http://spring96.org/be/news/73612 2014 2014-10-10T18:31:16+0300 2014-10-10T18:31:16+0300 2014-10-13T17:43:11+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/dp-10.10.2014a.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nПрэс-канферэнцыя "Праваабаронцаў супраць смяротнага пакарання Беларусі" з удзелам Тамары Чыкуновай 10 кастрычніка 2014\n10 кастрычніка, у Сусветны дзень супраць смяротнага пакарання, праваабаронцы далі выніковую прэс-канферэнцыю ў межах Тыдня супраць смяротнага пакарання ў Беларусі.\nУ офісе Праваабарончага цэнтру “Вясна” сабраліся праваабаронцы, журналісты і прадстаўнікі еўрапейскіх амбасадаў – намеснік амбасадара Вялікабрытаніі Дэвід Спайерс і намеснік амбасадара Баўгарыі Івайла Іванаў.\nПадчас адкрыцця прэс-канферэнцыі “Беларусь у кантэксце сусветнага абаліцыянізма”каардынатара кампаніі “Праваабаронцы супраць смяротнага пакарання ў Беларусі” Андрэй Палуда прадставіў агульныя лічбы і тэндэнці па смяротным пакаранні ў свеце, спасылаючыся на апошні тэматычны даклад праваабарончай арганізацыі AmnestyInternational.\nПаводле даклада, на працягу 2013 года пакаранні смерцю праводзіліся ў 22 краінах свету, што на адну больш, чым у папярэдні год. Агульная колькасць пакаранняў смерцю ў свеце, пра якія стала вядома арганізацыі, - 778. Гэта амаль на 15% больш, чым у 2012 годзе. Але з 2009 года з прычыны адсутнасці праверанай інфармацыі Amnesty International не друкуе інфармацыю пра пакаранні смерцю ў Кітаі, дзе гэта з'яўляецца дзяржаўнай таямніцай, а там тысячы пакараных.\nЗа выключэннем Кітая, амаль 80% усіх вядомых пакаранняў смерцю ў свеце былі зарэгістраваныя ў трох краінах: Іраку, Іране і Саудаўскай Аравіі. У пяцёрку сумнавядомых лідэраў уваходзяць і ЗША - адзіная краіна ў Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы, дзеў 2013 годзе каралі смерцю людзей. Хоць, як адзначаецца ў дакладзе, колькасць пакаранняў смерцю там працягвае зніжацца. І Мэрыленд стаў 18-м па ліку штатам, адмяніўшым смяротнае пакаранне.\nAmnesty International канстатуе: нягледзячы на названыя трывожныя змены, у цэлым наяўныя дадзеныя паказваюць, што тэндэнцыя да адмены вышэйшай меры пакарання ў свеце захоўваецца.\n“Што да Беларусі, то наша краіна прадстаўлена ў гэтым дакладзе як апошняя краіна ў Еўропе і Цэнтральнай Азіі, дзе дагэтульужываецца смяротнае пакаранне. У 2013 годзе, паводле наяўнай інфармацыі, смяротныя прысудыў Беларусі не выконваліся, але былі вынесеныя не менш за чатыры. І, як вядома, ужо вясной 2014-га два з іх прыведзены ў выкананне - у дачыненні Паўла Селюна і Рыгора Юзэпчука. Па меншай меры два чалавекі зараз чакаюць выканання прысудаў - Эдуард Лыкаў і Аляксандр Груноў. І гэтыя прысуды могуць быць прыведзены ў выкананне ў любы момант, паколькі, нягледзячы на патрабаванні міжнародных органаў, у прыватнасці Камітэта па правах чалавека ААН, Беларусь не адкладае выкананне прысудаў да завяршэння разгляду спраў гэтымі органамі”, - адзначыў Андрэй Палуда.\nПраваабаронцы ў сваёй працы па праблеме смяротнага пакарання выкарыстоўваюць механізмы тых міжнародных арганізацый, сябрам якіх з’яўляецца Беларусь - ААН і АБСЕ, бо наша дзяржава з’яўляецца ўдзельніцай шэрагу пактаў і канвенцый, што і дазваляе задзейнічаць гэтыя механізмы. Пра працу праваабаронцаў у гэтым напрамку распавёў намеснік кіраўніка “Вясны” Валянцін Стэфановіч. Адзін з асноўных крокаў – выкарыстанне механізму Універсальнага перыядычнага агляду, другі раунд якога Беларусь будзе праходзіць у Савеце па правах чалавека ААН у красавіку 2015 года.\n“Кааліцыя з 11 праваабарончых арганізацый Беларусі падрыхтавала альтэрнатыўны агляд, які ў верасні быў накіраваны ў Савет па правах чалавека ААН. І адно з першых пытанняў гэтага альтэрнатыўнага агляду якраз датычыцца права на жыццё. І тут мы адзначаем, што Беларусь, якая не брала на сябе абавязацельстваў па адмене смяротнага пакарання, працягвае яго выкарыстанне. І з 2010 году, з моманту першага праходжання Беларуссю працэдуры УПА, нам вядома пра расстрэлы дзевяці чалавек. Мы выказваем асаблівую занепакоеннасць тым, што ў пяці выпадках смяротныя прысуды былі прыведзеныя ў выкананне, нягледзячы на тое, што індывідуальныя звароты гэтых асобаў былі зарэгістраваныя ў КПЧ ААН, у дачыненні да іх была распачатая Працэдура 92 Правіл працэдур КПЧ ААН, гэта азначае, што беларускаму ўраду было паведамлена пра рэгістрацыю Камітэтам гэтых зваротаў і пра тое, што прысуды не могуць быць прыведзеныя ў выкананне да разгляду гэтых зваротаў па сутнасці. Беларусь – у парушэнне сваіх міжнародных абавязацельстваў прывяла ў выкананне гэтыя смяротныя прысуды. Таксама мы адзначаем, што працягваецца вынясенне смяротных прысудаў Вярхоўным судом РБ у якасці першай інстанцыі, што не прадугледжвае іх касацыйнага абскарджвання. Нагадаю, што так было з Кавалевым і Канавалавым, якіх расстралялі цягам двух месяцаў пасля вынясення прысудаў Вярхоўным судом. Таксама мы заклікаем Беларусь, каб яна змяніла працэдуру выканання смяротных прысудаў, якая неаднаразова прызнавалася КПЧ ААН як бесчалавечнае абыходжанне. Мы просім краіны, прадстаўленыя у Савеце па правах чалавека ААН, каб Беларусі было рэкамендавана ратыфікаваць Другі факультатыўны пратакол да Міжнароднага пакта аб грамадзянскіх і палітычных правах, такім чынам узяўшы на сябе абавязацельствы па ўвядзенні мараторыя на смяротнае пакаранне, а таксама – змяніць крымінальнае заканадаўства ў частцы працэдур выканання смяротнага прысуда да моманту ўвядзення мараторыя ці поўнай адмены смяротнага пакарання”, - распавёў праваабаронца.\nДа гэтага Стэфановіч дадаў, што Беларусь не выконвае свае абавязацельствы таксама і ў частцы давядзення рашэнняў, прынятых КПЧ ААН да грамадзянаў рэспублікі. Як вядома, КПЧ прыняў ужо два рашэнні аб парушэнні беларускай дзяржавай права на жыццё – у дачыненні да Андрэя Жука, расстралянага ў 2010 годзе, і Уладзіслава Кавалёва, расстралянага ў 2012 годзе. Дзяржава мусіла гэтыя рашэнні апублікаваць у афіцыйных СМІ цягам 180 дзён з моманту іх прыняцця. Гэтую функцыю дзяржавы праваабаронцы ўзялі на сябе: у межах кампаніі "Праваабаронцы супраць смяротнага пакарання ў Беларусі" надрукавана і даводзіцца да ведама грамадзянаў Рашэнне КПЧ па справе Уладзіслава Кавалёва.\nТаксама Валянцін Стэфановіч распавёў пра пазіцыю ў дачыненні да Беларусі з боку АБСЕ і Савета Еўропы, у мерапрыемствах якіх ён браў удзел цягам апошніх двух тыдняў.\nЁн нагадаў, што ў рэгіёне АБСЕ толькі дзве краіны выкарыстоўваюць смяротнае пакаранне – ЗША і Беларусь. І АБСЕ неаднаразова прымала рэзалюцыі з заклікам да гэтых краінаў увесці мараторый ці цалкам адмяніць смяротнае пакаранне. Падчас сёлетняй Канферэнцыі АБСЕ па чалавечым вымярэнні праходзіла пленарнае паседжанне, дзе зноўку Беларусі была выказана гэтая рэкамендацыя.\nПраваабаронца падкрэсліў, што ў рэчышчы спробаў беларускіх уладаў палепшыць свой імідж у стасунках з краінамі Еўрасаюза, ЗША тэма смяротнага пакарання “цікава” загучала ў Савеце Еўропы.\n“Лукашэнка ў святле геапалітычных падзеяў, якія адбываюцца вакол Беларусі, стаў такі “голубам міру”, і шмат хто ў Савеце Еўропы пачаў казаць пра “вокны магчымасцяў” для Беларусі. І не здарма, мне падаецца, падчас апошняга выступу Лукашэнкі ў парламенце дэпутат Самасейка задаў пытанне адносна аднаўлення для Беларусі статуса спецыяльна запрошанага ў Савеце Еўропы, які быў замарожаны пасля рэферэндума 1996 года. І пра гэта зноўку загаварылі і ў Савеце Еўропы.\nМы сустракаліся з генсакратаром СЕ Ягландам, які таксама казаў аб тым, што дыялог з Беларуссю для іх надзвычай важны. А Беларусь, нагадаю, фактычна адзіная еўрапейская краіна, якая не ўваходзіць у Савет Еўропы. Але спадар Ягланд таксама адзначыў, што для іх вельмі важна, каб гэты дыялог адбываўся на каштоўнаснай глебе. І адна з каштоўнасцяў Савета Еўропы – права на жыццё. Таму краіна не можа быць сябрам савета еўропы без увядзення мараторыя на смяротнае пакаранне”, - распавёў ён.\nВалянцін Стэфановіч адзначыў, беларускія праваабаронцы выступаюць за тое, каб Беларусь была сябрам Савета Еўропы, што азначае ратыфікаванне дзяржавай Еўрапейскай канвенцыі па правах чалавека, прызнанне кампетэнцыі Страсбургскага суда па правах чалавека і ўвядзенне мараторыя на смяротнае пакаранне. Праваабаронца вітаў той факт, што еўрапейскія амбасады ў нашай краіне стварылі нефармальную Працоўную групу па пытанні адмены смяротнага пакарання ў Беларусі (на сёння ў гэтую групу ўвайшлі амбасады Вялікабрытаніі, Чэхіі, Польшчы, Балгарыі, Францыі, Італіі), якія з свайго боку будуць прасоўваць пытанне ўвядзення мараторыя на смяротную кару.\n“Але я хацеў бы падкрэсліць, што мы просім увядзення мараторыя на смяротнае пакаранне не таму, што гэта пытанне сяброўства Беларусі ў Савеце Еўропы. Найперш гэты мараторый патрэбны для беларускага грамадства. Таму што мы не можам казаць пра гуманізацыю грамадства, калі дзяржава дазваляе забойства сваіх грамадзянаў”, - падвынікаваў праваабаронца.\nГанаровы госць Тыдня супраць смяротнага пакарання, вядомая ў свеце абаліцыяністка Тамара Чыкунова, старшыня ўзбекскай арганізацыі “Маці супраць смяротнага пакарання і катаванняў”, у сваім выступе акцэнтавала ўвагу на тым, што адказнасць за смяротныя пакаранні ў краіне кладзецца на ўсё грамадства.\n“Нам усім трэба зразумець, што калі з нашай маўклівай згоды смерцю караюць таго, хто парушыў закон, мы помсцім яму, апраўдваючы сябе законам. Чым мы лепшыя за тых, хто здзейсніў злачынства? Мы кажам, што забойству няма апраўдання. Дык чаму ёсць апраўданне нам, калі мы падтрымліваем закон пра смяротнае пакаранне? Я вельмі цёпла стаўлюся да беларускага народа – добрага, сардэчнага, і вельмі жадаю, каб у вайшай краіне не было смяротнага пакарання – злачынства супраць чалавечнасці. Я сама прайшла праз жах пакарання смерцю адзінага сына і хачу сказаць вам: няма справядлівасці ў смяротнай кары. І працую я для таго, каб гэтая бяда ў выглядзе смяротнага прысуду не прыходзіла ў дамы іншых людзей…”, - падкрэсліла Тамара Чыкунова.\nПраваабаронца адзначыла важнасць супрацы па праблеме смяротнага пакарання з міжнароднымі арганізацыямі. Па яе прызнанні, ёй асабіста вельмі дапамагло знаёмства з такой хрысціянскай арганізацыяй, як Абшчына Святога Эгідзя (з цэнтрам у Рыме), з якой яна супрацоўнічае ужо шмат гадоў.\nТаксама тамара Чыкунова распавяла журналістам пра працу яе арганізацыі на карысць адмены смяротнага пакарання ў краінах Цэнтральнай Азіі і асаблівасці закона пра адмену смяротнага пакарання ва Узбекістане, у распрацоўцы якога яна брала непасрэдны ўдзел.\n10.10.2014 Тэгі: праваабаронцы, сьмяротнае пакараньне


Банда - фільм - раследванне пра зніклых у Беларусі. Ахвяры Лукашэнка\nрэж. Раіса Міхайлоўская, 2015\nУ 1999 годзе ў Беларусі выкралі былога міністра ўнутраных справаў Беларусі Юрыя Захаранку, былога старшыню Цэнтрвыбаркаму, віцэ-спікера парламенту 13-га склікання і апазіцыйнага палітыка Віктара Ганчара, грамадскага дзеяча і бізнесоўца Анатоля Красоўскага. Вышэйназваных вядомых асобаў дагэтуль не знайшлі. У 2000 годзе бясследна знік аператар ОРТ Зміцер Завадскі, лёс якога таксама дагэтуль невядомы.\nАўтары фільму «Банда» – беларускія рэжысёры Павал Бандзіч і Яўген Шапчыц, аўтары сцэнару – Раіса Міхайлоўская і Марына Бяляцкая. Амаль год яны скрупулёзна аналізавалі дакументы, сведчанні пацярпелых і асобаў, якія маюць дачыненне да палітычных знікненняў, сістэматызавалі і ўкладалі ў агульную карціну падзеі. У стужцы мы пачуем выказванні родных загінулых: Ірыны Красоўскай, Вольгі і Святланы Завадскіх, Зінаіды Ганчар, а таксама трагічна загінулага журналіста Паўла Шарамета, палкоўніка КДБ у адстаўцы Валерыя Косткі, былога кіраўніка СІЗА №1 і палкоўніка міліцыі Алега Алкаева, старшыні Вярхоўнага Савету 12-га склікання Мечыслава Грыба, былога кіраўніка Кансультатыўнай назіральнай групы АБСЕ ў Менску – Ганса-Георга Віка ды іншых.\nФільм спрабуе адказаць на пытанне: чаму праўды пра знікненне журналіста і лёс выкрадзеных лідараў апазіцыі дагэтуль не высветлілі? Тым больш, што афіцыйную справу аб знікненні Юрыя Захаранкі меліся закрыць летась праз тэрмін даўніны – прайшло 15 гадоў. Аднак гэтага не адбылося. Навошта ўладам працягваць следства? Ці не таму, што, як толькі справа афіцыйна закрылася б, пацярпелыя, а таксама іхныя адвакаты, атрымалі б права азнаёміцца з дакументамі?\nТэгі: эскадроны смерці


19 жнівень 2019, 08:37\nПадчас акцыі пратэсту ў Ганконгу 18 жніўня ў Ганконгу\n«Я думаю, што будзе вельмі складана дамовіцца, калі яны зьвернуцца да гвалту. Я маю на ўвазе, калі будзе яшчэ адна плошча Цяньаньмэнь, я думаю, што будзе вельмі цяжка зрабіць гэта, калі будзе гвалт», — сказаў прэзыдэнт ЗША.\nТрамп у чарговы раз заклікаў прэзыдэнта Кітаю Сі Цзіньпіна сесьці за стол перамоваў зь лідэрамі пратэсту. «Я хацеў бы, каб гуманітарнае пытаньне было вырашана ў Ганконгу. Гэта было б вельмі добра для гандлёвага пагадненьня», — сказаў Трамп.\nДзясяткі тысяч чалавек 18 жніўня выйшлі на чарговую акцыю пратэсту супраць росту ўплыву Пэкіну на Ганконг. За апошнія 10 тыдняў масавых дэманстрацый у Ганконгу адбыліся сутычкі з паліцыяй, але ў гэтыя выходныя не было актаў гвалту з боку пратэстоўцаў і паліцыі. Кітайскі ўрад раскрытыкаваў удзельнікаў акцыі, назваўшы іх дзеяньні «блізкімі да тэрарыстычных».\nАрганізатары адзначаюць, што ў акцыі ўзялі ўдзел 1,7 мільёна чалавек. Паліцыя заяўляе, што ў парк Вікторыі, эпіцэнтар пратэстаў, прыйшлі 128 тысяч пратэстоўцаў.\nПадчас акцыі 18 жніўня ў Ганконгу\n16 жніўня ўлады Кітаю заявілі, што ўрэгуляваньне крызісу ў Ганконгу ня будзе рэцыдывам плошчы Цяньаньмэнь у Пэкіне 1989 году. Тады, 4 чэрвеня 1989 году, сілавыя структуры Кітаю жорстка задушылі акцыі пратэсту з патрабаваньнем дэмакратызацыі, забіўшы сотні пратэстоўцаў.\nГанконг ніколі ня быў незалежнай дзяржавай. У розныя часы ён знаходзіўся пад сувэрэнітэтам Кітаю, Вялікай Брытаніі, Японіі. У 1997 годзе Ганконг трапіў пад юрысдыкцыю Кітаю. У той жа час Ганконг захоўвае значную аўтаномію і фармальна можа самастойна абіраць кіраўніка.


