Адзіны дзень інфармавання. Ад перспектываў развіцця – да ўласнай бяспекі — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\n20 лютага на Дзятлаўшчыне прайшоў Адзіны дзень інфармавання насельніцтва па тэмах: “Транспартны комплекс Рэспублікі Беларусь: стан і перспектывы яго развіцця”, “Аб выніках сацыяльна-эканамічнага развіцця Гродзенскай вобласці ў 2019 годзе і перспектывах развіцця ў 2020 годзе”, “Прафілактыка кіберзлачынстваў, адказнасць грамадзян за іх здзяйсненне”, “Прафілактыка гвалту ў дачыненні да непаўналетніх”.\nДадаткова ў парадак дня была ўключана актуальная для Дзятлаўскага раёна тэма “Сітуацыя па ўзнікненні пажараў на тэрыторыі раёна”.\nУ раёне працавалі некалькі інфармацыйных груп, якія правялі сустрэчы з працоўнымі калектывамі раёна і грамадзянамі па месцы жыхарства. У склад кожнай з інфармацыйна-прапагандысцкай групы ўваходзілі спецыялісты розных сфераў дзейнасці раёна і лідары раённых грамадскіх аб’яднанняў.\nАбласную інфармацыйную групу ўзначаліў галоўны спецыяліст аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Дзятлаўскага райвыканкама Аляксей Якаўчык.\nУ рамках Адзінага дня інфармавання абласная група правяла сустрэчу з калектывам работнікаў ДЛГУ “Дзятлаўскі лясгас”, затым на базе Раклевіцкага дома культуры прайшла інфармацыйная сустрэча па месцы жыхарства з насельніцтвам Дзятлаўскага сельсавета.\nРаённая інфармацыйна-прапагандысцкая група на чале са старшынёй Дзятлаўскага райвыканкама Аляксандрам Дубовікам сустрэлася з работнікамі Дзятлаўскай сельгастэхнікі.\nАсноўным на парадку сустрэч стаяла пытанне “Транспартны комплекс Рэспублікі Беларусь: стан і перспектывы яго развіцця”.\nУ ходзе яго разгляду вялікая ўвага была нададзена развіццю транспартнага комплексу краіны, прыдарожнага сэрвісу на аўтамабільных дарогах рэспубліканскага значэння, перспектывам будаўніцтва і рэканструкцыі чыгуначнай інфраструктуры, развіццю інфраструктуры на пунктах пропуску праз дзяржаўную мяжу на чыгуначных станцыях, мадэрнізацыі дарог, а таксама перспектывам развіцця аўтамабільнага транспарту.\nАкрамя гэтага, звернута ўвага на прычыны падзення аб’ёму перавозак пасажыраў, рэгуляванне тарыфаў на перавозкі пасажыраў усімі відамі транспарту, асваенне сродкаў, атрыманых за карыстанне платнымі дарогамі.\nСупрацоўнікі АУС Дзятлаўскага райвыканкама засяродзілі ўвагу на пытаннях прафілактыкі кіберзлачынстваў і адказнасці грамадзян за іх учыненне.\nПраваахоўнікі зазначылі, што на сёння самымі распаўсюджанымі супрацьпраўнымі дзеяннямі, якія ўчыняюцца супраць фізічных асобаў, з’яўляюцца злачынствы па завалоданні грашовымі сродкамі з карт-рахункаў уласнікаў банкаўскіх карт.\nКаб пазбегнуць кіберінцыдэнтаў, супрацоўнікі праваахоўных органаў заклікалі праяўляць пільнасць і не ствараць сваімі дзеяннямі ўмовы для здзяйснення такіх злачынстваў, далі рэкамендацыі па бяспечным карыстанні банкаўскімі картамі, растлумачылі небяспечнасць правядзення грашовых аперацый пры ажыццяўленні інтэрнэт-пакупак.