16:05 15.08.2017 (абноўлена 16:44 15.08.2017)\nПрэзідэнт на нарадзе ў аўторак запатрабаваў павысіць заробкі ў бюджэтнікаў у сацыяльнай сферы.\nМІНСК, 15 жні — Sputnik. Заробкі педагогаў і лекараў да канца бягучага года давядуць да сярэдняга паказчыка ў 800 рублёў, заявіў журналістам у аўторак віцэ-прэм'ер Беларусі Васіль Жарко.\nВіцэ-прэм'ер і кіраўнік Мінадукацыі Ігар Карпенка абмеркавалі ў аўторак з прэзідэнтам рэспублікі Аляксандрам Лукашэнкам пытанні развіцця сферы адукацыі. Акрамя звязаных з сярэдняй і вышэйшай адукацыяй пытанняў паднялі на абмеркаванні і тэму заробкаў бюджэтнікаў у сацыяльнай сферы.\n"Заробак педагога, як і зарплата лекара, павінна быць годнай — і задачу прэзідэнт паставіў. Яна павінна быць выканана і ў гэтым, і ў наступным годзе. У гэтым годзе ў нас плануецца 800 рублёў у сярэднім па галіне", — сказаў Жарко.\nЁн таксама ўдакладніў, што дадзенага ўзроўню ў рэспубліцы плануецца дасягнуць да канца бягучага года. "У наступным годзе зарплата павінна быць вышэй", — прыводзіць БелТА словы віцэ-прэм'ера.\nУ цэлым па рэспубліцы да канца гэтага года прэзідэнт патрабуе падняць узровень сярэдняй зарплаты да тысячы рублёў (500 долараў ЗША ў эквіваленце). Па Мінску ж патрабуюць больш істотнага яго павелічэння — да 700 долараў.\nВасіль Жарко, Беларусь


Што паглядзець на выходных? — Кінаконг\nагляды кіно / навіны кіно\nШто паглядзець на выходных?\nШто паглядзець у кінатэатрах на гэтых выходных? Мы зрабілі кароткі агляд некаторых фільмаў, што ідуць зараз у кінатэатрах. Чытайце і вырашайце!\n1. «Неверагоднае жыццё Ўолтэра Міці»\n[vimeo id=»80067731″ width=»600″ height=»350″]\n“Неверагодная гісторыя Ўолтэра Міці” рэжысерская праца Бэна Стылера, экранізацыя вядомага апавядання. Просты офісны працаўнік літаральна жыве неверагоднымі марамі. Але ў адзін дзень ён выходзіць з працы і выпраўляецца ў рэальнае падарожжа, поўнае прыгодаў і пошукаў сябе.\nАдна з нешматлікіх стужак, што апынулася не горш за свой трэйлер. Надзвычай прыгожыя краявіды, рэальныя, а не намаляваныя, патрабуюць прагляду менавіта ў кінатэатры. Для здымак група “Неверагоднага Ўолтэра Міці” сапраўды выпраўлялася ў Ісландыю, Грэнландыю і Афганістан. Сюжэт не адрозніваецца асаблівай глыбінёй, ён просты і прыемны, але задачу, што паставіў перад сабой Бэн Стылер – натхніць гледача – можна лічыць споўненай на сто адсоткаў.\nГэты фільм, магчыма, будзе паваротным момантам для Бэна Стылера. Рэжысёрская праца вядомага камедыйнага акцёра апынулася нечакана цікавай стужкай як для крытыкі, так і для гледачоў. Аператарская праца, праца гукарэжысэра і саўндтрэк заслугоўваюць асобных кампліментаў.\nІсці: Калі вам хочацца атрымаць натхненне для зменаў у жыцці. Ці калі вы проста любіце прыгожыя гісторыі незвычайных прыгодаў звычайных людзей.\nНе ісці: у стужцы адсутнічае гвалт, сэкс, пошласць — ўсё тое, што лічыцца абавязковым для поспеху сучаснага дарослага фільма. Калі вы не можаце бяз гэтага – магчыма, ісці ня варта.\nСа снежня мінулага году ў кінатэатрах ідзе другая частка экранізацыі “Хобіта”. Пітэр Джэксан працягвае распавядаць сваю версію вядомай казкі Дж. Р. Р. Толкіна. Гэтым разам 13 гномаў і хобіт сустрэнуцца з пераваратнем Беорнам, перажывуць эльфійскі палон і нарэшце сустрэнуцца з цмокам.