Беларускі Партызан :: Этнападарожжа. Некананічная народная святыня\nЭтнападарожжа. Некананічная народная святыня\nБеларусь па праве можа лічыцца не толькі краінай блакітных рэк і азёр, але і краем святых крыніц.\nУшанаванне прыродных водных вытокаў – адно з яркіх увасабленняў так званага народнага хрысціянства. Услаўляюць крыніцу, але моляцца Богу. Наш матэрыял, падрыхтаваны паводле звестак акадэмічных фалькларыстаў з Цэнтра даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН Беларусі, адкажа на многія пытанні, звязаныя з беларускімі крыніцамі. Запрашаем у этнападарожжа.\nЦі падлічана, колькі ў нашай краіне крыніц?\nДакладна не. Але спробу сістэматызаваць сакральныя водныя аб’екты Беларусі рабілі раней даследчыкі Л.Дучыц і Э.Зайкоўскі. Паводле іх даследавання, на тэрыторыі краіны ў яе сучасных межах на пачатак 1990-х гадоў налічвалася 121 культавая крыніца. Аднак сённяшнія палявыя даследаванні кажуць пра непаўнату гэтых звестак. Бо толькі на тэрыторыі Беларускага Падзвіння архіўныя і краязнаўчыя матэрыялы дазволілі лакалізаваць каля 80 культавых крыніц.\nДзе крыніц больш за ўсё?\nНа тэрыторыі Беларусі яны распаўсюджаны нераўнамерна, таму што кожны рэгіён мае свае геамарфалагічныя асаблівасці. Калі на Брэстчыне вядома 7, на Гродзеншчыне – 10, а на Гомельшчыне і Магілёўшчыне – па 15 культавых крыніц, то на Міншчыне і Віцебшчыне іх налічваецца адпаведна 28 і 461. Такім чынам, на Беларусі крыніцы найчасцей трапляюцца на Поўначы ў далінах вялікіх рэк, каля азёрных упадзін. Адсюль мінімальная прадстаўленасць культавых крыніц у ландшафце Брэстчыны, а таксама неразвітасць іх ушанавання ў мясцовай культурнай традыцыі.\nЦі ёсць знакамітыя беларускія крыніцы?\nСлава пра некаторыя цудатворныя беларускія крыніцы (напрыклад, «Сіні калодзеж», які называюць яшчэ Блакітнай крыніцай, каля в. Кліны Слаўгарадскага раёна) ужо даўно сягнула за межы не толькі мясцовасці, дзе яны знаходзяцца, але і краіны. Штогод да іх ідуць сотні паломнікаў з усёй Беларусі, а таксама з Латвіі, Расіі, Украіны. Гэта не значыць, аднак, што каштоўнасць менш вядомых крыніц ніжэй.\nЧаму адна крыніца будзе мець статус святой, а іншая не?\nДзе тая мяжа паміж «фізікай ды лірыкай»? Сакральны статус – прадукт выключна культурнай традыцыі канкрэтнага рэгіёна, які ўключае ў сябе комплекс элементаў (міфалогія, народны каляндар і інш.). Культавая крыніца – гэта прыродны аб’ект, які ў лакальнай народнай традыцыі мае пастаянны сакральны статус і адыгрывае функцыю рытуальнага цэнтра ў пэўных абрадавых сітуацыях. Да таго ж святы і культавы – не адно і тое ж. Напрыклад, найменне «святое» можа мець возера, дзе, паводле падання, калісьці правалілася царква. Але гэтае возера, у адрозненні ад святой крыніцы, не ўключана ў абрадавыя практыкі мясцовага насельніцтва.\nЯк арганізавана сакральная прастора крыніцы?\nНайбольш пашыраны на тэрыторыі Беларусі атрыбут культавых крыніц – капліцы. Зруб альбо капліца ўзводзяцца непасрэдна над крыніцай, як у в. Асецішча Докшыцкага раёна. Такім жа чынам пабудаваныя капліцы над культавымі крыніцамі ў вёсках Сарочына, Дабрамыслі Бешанковіцкага раёна, Слабадзе Віцебскага раёна.\nЯк суіснуюць пакланенне прыроднаму вытоку з праваслаўным крыжом?\nКульт крыніц на беларускіх землях мае даўнюю гістарычную традыцыю. Адносіны ж царквы да крыніц мяняліся. Традыцыя ўшанавання крыніц засталася дзякуючы сімбіёзу паганскіх і хрысціянскіх уяўленняў пра сакральны статус вады і крыніц у прыватнасці. Сёння культ крыніц уключаны ў сістэму народна-рэлігійных практык і знаходзіцца пад патранажам царквы, пераважна праваслаўнай. У савецкі ж час мясцоваму кіраўніцтву нярэдка даваўся загад знішчаць атрыбуты святых крыніц. Нягледзячы на атэістычную барацьбу з «вясковымі» святынямі людзі таемна шанавалі і даглядалі іх нават у самыя неспрыяльныя часы. У сельскай мясцовасці крыніцы з капліцамі выконвалі сімвалічныя функцыі храма. На крыж вешаліся ручнікі, а ў ваду кідалі грошы, як плату. Раней мясцовыя жыхары прыносілі ў дар крыніцы розныя рэчы.\nШто дае крынічная вада?\nНашыя продкі верылі (і перадалі гэта нашым сучаснікам), што крыніцы – «вочы Маці зямлі» – святыя, бо даюць людзям бадзёрасць і сілу, чысціню і здароўе. Каб асэнсаваць міфалагічную сімволіку крыніцы ў традыцыйнай карціне свету, этнолагі ўлічваюць вектар яе руху. Ён рэалізуецца па лініі ніз – верх, з падзем’я – на паверхню, што палярна адрозніваецца ад вертыкальнай арыентаванасці рэк: верх – ніз, з вытокаў – да вусця. Калі ўніз (на Захад) са свету людзей выпраўляюцца хваробы, то сам чалавек у пошуках здароўя перамяшчаецца уверх (на Усход), дзе і сустракае суб’ектаў вышэйшай, боскай сферы. Акрамя таго, вада, якая насуперак сваім фізічным уласцівасцям уздымаецца ўверх, увасабляе сабой ідэю росту, прыбытковасці, росквіту.\nЦі ўшаноўваюць у Беларусі іншую «глыбінную» прыродную ваду?\nУ нас найбольш пашыраны тры тыпы культавых водных аб’ектаў – крыніца, ключ і калодзеж. Сувязь калодзежа з зямной (а гэта значыць, і нябеснай) вільгаццю тлумачыць яго шырокае выкарыстанне ў рамках абрадаў выклікання дажджу. Культавы калодзеж у лясным урочышчы прыпадабняецца да святога горада, які «арганізуецца як рытуальны цэнтр, як храм, месца ахвярапрынашэння, алтар».\nЦі носяць святыя крыніцы і калодзежы ўласныя назвы?\nНярэдка носяць, прычым назвы з біблейскім гучаннем, што яшчэ раз напамінае нам пра народнае хрысціянства. Шэраг культавых крыніц апелюе да прэцэдэнтных хрысціянскіх падзей. Напрыклад, святы калодзеж Русалім у Сеннінскім раёне. Мясцовая святыня такім чынам атрымлівае найвышэйшую катэгорыю святасці для людзей, якія яе шануюць. Каля в. Смаляры Барысаўскага раёна лясны ўзгорак мае назву Святаянскай гары, або гары Святога Яна. Ля падножжа яе знаходзіцца крыніца, якую ў народзе лічылі святой і ласкава называлі Ісусік, Ёзусік, Язусік. Асобна скажам пра ўзнікненне святых крыніц, якія сталі біць пасля «правалу» пад зямлю храмаў і капліц. Сваёй вадой такія крыніцы ўвасабляюць і перадаюць сакральную энергію ў свет людзей.\nДзе можна пачытаць пра беларускія крыніцы больш поўна?\nУ мінулым годзе Выдавецкі дом «Беларуская навука» выпусціў у свет даследаванне «Святыя крыніцы Беларусі» пад аўтарствам Уладзіміра Лобача і Таццяны Валодзінай. Легенды, паданні, цуды ацалення, абрады і каляндарныя святы, звязаныя з ушанаваннем крыніц беларусамі, – пра ўсё гэта вы зможаце даведацца з выдання. Кніга адметная вялікай колькасцю сабраных экспедыцыйных фальклорна-этнаграфічных матэрыялаў са стылістычна ўнікальнай гаворкай жыхароў беларускіх вёсак. Вялікі шэраг фотаздымкаў крыніц з усіх рэгіёнаў Беларусі дапаможа найпаўней асэнсаваць матэрыял.\nФота прадстаўлена аддзелам фалькларыстыкі і культуры славянскіх народаў\nАлена ЕРМАЛОВІЧ, «Навука»


13 сакавік 2012, 15:03\nУ распараджэньне газэты «Наша Ніва» трапіў тэкст дакладной запіскі з рэкамэндацыямі першага намесьніка кіраўніка прэзыдэнцкай адміністрацыі Аляксандра Радзькова, разасланы старшыням аблвыканкамаў.\nУ дакумэнце для службовага карыстаньня чыноўнік, сярод іншага, выказвае пажаданьне рэгіянальнай вэртыкалі на 2012 год:\n«...Прыняць канкрэтныя меры па недапушчэньні правядзеньня кіраўнікамі дзяржаўных органаў, іншых арганізацый палітыкі прымусовай беларусіфікацыі і штучнага скарачэньня выкарыстаньня расейскай мовы...»\nДакумэнт камэнтуе першая намесьніца старшыні Таварыства беларускай мовы Алена Анісім:\n«Мне даволі цяжка ўсё гэта камэнтаваць. Асабіста я зыходжу з таго, што я грамадзянка Беларусі і беларуская мова ў нас зьяўляецца дзяржаўнай мовай. Дый увогуле гаварыць пра нейкую гвалтоўную беларусізацыю зараз не выпадае, таму што ёсьць якраз зусім іншае — гвалтоўнае выцясьненьне беларускай мовы, нягледзячы на яе статус дзяржаўнай. Вось пра гэта гаварыць выпадае. А пра нібыта прымусовую беларусізацыю я ня чула. Беларусізацыі беларускаму чыноўніку баяцца ня трэба. Гэта, наадварот, ахоўная грамата і на будучыню, і на цяперашні час. Таму што менавіта дзяржаўная мова зьяўляецца ненавязьлівым інструмэнтам, па-першае, яднаньня эліты і народа, а па-другое, зноў жа негвалтоўнай абароны сваіх дзяржаўных межаў».\nСтаршыня Рады беларускай інтэлігенцыі, дырэктар Беларускага гуманітарнага ліцэю Ўладзімер Колас перакананы, што калі дзяржаўным чыноўнікам і трэба рассылаць нейкія цыркуляры, то зусім іншага зьместу:\n«Было б значна больш лягічным і натуральным атрымаць такі цыркуляр ад дзяржаўнага чыноўніка, які б забараняў прымусовую русыфікацыю, якая ўжо даўно адбываецца ў нашай краіне і набыла нейкія абсалютна пачварныя формы. І загады такога вось Радзькова — гэта і ёсьць дзеяньні чалавека, які на сябе зазнаў узьдзеяньне ўсёй гэтай прымусовай русыфікацыі. То бок гэта чалавек, які, з аднаго боку, нібыта і беларус, але ён і надалей функцыянуе ў кірунку татальнага пашырэньня існуючай русыфікацыі».\nПра русыфікацыю сьведчаць і дадзеныя перапісу насельніцтва: калі ў 1999 годзе па-беларуску дома размаўлялі 36% жыхароў краіны, то ў 2009-м — толькі 23%.


Галоўная>>Навiны>>Эканоміка>>Беларускую прадукцыю ведаюць і спажываюць амаль у дзвюх сотнях краін свету\nБеларускую прадукцыю ведаюць і спажываюць амаль у дзвюх сотнях краін свету\nТакія лічбы прыводзіць знешнеэканамічнае ведамства Беларусі. Мы прадаем нафтапрадукты, калійныя і азотныя ўгнаенні, металапрадукцыю, грузавыя аўтамабілі і трактары, а таксама малочную і мясную прадукцыю. Прыкметна дадалі ў апошнія гады да асноўных артыкулаў экспарту і камп'ютарныя, будаўнічыя і лагістычныя паслугі. Больш дакладную ацэнку нашаму экспартнаму патэнцыялу дадуць ужо заўтра на штогадовым конкурсе "Лепшы экспарцёр года". Больш падрабязна - Ксенія Лебедзева.\nУжо больш як 180 краін знаёмыя з маркіроўкай "Зроблена ў Беларусі". На імідж краіны працуюць як флагманы беларускай прамысловасці, так і невялікія прыватныя арганізацыі. Лепшых вызначаць ужо заўтра па выніках нацыянальнага конкурсу.\nУладзімір Улаховіч, старшыня Беларускай гандлёва-прамысловай палаты: "Прадпрыемствы, якія сёння выйшлі ў фінал, гэта фактычна 20% нашага экспартнага партфеля. Гэта сур'ёзная лічба. Каля 8 мільярдаў долараў экспартных паставак. Прадпрыемствы-пераможцы, якія заўтра атрымаюць прызы, працуюць на рынках 103 дзяржаў".\nКаб пашыраць геаграфію экспарту, прадпрыемствы мадэрнізуюць свае вытворчасці. Так, каб пастаўляць лекі ў краіны Заходняй Еўропы і ЗША, фармацэўтычнай кампаніяй быў спраектаваны і пабудаваны ў адпаведнасці з міжнароднымі патрабаваннямі новы корпус.\nЛік удзельнікаў конкурсу штогод расце. У гэтым іх 144. З іх выберуць толькі 22 пераможца. Крытэрыі ацэнкі традыцыйныя - экспартныя паказчыкі, гэта значыць - лічбы. Аднак сёлета дадалі яшчэ адзін - засваенне новых рынкаў. У прыярытэце - краіны Далёкай дугі.\nКаля 50% ад агульнага аб'ёму беларускага экспарту паслуг займаюць транспартныя. Звязана гэта, першым чынам, з выгадным геаграфічным становішчам краіны. Ключавыя перавозкі транзітныя. Сёння галоўны артыкул даходу займае маршрут Кітай - Еўропа - Кітай.\nГэта кантэйнерныя перавозкі па чыгунцы. Для Беларусі сёння стратэгічныя. З канца мінулага года асноўныя маршруты ў Кітай: Ланьчжоў, Іу, Цяньчжынь - Калядзічы. Сёлета да іх дададзеныя маршруты Чанша і Чэнду - Калядзічы.\nАляксандр Янчэўскі, першы намеснік гендырэктара транспартна-лагістычнай кампаніі: "Стварэнне некалькі гадоў таму ў Кітаі нашага прадстаўніцтва спрыяе паляпшэнню сэрвісу паслуг, якія мы можам аказаць не толькі ў Беларусі, Еўропе, але і ў Кітаі. І яно спрыяе росту аб'ёму перавозак".\nНацыянальнай праграмай развіцця экспарту вызначаная стратэгія да 2020 года. Трэць паставак - краіны СНД і Расія. Трэць - ЕС. І такая ж частка - краіны Далёкай дугі. Паступова беларускія кампаніі заваёўваюць дзякуючы спалучэнню якасці і цаны нават самыя далёкія куткі зямнога шара.\n17.10.2017 07:00\t/ Эканоміка У Баку сёння адкрываецца азербайджана-беларускі бізнес-форум\n11.10.2017 15:17\t/ Эканоміка Беларуска-французскі бізнес-форум прайшоў у Парыжы\n11.10.2017 15:03\t/ Эканоміка Заканадаўцы павінны садзейнічаць актыўным гандлёвым кантактам Беларусі і Азербайджана


