пераціскае іх, за кошт павелічэння ў памерах, але і дастаўляе балючыя і непрыемныя адчуванні мужчыну.\nАкрамя гэтага падчас прастатыту з'яўляюцца вылучэнні з палавога чальца. Яны могуць быць афарбаваныя ў жоўты, жоўта-зялёны, зялёны або гнойны колер і валодаць непрыемным пахам. Гэта адзін з фактараў, які будзе перашкаджаць мужчыну ў спробах заняцца сэксам са сваёй партнёркай.\nКаб не дапусціць развіццё прастатыту або выявіць захворванне на ранняй стадыі, патрабуецца:\nрэгулярна (не радзей 1 разу ў год) наведваць лекара (уролага або андролога);\nздаваць аналізы на захворванні, якія перадаюцца палавым шляхам (ЗППП);\nне ўступаць у неабаронены палавы акт з неправераных партнёрам;\nвесці актыўную сексуальную жыццё.\nПры выяўленні прастатыту або любога іншага запаленчага захворвання неабходна дакладна выконваць рэкамендацыі ўрача. Такія захворванні лечацца прыемам курсу антыбіётыкаў і падтрымліваюць здароўе прэпаратаў. Часта так здараецца, што адчуўшы паляпшэнне стану здароўя праз 2-4 дні пасля пачатку курсу антыбактэрыйнай тэрапіі, мужчына спыняе прымаць антыбіётыкі. Яму здаецца, што ўсе прайшло і больш няма неабходнасці іх піць.\nАле гэта зман вельмі небяспечна. Важна вынішчыць усе хваробатворныя арганізмы ў целе чалавека. Калі курс антыбіётыка не пройдзены да канца, то частка з іх застаецца. Яны мутуюць, у выніку з'яўляюцца новыя формы, ужо ўстойлівыя да дзеяння гэтага антыбіётыка. У такім выпадку працэс лячэння не толькі зацягваецца, але і ўскладняецца за кошт падбору новага антымікробнага прэпарата.\nЗахворванні, якія перадаюцца палавым шляхам (ЗППП)\nЗахворванні, якія перадаюцца палавым шляхам (ЗППП) вельмі ўскладняюць палавое жыццё. Яны могуць зніжаць лібіда за кошт псіхалагічнага фактару: каму прыемна займацца сэксам, калі болевыя адчуванні мучаць? Асноўная прафілактыка ЗППП складаецца ў тым, каб ні пры якіх абставінах не ўступаць у неабаронены палавы кантакт з неправераных партнёрам. Таксама рэкамендуецца рэгулярна наведваць уролага і здаваць адпаведныя аналізы. Любое захворванне такога роду нашмат прасцей і прыемней вылечыць на ранняй стадыі, чым запускаць яго.\nНаступствы шкодных звычак\nСамыя распаўсюджаныя шкодныя звычкі ў мужчын – гэта курэнне і алкаголь. Таксічныя рэчывы, якія ўтрымліваюцца ў цыгарэтах, атручваюць арганізм. Алкаголь разбурае печань. Наступствамі гэтых звычак могуць стаць:\nотдышка, бранхіяльная астма;\nзмена гарманальнага балансу ў арганізме;\nарытмія, сардэчная недастатковасць;\nабвастрэнне панкрэатыту, гастрыту;\nпагаршэнне слыху і зроку, паразы цэнтральнай нервовай сістэмы.\nСамая лепшая прафілактыка гэтых захворванняў – поўная адмова ад курэння і ўжывання алкаголю. Бяспечных або бясшкодных доз не існуе. Асабліва гэты савет актуальны для людзей пасля 50 гадоў. У гэтым узросце часцей за ўсё адбіваецца негатыўны ўплыў шкодных звычак.\nПерамагчы залежнасць пры адмове ад гэтых шкодных звычак дапамагаюць заняткі спортам, прагулкі на свежым паветры. Чым шырэй стане круг вашых інтарэсаў, тым менш часу застанецца на аналіз сваіх жаданняў.\nМужчынскае здароўе напрамую залежыць ад яго ладу жыцця. Важна весці рухомы лад жыцця, займацца спортам, шмат гуляць на свежым паветры, высыпацца, пазбягаць стрэсаў. Дастатковую насычэнне крыві кіслародам дапамагае падтрымліваць моцную эрэкцыю на працягу ўсяго палавога акту. Пры гэтым празмерна інтэнсіўныя заняткі спортам і ўзняцце цяжараў не дапамагаюць захаваць патэнцыю на доўгія гады. Яны траўміруюць мышцы і посуд, перашкаджаючы добраму кровазвароту.\nТрэба сачыць за сваім здароўем, рэгулярна хадзіць да лекараў і здаваць аналізы. Далёка не ўсе мужчыны вынікаюць гэтаму правілу. Але калі прытрымлівацца рэкамендацый лекараў, то можна захаваць не толькі сэксуальнае, але і здароўе ў цэлым на доўгія гады і павялічыць працягласць ўласнай жыцця.\nМожна прымаць спецыяльныя вітамінныя комплексы і БАДы. Яны дапамогуць падтрымліваць арганізм у тонусе, палепшыць супраціўляльнасць хвароб і простудам ў асенне-зімовы перыяд і ўмацуюць імунітэт.\nШматлікім мужчынам пасля 50 гадоў неабходна ўшчыльную заняцца сваім здароўем. У гэтым узросце ўзрастае рызыка развіцця такіх захворванняў, як гіпертанія, цукровы дыябет, атэрасклероз сасудаў. Пашкоджваюцца нервовыя заканчэння, у тым ліку і тыя, якія звязаны з эрэкцыяй, памяншаецца адчувальнасць палавога чальца.\nКалі праблемы з патэнцый ўжо пачаліся, то вельмі складана не думаць пра іх. А яшчэ многіх палохае само чаканне гэтых праблемы. У такім стане эрэкцыя часта не надыходзіць з-за псіхалагічных перажыванняў. Таму лепш не думаць аб тым, што можа адбыцца, пакуль яно не здарылася. І нашмат больш эфектыўна прытрымлівацца рэкамендацыя, апісаным вышэй, чым проста перажываць.\nНепасрэдна перад палавым актам варта расслабіцца, падумаць пра што-небудзь прыемным. Пры гэтым келіх віна хоць і адцягне ад трывожных думак, але негатыўна адаб'ецца на патэнцыі. Лепш абысціся без стымулятараў такога роду.\nАдно з старажытных сродкаў паляпшэння патэнцыі – афрадызіяк. Гэта пэўная ежа, якая ўзмацняе палавая цяга за кошт рэчываў, якія ўтрымліваюцца ў ёй. Несумнеўныя плюсы афрадызіякаў заключаецца ў тым, што:\nіх выбар досыць шырокі. Кожны мужчына можа скласці сабе «сэксуальныя» стравы з улікам сваіх смакавых пераваг;\nяны бясшкодныя пры ўжыванні ў ежу. Вядома, пераядаць не варта. Займацца сэксам на поўны страўнік непрыемна і небяспечна;\nнават калі ў мужчыны ёсць алергія на пэўны прадукт, ён усё роўна зможа выбраць aphrodisiac для сябе з пакінутых прадуктаў;\nэфект ад іх дзеянні наступае ўжо праз 30-60 хвілін пасля ўжывання;\nсумеснае ўжыванне афрадызіякаў ў ежу дапаможа расслабіцца і адцягнуцца, а яшчэ гэта можна ператварыць у прэлюдыю або сэксуальную гульню.\nДа афрадызіякам ставяцца:\nвустрыцы, мідыі, крэветкі, ікра рыб;\nгрэцкія арэхі, міндаль, кунжут;\nавакада, памідоры, свежая зеляніна, баклажаны;\nгоркі шакалад з утрыманнем какава-бабоў больш за 95%;\nананасы, бананы, манга, цытрусавыя;\nкарыца, імбір, лаванда, мята.\nДля паляпшэння патэнцыі таксама можна стварыць рамантычныя ўмовы ў спальні. Пры гэтым варта абапірацца на свае перавагі. Не так важна, светла ў спальні або цёмна, запаленыя ці свечкі. Нашмат важней, каб мужчына мог расслабіцца ў такім становішчы. У гэтым дапамогуць і пахі, напрыклад, ваніль, карыца або асвяжальная мята. І ціхая ненадакучлівая музыка, якая не будзе адцягваць ад працэсу, але створыць адпаведны настрой.\nЯшчэ адзін спосаб палепшыць патэнцыю – паспрабаваць спецыяльныя цацкі і прыстасаванні. Зразумела, у пачатку неабходна атрымаць згоду партнёркі на ўсе дзеянні. Гэта разнастаіць сэксуальнае жыццё і, магчыма, дадасць вострых адчуванняў і ўпэўненасці ў сабе.\nЗахаваць патэнцыю можна ў любым узросце, калі весці здаровы лад жыцця і выконваць рэкамендацыі лекараў. Для многіх мужчын – гэта пачатак новага этапу ў жыцці, калі яны адбыліся ў жыцці і выпраменьваюць упэўненасць у сабе. А гэта прыцягвае жанчын.


Электрамагнітнае ўзаемадзеяньне — Вікіпэдыя\nЭлектрамагнітнае ўзаемадзеяньне — адно з чатырох фундамэнтальных узаемадзеяньняў. Электрамагнітнае ўзаемадзеяньне існуе паміж часьцінкамі, якія валодаюць электрычным зарадам. З сучаснага пункту гледжаньня электрамагнітнае ўзаемадзеяньне паміж зараджанымі часьцінкамі ажыцьцяўляецца не наўпрост, а толькі з дапамогай электрамагнітнага поля.\nЗ пункту гледжаньня квантавай тэорыі поля электрамагнітнае ўзаемадзеяньне пераносіцца бязважным базонам — фатонам (часьцінкай, якую можна прадставіць як квантавае ўзбуджэньне электрамагнітнага поля). Сам фатон электрычным зарадам не валодае — значыць, ня можа непасрэдна ўзаемадзейнічаць зь іншымі фатонамі.\nУ клясычных (не квантавых) межах электрамагнітнае ўзаемадзеяньне апісваецца клясычнай электрадынамікай.\nГісторыя тэорыі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nПершапачаткова электрычнасьць і магнэтызм лічыліся дзьвюма асобнымі сіламі. Гэты пункт гледжаньня зьмяніўся пасьля публікацыі ў 1873 годзе працы Джэймза Максўэла «Трактат аб электрычнасьці і магнэтызьме» (анг. A Treatise on Electricity and Magnetism), у якой было паказана, што ўзаемадзеяньне станоўчых і адмоўных зарадаў рэгулюецца адной сілай.


