Ксёндз у дом – Бог у дом. Некалькі слоў пра каляду | Каталіцкі Веснік\nКсёндз у дом – Бог у дом. Некалькі слоў пра каляду\nПасля свят Божага Нараджэння распачынаецца час пастырскіх візітаў, або так званая каляда. Святар наведвае парафіян, каб блаславіць вернікаў і іх сем’і, асвяціць дамы. Наколькі важныя душпастырскія адведзіны? Як зрабіць так, каб дадзеная падзея прайшла належным чынам і прынесла багаты духоўны плён?\nНа гэтыя і іншыя пытанні адказвае кс. Віталій Дабраловіч.\nКаляда – гэта, перш за ўсё, сустрэча святара са сваёй паствай, добрая нагода для таго, каб бліжэй пазнаёміцца з парафіянамі, даведацца, як і чым яны жывуць.\nШмат хто патрабуе індывідуальнага кантакту са сваім душпастырам, але не заўсёды мае магчымасць сустрэцца са святаром, паразмаўляць, падзяліцца перажываннямі. Некаторыя проста саромеюцца забіваць ксяндзу галаву сваімі праблемамі. Таму душпастырскі візіт – выдатная магчымасць задаць тыя пытанні, якія хвалююць асобна ўзятага чалавека ці цэлую сям’ю.\nКанешне, падчас каляды святар павінен адведаць шмат людзей. Але не трэба бянтэжыцца, што забіраеце чужы час. Калі сказаць ксяндзу, што Вы маеце некалькі важных пытанняў, упэўнены, што ён знойдзе час на размову.\nАсабістыя сустрэчы з парафіянамі дапамагаюць душпастыру зразумець і пазнаць адносіны верніка да мясцовага Касцёла. Такім чынам, адбываецца збліжэнне святара як пастыра з людзьмі. З’яўляецца пэўнае супрацоўніцтва ў дарозе да ўмацавання веры, будавання моцнай парафіяльнай супольнасці. Вернікі бачаць, што патрэбны парафіі, святару.\nАсабліва гэта заўважаеш, калі прыходзіш да сталых людзей. Яны цешацца, плачуць, часам нават цалуюць рукі, бо вельмі добра разумеюць сэнс старой прыказкі “Госць у дом – Бог у дом”. Упэненыя, што са святаром да іх прыйшоў сам Езус.\nВымоўнай у духоўным плане з’яўляецца каляда ў глуханямых вернікаў. Яны не чуюць маёй малітвы, бо толькі частку магу паказаць жэстамі. Але з вялікай задумай углядаюцца ў крыж, запаленыя каля яго свечкі. Засяроджана пагружаюцца ў саму атмасферу, якая пануе ў момант сустрэчы.\nВізіт ксяндза – нагода заахвоціць вернікаў да больш актыўнага і стараннага ўдзелу ў жыцці парафіі. Можа, і да прыняцця канкрэтных жыццёвых рашэнняў, упарадкавання сітуацыі ў сужэнстве, сям’і.\nВернікі павінны адмыслова запрашаць святара, ці ён прыйдзе сам?\nУ кожнай парафіі існуе свой парадак адведзін. У некаторых касцёлах вядуцца картатэкі, таму чалавеку, які заўсёды прымае святара ў сваім доме, няма неабходнасці кожны год звяртацца да ксяндза з новым запрашэннем. Трэба толькі ўважліва слухаць душпастырскія аб’явы, каб ведаць, у які дзень сустракаць святара. Калі па нейкіх прычынах сям’я не можа прыняць ксяндза ў вызначаны час, неабходна папярэдне паведаміць аб гэтым у канцылярыю і дамовіцца аб пераносе візіту на іншы дзень.\nАднак калі ў парафіяльнай супольнасці з’явіліся новыя вернікі, ім варта падаць свой адрас і паведаміць аб намеры прыняць у сваім доме ксяндза.\nУ некаторых парафіях святар наведвае толькі тых вернікаў, якія папярэдне запрасілі яго ў свой дом з душпастырскім візітам. Найчасцей гэта вялікія парафіі, дзе цяжка ўсіх абыйсці. І, канешне, калі чалавеку залежыць на тым, каб бліжэй пазнаёміцца з пробашчам, супольна з ім памаліцца і асвяціць свой дом, трэба падаць заяўку.\nВельмі важна падчас каляды быць шчырым у размове са святаром. Галоўнай мэтай душпастырскіх адведзін з’яўляецца жаданне пазнаёміцца з вернікамі, даведацца аб іх праблемах і меркаваннях адносна функцыянавання парафіі. Кяляда дапамагае святару рэалізаваць заданне пастыра, які клапоціцца пра сваіх авечак і дапамагае ім\nВядома, прымаць ці не прымаць у сваім доме святара – асабістая справа кожнага. Аднак існуе меркаванне, што людзі, якія адмаўляюцца ад душпастырскага візіту, успрымаюцца як непрактыкуючыя католікі. Ці гэта праўда?\nТыя, хто не прымаюць святара, зазвычай і з’яўляюцца непрактыкуючымі. Я 12 гадоў хаджу па калядзе і ведаю, што вернікі, якія рэгулярна наведваюць святыню, запрашаюць ксяндза да сябе. У свой дом не клічуць тыя, каму абыякава. Людзі часам гавораць, што вераць у Бога, але не вераць у Касцёл. Але Касцёл не прыдумаў чалавек – яго стварыў Езус. І гэта не будынак і святары, а, перш за ўсё, вернікі. Чалавек лічыцца непрактыкуючым хрысціянінам не таму што не прымае ксяндза, а таму што не практыкуе сваёй веры праз малітвы, удзел у нядзельнай св. Імшы.\nБываюць таксама сітуацыі, калі пастырскі візіт для некаторых становіцца нечаканасцю. Прыгадваю выпадак, калі пазваніў у дзверы пэўнай кватэры, і мне адчыніў заспаны чалавек. Было відаць, што ён зусім не чакаў гасцей і не адразу зразумеў, хто перад ім стаіць. Калі я патлумачыў, што прыйшоў памаліцца і асвяціць жыллё, ён запрасіў увайсці. Мы доўга разважалі аб Богу, веры.\nРазвітваючыся, я адзначыў, што перада мной стаіць зусім другі чалавек. Раней ён не адчуваў патрэбы святара ў сваім жыцці, быў далёкі ад Касцёла. Але пад уплывам Духа Святога пачаў задумвацца над пытаннямі, якія раней нават і не прыходзілі яму ў галаву.\nНемагчымасць скласці ахвяраванне на патрэбы Касцёла не павінна стаць прычынай непрыняцця ксяндза па калядзе.\nВельмі часта ўзнікае пытанне: колькі ахвяраваць святару за пастырскае наведванне?\nУ касцёле ніхто не выстаўляе цэнніка за паслугі святара і не называе канкрэтнага кошту, на які чалавек павінен арыентавацца. Таму адказ просты: хто колькі можа. Трэба падкрэсліць, што гэта менавіта ахвяра, дабравольны жэст, а не аплата за “працу” святара.\nАтрыманыя сродкі пойдуць на патрэбы парафіі: рамонтныя працы, аплату за электрычнасць, арганізацыю сустрэч, пілігрымак ды інш. Толькі невялікая частка ахвяраванняў будзе прызначана асабіста для ксяндза.\nБезумоўна, мы жывём у свеце, дзе шмат што вымяраецца грашыма. Але калі гаворым аб пастырскім наведванні, павінны ставіць на першае месца не матэрыяльны, а духоўны аспект гэтай падзеі. Ксёндз прыходзіць не дзеля грошай, а каб памаліцца, паблаславіць сям’ю і асвяціць дом, каб у ім прабываў Дух Божы.\nАдкуль паходзіць звычай каляднага наведвання парафіян?\nТрадыцыя сягае каранямі ў далёкае мінулае. Ужо ў раннім сярэднявеччы ў касцёльных дакументах можна знайсці згадкі душпастырскіх адведзін падчас свят Божага Нараджэння. Яны прадстаўляюць сабой форму непасрэднага кантакту пробашча з вернікамі ў вялікіх (у той час) па плошчы парафіях. Існуюць і нашмат старэйшыя доказы такой практыкі.\nУ Евангеллі паводле св. Мацвея чытаем, што мудрацы, пакланіўшыся Езусу, вярталіся ў свае краіны іншай дарогай. Мяркуецца, што на зваротным шляху яны наведвалі розныя гарады і вёскі, дзе абвяшчалі навіну пра Бога, народжанага ў чалавечым абліччы.\nУ Евангеллі паводле св. Лукі гаворыцца, што Хрыстос наказаў сваім вучням ісці “ў кожны горад і месца, куды сам меўся пайсці” (Лк 10, 1). Дарэчы, здзяйсняць душпастырскія адведзіны сваіх парафіян святароў абавязвае Кодэкс кананічнага права. У ім чытаем: “Пробашч павінен наведваць сем’і, раздзяляючы клопаты, а асабліва смутак і скруху вернікаў, суцяшаючы іх у Пану, а таксама разважліва настаўляючы іх, калі ў нечым зграшылі” (ККП, кан. 529 § l).\nДа душпастырскага візіту неабходна падрыхтаваць:\n— накрыты белым абрусам стол, крыж, запаленую свечку, Святое Пісанне, асвечаную ваду і крапіла (калі няма святой вады, можна наліць звычайную і папрасіць святара блаславіць яе).\n— выходзім ксяндзу насустрач ці просім суседа прывесці святара ў наш дом;\n— выключаем тэлевізар і радыё;\n— рэлігійныя прадметы, якія хочам асвяціць, кладзём на стол (лаву);\n— на хрысціянскае прывітанне “Хвала Хрысту!” адказваем “На векі вечныя. Амэн”;\n— разам прымаем удзел у супольнай малітве;\n— калі святар акроплівае жыхароў дома святой вадой, робім знак крыжа;\n— пасля заканчэння каляды праводзім ксяндза да суседа.\nадказ на пытанні каляда кс. Віталій Дабраловіч\t2017-01-04\nПытанне святару: споведзь і забытыя грахі\nЯк Касцёл ставіцца да ведычных ведаў?


Гатэль «Хижина СПА», Трускавец. Гатэль «Хижина СПА» ў Трускавеце. Гатэль «Хижина СПА» на карце Трускавец. Фота, карты, цэны. Hotel maps / Украіна\nГатэль «Хижина СПА», Трускавец. Гатэль «Хижина СПА» ў Трускавеце. Гатэль «Хижина СПА» на карце Трускавец. Фота, карты, цэны.\nГатэль "Хижина СПА"\nВуліца Бориславська / Boryslavska\nМабільны тэлефон +38-067-370-48-53\nМабільны тэлефон +38-098-410-81-91\nЭлектронная пошта mail@higinaspa.com.ua\nВэб старонка http://higinaspa.com.ua\nАгульная колькасць пакояў 45\nПаслугі Кафэ / бар, Доступ да Інтэрнэту, Зніжак для дзяцей, Тэлевізар, Ванны або душавы, Дадатковая ложак, Wi-Fi, Арганізацыя тураў, Масаж / Салон прыгажосці, Спа / джакузі\nПраглядаў у дзень (у сярэднім): 7.3\nДасьледуйце інтэрактыўныя карты: карта Google, карта Визиком (Visicom) і карта OpenStreetMap для таго, каб знайсці гасцініцу або рэстаран "Хижина СПА". Таксама вы можаце знайсці шляхі і напрамкі ў гэты гатэль або рэстаран "Хижина СПА".\nУ нашай базе дадзеных 2560 гасцініц і рэстаранаў і 59,675,995 праглядаў увогуле.


04 сакавік 2005, 23:14\nМіколу Статкевіча ў партыйным офісе наведаў супрацоўнік міліцыі, каб узяць у яго тлумачэньні наконт заявы, якая паступіла ў Партызанскі райадзьдзел ад Анатоля Ляўковіча.\nУ сваёй заяве спадар Ляўковіч абвінавачвае былога паплечніка Міколу Статкевіча ў крымінальных злачынствах, просіць міліцыю спыніць яго дзейнасьць у якасьці лідэра “Народнай Грамады” і прыцягнуць да крымінальнай адказнасьці за крадзеж. Да заявы прыкладаецца пералік нібыта скрадзеных рэчаў з 33 пунктаў.\nСярод іншага, гэта сьцяг Эўразьвязу, стэйплер, 5 гукаўзмацняльнікаў, 15 сьцягоў БСДП.\nКанфлікт пачаўся напрыканцы мінулага году, калі група сяброў “Народнай Грамады” на чале з Анатолем Ляўковічам зьвярнулася ў Міністэрства юстыцыі з заявай аб тым, што Мікола Статкевіч паводле рашэньня Менскага гаркаму партыі больш не зьяўляецца старшынём партыі. Мінюст пагадзіўся з гэтым і выдаў адпаведны дакумэнт.\nНязгодныя рэгіянальныя структуры ініцыявалі пазачарговы зьезд, які адбыўся 26 лютага. На ім лідэрам партыі абралі Міколу Статкевіча і вылучылі яго прэтэндэнтам на адзінага кандыдата ў прэзыдэнты ад дэмакратычных сіл. Стала дзеючая рада дэмакратычных сіл Беларусі аднагалосна прызнала рашэньне партыі.\nЗаява ад Анатоля Ляўковіча паступіла ў Партызанскі райадзьдзел 9 лютага, менавіта ў той час, калі ў рэгіёнах ішла падрыхтоўка да зьезду. А міліцыянт наведаў офіс партыі пасьля таго, як Рада дэмсілаў прызнала рашэньне зьезду. Сацыял-дэмакраты абураныя дзеяньнямі Анатоля Ляўковіча. Яны згадваюць, як менавіта супрацоўнікі партызанскай міліцыі разганялі дэманстрацыі, зьбівалі і затрымлівалі апазыцыянэраў.\nСам спадар Ляўковіч так патлумачыў Радыё Свабода свой зварот у міліцыю.\n(Ляўковіч: ) “Калі чалавек пераабраны, ён паводле партыйных прынцыпаў павінны вярнуць уласнасьць партыйную. Гэта папросту крадзеж. Таму мы ня проста ў міліцыю зьвяртаемся, мы апэлюем да закону. Закон, ён, як кажуць, і ў Афрыцы закон, які б ён ня быў. Калі гэта скрадзена, то мы і апэлюем да закону. Любы грамадзянін Рэспублікі Беларусь ва ўладзе ён, ці ў апазыцыі, ён апэлюе да закону. Вось і мы… Калі людзі крадуць, зразумела, трэба несьці крымінальную адказнасьць.”\nМікола Статкевіч паведаміў Радыё Свабода, што на балянсе партыі няма маёмасьці.\n(Статкевіч: ) “Безумоўна, на партыйным офісе карыстаюцца кампутарамі. Яны ня вельмі, дарэчы, новыя. Крэслы, сталы – усё гэта перададзена сябрамі партыі ў часовае карыстаньне. Што тычыцца пасьведчаньня аб рэгістрацыі партыі зь пячаткай, то адбыўся зьезд, і я прапаноўваў спадару Ляўковічу, калі ён прыходзіў да мяне з гэтай праблемай, ня браць у арбітры Лукашэнку, а на зьезьдзе высунуць яго кандыдатуру на пасаду старшыні. Казаў: “Калі абяруць цябе таемным галасаваньнем старшынём партыі, то ты ўсё гэта і так атрымаеш без Лукашэнкі.” Учора накіраваны заказны ліст і тэлеграма сябрамі аргкамітэту зьезду. Калі Міністэрства юстыцыі запатрабуе ад нас нейкія дакумэнты, то трымацца за іх, паверце, мы ня будзем і перадамо.”\nМікола Статкевіч не выключае, што заява ў міліцыю можа мець для яго нэгатыўныя наступствы. Спадар Ляўковіч у сваёй заяве ўказаў, паводле якіх артыкулаў крымінальнага кодэксу можна прыцягнуць да адказнасьці лідэра сацыял-дэмакратаў. Менавіта за гэта быў пазбаўлены волі Міхаіл Марыніч. Мікола Статкевіч нагадаў, што ўжо некалькі месяцаў цягнецца расьсьледаваньне крымінальнай справы паводле факту дэманстрацый пратэсту 18 і 19 кастрычніка супраць фальсыфікацыі рэфэрэндуму. У гэтай справе лідэр “Народнай Грамады” фігуруе як арганізатар. Абвінавачваньне ў крадзяжы чатырох кампутараў можа паспрыяць зьяўленьню яшчэ адной крымінальнай справы.


