Мінфін возьме доўг на сябе, банкі штомесяц будуць выдаваць па $6 мільёнаў на заробкі: сакрэтны план па выратаванні БМЗ\n19.02.2021 / 11:55\n«Наша Ніва» ўжо апісвала гаротны стан жлобінскага Беларускага металургічнага завода, якому цягам года трэба недзе знайсці 3,6 мільярда рублёў, каб разлічыцца па даўгах і крэдытах.\nЧытайце таксама: БМЗ пагражае дэфолт, які можа выклікаць ланцуговую рэакцыю\nЭлектраплавільная печ на БМЗ\nУ пачатку лютага стала вядома, што нейкая частка доўгу БМЗ трансфармавалася ў дзяржаўны доўг, бо даўгі БМЗ перайшлі Мінфіну.\nЧытайце: Каб уратаваць БМЗ, Мінфін прадаў банкам валютных аблігацый на $619 мільёнаў\nНа запыты прэсы аб тым, як будуць вырашаць фінансавыя праблемы, на заводзе нічога ўцямна не адказвалі.\nЦяпер план па выратаванні БМЗ стаў вядомы цалкам. Яго дэталі нідзе не агучваліся, рашэнні рэгулююцца ўказам Аляксандра Лукашэнкі, неапублікаваным у публічным доступе.\nЯк стала вядома «Нашай Ніве» ад крыніц у металургічных колах, працягненне жыцця БМЗ і крэдытнае ратаванне ўключае наступныя пункты:\n— Частку валютнага доўгу, каля $400 мільёнаў, перарабілі ў бюджэтную пазыку ў беларускіх рублях. Адметны тут і час пагашэння — па 2050 уключна!\nРазглядаецца таксама пытанне аб асобным крэдытаванні для абслугоўвання бюджэтнай пазыкі, простай мовай — крэдыт на выплату працэнтаў па ранейшым крэдыце.\nІ фінальнай ілюстрацыяй стану завода з'яўляецца тое, што з зімы мінулага года Беларускаму металургічнаму заводу патрабуюцца штомесячныя крэдыты ў памеры $6 мільёнаў на выплату заробкаў. Штомесяц яго выдаюць беларускія банкі. Прадпрыемства не толькі не прыносіць прыбыткаў, але і бярэ грошы на тое, каб надалей генераваць страты.\nМы папрасілі эканаміста Дзмітрыя Крука, старэйшага навуковага супрацоўніка цэнтра BEROC, прааналізаваць эканамічны фінт з БМЗ.\nАдказ выйшаў даволі вялікі, прыводзім цалкам.\nДзмітрый Крук. Фота: onliner.by\n«Найперш, вялікае пытанне выклікае закрытасць і непублічнасць аперацыі па ратаванні БМЗ. У 2015-2016 гадах, калі падобныя схемы праводзіліся з прадпрыемствамі дрэваапрацоўкі і машынабудавання, то адпаведныя нарматыўна-прававыя акты былі публічнымі. Але розгалас і аналіз мог камусьці не падабацца, імаверна, гэта прывяло да непразрыстасці сітуацыі з БМЗ.\nТаму першае, што варта сказаць: на якой падставе маштабная ўгода, у выніку якой расце дзярждоўг, робіцца фактычна сакрэтнай ад грамадства?\nМенавіта грамадства папаўняе бюджэт, з якога будзе абслугоўвацца доўг БМЗ.\nТаксама праз закрытасць схемы яе пэўныя элементы застаюцца незразумелымі нават з улікам той інфармацыі, што трапляе ў СМІ, і іх прыходзіцца дадумваць. Таму, агаваруся, у тлумачэннях магчымыя пэўныя хібы, звязаныя з гэтым.\nШто адбылося? Дзяржава рэструктурызавала даўгі БМЗ\nУ выніку схемы абавязацельствы па даўгах дзяржаўнага прадпрыемства бярэ на сябе беспасярэдне дзяржава.\nКалі прадпрыемства не можа плаціць па даўгах, здаецца лагічным, што тады павінны ставіцца пытанні: а чаму так сталася? Што не так з самім прадпрыемствам і чаму яно не можа належным чынам выконваць свае абавязацельствы, і нарэшце, што трэба рабіць з самім такім прадпрыемствам?\nАле ў нас такія пытанні чамусьці не ўзнікаюць і задаецца пытанне: што трэба зрабіць, каб знізіць даўгавы цяжар для прадпрыемства?\nУ выпадку буйных дзяржаўных прадпрыемстваў дзяржава зніжае цяжар за ўласны кошт.\nКаб змяняць тэрміны і іншыя ўмовы крэдыту, дзяржава (бюджэт) сама становіцца крэдыторам прадпрыемства замест банка.\nДзеля гэтага дзяржава выпускае аблігацыі, павялічваючы дзярждоўг. Фактычна адбываецца абмен актывамі з банкам. То-бок банк перадае дзяржаве права патрабавання па крэдыце дзяржпрадпрыемству, а ўзамен атрымлівае дзяржаблігацыі.\nА што з бюджэтам? Калі прадпрыемства зможа спраўна плаціць па новаму графіку, то ніякай праблемы няма. Дзяржава будзе проста пасярэднікам і будзе пералічваць атрыманае ад прадпрыемства банку. А што калі прадпрыемства не ў стане належным чынам выконваць свае абавязкі (ужо перад бюджэтам) і па новым графіку плацяжоў? Вось гэта і есць галоўнае пытанне. У гэтым выпадку ўвесь цяжар доўгу павінен узяць на сябе бюджэт, бо гэта ніяк не ратуе яго ад неабходнасці выплачваць належнае па аблігацыі банку. Падобная сітуацыя ў БМЗ.\nШто прынцыпова новага ў гэтай схеме\n— Дэ-факта прызнаецца, што БМЗ не ў стане выканаць усе свае абавязацельствы і частку страт вымушаны ўзяць на сябе банкі.\nРаней уся рэструктурызацыя адбывалася па намінале, то-бок меркавалася, што ў будучыні ўсе абавязацельствы будуць выкананыя.\nА ў выпадку, калі ў будучыні страты ўсе ж узнікнуць, то такога кшталту рызыкі брала на сябе дзяржава.\nЗараз фактычныя страты часткова прызнаюцца, і іх вымушаны ўзяць на сябе банкі. Менавіта гэткім чынам можна інтэрпрэтаваць тое, што частку існуючай запазычанасці банкам прапануецца проста спісаць, а БМЗ атрымлівае права на выкуп сваіх аблігацый, якімі валодаюць банкі, па цане ніжэй за намінал.\nБольш за тое, такім чынам можна інтэрпрэтаваць і перавод часткі крэдытнай запазычанасці ў якасці ўнёску ў статутны фонд прадпрыемства. Для банкаў апошняе — далёка не пажаданая сітуацыя. У лепшым выпадку гэтыя змены ў фінансавых плынях можна трактаваць як упушчаную выгаду.\n— Празмерная даўжыня рэструктурызацыі і тэрмін, на які расцягваецца доўг.\nПапярэднія эпізоды (2015-2016 гады) пераважна прадугледжвалі рэструктурызацыю даўгоў, якія былі назапашаны ў перыяд мадэрнізацыі і складалі толькі частку агульнага доўгу прадпрыемства.\nТэрміны расцягвання даўгоў былі хоць і працяглыя, але ўсё ж асацыяваліся з нейкім больш-менш пачуццевым гарызонтам (5-15 год).\nУ выпадку ж БМЗ падобна на тое, што рэструктурызацыі падлягае амаль уся крэдытная запазычанасць прадпрыемства. Толькі тая частка, якая рэструктурызуецца праз аблігацыі Мінфіна (і якую таму можна дакладна падлічыць) — каля $620 мільёнаў. А гэта — каля 50% ад усёй запазычанасці БМЗ паводле апошняй даступнай справаздачнасці.\nЗ улікам іншых ужытых інструментаў рэструктурызацыі можна казаць аб татальнай рэструктурызацыі доўгу на прадпрыемстве.\nГарызонт «расцягвання» тэрміну даўгоў ад звыклых 5-15 год ператварыўся ў амаль 30 год. То-бок відавочна жаданне зрабіць так, каб па меншай меры на блізкім гарызонце да гэтага пытання больш не вяртацца.\n— Разрыў фінансавых умоў узаемазвязаных кантрактаў і дэдаларызацыя доўгу.\nЯк паказана вышэй, раней ядром рэструктурызацыі было працягненне тэрмінаў пагашэння і, у шэрагу выпадкаў, увядзенне льготных перыядаў па плацяжах.\nІншыя істотныя ўмовы кантрактаў пераважна захоўваліся. Гэта дазваляла бюджэту не браць дадатковыя рызыкі і абавязкі.\nВельмі важным у схеме з БМЗ з’яўляецца змена наміналу доўгу прадпрыемства з даляраў на рублі. Пры гэтым звязаны доўг дзяржавы перад банкамі застаецца намінаваным у замежнай валюце (у далярах). Такі крок вымушаны. Зараз становіцца відавочным, што, не змяніўшы валюту доўгу, вырвацца з даўгавой пасткі БМЗ будзе цяжка, нават з улікам усіх спісанняў.\nТаму з пазіцыі падтрымкі БМЗ гэты крок зразумелы. Але ці можна проста змяніць валюту доўгу? У нашых умовах — калі дамінуючай формай ашчаджэнняў з’яўляецца дэпазіт у замежнай валюце — на жаль, не.\nТой, хто будзе трымаць абавязацельствы ў замежнай валюце, а актывы ў нацыянальнай, прымае на сябе валютную рызыку і ў выпадку абясцэньвання рубля будзе несці страты.\nУ выніку дылема: для падтрымкі БМЗ перанамінаваць доўг у рублі вельмі пажадана, але хтосьці павінен узяць на сябе валютную рызыку. Такім «хтосьці» стаў бюджэт.\nІ для будучай збалансаванасці бюджэту і ўстойлівасці дзяржаўнага доўгу гэта новы вельмі істотны выклік. БМЗ будзе (калі зможа) плаціць па крэдытах у бюджэт у беларускіх рублях, а бюджэт банкам па аблігацыям павінен плаціць у валюце.\nХоць плацяжы БМЗ у бюджэт і з бюджэту банкам павінны быць супастаўныя, гэта ўсё роўна стварае дадатковую нагрузку на бюджэт ужо на цяперашнім этапе. Бо ўласных даходаў бюджэту ў замежнай валюце не хапае для ўсіх плацяжоў па дзярждоўгу, і таму прыходзіцца ці прыцягваць новыя пазыкі, ці выкарыстоўваць рэзервы, ці выкупаць валюту на рынку.\nКалі па якіх-небудзь прычынах беларускі рубель патаннее, гэта нагрузка на бюджэт павялічыцца прапарцыйна велічыні абясцэньвання рубля. І гэта вельмі істотны новы выклік для бюджэту. Ен становіцца больш уразлівым да абясцэньвання абменнага курсу.\n— Уплыў фінансавых пасярэднікаў і фінансавых рынкаў.\nДзеля пэўнасці ў высновах недастаткова інфармацыі, што адлюстравана ў СМІ па схеме ратавання БМЗ. Але падобна на тое, што разрыў фінансавых умоў паміж узаемазвязанымі кантрактамі аднаго ланцугу прывёў да таго, што ў працэсе рэструктурызацыі ў гэты раз не проста адбываўся абмен актывамі, як раней (што не турбавала рынак, а проста змяняла адлюстраванне актываў на балансе).\nПадобна на тое, што ў працэсе рэалізацыі схемы паратунку БМЗ былі часткова задзейнічаны «жывыя грошы», якія, верагодна, выкупаліся ўдзельнікамі з рынку, што паўплывала на дынаміку курса ў перыяд канца студзеня — пачатку лютага.\nКалі такая здагадка слушная, то, верагодна, гэтыя грошы спатрэбіліся, каб пагасіць існуючыя валютныя пазыкі дзеля забеспячэння «разрыву» паміж валютамі, у якіх намінаваныя ўзаемазвязаныя кантракты пасля рэструктурызацыі, ці/або забяспечыць уліванне ў БМЗ «жывых грошай» дзеля пагашэння будучых абавязацельстваў перад замежнымі крэдыторамі.\nВысновы і наступствы\nДзяржава правяла буйную аперацыю па ратаванні БМЗ. Платай за яе сталі новыя істотныя выклікі для будучай фіскальнай стабільнасці і ўстойлівасці дзярждоўгу.\nЧастка страт, якія дэ-факта былі прызнаныя як тыя, што ўжо панесеныя, была перакладзена на банкі, якія былі крэдыторамі БМЗ. Будучыя магчымыя страты і адпаведныя рызыкі перакладзены на бюджэт і дзярждоўг. Гэты цяжар — новы істотны выклік для дзяржфінансаў.\nВыкарыстаныя інструменты і практыкі ўзятыя разам я б назваў спробай «канчатковага вырашэння даўгавога пытання БМЗ».\nУ працэсе паратунку БМЗ былі выкарыстаныя шматлікія «навацыі». Гэта накіравана на тое, каб прынцыпова і надоўга зняць з парадку дня пытанне аб «крэдытных кайданках» для прадпрыемства.\nПры гэтым фармальна можна казаць аб тым, што ўласнік (дзяржава) і асацыяваныя крэдыторы (банкі) паспрыялі паляпшэнню фінансавага стану БМЗ. То-бок, нічога экстраардынарнага не адбылося.\nКейс БМЗ можа разглядацца як «заразны» прэцэдэнт.\nПрадпрыемствы дзяржсектара сёння пераважна знаходзяцца ў вельмі слабай фінансавай пазіцыі. Кейс БМЗ можа быць інтэрпрэтаваны як гатоўнасць дзяржавы ратаваць і іншыя празмерна слабыя прадпрыемствы.\nІ схема БМЗ можа разглядацца як пэўны ўзор для гэтага. З-за непразрыстасці і недаступнасці статыстыкі на ўзроўні прадпрыемстваў цяжка сказаць, ці шмат катастрафічна слабых прадпрыемстваў.\nТаксама не зразумела, як самі чыноўнікі бачаць гэты кейс: як выключэнне з правілаў ці як першую ластаўку.\nАле ж можна сказаць дакладна: схема паратунку аднаго БМЗ — гэта ўжо істотны падкоп пад фіскальную і фінансавую стабільнасць. Калі такія выпадкі будуць пашырацца, то выклікі будуць разрастацца і станавіцца ўсе больш адчувальнымі для эканомікі.


Купіў лыжы Sable Sport LS коньковые, агідная ўстойлівасць? - Карысная інфармацыя для ўсіх\nгэта бюджэтныя лыжы, хоць неяк на іх можна ездзіць толькі па мяккай неукатанной лыжні - пасля снегападу.\nлыжы пад канёк ня мажуць, а парафін; )\nпра працэс кладкі парафіна пад пэўную тэмпературу можна пачытаць на спецресурсах, але лепш паглядзець відэа.\nНу, чаму не прапаноўваць? Як раз на іншых лыжах і трэба паспрабаваць, каб даведацца, у чым праблема, у лыжах або ў тым, хто на іх катаецца. На лыжні злаві каго-небудзь з чаравікамі і мацаваннямі як у цябе і пракаціцца на яго лыжах (наўрад ці хто адмовіць). Ну, і яму прапануй на сваіх пракаціцца.\nПакуль ужо прычына бачыцца ў тым, што ў цябе цэнтр цяжару знаходзіцца паміж лыжамі і рухацца спрабуе па прамой траекторрии. А трэба цэнтр цяжару пераносіць з адной нагі на іншую. Т. е. Ты катаешся як хакеіст, а трэба як канькабежац.\nДрэнная ўстойлівасць на жорсткай трасе-нічога не зробіш. Saвle, ці як іх яшчэ называюць-Шаблі вельмі мяккія. Гэта іх галоўны недахоп. Калі такое адбываецца на мяккай трасе-тэхніка, фізічная падрыхтоўка слабыя. Шмат людзей і на класічных даўжэзных лыжах каньком двухкрокавым катаюцца.\n58 запытаў у БД, сгенерилось за 1,123 секунд.


