Гімн людзям працы — Поставы. Новости города Поставы. Погода в Поставах. Поставский край. Пастаўскі край. Районная газета.\nГімн людзям працы\n04.09.2015 04.09.2015 postawy258Комментариев нет\nАд механізатара да кіраўніка вядомага ў свой час не толькі ў раёне, але і ў вобласці, краіне і далёка за яе межамі калгаса імя Суворава, дэпутата Вярхоўнага Савета БССР і СССР прайшоў шлях Алег Адольфавіч Валодзька, Герой Сацыялістычнай Працы, кавалер шматлікіх ордэнаў, медалёў і іншых узнагарод. Ад актыўнай гаспадарчай дзейнасці адпачывае ўжо шосты год, але працаваць працягвае — плённа шчыруе на творчай ніве. У сталічным выдавецтве “Чатыры чвэрці” нядаўна ўбачыла свет яго трэцяя па ліку кніга “Кардыяграма вялікага сэрца”. Пра творчасць, жыццё, былое і дзень сённяшні — у інтэрв’ю карэспандэнта раённай газеты з аўтарам.\n— Алег Адольфавіч, аб чым новая кніга?\n— У мастацка-дакументальнай аповесці “Кардиограмма большого сердца” адлюстраваны лёс Васіля Васільевіча Чэпіка, першага сакратара Пастаўскага райкама КПБ, потым — старшыні райвыканкама, яго жыццёвы шлях ад радавога работніка ў стабільным СССР да кіраўніка ў няпросты час распаду вялікай краіны і станаўлення новай дзяржавы.\nЯ паспрабаваў ахапіць увесь той перыяд, пачынаючы ад нашай першай з ім сустрэчы. Звычайна кажуць: першапачатковае ўражанне можа быць памылковым. У мяне так не было. Убачыў Асобу, дасканалага знаўцу сельскай гаспадаркі, чалавека, які валодаў глыбокімі ведамі па шматлікіх іншых пытаннях. І потым, на працягу многіх гадоў, пераконваўся ў меркаванні, што гэта — гаспадар (не гаспадарнік), грамадзянін сваёй краіны, пад кіраўніцтвам якога ў раёне было так шмат зроблена.\nДругі твор — “У жизни нет заката” — прысвечаны праблемам эканомікі пераходнага перыяду. У аснове — нітка лёсу дырэктара маскоўскага абароннага завода “Авангард”. Яна падобна на лёсы многіх таленавітых кіраўнікоў, якія ва ўмовах рыначнага хаосу аказаліся лішнімі. З гэтым чалавекам я быў добра знаёмы, ён прыязджаў у Навасёлкі.\nІ ў першым, і ў другім выпадку ў цэнтры ўвагі і жыццёвыя павароты, і тэма кадраў, іх ролі на вытворчасці. Напрыклад, у падсобных цэхах нашага калгаса выконваліся заказы па алюмініевым ліцці для маскоўскага прадпрыемства, і выконваліся настолькі якасна і аператыўна, што масквічы выбіралі менавіта нас.\n— Як сёння ацэньваеце людзей і іх учынкі? Маю на ўвазе той час, калі вы былі пры пасадзе.\n— Занадта доўга я знаходзіўся пры пасадзе, і вельмі шмат было людзей, якія “каранавалі” мяне на тую пасаду. Увогуле, пра Пастаўшчыну я заўсёды гаварыў толькі з гонарам. Наш раён займаў лідзіруючыя пазіцыі ў вобласці па вытворчасці мяса, малака. І перш за ўсё таму, што кіравалі такія кадры. Я, малады, глядзеў на іх, як на іконы, вучыўся ў кожнага жыццю, а не толькі таму, як карміць на фермах жывёлу ды сеяць на палях збожжа. Калі ў дырэктара саўгаса “Дунілавіцкі” Аляксандра Цімафеевіча Украінца пытаўся, што і як рабіць на фермах, ён прыязджаў і расказваў. З Сяргеем Віктаравічам Якімовічам з калгаса “Кастрычнік” раіўся наконт падкормкі палёў, і ён гаварыў: “Сып столькі, каб беленька было”. Хоць на той час і сыпаць не надта што мелі. Сапраўднымі кіраўнікамі засталіся ў маёй памяці Яўген Васільевіч Зуйкоў, Гаўрыіл Сямёнавіч Лелякоў (саўгасы “Старадворскі” і “Варапаева”). Падкупляла іх сціпласць, здзіўляла неверагодная працаздольнасць. Захапляўся кіраўніцкім уменнем Віталія Якаўлевіча Лапушынскага (тагачасны калгас “Прагрэс”), Міхаіла Мікітавіча Кляпца (“Ленінскі шлях”). Не магу не ўзгадаць пра адданага справе чалавека, выдатнага агранома Барыса Кулінчыка. На сваім матацыкле ён вазіў у поле бароны. Казаў яму, маўляў, зламаецца матацыкл. А ён у адказ: “Дык мы ж усю зіму зубы да гэтых барон у кузні вастрылі, а цяпер пакуль з Чартоў у Рабекі па дарозе за трактарам адцягнем, яны будуць тупыя”. Вось якая філасофія ў чалавека! Шкада, што не вяліся ніякія запісы пра такіх людзей, па-сапраўднаму адданых хлебаробскай справе.\n— А сёння ёсць такія кіраўнікі і кадры?\n— Сёння, як ніколі, павінны быць граматныя кадры. Не згодзен з тым, як рыхтуюць сучасных кіраўнікоў. Падкрэслю: гэта маё асабістае меркаванне. Лічу, што прэтэндэнт на пасаду кіраўніка павінен, як мінімум, паўгода пахадзіць за дырэктарам, паглядзець, як ён працуе, паспрабаваць сябе ў справе пад наглядам вопытнага гаспадарніка, і каб у выніку апошні сказаў, ці зможа яго падапечны кіраваць. Адбор павінен быць.\nМала ўвагі надаём і таму, каб студэнты і маладыя спецыялісты на добрым узроўні ведалі замежную мову, каб маглі паехаць на стажыроўку за мяжу і прывезці адтуль новыя тэхналогіі.\nНапэўна, часам трэба мірыцца з недахопамі работнікаў, бо ў гэтым свеце не ўсё толькі ідэальна. Вядома, гэта не лепшы метад, але… З людзьмі трэба працаваць. І дзяцей у іх вольны час неабходна займаць чымсьці карысным. Калі чалавек адчуе, што для яго не ствараюцца належныя ўмовы, ён і не будзе імкнуцца дасягнуць лепшых вынікаў у працы.\n— Зразумела: гэта ваша жыццёвая ідэалогія. Пра ўсё ўспаміналі, калі пісалі кнігу?\n— У свой час я вёў запісы, і пачаў гэта рабіць пасля таго, як сакратар нашай партарганізацыі Ігар Міхайлавіч Герчык нафатаграфаваў людзей, аб’ектаў сацкультбыту, жылых дамоў і г. д. Гэта ўжо быў час, калі гаспадарка дасягнула значных поспехаў. Праўда, памятаю і такое: 12 лютага 1985 года пабяднелі за адну ноч, калі да нас далучылі калгасы “Гігант” і “Ударнік”. Адны дарогі чаго былі варты! Каб даехаць з Навасёлак да Лучая, трэба было патраціць 1,5-2 гадзіны. Цяпер туды “заскочыш” за 10 хвілін. І ўсё зрабілі сваімі сіламі. У гэтай сувязі хачу падзякаваць кадрам і ўсім-усім людзям, хто працаваў са мной. Схіляю галаву перад памяццю тых з іх, хто пайшоў з жыцця.\nРазумеў, што час не бясконцы, таму “мчаў” на шалёнай хуткасці. Лічыў: мець грошы — яшчэ не ўсё, трэба ўмець імі распарадзіцца з розумам і аддачай. Гэтаму вучыўся падчас паездак за мяжу — у Германію, Ізраіль. Ездзіў да старшыні вядомага на Магілёўшчыне калгаса “Рассвет” Старавойтава яшчэ пры жыцці К. П. Арлоўскага, да Ралько на Брэстчыну, да іншых вядомых у краіне аграрыяў. Бачыў у гэтых людзях вялізнае жаданне зрабіць для сваіх працаўнікоў як мага больш, і ў самога нараджаліся такія ідэі.\n— Яны ажыццяўляліся, і пра ўсё гэта хацелі расказаць на старонках сваіх твораў?\n— Так. Вельмі спяшаўся напісаць першую кнігу. Другую ствараў больш спакойна, і адчуваў сябе па-іншаму.\n— Алег Адольфавіч, сваёй чарговай кнігай задаволены?\n— Задаволены. Буду рады, калі яна трапіць у рукі людзей, якія працавалі са мной, ведалі Васіля Васільевіча Чэпіка — для іх гэта будзе памяць пра той час. Хочацца, каб і моладзь прачытала і каб чытанне пакінула ў юных душах хоць маленькую зазубіну. Хочам мець цудоўную багатую дзяржаву — яна будзе. Пры ўмове, што і моладзь тут будзе. А гэтым трэба займацца, ствараць умовы для працы, жыцця і адпачынку. Былыя выхаванцы дагэтуль успамінаюць заняткі ў калгасным аэраклубе, пішуць мне з Далёкага Усходу, Парыжа, дзякуюць (11 чалавек са 165 сталі прафесійнымі пілотамі). Значыць, мы рабілі добрую справу, я і сёння гатовы даказваць, што меў тады рацыю.\nМагчыма, мой гімн людзям працы не спадабаецца некаторым маладым, бо ёсць сярод іх такія, хто хоча ўсяго шмат і адразу. Ім скажу так: “Даражэнькія, грошы трэба зарабіць. Не знойдзеце ніводнай багатай краіны, дзе было б інакш”. Возьмем тую ж Японію: там на такой маленькай тэрыторыі выжывае столькі народу таму, што гэты народ выпускае ўсё самае перадавое.\n— Бачна, вы па-ранейшаму сочыце за тым, як развіваецца свет.\n— Абавязкова, і камп’ютар мне памочнік. Цікава, што робіцца ў сферы найноўшых тэхналогій — я ж за імі некалі ганяўся па замежных краінах. Вось толькі цяпер стараюся абыходзіць сайт John Deere. Тэхніка, якую мы ў свой час куплялі, і сёння ў гаспадарцы служыць. А цяпер жа прадпрыемства выпускае яшчэ лепшую. Паглядзіш — душа ўзрадуецца. І разбаліцца, бо купляць трэба было б, каб аблегчыць працу механізатараў…\n— Наступная кніга, напэўна, будзе прысвечана моладзі?\n— Не, наступная будзе пра людзей у белых халатах — медыкаў.\n— І апошняе: дзе можна купіць “Кардиограмма большого сердца”?\n— Я кнігу толькі пісаў, а ўсе астатнія пытанні вырашаў Сяргей Васільевіч Чэпік — сын Васіля Васільевіча. Ён выступіў спонсарам. Магчыма, ён наладзіць прэзентацыю твора.


Вы інвестуеце ў рэкламныя тавары? | Martech Zone\nУ мінулыя выхадныя мяне запрасіла каманда ў Стратэгія сайта быць на іх Край вэб-радыёперадачы і паразмаўляць са студэнтамі новых медыякамунікацый, якія прыбылі з Іў Какома, каб паразмаўляць з намі. Гэта была фантастычная падзея, і студэнты з энтузіязмам задавалі масу пытанняў - не толькі пра новыя СМІ, але і пра бізнес у цэлым. Неверагодна абнадзейвала бачыць, наколькі яны ўжо былі гарачымі.\nКалі я хаджу на гэтыя мерапрыемствы, я заўсёды імкнуся ўзяць з сабой нейкія рэкламныя тавары. На гэты раз я прывёз некалькі назапашвальнікаў USB на 4 Гб Highbridge зрабіў ePromos.\nРэкламныя назапашвальнікі USB былі імгненным хітом, і пасля таго, як іх убачыла пара студэнтаў, вакол мяне натоўп студэнтаў. Людзі любяць рэкламныя тавары ... асабліва калі яны карысныя. Як і любы маркетынг, ёсць і выдаткаваныя, і дрэнныя грошы. USB-назапашвальнікі не такія недарагія, асабліва калі яны маюць 4 Гб :). Раздаючы каштоўны рэкламны тавар, ён стварае адчуванне якасці і адрознення, якія мы хацелі б, каб людзі звязвалі з нашай кампаніяй.\nНе эканомце на рэкламных таварах. Гэта можа быць сігналам для вашых перспектыў, што вы такі пастаўшчык, які збіраецца на іх паскупіцца!\nПра ePromos: Я паўторна замовіў у ePromos ужо пару разоў і вельмі цаню іх паслугі і прапановы. Прывады былі добра надрукаваны, своечасова з'явіліся і добра ўпакаваны, і яны мелі вельмі вялікія зніжкі на масавыя заказы. Яшчэ адна рэч, якую я цаню ў ePromos, - гэта тое, што яны адпраўляюць нашы электронныя лісты "Час на паўторны заказ" прыблізна праз месяц пасля таго, як вы замовіце тавар са зніжкай для паўторнага замовы. Выдатнае напамін - праверыць пастаўкі рэкламных тавараў і пры неабходнасці зрабіць новы заказ!\nКлючавыя словы: эпрамосыпрадметы па прасоўванні падзейпрасоўваннерэкламныя таварышвагUSB-назапашвальнікі\nЭлектроннае чытанне на ўздыме\nЯн 24, 2014 ў 2: 09 А.М.\nРэкламныя падарункі пабудуюць свет адрозненняў для продажу, бо кліенты захоўваюць іх на працягу доўгага часу, а не адкідаюць іх альбо ігнаруюць, як альтэрнатыўную рэкламу.


Джон Дэвісан Ракфелер\nДжон Ракфелер у 1885 годзе\nРычфард (англ.: Richford), Нью-Ёрк, ЗША\nОрманд Біч (англ.: Ormond Beach), Фларыда, ЗША\nДжон Дэвісан Ракфелер, таксама Рокфелер (англ.: John Davison Rockefeller; 8 ліпеня 1839, Рычфорд, штат Нью-Ёрк — 23 мая 1937, Орманд Біч, штат Фларыда) — амерыканскі прадпрымальнік, філантроп, першы «доларавы» мільярдэр у гісторыі чалавецтва.\nУ 1870 годзе ён заснаваў кампанію Standard Oil і кіраваў ёю да свайго афіцыйнага выхаду на пенсію ў 1897 годзе. Standard Oil была заснавана ў штаце Агая як партнёрства Джона Ракфелера, яго брата Вільяма Ракфелера, Генры Флагера, Джабеза Боствіка, хіміка Самуіла Андрэуса і партнёра Стэфана Харкенса, які не галасаваў. Паколькі попыт на газу і бензін рэзка вырас, багацце Ракфелераў таксама ўзрасло, і ён стаў самым багатым чалавекам у свеце ў свой час, яго багацце на момант смерці складала 1,4 млрд. долараў ЗША (намінал 1937 г.) Або 1.54% ВУП ЗША. З улікам інфляцыі, NYTimes ацэньвае яго багацце каля 192 мільярдаў долараў ЗША ў эквіваленце 2006 года.\nРакфелер быў адным з найвялікшых філантропаў ЗША, заснавальнікам Фонду Ракфелера, які выдаткоўваў вялікія сумы на медыцынскія даследаванні, адукацыю, у прыватнасці, на барацьбу з жоўтай ліхаманкай. Ён таксама заснаваў Чыкагскі ўніверсітэт і Універсітэт імя Ракфелера. Ракфелер быў баптыстам і ахвяраваў частку сваіх даходаў на падтрымку царкоўных устаноў на працягу ўсяго жыцця. Ён заўсёды прапаведаваў здаровы лад жыцця і поўную адмову ад алкаголю і тытунепалення. Ён меў чатырох дачок і аднаго сына, які і атрымаў у спадчыну ва ўпраўленне Фонд Ракфелера.\n↑ Варыянты напісання прозвішча Ракфелер і Рокфелер у адпаведнасці з БЭ ў 18 тамах. Т.13., Мн., 2001, С.403.\nBNF: 14639280k · GND: 118745603 · ISNI: 0000 0001 2119 7891 · LCCN: n79095196 · NDL: 00621391 · NTA: 071592067 · SUDOC: 076060055 · VIAF: 8183009\nГэта пачатак артыкула пра прадпрымальнікаў. Вы можаце дапамагчы праекту, выправіўшы і дапоўніўшы яго.\nДжон Дэвісан Ракфелер Інфармацыю Аб\nДжон Дэвісан Ракфелер Каментары\nДжон Дэвісан Ракфелер beatiful post thanks!\nДжон Дэвісан Ракфелер Вы праглядаеце суб'ект\nДжон Дэвісан Ракфелер што, Джон Дэвісан Ракфелер хто, Джон Дэвісан Ракфелер апісанне