\nПраваахоўнікі звярнулі пільную ўвагу на праблему гвалту ў дачыненні да непаўналетніх. Было растлумачана, якія меры прымаюцца для выяўлення злачынстваў, іх папярэджання і недапушчэння.\nПра сітуацыю па ўзнікненні пажараў на тэрыторыі раёна паведамілі супрацоўнікі Дзятлаўскага РАНС. Яны прывялі статыстычныя даныя аб пажарах, якія адбыліся ў раёне з пачатку новага года, расказалі аб асноўных прычынах узнікнення пажараў і тым, якія меры неабходна прадпрымаць, каб засцерагчы сябе, сваіх блізкіх і ўласную нерухомасць ад бяды.\nСупрацоўнікі РАНС заклікалі насельніцтва сачыць за спраўнасцю электраправодкі ў жылых памяшканнях, пячнога ацяплення, быць пільнымі пры распальванні вогнішчаў. Прагучалі прапановы па своечасовым усталяванні аўтаномных пажарных апавяшчальнікаў.\nПа заканчэнні інфармацыйнага мерапрыемства спецыялісты адказалі на пытанні грамадзян, далі парады і канкрэтныя рэкамендацыі па іх вырашэнні. Асобныя пытанні, якія патрабуюць грунтоўнага разгляду, былі ўзяты на кантроль.\n“Шкаліяда” паклікала лёгкаатлетаў на старт


Першая перамога беларускай зборнай | Настаўніцкая газета\n06.01.2017 23.02.2017 - 10:54Інфармацыйная гадзіна, Рознае\nЗборная Беларусі перамагла на старце Каляднага міжнароднага турніру аматараў хакея на прыз Прэзідэнта Беларусі сапернікаў з Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў з лікам 7:3 (3:0, 4:1, 0:2).\nАбедзве каманды на папярэднім этапе турніру выступаюць у групе А. Хакейная каманда Прэзідэнта Беларусі ўжо на другой мінуце першага перыяду намаганнямі Канстанціна Кальцова павяла ў ліку — 1:0. Галявым хет-трыкам вызначыўся ў матчы гаспадароў пляцоўкі Андрэй Асташэвіч, якому тройчы асісціраваў пры ўзяцці варот Аляксандр Лукашэнка. Кіраўнік дзяржавы стаў аўтарам сёмай шайбы беларускай каманды на саракавой мінуце гульні. У заключныя дваццаць мінут матчу хакеісты ААЭ, дзякуючы двум дакладным кідкам, змаглі скараціць адставанне ў ліку.\nЛепшымі гульцамі праведзенай сустрэчы сталі Амар аль-Шамісі і Андрэй Асташэвіч.\nКаманда ААЭ трэці раз удзельнічае ў Калядным турніры. Год назад беларускія хакеісты і лядовая дружына ААЭ сустракаліся таксама на папярэдняй стадыі, перамога ў студзені 2016-га засталася за гаспадарамі — 11:8. Папулярнасць хакея ў ААЭ імкліва расце. Са стварэннем Абу-Дабійскага спартыўнага клуба спаборніцтваў на лёдзе хакеем актыўна цікавіцца моладзь.\nПрэзідэнцкія стыпендыі таленавітым


Паціа на дачы сваімі рукамі - Блог пра рамонт\nПаціа - ўладкаваная адкрытая пляцоўка сярод прыгожых раслін, прызначаная для адпачынку. Асноўнымі элементамі такога кутка для адпачынку з'яўляюцца роўная выбрукаваная прыроднымі матэрыяламі пляцоўка і зручная мэбля.\nЎявіць сабе сёння загарадны дом без падобных адкрытых пляцовак практычна немагчыма. Ствараючы свой зацішны куток адпачынку ад гарадской мітусні, уладальнікі імкнуцца высадзіць любімыя кветкі, дрэвы, кусты. Дача - гэта зусім неабавязкова месца для пасадкі гародніны і фруктовых дрэў. А калі там растуць дзіўнай прыгажосці расліны, як ня збудаваць Паціа?\nДавайце прыступім да збудавання Паціа на дачы, выкарыстаўшы пакрокавую інструкцыю і рэкамендацыі спецыялістаў.