Мядзведзь прыйшоў у вёску ў Налібоцкай пушчы - відэа\n13:24 30.05.2019 (абноўлена 08:46 30.05.2019)\nБуры мядзведзь прыйшоў у адну з вёсак у Налібоцкай пушчы. Глядзіце на відэа кадры, запісаныя ўсталяванай у населеным пункце фотапасткай.\nВідэа было запісана супрацоўнікамі экасядзібы "Навусть": на кадрах бачна, як мядзведзь пазначае сваю тэрыторыю - ён чухаецца аб драўляны слуп, грызе яго і драпае.\nУ экасядзібе распавялі, што рэдка ўсталёўваюць фотапасткі ў рэжым відэа, але бываюць і выключэнні, дзякуючы чаму атрымоўваецца зняць сапраўды рэдкія моманты з жыцця жывёл пушчы.\nНалібоцкая пушча, Мядзведзь\n(56:25 / 900.24Mb / просмотров видео: 615)\nПрэс-канферэнцыя Пуціна на саміце Расія - ЗША ў Жэневе\nПершая сустрэча прэзідэнтаў Расіі і ЗША пасля абрання Байдэна на высокую пасаду складалася з трох частак: вузкай і двух пашыраных. Глядзіце на відэа прэс-канферэнцыю Уладзіміра Пуціна на саміце ў Жэневе.\n20:55 16.06.2021 (абноўлена 20:53 16.06.2021)\nРасійскі лідэр Уладзімір Пуцін упершыню сустрэўся з Джо Байдэнам пасля таго, як Байдэн заступіў на пасаду прэзідэнта ЗША. Папярэдні саміт Расія - ЗША прайшоў у 2018 годзе ў Хельсінкі, кіраўніком Белага дома тады быў Дональд Трамп.\nЦяперашні саміт праходзіць у Жэневе на віле Ла Гранж. Перад пачаткам перамоў кіраўнікі дзяржаў паціснулі адзін аднаму рукі і сфатаграфаваліся з прэзідэнтам Швейцарыі Гі Пармеленам.\nПершая сустрэча двух прэзідэнтаў складалася з трох частак: вузкай і двух пашыраных з перапынкам на чай-каву. Перамовы Пуціна і Байдэна працягваліся чатыры гадзiны.\nПерад самітам у Маскве адзначалі змякчэнне рыторыкі з боку Вашынгтона, хоць ноткі стрымлівання па-ранейшаму захоўваюцца, пра гэта заяўляў прэс-сакратар расійскага лідэра Дзмітрый Пяскоў.\n"Для таго, каб разабрацца, наколькі яны разыходзяцца ў меркаваннях, наколькі крытычныя супярэчнасці ёсць паміж РФ і ЗША, трэба спачатку сесці пагаварыць", - рэзюміраваў ён.\nЯк прайшла сустрэча Пуціна і Байдэна ў Жэневе\nПуцін і Байдэн не будуць даваць сумесную прэс-канферэнцыю\nвідэа, Жэнева, ЗША, Расія, Саміт, Уладзімір Пуцін, прэс-канферэнцыя\n"Ніва" зноў выйдзе на старт ралі "Дакар" – відэа\n15:05 16.06.2021 (абноўлена 16:49 15.06.2021)\nПасля 35-гадовага перапынку аўтамабіль "Ніва" зноў прыме ўдзел у знакамітым ралі-марафоне "Дакар". За рулём айчыннага пазадарожніка будуць прыхільнікі "Нівы" са Швейцарыі. Глядзіце на відэа, як замежнікі рыхтуюць пазадарожнік да ралі-рэйду.\nАўтамабіль "Ніва" з Новасібірска прыме ўдзел у ралі "Дакар". Пасля 35-гадовага перапынку за руль айчыннага пазадарожніка сядуць замежнікі - Марыа Якабер і Сладан Міліч са Швейцарыі.\n"Дакар" пройдзе ў Саудаўскай Аравіі зімой 2022 года. А пакуль машыну трэба ўдасканаліць да прыдатнага для ўдзелу ў ралі стану. Гэтым пілот і штурман "Нівы" займаюцца ў Расіі, у Новасібірску.\nЗа аснову быў узяты трехдзверны ВАЗ-2121 1984 года выпуску. Перад удзелам у ралі-марафоне аўтамабіль прайшоў праз шмат змен: яго разабралі, адрэстаўравалі кузаў, а шасі ўзмацнілі ў адпаведнасці са спецыфікацыямі першых савецкіх пазадарожнікаў, якія прымалі ўдзел у гонцы "Парыж - Дакар". Аднак у аўтамабіля захавалі сілавы агрэгат. Па завяршэнні ўсіх работ у Новасібірску "Ніва" адправіцца ў Швейцарыю на канчатковую дапрацоўку.\nВажную ролю для маючага адбыцца заезду на адлегласць у шэсць тысяч кіламетраў грае штурман Сладан Міліч. Ён будзе сачыць за навігацыяй і за тым, каб з машынай усё было ў парадку.\nБеларускі асілак працягнуў калону з 13 машын на 10 метраў\nУ "Ніве" ён сябе адчувае абсалютна камфортна. Паводле яго слоў, у такой машыне ўсё лёгка можна адрамантаваць, у адрозненне ад тых аўтамабіляў, якія больш новыя і складаныя ў частцы электронікі.\n"Наша мэта - дабрацца да фінішу, так як многія аўтамабілі проста не даходзяць да канца – бо трэба праехаць шэсьць тысяч кіламетраў за два тыдні. Для машыны гэта велізарная нагрузка. Так што наша першая мэта - дабрацца да фінішу", - адзначыў Марыа Якабер.\nМужчыны таксама адзначылі, што хочуць вярнуць "Ніве" былую славу, бо ў 80-х гадах машына мела поспех і займала прызавыя месцы.\nПуцін даў старт запуску вытворчасці аўтамабіляў Aurus – відэа\nУнікальны пнеўмаход сабраў вынаходнік з Расіі – відэа\nНа вуліцы Мінска і абласных гарадоў выйдуць новыя электробусы – відэа\nвідэа, "Дакар", ралі\n05:57 17.06.2021 (абноўлена 12:10 16.06.2021)\nГэты дзень з'яўляецца сто шасцьдзясят восьмым па грыгарыянскім календары, да канца года засталося 197 дзён.\nСёння адзначаецца Сусветны дзень барацьбы з апустыньваннем і засухай. Якія яшчэ падзеі адбыліся 17 чэрвеня і чым азнаменаваны гэты дзень у народным календары, чытайце ў спраўцы Sputnik.\nГістарычныя падзеі 17 чэрвеня\nУ 1416 годзе Канстанцкі сабор прыняў рашэнне, паводле якога Жамойць у адміністрацыйным дачыненні падпарадкоўвалася імператару Жыгімонту, а ў царкоўным — польскім і літоўскім біскупам.\nУ 1793 годзе ў Гародні пачаўся апошні сойм Рэчы Паспалітай.\nУ 1907 годзе на з’ездзе ў Вільні створана Краёвая партыя Літвы і Беларусі.\nХто нарадзіўся 17 чэрвеня\n1934 год: Барыс Даўгатовіч, беларускі гісторык і літаратар.\nТаксама сёння нарадзіліся расійскі кампазітар Ігар Стравінскі і польскі кінарэжысёр Кшыштаф Занусі.\n17 чэрвеня ў народным календары\nСёння праваслаўныя вернікі шануюць памяць свяціцеля Мітрафана.\nПалявыя работы, нягледзячы на спякоту, не прыпыняліся – сяляне раскідвалі па палях, якія "адпачываюць" – гэта значыць, не засяваюцца ў гэтым годзе, угнаенні.\nТаксама сеялі грэчку. Пра тое, што час для гэтага настаў, казалі паружавеўшыя ягады суніц.\nКалі ў гэты дзень быў дождж, ён мог зацягнуцца яшчэ на два-тры дні.


02 чэрвень 2006, 15:19\nДзьмітры Падбярэзскі, Менск Сайты, форумы, блогі… Беларускі Інтэрнэт 1 чэрвеня.\nБлогер па мянушцы Фольксваген у tolblogs.org/Belarus даводзіць: “Сапраўдныя лідэры ва ўмовах дыктатуры не абіраюцца кангрэсамі. Імі становяцца — як станавіліся імі Лех Валэнса ці Вацлаў Гавэл. Фядута і Мацкевіч гэтага ня могуць зразумець. Мілінкевіч гэта, можа, і разумее, але ў свой час проста спазьніўся з актыўнымі дзеяньнямі. Казулін зразумеў, але толькі пасьля таго, як скампрамэтаваў сабе спачатку актыўным удзелам у лукашэнкаўскіх рэпрэсіях. Дзякаваць Богу, шмат хто проста ня думае аб гэтым, а дзейнічае, нават і без усялякай надзеі. Таму мы і мелі Пляц Каліноўскага”.\nУ ЖЖ нехта de_norbu прапануе: “Кіраўнікі краінаў G8, зразумела, будуць абмяркоўваць пытаньне па Беларусі… Ну а мы павінны дапамагчы кіраўнікам краінаў гэтае пытаньне агучыць. Мы павінны паказаць, што супраціў ня спынены, што мы не зьбіраемся Лукашэнку цярпець яшчэ 5 гадоў, што Беларусі патрэбна дапамога, але хопіць словаў — дзе вашы дзеяньні, спадары кіраўнікі дзяржаваў? Вы ж гэтак шмат кажаце пра дапамогу. Нам не патрэбная такая “дапамога”, як вы дапамаглі Югаславіі.”\nНа форуме сайту гораду Ліды можна сустрэць такія вось думкі пра канал замежнага тэлевяшчаньня БТ: у адказ на рэпліку alla “Беларусь ТВ — адна бацькава прапаганда. Як са склепу цягне! Не губляйце час!” нехта nord2 адказвае: “Што ты маеш на ўвазе пад прапагандай? Я больш за паўгода ня быў на радзіме. Мне цікава паглядзець навіны. Ніякай прапаганды я там ня бачу. І ў палітыку я ня лезу”.\nНа форуме сайту minsktrans.by можна ўбачыць, наколькі дзейсны Інтэрнэт нават і ў дачыненьні да дзяржаўных структур. Колькі дзён таму мы паведамлялі пра кіроўцу аднаго з аўтобусных маршрутаў, які сваімі хамскімі паводзінамі абурыў пасажыраў. Работнік філіі аўтобуснага парку №6 зрэагаваў на скаргу пасажыра на вэб-сайце: “Кіроўца аўтобусу МАЗ-105 дз.н. 34-61 за грубасьць у адносінах да пасажыра, праяўленую падчас работы на маршруце № 22 05.05.2006 г. прыцягнуты да адказнасьці”. Цікава было б яшчэ даведацца, да якой канкрэтна...\nА вось у гасьцёўні сайту “Тузін Гітоў” (music.fromby.net) наведнік Sb1 напісаў: “Учора быў пастаўлены чарговы рэкорд наведвальнасьці ТГ за дзень: 1488 чал.”. Цалкам магчыма, што адбылося гэта ў зьвязку з галасаваньнем адносна прэтэндэнтаў на ўдзел у конкурсе фэсту “Басовішча”.


СВК “Алекшыцы” павялічыў валавы надой малака — Берестовица. Берестовицкий район. Берестовицкая газета\nСВК “Алекшыцы” павялічыў валавы надой малака\n21.05.2014 09.08.2019 irina831Комментарии on СВК “Алекшыцы” павялічыў валавы надой малака\nУ СВК “Алекшыцы” няма сезонаў “вялікага малака”, калі кароў вясной выпускаюць на зялёную пашу і надоі ад свежай травы імкліва растуць. Жывёла тут знаходзіцца на круглагадовым стойлавым утрыманні па новых тэхналогіях, аднатыпным кармленні, і такая сістэма сябе апраўдвае. Паказчыкі красамоўна сведчаць пра гэта – за 4 месяцы гэтага года валавы надой склаў 2679 тон, а за такі ж перыяд мінулага года было 2468. Рост дасягнуў 108,5 працэнта, што вельмі радуе.\nЗа кошт чаго дасягнуты такі поспех? Падмуркам яго стала добрая кармавая база. Кармы тут кожны год нарыхтоўваюцца добрай якасці і ў дастатку. Суадносіны сенажу і сіласу пры кармленні кароў належныя, да таго ж у сельгаскааператыве закупляюць сланечнікавы шрот, рапсавую макуху і іншыя карысныя дабаўкі, каб правільна збалансаваць рацыёны для розных груп жывёлы. Для высокапрадуктыўных кароў “меню” разлічваецца згодна з фізіялогіяй, каб задаволіць патрэбы арганізму.\nНа малочнатаварным комплексе “Алекшыцы” даенне трохразовае, на ферме “Падбагонікі” кароў дояць два разы. На гэтай невялікай ферме ў 2012 годзе зрабілі добрую рэканструкцыю. Аб’ект сапраўды не пазнаць! Тут заасфальтавалі тэрыторыю, пабудавалі яшчэ адзін будынак, замянілі транспарцёры, малакаправод, зрабілі малочны блок, устанавілі 6-тонны халадзільнік. Паклапаціліся і пра людзей. На ферме ёсць душавая, пральная машына для мыцця спецадзення, утульны бытавы пакой, дзе можна папіць гарачага чаю, трошкі адпачыць. Аператары машыннага даення Хіджран Казінец, Алена Гіжук, Данута Сівуха, Людміла Сіўцова і падменная Алена Сіцько добра ведаюць сваю справу. У іх залатыя рукі, яны любяць жывёлу, вельмі стараюцца. Сярэднясутачны надой зараз на гэтай рэканструяванай ферме 23 кілаграмы, як на лепшых комплексах у рэспубліцы. Можна ад душы парадавацца за людзей.\nА ў той дзень, калі я тут пабывала, галоўны ветурач СВК “Алекшыцы” Уладзімір Белы як раз займаўся абрэзкай капытоў кароў, а даглядчык жывёлы Іван Богуш (на здымку) яму дапамагаў. Станок зараз ёсць свой, гэта і зручна, і больш эканомна. Уладзімір Альфонсавіч авалодаў гэтым майстэрствам, любіць жывёлу і ўвогуле ён нераўнадушны да агульнай справы чалавек, стараецца, каб жывёлагадоўля дынамічна развівалася.\nДзякуючы такім людзям, якія працуюць дружнай камандай, работа спорыцца. Па плячу ім і новыя здабыткі.


У Бяседавіцкім ВПК прайшлі «Калядкі» | | Учреждение СМИ «Редакция Хотимской районной газеты»\nГлавная > Общество > У Бяседавіцкім ВПК прайшлі «Калядкі»\nУ Бяседавіцкім ВПК прайшлі «Калядкі»\nВывучэнне і прапаганда духоўнай спадчыны народа — адзін з напрамкаў работы настаўнікаў беларускай мовы і літаратуры ДУА «Беседавіцкі ВПК дзіцячы сад-сярэдняя школа”. У створаным этнаграфічным кутку сабраны прылады працы нашых дзядоў і прадзедаў, беларускае адзенне, вырабы народных майстрыц і ўмельцаў: рушнікі, абрусы, карункі, гліняны посуд. Вельмі часта настаўнікі выкарыстоўваюць гэты матэрыял у праведзеных мерапрыемствах. Ён дапамагае не толькі расказваць, але паказваць і ўспамінаць наша мінулае.\nВучняў нашай установы вельмі цікавіць беларускі фальклор. Фальклор з’яўляецца скарбніцай духоўных каштоўнасцей народа, захавальнікам нацыянальных традыцый, здольнасцей. У час вывучэння фальклору мы з вучнямі ўспамінаем абрады і народныя святы: «Гуканне вясны», «Дзяды», «Каляды», “Масленіца”, ”Вялікдзень” і г.д. Матэрыялы, якія выкарыстоўваюцца, даюць не толькі звесткі па гісторыі ўзнікнення святаў, але і пра асаблівасці іх правядзення ў розных раёнах Беларусі.\nУ даўніну Каляды лічыліся асабліва важным перыядам. Увесь святочны тыдзень пасля светлага свята Раства нашы продкі ладзілі калядкі, хадзілі па хатах і ўсхвалялі гаспадароў. У сучасным свеце ўсё памянялася, але добрая традыцыя калядаваць жывая да гэтага часу.\nВось і ў нашай установе перад старым Новым годам было праведзена свята “Калядкі”. У святочна ўпрыгожаным этнаграфічным кутку гасцей сустракалі гаспадар з гаспадыняй. На стале, засланым абрусам, было пакладзена сена і пастаўлена святочная куцця. Па вераваннях нашых продкаў – гэта сімвал багацця. Стол уставілі мноствам розных страў, запалілі свечку, каб багацце памнажалася, ды хваробы ў хаце не было. На свята завіталі калядоўшчыкі. Яны шумна і весела віншавалі ўсіх прысутных з Раством, зычылі здароўя і багацця. Прыйшлі госці з Казой і Мядзведзем, традыцыйнымі героямі Калядак, якія добра павесялілі дзяцей танцамі.\nІнсцэніроўкі, песні, карагоды, гульні і танцы зрабілі мерапрыемства больш займальным і цікавым і пакінулі ў памяці навучэнцаў добры след.\nСвятлана Новікава, настаўніца беларускай мовы і літаратуры,\nДУА «Беседавіцкі ВПК дзіцячы сад-сярэдняя школа”.