\nЗ-за расцягнутасці стужкі (а невялікая гісторыя расцягнута агулам на 9 гадзінаў у трох фільмах) “Хобіту” бракуе сюжэтнай дасканаласці, але гэтыя дзіркі ён закрывае багаццем спецэфектаў і батальных сцэнаў.\nІсці: калі вам падабаецца фэнтэзі, маляўнічыя пейзажы, бітвы і выкшталцоныя спецэфекты – смела ідзіце – Пітэр Джэксан майстра ў гэтых пытаннях.\nНе ісці: калі вы аматар арыгінальнай кнігі і занадта вольнае абыходжанне Джэксана з творчасцю Прафесара будзе для вас непрыемным.\n3. «47 Ронінаў»\nЧарговая экранізацыя знакамітай японскай легенды пра 47 ронінаў, што коштам свайго жыцця адпомсцілі за смерць гаспадара. Гэтым разам у галівудскай версіі і з Кіану Рыўзам у якасці дадаковага героя.\nФільм траскуча праваліўся ў амерыканскім (і сусветным) пракаце. Нягледзячы на дарагія спецэфекты, бліскучыя катаны, містэра “Нэа“ Андэрсана, магію і самураяў (здавалася б, бязпройгрышнае спалучэнне) пры бюджэце ў 175 мільёнаў зборы склалі менш за 85 мільёнаў. Гэты фільм добра б глядзеўся на кінаэкранах ў 80-х гадах. Кардонны сюжэт, лялечныя самураі і відавочны канфлікт паміж жорсткасцю арыгінальнай гісторыі і ванільнасцю галівудскай традыцыі парадзіў пустышку. На кіно можна схадзіць адзін раз і нават сям’ёй, бо нават калі героі робяць сэпукку (рытуальнае самазабойства) ў кадры не паказваецца ані кроплі крыві. Не чакайце, што фільм нешта пакіне для галавы – толькі для вачэй.\nІсці: калі ў вас дзеці-падлеткі, а на “Хобіта” вы ўжо схадзілі. Ці калі вы настолькі любіце Кіану Рыўза, што не прапускаеце ніводнага фільма з ягоным удзелам.\nНе хадзіць: калі вас не задавальняе перспектыва выдаткаваць 2 гадзіны на абсалютна прахадны фільм.\n4. «Іван Царэвіч і Шэры воўк 2»\nШэраговы мультфільм расейскай кампаніі “Млын”, што штогод выпускае някепскія, але аднолькавыя камедыйныя мульцікі для дзяцей (перад “Іванам Царэвічам” было некалькі серый пра Трох асілкаў).\nІсці: калі вам падабаюцца мінулыя працы студыі “Млын”, а таксама калі ў вас ёсць дзеці, а на “Хобіце” вы ўжо былі\n5. «Хутчэй за трусікаў»\nВельмі дзіўны фільм ад “Квартэта І” (“Дзень Выбараў”, “Дзень радыё”, “Пра што размаўляюць мужчыны”). На гэты раз камедыйная чацьвёрка вырашыла паспрабаваць жанр абсурдысцкага фільма. Большасць крытыкі схіляецца да таго, што ў фільме замала арыгінальнасці і зашмат пошласці. Схіляемся да гэтага і мы.\n6. «Елкі 3»\nПрацяг навагодняй штампоўкі ад надзвычай камерцыйнай кампаніі Цімура Бекмамбетава. Мы не можам прыдумаць аніводнай прычыны, каб наведаць гэты фільм.\nTagged47 ронінаўбэн стылеркіану рыўзкінатэатрмарцін фрымэнневерагоднае жыццё ўолтэра міціХобітшто паглядзець\nPrevious Article Робакоп — беларускі трэйлер\nNext Article «Беларускія ўікэнды»: апытанка для гледачоў


