«Звязда» падтрымала стварэнне музея Адамовічу рублём | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » «Звязда» падтрымала стварэнне музея Адамовічу рублём\n«Звязда» падтрымала стварэнне музея Адамовічу рублём\nМы працягваем друкаваць матэрыялы ў падтрымку адкрыцця ў пасёлку Глуша Бабруйскага раёна музея, прысвечанага творчасці Алеся Адамовіча.\nВось ужо другі год штомесяц на старонках «Звязды» публікуюцца матэрыялы ў падтрымку стварэння музея беларускаму пісьменніку. За гэты час быў адкрыты разліковы рахунак пры Бабруйскім райвыканкаме і сабраны грошы на праектна-каштарысную дакументацыю. А нядаўна калектыў Выдавецкага дома «Звязда», пад «дахам» якога працуе 10 перыядычных выданняў і кніжнае выдавецтва, папоўніў скарбонку на суму болей чым 500 рублёў.\nДабрачыннасць павінна ісці ад сэрца\n«Звязда» і Алесь Адамовіч сёлета юбіляры. Газета ўсяго на 10 гадоў старэйшая за пісьменніка. Таму і лёс недзе аднолькавы. Тая ж партызанская тэма, напрыклад. У гонар звяздоўцаў-падпольшчыкаў устаноўлена 4 помнікі ў Мінску і на Любаншчыне. А да 60-годдзя Перамогі па прапанове Івана Шамякіна сталічны праспект газеты «Известия» быў перайменаваны ў праспект газеты «Звязда». Вуліца Адамовіча таксама ёсць. Толькі ў Глушы. І з'явілася яна дзякуючы ініцыятыве тутэйшых жыхароў. Помніка Адамовічу няма, але ёсць надзея, што будзе музей. Гэта пакуль — мара. Будынак мае патрэбу ў грунтоўнай рэканструкцыі, і на гэта трэба прыблізна 150 тысяч долараў. Грошы велізарныя для невялікага і не самага багатага Бабруйскага раёна. Таму музей ствараецца шляхам прыватна-дзяржаўнага партнёрства. За год ад жыхароў Беларусі і дзяржаўных устаноў на яго паступіла 11 245,5 беларускага рубля (у эквіваленце каля 6 тысяч долараў). Гэта без уліку той сумы, якую сабралі звяздоўцы. «Усё самае трывалае ідзе ад сэрца, ад душы, — кажа дырэктар — галоўны рэдактар Выдавецкага дома «Звязда» Павел Сухарукаў. — Гэта той выпадак, калі адміністрацыйны рэсурс ні пры чым. Павінен быць нейкі душэўны парыў. Дабрачыннасць паняволі пазбаўлена ўсякага сэнсу. Не трэба спадзявацца, што гэта кагосьці падштурхне або камусьці стане сорамна. Я абсалютна ўпэўнены, што наш пачын стане добрым прыкладам для тых людзей, якім гэта тэма цікавая».\nВажна адчуць дух творчасці\nАлена Мальчэўская, намеснік галоўнага рэдактара часопіса «Полымя», адна з першых перадала грошы на будучы музей. Падбадзёрыла, што праект вельмі карысны, што яго і далей трэба падтрымліваць. «Бо гэта няправільна, калі памяць такіх пісьменнікаў не ўшаноўваецца, — кажа яна. — Асоба Алеся Адамовіча важная для нашай краіны, для нашай гісторыі. І вельмі важна падтрымаць праяўленне культурных ініцыятыў у рэгіёнах. Таму што зрабіць музей дзесьці ў рэгіёне гэта сапраўды цяжка».\nНекаторыя супрацоўнікі Выдавецкага дома «Звязда» ведалі Адамовіча не толькі па творах.\n— Адамовіч у нейкім сэнсе мой зямляк, — кажа рэдактар аддзела навукі, крытыкі і літаратуразнаўства часопіса «Полымя» Алесь Марціновіч. — Я хоць нарадзіўся на Случчыне, але ўся мая біяграфія са школьнага ўзросту звязана з Капыльшчынай. А Адамовіч якраз нарадзіўся ў Конюхах. Наогул, Адамовіч — пісьменнік сусветнага маштабу. І яго абавязкова трэба ўшаноўваць. Калі прыходзіш у музей, ты зусім па-іншаму ўспрымаеш пісьменніка. Можна ведаць творчасць, а калі бачыш экспанат, ужо адно адчуванне таго, што гэты чалавек тут жыў, хадзіў, дыхаў — усё ўспрымаецца па-іншаму. Музей — гэта справа не аднаго дня, трэба, каб «Звязда» і далей пісала пра гэтага пісьменніка. Чым часцей гэта рабіць, тым хутчэй з'явіцца музей.\nРэдактар аддзела пісьмаў газеты «Звязда» Валянціна Доўнар сціпла лічыць, што падтрымаць ініцыятыву наконт музея — гэта самая звычайная, лагічная, нармальная справа, не вартая нейкіх лішніх слоў. «Дастаткова таго, што мы сабраліся разам і паўдзельнічалі, — кажа яна. — Тое, што гэты музей павінен быць, нават не абмяркоўваецца. Вось не запісаў бы ён разам з Калеснікам і Брылём у свой час галасы відавочцаў для моцнага па ўражанні твора «Я з вогненнай вёскі», і сышлі б гэтыя людзі, так нічога не сказаўшы. Несумненна, Святлана Алексіевіч адбылася б у любым выпадку, але яна працягвае справу Адамовіча — размаўляе з жывымі сведкамі. Гэта ад Адамовіча пайшло».\n900 адзінак экспанатаў нехта павінен убачыць\n— Сёння вельмі востра стаіць пытанне захавання літаратурных музеяў і мясцін, звязаных з літаратарамі. Але добра, што газета займаецца апякунскай справай, — лічыць дырэктар дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры Зміцер Яцкевіч. — Дзякуючы таму, што існуюць спонсары, выкуплены Статут ВКЛ для музея гісторыі Магілёва, іншыя каштоўныя рэчы. У нашым музеі захоўваецца 900 адзінак экспанатаў, звязаных з жыццём і творчасцю Алеся Адамовіча, і гэта трэба паглядзець. Каб вырашыць усе пытанні, якія ўзніклі вакол ініцыятывы са стварэннем музея, у найбліжэйшы час выедзем на месца і вывучым сітуацыю. Нельга, каб такая справа праходзіла стыхійна. Зробім апякунскую раду, будзем кантраляваць працэс. А там будзе відаць, пад чый патранаж браць гэты музей.\n— Сёлета самы адчувальны ўзнос на рэканструкцыю будучага музея зрабіў Выдавецкі дом «Звязда», — кажа начальнік аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Бабруйскага райвыканкама Галіна Чарнова. — Гэта добры прыклад для іншых арганізацый, прадпрыемстваў, устаноў. Нашымі спонсарамі сабрана ўжо каля 12 тысяч рублёў, але каб вярнуць да жыцця будынак, неабходна яшчэ шмат грошай. Дабрачынная дапамога сёння патрэбна як ніколі. Спадзяемся, што Выдавецкі дом «Звязда» сваім дзеяннем падштурхне і іншых.\nАпошнім часам музеі ўсё часцей падтрымліваюць спонсары. Некалькі гадоў таму першы канал Беларускага тэлебачання збіраў сродкі на будаўніцтва музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. Самы значны ўклад тады зрабіла ветэран вайны з Гомеля Марыя Сазоненкава, якая пералічыла 17 мільёнаў недэнамінаваных рублёў уласных зберажэнняў.\nУ Піцеры адзін з даўніх прыхільнікаў творчасці пісьменніка Сяргея Даўлатава журналіст і гісторык Леў Лур'е аб'явіў, што хутка будзе аб'яўлены збор грошай на выкуп камунальнай кватэры, дзе калісьці жыў пісьменнік. Цана пытання 100 тысяч еўра. Лур'е не сумняваецца, што мецэнаты Піцера і іншых гарадоў падтрымаюць ідэю.\nДзяржава падтрымлівае спонсараў\nЁсць Указ Прэзідэнта №300 «Аб прадастаўленні і выкарыстанні бязвыплатнай (спонсарскай) дапамогі». Ад падатку на прыбытак вызваляюцца арганізацыі (у памеры не больш за 10% валавога прыбытку), якія перадалі сродкі для будаўніцтва або рэканструкцыі аб'ектаў культуры ці выкарысталі 10% прыбытку на аплату рахункаў за аказаныя ўстановам культуры работы і паслугі. Акрамя таго, тэатры і музеі цяпер таксама могуць ствараць апякунскія саветы.\nНагадваем, што дабрачынны рахунак для збору сродкаў на рэканструкцыю будынка пад музей Алеся Адамовіча адкрыты пры аддзеле ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Бабруйскага райвыканкама р/р 3642129272326 у філіяле 703 ААТ СБ «Беларусбанк», код 760 г. Бабруйск, УНП 701226324. Прызначэнне плацяжу «Для вырабу праектна-каштарыснай дакументацыі і рэканструкцыі будынка ў пасёлку Глуша пад музей А. Адамовіча». Увага! Указанне назначэння плацяжу прынцыповае! Гэты доўгі сказ абавязкова павінен быць пазначаны на банкаўскім дакуменце.\nЗагаловак у газеце: Памяць — справа агульная