"Можна наладжваць "духоўную сувязь" хоць з марсіянамі". Беларусь павінна стаць сваёй для беларусаў - Беларуская Праўда\n“Можна наладжваць “духоўную...\n“Можна наладжваць “духоўную сувязь” хоць з марсіянамі”. Беларусь павінна стаць сваёй для беларусаў\nСёлета беларусы свету святкуюць 100 год абвяшчэння Незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі — Акту 25 Сакавіка.\nУладзімір Кобец, фота Аляксандры Шапялевіч\nНашыя еўрапейскія суседзі таксама будуць святкаваць 100-гадовыя юбілеі незалежнасці сваіх краінаў. 100 год таму ў выніку Першай сусветнай вайны распаліся чатыры магутныя імперыі — Аўстра-Вугорская, Германская, Асманская і Расейская, была заключана Версальская мірная ўгода і народы Цэнтральнай і Усходняй Еўропы пачалі будаваць свае незалежныя краіны.\nБеларусы таксама ўключыліся ў працэс дзяржавабудаваньня — дакладней, адбудовы сваёй краіны на мейсцы акупаванага Расеяй Вялікага Княства Літоўскага. 100 год назад быў скліканы самы прадстаўнічы ў гісторыі — Першы Усебеларускі Кангрэс.\nЛагічна было б адзначыць гэтае свята на дзяржаўным узроўні — ушанаваць памяць і подзвіг тых, хто ў складаных варунках спрычыніўся да аднаўлення незалежнасці нашай дзяржавы.\nЛагічным было б зрабіць і годны 100-гадовага юбілею падарунак усім беларусам свету — нашай вялікай дыяспары.\nАле ж 100-годдзе ўлады не святкуюць, замежным беларусам прапанавалі незразумелую выбарачную “духоўную сувязь” элітаў.\nПытанне толькі — з кім? З чыноўнікамі, якіх 20 год адбіраюць па прызнаку нянавісці да ўсяго беларускага і нігілізму? З “дзедушкай Леніным”, чыімі істуканамі застаўлена ўся наша краіна? Ці з катам беларускага народу Сталіным і лініяй яго імя?\nЦі з чым? З НКВД і КГБ, якім, па словах Лукашэнкі, няма чаго саромецца за сваю спадчыну?\nІстотна разумець, што “духоўную сувязь” збіраюцца ўмацаваць з тымі, ці з нашчадкамі тых, каго сама ж гэтая ўлада, ці яе савецкія, ці расейскія папярэднікі прымусілі з краіны з’ехаць — нашчадкі ўдзельнікаў вызвольных паўстанняў, тых, хто жывым вярнуўся ці ўцёк з Сібіры, выжыў і з’ехаў далей ад царскіх, савецкіх і лукашэнкаўскіх турмаў і катаргаў. З’ехалі, страціўшы ўсё, але захавалі “духоўную сувязь” з Айчынай — той, што ў сэрцы, у думках, рэалізаваліся ў Вольным Свеце, стварылі Галівуд, падымалі эканомікі, навуку і культуру іншых краін, стваралі Ізраіль.\nЗараз тыя, хто лічыць сябе спадкаемцамі расейскіх і савецкіх катаў, “остро нуждаются” у грошах нашчадкаў магнатаў і шляхты ВКЛ і Рэчы Паспалітай, паўстанцаў, дысідэнтаў, внтысаветчыкаў, карацей, па іхнаму — “ворагаў народу”. Хочуць зь імі навязаць “духоўную сувязь”. Тут адзін крок да сеансаў спірытызму — з мільёнамі тых, хто не паспеў ад іх уцекчы, каб сёння быць аб’ектам наладжвання сувязяў.\nПакуль ня будзе рэабілітавана Ларыса Геніюш і іншыя беларускія героі, на беларускіх Курапатах ня спыніцца вандалізм і будаўніцтва “Бульбаш-холаў”, пакуль па бел-чырвона-белым сцягу будзе таптацца амонаўскі бот, дагэтуль духоўную сувязь беларусы замежжа будуць адчуваць з тым, хто сказаў: “Падымаем сцяг абратна!”.\nБеларусы замежжа і так маюць сапраўдную і моцную духоўную сувязь з тымі, хто ўласна і стварае беларускі свет, беларускую наасфэру — са Скарынам, Багдановічам, Купалам, Аляхновічам, Арсенневай, Геніюш, Мараковым, Быкавым, Караткевічам, Сысам, з сучаснікамі — Някляевым, Бахарэвічам, з Нобелеўскім лаўрэатам Святланай Алексіевіч. Яны ведаюць, што на беларускай мове створаныя і ствараюцца самыя вялікія творы.\nТолькі вось кіраўнік дзяржавы ня мае з мовай і беларускай культурай “духоўнай сувязі”, таму дзяржава, якая мусіла б бараніць і развіваць беларускую культуру і адкрываць яе свету, мэтанакіравана знішчала яе, аж пакуль не спатрэбілася “духоўная сувязь” “за вашыя грошы”.\nЗа гады праўлення гэтага рэжыму ў замежжы пайшлі з жыцця многія з тых, хто жыў Беларуссю і для Беларусі, але так і не дачакаўся ад беларускай дзяржавы ані ўвагі, ані павагі. З імі адыйшла цэлая эпоха. Нашчадкі вялікіх беларусай, хто яшчэ памятае адкуль паходзяць іх знакамітыя дзяды, не цікавыя беларускім уладам.\nПраўнучка Ігната Дамейкі – Паc Дамейка, што жыве ў Сіднэі, на пытанне карэспандэнта “Свабоды”: ці часта з ёй кантактуюцца афіцыйныя чыноўнікі? Магчыма, тэлефануюць дыпляматы з Канбэры? – адказвае:\n“Да мяне неаднаразова зьвярталіся літоўскія і польскія дыпляматы. Я ўжо не кажу пра гісторыкаў адтуль. Але ніхто і ніколі з беларускіх дыпламатаў са мной не кантактаваўся. На жаль, ніякіх афіцыйных стасункаў не было.”\nРодны чалавек любіць роднага не за здароўе і мускулы — проста за тое, што ён родны, сям’я, сваяк. Нават калі ён у бядзе — яшчэ больш любяць і дапамагаюць, ратуюць.\nТак і Айчыну любяць не за рэкордную перакачку расейскай нафты ці мадэрнізацыю і продаж афрыканцам савецкай зброі.\nАйчыну любяць за тое, што гэта Дом, дзе ты пачуваешся сваім, куды заўсёды хочацца вярнуцца. Айчыну бароняць і не даюць у крыўду, ёй ахвяруюць жыццё, ёй прысягаюць.\nПакуль Беларусь будзе “сваёй” не для беларусаў, а для прайдзісьветаў усіх масцей, можна наладжваць “духоўную сувязь” хоць з марсіянамі — вынік будзе той самы. Калі нам кажуць пра выбарачны падыход і пра эліты ў іншых краінах, то хутка мы пабачым і арабскіх шэйхаў, і расейскіх алігархаў з пасведчаннямі суайчыннікаў, ці высокіх іншаземных чыноўнікаў — чаго ня зробіш, абы “раскруціць капіталістаў на грошы”.\nЗ такім падыходам і з добрай ідэі карысці ня будзе. На чужых мітах сваю Айчыну ніколі не пабудаваць. Змяняць трэба стаўленне да дзяржаўнасці, яе гісторыі і культуры, да людзей ўнутры краіны, іх правоў.\nТады не будуць патрэбныя і “пасведчаньні суайчыннікаў”. А калі патрэбны — то, як з “картай паляка” — даць магчымасць вярнуцца дамоў нашчадкам рэпатрыянтаў, гвалтам пераселеных у Сібір і Казахстан, ці тым, хто застаўся па-за краем з-за змененых межаў. Таксама каб адфільтраваць паток мігрантаў і прыняць у першую чаргу суайчыннікаў, стварыць для іх умовы да паскоранай інтэграцыі. Тады ў Беларусь будуць вяртацца тыя, хто хоча тут жыць і працаваць, рэалізавацца і вырасціць дзяцей.\nУладзімір Кобец, Сустаршыня Беларускага Дому ў Варшаве, спецыяльна для Беларускай праўды


Гарачы каментар Што Лукашэнка прывязе нам з Узбекістану?\nАляксандр Лукашэнка едзе на Усход. Што ён можа прывезці з Узбекістану? Можа дыні? Прынамсі сам кіраўнік хваліцца шматлікімі кантрактамі і кажа, што мае што паказаць гэтай краіне. Пра гэта мы паразмаўляем са Стывам Свярдловым, даследчыкам Цэнтральнай Азіі, які выступае па шырокім колу пытанняў ва Узбекістане і на постсавецкай прасторы.\nФота: REUTERS / Shamil Zhumatov / FORUM\nТэгі: Uzbekistan, КГБ, Лукашэнка, правы чалавека


Дзе ў Валожыне заняцца спортам? | Новости на Воложин.com\nOn Янв 24, 2012\nВаложын ніколі не меў рэпутацыі вялікага спартыўнага цэнтра, няшмат адсюль выйшла і спартыўных знакамітасцей. Аднак статус райцэнтра, колькасць насельніцтва (36,5 тысячы – у раёне і 10,5 – у райцэнтры) абавязвае да таго, каб людзі ўсё ж такі мелі магчымасць займацца спортам, вялі здаровы лад жыцця, правільна, а гэта значыць, з карысцю, адпачывалі.\nПа статыстыцы толькі кожны дзесяты гараджанін займаецца спортам, на вёсцы – яшчэ менш. Што стаіць за гэтымі паказчыкамі, якой спартыўнай базай валодае горад і раён, якія ўмовы рэальна створаны для заняткаў фізічнай культурай і спортам дарослым і асабліва дзецям, мы і паспрабавалі высветліць.\nНачальнік аддзела фізічнай культуры, спорту і турызму райвыканкама Інга Малашкевіч зазначыла, што ў раёне налічваецца больш за сто дзейнічаючых спартыўных аб’ектаў, сярод якіх ФАЦ “Надзея”, комплексная спартыўная пляцоўка для рухомых гульняў у мікрараёне Сельгастэхніка, ДЮСШ, 6 трэнажорных, 28 спартыўных залаў аддзела адукацыі, 3 стралковыя ціры і звыш 70 адкрытых спартыўных пляцовак. Аб’ектамі нумар адзін, безумоўна, з’яўляюцца фізкультурна-аздараўленчы цэнтр і пляцоўка ў Сельгастэхніцы. Знаёмімся з іх магчымасцямі.\nЦэнтр “Надзея” існуе ўжо крыху больш за чатыры гады. Цэны на фізкультурна-аздараўленчыя паслугі тут зусім не “кусаюцца”. Прычым для дзяцей яны амаль напалову ніжэйшыя. Групы па 10-12 чалавек займаюцца пад кіраўніцтвам інструктара па вечарах пасля працы і ў выхадныя – у час, найбольш зручны для наведвальнікаў. Бясплатна арганізаваны заняткі атлетызмам для юнакоў сельскагаспадарчага ліцэя. ФАЦ “Надзея” працуе і тэрытарыяльна на базе Івянца і Ракава. Тут можна заняцца мужчынскім і жаночым атлетызмам, дзецям – настольным тэнісам. Акрамя таго, у Івянецкім аддзяленні створаны група па шэйпінгу і танцавальная група па брэйк-дансу для дзяцей і падлеткаў. Даспадобы спартсменам-аматарам тэніс, сучасныя трэнажоры і гіравы рад.\nЗначна добраўпарадкавана летась і комплексная пляцоўка ў Сельгастэхніцы. Тут устаноўлены новая агароджа і вароты, пабудаваны санвузлы. Наступным крокам стане прывядзенне ў належны стан трыбун і асвятлення. Пляцоўка пакрыта натуральным грунтам і прызначаецца ў асноўным для спаборніцтваў па футболе і масавых мерапрыемстваў.\nПадрыхтоўкай спартыўнага рэзерву займаецца ДЮСШ, якая працуе ў двух накірунках: агульная фізічная падрыхтоўка і лёгкая атлетыка. Усяго ў школе займаецца 329 дзяцей. Хлопчыкам і дзяўчынкам у райцэнтры прапануюць наведваць секцыі па футболе і баскетболе. Аддзяленне ў Івянцы спецыялізуецца на лёгкай атлетыцы. Акрамя таго, у кожнай установе адукацыі і выхавання раёна працуюць спартыўныя секцыі. Культывіруемыя віды спорту – лёгкая атлетыка, баскетбол, футбол, тэніс. Усе заняткі ў іх бясплатныя. Карыстаюцца попытам сярод школьнікаў і спартыўныя платныя паслугі, напрыклад, шахматы. Вялікая ўвага надаецца ў апошні час развіццю воднага і веласіпеднага турызму ў раёне. Камерцыйныя веласіпедныя і водныя прагулкі арганізуе ДЮСШ. Маркіраваныя веламаршруты са стаянкамі распрацоўваюць і гаспадары аграсядзіб, у прыватнасці, такі ёсць у загарадным клубе “Фестывальны”.\nАматары зімовых відаў спорту заўсёды могуць задаволіць сваё жаданне і пакатацца на каньках, лыжах. Абы не падводзіла надвор’е. Акрамя гарадскога возера, лядовыя пляцоўкі будуць заліты ў мікрараёне Сельгастэхніка, на тэрыторыі ліцэя, у Івянцы, а таксама на тэрыторыі кожнай навучальнай установы раёна. Турпрадпрыемства “Валожын-спорт” арганізуе пракат канькоў (больш за 100 пар), лыж, іншага спартыўнага і турыстычнага інвентару.\nНа жаль, пазбаўлены нашы дзеці магчымасці займацца такім прыгожым відам спорту, як мастацкая гімнастыка (яшчэ гадоў 20 назад гэта было даволі рэальна), конным спортам, які, дарэчы, таксама развіваўся ў раёне і меў сваіх знакамітасцей, самба, дзюдо, каратэ, боксам, фігурным катаннем і плаваннем. Такім чынам, для заняткаў фізкультурай і спортам у раёне ўмовы створаны нядрэнныя, але гэтага яшчэ недастаткова. Сучасныя фізкультурна-аздараўленчыя цэнтры, басейны, стадыёны і пляцоўкі, якія ёсць, напрыклад, у Слуцку, Маладзечне, Смалявічах, Барысаве і іншых гарадах, толькі выклікаюць зайздрасць у юных валожынцаў і іх бацькоў. Хочацца спадзявацца, што гэта пытанне часткова вырашыцца ў бліжэйшыя гады, бо ў райцэнтры запланавана будаўніцтва сучаснага спартыўна-аздараўленчага комплексу.\nСвятлана СУХАДОЛЕЦ, Працоўная слава\nБолее 100 гостей из шести стран примут участие в гонках на собачьих упряжках…