Прароцтвы пра будучыню Беларусі: прыход свабоды “за адну ноч” і трэці кіраўнік | euroradio.fm\nГалоўная / Прароцтвы пра будучыню Беларусі: прыход свабоды “за адну ноч” і трэці кіраўнік\nАдно з іх яшчэ ў 1930-я агучылі таямнічыя глыбоцкія старцы, іншае — пратэстанскі пастар у пачатку 2000-х.\nПрароцтвы пра будучыню Беларусі даўно апублікаваны, але ўжо падзабытыя. Адно з іх яшчэ ў 1930-я агучылі таямнічыя глыбоцкія старцы, іншае — пратэстанскі пастар у пачатку 2000-х. Напярэдадні чарговых прэзідэнцкіх выбараў варта прыгадаць гэтыя прароцтвы.\nПершае было апублікавана ў снежні 2005-га ў “Нашай ніве”. З тэксту вынікае, што за два гады да гэтага нашу краіну наведаў пратэстанскі пастар з Нью-Ёрку Дэвід Уілкерсан. Ён гаварыў пра “нацыю ў ланцугах”. “Свабода прыйдзе ў Беларусь за адну ноч, без адзінага стрэлу”, — заявіў пастар беларускім вернікам. І дадаў: “Прароцтва здзейсніцца, калі вы паверыце ў яго”.\nВосенню 2014-га на сайце Радыё Свабода з’явіліся ўспаміны глыбачанкі Яніны Бацяноўскай пра прароцтва “двух дзіўных глыбоцкіх старых [Петруся Глаўніцкага і Янука Новіка], якія яшчэ ў 30-я гады прадбачылі будучыню і прадказалі многія падзеі”. Гэта і пачатак Другой сусветнай вайны, і развал Расіі, і вяртанне Смаленску.\n“Пра Беларусь гаварылі, дык людзі смяяліся: “Як гэта Беларусь будзець самастойная дзяржава, калі ў яе нічога няма?”, — успамінае Бацяноўская. — Людзі смяяліся, а яны гаварылі, што Беларусь будзець самастойнай. І будзе многа мяняцца кіраўнікоў. І толькі трэці зробіць Беларусь самастойнай дзяржавай. Трэці”.\nЯк вядома, першым кіраўніком Рэспублікі Беларусь быў Станіслаў Шушкевіч.


Бугальтэрыя стане беларускай?\n22 травень 2008, 13:32\nАгляд недзяржаўнага друку за 22 траўня: “Наша слова”, “Народная воля”.\nРэдактар газэты “Наша слова” Станіслаў Суднік гаворыць, што ў Таварыства беларускай мовы прыйшоў адказ зь Міністэрства фінансаў Беларусі. Ліст настолькі важны, што ён цалкам друкуецца ў сьвежым нумары “Нашага слова”. Сутнасьць жа адказу ў наступным:\n“Міністэрства фінансаў гатова друкаваць любыя бугальтарскія блянкі на беларускай мове. Толькі замаўляйце – і будуць вам беларускія блянкі.\nЦяпер жа кампутарная тэхніка. Праблемаў вялікіх няма. Перарабілі макет, у тры сэкунды ўсё робіцца.\nЯ асабіста ўжо даўно працую зь усімі дакумэнтамі на беларускай мове. У банку заўважылі толькі праз год, што яны працуюць з плацёжкамі на беларускай мове”.\nІ яшчэ на адзін матэрыял зьвяртае ўвагу рэдактар спадар Суднік:\n“Мы працягваем публікацыю экслюзіўнага матэрыялу Валахановіча. Ён піша пра нацысцкага генэрала Геса, які пералятаў з Нямеччыны ў Англію. Валахановічу падчас службы ў Групе савецкіх войскаў у Нямеччыне давялося ахоўваць Геса ў Шпандау.\nМатэрыял надзвычай цікавы, ніколі нідзе раней не друкаваўся. Напісаны толькі для нас”.\nЖурналістка “Народнай волі” Марыя Эйсмант распавядае пра свой артыкул “Настаўнікі супраць Адміністрацыі прэзыдэнта”:\n“Нам сталі вядомыя падрабязнасьці пасяджэньня спэцыяльнай камісіі, якая займалася распрацоўкай новага палажэньня аб сярэдняй адукацыі ў Беларусі. З наступнага году школа стане 11-ці гадовай. Але, дзякуй Богу, захаваюцца гімназіі ды ліцэі, а таксама ліцэйскія клясы. І канікулы будуць пачынацца ўсё ж такі 1-га чэрвеня, а не 20-га, як хацелі зрабіць”.\nЗастаецца дадаць, што да гэтага матэрыялу дапасуюцца камэнтары былога намесьніка міністра адукацыі Тацяны Галко, мэтадоляга Ўладзімера Мацкевіча і былога рэктара БДУ Аляксандра Казуліна. Апошні даслаў свае меркаваньні з-за кратаў.


«Палітыка — гэта тое, як ты жывеш» | Новы Час\nАнархісцкі рух у Беларусі актывізаваўся ў 2007–2008 гадах серыяй вулічных акцый і заўважнай прысутнасцю калоны анархістаў на традыцыйным «Чарнобыльскім Шляху». Але сапраўдную вядомасць ён набыў пасля верасня 2010 года. Тады спецслужбы прайшліся катком па анархічным руху, чыіх прадстаўнікоў абвінавацілі ў шэрагу падпалаў, у тым ліку ў атацы на расійскую амбасаду ў Мінску. Гэта прывяло да з'яўлення ў Беларусі трох палітвязняў-анаріхстаў.\nІван Камар — 16-гадовы актывіст, які сутыкнуўся з міліцэйскімі рэпрэсіямі, ледзь толькі паспеў пачаць палітычную дзейнасць. Мы сустрэліся з ім у адной з мінскіх кавярняў. Хударлявы юнак непрыкметнага выгляду і з засяроджаным поглядам. Сёння ён — навучэнец адной з мінскіх гімназій. Паводле палітычных перакананняў — анархіст. Па ладу жыцця — веган і стрэйтэйджэр.\nстрЭЙт эдж правильна, але не стрЫтэдж.


касмічны прынт - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ касмічны прынт\nне губляе сваёй актуальнасці з сезона ў сезон. Нядаўна ў моду ўвайшоў касмічны прынт - афарбоўка, якая паказвае галактыкі, зоркі, Млечны шлях на цёмна-сінім або фіялетавым фоне «адкрытага космасу». Па сутнасці гэта перанесены на тканіну фатаграфіі адкрытага космасу. Такія прынты актуальныя менавіта сваёй рэалістычнасцю - яны выглядаюць незвычайна і стыльна.\nКасмічны прынт ў адзенні\nСярод усёй адзення з касмічным прынтам асаблівай папулярнасцю ў апошні час карыстаюцца ласіны і легінсы - такая афарбоўка вельмі ўдала глядзіцца на гэтым выглядзе адзення. Цяпер жа многія дызайнеры сталі звяртаць увагу на гэты прынт і выкарыстоўваць яго ў сваіх калекцыях, у прыватнасці, Крыстафер Кейн выпусціў калекцыю адзення з касмічнымі расфарбоўкамі яшчэ ў 2010 годзе, з чаго і пачалася папулярнасць гэтага прынтамі. Пасля гэтага ідэю galaxy-прынт на вопратцы «падхапілі» і іншыя дызайнеры, у прыватнасці, сетарий Мотарез, якая ўвасобіла вельмі незвычайныя і стыльныя ідэі ў сваёй калекцыі.\nКасмічны прынт 2015 выпуску можна сустрэць:\nна ласінах і легінсы;\nна спадніцах і сукенках;\nна топах і швэдрах;\nна блузах і кашулях;\nна аксэсуарах - торбах, завушніцы, бранзалеты, абруч для валасоў і т. п.;\nТаксама папулярнымі сталі манікюр і макіяж ў касмічнай стылі.\nЯк насіць вопратку з касмічным прынтам?\nКасмічная афарбоўкі на любой вопратцы выглядае, безумоўна, стыльна і ярка. Калі вы выбралі касмічны прынт, адзенне павінна падбірацца старанна, нягледзячы на тое, што з такой афарбоўкай можна знайсці практычна любы прадмет гардэроба. Дзякуючы сваёй яркасці, яна самадастатковая ўжо сама па сабе, таму варта быць акуратней з яркімі буйнымі ўпрыгожваннямі - лепш выбіраць нешта больш сціплае: кулоны на тонкіх ланцужках, стыльныя невялікія падвескі і завушніцы. У ансамблі лепш выкарыстоўваць не больш за адну рэчы з касмічным прынтам, або двух, калі гэта невялікія аксэсуары, сумкі або ўпрыгажэнні, ці ж абутку. Касмічны прынт ў адзенні патрабуе таксама каляровага спалучэння з іншымі дэталямі ладу, у тым ліку і макіяжам і прычоскай.\nDIY: Галактычныя кеды касмічны прынт сваімі рукамі Відэа.\nПапярэдні Тэкст Нязручныя сукенкі - прывілей эліты?\nНаступная Артыкул Пачуццё меры - залог добрага густу\nЯк умацаваць прэс\nКарэкцыя броваў ў хатніх умовах. Як карэктаваць бровы самастойна


8 cm Feldkanone M. 17 — Вікіпедыя\n8-см палявая гармата М.17 у музеі Fort Sill, ЗША\nат −10° да +45°\n8 cm Feldkanone M. 17 (8-см палявая гармата М.17)— стаяла на ўзбраенні Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. Гармата выраблялась кампаніяй Škoda. Паміж войнамі яна выкарыстоўвалася Аўстрыяй, Чэхаславакіяй, Румыніяй і Югаславіяй. Пад час Другой сусветнай вайна захопленая зброя выкарыстоўвалася нацысцкай Германіяй пад пазначэннямі 7,65 см FK 17 (ö) ці (t) і 7,65 см FK 303 (j).\nУ гарматы быў звычайны дызайн, хоць і з некаторымі ўнікальнымі характарыстыкамі. Лафет быў змантаваны на крывалінейнай восі, якая рабіла яе ніжэй да зямлі, змяншаючы бачнасць і паляпшаючы стабільнасць. Кананіры ехалі на прыступках перад шчытом, а не сядзелі ў сядушках, прымацаваных да шчыта, як гэта было ў іншых гарматах гэтага часу. Для транспартавання ўжывалі тры пары коней. Лафет можна было разабраць на тры часткі для перавозкі па перасечанай мясцовасці.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=8_cm_Feldkanone_M._17&oldid=3187203"\nАртылерыя калібра 80 мм