Якім ты быў, Год культуры? | Несвиж. Нясвіжскія навіны. Новости Несвижа. Районная газета\n22.02.2017 12 Нясвіжскія навіны 0 Comment\nТ.І. Лук’янчык: “Год культуры закруціў нас у віры падзей, рэспубліканскіх, абласных, раённых святаў, фестываляў і конкурсаў, юбілейных дат, новых творчых праектаў…”\n2016-ы — Год культуры — запатрабаваў ад нас яшчэ большых намаганняў, яшчэ больш творчага агню і энтузіязму і быў больш плённым, чым папярэднія. На Нясвіжчыне было праведзена каля 3500 розных мерапрыемстваў, многія з іх прайшлі на высокім узроўні, а самае прыемнае — яны выклікалі шмат цёплых водгукаў сярод насельніцтва і гасцей раёна.\nДля клубных устаноў кропкай адліку Года культуры сталі V раённы фестываль народнай творчасці “Дзверы талентам сваім шчыра адчыняем” і адборачны тур рэспубліканскага прафсаюзнага конкурсу творчых працоўных калектываў “Новыя імёны Беларусі”, у якім прынялі ўдзел лепшыя аматарскія калектывы і асобныя выканаўцы раёна. Гэтыя мерапрыемствы з’явіліся сапраўдным святам мастацтва для ўсіх, каму пашчасціла на іх пабываць. Лепшыя канцэртныя нумары, цікавыя мініяцюры, поў-ныя дасціпнага гумару, стварылі свята не толькі на сцэне, але і ў душы кожнага гледача.\nНовы праект — “Без культуры няма вытокаў” (Дні культуры ў гарадскім парку) — адзін з самых яркіх і творчых праектаў, які аб’ядноўвае розныя пласты насельніцтва, накіраваны на папулярызацыю аматарскай творчасці, далучэнне да яе не толькі мясцовых жыхароў, але і турыстаў, і гасцей горада. У яго рамках кожныя выхадныя лета 2016 года ў гарадскім парку ладзіліся канцэрты ўсіх клубных устаноў раёна, творчых калектываў і салістаў. Выступленні артыстаў збіралі шмат гледачоў, ад якіх заўсёды гучалі словы ўдзячнасці і захаплення.\nМасавым і відовішчным быў творчы праект “Квітней, мая маленькая Радзіма”. Гэта раённы агляд-конкурс на лепшае мерапрыемства сярод сельскіх клубных устаноў, а таксама шматлікія святы вёсак і вуліц, да якіх вяскоўцы рыхтуюцца грунтоўна. Падводзяць вынікі конкурсу добра-ўпарадкавання сядзіб, дэманструюць кулінарнае майстэрства, аматарскую творчасць. Гэта сустрэча пакаленняў, знаёмства з працоўнымі дынастыямі і выдатная магчымасць у каторы раз дакрануцца да каранёў нашых беларускіх звычаяў.\nПравялі летась 14 святаў вёсак (Сычэва, Нялепава, Друцкаўшчызны, Лесуноў, Янчыц, Стаўпі-шча, Амлынцаў, Вялікай Лысіцы, Сейлавіч, Грыбаўшчыны, Высокай Ліпы, Гусакоў, Ужанкі, Завітой, Вайнілавіч, Юшавіч).\nУ традыцыйных раённых фестывалях-конкурсах “Песні юнацтва нашых бацькоў” і “Песні Перамогі” прынялі ўдзел не толькі ўсе ўстановы культуры, але і ўстановы адукацыі. Хочацца адзначыць, што гэтыя мерапрыемствы карыстаюцца вялікай папулярнасцю і пераможцы з вялікім задавальненнем удзельнічаюць у святочным гала-канцэрце 9 Мая на свяце, прысвечаным Дню Перамогі.\nПоўную глядзельную залу РЦК сабрала мерапрыемства “Я шукаю дарогу да храма” з нагоды адкрыцця храма Узнясення Гасподня, яно было падрыхтавана сумесна з храмам, Нядзельнай школай і раённай бібліятэкай.\nЯк заўсёды, не былі абдзеленыя ўвагай і так званыя “чырвоныя” даты календара: мерапрыемствы, прысвечаныя Дню памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў, Дню абаронцаў Айчыны, Дню Перамогі, Дню Рэспублікі, Дню маці і іншыя.\nВыдатным падарункам для ўсіх жанчын, якія сабраліся ў глядзельнай зале РЦК, стала канцэртная праграма “Жаночы сакрэт”, прысвечаная 8 Сакавіка. “І кінастужка песняй адгукнецца” — так называўся тэатралізаваны канцэрт да Дня пажылога чалавека. Самыя таленавітыя рэжысёры СССР і іх карціны, цытаты з любімых фільмаў і відэаролікі ў спалучэнні з вядомымі песнямі акунулі ўсіх прысутных у дзіцячыя і юнацкія гады. Гэта мерапрыемства выклікала не толькі настальгію, але і шчырую добрую ўсмешку.\nЦёпла і сардэчна прайшоў святочны вечар “Святло, што ў імені тваім, мама”, прысвечаны Дню маці.\nУ рамках XXI свята мастацтва “Музы Нясвіжа” аматараў тэатральнага мастацтва парадаваў заслужаны аматарскі тэатр ім. У. Радзівіл. Ён прадставіў увазе гледачоў спектакль “Як скажаш, дарагая!” па п’есе У.С. Маэма “Недасягальная” (рэжысёр Яўген Валабоеў).\nЦікава прайшлі прафесійныя святы да Дня беларускай міліцыі і Дня выратавальніка, да Дня медыцынскіх работнікаў і Дня настаўніка, Дня работніка фармацэўтычнай і мікрабіялагічнай прамысловасці, Дня работнікаў сацыяльнай службы. Значнымі падзеямі года сталі IX раённая велікодная выстава “Яечак сёлета багата, мы шчыра сустракаем свята!” і ўдзел клуба майстроў “Дыяменты Нясвіжскага краю” ў XI Рэспубліканскім фестывалі нацыя-нальных культур у Гродне, у фестывалі “Славянскі базар–2016” у Віцебску, а таксама ў абласным фестывалі-кірмашы “Дажынкі-2016” у Лагойску.\nНашы аматарскія калектывы прынялі ўдзел у шматлікіх рэспубліканскіх, абласных аглядах-конкурсах і фестывалях, на некаторых з іх сталі пераможцамі. На ХІІІ абласным фестывалі народнай творчасці “Напеў зямлі маёй” — лаўрэатамі I ступені. Раён прадстаўлялі народныя калектывы “Зараніца” і “Нясвіжскія лыжкары”, узорны ансамбль “Аношкаўскія музыкі” і танцавальны калектыў “Онікс”. З абласнога фестывалю-конкурсу свецкай духоўнай песні і паэзіі “За сонцам услед” народны ВІА “Нясвіж” прывёз дыплом лаўрэата.\nГод культуры завершаны. 2017 год аб’яўлены Годам навукі. Нас чакае шмат цікавага, захапляльнага. І хаця зробленаму, без сумнення, можна даць добрую адзнаку, здаецца, самыя лепшыя мерапрыемствы — наперадзе. Хачу сказаць сваім калегам — работ-нікам культуры — вялікі дзякуй за іх напружаную работу і пажадаць у новым працоўным годзе новых творчых дасягненняў, плёну і здароўя, шчасця і дабрабыту.\nустановы культуры “Нясвіжскі раённы цэнтр культуры”.\n← Охрана правопорядка доверена надежным\nНязменны кіраўнік народных калектываў →


Сяргей Зьвераў — Вікіпэдыя\n19 ліпеня 1963 (58 гадоў)\nКултук, Іркуцкая вобласьць, Расея\nС. Зьвераў у сеціве\nСяргей Анатольевіч Зьвераў (нарадзіўся 19 ліпеня 1963 году, Култук, Іркуцкая вобласьць) — расейскі стваральнік прычосак, стыліст, сьпявак. Вядучы і адзіны ўдзельнік рэаліці-шоў «Поўны фэшн» (Муз-ТБ) і «Зорка ў кубе» (МТБ), «Зоркі ў модзе» (RU.TV).\n4 Прафесійная дзейнасьць\n5.3 Музычныя альбомы\nСяргей Анатольевіч Зьвераў нарадзіўся 19 ліпеня 1963 году ў пасёлку Култук недалёка ад Іркуцку ў сям’і чыгуначнага сьлесара Анатоля Зьверава. Пасьля трагічнай гібелі бацькі (разьбіўся на матацыкле) сям’я з 4-гадовым Сяргеем пераязджае ў м. Усьць-Каменагорск (Казахстан). У 1980-х гадах служыў ў шэрагах войска СССР (СПА) у Польшчы, дзе быў намесьнікам камандзіра ўзвода, сакратаром камсамольскай арганізацыі і даслужыўся да званьня старэйшага сяржанта. Уступіў ў КПСС. Атрымаў адукацыю па трох спэцыяльнасьцях: цырульнае мастацтва, дэкаратыўная касьметыка і кравец па вопратцы. У 1979 годзе трапіў у мадэльную прамыловасьць. Вучыўся ў Доме моды Парыжу і адначасова там і працаваў.\nУ 2007 годзе выпушчана лялька «Стыліст Сяргей Зьвераў».\nСяргей Зьвераў кіруе маскоўскім салёнам прыгажосьці «Сэлэбрыты» і зьяўляецца дырэктарам салёна «Сяргей Зьвераў».\nБацька Анатоль Збвераў, разьбіўся на матацыкле ў 1967 годзе. Маці Валянціна Цімафееўна працавала тэхнолягам на мясакамбінаце ў маладосьці ў пасёлку Култук, Іркуцкай вобласьці. Праз паўтара году пасьля сьмерці мужа выйшла замуж за кіроўцу аўтобуса, і з мужам пераехала ў Усьць-Каменагорск.\nБрат Аляксандар Зьвераў (1961—1990), памёр ад астмы. Сын ад грамадзянскага шлюбу Сяргея Зьверава малодшы (нар. 25 жніўня 1993 году) — дыджэй.\nБыў 4 разы афіцыйна жанаты па 2,5 году.\nУ 1995 годзе ў яго былі непрацяглыя адносіны з Натальляй Вятліцкай. Грамадзянская жонка Саша Проджэкт (Аляксандра Гінзбург) (нар. 26 красавіка 1986) у 2004—2005 гадах. Сустракаўся з колішняй удзельніцай гурта «Бліскучыя», а цяпер з супрацоўніцай музычнага тэлеканала RU.TV Юльянай Лукашовай. Аднак яны рассталіся, бо Сяргей аддаў перавагу сьпявачцы Паола. У 2010 годзе былі непрацяглыя адносіны з Ірынай Білык.\nПрафесійная дзейнасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nПершай кліенткай была Тацьцяна Ведзянеева. У розны час супрацоўнічаў з Алай Пугачовай, Багданам Цітамірам, Ксеніяй Сабчак, Людмілай Гурчанка, Лаймай Вайкуле, Валерыем Лявонцьевым, Ірынай Панароўскай і іншымі.\nПрацаваў у салёне ў Далорэс Кандрашова — трэнера зборнай СССР па цырульніцкім майстэрстве. Сяргей Зьвераў удзельнічаў у ток-шоў «Вокны» у сюжэце пра незадаволенага бацькі — шахцёра, які абурыўся, што яго сын абраў прафэсію стыліста. У 2006 годзе застрахаваў свае рукі 1 мільён долараў ЗША.\n2006 — папараць\n2006—2007 — Мары Алісы\n2006—2009 — Клюб (усе сэзоны) — камэо\n2007 — У чаканьні цуду — камэо\n2007—2008 — Каханьне — ня шоў-бізнэс\n2009 — Як казакі … — стыліст Серж\n2009 — О, шчасьліўчык!\n2010 — Навагоднія сваты\n2011 — Самы лепшы фільм 3-ДЭ — селебрыты\n2012 — Чырвоны капялюш — стыліст-камэо\n2013 — Сашатаня — камэо\nГуляе ў спэктаклі Людмілы Гурчанка «Бюро шчасьця».\nМузычныя альбомы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\n«Ради тебя» (2006)\n«Звезда в шоке…!!!» (2007)\n^ а б http://rutube.ru/video/78741b67496f99e24a64794d0507d69a/\n^ а б в http://gazeta.ua/ru/articles/people-newspaper/_v-yunosti-sergej-zverev-byl-bryunetom/175770\n^ https://afisha.mail.ru/stars/news/28502/(недаступная спасылка)\nС. Зьвераў у твітэры\nС. Зьвераў у кантакце\nС .Зьвераў у Ютубе\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Сяргей_Зьвераў&oldid=2299892»\nРасейскія сьпевакі і сьпявачкі\nРасейскія акторы і акторкі\nАкторы XXI стагодзьдзя\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 23 сакавіка 2022 году ў 08:28.