жакеты 2015 - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ жакеты 2015\nЗ прыходам дэмісезонны перыяду актуальнымі становяцца жаночыя жакеты. З сезона ў сезон дызайнеры прапаноўваюць новыя стыльныя мадэлі. І 2015 год не стаў выключэннем для модных калекцый жаночых жакетаў.\nМодныя жаночыя жакеты 2015\nМода на жаночыя 2015 настолькі шматгранная, што дазваляе выкарыстоўваць гэты прадмет адзення практычна ў любым стылі. Асноўнымі тэндэнцыямі новых калекцый сталі жаноцкасць, зручнасць, практычнасць і ўпэўненасць. Менавіта такія якасці і прадстаўлены ў актуальных фасоны ў 2015 годзе. Такім чынам, якія жаночыя жакеты папулярныя ў сезоне 2015?\nМадэлі з Баскаў. Жакеты з прыгожай фальбонай выдатна падкрэсліваюць талію. Нельга не аддаць належнае ў вытанчанасці такіх мадэляў. Жакеты з баскі падыдуць як дзелавым бізнес-лэдзі і офісных супрацоўніц, так і аматарка стылю рамантык. Яны выдатна дапоўняць вобраз са строгім сукенкай, кактэйльныя ўборы або паўсядзённымі штанамі.\nСтыль миллитары. Незалежнасць і ўпэўненасць у сабе - вось да чаго заклікаюць стылісты модніц пры стварэнні ладу. Жакет ў стылі миллитары дапаможа падкрэсліць гэтыя якасці ў стыльным лузе. Акрамя таго, такія мадэлі досыць арыгінальныя, што вылучыць уладальніцу жакета ў ваенным стылі з натоўпу. Спалучаючы строгі фасон з лёгкімі сукенкамі або спадніцамі, вы падкрэсліце пяшчота і рамантычнасць ў вобразе, але пры гэтым прадэманструеце смеласць і цвёрдасць характару.\nФасон оверсайз. Мадэлі не са свайго пляча ўсе таксама застаюцца папулярнымі ў 2015 годзе. Але, выбіраючы жакет оверсайз, варта ўлічваць, што падобны фасон будзе дарэчным на хударлявай стройнай фігуры. Калі вы валодаеце пышнымі формамі, то шырокі крой толькі дадасць паўнаты.\nСкарочаны крой. Аматаркі дадатковага дэкору ў вобразе ўсе таксама могуць парадаваць сябе моднымі жакет 2015 у скарочаным фасоне. Такія мадэлі выдатна дапоўняць ўбор на выхад, дзелавой касцюм або сукенка, а таксама будуць незаменнымі прахалодным вечарам.\nМодные пиджаки и жакеты осень зима 2015 - 2016 Відэа.\nПапярэдні Тэкст Жаночыя піжаме для дзяўчат\nНаступная Артыкул Новы водар ад Ланком\nСамыя эфектыўныя практыкаванні для ягадзіц - комплексы


Сям'і, Справядлівасці Судоў - Усе юрысты Японіі онлайн. Найбуйнейшы прававы партал юпонских адвакатаў.\nСям'і, Справядлівасці Судоў\nГэты раздзел змяшчае апісанне працэдур для падачы на развод у сям'і, справядлівасці судоўПрыведзеная ніжэй інфармацыя носіць агульны характар і не прызначана ў якасці юрыдычнай кансультацыі. Сямейны правасуддзя суды не могуць даваць юрыдычныя кансультацыі ці дапамога ў распрацоўцы змест любога дакумента. Судовы загад на развод, іскавую заяву і заяву аб прыватнасцях.\nУ пазоўнай заяве павінна быць указана, які факт (здрады, неразумнае паводзіны, дэзерцірства, тры гады расстання з згоды або падзелу чатырох гадоў) вы належыце на, каб прасіць суд даць табе развод.\nУ заяве, у прыватнасці, прадаставіць падрабязную інфармацыю аб тым, што вы абапіраецеся на. Прапанаваны план выхавання, Калі ў вас ёсць дзеці да 21. Файл ўзгоднены план выхавання, Калі вы і ваш муж (адказчык) атрымалася дамовіцца аб парадку паклапаціцца пра дзяцей пасля разводу.\nПрапанаваны план сумеснай уласнасцю мужа і жонкі, калі ёсць жыллё і Савет па развіцці (HDB), Кватэра павінна быць падзелена паміж вамі і адказчыкам.\nФайл ўзгодненага плана сумеснай уласнасцю мужа і жонкі, калі вам удалося дамовіцца аб тым, што рабіць з HDB кватэры пасля разводу. Прэзідыум Вярхоўнага Суда логіка ў адным Вярхоўным судзе завулка, Узровень 1, будынак Вярхоўнага Суда Сінгапура. Калі вашы дакументы ў парадку, Сямейныя рэестра будзе прымаць вашыя дакументы для падачы.\nКопіі вашых дакументаў будуць прымацаваныя ў электронным выглядзе з судом пячаткай і запячатаны копіі будуць перададзены вам.\nпа персанальны сэрвіс, які азначае, што дакументы павінны быць ўручаны адказчыку непасрэдна той, хто ўпаўнаважаны на здзяйсненне такіх дзеянняў, як судовага працэсу сервера заказным лістом на адрас адказчыка. Суд прымае такую форму абслугоўвання, толькі калі адказчык падпісвае і вяртае паведамленнем аб абслугоўвання па электроннай судовага разбору на адваката адказчыка, калі ён ці яна мае адзін, але толькі калі адказчык адвакат паказвае на дакументы, якія ён або яна прымае служэнне ад імя адказчыка. 4. Калі адказчык а вы дамовіліся аб разводзе, калі адказчык не мае спрэчкі аб тым, што вы сказалі ў сваёй зыскавай заяве і заяве звестак, вы павінны паведаміць суду, што вы гатовыя для вашага выпадку, каб быць пачутым 'сядзіць' ваша справу да слухання на безальтэрнатыўнай аснове. Вы павінны зрабіць гэта, падаўшы заяўку на Ўстаноўка ўніз форма. Звярніце ўвагу, што калі вы проигнорируете ліст аб разводзе, пазоўнік мае права патрабаваць суд на развод даце слуханні справы шляхам падачы запыту на сядзіць дзеянняў да судовага разбору. Суд можа пачаць фіксаваць на развод даце слуханні справы, разгляд справы і даць згоду на развод падчас вашага адсутнасці.\nنقض التحكيم قبل اليابانية المحكمة: توحيد موقف اليابان كما تحكيم الصديقة الاختصاص. كلوير التحكيم بلوق


Польскі «Гары Потэр» па-беларуску | Новы Час\nАдразу тры кнігі Януша Корчака з’явіліся сёлета ў выдавецтве «Логвінаў». Дзве з іх — знакамітая дылогія «Кароль Мацюсь Першы» і «Кароль Мацюсь на бязлюдным востраве», якая ўпершыню выйшла ў 1923 годзе і была перакладзеная на 20 моваў свету. Кнігі сталі перавыданнем даўніх перакладаў Ядвігі Бяганскай і Уладзіміра Васілевіча. Трэцяя кніга — «Кайтусь-чарадзей» (1935) была ўпершыню пераствораная па-беларуску Марынай Шодай. Кнігі ілюстраваныя дасціпнымі малюнкамі Настассі Атраховіч.\nНармальныя дзіцячыя мары\nКім вы марылі стаць у дзяцінстве? Я — настаўніцай. Але ў дзяцей варта пытацца не толькі «кім», але і «чаму». Я марыла стаць настаўніцай, каб мець права крэмзаць чырвонай асадкай у сшытках іншых дзетак. Мой сусед па парце, вядома, хацеў стаць лётчыкам. «Або кранаўшчыком», — дадаваў ён, падумаўшы. Яму карцела глядзець на людзей з неба.\nПераважная большасць аднакласнікаў марыла быць прадаўцом у кафетэрыі нашага ўніверсаму. Мы былі перакананыя, што гэта самая салодкая пасада, якая дазваляе есці марозіва і цукерак колькі захочацца.\nВось жа, калі мы былі маленькімі, нас прыцягвалі тры рэчы: улада, звышсіла, усёдазволенасць.\nДэмакратыя ў карцінках\nДоктар Януш Корчак не толькі не лічыў, што варта караць дзяцей за звышамбіцыі. Ён увасобіў гэтую волю да ўлады ў вобразе — не, не прынца — а маленькага караля Мацюся Першага, каб паказаць: хацець быць каралём у дзяцінстве — гэта нармальна. І таксама ненавязліва намякнуць, што вялікая ўлада — гэта вялікая адказнасць. Калі хочаце — «Кароль Мацюсь Першы» — падручнік па дэмакратыі для самых маленькіх.\nРолевыя гульні, кіраваныя дасведчанымі педагогамі, вельмі хутка рассейваюць міфы пра тую ці іншую працоўную «маліну». Так, гуляючыся «ў краму», малы хутка дазнаецца, што ў канцы дня трэба здаваць касу, і за з’едзенае марозіва ўсё-ткі давядзецца заплаціць. Гэтак і чараўнік Кайтусь урэшце разумее, што нават самаму магутнаму ведзьмаку даводзіцца спярша думаць, а потым ужо здзяйсняць чары…\nНі за якія піражкі?\nЯк ні заваблівалі афішы маленькага чытача на прэзентацыю кнігі 24 лістапада, у тым ліку папсова параўноўваючы герояў Корчака з Гары Потэрам, гэтая падзея ўсё адно мела характар класічнай тусоўкі маладых бацькоў, што канваявалі з сабой тых чадаў, якія пакуль не надта здольныя супраціўляцца культпрасвету, а гэта значыць, малых у веку 0–6 гадоў. Мэтавая аўдыторыя «Мацюся» і «Кайтуся» — 9–12-гадовыя — надзейна заляглі на дно.\nАўтарка гэтых радкоў так і не здолела выцягнуць у свет ніводнага з пляменнікаў пазначанага веку — «сок і печыва» ды «мульцік» — аказаліся заслабой заманухай для пераборлівага кантынгенту. Агульнавядома: дзеці сёння не чытаюць ні за якія піражкі!\nБудзьма спадзявацца, што хоць бы постфактум кніга дойдзе да свайго маленькага чытача.\nЯнуш Корчак — (сапраўднае імя — Эрш Хенрык Гольдшміт, мянушкі — Стары Доктар, Спадар Доктар (1878 або 1879 — 1942) — пісьменнік і педагог, які адмовіўся ствараць уласную сям’ю, каб прысвяціць сябе дзецям, польскі яўрэй, які заяўляў пра падвойную ідэнтычнасць і бачыў сваёй мэтай збліжэнне палякаў і яўрэяў у Польшчы — стаў сёлета адной з цэнтральных фігур гэтай краіны: у 2012-м палякі адзначаюць год Корчака.\nТолькі згадваюць не юбілей, а 70-годдзе са дня смерці пісьменніка. Доктар Корчак фактычна здзейсніў самагубства, адмовіўшыся пакідаць дзяцей створанага ім яўрэйскага дзіцячага дома, разам з імі ўвайшоўшы ў газавую камеру.\n…Па адной з версій, кіруючыся з варшаўскага гета на транспарт у Трэблінку, дзетдомаўцы Януша Корчака неслі сцяг караля Мацюся Першага.\nНепадцэнзурны Корчак, або Малітва караля Мацюся\n«Цікавыя рэчы выявіліся падчас падрыхтоўкі да друку новага выдання аповесці Януша Корчака «Кароль Мацюсь Першы», — піша ў сваім блогу ўкладальнік «карчакіяны» Андрэй Хадановіч. — Выданне — і гэта ў канцы дзевяностых! — было досыць жорстка адцэнзураванае. Напрыклад, з тэксту былі выкінутыя ўсе згадкі пра Бога, рэлігію, малітвы...»\nВось як выглядаў эпізод, дзе маленькі кароль Мацюсь дазнаўся, што яго краіне абвясцілі вайну адразу тры каралі: «З кім параіцца ў гэтую цяжкую хвіліну? — Мацюсь адчуваў, якая вялікая адказнасць зараз ляжыць на ім. — Што рабіць?» Кароль Мацюсь заплакаў і нарэшце заснуў, прытуліўшыся да бярозавага пня» (Мінск, «Юнацтва», 1998, пераклад Ядвігі Бяганскай).\nПараўнанне з арыгіналам выявіла, што насамрэч перад тым, як заснуць, маленькі кароль... параіўся з Богам!\n«Я маленькі хлопчык, — маліўся Мацюсь, — без Тваёй, Божа, дапамогі я не дам рады. Гэта па Тваёй волі я атрымаў каралеўскую карону, дык дапамажы мне, бо я ў вялікім смутку…» (Мінск, «Логвінаў», 2012).\nСправа цэнзуры, па словах Хадановіча, датычыць і ранейшага выдання корчакаўскага «Мацюся на бязлюдным востраве». Вось найхарактэрнейшы прыклад:\n«…Прэфект паліцыі нават выдаў загад, што ў тэатрах, парках, школах, наогул ва ўсіх публічных месцах забараняецца згадваць імя Мацюся. За парушэнне — грашовая кара або тры дні арышту. Дзякуючы гэтай забароне пра Мацюся сталі казаць яшчэ больш» (Мінск, «Юнацтва», 1998, пераклад Уладзіміра Васілевіча).\nІ на гэтым кропка. А ў поўнай версіі — яшчэ адзін сказ: «Бо так ужо ўладкаваны свет, што найпрыемней гаварыць і рабіць тое, што забаронена» (Мінск, «Логвінаў», 2012).\nЗрэшты, наўрад ці варта шукаць у такіх купюрах беларускую канспіралогію. Па словах перакладчыцы Марыны Шоды, тыя самыя пасажы адсутныя і ў перакладах Януша Корчака на рускую мову, выдадзеных да 1991 года. Хутчэй за ўсё, «Юнацтва» аўтаматычна перадрукавала ідэалагічныя праўкі савецкага часу.


Ва ўрадзе Грэцыі знайшлі замену праціўнікам жорсткай эканоміі\n18 ліпень 2015, 19:38\nУ Афінах на фоне эканамічнага Крызісу прыведзеныя да прысягі новыя міністры грэцкага ўраду, прызначаныя 17 ліпеня прэм'ер-міністрам Алексісам Цыпрасам. Новыя чальцы Кабміну зьмянілі міністраў, нязгодных прымаць ўмовы міжнародных крэдытораў, піша newsru.com.\nЯк паведамляе выданьне Навіны 247, міністэрства аховы навакольнага асяродзьдзя і энэргетыкі замест Панаёціса Лафазаніса заняў Панос Скурлеціс, які раней узначальваў міністэрства працы Грэцыі.\nМіністэрства энергетыкі павінна правесьці маштабную прыватызацыю ў краіне па дамове з крэдыторамі, піша Spiegel Online. Новым міністрам працы стаў Георгіяс Катроўгалас, у мінулым міністар па рэформах дзяржаўнага кіраваньня.\nМіністрам фінансаў застаўся Эўклідзіс Цакалотас, яго намесьнікам прызначаны Трыфан Алексіядзіс, які змяніў Надзю Валавані, якая пайшла ў адстаўку на знак пратэсту супраць заключэньня пагадненьня з крэдыторамі.\nПасаду Дзімітрыса Стратауліса заняў Паўлас Хаікаліс з партыі Анель, які раней параўноўваў канцлера ФРГ Ангелу Мэркель з Гітлерам.\nТаксама зьмяніўся намесьнік міністра абароны. Ім стаў Хрыстофорас Вернардакіс. Ключавыя міністры захавалі свае пасады. Цырымонія прывядзеньня да прысягі адбылася ў прэзыдэнцкім палацы ў Афінах. На ёй прысутнічаў прэзыдэнт Грэцыі Пракопіс Паўлапулас.\nЗьмена міністраў адбылася пасьля таго, як у Грэцыі прайшоў рэфэрэндум, на якім большасьць выказалася супраць увядзеньня захадаў жорсткай эканоміі, якіх ад Афінаў дамагаецца Эўрапейскі зьвяз. З-за дзеяньняў уладаў, якія працягваюць перамовы з крэдыторамі, у краіне адбыліся беспарадкі .


Будзьма беларусамі! » Алег Трусаў: Быць гнуткім і не здрадзіць прынцыпам\n07.08.2019 | Асоба\n«Новы Час» шчыра віншуе Алега Трусава з народзінамі! Зычым моцнага здароўя, асабістага шчасця і плёну ў працы на ніве беларушчыны. Кампанія "Будзьма беларусамі!" далучаецца да віншаванняў!