Опубликовано 28.02.2018 от dvAndrey в Культура и отдых // 0 Комментарии\nГэта апошняе пісьмо класіка беларускай літаратуры Якуба Коласа. Ён напісаў яго 25 траўня 1956 года, а 13 жніўня аднёс яго ў ЦК КПБ, каб аддаць пісьмо сакратару. Але таго не было на месцы і тады пісьменнік перадаў пісьмо ў аддзел культуры. Там яно адразу падпала пад цэнзуру. Пра лёс пісьма ніхто не ведаў аж да 1990 года, калі яно цалкам было надрукавана ў газеце “Літаратура і мастацтва”. 13 жніўня, пасля таго як Колас вярнуўся дадому, ён праз некалькі гадзін памёр, седзячы за сваім сталом. Відаць, паэт адчуваў гэта, а таму і перадаў сваё пісьмо адрасату.\nДа гэтага дня пісьмо можна было знайсці толькі ў падшыўцы газеты “ЛіМ”. У сеціве былі змешчаны толькі асобныя урыўкі з таго пісьма. Але сёння мы ўпершыню друкуем пісьмо Якуба Коласа на сваім сайце цалкам, без скарачэнняў. Нажаль, наш варыянт тэксту быў даволі стары, а таму, магчыма, не ўсе словы мы ўбачылі дакладна. Будзем удзячны за вашу дапамогу.\nКалі б сіла ўяўлення змагла паказаць мне гадоў 50 таму назад сягонняшні Мінск і ўсю нашу рэспубліку такімі, якімі яны зараз ёсць, гэта здалося б недасяжнаю мараю, непраўдзівым сном. Я гавару аб тым, што асабліва дорага майму сэрцу, бо на маіх вачах узрос і адужаў беларускі народ, стаў жыць непараўнана лепш, змяніў аблічча свае зямлі. Маладыя людзі ўжо не могуць уявіць сваю краіну без аўтамабіля на вуліцы, без трактара на полі, без велічных гарадоў, без электрычнага святла, усеагульная граматнасці, без кіно, тэатра. Гэта ўсё – наша праца, клопат Савецкай улады, кіраўніцтва Камуністычнай партыі. Нашы здабыткі – гэта мы самі, савецкія людзі, працавітыя, простыя. З тым большая пільнасцю і дбайнасцю беражом мы сваё шчасце, сваю працу, свае багацці.\nНайвялікшым духоўным багаццем народа з’яўляецца яго мова. У мове адлюстроўвалася гісторыя народа, яго працоўнае жыццё, яго барацьба, яго смутак і радасць, яго прырода, яго любоў і гнеў. Любіць і шанаваць мову нас вучыў вялікі Ленін, выдатныя пісьменнікі, вучоныя, педагогі.\nБеларуская мова параўнаўча маладая. Хоць і даўно ўжо гаворыць на ёй народ, але як мова навукі, палітыкі, літаратуры яна знаходзіцца ў перыядзе станаўлення. Таму задача савецкай інтэлігенцыі рэспублікі – берагчы мову, вывучаць яе, распрацоўваць і пашыраць. Гэта дасягаецца, па-першае, штодзённым яе ўжываннем у побыце, на рабоце, у дзяржаўных, грамадскіх і культурных установах.\nЦі ўсё добра ў нас у гэтых адносінах? Далёка не ўсё. На мой погляд, далейшае развіццё культуры рэспублікі вельмі многа праігрывае і, скажам проста, стаіць перад сур’ёзнай пагрозаю іменна ад недастатковай увагі да роднай мовы. Установы сталіцы вывелі з абыходу беларускую мову: на ёй не вядзецца перапіска, на ёй не гавораць з наведвальнікамі, у гарадах няма беларускіх шыльд і надпісаў, мала беларускіх афіш і плакатаў. Смешна сказаць, але, праехаўшы Мінск, кавалак Слуцкага шасе на працягу 30 кіламетраў, я не ўбачыў ніводнага беларускага слова. Толькі ў Русінаве на даследчай бульбяной станцыі знайшлося два пачарнелых ад часу надпісы: “Кузьня” і “Сьвіран”. Дый то, відаць, яны былі зроблены ў 30-х гадах, да рэформы правапісу, бо пасля мяккіх зычных у іх стаіць мяккі знак. Няўжо ж нашы аўтамабілі, трактары, станкі, тканіны, цукеркі, папяросы сталі б горшымі, каб на іх былі беларускія надпісы. Хай толькі якасць не падводзіць! Бо колькі ні пішы “Казбек” на мінскіх папяросах, усё роўна спажывец патрабуе ленінградскіх. Свіслач рака незайздросная, але калі папяросы з такой назвай будуць самымі лепшымі, дык яны знойдуць попыт ва ўсім Савецкім Саюзе. Чаму ж мы дапускаем, каб беларускія этыкеткі з’яўляліся толькі на дрэнным гуталіне і на не вельмі смачных водах? Гэта ж і мала, і проста крыўдна.\nАкадэмія навук, якая павінна быць цэнтрам беларускай навукі, не карыстаецца беларускай моваю, не выдае на ёй работ, не праводзіць паседжанняў. Тое, што ў Акадэміі існуюць інстытуты мовы і літаратуры, яшчэ справы не рашае. У нас дасюль не распрацавана беларуская тэрміналогія па ўсіх галінах навукі, а гэта дало б магчымасць пісаць па-беларуску навуковыя працы і выкладаць па-беларуску спецыяльныя дысцыпліны. Няўжо ж навуковая работа, калі яна ўдалая і цікавая, што-небудзь страціць ад таго, што будзе напісана па-беларуску! Наадварот, яе будуць перакладаць і пашыраць на многіх мовах свету, як гэта робіцца з творамі лепшых літаратараў. Могуць сказаць, што, стаўшы на такі шлях, распужаеш з Акадэміі вучоных, ураджэнцаў іншых рэспублік, якія не валодаюць мовай. Не, ніхто не збіраецца саджаць за азбуку паважаных і сур’ёзных людзей. Аднак, жывучы ў Беларусі, і ім бы не грэх навучыцца хоць бы чытаць газету. Большасць жа нашых вучоных – беларусы, і мову яны ведаюць, але ёю не карыстаюцца. У іх адрас і накіраваны гэты папрок. Бо хіба ж можа быць сур’ёзнае развіццё навукі, калі вучоныя не хочуць паважаць мовы народа, на зямлі якога яны працуюць.\nСаюзы кампазітараў і мастакоў таксама адмовіліся ад свае мовы. Ну, няхай у іх іншыя сродкі выражэння думак і пачуццяў, не моўныя. Аднак, зрабіць уклад у нацыянальнае мастацтва і музыку, не ведаючы мовы народа, немагчыма. Мова – важнейшы элемент нацыянальнай формы, не ведаючы яе, не карыстаючыся ёю, ні мастак, ні кампазітар не здолеюць аўладаць усімі духоўнымі багаццямі народа.\nБеларускую мову можна пачуць у тэатрах і па радыё. Але што гэта за мова? Гэта непрыхаваны здзек над ёю. Артысты і дыктары парушаюць элементарныя правілы вымаўлення, пастаноўкі націскаў, мова засмечана мноствам скажоных слоў-калек, няўдала запазычаных з рускай мовы. Адбываецца гэта таму, што артысты, работнікі радыё, журналісты, газетчыкі не карыстаюцца мовай у побыце. Пераклады газетных артыкулаў і матэрыялаў радыё даручаюцца машыністкам і малаграматным людзям. Адкуль жа тут узяцца добрай мове? Вось і пішуць нашы газеты і часопісы: “прадстаячы”, “маючыйся”, “кіруемы” і іншыя страхападобныя словы.\nТэатры, ставячы перакладныя п’есы, па-свойму, няграматна папраўляюць перакладчыкаў, змяняюць сказы і словы, бачыце, беларускае слова “не гучыць”, але яны не ведаюць яго і не імкнуцца зразумець сэнс, данесці яго да гледача. Назвы п’ес тэатры стараюцца даць так, каб яны былі не перакладзены, а толькі напісаны беларускімі літарамі. Дарэчы, тэатр оперы і балету ніяк не можа ўзбіцца на арыгінальны рэпертуар, пераклады лібрэта класічных опер не робяцца. Спевакі і артысты філармоніі, чытальнікі занядбалі беларускі рэпертуар. Можна пачуць, што такого рэпертуару няма. Няпраўда, ёсць і песні, ёсць і танцы, ёсць і творы для чытання. Трэба працягнуць руку і ўзяць. А пачні шырэй выконваць, дык і рэпертуар пашырыцца, будзе больш ахвоты працаваць у стваральнікаў яго.\nСтудыя “Беларусьфільм” здымае фільмы на рускай мове, а потым дубліруе іх на беларускую. Такім шляхам нацыянальную кінематаграфію не створыш. Дарэчы, дубліраваныя фільмы не з’яўляюцца на экранах сталіцы, дзе і як яны ідуць невядома.\nШто ж мы маем у галіне народнай асветы? У вузах, тэхнікумах, школах выкладанне не вядзецца па-беларуску, наша мова выкладаецца кепска, так што робіцца нялюбым прадметам. Беларускіх школ мала, яны размешчаны на ўскраінах у горшых будынках, у горшых умовах, як бы сумысля, каб малыя дзеці насельніцтва не маглі дабрацца туды. Нават у многіх школах вясковых мясцовасцей беларускага толькі і засталося, што паржавелыя шыльды над ганкам. Кажуць, што супраць беларускай школы з’яўляюцца пратэсты насельніцтва. Я і мае таварышы літаратары атрымліваем таксама абразлівыя пісьмы за абарону мовы, за работу на ёй. Трэба добра разабрацца, хто гэта піша. Праўда, разбірацца цяжка, бо пішуць ананімы. Ці выражаюць гэтыя пісьмы сапраўдную волю і жаданне народа? Можа, сапраўды наш народ перастаў любіць сваю мову? Не, гэтага не было і не можа быць. Прыслухайцеся да жыхароў гарадскіх ускраін і рабочых пасёлкаў, да калгаснікаў: у іх вуснах гучыць чыстая, прыгожая беларуская мова. Нікому з іх ні ў думку не ўпадзе пратэставаць супраць той мовы, на якой ён гаворыць з маленства. Але ёсць мяшчанская праслойка, якая грэбліва адносіцца да нашай мовы; яна мае ўплыў на недастаткова развітых асоб. На жаль, прыслухоўваючыся да голасу гэтага мяшчанства, і некаторыя людзі з органаў народнай асветы пачынаюць імкнуцца ліквідаваць і беларускую школу і наогул выкладанне мовы ў ёй. Але не волю народа выконваюць яны, блізарукія. Пратэставаць супраць роднай мовы, з аднаго боку, могуць людзі па неразуменню, а з другога – нашы ворагі, ворагі нашай савецкай рэчаіснасці, ворагі дружбы народаў. Наогул, недастатковая ўвага да мовы дае матэрыял для плётак і інсінуацый нашым замежным ворагам і іх паслугачам – беларускім нацыяналістам.\nПрашу разумець мяне правільна. Партыя вяла справядлівую барацьбу з буржуазным нацыяналізмам, ускрываючы сутнсць і карэнні гэтага зла. Я маю на ўвазе іншае, а іменна – тыя нездаровыя абставіны, у выніку якіх значная колькасць партыйнай і савецкай інтэлігенцыі рэспублікі была бязвінна рэпрэсіраваны. Дык вось, баючыся быць пакаранымі без віны, людзі пакідалі гаварыць па-беларуску, а потым, натуральна, пакрысе і забывалі мову. Гэтак было са старэйшымі. Моладзь, падрастаючы, пачала ўжо нігілістычна адносіцца да мовы: нашто яе вывучаць, калі яна не мае практычнага прыстасавання, не ўжываецца для выкладання, для перапіскі, не гучыць на сходах.\nНа жаль не было зроблена ніякіх крокаў, каб паправіць гэты крэн ад свае мовы. Вымушаны выпадковымі і нездаровымі абставінамі адыход інтэлігенцыі ад беларускай мовы пачаў няправільна разумецца як наогул нелюбоў да яе народу, нежаданне ёю карыстацца. З гэтага неразумення і вынікла тое, што ўжыванне беларускай мовы паступова змяншалася.\nЦі не выступаю я такім яынам супраць ужывання і пашырэння рускай мовы? Руская мова – гэта шырокая брама ў культуру рускага народа, народаў нашай Радзімы і ўсяго свету. У маладосці мяне выхоўвалі Пушкін і Крылоў, Дабралюбаў і Чарнышэўскі, у сталыя гады – Ленін, Горкі і савецкая літаратура. Мільёны маладзейшых людзей нашай рэспублікі назавуць гэтых самых настаўнікаў. Руская мова – родная нам, яна – неад’емнае багацце беларусаў. Кожны з нас абавязаны добра ведаць рускую мову, яна павінна давацца дзіцяці змалку, выкладацца лепей, чым цяпер. Бо, няма чаго граху таіць, сапраўднага ведання рускай мовы ў рэспубліцы няма, яна перакручваецца і калечыцца, і гэта мне таксама рупіць і баліць, як перакручванне і калечанне мовы беларускай.\nЦі не даволі разважаць і перайсці да канкрэтных прапаноў? Становішча мовы ў рэспубліцы патрабуе паляпшэння. Я не думаю аб нейкіх адміністрацыяных загадах, смешна было беларусізаваць беларускую рэспубліку. Усю справу можа вырашыць добры прыклад. Лягчэйшым за ўсё іншае мне здаецца такі шлях. У нас праводзіцца шмат рэспубліканскіх нарад, урачыстасцей, святкаванняў. На іх выступаюць з дакладамі адказныя работнікі, якія ведаюць беларускую мову. Вось няхай бы гэтыя даклады рабіліся па-беларуску. Гэта задавала б тон і паказала павагу да мовы з боку кіраўніцтва рэспублікі. Добры прыклад пярэйдзе ў вобласць, а затым і ў раён. А то ж сапраўды нецікава атрымліваецца, што сакратары райкомаў і старшыні выканкомаў гавораць з народам не на яго мове. Мне думаецца, што такім шляхам можна дасягнуць большага кантакту і ўзаемаразумення.\nДругое. Такія ўстановы, як Міністэрства культуры, Міністэрства асветы, могуць і павінны весці сваю работу па-беларуску. Калі беларускаю мовай загавораць міністры і іх шматлікія намеснікі, пачнуць праводзіць на гэтай мове паседжанні, пісаць, дык можна мець пэўнасць, што справа пойдзе на лад.\nСамо сабой зразумела, што ніякай цяжкасці не складзе і карыстанне мовай у творчых арганізацыях мастакоў, кампазітараў, у тэатрах. Укараненне мовы ў Акадэміі зробіць уплыў на ўкараненне яе ў навучальных установах. Выкладанне самой мовы і асноўных прадметаў на ёй справа не цяжкая. Кадры ёсць, падручнікі ёсць – трэба толькі паваротлівасць Міністэрства. Вядома, што колькасць беларускіх школ павінна быць павялічана і ўмовы ў іх павінны баць добрымі.\nЯ не майстар рабіць прапановы, іх трэба пашырыць і паглыбіць. Аб усім гэтым неабходна добра і ўважліва памеркаваць. ЦК знойдзе адпаведныя метады і сродкі. Пачаў жа я гэтую гаворку таму, што адчуваю гэта сваім абавязкам перад партыяй і народам.\n4706 Всего просмотров 2 Просмотров сегодня\nАпошняе пісьмо Якуба Коласа ў абарону беларускай мовы Return to Top ▲


10 ідэй афармлення акна для кухні ў стылі праванс - Блог аб дызайне\nКухню ў стылі Праванс немагчыма ўявіць без прыгожага афармлення вокнаў. У гэтым матэрыяле мы прадставілі 10 лепшых ідэй запавес у стылі Праванс, сфармулявалі некалькі саветаў па выбары тканін, а таксама склалі падборку натхняльных фота-прыкладаў.\n10 ідэй для афармлення акна шторамі ў стылі Праванс\nІдэя 1. Класічныя белыя гардзіны\nПачнем, мабыць, з самага універсальнага спосабу афармлення акна - белымі гардзінамі з бавоўны або беленай лёну. Такія шторы ўпісваюцца ў любы інтэр'ер, а асабліва яны добрыя ў маленькіх і цёмных кухнях, бо не прыглушваюць натуральны святло днём, адлюстроўваюць штучнае асвятленне вечарам і не перагружаюць прастору. Праўда, светлыя тканіны варта часцей сціраць і ня вешаць паблізу пліты і абедзеннага стала.\nКаб простыя белыя фіранкі ня здаваліся занадта сумнымі, выбірайце мадэлі з цікавымі дэталямі, напрыклад, завесамі-банцікамі, карункавымі ўстаўкамі або рушамі.\nІдэя 2. Рымскія шторы, присборенные стужкамі\nРымскія шторы добрыя ў любым выглядзе, але на кухні ў стылі Праванс арганічней за ўсё будзе выглядаць іх кантры-версія, калі даўжыня палатна рэгулюецца ня пад'ёмным механізмам, а самі праз стужачак.\nСамы вялікі выбар недарагіх рымскіх запавес у стылі Праванс мы знайшлі на сайце каталог Bonprix. Там вы зможаце падабраць палатно з натуральнага бавоўны або змяшанай тканіны, патрэбнага памеру, шчыльнасці і дызайну, напрыклад, з кантрасны стужкамі як на фота ніжэй.\nРымскія шторы bonprix ў стылі Праванс\nІдэя 3. Шторы ў бела-сінюю клетку\nКлетка Тартан і Вішы - традыцыйныя прынты для штор ў стылі Праванс, а асабліва ў бел-сінім або бел-блакітным колеры. Дарэчы, дзякуючы клетцы, вашыя кухонныя фіранкі будуць менш пэцкацца.\nБлакітныя і сінія шторы больш падыходзяць для добра асвятляных кухняў, вокны якіх выходзяць на поўдзень ці паўднёва-захад. для цёмных «паўночных» кухняў такія халодныя расфарбоўкі ня лепшае рашэнне.\nІдэя 4. Шторы «кафэ»\nШторы «кафэ» - гэта кароткія фіранкі, якімі раней ўпрыгожвалі менавіта кухонныя вокны. Часцей за ўсё яны камбінуюцца з ламбрекеном, але пры жаданні іх можна выкарыстоўваць сола, у пары з гардзінамі, мяккімі рымскімі або рулоннымі шторамі. Вешаюцца «кафэ» на спецыяльны тэлескапічны карніз прама на створкі акна.\nРахманыя фіранкі ў стылі «кафэ» можна вырабіць за 5 хвілін ... з сімпатычных кухонных сурвэтак. Карнізам пры гэтым можа стаць звычайная лёска, а гаплікамі - прышчэпкі як паказана на наступных фота.\nІдэя 5. Ільняныя шторы\nШторы з лёну - бяспройгрышны варыянт для кухні ў стылі Праванс не толькі з-за яго натуральнай прыгажосці, але і практычнасці. Лён добра пераносіць частыя мыцця і прасаванне, вельмі трывалы і износоустойчив. Аддавайце перавагу тэкстылі не з 100% -нага лёну, а з даданнем сінтэтыкі. Змешаны матэрыял будзе не толькі менш садзіцца пасля мыцця і лягчэй гладзілі, але і лепш драпаваць.\nВялікі выбар ільняных гардзін ў стылі Праванс мы выявілі у Ikea. Тут вы можаце знайсці шторы з 100% -нага або змешанага з бавоўнай лёну рознай шчыльнасці, афарбаванага і неафарбаванага, з ўзорамі і без іх. Шчыльныя гардзіны - гэта ўзорыстыя Рокентрав, аднатонныя Ингерт, паласатыя Арнфрид і шторы ў кветачку Малерт. Лёгкія фіранкі можна знайсці пад назвамі Ар'ян, Айна і Мариатистель. Больш практычныя гардзіны з сумесі лёну і поліэстэру прадстаўлены ўсяго ў адной мадэлі Гульдзинниа.\nІдэя 6. Мяккі ламбрекен\nМяккі ламбрекен простага крою зможа надаць вясковы шык любым заслону і заадно прыкрыць карніз і верхавіну аконнага праёму, калі яны маюць якія-небудзь недахопы. Зрэшты, яго можна выкарыстоўваць і як самастойную фіранку, асабліва гэта актуальна, калі ў кухні не хапае натуральнага асвятлення, але пакідаць акно зусім без афармлення не хочацца.\nТак як шыццё ламбрекен не затратна і проста, то вы можаце вырабіць адразу некалькі вырабаў у розных колерах, каб абнаўляць інтэр'ер па настроі.\nІдэя 7. вітражнымі шторы\nВітражныя шторы «пясочныя гадзіны» добрыя сваёй кампактнасцю і прыгожым выглядам, іх зручна раскрываць і збіраць. Калі пліта знаходзіцца недалёка ад акна, то з вітражнымі шторак вы зможаце не баяцца вятроў, бо тканіна замацоўваецца і зверху і знізу.\nВітражныя шторы «апранаюцца» на тэлескапічны міні-карніз і мацуюцца на створкі акна.\nІдэя 8. Мяккія рулонныя шторы на падхопяць\nСтандартныя (касетныя) рулонныя шторы выглядаюць ужо занадта строга для «вясковай» кухні, затое мяккія «рулонки» ўпішуцца ў інтэр'ер на ўра. Бо ў такіх фіранак просты фасон, іх лёгка можна пашыць сваімі рукамі.\nРулонныя шторы можна зрабіць цікавей, калі пашыць іх заднюю і асабовы бок з розных тканін.\nІдэя 9. Вязаные фіранкі\nКалі вы ўмееце вязаць кручком, то вы можаце, як мінімум, звязаць карункавыя ўстаўкі для ўпрыгожвання фіранак (прыклад на фота ніжэй), і як максімум - паўнавартасныя шторы.\nІдэя 10. Шторы з рушамі і фальбонамі\nШторы з рушамі і фальбонамі дададуць фактурнасці простым фіранкі і створаць рамантычны настрой на вашай кухні. Асабліва добра яны выглядаюць у суседстве з грубай масіўнай або састаранай мэбляй.\nПамятаеце, што чым менш памяшканне, тым менш павінна быць фальбонаў на палатне. Каб не перагрузіць інтэр'ер, пажадана, каб тканіна такіх запавес была аднатоннай.\nНе забудзьцеся, надаць увагу выбару карніза. Ён павінен быць драўляным ці металічным, напрыклад, каваць. Наканечнікі для штангі падыдуць традыцыйныя - у выглядзе шарыкаў, гузоў або стрэл.\nЛён і бавоўна ідэальныя тканіны для штор ў стылі Праванс. Але для кухонных фіранак больш падыходзяць сумесі бавоўны / лёну з сінтэтыкай, напрыклад, поліэстэрам. Фіранкі, пашытыя з такіх тканін, больш трывалыя, эластычныя, лепш трымаюць форму, лягчэй сціраюцца, гладзілі, не даюць ўсаджванне і менш выліньваюць ад сонечных прамянёў.\nШторы ў стылі Праванс павінны мець просты крой, затое малюнак палотнаў можа быць пярэстым. Падыдуць тканіны ў кветачку, у палоску, з пеўнямі, пастаральнымі «гравюрамі» або марскімі матывамі.\nдля маленькіх кухняў лепш выбіраць светлыя кароткія шторы: рымскія, рулонныя, вітражныя, «кафэ» ці класічныя фіранкі з ўмеранай зборкай. Важна, каб малюнак на тканіны быў дробным або сярэднім, буйныя прынты візуальна памяншаюць прастору.\nУниверсальные цвета для штор в стиле прованс: белый, бежевый и серый. В целом, в выборе цвета материала нужно ориентироваться на уже имеющийся на кухне текстиль (обивка стульев, скатерть, подушки, полотенца и пр.), оттенок стен или мебели. Не забудьте учесть и ориентацию кухни по сторонам света. для «южных» кухонь больше подойдут занавески холодных оттенков, а для темных «северных» - теплых.\nПредыдущаяЯк правільна заліць наліўны падлогу\nСледующаяЯк прымацаваць мыйку да тумбе