МАНІТОРЫНГ СМІ: АЛЬТЭРНАТЫЎНАЯ МОЛАДЗЕВАЯ ПЛАТФОРМА: Праваслаўная моладзь прачынаецца пад Rammstein | ЦАРКВА\nЯкая яна – праваслаўная моладзь? Альтэрнатыўная моладзевая платформа пагутарыла з прадстаўніцамі Аб’яднання моладзі Беларускай праваслаўнай царквы (АМБПЦ) пра Бога і тое, як ім жывецца ў свеце, поўным граху.\nДзяўчыны з Аб’яднання моладзі Беларускай праваслаўнай царквы патрапіліся нам на адукацыйнай праграме «Будзь на сувязі!». Мы ведалі, што ў групе ёсць праваслаўныя маладзёны, але не маглі іх адразу дакладна ідэнтыфікаваць. Калі даведаліся, who is who, вельмі здзівіліся: Каця і Лена пілі піва, спявалі пад гітару і прачыналіся пад Rammstein на будзільніку.\nЧым адрозніваецца праваслаўная моладзь і як дайсці да Бога\nПраваслаўная моладзь – такая, як і звычайная, даводзяць дзяўчыны. Толькі мае фундаментальныя духоўныя каштоўнасці.\n«Праваслаўе – гэта не захапленне, а трывалы фундамент, на якім будуецца ўсё маё жыццё – і прафесійнае, і асабістае. Праваслаўе ніццю праходзіць праз ўсе адносіны», – распавядае Каця, рэдактар афіцыйнага блогу АМБПЦ.\nУсе людзі па-рознаму прыходзяць да праваслаўя: адны ўвабіраць яго, як кажуць, з мацярынскім малаком, іншыя прыходзяць у царкву пасля нейкіх цудаў ці крытычных сітуацый.\n«У мяне пытанне пра тое, як я прыйшла ў царкву, заўсёды выклікае «тупняк», – усміхаецца Лена, мадэратар форума праваслаўнай моладзі «Бяседка». – Усё ідзе з сям’і, мяне выхоўвалі ў праваслаўі».\nКаця ж належыць да тых маладзёнаў, якія прыйшлі ў царкву самі, бо хацелі знайсці там адказ на пытанне «Што далей?». Мы жывём, нешта робім, але для чаго? Якая мэта нашага жыцця? – з такімі пытаннямі дзяўчына прыйшла ў брацтва.\n«Ты можаш пражыць адзін дзень цудоўна, выкласціся па максімуму, а можаш праляжаць увесь дзень на канапе. А ў выніку?» – не разумела Каця.\nПраваслаўе дало ёй ўсе адказы. Дзяўчына ўпэўнена, што яно – самы просты і кароткі шлях да Бога. Шмат каму імпануе думка, што людзі жывуць у сутворчасці з Богам. Бог – гэта не малюнак, гэта асоба, якая заўсёды з табой і дапамагае ва ўсім.\nПраваслаўе – гэта як круціць ровар\nДзень праваслаўнага чалавека такі ж, як і неправаслаўнага. Адрозніваецца, пэўна, малітвамі зранку, перад і пасля ежы, крыжовым знаменнем.\n«Прачынаешся, і пачынаеш «круціць ровар», пастаянная рабіць нешта, працаваць над сабой», – дзеліцца падрабязнасцямі Каця.\nГалоўнае адрозненне – ты ведаеш, нашто жывеш. Нават, калі ты «робіш дурню», ведаеш, што ты слабы чалавек, грашыць – у тваёй натуры, і гэта дае сілы на барацьбу.\nКолькі разоў на дзень трэба маліцца? Чым болей, тым лепей. Бо чым больш молішся, тым бліжэй ты да Бога.\n«А ён жа свой, такі родны, з ім вельмі хочацца быць», – дзеліцца з намі Каця.\nЧаму праваслаўныя носяць спадніцы і цярпяць гомасэксуалаў?\nАд звычайнага сучаснага чалавека візуальна праваслаўны чалавек ніяк не адрозніваецца. Доўгую спадніцу і хустку носіць толькі на святы ў храм, калі хоча – п’е, калі хоча – паліць.\n«У паўсядзённым жыцці я нашу джынсы, спаднічку апранаю ў царкву. Гэта простая павага да месца. Вы ж не пойдзеце ў оперны тэатр у спартыўным касцюме?» – тлумачыць Лена.\nПа словах дзяўчын, нават у семінарыі шмат паляць. «Мы нікога не асуджаем», – расказвае Каця. Праваслаўныя не дзеляць людзей на добрых і дрэнных. Усе людзі неблагія, але іх справы могуць быць агіднымі. Але любяць людзей, а не іх справы.\n«Таму мы і да геяў адносімся лаяльна, хаця царква лічыць гомасэксуальныя адносіны грахом. Як да людзей, канечне», – шчыра расказваюць дзяўчыны.\nАле ладзіць з імі нейкія сумесныя мерапрыемствы рашуча адмаўляюцца.\n«Гэта ж ісці супраць нашых прынцыпаў. Праваслаўе не можа быць мяккім і ласкавым для ўсіх», – лічыць Каця. На саступкі згаджаюцца звычайна пайсці тыя рэлігіі, якія гоняцца за колькасцю людзей. Праваслаўе – гэта якасць, а не колькасць.\nЧым жа займаюцца праваслаўныя ў сваім аб’яднанні?\nАМБПЦ у асноўным займаецца злётамі членаў моладзевых брацтваў. Па Беларусі іх налічваецца каля 35, 12 з якіх у Мінску. Моладзь звычайна прыходзіць у храм і бачыць там бабулек, якія моляцца. Паміж імі вялікі разрыў пакаленняў. А брацтва «падхоплівае» маладзёнаў, уцягвае іх у праваслаўнае жыццё, займае добрымі справамі. Моладзь дапамагае ў храме, прадае свечкі, ездзіць па дзіцячых дамах, удзельнічае ў паходах.\nЗлёты мала чым адрозніваюцца ад звычайных кэмпаў – актыўнасці тыя ж. Дадаецца царкоўная літаратура, малітвы, тэматычныя размовы. Так чалавек прызвычайваецца жыць ў правільным рытме. Прыйсці можа не толькі хрышчоны, але любы цікаўны. Прымаюць усіх.\n«На злётах асаблівы дух і атмасфера. Да прыкладу, на Літургіі звычайна пяе хор, а на злётах – мы спяваем усе разам. Гэта непаўторна», – кажуць дзяўчыны.\nПазнаёміцца з дзейнасцю Аб’яднання моладзі Беларускай праваслаўнай царквы (АМБПЦ) можна на іх афіцыйным блогу.\nА на наступным тыдні мы пазнаёмімся з «абляцкай моладдзю»: даведаемся пра светаўспрыманне каталікоў, распарадак іх дня і прынцыпы жыцця.


Lіtеsоund: "Мы робім гэта не дзеля піяру, а дзеля гонару"\n
"Звязда", 15 сакавіка 2012 г.
І на сённяшні дзень тэмай, якая найбольш абмяркоўваецца ў краіне, быў і застаецца конкурс "Еўрабачанне". Мы пагутарылі з заснавальнікамі і па сумяшчальніцтве франтмэнамі групы Lіtеsоund - Дзмітрыем і Уладзімірам Каракінымі.\n"Звязда", 15 сакавіка 2012 г.\nІ на сённяшні дзень тэмай, якая найбольш абмяркоўваецца ў краіне, быў і застаецца конкурс "Еўрабачанне". Вы, вядома, ведаеце, што ў якасці прадстаўнікоў ад Беларусі на конкурс у Баку паедзе гурт Lіtеsоund. Мы пагутарылі з заснавальнікамі і па сумяшчальніцтве франтмэнамі групы - Дзмітрыем і Уладзімірам Каракінымі.\n- Вы шмат разоў удзельнічалі ў конкурсе "ЕўраФэст". Чаму менавіта гэты конкурс вас так цікавіць?\nД.: Таму што лічым, што мы можам прадставіць Беларусь на "Еўрабачанні" годна. Мы верым у нашу перамогу. Мяне часта пытаюцца, чаму мы не хочам паехаць ад іншай краіны на Еўрабачанне.\n- І чаму?\nД.: У Беларусі нас любяць і шануюць. Мы робім гэта не дзеля піяру, а дзеля гонару, калі можна так сказаць.\n- А якія наогул планы, акрамя "Еўрабачання"?\nД.: Акрамя "Еўрабачання", пакуль што планаў ніякіх няма.\nУ.: Не, насамрэч планы - гэта заўсёды вельмі цяжкае пытанне. Мы пра планы не гаворым, пакуль яны не становяцца рэальнасцю. Таму сёння наша рэальнасць - гэта тое, што мы маем: група едзе на "Еўрабачанне", і на гэтым рэальнасць пакуль што сканчаецца.\n- Раскажыце, ці былі ў вас у дзяцінстве куміры са свету музыкі і кіно? Як яны паўплывалі на вашу творчасць?\nД.: У дзяцінстве мы слухалі тую музыку, якую слухала наша мама. Менавіта мама пачала фарміраваць наш музычны густ. Мы слухалі розныя класічныя творы: гэта былі оперныя арыі, творы розных класічных жанраў. Потым перайшлі на больш папулярную музыку, якую слухалі бацькі. Напрыклад, такія групы, як АBBА, Bоnеу M, пазней - Bеаtlеs.\nТынэйджарамі перайшлі на Nіrvаnа, гэта была наша любімая група. Потым неяк паступова пачалі самі музіцыраваць, займацца музыкай. Потым Вова паглядзеў фільм "Назад у будучыню" і вырашыў іграць на гітары, як і галоўны герой. Іграць на гітары было вельмі крута і класна.\nУ.: Я магу сказаць, што з часам, калі чалавек становіцца больш талерантным, можна пачуць нешта добрае ва ўсіх стылях музыкі. Тое ж самае адбываецца і з намі. Мы слухаем вельмі шмат самай рознай музыкі, пачынаючы з хіт-парадаў вядомых радыёстанцый, такіх, як MTV і гэтак далей, і заканчваючы класічнымі творамі. А я асабіста люблю слухаць саўндтрэкі да амерыканскага кіно...\nД.: І не толькі да амерыканскага.\n- А ці паўплывала на вашу творчасць культура краін, у якіх вы жылі?\nД.: Мы прыехалі ў Кітай, калі мне было 15 гадоў, а Валодзю - 11. І мы, вядома, слухалі там кітайскую музыку, у тым ліку і мясцовы поп. Для нас гэта было цікава. А канкрэтна сказаць, што паўплывала, цяжка.\n- Ну, можа быць, нейкім чынам хоць зацікавіла?\nД.: Нейкі лірызм у творчасці з'явіўся. Таму лірыка, уласцівая нам, яна, магчыма, і зарадзілася дзякуючы кітайскім музычным традыцыям.\nУ.: Але, я думаю, тут справа нават не ў гэтым. Тут важнае натхненне, якое дае вось гэты кітайскі дух, сам настрой, які там ёсць, невымоўная атмасфера жыцця Кітая, гэткага лірызму.\nД.: Туманаў, вадаспадаў і разважанняў. Вось гэты настрой, хутчэй за ўсё, і адбіўся.\nУ.: А праз год ужо былі ў Амерыцы і пражылі там дастаткова вялікі адрэзак часу. І, вядома ж, амерыканская музыка таксама на нас аказала вельмі вялікі ўплыў. Думаю, гэта можна пачуць у нашай творчасці.\n- А што наогул натхняла падчас напісання апошняга альбома?\nД.: Мы пішам толькі тое, што сапраўды нас хвалюе і кранае. Немагчыма нейкім чынам пачуцці зымітаваць, таму што нашы перажыванні мы інтэрпрэтуем і паказваем і ў музыцы, і ў тэкстах.\n- Адзін з удзельнікаў гурта Lіtеsоund - італьянец Якопа Маса. Скажыце, ці не ўзнікала цяжкасцяў у рабоце з ім? Ці паміж вамі пануе такое ж паразуменне ў творчым плане, як і ў жыцці?\nД.: Мы адразу ж пасябравалі, калі былі ў Італіі на конкурсе ў 2006 годзе. Усяго было 11 канкурсантаў. Мы з ім спачатку проста пагутарылі, потым на пляж схадзілі, у кавярні пасядзелі разам. Нямногія італьянцы добра валодаюць англійскай, але нам пашанцавала, што ён свабодна гаварыў. Ніякіх моўных бар'ераў не было.\nУ.: Многія людзі з боку могуць падумаць, што група наогул не беларуская, таму што мы ўтрох гаворым адзін з адным на англійскай. Часта ўзнікала нават такая кур'ёзная сітуацыя на "Новай хвалі": усе хадзілі і пыталіся: "А дзе канкурсанты з Беларусі? А потым высвятлялася, што канкурсанты з Беларусі якраз-такі і ёсць мы, тройка маладых людзей, якія ўвесь час размаўляюць па-англійску. Якопа вельмі падабаецца і руская, і беларуская мовы. Ён ужо ведае некалькі слоў на беларускай мове - уліваецца патроху ў нашу культуру.\n- Ён збіраецца працаваць у далейшым тут, у Беларусі?\nД.: Усё залежыць ад будучых абставін. Нягледзячы на тое, што мы з'яўляемся цяпер адным калектывам, вельмі мала праводзім часу разам. Ён зараз заканчвае вучобу, як і мы. Ужо пасля яе заканчэння будзем думаць, як нам працаваць далей.\nЯк пазней напісаў на сваёй старонцы ў сацыяльнай сетцы Дзмітрый: "Мы ўсе лічым, што гэта - пачатак Новай Эры. Цяпер мы з упэўненасцю скажам - мы адзіны народ, мы выбіраем, мы дамагаемся сваіх мэтаў. Мы верым. Мы думаем. Мы незалежныя! Нам нельга навязаць чыю-небудзь думку. Мы імкнёмся да таго, каб беларусы ганарыліся сваімі героямі - нашымі спартсменамі, музыкамі, акцёрамі, навукоўцамі, рабочымі, настаўнікамі, будаўнікамі і ўсімі, хто можа дамагчыся свайго, нягледзячы ні на якія цяжкасці. Я кажу нам усім велізарны ДЗЯКУЙ. Кожны, хто робіць уклад у агульную справу - ГЕРОЙ. Менавіта пра гэта наша песня "Wе Аrе Thе Hеrоеs"! ТЫ - Я - ЯНЫ - МЫ - ГЕРОІ!!!".\nШто ж, застаецца пажадаць хлопцам поспеху на "Еўрабачанні-2012" у Баку. Будзем усёй краінай верыць у нашых хлопцаў, групу Lіtеsоund. Мы пераможам!\nАляксандра Гайкевіч, Таццяна Задрэйка.


Гульня Прынцэсы: Стыль сафары. Гуляць онлайн бясплатна\nГульня Прынцэсы: Стыль сафары анлайн\nПрынцэсы: Стыль сафары\nАпісанне гульні: У гульні Princess Safari Style вы можаце дапамагчы кампаніі дзяўчат у іх падарожжы па Афрыцы. Для гэтага вы павінны з імі адправіцца ў краму дзе прадаюць розную вопратку. Прайшоўшы міма прадстаўленых варыянтаў вы павінны будзеце выбраць кожнай дзяўчыне нешта на свой густ.\nУ гульні Princess Safari Style вы можаце дапамагчы кампаніі дзяўчат у іх падарожжы па Афрыцы. Для гэтага вы павінны з імі адправіцца ў краму дзе прадаюць розную вопратку.\n© playgame24.com - бясплатная онлайн гульня Прынцэсы: Стыль сафары ().\nЗгуляйце ў онлайн флэш гульню Прынцэсы: Стыль сафары бясплатна. Не забудзьцеся ацаніць гульню Прынцэсы: Стыль сафары і падзяліцца гэтай гульнёй са сваімі лепшымі сябрамі.