Апублікавана 27.09.2016 11:59\nПагадзіцеся, камін з натуральнага каменя (асабліва грубай апрацоўкі) глядзіцца ў доме проста гігантам. Асабліва, калі ўвесь выгляд дапаўняюць статуэткі альбо магутныя элементы дэкору, то такі камін - гэта проста знаходка для гаспадароў прыгарадных асабнякоў альбо дачных дамоў, жадаючых набыць адразу цёпла і стыль.\nЯк зразумела, яшчэ з далёкіх часоў каміны з натуральнага каменя вырабляліся ўручную, што рабіла выраб не толькі толькі высакаякасным, ды і «прасякнутым» цяпло рук майстра. У цяперашні час, дзякуючы сучасных тэхналогій вытворчасці, каміны ўяўляюць сабой проста твор мастацтва, скульптурную кампазіцыю, якая надае ўсёй атмасферы дома якое дзівіць спакой, дарагоўлю і стыльнасць.\nКаміны зараз могуць быць выкананы, як на сто працэнтаў з 1-га віду натуральнага каменя (мармуру альбо граніту), так і ў кампазіцыі некалькіх каменьчыкаў і матэрыялаў. Выдатна глядзяцца на мармуровым каміне драўняныя разьбяныя дэталі, таксама высечаныя з іншага віду каменя фігуры жывёл альбо літары (ініцыялы).\nНатуральна, не ўсе могуць дазволіць сабе набыць рэальны камін, выраблены з хвацка апрацаванага натуральнага каменя. Але мы можа параіць для вас вэб-сайт ВВВ. интергран. ру, дзе пасярод велізарнай кантрасту прадстаўленых відаў камінаў вы заўсёды можаце набыць «свой» і пры ўсім гэтым істотна эканоміць на куплі.


Дата публикации 29 Октябрь 2016 .\nА 10:00 мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч прыбыў у Нясвіх. Парафіяне розных узростаў прывіталі экселенцыю, таксама павіншавалі з нагоды імянінаў, якія адзначаў учора. Урачыстай св. Імшой у фарным касцёле ў Нясвіжы распачалі візітацыю. Мітрапаліт у казанні падкрэсліў нашую хрысціянскую вартасць. Заахвоціў парафіян да жыцця ў святасці. Было вельмі стасоўным папярэджанне аб несумяшчальнасці нашай паставы хрысціяніна з святкаваннем хэлоўіна. “калі мы прыходзім у кавярню і просім кельнэра падаць каву, а калі ён прыносіць, кажам, што мы пажартавалі, то нам аднак усяроўна прыйдзецца плаціць. У жыцці таксама за ўсё трэба плаціць. Хэлоўін нам падасца забавай, аднак з д’ябалам няма жартаў і раней ці пазней прыйдзецца плаціць” – зазначыў іерарх. Эксцэленцыя таксама нагадаў аб праблемах, якія існуюць зараз у парафіі. А асабліва падкрэсліў важнасць катэхізацыі, якую многія занядбовываюць.\nНаступным пунктам была сустрэча з парафіянамі, якія маглі непасрэдна задаць нашаму арцыпастыру пытанні. Мітрапаліт таксама прыняў невялікія групы парафіян, якія маглі з вока на вока абмеркаваць свае праблемы і атрымаць парады.\nА першай гадзіне дня эксцэленцыя ўзначаліў літургію ў гонар св. Губерта. У гэтым годзе гэтая панана выпала Нясвіжскай парафіі. На ўрачыстасці свайго нябеснага пакравіцеля сабраліся паляўнічыя і шанавальнікі прыроды з многіх рэгіёнаў Беларусі.\nНе маглі мы і мінуць нашых памерлых. Мітрапаліт наведаў могілкі ў Нясвіжы, дзе разам памаліўся з вернікамі за памерлых святароў і ўсіх памерлых пахаваных на гэтых могілках, за усіх памерлых пахаваных на тэрыторыі парафіі, альбо дзенебуць ў свеце.\nНе мінуў эксцэленцыя і Сейлавіч. Там парафіяне разам з іерархам памаліліся на ружанцы. Сваёй прамовай даў надзею гэтай невялічкай парафіяльнай супольнасці. Вёскі выміраюць, аднак ёсць надзея, што гэта святыне не апусцее. Падзякаваў пробашчу кс. Пятру за клопат і што кожную няделю там цэлебруецца св. Імша нават калі прыйде і два чалавекі. Яны таксама патрабуюць сустрэчы з Хрыстом у Эўхарыстыі.\nНа завяршэння мітрапаліт сустрэўся з дзяцьмі і моладдзю, якія зладзілі бал-карнавал Усіх Святых. Былі прыгожыя касцюмы святых, кожны павінен быў распавясці пра святова, якога ён прадстаўляў. Было шмат забаў, танцы, салодкі стол… Іерарх падзякаваў за гэты цудоўны вечар і падаў ідэю прапагандаваць такія балы па ўсёй дыяцэзіі, каб дзеці і моладзь праз гэта вучылася хрысціянскім каштоўнасцям і іх прапагандавала. Гэта добрая ідэя супрацьстаяць нехрысціянскаму хэлоўіну, які шкодны для людзей. Менавіта патрэбна праслаўляць Бога а не сатану. Святыя сваім прыкладам нам ў гэтым дапамагаюць.\nНа гэтай вясёлай нотцы і скончылася нашая візітацыя. Напэўна яна будзе для Нясвіжскай і Сейлавіцкай парафій натхненнем для духоўнага развіцца на доўгія гады.\nВізітацыя душпастэрская ў Нясвіжы\nКалі прыходзіць час «пакідаць гнёзды свае»…\nУ Чарнігаве прайшоў форум у падтрымку беларускай аўтакефаліі\nМалітва з моцна сціснутымі кулакамі


"Навіны БНФ" - для работнікаў прадпрыемстваў » UDF.BY | Новости Беларуси\n"Навіны БНФ" - для работнікаў прадпрыемстваў\n31 августа 2009, 17:18\nПасля паўгадавога перапынку выйшаў нумар "Навінаў БНФ". Гэта спецыяльны выпуск, цалкам прысвечаны становішчу на беларускіх прамысловых прадпрыемствах і прызначаны для іх работнікаў.\nНумар адкрывае зварот старшыні Партыі БНФ Лявона Баршчэўскага "Народны Фронт – з народам!".\nКіраўнік Аналітычнай камісіі БНФ Пётра Садоўскі ў артыкуле "Прыватызацыя і акцыянаванне па-лукашэнкаўску – ці дабро для работнікаў?" у шырокім сацыяльна-эканамічным кантэксце даследуе сітуацыю на мінскім "Мотавела". П.Садоўскі ведае стан і перспектывы заводу, бо сам калісьці там рабіў, а цяпер аказвае кансультацыйную дапамогу работнікам, што бароняць свае правы як працоўныя і як акцыянеры.\nЭксперт Міхась Залескі адсочвае стасунак паміж "намінальнай налічанай заработнай платай" і цэнамі на жыццёва важныя рэчы. Змешчаныя матэрыялы пра Антыкрызісную платформу Аб’яднаных дэмакратычных сілаў. Назвы іншых аналітычных матэрыялаў гавораць за сябе: "…Таму і беспрацоўных няма"; "Прыватная ініцыятыва выратуе эканоміку"; "Рабочыя "выпускаюць пару" ў курылках"; "Беларускія працоўныя гатовыя адстойваць свае патрабаванні ўсімі даступнымі сродкамі".\nНумар завяршае звернуты да шырокай аўдыторыі артыкул "БНФ – хто мы" Вінцука Вячоркі.\nВыпуск "Навінаў БНФ" падрыхтавалі Віктар Івашкевіч і Вацлаў Арэшка.\nУ сядзібе БНФ адбыўся круглы стол "Непразрыстая зьмена ўласьніка прадпрыемства"\nУ сядзібе БНФ прайшоў круглы стол БНФ "Непразрыстая зьмена ўласьніка прадпрыемства. Палітычныя, сацыяльныя, праўныя праблемы. Пагрозы для краіны і для працаўнікоў. Практычныя парады экспэртаў". Удзел узялі Пётра Садоўскі, Міхал Залескі і прадстаўнікподробности