Юрый Віславус: Свет глядзіць на мяне праз аб'ектыў фотакамеры | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Юрый Віславус: Свет глядзіць на мяне праз аб'ектыў фотакамеры\nВядомы беларускі фотамастак і турыст пабываў больш чым у 100 краінах і цяпер рыхтуе экспедыцыю на плата Путарана.\nЁн нястомны падарожнік, майстар спорту па лыжным турызме, альпініст. Да таго ж сапраўдны мастак. Пра сабе Юрый Віславус жартуе: «Свет глядзіць на мяне праз аб'ектыў, а я толькі фіксую гэты чароўны шматсэнсоўны погляд».\n— Юра, калі глядзіш на твае фатаграфіі, ствараецца ўражанне, што кожны дзень — гэта новы слайд. Такая разнастайнасць відаў, жанраў. Знаёмства з імі не толькі прыносіць эстэтычную асалоду, але і пашырае пазнанні ў геаграфіі. А з чаго ўсё пачалося?\n— Я займаюся фатаграфіяй 35 гадоў. Для мяне гэта захапленне — стыль жыцця, мая асабістая гісторыя, адлюстраваная праз аб'ектыў фотакамеры. Я родам з Палесся, а там вельмі прыгожыя месцы. Да 18 гадоў нікуды не выязджаў, мне падабаліся мясцовыя лясы, лугі, балоты, рэчкі, азёры. Але, як любое дзіця, марыў паглядзець свет. Упершыню я паехаў у 18 гадоў — з будатрадам ў Пскоўскую вобласць. У інтэрнаце са мной у пакоі жылі хлопцы, якія захапляліся турызмам. А я ў той час займаўся вольнай барацьбой, але здарылася так, што я атрымаў траўму і трэніравацца не мог. Тады я пайшоў з імі ў паход — думаў, што гэта лягчэй за барацьбу. Ён быў для мяне вельмі цяжкі — траўмаванае калена давалася ў знакі. Хлопцы думалі, што я пасля гэтага ніколі нікуды не пайду. Аднак мяне ўсё больш і больш захапляў турызм, а затым і ўвогуле панеслася...\nЛагеры, будатрады, сплавы на байдарках па рэках, у тым ліку і горных, азёрах. Я аб'ездзіў увесь Савецкі Саюз — велізарную, маштабную, унікальную ў сваёй прыроднай разнастайнасці краіну. Вялікі і Малы Каўказ, Цянь-Шань, Хібіны, мноства гор і хрыбтоў у Кіргізіі, горы Крыма і Урала, Заходні і Усходні Саяны, Алтай. А якія прыгожыя паўночная зямля Франца Іосіфа, плата Путарана, Сібір...\nА потым пачаліся паездкі па свеце. Пабываў больш чым у 100 краінах. Гэта таксама мноства лавінападобных уражанняў. Узяць хоць вадаспад Вікторыя на рацэ Замбезі ў Паўднёвай Афрыцы. Або вадаспад Анхель — самы высокі ў свеце, што знаходзіцца ў Венесуэле. Ён у 20 разоў вышэйшы за Ніягарскі!\nПадарожнічаючы, ты разумееш: усюды ёсць свае прыгоствы і цуды свету. Сустракаючыся з цікавымі людзьмі, акунаючыся ў мясцовую культуру, сузіраючы ўнікальную прыроду, хочацца падзяліцца ўсім гэтым праз фотааб'ектыў, захаваць каштоўныя імгненні.\n— А гэта ж адбывалася з табой у часы існавання СССР, дзе амаль усё, як кажуць некаторыя цяпер, было дрэнна ...\n— Была сістэма, якая будавалася дзесяцігоддзямі. Усё было наладжана, асабліва ў сістэме навучання, выхавання, фізкультуры і спорту, турызму і адпачынку. Колькі спаборніцтваў праходзіла! Моладзь атрымлівала разрады, званні майстроў спорту, прафсаюзы працавалі, можна было ўзяць пуцёўку ў лагер, на турыстычную або альпінісцкую базу. Турызм як від спорту быў надзвычай папулярны ў савецкі час: пешаходны, лыжны, горны (альпінізм), водны (заняткі і паходы на катамаранах, байдарках), велатурызм.\nЯ адчуў усё на сабе, атрымаў званне майстра спорту па лыжным турызме. Пазней заняўся альпінізмам, каб тэхнічную частку лыжных паходаў падняць на больш высокі ўзровень і праходзіць складаныя перавалы. А для гэтага патрэбна была альпінісцкая тэхніка, яе трэба было ведаць...\n— Спартыўны турызм — дастаткова экстрэмальны від адпачынку, звязаны з рызыкай. Але для цябе гэта не было стрымальным фактарам. Раскажы пра найбольш небяспечныя і запамінальныя моманты.\n— Так, гэта экстрэмальна, патрэбная фізічная падрыхтоўка, трэніроўка, агульная трываласць, У альпінізме трэба ўтрымаць напарніка, калі раптам, не дай бог, здарыцца падзенне. І не сарвацца самому, бо ты звязаны з ім вяроўкай. Ці калі сплаўляешся па рэках: трэба пераадолець магутныя парогі і вадаспады, справіцца з «бочкамі» і заваламі, падводнымі кішэнямі і не ўпасці з катамарана.\nАкрамя таго, трэба ведаць геаграфію, не перашкодзяць і фізіка з хіміяй. Напрыклад — што такое лавіна, што ёй папярэднічае і якія бываюць схілы. Я не раз чуў гук снежнай лавіны — гэта амаль як хруст сустава, такі непрыемны дзіўны гук. Пад намі лавіна хруснула, мы выбраліся на абледзянелы грэбень і па ім выбіраліся, пазногцямі драпаючы лёд. А бывалі сітуацыі, калі выходзіш з цясніны, а праз пяць секундаў па ім селевы паток сыходзіць. Лічы, што ў кашулі нарадзіўся...\nНа Зямлі Франца-Іосіфа я сустракаў трохметровых белых мядзведзяў, быў зусім блізка ад іх. Зброі з сабой у экспедыцыю не бралі, але ўсё абышлося. Выснову пасля гэтага я зрабіў простую: калі ты жывеш з прыродай у гармоніі, калі братоў меншых не крыўдзіш, яны першыя не крануць цябе. Верагоднасць таго, што на галаву ўпадзе лядзяш у горадзе, куды вышэйшая, чым што на цябе пры сустрэчы нападзе белы мядзведзь.\n— У 1990 годзе ты зняў фільм для аўстрыйскага тэлебачання пра Зямлю Франца-Іосіфа, архіпелаг у Паўночным Ледавітым акіяне...\n— Так. Арганізаваў усё наш беларускі спартсмен, трэнер па спартыўным турызме, майстар спорту СССР, заслужаны падарожнік Расіі Уладзімір Ільіч Ганапольскі. Ён вельмі вядомы сярод турыстаў-лыжнікаў і турыстаў-гарнякоў. Быў кіраўніком больш чым 200 турысцкіх паходаў, у тым ліку больш чым 30 — найвышэйшай катэгорыі складанасці ў высакагорных і арктычных раёнах. Дазвол на экспедыцыю браў ён, ідэя здымкі ўжо была мая, бо з'явілася першая відэакамера. Увогуле гэта быў першы раз, калі я здымаў не на стужку, а на відэа.\nУ той час там знаходзіліся ваенны аэрадром, пагранзастава і тры ці чатыры палярныя станцыі. Сустрэчы з палярнікамі былі вельмі цікавыя. Больш за ўсё мяне ўразілі на гэтых станцыях бібліятэкі. На востраве Рудольфа (гэта самы паўночны востраў на архіпелагу) нас размясцілі на начлег у бібліятэцы. Дык вось мы не спалі, а ўсю ноч чыталі і разглядалі кнігі. Хутчэй за ўсё ў часы рэпрэсій нейкія бібліятэкі канфіскоўваліся і вывозіліся на палярныя станцыі. Сярод выданняў былі ўнікальныя кнігі з аўтографам самога Пушкіна.\n— Юрый, сваей незвычайнай творчасцю ты абавязаны прыхільнасці да вандраванняў?\n— Думаю, так. Я заўсёды вельмі шмат з сабой апаратуры насіў. Штосьці для кіназдымкі, нешта для фотаздымкі. У савецкі час на Беларускім тэлебачанні была ўзрушальная праграма тэлежурналіста, прапагандыста бардаўскай песні Аляксандра Чуланава — «Вецер падарожжаў». Ён запрашаў у студыю людзей, якія хадзілі ў паходы, каго вабіла рамантыка гор. Я таксама быў сталы госць і неаднаразова паказваў свае кіна- і слайдфільмы. Расказваў пра цікавыя падарожжы. Ішла гэтая перадача дзесьці да 1990 года. Вядоўцы не стала — ён загінуў пры невядомых абставінах, — і перадача перастала існаваць. Але яна, на маю думку, была вельмі годная і цікавая. Гэта як «Клуб падарожнікаў», але такі, беларускі. А потым, у канцы 90-х, я часта ездзіў у клуб чэшскіх падарожнікаў. Але гэта ўжо асобная тэма.\n— Ты пабываў шмат у якіх краінах. Ці можаш адзначыць як мастак найбольш фотагенічныя месцы?\n— Я пабываў больш чым у 100 краінах свету. У мяне шмат любімых месцаў. І сярод іх, вядома ж, горы. Калі скласці ўсе экспедыцыі, атрымаецца агулам чатыры гады жыцця. Прырода ў гарах казачна прыгожая, непаўторная, загадкавая, на першы погляд непрыступная і непрадказальная.\nАбо незаселеныя выспы з некранутай прыродай у самых аддаленых кутках нашай зямлі — райскія выспы Баўнці, як іх яшчэ называюць, якія з'яўляюцца сапраўднай марай шукальнікаў прыгод. Або каралавыя архіпелагі, дзе доўгія пляжы з белым чыстым пяском, мяккім, як мука. Або скалістыя астравы — непрыступныя піраміды, якія ўзвышаюцца над акіянам. Нават непраходныя джунглі часткова, але праходзіў. Кожны куток планеты ўнікальны па-свойму.\nУ Беларусі таксама ёсць мноства выдатных і цікавых месцаў, якіх нідзе больш у свеце няма. Так, мы не маем гор, не маем мора, але ў нас ёсць унікальныя азёры: Браслаўскія, Нарачанскія, Полацкія, азёры Палесся... Туды прылятаюць тысячы птушак у верасні. Гэта такая прыгажосць, якую сапраўды варта ўбачыць. А балоты, рэкі, сажалкі, лясы, пушчы! Ёсць месцы, падобныя да Амазонкі.\nУ мяне вельмі шмат фотаздымкаў з прыгожымі беларускімі краявідамі. Ёсць цудоўныя, маляўнічыя месцы, якія я здымаю ўжо на працягу гадоў дзесяці. Там асаблівая энергетыка, кожны раз знаходжу нешта новае. З аднаго і таго ж пункту здымаеш, а фота ўсе розныя. Беларуская прырода з'яўляецца натхняльнікам для фатографаў...\n— Што, на тваю думку, адрознівае фатаграфію ад іншых відаў мастацтва?\n— Свет трохмерны, і фатаграфія сама па сабе трохмерная. Яна павінна быць не проста прыгожая, але жывая, каб ты мог адчуваць, чуць і пачуваць. Успрымаць твор мастацтва трэба не толькі рацыянальна, але і эмацыянальна — паглядзець і прыслухацца да сябе, якія пачуцці яна абуджае, які выклікае настрой. І толькі тады можна адчуць каштоўнасць імгнення. Наша жыццё можна параўнаць з лакаматывам, які ляціць з неверагоднай хуткасцю і за акном усё мільгае: учора была зіма, а сёння ўжо вясна...\nТрэба проста спыніцца, паставіць рытм на паўзу, звярнуць увагу на прыгожае: напрыклад, выбухі пупышак на дрэвах, аблокі мудрагелістых формаў, блізкіх нам людзей... Злавіць імгненне, настрой і прыгажосць — у гэтым і заключаецца сэнс фатаграфіі. Жыццё складаецца не з часу, а з момантаў. І яны ўнікальныя ў гэтым сэнсе. Не мае значэння, якая здымка: партрэтная, пейзажная, рэпартажная. Ты захаваў імгненне жыцця — і гэтага больш ніколі не будзе, ёсць свая эмоцыя, настрой, гісторыя, сюжэт, кампазіцыя. Фатаграфія — гэта мастацтва, але выказанае тэхнічнымі сродкамі. Прынцыпы падобныя з выяўленчым мастацтвам, але замест пэндзля выкарыстоўваецца фотатэхніка, сам свет малюе сябе святлом, яго адценнямі і фарбамі.\n— Сапраўды, калі паглядзець на твой незвычайны «абстрактны імпрэсіянізм», фота выглядае як сапраўднае палатно, якое напісаў мастак.\n— Мой «абстрактны імпрэсіянізм» пачаўся з аднаго фотаздымка. А ўжо пасля пайшла чарада серый гэтага ўмоўнага кірунку. Неяк я здымаў у Празе адлюстраванне сабора ў фантане, дзе ляжала галька. А потым звярнуў увагу, што на дне адной чэшскай ракі таксама гэтыя каменьчыкі. Адлюстраванне неба, дрэў, зеляніны праз гэтую гальку ўспрымаецца як густыя, сакавітыя мазкі мастака, нанесеныя тоўстым пластом. Гэта і стварае візуальна рэльефную паверхню. На самай справе гэта зрабіла прырода, а я проста захаваў.\n— Чаму менавіта макрафатаграфія сёння з'яўляецца тваім улюбёным прыёмам?\n— Макраздымкі даюць нам магчымасць зазірнуць у гэты маленечкі, непаўторны свет, які мы дрэнна бачым простым вокам. Маленькае мы часта не заўважаем, а калі бачым, здзіўляемся: адкуль гэта ўсё? У Беларусі ёсць фатографы, якія спецыялізуюцца на макраздымцы. Яны робяць цудоўныя здымкі кропель расы на галінах і раслінах, насякомых у незвычайных ракурсах. Я захапляюся дайвінгам, і мне вельмі падабаецца падводная макраздымка. Атрымліваюцца незвычайныя выявы загадкавых насельнікаў глыбіннай цішыні. Гэткая прыгажосць з іголка-шпількавае вушка!\nЧасам вельмі складана выбраць факусіроўку, таму што ледзь дзе на два сантыметры ссунуўся — і аб'ект ужо не ў фокусе. Ёсць такія рыбкі, называюцца мандарынкі — улюбёныя мадэлі фатографаў, яны вельмі прыгожай расфарбоўкі. З'яўляюцца толькі ўвечары і з-за каралаў. Для таго каб іх зняць, трэба мець незвычайнае цярпенне. І якім будзе фінальны вынік — невядома. У гэтым таксама ўнікальнасць макраздымкі.\n— Тваё крэда па жыцці? Ці можаш укласці яго ў некалькі слоў ці радкоў?\n— Пастараюся. У нас няма магчымасці жыць вечна, значыць, трэба імкнуцца жыць ярка. І не забываць: не толькі мы глядзім на свет, ён сам глядзіць на нас па-свойму, з прыхільнасцю і сваім унікальным усведамленнем.\n— Твае планы?\n— Зараз я рыхтую экспедыцыю на плато Путарана — самы буйны маналітны горны масіў рускага Запаляр'я. Плануем выйсці праз год. У мяне ёсць вялізнае жаданне здымаць гэта ўнікальнае месца. Яго называюць краінай тысячы вадаспадаў, якія ўзімку ператвараюцца ў грымотныя ледаспады і прымаюць усе адценні халодных тонаў — ад бірузовага да ўльтрамарыну. Хочацца прайсці цікавы маршрут, тым больш цяпер усе карты даступныя. Галоўнае, каб пашанцавала з надвор'ем і было сонечна, і каб у гэты час адбылося 20—30 ледаспадаў. Я жадаю гэта сфатаграфаваць.\n— Поспехаў у экспедыцыі і новых унікальных твораў.\nФота Юрыя ВІСЛАВУСА\n1016 Усходні гараскоп на тыдзень