што рабіць калі дасталі суседзі зверху? - Карысная інфармацыя для ўсіх\nшто рабіць калі дасталі суседзі зверху?\nвыклікаць паліцыю і не раз, напісаць заяву ўчастковаму ...\nці не звяртаць увагі.\nіншых варыянтаў няма.\nдля Ад Снусмумрика - у Еўропе розных суседзяў можна сустрэць 🙂\nтут таксама не заўсёды пануе павага адзін да аднаго.\nгэта залежыць ад выхавання, а не ад месца пражывання\nпераехаць у прыватны дом, жывучы ў шматкватэрным доме не разьлічвала на супакой !!!\nЯ таксама добрая ... трываю ...\nДзесяць гадоў з суседзямі мірна жыла .. Тыя біліся выключна да 24 гадзін і раніцай пасля 8 ... ну, пілавалі нешта ... выключна ў абед ...\nЦяпер жыве маладая пара .... якая ... зноў жа ... выключна ў 4 гадзіны раніцы !! ! альбо б'ецца ... альбо .. е .. улюбляецца ...\nПрычым, чуваць толькі е ... я з цяжкасцю вызначаю, калі і што з ёй вытвараюць, баюся не ў час выклікаць паліцыю ...\nКаб не перашкаджаць сямейнага шчасця ...))))\nА мяне дастала суседка знізу. Спачатку яна прыйшла і ветліва папрасіла выконваць цішыню з 14 да 16, т. К. У яе дзіця ў гэты час спіць, мы паабяцалі пайсці ёй насустрач і, трэба сказаць, стараліся ў гэты час не шумець. Затым прыйшла ў 8 гадзін вечара ўжо з абурэннем, што мы ёй зноў жа перашкаджаем укладваць дзіцяці спаць. А мы з дзецьмі ў гэты час займаліся музыкай (калі ж яшчэ, калі днём я на працы?) Потым яна неаднаразова істэрыла і па тэлефоне, і патэлефанаваўшы ў дзверы, у любы час заяўляючы, што мы ёй жыць перашкаджаем. Я ўжо нават не ведала, калі нам можна, у рэшце рэшт, самім жыць. Дзякуй богу, пераехала.\nБлін ... у мяне таксама былі маленькія дзеці, і муж пазменна працаваў і вымушаны быў адпачываць днём, і суседзі за сцяной не самыя ціхія, і хлопцы ў іх падлеткі на ўсю іванаўскую музыку ўключалі і аралі, як шаленаватай ... Але мы заўсёды памяталі, што жывем не ў прыватным доме і цішыню людзі абавязаны выконваць толькі ў пэўныя гадзіны.\nЗатапіць іх, хіба што\nА ў нас праблема не ў шуме, мой муж 25 гадоў жыве ў гэтай кватэры і вось падлогу гады таму да нас насупраць пераехала сям'я, іх не задавальняе ўсё ў подьезде, дзіцячыя ровары суседзяў, котка якая прыходзіць з вуліцы дахаты, самі адмовіліся ад прыбіральшчыцы і цяпер пыл перашкаджае, ім ненравятся ўсё, і не обьясню гэтым людзям, што ўвесь пад'езд 30 гадоў жыў так і з за адных гэтых разумнікаў ні хто нязменнымі сваіх звычак, увесь час пагражаюць паліцыяй, а самі па факце і сфармуляваць не могуць што ім трэба, вось што з такімі рабіць?\nВідэа па тэме. У мяне суседка вар'ятка, выключае ўсе лямпачкі на лесвічнай клетцы, пры гэтым не лянуецца выходзіць тушыць святло калі ты нават ноччу заходзячы дадому уключыў. Спрабаваў размаўляць .. бескарысна клінічны выпадак. Пазнаваў пра дурку .. сказалі такіх не бяруць.\nКалі людзі не шумяць пасля 23 ніякай ўчастковы вам не поможет- сьпявайце ў 6 утра- вы таксама нічога не парушаеце. Я жыву на 1 паверсе, 9-павярхоўка я таксама рана кладуся спаць і рана ўстаю, але людзі жывуць у пад'ездзе ніколі не прытрымваю дзверы пляскаюць ад душы пісаць, казаць бескарысна. У нас сабака і я выходзячы ў 5,30 раніцы пагуляць ад душы пляскаюць дзвярыма. Мне зрабілі замечание- я адказала калі вы акуратна будзеце закрываць дзверы, я таксама не буду вас турбаваць. У адказ цішыня.\nзасчет іх дзяцей. Трэба па адным іх злавіць і пагаварыць што нельга бегаць так гучна. І падмацаваць гэта ударам кулаком. З імі па іншаму нельга-яны разумеюць толькі сілу\nРазумею што жорстка-але хіба яны з вамі не паступаюць жорстка?\nЯ Вам веру .. у нас таксама чутнасць вельмі добрая, нд чуваць, што кажуць нават нормаў голасам суседзі. Як за фіранкай живм !!! Таксама ребнок носіцца нд, хоць яму 11 гадоў, а цяпер нарадзіўся другі .. жах !! І па начах плача .... Яны за сцяной жывуць .. у іх ламінат і нават звычайныя крокі чуваць! Даводзіцца толькі трываць ... Хоць, калі я спяваю ў караоке яны стукаюць мне ў сцяну. Нічога не зробіш .. яны ж ні ноччу носяцца .. і я спяваю не ноччу ....\nУ Еўропе такіх суседзяў не сустрэць, там пануе павага да адзін аднаму, а ў Расіі ў суседзяў няма ніякай павагі да іншых. Бескарысна.\nзабіць на іх і не парыцца\nкалі ёсць магчымасць памяняць квертиру на вышэй іх ці выселіць (паслугамі вылучэньня арганізацый)\nКалі не хочуць размаўляць, то давядзіце да ўчастковага.\nДы і падставы патрэбныя. Калі яны дэбашыраць ў отведнное ім час, то нічога не будзе, калі гучнасць ў вашай кватэры не перавышае 40 гігагерц\nя, калі стамілася і хачу спаць - побач можна падрываць, ня умлышу - цот з вамі не то\nКалі баіцеся, што не прымуць заяву, то выклікаеце экспертаў і робіце замеры шуму.\nПасля сямі вечара - самае тое.\nНарод у нас думае, што свідраваць да 11 можна, дуль вам! Асабліва шумныя працы толькі да 19.00))))\nПрыструніць іх там, а то обнаглеют канчаткова.\nБудуць на роварах катацца і на гітарах гуляць. Усё мае свае межы. Вашаму цярпенню і здароўю - адназначна. Чыесьці забавы - не падстава давесці сябе да нервовага зрыву.\nДастаць іх знізу!\nГэта адсутнасць культуры і мазгоў. Размаўляць бескарысна. Наогул гэта праблема практычна невырашальная ... Нават участковы не дапаможа, мне здаецца. Толькі лаяцца застаецца, але калі яны людзі подлыя - будуць вредительствовать.\nу мяне такая ж гісторыя, але я выклікала міліцыю адзін раз, адразу дарма ... Не разумею навошта баяцца.\nНу дзеці дзеля Вас таксама не сядуць на канапу на ўвесь дзень, каб ціха глядзець серыялы, і каб не граць і тупаць наогул ...\n56 запытаў у БД, сгенерилось за 0,379 секунд.


Вся правда о спрыт - реально ли это?\nВы можаце знайсці спіс прадуктаў для большай спрытнасці на старонцы катэгорыі спрыту.\nСпрынт - Спрынт, Спрынт, Спрынт! Гэта быў адзін з першых прадуктаў, зроблены спецыяльна для спартсменаў-спартсменаў, і да гэтага часу з'яўляецца неад'емнай часткай практычна кожнай трэніровачнай праграмы. Існуе шмат розных відаў спрынту, і Спрынт - адзін з лепшых у гэтай катэгорыі. Існуе індывідуальны ўзровень Спрынту. Калі вы выконваеце шмат спрынтаў або прабягаеце вялікія дыстанцыі ў вельмі хуткім тэмпе, вам прыйдзецца выкарыстоўваць больш прасунуты спрынт. Спрынт можа быць выкарыстаны ўсім, у тым ліку спартсменам-канкурэнтам, як прылада для падрыхтоўкі або для правядзення нейкага роду спаборніцтваў. Спрынт таксама дапаможа вашаму арганізму аднавіцца пасля трэніроўкі, таму не трэба турбавацца пра дрэнную трэніроўку і запатрабаваць кампенсаваць недахоп часу на аднаўленне. "Спрынтам" карысталіся многія з лепшых спартсменаў за апошнія 50 гадоў і па-ранейшаму застаюцца ўлюбёнымі ў многіх.\nГэты артыкул была ўпершыню апублікаваная на сайце сеткі спартыўнай медыцыны. Даследчы цэнтр спорту і здароўя ў медыцынскім аддзяленні Тэхаскага універсітэта ў Галвестане з'яўляецца адзінай у свеце клінічнай лабараторыяй па вывучэнні спартсменаў.\nлепшая мабільнасць дасягаецца з Hondrocream мабыць, Hondrocream простым. Гэта пацвярджаюць незлічон...


30 верасень 2019, 22:07\nАляксандар Лукашэнка і Нікол Пашыньян на сустрэчы ў Ерэване, 30 верасьня 2019\n«Уважліва сачу за сытуацыяй у Армэніі з пункту гледжаньня адносінаў да Беларусі. Я ведаю, што армяне заўсёды добра ставіліся да яе», — сказаў Аляксандр Лукашэнка на сустрэчы з прэм’ер-міністрам Армэніі Ніколам Пашыньянам у Ерэване, куды кіраўнік Беларусі прыляцеў для ўдзелу ў пасяджэньні Найвышэйшага эўразійскага эканамічнага савету.\n«Мы будзем падтрымліваць ваш бізнэс у Беларусі, калі вам цікавы наш — будзем да вас прыяжджаць, ствараць супольныя прадпрыемствы. Я гэта кажу да таго, каб вы ня думалі, што ў нас зьмянілася палітыка ў дачыненьні да Армэніі. Калі нават вы адмовіцеся з намі супрацоўнічаць, мы ўсё роўна будзем настойваць на тым, каб быць вельмі блізкімі і сяброўскімі дзяржавамі», — цытуе Аляксандра Лукашэнку яго прэс-служба.\nБеларускі кіраўнік запэўніў Пашыньяна, што Беларусь заўсёды гатовая падставіць Армэніі плячо і ніколі ні з кім ня будзе сябраваць супраць яе. «Так склалася, што Вы ў мяне вельмі добры сябар, і прэзыдэнт Азэрбайджану яшчэ з даўніх часоў добры сябар. Ну, і што мне сёньня рабіць? Я вельмі добра стаўлюся і да Армэніі, і да Азэрбайджану, — сказаў Лукашэнка. — Мы гатовыя працаваць у інтарэсах Армэніі».\nАляксандр Лукашэнка дадаў, што, магчыма, закрануў недыпляматычную тэму, якую ня варта было б узьнімаць, аднак ён не хацеў бы, каб паміж кіраўніцтвам Беларусі і Армэніі былі нейкія недамоўкі: «Гэта ня проста размова. Ведайце, што мы заўсёды будзем добра да вас ставіцца, як да родных, як да братоў».\nУ сваю чаргу Нікол Пашыньян адзначыў, што вельмі рады здольнасьці дзьвюх краін працаваць разам і абмяркоўваць самыя няпростыя пытаньні, каб прыйсьці да адзінага меркаваньня. «У нас дастаткова мудрасьці, адвагі і волі ўсе пытаньні вырашыць так, каб сяброўства і братэрства паміж нашымі народамі і краінамі разьвіваліся», — выказаў упэўненасьць прэм’ер-міністар Армэніі.


Горад у сонечных промнях - Адукацыйная прастораАдукацыйная прастора\nГорад у сонечных промнях\nУ Мінску праходзіць гарадскі агляд-конкурс “Формула саду — 2018” на лепшы праект па добраўпарадкаванні і азеляненні тэрыторый устаноў адукацыі. З 23 ліпеня па 3 жніўня журы конкурсу ацэньвала арганізацыю, добраўпарадкаванне і азеляненне тэрыторый устаноў адукацыі, прадстаўленых на конкурсе. Арганізатары — камітэт па адукацыі Мінгарвыканкама, Мінскі гарадскі камітэт прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя і Мінскі дзяржаўны турыстычна-экалагічны цэнтр дзяцей і моладзі.\nПрыняў удзел у гэтым конкурсе і мінскі Палац дзяцей і моладзі “Золак”. Конкурс праводзіцца ў чатырох намінацыях: “Манахромны кветнік” (у адной колеравай гаме), “Рэгулярны кветнік” (класічны кветнік у рэгулярным стылі), “У нагу з часам” (даследчая работа аб сучасных прыёмах азелянення і добраўпарадкавання) і “Як у YouTube: парады юнага фларыста” (відэаролік, які дэманструе навыкі па стварэнні фларыстычнай кампазіцыі). “Золак” выступае ў першай намінацыі з праектам “Горад у сонечных промнях”.\nНазваны праект уключае бардзюрную кампазіцыю з іглічных раслін, бетонныя кветачніцы і габіёны з дэкаратыўнымі раслінамі, садовыя лаўкі, велапаркоўку, гульнявую пляцоўку, скульптурныя кампазіцыі “Мінск на далонях” і “Мінск гістарычны”. Знізіць шум, абараніцца ад пылу стала асноўнай задачай праекта. Таму для азелянення і выбралі іглічныя расліны: туі, ядлоўцы і інш. Дырэктар Палаца дзяцей і моладзі Ірына Уладзіміраўна Жарская гаворыць, што гэта ўсё было зроблена для дзяцей і іх бацькоў, каб на тэрыторыі “Золка” ім было эстэтычна прыемна і зручна.\nВажны акцэнт скульптурнай часткі — гістарычны цэнтр Мінска, які ўзвышаецца над усёй кампазіцыяй. У ім прасочваецца гістарычнае мінулае горада: Мінская гарадская ратуша, Свята-Духаў кафедральны сабор і г.д.\nЦырымонія ўзнагароджання пераможцаў і прызёраў конкурсу адбудзецца 8 верасня 2018 года. Па выніках конкурсу пераможцы будуць адабраны для ўдзелу ў Рэспубліканскім конкурсе па азеляненні і добраўпарадкаванні тэрыторый “Упрыгожым Беларусь кветкамі”.\nагляд-конкурс Мінск формула саду\nЗ тегами: агляд-конкурс Мінск формула саду\nПапярэдняя: Марыць пра неба…


На моладзевым конкурсе "Славянскага базару" перамагла беларуска\n20 ліпень 2005, 18:36\nБраніслава Станкевіч, Віцебск У конкурсе маладых выканаўцаў на “Славянскім базары” перамагла беларуска Паліна Смолава. Яшчэ адна прадстаўніца Беларусі, Гюнэш Абасава, падзяліла другое месца са сьпеваком з Ізраілю.\nМаладая сьпявачка зь Менску Паліна Смолава, былая салістка дзіцячага фальклёрнага тэатру “Госьціца” і цяперашняя кіраўніца ансамблю беларускай песьні “Церніца”, атрымала Гран-пры Міжнароднага конкурсу маладых выканаўцаў “Віцебск-2005”, а таксама грашовую прэмію — 10 тысяч даляраў.\nЗа два конкурсныя выступы яна набрала 207 балаў з 220 магчымых, выканаўшы па-польску песьню “Польска Мадонна” і па-беларуску “Рэха жураўлінае”. Сама Паліна Смолава кажа, што нічога адмысловага для перамогі не зрабіла, проста пастаралася выступіць як мага лепш.\n(Смолава: ) “Насамрэч, я думала толькі пра тое, як прасьпяваць для людзей — каб людзі, што сядзелі ў залі, проста заплакалі ад шчасьця, ад задавальненьня. Тое, што мяне прызналі найлепшай — гэта прыемна, гэта здорава! Для вакаліста гэта вялікі стымул ствараць далей і працаваць далей!”\nНагадаю, што выступы выканаўцаў 11 сябраў журы ацэньвалі па 10-бальнай сыстэме. Усяго ў конкурсе браў удзел 21 выканаўца, прычым Беларусь, Расею і Ўкраіну традыцыйна прадстаўлялі па два маладыя артысты.\nДругая прадстаўніца Беларусі, ураджэнка Баранавічаў Гюнэш Абасава, набраўшы за два выступы 192 балы, падзяліла другую прэмію (гэта 4 тысячы даляраў) з ізраільскім сьпеваком Шаем.\nМіжнароднае журы фэстывалю высока ацаніла выступы беларускіх артыстаў. А ці спадабаліся іхныя выступы тым, хто таксама меў магчымасьць іх паслухаць, — жыхарам Віцебску?\n(Спадар: ) “Я ўвогуле ня ведаю, хто яны такія! Раней сачыў, бо цікава было, а цяпер — не, бо ўсё прымітыўна, усё штогод аднолькава”.\n(Дзяўчына: ) “Ну, нармальна сьпявалі. Ці спадабалася? Так сабе. Я думаю, людзей на “Славянскім базары” цікавяць іншыя канцэрты, а ня конкурсы маладых выканаўцаў”.\n(Хлопец: ) “Я на “Славянцы” сёлета быў толькі раз — працую, мне няма калі!”\n(Дзяўчына: ) “ А мы перажываем за нашых, мне вось Гюнэш спадабалася, вельмі сымпатычная дзяўчына. Яна не падобная да беларусак, але выступае за Беларусь!”\n(Другая дзяўчына: ) “А мне спадабалася Паліна Смолава. І вельмі шкада, што народу ў залі было ня дужа шмат, што ня ўсе чулі, як яна сьпявала!”\n(Дзяўчына: ) “Шкада, што губляецца цікаўнасьць. Менш часу аддаецца на конкурсы, іншыя канцэрты трансьлююцца, і білеты распаўсюджваюцца болей на іншыя імпрэзы. Я лічу, што гэта няправільна, бо “Славянскі базар” — гэта ж конкурсны фэстываль!”\nНягледзячы на тое, што ўжо трэці год запар Гран-пры конкурсу маладых выканаўцаў дастаецца беларускім сьпевакам, слухачы і гледачы ўсё часьцей адзначаюць, што “Славянскі базар” траціць сваю папулярнасьць. Бо штогоду меншае нацыянальнага калярыту, і фэстываль ператвараецца пераважна ў анталёгію камэрцыйнае расейскае эстрады.