Культура - Камертоны Міцкевіча\nПра класіку ў сучаснасці, мову, кнігу і навуку з удзельнікам падзей эпохі — сынам Якуба Коласа\n— Я вам скажу, што ў маёй жонкі Наталлі быў магутны талент — матэматыка: не існавала той задачы, якую яна не магла б вырашыць. Калі прыспеў час вызначацца з месцам вучобы, ейны бацька, пісьменнік Янка Маўр, сказаў: “Паступіш тут, у Алмаце [Сям'я Маўра знаходзілася тады ў эвакуацыі. — Рэд.], ва ўніверсітэт, дык давядзецца потым два — тры гады дзесьці на вёсцы працаваць. А пасля што? Паступай у які інстытут, што вернецца з эвакуацыі, — хаця б у Маскву ці Ленінград паедзеш, адкуль бліжэй да роднага краю”. Яна паступіла ў Маскоўскі авіяцыйны інстытут, дзе мы і пазнаёміліся. Наталля вучылася курсе на трэцім, калі на канікулах у Мінску выпадкова пакінула свой студэнцкі пропуск. А шматкорпусны інстытут — рэжымны, без дакументаў цяжка патрапіць на яго тэрыторыю. Папрасілі мяне вярнуць гаспадыні забытае. Паглядзеў на фотаздымак у пропуску — прыгожы такі твар. Адшукаў яе групу, пытаюся: “Фёдарава тут?” І выбягае дзяўчынка — маленькая, худая. Ну, а што мне, юнаку, было сказаць? Выдаў: “А на фатаграфіі вы прыгажэйшая!” І, канешне, гэтым закрануў яе самалюбства. (Усміхаецца.) Пасля мы перасякаліся ў студэнцкіх залах, у сталоўцы, іншым разам Наталля рабіла выгляд, што не заўважае мяне, але бачна было, што прыкмеціла. Ну а на летнія канікулы ехалі разам. Пасля, ужо ў Мінску, я некалькі разоў заходзіў у дом Маўра. А на яе дзень народзінаў прывёз некалькі качак з палявання.\n— У той жа год у Мінску мы вырашылі пабрацца шлюбам. Неабходна было паведаміць бацькам. А трэба зазначыць, што ў нашым даваенным доме заўсёды было шмат моладзі, бо старэйшыя браты Юрка і Даніла збіралі вакол сябе сяброў. Яны ладзілі розыгрышы, а я назіраў за ўсім гэтым, цікава было. Вось і прапанаваў Наталлі разыграць нашых татаў: “Ты патэлефануй свайму бацьку, каб ён павіншаваў майго бацьку, што я жанюся. А я патэлефаную свайму, каб ён павіншаваў твайго, што ты выходзіш замуж”. Маўр, трэба зазначыць, хутка нас раскусіў, а Колас — не. Апошні, сустрэўшы Маўра ў Доме пісьменнікаў, прамовіў: “Віншую, Янка, твая дачка замуж выходзіць”. Маўр пытае: “Дык што мы будзем рабіць з дзецьмі?”, Колас жа ў адказ: “А мне якая справа?” Разгубіўся Янка, жонцы перадаў тыя словы, жанчына адразу ў слёзы: “Не хоча, значыцца, каб нашы дзеці жаніліся!” Пайшоў Маўр да нас дадому (тады яшчэ на месцы цяперашняга будынка музея драўляная хата стаяла), каб высветліць, у чым жа справа. Насустрач выйшла хатняя гаспадыня і давай распытваць, за каго ж выходзіць замуж Наталля, маўляў, ці не за нашага Міхася. Тады ўсё і стала на сваё месца. Спачатку Колас пакрыўдзіўся быў на розыгрыш, але ж дастаў наліўкі, каб адзначыць такую добрую навіну. І сам у Маскву выправіўся, каб будучую нявестку абняць.\nМы пражылі доўгае і шчаслівае жыццё. А ў сталым веку я доўга ўгаворваў Наталлю, каб яна напісала ўспаміны пра свайго бацьку: “Ты ведаеш шмат пра яго, можаш напісаць пра асабістае, пра тое, што адбывалася ў вашым доме і не выносілася ў афіцыйную пісьменніцкую біяграфію”. У выніку яна напісала, а я пераклаў. Толькі нядаўна выйшла кніжачка з назвай “Доўгая дарога ад дома Янкі Маўра да дома Якуба Коласа”. У выданне ўвайшло шмат цікавых фактаў як з жыцця пісьменніка, так і яго дачкі, сям’і, ёсць некаторыя невядомыя рэчы. Фёдаравы ж зведалі вельмі цяжкія часы: эвакуацыя, складанае жыццё ў Алмаце…\n— У хутким часе пасля шлюбу мы перавяліся ў Беларускі політэхнічны інстытут. Пасля выпуску мяне накіравалі на работу ў Фізіка-тэхнічны інстытут Акадэміі навук Беларусі на распрацоўку новай галіны, якую запатэнтавалі маскоўскія вучоныя Барыс і Наталля Лазарэнкі: электраэразійная апрацоўка металаў. Гэта быў прынцыпова новы спосаб апрацоўкі, дзе ў якасці інструмента служыў электрычны разрад паміж дэталлю і электродам. У навуковай літаратуры таго часу склалася меркаванне, што нельга апрацоўваць стальныя дэталі, карыстаючыся электродам — інструментам са сталі. Мне было даручэнне высветліць, у чым тут справа і як вырашыць пытанне. У нас не было прыбораў, “ішлі ад нуля”, але пасля ўдалося раскруціць тэму і высветліць прычыну. У выніку мы запатэнтавалі вынаходніцтва, атрымалі аўтарскае пасведчанне і пасля пачалі працаваць над распрацоўкай тэхналогіі. Усё гэта лягло ў аснову першай і самай каштоўнай для мяне кнігі — манаграфіі па электраэразійнай апрацоўцы металаў.\nЯ прытрымліваўся думкі, што навука павінна мець практычнае ўвасабленне, прыносіць карысць вытворчасці, уплываць на развіццё прамысловай галіны. Таму займеў спіс заводаў, на якіх працуе больш за тысячу чалавек. Мы з калегамі селі ў машыну і пачалі аб’язджаць прадпрыемствы. Магілёў, Барысаў, Маладзечна і гэтак далей — нам было важна высветліць, якія праблемы могуць быць вырашаны знойдзеным метадам. Нашы вынаходніцтвы ўкаранілі спачатку на Барысаўскім заводзе аўтатрактарнага электраабсталявання. Там жа распрацавалі спецыялізаваную ўстаноўку для рэалізацыі тэхналогіі. У хуткім часе яна атрымала ўкараненне на прадпрыемствах адной з галін Міністэрства аўтамабілебудавання, а пасля на многіх іншых прадпрыемствах Савецкага Саюза. Мне вельмі прыемна, што ў падручнік па тэхналогіях Міністэрства авіяцыйнай прамысловасці, які выйшаў некалі у Маскве, уключана і некалькі прац нашага інстытута.\n— Існуе памылковае меркаванне, што беларуская мова небагатая на тэрміны. Аднак тэрміналогія на матчынай мове была распрацаваная яшчэ ў 1920-я! Два супрацоўнікі нашага інстытута выдалі слоўнік тэрмінаў металургічнай тэхналогіі. У мяне ляжаць напрацоўкі прадстаўніка політэхнічнага інстытута: Рэм Тамілін склаў слоўнік на трох мовах па ліцці, механараспрацоўцы ды іншых кірунках. Матэматык з Уздзеншчыны Васіль Бернік выдаў матэматычную энцыклапедыю па-беларуску. Фізіку, геаметрыю, алгебру спакойна можна выкладаць на роднай мове. Шкада, што ўсё гэта зараз закінулі... У нашым інстытуце накалькі чалавек карысталіся ў працы беларускай мовай, я таксама на ёй друкаваўся першапачаткова. Потым перайшоў на рускую, бо ў 1950-я большасць навуковых часопісаў выдавалася па-руску. А беларуская мова — самая прыгожая з усіх славянскіх моў. Па маёй асабістай класіфікацыі, яна займае трэцяе месца сярод еўрапейскіх моваў — пасля італьянскай і французскай. Ёй крыху саступае ўкраінская мова. Руская — таксама прыгожая, але ў яе ўлілі занадта багата "щей" — "направляющей", "карающей" і гэтак далей.\n— Калі суаднесці лік акадэмікаў з колькасцю насельніцтва краіны, можна дакладна казаць, што ў 1960 — 1970-я беларуская навука ў СССР была адной з перадавых. Тэхнічная галіна — у фізікаў, матэматыкаў — мела значныя вынікі, асабліва ў прыкладной частцы. Колішні прэзідэнт Акадэміі навук Мікалай Барысевіч адкрываў яе філіялы ў рэгіёнах, выдатна вырашаў пытанні з фінансаваннем праектаў і даследаванняў. Гэта спрыяла ўздыму вынікаў навуковых распрацовак. Па сусветных вылічэннях, навука плённа развіваецца тады, калі на яе выдаткоўваюць не менш за 2,5 працэнтаў ад унутранага валавага прадукту. Пры адным працэнце — застойваецца і развівацца не можа. У нас жа гэты паказчык меншы. Таму за чвэрць стагоддзя і доктарскіх дысертацый да абароны стала даходзіць у тры разы менш… Агульны ўзровень вучоных, на маю, думку, з-за ўсіх гэтых прычын таксама знізіўся. А зараз навуцы проста неабходна больш увагі. У тым ліку і іншыя заробкі. Я падлічыў, што ў нас па тэхнічных навуках ад інстытуцкай лавы і да доктарскай, у сярэднім, — 23 гады! Калі аспірант рыхтуе кандыдацкую, то за тры гады прапрацоўвае 150 — 200 крыніц інфармацыі. Адпаведна, па сваім узроўні ён ужо значна вышэйшы за выпускніка, які адразу прыйшоў працаваць на завод. Гэта вялікая розніца! Ад развіцця навукі залежыць будучыня краіны.\n— Лічу, што і на сферу культуры павінна, калі па-сапраўднаму, ісці, прынамсі, працэнты два ВУП. Даць падрыхтоўку па літаратуры, па музыцы, па дойлідстве, мастацтве — гэта ж каласальная работа! Ды пра сённяшнія заробкі культработнікаў усе ведаюць... Мяне, прызнацца, здзіўляе ўстаноўка на тое, каб культура сама на сябе зарабляла. Вось і Дзяржаўнаму літаратурна-мемарыяльнаму музею Якуба Коласа таксама трэба зарабляць. Дык як гэта зрабіць, не замінаючы музейна-навуковай дзейнасці? Напрыклад, перад супрацоўнікамі — цэлы шэраг пытанняў, над якімі трэба гадамі працаваць. Можна для паскарэння працэсу прыцягнуць людзей збоку, але няма такіх фінансавых магчымасцяў. Іншы раз матэрыялы даюць свабодна, а часам патрэбна іх набываць. Я казаў пра тое не раз, але патрабуецца шмат грошай. А гэта ж гісторыя! І мы, на жаль, страчваем яе...\nКультура дазваляе рабіць вялікую справу — выхаваць сапраўднага чалавека. Самае страшнае, што зрабілі бальшавікі ў свой час, — яны вынішчалі генафонд. Я часта прыводжу паляўнічы прыклад: знішчыце ўсіх лягавых, гончых, лаек, а пасля ідзіце на паляванне з дварняжкамі. Стагоддзі пройдуць, каб зрабіць з апошніх добрых сабак. Так і з людзьмі. Зразумела, з народа непазбежна будуць выходзіць геніі, але цяжка выцягнуць такіх з масы. Калі я раней ездзіў на паляванне, то сустракаў сталых людзей з выдатнай логікай. З імі прыемна паразмаўляць, бо адчуваеш магутны інтэлект. Але ж яны нікуды не прабіліся, не вышлі “ў людзі”…\n— Некалі я прапанаваў арганізаваць на тэлебачанні хаця б раз на тыдзень паўгадзінную перадачу пра дасягненні нашых навуковых інстытутаў, каб людзі бачылі і ведалі, якія цуды здяйсняюць нашы навукоўцы! Напрыклад, была група ў інстытуце, што распрацоўвала працэсы ператварэння адных фаз у іншыя. Пры звышхуткім нагрэве, калі яны займаліся тытанавымі сплавамі, вынайшлі спосаб, каб надаць сплаву каласальную трываласць. У выніку пачалі выпускаць па згаданай тэхналогіі пласціны для бронежылетаў. Ці ў Інстытуце фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў даследвалі пераўтварэнні вуглярода пры розных тэмпературах — і вынайшлі дыяментападобныя ўтварэнні. На аснове новай тэхналогіі пачалі рабіць інструменты. Такіх дасягненняў у кожным інстытуце Акадэміі навук у год набярэцца мінімум па адным — два. Ідэя засталася нерэалізаванай. А можна было б і зараз рабіць дакументальныя короткаметражкі, напрыклад, па атамнай энергетыцы!\nЯ амаль не гляджу айчыннае тэлебачанне. Затое вельмі люблю дакументальныя фільмы пра навуку ці аб прыродзе замежных тэлеканалаў. Прынамсі, стужкі кшталту работ “ВВС” пра жывёльны свет я ўвёў бы нават у школьную праграму! Памятаю, калі з акадэмікам Мікалаем Сіратой патрапіў на Сусветную выставу ў Бруселі. Мы наведалі павільён навукі, дзе на экранах дэманстравалася перамяшчэнне электронаў, працэс замарожвання матэрыялу і гэтак далей. Сірата, доктар фізіка-матэматычных навук, не мог адарвацца ад прагляду і нават замалёўваў, як можна паказаць складаныя працэсы. А вазьміце ядзерную фізіку ці механіку: многае цяжка ўявіць сабе без наглядных дапаможнікаў, асабліва дзецям з іх неразвітай логікай. Выручыць могуць цікавыя здымкі, дзе ўсё аб’ёмна і зразумела.\n— Бяда ў тым, што школа наша стаіць на мяжы. Захапленне тэстамі прывяло да таго, што школьнікаў “нацягваць” на іх выкананне, але не робяць галоўнага — не развіваюць логіку. Мой малодшы сын Канстанцін выкладае беларускую мову ў БНТУ. Апошнім часам ён проста дзіву даецца: у сённяшніх студэнтаў адсутнічае элементарная логіка. Моладзь не навучылі супастаўляць і рабіць вывады. Праблема і з настаўнікамі: нярэдка ў педагагічны ўніверсітэт ідуць тыя, хто больш нікуды патрапіць не змог… Адпаведна, яны і няздатныя даць тое, чаго чакаюць ад сапраўднага настаўніка.\n— Мне давялося трошкі граць на скрыпцы. Я займаўся ў музычнай школе, хадзіў на канцэрты класічнай музыкі, таму не дзіва, што папсы не люблю. Гэта нешта для першабытных людзей, да таго ж, часта выконваецца безгалосымі артыстамі. Не блізкія мне і рок-кампазіцыі на вершы Коласа. Дарэчы, на бацькавы словы напісана шмат песень і рамансаў, але на мяне яны не ўздзейнічаюць. Усё ж павінен быць таленавіты кампазітар, які зможа перадаць у музыцы тыя перажыванні, што адчуваюцца ў словах. Затое я часта сустракаўся з салістамі нашага опернага тэатра, і мы імгненна знайшлі агульныя погляды. Мяркую, асновай да усяго иншага з’яўляецца народная музыка, на базе якой будуецца і сімфонія, і опера і больш лёгкая аперэта. Мой сын збірае аўдыятэку, у яго каля тысячы розных варыянтаў класічнай музыкі. Паслухаць Расіні, Бізэ, Беліні, Вэрдзі, Чайкоўскага — багацце каласальнае! Другі шапэнаўскі канцэрт, 20 і 21 канцэрт Моцарта для фартэпіяна з аркестрам — гэта ж цуд! Бацькам неабходна фарміраваць у сваіх дзяцей музычны густ, займацца музычным выхаваннем. Як і прывіваць любоў да літаратуры.\n— У мае гады кніг для дзяцей амаль не выдавалася, таму маёй настольнай быў зборнік казак, песень, абрадаў Паўла Шэіна. Я нават па ёй вучыўся чытаць, хоць мова там — далёкая ад сучаснай. Потым цікавыя кнігі мне падкідваў брат, які сам многа чытаў. Яго аднакласніца казала, што Юрка сядзеў на занятках, але пад партай у яго заўсёды была кніга. У той час захапляліся прыгодніцкай літаратурай, іншы раз выданне трапляла да мяне толькі на дзень, бывала, без пачатку і канца. Так у даваенныя часы я праглынуў “Ціля Уленшпігеля”, “Айвенга”, прыгодніцкія апавяданні пра вайну на Далёкім Усходзе. Быў зачараваны “Прыгодамі Тома Соера” ў перакладзе Янкі Маўра на беларускую мову. Аднак неяк я пахваліўся бацьку, што прачытаў Дзюма, і мне дужа спадабалася, а ў адказ пачуў: “Сынок-сынок, гэта досыць пустая літаратура, тут нічога няма для душы”. У самога бацькі была невялікая бібліятэка, але там — поўныя зборы Пушкіна, Лермантава, Талстога, Шылера, Шэкспіра, Горкага, Чэхава і многія іншыя. Дома заўсёды абмяркоўвалі прачытанае, дзядзька Саша — матчын брат — увесь час падкідваў моладзі пытанні па літаратуры. Гадоў у дванаццаць захапіўся Гогалем і здужаў амаль усё, толькі “Мёртвыя душы” не зразумеў. І толькі ў дзявятым класе, калі праходзілі іх па праграме, сапраўды прачуў гэту кнігу.\nПра ўласныя кнігі\n— Сваю першую кнігу, не звязаную з навуковымі даследваннямі, я выдаў на тыя грошы, што атрымаў ад працы кансультантам на выданні трохмоўнай “Новай зямлі”. Я ведаў, што ў нашым інстытуце чалавек дзесяць складаюць вершы, але звычайна пішуць, як кажуць, у стол. Прапанаваў выпусціць усім разам зборнік вершаў і эпіграм. Адмовіўся толькі адзін. Ну, і свае прысвячэнні, эпіграмы ўключыў. Другая мая ненавуковая кніга — гэта ўспаміны пра брата Юрку “Апалены золак”, якая друкавалася ў "Полымі". Рэдактар часопіса Мікола Мятліцкі напісаў пад уражаннем успамінаў паэму. Мой ліст да брата, які загінуў, я адрасаваў “на той свет”. Мятліцкі вельмі слушна паправіў на “наўздагон”.У сваіх успамінах "Пад бацькоўскім дахам" я прывёў ліст бацькі ў ЦК КПБ аб стане беларускай мовы. Нечакана сустрэў нашага выдатнага паэта Генадзя Бураўкіна. Ён цёпла адазваўся аб маіх успамінах і, відаць, пад уплывам ліста Коласа, напісаў цудоўную паэму — "Развітанне".\nПра класічнае ў сучасным\n— “Сымон-музыка” задумваўся не паэмай, а адной з казак жыцця. Колас хацеў узняць тэму непаразумення паміж простым народам і яго геніямі. Нават Хрыста распялі за тое, што той прыйшоў з новымі ідэямі, якіх людзі не разумелі. У наш час “захлопвалі” і “затоптвалі” выступленне Андрэя Сахарава, прычым рабіла гэта эліта, якая не была гатовай да новага погляду. Таму пытанне гэтае — агульначалавечае. Паэма мела тры рэдакцыі. Першая была скончана ў 1919 годзе і мела надзвычай цікавы драматычны фінал. Каб рэжысёр Мікалай Пінігін у сваёй цудоўнай пастаноўцы выкарыстаў фінал першай рэдакцыі паэмы, то спектакль быў бы яшчэ больш магутным. У першым варыянце Ганна напрыканцы гаворыць Сымонку ісці і несці слова праўды ў народ. Выдатны крытык Адам Бабарэка пісаў, што, па сутнасці, пад гэраіняй паэмы маецца на ўвазе маладая Беларусь, якая загінула пад ціскам бальшавікоў. Другі варыянт паэмы скралі ў Коласа, таму давялося па памяці яго ўзнаўляць. Але ў трэцяй рэдакцыі, якую сёння мы чытаем, шмат купюр савецкіх цэнзараў. Увогуле, сучасныя перавыданні выходзяць са шматлікімі памылкамі. Прынамсі, мне давялося быць кансультантам у час падрыхтоўкі поўнага збору твораў Коласа і зрабіць багата правак тэксту, галоўным чынам па каментарыях да іх (напрыклад, маладыя рэдактары блытаюць КПСС і КПБ). Частку маіх заўваг прынялі, прынамсі, колішняе рэдактарскае слова “лёс” змянілі на першапачатковае ад аўтара “Бог”: “Мусіць, сам Бог для спакусы гэты край наш адзначаў”.\nЯ прыклаў намаганні, каб асобнай кнігай выдалі паэму Коласа “На шляхах волі”. Паэму, якая па памерах і глыбіні блізкая да “Новай зямлі”. Нядаўна выйшлі з друку “Казкі жыцця”, але чамусьці ў казку "Дудар" не уключылі дасюль поўную версію апавядання. Звычайна перадрукоўваюць толькі другую частку твора пра пана і дудара, а на першую — пра трох братоў, якія ўвасаблялі ўсходнеславянскія народы, забываюцца.\nПра ўлюбёны бацькаў твор\n— Канешне, “Новая зямля” мае найбольш глыбокае значэнне, па сутнасці, гэта — эпапея беларускага народа. Але, на маю думку, тут усё-такі мастацкае адлюстраванне пабудовы зместу паэмы, а “Сымон-музыка” — гэта шыкоўная канструкцыя, што даецца пісьменніку нашмат цяжэй. З гэтай нагоды згадваю размову з Нілам Гілевічам пасля таго, як у свет выйшаў яго “Сказ аб незвычайнай эпідэміі ў краіне Тутэміі”. Я шчыра падзяліўся сваімі ўражаннямі, казаў, што на мяне, як на чытача, гэты твор уздзейнічае куды больш за “Сказ пра Лысую гару”. Першы “Сказ...” — алегарычная рэч з незвычайным адлюстраваннем сутнасці, другі — таксама цудоўны, але ўсё ж гэта мастацкая перапрацоўка пабачанага ўжывую. Ён паглядзеў на мяне і кажа: “Ты ведаеш, мне пра гэта ніхто не гаварыў. А ты ж маеш рацыю!”\nУ сустрэчы прымалі ўдзел Дар’я АМЯЛЬКОВІЧ, Пётра ВАСІЛЕЎСКІ, Юрый КАРПЕНКА, Таццяна МАТУСЕВІЧ, Настасся ПАНКРАТАВА, Вольга РОПАТ, Сяргей ТРАФІЛАЎ, Юрый ЧАРНЯКЕВІЧ\nУ матэрыял, вядома, не ўвайшлі ў поўным аб'ёме многія развагі Міхася Канстанцінавіча пра беларускую навуку, гады яе магутнага ўздыму і сучасны стан. Але герой гэтага матэрыяла перадаў у рэдакцыю свае думкі ў выглядзе грунтоўнага артыкула, да публікацыі фрагментаў з якога "К" праз пэўны час вернецца.