\nУважліва вывучыце свой дачны ўчастак, каб вызначыць месца збудаванні Паціа. Калі вы жадаеце загараць або грэцца пад промнямі ласкавага сонца, пляцоўка павінна быць адкрытай - без растуць вакол дрэў.\nМяркуеце на Паціа адпачынак з кубачкам кавы і каханай кнігай, схаваўшыся ад гарачых промняў сонца - збудуеце пляцоўку побач з раскошнымі дрэвамі з адкрытым выглядам на прыгожую альпійскую горку ці незвычайнай прыгажосці кветнік.\nАсноўнае патрабаванне - роўная пляцоўка зямлі. Калі ў абраным вамі месцы ёсць няроўнасці, прыйдзецца папрацаваць і старанна ўсё разраўнаваць. Паціа могуць мець розную форму: квадратную, прастакутную, круглую або шматгранную пляцоўку.\nРазмецьце мяжы будучай пляцоўкі, выкарыстаўшы калкі і канат. Круглую форму можна размеціць з дапамогай шланга.\nУзяўшы ў рукі рыдлёўку, выкапайце неглыбокі катлаван не выступаючы за мяжы. Ня трэба капаць занадта глыбока. Дастаткова паглыбіць пляцоўку максімум на 20 см.\nЗараз вам патрэбен пясок, каб засыпаць катлаван. Добра разраўнуйце пляцоўку і заліце вадой. Мокры пясок просядет і ўшчыльніць. Трэба зноў разраўнаваць паверхню. Калі пясчаная падушка атрымалася крыху вышэй землянога ўзроўню, гэта не страшна.\nДля збудаванні Паціа ў асноўным выкарыстоўваюць розныя камяні або пліты. Часам пляцоўку робяць з натуральнага дрэва, але ў гэтым выпадку збудаванне будзе мець патрэбу ў больш дбайным сыходзе. У нашым артыкуле мы разгледзім варыянт збудаванні з каменя.\nЯкія камяні лепш абраць? Тут не нейкіх асаблівых рэкамендацый. Вы можаце зрабіць Паціа абсалютна з любых камянёў.\nЯкога б каменю ні было аддадзена перавага, гатовая пляцоўка павінна быць практычна роўнай.\nВы можаце выкарыстоўваць:\nБлокі для брукавання.\nПліты з каменя.\nНе варта выпрабоўваць свае ногі і выкладваць пляцоўку марской галькай. Калі гаворка ідзе пра натуральны камені, маецца на ўвазе камень з роўнай бокам, каб можна было спакойна хадзіць па ім, а не спатыкацца.\nНезвычайна і даволі арыгінальна глядзіцца Паціа выкладзенае з пліткавых аскепкаў. Для разразання пліты выкарыстоўвайце цыркулярную пілу ці разбівайце з дапамогай долата. Кавалкі збіраюцца ў адно цэлае як мазаіка. Пры такой муры вы добра зэканоміце. Вам няма патрэбы купляць новую цэлую плітку, а паламаная і былая ва ўжыванні каштуе нашмат менш.\nКаб разламаць плітку на патрэбныя кавалкі, спачатку вызначыце якой формы кавалак вам патрэбен і правядзіце лінію на плітцы. Долатам па лініі зрабіце невялікае паглыбленне. Пакладзеце плітку на брусок так каб лінія залому апынулася на краі і добра стукніце па матэрыяле. У вас атрымаецца два кавалкі. Калі ёсць неабходнасць працягвайце ламаць плітку на больш меншыя дэталі.\nКалі абкладзеце усе камяні і размечаная пляцоўка будзе практычна гатовая, насыпце зверху пясок. Яго трэба добра Разьмесьціць на ўсёй паверхні. Пясок запоўніць шчыліны і дапаможа згладзіць няроўнасці.\nЗараз трэба зруш лішні пясок і добра заліць пляцоўку вадой. Паўтарыце працэдуру разы тры. Вельмі хутка Паціа будзе цалкам гатова да эксплуатацыі. Настаў час прыбраць калкі і вяроўкі. Вакол новай пляцоўкі ўтрамбуйце зямлю.