"Дата генератар": 17 верасня 1939 г. – наступствы “вызваленчага паходу” | euroradio.fm\nГалоўная / "Дата генератар": 17 верасня 1939 г. – наступствы “вызваленчага паходу”\nУ новым выпуску "Дата генератара" пісьменнік Анатоль Тарас расказвае пра наступствы “вызваленчага паходу” Чырвонай Арміі ў верасні...\nКалі войскі Чырвонай Арміі ноччу 17 верасня ўварваліся на тэрыторыю Другой Рэчы Паспалітай, усё тамтэйшае жыхарства апынулася ў пастцы. З заходняга боку – нямецкія нацысты, з усходняга – савецкія камуністы. Няма куды бегчы, няма дзе схавацца.\nТолькі беларускія сяляне ўзрадаваліся “саветам”. Яны сустракалі чырвонаармейцаў кветкамі як вызваліцеляў. Радавалася таксама габрэйская бедната ў мястэчках ды гарадах. Але “вызваліціляў” ад чаго? Хутка гэта стала вядома, бо пачалася ўсёабдымная саветызацыя.\nЗ першага дня ўварвання па загадзя складзеных спісах супрацоўнікі органаў НКУС арыштоўвалі ўсіх, каго ў СССР лічылі буйнай ці сярэдняй буржуазіяй, а абшарнікаў – пагалоўна. Амаль усе гэтыя людзі загінулі: адных расстралялі, іншыя памерлі ў лагерах ці высылцы. Напрыклад, у Баранавіцкім павеце было звыш 200 сядзіб абшарнікаў. У чэрвені 1941 г. на волі заставаўся адзін абшарнік, астатніх арыштавалі разам з жонкамі і дзецьмі.\nАрыштавалі ўсіх службоўцаў мясцовай адміністрацыі, нават леснікоў і працаўнікоў пошты, супрацоўнікаў паліцыі, суддзяў, адвакатаў, натарыусаў. Ім паведамілі, што працу ў дзяржаўных установах Польшчы савецкая ўлада лічыць "злачынствам супраць інтарэсаў рэвалюцыі і інтарэсаў пралетарыяту" (артыкул 54 КК РСФСР – пра контррэвалюцыйную дзейнасць). Якое дачыненне крымінальны кодэкс РСФСР мае да польскай дзяржавы, новую ўладу не цікавіла.\nАрыштавалі актывістаў усіх палітычных партый і грамадскіх арганізацый, сярод якіх акрамя палякаў было шмат беларусаў, габрэяў і рускіх.\nЗ верасня 1939-га па 20 чэрвеня 1941-га, за 22 месяцы савецкай улады, было арыштавана, кінута ў лагеры і турмы, дэпартавана ці саслана ў выдаленыя раёны СССР больш за 20 % насельніцтва Заходняй Беларусі, сярод якога дзве траціны склалі жанчыны і дзеці. Па афіцыйнай статыстыцы 82 % з іх былі палякі! Але мы ведаем, што ў Заходняй Беларусі палякамі лічылі ўсіх, хто спавядаў каталіцызм. А што да іх лёсу, дык вось прыклад. З 10 тысяч гэтак званых "палякаў", адпраўленых на Калыму, у жывых засталіся менш за 2 % – 171 чалавек.\nБылі нацыяналізаваны ўсе банкі. Праз гэта жыхары Заходняй Беларусі (у тым ліку сяляне) страцілі свае ўнёскі. Страцілі яны і наяўныя грошы, бо былі ўведзены савецкія грашовыя знакі, а польскія злотыя абмену на іх не падлягалі.\nБылі канфіскаваны ўсе фабрыкі і заводы, буйныя і сярэднія майстэрні, аграрныя прадпрыемствы, буйныя землеўладанні. У выніку значная частка працаўнікоў пераўтварылася ў беспрацоўных.\nПачалася кампанія па калектывізацыі. Ішла яна цяжка, бо супольнага землекарыстання (як у Расіі) у Заходняй Беларусі ніколі не было. І ўсё ж да чэрвеня 1941 г. “саветы” паспелі загнаць у калгасы 7 % сялянскіх гаспадарак.\nНовыя ўлады закрывалі каталіцкія і ўніяцкія храмы, капліцы, манастыры. Фонды музеяў, архіваў, грамадскіх арганізацый яны рабавалі і раскрадалі ў масавым парадку.\nТое, што навучанне ў школах на беларускай мове было толькі часовым хітрыкам, каб перацягнуць дурняў на свой бок, сяляне пабачылі ўжо праз год.\nБеларускі народ уз'яднаўся пасля 18 гадоў расстання – вось адзінае, што можна адзначыць са знакам плюс. Пра кошт ўз’яднання я вельмі падрабязна (на 97 старонках) распавёў у кнізе “Анатомія нянавісці”, якая вытрымала ўжо 4 выданні.\nЧлена прэзідыума КС Лілію Уласаву вызвалілі з-пад хатняга арышту


Палажанка: мяне хвалюе нядопуск адваката да Дашкевіча | Малады Фронт\nакцыі, Відэа, Зьміцер Дашкевіч, Наста Палажанка, палітвязьні, Салідарнасьць, Свабода, суткі\nПасьля дванаццаці сутак адміністрацыйнага арышту з Дрыбінскага ізалятару часовага ўтрыманьня выйшла на волю актывістка зарэгістраванай у Чэхіі арганізацыі “Малады фронт” Наста Палажанка.\nГорацкі раённы суд 3 ліпеня пакараў дзяўчыну за ўдзел у несанкцыянаванай акцыі ля папраўчай калёніі №9, дзе адбывае двухгадовае пакараньне лідэр “Маладога фронту” Зьміцер Дашкевіч.\nПа вызваленьні актывістка сказала, што ведае пра апошнія падзеі ў Беларусі: пра вызваленьне дзевяці палітвязьняў, пра яшчэ адну адмову адміністрацыі калёніі ў сустрэчы адваката з Дашкевічам, а таксама пра арышт Алеся Бяляцкага.\n“Нядопуск адваката да Дашкевіча мяне непакоіць, бо гэта зьвязана хутчэй за ўсё зь лістамі пра памілаваньне. У нас была такая інфармацыя пра ціск на палітвязьняў, каб яны пісалі прашэньні на імя Лукашэнкі. Зьміцер гэтага ня робіць і адміністрацыя турмы ня хоча, каб пра гэта інфармацыя трапіла на волю.\nАдносна вызваленьня нашых паплечнікаў і сяброў я вельмі рада, што яны выйшлі. На волі яны зробяць значна болей, чым у турме.\nНам у камэру трапіла газэта пра арышт Бяляцкага. Для нас гэта было шокам. Былі зьвесткі яшчэ раней пра тое, што Літва здала яго рахункі, але тое, што яго доўгі час не садзілі пакідала ў мяне надзею, што ўлада ня хоча ісьці на правакацыю з арыштам. Крэдыты, якія ўлада атрымала, апошнія 2 мільярды новыя, азначаюць, што Лукашэнка будзе гуляць далей. І паўгода ў яго на гэта ёсьць. Мы будзем жа й надалей працягваць сваю дзейнасьць. Будзем інфармаваць міжнародную й беларускую супольнасьць пра тое, што адбываецца ў Беларусі. 12 сутак мы “адпачылі”, цяпер трэба ісьці далей”, – адзначыла Наста Палажанка адразу па вызваленьні.\nУ Дрыбінскім і Горацкім ізалятарах застаюцца яшчэ трое пікетоўцаў. Мікола Дземідзенка выйдзе на волю 19 жніўня, яго пакаралі на 17 сутак арышту, Ганна Шаруба – 15 жніўня пасьля 13 сутак. 19 жніўня таксама выйдзе на волю Раман Васільеў. Яго судзілі 9 жніўня і пакаралі на дзесяць сутак. На судзе 3 жніўня ён запатрабаваў адваката.\nЯшчэ двое ўдзельнікаў пікету ля горацкай турмы чакаюць судоў. Іван Шыла й Зьміцер Шурхай 3 жніўня ў судзе запатрабавалі адвакатаў. Пасьля гэтага іх адпусьцілі. 8 жніўня ў прызначаны дзень разгляду іх спраў яны ў Горацкі суд не зьявіліся. Разгляд адклалі.\nНаста Палажанка разам зь яшчэ чатырма дзясяткамі актывістаў прыехала да турмы, каб дамагчыся ад яе кіраўніцтва дазволу на сустрэчу зьняволенага маладафронтаўца з адвакатам. Пасьля адмовы пад вокнамі адміністрацыйнага будынка вязьніцы актывісты арганізавалі пікет з расьцяжкай “Спыніце перасьлед”. Пасьля разгону акцыі пратэсту пятнаццаць пікетоўцаў затрымалі.\n3 ліпеня судзьдзя Горацкага суда Аляксандар Зайцаў у райцэнтры Дрыбін пакараў Насту Палажанку 12 – суткавым арыштам.\nНагадаем як гэта было:


Вялікая прыгода ў маім жыцьці\n07.06.2008 / 17:09\nВялікая прыгода ў маім жыцьці 6\nУспаміны Дануты Бічэль пра Васіля Быкава і Аляксея Карпюка — гранічна шчырыя, выклічуць спрэчкі і роздумы.\nДва празаікі, Аляксей Карпюк і Васіль Быкаў, былі пасланыя ўплываць на мой літаратурны лёс.\nЦі апынулася я між двух агнёў? Не. Полымі гэтыя несьлі стваральнае цяпло, былі «празорамі» ў маіх лябірынтах. Гэта Васіль аднойчы ў цемры, каб я ня ўскочыла ў лужыну, паклікаў:\n— Хадзі на мой голас…\nЯ пайшла. Доўга ішла я на ягоны голас, пакуль ён ня ўцёк у Менск ад сваёй сям’і і ад нас усіх. Але ў Горадні застаўся Аляксей Карпюк, неспакойны і надзейны сябра, магутнае дрэва, на якое заўсёды можна было абаперціся, як сказала нядаўна яго жонка, добры чорны хлеб, як любіла казаць Ларыса Геніюш…\nСпачатку яны ўрываліся ў маё жыцьцё невядома адкуль. Зь першага курсу вучобы ў пэдагагічным інстытуце я наведвала літаратурнае аб’яднаньне, якім кіраваў выкладчык старажытнарускай літаратуры Нікіцін, які сам пісаў вершы. Беларускую літаратуру выкладаў Аляксей Пяткевіч, які выступаў у пэрыядычным друку з рэцэнзіямі. А вусна апавядаў ён пра літаратуру нават яшчэ цікавей, чым пісаў. Маладых паэтаў запрашалі на вечарах дэклямаваць вершы са сцэны. На перапынках паміж заняткамі дзяўчаты сустракаліся на калідоры і размаўлялі пра паэзію, чыталі адна другой свае новыя вершы.\nВасіль разам з памяцьцю пра голад выкінуў з галавы родную мову і пасьля нанова яе вывучаў.\nНовы год на першым курсе я сустракала ў сям’і Аўгіньні Кавалюк, у дзявоцтве Сідаровіч. З размоваў паміж сабой мы ведалі, што ў рэдакцыі газэт «Гродзенская праўда» зьбіраецца літаб’яднаньне, якім кіруе Васіль Быкаў. Але Быкаў не заўсёды прыходзіў на паседжаньні, часьцей вёў іх Валянцін Чэкін. Людзей на сустрэчах было шмат, усе ўзбуджаныя, крыклівыя, пераважна расейскамоўныя.\nАле ўрэшце я ўбачыла Быкава. Ён прыйшоў, і ўсе яго віталі, як літаратурную зорку. Ён тады толькі пачынаў друкавацца, але німб славы ўжо зьзяў над яго сьціплай галавой…\nВідаць, кіраваць літаратурным аб’яднаньнем яго прымусіў рэдактар. Быкаў раз у месяц чытаў агляды маладой літаратуры, якія друкаваліся ў газэце. Магчыма, ён ня ставіўся да гэтай працы ўсур’ёз, але ацэнкі сьціплых здабыткаў мясцовай літаратуры былі ў аглядах аб’ектыўныя.\nМы пачалі зрэдку заходзіць да Васіля Быкава ў рэдакцыю, мелі прычыну: прыносілі новыя вершы ў літаратурную старонку, якую Быкаў укладаў. Але хацелася зь ім паразмаўляць у неафіцыйнай атмасфэры, паглядзець на яго зблізку, пачуць яго голас, які зьвяртаецца менавіта да цябе…\nАле ў адным кабінэце з Быкавым было некалькі супрацоўнікаў, і нязьменна насупраць знаходзілася яго будучая другая жонка Ірына, якая аберагала яго здароўе, казала, што ён стомлены, таму што ноччу піша. Усе мае сяброўкі былі таемна закаханыя ў Васіля, летуцелі ў дзявочых мроях пра яго чыстыя шэрыя вочы. «Неба адбілася ў яго вачах», — напісала пра Быкава Аня Путрамэнт, рэдактарка польскага жаночага часопіса Pszyjaciolka, наша зямлячка… Яе тата быў у Дакудаве за солтыса, а мой тата хадзіў да Путрамэнтаў у Банева, дзе ў іх быў маёнтак. Мне тата апавядаў і пра бацьку, і пра пісьменьніка Ежага, які ў тыя часы быў студэнтам Віленскага ўнівэрсытэту, і пра Аню… А калі ў Гданьску пачаліся вядомыя падзеі, Аня прыехала ў Горадню, запрасіла мяне прагуляцца і расказала ўсё, што ў іх адбываецца, як яна гэта разумела… А пра нас усіх, хто ў Горадні тады жыў і займаўся літаратурай, Аня зьмясьціла прыгожае эсэ ў сваім часопісе.\nАляксей Карпюк знайшоў мяне ў першыя месяцы майго жыцьця ў Горадні. Ён ведаў усіх. Ён запрашаў маладых літаратараў дадому, заходзіў у інстытут, знаёміў са сваімі разумнымі сябрамі, якія ведалі толк у жыцьці і ў паэзіі. Запрашаў на свае літаратурныя сустрэчы і даваў слова, як цяпер кажуць сьпявачкі, каб разагрэць публіку.\nКарпюк і Быкаў сябравалі заўсёды. На зьезды, пленумы, на тэлебачаньне ў Менск яны ехалі ў адным купэ. Не адразу яны пачалі апавядаць пра сябе анэкдоты, так каб адзін апавядаў, а другі побач слухаў і папраўляў ці дадаваў нейкую дэталь.\nВось як апавядаў Васіль Быкаў пра сяброўства Карпюка і Піліпа Пестрака. Пястрак любіў прыяжджаць у Горадню. Ён сам пра гэта казаў так: «У Горадню я езьдзіць люблю, таму што я тут сядзеў у турме». Маўляў, прыемнае прыемна ўзгадваць… Калі Пястрак прыяжджаў у Горадню, яны з Карпюком хадзілі ў рэстаран. Пястрак замаўляў пляшку гарэлкі. Карпюк замаўляў бутэльку мінэралкі і шмат кубачкаў гарбаты. Да рэстараннай салаткі Карпюк вымаў з партфэля колца хатняй каўбаскі. Так яны сябравалі. Але аднойчы Піліп Пястрак зайшоў да Алёшы дадому і спытаў: «Алёша, а дзе ў цябе стаіць мая кніга?» Алёша пачаў выкручвацца, што даў пачытаць знаёмым. Але Пястрак ня слухаў, ён пакрыўдзіўся і пайшоў…\nПакуль у Менску ў мяне не было сяброўкі Іры Крэнь, я спынялася ў гатэлі і звычайна вячэрала разам з Васілём і Аляксеем. Карпюк у кавярні доўга не сядзеў. А да Быкава звычайна прыходзіў Алесь Адамовіч. Яны пачыналі апавядаць адзін аднаму пра сваю наступную аповесьць, абмяркоўвалі сюжэты, розныя дэталі… Забываліся пра мяне, але я ня крыўдзілася, наадварот, цешылася, што яны дазваляюць мне слухаць. Пасьля Быкаў і мне апавядаў пра свае будучыя творы. Яму трэба было ўкласьці ўсё ў памяці, ён звычайна шмат разоў не перапісваў кнігу, затое перад напісаньнем ствараў падрабязны плян і глыбока абдумваў усе драбніцы. Відаць, найлепшай слухачкай была спадарыня Ірына, яна мела журналісцкі досьвед і на эмацыйным узроўні дапамагала яму знаходзіць тое, што ён шукаў.\nГалоўную ролю ў адносінах паміж людзьмі мае месца, дзе яны жывуць…\nБыкаў і Карпюк выбралі Горадню, як выбіраюць жанчыну, з‑за прыгажосьці тамтэйшага эўрапейскага барока. Гэты горад пасьля ўплываў на іх творчасьць, уцягваў іх у культурную традыцыю і даваў пачуцьцё прысутнасьці мінулага ў сучасным. Але кожны аўтар стварае свой горад, свой Нёман і далягляд, свой Край. Адзіная слушная рэальнасьць у кожным мастацтве — гэта ўяўленьне…\nДзяўчаты выбралі іх. Спадарыня Іна пакахала Алёшу, калі на пляжы ўбачыла ягоную сьпіну: упадзіну замест рабрынаў з правага боку. Іна перад тым напакутавалася ў дзіцячых дамах, яе бацьку расстралялі як ворага народу. Маці таксама сядзела ў турмах, пачынаючы з Заходняй Беларусі. Спадарыня Іна ўзгадвае, што Карпюк у гаспадарцы меў хоць нейкі вопыт, а яна ня мела ніякага. У бацькоўскай хаце ў Карпюкоў размаўлялі на звыклай для гэтага Краю трасянцы. Карпюк скончыў факультэт ангельскай мовы. А ў тыя часы ў пэдагагічным былі надта добрыя выкладчыкі.\nСпадарыня Іна пакахала Алёшу, калі на пляжы ўбачыла ягоную сьпіну: упадзіну замест рабрынаў з правага боку.\nУ інстытуце яны былі ўсе знаёмыя між сабою: Алёша, Надзя Быкава, Ніна Кіркевіч, праз два гады да іх далучылася Іна, а Кіркевіч, які быў закаханы ў Надзю, быў старэйшым, ужо працаваў. Кіркевіч убачыў, што Быкаву Надзя таксама падабаецца — і адышоў у цень. Пра гэта мне апавядалі Надзя і Ніна, калі мы вечарамі сустракаліся і прагульваліся, калі Надзя захварэла.\nІна Анатольеўна апавядала пра Надзю як пра найлепшую настаўніцу, якую яна сустракала ў сваім жыцьці. Іна Анатольеўна была дырэктарам у школе, а Надзея Андрэеўна — завучам. Працаваць ім разам было добра. Надзя была ціхаю, зьнешне не эмацыйнаю, але вельмі дакладнаю, дасканала ведала літаратуру і ўмела перадаць свае веды вучням. Чытала новыя творы і рабіла канспэкт, каб нічога не згубілася ў памяці. Дома яна была добрай маці сваім сынам. Але выпякаць і варыць не заўсёды мела час.\nВасіль Быкаў ня меў філялягічнай адукацыі, але вучыўся на скульптара — гэта значыць, ляпіць характары людзей. А ў войску вучыўся ваяваць, што таксама спатрэбілася ў працы празаіка.\nБыкаў пісаў пра ваенныя дзеяньні савецкіх войскаў, яму падыходзіла літаратурная мова савецкай Беларусі. Усе кажуць, што ён дрэнна на пачатку размаўляў на мове, але я гэтага не заўважыла. Але чаму ў тым самым моўным рэгіёне Барадулін валодае такой квяцістаю мовай, а Васіль разам з памяцьцю пра голад выкінуў з галавы родную мову і пасьля нанова яе вывучаў?\nКожны пісьменьнік мае сябе ў эпіцэнтры падзеяў. Абодва былі цяжка параненыя ў ваенных дзеяньнях. У Карпюка пасьля раненьня засталося адно лёгкае і тое з асколкамі. Быкаў таксама нажыў астму. Абодвум найдаражэй у жыцьці каштавала роднае паветра.\nБыкаў умеў трымацца як інтэлігент, нават як філёзаф. Умеў уважліва слухаць суразмоўцу. У яго быў добры позірк глыбокіх спакойных вачэй. Умеў пра сябе разважаць, як пра некага іншага збоку. Глыбока хаваў ад лю¬дзей перажываньні, не выстаўляў іх напаказ. Не абгаворваў людзей, а ўспрымаў іх такімі, якімі яны ёсьць. Ня меў звычкі рабіць заўвагі і папраўляць пачаткоўцаў, не любіў уплываць на лёсы іншых. Але не шкадаваў для людзей свайго часу. Меў шмат знаёмых. У пісьменьніцкай працы не капіяваў лёсы людзей, не перапісваў сюжэтаў зь людзкіх прыгодаў жыцьця. Браў для аповесьці падзею, якую перажыў сам, паказваў буйным плянам, ператвараў тую падзею ў прыпавесьць, знаходзіў і надаваў ёй агульначалавечы сэнс.\nУвесь вольны ад пісьменьніцкай працы час ён вывучаў вайну. Неяк так выходзіла, што ён пісаў пра малы эпізод прыватнага жыцьця на вайне, а да гэтага мела дачыненьне ўсё чалавецтва. Яскравыя моўныя выразы ня мелі значэньня, бо калі чытаеш яго прозу, ты ў наркозе, у здранцвеньні, мовы не заўважаеш. Пад канец жыцьця перайшоў на мову беларускага постмадэрнізму. Гэта была не зусім быкаўская мова. Аляксей Карпюк, наадварот, у рамане «Карані» вярнуўся да мовы сваіх бацькоў і здолеў зацьвердзіць Нёман як моўную артэрыю Заходняй Беларусі. Магчыма, мы залішне шмат надаем увагі мове, узгадваючы такога вялікага майстра драматычных падзеяў, як Быкаў, але калі мы пазбаўленыя ўсяго, дык што нам застаецца, акрамя мовы і фантазіі?..\nБыкаўскае ўзыходжаньне на вяршыню было ў яго выпадку надта стромым і хуткім. Але ўзыходзіў ён на пік, робячы кругі вакол аднаго гістарычнага здарэньня — вайны — паказваючы яе з розных пунктаў агляданьня. Хадзіла такая ацэнка: Быкаў правільна паказвае вайну. На самай справе Быкаў у сваёй творчасьці ствараў сваю вайну, якой у рэальнасьці не магло быць. У выпадку Карпюка было наадварот: ён ішоў марудней да свайго вялікага посьпеху, зь вялікімі выпрабаваньнямі і стратамі, таму самую цікавую кнігу напісаў у канцы жыцьця.\nБыкаў не разьменьваўся на пошукі розных жанраў. Узяў жанр кароткай аповесьці, унівэрсальны жанр, які губляў у той час нацыянальныя адметнасьці. Гэта дапамагло Быкаву вырвацца ў сусьветную літаратуру. У аповесьці ня трэба блытацца з мноствам сюжэтаў, але можна паказваць рэальнасьць не ад свайго імя, нібы гэта ня мы апавядаем, а пра нас апавядаюць, нібы за нас гавораць нейкія галасы.\nЦяпер можна сказаць, што кожная новая аповесьць у пэрыяд узыходжаньня на вяршыню была для Быкава цікавай прыгодай жыцьця: з боку крытыкі і прыхільнікаў ім усе захапляліся. А што партыя яго не прымала, дык ён жа і сам у яе не ўступаў. Як творца вялікага патэнцыялу Васіль Быкаў усё жыцьцё працаваў на свой талент і гэтым прыносіў славу Беларусі. Ён абраў прафэсію пісьменьніка, адсюль і выдаткі ў яго асабістым жыцьці. Ён пакінуў жонку і сыноў, таму што яны ў яго жыцьці не былі галоўнымі… «Калі ня здраджваю літаратуры, то ня здраджваю сабе самому, — а нішто іншае мяне не хвалюе», — Карлас Фуэнтас…\nКарпюк таксама абраў літаратурную творчасьць з самага пачатку жыцьця пасьля вайны. Для яго пісьменьніцкая праца была цікавай прыгодай жыцьця і выпрабаваньнем свайго лёсу. Яму трэба было ўвесь час спраўдж¬ваць сябе на сьмеласьць. У аснове сюжэтаў яго твораў былі падзеі яго жыцьця. Але ў яго быў такі характар — ён імкнуўся абняць неабдымнае, захапіць усё, што толькі дасца, закруціць экстрэмальны сюжэт. Уцягнуць як мага болей герояў, каб было адначасна і сьмешна, і страшна, і цікава. Яго проза перарастала ў шырокую плынь, а шырыня заўсёды запавольвае рух.\nІ было ў Карпюка дзіўнае жаданьне даказваць, што жыцьцё настолькі цікавае, што кожная яго праява можа стаць фактам літаратуры.\nКарпюк спрабаваў сваё літаратурнае шчасьце ў розных жанрах і тэмах. Бо ўсё цячэ, усё зьмяняецца. Карпюк імкнуўся ўзьбірацца на свой пік, аднак яму было цяжэй, але ён быў сьмелым і ўпартым, таму ўвесь час спрабаваў пераскочыць самога сябе — дарэчы, гэта яго любімы выраз. Карпюк хацеў знайсьці сваю пэрспэктыву, станцаваць свой танец, хацеў, і меў на гэта права, быць розным, вострым і лірычным, разумным і крыху дзіваком. Быў арыгінальным, лагодным, дзёрзкім і калючым адначасна.\nПісьменьніку нельга быць спакойным, апанаваным, абыякавым, сонным, нэўтральным — бо гэтыя недахопы нэрваў абавязкова праявяцца на паверхні творчасьці. Місія творцы — нагадваць сьвету, што ён недасканалы, што людзі жывуць дрэнна, неўладкавана, не дасягнулі таго, што ім патрэбна, чаго яны заслугоўваюць, «чаго вартыя». Чалавечай прыродзе неабходна імкнуцца да немагчымага, хоць бы ўсе спробы былі няўдалымі. Нашы героі ўвесь час памяталі пра тое, што жывуць у несвабодным сьвеце, які не натуральны для нармалёвага жыцьця. І памяталі пра тое, што ў сыстэме надта шмат спосабаў, ахвочых расправіцца зь іх талентам — абодва ўвесь час былі пад жорсткім наглядам і прэсінгам, у вечным неспакоі і змаганьні за сваё простае права жыць і пісаць.\nУ Быкава дынамізм узмацняўся жахам сьмерці, што заўсёды стаяла за плячыма ягоных герояў, якія заўсёды траплялі ў безвыходную сытуацыю. Страх скоўваў чытачоў Быкава. Карпюк шкадаваў сваіх чытачоў, ён надта любіў людзей, асабліва тых, каго ён ведаў, тых, якія былі ў той самай ягонай аўры. У Карпюка было шмат чытачоў‑пры¬хільнікаў у блізкай зоне яго жыцьця і сярод простага люду, яго асабліва любілі чытачкі, настаўніцы, студэнткі… У Быкава болей чытачоў было ў сьвеце, чым далей, тым болей. І выступаць Карпюку было лёгка, ён размаўляў на мове людзей, якія тут жылі, ён спускаўся да іх з п’едэсталу вялікага пісьменьніка, ён сьмяшыў іх, «гуляў» у пытаньні і адказы зь імі — людзі любілі гэткую гульню.\nХлопцы пасьля вайны працягвалі пісаць пра вайну, фіктыўна ваяваць далей… Гэтая літаратурная вайна сталася сэнсам іх жыцьця, у яе бязьлітасна ўцягваюцца жонкі і дзеці, якія прымаюць гэта як наканаваньне. Іх жыцьцё цалкам ужо ім не належыць, належыць разьвязанай іх бацькамі вайне ў вайне…\nУ Быкава мала было аўдыторый, у якіх ён меў посьпех, якія маглі яго зразумець, таму што ягоныя выступы былі падобныя да добрых лекцыяў у аўдыторыях ВНУ… Ён быў надта сур’ёзным, напружаным і не хацеў апускацца да ўзроўню тых простых людзей, якія прыходзілі на сустрэчы, не прачытаўшы ягоных кніг.\nКарпюк быў у вечных клопатах за ўсё чалавецтва і за кожнага чалавечка. Меў патрэбу заступацца за пакрыўджаных. Пакрыўджанымі былі габрэі, татары, палякі і маладыя паэты. Ён хадзіў на прыёмы, лавіў вялікіх начальнікаў перад працай у калідорах, але паслухаць тваю бяду ён ня меў цярплівасьці, сутнасьць хапаў зьлёту, блытаў і сам жа потым крыўдзіўся, што гэта ты сама ўсё пераблытала.\nУ Быкава было шмат сяброў і аднадумцаў. І ён, і Карпюк былі «блуднымі» сынамі ў афіцыйнай БССР, але іх прымалі як роўных у магутнай сям’і літаратараў Саюзу. Яны містычна былі на перадавой і сапраўды былі наперадзе грамадзкай думкі, былі найлепшымі з найлепшых, найлепшымі сярод найлепшых. Быкаў не дзяліўся сваімі сябрамі з намі — ні тымі, якіх меў у Горадні, ні тымі, якія да яго прыяжджалі. Мы ж заставаліся на ўзроўні фальклёру правінцыі, да нас мала хто прыяжджаў. Затое Быкаў уздымаў на вышыню статус нашага гораду як літаратурнага цэнтру.\nКарпюк дзяліўся і сябрамі. Калі да яго нехта цікавы прыяжджаў, ён зьбіраў гара¬дзенскіх аўтараў паразмаўляць пра літаратуру і падзеі ў сьвеце. Мяне Карпюк запрашаў дадому на вячэру, калі прыяжджаў у Горадню Янка Брыль. Спадарыня Іна ўмела частаваць сяброў.\nЗатое Быкаў запрашаў у рэстаран, калі прыяжджаў Андрэй Макаёнак. Андрэй прыехаў пасьля сэсіі Асамблеі ААН, апавядаў розныя дзівосы пра Амэрыку. Калі выбіралі ў чарговы раз старшыню Гарадзенскага аддзяленьня Саюзу пісьменьнікаў і на выбары прыехаў Янка Брыль, вячэралі ў «Беластоку», які тады быў там, дзе цяпер гандлёвы дом «Нёман». Запомніла я той вечар па адной фразе. Быкаў спытаў у Брыля, які вярнуўся з Індыі, ці такія ж індыйскія дзяўчаты ў жыцьці, як у фільмах. А Брыль сказаў: «Ведаеш, я сярод іх не адчуваў сябе мужчынам».\nБыкаў апавядаў, як аднойчы ў гатэлі ў Менску ён цэлы вечар частаваў пісьменьніцкіх жонак гарбатай, апавядаў ім розныя гісторыі, бо яны хацелі ўбачыць Аляксея Карпюка, але Карпюк прыйшоў у гатэль толькі тады, калі жанчыны пайшлі дадому. Карпюк сказаў: «Нічога, што я не задаволіў іх цікавасьці. Няхай падумаюць і зьвернуць сваю ўвагу на сваіх мужыкоў ды болей іх шануюць». Калі мы стамляліся ў дарозе, у нас была цікавая тэма — апавядаць вясёлыя гісторыі ці проста абгаворваць пісьменьніц¬кіх жонак…\nДа мяне мае сябры ставіліся з павагай як да калегі па пяру. Аберагалі мяне ад легкадумных паводзін. Калі я паехала на першы свой зьезд пісьменьнікаў, за мной у гатэль цягнуўся цэлы шлейф цікаўных кавалераў: сваіх, сталічных, дзяўчат яны ведалі, а я ж з правінцыі прыехала… У дзьвярах ліфта зьявіўся Васіль Быкаў, загарадзіў ім дарогу і зачыніў ліфт. І я пайшла ў нумар адпачываць ад эмоцый. Сам Васіль натхняў мяне тым, што размаўляў са мной, як роўны з роўнай, пра ўсё. Аляксей Карпюк ня меў часу пра ўсё спакойна размаўляць, але ён цікавіўся заўсёды станам маёй паэтычнай душы і нават маім побытам. Гэта Карпюк арганізаваў публікацыю маіх вершаў у часопісе «Дружба народаў» у перакладах Сяргея Гарадзецкага тады, калі я вучылася на другім курсе інстытуту.\nЯ амаль ня ўдзельнічала ў Днях, Тыднях літаратуры, якія арганізоўвалі ўлады. Я працавала ў школе, а замяняць настаўніцкія ўрокі — гэта заўсёды клопат: трэба мяняць амаль увесь расклад. А раз мой муж Эрык надта не любіў, каб я езьдзіла на такія дні‑тыдні, то ў мяне была прычына адмаўляцца.\nПамятаю, як мы ехалі некуды на сустрэчу, Карпюк і Быкаў зайшлі па мяне, а Эрык у гэты час фарбаваў падлогу. О, як яны гэты факт ацанілі! Сказалі так: «Калі нашы жонкі пачынаюць рамонт, то мы ўцякаем куды‑небудзь далёка, каб гэтага вэрхалу ня бачыць і жонкам не перашкаджаць…»\nРаптам я падумала: вось што было б, калі б саветы прайгралі вайну не ў маральным, а ў літаральным значэньні? Пра што пісалі б Карпюк і Быкаў? Як выглядалі б іх героі? Са мной то было б усё лепей, чым ёсьць. Я жыла б у вёсцы і мела б прыгожых дзетак — рыжых у рабаціньні. А да дзетак — сабачку, бусьліка і шпачка… Магчыма, і сябры мае мелі б тое самае…\nХлопцы пасьля вайны працягвалі пісаць пра вайну, фіктыўна ваяваць далей… Гэтая літаратурная вайна сталася сэнсам іх жыцьця, у яе бязьлітасна ўцягваюцца жонкі і дзеці, якія прымаюць гэта як наканаваньне. Іх жыцьцё цалкам ужо ім не належыць, належыць разьвязанай іх бацькамі вайне ў вайне… Нарэшце пісьменьнікі адыходзяць у вечнасьць. Жонкі, якія засталіся жыць, працягваюць іх вайну, адказваюць на пытаньні журналістаў, прыводзяць у парадак іх архівы, іх спадчыну. Пасьля працягваць будуць дзеці, унукі. Пісьменьніцкая праца вымагае шмат спакою на пісаньне, а гэта ўносіць элемэнт драматызму ў адносіны людзей. Таму найлепей, каб пісьменьнік ня меў сям’і і ніякіх абавязкаў. Паміраючы, каб не спраўляў клопатаў — што рабіць з гэтымі паперамі?! «Аўганец» Ваня Сяргейчык спаліў перад сьмерцю на лецішчы ўвесь свой набытак сам.\nЯ пішу пра маіх настаўнікаў эсэ, адно з апошніх для гэтай маёй кніжкі. На днях пачала і праз пару дзён скончу.\nАле праўда такая, што пачала я пісаць тады, калі прыехала ў Горадню. Яны пра мяне ў кнігах ня ўзгадвалі. Але іх вопыт, іх перажываньні былі сьвятлом у тунэлі маіх думак, яны былі ўвасабленьнем вобразаў маіх думак, іх жыцьці былі крыніцай маіх вершаў ва ўзаемазьвязанай сыстэме з думкамі і дзеяньнямі.\nКарпюк паміраў пакутна і мужна, спакойна завяршаў справы свайго жыцьця. Зьмяніўся, стаў ціхім, уважлівым, добрым. Тэлефанаваў мне і аддаваў у музэй стосікі лістоў з вайны, цыдулачкі ад студэнтак, пытаньні зь літаратурных сустрэчаў, ён усё гэта захаваў. Гэтымі перадачамі ён даваў зразумець, што захаваў да мяне шмат добрага пачуцьця…\nБыкаў патэлефанаваў мне з Эўропы, не сказаў, зь якога гораду. Павіншаваў з днём нараджэньня. Я вельмі ўсьцешылася яго тэлефанаваньню. Гэта было 3 сьнежня 2003 г., за паўгоду да яго сьмерці.\nБыла ў мяне вялікая прыгода ў маім жыцьці — гэтыя два магутныя, такія розныя, чалавекі. Я іх любіла ўсім сэрцам, дзялілася гэтай любоўю з усім сьветам. І вельмі шмат яе заставалася мне.\nДанута Бічэль, Васіль Быкаў, Аляксей Карпюк\nДанута Бічэль паэтка, грамадзкая дзяячка, сябра Беларускага ПЭН‑цэнтру. Жыве ў Горадні.\nКніга прозы Дануты Бічэль «Хадзі на мой голас» выходзіць у сэрыі «Гарадзенская бібліятэка», заснаванай Рухам «За Свабоду».\n«Гэтая кніжка — яшчэ не разьвітаньне, не запавет, але падвядзеньне вынікаў, — піша аўтарка ва ўступе. — У маёй жыцьцёвай прыгодзе паэткі найважнейшымі зьявамі былі людзі, якія мяне любілі, якіх я любіла. Цяпер я зразумела, што пра людзей, якія істотна паўплывалі на мой лёс, у вершах не напішаш».\nАўтарка ўзгадвае айца Ўладзіслава Чарняўскага, Васіля Быкава, Аляксея Карпюка, Ларысу Геніюш, Зоську Верас, Анатоля Сыса, Янку Брыля, Уладзімера Караткевіча, Натальлю Арсеньневу…\nПа ўсіх пытаньнях, зьвязаных з «Гарадзенскай бібліятэкай», зьвяртайцеся: zasvabodu.hrodna@gmail.com\nХадзі на мой голас (эсэ, успаміны)/ Данута Бічэль — Уроцлаў: Wrocіawska Drukarnia Naukowa PAN im. S. Kulczyсskiego Sp. z o.o., 2008. — 328 с., іл. — (Гарадзенская бібліятэка; кн.2)\nНеверагодна!!! / Адказаць\n07.06.2008 / 21:24\nНеверагодна!!!! Гэта проста неверагодна!!!! Асалода!!! Дзякуй, Данута!!!\nМоця. / Адказаць\n07.06.2008 / 22:31\ntak / Адказаць\n09.06.2008 / 09:36\nSzczyra dziakujem!!! Cudonyja uzhadki!!!