19 красавік 2013, 15:54\n«Жыве Беларусь» — гэта спроба пасварыць беларусаў і палякаў. Ліст з такім зьместам накіраваў распаўсюднікам фільму «Жыве Беларусь» кампаніі «KINO ŚWIAT» Віктар Гайсёнак, беларускі амбасадар у Польшчы.\n«Ніводзін з паказаных у стужцы фрагмэнтаў ня мае нічога супольнага з рэчаіснасьцю, а папросту дэманструе хворую фантазію аўтара сцэнару», — напісана ў лісьце. Карціна Беларусі, пададзеная ў фільме, названая «фальшывай», а фільм і яго распаўсюд прадстаўленыя як спроба пасварыць беларусаў і палякаў.\nБеларуская амбасада заклікала польскага дыстрыбутара адмовіцца ад распаўсюду фільму «Жыве Беларусь».\nАляксей Зелянкоў, прэс-сакратар амбасады Беларусі ў Польшчы, паведаміў Радыё Свабода, што ліст быў накіраваны 15 красавіка і што гэта ініцыятыва амбасады.\nЗелянкоў: «У польскай прэсе ёсьць шмат рэклямы гэтага фільму, які ўвязваецца з палітычнай сытуацыяй у Беларусі і робіцца акцэнт, што ў ім паказаная праўдзівая сытуацыя ў Беларусі. Пра гэта кажуць і стваральнікі фільму. Таму мы палічылі мэтазгодным напісаць такі ліст».\nРадыё Свабода: «А які фільм вы б прапанавалі паглядзець пра Беларусь?»\nЗелянкоў: «Мы б прапанавалі „Брэсцкую крэпасьць“ паглядзець».\nСамога фільму Аляксей Зелянкоў не глядзеў — бачыў толькі трэйлер.\n«Я яго пагляджу толькі тады, калі ён зьявіцца ў інтэрнэце. Плаціць за яго грошы я ня буду», — заключае прэс-сакратар беларускай амбасады ў Польшчы.


06 жнівень 2019, 13:14\nУлады Туркмэністану шукаюць новыя спосабы прымусіць насельніцтва аплачваць камунальныя паслугі. Дзяржаўныя службоўцы змогуць атрымаць заробак толькі пасьля таго, як пакажуць на працы даведку пра адсутнасьці запазычанасьці па аплаце за сьвятло, газ і ваду.\nЯк стала вядома карэспандэнту туркмэнскай службы Радыё Свабода, чыноўнікам-даўжнікам ня выдадуць зарплату за ліпень і жнівень. Каб атрымаць даведку аб адсутнасьці запазычанасьці, трэба як мінімум месяц.\nВа ўстановах па электраэнергіі вялізныя чэргі, якія даходзяць да тысячы чалавек. Таму, каб атрымаць даведкі, акрамя аплаты за электрычнасьць, даводзіцца плаціць хабар 50 манатаў (каля 30 рублёў), паведамляе туркмэнская служба Радыё Свабода.\nРаней кіраўніцтва некаторых мясцовых арганізацый патлумачыла свае дзеяньні патрабаваньнямі пракуратуры.\nУ грамадзкім транспарце гораду Туркмэнабад зьявіліся аб’явы з папярэджаньнем аб адключэньні сьвятла ў сувязі з запазычанасьцю па кватэрнай плаце. Раней такія папярэджаньні публікаваліся ў нацыянальнай прэсе.


Яшчэ адзін рускі вырашыў выказацца па нацыянальным пытаньні - Беларусь - наша зямля Беларусь – наша зямля\nстудзень 26, 2007\t| Няма каментараў\nГэты тэкст дасланы нашым сталым чытачом пад нікам Helgi і напісаны адмыслова для разьмяшчэньня на старонках ari.ru. Радуе, што ў ім адлюстравана ясная платформа рускіх нацыянальных сілаў у пытаньні пабудовы нашай дзяржавы. Раскрыты адносіны да нацыянальных меншасьцяў. Мы ўпэўнены, што падобны падыход ёсьць ужо масавы ў нашым руху, што зьяўляецца наступствам якаснага росту нашага руху. Просім чытачоў не судзіць строга аўтара за тыя моманты і дэталі, якія аўтар не закрануў і не раскрыў. Вы можаце дапоўніць іх у сваіх допісах пры абмеркаваньні гэтага артыкула.\nНа працягу многіх стагоддзяў у рускага народу не было сваёй нацыянальнай дзяржавы. Сёньня рускія нацыяналісты ставяць за мэту яе стварыць. Пры гэтым ім трэба вызначыцца ў адносінах зь іншымі народамі цяперашняй Расеі. Рашэньне нацыянальнага пытаньня ў адносінах да саміх рускіх нацыяналістамі знойдзена і адназначна сфармавана: рускія павінны стаць гаспадарамі будучай рускай нацыянальнай дзяржавы. Гэта значыць, што ЎЛАДА і ЎЛАСНАСЬЦЬ у гэтай дзяржаве павінны будуць знаходзіцца ў руках рускіх і працаваць ў інтарэсах рускага народу.