03 сьнежань 2021, 19:04\nСілавікі разганяюць пратэст каля стэлы. Верасень 2020 году. Тагачасны кіраўнік ГУБАЗіК Мікалай Карпянкоў (у цэнтры). Ілюстрацыйнае фота.\n14 траўня 2021 году быў падпісаны закон «Аб зьмене законаў у пытаньнях супрацьдзеяньня экстрэмізму», які набыў моц 14 чэрвеня. Раней праект у Палату прадстаўнікоў унёс урад, 2 красавіка яго прынялі ў першым чытаньні, а 16 красавіка — у другім. Нягледзячы на тое, што зьмены закранаюць правы, свабоды і абавязкі грамадзян і юрыдычных асобаў, публічныя абмеркаваньні не праходзілі.\nТэлеграм-канал можа прызнавацца як «экстрэмісцкім матэрыялам», так і «экстрэмісцкім фармаваньнем». Калі ў яго статус «экстрэмісцкага фармаваньня», ягоныя падпісчыкі таксама могуць стаць фігурантамі крымінальных спраў. У той жа час падпіска на каналы, якія прызнаныя «экстрэмісцкімі матэрыяламі», не караецца — пры ўмове, што падпісчык не аказвае падтрымкі ў папулярызацыі каналу: не рэпосьціць, не пералічае грошай, не зьлівае туды інфармацыю.\n«Матэрыялы» і «фармаваньні» сілавікі разьмяжоўваюць так: «экстрэмісцкія матэрыялы» — гэта тое, што робіць чалавек, а «экстрэмісцкія фармаваньні» — тыя, хто робіць.\nПры гэтым у МУС Беларусі адзначаюць, што стваральнікам, арганізатарам і ўдзельнікам экстрэмісцкіх фармаваньняў пагражае пазбаўленьне волі да 7 гадоў.\nПершыя экстрэмісцкія фармаваньні ў Беларусі вызначылі ў сярэдзіне кастрычніка — інтэрнэт-рэсурсы dze.chat і «Рабочы рух». Цяпер іх ужо дзясяткі.\nПрыцягнуць да адказнасьці за «экстрэмізм» цяпер могуць па цэлым шэрагу напрамкаў.\nЭкстрэмісцкія матэрыялы — рашэньне суду, якое прымаецца ў дачыненьні да інфармацыі.\nЭкстрэмісцкая група — устойлівая кіраваная група ў колькасьці дзьвюх ці больш асоб, якія папярэдне аб’ядналіся для ажыцьцяўленьня экстрэмісцкай дзейнасьці.\nЭкстрэмісцкая арганізацыя — арганізацыя, якая ажыцьцяўляе экстрэмісцкую дзейнасьць, альбо якая аказвае іншае садзейнічаньне экстрэмісцкай дзейнасьці, або якая прызнае магчымасьць яе ажыцьцяўленьня ў сваёй дзейнасьці, альбо якая фінансуе экстрэмісцкую дзейнасьць, у дачыненьні да якой прынята і ўступіла ў законную сілу рашэньне суду аб прызнаньні яе экстрэмісцкай.\nЭкстрэмісцкае фармаваньне — група грамадзян, якая ажыцьцяўляе экстрэмісцкую дзейнасьць, або якая аказвае іншае садзейнічаньне экстрэмісцкай дзейнасьці, або якая прызнае магчымасьць яе ажыцьцяўленьня ў сваёй дзейнасьці, або якая фінансуе экстрэмісцкую дзейнасьць, у дачыненьні да якой прынята рашэньне Міністэрства ўнутраных спраў або Камітэту дзяржаўнай бясьпекі аб прызнаньні яе экстрэмісцкай.


PEN International далучаецца да святкавання Міжнароднага жаночага дня і віншуе жанчын ва ўсім свеце – Беларускi ПЭН-Цэнтр\nПЭН » Навiны » Навіны ПЭНа » PEN International далучаецца да святкавання Міжнароднага жаночага дня і віншуе жанчын ва ўсім свеце\nPEN International далучаецца да святкавання Міжнароднага жаночага дня і віншуе жанчын ва ўсім свеце\n"Кожны год у гэты дзень PEN прызнае, што гвалт у адносінах да жанчын з'яўляецца адной з формаў цэнзуры і што правы чалавека важнейшыя за культуру, рэлігію і традыцыі", - кажа Джэніфер Клемент, прэзідэнт PEN International.\nВа ўсім свеце многія жанчыны, у тым ліку пісьменніцы і грамадскія актывісткі, рызыкуючы ўласным жыццём штодня змагаюцца за свабоду і правы жанчын і людзей ва ўсім свеце. У Міжнародны жаночы дзень 2021 года PEN International вылучае пяць з такіх жанчын:\nВольга Калацкая (Беларусь),\nБ’янка Сантана (Бразілія),\nГолрох Эбрахімі Іраі (Іран, Ісламская Рэспубліка),\nРахіле Давут (Кітайская Народная Рэспубліка),\nЦіцы Дангарембга (Зімбабвэ).\n“Ва ўсім свеце жанчыны адстойваюць сваё законнае месца ў выразе асноўных правоў і свабод, удзельнічаюць у грамадскіх дэбатах і патрабуюць ад урадаў адказнасці. У глабальным маштабе жанчыны знаходзяцца на пярэднім краі. Яны сведчаць, агалошваюць і ўтрымліваюць лінію там, дзе аўтарытарныя рэжымы імкнуцца прымусіць іх маўчаць. Кожны дзень жанчыны свету падвяргаюцца пераследу, запалохванням і гвалту за тое, што яны адмаўляюцца маўчаць. За тое, што яны галосна выказваюць сваё меркаванне і адстойваюць свае погляды. PEN ухваляе і цалкам падтрымлівае жаночыя галасы, іх адвагу і трываласць. Мы выступаем за свабоду выказвання меркаванняў усіх жанчын як сродак дасягнення поўнай роўнасці”,\n– кажа Рамана Каккіолі, выканаўчая дырэктарка PEN International.\nПрачытаць поўны тэкст віншавання на англійскай мове можна па спасылцы.


Будучыня дэмакратыяў | Saligorsk.org\nГісторыя дэманструе, што палітычныя сістэмы не бываць вечнымі. Любы лад даволі хутка трансфармуецца. З развіццём высокіх тэхналогій такія працэсы толькі паскорацца. І пакуль мы змагаемся за дэмакратыю ў Беларусі сама дэмакратыя можа істотна змяніцца. Іван Шыла прапануе падумаць над магчымымі сцэнарамі.\nЭлектронныя выбыры ўжо рэальнасць — у Эстонія так галасаюць 10 год, а на апошніх выбарах кожны чацвёрты абіраў праз Інтэрнэт. Верагодна, з развіццём і пашырэннем тэхналогій галасаваць стане прасцей, танней і хутчэй. Тады выбараў можа стаць больш, на галасаванне можна будзе выносіць прасцейшыя і менш значныя пытанні, а лакальныя супольнасці наогул змогуць наблізіцца на прамой дэмакратыі — выгульваць сабак у парку ці вырашаць можа не мэр, а самі грамадзяне праз інтэрнэт.\nМагчыма, атрымае падтрымку ідэя галасаваць за кожнае дзеянне палітыка. У Мексыцы маладыя людзі арганізавалі Net Democracy Party. Яны абяцаюць, што ў выпадку атрымання мандату, іх кандыдат будзе кіравацца выключна інтарэсамі выбарцаў — для гэтага і праграму распрацавалі, Democracy OS. Перад кожным галасаваннем у парламенце будзе галасаванне выбарцаў онлайн — а пасля дэпутат проста павінен выканаць волю народа. Праўда, пакуль на выбарах партыя Інтэрнэту прайграла, а сама ідэя мае шмат слабых месцаў. Напрыклад, незразумела, што будзе ў выпадку калі дэпутат не захоча падпарадкоўвацца выбарцам, хто будзе гэтымі выбарцамі з магчымасцю галасаваць і наколькі адзін голас наогул будзе мець уплыў.\nЯк і электронныя выбары — швайцарцы і без іх вырашаюць мноства пытанняў праз рэферэндумы, людзі больш актыўныя, калі гаворка ідзе пра галасаванне. А агулам у Еўропе моладзь усе часцей выбары ігнаруе. Наколькі ў будучыні людзі захочуць галасаваць часта вялікае пытанне.\nПіа Манчыні, рухавік Net Democracy Party\nФорма кіравання, калі выпадковыя людзі праз латэрэю атрымоўваюць магчымасць прымаць рашэнні называецца дэмархія. Лёсаванне практыкавалі ў Афінах, нейкі час у канадскіх правінцыях Антарыё і Брытанская Калумбія. Можна правесці аналогію з судом прысяжных у ЗША, дзе склад абіраецца выпадкова. Нешта такое можа быць і з палітыкамі. Прыхільнікі такой сістэмы разлічваюць на меншую карупцыю і меншы ўплыў палітычнай адказнасці перад выбарцамі і патрыямі.\nНекаторыя футуролагі кажуць пра яе непазбежнасць — працягласць жыцця доўжыцца, людзі старэюць, а час часта дазваляе назапашваць не толькі хваробы, але ўплыў і рэсурсы. Гэта называецца герантакратыя, калі ўлада афіцыйна ці фактычна належыць старэйшым людзям. Таксама не новая форма — да яе можна аднесці эпоху застоя ў СССР, сённяшні Ватыкан альбо ролю старэйшын у народаў Каўказа. У Беларусі, дарэчы, большасць дэпутатаў альбо чыноўнікаў вышэйшага звяна мае за 50.\nДа такой формы кіравання нас рыхтуюць фантастычныя фільмы. Ёсць прэзідэнт планеты альбо планетарны парламент, няма межаў і такая вось глабальная краіна.\nТакі варыянт нельга выключаць, але гэта гаворка пра далёкую будучыню. Сёння існуе дастаткова шмат наднацыянальных інстытутаў, але сфера іх адказнасці параўнальна малая. Нават ААН нельга назваць эфектыўнай арганізацыяй.\nХоць нельга забываць пра тое, што свет усё ж, хутчэй яднаецца, чым раз’ядноўваецца: Кітай часоў дынастыі Цынь, Еўразвяз, Злучаныя Штаты Амерыкі. На планеце ўсё менш межаў і глабальная эканоміка. Таму, адлегласць да даты аб’яднання Кітая можа быць большая, чым да дня інаугурацыі першага прэзідэнта Зямлі.\nПрэзідэнт Зямлі ў фільме “Пяты элемент”\nПра гэта, канешне, лепш распавядуць антыглабалісты, але падставы чакаць чагосці падобнага ёсць. Сёння Гугл гэта не толькі пашукавік, а дзесяткі разнастайных бізнэсаў, ад адукацыі да мабільнай сувязі і аўтамабіляў. Роля карпарацыяў расце і яны ўсё больш уплываюць і хочуць уплываць на наша жыццё. Любоў да касметычнага брэнда прывіваюць з дзяцінства і прапануюць суправаджэнне да канца жыцця, ваш халадзільнік кантактуе з роварам і праз спадарожнік адной і той жа карпарацыі. І гэта ўжо рэчаіснасць. Што будуць вырашаць карпарацыі праз 30-40 год цяжка ўявіць. Таму, кіраўніцтву Беларуськалія варта задумацца над інвеставаннем у непрофільныя актывы.\nАкаунт у любой дзяржаве\nЗноў Эстонія. Ужо зараз кожны можа атрымаць электроннае грамадзянства гэтай краіны, заплаціўшы 50 еўра. Пакуль гэта, праўда, не дазволіць вам наведаць нават саму краіну, але скарыстацца электроннымі паслугамі дзяржавы можна: зарэгістраваць фірму ў нелькі клікаў, плаціць падаткі онлайн ці падпісваць дамовы з дапамогай электроннага подпісу.\nДы і многія з нас спрабавалі стаць грамадзянамі БНР, запоўніўшы форму на сайце.\nНе трэба чакаць, што ў будучыні мы пачнем існаваць у некалькіх прасторах. Дарогі, дрэвы і азёры прыйдзецца дзяліць з фізічнымі суседзямі. А вось плаціць падаткі, галасаваць і падпарадкоўвацца законам, магчыма, мы будзем абсалютна ў розных віртуальных краінах.\nПакуль у БНР не выходзіць увасабіцца ў РБ, магчыма, ураду варта падумаць пра пашырэнне віртуальнай значнасці Рэспублікі і ствараць перавагі для яе электронных грамадзянаў.\nУлада ў самых разумных\nТакі від палітычнай сістэмы можна сустрэць у фантастыцы — улада аддаецца самым разумным і рацыянальным. Наакратычнае грамадства апісвае Гэрберт Уэльс у кнізе “Людзі як Богі” альбо Станіслаў Лем у “Суме тэхналогіі”.\nКалі пафантазіраваць, то можна прадказаць і ўладу суперкамп’ютэра — калі рашэнні будуць прымацца сыходзячы з разлікаў машынаў, адрынаючы чалавечыя пачуцці, страхі і чаканні. Сёння гэта працуе паўсюль — пралічваюцца лепшыя сцэнары, праектуюцца будынкі і прагназуюцца эпідэміі. Палітычныя сцэнары пакуль пішуцца выключна людзьмі.\nЁсць меркаванне, што пасля глабалізацыі надыйдзе эпоха асобных супергарадоў. Прынамсі, прагноз ЦРУ на 2030 год ужо ўтрымоўвае інфармацыю пра звышгарады — аб’яднанні мегаполісаў, якія знаходзяцца на тэрыторыі больш чым адной краіны. (http://nn.by/?c=ar&i=141604&lang=ru)\nДзяржавы знікнуць, застануцца шматмільённыя гарады, робаты на фермах і рэдкія “рамантыкі-вар’яты з мілым у шалашы”. Ну вось, Мінск, Лагойск, Барысаў, Фаніпаль, Дзяржынск, Смалявічы і Жодзіна — і наш беларускі супергорад.\nУ агламерацыі Токіё сёння жыве каля 33 млн. чалавек, ВУП набліжаецца да 2 трлн долараў (Беларусь, Латвія, Польшча, Літва і Украіна разам маюць каля 800 млрд) і кожная дзесятая кампанія са спісу Fortune 500 менавіта адтуль.\nРазумныя гарады і дзяржавы\nРазумны горад будучыні — агульная электронная сістэма, дзе інфармацыя імгенна перадаецца туды, дзе яна патрэбна. У выпадку пажара пра гэта праз секунду даведваюцца пажарныя, пешаход даведваецца аб спазненні аўтобуса і пагрозе захварэць на грып у кавярні за углом, энэргія выдаткоўваецца звышразумна адпавядаючы секундным патрэбам гораду. Роля мэнеджэраў, палітыкаў, лабістаў і функцыянераў змяншаецца, а роля інфармацыі павялічваецца. Некаторыя крокі ў гэтым кірунку ўжо робяцца, магчыма, калісці можна будзе казаць і пра разумныя дзяржавы.\nЯдзерная зіма і першабытны лад\nМы, безумоўна, верым у разумныя гарады і рацыянальныя ўрады, але ў жыцці ўсё крыху па-іншаму. Войны не спыняюцца, ад ядзернай зброі ніхто не спяшаецца адмаўляцца і гэта бачна на гадзінніку Суднага дня. Ды і хто ведае, як краіны будуць падымацца з каленаў праз 20-30 год.\nУ 2015 гадзіннік Суднага дня паказвае 23-57. Навукоўцы аналізуюць не толькі пагрозу ядзернай вайны, але і магчымыя экалагічныя катастрофы. Самы горшы час фіксаваўся ў 1953 — тады ЗША і СССР выпрабавалі тэрмаядзерныя бомбы. Лепшы ў 1991, пасля распаду СССР.