\nНе забываем аб дарожцы, якая вядзе да Паціа. Яе пажадана рабіць з такога ж матэрыялу, які быў выкарыстаны для адкрытай зоны адпачынку.\nНаступіў момант, калі можна расставіць мэблю. Звычайна на Паціа усталёўваюць невялікі столік і два крэслы. Калі памер дазваляе, можна паставіць невялікі канапка або лаўку са спінкай. Самае галоўнае - мэбля павінна быць зручнай.\nІмкнучыся як мага бліжэй зліцца з прыродай, не выкарыстоўвайце для гэтай зоны адпачынку мэбля з пластыка або іншых штучных матэрыялаў.\nЛепш за ўсё ўладкаваць Паціа драўлянай мэбляй. Незвычайна прыгожа глядзіцца каваная мэбля з выкладзенымі на сядзення дэкаратыўнымі падушкамі. Калі побач растуць дрэвы яшчэ занадта маладыя і не даюць цень, можна ўсталяваць лёгкі навес. Вакол зоны адпачынку высадзіце любімыя кветкі і хмызнякі.\nПрацягваючы афармленне, не забудзьцеся падвесці да зоны адпачынку асвятленне. Гарачым летам пасядзець вечарам ля фантана з кубкам гарбаты ці прахалоднага напою адно задавальненне.\nСтвараючы свой ландшафтны дызайн на дачы, збудуеце побач з Паціа невялікі сажалка ці маленькі фантанчык. Нічога так не дзейнічае заспакаяльна на стомленыя нервы, як ціхае журчанне вады і ледзь чутны шолах лісця. Гэта месца адпачынку атрымаецца проста ўзрушаючым і стане любімым месцам для ўсіх членаў сям'і.\nМы рэкамендуем паглядзець прыклады афармлення такіх куткоў адпачынку іншымі ўладальнікамі дач. Можа быць вам нешта спадабаецца, і вы возьмеце ідэю для свайго Паціа.\nпросты мангал з цэглы;\nмангал з металу (схема);\nяк пабудаваць альтанку (чарцяжы).\nФота дызайну Паціа\nЁсць новыя ідэі па афармленні? Пакідайце каментары да артыкула.\nарачная цяпліца з полікарбаната;\nальпійская горка на дачы;\nяк пабудаваць басейн на дачы.\nПрапануем паглядзець відэа па стварэнні дзіўнай зоны адпачынку.\nПредыдущаяЯк усталяваць кроквы на дах\nСледующаяРэстаўрацыя драўляных дзвярэй сваімі рукамі


АПБ: Паляўнічае лобі нацэлілася на „чырвонакніжнікаў” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nГрамадская арганізацыя «Ахова птушак Бацькаўшчыны» выступіла ў абарону рысі еўрапейскай.\nРаспавядае кіраўнік АПБ Аляксандр Вінчэўскі:\n– Рыс досыць эфектыўна здабывае янотападобных сабак. Рыс здабывае столькі янотападобных сабак, колькі на сённяшні дзень адстрэльваюць паляўнічыя. Калі мы выводзім рыс з Чырвонай кнігі і пачынаем яе страляць, то адпаведна паляванне на янотападобную сабаку павінна быць інтэнсіфікавана як мінімум у два разы. Інакш мы будзем мець вельмі сур’ёзныя праблемы з цецеруковымі птушкамі, мы будзем мець праблемы з качкавымі птушкамі, з шаленствам, бо пачнуцца стабільныя выпадкі шаленства, у выніку барсук практычна знікне.\nУ Мінпрыроды растлумачылі, як дзейнічаць пры выяўленні „чырвонакніжнікаў”