09 кастрычнік 2012, 13:36\nПачуўшы беларускую, афіцэр у ваенкамаце зьбялеў ад нянавісьці, пачаў крычаць, што навучыць яго любіць радзіму, што такіх вырадкаў трэба выхоўваць, што бедныя яго бацькі, і што ў арміі яго згнояць. Цімохаў устаў і цьвёрда папрасіў спыніць абразы. Сказаў, што яго бацькі жывуць у вёсцы і ім ганарацца, і ім ёсьць чым ганарыцца — бо ён добры сын, і сам дасягнуў усяго, вывучыўся, выдатна скончыў інстытут.\nПагрозы працягвалі сыпацца. Цімохаў напісаў заяву — яе падпісалі яшчэ некалькі чалавек — і занёс ваенкаму. Той толькі ўздыхнуў і сказаў, што гэта ня першая скарга — пра пачвару ў пагонах, аказваецца, усе ўсё ведалі.\nКалі праз год Сяргей прыехаў у адпачынак з Чорнага мора, дзе служыў, і зайшоў у ваенкамат, каб стаць на ўлік, дык уведаў, што вырадка ўжо звольнілі.\nЁн расказваў гэту гісторыю, седзячы за сьвяточным сталом, з прыемнай усьмешкай, і бачна было, як жыва ўспомнілася тое выпрабаваньне, і тое, што не змаўчаў, і як файна скончылася.\nНасамрэч, канечне, ня скончылася, і незалежнасьць яшчэ маладая, і поскудзі хапае ўсякай, з пагонамі і без. Ды толькі Сяргею было заўсёды чым ганарыцца, а ім не, і ніколі ня будзе.\nУ яго прасторнай майстэрні, якую ён абсталяваў і перабудаваў сваімі рукамі, сяброў і гасьцей заўсёды чакаў пачастунак і ня толькі чай, хоць сам ён амаль ня піў. Там са старога прыймача заўсёды гучала Радыё Свабода — і часам ягоны голас, удзельніка перадачаў «Вольная студыя», «Вострая брама», інтэрвію ў рэпартажах з выставаў. Менавіта яго карціна «Выкраданне Эўропы» адкрыла дзесяць год таму выдавецкую сэрыю каляндарыкаў Свабоды з хвалямі і частотамі. Яго працы будуць на наступным каляндары, які зьявіцца ў лістападзе.\nСяргею шчасьціла на сяброў — і ў мастацкай вучэльні, і ў інстытуце, і ў Майстроўні, і ў Беларусі, і ў Польшчы, і ў Нямеччыне, і ў Чэхіі. Ён быў блізкім сябрам майго блізкага сябра, таксама мастака, які апекаваўся ім у яго апошнія месяцы так, як дай Бог усім — і было таксама шчасьцем для сяброў ведаць Ціму, Цёму, Сярогу, Сяржука.\nЯкі Сяргей сам быў шчасьлівы, найлепш, верагодна, ведаюць дачка і сын, жонка Рыта, усе трое, як і ён, мастакі. Але яго карціны — творы чалавека, які напэўна ведаў, што такое шчасьце.\nКалі яго жывапіс можна параўнаць з арганнай музыкай, дык графіка была джазам, але ня толькі, бо яшчэ і танцам, і віном і каханьнем, і я неяк сказаў яму, што Цімохаў мне падабаецца больш за Мадыльяні і больш за Пікасо, і ён засьмяяўся, а я казаў сур’ёзна, і чым больш я гляджу цяпер на эратычныя лініі, якія пачынаюцца там, дзе спыніўся Батычэлі, на золата і бронзу, якія, у адрозьненьне ад Клімта, ён расьціраў на аркушы далоньню, на тонкія абрысы часу, спыненага ў вечнасьці, тым менш разумею гэты цуд, ад якога немагчыма адвесьці вочы, хіба толькі для таго, каб змахнуць сьлязу.


Які глыбінны сэнс змяшчае фраза «Хрыстос уваскрос!» | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Рэлігія » Які глыбінны сэнс змяшчае фраза «Хрыстос уваскрос!»\nШтогод у тысячах храмаў па ўсім свеце раздаецца звон, абвяшчаючы аб Уваскрэсенні Хрыстовым. Вялікдзень для хрысціян — сімвал і сведчанне перамогі жыцця над смерцю. У гэтым годзе праваслаўныя святкуюць яго 2 мая.\nВялікдзень — галоўнае свята ў царкоўным календары. Кожны год яно прыходзіць у розны час: дата яго святкавання не мае дакладна ўстаноўленага дня. Згодна з царкоўным канонам, Уваскрэсенне Хрыстова спраўляюць вясной у першую нядзелю пасля поўні, якая надыходзіць услед за вясновым раўнадзенствам. І, згодна з канонам, 40 дзён з Вялікадня вернікі вітаюць адзін аднаго словамі: «Хрыстос уваскрос!» — «Сапраўды ўваскрос!»\n— Свята са святаў і ўрачыстасць з урачыстасцяў — так кажуць пра Вялікдзень, — распавядае настаяцель прыхода храма Свяціцеля Спірыдона Трыміфунцкага ў Мінску, святар Аляксандр (Пальчэўскі).\nДзень вялікай радасці\nСакральны сэнс свята Вялікадня нязменны з часоў апосталаў: Сын Божы добраахвотна пайшоў на крыж і, прыняўшы смерць, уваскрос, пазбавіўшы людзей ад граху.\n— «Пасха» — грэчаскае слова, яно паходзіць ад старажытнаяўрэйскай назвы свята «песах», — распавядае святар. — Гэтае свята існавала яшчэ ў дахрысціянскія часы. Стары Запавет апісвае вызваленне яўрэяў з егіпецкага палону, і ў гонар гэтай падзеі яўрэі ўпершыню здзейснілі свята Пасхі. Само ж слова «песах» перакладаецца як «праходжанне міма». У Святым Пісанні сказана, што фараон не хацеў адпускаць яўрэйскі народ, і ў пакаранне Гасподзь наслаў на прыгнятальнікаў кары егіпецкія. І апошняе няшчасце, якое абрынулася на егіпцян, было такім: кожнае першае ў сям'і дзіця павінна было загінуць. А каб пазбавіць смерці яўрэйскіх дзяцей, Гасподзь загадаў яўрэям зрабіць на сваіх дзвярах знак крывёю ягняці (агнца). Бачачы гэты знак, анёл смерці праходзіў міма. Гэтая гісторыя мае працяг і ў Новым Запавеце: тут Агнцам мы называем Ісуса Хрыста, збавіцельны подзвіг якога выратаваў чалавека ад граху, праклёну і смерці. Як яўрэі былі пазбаўлены рабства ў Егіпце, так і Гасподзь, прыйшоўшы ў гэты свет і стаўшы Богачалавекам, прынёс сябе ў ахвяру за грахі ўсяго чалавецтва і пазбавіў усіх людзей рабства граху.\n— Што азначае фраза, якую часта згадваюць у сувязі з Уваскрэсеннем Хрыста: «Смерцю смерць адолеўшы»?\n— Сваёй смерцю Ісус Хрыстос перамог і знішчыў вечную смерць. У гэтым сутнасць свята. Уся гісторыя, апісаная ў Старым Запавеце, была падрыхтоўкай да прышэсця Хрыста ў свет, да Яго смерці на крыжы і Уваскрэсення. І ўжо больш за дзве тысячы гадоў людзі святкуюць Вялікдзень, які стаў сімвалам адкрыцця для чалавека Царства Нябеснага і магчымасці для кожнага выратавання і поўнага яднання з Богам.\nДзень Светлага Хрыстова Уваскрэсення — час асаблівай урачыстасці і духоўнай радасці. Вернікі збіраюцца на богаслужэнне, якое доўжыцца ўсю ноч, каб праслаўляць уваскрослага Хрыста, а ўвесь Светлы тыдзень святкуецца «як адзін дзень». Богаслужэнні Светлага тыдня блізкія па ўрачыстасці да начнога велікоднага.\nГэтае свята — урачысты ўспамін Уваскрэсення Ісуса Хрыста на трэці дзень пасля яго пакут і смерці. Зняцце з крыжа і пахаванне Госпада былі здзейснены ўвечары ў пятніцу. Паколькі субота была ў іўдзеяў днём спакою, жанчыны, якія суправаджалі Госпада і Яго вучняў з Галілеі, сведкі Яго пакут і смерці, прыйшлі да Магілы Гасподняй толькі праз дзень: на досвітку таго дня, які мы цяпер называем нядзеляй. Але труна была пустая, а анёл абвясціў тым, хто прыйшоў, што Хрыстос уваскрос.\n— Не пабываўшы ў царкве, немагчыма адчуць сэнс і змест гэтага свята. Самым галоўным выяўленнем і ажыццяўленнем урачыстасці з'яўляецца ўдзел у святочным богаслужэнні, — кажа айцец Аляксандр. — Асвячэнне кулічоў і яек павінна стаць толькі часткай начной службы. Здзейсніць святкаванне Вялікадня, знаходзячыся дома за святочным сталом, без кантэксту царкоўных традыцый (або замяняючы іх народнымі, якія часта не маюць сваёй крыніцай царкву), немагчыма.\nВелікодная служба пачынаецца з вечара суботы і працягваецца ўсю нядзельную ноч. Апоўначы раздаецца звон (благавест), і адначасова з яго ўрачыстымі гукамі запальваюцца ўсе свечкі ў храме. Святары ў светлым адзенні, з крыжам, свяцільнямі і фіміямам выходзяць з алтара, спяваюць сціхіру разам з прысутнымі, а затым здзяйсняюць хрэсны ход вакол царквы. Напрыканцы святочнай літургіі асвячаецца артас — хлеб з выявай крыжа і цярновага вянка.\n— Падрыхтоўку да Вялікадня праваслаўны хрысціянін пачынае задоўга да свята. Вялікі пост напоўнены тэкстамі і богаслужэннямі, што настройваюць і падводзяць да разумення глыбіннага сэнсу Вялікадня, — распавядае Аляксандр Пальчэўскі. — У Страсны тыдзень — перад самым Вялікаднем — кожны дзень прысвечаны ўспаміну апошніх дзён і гадзін жыцця Ісуса Хрыста. Усё гэта варта разглядаць як адно цэлае — Вялікі пост, Страсны тыдзень і Уваскрэсенне Госпада. Не ўсе ведаюць, што свята Вялікадня доўжыцца на працягу 40 дзён, да дня Узнясення Гасподняга. На працягу 40 дзён пасля свайго ўваскрэсення Гасподзь з'яўляўся да апосталаў, падтрымліваў іх і адкрываў ім таямніцы Царства Нябеснага. І ўсе гэтыя сорак дзён мы вітаем адзін аднаго словамі «Хрыстос уваскрос!» — «Сапраўды ўваскрос!».\nСімвал Божай Прысутнасці\nПа старадаўняй традыцыі, сімвалы Вялікадня — гэта куліч і фарбаваныя яйкі. Гэтыя стравы папярэдне асвячаюцца ў царкве. Здобны велікодны куліч сімвалізуе прысутнасць Госпада ва ўсіх зямных справах, яго клопат аб кожным з тых, хто жыве на зямлі.\n— Куліч звязаны з богаслужбовай традыцыяй — з артасам, святым хлебам, які выпякаецца ў царкве да Вялікадня і раздаецца вернікам. Артас — частка велікоднага богаслужэння. На працягу Светлага тыдня — першага пасля Вялікадня — ён урачыста выносіцца і прымае ўдзел у хрэсным ходзе. Гэтая традыцыя ўзыходзіць да тых часоў, калі пасля ўваскрэсення Хрыста апосталы, збіраючыся разам для малітвы і першых богаслужэнняў, пакідалі для Госпада месца за сталом і кавалачак хлеба, які сімвалізаваў яго нябачную прысутнасць сярод вучняў. А куліч, які пякуць у кожным доме да Вялікадня і потым асвячаюць, — правобраз артаса, які сімвалізуе прысутнасць Госпада за кожным велікодным сталом.\nКуліч — сімвал Божай спагады і міласэрнасці. У рэцэпт куліча па традыцыі ўваходзяць разынкі, арэхі, мёд.\nВечнае жыццё і адраджэнне\nЯйкі на велікодным стале сімвалізуюць пачатак новага жыцця і надзею на ўсеагульнае будучае ўваскрэсенне. Найбольш распаўсюджаны колер велікодных яек, чырвоны, — сімвал Божай Любові, што перамагае сілы зла. У старажытнасці на Вялікдзень яйкі фарбавалі толькі ў чырвоны колер розных адценняў. І толькі з часам былі прыдуманы «фарбаванкі» і «пісанкі» — яйкі — творы мастацтва, упрыгожаныя кветкавымі ўзорамі, арнаментам і нават мініяцюрнымі ілюстрацыямі да Евангелля.\n— У аснове традыцыі фарбаваць яйкі на Вялікдзень — гісторыя, звязаная з Марыяй Магдалінай. Паводле Святога Пісання, яна распавяла рымскаму імператару Тыберыю аб Уваскрэсенні Хрыстовым. Венцаносец сказаў, паказаўшы на вараныя курыныя яйкі: «Я паверу ў гэта, толькі калі гэтыя яйкі стануць чырвонымі». І тут жа шкарлупіна яек пачырванела. Чырвоны колер яечнай шкарлупіны — гэта колер крыві, якую Гасподзь праліў на крыжы ў імя выратавання чалавецтва. Але дапушчальна фарбаваць яйкі і ў іншыя колеры, гэта не патрабаванне царкоўных канонаў, а асаблівасці свята.\nЗ Уваскрэсеннем Гасподнім звязана шмат добрых звычаяў. Бо справы, якія здзяйсняюцца на карысць тых, хто абдзелены лёсам, дапамагаюць зняць з душы грэх. У велікодныя дні ніхто не павінен быць галодны і абдзелены радасцю. У гэтыя дні па традыцыі раздаваліся дарункі тым, хто жыве ў беднасці і нястачы. Не абдзяляліся і вандроўныя жабракі, бо ад Вялікадня да Узнясення вандруе па зямлі Хрыстос з апосталамі, выпрабоўваючы міласэрнасць і дабрыню кожнага. Так што, пашкадаваўшы міласці, ты можаш адмовіць самому Сыну Божаму.\n— Але самае галоўнае, — кажа святар, — у цэнтры свята павінен быць Гасподзь і ўсё, што звязана з яго смерцю і Уваскрэсеннем. Усё тое, што ён зрабіў дзеля нашага выратавання. Часта ў сучаснай культуры на царкоўныя святы ладзяцца забаўляльныя мерапрыемствы, але мала хто кажа аб самым галоўным — аб Хрысце. Калі ператварыць Вялікдзень проста ў сямейныя вячоркі, сапраўдны змест свята будзе згублены. Вельмі важна на Вялікдзень пачытаць і паразважаць самому, пагаварыць са сваімі блізкімі, з дзецьмі пра сэнс і змест свята: чаму ўваскрос Хрыстос, што гэта змяніла і на што паўплывала? За словамі «Хрыстос уваскрос!», якія мы прамаўляем на Вялікдзень, для кожнага з нас павінен стаяць глыбокі ўнутраны змест.\nЗагаловак у газеце: Перамога жыцця над смерцю