Канвертаваць Аб'яднаныя Арабскія Эміраты дирхамов (AED) і Балівійскі Bolivianos (BOB) : Калькулятар абменнага курсу\nААЭ Дырхам (AED) і Балівійскі боливиано (BOB) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта ААЭ Дырхам і Балівійскі боливиано пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 3 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад ААЭ Дырхам. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Балівійскі боливиано валюты па змаўчанні. Націсніце на Балівійскі Bolivianos або Аб'яднаныя Арабскія Эміраты дирхамов канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nААЭ Дирхам гэта валюта, у Аб'яднаныя Арабскія Эміраты (А.Я., ЁСЦЬ, ААЭ). Балівійскі боливиано гэта валюта, у Балівія (BO, BOL). Сімвал AED можа быць запісаная Dh, і Dhs. Сімвал BOB можа быць запісаная Bs. ААЭ Дирхам дзеліцца на 100 fils. Балівійскі боливиано дзеліцца на 100 centavos. Абменнага курсу ААЭ Дирхам Апошняе абнаўленне 1 красавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Балівійскі боливиано Апошняе абнаўленне 3 красавік 2020 ад Yahoo Finance. AED каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. BOB каэфіцыент мае 3 ўважаецца лічбаў.


Легендарнай Зінаідзе Бандарэнка зрабілі складаную аперацыю | Новы Час\nПра гэта «Камсамолцы» паведаміў журналіст і літаратар Аляксандр Тамковіч, які напісаў біяграфію дыктара «Далягляды Зінаіды Бандарэнка. Мой шлях ды Беларусі», што цяпер рыхтуецца да выдання.\nЧытайце таксама: Аляксандр Тамковіч: «Зінаіда Бандарэнка — гэта шчырасць і дабрыня»\n— Не многія ведаюць, што Зінаіда Аляксандраўна на многія падзеі выходзіла толькі пасля ўколу абязбольвальнага. У тым ліку на вялікі канцэрт да 100-годдзя Беларускай Народнай Рэспублікі, які прайшоў 25 сакавіка 2018 года ля Вялікага тэатра, — кажа Тамковіч. — Але пра даўно наспелую аперацыю, па жаданні Зінаіды Бандарэнка, раней не казалі, каб ніхто не звязваў праблемы са здароўем са зборам сродкаў на кнігу.\nЗараз сябры, калегі-тэлевізійнікі і грамадскія арганізацыі дапамаглі Зінаідзе Аляксандраўне сабраць грошы на імпартны пратэз. Так зорка айчыннага ТБ змагла не стаяць у чарзе, а разлічваць на аперацыю крыху раней.\n— Усё прайшло паспяхова. Гэта стала лепшым падарункам на дзень нараджэння Уладзіміра, сына артысткі, — заўважае Тамковіч.\nНагадаем, народная артыстка Беларусі, непераўзыдзены сімвал Беларускага тэлебачання, пасля 20-гадовай даўніны канфлікту з кіраўніцтвам БТ не працуе на афіцыйных мерапрыемствах. Затое яна часта вядзе нефармальныя культурныя і грамадскія мерапрыемствы.\nТым часам працягваецца збор сродкаў на выданне кнігі пра Зінаіду Бандарэнка. На «Далягляды Зінаіды Бандарэнка. Мой шлях ды Беларусі» (аўтар — Аляксандр Тамковіч, дызайнер вокладкі — Уладзімір Цэслер) сабрана больш за восем тысяч рублёў з адзінаццаці неабходных, — гэта 73% ад сумы.


Істай рэчаіснасьці ёсьць сэнс. Тое, што ня мае сэнсу, нерэчаіснае для нас. Кожная часьцінка рэчаіснасьці жыве дзякуючы таму, што мае долю ў нейкім унівэрсальным сэнсе. Старажытныя касмагоніі выслаўлялі гэта так: спачатку было слова. Тое, што ня мае назвы, не існуе для нас. Назваць нешта — значыць, улучыць гэта ў нейкі ўнівэрсальны сэнс. Адасобленае ж, мазаічнае слова ёсьць пазьнейшым стварэньнем, дзіцём тэхнікі. Першаснае слова было мільгаценьнем, што кружляла навокал сэнсу сьвету, было вялікай унівэрсальнай цэласьцю. Слова ў сёньняшнім штодзённым значэньні ёсьць ужо толькі фрагмэнтам, рудымэнтам нейкай даўняй усёахопнай, інтэгральнай міталёгіі. Адтуль і яго схільнасьць адрастаць, аднаўляцца, суцэльна напаўняцца сэнсам. Жыцьцё слова — у напружаным імкненьні да тысячаў злучэньняў, быццам кускі пасечанага цела зьмея зь легенды, што шукаюць адзін аднаго ў цемры. Гэты тысячакротны адзіны арганізм слова разарвалі на паасобныя выразы, на гукі, на штодзённую мову, і ў гэтай новай форме, прыстасаваны да практычных патрэбаў, ён прыйшоў да нас ужо як орган паразуменьня. Жыцьцё слова, яго разьвіцьцё перавялі на новыя рэйкі, на рэйкі жыцьцёвай практыкі, падначаленыя новым праўдам. Але калі нейкім чынам практыка паслабляе лейцы, калі слова, вызваленае ад гэтага прымусу, застаецца сам-насам з сабою й вяртае ўласныя правы, тады ў ім адбываецца рэгрэсія, зваротны рух, тады слова імкнецца да старых сувязяў, да напаўненьня сябе сэнсам — і гэтае імкненьне слова да спрадвечнага ўлоньня, яго тугу па вяртаньні, вяртаньні ў слоўную прабацькаўшчыну, мы называем паэзіяй.\nПаэзія — гэта кароткія замыканьні сэнсу паміж словамі, раптоўная рэгенэрацыя першабытных мітаў.\nАпэруючы штодзённым словам, мы забываемся пра тое, што гэта фрагмэнты даўніх і вечных гісторый, што мы, быццам барбары, будуем нашыя дамы з аскепкаў барэльефаў і статуяў багоў. Нашыя найразважнейшыя паняцьці й азначэньні ёсьць аддаленымі вытворнымі мітаў і даўніх гісторый. Між нашых ідэяў няма ані драбінкі, якая не паходзіла б зь міталёгіі — не была б ператворанай, зьнявечанай, перароджанай міталёгіяй. Баяць і ствараць “гісторыі” — вось найпершая функцыя духу. Рухальнай сілай чалавечай веды ёсьць упэўненасьць, што напрыканцы сваіх пошукаў яна знойдзе канчатковы сэнс сьвету. Яна шукае яго на верхавіне сваіх штучных нагрувашчваньняў і рыштаваньняў. Але складнікі, што яна выкарыстоўвае для пабудовы, ужо аднойчы былі ўжытыя, яны ўжо паходзяць з забытых і разьбітых “гісторыяў”. Паэзія распазнае гэтыя страчаныя сэнсы, вяртае словам іх мейсца, злучае іх з даўнімі значэньнямі. У паэта слова неяк апамятваецца, узгадвае свой істы сэнс, квітнее й спантанна разьвіваецца паводле ўласных правоў, вяртае сваё адзінства. Таму якая-кольвек паэзія ёсьць мітатворчасьцю, яна імкнецца аднавіць міты пра сьвет. Міталягізацыя сьвету яшчэ ня скончаная. Гэты працэс толькі загамавалі развоем веды, адсунулі ў бочнае рэчышча, дзе ён жыве, не разумеючы свайго істага сэнсу. Але й веда ня ёсьць нічым іншым як стварэньнем міту пра сьвет, бо міт ужо знаходзіцца ў саміх складніках — за межы міту наагул немажліва выйсьці. Паэзія дасягае сэнсу сьвету anticipando, дэдукцыйна, на падставе вялікіх і сьмелых скаротаў і набліжэньняў. Веда імкнецца да таго самага індукцыйна, мэтадычна, беручы пад увагу ўвесь матэрыял досьведу. У ісьце і адна, і другая прагнуць аднаго й таго ж.\nЧалавечы дух — нястомны тлумачальнік жыцьця празь міты, што надае сэнс рэчаіснасьці. Слова, пакінутае самому сабе, схіляецца да сэнсу.\nСэнс — гэта пачатак, абсалютная зададзенасьць, што ўцягвае чалавецтва ў працэс рэчаіснасьці. Яго нельга вывесьці зь іншых дадзеных. Чаму мы бачым у нечым сэнс — немажліва акрэсьліць. Працэс надаваньня сьвету сэнсу шчыльна зьнітаваны са словам. Мова ёсьць мэтафізычным органам чалавека. Хоць слова з часам дзервянее, усталёўваецца, перастае быць правадніком новых сэнсаў. Паэт знову робіць словы праваднікамі праз новыя змыканьні, што паўстаюць з сукупнасьці. Матэматычныя сымбалі — пашырэньне слова на новыя далягляды. Гэтаксама й вобраз вытворны ад першаснага слова, што яшчэ не было знакам, але мітам, гісторыяй, сэнсам.\nМы лічым звыклае слова ценем рэчаіснасьці, яе адлюстраваньнем. Слушнейшым было б супрацьлеглае цьверджаньне: рэчаіснасьць ёсьць ценем слова. Філязофія ёсьць папраўдзе філялёгіяй — глыбокімі творчымі дасьледзінамі слова.\nПераклаў з польскае Кірыла Ільніцкі\nЧАСАПІС "ПАМІЖ", № 4-2004—2005 гг.


Перакананасць — аснова поспеху — Климовичи. Новости города и района.\nЦіманаўская САШ — адна з лепшых адукацыйных устаноў Клімаўшчыны. У гэтым пераканаліся ўдзельнікі семінара-нарады ідэалагічнага актыву, прайшоўшага ў актавай зале школы.\nНапачатку мы паслухалі дэлегата чацвёртага Ўсебеларускага народнага сходу педагога Вольгу Застрэлаву. Яна падзялілася сваімі ўражаннямі ад паездкі ў Мінск.\n— Найбольшыя пачуцці выклікаў змястоўны даклад Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Аляксандра Лукашэнкі, — зазначыла настаўніца. — Давялося пабываць у Акадэміі навук нашай краіны. Было падкрэслена, што рэспубліка мае вялікую патрэбу ў маладых, інтэлектуальна багатых прафесіяналах. Увогуле ж, яшчэ прадстаіць поўнасцю асэнсаваць тыя рубяжы, што трэба пакарыць усім нам эфектыўнай працай.\nНачальнік аддзела па рабоце са зваротамі грамадзян райвыканкама Марыя Мардэсава падрабязна азнаёміла прысутных з тым, як на практыцы ажыццяўляецца работа па прынцыпу “аднаго акна” і адміністрацыйныя працэдуры. Працягваецца працэс іх аптымізацыі і ўдасканалення.\nАб тым, як рэалізуецца ў нашым рэгіёне Дэкрэт № 18, распавядала галоўны спецыяліст сектара аховы дзяцінства аддзела адукацыі райвыканкама Наталля Глушакова. Цяпер у сацыяльна небяспечным становішчы знаходзяцца звыш 120 непаўналетніх.\nНамеснік старшыні райвыканкама Алена Дзівакова сканцэнтравала ўвагу ідэолагаў на неабходнасці своечасовай прафілактычнай работы з праблемнымі сем’ямі. Бо ўсе мы бачым, як пакрысе накопліваюцца ў іх негатыўныя факты, але часцяком праходзім міма. Маўляў, не мая гэта справа… Для таго і існуюць камісіі па садзеянню сям’і і школе, каб дапамагчы прадухіліць бяду.\nДарэчы, у студзені будуць падведзены вынікі конкурсу на лепшую арганізацыю работы па выкананню патрабаванняў Дэкрэта № 18. Тэму прадоўжыла ў сваім выступленні спецыяліст інспекцыі па справах непаўналетніх РАУС Іна Новікава. На ўліку іх знаходзіцца 94.\nНа семінары-нарадзе таксама абмеркавана дэмаграфічная сітуацыя ў раёне. Моцнае ўражанне пакінулі інфармацыя начальніка інспекцыі дзяржпажнагляду Аляксандра Сямёнава і відэафільм “Дзеці ў бядзе”.\nДарэчы, праблема гэтая абмяркоўвалася падчас сходаў грамадзян на выязных пасяджэннях камісіі па справах непаўналетніх райвыканкама, выязных пасяджэнняў суда ў Дамамерыцкім і Кісялёва-Будскім сельсаветах.\nНамеснік дырэктара школы Алена Маскалёва з дапамогай слайдаў ахарактарызавала некаторыя набыткі вучэбна-выхаваўчай, ідэалагічнай работы з моладдзю. З інфармацыяй аб выніках развіцця Беларусі ў 2006-2010 гадах выступіла начальнік аддзела ідэалагічнай работы райвыканкама Марыя Пракопчык.\nРэзюмуючы сказанае, намеснік старшыні райвыканкама Алена Дзівакова адзначыла: аснова ўсёй дзейнасці ідэолагаў — іх перакананасць у справядлівасці і неабходнасці тых ідэй, якія яны павінны даносіць да людзей у калектывах. Бо той, хто актыўна не працуе, не можа жыць дастойна.