Будзьма беларусамі! » Рэжым чорных палкоўнікаў з прадказальным фіналам\n31.03.2021 | Гісторыя\nРэжым чорных палкоўнікаў з прадказальным фіналам\nАляксей Гайдукевіч піша на budzma.by пра рэжым «чорных палкоўнікаў» у Грэцыі, які існаваў на поўдні Еўропы з 1967 да 1974 года.\nАналізуючы хроніку аўтарытарных рэжымаў Еўропы, адчуваеш, нібыта рухаліся ўсе яны па зачараваным коле гістарычных шаблонаў, пэўных падобных шляхах, збочыць з якіх папросту немагчыма.\nБольшасць такіх рэжымаў заўжды мела свае этапы «ўсенароднай падтрымкі», крызісаў на міжнароднай арэне, эканамічнага заняпаду, палітычнай і знешнепалітычнай адлігі, эскалацыі і скачкападобнай мілітарызацыі, нарастання рэпрэсіяў.\nНе будзем далёка хадзіць у часавым ці геаграфічным вымярэнні, застанёмся на еўрапейскім кантыненце. Вельмі цікавым і аўтэнтычным быў рэжым «чорных палкоўнікаў» у Грэцыі, які існаваў на поўдні Еўропы з 1967 да 1974 года.\nІдэалагічныя адрозненні і ў той жа час падабенства да сённяшняй сітуацыі ў Беларусі наводзяць на думкі пра магчымую падобную да грэчаскіх падзеяў будучыню.\nГрэцыя на шляху да вайсковай дыктатуры\nУ 1967 годзе Грэцыя ўсё яшчэ сплывала крывёй пасля хваляў уцекачоў, якія ратавалі свае жыцці ад этнічных чыстак, што здзяйснялі туркі на тэрыторыі Стамбула і ваколіцаў. Супрацьстаянне італьянскім і нямецкім акупантам у 1940-я, грамадзянская вайна 1946–1949 гг. таксама мела жорсткі і крывавы характар: пасля гэтага краіну па-ранейшаму разрывалі палітычныя і сацыяльныя супярэчнасці.\nБо прыхільнікі сацыялістычных ідэяў, што набралі палітычнай вагі, прагнулі павелічэння значнасці свайго ўдзелу ў пабудове пасляваеннага палітычнага ладу, ім супрацьстаялі ўлады, якія працягвалі забараняць дзейнасць камуністаў і крайніх сацыялістаў.\nУ Грэцыі 1960-х працягваўся палітычна-эканамічны крызіс. Змяняліся ўрады, але гаспадарка знаходзілася ў занядбаным стане, прамысловасць, большасць якой належала дастаткова вялікаму дзяржсектару, не развівалася, пры ўдзеле левых актывістаў прафсаюзны рух арганізоўваў шматлікія страйкі.\nНа хвалі пратэстаў і небяспекі ўзнаўлення грамадзянскай вайны, пры маўклівай падтрымцы Захаду частка эліты Грэцыі пачала гаворку аб празе «моцнай рукі». Якая б дазволіла пераадолець палітычны хаос, «запусціць заводы». Як гэта неаднаразова бывала ў новай гісторыі краіны, калі\nвайскоўцы бралі ўладу на некаторы час дзеля «стабілізацыі сітуацыі».\n«Чорныя палкоўнікі» скарысталіся стомленасцю грамадства і прыхаванымі жаданнямі «навядзення парадку». Грэчаская дыктатура форы ў часе не мела і не стала хаваць свой твар пад маскамі «запускальнікаў заводаў» і «абаронцаў простых людзей».\nРэпрэсіі супраць прыхільнікаў дэмакратычных сілаў і нацыянальных меншасцяў не нарасталі павольна: пасля захопу ўлады вайскоўцамі ў 1967 г. адразу была аб’яўленая «вайна камуністам».\nБыла забароненая любая палітычная актыўнасць, фактычна дзейнасць любых палітычных інстытутаў прыпынялася, за 7 гадоў пры ўладзе «хунта» кінула ў вязніцы больш за 5 тысяч палітычных апанентаў. Нягледзячы на парушэнні правоў грамадзянаў і відавочную антыдэмакратычнасць, неафіцыйным саюзнікам палкоўнікаў былі ЗША. Лічыцца, што амерыканцы зрабілі стаўку на вайскоўцаў дзеля спынення памкненняў камуністычнай Югаславіі і СССР пашырыць свае ўплывы на Балканах за кошт падтрымкі камуністаў Грэцыі. Фармальна такую ж пазіцыю займалі і вядучыя еўрапейскія краіны, якія ў тыя часы змагаліся з моладзевымі крайне левымі выступамі не менш радыкальнымі і крывавымі метадамі.\nНеканстытуцыйнасць праўлення «чорных палкоўнікаў» зусім не бянтэжыла частку грамадства. «Хунта» мела магутную падтрымку сярод часткі грэкаў, якая прагнула больш істотных захадаў па пабудове краіны на нацыянальна-кансерватыўных каштоўнасцях. Варта ўлічваць, што падзеі закраналі часы станаўлення Грэцыі як рэспублікі, што трансфармавалася з манархіі. Таму нават большасць моладзі ўспрымала вайсковы рэжым як неабходны элемент пераходнага перыяду. І эканамічныя рэформы, уздым прамысловасці, рост інвестыцыяў і заробкаў некаторы час былі на баку палкоўнікаў.\nПошук ворагаў і вайна як метад захаваць уладу\nНягледзячы на відавочны аўтарытарны стыль кіравання краінай, палкоўнікі ў Грэцыі не перарывалі кантактаў з былым палітычным істэблішментам і намагаліся ўключыць эліты ў рэформы, разумеючы бесперспектыўнасць цалкам вайсковага адміністравання.\nАле асаблівага плёну перамовы не давалі. Першапачатковы эканамічны ўздым аказаўся залежным ад сталых інвестыцыяў і заходніх крэдытаў. Таму гаспадарку Грэцыі ў пачатку 1970-х напаткаў даволі істотны крызіс.\nАмаль што першы за 5 гадоў студэнцкі пратэст у Афінах прывёў да трагедыі. Дзясятак бяззбройных студэнтаў раздушылі танкамі на тэрыторыі ўніверсітэта.\nСтраціўшы падтрымку нават былых ідэалагічных саюзнікаў і прыхільнікаў, каб утрымаць кантроль над грамадствам, вайскоўцы паспрабавалі імітаваць палітычную адлігу, але сутыкнуліся з супрацівам найбольш радыкальнага крыла «хунты». І ў Грэцыі ў 1973 г. адбыўся вайсковы пераварот супраць рэжыму палкоўнікаў. Як выявілася з далейшых падзеяў, абвастрэнне супрацьстаяння стала апошнім этапам дыктатуры.\n«Новыя палкоўнікі» за год паспелі ўзмацніць рэпрэсіі, амаль пераўзысці сваіх папярэднікаў па колькасці палітычных працэсаў. А кропкай стаў фактычны захоп Кіпра — незалежнай дзяржавы з вялікай колькасцю грэцкамоўнага насельніцтва. Гэта прывяло да ўвядзення Турцыяй войскаў на гэтую выспу, фактычнай гучнай паразы Грэцыі і чарговага вайсковага перавароту ў Афінах, які перадаў уладу цывільнай адміністрацыі.


Беларуская Аўтакефалія: 09/12/09\nПРАЎДЗІВАЯ ГІСТОРЫЯ ЎАПЦ І ПАТРЫЯРХ ФІЛЯРЭТ\nУ новым 1999 годзе Ўкраінская Аўтакефальная Праваслаўная Царква сьвяткуе юбілей – 10 год трэцяга адраджэньня, якое пачала парафія Сьвятых апосталаў Пятра і Паўла горада Львова. 19 жніўня ўвайшло ў гісторыю як дзень Ператварэньня Ўкраінскае Царквы, які скончыўся абвяшчэньнем уласнага патрыярхату і першым Патрыярхам УАПЦ стаў мітрапаліт Місьціслаў, шматгадовы месцаахоўнік пасаду Кіеўскага мітрапаліта. Аб УАПЦ за апошнія 10 гадоў было напісана шмат няпраўды, асабліва прыклаўся да гэтага былы экзарх РПЦ ва Ўкраіне, мітрапаліт Філярэт Дзенісенка, для адных сёньня – патрыярх, для іншых – Міхаіл Антонавіч.\nТаму паспрабуем у храналягічным парадку аднавіць гісторыю адносін Філярэта Дзенісенка зь УАПЦ, запісаўшы яе зь вуснаў удзельнікаў і сьведкаў падзеяў.\nУ студзені 1989 года, групы сьвятароў Львоўскае япархіі, карыстаючыся палітыкай “перабудовы” і галоснасьці прэзыдэнта Гарбачова, вырашылі аддзяліцца ад РПЦ і абвясьціць аўтакефалію. Ведаючы ўкраінскае прозьвішча экзарха Філярэта, і чуючы ягоную казань на ўкраінскае мове ў Праабражэнскае царкве ў Львове, паверылі, што ў ім жыве ўкраінская душа, таму вырашылі напісаць яму ліст, прапануючы зрабіцца лідэрам адраджэньня Ўкраінскае Царквы. На подпіс ліста не адважыўся ніводны сьвятар, таму падпісаў пратаярэй Уладзімір Ярэма.\nЭкзарх не адгукнуўся, а ў прыватнай размове зь адным львоўскім сьвятаром сказаў “нельга падзяляць народ”. Мітрапаліт Львоўскі Нікадзім Руснак вырашыў судзіць пратаярэя Ў. Ярэму, але, на дзіва, япархіяльны суд яго апраўдаў. Пакуль абралі іншы склад судзьдзяў – было ўжо занадта позна. Ініцыятыўная група вырашыла дзеяць хутчэй, падала тэляграмы ў Маскву і Кіеў аб выхадзе з РПЦ, а таксама ў Амэрыку і Канстантынопаль, і ў сьвята Зьмяненьня 19 жніўня 1989 года абвясьціла зноў аб выхадзе зь імпэрскае царквы.\nПершым адгукнуўся на тэлеграму мітрапаліт Украінскай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы ў выгнаньні Мсьціслаў. Прадстаўнік Канстантынопалю япіскап Усевалад (Майданскі) адгукнуўся за позна, бо мы ўжо прынялі юрысдыкцыю мітрапаліта Мсціслава.\nЦяжкая была справа зь царкоўнай герархіяй. Мы шчыра паверылі архіяпіскапу Івану Бандарчуку, не думаючы, што патрыятычнымі словамі можа прыкрыцца здраднік, які меў ад кагосьці іншыя пляны, і які першым здрадзіў абранага патрыярха. Мы мелі ўжо шмат парафій і сьвятароў, трэба было ставіць архірэяў. Гэта адбылося ў наступным годзе.\nМаючы архіяпіскапа і шэсьць япіскапаў, мы сабралі 5 – 6 чэрвеня ў Кіеве І Памесны Сабор УАПЦ, які запоўніў вялікую залю Дому кіно. На Саборы было ўзьнята архіяпіскапа Івана да сану мітрапаліта, а Кіеўскую мітраполію да рангу Патрыярхіі. Першым Патрыярхам Украінскай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы мы абралі мітрапаліта Мсьціслава. Давялося доўга чакаць прыезду Патрыярха ва Ўкраіну, нарэшце дачакаліся: аж позьнім кастрычніцкім вечарам наш патрыярх выйшаў зь летаку.\nМаса народу суправаджала Патрыярха з Барыспалю зь сьвечкамі ў руках. Каля сабору Сьвятой Сафіі адбылася ўрачыстая сустрэча, а ў Львове, ва Ўсьпенскае царкве – першая сьвятая Літургія адслужаная Патрыярхам пры стотысячным зборы народу, і сустрэча зь уладай Львову. Восеньню, у Сафійскім Саборы адбылася інтранізацыя, а хутка пасьля яе пачалася здрада архірэяў Івана Бандарчука і Ўладзіміра Раманюка, якія зьбіралі таемна подпісы супраць інтранізацыі Патрыярха, ды наступ агентуры КГБ і прэзыдэнта Краўчука.\nМітрапаліт Філярэт, як пацьвярджаюць ягоныя біёграфы ў часопісе “Чалавек і сьвет” за лета бягучага году, “прынцыпова змагаўся супраць аўтакефаліі і яе патрыярха”, Маскоўскага патрыярха прывозіў у Кіеў і дамогся, нягледзячы на пратэсты грамадзян і дэпутатаў парлямэнту, каб гэты патрыярх адслужыў у Сафійскім саборы.\n22 траўня Патрыярх Мсьціслаў прыехаў у Каніў, каб пасьля доўгай адсутнасьці ва Ўкраіне пакланіцца вялікаму паэту (Т.Шэўчэнка – рэд.) і памаліцца на магіле за супакой ягонай душы. Экзарх РПЦ Філярэт зрабіў гэта немагчымым. Ён загадаў сваім сьвятарам шчыльна атачыць магілу, каб не дапусьціць Патрыярха Ўкраіны.\nПаніхіда РПЦ працягвалася ўвесь дзень, бо Патрыярх Мсьціслаў цярпліва чакаў сканчэньня, а паніхіда рабілася бясконцай. Так і не дачакаўся. Ці ў гэтым факце можна бачыць хоць крыху чалавечнасьці, пашаны да царкоўнага абразу, да слаўнага паэта, якойсьці інтэлігентнасьці экзарха і яго папоў, а не толькі хамства і бязбожнасьці.\nПатрыярху Мсьціславу прэзыдэнт Краўчук аніяк не жадаў даць памяшканьне ў Ківе. Патрыярх вымушаны быў жыць у гатэлях. Вясной Патрыярх зь уладыкамі Антоніем Масендзічам і Антоніем Шчэрбай былі ў Канстантынопалі, мелі размову з патрыярхам Варфаламеям, атрымалі абяцаньне, што Сынод Сусьветнай Патрыярхіі вырашыць справу Царквы ва Ўкраіне, і сфатаграфаваліся з Патрыярхам Варфаламеям у адной залі Фанарскага палацу. Такое фота мы захавалі, хоць мітрапаліт Антоні забраў арыгінал з памяшканьня Львоўскае япархіі.\nЗ паперкай МВС ад 22 чэрвеня (без ведама Патрыярха Мсьціслава) загадана было зьбіраць сабор 25 – 26 чэрвеня і на гэтым саборы, па статуту Украінскае Аўтакефальнае Праваслаўнае Царквы стварыць УПЦ КП. Абраных людзей зьбіралі праз выклікі тэлеграмамі і адбывалася імітацыя Аб'яднальнага Сабору РПЦ і ЎАПЦ.\nЗ боку РПЦ прысутнічаў экзарх Філярэт, адзін ярхірэй (Якаў) і некалькі сьвятароў. Рэшту складалі дэпутаты, учарашнія камуністы. З боку ЎАПЦ было, – з трынаццаці архіяпіскапаў толькі пяць, без згоды і дабраслаўленьня Патрыярха. Яны былі меншасьцю і не мелі права без свайго Патрыярха браць удзел у такім “саборы”. Але гэта былі ўжо здраднікі. Другога мітрапаліта ЎАПЦ, Андрэя не было. Яго далучылі пазьней, як і япіскапа Пятра Петруся.\nПатрыярха не было, бо яго наўмысна не паведамлялі. Сьвятары Ўкраінскай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы і два братчыка з Брацтва сьв. Андрэя Першпакліканага нічога не маглі зрабіць. Калі пратэставалі – ім дэпутаты Скорык, Чэрваній ды іншыя казалі: “Садзіся! Маўчы!” Што задумалі – тое і зрабілі, але веруючыя людзі падобнага ніколі не адобрылі.\nКалі прыехаў ва Ўкраіну Патрыярх, былы прэзыдэнт Украінскай Рэспублікі ў выгнаньні Паўлюк прывёў мітрапаліта Філярэта, якога на зборах 26 чэрвеня 1992 году было названа “заступнікам патрыярха”, і прасіў протапрэсьвітэра Ўладзіміра Ярэму заступіцца за мітрапаліта Філярэта прад Патрыярхам, каб адбылася аўдыенцыя.\nАўдыенцыя адбылася і размова была амаль даслоўна наступная: “Вы тут нешта без мяне нарабілі, а цяпер жадаеце, каб я ўсё гэта прыняў. Я мушу раней разабрацца, што і як было. Пакуль я зьвяжуся зь Амэрыкай і Канстантынопалем, вы сядзіце ніжэй травы і цішэй вады, нічога не робіце, нікога не сьвяціце, каб не наклікаць новай бяды, а я, калі зарыентуюся – вас паклічу і паразмаўляем”.\nНа другі дзень мітрапаліт Філярэт сьвяціў ва Ўладзімірскім саборы новага япіскапа. Калі гэта распавялі Патрыярху, ён пабялеў і сказаў: “Больш я зь ім не размаўляю.” Запрасіўшы сваіх архірэяў і не дачакаўшыся ўсіх, галоўнае – мітрапаліта Андрэя, бо яго ўжо далучылі да КП, ўзьняў да сану архіяпіскапа Пятра Пятруся, і пакінуўшы Ўкраінскую Аўтакефальную Праваслаўную Царкву на яго, запрасіў юрыстаў, прадыктаваў ім пратэст, і, уражаны такім ходам падзеяў захварэў, паляцеў у Амэрыку, і 11 чэрвеня наступнага году памёр.\nУкраінская Аўтакефальная Праваслаўная Царква засталася з двума япіскапамі. У ёй, пры дапамозе прэзыдэнта Краўчука, АМАПу, міліцыі і іншых сілавых структур, забралі большасьць парафій, нават цэлыя япархіі, забралі Статут, але Царква захавалася, і пасьля сьмерці Патрыярха была прымушана абраць наступніка. Не магла чакаць на нейкія “агульныя зборы”, бо гэта быў бы канец УАПЦ. Агентура дзейнічала.\nЯпіскап Пятро Пятрусь быў заангажаваны дзеяч на раскол Ўкраінскай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы, і ён адразу ж пасьля інтранізацыі 14 кастрычніка рабіў усё, каб патрыярх Зьміцер памёр ад скрухі і голаду, але засталіся верныя сьвятары, ды і родныя, якія падтрымлівалі старца. Сьвятары, ды і большасьць міран яго шанавалі і падтрымлівалі ў жыцьці.\nПатрыярх Зьміцер дамовіўся з патрыярхам Уладзімірам Раманюком аб тым, што абодва аб’яднаюцца, а на агульным Саборы будзе абрана адзінага Патрыярха, а Сабор мусіў адбыцца без Філярэта. Але гэты Сабор апярэдзілі нечаканыя падзеі: трагічная сьмерць мітрапаліта Івана Бандарчука, а за ім сьмерць патрыярха Ўладзіміра. Былыя архірэі ЎАПЦ, якія былі ў Кіеўскім Патрыярхаце, на сабор УПЦ КП, скліканы Філярэтам, адмовіліся ісьці.\nЯны прыехалі ў Кіеў, і ў Феадосіеўскім манастыры, дзе была рэзыдэнцыя патрыярха Ўладзіміра, зрабілі нараду, запрасілі Патрыярха Зьміцера і адбылося вяртаньне ва ЎАПЦ мітрапаліта Андрэя, архіяпіскапаў Васіля, Рамана і япіскапа Мяфодзія. Спакою Ўкраінская Аўтакефальная Праваслаўная Царква не атрымала, бо новы раскольнік Пятро (Пятрусь) пачаў актыўна дзеяць на развал УАПЦ.\nНовую заваруху распачаў архіяпіскап Пятро Пятрусь зь япіскапам Міхалам Дуткевічам. Апошні пачаў праводзіць нейкія “левыя інтарэсы”, незразумелыя зьвязкі, быццам з палестынскімі арабамі, нейкімі таемнымі місіямі, і ўсё гэта таілася ад старога Патрыярха. 8 верасьня Патрыярх Зьміцер аднавіў страўрапігію Ўсьпенскае царквы г. Львову, якую ёй надаў яшчэ Канстантынопальскі патрыярх Ярэмія ІІ. Архіяпіскап Пятро Пятрусь адмовіўся выконваць патрыяршыя ўказы, і адышоў у раскол. Ён спрабаваў шантажыраваць патрыярха, выдумляючы міфічныя даўгі на вялікія сумы, калі гэта не спрацавала – у лістападзе сьпешна склікаў псэўдасабор, які ніколі не быў вызнаны.\nРаскольнікі зрабілі сябе фальшывую пячатку, падраблялі дакумэнты. Мусілі ўмяшацца архірэі і сьвятары, і ўсё гэта выкрылі, але міліцыя аддала фальшывую пячатку Дуткевічу, хоць абавязалася не аддаваць.\nУ сакавіку япіскап-раскольнік Іван Байчук здрадзіў сваіх сяброў і перайшоў у УПЦ КП, перадаўшы ім памяшканьне патрыярхіі ЎАПЦ. Гэта было па-за прававым актам, але Філярэт заўсёды ігнараваў ўсе царкоўныя і грамадзянскія правы. УАПЦ зь вялікімі цяжкасьцямі атрымала іншае памяшканьне.\nІІІ Памесны Сабор УАПЦ 28-29 траўня прыняў новы Статут, адлічыў раскольнікаў зь Царквы, прыняў іншыя рашэньні. Пасьля Сабору Вярхоўны Суд Украіны пацьвердзіў – УАПЦ кіруе Патрыярх Зьміцер, а раскольнікі не маюць права выступаць ад імя ЎАПЦ. Пасьля гэтага ўладыка Пятро Пятрусь перайшоў у УПЦ КП, але і адтуль праз месяц быў адлічаны па-за штат, бо выявілась, што зь ім перайшло толькі некалькі малааўтарытэтных сьвятароў.\nУ красавіку ЎАПЦ сьвяткавала 100-гадовы юбілей Патрыярха Мсьціслава, вялікага сына ўкраінскага народу і выдатнага герарха Ўкраінскай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы. Пазбыўшыся раскольнікаў, УАПЦ павольна павяртае сябе згубленыя пазыцыі. Павялічваецца япіскапат, адчыняюцца новыя япархіі, дзейнічаюць тры духоўныя сэмінарыі, Калегія Патрыярха Мсьціслава, аднаўляюцца страчаныя кантакты зь украінскімі праваслаўнымі япіскапамі дыяспары.\nДзіўная “прынцыповасьць” экзарха РПЦ, мітрапаліта Філярэта выявілася даўно, адразу пасьля яго першага прыезду да Львову і абнадзейнай пропавядзі ў 60-х гадах. Адразу ж пасьля прызначэньня ў Кіеў, Філярэт перавёў адпраўленьне богаслужбаў зь украінскай мовы на “словяна-расейскую” ва ўсіх украінамоўных парафіях, якія тады яшчэ існавалі – Андрэяўскай, Мікільска-набярэжнай ў Кіеве, у Ржышчаве, у вёсках Жытоміршчыны і іншых. На дагаджаньне атэістам Філярэт пазачыняў усе сэмінарыі ў УССР – Кіеўскую, Луцкую і іншыя, за выняткам “новарасейскай” у Адэсе, дзе панаваў недатыкальны Агафангел Савін. Экзарх зачыніў нават рэшту Кіева-Пячорскага манастыру, які яшчэ існаваў у Блізкіх пячорах і перадаў усе пячоры атэістам пад музэй.\nПрывязанасьцю да РПЦ, піша аўтар артыкулу ў Царкоўным календары на 1999 год, выдадзеным УПЦ КП, мітрапаліт Філярэт Дзенісенка выявіў свой “адчынены і годны шлях, напоўнены шляхетнасьцю”, тым, што не адышоў ад Маскоўскай Патрыярхіі да таго, пакуль яна не пазбавіла яго сану, маючы на гэта поўнае права і падставы. Сваёй непасьлядоўнымі паводзінамі Філарэт завёў УПЦ КП у тупік і прагне гэтае самае зрабіць зь УАПЦ (Гл. Царкоўны каляндар УПЦ КП на 1999 год).\nУ такой адданасьці РПЦ яго япіскапы “горача падтрымалі свайго Кіраўніка… і аднадушна здрадзілі яго” (б. 99). Ёсьць падобныя пэрлы і на бачыне 100-й: “нікім непацьверджаныя паўнаважаньні рэшткам УАПЦ” – на праўду паўнаважаньні былі пацьверджаны законным кіраўніком УАПЦ Патрыярхам Мсьціславам, таму Царква захавалася і дзейнічае.\nНе існавала ЎАПЦ толькі ва ўмах прыхільнікаў УПЦ КП і чыноўнікаў зь МВС і СБУ, якія пісалі паперкі аб правядзеньні “Аб'яднальнага Сабору” 25 – 26 чэрвеня 1992 году, які не вызнаў Патрыярх Мсьціслаў. Не быў сябрам “Вышэйшае Царкоўнае рады ЎПЦ КП” і протапрэсьвітэр Уладзімір Ярэма, бо той новаўтворанай рэлігійнай арганізацыі не падпарадкоўваўся і на іх зборы не хадзіў.\nАйцец Уладзімір Ярэма прысутнічаў на зборах 25 чэрвеня 1992 году, дзе намагаўся пратэставаць і быў адзіным, хто сказаў Філярэту праўду ў вочы. А праўда была такая: Філярэт Дзянісенка забаронены ў служэньні і пазбаўлены сану праваслаўнага герарха, не прадстаўляе ніводнай Царквы.\nПраўда вымагае рэакцыі на няпраўду. Цяжка зразумець, як можа паважны аўтар пісаць сучасную царкоўную гісторыю, калі жывы яшчэ яе сьведкі, і кідацца ў прыдумкі і інсінуацыі на сваю карысьць. Але гісторыя пакажа, на чыім баку праўда, бо “Царква, як і Хрыстос раз уваскросшы, больш не памірае” (Мітрапаліт Васіль Ліпкіўскі)\nПа матэрыялам “Церковного календаря УАПЦ” на 1999 л. Боскае.\nPosted by Беларуская аўтакефалія. at 8:57 PM No comments:


Актрыса Рэгіна Дамброўская ў свае семдзясят з хвосцікам дасць фору маладым.\nВосень жыцця ў яркіх фарбах\nОпубликовано: 13.04.2015 11:25:58\nАктрыса Рэгіна Дамброўская ў свае семдзясят з хвосцікам дасць фору маладым — яна актыўна іграе ў кіно, вядзе рубрыку ў ранішнім шоу і здымаецца ў рэкламе. Назваць яе пажылым чалавекам проста не паварочваецца язык.\nМінчанка Людміла Бражнік хутка разменіць восьмы дзясятак, але на лавачцы каля дома не сядзіць. Бабуля ходзіць на курсы англійскай мовы, серфіць вечарамі па інтэрнэце і катаецца на горных лыжах, а яе знаёмы Віталь Кахно, таксама пенсіянер, між іншым, ліхачыць па горах на снаўбордзе. А вы кажаце: восень жыцця…\nСтаніславу Лукоць у пасёлку Сапоцкін называюць не інакш як “наша даўгавечніца”: сёлета ёй споўнілася 100 гадоў. Станіслава Іосіфаўна толькі аджартоўваецца: “Я ў самым росквіце сіл!” Праскоўя Савалевіч з вёскі Дарашэвічы адсвяткавала яшчэ больш шыкоўную дату — 107 гадоў. Магчыма, вучоным мужам варта пагутарыць менавіта з гэтымі бабулямі, калі яны хочуць распрацаваць эліксір даўгалецця.\nАктыўная, з запалам, заўсёды на пазітыве — менавіта такой павінна быць старасць. А як інакш? У Беларусі, паводле дадзеных на ліпень мінулага года, 557 чалавек дасягнулі ўзросту ста і больш гадоў.


У Гродне планавалі аказваць платныя медычныя паслугі ў выхадныя. Але ў бальніцы пра гэта не чулі - Hrodna.life\nУ бальніцы хуткай медыцынскай дапамогі (БХМД) ў Гродне з 1 траўня павінны былі пачаць аказваць платныя паслугі ў выхадныя дні. Гэта адбываецца ў межах дзяржаўнага эксперыменту. Але самой бальніцы інфармацыю пра гэта «не даводзілі», расказалі там карэспандэнту Hrodna.life. Мы паспрабавалі даведацца, якія платныя паслугі можна атрымаць у выхадныя.\nУ Беларусі пачаўся эксперымент: у дзяржаўных установах аховы здароўя медыцынскія паслугі звыш аб’ёму гарантаванай дзяржавай бясплатнай дапамогі будуць аказваць платна па выхадных. У Гродне месцам такога эксперыменту выбралі гарадскую клінічную бальніцу хуткай медыцынскай дапамогі. Эксперымент мае працягнуцца з 1 мая 2022 да 1 мая 2023, напісана ў Пастанове Савета міністраў.\nКарэспандэнтка Hrodna.life патэлефанавала ў аддзяленне платных медыцынскіх паслуг БХМД як патэнцыйны пацыент. «Інфармацыю аб аказанні платных паслуг нам не даводзілі», — адказалі ёй і 3, і 6 траўня.\nПлатныя паслугі ў выхадныя, згодна з Пастановай урада, павінны адносіцца да «планавай першаснай, спецыялізаванай, высокатэхналагічнай медыцынскай дапамогі». Нам не ўдалося даведацца, што гэта за паслугі.\nДзе пройдзе эксперымент і якія ёсць выключэнні\nПастанову аб эксперыменце з платнымі медпаслугамі ў выхадныя дні апублікавалі 29 красавіка 2022 года на Нацыянальным прававым партале.\nЗгодна з дакументам, эксперымент пройдзе ў 18 розных медычных установах: усіх абласных шпіталях (толькі ў Гродне замест абласнога шпіталя выбрана БХМД), частцы раённых (у тым ліку ў Астраўцы Гродзенскай вобласці) і ў некаторых навукова-практычных цэнтрах.\nВыбраныя медустановы будуць аказваць платныя медыцынскія паслугі ў дзяржаўныя святы, непрацоўныя святочныя дні і ў выхадныя па жаданні грамадзян. Паслугі павінны адносіцца да «планавай першаснай, спецыялізаванай, высокатэхналагічнай медыцынскай дапамогі». Выключэнні - медыцынскія паслугі дзецям і трансплантацыі органаў і тканак. Экстраная дапамога, да прыкладу, уваходзіць у аб’ём гарантаванай дзяржавай бясплатнай медыцынскай дапамогі і застанецца бясплатнай.\nШто будзе, калі эксперымент скончыцца?\nПасля заканчэння эксперыменту да 1 ліпеня 2023 года Міністэрства аховы здароўя будзе аналізаваць вынікі і перадасць у Савет Міністраў свае прапановы па ўдасканаленні платных медыцынскіх паслуг грамадзянам Беларусі ў дзяржаўных установах.\n« Супраць — 40%, за — 32%, а кожны дзясяты пойдзе ў войска ў выпадку вайны ў нас. Беларусаў спыталі пра вайну ва Украіне