Галоўная ➠ Публікацыі ➠ Разрешение на перевозку негабаритного груза\n50 супрацоўнікаў службы клопату гатовыя дапамагчы\nБуйныя прадпрыемствы, прамысловыя холдынгі, невялікія заводы, якія спецыялізуюцца на вытворчасці тавараў для насельніцтва, з'яўляюцца прычынай таго, што грузаперавозкі ў Ліпецку запатрабаваныя пастаянна.\nЕсли вас интересует разрешение на перевозку негабаритного груза, стоит заглянуть на этот сайт viateck.ru вы найдете разрешение на перевозку негабаритного груза отличного качества.\nАкрамя гэтага, грузавы аўтамабільны транспарт выкарыстоўваецца для кватэрных і офісных пераездаў, дастаўкі будматэрыялаў і прадуктаў, перавозкі гаручага і медыкаментаў.\nЛіпецк - гэта горад, размешчаны на скрыжаванні некалькіх буйных аўтамабільных шашы Расіі. Наяўнасць разгалінаванай сеткі аўтадарог і прамысловых комплексаў спрыяе развіццю грузаперавозак, узнікненню транспартных кампаній, а, значыць, і канкурэнцыі паміж імі. Гэта дазваляе падабраць недарагія паслугі грузаперавозкі.\nКірунак дзейнасці транспартных фірмаў\nЯк правіла, кожная кампанія па перавозцы грузаў дае тыя паслугі, для выканання якіх у яе ёсць транспарт. Найбольш распаўсюджаны - гэта Газэлі. Яны манеўраныя, простыя ў абслугоўванні і выдатна падыходзяць для дастаўкі грузаў як па горадзе, так і ў любой пасёлак вобласці, таму цалкам магчымая перавозка грузаў з Ліпецка нядорага.\nСпектр паслуг буйных транспартных фірмаў шырэйшы, яны ажыццяўляюць дастаўку:\nналіўных і буйнагабарытных тавараў,\nнегабаритов і небяспечных грузаў,\nаўтамабіляў і жывёл,\nсельгаспрадукцыі і скорапсавальных тавараў.\nАкрамя гэтага, падаюць паслугі грузчыкаў, пакавальнікаў. Каб нядорага перавезці па Расеі тавары, экспедытар неабходна ўтрымліваць пэўныя транспартныя сродкі, а таксама размяшчаць штатам кіроўцаў, якія маюць адпаведную кваліфікацыю.\nЗамовіць грузаперавозкі нядорага можна з дапамогай анлайн-сэрвісу "Везёт Усім". Вы ўводзіце ўсе неабходныя дадзеныя і пасля апрацоўкі бачыце кошт перавозкі грузу ў розных кампаніях, у тым ліку, і тых, якія прадастаўляюць паслугі транспартных таксі. Вам патрабуецца толькі выбраць аптымальнага экспедытара.\nНабережные Челны Прокат авто\nТерновский бізнэсмэн завінаваціуся 10 рублёу прыставы спагналі яшчэ 500