С днём Рождества Христова! » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nЗ днём Божага нараджэння!\n"Нарадзіўся Езус Хрыстус у ясельках…"\nУмілаваныя ў Хрысце Збаўцы браты і сёстры!\nАд шчырага сэрца віншуем вас са святам Божага Нараджэння!\nГэтая ўрачыстасць распавядае нам пра рэальнасць уваходу Бога ў гісторыю чалавека і пра Божую любоў да яго, любоў да ўсяго сусвету, у якім жыве і дзейнічае чалавек. Праз гэты ўваход, па-іншаму — Уцелаўленне, Сын Божы асвяціў і ўзвысіў да збаўляльнай годнасці жыццё кожнага чалавека.\nСвятое Пісанне, а ў большасці кніга Прарока Ісайі, пераносіць нас у час чакання на прыйсце Адкупіцеля сцвярджэннем, што "надыходзіць Збаўца" (Іс 62,11). "Народ, які ходзіць у цемры, убачыць святло вялікае; над жыхарамі краіны смяротнага ценю заззяе святло. (...) Бо Дзіця нарадзілася нам, Сын дадзены нам; і ўлада спачыла на плячах Яго, і дадуць Яму імя: Цудоўны, Дарадчык, Бог моцны, Спрадвечны Айцец, Князь супакою" (Іс 9, 2.6). І менавіта гэтымі словамі прарок яшчэ раз нагадвае нам аб патрэбе абвяшчэння праўды Евангелля, абароны маральных каштоўнасцяў з мэтай стварэння цывілізацыі любові, будавання паводзінаў у грамадстве, заснаваных на ўзаемных павазе і любові, на справядлівасці і супакоі.\nАд усяго сэрца жадаем вам Божых ласкаў, здольнасці і сілаў перанесці на ўсе дні вашага жыцця атмасферу гэтага свята, любові, супакою і адзінства. Радасці вам і шчодрага Божага бласлаўлення на Урачыстасць Божага Нараджэння і на Новы 2015 год!\nСвятары Міёрскай парафіі "Унебаўзяцця\nНайсвяцейшай Панны Марыі".\n» С праздником Рождества!


Новости: 90 тысяч рублёў за адпачынак на кампанію з 10 чалавек\n90 тысяч рублёў за адпачынак на кампанію з 10 чалавек\n10.04.2009 - 13:46\nНа Валожыншчыне існуе амаль 20 аграсядзібаў. Месяц таму тут стварылі адмысловы Савет па падтрымцы і развіцці перспектыўнай справы. І ўсе дзеля таго, каб «традыцыйны беларускі адпачынак» не набыў адценне «загараднага разгулу».\n– Не просто поставить дом, принимать гостей, водить в баню, – паведаў тэлеканалу СТВ старшыня раённага савета ўладальнікаў аграсядзібаў Анатоль ГАНЕЦ. – Каждая усадьба должна специализироваться на чем-то своём. В одной – хорошо готовят, на другой усадьбе – замечательные творческие вечера.\n15 год пры дарозе. Матэль, кавярня, лазня і стаянка для транзітнага транспарту. Якасны сервіс – дэмакратычны кошт.\n– Была помощь от немецкого партнера, потом вышли на самоокупаемость, – паведаў тэлеканалу СТВ дырэктар прыдарожнага комплекса Рыгор БУЛДЖУСАЎ. – Благодаря известному Указу о развитии придорожного сервиса, смогли выполнить полный ремонт стоянки.\nВаложыншчына турыстычная. Распрацаваныя маршруты, наладжаны сервіс. 90 тысяч рублёў за адпачынак на кампанію з 10-ці чалавек. Утульныя пакоі, кухня. Яшчэ і лазню распаляць.


Хто стварае «беларускае асяроддзе»? | Малады Фронт\nАднойчы я заўважыла, як мой расейскамоўны сябра Валеры размаўляе з нашым супольным, беларускамоўным сябрам Антосем. Ён цудоўна гаварыў па-беларуску. Я яго запытала: „Чаму ты з Антосем размаўляеш па-беларуску, а з iншымі – па-расейску?“ Ягоны адказ мяне здзівіў. Ён сказаў: „Калi са мной хтосьці гаворыць на беларускай мове, дык я яму адказваю таксама па-беларуску. А калi на расейскай, я таксама па-расейску“. „Значыць, калi Антось гаворыць выключна па-беларуску, ты з iм размаўляеш таксама выключна па-беларуску?“ „ТАК!“ Вось логіка.\nЯ задала майму сябру падступнае пытанне: „Валеры, а цi ты задумваўся часам пра тое, што калi ТЫ будзеш размаўляць па-беларуску, многія будуць ТАБЕ адказваць па-беларуску?“ Мой сябра заціх у здзіўленні. Відавочна, пра такое ён ніколі не думаў.\nДарагія беларусы, адно можна сказаць з упэўненасцю: беларускае асяроддзе не будзе ствараць ніхто іншы, акрамя вас саміх! Кожны з вас можа пачаць яго ствараць каля сябе. Пачніце з сябе, і вы ўбачыце, што тых, хто прыме гэты выклік, будзе больш, чым вы меркавалі!\nДарэчы: Валеры сёння карыстаецца беларускай нашмат больш, чым раней. Таксама, як i некалькi iншых маiх сяброў. Яшчэ нядаўна я наракала, што мне няма з кім практыкавацца ў беларускай мове, калі амаль усе „мае” беларусы – расейскамоўныя(пакідаю ў баку той факт, што ў Чэхіі, у горадзе, дзе я жыву, з беларусамі амаль ніякага кантакту няма). Тады я вырашыла, што незалежна ад таго, як яны гавораць, я буду ў зносінах з беларусамі карыстацца выключна беларускай мовай. Аказалася, што, раней ці пазней, яны пачынаюць мне адказваць таксама па-беларуску. І не толькі гэта. З майго досведу, маіх сяброў гэта хутка падкупляе. Такім чынам, вакол мяне, чэшкі, „беларускае асяроддзе” ўзнікае параўнальна лёгка і хутка.\nДык вось – пакіньце апраўданне, што няма асяроддзя, i пачніце яго актыўна ствараць. З любоўю да гэтага! Зычу вам поспехаў.\nP.S.1: Лічыце, што мне, як іншаземцы, у гэтым прасцей? Так, з аднаго боку гэта праўда. Мае сябры адчуваюць сорам, што яны не карыстаюцца мовай продкаў, калі нават чэшка здолела яе вывучыць. Іх гэта вельмі ўражае і захапляе. Але, з іншага боку, мне нашмат складаней. Як вы думаеце? Мне таксама лягчэй гаварыць на расейскай, якую я адзінаццаць гадоў вывучала, па якой у мяне ёсць міжнародны дзяржаўны экзамен… У беларускай мне часта не хапае слоўнікавага запасу… Маё асяроддзе зусім іншае, мне цяжка зразумець „дух беларускай мовы”, маю акцэнт, часам не там стаўлю націск… Але гэта ж мяне не спыніць!\nP.S.2: Я добра ўсведамляю, што, гаворачы пра „беларускае асяроддзе”, вы маеце на ўвазе нашмат больш, чым толькі мову. Але, як эколаг паводле адукацыі, я ведаю, што асяроддзе складаецца з мноства асобных элементаў. Кожны з іх мае сваё значэнне, і мы не можам сказаць, што не варта абараняць адзін кавалак асяроддзя, калі іншыя руйнуюцца. Мэтанакіраваная,актыўная абарона кожнай часткі, нават самай маленькай, вельмі важная для агульнага выніку.


Багаты ці дурны?! | Присожский край\nБагаты ці дурны?!\nАдказ на гэтае пытанне, на маю думку, кожны знойдзе для сябе сам. Бо высновы зрабіць прыйдзецца, каб не трапіць у сітуацыю, у якой апынуўся малады балбес, якому нават 18 гадоў пакуль няма. У прынцыпе, таму і разглядаўся на чарговым пасяджэнні раённай камісіі па справах непаўналетніх. А сітуацыя не столькі трагічная, як павучальная. І ў ёй, я ў гэтым перакананы, пабылі калі не кожны з нас, дык многія.\nМалады хлапец вучыўся ў Магілёве, скончыўшы на Слаўгарадчыне 9 класаў. Сям’я была, мякка кажучы, не з заможных, таму кожную капейчыну тут лічылі. Бацькі працуюць у адным з СВК, прычым не на кіруючых пасадах. Тым не менш…\nМікола, назавём яго так, са сваім знаёмым-сябрам у суботні вечар пасля лазні вырашылі “па грамулі піва выпіць”. Так вынікала з пратакола, забягаючы наперад, скажу. Дык вось. Паўналетні знаёмы-сябр прапанаваў Міколе прадоўжыць мерапрыемства, але для гэтага трэба было “адскочыць” у Слаўгарад да банкамата. Адбывалася ўсё у адным з аграгарадкоў. Адсутнасць вадзіцельскага пасведчання і алкаголь у крыві нікога не смуцілі. І Мікола ўспомніў, што бацька нядаўна даверыў яму адрэмантаваць мапед. Які ў прынцыпе быў, як кажуць, “на хаду”. Нядоўга думаючы, Міколка дае ключы паўналетнему, сам сядае ззаду і пагналі… Але як заўсёды на самым цікавым з’яўляюцца супрацоўнікі ДАІ. Вынік – затрыманне, разбіральніцтвы, пратаколы, адміністратыўная камісія. Для Мікалая гэта паездка стала вельмі дарагой.\nНа пасяджэнні камісіі разглядаліся аж тры пратаколы на яго. Распіццё алкаголю на аўтобусным прыпынку; перадача кіравання асобе, якая не мае правоў і знаходзіцца ў алкагольным ап’яненні.\nПамочнік пракурора прапанаваў пакаранне згодна з кодэксам аб адміністратыўных парушэннях. А гэта не многа-не мала па трох артыкулах 56 базавых велічынь і пазбаўленне магчымасці атрымаць вадзіцельскае пасведчанне на тры!!! гады. Такім чынам у сям’ю юнак прынёс бы акрамя нервовага дысбаланса яшчэ і фінінсавыя значныя траты…\nНездарма ў класіка савецкага кінематографа прыгадваецца савецкі суд, як самы гуманны. Так і камісія пайшла насустрач сітуацыі і шукала, якім чынам палегчыць лёс балбеса, а хутчэй – яго бацькоў. Выйсце знойдзена, але не бесслядоўна. Толькі адна базавая лягла на “плечы” сям’і. Але тры гады юнак не зможа нават вучыцца ў нашым ліцэі на атрыманне вадзіцельскага пасведчання… Лёс не загублены, але карэкціроўкі зроблены карэнныя.\nНавошта я ўсё гэта казаў? Паважаныя бацькі! З-за шалёнага тэмпа жыцця мы іншы раз забываем пра сваіх дзяцей. Чым яны захапляюцца, дзе бавяць час… А яно вунь як бывае. І справа нават не ў вялікіх штрафах, справа ў тым, што дзеці шукаюць кантакту і нярэдка знаходзяць яго не ў тых кампаніях. А наступствы могуць быць вельмі і вельмі трагічныя. А што казаць, дый і штрафы такія “зарабляць” можа ці вельмі багаты чалавек, ці дурань. Не заўсёды члены камісіі будуць такімі чулымі. Розум для таго нам і даецца, каб думаць, аналізаваць.


Цікавае побач! | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nТакую інфармацыйна-асветніцкую акцыю ладзіць Музей Беларускага Палесся ў Пінску. Супрацоўнікі музею кажуць, што грамадзяне вельмі часта шукаюць нешта цікавае за мяжой, захапляюцца дасягненнямі іншых народаў, не звяртаючы ўвагі на веліч мінуўшчыны роднага краю.\nАле насамрэч цікавае побач, пра гэта сведчаць музейныя фонды, сярод якіх магчыма адшукаць унікальныя рэчы з гісторыі Беларусі. Напрыклад, адную з пяці пячатак кіеўскага князя Ізяслава Яраславіча. Ён уладарыў на палескіх землях у першай палове 11 стагоддзя, адзначае старэйшая навуковая супрацоўніца установы Святлана Цылімава:\n– У Пінску калісьці была пабудавана царква Святога Дзімітрыя, якая не захавалася. Яна была пабудавана ў часы праўлення князя Ізяслава Яраславіча. Да 1054 года ён быў князем Тураўскім, а пасля гэтага года стаў Кіеўскім князем.\nАкрамя гісторыі, ва ўстанове створана карцінная галерэя ў якой налічваецца каля 600 твораў сусветна вядомых майстраў: Пэн, Айвазоўскі, Бялыніцкі-Біруля. Для наведвальнікаў дзверы Музею Беларускага Палесся адкрытыя штодня акрамя панядзелку.\nЗ промысламі і рамёствамі Палесся можна пазнаёміцца ў пінскім музее


Беларусы ў Страсбуры зладзілі пікет - CIWR\nБеларусы ў Страсбуры зладзілі пікет\n26 студзеня ў Страсбуры, каля будынку ПАРЭ (Парлямэнцкай Асамблеі Рады Эўропы), дзе абмяркоўвалася беларускае пытаньне, каля дзесяці беларусаў з Бэльгіі і Францыі наладзілі пікет, у часе якога ўручылі, сярод іншых, расейскаму палітыку Ўладзімеру Жырыноўскаму кніжку пра зьніклых беларускіх апазыцыянэраў.\nЧатырохгадзінны пікет арганізавалі сябры Беларускага эўрапейскага задзіночаньня, якія прыехалі з Бэльгіі — ужо на месцы да іх далучыліся беларусы што жывуць у Страсбуры.\n(Лазарчук: ) «Мы падкрэсьліваем сваёй прысутнасьцю, што мы — прызнаныя палітычныя імігранты, а гэта значыць, што ў Беларусі парушаюцца правы чалавека, перасьледуюцца незалежныя мэдыі, перасьледуюць апазыцыю, ёсьць палітзьняволеныя, не расьсьледаваныя справы зьніклых. Беларусі рэжым існуе дзякуючы расейскай падтрымцы, а значыць цяперашнія расейскія ўлады нясуць за ўсё гэта частковую адказнасьць, падтрымліваючы рэжым».\nПрысутныя трымалі плякаты з надпісамі «Свабоду незалежным мас-мэдыям»», «Не — палітычным зьнікненьням і арыштам ў Беларусі!», «Расея, хопіць падтрымліваць Лукашэнку».\nПікет выклікаў зацікаўленасьць журналістаў і палітыкаў, у тым ліку і з Расеі. Да ўдзельнікаў акцыі, сярод іншых, падышоў расейскі палітык Уладзімер Жырыноўскі.\n(Лазарчук: ) «Жырыноўскі вёў сябе цывілізавана, я б сказаў. Ён адразу сказаў, што ведае, што вы прызнаныя палітычныя імігранты, але я буду падтрымліваць Лукашэнку. Мы ўручылі яму кніжкі пра зьніклых на расейскай мове, каб ён перадаў расейскай дэлегацыі, што знаходзіцца ў Страсбуры».\nНа фото: Страсбург, 24 января 2006\n← У Страсбуры будзе прэзэнтаваны даклад аб сытуацыі ў Беларусі Джордж Крол: «Кандаліза Райс і Джордж Буш вельмі цікавяцца сытуацыяй у Беларусі» →