Дзіцячы рэабілітацыйна-аздараўленчы цэнтр “Жамчужына”, што на Лепельшчыне, прыняў чарговую змену дзяцей з забруджаных пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС тэрыторый | Лепель. Лепельский край. Районная газета\nДзіцячы рэабілітацыйна-аздараўленчы цэнтр “Жамчужына”, што на Лепельшчыне, прыняў чарговую змену дзяцей з забруджаных пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС тэрыторый\n20.10.2016 209 Лепельскi край Комментариев нет\nДзіцячы рэабілітацыйна-аздараўленчы цэнтр “Жамчужына” прыняў чарговую змену дзяцей з забруджаных пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС тэрыторый. Адметнасць апошняга заезду ў тым, што Лепельшчына прымае гасцей з Расіі, школьнікаў з Бранскай, Тульскай і Калужскай абласцей. Увогуле, госці з Расіі ў “Жамчужыну” прыязджаюць даволі часта, гэтаму спрыяе ўдзел рэабілітацыйна-аздараўленчага цэнтра ў мэтавых праграмах, фінансуемых з бюджэту Пастаяннага камітэта Саюзнай дзяржавы Беларусі і Расіі. І абавязкова пад час такіх змен праводзіцца тэматычнае свята — Дзень Саюзнай дзяржавы.\nСалдаты — дзецям\nСвята для дзяцей пачалося з самага ранку, у госці да іх прыехалі вайскоўцы з 19-й асобнай гвардзейскай механізаванай брыгады. Яны прывезлі з сабой аўтаматы, вінтоўкі, кулямёты, гранатамёты, вайсковы рыштунак — вось дзе хлопцам раздолле!\nШчыра прызнацца, і дзяўчаты стараліся не адставаць, з цікавасцю разглядалі зброю, слухалі, што салдаты расказвалі пра яе. Асобны атракцыён — прымерванне бронекамізэлькі ды баявога шлема. Каб апрануць іх, узяць у рукі аўтамат ды сфатаграфавацца, выстраілася чарга. А “бронік” ажно 18 кілаграмаў важыць – “цяжкая кальчужка”! Аднак гэты цяжар не палохаў ахвочых. А побач разведчыкі паклалі свае маскіровачныя касцюмы, спецыяльныя дыванкі, спальныя мяшкі, у якіх яны могуць спаць нават на снезе пад час выхадаў на вучэнні.\nПаказальныя выступленні разведчыкаў сталі адным з кульмінацыйных момантаў наладжанага для дзяцей шоу. Баявыя прыёмы, стральба халастымі патронамі, метады дзеяння спецпадраздзяленняў завабілі дзяцей. Многія хлопцы для сябе прынялі рашэнне, што, калі прыйдзе час, будуць служыць менавіта ў такіх войсках.\nСвоеасаблівым інтэрактывам стала ваенная эстафета, пад час якой удзельнікам трэба было бегаць то з аўтаматам, то ў процівагазе. З аднолькавым, калі не з большым, імпэтам на дыстанцыю беглі дзяўчынкі. Амаль нароўні з хлопчыкамі яны пераадольвалі перашкоды, куляліся, імкнуліся да перамогі. А балельшчыкі з усіх сіл падтрымлівалі, падбадзёрвалі свае каманды. “Ілья! Ілья! Слава! Слава! Аня! Аня! Хутчэй! Хутчэй!” — чулася ад іх.\nПобач стаяў МАЗ з кунгам, з дынамікаў гучала музыка. Падышоў бліжэй, спытаў у салдата:\n— А тут сёння якая ваша функцыя?\n— Ствараць адпаведны музычны фон. Для паказальных выступленняў разведчыкаў паставілі больш агрэсіўную музыку, рок, а зараз — больш спакойныя патрыятычныя песні, вайсковыя маршы.\nДалей дзея перамясцілася ў хол, дзе пачынаўся тэматычны брэйн-рынг сярод моладзі Расіі і Беларусі “Моладзь — адраджэнню пасля Чарнобыля”. Як толькі прыехалі ў “Жамчужыну”, дзеці і іх настаўнікі атрымалі план-заданне, па якім арганізавалі каманды і пачалі падрыхтоўку да гульні. Школьнікі ў бібліятэцы цэнтра паднялі і перачыталі ўсю даступную літаратуру па тэме пераадолення наступстваў аварыі на Чарнобыльскай АЭС, перагарнулі вялікі масіў інфармацыі ў глабальным сеціве інтэрнэту.\nВучні Магілёўскай вобласці аб’ядналіся ў каманду “Атамы”. Гомельскую вобласць прадстаўлялі “Дзеці зямлі”. Расійскія Тульскую вобласць — “Эколагі”, Калужскую — “Надзея”, Бранскую — “Энергія”. Адразу заўважым, што перад кампетэнтным журы пад кіраўніцтвам намесніка дырэктара рэспубліканскага навукова-даследчага ўнітарнага прадпрыемства “Інстытут радыялогіі” Мікалая Падалякі паўстала вельмі складаная задача, бо каманды паказвалі даволі высокі ўзровень ведаў.\nУ першым раўндзе былі праведзены конкурсы “Пытанне — адказ” і конкурс капітанаў. Вялікія шанцы даваў раўнд “Рызыка — версія”. У той час, калі ў першых конкурсах каманды маглі за правільны адказ зарабіць па два балы, то ў гэтым пытанні ў розных катэгорыях дзяліліся на ступені складанасці, за якія можна было атрымаць ад двух балаў да дзесяці. Аднак за няправільны адказ з рахунку каманды спісвалася адпаведная колькасць балаў. Так што рызыкаваць трэба было асцярожна.\nДзеці няблага арыентаваліся ў катэгорыях “Гісторыя аварыі”, “Цікавыя факты аб радыяцыі”, “Імёны і прафесіі”, “Бяспека вышэй за ўсё”. Крыху цяжэй адказвалі на складаныя пытанні з катэгорый “Праўда ці міф” і “Смачна і карысна”. Яны адразу пазналі выдатных хімікаў П’ера і Марыю Кюры, фізіка Рэнтгена, які вынайшаў і даследаваў радыяактыўнае выпраменьванне. Падрабязна распавялі пра меры бяспекі, якія трэба выконваць пры пражыванні на забруджаных радыяактыўнымі рэчывамі тэрыторыях, якім чынам можна зменшыць радыяактыўнае ўздзеянне.\nКожная каманда праявіла эрудыцыю, волю да перамогі, уменне ісці на апраўданую рызыку. Гульня каманд настолькі спадабалася журы, што Мікалай Падаляк прапанаваў раўнд “Рызыка-версія” прадоўжыць яшчэ на адзін круг.\nУ азарце і эмоцыях не адставалі і балельшчыкі. Кожная каманда мела сваю групу падтрымкі, якая падбадзёрвала дружнымі воклічамі, развучанымі загадзя і прыдуманымі тут жа вершамі. Кожны правільны адказ адгукаўся з боку гледачоў бурнымі апладысментамі, а няўдача — уздыхам роспачы. Пры такой падтрымцы цяжка, немагчыма было гуляць на палову сілы.\nУ апошнім, творчым, конкурсе каманды прадставілі плакаты на тэму адраджэння пасля Чарнобыльскай катастрофы і кароткія выступленні.\nЖуры доўга разважала і вылічвала ўсе балы. Апошняе месца занялі магілёўскія “Атамы”, трэцяе падзялілі паміж сабой тульскія “Эколагі” і “Надзея” з Калужскай вобласці, другое месца атрымала бранская “Энергія”, а пераможцамі брэйн-рынгу сталі “Дзеці зямлі” з Гомельскай вобласці. Прызёрам былі ўручаны граматы, пераможцам — яшчэ і кубак. А для замацавання сяброўства ўсіх удзельнікаў і гасцей брэйн-рынгу запрасілі ў сталоўку, дзе ўсіх чакаў салодкі пачастунак ад Лепельскага малочнакансервавага камбіната — смачнае марожанае.\nПасля брэйн-рынгу аўтар гэтых радкоў пагутарыў з Марынай Макаравай, якая суправаджала групу дзяцей з Тульскай вобласці.\n— Раскажыце, калі ласка, пра сваіх дзяцей і пра сябе.\n— З Тульскай вобласці прыбылі 50 чалаваек. У іх ліку мы — ансамбль эстраднага танца “Юнацтва” з горада Новамаскоўск. Я ў калектыве працую харэографам-балетмайстрам. Калектыў заслужаны, дзейнічае больш за 40 гадоў, мае шмат званняў, дасягненняў і прэмій. Са мной зараз 16 хлопчыкаў і дзяўчынак ва ўзросце ад 12 да 15 гадоў.\n— Тульская вобласць моцна пацярпела ад аварыі на Чарнобыльскай АЭС?\n— Не ўся. Новамаскоўск, у прыватнасці, вельмі моцна. Да таго ж наш горад з’яўляецца важным прамысловым цэнтрам, дзе сканцэнтраваны некалькі хімічных прадпрыемстваў. Ён адносна малады, пачаў будавацца ў 1930 годзе, сярод першых будаўнікоў быў мой прадзед. Так што я карэнная новамасквічка. З-за такога хімічна-радыяактыўнага кактэйлю здароўе жыхароў знаходзіцца пад пастаяннай пагрозай. Напрыклад, усім нованароджаным адразу ставяць другую групу здароўя, што падразумявае шэраг абмежаванняў у харчаванні, рухальнай актыўнасці, занятках фізкультурай.\n— Як вас прыняла “Жамчужына”?\n— Цёпла, душэўна. Першыя тры дні пастаянна хацелася спаць, актыўнасць была на нулі. Зараз усе адаптаваліся, асвоіліся, прапалі галаўныя болі, у дзяцей з’явілася энергія. Каб накіроўваць яе ў правільнае рэчышча, па два, а то і тры разы на дзень праводжу трэніроўкі і рэпетыцыі. Дарэчы, беларускія дзяўчынкі таксама праяўляюць цікавасць да танцаў, прыходзяць да нас, спрабуюць разам нешта развучваць. Учора мы ў актавай зале далі свой танцавальны канцэрт. Гледачы прымалі на ўра.\nУразіла чысціня і парадак. За гэтыя некалькі дзён, што мы ў “Жамчужыне”, наведалі некалькі гарадоў, у тым ліку Лепель. Усюды ўражваюць чыстыя ўзбочыны дарог, ахайныя кветнікі, газоны, тратуары, вуліцы.\nАздараўленне і рэабілітацыя\nЗавяршыўся Дзень Саюзнай дзяржавы круглым сталом, за якім удзельнікі падводзілі вынікі шматгадовага супрацоўніцтва ў галіне рэабілітацыі дзяцей пасля Чарнобыльскай аварыі, абменьваліся меркаваннямі, ладзілі планы на будучыню. Вітаючы ўдзельнікаў круглага стала, дырэктар дзіцячага рэабілітацыйна-аздараўленчага цэнтра “Жамчужына” Вера Закрэўская сказала:\n— Цэнтр пачаў супрацоўніцтва з Пастаянным камітэтам Саюзнай дзяржавы яшчэ ў 2004 годзе, тады першыя дзеці з Расійскай Федэрацыі завіталі да нас на аздараўленне. За гэты час назапашаны багаты досвед, склаліся пэўныя традыцыі. Традыцыйнымі, напрыклад, сталі Дні яднання Беларусі і Расіі. У 2013 годзе апрабавалі такую форму працы, як “цягнік дружбы”, пад час якога дзеці расказвалі сваім сябрам з суседняй краіны пра сваю Радзіму, пра “Жамчужыну”, пра свае школы, сяброў. Вельмі важна цяпер не страціць назапашаны патэнцыял, а развіваць яго далей, шырэй.\nКансультант прадстаўніцтва Пастаяннага камітэта Саюзнай дзяржавы Наталля Конанава развівала думку далей:\n— Першыя дзеці, якія аздараўліваліся ў “Жамчужыне” па праграмах супрацоўніцтва Пастаяннага камітэта, сталі дарослымі. Змены ў “Жамчужыне” — выдатны час для хлопчыкаў і дзяўчынак. Яны заводзяць знаёмствы, сябруюць, а калі надыходзіць час расставацца, то ліюць слёзы. А потым доўга падтрымліваюць сувязь адзін з адным. Паміж дзяржавамі могуць быць напружаныя палітычныя, эканамічныя адносіны, але дзеці — гэта зусім іншае. Тое, што мы закладзем у іх цяпер, яны пранясуць праз усё жыццё.\nКіраўнік апарата Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі акадэмік Пётр Віцязь зазначыў:\n— Мне вельмі падабаецца, што тут, у “Жамчужыне”, працуюць людзі, якія шчыра прысвячаюць сябе нашай будучыні — дзецям. Навучаючы, вы стараецеся не проста даць, укласці ў галовы дзяцей пэўны набор ведаў, а і абудзіць цікавасць да прадмета. Калі хлопчыку ці дзяўчынцы будзе цікавым нешта, то яны абавязкова самі будуць шукаць інфармацыю, папаўняць свае веды. Падабаецца, што тут дзецям прывіваюць павагу да прафесіяналізму, сваім прыкладам вучаць выконваць любую справу на вышэйшым узроўні.\nПад час дыскусіі было выказана шмат цікавых думак, унесены змястоўныя прапановы. Удзельнікі прыйшлі да агульнай згоды, што і надалей трэба працягваць міждзяржаўнае супрацоўніцтва ў галіне аздараўлення і рэабілітацыі дзяцей з пацярпелых рэгіёнаў.\nМіж тым чарговы дзень у “Жамчужыне” ішоў сваім шляхам: дзеці накіроўваліся на працэдуры, танцавальная група зноў прыступала да рэпетыцыі, гурткі па інтарэсах прымалі маленькіх наведвальнікаў. Увесь час быў распісаны па хвілінах.\n← Абноўлена асфальтаванае пакрыццё\nНагодай для прыезду ў лепельскую Бароўку стала чарговае зарыбленне возера Шчыбат →\nЗа апошні месяц на Лепельшчыне знізілася колькасць беспрацоўных


Ушанаванне студэнтаў ГДАУ – пераможцаў Міжнародных спаборніцтваў па гіравым спорце - Гродненский государственный аграрный университет\nУшанаванне студэнтаў ГДАУ – пераможцаў Міжнародных спаборніцтваў па гіравым спорце\n20 кастрычніка разам з узнагародамі ўдзельнікаў беларуска-расійскага літаратурнага конкурсу ўзнагароджвалі і пераможцаў чэмпіянату міра па гіравым спорце. Імпрэза атрымалася цікавай і выклікала гонар за поспехі нашых студэнтаў і студэнтак у гэтым відзе спорту, аб чым пісала Дар'я Леўшык у сваім артыкуле.\nПадчас імпрэзы быў прагледжаны фільм аб тым, як ставіліся рэкорды Гінэса, звязаныя з падыманнем гіры ў розных экстрэмальных умовах. Гэты фільм падцвердзіў расказ прэзідэнта Міжнароднай федэрацыі гіравога спорту Анатоля Яжова аб тым, што кожны раз пасля новага дасягнення на самых высокіх вяршынях свету побач з расійскім сцягам ўзнімаўся і беларускі.\nДыпломы пераможцам уручалі як сам Анатоль Яжоў, так і старшыня прэзідыума Беларускай федэрацыі майстраў гіравога спорту і сілавога жанглявання Уладзімір Каташук. Узначальваў імпрэзу прарэктар ГДАУ па навуковай працы Сяргей Тарасенка, які і сам ў маладыя гады быў заўзятым спартсменам. Сярод узнагароджаных і нашы студэнты з Іраку і Нігерыі – Ахмет Аэль-Малікі і Арысая Алавале Віктор. У завяршэнні імпрэзы, якая адбывалася ў малой канферэнцзале Гродзенскага дзяржаўнага аграрнага ўніверсітэта, быў зроблены і агульны фотаздымак.