Паехалі ў грыбы: як купалаўцы адзначаюць 100-годдзе тэатра | euroradio.fm\nГалоўная / Паехалі ў грыбы: як купалаўцы адзначаюць 100-годдзе тэатра\nПаехалі ў грыбы: як купалаўцы адзначаюць 100-годдзе тэатра\n14/09/2020 - 18:02\nДзверы Купалаўскага тэатра / Марыя Вайтовіч, Еўрарадыё\nЗ трупы, якая складалася з 57 чалавек, сёння працуюць 15. Усе спектаклі да лістапада адмененыя.\n14 верасня спаўняецца 100 гадоў Нацыянальнаму акадэмічнаму тэатру імя Янкі Купалы. Да свята купалаўцы рыхтаваліся загадзя, планавалі адзначаць яго з размахам, у некалькі дзён. У Аляксандраўскім скверы за тэатрам мусіла адкрыцца невялікая Алея зорак.\nАле неўзабаве пасля прэзідэнцкіх выбараў з тэатра — праз сваю пазіцыю — быў звольнены гендырэктар Павел Латушка. За ім сышлі акторы і іншыя супрацоўнікі. З трупы, якая складалася з 57 чалавек, працуюць 15.\nДык ці будзе свята?\n“У нас дагэтуль не адбылася сустрэча з нашым новым кіраўніцтвам, няма ніякай яснасці адносна таго, як будзем развівацца далей. Таму нічога не анансавалася, — распавядае Еўрарадыё прэс-сакратар Мікалай Заяц. — Але калі глядзець на сітуацыю знутры, у нас, нягледзячы на тое што частка купалаўцаў засталася, а частка сышла, ніякага расколу няма. Калектыў вельмі дружны.\nЗнакамітыя беларусы зладзілі флэшмоб #Купалаўскі100 і запісваюць для нас відэавіншаванні, сёння мы іх разам прымаем. Ужо нас павіншавалі Павел Паўлавіч Латушка, Лявон Вольскі, Піт Паўлаў, Аляксандра Герасіменя, ансамбль “Песняры” ды іншыя. У 19:00 на ютубе адбудзецца невялічкая прэм’ера. Тыя акторы, якія пакінулі тэатр, пачытаюць “Сымона Музыку” Якуба Коласа”.\nНягледзячы на ўсё гэта, сёння настрой купалаўцаў цяжка назваць святочным.\n“Мы з тэатрам выехалі ў грыбы, гэта старая купалаўская традыцыя, — распавядае Еўрарадыё актор Павел Харланчук. — Так і адзначаем. Што па сітуацыі, усё абсурдна, цяпер мы знаходзімся ў тэатры абсурда, але я веру, што здаровы сэнс пераможа і мы будзем працаваць. Не ведаю, што яшчэ сказаць. Такі неадзназначны час: ні ў адной п’есе, ні ў адным рамане я не чуў пра такія падзеі.\nПавел Харланчук / "Фэйсбук"\nЯк будзе далей — хто яго ведае. Мне адзінае падабаецца, што людзі прачнуліся, што людзі хочуць сапраўды быць асобамі, а не проста нейкім матэрыялам для ўтварэння карцінкі таго, што ёсць краіна. Я спадзяюся, што ўжо хутка мы ачуняем ад гэтага сну і выйдзем з яго дастойным народам для гэтага свету і Бога”.\nРазам з калегамі ў грыбы паехаў і ўчарашні рэжысёр Купалаўскага Раман Падаляка.\n“Трымаемся разам, будзем разам адзначаць стагоддзе, — кажа ён. — Мы не здаёмся, дапамагаем адно аднаму. Безумоўна, зараз будзе цяжка, але мы паспрабуем змагацца за лёс кожнага. Наша гісторыя не заканчваецца, і дарэмна думаць, што мы разбяжымся”.\nСуразмоўца выказвае падзяку ўсім гледачам і неабыякавым людзям, якія падтрымалі і працягваюць падтрымліваць купалаўцаў.\n“Хто агуркамі, хто гарбузом, хто макаронамі, хто кватэрай для пражывання! — прыгадвае Падаляка. —Такой кансалідацыі, канечне, варта было пашукаць. Я на такое нават не спадзяваўся. Калі будуць вядомыя нашы канкрэтныя планы, мы абавязкова збяром усіх, хто заставаўся побач”.\nАкторка Зоя Белахвосцік у грыбы не паехала. Але яна радая, што купалаўцы не губляюць сваіх традыцый.\n“Адзначаць як трэба мы будзем, калі пераможам, — кажа яна. — Я ніяк не адзначаю. Проста думаю… прыгадваю тое, што Купалаўскі — гэта дом маёй сям’і з 1926 года. І ўся мая сям’я так ці інакш належыць Купалаўскаму. Нават мая сястра-журналіст заўсёды пісала пра купалаўцаў. Пляменнік-мастак маляваў для тэатра. Усе. У Купалаўскім будынку не толькі цені вітаюць яго былых карыфеяў, тут вырасла некалькі пакаленняў творцаў. Новае пакаленне памнажае і развівае поспехі сваіх папярэднікаў, і жыццё працягваецца, і мы не развітваемся, і спадчына тэатра перадаецца з рук у рукі, ад сэрца да сэрца.\nЯ вельмі ганаруся трупай тэатра, сваімі калегамі і ўсіх нас віншую, нягледзячы на абставіны. Мы павінны быць там, дзе мы павінны быць сёння, — і ўсе разам. Разам — гэта самае галоўнае”.\nНягледзячы на тое што частка актораў засталася працаваць у тэатры, маштабных святкаванняў стагадовага юбілея Купалаўскага не плануецца.


Падзея » Сацыяльная кампанія “Наша Харкаўская!” атрымала ўзнагароду экспертаў\nУ мінулую суботу прайшла маштабная прэмія «Зрабілі», дзе вызначылі найвыбітнейшыя грамадскія ініцыятывы 2017 года. Сярод пераможцаў праект “Альтэрнатывы” – грамадская кампанія “Наша Харкаўская!”.\nГрамадскія эксперты, часопіс 34mag.net, «Офіс еўрапейскай экспертызы і камунікацыі», часопіс Citydog вызначылі лепшых удзельнікаў грамадскай супольнасці на Беларусі у 2017-м і зладзілі ўрачыстае ўзнагароджванне лепшых з лепшых. Імпрэза праходзіла ў гатэлі Renaissance Minsk.\nАд імя “Нашай Харкаўскай” ганаровую грамату і пернік атрымалі Алег Корбан і Вольга Бурневіч.


Диктанты по Белорусскому языку. 5 класс Школа и ВУЗ Независимый портал 2020 год\nНезависимый портал 2020 год » Полезное » Школа и ВУЗ » Диктанты по Белорусскому языку. 5 класс\nДиктанты по Белорусскому языку. 5 класс\nIBUBUTIDO Дата: Суббота, 12.12.2020, 19:00 | Сообщение # 1\n1 четверть, 2 четверть, 3 четверть, 4 четверть\nТэксты дыктантаў па беларускай мове\nЕсли вы живете в Республике Беларусь и учитесь в 5-м классе, тогда эти диктанты вам пригодятся для изучения материала по белорусскому языку в школе.\nИтоговые контрольные диктанты по Белорусскому языку. 5 класс с заданиями и ответами\nНа злучыне рэк\nПра заснаванне Ліды ходзяць розныя байкі. Расказваюць, што нейкая Ліда-атаманша прывяла сваё племя на злучыну дзвюх рэчак. Адну назвала сваім пяшчотным імем Лідзейка, а другой дала назву Каменка. Можа, у знак таго, што ўзброены людзі былі каменнымі сякерамі. I давай тое племя церабіць лес ды будаваць жыллё.\nВось так з'явілася на Гродзеншчыне новае паселішча. Яно перарасло ў горад, раённы цэнтр, якому хутка будзе семсот гадоў.\nНашу Ліду ведаюць далёка за межамі Беларусі. Тут ёсць фа-брыка «Лакафарба», якую называюць планетай фарбаў. Тут працуе завод, які выпускае тэхніку для апрацоўкі глебы, уборкі бульбы, пасадачныя і пасяўныя машыны. Прадукцыю шкло-завода «Нёман» можна сустрэць ва ўсіх беларускіх кватэрах, хатах. Далёка чуваць пра поспех вяскоўцаў раёна. Яны наву-чыліся вырошчваць важкія ўраджаі. Вяскоўцы атрымліваюць высокія надоі малака, пастаўляюць у магазіны якаснае мяса, яйкі, гародніну, садавіну. А ў школах горада і раёна падрастае маладая змена. Ім працягваць славу бацькоў.\nУспаміны ўставалі прыгожыя, сонечныя, высокія і плыву-чыя, як воблакі на пачатку лета. I нават зімовыя, халодныя, яны наплывалі, нібы цёплая вада нешырокай рэчкі, што цякла за вёскаю.\nI тыя ўспаміны, і тыя пахі да смерці незабыўныя і самыя лепшыя, як успаміны пра дотык матчыных рук, пра яе голас. Той далёкі голас, які нікому не паўтарыць. Гэтак жа нікому не сказаць табе і тых самых ласкавых, самых шчырых слоў любові, якой могуць адарыць сябе маці і дзіця.\nТакая любоў жыве ў дарослага ўжо чалавека да роднай зямлі. Любоў да лёгкага павеву ветру над полем, да сіняй валошкі на мяжы, да густой, як аўчына, руні, даверліва схіленага насустрач селяніну коласа жнівеньскага палетка.\nI нішто не можа абудзіць у чалавеку самых высокіх і самых вечных пачуццяў, як бацькаўшчына! I нельга быць чалавеку шчаслівым, калі ідзе ён па жыцці без бацькаўшчыны ў сэрцы.\nГэта вялікае шчасце, калі ёсць горад, які чакае цябе, каб за-туліць крылом спакою і зрабіць мацнейшым. Горад, чыё імя ты паўтараеш у думках, як імя блізкага чалавека.\nЛюбоў да горада — вялікая таямніца, у якой нялёгка прызнац-ца. I ўсё ж адважваюся зрабіць гэта. Бо радзільня, дзе я з'явіў-ся на свет, знаходзілася за сотню крокаў ад Сафійскага сабора. Бо нашай дзіцячай гульнёй былі пошукі падземных хадоў, якія ў старажытнасці выводзілі з сабораў на другі бок Дзвіны. Бо шчодрая рака пасля кожнай паводкі дарыла нам то старадаў-нюю манету, то ржавыя жалязякі, якія здаваліся наканечніка-мі дзідаў. Бо Дзвіна навучыла мяне плаваць, берагла, калі я, схаваўшы адзенне пад чоўнам, упершыню пераплываў яе. Бо тут, у Полацку, я напісаў свае першыя вершы і апавяданні. Бо і цяпер у Мінску мне часта здаецца: вось падыду да акна, а за ім відаць поўная, як вока, Дзвіна. Полацк — радзіма маёй душы.\nВёска Кукшэвічы і цяпер цягнецца на добрых паўтара кіла-метра. Але старажылы памятаюць, што яшчэ да Першай сусветнай вайны вёска была ўдвая болыная. Дзве вуліцы ішлі адна паралельна другой, і трэцяя перасякала іх. Жылі ў неймавернай цеснаце, у іншы двор ледзь можна было заехаць з возам. Зямлі не хапала. Батрачылі, ад'язджалі на заробкі ў Мінск.\nI толькі пасля выгнання белапалякаў становішча змянілася: пагарэльцы атрымалі лес на будову. Вось тады вакол Кукшэвіч, якія таксама пачалі адбудоўвацца, і былі закладзены восем но-вых невялічкіх пасёлкаў. А імёны ім даваў малады калгаснік з Койданава, былы чырвонагвардзеец. Ён, дарэчы, і наразаў сялянам панскую зямлю, даваў назвы паселішчам.\nПасёлкі называў так: Рабінаўка, Арэхаўка, Малінаўка, Гаро-хава. А потым, відаць, і сам бравы каморнік1 заўважыў сумнае падабенства назваў і замацаваў за двума пасёлкамі назвы Марс і Юпітэр, пра якія ў наваколлі ніхто нават і не чуў.\nВёска размясцілася на крутым рачным беразе. Хаты ляпі-ліся на самым яго версе. Калі глянуць на вёску знізу, з ракі, то выразна вымалёўваліся ў нябеснай яснасці побач з абрысамі дрэў стрэхі з комінамі. Стрэхі ішлі роўненька, адна за адной. Былі яны высокія, у асноўным шыферныя. А вось коміны на кожнай тырчалі розныя. Невядома чаму, але людзі ў вёсцы ко-мін на сваёй страсе хацелі бачыць не такім, як у суседа. I добра, што мясцовыя печнікі былі людзі з выдумкай.\nАдзін комін вылазіў на страху, шырокі, прысадзісты. Ён быў важны, як і яго гаспадар. Другі вытыркаўся доўгай і тонкай жалезнай трубой. Ён выгляд меў такі, быццам упершыню трапіў на гэты свет і застыў у нямым здзіўленні. У трэцяга над тру-бой быў прышлёпнуты шырокі брыль. Хутка коміны зрабіліся візітнай карткай вёскі. Яны ганарыста красаваліся над берагам, узнімаліся над садамі.\nСкачать бесплатно диктанты по Белорусскому языку. 5 класс


У Магілёве затрыманыя два дзясяткі грамадзкіх актывістаў\n14.09.2006 / 18:13\nУ Магілёве затрыманыя два дзясяткі грамадзкіх актывістаў абноўлена ў 20.02\nСярод затрыманых была фотакарэспандэнтка "Нашай Нівы" Юлія Дарашкевіч.\nЯк пасьпела паведаміць па мабільным тэлефоне журналістка, затрыманьне адбылося а 17.45 у ў прыватным доме.\nУсяго былі затрыманыя 22 чалавекі, сярод іх Зьміцер Дашкевіч і Сяргей Лісічонак зь Менску. У памяшканьне прыкладна а 17.45 ўварваўся АМАП. Усіх прысутных вывелі на двор, пагрузілі ў аўтобус і адвезьлі ў Ленінскі РУУС Магілёву.\nУ пастарунку Юлію Дарашкевіч "папрасілі" выдаліць усе здымкі з карты памяці фотакамэры.\nА 18-й гадзіне затрыманых пачалі па чарзе вадзіць на гутаркі да міліцэйскага начальства.\nА палове на восьмую фотакарэспандэнтку "НН" і непаўнагадовых адпусьцілі. Астатніх пакуль трымаюць у пастарунку.