7 рэчаў, якія трэба ведаць пра ювелірныя вырабы з срэбра з срэбра\nНезалежна ад таго, як далёка вы будзеце падарожнічаць, вы ніколі не перастанеце бачыць ювелірныя вырабы з стерлінговага срэбра. Ён папулярны ва ўсім свеце, даючы бляск усім.\nГэта самы яркі каштоўны метал з іх усіх, і з гадамі яго каштоўнасць нязменна павялічвалася. На працягу сотняў гадоў яго выкарыстоўвалі для вырабу ўсяго - ад посуду да медыцынскага абсталявання. За апошнія некалькі дзесяцігоддзяў гэтыя магчымасці сапраўды адмовіліся, пакінуўшы ў падвалах нізкія цэны, што прынесла новых пакупнікоў на рынак.\nАдраджэнне яго папулярнасці ў ювелірнай індустрыі дазволіла зрабіць вялікі выбар, калі гаворка ідзе пра выбар дызайну для ювелірных вырабаў на заказ.\nПаколькі гэта не так дорага, як плаціна і золата, тыя, хто ўвайшоў у ювелірную гульню, могуць аддаць свае праекты за долю кошту, што дазваляе больш дызайнерам прэм'ераваць сваю прадукцыю на сайтах, такіх як Pinterest і Etsy. Сёння існуюць тысячы незалежных рамеснікаў, якія могуць прадаць свае вырабы такім чынам.\nДызайнеры высокага класа таксама сочаць за срэбнай тэндэнцыяй, ствараючы багацце прыгожых кавалачкаў, выкладзеных з каштоўных камянёў.\nАле так прыгожа, як вашы ювелірныя вырабы з срэбра з ювелірнага вырабу, можа быць крыху складаней. Працягвайце чытаць, каб даведацца, што ўсё, што вам трэба ведаць пра ювелірныя вырабы з срэбра з ювелірных вырабаў.\n1. Што такое ювелірныя вырабы з срэбра з срэбра\nКалі людзі пачалі выкарыстоўваць срэбра для посуду і ювелірных вырабаў, яны выявілі, што 99.9-працэнтны чысты метал быў выгінальным і вельмі мяккім. Гэта таксама хутка блякне.\nДля барацьбы з негатыўнымі эфектамі акіслення ў срэбра былі дададзеныя дадатковыя металічныя сплавы, каб стварыць тое, што мы ведаем сёння, як срэбра.\nЗвычайна металам, які дадаецца да срэбра, звычайна з'яўляецца медзь, хоць можна дадаць і іншыя металы. Гэта прызначана для запаволення працэсу затуплення.\n2. Як правільна даглядаць за ювелірнымі вырабамі з срэбнага срэбра\nКалі вы набылі ювелірны выраб з срэбра стэрлінгаў, вам захацелася прыняць некаторыя спецыяльныя меры засцярогі. Хоць нашэнне яго падчас мыцця посуду з мылам можа стаць выдатным спосабам яго ачысткі, вы захочаце зняць ювелірныя вырабы, перш чым выкарыстоўваць якія-небудзь жорсткія мыйныя сродкі.\nКалі вы не носіце ювелірныя вырабы, варта захоўваць іх у герметычных поліэтыленавых пакетах, каб запаволіць працэс акіслення срэбра.\n3. Выяўленне старадаўніх ювелірных вырабаў з стерлингового срэбра\nПакупнікі, якія не валодаюць належнымі ведамі, каб вызначыць якасную прадукцыю, часта ігнаруюць выдатныя ўпрыгажэнні.\nНа шчасце, ёсць некалькі марк, унікальных для срэбра, якія можна шукаць на старадаўніх кавалачках. Вы хочаце ўзяць з сабой павелічальнае шкло, некаторыя з гэтых маркіровак могуць быць вельмі маленькімі.\nНекаторыя з гэтых найбольш распаўсюджаныя маркіроўкі вы можаце знайсці:\n800 - Калі пазначана дэталь 800, гэта азначае, што яна называецца "срэбра манеты". Гэта азначае, што ён складаецца з дваццаці адсоткаў сплаву і толькі васьмідзесяці адсоткаў срэбра.\nУ Злучаных Штатах ювелірныя вырабы павінны быць адзначаны срэбрам стэрлінгаў 925. Гэта азначае, што гэта 92.5 адсотка.\n.950 крыху больш канцэнтраваны і часта сустракаецца ў старых, старадаўніх ювелірных вырабах.\nКалі кавалак маркіруецца .835, вы можаце выказаць здагадку, што гэта старэйшае еўрапейскае срэбра, у адзін момант гэта было стандартам.\nУсё, што пазначана "Т", а за ім - нумар, можна меркаваць, што паходзіць з Мексікі і вырабляецца дзесьці з 1970 года. У Мексіцы яны называюць гэта срэбра як "плата".\nКраіны паходжання таксама часам адзначаюцца, хаця сёння папяровых пазнак быццам бы дастаткова для нядаўна створаных твораў.\nКалі вы ўсё яшчэ не ведаеце пра ўтрыманне срэбра ў вашай пакупцы, можна выкарыстоўваць кіслотны тэст-камплект. Хаця ў большасці выпадкаў гэта зусім непатрэбна, таму што, калі ты ведаеш, што шукаеш, ідэнтыфікаваць яго вельмі лёгка.\n4. Прадухіленне сапсавання\nРытэйлеры прадаюць палоскі, якія можна размясціць у герметычных поліэтыленавых пакетах, каб пазбегнуць запэцкання. Іх трэба перыядычна мяняць для падтрымання належных умоў.\nКалі вы не зможаце знайсці мудрагелістыя палоскі, выкарыстанне асноўнага крэйды для дошкі будзе працаваць аналагічным чынам. Яны могуць паглынаць паветраныя прымешкі, якія маглі б паспрыяць афарбоўванню вашага срэбра.\n5. Захаванне ювелірных вырабаў з стерлингового срэбра\nЯк ужо згадвалася раней, ювелірныя вырабы, вырабленыя з срэбра стэрлінгаў, павінны пазбягаць уздзеяння кіслароду падчас яго захоўвання. Выкарыстанне пластыкавых пакетаў было рэкамендавана многімі ювелірамі, каб запаволіць працэс акіслення.\n6. Алергія і рэакцыі\nЦэнтр па кантролі і прафілактыцы захворванняў лічыць гэта да дваццаці адсоткаў у людзей алергія на нікель. На шчасце, сплавы, якія выкарыстоўваюцца ў срэбным срэбра, ўключаюць толькі медзь, германій, плаціну і цынк.\nВы можаце быць упэўнены, што нашэнне ювелірных вырабаў з срэбра з ювелірных вырабаў ніколі не нанясе шкоды вашай скуры.\n7. Кошт і вага\nСрэбра - адносна цяжкі метал, і яго вагу можна адчуць у момант, калі вы яго падніміце. Аднак больш лёгкія кавалачкі не абавязкова больш нізкай якасці, чым іх цяжкія аналагі.\nВы таксама хочаце праверыць гэта на наяўнасць расколін або друзлых камянёў. У залежнасці ад умоў, у якіх кавалак захоўваўся, ён можа сутыкнуцца з некаторымі пашкоджаннямі.\nСрэбнае срэбра - сапраўды адзін з найпрыгажэйшых металаў, з якога сёння вырабляюцца ўпрыгажэнні. Гэта сціскае шыі жанчын і мужчын ва ўсім свеце.\nНеверагодна папулярныя таксама кольцы з стерлингового срэбра. Сёння некаторыя жанчыны будуць выкарыстоўваць гэты метал у сваіх заручальных кольцах у якасці замены на белае золата. Шмат хто сказаў, што яны не бачаць розніцы.\nАкрамя заручальных кольцаў, срэбра пробы можна выкарыстоўваць для стварэння розных кольцаў па спецыяльнасці. Ён выкарыстоўваецца на працягу сотняў гадоў для стварэння дэталёвых і прыгожых прадуктаў ва ўсім свеце.\nУ прыватнасці, байкеры маюць асаблівую прыхільнасць да срэбра. Магчыма, гэта нагадвае ім бліскучы хром іх ровара.\nНезалежна ад прычыны, калі вы хочаце знайсці пярсцёнак, які прымусіць вас свяціцца гонарам, наведайце нас сёння!\nпапярэдняе значэнне Заключнае кіраўніцтва для бранзалетаў чэрапа\nнаступнае чытанне Кіраўніцтва па стылі: ювелірныя вырабы Rock 'n' Roll


Мінск, Мінск, вул. Сурганава, 4а\nНа працягу доўгіх гадоў Рэспубліка Беларусь па праве ўваходзіць у эліту сусветнага фрыстайла, бо беларускія спартсмены рэгулярна дэманструюць вельмі добрыя вынікі на міжнародных спаборніцтвах, а імёны Алы Цупер, Зміцера Дашчынскага, Аляксея Грышына і Антона Кушніра, што з'яўляюцца гонарам беларускай нацыі, залатымі літарамі ўпісаны ў гісторыю сусветнага фрыстайла. Вялікія беларускія паветраныя акрабаты славяць сінявокую далёка за яе межамі, таму адкрыццё Рэспубліканскага цэнтра алімпійскай падрыхтоўкі па фрыстайле ў Мінску было справай часу.\nНе так даўно РЦАП па фрыстайлу быў ператвораны з існуючага спартыўна-аздараўленчага комплексу і працягвае бесперабойна функцыянаваць на радасць прафесійных паветраных акрабатаў і простых беларусаў, для якіх дзверы ў сталічны цэнтр заўсёды адкрыты. Плюс яго складаецца ў тым, што комплекс закрыты і з'яўляецца трэніровачнай базай для прафесійных фрыстайлістаў. Для наведвальнікаў і гасцей горада гэта выдатная зона для аздараўлення і адпачынку пасля цяжкага працоўнага тыдня ў асяроддзі сям'і і сяброў. Наведваць комплекс можа любы жадаючы, бо яго паслугі разнастайныя і прыйдуцца па душы самаму патрабавальнаму госцю.\nУ цэнтры могуць праводзіцца спаборніцтвы сусветнага ўзроўню не толькі па фрыстайле, але і па плаванні, прытым трэніравацца спартсмены могуць круглы год, незалежна ад таго, якое надвор'е за акном. Спартыўную зону дапаўняюць месцы для гледачоў на шмат сотняў сядзенняў, дзе, акрамя дасведчаных паветраных акрабатаў, размяшчаецца трэнерскі склад і судзейскі корпус. Нароўні з прафесійнымі спартсменамі, у РЦАП па фрыстайлу паклапаціліся пра тое, каб зрабіць жыццё простага беларуса больш разнастайным і энергічным. У першую чаргу гэта аквапарк, што прапануе шмат займальнага для розных узроставых катэгорый, пачынаючы з горных спускаў разнастайнай складанасці і камфортных джакузі і заканчваючы ўтульнымі кафэ і барамі, у тым ліку для маленькіх наведвальнікаў, якім у комплексе ўдзяляецца пільная ўвага. Юныя госці могуць папаплаваць у басейнах. Для самых маленькіх прадугледжаны больш бяспечны варыянт, для навучэнцаў ёсць басейн больш дарослы. У кожным басейне прадугледжана тое, што зробіць жыццё дзіцяці разнастайным, пачынаючы з сетак, па якіх можна лазіць, і заканчваючы вадзянымі пісталетамі. Плюс у любы момант кожны з наведвальнікаў можа адцягнуцца ад адпачынку, каб паназіраць, як трэніруюцца знакамітыя паветраныя акрабаты, што таксама ўвойдзе ў скарбонку ўражанняў.\nТым, хто не хоча расслабляцца ў джакузі, а аддае перавагу заняцца ўласным целам, сталічны комплекс прапануе наведаць заняткі па фітнэсе з набыццём выгаднага абанемента ці наведацца ў трэнажорную залу, дзе пад кіраўніцтвам прафесійнага інструктара без цяжкасцей можна дабіцца ўражальных вынікаў у самыя кароткія тэрміны. Флоатынг – сучасная працэдура, набіраючая абароты ва ўсім свеце, скіраваная на татальную рэлаксацыю арганізма, якая стала асабліва папулярнай у беларусаў. Каму хочацца крыху размяцца, можна паганяць шары ў боўлінгу ці більярдзе.\nРЦАП па фрыстайлу гарантуе выдатнае правядзенне часу з карысцю для арганізма і для выдатнага настрою.