БарДУ. Навiны - Народнаму маладзёжнаму тэатру мініяцюр «Сафіт» – 18!\nНароднаму маладзёжнаму тэатру мініяцюр «Сафіт» – 18!\nЦікавымі творчымі сюрпрызамі, відэавіншаваннямі, душэўнымі апавяданнямі з гісторыі тэатральных выступленняў, уражаннямі пра першыя рэпетыцыі, смачным чаем з цукеркамі адзначыў сваё паўналецце студэнцкі тэатральны калектыў «Сафіт».\nМаладзёжны тэатр быў створаны ў 1998 годзе. У 2009 годзе пры падтрымцы ўніверсітэта калектыў атрымаў ганаровае званне «народны», якое з поспехам пацвердзіў у 2012 і 2015 гадах.\nТаленавіта сыграныя спектаклі «Усміхні свой твар», «Дыялог эпох», навагоднія казкі, гумарыстычныя сцэнкі, парадыйныя мініяцюры, комік-мініяцюры не пакінулі абыякавымі ніводнага гледача.\nНе адно пакаленне выпускнікоў універсітэта былі «сафітаўцамі», якім заняткі ў тэатры дапамаглі сцвердзіцца ў жыцці, стаць цікавымі людзьмі, добрымі спецыялістамі.\nНе менш таленавітае пакаленне першакурснікаў 2016 года папоўніла састаў тэатра «Сафіт». Разам з нязменным рэжысёрам Г.У. Грэзе і памочнікам рэжысёра Я.С. Гурыным акцёры аматарскага тэатра працуюць над пастаноўкай сацыяльнай мініяцюры «Вітаю, сябры!» і навагодняй казкай «Прывітанне, прывітанне, Новы год!»\nДоўгага творчага жыцця табе, тэатр «Сафіт»!


Нацыянальныя каштоўнасці і падвоеныя стандарты — Прамень\nНацыянальныя каштоўнасці і падвоеныя стандарты\nПрамень 10.12.2016 03.11.2018\nЗдарылася нечаканае: на днях у Беларусі былі затрыманыя тры выразна прарасейскіх дзеяча: карэспандэнты імперскага парталу «Рэгнум» Паўлаевц, Алімкін і Шыптэнка. На іх узбуджаная крымінальнай справа па арт. 130 КК РБ (Распальванне расавай, нацыянальнай альбо рэлігійнай варажнечы). Нагодай сталі іх артыкулы на сайце «Рэгнум», у якіх яны бэсцяць беларускую ўладу, адмаўляюць магчымасць існавання беларускай дзяржавы і кпяць з беларускай мовы і культуры.\nВыпадак для Беларуі беспрэцэдэнтны. Нашая краіна заўсёды ішла ў фарватары расейскай ідэалагічнай палітыцы, і нават для негалоснай «мяккай беларусізацыі» пасадка адразу трох прарасейскіх журналістаў — вельмі рэзкі крок.\nМагчыма, такія дзеянні з’яўляюцца асіметрычным адказам Лукашэнка на нядаўнія перадачы ў расейскіх СМІ, у якіх беларускія ўлады прама абвінавачваюцца ў «потворстве русофобии», а ледзь заўважная беларусізацыя — за «подготовку украинского сценария». І хаця афіцыйная прэса паднесла гэтыя арышты як «спыненне тых, хто сее варожасць паміж Расіяй і Беларуссю», на кулуарным, непублічным ўзроўні гэты крок — яўнае паказванне зубоў Пуціну і прарасейскай пятай калоне. У гэтым, дарэчы, добра праследжваецца крывадушнасць і элітарнасць беларускай знешняй палітыкі. Для ўнутранага спажывання насельніцтву даецца адна карціна (мір, сяброўства,саюзная дзяржава,мы з Расеяй браты), для сапраўднага ж адрэсату гэтыя крокі маюць на ўвазе зусім іншае. Важны момант: афіцыйна Расея дагэтуль ніяк не адрэагавала на затрыманні сваіх прапагандыстаў, хаця прайшло ўжо два дні. Каментарамі адзначыліся толькі адыёзныя імперскія парталы, такія як newsbalt.ru, www.politnavigator.net, «Ритм Евразии», «Новостной фронт» і падобныя на іх. Безумоўна, дазвол на правядзенне затрыманняў даваў асабіста Лукашэнка — бо аб’ект дзеянняў вельмі чуллівы, і геапалітычная рызыка даволі высокая. І, робячы гэта, ён, безумоўна, добра ўзважыў магчымыя наступствы, бо ў буйным канфлікце з Расіяй ён зацікаўлены менш за ўсё. Гледзячы па ўсяму, былі прыняты ва ўвагу наступныя фактары: глабальная палітычная ізаляцыя Расеі, санкцыі і катастрафічны недахоп саюзнікаў на міжнароднай арэне, цяжкае эканамічнае становішча, загразласць у працяглых канфліктах у Сірыі і Украіне і жаданне захаваць хаця б той геапалітычны ўплыў, што есць. Узважыўшы іх, Лукашэнка і прыняў такое рызыкоўнае рашэнне, спадзяючыся, што Расея не прыме сур’ёзных контрмер. І пакуль што гэтае спадзяванне спраўджваецца. Мэта ж гэтых арыштаў даволі простая: прыцішыць яўную Пуціна ў Беларусі, якая спрабуе аспрэчыць нацыянальны суверэнітэт Беларусі (чытай: непадзельнае права Лукашэнкі і яго сям’і кіраваць на дадзенай тэрыторыі), зменшыць магчымую пагрозу сваёй уладзе. Нагадаем, вышэй азначаныя журналісты ўжо шмат гадоў пішуць аб тым, што беларусаў не існуе, а Беларусь павінна вярнуцца да «маці-Расеі», але затрымалі іх толькі пасля таго, як пачаліся выпады непасрэдна ў бок Лукашэнкі.\nКазаць аб тым, якія прысуды будуць вынесеныя прапагандыстам, пакуль рана. Хутчэй за ўсе, яны стануць чарговым прадметам гандлю паміж Лукашэнка і расейскай уладай — у прэзідэнта Беларусі вялікі досвед утрымання людзей у закладніках і выкарыстання іх у якасці разменнай манеты ў палітычных гульнях не толькі з Еўрасаюзам (узгадаем палітычных вязняў Плошчы і «справы анархістаў»), але і з Расіяй (справа топ-мэнэджера БКК Баўмгертнера).\nАле што робіць гісторыю з затрыманнямі яшчэ больш цікавай, так гэта рэакцыя грамадзянскай супольнасці. Шэраг палітычных дзеячаў (Вольга Карач, Таццяна Караткевіч, Павел Стэфановіч) выказаліся аб тым, што затрыманыя з’яўляюцца палітвязнямі і што зробленае КДБшнікамі з’яўляецца актам палітычных рэпрэсій. За гэта на іх адразу абрынўся шквал крытыкі а тое і абраз з боку больш нацыяналістычнай, чым ліберальнай апазіцыі. Вышэй азначаных палітычных дзеячаў назвалі «агентамі Крамлю», «здраднікамі» «беларусафобамі» і гэтак далей. Раздавалася крытыка і ў адрас праваабаронцаў. Маўляў, статусу палітвязня заслугоўваюць толькі прыхільнікі незалежнасці Беларусі, тыя хто змагаецца за «нацянальныя каштоўнасці», а ні ў якім разе не ватнікі і прыхільнікі «рускага свету».\nУ аргументах беларускіх нацыяналістаў за пасадкі сваіх палітычных апанентаў разабрацца вельмі цікава, бо яны адлюстроўваюць узровень палітычнай свядомасці і спеласці вышэй азначанай публікі. Зараз прарасейскім блогерам пагражае ад 5 да 12 гадоў турмы. Калі за словы, напісаныя ў блогу, саджалі ў турму палітвязняў Пальчыса і Пачобута, нацыяналісты на чым свет стаіць лаялі «крывавы рэжым» і яго рэпрэсіўную палітыку. Калі тое ж самае робяць з ватнікамі — хлопаюць у далоні і кажуць што так і трэба, спасылаючыся на беларускі закон (з годна з якім саджалі і іх), які, маўляў, парушаць нельга.\nЗараз становіцца вядома, што пасадкам папярэднічалі даносы нацыянальна свядомых грамадзян у Міністэрства інфармацыі. І хаця, канешне, не яны з’яўляюцца прычынай арыштаў, але не можа быць сумневаў, што заўтра такія ж даносы могуць быць напісаныя на каго заўгодна – на анархістаў ці “недастаткова патрыятычных” сацыяльных актывістаў.\nАналагічнае ўжо даўно адбываецца ва Ўкраіне, дзе нацыяналісты і нацысты даўно запісваюць кожнага, хто крытыкуе Парашэнка, у “пуцінскія найміты” і “маскалі”.\nЧасцей за ўсе ў апраўданне пасадак рускамірцаў раздаюцца аргументы, што тыя, маўляў, ставяцца варожа да нацыянальных каштоўнасцяў і ставяць пад пагрозу суверэнітэт Беларусі. Але па-першае, нацыянальныя каштоўнасці — гэта фікцыя. Няма і не можа быць аднолькавых каштоўнасцяў у людзей розных класаў, і груп, якія маюць рознае доступ да ўлады. Якія могуць быць агульныя каштоўнасці ў АМАПаўца і хлопца, на якога ён памачыўся? У дырэктара прадпрыемства і працоўнага, якога, звальняючы, пакідаюць без сродкаў да існавання? У настаўніцы і бізнесмена, які за адзін вечар у рэстаране прасаджвае тры яе месячных заробкі? Прапануючы нам нацыянальныя каштоўнасці, нам прапануюць штучна ўтвораны міф, выгадны дзяржаве для сплачэння насельніцтва.\nШто ж датычыцца закону, які парушылі рускамірцы, то ў такім выпадку нацыяналісты павінны былі асудзіць і сваіх дзеячаў, якія фармальна таксама парушылі закон: Пальчыса, Дашкевіча, Лобава і іншых. Калі заўтра Лукашэнка прыме закон аб увядзенні манархіі і адмене выбараў — яго таксама трэба будзе прыняць за дадзенае?\nПрыхільнікі нацыянальных каштоўнасцяў ніяк не хочуць зразумець, што свабода слова альбо есць для ўсіх, альбо яе няма ўвогуле. Калі ж ты выступаеш за свабоду слова «толькі для сваіх», то гэта проста падвоеныя стандарты і крывадушша ў палітычнай вокладцы\nБез усялякага сумневу, погляды затрыманых журналістаў — рэакцыйныя і пачварныя, варожыя любой свабодзе, і наўрад ці нармальны чалавек будзе падтрымліваць гэтых платных прапагандыстаў у зняволенні. Але ці заслугоўвае чалавек з любымі, нават вычварэнскімі поглядамі таго, каб за словы яго саджалі ў турму? Словы – гэта не дзеянні, і абмяжаванне права на выказванні гэта цэнзура, як яе не назаві. Беручы за падставу анархісцкую мадэль грамадства, да якой мы імкнёмся, можна ўпэўнена сказаць, што ў ёй, нягледзячы на ўвесь яе гуманізм і роўнасць, могуць завесціся людзі, напрыклад, антысеміцкіх ці аўтарытарных поглядаў. Але нават грамада не ў праве пазбаўляць іх свабоды за адны толькі выказванні. Змагацца са шкодным словам неабходна гэтаксама: словам. Абвяргаць, высмейваць, ізаляваць, публічна асуджаць — але не прымяняць карныя механізмы, бо варта толькі ўжыць іх адзін раз, і сфера ўжывання будзе няспынна пашырацца. Так нас вучыць гісторыя, у тым ліку гісторыя непаспяховых рэвалюцый.\nУвогуле, рэакцыя нацыяналістычнай супольнасці яшчэ раз пацвярджае пэўнае збліжэнне яе ідэалагічных пазіцый з уладнымі. Ужо некалькі год таму, пасля Майдана, стала відавочна, што пэўная частка апазіцыі гатова кансалідавацца вакол Лукашэнка супраць Пуціна. Прынцып «спачатку незалежнасць, правы чалавека — потым» стаў гучаць усё часцей. А гэта кажа аб тым, што нам, анархістам і антыаўтарытарыям, трэба яшчэ актыўней артыкуляваць сваю павестку – класавую салідарнасць працоўных, безумоўную свабоду слова і прамую ўладу народа, — каб у пэўны момант не аказацца слабымі і бездапаможнымі паміж двума варожымі сіламі: аўтарытарнымі аматарамі нацыянальных каштоўнасцяў і пра-імперскімі шавіністамі.\nПредыдущая статья Курдистан: реальная демократия в условиях войны и блокады\nСледующая статья Технологи анализа личностей на службе политтехнологов\nАналитика, Новости 19.08.2016 03.11.2018\nБарселона 1937 — Хасеке 2016\nАналитика, Новости 03.07.2020 03.07.2020\nПолитический кризис в Беларуси: перспективы\nАналитика 24.06.2017 03.11.2018\nБывшие бойцы «Беркута» на службе беларуской власти\nАналитика, Новости 03.08.2020 03.08.2020\nСказка про 33 богатыря


13 студзень 2013, 00:01\nМенск і Гамбург. Збудаваць паміж імі масты амаль немагчыма, калі яны і ўзьнікаюць, то ня там, дзе іх чакаюць, ды ўсё нейкія вяровачныя, здрадлівыя, часовыя... Такія хісткія, амаль уяўныя, яны пагойдваюцца над прорвай гісторыі — хутчэй ранішні міраж, чым надзейная апора. Канчаткова прачнуўшыся, у здаровым розуме на такія ўжо ня ступіш. Але ў тумане зімовай раніцы, у ачмурэньні ад прачытанага ўчора іх раптам заўважаеш, і вось ужо ідзеш, упэўнена, як люнатык, на той бераг, быццам нехта паклікаў.\nВось жа, на станцыі Гольстэнштрасэ вісіць вялізная рэкляма ніжняй бялізны. Сумны спэцдзядзька ў спэцадзеньні становіцца на свае спэцдрабіны, мачае свой спэцпэндзаль у спэцклей і пачынае вадзіць ім па азадку азяблай прыгажуні, гіганцкі здымак якой так нахабна зазірае ў вокны цягнікоў. Зьбіраецца наклеіць паўзьверх яе новую сяброўку сьнежня. Ён лашчыць пэндзлем адсырэлыя сьцёгны... Хто ляжа на яе месца? Не, гэта будзе тэатральная афіша. У Гамбургу ідзе «Анатэўка» — мюзыкл паводле твору Шолэм-Алэйхэма «Тэў’е-малочнік». І раптам туман радзее, мост проста перад табой, а на тым беразе ўжо шарэе Менск, Менск канца саракавых гадоў мінулага стагодзьдзя. З усімі ягонымі сумётамі і грузавікамі, з усімі ягонымі начамі і таямніцамі.\n...Раніцай 13 студзеня 1948 году ў Менску на вуліцы Беларускай, недалёка ад яе перасячэньня з Гарбарнай (цяпер Ульлянаўская), мінакі пабачылі пры дарозе ў сумёце два трупы. Адзін зь іх, як высьветлілася ў той самы дзень, належаў літаратару Голубаву, другі — знакамітаму актору і рэжысэру Саламону Міхоэлсу. Паводле вэрсіі ўладаў, уначы іх зьбіла машына. Што адбылося насамрэч, стала вядома пазьней, калі ўлады зьмяніліся і на месца вэрсіяў прыйшла праўда, ці паўпраўда — бо і ўлада ж ніколі не зьмяняецца да поўнае непазнавальнасьці.\nМіхоэлс прыехаў у Менск з Масквы 8 студзеня. Гэта была службовая паездка, ён меўся паглядзець два спэктаклі, што прэтэндавалі на Сталінскую прэмію: 10-га «Заслонава» ў Расейскім тэатры, 11-га «Алесю» у Опэрным. 9-га ён пайшоў у Беларускі дзяржаўны яўрэйскі тэатар на таго самага «Тэўе-малочніка» паводле Шолэм-Алэйхэма.\nТаго самага Тэўе, які сказаў:\n«Ці ведаеце вы, што бог на сьвеце ёсьць? Я не кажу: ваш бог, ці: мой бог, я кажу пра таго нашага агульнага бога, які сядзіць там наверсе і бачыць усе подласьці, што робяцца тут, унізе!»\nдача Цанавы ў Сьцяпянцы\nТут, унізе, усё ішло паводле пляну. «Я, відаць, хутка памру», — сказаў Міхоэлс у той дзень менскім знаёмым. Сказаў, яшчэ ня ведаючы, што яму падрыхтаваная роля ахвяры ў іншым спэктаклі — спэцапэрацыі па ліквідацыі амэрыканскага шпіёна Міхоэлса, то бок яго самога. Кіраваў апэрацыяй генэрал МГБ Агальцоў. 12 студзеня ўвечары Міхоэлса і літаратара Голубава, які быў няштатным агентам МГБ, не падазраючы, які канец яму падрыхтаваны, завезьлі на дачу Цанавы ў Сьцяпянцы і раздушылі там коламі грузавіка. А потым выкінулі трупы на вуліцы Беларускай, недалёка ад гатэлю.\nМенчукі не паверылі ў афіцыйную вэрсію. У яе не паверылі ўжо самыя першыя экспэрты-мэдыкі, бо сьляды на целах недвухсэнсоўна сьведчылі пра забойства, а не пра выпадковы наезд. Пасьля сьмерці Сталіна ўсё высьветліцца. На жаргоне тых гадоў, сацыялістычная законнасьць будзе адноўленая. Пацьвердзіць вэрсію забойства потым і Хрушчоў у сваіх мэмуарах: «Міхоэлса тады забілі, а забойцаў узнагародзілі». А ўжо праз чатыры месяцы пасьля забойства Міхоэлса будзе абвешчаная Дзяржава Ізраіль. Якую ня так проста будзе раздушыць пад коламі грузавіка і выкінуць на сумёт гісторыі. Ці сьпіхнуць у мора.\nЗдавалася б, час мусіць няўхільна аддаляць гэтыя падзеі і зрабіць іх нарэшце гісторыяй. Тыя месцы ў Менску, якія зьвязаныя з гібельлю Міхоэлса, маглі б калі-небудзь зрабіцца турыстычнымі адметнасьцямі. Або, на ўзор Гамбургу, тут мусілі б узьнікнуць свае штольпэрштайнэ, камяні, аб якія павінна спатыкацца памяць бесклапотнага мінака: яны ўбудаваныя ў вулічны брук, і на кожным — імя замучанай некалі ў горадзе ахвяры... Каб кожны мог па сваім мосьце дайсьці да таго, сталінскага Менску і падумаць пра нешта сваё. Калі-небудзь такое стане магчымым, але не цяпер. Бо і сучасны Менск, у якім так цяжка аб нешта спатыкнуцца, за апошнія пятнаццаць гадоў некалькі разоў рабіўся месцам спэцапэрацый па ліквідацыі розных «варожых шпіёнаў». Якіх да гэтага часу ніхто не знайшоў — як і саміх выканаўцаў. Тут, унізе, дагэтуль зьнікаюць людзі, і іх не адшукваюць ні на Беларускай, ні на Гарбарнай, ні ў Сьцяпянцы. Наогул, нідзе.\nЗатое усе ведаюць, дзе Нацыянальная бібліятэка.