\nА што ж дастанецца астатнім народам? Што будуць мець яны ад перамогі рускага народу ў нацыянальна-вызвольнай барацьбе? Ад адказу на гэта пытаньне залежыць многае. Ад гэтага залежыць САМА МАГЧЫМАСЬЦЬ ПЕРАМОГІ РУСКАГА НАРОДУ. Ці стануць малыя народы Расеі саюзьнікамі рускага народа ў яго барацьбе альбо вызваленьне рускага народу яны палічаць небясьпечным і некарысным для сябе? Усё будзе залежыць ад таго, якое рашэньне нацыянальнага пытаньня знойдуць рускія нацыяналісты [бальшавікі ўжо знаходзілі адказ на такое пытаньне, а потым былі этнацыд і генацыд, ў тым ліку і беларусаў… – Рэд.].\nЯкім крытэрам павінна адпавядаць рашэньне?\n1. Яно павінна быць карыснае і справядлівае для рускага народу.\n2. Яно павінна быць карыснае і справядлівае для малых народаў Расеі.\nУзьнікае пытаньне: ці магчыма такое? Ці бывае так, каб у выніку рашэньня праблемы ў выйгрышы засталіся ўсе? Любое рашэньне праблемы прадугледжвае неабходнасьць паступіцца нейкай часткай сваіх інтарэсаў [у норме, толькі несправядліва захопленай часткай… – Рэд.]. А нехта можа апынуцца і ў вялікім пройгрышы. Каму і чым давядзецца паступіцца? Хто і якія атрымае набыткі? Адказ будзе залежыць ад той мадэлі нацыянальна-дзяржаўнага ўладкаваньня, якая будзе ўсталявана ў рускай нацыянальнай дзяржаве.\nУласна, само вызначэньне гэтай дзяржавы як рускай і нацыянальнай ужо прадугледжвае, што гэта будзе дзяржава рускага народу і ТОЛЬКІ рускага народу. А як жа астатнія? Вось тут і пачынаюцца разыходжаньні ў бачаньні будучага статусу малых народаў Расеі.\nГаворачы пра крытэры, якія павінна задавальняць рашэньне нацыянальнага пытаньня, я адзначыў ПРЫНЦЫП СПРАВЯДЛІВАСЬЦІ. Я лічу гэты прынцып надзвычай важным. Аўтарытэт рускіх сярод другіх народаў Расеі заснаваны, акрамя ўсяго іншага, у немалой ступені на прызнаньні рускага калектыўнага розуму [што гэта такое? – Рэд.] крыніцай справядлівасьці і права для ўсіх народаў Расеі [неіснуючыя “калектыўны розум” і аўтарытэт як крыніца справядлівасьці?! Цікавы падыход да вырашэньня “па справядлівасьці”. – Рэд.]. Калі б нашы продкі ўзялі сябе за правіла гвал над малымі народамі [як Ярмак, Сувораў, Мураўёў-Вешальнік, Ярмолаў, Сталін і г.д. – пра гэтых гаворка? – Рэд.], іх беспадстаўны ўціск, рознага роду эксплуацыю [пасьля 1945 г. па ўспамінах сьведак, напрыклад, на Гарадзеншчыне кіраўнічыя пасады, “пачынаючы ад старшыні Гарвыканкаму і заканчваючы загадчыкам бібліятэкі”, занялі толькі тыя, хто ў час вайны знаходзіўся, як мінімум, за Масквой; ніякіх партызанскіх заслугаў не ўлічвалі – пра гэта гаворка? – Рэд.], дык і аўтарытэту гэтага не было б [яго і няма; у многіх народаў ёсьць толькі чаканьне часу, калі магчымай стане Вялікая “Падзяка” і форме адплаты… – Рэд.]. Але ён існуе [асабліва апошнім часам у чачэнцаў… – Рэд.]. Таму дзейнічаць мы павінны, па-першае, зыходзячы зь яго наяўнасьці, па-другое, абапіраючыся на яго наяўнасьць [?! – Рэд.]. Таму я лічу, што было б справядлівым і выгадным прымяніць да малых народаў Расеі тыя ж крытэры, якія мы, рускія, прымяняем да сябе [яшчэ лепш, каб да вас іншыя народы прымянілі тыя крытэры, якія палічась справядлівымі для вас. – Рэд.].