Вікі — Вікікнігі\nВерсія ад 17:03, 19 верасня 2017, аўтар Jarash (размовы | уклад) (Арфаграфія)\n1 Што ёсць вікі\n3 Схема праў\n4 Прэса аб вікі\n6 Адсочванне рэдакцый\n8 Першая старонка\n9 Размовы пра старонку\n10 Стварэнне артыкулаў\n11 Прасторы назваў\n12.1 Даданне артыкула ў катэгорыю\n12.2 Старонка катэгорыі\n13 Назіранне жыцця вікі-сайта\nБыло прыдумана шмат тэхналогій зносін у Сеціве: чат, вэб-форум, блог. Гэтыя тэхналогіі дазваляюць абменьвацца звесткамі і худа-бедна іх упарадкоўваць, але ніводная з іх не дазваляе стварыць паўнавартасны сайт.\nА вось тэхналогія вікі дазваляе за хвіліны і без асаблівых ведаў апублікаваць у Сеціве сайт:\nпрактычна адвольнага віду, будовы і зместу,\nдаючы места для зносін, з адвольным падраздзяленнем на «тэмы» і «галіны»\nды не толькі.\nПерад вамі — вікіпадручнік. Цытуюцца артыкулы Вікіпедыі. Курс намераны навучыць:\nствараць і рэдагаваць вікі-старонкі,\nсупольна працаваць над вікі-сайтам,\nудзельнічаць у сусветнай вікі-супольнасці.\nДля выканання заданняў выкарыстоўвайце асабістую прастору ў Віківерсітэце.\nПаехалі! Вось змест:\nШто ёсць вікі[правіць]\nВікі — гіпертэкставае асяроддзе (звычайна вэб-сайт) для збору і структуравання пісьмовых звестак. Характарызуецца такімі прыкметамі:\nМагчымасць шматразова правіць тэкст з дапамогай самога асяроддзя (сайта) без прымянення асаблівых прыстасаванняў з боку рэдактара.\nАсаблівая мова разметкі — так званая вікі-разметка, якая дазваляе лёгка і хутка пазначаць у тэксце структурныя элементы і гіперспасылкі, фарматаваць і афармляць асобныя элементы.\nПраява змяненняў адразу пасля іх унясення.\nРаздзяленне зместу на іменаваныя старонкі.\nМноства аўтараў. Некаторыя вікі могуць правіць усе наведвальнікі.\nУлік змен (версій) тэксту: магчымасць параўнання рэдакцый і аднаўлення папярэдніх.\nДля стварэння вікі-асяроддзя неабходна адмысловае праграмнае забеспячэнне —— рухач вікі. Гэта асобны від сістэмы кіравання сайтам (CMS), даволі просты ў сваёй будове і функцыянальнасці, бо амаль усе дзеянні па структурызацыі і апрацоўцы зведак робяцца карыстальнікамі ўручную.\nПершая вікі-сетка, «Портлендскае сховішча ўзораў» (узораў праграмнага коду), была створана 25 сакавіка 1995 года праграмістам Уордам Канінгемам. Буйнейшым і вядомейшым вікі-сайтам стала Вікіпедыя.\nПраца ўсей Вікіпедыі і дадзенага сайта аснаваная на рухачы MediaWiki, а ён з'яўляецца свабодным праграмным забяспечаннем.\nПадкрэслім дакладнасць дадзенага ў пачатку азначэння: менавіта для збору і структуравання зведак. І гіпертэкст у вікі — менавіта толькі тэхнічная аснова, асяроддзе. Так, вікі звычайна служаць у якасці гатовага і паўнавартаснага вэбсайта, і Сеціва з'яўляецца натуральным месцам камунікацыі, зборнікам дакументаў і калектыву аўтараў.\nВікі-разметка, выкарыстоўваемая ў вікі, працягвае тэндэнцыю спрашчэння моў разметкі, распачатую HTML. Асваенне пачаткаў вікі-разметкі займае хвіліны. Рэзультат можна ўбачыць неадкладна. Пры гэтым большасць вікі апрацоўваюць і многія элементы мовы HTML.\n== Біяграфічныя звесткі == Нарадзіўся 15 мая 1891 года ў [[Кіеў|Кіеве]]. У 1916 годзе скончыў медыцынскі факультэт [[Кіеўскі ўніверсітэт|Кіеўскага ўніверсітэта]]. Працаваў земскім доктарам у [[Смаленская губерня|Смаленскай губерні]]. У 1919 пачаў прафесійна займацца літаратурай. Супрацоўнічаў у газеце «Гудок» (1922—26). Літаратурная крытыка канца 1920-х гадоў адмоўна ацэньвала яго творчасць М. Булгакава, яго творы не друкаваліся, п'есы былі зняты са сцэны. 3 пач. 1930-х г. працаваў рэжысёрам-асістэнтам МХАТа, інсцэніраваў «Мёртвыя душы» [[Мікалай Гогаль|М. Гогаля]] (1932).\nСуадносны код на HTML:\nНарадзіўся 15 мая 1891 года ў Кіеве. У 1916 годзе скончыў медыцынскі факультэт Кіеўскага ўніверсітэта. Працаваў земскім доктарам у Смаленскай губерні. У 1919 пачаў прафесійна займацца літаратурай. Супрацоўнічаў у газеце «Гудок» (1922—26). Літаратурная крытыка канца 1920-х гадоў адмоўна ацэньвала яго творчасць М. Булгакава, яго творы не друкаваліся, п'есы былі зняты са сцэны. 3 пач. 1930-х г. працаваў рэжысёрам-асістэнтам МХАТа, інсцэніраваў «Мёртвыя душы» М. Гогаля (1932).\nШто прасцей напісаць і прачытаць? А рэзультат адзін:\nНарадзіўся 15 мая 1891 года ў Кіеве. У 1916 годзе скончыў медыцынскі факультэт Кіеўскага ўніверсітэта. Працаваў земскім доктарам у Смаленскай губерні. У 1919 пачаў прафесійна займацца літаратурай. Супрацоўнічаў у газеце «Гудок» (1922—26). Літаратурная крытыка канца 1920-х гадоў адмоўна ацэньвала яго творчасць М. Булгакава, яго творы не друкаваліся, п'есы былі зняты са сцэны. 3 пач. 1930-х г. працаваў рэжысёрам-асістэнтам МХАТа, інсцэніраваў «Мёртвыя душы» М. Гогаля (1932).\nЗвычайна адрозніваюцца Бюракраты, Адміністратары, Карыстальнікі і Ананімы. Асноўная ідэалогія вікі-сайта — стварэнне і структураванне кантэнту Карыстальнікамі і Ананімамі. Адміністратары могуць ахоўваць старонкі ад змен, выдаяць іх і блакіраваць карыстальнікаў. Бюракраты толькі даюць правы Адміністратарам.\nПрэса аб вікі[правіць]\nЗайсці на Вікіпедыю, знайсці адзін, найбольш цікавы артыкул для сябе, падрыхтаваць кароткае, троххвіліннае, паведамленне па яго. Праверце па гадзінніку!\nВікі-сайт не ёсць кніга са строгай паслядоўнасцю. Старонкі ў ёй утвараюць хаатычную сетку, дзе ў якасці сувязей выступаюць гіпертэкставыя спасылкі. Сустрэўшы слова (тэрмін), падсвечаны як гіперспасылка на існуючы артыкул (у адрозненне ад чырвоных спасылак), вы можаце адразу перайсці да старонкі, звязанай з гэтым паняццем.\nВы таксама можаце высветліць усе старонкі, які спасылаюцца на дадзеную, з дапамогаю спасылкі «Сюды спасылаюцца».\nЗ дапамогай спасылкі «Звязаныя праўкі» вы можаце праглядзець спіс артыкулаў, на якія спасылаецца дадзеная старонка. У гэтым спісе пазначаюцца ўсе артыкулы, якія былі змененыя (за азначаную колькасць дзён).\nЗнайдзіце артыкул, які змяшчае спасылку хаця б яшчэ на адну старонку.\nУсе версіі артыкула захоўваюцца на сайце. Папярэднія версіі артыкула можна праглядзець у журнале правак (Закладка Паказаць гісторыю). Там таксама ўказаны аўтар і час кожнай праўкі. Дадзеныя пра ўсе рэдакцыі запісваюцца на сервер сайта. На гэтай старонцы можна параўнаць дзве рэдакцыі, пазначыўшы іх адпаведным кружком і націснуўшы кнопку "Параўнаць азначаныя версіі".\nЗнайдзіце артыкул, які змяняўся некалькі разоў. Праглядзіце папярэднія рэдакцыі артыкула. Выкарыстоўвая механізм параўнання версій, высветліце чым адрозніваюцца паміж сабою розныя версіі артыкула.\nСпіс усіх правак, упарадкаваны ў храналагічным парадку, можна знайсці на старонцы Апошнія змены (гл. пункт меню злева)\nЗайдзіце на старонку Апошнія змены, азначце, колькі правак было зроблена ў той жа дзень тыдзень таму. Азначце самага актыўнага ўдзельніка за гэты дзень.\nУсе старонкі дадзенага вікі-сайта маюць адрас: http://1553.runa.ru/Загаловак_старонкі. На іншых wiki-сайтах часта выкарыстоўваюць фармат http://wikisite.tld/wiki/Загаловак_старонкі.\nЗнайдзіце любую старонку на дадзеным сайце праз меню. Перайдзіце на яе праз адрасны радок браўзера наўпрост увёўшы ў радок імя.\nНа вікі сайтах артыкулы могуць чытаць і правіць усе, але на некаторых з дапамогай змен стандартных настроек незарэгістраваныя ўдзельнікі правіць не могуць, толькі зарэгістраваныя (далей — удзельнікі; незарэгістраваных карыстальнікаў мы будзем клікаць Ананімамі).\nДля рэгістрацыі націсніце кнопку «Стварыць уліковы запіс».\nПрыдумайце сабе сеткавы псеўданім, пароль і зарэгіструйцеся. Увага: малыя і вялікія літары адрозніваюцца\nРэгістрацыя дае магчымасць апазнання вас як аўтара ўсіх зробленых правак, а таксама дае набор старонак, аблягчаючых чытанне і рэдагаванне. Пасля працэдуры рэгістрацыі ва можаце ўбачыць уверсе любой старонкі wiki-сайта спасылкі, прызначаныя для перахода на асабістыя старонкі.\nСпасылка з вашым нікам — асабістая старонка, на якой можна паведаміць звесткі пра сябе.\nСпасылка «размовы» — ваша старонка размоў (закладка на вашай асабістай старонцы), дзе вам могуць пісаць просьбы, заўвагі і папярэджанні. Адразу пасля рэгістрацыі гэтыя спасылкі пакуль чырвоныя.\nСпасылка «настройкі» — можаце настройваць розныя параметры ўяўлення дадзенага сайту для вас асабіста. Не рэкамендуецца мяняць штосьці без сур'ёзнай патрэбнасці. Магчыма, варта настроіць гадзінны пояс, так як па змаўчанні ставіцца Сусветны час (UTC).\nнастройце мясцовы час па месцу свайго жыхарства\nСпасылка «назіранае» — асабісты спіс назірання за старонкамі. Змены ў адзначаных вамі старонках будуць адбівацца на ёй.\nСпасылка «уклад» — спіс вашых правак.\nСпасылка «Выйсці» — стаць ананімам.\nУдзельніку, які азначыў у настройках адрас электроннай пошты, другія ўдзельнікі могуць пасылаць з дапамогай Вікі электронныя лісты, не бачачы яго электроннага адрасу, дзякуючы чаму ўдзельнік апынаецца абароненым ад спаму (пакуль не настроена).\nЗайдзіце на вашу персанальную старонку, пстрыкнуўшы па спасылцы з вашым нікам. Вам будзе прапанавана стварыць старонку.\nСтаронка не ўтрымлівае тэксту. Вы можаце пашукаць гэткую назву ў іншых старонках ці ў журналах, або папрацаваць з гэтай старонкай.\nКаб стварыць старонку, неабходна выбраць спасылку "папрацаваць з гэтай старонкай". Звярніце ўвагу на опцыю ўнізе старонкі «Дадаць старонку ў спіс назірання».\nУвядзіце на вашай персанальнай старонцы адну фразу-дэвіз, якая вас характарызуе. Праверце, што атрымалася, націснуў кнопку «Як будзе». Захавайце старонку, націснуўшы кнопку «Запісаць змены».\nРазмовы пра старонку[правіць]\nУ кожнай старонкі ёсць укладка «Размовы». На гэтай старонцы любы зарэгістраваны ўдзельнік можа паўдзельнічаць у размовах пра артыкул.\nПры пераходзе на старонку «Размовы» радам з укладкай «Правіць» з'яўляецца ўкладка «+» або «Дадаць тэму», у залежнасці ад скіна праекта. Яна дазваляе дадаць на старонку «Размовы» асобны каментар з загалоўкам, без перахода да рэдагавання ўсей старонкі «Размовы».\nКалі вы жадаеце падпісаць сваё паведамленне, проста ўвядзіце пасля тэксту ~~~. Калі вы жадаеце падпісацца і ўставіць дату, увядзіце ~~~~. Калі вы проста жадаеце ўставіць дату, увядзіце ~~~~~. Рухач сайта пры захоўванні старонкі заменіць гэты набор сімвалаў на дату і подпіс.\nНа вікі-сайтах існуе некалькі спосабаў стварыць артыкул.\nПершы спосаб — узяць артыкул, які ужо маецца і вылучыць у ім слова або словазлучэнне падвойнымі квадратнымі дужкамі [[любое словазлучэнне]]. Такі працэс назваецца вікіфікацыяй.\nУвайдзіце на сваю асабістую старонку. Ніжэй вашага дэвізу напішыце «Мая татэмная жывёла:_назва_любой_(можна міфічнай)_жывёлы». Вікіфікуйце назву жывёлы. Захавайце старонку. Звярніце ўвагу, што назва жывёлы стала чырвонай\nКалі вы бачыце чырвоную спасылку, значыць, спасылка вядзе на старонку, якая не існуе. Вы можаце стварыць старонку, пстрыкнуўшы па гэтай спасылцы.\nПстрыкніце па назве жывёлы. Стварыце кароткае апісанне дадзенай жывёлы — 2-3 фразы. Захавайце старонку\nВікіфікацыя артыкула добрая тым, што яна дазваляе рабіць кантэнт сайта звязным і дазваляе пазбегнуць багацця старонак-сірот.\nДругі спосаб стварыць артыкул — напісаць яго імя ў адрасным радку браўзера. Калі такі артыкул не існуе, вы можаце адразу стварыць яго.\nТрэці спосаб — набраць імя артыкула ў радку «пошук» і націснуць кнопку «Перайсці». Тым самым вы адразу даведаецеся, ці ёсць ужо такі артыкул, а калі не, то вы можаце стварыць яго, перайдзя па спасылцы Стварыць старонку.\nКалі вы забудзеце імя старонкі, то вы заўсёды можаце знайсці яе на старонцы Усе старонкі.\nНа вікі-сайтах старонкі бываюць розных відаў — ёсць уласна старонкі, ёсць старонкі размоў. Яны раздзяляюцца на прасторы, якія можна ўбачыць з прэфіксу назвы старонкі. Прастора назваў аддзяляецца ад назвы старонкі ў гэтай прасторы двукроп'ем :. Напрыклад, «Удзельнік:», «Выява:», «Размовы:» і гэтак далей. Для большасці артыкулаў выкарыстоўваецца асноўная прастора, пры гэтым прэфікс не выкарыстоўваецца.\nПерайдзіце на сваю асабістую старонку выкарыстоўваючы прастору назваў «Удзельнік:» і камандны радок браўзера\nСпіс прастор назваў можна ўбачыць тут: Адмысловае:Усе старонкі.\nКожная старонка, якая размяшчаецца ў прасторы назваў «Катэгорыя», называецца катэгорыяй і служыць для групоўкі сходных па тэматыцы старонак. Новыя катэгорыі могуць быць створаны так жа, як і звычайныя старонкі, аднак пры іх праглядзе да іх у канец будуць даданыя аўтаматычна створаныя спісы, якія складаюцца з артыкулаў, якія адносяцца да дадзенай катэгорыі.\nПры дапамозе катэгорый можна лёгка арыентавацца ў старонках блізкай тэматыкі: дастаткова выклікаць старонку катэгорыі, каб праглядзець спіс артыкулаў, якія да яе адносяцца.\nСпіс усіх катэгорый можна ўбачыць тут — Адмысловае:Categories. Тут можна ўбачыць усе катэгорыі, уключаючы і тыя, якія змяшчаюць падкатэгорыі або старонкі, але не маюць тэкста апісання (гэта значыць, іхняя старонка не была адрэдагавана, на яе толькі стварылі спасылку). У гэтым выпадку спасылкі на гэтыя старонкі будуць выглядаць як спасылкі на неіснуючыя старонкі (звычайна памячаюцца чырвоным колерам) і весці прама на старонку рэдагавання. Каб пазбегнуць гэтых ускладненняў, рэкамендуецца хаця б зазірнуць на старонку катэгорыі, у якую вы памясцілі свой артыкул, і дадаць спасылку на вышэйшую катэгорыю.\nЗнайдзіце ўсе выявы, якія адносяцца да катэгорыі «Гумар»\nДаданне артыкула ў катэгорыю[правіць]\nЛюбы артыкул можа быць уключаны ў любую катэгорыю. Дастаткова на старонцы артыкула дадаць спасылку на старонку катэгорыі [[Катэгорыя:Назва вашэй катэгорыі]]. Старонка можа быць унесена больш чым у адну катэгорыю — патрэбна толькі дадаць некалькі спасылак на катэгорыі. Пры праглядзе адрэдагаванай старонкі гэтыя спасылкі адлюстроўваюцца не ў асноўным тэксце, а ўнізе старонкі. Назвы катэгорый адчувальныя да рэгістра, за выключэннем першага сімвала.\nКалі вы жадаеце проста стварыць спасылку на катэгорыю, і не дадаваць у яе бягучую старонку, выкарыстоўвайце спасылкі наступнага выгляду:Катэгорыя:''Назва_катэгорыі''.\nКалі старонка, якая ўнесена ў катэгорыю, сама з'яўляецца катэгорыяй, яна ўтварае падкатэгорыю. Напрыклад, вы можаце рэдагаваць катэгорыю [[Катэгорыя:Футбол]] і дадаць у яе спасылку на [[Катэгорыя:Спорт]]. Катэгорыя «Футбол» стане падкатэгорыяй катэгорыі «Спорт».\nПажадана, каб кожная старонка была ўнесеная хаця бы ў адну катэгорыю. Можна ўнесці і ў некалькі, аднак часам бывае разумней унесці старонку ў катыгорыю больш высокага ўзроўню.\nСтаронка катэгорыі змяшчае тэкст апісання, які можа быць адрэдагаваны таксама, як і любая іншая старонка; аднак пры праглядзе старонкі на ёй таксама адлюстроўваюцца аўтаматычна ствараемыя, упарадкаваныя па алфавіце спісы спасылак на ўсе прысутныя старонкі і падкатэгорыі.\nСтаронка катэгорыі змяшчае:\nтэкст апісання, які можа быць адрэдагаваны;\nспіс падкатэгорый і іх колькасць; калі падкатэгорыя адсутнічае, то дадзеная секцыя не адлюстроўваецца;\nспіс старонак, якія ўключаныя ў дадзеную катэгорыю, акрамя падкатэгорый і выяў; іх колькасць, якая называецца «лікам складнікаў»; калі катэгорыя пустая, то адлюстроўваецца загаловак і радок «Зараз у катэгорыі няма аніводнай старонкі або мультымедыйнага файла»\nспіс выяў з карцінкамі перадпаказу.\nЗнайдзіце катэгорыю, якая мае больш за усё артыкулаў\nНазіранне жыцця вікі-сайта[правіць]\nКалі вы жадаеце даведацца, якія старонкі змяняліся на сайце — націсніце спасылку «Апошнія змены». Шэраг правак памечаны літарай «д» — гэта азначае, што той, хто ўносіў змены, памеціў іх як дробныя. Гэта таксама можаце рабіць і вы пры касметычнай праўцы артыкулаў (арфаграфія, афармленне і да таго падобнае). У спісе змен паказ гэтых правак можна адключыць.\nнацісніце спасылку Апошнія змены. Адключыце паказ дробных правак\nЗдагадайцеся, што азначае літара Н каля назвы артыкула\nКожны зарэгістраваны ўдзельнік (карыстальнік) можа памеціць любы артыкул да назірання. Для гэтага дастаткова націснуць на зорачку побач са спасылкай «Паказаць гісторыю». Ствараемыя вамі артыкулы аўтаматычна дадаюцца ў ваш спіс назірання.\nУзята з "https://be.wikibooks.org/w/index.php?title=Вікі&oldid=6377"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 17:03, 19 верасня 2017.