Мінкульт пагадзіўся на аднаўленьне касьцёла Сьвятога Антонія ў Віцебску\n10 сьнежань 2015, 12:09\nКасьцёл Сьвятога Антонія (справа) на адным з малюнкаў Напалеона Орды\nПра тое, што згода на аднаўленьне аднаго з самых славутых храмаў Віцебску атрыманая, паведаміў журналістам віцебскі біскуп Алег Буткевіч.\n«Міністэрства культуры ўжо выказала згоду на тое, каб касьцёл быў адбудаваны на гістарычным месцы. Справа вяртаньня будынка патрабуе згоды ўладаў, і зараз мы робім усё магчымае, каб гэты праект мог прайсьці на самым вышэйшым узроўні. І мы ўвесь час жывем гэтай надзеяй і молімся аб тым, каб гэты прыгожы храм зноў знайшоў сваё месца там, дзе калісьці стаяў», — сказаў кіраўнік дыяцэзіі падчас традыцыйнай каляднай сустрэчы з прадстаўнікамі СМІ.\nКасьцёл Сьвятога Антонія Падуанскага разьмяшчаўся, паводле цяперашняй гарадзкой тапаграфіі, насупраць ратушы — на другім баку вуліцы Леніна. Калісьці гэты касьцёл адыграў вельмі значную ролю ў станаўленьні архітэктурнага аблічча цэнтра гораду. У 1742 годзе Тэкля-Ганна Агінская, жонка віцебскага ваяводы, падпісала кантракт на яго пабудову са знакамітым італьянскім архітэктарам Юзэфам Фантана. Пасьля гэтага ён назаўжды перасяліўся ў Віцебск і стварыў тут яшчэ некалькі архітэктурных шэдэўраў. У 1768 г. касьцёл быў асьвечаны ў імя Сьвятога Антонія. У 1843 г. касьцёл стаў парафіяльным і дзейнічаў да 1920-х гадоў. У часы савецкай улады касьцёл зачынілі. Былі спробы прыстасаваць яго пад дзяржаўныя патрэбы — перадаць мэдычнаму ўнівэрсытэту, некалькі год тут працаў «Музэй атэізму», дзе захоўваліся мошчы Эўфрасіньні Полацкай. Будынак пацярпеў у гады другой сусьветнай вайны і быў канчаткова зруйнаваны ў 1961-м годзе.\nПаводле адмыслоўцаў, адноўлены касьцёл мае завяршыць рэканструкцыю гістарычнага аблічча Ратушнай плошчы. Адзіная праблема, якую згадваюць праціўнікі аднаўленьня — гэта звужэньне праезнай часткі: фасад касьцёла на некалькі мэтраў выступаў за межы цяперашняй гарадзкой магістралі. Тым ня менш, вернікі-каталікі не пакідаюць надзеі дасягнуць кансэнсусу з уладамі. І ўжо пачалі зьбіраць грошы на аднаўленьне помніка архітэктуры. Паводле папярэдніх разьлікаў, на аднаўленьне спатрэбіцца больш за 2 мільёны даляраў.\nУ Віцебску ёсьць парафія Сьвятога Антонія. Для яе патрэбаў быў набыты будынак былога Дома культуры таварыства глуханямых па вуліцы Гагарына. Але гэта хутчэй культурна-рэлігійны цэнтар, а ня ўласна храм, лічыць біскуп Алег Буткевіч. Гістарычную назву сьвятыні, на ягоную думку, можа займець ужо адбудаваны касьцёл.\nНа перадкаляднай сустрэчы з журналістамі біскуп таксама распавёў, што зараз у дыяцэзіі праводзіцца інвэнтарызацыя нерухомасьці — сакральных будынкаў, жылых дамоў ці памяшканьняў. Гэта робіцца, каб «аб’ектыўна ацаніць матэрыяльнае становішча дыяцэзіі».\nЗгадаў біскуп Алег Буткевіч і яшчэ адну навіну, усьцешлівую для аматараў гісторыі Віцебску. Заступніцтва грамадзкасьці горада спыніла зьнішчэньне помніка архітэктуры ХІХ стагодзьдзя — былой капліцы Дуніных-Сьлепсьцяў на тэрыторыі батанічнага саду. Зараз вядзецца пра перавод капліцы ва ўласнасьць рыма-каталіцкага Касьцёлу: ідуць перамовы на гэты конт з гарадзкімі ўладамі і кіраўніцтвам Віцебскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту, якому будынак належыць.


О, добры Божа, асвяці нас\nДухам Тваім Святым,\nякі дае розум і ўмацоўвае духоўныя сілы,\nкаб мы ўважліва спасцігалі ўсе навукі\nі раслі Табе, Стварыцелю нашаму,\nна славу; бацькам і настаўнікам нашым\nна радасць і ўцеху;\nКасцёлу і Бацькаўшчыне\nна дабро і славу. Амэн.\nНа мінулым занятку мы з вамі размаўлялі аб тым, якое вялікае значэнне мае Біблія для кожнага чалавека. Прыгадаем:\nШто такое Біблія?\nХто звяртаецца да нас на старонках Святога Пісання?\nАб чым кажа Бог чалавеку на старонках Святога Пісання?\nБіблія — гэта незвычайная кніга. Незвычайнасць Святога Пісання палягае на тым, што яно з’яўляецца невычарпальнай крыніцай пазнання Бога. Колькі б разоў ты не чытаў Біблію, яна заўжды адкрые табе нешта новае.\nА як жа ўзнікла Біблія? Што было на самым пачатку? Напэўна, вы не раз на фотаздымках, альбо на экскурсіях бачылі розныя архітэктурныя і мастацкія шэдэўры, які ўражваюць сваёй веліччу і прыгажосцю. Для таго, каб паўстаў такі шэдэўр, многа вякоў назад пэўны мастак, альбо скульптар ці музыкант уклаў у гэта вельмі вялікую працу.\nБіблія таксама не паўстала адразу, прайшло вельмі многа вякоў перад тым, як з’явілася Біблія ў тым выглядзе, які мы цяпер ведаем. Што ж было\nў самым пачатку? На гэтае пытанне мы будзем шукаць адказ на сённяшняй сустрэчы, тэма якой Святое Пісанне і Традыцыя.\nРаман Брандштэттэр (бібліст і перакладчык Святога Пісання) у сваёй кнізе «Біблійнае кола» паказвае працэс узнікнення Бібліі. «Святое Пісанне Старога Запавету было спачатку — так як і Евангелле — вусным. Яго перадавалі з пакалення ў пакаленне шляхам вуснай Традыцыі. Яно прайшло праз розных рэдактараў перад тым, як з’явілася на пісьме».\n- Як напачатку людзі перадавалі Божае слова? (вусна)\nПад натхненнем Духа Святога людзі перадавалі і запісвалі Божае слова. Дух Святы чуваў над тым, каб падчас вуснага і пісьмовага пераказу Божага слова не было памылак. Кнігі Старога Запавету ўзніклі на падставе габрэйскай Традыцыі. Кнігі Новага Запавету — на падставе хрысціянскай Традыцыі, якая бярэ свой пачатак ад Апосталаў. Дзякуючы Традыцыі Касцёл мае ўвесь канон святых Кніг, глыбей разумее Святое Пісанне і няспынна ажыццяўляе яго.\n- Што такое Святая Традыцыя?\nАдзін з вучняў чытае тэкст КККК::\n«Апостальскай Традыцыяй называецца перадаванне паслання Хрыста, якое адбываецца ад пачатку хрысціянства праз прапаведванне, сведчанне, інстытуцыі, культ і натхнёныя тэксты. Апосталы пераказалі сваім паслядоўнікам - біскупам, а праз іх усім пакаленням аж да сканчэння вякоў усё, што атрымалі ад Хрыста і чаму навучыліся ад Духа Святога». (Катэхізіс Каталіцкага Касцёла Кампендый,12)\nКарыстаючыся тэкстам КККК вучні запісваюць адказ на пастаўленае пытанне:\nАпостальскай Традыцыяй называецца перадаванне паслання Хрыста, якое адбываецца ад пачатку хрысціянства праз прапаведванне, сведчанне, інстытуцыі, культ і натхнёныя тэксты. Апосталы пераказвалі сваім паслядоўнікам – біскупам, а праз ім усім пакаланням аж да сканчэння вякоў усё, што атрымалі ад Хрыста і чаму навучыліся ад Духа Святога. (КККК, 12)\nАпостальская Традыцыя ажыццяўляецца двума шляхамі: жывым перадаваннем Божага слова (звычайна званым Традыцыяй) і праз Святое Пісанне, якое з’яўляецца такім жа абвяшчэннем збаўлення, замацаваным у пісьмовай форме. (КККК, 13)\nАпосталы, перадаючы тое, што самі атрымалі, нагадваюць верным, каб яны трымаліся Традыцыі, якую пазналі праз вуснае альбо пісьмовае навучанне.\n«Таму, браты, стойце і трымайцеся традыцый, якіх навучыліся праз слова ці праз пасланне нашае» (2 Тэс 2, 15).\nАпосталальскую Традыцыю нельга атаясамляць з мясцовымі традыцыямі, характэрнымі для Касцёла пэўнай краіны. Мясцовыя традыцыі\nз цягам часу могуць змяняцца ці нават знікаць.\nТрадыцыя, якая паходзіць ад Апосталаў, развіваецца ў Касцёле пад апекай Духа Святога. Тое, што перадалі Апосталы, дае нам узор сапраўднага хрысціянскага жыцця і ўзбагачае веру.\nНа працягу вякоў гэтая жывая перадача выяўлялася розным чынам:\nу літургіі, хрысціянскім мастацтве, лістах Айцоў Касцёла, дакументах Сабораў. Сведчанне святых Айцоў кажа пра прысутнасць жыццядайнай Традыцыі, багацце якой выяўляецца ў жыцці і дзейнасці Касцёла.\nВучні працуюць над тэкстамі ККК, у якіх падкрэсліваюць адказ на пытанне:\nШто аб’ядноўвае Святое Пісанне і Святую Традыцыю?\nЯк мы павінны прымаць Святую Традыцыю?\n«Святая Традыцыя і Святое Пісанне цесна звязаны паміж сабой\nі пераклікаюцца адно з адным, бо абодва яны выцякаюць з адной боскай крыніцы, пэўным чынам зрастаецца ў адно і імкнецца да адной мэты. Святое Пісанне — гэта мова Бога, паколькі яно засведчана на пісьме пад натхненнем Божага Духа; Божае слова, якое Хрыстус Пан і Дух Святы даручылі Апосталам, Святая Традыцыя перадае ў цэласці іх паслядоўнікам, каб ідучы за святлом Духа праўды, яны верна захоўвалі яго дзеля абвяшчэння, паказвалі і пашыралі яго. Дзякуючы гэтаму Касцёл чэрпае сваю ўпэўненасць ва ўсім, што было аб’яўлена, не толькі са Святога Пісання. Таму трэба адно і другое прымаць і ўшаноўваць з аднолькавай пабожнасцю і павагай» (Dei Verbum, 9).\n«Святая Традыцыя і Святое Пісанне складаюць адзін святы дэпазіт Божага слова, даручаны Касцёлу. Грунтуючыся на ім, увесь святы народ, аб’яднаны са сваімі Пастырамі, няспынна трывае ў вучэнні Апосталаў,\nу супольнасці, у ламанні хлеба і малітвах, так што ў захаванні перададзенай веры, у яе практыкаванні і абвяшчэнні выяўляецца асаблівая еднасць кіраўнікоў і вернікаў» (Dei Verbum, 10).\nСвятая Традыцыя перадае тое ж, што і натхнёны аўтар у Святым Пісанні — Добрую Навіну аб збаўленні, любові Бога, дары вечнага жыцця для кожнага чалавека. Таму Традыцыя і Святое Пісанне з’яўляюцца для Касцёла супольнаю крыніцаю веры, якою ўсе ахрышчаныя імкнуцца жыць\nі дзяліцца з іншымі.\n— У якой ступені я адчуваю сябе адказным за перадачу пазнанага Божага слова ?\n— Якім чынам пазнанне Святога Пісання і Традыцыі Касцёла дапамагае мне ў духоўным і маральным развіцці?\n— Як я імкнуся захоўваць яе ў штодзённым жыцці ?\n1. Вывучы на памяць, што такое Апостальская Традыцыя.\n2. Напішы малітву аб вернасці Святому Пісанню і Апостальскай Традыцыі і пастарайся часта ёю маліцца.\nХрыстэ – Слова Бога Айца, дзякую Табе за тое, што для нас і для нашага збаўлення Ты стаў чалавекам і сёння кіруеш да мяне сваё слова. Дзякую Табе за дар веры, якая ўмацоўваецца Божым словам, якое мы знаходзім ў Святым Пісанні і ў Традыцыі Касцёла. Божа ў Тройцы Адзіны, Тваё Слова – гэта Праўда і Жыццё. Асвячай мяне ў праўдзе і любові, каб я глыбей пазнаваў Цябе і каб Ты быў ў маіх думках, словах і ўчынках. Амэн.\nБІБЛІЯ – КНІГА ЖЫЦЦЯ.\nРастлумачваем вучням, што Біблія – гэта кніга жыцця, бо на яе старонках чалавек сустракаецца з жывым Богам, дасвядчае Яго моцы\nі суцяшэння, знаходзіць адказы на пытанні пра пачатак і сэнс ўласнага жыцця.\nВыхоўваем у вучнях жаданне чытаць Біблію, каб пазнаваць Бога і сябе.\nСвятое Пісанне: Быц 1,1; Ер 31,3 ; Ян 3,16; Лк 22,19-20; Лк 4,4; Дз 1,8;\n4 экзэмпляра Бібліі\nБелы абрус, свечкі, крыж, карткі і алоўкі.\nМетады катэхезы: апавяданне, праца ў групах.