Выйшаў кампакт-дыск забароненых музыкаў\n16 кастрычнік 2004, 14:24\nГаліна Абакунчык, Менск Творчая суполка забароненых гуртоў “Беларуская ўнія музыкаў” выпусьціла супольны кампакт-дыск пад назваю “Бумэранг”. Выхад альбому стаўся магчымым, дзякуючы фінансавай падтрымцы прыхільнікаў беларускіх выканаўцаў. Гэта ёсьць адной з акцыяў у рамках руху салідарнасьці “Рок за свабоду”.\nНа дыску запісаныя кампазыцыі сямі беларускіх рок-выканаўцаў, забароненых уладамі для тэле- й радыёэфіру за ўдзел у канцэрце на мітынгу апазыцыі з нагоды 10-годзьдзя прэзыдэнцтва Аляксандра Лукашэнкі– паведаміў у інтэрвію Свабодзе лідэр гурту “Палац” Алег Хаменка.\n(Хаменка:) “Гэта праект кампакт-музыкі выканаўцаў, якія забароненыя. Там можна знайсьці й скарочаны варыянт нашага ліста, і храналёгію гэтай забароны”.\nСябры “Беларускай уніі музыкаў” рыхтуюць таксама дыск “Бумэранг-2” з удзелам іншых выканаўцаў, якія падтрымліваюць забароненыя гурты – паведаміў сьпявак Аляксандр Памідораў:\n(Памідораў: ) “Ёсьць спадзеў, што дурнота скончыцца, але ня скончыцца нашая супольная праца, бо ў нас ужо сталыя сяброўскія кантакты.”\nНеўзабаве “Беларуская ўнія музыкаў” плянуе даць супольны канцэрт.\nНагадаю Творчая суполка “Беларуская унія музыкаў” была створаная ўдзельнікамі папулярных рок-гуртоў і сьпевакоў, такіх як “NRM”, “Нэйра-Дзюбель”, “Палац”, Аляксандр Памідораў, Зьміцер Вайцюшкевіч і іншыя. Усе яны бралі ўдзел у канцэрце, прысьвечаным 10-годзьдзю прэзыдэнцтва Аляксандра Луканэнкі, які праводзілі сябры апазыцыйных палітычных партыяў. За ўдзел у гэтай акцыі ўлады забаранілі выкарыстоўваць музыку папулярных выканаўцаў у эфіры дзяржаўнага радыё й тэлебачаньня, а таксама FM-радыёстанцыяў.