\nЖадаем мы нацыянальнай дзяржавы? Для кагосьці гэта пытаньне. Што ж, можна вырашыць гэта пытаньне. Пры наяўнасьці магчымасьці свабоднага волевыяўленьня рускага народу, якое гарантуе яму нацыянальная ўлада, гэта пытаньне можна вырашыць шляхам рэферэндуму, шляхам скліканьня Устаноўчага сходу і да т.п.\nЦі хочуць таго ж, г.зн. стварэньня сваёй нацыянальнай дзяржавы, іншыя народы Расеі? Рускія нацыяналісты павінны даць магчымасьць кожнаму народу Расеі вырашыць гэта пытаньне. Але найперш, ПА-СТАРШЫНСТВУ [а са справядлівасьцю як? – Рэд.], неабходна даць рускаму народу магчымасьць вызначыцца, зь якімі народамі ён хоча жыць у адной дзяржаве і на якіх умовах, а зь якімі не жадае ні на якіх. А затым ўжо неабходна запытацца ў патэнцыйных кандыдатаў на сужыцьцё з рускім народам, хто застаўся, іх меркаваньне. Зь некаторымі ўжо на гэтым этапе прыйдзецца разьвітацца. Такія настроі сёньня існуюць у рускіх у адносінах да народаў Паўночнага Каўказу. Адносіны з гэтымі народамі, відавочна, прыйдзецца будаваць як міждзяржаўныя. Іншым народам Расеі прапанова пра далейшае існаваньне ў адзінай дзяржаве з рускім народам цалкам можа паступіць.\nНароды, якія атрымаюць такую прапанову, павінны будуць вызначыць да яе сваё стаўленьне. Яны альбо застаюцца ў рускай дзяржаве, альбо ствараюць уласныя.\nТыя чытачы, якія ўважліва дачыталі артыкул да гэта месца, павінны зрабіць аўтару папрок: спачатку аб’явіў пра стварэньне нацыянальнай дзяржавы, г.зн. дзяржавы ТОЛЬКІ для рускага народу, а цяпер запрапанаваў зрабіць зь яе ўсё тую ж добра вядомую камуналку [якая ў любы момант зноў можа стаць лагерным баракам. – Рэд.].\nЦяпер пра адрозьненьні.\nРобячы прапановы аб далучэньні тых ці іншых народаў да рускай дзяржавы, рускія павінны будуць прад’явіць і тыя ўмовы, на якіх гэта можа адбыцца. Нацыянальныя меншасьці павінны будуць прыняць адну простую рэч: руская дзяржава належыць ня ім, а рускаму народу. Гаспадары ў дзяржаве – рускія. Астанія – гаспадары ў сваіх нацыянальна-тэрытарыяльных утварэньнях, а на астатняй тэрыторыі – тэрыторыі ўласна Рускай Дзяржавы, іх правы будуць сур’ёзна абмежаваныя. Дарэчы, таксама будуць абмежаваныя правы рускіх у іншародных нацыянальна-тэрытарыяльных утварэньнях [самае цікавае, што хацелася б убачыць, гэта дакладную мапу такіх іншародных нацыянальна-тэрытарыяльных утварэньняў. – Рэд.].\nФактычна, малыя народы Расеі таксама атрымаюць свае нацыянальныя дзяржавы, але яны будуць мець статус асацыяваных з Рускай Дзяржавай дзяржаўных утварэньняў [а гэта што за лухта такая? Каму будзе належыць тая “асацыяванасьць”? Якія канкрэтна “правы” будуць мець у такіх утварэньнях – г.зн. на ўсваёй зямлі – карэнныя народы “Расеі”? – Рэд.]. Важна ўказаць, што межы многіх зь іх ня будуць адпавядаць межам цяпер існуючых аўтаномій, паколькі многія з гэтых межаў – плод бальшавіцкага валюнтарызму, яны ніяк не адлюстроўваюць гістарычныя межы расьсяленьня народаў [гэта напраўду так; межы абсалютнай большасьці “аўтаномій” прыйдзецца значна, у разы, пашырыць. – Рэд.].