Вайскоўцы ў Мар’інай Горцы затрымалі калекцыянера | Новы Час\n«Фатаграфую тут у сябе ў Мар’інай Горцы, у нас тут ёсць такая разваленая сценка. І ўчора я пайшоў туды сфатаграфаваць старажытныя рэчы, і падскоквае вайсковы патруль, які мяне затрымлівае. Прапанавалі мне прайсці на КПП», — распавядае Сяргей Мазур Belsat.eu.\n«Прыйшлі на КПП, яны мяне здаюць КДБ, прыязджае міліцыя, завозіць мяне ў аддзяленне. Там пратрымалі амаль тры гадзіны. Мы тут усе мясцовыя, і міліцыянты, яны ведаюць і кажуць: «Так, гэта калекцыянер». Начальнік мясцовага КДБ узяў мой фотаапарат і пачаў праглядаць здымкі. Ну пасудзіны там былі, здымкі з дня гораду. Пасля, лістаючы, знайшоў у мяне некалькі фотаздымкаў з Курапатаў з бел-чырвона-белым сцягам. Усё! Як ён пабачыў гэтыя фатаграфіі, гэты фотаапарат абнёс сярод сваіх супрацоўнікаў. Сказаў: «Трэба добра папрацаваць», — кажа калекцыянер.\nДалей на Сяргея Мазура пачалі складаць адміністрацыйную справу, пры гэтым супрацоўнік не ведаў, на якой падставе яе можна скласці. У выніку ўзялі тлумачэнне і забралі флэш-карту — з-за здымку з Курапатаў з бел-чырвона-белым сцягам.\n«Адпусціць адпусцілі, але настрой настолькі сапсавалі, што з-за гэтага фота са сцягам развярнуць гэта і пратрымаць чалавека. Пыталіся, дзе ты яго набываў, ці ты яго дома захоўваеш. Чаму мне трэба цярпець гэтыя нязручнасці, што гэтыя вучэнні, прыехалі гэтыя расейцы і што я ў сваёй краіне не магу сысці з дарогі?»\nМінабароны Беларусі абвяргае перакідку расійскай танкавай арміі ў Беларусь


Як шукаць у Google выявы | Навіны гаджэта\nЯк шукаць у Google па малюнках\nРафа Радрыгес Балестэрас | | Падручнікі\nВы памятаеце, як выглядала жыццё без Google? Напэўна, ужо не. Мы дамовіліся атрымаць адказ на ўсё ў адно імгненне простым пошукам. Для кагосьці гэта сінонім ляноты, а для кагосьці - эвалюцыі. Справа ў тым, што дзякуючы вялікай «G» мы можам атрымаць усю неабходную інфармацыю пры простым пошуку. Google значна палягчае нам рэчы. Але Ці ведаеце вы, што вы можаце таксама шукаць па малюнках?\nМы не маем на ўвазе, што вы можаце шукаць выявы ў Google. Гэта адзін з самых распаўсюджаных варыянтаў, які звычайна прапануе нам пошукавая машына. Мы гаворым пра пошук змесціва з выкарыстаннем фатаграфіі або малюнка. Алгарытм Google апрацоўвае яго і ажыццяўляе пошук у яго "бясконцай" базе дадзеных. Сёння мы растлумачым, як рабіць пошук у Google з выявай.\n1 Вы можаце зрабіць пошук у Google з выявамі\n1.1 Такім чынам, вы можаце зрабіць пошук у Google з выявай\n2 Вам карысна шукаць выявы ў Google?\nВы можаце зрабіць пошук у Google з выявамі\nНу, а калі вы ўсё яшчэ не ведалі, гэта дазваляе наш самы глабальны пошукавік пошук з дапамогай фота. Інструмент, які можа дапамагчы нам у самых розных сітуацыях. Мы мы правялі вельмі графічны тэст. З вобраз класічнага аўтамабіля што ў нас на кампутары мы хацелі даведацца, якая канкрэтна гэта мадэль. Выкарыстоўваючы фатаграфію, Google прапануе нам усе дадзеныя і прапануе нам, быццам мы робім звычайны пошук, звязаныя старонкі і вынікі.\nПошук мадэлі, а таксама год вытворчасці аўтамабіля - толькі адзін з прыкладаў. Занадта мы можам выкарыстоўваць пошук малюнкаў Google ведаць імя акцёра ці, спадзяюся, ведаць, хто гэта той чалавек, якога мы бачылі ў Facebook. Ці нават з будынкам ці помнікам, ведаць як цябе завуць і ў якім горадзе ён знаходзіцца. Як мы бачым, шмат варыянтаў даступна з выкарыстаннем толькі аднаго малюнка.\nТакім чынам, вы можаце зрабіць пошук у Google з выявай\nКаб вы маглі выкарыстоўваць гэты інструмент, які прапануе нам Google, мы збіраемся растлумачыць вам пакрокава, як гэта зрабіць:\n1- Увайсці Google (лагічна, так?)\n2- У правы верхні кутПобач з выявай нашага ўліковага запісу мы знаходзім "квадраты" для выкарыстання розных прыкладанняў Google. Побач мы знаходзім «Gmail» і «Малюнкі». Націсніце на выявы.\n3- Націснуўшы на «выявы», фармат Google змяняецца, і побач з радком пошуку мы знаходзім значок фотакамеры. Мы павінны націснуць на гэты значок (пошук па малюнку).\n4- Цяпер мы знаходзім два варыянты пошуку малюнкаў. Мы зможам непасрэдна ўстаўце URL выявы альбо загрузіць ад нашай каманды фота, на якім мы хочам шукаць. Мы выбіраем опцыю «загрузіць малюнак» і націскаем на выбраны файл. З нашага камп'ютэра мы выбіраем фатаграфію, на якой мы хочам атрымаць інфармацыю і гэта будзе загружана ў пошукавую сістэму для выканання пошуку (даруйце празмернасць).\n6- Нарэшце, як мы ўжо казалі, мы атрымліваем вынікі пошуку з выявай. Мы бачым патрэбную інфармацыю і можам узаемадзейнічаць з браўзэрам, атрымліваючы доступ да таго, што не самае цікавае.\n7- Існуе яшчэ адзін альтэрнатыўны варыянт пошуку Google з выявамі што мы можам выкарыстоўваць, пачынаючы з этапу нумар 2. З інтэрфейсам пошуку малюнкаў на экране, у якім мы павінны бачыць значок фотакамеры, мы можам перацягнуць патрэбную выяву на радок пошуку Google. Пасля вызвалення пошук ажыццяўляецца аўтаматычна. Мы захавалі гэты варыянт для канца, таму што, хоць ён і больш просты, атрыманыя вынікі значна менш надзейныя. Прычына ў гэтым пошук заснаваны на адрасе адкуль мы выбіраем малюнак, і гэта ўлічваецца для яе таксама імя, якое мы далі файлу.\nВам карысна шукаць выявы ў Google?\nШмат хто з вас напэўна ўжо ведаў гэтую магчымасць пошуку малюнкаў у Google. Але для тых, хто яшчэ не карыстаўся ім, напэўна, узнікае цікавы пошук рэчаў ці людзей. Google пастаянна прасоўваецца і развіваецца і прапануе ўсё новыя і новыя варыянты і інструменты, якія дапамагаюць нам у паўсядзённым жыцці. Так ці інакш, вы можаце зрабіць тэст і пошукг у нашым надзейным аглядальніку любая карціна што вы можаце прыдумаць. Хоць мы вас ужо папярэджваем вынікі не такія "выдатныя", як пры звычайных пошуках.\nПраверце лепшыя праграмы для групавых відэазванкоў\nПоўны шлях да артыкула: Навіны гаджэта » агульны » Падручнікі » Як шукаць у Google па малюнках\nАгляд хатняй камеры Yi 1080p\nРэсурсы, каб мець магчымасць працаваць па тэлебачанні


18 верасень 2015, 20:29\nМікалай Улаховіч пачаў свой тэлевізійны вытуп з таго, што першыя хвіліны гаварыў пра сябе ў трэцяй асобе.\nГаварыў амаль без паўз, не заўсёды было зразумела, калі сканчаў адну фразу і пачынаў новую. Відавочна меў праблемы з дыханьнем, што выдавала нявопытнасьць у публічных выступах. Бязь нейкіх сэнсавых націскаў нечакана пераскокваў да новай тэмы.\nУлаховіч пачаў сваю прамову з сыстэмы адукацыі, і адразу прапанаваў адрадзіць «акцябрат» у школах. «Вышэйшая адукацыя ня робіць чалавека культурным», — заявіў кандыдат, і нечакана дадаў: «І тут я згоды са спадаром Трусавым, які зьяўляецца заснавальнікам БНФ». Увогуле прозьвішча «спадара Трусава» Ўлаховіч узгадваў ажно 5 разоў, і было не зусім зразумела, якая ў гэтым патрэба. У адным моманце Ўлаховіч крытыкаваў Трусава за тое, што ён прапаноўвае вывучаць дакладныя навукі на ангельскай мове. Другі раз — за тое. што «Трусавы» прапануюць адарваць беларускую культуру ад рускай.\nТэму адукацыі Ўлаховіч працягнуў у такім рэчышчы: «Краіне катастрафічна не хапае кваліфікаваных рабочых. Столькі чалавек з вышэйшай адукацыяй нам не патрэбна.»\nНекалькі хвілінаў вёў завочную палеміку зь іншым кандыдатам, Сяргеем Гайдукевічам, які заявіў, што міністры павінны быць «у полі». Улаховіч некалькі хвілінаў захоплена даказваў, што няма патрэбы кожнаму кіраўніку быць «у полі».\nСярод сур’ёзных прапановаў, якія вылучыў кандыдат — увесьці мэдычнае страхаваньне, прапарцыйную выбарчую сыстэму, выбарнасьць губэрнатараў і мэраў гарадоў, суды прысяжных, выбарнасьць міліцэйскіх начальнікаў. «СМІ просяць больш свабоды, але ў нас у краіне яе дастаткова», — лічыць Улаховіч.\nУлаховіч заявіў пра неабходнасьць перагляду кантрактнай сыстэмы. «Кошт квадратнага мэтру жыльля на сёньня можна паменшыць у тры разы, я гэта заяўляю ўпэўнена. А кошт элітнага жыльля трэба падвысіць».\nНекалькі разоў было цікава назіраць, як Улаховіч гібыта спрачаецца з тым тэкстам, які ён чытае з тэлесуфлёра, падпраўляе яго.\nУ цэлым стварылася ўражаньне, што гэта быў выступ дзеяча, у лепшым выпадку, раённага маштабу.\nУлаховіч, як вядома, доўгі час працаваў у розных структурах выканаўчай улады. Ягоны выступ дае выдатнае разуменьне, зь якіх кадраў складаецца цяперашняе беларускае кіраўніцтва.\nТрусаў: Улаховіч пакрыўдзіўся на Лукашэнку з-за мяне\nПратэстанцкі япіскап пра Ўлаховіча: Чалавек хоча стаць прэзыдэнтам і такі невук


Канвертаваць Peercoins (PPC) і Stratises (STRAT) : Калькулятар абменнага курсу\nPeercoin (PPC) і Stratis (STRAT) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Peercoin і Stratis пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 2 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Peercoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Stratis валюты па змаўчанні. Націсніце на Stratises або Peercoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Peercoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. The Stratis гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал PPC можа быць запісаная PPC. Сімвал STRAT можа быць запісаная STRAT. Абменнага курсу the Peercoin Апошняе абнаўленне 2 красавік 2020 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу the Stratis Апошняе абнаўленне 2 красавік 2020 ад coinmarketcap.com. PPC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. STRAT каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Пілот, гоншчык, штурман, cтэнаграма, экіпаж Дарога агульнага карыстання, траса\nПілот, гоншчык, штурман, cтэнаграма, экіпаж Дарога агульнага карыстання, траса Хуткасць, хуткасныя спецучасткі Хуткасны рух, запаволены рух\nРазгон, занос, заезд, стромкі паварот П рыціскацца да абочыны (узбочыны)\nРэкламныя налепкі Запусціць канал\nЕхаць па вушах\nД аваць вугла\nК лятчасты сцяг\nРалі - від аўтагонак, якія праходзяць па дарогах агульнага карыстання, што перакрываюцца на час спаборніцтваў\nП рыціскацца да абочыны (узбочыны)\nЗапусціць канал - дазволіць стартаваць машынам\nМятла - аўтамабіль бяспекі, які закрывае канал\nКрыша - перакуліцца\nУбрацца - сысці з трасы\nЛупіць на ўсе грошы - ехаць з максімальнай адвагай\nСтрэльнуць як з рагаткі - хуткі старт\nЕхаць па вачах - ехаць без дапамогі штурмана\nЕхаць па вушах - ехаць з дапамогай штурмана\nКаза - частковая пагрузка машыны на лафет\nЗлавіць дзяржак (зацэп) - трапіць у месца дарогі, дзе можна зачапіцца коламі\nД аваць вугла - ехаць бокам па слізкім пакрыцці\nБалід - назоў гоначнага аўтамабіля, уведзены журналістамі па асацыяцыі з распаленым нябесным целам (метэор, балід), што імкліва рассякае небасхіл і знікае за гарызонтам.\nКакпіт - адкрытая кабіна гоначнага аўтамабіля, у якую гоншчык залазіць зверху.\nСлікі - абсалютна гладкія шыны, якія створаны для максімальнай плямы кантакту з трасай. Форма слікаў з'яўляецца аптымальнай для счаплення з сухім асфальтам. У кальцавых аўтагонках у большасці выпадкаў выкарыстоўваюцца менавіта слікі.\nСліпстрым (літаральна «слізкая бруя́») - язда непасрэдна за папярэднім аўтамабілем, у зоне завіхрэння паветра.\nШ ыкана - паслядоўнасць цесных завівістых паваротаў малога радыуса, выкарыстоўваецца для наўмыснага запаволення аўтамабіляў.\nПіт-лэйн - прастора непасрэдна перад боксамі каманд, дзе робяцца піт-стопы. На піт-лэйн гоншчык абавязаны знізіць хуткасць згодна абмежаванням дадзенай гоначнай серыі ці трасы.\nПодыум - пляцоўка, на якой ушаноўваюць пераможцу, а таксама гоншчыкаў, што фінішавалі на другім і трэцім месцы.\nКваліфікацыя - спаборніцтва ўдзельнікаў перад гонкай, якое вызначае становішча гоншчыкаў на стартавым полі. Кваліфікацыя заключаецца ў спробе паказаць найлепшы час праходжання круга.\nПрагрэўны круг (круг выезду з боксаў) - у кваліфікацыі і гонцы круг, які гоншчык пераадольвае ў параўнальна павольным тэмпе, імкнучыся нагрэць гуму шын да аптымальнай тэмпературы. Калі пасля прагрэўнага круга трэба адразу сыходзіць на хуткі круг; значэнне прагрэўнага круга заключаецца і ў разгоне на фінішнай прамой з тым, каб пачаць хуткі круг на максімальнай хуткасці.\nАлебарда, ледзянец - таблічка, якой механікі на піт-стопе аддаюць каманды гоншчыку. Названая так з-за свайго знешняга выгляду, па аналогіі з цукеркай на палачцы.\nСцягі - пры дапамозе сцягоў гоншчыку перадаецца неабходная інфармацыя.\nК лятчасты сцяг - сцяг, які паказваецца гоншчыкам на фінішы.


Нядаўна высьвячаныя біскупы сабраліся ў Рыме на сьпецыяльны курс, арганізаваны Кангрэгацыяй па справах біскупаў. Сярод каталіцкіх ярархаў, што прыехалі ў Вечны Горад, тры з Беларусі — біскупы Алег Буткевіч з Віцебску, Юзаф Станеўскі з Горадні і Юры Касабуцкі з Менску. На аўдыенцыі з біскупамі Папа Францішак засяродзіў свой выступ на тэме любові, якая заўсёды павінна зьвязваць пастыра з народам.\n“Калі ласка, ня будзьце біскупамі з пэўным тэрмінам прыдатнасьці, якія маюць патрэбу ў сталай перамене месцаў. Такія падобныя да лекаў, што з часам губляюць гаючую ўласьцівасьць, альбо да тых прэсных рэчываў, якія выкідаюць праз іх непрыдатнасьць (пар. Мц 5,13). Важна не абмяжоўваць гаючую сілу, якая паходзіць з глыбіняў атрыманага вамі дару: гэта абароніць вас ад спакусы бязмэтавага блуканьня, таму што ніводны вецер ня будзе спадарожным для таго, хто ня ведае, куды ідзе”, — зьвярнуўся Папа да сабраных на аўдыенцыі ярархаў.\nСьвяты Айцец нагадаў, што біскуп — гэта перш за ўсё асоба, якая ведае, “дзе жыве Госпад” і паказвае шлях туды. Шмат людзей углядаецца ў прыклад свайго пастыра, перш за ўсё сьвятары, сярод якіх, на жаль, ёсьць такія, хто перастаў шукаць Хрыста, або стаў жыць “у іншых экзістэнцыйных шыротах”. “Іншыя забыліся пра бацькоўства біскупа або, можа, стаміўшыся шукаць яго, цяпер жывуць так, як быццам бы ня маюць Айца або падманваюць сябе, што ня маюць у ім патрэбы”, — сказаў Рымскі Архірэй. Ён параіў “маладым біскупам” культываваць у сабе айцоўскі і пастырскі падыход у адносінах да сваіх сьвятароў, якія патрабуюць, каб іх прымалі, слухалі і накіроўвалі.\nПапа заклікаў ярархаў прымаць усіх людзей, не дыскрымінуючы нікога, прапануючы кожнаму “цьвёрдасьць улады, якая спрыяе росту, і слодыч бацькоўства, якое адраджае”. “Любіце людзей, якіх даў вам Бог, нават калі яны “учынілі вялікія грахі”, нястомна “ўздымайцеся да Госпада”, каб атрымаць прабачэньне і новы пачатак, нават калі ў выніку рассыплюцца многія вашыя ілжывыя ўяўленьні пра Боскае Аблічча ці фантазіі, якія вы падтрымлівалі што да спосабу лучнасьці з Богам (пар. Вых 32, 30-31)”, — сказаў Папа Францішак.\nСьвяты Айцец прызнаўся, што бачыць у новых біскупах асобаў, здольных абудзіць Царкву, яго веру, надзею і любоў, здольных клапаціцца пра Божы вінаграднік у надзеі на багаты ўраджай, здольных аднавіць еднасьць, “плесьці сеткі”, каб выправіць і пераадолець падзелы.\n“Не марнуйце энэргіі на процідзеяньне і супрацьстаяньне, але выкарыстайце яе для стварэньня і любові”, — заклікаў Рымскі Архірэй біскупаў.\nТэгі: Папа, біскупы, Царква, любоў