Падмурак на балоце сваімі рукамі - Блог пра рамонт\nПадмурак на балоце сваімі рукамі\nБагністыя глебы падвяргаюцца сезонным ваганням ў большай ступені, чым усе астатнія. Яны перанасычаныя мелкофракционными часціцамі і таму часта ўтвараюць плавуны. Узімку яны замярзаюць і ўспушваюцца, вясной - размываюцца пры ўздыме падземных вод. Паставіць падмурак на балоце сваімі рукамі - задача цяжкая, але цалкам вырашальная. Галоўнае - вывучыць глебу і правільна выбраць тып апоры і глыбіню яе залажэння.\nАбавязкова трэба ўсталяваць склад грунта і яго змяненне на розных гарызонтах, а таксама вызначыць залягання ваданосаў і ацаніць рэльеф мясцовасці. Даследаванне можна правесці самому, але лепш прыцягнуць да гэтага спецыялістаў. Для аналізу зместу глеб прыйдзецца прасвідраваць некалькі свідравін у розных кропках, альбо выкапаць шурфы.\nКалі глеба не вельмі забалочаная, дастаткова зрабіць дрэнажаванне ўчастка, каб пазбегнуць падмываньне будучага будынка.\nУ некаторых выпадках таўшчыня тарфяністая пласта бывае невялікі і яго можна проста прыбраць. Тады падмурак усталёўваецца на ўстойлівай пародзе, якая знаходзіцца ніжэй. Яго выгляд прымаюць, улічваючы іншыя тэхналагічныя або фінансавыя меркаванні.\nУ іншых выпадках прыйдзецца выбіраць з двух варыянтаў:\nКанчаткова праект сцвярджаюць з улікам канструкцыі будынка і сумарнага ціску на падставу.\nЯк пабудаваць падмурак на балоце\nПалевы падмурак дазваляе прайсці зыбкія пласты і абаперціся на надзейны грунт, здольны трымаць вялікія нагрузкі.\nЗвычайна для ўзвядзення выкарыстоўваюць некалькі відаў паль:\nШрубавыя металічныя. Ці не занадта даўгавечны, паколькі ў кіслай асяроддзі жалеза хутка акісліцца;\nЗабіўны. Іх мантаж каштуе дорага і патрабуе прымянення будаўнічай тэхнікі, але пад'езд яе да ўчастка можа быць абцяжараны;\nБуранабіўныя. Ўсталёўваюцца на папярэдне дрэнаваныя глебы. Стварэнне падмурка з дапамогай такіх паль ўключае ў сябе вялікі аб'ём работ, да таго ж з'яўляецца дарагім.\nЯкі б тып апор вы ні абралі, у заключэнне па-над імі будуецца ростверк. Для забалочанай мясцовасці яго выконваюць у выглядзе жалезабетоннага перакрыцця.\nМаналітны плітны падмурак - універсальны сродак пры ўзвядзенні апоры дома на багністых участках. Ён дарог, але затое цалкам надзейны. Падстава атрымліваецца плывучым, а вялікі пляц падэшвы добра размяркоўвае нагрузкі з усіх бакоў. Гэта дазваляе пазбегнуць дэфармацый будынка і яго асобных элементаў.\nЯк зрабіць плітны падмурак\nКрок №1. Перш чым заліваць пліту, трэба падрыхтаваць глебу пад ёй. Верхні пласт здымаецца прыкладна на метр і насыпаецца падушка з жвіру, камянёў і пяску. Часам яе часткова замяняюць будаўнічым смеццем. Усё старанна змочваецца і трамбуецца. Такая пясчана-жвіровая падсыпка дае магчымасць грунтавым водам перамяшчацца пад падэшвай, не затрымлівацца, і менш успушвацца зімой.\nКрок №2. Па-над падушкі размяркоўваюць тонкім пластом цэментавую сумесь у якасці падкладкі. Ён павінен згладзіць паверхню друзу. За 48 гадзін ён падсохне і тады можна будзе класьці ўцяпляльнік. Звычайна для гэтага выкарыстоўваюць пліты Пеноплекс або пенапалістырола таўшчынёй 10 см.\nКрок №3. Зверху ўкладваюць некалькі шэрагаў рулоннага гидроизолятора, напрыклад, руберойда. Ён не дазволіць глебавай волкасці па капілярах убірацца ў бетонавую падставу. Яшчэ лепш скарыстацца палімернымі дыфузійнымі мембранамі. Яны не толькі абараняюць бетон ад вады знізу, але і за кошт паропроницаемых уласцівасцяў адводзяць вільгаць з яго самога.\nКрок №4. Усталёўваецца апалубка. Здымнае агароджу збіраецца з дошак, скрепляемых цвікамі, але можна ўжыць няздымныя лісты з пенапласту, якія адначасова стануць уцяпляльнікам.\nКрок №5. Арматуру для падмурка на балоце трэба выбіраць падвышанай трываласці, з дыяметрам дубцоў 12-16 мм. Фармуецца двухузроўневая сетка з памерам вочак 15х15 см. Перавязкі выконваюцца сталёвым дротам.\nКрок №6. Заліванне бетонам выконваюць за адзін раз, каб унутры не ўтвараліся швы, якія саслабляюць канструкцыю. Застывае масу апрацоўваюць глыбінным вібратарам для выдалення з яе паветра. У заключэнне паверхню выраўноўваецца вібрарэйкі. Пліта будзе сохнуць і набіраць трываласць як мінімум месяц. Каб працэс ішоў раўнамерна, пляцоўку закрываюць плёнкай ПВХ і час ад часу змочваюць. Гатоўнасць падмурка можна вызначыць з дапамогай таго ж поліэтылену: калі кандэнсат на ім перастане асядаць - працэс завершаны.\nКрок №7. Сфармаваную пліту трэба абараніць ад вільгаці зверху і бакоў обмазочной гідраізаляцыяй. Яна закрые бетон ад прамярзання і механічных пашкоджанняў.\nПры невялікім бюджэце ўзвесці падмурак у балоцістай мясцовасці вельмі складана. Нават на лёгкіх і сухіх глебах заліванне апор забірае ад 1/5 да 1/3 агульнага кошту хаты. Таму з тыпам падставы і будматэрыяламі трэба вызначыцца яшчэ да куплі зямельнага ўчастка, а для гэтага трэба валодаць поўнай інфармацыяй пра яго.\nВаш дом пабудаваны на багністых глебах? Раскажыце нам аб яго будаўніцтве і якасці збудаванага падмурка, пакінуўшы каментар да артыкулу.\nРэкамендуем прагледзець відэа аб будаўніцтве маналітнага падмурка на тарфяной пляцоўцы.\nПредыдущаяЯк падняць дах дома\nСледующаяПоліўрэтанавы падлогу сваімі рукамі


Усталяваны рэкорд наведвальнасці футбольнага матчу ў Беларусі. Фотарэпартаж\nНовы абсалютны рэкорд гэтага сезону зафіксаваны падчас паўфінальнага кубкавага матчу берасцейскага Дынама і ФК Дняпро, на які прыйшло 7000 чалавек.\n18 красавіка прайшлі першыя паўфінальныя гульні Кубку Беларусі па футболе. У іх берасцейскае Дынама і БАТЭ з аднолькавым лікам 2:0 перамаглі магілёўскі Дняпро і гарадзенскі Нёман.\nУ фінале турніру ў Магілёве хутчэй за ўсё сустрэнуцца БАТЭ і Дынама. Гэта можа быць трэцяя сустрэча каманд у новым сезоне. У матчы за Суперкубак перамог ФК Дынама – 2:1, а ў гульні чэмпіянату БАТЭ ўзяло рэванш – 2:0.\nНагадаем, што Дынама дзейсны ўладар Кубку Беларусі, а БАТЭ чэмпіён краіны, і калі каманды захаваюць перавагу здабытую дома, берасцейцы аўтаматычна заваююць апошнюю пуцёўку ад Беларусі ў Лігу Еўропы.\nДняпро стаў галоўнай сенсацыя гэтага Кубку Беларусі, які выбіў з барацьбы двух прызёраў мінулага чэмпіянату краіны. У 1/8 фіналу ў сталіцы магілёўскі клуб перамог менскае Дынама – 1:0, а ў чвэрцьфінале прайграўшы 1:3 Шахцёру, смог адгуляцца пасля ў Магілёве 2:0 і выйшаў у паўфінал.\nУ суперніцтве з Дынама клуб Вячаслава Ляўчука быў відавочным аўтсайдарам, Дняпро выбудавала эшалаваную абарону, і вялікую частку першага тайму не толькі паспявала адбіваць атакі суперніка, але і адказвала вострымі выпадамі.\nДа моманту пакуль на 28-ай хвіліне гульні Павел Лоўгач груба не атакаваў абаронцу берасцейцаў Максіма Вітуса, і рэферы Сяргей Гараюцін выдаліў гульца гасцей. Гэта выдаленне прывяло да некалькіх сутычак на полі, але бліжэй да канца першага тайма Дынама адкрыла рахунак. Павел Няхайчык падаў са штрафнога, капітан берасцейцаў Аляксей Гаўрыловіч скінуў мяч далей і Павел Савіцкі вывеў Дынама наперад.\nЛедзь каманды вярнуліся на поле пасля перапынку, як Дынама забіла яшчэ. Груба памыліўся абаронца Дняпра Алег Чмырыкаў і ганец Джоэль Фамэйе рэалізаваў выхад адзін у адзін з галкіперам і паставіў пераможную кропку ў гэтай гульні. Адзначым, што афрыканскі форвард Дынама адзначаўся галамі ва ўсіх кубкавых гульнях берасцейцаў у гэтым розыгрышы, і з шасцю забітымі мячамі выйшаў у лепшыя бамбардзіры турніру абагнаўшы Аляксея Хадневіча з Оршы. Цікавінкамі гэтай гульні таксама стала вяртанне на поле пасля траўмы Арцёма Мілеўскага, і дэбют бельгійскага навічка Дынама Марвіна Огунжымі. Абодва выйшлі на замену.\n«Супернік быў вельмі добры, нас чакае складаны матч у адказ у Магілёве, але я вельмі задаволены, што мы ў хатнім матчы не прапусцілі галоў – гэта была адна з мэтаў не першы матч супраць Дняпра. У цэлым наша тактыка на гульню спрацавала», – заявіў на прэс-канферэнцыі галоўны трэнер Дынама Радаслаў Латал.\n«Выкажу суб’ектыўнае меркаванне: упэўнены, што ў гэтым матчы мы не былі статыстамі. Але, вядома, чырвоная картка, якая здарылася ў першым тайме, наклала адбітак на ход усёй гульні. Да гэтага моманту мы стваралі нядрэнныя пагрозы. І, хоць так, напэўна, нельга казаць, калі прысутнічае добрая рэалізацыя мы маглі б разлічваць на мінімальную перамогу», – сказаў галоўны трэнер Дняпра Вячаслаў Ляўчук.\nУ адказ паўфінальныя матчы Кубка Беларусі адбудуцца 2 траўня ў Магілёве і Горадні.\nТэгі: беларускі футбол, Берасце, ФК Дынама-Берасце, футбол