Гомель выбраў самую прыгожую працаўніцу "Мілкавіты"\n11:21 10.03.2017 (абноўлена 11:36 10.03.2017)\nУ конкурсе працаўніцы мераюцца ва ўменні не толькі бліскаць на подыуме, але і іншых талентах. Напрыклад, у падрыхтоўцы страў з фірмовай малочнай прадукцыі. Карэспандэнты Sputnik пабывалі на конкурсе і даведаліся, каму і навошта патрэбна гэтая карпаратыўная традыцыя.\nЗа прыгажунь перажываюць калегі\nПапярэдні адбор прайшлі 12 незамужніх прыгажунь. У іх розныя спецыяльнасці і пасады. Хтосьці працуе сыраробам на Палескім участку ў Хойніках, хтосьці — інжынерам-тэхнолагам на галаўным прадпрыемстве ў Гомелі. Ёсць кладаўшчыца, лабаранты хімічнага аналізу, інжынер па якасці. Усе яны маюць дачыненне да выпуску малочнай прадукцыі. Наколькі яны артыстычныя, фотагенічныя і гаспадарчыя, вызначаюць першыя асобы завода, яго філіялаў і вытворчых участкаў.\nПадрыхтоўка да конкурсу доўжылася месяц, рэпетавалі практычна кожны дзень па тры-чатыры гадзіны, займаліся з дзяўчатамі спецыялісты подыум-школы Сяргея Нагорнага\n"Наш конкурс праводзіцца не для піяру, а для сябе. Каб калектыў адчуваў, што жыццё на прадпрыемстве кіпіць, і да нас актыўна ідуць маладыя кадры", — тлумачыць ідэалагічны складнік традыцыі генеральны дырэктар ААТ "Мілкавіта" Сяргей Бабарыка.\nУ невялікай актавай зале згасае святло, і на сцэну выходзяць жыццярадасныя браты-блізняты Рустам і Равіль Насыравы. Сталічныя тэлезоркі з прыдыханнем прадстаўляюць удзельніц.\nСпецыяльныя госці карпаратыўнага свята - вядучыя ранішняга эфіру на "Беларусь 2" браты Насыравы\nПрацаўніцы малочнай галіны з'яўляюцца на сцэне ў караценькіх ільняных сукенках, вышываных россыпамі дробных васількоў. "Якія ўсе мілыя, а наша Марына — наогул агонь", — шэпчуцца калегі ў зале.\nДэфіле ў ільняных сукенках\nУдзельніцы відавочна хвалююцца, яны не прывыклі пазіраваць фатографам і выступаць перад залай. Перавесці дыханне і падрыхтавацца да новага конкурсу дазваляюць музычныя паўзы. На сцэну выходзяць заводскія таленты — танчаць, спяваюць, дэкламуюць вершы.\nНа прадпрыемстве хапае таленавітых прыгажунь\nДругі конкурс — "Купальская ноч". Мужчыны ў прадчуванні адкрытага дэфіле, але ў сцэнары яго няма. Дзяўчыны рухаюцца па сцэне, танцуючы. На іх прыгожыя купальскія вянкі і кашулі да падлогі.\nКупальскіе строі і вянкі\n"У гэтую ноч па лясах і палях блукалі чэрці і дэманы, а з рэк выглядалі русалкі", — імкнуцца перадаць атмасферу паганскага свята вядучыя. Здаецца, яшчэ ледзь-ледзь і ў цэнтры сцэны запалае агонь, а басаногія прыгажуні кінуцца ў абдымкі тэлезорак. Але не, роўна трымаюць спіну і аднолькава шырока ўсміхаюцца журы.\nКожную прыгажуню гатуюць да выступу прафесіяналы\nАцэньваюць удзельніц кіраўнікі філіялаў і структурных падраздзяленняў акцыянернага таварыства. Старшынствуе ў журы генеральны дырэктар. Расчулены прыгажосцю сваіх падначаленых, ён абяцае кожнай па 200 рублёў прэміі.\nЖуры складаецца выключна з мужчын\nНоваўвядзенне конкурсу — замест спецадзення дзяўчыны дэманструюць строі сярэднявечча. Аксаміт і шоўк шчыльна аблягаюць фігуры, сукенкі відавочна цяжкія, але ўдзельніцы па-ранейшаму шырока ўсміхаюцца.\nТаццяна Цыркунова ў вячэрнім строі\nЯшчэ адна музычная паўза, і пачынаецца самы кранальны момант — дэфіле ў вясельных сукенках. Хвалююцца бацькі, начальства, сяброўкі, жаніхі. Але вось чарговая ўдзельніца пасылае гледачам паветраны пацалунак, і ўсё тонуць у моры яе абаяння.\nДэфіле ў вясельных сукенках\nНеўзабаве раскрываецца інтрыга конкурсу. Пераможцай прызнаюць 18-гадовую лабарантку з Хойнікаў Вольгу Кузьменка. Малады спецыяліст працуе на Палескім участку з мінулай восені, трапіла сюды па размеркаванні пасля гомельскага ліцэя хімікаў.\nПераможца конкурсу прыгажосці "Міс Milkavita" Вольга Кузьменка\n"У планах вучыцца далей, але пакуль не вызначылася, у якую ВНУ паступаць. Хлопец ёсць, сустракаемся. Як складзецца жыццё далей, не загадваю", — сціпла паводзіць сябе новаспечаная "Міс Milkavita".\nУсе маглі ацаніць кулінарныя здольнасці прыгажосць\nТытул першай віцэ-міс дастаецца ветэрынарнаму лекару сельскагаспадарчага прадпрыемства "СлавМол" Марыі Несцярэнка. Другая віцэ — інжынер па якасці галаўнога прадпрыемства "Мілкавіта" Ірына Іскрыцкая.\nПрыз глядацкіх сімпатый у інжынера-хіміка Крысціны Сніцарэнка\nУсім дзяўчатам уручаюць падарункі ад шматлікіх спонсараў, пераможцы — дыядэму і сертыфікат на 500 рублёў.\nКонкурс прыгажосці, Жанчыны, Гомель


Рыгор Кобец. Шукальнік шчасця | Літаратурны музей Петруся Броўкі\n23 красавіка а 16-й гадзіне Літаратурны музей Петруся Броўкі запрашае на адкрыццё выставы “Рыгор Кобец. Шукальнік шчасця”.\nУ 2019 годзе беларускае кіно святкуе свой 95-гадовы юбілей. З гэтай нагоды наш музей стварае выставу, прысвечаную таленавітаму беларускаму драматургу, першаму прафесійнаму кінасцэнарысту Беларусі і аднаму з заснавальнікаў беларускага кіно – Рыгору Кобецу.\nУ гісторыю беларускага кіно назаўжды ўвайшлі першы гукавы беларускамоўны фільм “Двойчы народжаны” і камедыя “Шукальнікі шчасця”, знятыя па яго сцэнарыях. За вялікі ўнёсак у станаўленне і развіццё беларускай кінематаграфіі Рыгор Кобец у 1935 г. атрымаў званне заслужанага дзеяча мастацтваў Беларусі.\nНа адкрыцці выставы вы зможаце даведацца пра нялёгкую, але вельмі цікавую і інтрыгуючую гісторыю жыцця Рыгора Кобеца, а таксама пра станаўленне яго як кінематаграфіста і драматурга. Вашай увазе будуць прадстаўлены матэрыялы з Нацыянальнага архіва Рэспублікі Беларусь і музейныя прадметы з фондаў Літаратурнага музея Петруся Броўкі. Чакаем Вас!\n11.12.2019 Літаратурны музей Петруся Броўкі


08 сакавік 2015, 18:36\n«Гэта паліткарэктнасьць навязана нам звонку, я яе не прымаю», — заяўляе Старшыня ТБМ Алег Трусаў.\nРадыё Свабода, аднак, зьвярнула увагу на адзін аспэкт, які застаўся па-за ўвагай шырокай грамадзкасьці. У прэс-рэлізе ПЭН-цэнтру па выніках сходу асабліва акцэнтуецца моўнае пытаньне, а менавіта стаўленьне да беларускіх расейскамоўных пісьменьнікаў.\nЗноў пераабраны Старшыня Беларускага ПЭН-цэнтру Андрэй Хадановіч даў разгорнуты камэнтар для Беларускай Свабоды з гэтай нагоды.\nУвогуле, я ня памятаю, каб па гэтым пытаньні на сходзе была нейкая асаблівая дыскусія. І мне цяжка сказаць, чаму гэта ў такім аспэкце патрапіла ў прэс-рэліз. Я, як сябра ПЭН-цэнтру, лічу, што гуляць у гэтую „паліткарэктнасьць“ ня варта. Бо зразумела, што ніякая рускамоўная літаратура ня будзе спрыяць разьвіцьцю беларускага духу, нацыянальнай ідэнтычнасьці, беларускай мовы. Гэта паліткарэктнасьць навязана нам звонку, я яе не прымаю».\n«Заявы пра дыскрымінацыю расейскай мовы ў Беларусі дагэтуль дазвалялі сабе толькі нешматлікія групы, якія маюць кантакт з „Россотрудничеством“. Па-першае, такія заявы нагэтулькі відавочна непраўдзівыя (школа, дзяржаўныя структуры, інфармацыйная прастора, выдавецтвы), што нават зьняпраўджваць іх шкада часу. Па-другое, такія заявы, пагатоў ад імя статусных структураў, трапляюць у адпаведнае пуцінскае дасье. І могуць у патрэбны момант паслужыць абгрунтаваньнем пэўных дзеяньняў, як мінімум — чарговай хвалі паклёпніцкай прапаганды (пра „гвалтоўную беларусізацыю“ і г. д.). І ніхто ня будзе разьбірацца з кантэкстам і што там хацелі сказаць аўтары заяваў. Шкада, што апошнія, у патрыятычнай пазыцыі якіх сумнявацца не выпадае, пра такія рэчы не падумалі, а паддаліся ўплывам уяўнае паліткарэктнасьці».


Адкрыты другі сезон парку забаў «Кукуполіс» | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Адкрыты другі сезон парку забаў «Кукуполіс»\nПагуляць па казінай ферме, пашукаць пікеты ў кукурузе, пастраляць з лука – гэта яшчэ не поўны спіс актыўнасцяў, якія чакаюць гасцей забаўляльнага парку “Кукуполіс”. Нядаўна ён адкрыў другі сезон у абноўленым фармаце, таму зацікавіць нават леташніх наведвальнікаў.\nЦяжка ўявіць, што калісьці на тэрыторыі амаль у 100 га было толькі чыстае поле. Цяпер тут размяшчаецца фермерская гаспадарка “ДАК” і той самы парк “Кукуполіс” з кукурузным лабірынтам. У мінулым годзе арганізатары прынялі ажно 10 тысяч чалавек! У гэтым, па іх словах, хочуць бачыць у два разы больш.\n– Наш парк падрос. Мы пашырылі лабірынт – зараз яго плошча складае 4 га, і знайсці ўжо трэба не 10 пікетаў, а 16. Таксама зрабілі яго больш заблытаным, падзяліўшы на простую і складаную зоны, паміж якімі паставілі драўляныя мосцікі, – адзначыў ініцыятар стварэння парку Аляксандр Пажарэнка. – Яшчэ мы па-іншаму “выразалі” лабірынт: у мінулым годзе ён быў у выглядзе карты Беларусі, а зараз гэта замак.\nПерад уваходам у кукурузны лабірынт трэба абавязкова прайсці інструктаж і атрымаць карту. Менавіта на ёй неабходна адзначаць знойдзеныя пікеты. Аднак не ўсё так проста. Каб зрабіць квэст больш цікавым, арганізатары змясцілі на карту ўсяго толькі некалькі кропак з пікетамі, астатнія трэба шукаць “па інтуіцыі”. І блукаць у такіх пошуках можна некалькі гадзін, бо даўжыня дарожак складае 3,5 км. А некаторыя пікеты і ўвогуле з першага разу не заўважыш – так добра яны схаваныя за травой.\nТрэба адзначыць: калі вы чакаеце выкіду адрэналіну ад думкі, што можаце згубіцца, то лабірынт вас расчаруе: сцябліны кукурузы там не вельмі высокія, таму гуляць па ім зусім не страшна. Затое гэты мінус для аматараў хорараў, хутчэй за ўсё, стане плюсам для сем’яў з дзецьмі.\n– Вядома, мы маглі “бахнуць” хімікатаў, і тады б кукуруза вымахала ростам з чалавека. Але мы займаемся арганічным земляробствам, якое пацвярджаецца сертыфікатам. Ён забараняе выкарыстоўваць мінеральныя ўгнаенні, – падкрэсліў арганізатар парку, фермер Дзмітрый Крылоў. – З гэтай прычыны мы і праполку праводзім уручную. Гэтак жа робім і сам лабірынт, пакуль кукуруза яшчэ маленькая. Зараз мы ўдасканалілі тэхналогію: не выразаем кукурузу, а перасаджваем. Атрымліваецца амаль безадходная вытворчасць.\nАднак не толькі кукурузны лабірынт чакае гасцей у “Кукуполісе”. Арганізатары падрыхтавалі яшчэ шмат цікавых прапаноў для сямейнага адпачынку. Гэта і экскурсіі па казінай ферме з дэгустацыяй мясцовай прадукцыі, і кантактны заапарк з сапраўднымі беларускімі жывёламі (выключна свойскімі!), і цікавыя актыўныя гульні накшталт перацягвання канату, стральбы з лука і інш., а таксама дэльтапланы і квадрацыклы. Для маленькіх дзяцей тут абсталяваны батуты і надзіманыя горкі. Перакусіць, купіць фермерскую прадукцыю і сувеніры таксама ёсць дзе.\n– Мы спрабуем зрабіць дамашні адпачынак, таму завозіць нейкіх экзатычных жывёл не плануем. Спадзяемся, што людзі будуць прыязджаць нават і пасля марскіх курортаў, каб дакрануцца да беларускага, – падкрэсліў Аляксандр.\nПарк “Кукуполіс” знаходзіцца на хутары Лізавецін у Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці.\n3970 «Для перамен у грамадстве ў нас ёсць усе інструменты, якія дазваляюць гэта рабіць цывілізаваным шляхам»\n593 Мастак Сяргей Бандарэнка больш за пяць гадоў будуе на прысядзiбным участку дакладную копiю Крэўскага замка\n563 Рэжысёрка Улада Сянькова: Беларускае кіно можа лёгка ўвайсці ў моду\n546 Дзяўчына выступае ў аматарскай хакейнай лiзе супраць мужчын i адкрывае свае асаблiвыя трэнажорныя залы


Юбілейная рэтра-вечарына - Шарковщинская библиотечная система\nКалі чалавек у 10 гадоў толькі пачынае свой жыццёвы шлях, то за 10 гадоў існавання клуба яго ўдзельніцы арганізавалі дзясяткі выстаў сваёй творчасці, шмат падарожнічалі, удзельнічалі ў шматлікіх творчых конкурсах, сустракаліся з цікавымі людзьмі. Электронная прэзентацыя “Как это всё начиналось” стала яскравым пацвярджэнннем усяму зробленаму.\nНа працягу дзесяцігоддзя клубам па інтарэсах “Жаночы час” кіруе загадчыца аддзела абслугоўвання і інфармацыі раённай бібліятэкі Таццяна Райчонак, а метадыст аддзела бібліятэчнага маркетынгу Вера Мілянцей рыхтуе цікавыя запамінальныя мерапрыемствы. Пад час юбілейнай вечарыны ініцыятыўныя бібліятэчныя спецыялісты ад імя дырэкцыі ДУК “Шаркаўшчынская ЦБС” былі ўзнагароджаны дыпломамі. Шутачны дыплом у якойсьці намінацыі атрымала кожная ўдзельніца клуба.\nАб тым, што вязанне – карысны і выгадны занятак, кружкоўцам нагадала Вера Мілянцей. А як загарэліся вочы жанчын, калі на памяць атрымалі буклет “Обычные блюда с изюминкой”, у якім метадыст сабрала рэцэпты любімых страў удзельніц клуба!\nНа працягу вечара гучала музыка, якая прайгравалася з бабіннага магнітафона і прайгравальніка 60-х гадоў мінулага стагоддзя.\nУ сукенках стылю 70-х гадоў мінулага стагоддзя Раіса Гракава і Таццяна Райчонак, вядучыя вечара, весялілі гасцей, прапаноўваючы ім праспяваць песню па першаму радку, а таксама прыняць удзел у цікавых конкурсах, віктарынах.\nНапрыканцы сустрэчы загадчыца аддзела раённай бібліятэкі звярнулася да наведвальнікаў радкамі верша:\n“Успеху клубу, достижений разных\nДней плодотворных, радостных, прекрасных\nИ долго, долго клубу жить!”


Бабруйскую актывістку трымалі ў міліцыі 8 гадзін | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБабруйскую актывістку трымалі ў міліцыі 8 гадзін\nЗатрыманую 12 сакавіка за гадзіну да пачатку бабруйскага мітынгу Галіну Смірнову выпусцілі ўвечары, выдаўшы позву на 15-га.\nКіраўніцу суполкі прафсаюзу РЭП затрымалі ўчора на выхадзе з дому а 11-й гадзіне, забралі тэлефон, які потым вярнулі пашкоджаным, і завезлі ў пастарунак на ўскрайку гораду. Допыт пачалі толькі каля 13-й гадзіны, вёў яго падпалкоўнік Сяргей Рудзько, які асабіста займаецца актывістамі дэмакратычных сілаў. У якасці абаронцы інтарэсаў Галіны выступаў яе муж.\nНа ўсе пытанні, апроч свайго імя, Галіна Смірнова адказваць адмовілася, заяўляла пра сваё незаконнае ўтрыманне:\nПыталі, ці падавала я заяўку на мерапрыемства, хоць гэты факт даўно і афіцыйна ўсім вядомы. Ці ведала, што плошча Перамогі не вызначаная месцам для падобных сходаў. Ды няўцямнае «Навошта вы прымушалі моладзь?»\nІ так трымалі без ежы і вады да 19 гадзін, калі выпусцілі без абвінавачванняў ды выпісалі позву з’явіцца для працягу апытання 15 сакавіка а 17-й.\n— Мне казалі многія, што дзеля бяспекі лепш схавацца, пайсці з горада, — кажа спадарыня Галіна. — Ну не змагла я сысці, брыдка мне. Чаму мы мусім кудысьці сыходзіць ці наогул з’язджаць са сваёй краіны?\nА раніцай 13 сакавіка на шляху на працу затрымалі ўдзельніка ўчорашняга мітынгу Юрася Грынявецкага. Сёння ж чакаюцца суды над затрыманымі ў ноч на 11 сакавіка Максімам Буйніцкім, Аляксеем Раманавым, Вольгай Аўдзейчык ды Максімам Лубінскім.\nЗатрыманні пасля акцыі ў Маладэчне\nБабруйскія ўлады падрыхтаваліся да «маршу недармаедаў»