Назіральнікі АБСЕ наведалі Смаргонь | Праваабаронцы за свабодныя выбары 2015\nНазіральнікі АБСЕ наведалі Смаргонь\nСмаргонь наведалі даўгатэрміновыя назіральнікі за прэзідэнцкімі выбарамі ў Беларусі з місіі АБСЕ Тэрэза Амбражова і Сяргей Ермакоў. Яны пабывалі у раённай камісіі па выбарах, а таксама сустрэліся з мясцовым даўгатэрміновым назіральнікам праваабаронцам Алесем Дзергачовым.\nЯк распавёў Алесь Дзергачоў, назіральнікі місіі вельмі заклапочаны дасягненнем адкрытасці і празрыстасці выбарчага працэсу, а таму мелі шмат пытанняў практычнага прымянення выбарчага заканадаўства, якія могуць узнікнуць паводле досведу папярэдніх выбараў. Таму ён патлумачыў некаторыя аспекты працэсу датэрміновага галасавання, падліку галасоў, працэсу перадачы выніковых пратаколаў з участковых камісій ў раённую і працэсу падсумоўвання там вынікаў.\nНазіральнікі місіі АБСЕ заклапочаны тым, каб ім дазволілі ў дзень выбараў знаходзіцца каля сталоў, дзе вядзецца падлік галасоў на выбарчых участках так, каб бачыць змест кожнага бюлетэня. Па іх словах, зараз вядзецца ўзгадненне на адпаведным узроўні з мэтай атрымаць гарантыі такога назірання.


Культура - Ігар Цішкін: Мы спынілі паступовае зьнішчэньне гістарычнага аблічча Віцебску - Дыялёг - Online газэта\nВы тут: Галоўная Культура Ігар Цішкін: Мы спынілі паступовае зьнішчэньне гістарычнага аблічча Віцебску\n– Спадар Ігар, якія мэты ставілі перад сабой стваральнікі клюбу аматараў даўніны «Узгор’е» ў тыя незабыўныя часы, пачынаючы сваю справу?\n– Пры ўтварэньні «Ўзгор'я» ў красавіку 1986 году ягоныя стваральнікі асноўнай мэтай абралі папулярызацыю гістарычнай, культурніцкай і архітэктурнай спадчыны Віцебску. Узнаўляючы ў памяці той час, прыгадваецца ўзьнікненьне разнастайных нефармальных рухаў, суполак, абуджэньне цікавасьці да гістарычнага мінулага, архітэктурнай спадчыны, якая ў савецкія часы актыўна зьнішчалася. Архітэктурнае аблічча гарадоў тады непазнавальна зьмянялася, і людзі інтэлігентныя былі незадаволеная гэтым нэгатыўным працэсам культурнага занядбаньня. Было, вядома, на той час Таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры, але як і цяпер – гэта была фактычна чыста намінальная структура, якая вяла ўлік помнікаў, але ніякім чынам паўплываць на іхны лёс не магла.\n– Хто знаходзіўся ў вашых шэрагах, і з чаго вы пачыналі?\n– Чальцамі «Ўзгор'я» былі розныя людзі: ад спэцыялістаў у галіне гісторыі і архітэктуры да звычайных працоўных, якія цікавіліся мінулым свайго краю і гораду. Быў, вядома, касьцяк, утвораны, так бы мовіць, явачным парадкам, калі мы пачалі рыхтаваць да рэстаўрацыі руіны Пакроўскай царквы. Яна доўгі час была закінутая і выкарыстоўвалася як сьмецьцевы кантэйнэр, а да таго ў будынку кляштару быў сьледчы ізалятар. Пабудовы стаялі пустыя. Улада была разгубленая: ня ведала, што рабіць. Перашкодаў ніхто не чыніў, ніякага рэпрэсіўнага закону кшалту «больш за трох не зьбірацца» і « ў далоні ня пляскаць» не існавала. Вось. Таму ніхто і не чапаў.\nМы прынесьлі рыдлёўкі з насілкамі, адчынілі царкоўную браму і пачалі гэта сьмецьце выносіць наўпрост на вуліцу. Улада нас заўважыла і пачала патроху супрацоўнічаць: быў арганізаваны вываз сьмецьця. Другім знакавым на той час аб'ектам ў горадзе быў касьцёл Сьвятой Барбары. Рэстаўрацыйныя майстэрні ўжо працавалі, і мы дапамагалі прафэсіяналам, выконваючы, так бы мовіць, некваліфікаваную працу: выносілі сьмецьце, будаўнічы друз...\n– Якой дзейнасьцю яшчэ займаліся «ўзгорцы», і ці выканалі вы пастаўленыя перад сабой мэты?\n– Я лічу, што чальцы «Ўзгор'я» выканалі сваю гістарычную задачу: мы спынілі паступовае зьнішчэньне гістарычнага аблічча Віцебску. Да гэтага і сама царква, і кляштар рыхтаваліся пад знос, але праз наш грамадзкі супраціў, празь зьбіраньне подпісаў, пісаньне лістоў у розныя інстанцыі з просьбай пакінуць для нашчадкаў архітэктурныя аб'екты мінулага, улада адмовілася ад сваіх намераў. У рэшце рэшт мы здолелі прыцягнуць ўвагу грамадзкасьці і жыхароў гораду да тысячагадовай гісторыі Віцебску.\nАпроч пералічанага мы займаліся і прапагандысцкай працай, інфармацыйнай. Сваім коштам мы рабілі фотавыставы – такія некалькі фотаздымкаў на пляншэтах: як гэта было раней, як выглядае цяпер. Разьмяшчалі пляншэты ў вітрынах крамаў, што практычна не магчыма ўявіць у сёньняшніх умовах. Усё, пра што я цяпер кажу, па сёньняшніх мерках проста фантастыка. У нас быў свой лягатып, якім мы пазначалі нашы творчыя працы. Тады гэта было элемэнтарна: прыйшоў і ўзгадніў з загадчыцай крамы. Адмоваў не было: « Калі ласка, стаўце!». Ніякай крамолы ніхто не шукаў.\nЗазвычай нашы фота выстаўляліся ў краме «Тысяча дробязяў», што месьцілася на плошчы Перамогі. У ёй былі вялікія вокны і ,што галоўнае, заўжды хапала народу. Праз гэтыя выставы мы зьмянялі псыхалёгію і простых людзей, і гарадзкіх уладаў, якія пасьля вайны як пачалі зьнішчаць усё, што бачылі перад сабой, так і не маглі спыніцца. Нішчылася ўся старая забудова, я ўжо не кажу пра культавыя будынкі, якія руйнаваліся ў першую чаргу. Так яны лупілі і лупілі аж да васьмідзесятых гадоў. Фактычна нам удалося спыніць гэты працэс. На той час у нас не было нават рэстаўрацыйных майстэрняў, якія ўтварыліся толькі пасьля таго, як Беларусь стала незалежнай. Вось толькі тады яны і пачалі займацца стварэньнем праектаў і вытворчай працай па рэстаўрацыі помнікаў архітэктуры.\n– Ігар, было б цікава даведацца, што сталася з Вашымі аднадумцамі, калі Беларусь паўстала як незалежная краіна.\n– Мы палічылі, што наша задача вырашаная: Беларусь – незалежная дзяржава; створаныя рэстаўрацыйныя майстэрні, якія займаюцца справай прафэсійна, і нам ня трэба бегаць з рыдлёўкамі; існуе дэпартамэнт па ахове спадчыны, які мусіць адсочваць лёс кожнага гістарычнага помніку. Большасьць «узгорцаў» сышла ў палітыку, бо актыўна пачалі ўтварацца палітычныя партыі, кожны займеў магчымасьць абраць тое, што яму было бліжэй. Хтосьці, праўда, не пайшоў ні ў якую палітыку, але быў актыўным і ідэйна нейкую партыю падтрымліваў. Аднак аказалася, што знайшоўся ў нашай краіне чалавек, які павярнуў час назад.\n– Мінула 20 гадоў, але калі паглядзець на новыя пакаленьні, дый на людзей старэйшага веку, узьнікае ўражаньне, што нехта адбіў у іх ахвоту да гісторыі. Табе так не падаецца?\n– Хто адбіў ахвоту? Гэта прапагандысцкая машына дзяржавы. Каторы год яна дзяўбе тутэйшаму насельніцтву адно: «Чарка, скварка, іншамарка. Чарка, скварка, іншамарка». У выніку чаго ўсе астатнія зацікаўленьні адвальваюцца, як непатрэбныя рудымэнты. «Чарка, скварка, іншамарка». А з кожным годам усё горш і горш. І ў такіх умовах чалавеку не да гісторыі – яму б выжыць, асабліва цяпер. Яго хвалююць пытаньні, дзе знайсьці грошы, як падрыхтаваць дзіцёнка да школы.\nЁсьць, вядома, нейкі невялічкі кантынгент, які цікавіцца гісторыяй, але гэта нельга параўнаць з тым, што было ў 80-х гадох 20-га стагодзьдзя. Няма ў горадзе і ніводнай моладзевай суполкі кшталту «Ўзгор'я». Існуючае заканадаўства пазбавіла людзей мажлівасьці вольна дыхаць і праяўляць ініцыятыву. Ужо загадзя любая праява самастойнасьці змушае дзяржаву падазраваць чалавека ці супольнасьць. Як толькі зьбіраецца нейкае зборышча, значыць гэта крамола супраць улады. Значыць трэба разагнаць. Каб была цікавасьць да гістарычнага мінулага, дзяржава мусіць праявіць у гэтым кірунку пэўную ініцыятыву, а яе няма, няма ніякай дзяржаўнай праграмы, бо няма нацыянальнай дзяржавы.\nУ галовах людзей нічога не зьмянілася, яны не навучыліся быць незалежнымі, яны не навучыліся любіць сваю зямлю, сваю культуру, сваю мову. З прыходам Лукашэнкі тут жа пачаўся адкат назад, у квазысавецкае мінулае. На пачатку 90-х гадоў Беларусь робіцца незалежнай дзяржавай са сваім нацыянальным сьцягам, сваім гістарычным гербам, але ў 1994 годзе ўсё вяртаецца на кругі свае. Адсюль і гармідар, і каша ў галовах. Хто мы? Адкуль мы?\n– Чаму ў іншых краінах дзяржава займаецца выхаваньнем сваіх грамадзян, а ў нас атлумляе галовы створанымі яшчэ за часамі СССР ідэалягічнымі штампамі?\n– Гістарычнае выхаваньне – гэта дзяржаўны клопат. Толькі гэткім чынам можна выхаваць грамадзяніна, патрыёта сваёй краіны. У нас жа выхоўваюцца патрыёты сваёй іншамаркі і свайго ўчастку. Усё! Што далей – гэта не маё. Усё, што сёньня робіцца ўладай для шанаваньня мінулага, зьвязанага з Другой сусьветнай вайной, – гэта савецкая пампэзнасьць, гэта перапеўкі з савецкага мінулага. Усё робіцца па накатаным, нічога новага гэтая ўлада не прыдумала, нават для свайго ўмацаваньня. У іх банэры вісяць: «Досаафаўцы – патрыёты краіны». Якія «досаафаўцы»? У нас, аказваецца, ёсьць «ДОСААФ» – тое, што было створана амаль дзевяноста гадоў таму... У гэтай краіне фактычна няма ніякай ідэалёгіі. Ідэёлягі ёсьць, а ідэалёгіі няма. Куды гэтая дзяржава ідзе? Якім шляхам? Невядома. Апроч Другой сусьветнай вайны была ж і іншая гісторыя, але чаму вы амаль нічога не кажаце пра яе, калі вы патрыёты краіны? І вось гэтае ўбіваньне ў галовы тэзы, што гісторыя пачалася з 1917 году, а асноўная падзея гэтага адрэзку часу – гэтак званая Вялікая Айчынная вайна, скажае мінулае Беларусі, краіны з тысячагадовай гісторыяй.\n– Але, мабыць, ты не зусім маеш рацыю, бо нейкі ж зварот да мінулага ёсьць, што тычыцца Віцебску: тут табе і культ княгіні Вольгі, і князя Аляксандра Неўскага зьбіраюцца ўвасобіць у бронзе.\n– Гэта ня наша гісторыя. І асоба Аляксандра Неўскага даволі спрэчная. Тое, што мы зараз можам чытаць у дасьледчыкаў, паказвае, што ранейшая гісторыя Беларусі была ледзьве ня цалкам сфальшаваная расейскімі імпэрскімі гісторыкамі, пачынаючы з часоў Кацярыны Другой, а потым гэтую справу падхапілі савецкія навукоўцы. Гісторыя настолькі перакручаная, што дакапацца да ісьціны даволі цяжка. Неўскі, па вялікім рахунку, ня мае да Віцебску ніякага дачыненьня, у адрозьненьне, скажам, ад таго ж Альгерда, які будаваў віцебскія замкі і валодаў горадам.\nШто да князя Аляксандра, то ўсталяваньне помніку папросту лабіруе Расейская праваслаўная царква. Ён у іх сьвяты, а ўсю гэтую пляцоўку ўздоўж Дзьвіны яны, так бы мовіць, «забамбілі» за сабой. Дарэчы, амаль там, дзе яны імкнуцца ўсталяваць помнік, знаходзяцца падмуркі Петрапаўлаўскага касьцёлу. Складваецца ўражаньне, што гэткім чынам яны імкнуцца памеціць тэрыторыю. Маўляў, гэта наша месца – і ўсё тут. Дзейнічаюць гэтаксама, як і з усталяваньнем помніку Алексію Другому на Ўсьпенскай гары.\nПералічаныя факты – гэта прыклады рэлігійнай экспансіі Расейскай праваслаўнай царквы. Я іх даўно раскусіў. Яшчэ ў канцы васьмідзесятых гадоў у «ЛіМе» быў надрукаваны мой артыкул «Праваслаўны – значыць рускі». Расейская царква заўжды ішла ў авангардзе русыфікацыі. Нездарма ж было сказана: «Што не дарабіў расейскі штых, даробіць рускі поп, настаўнік і чыноўнік». А поп – гэта на той час ідэалёгія. Дык што трэба разумець, адкуль у гэтага помніку растуць ногі, і гістарычная праўда тут не пры чым. А Беларускі экзархат – гэта, так бы мовіць, Беларуская вайсковая акруга за Саветамі.\n– Мне падаецца, стаўленьне гарадзкіх уладаў да гістарычнага мінулага яскрава праявілася ў іхным стаўленьні да ідэі стварэньня археалягічнага музэю. Дарэчы, ці ведаеш ты, як была зробленая кансэрвацыя рэшткаў драўлянай забудовы і гарадзкой брукаванкі?\n– Засыпалі. Накрылі поліэтыленавай плёнкай і засыпалі пяском. Рэшткі, вядома, павінны захавацца. Хаця як? Ніякай хімічнай кансэрвацыі не было. Магчыма, і прыйдзе час, калі грамадзтва дасьпее да таго, каб зноў зьвярнуцца да гэтай тэмы. Дзяржава, мабыць, захоча стварыць археалягічны музэй. Але, як казаў паэт Някрасаў: «Жаль только, в эту пору прекрасную жить не придётся ни мне, ни тебе».\nДля ўвасабленьня ў жыцьцё ідэі ў свой час апроч фінансаваньня патрэбна была воля дзяржавы, а яе не было. Вось і ўсё. У нас жа ў гарадзкіх уладаў няма імкненьня што-небудзь дасьледаваць. Для гэтага патрэбныя дадатковыя грошы, дадатковыя спэцыялісты, а спэцыялісты ў нас сядзяць у гарвыканкамах, райвыканкамах, у іхных дакумэнтах так і напісана: «спэцыяліст».