МУКСУН З БУРАЧНЫМ СОУСАМ - ІНФАРМАЦЫЯ - 2019\nМуксун з роду Сігаў - высакародная, далікатэсная і дарагая рыба. Яна вельмі карысная і рэкамендуемыя тым, хто сядзіць на дыеце.\nМуксун - 600 грам.\nЖытняя мука для паніроўкі.\nМясны булён (неабавязкова) - па гусце.\nГарчыца - 3 гарбатных лыжкі.\nСліўкі - 100 мл.\nМолаты мушкатовы арэх.\nЧырвоны вінны воцат - 1-2 кроплі.\nМяса рыбы змяшчае бром і медзь, яна лёгказасваяльная і валодае пяшчотным тонкім густам. У спалучэнні з марынадам і бурачным соусам муксун ператвараецца ў сапраўдны твор кулінарнага мастацтва! А калі вы неспрактыкаваныя ў гатаванні і асцерагаецеся брацца за гэты рэцэпт, не хвалюйцеся - кажуць, што муксун ў кулінарыі сапсаваць проста немагчыма.\nСпярша пачысціце рыбу на невялікія парцыённыя кавалкі, старанна вымыйце і высушыце. Змяшайце ўсе кампаненты для марынаду, апусціце туды муксун, пасоліце і пакіньце марынавацца ў халадзільніку пару гадзін.\nАчысціце лук і буракі, нарэжце маленькімі кубікамі і абсмажце на раслінным алеі. Пасля гэтага паступова дадавайце сліўкі, воцат, смятану і, памешваючы, тушыце прыблізна хвілін сорак.\nАтрыманую масу здрабніце ў блендере і выкладзеце назад на патэльню. Перад непасрэднай падачай на стол давядзіце яго да кіпення і запраўце мушкатовым арэхам. Калі соус атрымаўся залішне густым, развядзіце яго порцыяй вяршкоў або смятанай.\nДастаньце рыбу з марынаду і дайце сцячы лішкам. Укачацца кавалачкі ў пакуце і паніровачных сухарах, абсмажце на патэльні. Гатовы муксун падавайце з гарачым соусам і кавалачкам свежага хлеба.\nCopyright 2019 \_ Зялёны Гатэль \_ Муксун з бурачным соусам


Найбагацейшы мільярдэр Crypto кажа, што біткойн (BTC) перагледзіць кошт 69,000 XNUMX долараў - вось яго графік - BitcoinEthereumNews.com\nЯк паведамляецца, самы багаты мільярдэр Crypto упэўнены, што Bitcoin (BTC) у рэшце рэшт вернецца да свайго гістарычнага максімуму.\nТым не менш, яго тэрміны надзвычай даравальны.\nГенеральны дырэктар Binance Changpeng Zhao кажа The Guardian можа заняць ад некалькіх месяцаў да пары гадоў, перш чым флагманская криптовалюта вернецца да рэкордна высокай цаны.\n«Я думаю, што з улікам гэтага падзення коштаў з 68,000 20,000 долараў да XNUMX XNUMX долараў цяпер, верагодна, спатрэбіцца некаторы час, каб вярнуцца. Магчыма, гэта зойме некалькі месяцаў ці пару гадоў».\nBitcoin 69,044 лістапада 10 года дасягнуў свайго рэкорднага максімуму ў 2021 20,656 долараў. На момант напісання BTC гандлюецца за 15 2022 долараў, што прыкладна на 17,800% вышэй ад мінімуму ў XNUMX годзе ў XNUMX XNUMX долараў, дасягнутага на мінулым тыдні.\nСузаснавальнік Binance таксама кажа, што цэнавыя настроі Bitcoin залежаць ад перспектывы, паведамляе The Guardian.\n«20,000 2018 долараў, на нашу думку, сёння вельмі мала. Але вы ведаеце, у 2019, 20,000 гадах, калі б вы сказалі людзям, што ў 2022 годзе біткойн будзе складаць 2018 19 долараў, яны былі б вельмі рады. У 3,000/6,000 гадах біткоін складаў XNUMX, XNUMX даляраў».\nЧжао таксама распавядае The Guardian, што бесклапотныя марнаванні падчас бегства цяпер паставілі некаторыя крыптапраекты «ў тупік».\nForbes ранг бос Binance як самы багаты чалавек у крыпта і 19-ы самы багаты чалавек у свеце ў красавіку. Выданне ацэньвае стан Чжао каля 65 мільярдаў даляраў.\nВыбранае малюнак: Shutterstock / Ezakiell\nКлючавыя словы: мільярдэр, Bitcoin, BTC, криптографирования, Ера, цана, Зноў наведаць, Самы багаты, Timeline