Виктор Малыщиц: По дороге взял женщину, которая голосовала на обочине, а она мне о славянском братстве и «Святой Руси»…\nВиктор Малыщиц: По дороге взял женщину, которая голосовала на обочине, а она мне о славянском братстве и «Святой Руси»… 19\nЕхаў нядаўна са Смалявічаў у Мінск і па дарозе узяў жанчыну, якая галасавала на ўзбочыне. Размаўляла яна па-руску настолькі выразна, што адчувалася — родам аднекуль з-за усходняй мяжы. Вось-вось — і скажа што-небудзь накшталт «поребрик». Так і апынулася — яна сама паведаміла, што родам з Расіі, жыла і працавала там, а цяпер асела ў Беларусі. Вядома, я адразу вырашыў дыстанцыявацца ад абмеркавання ўсіх палітычных пытанняў, бо надта не хацеў выслухоўваць чарговыя прамовы пра братэрскія народы і пра гістарычную праўду ад тых, чые мазгі прамытыя прапагандай.\nАле жанчына сама хутка перайшла на палітычныя тэмы. Як толькі мы загаварылі пра архітэктурную спадчыну, яна вымавіла: «Я ўсё думаю — якой бы цудоўнай зараз была наша Беларусь, каб не 1795 год!» І потым яшчэ шмат нагаварыла пра славянскае братэрства, пра «Святую Русь» і г.д., толькі зусім у процілеглым ключы ў параўнанні з тым, што мы чуем з расійскіх тэлеканалаў. А напрыканцы яшчэ і выказала захапленне нашай мовай, якую ёй так і не атрымалася вывучыць.\nКарацей, атрымаў стопіцоты раз ўрок, што свет не чорна-белы.


Какие цены ожидают нашу сахарную индустрию\nСыпучие пески рынка\nОпубликовано: 12.04.2017 22:27:31\nГодовой объем внутренннего рынка сахара держится на уровне 370—380 тысяч тонн.\nУ мінулым годзе нашы СПК вырасцілі добры ўраджай цукровых буракоў. Пашанцавала і перапрацоўшчыкам. Цёплая восень і першы зімовы месяц дазволілі без страт справіцца з ператварэннем караняплодаў у салодкі прадукт. У мінулым годзе на Скідзельскім цукровым камбінаце перапрацавалі 906 тысяч тон буракоў, з якіх атрымалі 132 тысячы тон цукру. Вынік выдатны! Але ёсць адно «але». На прылаўках крам з’явіўся расійскі цукар. Яго галоўная адметная асаблівасць — больш нізкая цана. Як адрэагаваў скідзельскі вытворца і ці ёсць падстава для сур’ёзнай турботы?\nПавялічыць выраб цукру ў Скідзелі да 10 тысяч тон у суткі пакуль не ўдаецца.\nФота Валерыя ЮДЗIНА.\nУ цэлым на цукровым рынку трывала ўтрымліваюць свае пазіцыі беларускія заводы. Тым не менш трывожныя званочкі ў выглядзе больш таннага расійскага цукру на прылаўках сеткавых гіпермаркетаў выклікаюць пытанні нават у абывацеляў. Няўжо свайго мала? Некаторыя спецыялісты прагназуюць выцясненне беларускага цукру з расійскага рынку. Яшчэ больш, нават прадракаюць прыход расійскага вытворцы да нас. Справа ў тым, што ў суседняй краіне ўзяліся падымаць сельскую гаспадарку і нарошчваць аб’ёмы перапрацоўкі цукровых буракоў. Аднак намеснік генеральнага дырэктара па маркетынгу ААТ «Скідзельскі цукровы камбінат» Дзмітрый Каневіч не схільны драматызаваць падзеі:\n— Мы арыентуемся на ўнутраны рынак, толькі частку прадукцыі рэалізуем за межы краіны. У асноўным у Расію. Рынак цукру нельга назваць свабодным. Многія краіны абараняюць яго высокімі стаўкамі на мытныя пошліны. У рамках Мытнага саюза, куды ўваходзяць пяць краін, дзейнічае льготны рэжым. Калі казаць пра далёкія краіны, то адпужваюць вялікія выдаткі на транспарціроўку. Што тычыцца Расіі, то ў гэтым годзе там вырабілі дастаткова цукру, каб забяспечыць унутраны рынак. І гэты аб’ём вельмі моцна паўплываў на расклад сіл. Калі раней вазіць сюды было нявыгадна, то сёння мы бачым на прылаўках нашых магазінаў расійскі цукар.\nЧаму так здарылася? Сабекошт складаецца з двух кампанентаў: цэн на сыравіну і энерганосьбіты. У краіне-суседцы цана і на тое, і на другое значна ніжэй. Адсюль і канчатковая цана на прадукт. Шчыра кажучы, спажыўца гэтая інфармацыя мала хвалюе. Пры багацці выбару ён аддасць перавагу прадукцыі па больш выгаднай цане. Тое ж адбываецца і ў маштабах гандлёвай сеткі. Магчыма, гэты факт і не так важны, калі б не была дадзеная прадукцыя ў разрадзе стратэгічных тавараў.\n— Сусветная цана на цукар апошнія два гады расце, — уводзіць у курс справы Дзмітрый Каневіч. — Расія прадае яго танней па адной простай прычыне — няма дзе захоўваць. Упэўнены, што пройдзе яшчэ месяц, і яны прададуць вялікую частку. Тады цана пойдзе ўверх. На самай справе аб’ёмы цукру з Расіі ўвозяцца не такiя ўжо вялікія. Вакол нас дастатковы попыт у краінах, дзе няма сваёй вытворчасці. Такіх як Азербайджан, Арменія і іншыя. Нашы партнёры ад паставак пакуль не адмаўляюцца. Расійскія спажыўцы не выстаўлялі прэтэнзій па якасці нашай прадукцыі. З улікам вялізнага расійскага рынку мы знойдзем спажыўца, таму што наш цукар якасней расійскага.\nНа заводзе не баяцца канкурэнцыi з боку расійскага таннейшага цукра.\nМіж тым якасць скідзельскага цукру змаглі ацаніць не толькі жыхары Расіі, але і Казахстана, Малдовы, Узбекістана, Кыргызстана, Літвы. У апошнія гады цукровы камбінат у Скідзелі зведаў значныя змены. Але галоўны інжынер прадпрыемства Уладзімір Губарэвіч кажа, што ў бліжэйшыя два гады працэс рэканструкцыі будзе прыпынены, і тлумачыць чаму:\n— Зроблена ўжо нямала, але прынята рашэнне прыпыніць працэс, каб разлічыцца з крэдытамі. Распрацаваны цэлы шэраг праектаў, гатовых да рэалізацыі, якія вырашылі адкласці да лепшых часоў. Сёння прадукцыйнасць прадпрыемства складае 8 тысяч тон у суткі. Гэты паказчык стабільны ўжо на працягу некалькіх гадоў, але пакуль павялічыць магутнасці да 10 тысяч тон не ўдаецца. Справа ў тым, што камбінат — гэта адзінае цэлае. Каб усё працавала ў адзіным рэжыме, неабходна мадэрнізаваць усе звёны ланцуга. Гэта значыць, калі ўстаноўлена сушка цукру магутнасцю 10 тысяч тон у суткі, то і выпарная і мыйная станцыі таксама павінны быць адпаведнай магутнасці. Пакуль гэтага няма.\nСпецыялісты адзначаюць, што гэты год выдаўся як ніколі ўдалым. Першапачаткова планавалася паставіць на цукровы камбінат больш за мільён тон цукровых буракоў. Аднак на справе выйшла крыху менш — 906 тыс. тон. У цэлым на Гродзеншчыне сабрана амаль 2 мільёны тон караняплодаў пры ўраджайнасці 510 ц/га. Гэта 40% ад усяго валавога збору па рэспубліцы. Лішкі буракоў аграрыям з 17 раёнаў вобласці прыйшлося адгружаць на іншыя цукровыя заводы краіны. Цікава, што гаспадаркі Гродзенскага раёна паставілі роўна палову аб’ёму салодкіх караняплодаў. І справа не толькі ў вялікіх плошчах, але і ва ўраджайнасці. У цэлым па раёне гэты паказчык склаў 825 ц/га, а ў шэрагу гаспадарак значна перавысіў 900 ц/га.\nНа Скідзельскім цукровым камбінаце цана на бураковы цукар расці не будзе. Тут робяць усё магчымае, каб знізіць выдаткі і, адпаведна, сабекошт прадукцыі.


Суд не агучвае свае рашэнне наконт прымусовага лячэння Ігара Пастнова\nhttp://spring96.org/be/news/65358 2013 2013-08-22T07:21:17+0300 2013-08-22T07:21:17+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/pastnou-igar-doktar.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ судзе Віцебскага раёна 21 жніўня разглядалі магчымасць прымусовага псіхіятрычнага лячэння ўрача Ігара Пастнова, які публічна выказваў свае крытычныя меркаванні пра стан віцебскай медыцыны. Высновы суда застаюцца таямніцай, але Ігар Пастноў па-ранейшаму не выходзіць на сувязь. Ёсць падставы меркаваць, што з псіхіятрычнай бальніцы яго не адпусцілі.\nУ сакратарыяце суду адмовіліся паведаміць вынікі пасяджэння карэспандэнту Радыё Свабода.\nПра тое, што суд мусіць вырашыць, ці будзе ўжыта прымусовае лячэнне да ўрача-псіхіятра Ігара Пастнова, даведаўся незалежны журналіст Удладзімір Жыгулоў.\nЁн спрабаваў даведацца іншыя падрабязнасці ў глоўурача віцебскай абласной псіхіятрычнай бальніцы Алены Мартынавай, але яна не з’явілася на прызначаную ёй жа самой сустрэчу. А намеснік галоўурача на пытанні журналіста адказваць адмовіўся, заявіўшы, штот спадар Жыгулоў “не мае акрэдытацыі”, а газета “Віцебскі кур’ер” “не зарэгістравана ў Беларусі”.\n“ Хоць з суда няма звестак, але я разважаю так: каб вырашылі не лячыць прымусова, дык Пастнова б выпусцілі з бальніцы. І ён бы мне патэлефанаваў. А так – не чуваць, і я сам яму тэлефаную, але ён па-ранейшаму недаступны, усе паведамленні так і ідуць на галасавую пошту”, -- разважае Уладзімір Жыгулоў.\nВіцебскі ўрач-псіхіятар Ігар Пастноў апынуўся на лячэнні ў псіхіятрычным шпіталі неўзабаве пасля апошняга відэавыступу, адрасаванага землякам. Ён выказаў свае крытычныя меркаванні пра стан віцебскай медыцыны, прымусовае кадзіраванне ад алкагалізму, а таксама пра тое, што яго самога запалохваюць прымусовым псіхіятрычным лячэннем.


Колькасьць аўтамабіляў, што едуць праз беларуска-польскі пераход каля Берасьця, скарацілася ўдвая\n04 кастрычнік 2004, 11:45\nАлег Супрунюк, Берасьце Рэзкае зьмяньшэньне руху транспарту праз аўтамабільны пераход “Варшаўскі мост” – такі вынік першых сутак, што прайшлі пасьля зьменаў правілаў мытнага афармленьня на самым буйным пераходзе на мяжы Беларусі й Польшчы.\nНа аўтамабільным пераходзе “Варшаўскі мост” каля Берасьця зараз назіраецца адноснае зацішша. Выклікана гэта тым, што ад 1 кастрычніка беларускія мытнікі й памежнікі правяраюць аўтамабілі й іхных пасажыраў выключна на сваёй тэрыторыі. Раней на пераходзе “Варшаўскі мост” адпаведныя беларускія і польскія службы кантралявалі рух транспарту толькі ў бок Польшчы. Грамадзяне, якія ехалі з суседняй краіны ў Беларусь, аналягічны сумесны пашпартны і мытны кантроль праходзілі на польскім пераходзе “Тэрэспаль”.\nПаводле прапановы кіраўнікоў дзяржаўнага мытнага камітэту і памежных войскаў Беларусі, такія сумесныя дзеяньні на гэтым польскім пераходзе фактычна скасаваныя. Беларускі бок тлумачыць свае захады тым, што “Варшаўскі мост” пасьля рэканструкцыі здольны абслугоўваць значна больш аўтамабіляў, што рухаюцца ў абодвух накірунках мяжы.\nРазам з тым кіраўніцтва берасьцейскай мытні “Заходні Буг” не хавае свайго намеру істотна павялічыць суму пошлінаў, спагнаных з грамадзянаў, што вяртаюцца з Польшчы пасьля закупаў. Калі раней так званыя “чаўнакі”, знаходзячыся на пераходзе “Тэрэспаль”, маглі адмовіцца ад аплаты пошліны і вярнуцца са сваім таварам на польскую тэрыторыю, дык зараз зрабіць гэта ўжо немагчыма. У выпадку, калі пошліна ня будзе спагнаная, мытнікі затрымліваюць груз, і праз пэўны час ён можа быць канфіскаваны.\nАле да новых правілаў скептычна ставяцца нават супрацоўнікі дзяржаўнага прадпрыемства “Памежны сэрвіс”, якія лічаць, што аўтаперавозчыкі і “чаўнакі” пачнуць абмінаць “Варшаўскі мост” і езьдзіць праз іншыя пераходы на беларуска-польскай мяжы.\n(супрацоўнік “Памежнага сэрвісу”: ) “Пойдуць на “Дамачава” і на “Пясчатку”, дзе сумесна працуюць палякі і нашы”.\nПаводле неафіцыйных зьвестак, рух транспарту праз пераход “Варшаўскі мост” за апошнія суткі скараціўся амаль удвая.