Cцяпан Нефідовіч, в. Любань\nЯшчэ паўстагоддзя назад нашы палешукі жылі жыццём, дзе існавалі спрадвечныя рэлігійныя і бытавыя традыцыі, дзе побач з песнямі суседнічалі легенды ці гісторыі з нашага мінулага, дзе былі ў пашане кнігі. Але ў быт людзей увайшоў тэлевізар, які запаланіў кожнага, выкрасліў з людскіх душ усё самае святое, адарваў ад мінуўшчыны, атруціў розум шкоднай ідэалогіяй.\nДы ёсць адзін важны аспект, які, мабыць, ні пры якіх абставінах не знікне, не растворыцца ні ў сучасных жыццёвых праблемах, ні ў палітыцы, ні ў п'янках. Гэта — народнае мудрае слова: жарты і анекдоты, прыказкі і прымаўкі, а таксама дасціпныя выразы. Яны вучаць, павучаюць, падказваюць, бывае высмейваюць або дакараюць ці проста аб нечым сведчаць. Прыказкі, прымаўкі і фразеалагізмы — гэта няпісаны звод правілаў, якім чалавек можа кіравацца ў паўсядзённым жыцці, і лаканічная ацэнка ўбачанага ці пачутага.\nБываюць рэгіянальныя выслоўі, па прынцыпу: «Кожнае сялцо мае сваё слаўцо», дзе сказанае характарызуе толькі мясцовыя фактары і мае мясцовы каларыт. Так у нашых мясцінах можна пачуць: «Расшчотлівы, як гарадчук» (жыхар Давыд-Гарадка), «злосны, як драбчук (жыхар Дрэбска), «згуляць па-бродніцкі» (у карты), «праславіўся, бы казінцы з казою» (факт, што лахаўцы зацягнулі казу на званіцу царквы); пра касавокіх кажуць: «Адно вока на Вічын, а другое — на Грычын».\nМабыць, у кожнай вёсцы ў народных выслоўях знойдзеш выразы, што характарызуюць пэўныя асаблівасці населенага пункта. Так, некалі ў Лахаўцы казалі: «Лахаўка — сваім дзеўкам, сваім хлопцам знахадка», а ў Любані гаварылі: «Любанне — сваім дзеўкам згубанне», што азначала: у Лахаўцы найбольш лахавоцкія хлопцы жаніліся з лахавоцкімі дзяўчатамі, а ў Любані многія бралі замуж дзяўчат з блізляжачых вёсак. Ды і цяпер у Лахаўцы 90% сямей — тутэйшыя, дзе муж і жонка — лахаўчане. Асаблівасцю ж сучаснай Любані з'яўляецца тое, што прыблізна 75% жыхароў — нелюбанцы, інакш кажучы, людзі прыезджыя. Адсюль вынікла: «З'ехаліся з усіх канцоў — і нарабілі любанцоў». А яшчэ ў ранейшыя часы ў нашых вёсках бытавала прыказка: «Куды ні глянем — то Ганна, то Маня». Не ведаю, як дзе, а, напрыклад, у Лахаўцы і зараз больш чым па 25% жаночых імён — Ганны, Мані, Тані (так прастамоўна тут гучаць гэтыя імёны).\nВышэй прыведзеныя выразы носяць мясцовы характар і не маюць яркай дасціпнасці. Але ў народзе маецца мноства мудрых слоў, якія набылі больш шырокі рэзананс. Яны нярэдка бытуюць у паўсядзённым жыцці, многія людзі карыстаюцца імі ў той або большай меры для падмацавання сваёй гаворкі, надаючы ёй большую яркасць і выразнасць.\nПрапаную некалькі выслоўяў, запісаных у вёсках Любань, Лахаўка, Лахва і Сінкевічы. Прапанаваныя прыказкі і прымаўкі прайшлі праз час, праз людскія пакаленні і дайшлі да нас мудрымі выразамі, якія можна выносіць на суд больш шырокай аудыторыі, даць новы імпульс іх жыццю. У іх ёсць і красамоўства, і вобразнасць; яны раяць і вучаць, асуджаюць і высмейваюць.\nНе кажы: «Не ўмею», а кажы: «Навучуся».\nЧаго Іванка не навучыцца, таго і Іван не будзе ведаць.\nКалі дзіця не навучыш у пялюшках, то не навучыш і ў падушках.\nДобрыя дзеці — бацькам вянец, паскудныя дзеці — бацькам канец.\nХата з дзецьмі — базар, а без дзяцей — пустка.\nВо даюць: за тры леткі чатыры дзеткі!\nАд малых дзяцей баляць рукі, а ад вялікіх — сэрца.\nУ дзіцяці забаліць пальчык, то ў мацеры — сэрца.\nСын лае — на печ лезь, зяць лае — шукай дзверы.\nЯк сэрцам не любіш, то словам не задурыш.\nЯк нялюба жонка, то мужу ўдома і суп смярдзіць.\nВочы без душы — сляпыя, вушы без сэрца глухія.\nЗ красы не піць расы: краса да вянца, розум да канца.\nМуж хай будзе, як варона, абы была абарона.\nЛепш жонка сварлівая, чым дурная.\nХто розуму не мае, таму і каваль не ўкуе.\nНяма розуму зранку, то не будзе яго і вечарам.\nНе гавары, што ведаеш, а ведай, што гаворыш.\nМудры не ўсё кажа, што ведае, а дурань не ўсё ведае, што кажа.\nХай лепш мудры пасварыць, чым дурань пахваліць.\nГалава не толькі на тое, каб шапку насіць.\nЯкая кроква, такая і лата, якая работа, такая і плата.\nЗайздрасцю яшчэ ніхто не разбагацеў.\nСярдзітае не бывае сытае.\nВесялосць — палавіна здароўя.\nКожны дубок хваліць свой жалудок.\nГарэлка — злая зладзейка.\nДзе гарэлка, там разлад: бывай грошы, бывай лад.\nП'е, бо бедны, а бедны, бо п'е.


Культура - Легенда пра тыяру\nБЫЦЬ ЗАПРОШАНЫМ НА БАЛЬ...\nНапрыканцы чэрвеня ў Палацы Рэспублікі лепшых з лепшых традыцыйна збірае Рэспубліканскі баль выпускнікоў вышэйшых навучальных устаноў. Сярод іх і тыя, хто скончыў ВНУ сферы культуры. Некаторых з іх, запрошаных на баль, вы бачыце на здымку...\n"Шлях да Перамогі пачынаўся адсюль"\nПадпісныя індэксы: індывідуальная падпіска — 63875, ведамасная падпіска — 638752.\nЛегенда пра тыяру\nПалеская фальшыўка-шэдэўр для Луўра\nАбарона дыпломаў у шасці рэцэнзіях\nЮвелірных спраў майстар, вядомасць якога звязана з адной з самых скандальных у свеце мастацкіх падробак, нарадзіўся ў 1860 годзе на беларускім Палессі, у Мазыры. Ізраіль Рухамоўскі атрымаў рэлігійную адукацыю, але самастойна авалодаў ювелірным і гравюрным майстэрствам. Дваццацігадовым яго прынялі ў майстэрні Кіева, Адэсы.\nСярод заказчыкаў маладога ювеліра былі і ачакаўскія купцы - браты Гохманы, якія праз падстаўных асоб пастаўлялі найбуйнейшым музеям Еўропы падробкі прадметаў антычнай культуры. Калі інтарэс да скіфскіх старажытнасцей зменшыўся, Гохманы пачалі прадаваць музеям "антычныя" творы з золата, зробленыя "на месцы"- таленавітымі майстрамі ў Адэсе. А адзін з братоў рабіў эскізы "старажытнасцей", якія потым ператвараліся ў каралі, пярсцёнкі, дыядэмы, завушніцы і іншыя ўпрыгожанні.\nУ 1895 г. браты наважыліся на больш сур'ёзную аферу. Ювеліру Ізраілю Рухамоўскаму яны сказалі, што жадаюць падарыць аднаму прафесару з Харкава копію старажытнай тыяры - галаўнага ўбору, які падкрэсліваў высокае грамадскае або рэлігійнае становішча ўладальніка. Тыяра мае старажытнаперсідскае паходжанне, і Рухамоўскі, цалкам не знаёмы са спецыфікай замоўленага яму прадмета, засеў за кнігі па гісторыі сусветнай культуры. На атрыманы ад заказчыкаў аванс ён купіў у аднаго адэскага ювеліра залатую пласціну вагой 486 грамаў і пачаў працаваць. Праз 9 месяцаў тыяра была зроблена. Купалападобны парадны шлем упрыгожвалі некалькі гарызантальных арнаментальных паясоў. Адзін з іх увасабляў вобразы "Іліяды" і "Адысеі". Чаканка ніжняга пояса адлюстроўвала сцэны з жыцця скіфскіх качэўнікаў. Надпіс на старажытнагрэчаскай мове апавяшчаў, што тыяру цару Сайтаферну паднеслі жыхары Ольвіі. Хараство тыяры, багацце ўбораў, тонкасць малюнкаў былі настолькі дасканалыя, што заказчыкі вырашылі рызыкнуць і адвезці твор знаёмага ювеліра ў Венскі імператарскі музей, пазначыўшы яго як "тыяра скіфскага цара". Пры гэтым "антычны" прадмет быў забяспечаны легендай, ці дакладней - дакументамі, што сведчылі пра знаходжанне дадзенага артэфакта пад час раскопак у раёне Ольвіі, якая ў глыбокай старажытнасці з'яўлялася найбуйнейшай грэчаскай калоніяй у вусці Буга і Дняпра.\nЯк ні дзіўна, запрошаныя для экспертызы найбуйнейшыя венскія археолагі і мастацтвазнаўцы пацвердзілі сапраўднасць тыяры, заявіўшы, што яна і праўда належыла скіфскаму цару Сайтаферну і датуецца ІІ стагоддзем да нашай эры. І калі ў Венскага імператарскага музея на той час не знайшлося сродкаў на набыццё гэтага шэдэўра, то яны знайшліся ў Луўры, эксперты якога таксама пацвердзілі арыгінальнасць прадмета. Пры фінансавай падтрымцы мецэнатаў у сакавіку 1895 г. тыяра ўжо належыла французскаму музею. На пачатку красавіка найбуйнейшыя навуковыя дзеячы Парыжа зрабілі гучную аб'яву ў прэсе і ахарактарызавалі прадмет як "само Мастацтва ў сваім найбольш тонкім і чыстым выглядзе". У выніку фальшывы экспанат заняў пачэснае месца ў пастаяннай экспазіцыі Луўра, захапляючы ўсіх сваім хараством. Больш за тое: французскі парламент заднім чыслом зацвердзіў асігнаванні на закупку "шэдэўра антычнага свету". Такім чынам Гохман атрымаў 86 тысяч франкаў, а два яго пасрэднікі - 40 і 74 тысячы франкаў адпаведна.\nАднак не ўсе спецыялісты былі ўпэўнены ў сапраўднасці экспаната. Існавалі меркаванні, што ў шэрагу персанажаў, выяўленых на тыяры, ёсць рэальныя прататыпы на прадметах розных эпох і рэгіёнаў. У прэсе пачалі з'яўляцца публікацыі пра выпадкі фальсіфікацыі прадметаў даўніны з удзелам братоў Гохманаў.\nАле з "тыярай скіфскага цара" гэтыя выпадкі ніхто не звязаў. Хутчэй за ўсё, афера так і засталася б нявыкрытай, калі б парыжскі ювелір Элін Маенс не заявіў у пачатку 1903 г., што тыяру зрабіў ён. Узняўся грандыёзны скандал. Але яшчэ большы скандал адбыўся тады, калі ў абарону сапраўднага аўтара тыяры выступіў яго сябра, адэскі ювелір Ліўшыц, які апісаў, як гэты прадмет ствараўся на яго вачах. Рухамоўскага пачаў даймаць натоўп журналістаў, і той пацвердзіў справядлівасць слоў свайго сябра. Але ніхто ў свеце не паверыў гэтаму: нікому не змагло прыйсці ў галаву, што нейкі сціплы ювелір, ураджэнец Мазыра, змог стварыць такі шэдэўр. І тады Рухамоўскі заявіў, што гатовы паехаць у Парыж і даказаць сваё аўтарства. Ён паставіў адну ўмову: хтосьці павінен заплаціць за паездку. Патрэбны былі 1200 франкаў. Грошы неўзабаве знайшліся, і наш зямляк апынуўся ў сталіцы Францыі.\nФальшывая каштоўнасць да таго часу была адпраўлена ў запаснікі Луўра - як мага далей ад журналістаў і натоўпу ахвотных паглядзець на прадмет скандалу. У сваю чаргу, абражаны ўрад, які выплаціў велізарныя грошы за набыццё "шэдэўра", стварыў аўтарытэтную камісію па расследаванні інцыдэнту.\nРаботы, прадстаўленыя Рухамоўскім у якасці сведчання свайго майстэрства, у тым ліку стылізацыі пад антычнасць- рог для піцця (рытон), скульптуры Афіны і Ахілеса з золата, нават дэманстрацыя гравюр з атласа "Старажытнай гісторыі" Вейсера, з якіх ён "здымаў" упрыгожанні шчыта Сцыпіёна і фрэскі Рафаэля, - не пераканалі прысутных спецыялістаў. І тады Рухамоўскі літаральна на вачах недаверлівых французскіх мастацтвазнаўцаў зрабіў частку фігурнага фрызу, абсалютна ідэнтычнага таму, што быў на тыяры. І толькі тады выдатнаму ювеліру паверылі. Больш за тое: 26 мая 1903 г. яго ўзнагародзілі медалём французскай секцыі дэкаратыўнага мастацтва ІІІ ступені. Усё астатняе жыццё Ізраіль Рухамоўскі правёў з жонкай і дзецьмі ў Парыжы, выконваючы заказы багатых французаў, сярод якіх быў і барон Ротшыльд. Там ён памёр і быў пахаваны ў 1936-м. Не дзіўна, што і яго дзеці сталі вядомымі ювелірамі, мастакамі і літаратарамі.\nА са скандальнай тыярай скіфскага цара можна і сёння пазнаёміцца ў Музеі дэкаратыўнага мастацтва ў Парыжы, куды яна была перададзена для экспазіцыі Луўрам.\nГанна БУЛАШ, бібліятэкар Мазыр\nФота з фондаў Мазырскага краязнаўчага музея.