\nЁсьць і іншая праблема, асабліва характэрная для Паволжжа – стракатасьць у расьсяленьні розных народаў. На тэрыторыі аднаго раёна часта знаходзяцца рускія, чувашскія, мардоўскія, татарскія вёскі. Статус жыхароў такіх тэрыторый павінны будзе акрэсьлівацца адмысловымі законамі [трэба проста аддаць ім усё гэта, бо ўсё гэта ня рускае. – Рэд.].\nЯшчэ адна праблема зьвязана з наяўнасьцю на тэрыторыі Расеі вялікай колькасьці малалічных народаў, часта раскіданых на вялікіх тэрыторыях. Выдзяліць ім гэтыя тэрыторыі ў якасьці нацыянальна-тэрытарыяльных утварэньняў недапушчальна [зноў з аўтара канкрэтны шавініст папёр. – Рэд.]. Для прыкладу возьмем Ханты-Мансійскую Аўтаномную акругу. Там разам з тытульнымі народамі, агульная колькасьць якіх не перавышае 25 тыс. чалавек, пражывае некалькі сотняў тысяч нятытульнага насельніцтва, пераважна рускага. Што рабіць у такіх выпадках? Я лічу, ханты і мансі павінны будуць атрымаць поўныя грамадзянскія правы ў межах свайго традыцыйнага арэалу расьсяленьня, але на гэтых тэрыторыях акрамя іх поўныя грамадзянскія правы павінны мець і рускія [каб канчаткова задушылі хантаў і мансі, бо яшчэ не дадушылі; прыцыповае пытаньне: хто будзе кіраваць – ханты-мансі ці рускія?! Тут галоўнае. – Рэд.], паколькі тэрыторыя гэтага “арэала” будзе тэрыторыяй рускай дзяржавы [адкрыты імперыяліст, шавініст – ён і будзе такі да труны. – Рэд.]. А вось за межамі “арэала” правы хантаў і мансі будуць абмежаваныя – “гасьцявыя” [пры азначаным падыходзе яны будуць ня менш “гасьцявыя”, абмежаваныя й на іх уласных этнічных землях. Мы, што, рускую гісторыю ня ведаем… – Рэд.].\nЁсьць і праблемы, зьвязаныя з наяўнасьцю на тэрыторыі Расеі прадстаўнікоў народаў, якія ня маюць сваіх нацыянальных тэрыторый у межах цяперашняй Расеі. Дадзеныя ім правы будуць вызначацца канкрэтнымі заканадаўчымі актамі, зыходзячы са шматлікіх меркаваньняў і, перш за ўсё, зыходзячы з карысьці й пажаданасьці іх прысутнасьці на тэрыторыі Рускай Дзяржавы. Зразумела, што статус немцаў, карэйцаў і цыганаў ня можа быць аднолькавы.\nВынікам гэтых пераўтварэньняў павінна стаць зьяўленьне на месцы цяперашняй Расейскай Федэрацыі наступных групаў дзяржаў:\n1. Рускай Нацыянальнай Дзяржавы.\n2. Асацыяваных зь ёй у адзінае дзяржаўнае ўтварэньне дзяржаваў, утвораных малымі [падкрэсьлім, не малымі, а карэннымі. – Рэд.] народамі цяперашняй Расеі.\n3. Шэрагу дзяржаваў, поўнасьцю незалежных ад Рускай Нацыянальнай Дзяржавы.\nПра перавагі і недахопы такога рашэньня нацыянальнага пытаньня няхай судзяць чытачы. Мне ж застаецца зрабіць толькі яшчэ адно неабходнае тлумачэне.\nПад тэрмінам “нацыянальная дзяржава” я разумею ня толькі дзяржаву, дзе ўлада ды ўласнасьць належаць “дзяржаватворнаму” народу і працуе ў інтарэсах гэтага народу, але, перш за ўсё, дзяржаву, грамадзянства якой маюць толькі прадстаўнікі гэтага “дзяржаватворнага” народу [зноў шавініст папёр; а як быць з народамі групы №2? – Рэд.]. Усе іншыя асобы, якія часова альбо стала знаходзяцца на тэрыторыі такой дзяржавы, статусу грамадзяніна ня маюць і грамадзянскімі правамі не карыстаюцца. Іх статус вызначаецца заканадаўствам, але ні пры якіх умовах ня можа быць роўны статусу грамадзяніна [добра, гэтыя парады мы ўлічым, як просьбу з боку саміх рускіх адносна ўсіх рускіх, якія пражываюць цяпер на этнічнай беларускай тэрыторыі… – Рэд.].