Ахроменка Лізавета. Звычайныя рэчы: KNIHI.BY. Беларускія кнігі\nПамер: 200x240 мм\nМастацкая Літаратура (выдавецтва)ПрозаЛітаратура для дзяцейКнігі дзеткамАхроменка Лізавета\nКазкі / Мастак Марыся Лось. — Мінск: Мастацкая літаратура, 2013. — 23 с.: іл.\nКазка пра Мабілачку\nКазка пра шалёную Газонакасілку\nКазка пра крывавую мэрыю\nКазка каўбаснага завода\nКазка пра звычайныя кубачкі і Крышталёвую Вазу\nКазка пра Пераборлівы Гузік\nНа ўскрайку аднаго лесу існаваў роўны і прыгожы луг, на ім жылі розныя кветкі. Зрання яны ўмываліся расой і віталі ўзыход сонца, удзень слухалі спевы пчолаў, а ўвечары вадзілі карагоды і частавалі адна адну салодкім пылком.\nПраз дарогу ад таго лугу стаяў дом, дзе жылі змрочныя злыдні. Там усё было аднолькавым i панурым: аднолькавыя шэрыя дошкі ў плоце, прыбітыя аднолькавымі ржавымі цвікамі, аднолькавыя фіранкі на аднолькавых вокнах. Кветкі вакол дома таксама стаялі аднолькавыя, бо былі пластмасавыя, з гаспадарчай крамы. Злыдні вельмі не любілі жывыя кветкі і высокую траву. Таму яны набылі Газонакасілку і загадалі ёй знішчаць усё на сваім шляху.\nГазонакасілка для пачатку зрэзала на падворку ўсё тое, што хоць крыху вытыркалася з зямлі, і ёй закарцела патрушчыць яшчэ што-кольвек. Яна радасна пашматавала пластмасавыя кветкі, потым шэры плот з іржавымі цвікамі, пасля дом, а следам…\n(З “Казкі пра шалёную Газонакасілку”)


Галоўная ➠ Цікавае ➠ Круглосуточная типография\nЕсли вас интересует круглосуточная типография, стоит заглянуть на этот сайт egf.ru вы найдете круглосуточную типографию отличного качества и по доступной цене.\nНаша друкарня, гэта друкарня, якая вырашае пастаўленыя задачы, а не кажа пра гэта. Мы ведаем як зрабіць максімум у мінімальныя тэрміны.\nНаша сучасная - афсетны друкарня, комплексна абслугоўвае кліентаў. Мы робім усё, ад простых візітовак і каталогаў да сувенірнай прадукцыі.\nВам патрэбныя хуткія тэрміны і высокую якасць - гэта зноў наша друкарня!\nВам неабходны сучасны падыход з вырабам дызайну і дапрацоўкай па вёрстцы, мы зробім гэта для Вас! Проста паспрабуйце і вырашыце для сябе.\nТанная друк каталогаў\nТэчкі з кольцамі\nРоставыя фігуры на заказ\nгадзіны на сцяну з металу\nФлэшкі з лагатыпам\nБесклеевой плёнка на микроприсосках\nНадзейная друкарня ў Маскве\nнадзейная друкарня ў Маскве і вобласці.\nЧаму з намі можна і трэба працаваць!\nАфсетны друкарня ў Маскве\nНашы афсетныя - друкаваныя машыны, ад вытворцы Нямецкай кампаніі "HEIDELBERG", лідэра рынку.\nГэта з'яўляецца гарантыяй і закладам высокай якасці друку афсетнага, паліграфічнай прадукцыі.\nНаша афсетнага абсталяванне, здольнае задаволіць любыя, нават самыя складаныя патрабаванні па друку і зборцы накладаў. Для нас няма невыканальных накладаў.\nЧакаем Вас да нас у недарагую афсетную друкарню!\nГарантыя якасці ў друкарні\nМы гарантуем Вам лепшае суадносіны кошту і якасць на сярэднія і вялікія тыражы шматпалосных друкаваных выданняў!\nЗамоўце тыражы ад 3000 каталогаў або 50000 улётак і Вы пераканайцеся, што мы дамо Вам найлепшыя ўмовы на рынку.\nКалі Вы знойдзеце цану ніжэй, то мы дамо Вам больш выгаднае ўмова. Толькі назавіце друкарню дзе ўмовы лепшыя.\nТанная друк у друкарні з максімальнай якасцю.\nМы аптымізавалі многія працэсы ў нашай недарагі друкарні і за кошт гэтага мы можам прапанаваць танную друк каталогаў і іншай паліграфіі. Таму танна, не значыць што дрэнна ці няякасна. Галоўнае гэта правільны падыход да працоўных працэсаў вытворчасці і правільны менеджмент ўнутры кампаніі.\nТакім чынам, за кошт чаго-ж мы дамагліся зніжэння сабекошту на друкаваныя паслугі:\nУ нас усё абсталяванне ва ўласнасці друкарні і адпаведна, мы не плацім крэдытаў. Пры гэтым, мы ўвесь час пашыраем свой парк друкаваных машын.\nЗа кошт вялікіх абаротаў па друку паліграфіі, нашы пастаўшчыкі даюць нам вялікія зніжкі на расходныя матэрыялы. А гэта ў сярэднім 3-5% эканоміі.\nУ нас няма раздзьмутага штата супрацоўнікаў, кожны наш супрацоўнік, гэта прафесіянал з вялікім і шматгадовым вопытам работы і адзін варта як мінімум дваіх.\nУ нас свая пост.печать і нам не трэба звяртацца да іншых падрадчыкаў, за кошт гэтага мы эканомім вашы грошы і час, што з'яўляецца важным фактарам!\nМы аптымізавалі працоўны час кожнага чалавека і абсталявання на якім ён працуе, тым самым мы паднялі ККД працы на 30-35%.\nУ нас свая лагістыка і нам не трэба пераплачваць за іншыя паслугі па дастаўцы накладаў. Мы адпраўляем тыражы па ўсіх рэгіёнах нашай Радзімы.\nУсё гэта вышэйпералічанае, дае нам магчымасць прапанаваць нашым кліентам цэны, на 10-15% танней. чым у сярэднім на рынку паліграфіі ў Маскве і вобласці.\nПаспрабуйце з намі папрацаваць і Вы пераканайцеся, што гэта не проста пустыя словы.\nДрукарня ў Маскве з лепшымі цэнамі\nНаша афсетны друкарня друкуе практычна любую дзелавую паліграфію.\nУ нашым парку абсталявання, толькі самыя сучасныя друкаваныя машыны ад вядучага еўрапейскага вытворцы, кампаніі "HEIDELBERG".\nУ нашай афсетнага друкарні вы можаце замовіць усё, ад стандартных візітовак з улёткамі да самых складаных каталогаў і брашур.\nСярод вялікай колькасці друкарняў. мы адрозніваемся комплексным падыходам да кліента і таму вам не трэба шукаць некалькі друкарняў для сваіх задач.\nНаведаўшы нашу афсетную друкарню. вы ўбачыце што мы робім увесь спектр паліграфічных заказаў, пры гэтым рэалізуем стандартныя сувеніры і вырабляем сувенірную прадукцыю па вашых патрабаванням.\nУ нашай друкарні. вельмі выгадныя цэны і самыя хуткія тэрміны на афсетную друк. Галоўнае, што б вы загадзя ставілі свае заказы ў чаргу.\nУ нас вы можаце аператыўна надрукаваць плакаты. канверты. паштоўкі. скрынкі з ложемент. нататнікі. пакеты. календары і многае іншае.\nМы заўсёды рады бачыць нашых кліентаў у нас у Маскоўскай друкарні і гатовыя ісці насустрач у любым вашым пажаданні.\nдрукарня ў Маскве\nУ розных друкарнях на адну і тую ж прадукцыю, могуць быць зусім розныя кошты. Вы можаце здзівіцца, чаму так адбываецца. Фактараў тут бывае некалькі, вось некаторыя з іх:\nФармат друкаванага абсталявання друкарні і знос дадзенага абсталявання (вызначыць лёгка).\nУзровень заработнай платы супрацоўнікаў у дадзенай друкарні, у крызіс, шматлікія кампаніі скарацілі штат або сталі выкарыстоўваць менш прафесійных супрацоўнікаў для эканоміі сродкаў. выбіраю друкарню, звярніце ўвагу на штат (склад) дадзенай друкарні.\nЗнаходжанне друкарні, чым далей ад Масквы знаходзіцца друкарня, тым танней арэнда, што ў сваю чаргу адбіваецца на кошце канчатковых накладаў. (Хоць гэта не заўсёды так бывае)\nРасходныя матэрыялы з якімі працуе друкарня. Што б зэканоміць на сабекошце накладаў, некаторыя друкарні выкарыстоўваюць больш танныя і не вельмі якасныя расходныя матэрыялы, што можа прывесці да шлюбу або неналежнага якасці друкаванай прадукцыі.\nУсё гэта і многае іншае, уплывае на канчатковую цану друкаваных тыражоў. Таму і сустракаецца такі факт, як розны ўзровень коштаў на адну і тую ж прадукцыю ў афсетных друкарнях Масквы.


Aillion "Война миров" / Рэцэнзіі / BelMetal.org\nАпублікавана 17 студзеня 2016, 14:20 у Рэцэнзіі\nАналіз тэматыкі творчасьці гурта Aillion на прыкладзе альбому «Война миров»\nАльбом гурта «Aillion» з назвай «Война миров» − гэта твор, які сваёй асноўнай мэтай ставіць данесьці да слухача тое, што вайна – гэта заўсёды разбурэньне і бессэнсоўныя ахвяры. Але гэта не адзіная тэма. У паняцьце «вайна» тут уваходзяць дзьве розныя тэмы: барацьба і зьнішчэньне.\nЗьнішчэньне і сьмерць прама ці ўскосна праходзяць асноўнай тэмай па большасьці песень. Напрыклад, у песьні «Под огнём» мы чуем «свой мир сжигал» і «в жертву себя принесли», у песьні «Война миров» − «вновь придет война миров», «и растоптать всякого, кто не рад», «лишь кровью и огнём мы восходим на престол», «сколько святынь мы обратили в прах, помнят цветы мёртвые на камнях», «вновь смывая росою кровь <…> мир давно в себе убил любовь», у песьні «Зверь» − «взгляд мой взрывает неба плоть, и гаснет солнце, и на осколки рвутся все мечты», «свет потерпит крах», «и стрелять в упор», «мир превращаем в Ад и рвем друг другу горло, просто решая чей-то вечный спор», «заставляя гибнуть вновь», «жажда крови в моих руках», у песьні «Последний сон» − «последний сон длиною в смерть», у песьні «Да и нет» − «гибнут все мои иллюзии надежд», у песьні «Яд» − «мир треснет» і «я любовь убил», у песьні «Мёртвый рай» − «рухнут небеса».\nУ тэкстах мы можам пачуць і тое, што вайна бывае ня толькі паміж сваім і чужым сьветам. Гэта могуць быць і два свае сусьветы – розум і пачуцьце, сам чалавек і яго душа. Таму мы бачым, што барацьба можа быць і з самім сабой. Гэта бачна ў песьні «Под огнём» («противостояние самому себе, сам себе и враг, и друг», «кто себя пытал»), у песьні «Зверь» («ужас живет во мне, шепчет и зовет восстать», «и отзовется зверь внутри меня»), у песьні «Пустые слова» («разум души человеческой»), «Последний сон» («в душе моей зажегся свет, настал ей час держать ответ», «крик души»), у песьні «Да и нет» («бескомпромиссная война с самим собою», «два эго вместе − добро и зло, ты будешь честным или подлецом − решать тебе», «победить себя и в тот же миг снова собою стать»).\nКалі немагчыма вырашыць канфлікт ня толькі з усім навакольлем, але і з самім сабой, зразумела, што кожны будзе адчуваць сваю бездапаможнасьць. Становіцца зразумелым, што нейкая сіла ўсё ж павінна быць за гэта адказна і што нейкі сэнс тут павінен быць. Менавіта таму на працягу ўсяго альбому мы бачым звароты да тэмы лёсу, бязвыхаднасьці і немагчымасьці на штосьці паўплываць самастойна. Напрыклад, у песьні «Под огнём» мы чуем «путь свой отыскал лишь воскресая», «и судьба твоя всегда лежит под огнём», у песьні «Война миров» − «война миров всех расставит по местам», у песьні «Мёртвый рай» − «время не спросит, кто прав, кто нет, лишь остановит ход», «беспощадно взмахнёт бичом неумолимый рок», у песьні «Последний сон» − «я в плен теней давно попал», «и я во власти тишины», у песьні «Яд» − «твой взгляд навсегда растворяют небеса». Але можна заўважыць ня толькі абстрактныя звароты да нейкай вышэйшай сілы, а канкрэтнае выкарыстоўваньне тэмы рэлігіі. Гэта бачна па такіх песьнях, як «Война миров» («тщедушный человек верит, что он царь и Бог», «предавать лики своих Богов», «сколько святынь мы обратили в прах»), «Зверь» («Господи, останови все это»), «Пустые слова» («небо взирает на наши страдания»), «Мёртвый рай» («взмолится тогда мир о всепрощении», «в этот мёртвый рай Бог уже не верит»), «Последний сон» («я храм любви в себе воздвиг», «и в рай ступил молитвы стон»).\nАсноўныя тэмы праходзяць амаль што па усіх песьнях, зь якіх складаецца альбом «Война миров», але і кожная зь іх таксама раскрывае сваю тэму. Пачынаецца альбом зь песьні «Под огнём», у якой мы бачым, як цяжка застацца асобай, супрацьстаяць усяму навакольлю і грамадскай думцы, захаваць менавіта сваё меркаваньне, адшукаць свой лёс, а не рабіць тое, чаго ад цябе патрабуюць.\nУ другой песьні з назвай «Война миров» мы бачым разважаньні пра тое, што несправядлівасьць і абыякавасьць паміж людзьмі не павінны заставацца, а вырашыць гэтыя пытаньні бачыцца магчымым толькі чарговай барацьбой, мабыць нават і бессэнсоўнай, але кампрамісу ня бачна.\nТрэцяя песьня «Зверь» распавядае аб тым, што толькі адно жаданьне барацьбы не павінна быць яе прычынай. Калі нельга адказаць самому сабе на пытаньне аб тым, у чым яе прычына, гэта вайна не павінна нават і пачынацца. І калі даведацца гэтай праўды немагчыма самастойна, трэба зьвярнуцца да абсалюту гэтай праўды.\nУ чацьвёртай песьні «Пустые слова» супрацьстаўляюцца два сусьветы – свой і чужы. Свой сусьвет – сусьвет праўды, чужы – сусьвет хлусьні. Ужо нельга давяраць нікому, але надзея на зьмены ёсьць.\nПятая песьня «Последний сон» пра адказнасьць кожнага за тое, што было зроблена ім за жыцьцё. Тут сьмерць паказваецца ня як разбурэньне ці край жыцьця, а як мост паміж сусьветамі, жыцьцё – гэта прычына, а ўсё тое, што пасьля сьмерці – вынік.\nПесьня «Солнце свободы» − гэта адчуваньне хуткай вайны як адзінага магчымага, прадказанага лёсам спосабу вырашэньня канфлікту, які ўзьнік з-за адсутнасьці справядлівасьці.\nСёмая песьня «Да и нет» − гэта разважаньні двух супрацьлеглых бакоў аднаго чалавека, гэта усьведамленьне таго, як цяжка прымаць рашэньне наконт свайго лёсу, наконт таго, ці патрэбна ўвогуле прымаць удзел у барацьбе, але жаданьне лепшага ўсё ж дапамагае гэта рашэньне прыняць.\nДалей у альбоме ідзе кампазіцыя «Наваждение», якае ня мае тэксту, затое разьдзяляе альбом на тры часткі. Першыя сем песень аб’яднаныя тэмай таго, наколькі жыцьцёва неабходна для лепшага лёсу барацьба, пры тым, што вайна заўсёды нясе сьмерць, і калі справядлівасьці не было пры жыцьці, ёсьць надзея, што яна проста павінна быць пасьля яе. Падчас кампазіцыі «Наваждение» кожнаму даецца магчымасьць паразважаць над тым, што было пачута ў папярэдніх песьнях, а пасьля яе ў апошніх дзвюх песьнях робіцца вынік.\nПесьня «Яд» паказвае, што без каханьня нават чалавечае жыцьцё не ўяўляе сабой аніякай каштоўнасьці. А песьня «Мёртвый рай» паказвае, што надзеі на гэты сьвет ужо няма, выратаваць яго немагчыма, і незалежна ад таго, у каго праўда, за ўсё трэба будзе адказваць разам.\nКожная зь песень на альбоме «Война миров» напісаная для таго, каб зрабіць гэты сьвет і кожнага чалавека лепей. Вокладка альбому толькі падкрэсьлівае тое, што вайна – гэта ў першую чаргу разбурэньне, у вайне можа апынуцца і той, хто ніколі яе не хацеў. Жаданьне лепшага лёсу і справядлівасьці заўсёды будзе ўласьціва чалавеку. Але сёньня мастацтва мае вялікую моц, у тым ліку нават адна песьня можа кардынальна зьмяніць сьветапогляд чалавека, мабыць, нават і таго, які калі-небудзь будзе прымаць рашэньне аб лёсе вялікай колькасьці людзей.\nЧытайце таксама наша інтэрв'ю з Aillion, зробленае ў студыі Зьміцера Мікуліча, адразу «на месцы», дзе вырабляўся сьвежы на той момант альбом: belmetal.org/blog/interview/1786.html\nПраслухаць альбом у фармаце аўдыятрэкаў можна тут.\nВечар heavy metal ад Aillion