Пра спявачку, чары і каханне\nЯк закахаліся твае мама і тата? Калі лепей скокнуць, каб быць счаслівым, і пры чым тут дранік? Пра гэта і многае іншае даведаешся з лепшых работ удзельнікаў рэспубліканскага творчага конкурсу “А ў нашай хаце свята”. Чытай і далучайся.\nАд жарту да верашчакі\n— А яшчэ крыху “Галіны Бланкі” дабаў — смаката будзе, — таямніча шэпча маёй маці бабуля.\n— Ага! — смяецца тата. — Хто ў той далёкі час чуў пра “Бланку”?\nПасля гэтага жарту ўся сям’я зацікавілася беларускай кухняй. Але аб гэтым па парадку.\nБацька вырас “на прызбе Мірскага замка”: яго добра відаць з бабулінага агарода! У родзе шляхціцаў Дылеўскіх, да якога належыць тата, усе любілі смачна пад’есці. Жанчыны выдатна гатавалі беларускія стравы, удасканальваючы рэцэпты сваімі знаходкамі.\nСкончыўшы Віцебскі ордэна Дружбы народаў медыцынскі інстытут, бацька па размеркаванні застаўся на Віцебшчыне. Там яны з маёй матуляй сустрэлі адзін аднаго падчас спартыўных спаборніцтваў. Ніякіх супярэчнасцей у выхаванні “міравога” хлопца і юнай палачанкі не было, аднак час ад часу бацька сумаваў па водары знаёмых з маленства страў… Каб выключыць з сямейнага жыцця маладых кпіны мужа (быццам жонка нічога не ведае пра сапраўдную беларускую кухню), узялася дапамагчы свякроў. І хутка цэлая гара дранікаў высілася ў вялікай місцы (каб хапіла ўсім, бо чакалі гасцей, а па драніках кожная наша жанчына майстрыха). Але ж рэцэпт традыцыйнай верашчакі патрабаваў карэкціроўкі…\nІ вось залацістым бокам цвірчыць на патэльні нарэзаная кавалачкамі “пальцам піханая” каўбаска. У сатэйніку да яе далучыліся такія ж румяныя свіныя рэбрышкі. А на духмяным ад прыпраў тлушчы шкварчыць гара нашынкаванай цыбулі (плакалі абедзве гападыні). Соль, перац, лаўровы ліст, крыху мукі (каб лепш на дранік бралася!), заліць усё квасам… Тата, раздаючы парады, круціцца побач. Водар дзяцінства, што разносіцца па кватэры, ён пазнае з тысячы, бо так пахнуць можа толькі найлепшая ў Міры верашчака, якую гатуе спявачка “міравога ўзроўню” (бабуля спявае ў хоры ветэранаў педагагічнай працы Міра). Якраз у гэты час і ўзгадалі “Галіну Бланку”… Растлумачыць штосьці гасцям, якія завіталі праз хвіліну, не быў здольны ніхто: мы толькі выціралі ад смеху слёзы. Але пах ежы вярнуў прытомнасць. І дранікі, і верашчака разышліся на ура. Спрэчкі наконт смаку страў дзяцінства перамяжаліся здаровым рогатам. Вынік таго памятнага вечара — цяпер нашы сябры і радня частуюць усіх выключнымі прысмакамі: халадніком і зялёным баршчом са шчаў’я, бабкай са смятанай ды тонка наструганай духмянай паляндвіцай, бігусам і драчонай, пызамі ды калдунамі, наліснікамі са смятанай і тварагом. Але галоўныя на нашым стале — дранікі з верашчакай. Іх падаюць заўсёды з усмешкай, распавядаючы, як бабуля вучыла маму гатаваць верашчаку з татавага дзяцінства…\nЮК. Яна Курто, Полацкая дзяржаўная гімназія № 1 імя Францыска Скарыны\nТам цячэ пякучая вада…\nУ вёсцы Жгунь умеюць і працаваць, і святкаваць! Асабліва чакаем Купалле. Чаму? Таму, што мястэчка наша быццам падпарадкоўваецца стыхіям Агню, Вады і Зямлі. Жыхары паважаюць апошнюю: кланяюцца падчас працы — і у нас заўсёды добры ўраджай!\nПра агонь нагадвае назва Жгунь, той жа корань мае гідронім Жгункі. Кажуць, у даўніну рэчка была вялікая, але аб гэтым засталіся толькі ўспаміны ды падсохлае глыбокае рэчышча з ямай, якую называць Карабельня: там калісьці стаяў прычал. А вада лічылася пякучай. Ёсць у нас і возера, і вуліца Заазёрная. На Купалле на беразе збіраецца народ. Тут заўсёды весела. Кожны марыць адшукаць папараць-кветку: апоўначы яна зацвітае, а калі знойдзеш яе, па павер’ях, зразумееш мову звяроў і птушак, атрымаеш здольнасць бачыць будучыню, знаходзіць схаваныя скарбы свету. На Купалу многія расліны набываюць магічную сілу.\nРыхтуемся да свята загадзя. Вучым абрадавыя песні і танцы, падбіраем касцюмы ведзьмакоў, русалак і галоўнай гераіні — Купалінкі. Здаўна ў свяце ўдзельнічалі ўсе — ад мала да вяліка, бо толькі сумеснае выкананне абрадаў забяспечвала агульны дабрабыт. Пачынаецца дзеянне каля клуба, дзе задорна спявае народны хор, а потым людзі ідуць на бераг ракі альбо да возера. Там загадваюць жаданні, завязваючы каляровыя атласныя стужкі на абраную маладую бярозку. Непадалёк усталёўваецца абрадавае кола, якое сімвалізуе сонца, а стужкі — прамяні. Купалле — свята, прысвечанае сонцу і росквіту зямлі. Вакол кола водзяць карагоды і спяваюць песні. Дзяўчаты плятуць вянкі, кідаюць іх у раку і варожаць на суджанага… А яшчэ купаюцца ў расе, абліваюцца вадой, якая ў магічную ноч мае ачышчальную сілу. Потым распальваюць вогнішча, бо агонь — сімвал магутнага бога Сонца. Верылі, што, пераскокваючы праз купальскія вогнішчы, набіраешся здароўя і моцы. А хто далей і вышэй пераскоча, той будзе больш шчаслівым. Сумесны скачок з’яўляўся свайго роду выпрабаваннем каханых на трываласць: калі падчас яго хлопец і дзяўчына не расчаплялі рук, пара лічылася ідэальнай. Нават Алёна Геркусава і Яўген Тамашэнка ў мінулым годзе ажаніліся хутка пасля такога скачка. А сёлета пашанцавала маёй сяброўцы: яна знайшла чароўную кветачку!\nЮК. Аліна Шустава, Жгунская сярэдняя школа, Гомельская вобласць.\nСвята ладзіла Ірына Хацук, “ПВ”.


Інвалід у Беларусі — гэта пажыцьцёвы прысуд\n03 сьнежань 2009, 19:57\nЯк жывецца інвалідам у Беларусі? Сёньня ў розных рэгіёнах краіны з нагоды Міжнароднага дня інвалідаў адбываліся розныя імпрэзы. Карэспандэнты «Свабоды» знаёміліся з удзельнікамі, распытвалі арганізатараў, экспэртаў.\n«Сёньня інваліды-вазочнікі таксама мусяць заставацца ў сваіх сьценах. Яны ўжо забылі, як выглядае горад»\nНа Магілёўшчыне бальшыня інвалідаў-вазочнікаў сёньняшні дзень правядуць дома. Каб выбрацца ў людзі, у іх няма аніякіх магчымасьцяў. Тэму працягвае Андрэй Белагубаў.\nУ Бабруйску жыве каля шасьцісот інвалідаў-вазочнікаў. Паводле кіраўніка бабруйскай арганізацыі Асацыяцыі інвалідаў-вазочнікаў Сяргея Мацкевіча, толькі дзясятак зь іх могуць рухацца па горадзе.\n«Астатнія жывуць у сваіх кватэрах, і жывуць як у турме. Яны толькі зарэгістраваныя ў сацыяльных службах. Зь імі ніякія мерапрыемствы не праводзяцца. Кажуць, што ў нас няма месца, куды безь перашкодаў дабраўся б вазочнік, бо ўсе клясы на другім паверсе».\nВуліцы населеных пунктаў рэгіёну ў бальшыні сваёй не прыстасаваныя для інвалідаў. Пандусы, мэханічныя пад’ёмнікі — атрыбуты цэнтральных вуліц. Іх інваліды наведваюць нячаста.\nІх кола ўзаемінаў — сваякі і дужа блізкія сябры.\n«У іх няма ня проста фінансаў. У іх няма тэхнічных магчымасьцяў. Іхны двор, іхны пад’езд, іх кватэра не прыстасаваныя. Людзі сядзяць гадамі ў кватэры. Яны забылі, як выглядае горад. Іх кола ўзаемінаў — іх сваякі й дужа блізкія сябры».\nУ 2010 годзе беларускі пратэзна-артапэдычны цэнтар зьбіраецца пачаць вытворчасьць інвалідных вазкоў з электрычным прывадам. Першыя дзесяць ужо прайшлі выпрабаваньні й нібыта паступілі для разьмеркаваньня ў аблвыканкамы:\nУ Магілёў яшчэ ня трапілі першыя беларускія вазкі з электрапрыводам\n«Ніводнага вазка нам яшчэ не паступала з электрапрыводам. Толькі нядаўна вырашылі, што гэтыя вазкі будуць выдавацца бясплатна. Раней жа плянавалася — з аплатай 20 працэнтаў. Мільёнаў каля трох абышлося б інваліду», — зазначыла супрацоўніца камітэту працы й сацыяльнай абароны насельніцтва.\nАдным зь першых на такі вазок у Магілёве прэтэндуе Ўладзімер Вусікаў. Год таму, пікетуючы гарвыканкам, ён дамогся пакою ў Магілёўскім доме вэтэранаў. На сацыяльныя службы ён не спадзяецца й заяўляе, што за свае правы трэба змагацца — інвалід ты ці здаровы:\n«Уступіў у партыю я. У Беларускую хрысьціянскую дэмакратыю. Там людзі змагаюцца за сваю нацыю. Я не баюся нічога. Ведаю, што яе не зарэгістравалі два разы. Там старшыня добры — Павал Севярынец. Я слухаў пра яго па Радыё Свабода. Я БНФ не падвёў і не падвяду й гэтую партыю».\nІнвалідаў запрасілі ў музэі, дзе няма пандусаў\nМастацкі музэй. Пандусаў для інвалідаў няма.\nСёньня музэі Віцебшчыны праводзяць адмысловую акцыю — запрашаюць інвалідаў паглядзець усе экспазыцыі бясплатна. Пра акцыю і яе неспадзяванкі паведамляе Браніслава Станкевіч.\nНаведаньне бальшыні музэяў для інвалідаў-вазочнікаў робіцца, аднак, невырашальнай праблемай: там няма пандусаў, каб заехаць на вазку, а экспазыцыі месьцяцца на другім або трэцім паверсе.\nТак, у Віцебску абласны краязнаўчы музэй мае тры паверхі, мастацкі музэй — два. Абодва яны месьцяцца ў будынках, якія зьяўляюцца помнікамі архітэктуры. Пандусамі не абсталяваныя нават ганкі, ня кажучы ўжо пра стромкія лесьвіцы, якія вядуць да экспазыцыйных заляў. Трапіць туды чалавеку з абмежаванымі фізычнымі мажлівасьцямі проста неверагодна.\nМіж тым у музэях Віцебшчыны сёньня адчыняюцца выставы, спэцыяльна прымеркаваныя да Міжнароднага дня інвалідаў. Так, у віцебскім краязнаўчым музэі адчынілася экспазыцыя мастацкіх прац жанчын-інвалідаў пад назовам «Ад сэрца да сэрца». А ў аршанскім музэі Ўладзіміра Караткевіча, да прыкладу, экспануецца фотавыстава «Край аршанскі, край цудоўны», распавяла дырэктарка музэю Галіна Юркевіч:\nЯк сюды патрапіць інваліду?\n«Гэта выстава нашага мясцовага фотамастака Алеся Есьлікава, адмыслова прымеркаваная да гэтага дня. Каб людзі маглі палюбавацца аршанскімі краявідамі, прыродай...Ой, а пандуса ў нашым музэі няма. Неяк, праўда, прыяжджаў да нас інвалід у вазку, але ён быў з маладым хлопцам, дык яны ўдвох езьдзілі, глядзелі музэй».\nЭкспазыцыя, прысьвечаная Караткевічу, месьціцца на першым паверсе, а вось фотавыстава, пра якую распавяла спадарыня Юркевіч — ужо на другім, і інвалідам-вазочнікам трапіць туды ня ўдасца.\nСям’я пяцігадовай дзяўчынкі, інваліда зь дзяцінства, заяўляе, што дзяржава абыякава ставіцца да яе праблемаў\nНічым ня лепшая сытуацыя і ў астатніх музэях Воршы, канстатуе спэцыяліст тамтэйшага аддзелу культуры:\n«Ну, Музэй гісторыі пандусам абсталяваны. А што яшчэ? Усё! У Музэі Заслонава, дык там усяго адна прыступка, а ў музэі „Млын“ — штукі чатыры. Але там інвалід толькі на першым паверсе нешта паглядзіць, вышэй — лесьвіца стромкая. У музэі Караткевіча — дзьве прыступкі. І таксама толькі па першым паверсе хіба праехаць. А на другі — ніяк, няма там ніякіх варыянтаў, каб узьехаць. Для інвалідаў, пэўна, трэба ліфты будаваць, ліфтавыя шахты прадугледжваць».\nЧыноўнік з аддзелу культуры Аршанскага райвыканкаму распавёў, што ў 2007 годзе, калі дзейнічала дзяржаўная праграма па безбар’ерным асяродзьдзі, была пададзена заяўка на тое, каб выдаткаваць грошы для ўсталяваньня пандусаў ва ўсіх музэях. Але грошай так і не далі.\nКалі усталяваньне пандусаў — праблема для грамадзкіх месцаў, то пра прыватныя праблемы інвалідаў дзяржава ня дбае ўвогуле, лічыць Аляксандар Кузьняцоў зь Віцебску. Ён бацька пяцігадовай дзяўчынкі, інваліда зь дзяцінства:\n«Садзім дзіця ў каляску і да першага паверха едзем у ліфце. Потым усімі сямейнымі сіламі вывозім па лесьвіцы на ганак, ну, і таксама па прыступках зносім у двор. Я зьвяртаўся ў ЖЭУ, мне сказалі, што грошай на пандус пакуль няма. А яшчэ няма прыстасаванага транспарту — калі кудысьці выпраўляцца на грамадзкім транспарце, то гэта ўвогуле нерэальна».\nПрапанаваныя бясплатныя экскурсіі па музэях бацька дзіцяці-інваліда лічыць проста зьдзекам.\n«Хочацца, каб зьвярталіся да цябе па-чалавечы»\nНа Гомельшчыне на ўліку ў органах сацыяльнай апекі — амаль 90 тысяч інвалідаў.\nСпадарыня Вікторыя можа толькі з дапамогай маці павольна рухацца па вуліцы. Яна кажа:\nСпадарыня Вікторыя з маці.\n«Я — інвалід першай групы. Пэнсію атрымліваю 260 тысяч. У мяне інваліднасьць зь дзяцінства. Мы ўдваіх з мамай жывём. Хочацца, калі ты куды ідзеш, каб зьвярталіся да цябе па-чалавечы, а ня лаяліся. Калі ідзеш прасіць санаторную пуцёўку, то каб не празь сілу прасіць, а спакойна. А то, бывае, і са сьлязьмі ідзеш. І гэта пры тым, што мы пісалі Лукашэнку, мама пісала. Напісала — і далі пуцёўку праз два гады».\nМама ў Вікторыі таксама інвалід:\n«Трэцяя група па шчытападобнай залозе й сардэчным захворваньні. Але ж зьнялі... Я атрымліваю толькі 250 тысяч працоўнай пэнсіі — у 50 год сышла на пэнсію з-за дачкі».\nІнвалід крыўдуе на Аляксандра Лукашэнку\n67-гадовы гамяльчук Валер ледзь сунецца з кійком. У свой час ён рабіў газазваршчыкам на заводзе «Цэнтраліт», на будоўлях трубаправодаў:\n«У мяне была трэцяя група. На менінгіт хварэў — паралізавала. Інваліднасьць у мяне зьнялі. Лукашэнка сказаў, што трэцюю групу трэба зьняць — грошы на інваліднасьць скончыліся. Цяпер нічога не дапамагаюць».\nМужчыну сярэдняга веку бяз ступняў на самаробнай калясцы напаткалі на вуліцы Карповіча. Ён гаротна сядзеў і прасіў міласьціну. Назваўся Сяргеем:\n«Мне даводзіцца выходзіць сюды, каб назьбіраць паесьці. Даводзіцца наймаць людзей, каб сюды прывезьлі. Мне амаль нічога не застаецца на лекі. Мне кожны дзень трэба перабінтоўваць ногі — у мяне косьці тырчаць. Ніхто пра мяне не паклапоціцца. Са шпіталя выкідваюць — не патрэбны. У шпіталі самі лекары заходзяць і кажуць: так, табе прынесьці 20 шпрыцаў, табе — 20 пакетаў бінтоў. Даставай дзе хочаш, іначай будзем перабінтоўваць прасьцінамі».\nУжо сёньня: гадавіна «Ночы расстраляных паэтаў»\nНовы кіраўнік МУС, закрытыя межы, Ціханоўская без каранавірусу. Найважнейшае за 29 кастрычніка\nКачанава і Чэрачань дамовіліся абмеркаваць Канстытуцыю\nГрамадзян Беларусі пачалі прапускаць у краіну з сумежных дзяржаваў — Памежны камітэт