\nЯк бачым, пры такім рашэньні нацыянальнага пытаньня ня можа быць і гаворкі пра захаваньне ўнітарнай Расейскай дзяржавы. Магчымасьць яе адраджэньня ў будучыні таксама моцна ўскладняецца. Зрэшты, прынцыпаў будаўніцтва ўласна Рускай Дзяржавы я не кранаўся. Я толькі прапанаваў мадэль будаўніцтва міжнацыянальных адносін пад час ліквідацыі расейскай дзяржаўнасьці, якая існуе цяпер [і за гэта – вялікі дзякуй; бо і гэта вялікі крок наперад, як для шавінюг-імперастаў. – Рэд.].\nHelgi. Yar Chally. 17.01.2007.\nГэты запіс апублікаваны: Пятніца, студзень 26, 2007 у 14:54


Пасля “шелудивого“ і “хряка” паявіўся “педофил”, або Як Ганна Канапацкая шукае сваё месца ў палітыцы | Газэта ARCHE\nХоць прэзідэнцкая кампанія яшчэ не ў самым разгары, некаторыя палітыкі ўжо не выбіраюць выразаў. Пасля «шелудивого» і «хряка» (такія «кампліменты» былі адрасаваныя адпаведна блогеру Сяргею Ціханоўскаму і Валерыю Цапкалу) на яву выйшаў «педофил». Выраз гэты прагучаў у дачыненні да Віктара Бабарыкі з вуснаў яшчэ аднаго патэнцыйнага кандыдата ў прэзідэнты – Ганны Канапацкай. У нядаўняй праграме «Белсата» «Выбары. ProContra» былая дэпутатка Палаты прадстаўнікоў агаломшыла сваіх гледачоў наступнай заявай:\n«Менеджер “Газпрома” не может быть президентом нашей страны. Это равнозначно тому, что педофил не может быть воспитателем в детском саду».\nПраўда, Ганна Анатолеўна і раней не надта высока ставіла Віктара Дзмітрыевіча: пасля ўступлення апошняга ў прэзідэнцкую гонку яна заявіла, што Бабарыка максімум цягне на кіраўніка Нацыянальнага банка. Аднак у праграме «Белсата» яна перасягнула саму сябе.\nГэта — добрая нагода, каб бліжэй прыгледзецца да феномену Ганны Канапацкай.\nШэраг назіральнікаў мяркуе, што кааптацыя Канапацкай у Палату прадстаўнікоў засведчыла яе “падвязкі” з Адміністрацыяй прэзідэнта. Згодна з гэтай логікай, цяпер, падчас выбарчай кампаніі, «Ганцы-кулямётчыцы з прэзідэнцкага экскорту» (выраз Анатоля Лябедзькі) даводзіцца расплачвацца за гэта. За гэтую, а таксама за іншыя аказаныя паслугі (рэгістрацыю ініцыятыўнай групы па зборы подпісаў і пад.) яна павінна «мачыць» Бабарыку ўсімі даступнымі сродкамі. А там, пасля выбараў, глядзіш, яна атрымае і новае прызначэнне з ласкі ўладаў.\nУ якасці магчымага доказу памянёных «падвязак» Канапацкай можна разглядаць і выказванне Лукашэнкі падчас наведвання Трактарнага заводу 29 мая:\n«Недавно поинтересовался — эти женщины (не выключана, што на ўвазе мелася Ганна Анатолеўна — Аўт.) собрали больше подписей, чем все мужики, которые в интернете пиарятся».\nПадобныя «прагаворкі» зусім не выпадковыя. Не трэба здзіўляцца, калі Канапацкая будзе зарэгістраваная кандыдатам у прэзідэнты (пры тым, што назіральнікі адзначаюць малалікасць яе пікетаў па зборы подпісаў, а таксама пасіўнасць у сацыяльных сетках), а яўны фаварыт пратэстнага электарата Бабарыка — не. (Праўда, абяцанне апошняга сабраць 1 млн. подпісаў або няясныя разважанні пра дзяржаўнае трохмоўе ў Казахстане яму яўна ачкоў не дадаюць.)\nНе да канца ясным быў і нашумелы ў свой час законапраект Канапацкай, які б прадугледжваў не толькі недатыкальнасць прэзідэнта, паўнамоцтвы якога скончыліся, але і істотныя матэрыяльныя гарантыі для яго і ягонай сям’і. І хаця Канапацкая ўсяляк адмаўляла, што законапраект рыхтаваўся пад Лукашэнку, гэта было ўсім відавочна.