18 студзень 2019, 14:42\nАляксандар Лукашэнка на сустрэчы з нагоды 100-годзьдзя беларускай дыпляматычнай службы пракамэнтаваў інцыдэнт з выгнаньнем казака зь менскага мэтро.\nВідэаролік, зьмешчаны ў Youtube, дзе чалавека ў казацкай шапцы выганяюць з вагону менскага мэтро, апублікавалі многія расейскія і ўкраінскія СМІ пад сваімі загалоўкамі.\n«Казака избили в минском метро», «За что получил звиз#дюлей казак в минском метро», «„Увидел — мочи“: в минском метро избили пророссийского „казака“», «Чемодан, вокзал... В минском метро избили ’’казака’’ в папахе», «ИХ НРАВЫ... В городе-герое Минске змагары выгнали русского казака из метро...», «В Беларуси осадили „русского подданного Царя“: „Они только толпой смелые“».\nРасейскія СМІ камэнтуюць відэа выгнаньня казака зь менскага мэтро: «Увидел — мочи!»\nПаводле БелТА, гэты выпадак, які атрымаў агалоску ў інтэрнэце, затым быў выкарыстаны ў расейскіх СМІ дзеля спробы праілюстраваць нападкі на расейцаў у Беларусі.\nУ камэнтары Свабодзе прэс-сакратар Менскага мэтро Андрэй Дроб не пацьвердзіў і не абвергнуў факт інцыдэнту ў менскім мэтро, бо ў службу мэтро «ніхто не зьвярнуўся і праваахоўныя органы не выклікалі».\n«Вы ведаеце ў інтэрнэце гэты выпадак, калі нехта ў мэтро зладзіў канфлікт з нейкім чалавекам, і ўсё гэта хуценька было паднесена, як быццам з Расеі замовілі, як тое, што ў нас зьдзяйсьняюцца нападкі на рускіх людзей, — сказаў Аляксандр Лукашэнка. — Калі я прачытаў гэта, неадкладна даручыў разабрацца. Я разумею, што ўсякія могуць быць выпадкі.\nАказваецца, там расейцамі, як яны кажуць, і ня пахла. Гэта канфлікт двух беларусаў. Інакш ня скажаш. Прытым ён хутка быў зьняты на відэа (цяпер гэта проста робіцца) і ўкінуты ў інтэрнэт. І яны (расейскія СМІ) за гэта ўхапіліся.\nАказваецца, адзін беларус, які калісьці быў асуджаны (супрацоўнік АМАПу, за хабар быў пасаджаны, выйшаў з турмы). Другі быў таксама беларус паўадмарожаны. І завязалася бойка. Прычым тут расейцы?»\nЛукашэнка заявіў, што «не атрымаецца сутыкнуць» беларусаў з расейцамі, «ня толькі рускімі». Ён згадаў, што каля 20 гадоў таму «груба казаў», што «беларусы гэта рускія са знакам якасьці». Маўляў, «на гэтай тэме пагуляць — гэта вельмі небясьпечна», і гэта «ня той шлях, каб неяк атрымаць у Расеі некаму дывідэнды».\nТаксама Аляксандар Лукашэнка сказаў, што падатковы манэўр «мы пражывём».\n«Мне не зусім зразумелая (думаю, давядзецца задаць пытаньні кіраўніцтву Расеі) такая атака на Беларусь у СМІ. Няхай навобмацак пакуль, але тыпу таго: „Бацька-1“, „Бацька-2“, „Бацька- 3“...\nАле калі тады яны ў мяне хацелі знайсьці нейкія грошы і забраць. Няхай знойдуць і забяруць. Я абсалютна чысты і сумленны перад вамі. Насьцярожвае тое, што яны спрабуюць нас ужо сутыкнуць з расейцамі».


Відэафакт: як робяць свечкі ручной работы\nСвечкі з'яўляюцца ўпрыгожваннем інтэр'еру і спосабам стварэння ўтульнасці ў хаце, у продажы прадстаўлены велізарны іх асартымент, у тым ліку разбяныя аўтарскія... 08.01.2018, Sputnik Беларусь\nстыль жыцця, беларусь, мінск\n12:08 08.01.2018 (абноўлена: 12:50 08.01.2018)\nСвечкі з'яўляюцца ўпрыгожваннем інтэр'еру і спосабам стварэння ўтульнасці ў хаце, у продажы прадстаўлены велізарны іх асартымент, у тым ліку разбяныя аўтарскія асобнікі. Глядзіце на відэа Sputnik, як ствараюцца разбяныя свечкі ручной работы.\nРаней людзі выкарыстоўвалі свечкі ў якасці крыніцы святла. Але з з'яўленнем электрычнасці яны сталі хутчэй дэкаратыўным элементам, чым рэччу, неабходнай у побыце. Зараз, каб упрыгожыць дом, можна купіць не толькі звычайныя свечкі розных колераў і формаў, але і аўтарскія. Sputnik пабываў на "Мінскай свячной фабрыцы" і даведаўся, як стварае разбяныя свечкі ручной работы рамеснік Эла Савіных.\nЯшчэ некалькі гадоў таму, калі такія свечкі ў Беларусі былі сапраўдным "дзівоцтвам", Эла Савіных прайшла навучанне на "Уральскай свячной фабрыцы" ў Екацярынбургу, прывезла ў Мінск неабходнае абсталяванне і пачала ствараць сапраўдныя васковыя шэдэўры.\nРазбяныя свечкі ствараюцца па венецыянскай тэхналогіі XVI стагоддзя. У іх аснове — нарыхтоўка з вычышчанага парафіна, на якую наносіцца пласт за пластом спецыяльны каляровы фарбавальнік. Адна нарыхтоўка можа быць пакрыта 30 пластамі розных колераў.\nПакуль свечка не астыла, у майстра ёсць ўсяго 15 хвілін, каб паспець выразаць на ёй узор. Пасля гэтага яе пакрываюць адмысловым лакам, які надае трываласць і бляск. Вакол кнота выразаецца паглыбленне, дзякуючы якому разьбяныя свечкі не аплаўляюцца. Агонь паступова апускаецца ўнутр свечкі, што дае неверагодны візуальны эфект.


«Чаму я не бачу тут у судзе вышэйшага афіцэрскага складу?» — маці Коржыча выступіла ў судзе\n«Чаму я не бачу тут у судзе вышэйшага афіцэрскага складу?» — маці Коржыча выступіла ў судзе 39\n9 жніўня працягнуўся працэс па справе аб смерці радавога Алякснадра Коржыча. На гэтым пасяджэнні паказанні далі абвінавачаныя — трое сяржантаў, якія здзекаваліся з Коржыча і іншых салдат. Агулам па справе праходзяць пацярпелымі каля 3 дзясяткаў салдат.\nСяржанты Ягор Скуратовіч, Антон Вяжэвіч і Яўген Бараноўскі ўжо выслухалі абвінавачванне.\nПракурор Юры Шарснёў распавёў на мінулым пасяджэнні, як сяржанты паводзілі сябе ў войску. Яны адбіралі ў «маладых» грошы і ежу, білі салдат, прымушалі аблізваць ёршыкі для ўнітаза, чысціць боты рукамі, запэцканымі ваксай, кідалі ў салдат рыдлёўкамі…\nАле на пасяджэнні сяржанты адмовіліся ад паказанняў. Кожны з іх паведаміў, што будзе гаварыць толькі пасля таго, як выслухаюць пацярпелых.\nПершай выслухалі маці загінулага Аляксандра Коржыча, Святлану.\n«Нармальны хлопец, хацеў служыць», — узгадвае сына жанчына.\n«Я ведала, што нашаму войску трэба дапамагаць пастаянна. Адпраўляла 50 рублёў кожны тыдзень. Саша казаў, што гэта грошы на экскурсіі, булачкі, усякае такое, — расказвае Святлана Коржыч. — Але ў войску была арганізаваная крымінальная групоўка. Чаму ж я не бачу тут у судзе вышэйшага афіцэрскага складу?»\nСамым неадэкватны быў Бараноўскі, расказваў маці Коржыч.\nУ верасні мама ўжо заплаціла 100 рублёў: «Думаю, лепш заплачу, каб яго не чапалі, не тэрарызавалі».\nБанкаўская картка Коржыча была ў прапаршчыка. Хлопец пайшоў яе забіраць і праз пару дзён трапіў у медроту — казаў маці, што прастыў. Пасля трапіў ізноў — скардзіўся на сэрца.\nПасля гэтага маці Коржыча пазваніў сяржант Бараноўскі.\n«Ён мне кажа: «Я званю ў вас спытаць, ці расказвае Саша штосьці пра службу». А што, пытаюся.\n«Нічога. Проста хачу спытаць, ваш сын сімулянт ці не?» — узгадвае Святлана Коржыч словы Бараноўскага.\nПасля Бараноўскі папрасіў Святлану выслаць яму гісторыю хваробы сына. Маўляў, у войску базы дадзеных няма. Тая сказала, што трэба разбірацца са шпіталём, Бараноўскі паклаў слухаўку.\nПасля Коржыча вазілі па псіхіятрах, узгадала маці. Чаму — яна не ведае. Затым перавялі ў медчастку.\nКалі ў Коржыча забалеў зуб, маці пацікавілася, ці вылечаць яму яго.\n«Мама, ты такая наіўная. У медроце зубы толькі выбіваюць», — адказаў ёй сын.\n«Засталося, мама, пратрымацца 2 тыдні. Нейкае дзіўнае да мяне стаўленне, не разумею, хто і чаго хоча», — казаў маці Аляксандр у апошнюю іх размову.\nСвятлана Коржыч упэўненая: яе сына забілі сяржанты пасля здзекаў. У суіцыд яна не верыць. Яна сцвярджае, што Аляксандр выратаваў свайго земляка, які хацеў павесіцца.\n«Выцягнуў хлопца з пятлі, вісельніка, а пасля пайшоў за ім? Не мог ён так зрабіць», — запэўнівае Святлана Коржыч.\nАле сын нічога асаблівага не расказваў маці. Калі яна завітала да яго на Дзень Незалежнасці, Саша папрасіў маці больш не прыязджаць, а толькі высылаць грошы.\n«Падрабязнасцяў ніякіх я не ведала. Саша казаў: я тут сам буду разбірацца, — узгадвае Святлана Коржыч. — Я спытала ў сына, куды ж сыходзяць грошы. Саша адказаў, што прапаршчык у яго пазычыў, нібыта каб камуналку аплаціць».\nГэта фарс, ніколі не паверу што так званыя "афіцэры" ні пры чым, гэта яны стварылі гэту дзядуху, на іх уся адказнасць, ну а сяржанты толькі малодшыя выканаўцы ўсяго гэтага *******\n09.08.2018 / 11:34\nДаказана, што картка была ў прапаршчыка, есць запісы відэакамер, але на лаве падсудных - адны сяржанты. Чаму? Давялі да самазабойства: звязалі ногі. майку на галаву. табурэт пад ногі - рабі што хочаш, а мы пайшлі тыдзень пагуляем\nПрогнило всё насквозь в этом богом забытом государстве. И надежды нет...


Незалежных журналістаў Наталлю Крывашый і Кастуся Жукоўскага аштрафавалі на 5,4 мільёнаў рублёў\nШтраф у трыццаць базывых велічыняў для гомельскіх незалежных журналістаў Наталлі Крывашый і Кастуся Жукоўскага. Паводле мясцовага суддзі, журналісты праводзілі «незаконнае апытанне жыхароў вёскі Буда-Галоўчыцкая». Журналісты ж лічаць, што гэтак улады рыхтуюцца да выбараў\nНАТАЛЛЯ КРЫВАШЫЙ, ЖУРНАЛІСТ-ФРЫЛАНСЕР\n«Гэты, вырак, які сёння прагучаў – гэта зачышчэнне інфармацыйнае прасторы перад выбарамі. Я падымаю дастаткова вострыя сацыяльныя пытанні, якія трэба вырашаць. Але нашай дзяржаве, замест таго, каб вырашаць іх, лягчэй пакараць мяне».\nПытанне сапраўды няпростае – чаму пажылыя жыхары Буда-Галоўчыцкай маюць плаціць у чатыры разы болей за ўласныя дамы, чымся за калгасныя. Сюжэт выйшаў у эфіры нашага тэлеканала ў сакавіку. Суддзя ж, што разглядаў справу пра «незаконнае інтерв’ю» даў журналістам максімальна магчымае пакаранне за «працу без акрэдытацыі».


Працэс «Гулак супраць МУС і Мін’юсту» працягнецца 1 жніўня\nАпошняе абнаўленьне: 31 ліпень 2012, 15:45\nКіраўнік праваабарончай арганізацыі Беларускі Хэльсынскі камітэт Алег Гулак дамагаецца, каб суд прызнаў незаконнымі дзеяньні Міністэрства ўнутраных справаў і Міністэрства юстыцыі, якія зрабілі яго невыязным з краіны.\nСудовы працэс працягнецца 1 жніўня а 15.30.\n15.45. Судовы працэс распачаўся. Судзьдзя Алена Сямак. Суд выслухаў пазыцыю бакоў і пачаў вывучаць матэрыяла справы. Задаволеныя хадайніцтвы аб запатрабаваньні ад МУС і Мінюсту шэрагу дакумэнтаў, якія б паказалі, што рабілася адносна скаргі Алега Гулака.\n16 ліпеня ў судзе Цэнтральнага раёна Менску пачаўся разгляд скаргі Гулака на тое, што яго ўнесьлі ў сьпіс асобаў, якім абмежаваны выезд за мяжу.\n13 сакавіка Гулаку выдалі даведку аб тым, што яму з 5-га сакавіка 2012 года забаронены выезд зь Беларусі. Зь даведкі вынікала, што праваабаронцу прад’яўлены грамадзянскі пазоў у судзе. Аднак пра падобны пазоў Гулак нічога ня ведаў, ніводзін суд не інфармаваў яго аб унясеньні ў «сьпісы». За апошнія тры месяцы таксама ніякіх зьвестак аб пазовах да Алега Гулака не зьявілася.\nПраз некалькі дзён пасьля атрыманьня такой даведкі Гулак падаў скаргу ў суд на Міністэрства юстыцыі і Міністэрства ўнутраных спраў за незаконнае абмежаваньне права на выезд.\nДва дзясяткі невыязных\nУ сакавіку, гаворачы пра сьпіс невыязных, Аляксандар Лукашэнка заявіў: «А мы зрабілі. І то мы яго яшчэ не ўвялі. На поўную моц яшчэ не ўвялі. Але ўвядзем».\nПасьля гэтага за мяжу ў розны час не змаглі выехаць два дзясяткі палітыкаў,\nграмадзкіх дзеячаў і журналістаў.\nрэдактар тыднёвіка «Наша Ніва» Андрэй Дынько\nстаршыня грамадзкага аб’яднаньня «Беларуская асацыяцыя журналістаў» Жана Літвіна\nстаршыня «Беларускага Хэльсынскага камітэту» Алег Гулак\nстаршыня Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоль Лябедзька\nстаршыня Беларускай партыі левых «Справядлівы сьвет» Сяргей Калякін\nягоны намесьнік Валеры Ўхналёў\nнамесьнік кіраўніка руху «За свабоду» Віктар Карняенка\nстаршыня партыі «Беларуская сацыял-дэмакратычная Грамада» Станіслаў Шушкевіч\nпалітык і сябра аргкамітэту партыі «Беларускі рух» Вінцук Вячорка\nсябра аргкамітэту партыі «Беларускі рух» Віктар Івашкевіч\nУказам ад 4 ліпеня Аляксандар Лукашэнка даў КДБ права не пускаць за мяжу беларусаў, якія знаходзяцца на прафіляктычным уліку ў ворганах дзяржбясьпекі. 19 ліпеня на прафіляктычны ўлік быў пастаўлены Андрэй Бандарэнка.\n22 чэрвеня суд Маскоўскага раёну Менску загадаў Міністэрству ўнутраных спраў выбачыцца перад праваабаронцам Гары Паганяйлам за «памылковае» ўключэньне яго ў сьпіс невыязных.\n23 ліпеня Судзьдзя Цэнтральнага раёну Менску Алена Сямак не задволіла пазову лідэра Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоля Лябедзькі да Міністэрства ўнутраных спраў і Міністэрства юстыцыі. Лябедзька патрабаваў прызнаць незаконнымі дзеяньні гэтых ведамстваў і выключыць яго са сьпісу невыязных асобаў.\n20 ліпеня судзьдзя Сямак адмовілася задаволіць пазову намесьніка праваабарончага цэнтру «Вясна» Валянціна Стэфановіча і кіраўніка інфармацыйна-асьветніцкай установы «Плятформа» Андрэя Бандарэнкі да Міністэрства абароны і Міністэрства ўнутраных спраў. Яны патрабавалі прызнаць незаконнымі дзеяньні дзяржаўных ведамстваў, якія ўключылі праваабаронцаў у сьпіс невыяздных. Падставай для абмежаваньня на выезд Стэфановіча і Бандарэнкі сталі, нібыта, ухіленьні ад вайсковага прызыву.