Хларыд кальцыя – зрабіць пілінг асобы дома | Сыход за скурай асобы -\n"Нахіл" – як у часы Савецкага Саюза быў названы вельмі эфектыўная касметычная працэдура, якая варта досыць дорага, і каб дабрацца да яго аказалася не так проста. Гаворка ідзе аб хімічны пілінг з выкарыстаннем хларыду кальцыя, адна з самых папулярных маніпуляцый і сярод сучасных жанчын, якія звыкліся даглядаць за сабой. У выкананні касметолагаў у салонах прыгажосці, і сёння гэта даступна далёка не ўсім з-за яго кошту, але такі ж эфект можа быць атрыманы і пілінг асобы ў хатніх умовах.\nХімічны пілінг хлорыстым кальцыем: супрацьпаказанні да ўжывання\nАсноўныя кампаненты, якія ўваходзяць у склад раствора для пілінга асобы\nПадрыхтоўка скуры да працэдуры\nВыкарыстоўваць гэты метад нават самастойна, дома будзе здзіўляць сваім амаладжальным эфектам, захоўваюць свежасць і прыгажосць, так як ён спрыяе якаснаму ачышчэнню скуры, робячы яе далікатнай, мяккай і абноўленай.\nТаксама, дзякуючы гэтай разнавіднасці хімічнага пілінга, паверхню скуры слущивание мёртвых клетак скуры, разгладжвае тонкія лініі і маршчыны. Структура скуры становіцца роўнай і гладкай. І нават ўвагнутасці ад вугроў і чырвань сыдзе.\nХларыд кальцыя-гэта вельмі эфектыўны прэпарат з шырокім спектрам прымянення. З яго дапамогай спыняюць крывацёку, запалення, барацьбы з алергічнымі рэакцыямі. І зараз адзін з самых папулярных прэпаратаў для ачысткі глыбокай ачысткі скуры-гэта той жа хларыд кальцыя – твар яго выкарыстанне стымулюе аднаўленне калагена, што прыводзіць да натуральнага абнаўленню скуры.\nНягледзячы на добры пост-вылузваюць працэдуры ўздзеянне любога роду, гэта свайго роду стрэсавая сітуацыя для скуры. Менавіта таму яго паводзіны дома варта падыходзіць з асаблівай асцярожнасцю. Варта ведаць і тое, што ў некаторых выпадках, гэта сродак проціпаказана. Першае, што вы павінны звярнуць увагу-гэта тып і стан скуры. Калі яна адчувальная і сухая, то гэтая працэдура не для яе.\nНе варта занадта часта выкарыстоўваць гэты метад і уладальнікам нармальнага тыпу скуры, таму што вынік можа быць парушэнне тлушчавага балансу і, як следства, алергічнай рэакцыі, такія як сып, скура можа пачырванець і пачаць лупіцца, з'явіцца бліскучая і алеістая.\nАсноўнымі супрацьпаказаннямі да правядзення гэтага віду пілінга ставяцца наступныя:\nУсякія пашкоджанні на скуры. Гэта могуць быць болькі, драпіны, нават дробнай угревой сыпы;\nНаяўнасць скурных захворванняў, незалежна ад іх этымалогіі;\nАктыўнай стадыі віруснай інфекцыі герпесу;\nПадчас цяжарнасці і ў перыяд груднога гадавання.\nБезадказнае стаўленне да працэдуры і яе недахоп кантролю можа прывесці да незваротных наступстваў, развіцця некрозу.\nПерад працэдурай, асабліва ў першы раз, важна, каб пераканацца, што няма алергіі на прэпарат. Нанёсшы на ўнутраную частку запясці або локця крыху 5% раствора хларыду кальцыя, трэба пакінуць яго на 15-20 хвілін. У выпадку хоць бы невялікі сверб і адчуванне палення і пачырваненне, пілінг хларыдам кальцыя ў хатніх умовах проціпаказаная.\nЯкасная чыстка скуры на твары атрымліваецца шляхам злучэння двух кампанентаў, якія ўтвараюць нерастворяющихся ў вадзе плёнкай з соляў кальцыя. Каб выдаліць іх, як бы крышыцца. Падчас гэтага дзеяння усе мёртвыя клеткі і часцінкі эпідэрмісу выдаляюцца.\nЯкія рэчывы з'яўляюцца асноўнымі кампанентамі для гэтай працэдуры?\nМыла. Да яго асаблівыя патрабаванні. А менавіта: ён павінен быць натуральным і не ўтрымлівае ніякіх хімічных дабавак. Усім патрабаванням адпавядае дзіцячым мылам, таму што яго падрыхтоўкі выкарыстоўваюцца толькі тлушчы расліннага і жывёльнага паходжання. Трэба мець на ўвазе, што ў іншых гігіенічных сродкаў, такіх як вяршкі, вадкія мыла або гелі, якія ўваходзяць лаўры ці лаўрэатамі сульфатаў, таму адказ неабходна, што абумоўлівае хімічны пілінг не адбываецца;\nХларыд кальцыя. Прэпарат, які мае бюджэтных выдаткаў. Ёсць флакон раствора, які можа быць пяць ці дзесяць адсоткаў канцэнтрацыі. Яго першы вопыт на твар пілінг лепш ажыццяўляць з выкарыстаннем 5% вадкасці.\nЎжываць гэтыя рэчывы рэкамендуецца ватовым тампонам, гэта і зручна, і гігіенічна.\nСкура асобы адчувальная і далікатная, таму, для правядзення глыбокай ачысткі неабходна вельмі акуратна, у тым ліку, калі асноўным кампанентам з'яўляецца раствор хларыду кальцыя. Пілінг можа быць выкананы толькі на здаровай скуры. Таму, рэкамендуецца перад працэдурай трэба правесці пільны агляд, і калі выяўленыя пашкоджанні або вугры, трэба адмовіцца ад маніпуляцыі да поўнага выздараўлення. У адваротным выпадку, ён выклікае хімічныя апёкі.\nКалі няма падстаў затрымаць ачысткі, перш чым неабходна цалкам выдаліць макіяж, выкарыстоўвайце мыйны сродак. Гэта можа быць касметычны малачко або гель для мыцця. Перад пачаткам працэдуры важна, каб эпідэрміс быў цалкам сухім і чыстым.\nТолькі ваша адказнае стаўленне да працэдуры будзе спрыяць яго эфектыўнасці. Метад пілінга з хларыдам кальцыя і дзіцячым мылам з'яўляецца досыць просты і не патрабуе ніякай спецыяльнай падрыхтоўкі.\nЗ ім лёгка справіцеся нават прадстаўніцы слабага полу, якія адважыліся на маніпуляцыі дома першай, таму што яна ўключае ў сябе наступныя крокі:\nПазбягаючы участкаў вакол вачэй, вырабіце вадкасць з раней адкрытай ампулы на скуру;\nТак паўтараць пасля кожнага высыхання скуры пакуль флакона вадкасці;\nЦяпер бярэм мыла і намыливаем рукі, за рукі, пакуль не ўтворыцца густая пена. Няма неабходнасці, каб ўвабраць іх. Вада павінна быць як мага менш. Таксама "піянеры" лепш не выкарыстоўваць ватовыя губкі, таму што яны лёгка ўбіраюць ваду і не можа быць разлічана;\nНамыленными рукамі пачынаюць працаваць з чалавекам. Рабіце гэта па масажным лініям. Пены павінна быць як мага больш, але рух плыўнае і без лішняга ціску. Вам трэба пастаянна рухацца і не акцэнтаваць увагу на пэўных участках.\nКалі ўсё зроблена правільна, масажуецца вобласці пачнуць утварацца галушкамі белага колеру. Працягвайце працэдуру да тых часоў, пакуль. Затым неабходна памыцца цёплай вадой і нанесці ўвільгатняе крэм.\nДля больш вопытных магу параіць яшчэ адзін спосаб, які адзін з ролікаў прапануе Вікторыя Боня.\nПілінг хларыдам кальцыя ў гэтым выпадку характарызуецца метад нанясення кампанентаў на твар\nНа чыстую і сухую скуру з дапамогай ватовага тампона, вырабіце вадкасць з ампулы;\nГэтая губка добра намыливаем рукі за (дзякуючы рэштках вадкасці ён яшчэ вільготны) і масажаваць мылам, нанесці другі пласт;\nВазьміце сухі ватовы дыск і пачніце з падбародка, кругавымі рухамі, каб выдаліць раней ўжыта змест. Апрацаваная такім чынам ўсю скуру;\nЗатым зноў наносім раствор, і пасля яго мы намыливаем рукі за твар і працярыце кругавымі рухамі.\nУсё, гэта вырабіць тры вымярэння, затым змыць цёплай вадой і нанесці ўвільгатняе пажыўны крэм. Выконваючы хімічны пілінг хлорыстым кальцыем ў хатніх умовах, лепш устрымацца ад ўздзеяння на скуру вакол вачэй, так як ён вельмі тонкі, і можа выклікаць праблемы.\nПасля касметычных працэдур вы можаце адчуць часовы дыскамфорт, і нават чырвань. Але калі яны сыходзяць у люстэрка, вы не можаце даведацца, таму што твар становіцца свежае і маладзей. Нядзіўна, што гэтыя маніпуляцыі да гэтага часу носіць назву "галівудскі пілінг з хлорыстым кальцыем".\nАднак, мы не павінны забываць пра пост-пілінг працэдуры, якія трэба актыўна ўвільгатняць скуру. Вы можаце выкарыстоўваць маскі, алею і пажыўныя крэмы. І эфект не прымусіць сябе доўга чакаць, і вельмі здзівіўся.


ШТО МОЖНА ВЫГАДНА ПРЫВЕЗЦІ З ФІНЛЯНДЫІ ДЛЯ СЯБЕ - ПАДАРОЖЖЫ - 2019\nСклалі спіс самых выгадных пакупак - ад ікры да пральнага парашка.\nСувеніры з Фінляндыі. Фота: www.votpusk.ru\nРасійскія турысты наведваюць Фінляндыю часцей за ўсё па трох прычынах: каб пабываць у гасцях у Санта-Клаўса, "адкатаць" візу і купіць якасныя прадукты. Для тых, у каго няма часу на вывучэнне шырокага асартыменту фінскіх крам, мы зрабілі падборку самых выгадных пакупак у Суомі.\nФіны вядомыя як вялікія рукодельники, таму удалай купляй у Суомі стануць нацыянальныя сувеніры. Напрыклад, гэта могуць быць вырабы з аленевай шкуры або фінскі нож Puukko з драўлянай ручкай. Нажы вядомых вытворцаў Marttiini, Roselli, Kainuun таксама могуць стаць годным падарункам. На ручцы выканана гравіроўка Суомен Лейона (Фінскі Леў). Такі мужчынскі прэзент абыйдзецца вам у 100 еўра ў мясцовых крамах і крамах.\nТаксама з паездкі па Лапландыі можна прывезці ўпрыгажэнні ручной працы. Мясцовыя майстрыхі вырабляюць іх з прыродных матэрыялаў.\nДля аматараў падарожжаў і паходаў карысным падарункам стане драўляная гуртка Kuksa, якую прывязваюць да пояса за вяровачку. Піць з Куксо можна ўсё, уключаючы гарачы чай.\nКампанія Marimekkо - вядомы ва ўсім свеце брэнд, візітнай карткай якога сталі яркія макі. Прадукцыю кампаніі адрозніваюць сакавітыя фарбы, якія зробяць ваш дом, гардэроб і настрой вясновым ў любы сезон. Вялікі плюс для шапаголікаў - крамы Marimekkо ёсць практычна ва ўсіх буйных гандлёвых цэнтрах, напрыклад, Stockmann, Kamppi.\nЗнатакам сучаснага дэкору можна зазірнуць у краму Iittala і абраць у падарунак дызайнерскую талерку або нестандартны падсвечнік. Ну, а ваза Аалто ўжо даўно стала культавым прадметам фінскага інтэр'еру.\nЕўрапейскія медыкаменты маюць рэпутацыю якасных, аднак, перш чым купіць раім пракансультавацца з лекарам.\nДзяўчатам падыдзе вітамінна-мінеральны комплекс Ladyvita. У пакупніц з Расіі ён карыстаецца вялікім попытам, таму як узбагачаны кальцыем, вітамінам D і іншымі карыснымі рэчывамі.\nЦяжарныя жанчыны і якія кормяць мамы могуць умацаваць сваё здароўе прэпаратаў Ladyvita Mama. Умацаваць імунітэт маці і дзіцяці можна з дапамогай вітамінаў Multi-tabs Raskaus Monivitamiini, Multi-tabs Raskausjaimetys, Multi-tabs Raskaus Plus і Multi-tabs Raskaus Omega-3.\nАкрамя таго, у фінскіх крамах вялікі выбар дзіцячых вітамінаў. Яны зніжаюць рызыку развіцця сардэчна-сасудзістых захворванняў, а таксама павышаюць імунітэт. Самыя папулярныя - Sana-Sol ў сіропе і таблетках і Multitabs D-tipat на алейнай аснове.\nТаксама Multitabs выпускае прэпарат з біфідабактэрыямі Multitabs Mini Plus, які адказвае за нервовую сістэму і кішачнік і неабходны для збалансаванага росту і развіцця дзяцей ад двух да дзесяці гадоў.\nБытавая хімія і касметыка\nЗвярніце ўвагу на якасную фінскую касметыку і бытавую хімію. Правераныя куплі: фінскі Fairy, які сапраўды "лепш мые", і таблеткі для посудамыйнай машыны.\nТаксама ва ўсіх крамах Фінляндыі вы знойдзеце вялікі выбар пральных парашкоў, не прадстаўленых на расійскім рынку, напрыклад, Omo, Serf. Прыгледзьцеся да брэнду LV, пад якім выпускаюць гіпаалергенную касметыку і бытавую хімію. Кампанія выкарыстоўвае экалагічна чыстыя кампаненты для сваёй прадукцыі і не наносіць шкоды навакольнаму асяроддзю.\nБытавая хімія з Фінляндыі: што купляць\nЛепшыя недарагія сродкі, да якіх варта прыгледзецца.\nШто тычыцца адзення, то ў Фінляндыі шматлікія аддаюць перавагу купляць спартыўную цёплую вопратку такіх вядомых вытворцаў, як Reima, Luhta, Kerry і Kuoma. Прычына гэтаму - прыгожае якасць і выдатны асартымент.\nГэта маркі дзіцячай адзення (акрамя Luhta і Kuoma), у калекцыях якіх прадстаўлены зімовыя і дэмісезонныя камплекты. Kuoma вырабляе абутак, прызначаную для актыўнага адпачынку.\nАфіцыйны сайт Reima\nАфіцыйны сайт Luhta\nАфіцыйны сайт Kerry\nАфіцыйны сайт Kuoma\nКалі вы хочаце прывезці з Фінляндыі нейкія незвычайныя рэчы, то варта прагуляцца па дызайнерскім кварталу, які размешчаны ў цэнтры Хельсінкі. Тут вы без працы падбераце сабе цікавыя ўборы, так як колькасць крам на квадратны метр проста зашкальвае.\nЯкія прадукты прывезці?\nЦяпер пяройдзем да спісу выгадных і пры гэтым смачных пакупак. Нагадаем, што з Фінляндыі ў Расію можна ўвозіць мясныя, рыбныя і малочныя прадукты ў вакуумнай упакоўцы.\nРаім паспрабаваць каўбасу фірмы Kotivara, якая прадаецца ў многіх фінскіх супермаркетах. Запомніць, як яна выглядае, лёгка - на ўпакоўцы намаляваны праваслаўны храм.\nСямейная кампанія Borges існуе ўжо больш за 100 гадоў і мае статус лепшага вытворцы аліўкавага алею ў свеце. Алей Borges ў фінскіх крамах можна купіць па даволі выгадным цэнах.\nНемагчыма з'ехаць з Фінляндыі, не купіўшы шакалад Fazer. Гэта можа быць чорны шакалад, а можа быць малочны з разнастайнымі напаўняльнікамі.\nФабрыка Kultasuklaa вырабляе эксклюзіўныя прысмакі. Напрыклад, у сезон на прылаўках яна з'яўляецца свежая фінская клубніцы ў шакаладзе. Для турыста ёсць толькі адно нязручнасць - тэрмін захоўвання ў такіх гасцінцаў вельмі кароткі.\nУ Фінляндыі кава - гэта напой, да якога адносяцца асабліва дрыгатліва. Фіны вельмі пераборлівыя ў каву і выбіраюць толькі лепшыя гатунку. Paulig - адзін з самых вядомых вытворцаў гэтага напою ў свеце. Кампанію нават можна назваць манапалістам на фінскім рынку.\nКава Kulta Katriina можна знайсці і ў расійскіх крамах, але больш выгадна набываць яго ў Фінляндыі. У кава гэтай маркі вельмі насычаны і падбадзёрлівы густ, яго рэкамендуюць ужываць раніцай, так як у ім утрымліваецца шмат кафеіну.\nМоднае з'ява - зялёны кавы, яго часцей за ўсё купляюць жанчыны з мэтай схуднець. Лічыцца, што валодае карыснымі для здароўя ўласцівасцямі. Тым не менш, яго карысць навукова не даказана, але і супрацьпаказанняў да ўжывання няма. Знайсці зялёны каву можна крамах і аптэках.\nЧырвоная ікра - гэта неад'емны атрыбут рускага застолля. Ікра фірмы Disa's Fish карыстаецца вялікай папулярнасцю сярод пакупнікоў з Расеі. Ікра з Фінляндыі гарантавана смачная і свежая і не ўтрымлівае кансервантаў, таму яе нельга доўга захоўваць.\nАкрамя таго, у прыгранічных супермаркетах вы знойдзеце велізарны выбар рыбы і морапрадуктаў.\nЗ алкагольных напояў вартыя ўвагі мятный лікёр Minttu - моцны і з нязвыклым густам ментола, а таксама ягадныя лікёры Lapponia, якія фіны вырабляюць вось ужо больш за 150 гадоў. Гэта могуць быць лікёры з густам марошка, брусніцы, журавін і нават абляпіхі. Усе ягады для вырабу напояў збіраюцца ўручную.\nХатняе фінскае піва "Kotikalja" па вартасці ацэняць аматары дадзенага напою. Таксама можна прывезці віно з парэчкі, рабарбара і агрэста. Можна купіць праўдзіва фінскую гарэлку, якую наўрад ці ўдасца знайсці ў Расіі (завецца яна "Коскенкервф").\nПераплачваць за пакупкі, плацячы падаткі замежнай дзяржаве, было забудзем заўсёды, а падчас валютнага скачка - асабліва. Tax free - гэта класічны спосаб зэканоміць на пакупках, які цяпер асабліва актуальны для абсалютнай большасці рускіх турыстаў.\nКолькі прадуктаў можна прывезці з Фінляндыі?\nДазваляецца ўвоз да 5 кілаграмаў уключна, у разліку на аднаго чалавека, гатовай прадукцыі жывёльнага паходжання (кансервы, масла сметанковае, маргарын з утрыманнем жывёл тлушчаў, каўбасныя і рыбныя вырабы, якія прайшлі тэрмічную апрацоўку, гатовыя малочныя прадукты, морапрадукты).\nНа ўвоз кармоў для жывёл у ручной паклажы і багажы пасажыраў дзейнічаюць тыя ж правілы, што і на ўвоз любой іншай прадукцыі жывёльнага паходжання.\nЎвоз алкаголю і цыгарэт у Расію\nПры ўвозе алкагольных напояў і цыгарэт павінны выконвацца колькасныя абмежаванні. Бяспошлінна можна вывезці з Фінляндыі алкаголь: па 3 літры на кожнага грамадзяніна старэйшыя за 18 гадоў. Што да тытунёвых вырабаў, завезці ў Расію можна не больш за 200 цыгарэт або 50 цыгар (цыгарыл) або 250 грамаў тытуню. Альбо ўсе названыя вырабы агульнай вагой не больш за 250 грамаў у разліку на аднаго чалавека, якi дасягнуў 18-гадовага ўзросту.\nКаб ваша падарожжа ў Суомі ня стаў змрочны непрыемнасьцямі на мытні, неабходна загадзя азнаёміцца з правіламі ўвозу тавараў з Фінляндыі на тэрыторыю Расіі.\nГлядзіце відэа: ЧТО ПРИВЕЗТИ ИЗ ТАЙЛАНДА ? ТОВАРЫ . ЦЕНЫ . ГДЕ КУПИТЬ ? (Лістапада 2019).\nCopyright 2019 \_ Зялёны Гатэль \_ Што прывезці з Фінляндыі