\nНе супярэчыць версія «падвязак» і палітычнаму стылю самога Лукашэнкі. Так, мы ўсе ведаем яго здольнасць сутыкаць ілбамі сваіх апанентаў, прэвентыўна наносіць ім удары, імгненна прымаць самыя жорсткія рашэнні. Але Лукашэнка заўсёды ўмеў і прыцягваць саюзнікаў, фармаваць альянсы – іначай бы ён проста не ўтрымаўся пры ўладзе так доўга.\nАднак апрача здагадак і меркаванняў такую версію пацвердзіць няма чым. (Сцвярджэнне памочніка Канапацкай Дзяніса Ціханенкі, што тая адмовілася ад пасады віцэ-прэм’ера ва ўрадзе Сяргея Румаса, таксама нічым пацвердзіць немагчыма.)\nПры гэтым відавочна, што Ганна Анатольеўна дапусціла гэткі рэзкі выпад на адрас Бабарыкі і чыста па асабістых прычынах. Абранне (чытай — прызначэнне) у Палату прадстаўнікоў абудзіла ў ёй палітычныя амбіцыі. Магчыма, яна разлічвала, што дэпутацтва стане для яе мастком на палітычны Алімп.\nКанапацкая ўсяляк імкнецца падкрэсліць уласныя дасягненні: напрыклад, у размове з Калінкінай і Цыганковым яна заявіла, што нібыта дзякуючы менавіта яе папраўкам да законаў, маладыя маткі, якія выхоўваюць дзяцей да трох год, штоквартал дадаткова атрымліваюць на 12 руб.\nА тут з’яўляюцца нейкі экс-банкір і нейкі блогер, якія на працягу літаральна некалькі дзён фармуюць вялічэзныя ініцыятыўныя групы, і ля пікетаў па зборы подпісаў на карысць каторых утвараюцца чэргі. Гэтыя людзі прымушаюць Лукашэнку ўключаць механізмы іх нейтралізацыі, пабочным эфектам чаго з’яўляецца выштурхоўванне яе, Ганны Канапацкай, на перыферыю грамадскай увагі. Іншай рэакцыі ад амбітнай, яшчэ маладой і проста прыгожай жанчыны, напэўна, чакаць і не выпадае.\nШто ж сапраўды перашкаджала Ганне Канапацкай стаць беларускай Маргарэт Тэтчар? Па-першае, дэпутацкі мандат Канапацкай у палітычным плане ёй мала што даў. І справа не толькі ў тым, што т.зв. Палата прадстаўнікоў Нацыянальнага Сходу— гэта закрыты орган, чые каналы зносінаў з грамадствам вельмі амбежаваныя (адсутнічаюць, напрыклад, жывыя паседжанні сесіяў па радыё і тэлебачанні), таму дэпутату трапіць у цэнтр публічнай увагі немагчыма.\nНе менш істотна і тое, што ў грамадскай думцы Палата прадстаўнікоў (а ўскосна і яе былы дэпутат Канапацкая) непарыўна звязана з рэжымам Лукашэнкі.\nПад канец трэба адзначыць і асабістыя якасці характару спадарыні Ганны: пад асляпляльнай усмешкай хаваецца востры язык і запальчывы тэмперамент. Канапацкая пасварылася і з кіраўніцтвам сваёй роднай партыі (яна не пабаялася назваць Мікалая Казлова і Анатоля Лябедзькі «политическими нищими»), і з іншымі апазіцыйнымі лідарамі (абвінаваціла Паўла Севярынца ў тым, што ён жыве на падачкі).\nПры гэтым Ганна зімой сама бравіравала новым дарагім аўто (што само па сабе наўрад ці палітычна мэтазгодна напярэдадні выбараў у краіне з невысокім узроўнем жыцця).\nАле ўсё-такі і для Канапацкай ёсць “святое”: гэта беларускай незалежнасць.\n«Независимость Беларуси не продается, ни за какие деньги. Я не буду, и вы не будете торговать независимостью нашей страны», —\nтакую мантру яна прамаўляе ў тэлеэфіры.\nЦі стане яна індульгенцыяй ад дапушчаных і будучых палітычных памылак?\nАсабіста я моцна сумняюся.