Далёкі бераг Івана Мележа | zviazda.by\nГолас Радзімы » Светапогляд » Далёкі бераг Івана Мележа\nДалёкі бераг Івана Мележа\nУ прыморскім сяле Пятрушына, што ў Няклінаўскім раёне Растоўскай вобласці, адкрыўся літаратурна-этнаграфічны пакой, прысвечаны беларускаму класіку\n12 лютага ў сяле, што на ўзбярэжжы Азоўскага мора, была ўрачыстасць. У Пятрушынскай сельскай бібліятэцы адкрыўся літаратурна-этнаграфічны пакой у гонар Івана Мележа, ён вядомы найперш як аўтар трылогіі “Палеская хроніка”, якую называюць: Палеская Біблія. (Трылогія ўключае раманы “Людзі нa бaлoцe” (1960), “Пoдыx нaвaльніцы” (1965) — за іх у 1972 гoдзe Івaнy Мeлeжy былa пpыcyджaнa Лeнінcкaя пpэмія. У 1976‑м выйшaў paмaн “Зaвeі, cнeжaнь”, і ў тым жа годзе пісьменнік памёр. У apxівe яго зacтaліcя нaкіды, зaнaтoўкі дa paмaнaў “Зa acaкoю бepaг” і “Пpaўдa вяcны”. — Рэд.)\nЛітаратурна-этнаграфічны пакой — даніна павагі нястомнаму творцу, вынік намаганняў многіх людзей, адна з добрых спраў арганізатараў міжнароднага праекта “Берега дружбы”. Атмасфера таго рабочага кабінета, у якім працаваў Іван Мележ, узноўлена ў бібліятэцы: ёсць стылізаваны стол, лямпа, друкаваная машынка, прадметы побыту, адзення. Да таго ж у бібліятэцы створаны й музейныя зоны, прысвечаныя эпосе, у якой жыў пісьменнік. Там прадстаўлены копіі рукапісаў, фотаматэрыялы пра жыццё й творчасць Івана Мележа, ягоныя кнігі. Электронныя варыянты экспанатаў падрыхтавалі, накіравалі ў Растоўскую вобласць супрацоўнікі Хойніцкага раённага краязнаўчага музея і Дома-музея Івана Мележа ў аграгарадку Глінішча (Хойніцкі раён).\nУ часе адкрыцця літаратурна-этнаграфічнага пакоя ў гонар Івана Мележа быў наладжаны тэлемост з Беларуссю. У анлайн-сустрэчы ўдзельнічалі пісьменнікі Гомельскага аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі (яны былі ў абласной Універсальнай бібліятэцы імя У. І.Леніна), Бранскай абласной арганізацыі Саюза пісьменнікаў Расіі ды старшыня Саюза пісьменнікаў Украіны Анатолій Міроненка: шматгадовая супраца яднае творцаў трох краін у плыні праекта “Берега дружбы”. У анлайн-размове паўдзельнічалі супрацоўнікі бібліятэк, прадстаўнікі грамадскасці ды органаў улады з Растоўскай і Бранскай абласцей Расіі, Гомельскай вобласці Беларусі. Віншаванні з нагоды адкрыцця літаратурна-этнаграфічнага пакоя накіраваў Дзяніс Цімохін з Растова-на-Доне, кіраўнік тамтэйшага аддзялення Пасольства Беларусі ў Расіі.\nСтаршыня Гомельскага абласнога аддзялення Саюз пісьменнікаў Беларусі Уладзімір Гаўрыловіч адзначыў, што падзея ўмацовае сяброўства беларусаў і расіян: “Праект з’явіўся невыпадкова. Цягам дзясятка гадоў наша пісьменніцкая арганізацыя плённа супрацоўнічае з літаратарамі Няклінаўскага раёна Растоўскай вобласці. Як вынік — у 2017‑м Пятрушынскай сельскай бібліятэцы прысвоена імя Івана Мележа, які родам з Гомельшчыны”. Уладзімір Гаўрыловіч нагадаў важны эпізод з біяграфіі Івана Мележа, звязаны з Растовам-на-Доне: менавіта пад тым горадам пісьменнік у вайну атрымаў другое, вельмі цяжкае раненне. І галоўны лекар шпіталя, ваенны хірург Антонаў дапамог пры аперацыі зберагчы параненую руку маладому аўтару: іншыя лекары настойвалі на ампутацыі.\n(У тэксце “Дзесяць знакавых мясцін Івана Мележа” пісьменніца Людміла Рублеўская звяртаецца да тых падзей: “20 чэрвеня 1942 года пад Растовам будучаму класіку асколак авіябомбы раздрабіў правае плячо. 3 ліпеня, ужо ў шпіталі ў Есентуках, Мележ запіша: “Я ранены. Ранены цяжка, у плячо. Далёка ад фронту. Тады, калі, здавалася, быў зусім у бяспецы. Я ледзь не загінуў. У апошні момант я павярнуўся, і гэта мяне выратавала”. 5 ліпеня занатоўвае падрабязнасці: “У Растове мне зрабілі аперацыю. Рабіў яе галоўны ўрач шпіталя Антонаў. Спачатку мне збіраліся ампутаваць руку, і я згадзіўся. У мяне было зусім разбіта плячо, і баяліся гангрэны. Але Антонаў забараніў рабіць ампутацыю. Ён сказаў, што рука спатрэбіцца, малады хлопец. Ён сам наглядаў за мной і сам зрабіў аперацыю”. Рука трымалася на сухажыллях, з дапамогай марлевай павязкі. Ды яшчэ кантузія з наступным зніжэннем слыху і зроку…\nУ шпіталі ў Растове Мележу трапіўся ў рукі нумар часопіса “Новый мир”, з заключнай часткай “Ціхага Дона”. Гэты раман будзе ездзіць з ім у валізцы вельмі доўга. Раненне пад Растовам змяніла ўсё жыццё… Менавіта ў шпіталях Мележ пачаў пісаць апавяданні — левай рукой. “24 жніўня. … пішу. Апавяданне! Проста гару ад хвалявання. Нават руку тузае боль. Але я спыняюся толькі на хвіліну. І далей. Здаецца, будзе штосьці вельмі добрае! Ва ўсякім разе я гару, як у полымі. Як у ліхаманцы, галава, сэрца, увесь! Што ж выйдзе з гэтага?”\nІ яшчэ адзін пазнейшы запіс: “І так, хвала Богу, што жыву. Мае равеснікі ў зямлі даўно. Тыя, з кім я першыя дні вайны сустрэў… Мог і я даўно ў зямлі быць. Станіна мяне выратавала. Не захіснуўся б за яе — усё, не было б такога пісьменніка — Івана Мележа. Ды і доктару дзякуй, што руку правую не адняў. Колькі рука тая пяром павадзіла, колькі напісала! А ў дактароў ва ўсіх перакананне было — адняць руку трэба. І толькі адзін доктар не згадзіўся з усімі, не даў адняць руку. І ён перамог. Другі раз я і пра літаратараў так думаю: трэба камусьці не згаджацца з усімі, ісці насуперак. І здараецца, той якраз і перамагае, хто ідзе не так, як усе…”\nЗ нататак вынікае: на Растоўскай зямлі пачаў прабівацца ў свет — апавяданнямі — пісьменніцкі талент Івана Мележа. Да таго ж і ягоная смелая пазіцыя “трэба камусьці не згаджацца з усімі, ісці насуперак”— з часу цяжкага ранення пачала ўмацоўвацца, рабіцца жыццёвым крэда працавітага палешука. Па сутнасці, праз раненне, пакуты, страты сяброў, праз асэнсаванне хісткасці жыцця ды ягонай каштоўнасці абуджаўся магутны талент, распраўляўся ў штодзённай працы са словам нязломны дух творцы. І ў той жа час ёсць у дзённіках Івана Мележа такі запіс: “Мяне як пісьменніка больш за ўсё сфарміравала іменна гэтае жыццё: Глінішча, Алексічы, Хойнікі, — вясковае, калгаснае жыццё, камсамольскае жыццё, школьнае жыццё”. Фарміравала Палессе, абудзіла да пісьменніцкай працы — вайна. — Рэд.).\nУладзімір Гаўрылавіч канстатаваў, што цікавасць да творчасці класіка ў расійскім рэгіёне расце. У бібліятэцы, якая носіць імя Івана Мележа, праводзяцца канферэнцыі, творчыя сустрэчы, у тым ліку з гомельскімі аўтарамі. Вось таму й было прынята рашэнне працягнуць папулярызацыю творчасці беларускага пісьменніка ды адкрыць да яго 100‑годдзя літаратурна-этнаграфічны пакой.\nУ часе анлайн-зносін партнёры разважалі, як далей пашыраць кантакты ў галіне культуры, літаратуры. Згадваліся важныя супольныя праекты-фестывалі “Славянские литературные дожинки”, “Берега дружбы”, “На зямлі Кірылы Тураўскага”. Гаварылі й пра тое, як важна захаваць гістарычную памяць, праўду пра падзеі Вялікай Айчыннай вайны. Як адзначалі ўдзельнікі тэлемоста, нашы народы, жывучы раней у велізарнай краіне, разам перамаглі фашызм, а сёння, на жаль, вымушаны разам абараняць агульную Перамогу. Прыкладаць намаганні, каб не дапусціць захадаў “нашых заходніх партнёраў” перапісаць векапомныя падзеі паводле сваіх шаблонаў.\nУ часе імпрэзы літаратурнай прэміяй імя Кірылы Тураўскага, медалём у гонар беларускага ды агульнаславянскага асветніка ўшанаваны Няклінаўскі раён, Новабессяргенеўскае сельскае паселішча ды міжпасялковая Цэнтральная бібліятэка імя І. М. Бандарэнкі Няклінаўскага раёна. Да таго ж старшыня праўлення Саюза пісьменнікаў Украіны Анатоль Міроненка ўзнагародзіў нагрудным знакам ад Міжнароднага Саюза пісьменнікаў і майстроў мастацтваў (Украіна) “За служение русскому слову” дырэктарку Пятрушынскай бібліятэкі імя І. П. Мележа Таццяну Буцай. Нагрудным знакам “Почётный наставник творческой молодёжи” гэтай жа арганізацыі ўшанаваны Сяргей Абрамаў — начальнік упраўлення па справах моладзі аддзела культуры адміністрацыі Няклінаўскага района.\nСакратар мясцовай Нацыянальна-культурнай аўтаноміі “Беларусы Неклиновского раёна” Ірына Север у часе ўрачыстай імпрэзы ў Пятрушынскай сельскай бібліятэцы выказала вялікую ўдзячнасць Рэспубліканскаму цэнтру нацыянальных культур (РЦНК, Мінск), яго дырэктарцы Вользе Антоненцы — за атрыманыя з Беларусі нацыянальныя касцюмы. Спадарыня Ірына падзякавала таксама кіраўніцы Беларускай нацыянальна-культурнай аўтаноміі “Нёман” Людміле Дзёмінай (Тальяці) ды народнаму вакальнаму ансамблю песні “Купалінка” (ім таксама Людміла кіруе) за сяброўскую падтрымку.\nНапрыканцы імпрэзы гомельскія паэты Наталля Шамяткова, Міхаіл Болсун, Лідзія Долбікава, перакладчыкі Вольга Раўчэнка, Ірына і Леанід Север з Няклінаўскага раёна, бранскія паэты Уладзімір Сарочкін, Людміла Ашэка, Віктар Валодзін ды іншыя расказвалі пра свае творчыя планы. Выказвалі надзею на чарговыя сустрэчы ў плыні сумесных літаратурных праектаў.\nЛеанід Север, старшыня праўлення суполкі “Белорусы Неклиновского района”, сябар Вышэйшага творчага савета Саюза пісьменнікаў Расіі, сябар Саюза пісьменнікаў Беларусі, сакратар Міжнароднага Саюза пісьменнікаў і майстроў мастацтваў па Паўднёвай федэральнай акрузе Расіі\nАд рэдакцыі. Прадаўжаецца прыём заявак на ўдзел у VІ Міжнародным маладзёжным фестывалі-конкурсе паэзіі ды паэтычных перакладаў “Берега дружбы”: да 15 сакавіка. Мы плануем расказаць пра Леаніда Севера, ягоныя дачыненні з Беларуссю (у Гомелі жыў, заканчваў школу, працаваў на Гомельскім радыёзаводзе), справы заснаванай ім суполкі “Белорусы Неклиновского района”, творчыя праекты, якія спрыяюць міжнароднай супрацы літаратараў.