На заседании Шумилинского райисполкома: работа с обязанными лицами, молодёжная политика в регионе — Шумилино. Новости Шумилино и Шумилинского района. Герой працы. Герой труда. Районная газета\n30.11.2015 shumilino221Комментарии on На заседании Шумилинского райисполкома: работа с обязанными лицами, молодёжная политика в регионе\nНашы дзеці маюць права на клопат\nУ пятніцу 27 лістапада прайшло чарговае пасяджэнне раённага выканаўчага камітэта, на якім абмяркоўвалі пытанне кампенсавання бацькамі расходаў, затрачаных дзяржавай на ўтрыманне дзяцей, якія знаходзяцца на дзяржаўным забеспячэнні, працаўладкавання абавязаных асоб, якія жывуць у Шумілінскім раёне. Таксама гаварылі пра работу, якая праводзіцца з моладдзю ў рамках Года моладзі.\nПасяджэнне правёў старшыня райвыканкама Уладзімір Куранны. На пасяджэнні прысутнічала Марына Уласенка, намеснік начальніка ўпраўлення прымусовага выканання галоўнага ўпраўлення юстыцыі Віцебскага аблвыканкама.\n“Гэта нашы з вамі дзеці, і мы абавязаны зрабіць усё, каб ім дапамагчы,” – выказаўся, адкрываючы пасяджэнне, старшыня райвыканкама. Са свайго боку ён бачыць выйсце ва ўдасканаленні вытворчай і сацыяльнай сферы ў рэгіёне, адкрыцці новых працоўных месцаў, каб кожны мог працаваць, забяспечваць дабрабыт сваёй сям’і.\nСітуацыю ў раёне прадметна прааналізавала намеснік старшыні камісіі па справах непаўналетніх райвыканкама Людміла Грузневіч. Яна расказала, што зараз на тэрыторыі раёна жыве 104 абавязаныя асобы, 74 з якіх працуюць на прадпрыемствах і ў арганізацыях. Зразумела, што за гады існавання Дэкрэта №18 у раёне выпрацавалася дакладная сістэма дзеянняў. Многае даведзена да аўтаматызму.\nНапрыклад, не ўзнікае пытанняў з прадастаўленнем арганізацыямі транспарту для РАУС, з працаўладкаваннем такіх асоб, з іх медыцынскім абслугоўваннем, многім прадастаўлена магчымасць адпрацаваць свае прагулы ў выхадныя. Але ж там, дзе адкрываецца зона адказнасці саміх абавязаных, і пачынаюцца галоўныя праблемы. Гэтыя людзі п’юць, прагульваюць, не праяўляюць зацікаўленасці ні да свайго лёсу, ні да лёсу сваіх дзяцей. Было адзначана, што па колькасці прагулаў, якія здзяйсняюць абавязаныя, наш раён у вобласці лідзіруе, адтуль жа – і запазычанасць па выплатах: збіраецца крыху больш за 55% ад належнай сумы.\nНе дазваляюць у поўнай меры пакрываць расходы дзяржавы і невялікія заробкі абавязаных. Справа ў тым, што расходы на ўтрыманне аднаго дзіцяці складаюць у сярэднім каля двух мільёнаў, а сярэдняя зарплата абавязаных, напрыклад, за верасень склала 2 мільёны 484 тысячы рублёў, а ў сельскай гаспадарцы і наогул – 2 мільёны 28 тысяч. У гэтай сувязі варта заўважыць, што адно дзіця маюць толькі 57 абавязаных, у астатніх іх па двое і больш, у 12-ці бацькоў больш чым па трое дзяцей.\nВось і выходзіць, што ў поўным аб’ёме пакрываюцца расходы толькі ў адносінах пяці дзяцей сямю бацькамі. Такая сумная арыфметыка. Але зноў жа сітуацыя не была б такой катастрафічнай, калі б гора-бацькі не ўхіляліся ад работы, праяўлялі хоць нейкую зацікаўленасць далейшым жыццём.\nЗ такімі асобамі дастаткова цяжка весці прафілактычную работу, тым не менш ва ўсіх працоўных калектывах вызначаны адказныя, складзены планы работы з кожнай абавязанай асобай. Дарэчы, абсалютная большасць такіх асоб – жанчыны.\nУладзімір Куранны патрабаваў ад кіраўнікоў прадпрыемстваў і арганізацый канкрэтных прапаноў па змяншэнні даўгоў абавязаных перад дзяржавай і наогул, па выпраўленні сітуацыі ў раёне ў плане злоўжывання многімі людзьмі спіртным і адмаўлення імі здаровага ладу жыцця.\nДругім пытаннем на парадку дня была справаздача Шумілінскай раённай арганізацыі ГА БРСМ аб рабоце, якая праводзіцца з моладдзю ў рамках Года моладзі. Кіраўнік раёна ўбачыў цесную сувязь паміж двума, вынесенымі на абмеркаванне актыву раёна, пытаннямі.\nПершы сакратар раённай арганізацыі ГА БРСМ Аляксандр Хмарын расказаў, што раённая арганізацыя налічвае 1093 члены, якія аб’яднаныя 51-ой пярвічнай арганізацыяй (гэта амаль 40% ад усёй моладзі раёна). Дарэчы, на Шуміліншчыне пражывае 3050 чалавек, якім ад 14 да 31 года, і якія могуць “афіцыйна” лічыць сябе маладымі. За 10 месяцаў гэтага года новымі членамі БРСМ сталі 108 чалавек.\nХмарын заўважыў, што дзейнасць арганізацыі ідзе па наступных накірунках: грамадзянска-патрыятычнае выхаванне, другасная занятасць, валанцёрскі рух “Добрае сэрца”, культурная дзейнасць і арганізацыя вольнага часу, работа ў інтэрнэт-прасторы і са сродкамі масавай інфармацыі. Першы сакратар падрабязна расказаў пра тое, што было зроблена сёлета па кожным з гэтых накірункаў. Гэта актыўны ўдзел моладзі ў выбарах Прэзідэнта Беларусі, святкаванні 70-годдзя Перамогі, удзел у іншых маштабных раённых святах і мерапрыемствах, арганізацыя работы студатрадаў, правядзенне разнастайных конкурсаў і спаборніцтваў (“Школьны марафон”, “Уладар сяла”) і шмат чаго яшчэ. Аляксандр Хмарын заўважыў, што ўсе запланаваныя ў рамках Года моладзі мерапрыемствы ў цэлым выкананы.\nСтаршыня раённага Савета дэпутатаў Ірына Новікава звярнула ўвагу на тое, што больш актыўнай павінна быць работа менавіта з працуючай моладдзю. Сёння ў радах маладзёжнай арганізацыі больш за 700 чалавек менавіта працуючай моладзі, і толькі 392 маладыя чалавекі, якія яшчэ вучацца. А калі прааналізаваць накіраванасць праведзеных мерапрыемстваў, то можна заўважыць, што большасць з іх адрасавана навучэнцам. У гэтай сувязі асаблівая ўвага была завострана на арганізацыі работы добраахвотных дружын. Начальнік аддзела арганізацыйна-кадравай работы райвыканкама Вячаслаў Емяльянаў запэўніў, што ў снежні пачне працаваць добраахвотная дружына раённага выканаўчага камітэта.\nПа выніках работы было вырашана прыняць рашэнні па абодвух пытаннях з улікам выказаных заўваг.


Ад Кобрына да Эльбы | Кобринщина в годы войны | Туристический Кобрин\nНягледзячы на сталы ўзрост, Івана Сяргеевіча Куліша цяжка застаць у хаце, а тым больш без якой-небудзь справы. I ў дзень нашай сустрэчы, калі прыехалі ў вёску Засімы, унук знайшоў дзеда ў садку за хлявом, дзе была пасаджана бульба. З малых гадоў, калі яшчэ батрачыў у заможных гаспадароў, Іван Сяргеевіч прывык сам сачыць за гаспадаркай, не любіў беспарадку, авалодаў многімі рамёствамі. Гэта і дапамагала неяк пракарміцца сям’і бедняка, у якой ён рос.\nНе думаў тады Іван Сяргеевіч, што давядзецца авалодаць яшчэ адным рамяством - кулямётчыка. Праўда, спачатку давялося перажыць цяжкія дні акупацыі. Пасля вызвалення Кобрыншчыны ад фашысцкіх захопнікаў Івана і яго равеснікаў накіравалі на фронт. Ён трапіў у 218-ы стралковы полк, стаў кулямётчыкам. Не раз са сваім «дзехцяром» падтрымліваў агнём атакі нашых пехацінцаў.\nАсабліва «горача» прыйшлося палку, дзе служыў Іван Сяргеевіч, на Нарвскім плацдарме. Ён атрымаў тут, як кажуць, сапраўднае баявое хрышчэнне. На гімнасцёрцы паявіўся значок «Выдатны кулямётчык».\nПраўда, ворагі па-свойму «паважалі» кулямётчыкаў. За імі вялі сапраўднае паляванне варожыя снайперы, падключалі да гэтай справы мінамёты, буйнакаліберную зброю. Пад Кенігсбергам у студзені 1944 года «накрылі» і кулямётны разлік I. С. Куліша. Сам ён апынуўся ў шпіталі. Тут Івану Сяргеевічу ўручылі і медаль «За баявыя заслугі». Рана аказалася не простай, і пасля папраўкі I. С. Куліша накіравалі не ў пяхоту, а у артылерыйскі полк наводчыкам 76-міліметровай супрацьтанкавай гарматы. Разам з перадавымі часцямі Савецкай Арміі дайшоў да Эльбы. Тут сусрэліся з саюзнікамі - амерыканцамі. Адзін з іх падараваў Івану Сяргеевічу свой гадзіннік. Гэты просты падарунак I. С. Куліш доўга шанаваў як самую каштоўную рэч.\nТолькі ў 1947 годзе Іван Сяргеевіч вярнуўся ў родную вёску. Патрэбна было залечваць раны вайны, наладжваць мірнае жыццё. Ды і аб стварэнні сваёй сям’і пара было падумаць. Ў 1949 годзе палюбіў мясцовую дзяўчыну і ажаніўся. Затым сваімі рукамі пабудаваў дом. А неўзабаве паявіліся дзве дачкі...\nЯк гэта даўно было і як свежа ў памяці ветэрана?! Ды і старыя раны напамінаюць аб сабе. Аднак Іван Сяргеевіч не прывык скардзіцца на лёс. Летась разам з жонкай справілі залатое вяселле. Хутка павырасталі ўнукі. Старэйшы ўжо адслужыў у арміі. Людзі паважаюць, абралі старшынёй пярвічнай арганізацыі ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны і працы. Чаго яшчэ хацець ад жыцця?\nМабыць, пагэтаму Іван Сяргеевіч лічыць сябе шчаслівым чалавекам. Зразумела, для маладых ваенныя вёрсты ад Кобрына да Эльбы - ужо далёкая гісторыя, а для былога франтавіка I. С. Куліша - неад’емная частка жыцця, болю страт і радасці Перамогі.\nСацук, А. Ад Кобрына да Эльбы / А. Сацук // Кобрынскі веснік. – 200. .– 1 ліпеня. Пра ветэрана Вялікай Айчыннай вайны, былога кулямётчыка з в. Засімы І.С. Куліша.


Пытаньне дзяржаўнай мяжы з Украінай пакуль ня вырашана\n18 жнівень 2010, 17:34\nАмбасадар Украіны ў Беларусі Раман Бясьсьмертны выказаў спадзяваньне на вырашэньне ўсіх спрэчных пытаньняў, зьвязаных з завяршэньнем працэдур па дзяржаўнай мяжы.\nЁн заявіў журналістам, што беларускі бок зьвязвае пытаньне ўкраінскага доўгу перад Беларусьсю з пытаньнем па мяжы. Гэта ёсьць асноўнай перашкодай для абмену ратыфікацыйнымі граматамі па дамове аб дзяржмяжы — перадае "Інтэрфакс".\nАмбасадар адзначыў, што "ўкраінскі бок ня бачыць магчымасьці адказваць за тое, што належыць былому Савецкаму Саюзу і прадпрыемствам, якія сёньня не існуюць. Таму бакі ўвесь час вядуць дыскусіі і кансультацыі ", — адзначыў Р. Бясьсьмертны.\n"Ці ўдасца знайсьці прымальную формулу, давайце будзем чакаць. Я аптымістычна гляджу на ўсе пытаньні, пазначаныя ў заявах прэзыдэнтаў і ў падпісанай Дарожнай карце ", — сказаў амбасадар. Ён выказаў надзею, што "абсалютная большасьць пунктаў, якія прапісаныя ў Дарожнай карце, будуць рэалізаваныя ў тэрмін ".\n"Калі будуць існаваць нейкія аб'ектыўныя прычыны, якія не дадуць магчымасьці вырашыць асобныя зь іх, значыць, будзем іх вырашаць у наступным годзе ", — заявіў амбасадар Украіны ў Беларусі.