Культура - New Image Orkestra - Зарадзі, Божа!\nЧым знакамітыя яго ўдзельнікі? Аляксей Варсоба - лідар і аўтар праекта "Порт Моне" - "засвяціўся" і ў супрацоўніцтве з украінцамі "Даха Браха". Ірэна Катвіцкая - лідар і аўтар праектаў " Ethno-NHS", " Akana-NHS", - якая таксама задзейнічана як вакаліст і аранжыроўшчык у праекце "Kazalpin" (Беларусь-Швейцарыя), супрацоўнічала з "Князем Мышкіным" (Беларусь), " Diagilew Projeсt" (Германія), "Apple Tea" (Беларусь), Дзяржаўным камерным хорам Беларусі. Нарэшце Андрэй Жукаў меў супрацу з такімі калектывамі, як "Сябры", "Ляпіс Трубяцкой", "Apple Tea", "Drum Extasy", "Троіца", "Камерата").\nВось што кажуць пра сваю новую работу самі творцы з "New Image Orkestra".\n"Адчуванне адраджэння ...\nІнавацыі ў музыцы, але не канфармізм - гэта спосаб захавання культурных традыцый. Традыцыі ажываюць і, перараджаючыся, жывуць.\nМы наўмысна не займаліся рэстаўрацыяй народнай песні, гэтак жа як не хацелі прывязвацца да пэўнага музычнага стылю. Мы смеем сцвярджаць, што разумеем гэтыя песні, разумеем, як гэта было, як гэта магло быць.\nМы спадзяемся, што гэтым праектам мы надалі новы імпульс у асэнсаванні беларускай музычнай традыцыі.\nГэтая праца адкрыла многае, што было здагадкай - песня стала падставай і месцам для займальнага падарожжа.\nІ мы хочам пажадаць нашым слухачам такога ж цікавага і займальнага падарожжа ў сабе ... "\nАляксей Варсоба, Ірэна Катвіцкая, Андрэй Жукаў як тры лідары прынеслі і перамяшалі свае густы, таму ў музыцы "New Image Orkestra" можна знайсці шмат: этна, эмбіент, электронную музыку, world music... І ўсё - праз новы беларускі погляд музыкантаў на сваё мінулае. У "New Image Orkestra" адкінуты асабістыя музычныя прыхільнасці кожнага з удзельнікаў, а заадно - і стылявыя межы. Яны не сталі рэстаўраваць народныя песні, яны, здуваў з іх музейную пыл стагоддзяў, вывелі гэтыя песні на прасторы сучасных інфармацыйных кантынентаў, выдатна ўсведамляючы, навошта гэта ўсё рабілася. Інавацыі ўварваліся ў традыцыйную музыку, але не з тым, каб знішчыць яе, а для таго, каб менавіта такім чынам спрыяць захаванню традыцый і іх перадачы новым пакаленням. Тонкае разуменне таго, якімі былі гэтыя песні раней, і таго, якімі яны могуць быць сёння і заўтра, дае слухачам новы імпульс у асэнсаванні беларускай музычнай традыцыі. Ад здагадак, як усё можа быць, да перакананасці ў тым, што можа быць і так, - вось шлях, пройдзены Ірэнай Катвіцкай, Аляксеем Варсобам і Андрэем Жукавым.


20 травень 2009, 11:23\nСёньня ў Менску адбудзецца паседжаньне прэзыдыюму Палітычнай рады аб’яднаных дэмакратычных сілаў Беларусі. На ім будуць абмяркоўваць першы варыянт стратэгіі АДС. Гэты дакумэнт скіраваны на магчымае ўзаемадзеяньне апазыцыі і ўлады.\nКіраўнік Аб’яднанай грамадзянскай партыі, якая цяпер старшынюе ў АДС, Анатоль Лябедзька кажа, што саму ідэю стварэньня такога дакумэнту ўхвалілі на мінулым паседжаньні. Апазыцыя хоча даць ацэнку палітычнай і эканамічнай сытуацыі ў краіне, дзеяньням улады і магчымым пэрспэктывам узаемадзеяньня апазыцыі з уладамі:\n“Ёсьць выклікі новыя. Я лічу, што зьявілася вельмі вялікая пагроза кіраваных дэмакратыі і апазыцыі. І таму нам трэба праверыць, які час на нашых гадзіньніках, у дэмакратычнай супольнасьці.\nГэты дакумэнт будзе патрабаваць пэўнага часу. Яго трэба ня толькі выпрацаваць, але і ўзгадніць. І ня толькі ў фармаце АДС, але і ў больш шырокім. І прапанаваць іншым дэмакратычным структурам падпісаць гэты дакумэнт. Ён зьмяшчаў бы ацэнку і вызначаў, на якіх прынцыпах мы можам узаемадзейнічаць з уладамі. І пра тых, хто далучыцца да працы і паставіць свае подпісы, мы будзем ведаць, што гэта нашыя партнэры. І яны гатовыя дзейнічаць як аб’яднаныя дэмакратычныя сілы Беларусі”.\nПалітоляг Юры Чавусаў лічыць: стварэньне такой стратэгіі – гэта рэакцыя дэмакратычнай кааліцыі на некаторыя зьмены тактыкі беларускай улады:\n“Можа, нават ня столькі на тактыку ўладаў, колькі на зьмену пазыцыі некаторых суб’ектаў кааліцыі адносна дачыненьняў з уладамі. Паколькі ў некаторых арганізацыях, такіх, напрыклад, як рух “За свабоду”, сацыял-дэмакратычная партыя, такая зьмена адбылася, то кааліцыі трэба выпрацоўваць узгоднены фармат узаемадзеяньня і агульную пазыцыю ў гэтым пытаньні. І таму такія захады зразумелыя. Уласна кажучы, гэта й ёсьць функцыі кааліцыі ў міжвыбарны пэрыяд – выпрацоўваньне агульнай пазыцыі ў спрэчных пытаньнях”.\nСтаршыня Таварыства беларускай мовы Алег Трусаў ужо беспасярэдне кантактуе з уладай у рамках грамадзкай кансультацыйнай рады, якую ачольвае кіраўнік прэзыдэнцкай адміністрацыі Ўладзімер Макей. Трусаў лічыць, што дэмакратычнай кааліцыі трэба было займацца гэтым значна раней:\n“Гэта трэба было рабіць яшчэ гадоў пяць таму. Яны, як заўжды, спазьняюцца. Тады самы раз было такі дакумэнт прымаць. Тады якраз стала відаць, што масавыя акцыі не даюць карысьці, што трэба мяняць тактыку, бо народ не зьвяртае ўвагі на аб’яднаную апазыцыю. Апошняя вялікая акцыя была, калі Казуліна арыштавалі. І пасьля гэтага народ адвярнуўся ад апазыцыі, бо той жа Мілінкевіч у палатачным гарадку нічога ня мог сказаць. У іх пляну нават не было. То бок яны апынуліся ня здатныя кіраваць рэвалюцыйным працэсам”.


Чацвёртая лінія метро пройдзе ад Чыжоўка-Арэны да Мінск-Арэны\n19.08.2014 / 16:27\nЧацвёртая лінія метрапалітэна Мінска будзе складацца з 12 станцый працягласцю каля 19 км. Лінія пройдзе ад «Чыжоўка-Арэны» да «Мінск-Арэны» праз раён «Серабранка» і Мінскі трактарны завод.\nПра гэта паведаміў сёння журналістам начальнік унітарнага прадпрыемства «Дырэкцыя па будаўніцтве Мінскага метрапалітэна» Павел Царун.\n«На гэтым участку таксама будуць пабудаваны перасадкавыя вузлы з першай, другой і трэцяй лініямі. Так мы забяспечым максімальную камфортнасць перамяшчэння жыхароў і гасцей сталіцы як у цэнтральнай частцы горада, так і ў аддаленых ад цэнтра раёнах», — падкрэсліў начальнік УП.\nШто датычыцца трэцяй лініі метро, ужо вядома, што па ёй будуць курсіраваць цалкам аўтаматызаваныя саставы.\n«Будаўніцтва трэцяй лініі будзе даражэйшае, чым будаўніцтва першай, таму што мы ўкараняем цалкам аўтаматызаваныя саставы. Гэта значыць цягнікі будуць ездзіць, а машыністы ў кабіне толькі кантраляваць працу электронікі, не больш за тое», — адзначыў начальнік прадпрыемства.\nНа лініі будуць створаны ўмовы для недапушчэння падзення на рэйкі людзей або прадметаў. «Мы пабудуем так званы экран, які будзе адчыняцца па прыбыцці рухомага састава на станцыю. Калі цягнік будзе спыняцца, спачатку будзе адчыняцца экран, потым дзверы састава, а калі людзі ўвойдуць у вагон, зачыняцца дзверы цягніка і затым экран. Нямала увагі надаем і людзям з абмежаванымі магчымасцямі. На трэцяй лініі мы запланавалі, акрамя традыцыйных ліфтаў, устаноўку на перасадачных вузлах травалатараў», — паведаміў Павел Царун.\nПаводле яго слоў, у цяперашні час у Мінску рыхтуюцца тэрыторыі да будаўніцтва трэцяй лініі метро. Першая чарга прадугледжвае будаўніцтва чатырох станцый, двух перасадкавых вузлоў, інжынернага корпуса і будынка абслуговага персаналу. Спачатку будуць уведзены ў эксплуатацыю такія станцыі, як «Кавальская Слабада», «Плошча Багушэвіча», «Вакзальная» і «Юбілейная плошча».\n«Мы вядзем працы і па падрыхтоўцы тэрыторый для астатніх трох станцый метро трэцяй лініі. Гэта станцыі «Слуцкі Гасцінец»,» Немаршанскі Сад» і «Аэрадромная», — сказаў Павел Царун.


Общие сведения - Беларуская чыгунка\nГомельскае аддзяленне / Грузавыя перавозкi /\nАрганізацыйная структура ЦКТА РУП "Гомельскае аддзяленне Беларускай чыгункі"\nУ адпаведнасці з Праграмай развіцця Беларускай чыгункі (Пастанова Савета Міністраў РБ ад 29.01.1999 № 161) на РУП “Гомельскае аддзяленне Беларускай чыгункі праведзена рэструктурызацыя грузавой гаспадаркі аддзялення дарогі і створаны Цэнтры кіравання і транспартнага абслугоўвання (ЦКТА) на Гомельскім, Калінкавіцкім і Жлобінскім вузлах.\nСхема ЦКТА рэгіёну 3-узроўневая:\n1-шы ўзровень: Регіянальны ЦКТА ў аддзяленні дарогі з адзінай для ўсіх станцый бухгалтэрыяй (АРЦ) і адзінай базай абслугоўваемай кліентуры;\n2-гі ўзровень: Вузлавыя ЦКТА на станцыях Гомель, Жлобін, Калінкавічы;\n3-ці ўзровень: прадстаўніцтвы ЦКТА: Гомельскага вузла -- на станцыях Добруш, Кругавец, Лазурная, Церахоўка, Уза; Жлобінскага вузла – на станцыях Сверкава, Рагачоў; Калінкавіцкага вузла – на станцыях Ельск, Козенкі, Капцэвічы, Мазыр, Муляраўка, Пхоў.\nЗыходзячы з асаблівасцей работы станцый і іх месцазнаходжання, станцыі Барбароў, Буда-Кашалёўская, Васілевічы, Жіткавічы, Касцюкоўка, Навабеліцкая, Рэчыца, Светлагорск, Хойнікі и Цэнтраліт працуюць як апорныя і напрамую звязаны з 1-м узроўнем.