Агляд прэсы: канец лета патрыярхаў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАгляд прэсы: канец лета патрыярхаў\nІзраіль-Беларусь: раман з тыранам. Афганістан: хто ж запоўніць вакуум? Меркель расчаравалася ў Пуціну і развітваецца з ім. Падрабязнасці свежых матэрыялаў замежнай прэсы даведаемся ў аглядзе Вольгі Сямашкі.\nРасейскае выданне Jewishmagazine разважае пра далейшы лёс габрэйскай дыяспары на постсавецкіх тэрыторыях: «Калі дыпламатычныя масты на Вісле шугаюць і дымяцца, то масты на Свіслачы ўпрыгожваюцца стужачкамі і ружовай глазурай. Афіцыйны Ізраіль робіць выгляд, што ў Менску ўсё ў парадку», – адзначае выданне.\n«Палітычны курс Ізраіля ў дачыненні да Беларусі – гэта прагматычны сіянізм на мяжы цынізму. За мішурой слоў пра «вышэйшыя інтарэсы» і «асаблівыя адносіны» хаваецца наступнае: «Вы не чапаеце габрэяў – мы закрываем вочы на ўсё астатняе». У Ізраілі выдатна разумеюць, што ў Беларусі склаўся рэжым асабістай дыктатуры, а грамадзянскія свабоды ліквідаваныя праз усеўладдзе карных органаў. Але Ізраіль застаўся адзінай краінай ўмоўнага «Захаду», якая не асудзіла фальсіфікацыі на выбарах-2020 ды сілавы разгон мірных пратэстаў і масавыя арышты» – падкрэслівае Jewishmagazine.\nВыданне адзначае, што Ізраіль маўчаў нават тады, калі падчас масавых зачыстак некалькі яго грамадзян былі незаконна затрыманыя ў Беларусі і збітыя ў міліцыі, як і шэраг актывістаў габрэйскіх абшчын Беларусі.\n«Сумна, што Ізраіль згаджаецца гуляць па гэтых правілах. Амбасада Ізраіля ў Беларусі таксама закладніца сітуацыі. Старое «Аб’яднанне выхадцаў з Беларусі ў Ізраілі» даўно ператварылася ў млявую пенсіянерскую кантору. Менавіта новая група ізраільскіх беларусаў сваімі пікетамі і акцыямі пратэсту змагла прыцягнуць увагу СМІ Ізраіля і прымусіць прэзідэнта краіны апраўдвацца, чаму ён паслаў віншаванні Лукашэнку ў Дзень Незалежнасці. Дзяржаўнае радыё Ізраіля летам 2021 года ў выпуску навінаў упершыню назвала Лукашэнку дыктатарам», – піша выданне і заклікае ў любым выпадку не разрываць дыплатаматычныя сувязі паміж дзвюмя краінамі, хаця сувязяў становіцца ўсё менш. «Беларусь дала Ізраілю больш прэзідэнтаў, чым сабе самой. Любыя рэжымы калі-небудзь памяняюцца, а «Беларусь сінявокая» застанецца».\nФіяска ЗША і іх саюзнікаў, якія вывелі свае воінскія кантынгенты з Афганістану, у такіх краінах, як Расея, Кітай, Пакістан і Іран, былі ўспрынятыя з пачуццём задавальнення. Тым не менш, як адзначаюць назіральнікі, няма ніякіх гарантый таго, што вышэйназваным краінам удасца запоўніць вакуум, што ўтварыўся ў Афганістане, і тым самым узмацніць свае пазіцыі на сусветнай арэне.\n«Правал ЗША ў Афганістане прынясе толькі хвіліннае задавальненне Кітаю, Расеі ды Ірану», – лічыць нямецкая газета Zeit.\n«Да гэтага часу Кітай мог весці эканамічную дзейнасць у Афганістане, не несучы палітычнай адказнасці за гэтую краіну. Цяпер жа ўсё мяняецца. Кітайскае кіраўніцтва аб’явіла пра намер аказаць Афганістану дапамогу ў справе аднаўлення, і пры гэтым зусім не супраць ўцягнуць краіну ў свае планы па стварэнні новага шаўковага шляху. Але пры гэтым у Пекіне выдатна ўсведамляюць ўсе небяспекі гэтага праекту. Масква і Тэгеран напагатове. Там відавочна злараднічаюць з нагоды няўдачы ЗША, але адначасна асцерагаюцца вакууму ўлады, які ўтварыўся ў Афганістане. Праціўнікі Захаду радуюцца, але стрымана. Параза Амерыкі ўскладае на іх немалую адказнасць і грувасткі цяжар, якіх яны відавочна не жадалі і якія могуць апынуцца ім не па плячы», – адзначае выданне.\n«Калі Ангела Меркель заняла пасаду канцлера Германіі ў 2005 годзе, заходнія лідары ўскладалі вялікія надзеі на тое, што Расея пяройдзе ад напаўаўтарытарнага рэжыму да ліберальнай дэмакратыі. Чатырма гадамі раней Уладзімір Пуцін у сваім выступе ў Бундэстагу на нямецкай мове заявіў: «Расея – дружалюбная еўрапейская дзяржава». Тагачасны канцлер Герхард Шродэр, папярэднік Меркель, настолькі зблізіўся з Пуціным, што незадоўга да сыходу са сваёй пасады ўхваліў будаўніцтва газаводу з Расеі ў Нямеччыну праз Балтыйскае мора. Расея на той момант забяспечвала 40% паставак нямецкага газу, а Нямеччына збіралася стаць найбуйнейшым гандлёвым партнёрам Расеі», – падсумоўвае вядучы брытанскі часопіс The Economist.\nВыданне акцэнтуе ўвагу на тым, што праз шаснаццаць гадоў узаемныя чаканні не апраўдаліся. Германія малявала сабе больш ліберальную Расею. Расея ж спадзявалася, што Германія пераканае Еўропу ставіцца да яе як да роўнай і стварыць зону свабоднага гандлю ад Лісабона да Уладзівастока.\n«Нарэшце Меркель паехала ў Маскву, каб развітацца з лідарам, якому глыбока не давярае. Пуцін жа развітаецца са сваім найважнейшым візаві з заходніх лідараў. Калі пост канцлера пяройдзе да Армін Лашэту, кандыдату ад партыі Меркель, адбудзецца працяг яе палітыкі. Аднак калі канцлерам стане Ганалена Бэрбок з партыі «Зялёных», заўзятая праціўніца «Паўночнага патоку – 2», Германія напэўна будзе з Расеяй больш жорсткай. Як бы там ні было, утульныя дзянькі Шродэра, які называў Пуціна «ўзорным дэмакратам», а цяпер старшынюе ў «Раснафце» і «Паўночным патоку – 2», даўно мінулі», – рэзюмуе брытанскае выданне.


Я як адчувала гэту бяду, калі перад сёлетнім вечарам сустрэчы напісала: «Пакуль на зямлі стаіць твая школа, да таго часу ты адчуваеш сябе вучнем»... Усё скончылася. Наша старая школа згарэла ў ноч з нядзелі на панядзелак. Пыхнула свечкай на высокай гары, адляцела з іскрамі да неба. Школы ў нас — ва ўсіх маіх землякоў, што атрымлівалі сярэднюю адукацыю ад пасля вайны да пачатку 90-х, цяпер няма. Мы — усе пакаленні: і зусім ужо старыя, і маладзейшыя — сталі ў тую лістападаўскую ноч абсалютна і назаўсёды дарослымі.\nЗдавалася б, усяго толькі стары будынак. І плакаць па ім няёмка — ёсць у жыцці значна большыя страты, не чалавек жа блізкі памёр. Чаму ж тады апошнія дні ўсе тэлефонныя размовы з людзьмі, якіх гэта навіна таксама асабіста датычыць — а гэта і сваякі, і аднакласнікі, і суседзі, — пранізаныя невыказаным жалем, чаму так цяжка ўздыхаем у трубку, чаму надоўга замаўкаем, бы стараючыся ўспомніць нешта вельмі важнае ці падабраць патрэбныя словы, а не атрымліваецца?\nМожа, таму што кожнаму з нас часта сніцца дзяцінства — не нафантазіраванае, а тое, якое насамрэч было, і пацвярджэннем гэтай сапраўднасці якраз і паўстае заўсёды гэты драўляны будынак на высокай гары каля касцёла, пафарбаваны то ў строгі цёмна-зялёны, то ў легкадумны блакітны колер. Ты ідзеш або бяжыш па яго вузкіх цемнаватых і заўсёды прахалодных калідорах, зазіраеш у класы з пафарбаванымі ў серабрысты колер грубкамі, адчуваеш, як пахне ў кабінеце хіміі, а як — у бібліятэцы, прыцішваеш крокі каля настаўніцкай, употай з асцярогай зазіраеш у ваенны кабінет — там заўжды вучацца старшакласнікі. Або зімой на перапынку выбягаеш са школы на вуліцу і нясешся з крутой абледзянелай і раскоўзанай гары — на нагах, на санках, на прыхопленай з сабой кніжцы ў цыратовай вокладцы — уніз, да рэчкі на шалёнай хуткасці, і толькі сівер свішча ў вушах і апякае шчокі. Ці проста задыхаешся ў сне ад даўкага водару чаромхі, якую, нарваўшы на той жа гары цэлы ахапак, валачэш у клас проста праз расчыненае акно...\nШкола наша, калі меркаваць па сучасных стандартах, была для навучання прыстасаваная вельмі ўмоўна. Яна была пабудаваная да вайны, яшчэ «за польскім часам» як дом для ксяндза (касцёл зусім побач). Пасля вайны касцёл перастаў быць храмам (былі ў ім то збожжасховішча, то спартзала, то клуб), а ксяндзоўскі дом аднойчы і на дзесяцігоддзі зрабіўся школай. Усе выгоды былі на вуліцы, майстэрня і сталовая — у асобных будынках. Ацяпленне было пячное, кацельня з паравым з'явілася ў 70-х. Месца не хапала (цяпер нават складана ўявіць, што ў вясковай школе на адной паралелі вучылася па некалькі класаў), займаліся ў дзве змены. Некаторыя класы былі прахадныя, геаграфічныя і гістарычныя карты захоўваліся ў шафе на калідоры. Але менавіта ў гэтай цеснаце і было нешта цёплае, утульнае, сямейнае. І з гэтай звычайнай вясковай школкі выпускнікі паступалі ў ВНУ, прычым у самыя прэстыжныя — і ў «наргас», і ў «ін'яз», і ў БДУ (і на матэматыку, і на фізіку, і на філалогію), — без ніякіх рэпетытараў. Можа, таму, што гэта сямейная атмасфера не дазваляла нікому халтурыць — ні вучням, ні настаўнікам?\nУ 1990-м мы перасяліліся ў новы будынак — з прасторнымі класамі, майстэрняй, спартыўнай залай і нават цірам у сутарэнні. Апошнія паўтара года давучваліся ўжо там — у ружовым цагляным будынку з белай акантоўкай, які стаіць у нізіне на ўскраіне вёскі і здалёк вока не прыцягвае, бо асабліва ніадкуль не відаць. Старая школа ў той постсавецкай неразбярысе некалькі разоў мяняла гаспадароў, але заставалася непарушна стаяць на высокай гары, нібы падміргваючы здалёк сваімі шматлікімі вокнамі, — сведка і саўдзельніца ўсіх тваіх вучнёўскіх перамог і падзенняў, усіх тваіх першых чалавечых учынкаў — добрых і не вельмі...\nЯ з таго часу, як школа перастала быць школай, ні разу ў яе не заходзіла, нават не спрабавала трапіць туды. Бо разумела, што там ужо ўсё па-іншаму, а хацелася думаць, што там — як было заўсёды. Што варта толькі зайсці на высокі ганак у зацені старых клёнаў — і пацягне прахалодай з калідора каля настаўніцкай, адкуль на перапынку чуваць галасы і смех, і будзе вісець на сцяне наша насценгазета, і будуць прыадчыненыя дзверы ў бібліятэцы, і адтуль будзе прасочвацца таямнічы водар паперы і друкарскай фарбы...\nПакуль стаялі на зямлі гэтыя старыя сцены — верылася: так яно і ёсць. Трэба толькі збочыць у двор, прайсціся па старой алеі... Цяпер сцен не засталося — тыя, хто бачыў, казалі, што згарэла амаль усё, нягледзячы на намаганні пажарных. Мясцовай уладзе давядзецца вясной думаць, што рабіць на той гары, якая відаць адусюль, — не пакідаць жа на ёй папялішча. Магчыма, там з'явіцца новы сучасны будынак, а можа, пасадзяць дрэвы...\nАле ва ўспамінах і ў снах некалькіх соцень людзей — розных узростаў, лёсаў, прафесій, раскіданых па ўсім былым Саюзе — на тым месцы застанецца старая драўляная школа. Будынкі — яны як людзі: не сыходзяць у небыццё, пакуль жывуць тыя, у каго яны ў памяці і ў сэрцы.


У фотапасткі ў лясах Вілейшчыны трапляюцца парушальнікі, рысі і беркуты – RH.by\nЧатыры гады таму ў Вілейскім доследным лясгасе набылі пяць фотапастак. Па словах галоўнага ляснічага Сяргея Філістовіча, перш за ўсё, гэтыя прыстасаванні патрэбныя былі, каб змагацца з людзьмі, што робяць звалкі смецця, выкідаюць “адходы сваёй дзейнасці” пасля адпачынку на дарозе ўздоўж лесу.\nЯшчэ чатыры-пяць гадоў таму праблема смецця для лясоў Вілейшчыны была вельмі актуальнай. Асабліва там, дзе побач месцяцца лецішчы, а таксама на берагах вадасховішча.\nКаб устанавіць парушальніка, звяртаюцца ў ДАІ і да ляснічых\nУ пазамінулым годзе ў фотапастку трапілі чатыры чалавекі, летась – два. Нягледзячы на тое, што 2018 толькі пачаўся, адзін парушальнік ёсць і ў гэтым годзе. “Засвяціўся” мужчына, які займаўся незаконнай высечкай лесу.\nЯк пасля ўстанаўліваюць асобы тых, каго “сфатаграфавала” пастка? Па-рознаму. Здараюцца выпадкі, калі ў аб’ектыў трапляе нумар машыны. Тады супрацоўнікі лясгаса звяртаюцца ў ДАІ.\nГалоўны ляснічы прыгадаў, што неяк пастка зафіксавала трактар, які з прычэпам смецця ехаў у бок лесу. Праз пэўны час вяртаўся ўжо без смецця. Тады ў фотапастку трапіў твар парушальніка. Супрацоўнікі лясгаса па фотаздымку з пасткі адшукалі несумленнага вяскоўца.\nФотапастка – прыстасаванне не таннае. Чатыры гады таму каштавала ў межах чатырох-пяці мільёнаў недэнамінаваных рублёў.\nІ ўсё ж па словах Сяргея Аляксандравіча, такія пасткі ёсць практычна ва ўсіх лясгасах рэгіёна.\nЧасам здараецца, што людзі наўмысна шкодзяць іх, а то нават і крадуць. У Вілейскім доследным лясгасе такіх здарэнняў не было.\nНа думку Сяргея Аляксандравіча, фотапастка – не тое абсталяванне, пра якое можна казаць, акупілася яно ці не. Галоўнае, што лес сёння значна менш церпіць ад розных парушальнікаў. Ды і выдаткаў на тое, каб арганізаваць брыгаду для збору смецця і накіраваць у лес транспарт, стала значна менш.\nПастка спрацоўвае на рух\nПрыстасаванне, што ўяўляе сабой невялікую металічную каробачку з флэшкай, устанаўліваюць на дрэве і добра маскіруюць. Ставяць у тых месцах, дзе найчасцей выкідаюць смецце, незаконна высякаюць лес або ляжаць прыгатаваныя для пагрузкі штабялі дроў.\nПрыстасаванне не здымае лес пастаянна. Яно спрацоўвае на рух. Захоча хто-небудзь нашкодзіць у лесе – а фотапастка ў гэты час яго сфатаграфуе. Да таго ж працуе яна ў такім рэжыме, што фотаздымак парушальніка адразу прыходзіць у лясгас, на камп’ютар інжынеру па ахове лесу. “Па гарачых слядах” спецыялісты выязджаюць на месца.\nПа заканадаўстве, калі ў лесе ёсць фотапастка, на ўездзе каля дарогі размяшчаюць плакат, які паведамляе пра відэаназіранне.\nЦі трапляюць у фотапасткі несумленныя грамадзяне, што прыязджаюць пад Новы год за бясплатнай ялінкай? А ягаднікі, якія летам збіраюць чарніцы недазволенымі камбайнамі? Вока фотпасткі зафіксуе і іх.\nА вы ведалі, што па вілейскіх лясах блукаюць рысі?\nЯшчэ адна функцыя фотапастак – назіранне за жывёламі. Работнікі лясгаса часта ўстанаўліваюць камеры ля падкормачных пляцовак. Дзякуючы такому назіранню, прыблізна ведаюць, колькі якіх жывёл у лесе, іх узрост.\nАсаблівая тэма – назіранне за рэдкімі жывёламі і птушкамі. Пасля вельмі доўгага перапынку ў лясах Вілейшчыны з’явіліся рысі. Спачатку работнікі лясгаса заўважылі сляды. А потым, дзякуючы фотапасткам, пабачылі рэдкага звера. Па словах Сяргея Аляксандравіча, на сённяшні дзень на Вілейшчыне дакладна ёсць тры рысі.\nРаспавёў галоўны ляснічы і пра рэдкую птушку, што гняздуецца на Вілейшчыне, – беркута, або арлана белахвостага. Звычайна гэтыя птушкі жывуць у глухіх месцах, таму гнязда іх пакуль не знайшлі.\nА вось саміх арланаў бачылі. У месцы, дзе яны могуць з’явіцца, паклалі прынаду – тушу жывёлы. На яе сфакусавалі фотапастку. І праз нейкі час у аб’ектыў сапраўды патрапілі арланы белахвостыя. Пакуль можна сцвярджаць, што на Вілейшчыне ёсць пара гэтых птушак.\nКанешне, усе праблемы фотапасткі не вырашылі. Аднак дакладна можна казаць: смецця, незаконных высечак стала менш. І прычын тут некалькі. Працуе, як сказаў галоўны ляснічы, “сарафаннае радыё”. Нехта заплаціць штраф за свае незаконныя дзеянні, раскажа знаёмым – і тыя не захочуць шкодзіць. Такім чынам пасткі дысцыплінуюць.\nА яшчэ, па назіраннях Сяргея Аляксандравіча, людзі сталі больш сумленныя. Пачалі задумвацца пра экалогію, пра паасобны збор смецця. На Вілейшчыне шмат робяць у гэтым накірунку.\nПредыдущая статьяАдмянілі дэкрэт аб «дармаедах» і экзамены ў гімназіях. На Вілейшчыне загінуў рыбак, у Маладзечне шмат ахвяр галалёдзіцы: чытайце топ навін\nСледующая статья«Учынак года 2018» Аляксандр Дарашэвіч: Людзі жывуць у горадзе, таму што баяцца кіраваць сваім лёсам