Акадэмік з душой паэта — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\n23.01.2020 23.01.2020 administrator805\nГартаю кнігу-альбом акварэляў Аляксандра Іванавіча Лакоткі “Прастор родны. Беларусь”, і на душы становіцца цёпла, пяшчотна.\nВедаю вучонага асабіста, шмат разоў сустракалася, у памяці засталіся непаўторныя хвіліны прыемных зносінаў. Аляксандр Іванавіч з сям’ёй прыязджаў на сустрэчу ў наш музей вясной 2018 года, прывёз шмат сваіх кніг, падарыў музею акварэльныя работы, падарожнічаў на машыне па Дзятлаўшчыне, рабіў фотаздымкі, каб выкарыстаць інфармацыю ў сваіх новых даследаваннях. А ў верасні 2018 года акадэмік Аляксандр Лакотка стаў госцем рэспубліканскай краязнаўчай канферэнцыі, прысвечанай 520-годдзю заснавання мястэчка Дзятлава, выступаў на пленарным пасяджэнні.\nСёння, напэрэдадні юбілея – 65-годдзя з дня нараджэння – акадэміка і член-карэспандэнта НАН Рэспублікі Беларусь, беларускага архітэктара, доктара архітэктуры, доктара гістарычных навук, прафесара, нашага земляка, ураджэнца вёскі Кузьмічы хочацца сказаць цёплыя словы не толькі пра яго навуковую дзейнасць, заслугі перад Радзімай і нашай гістарычнай спадчынай, але і пра творцу, таленавітага мастака, чые работы захапляюць нейкай неверагоднай адкрытасцю, шчырасцю, светласцю фарбаў.\nГартаеш старонкі альбома і адчуваеш дзіўную музыку колераў і формаў, часам яркія вітражы або калейдаскопы, нечаканыя эксперыменты пэндзля мастака. Акварэлі магічнай энергетыкі – так можна назваць работы Аляксандра Іванавіча. Гэта магічная, парывістая энергетыка адчуваецца ў ім самім, ва ўсёй яго паставе, яго манеры гаварыць, рухацца, жэстыкуляваць. А яшчэ тое, што асабліва ўразіла, – чалавечая прастата, уменне спусціцца са сваёй вышыні і адчуць, зразумець любога чалавека.\n– Марыў стаць мастаком, – расказвае Аляксандр Іванавіч. – Мой бацька, настаўнік рускай мовы і літаратуры, выдатна маляваў. Ён нават дапаможнікі да ўрока рабіў жывапісныя – сам ілюстраваў любімыя творы, канструяваў дэкарацыі для школьнага тэатра. Дзякуючы захапленням бацькоў з дзяцінства вывучаў гісторыю мастацтваў, асабліва рускага, у доме была багатая калекцыя кніг. Пасля школы паспрабаваў паступіць у тэатральна-мастацкі інстытут. Экзамены здаў, але не прайшоў: куды ж я, учарашні школьнік, супраць мацёрых 30-гадовых мужыкоў, якія скончылі Глебаўскае мастацкае вучылішча. Стаяў я на ганку ў разгубленасці, тады і параіў мне адзін выкладчык пайсці праз дарогу, у політэхнічны інстытут. Так і стаў архітэктарам. Працаваць давялося ў майстэрні Георгія Заборскага, што лічу адной з найбольшых удач у сваім жыцці. Жыццё маё і навуковая дзейнасць связаны з гісторыяй і архітэктурай, але акварэлі – гэта нават не хобі, гэта частка мяне самога, маёй душы. Калі пішу, не толькі адпачываю, расслабляюся, але і адчуваю незвычайную асалоду, апынаюся ў рознакаляровым свеце мрояў і ўяўленняў.\nЗахапленне бацькі падтрымаў малодшы сын, які таксама піша акварэлі і, па словах Аляксандра Іванавіча, больш таленавіты, чым ён сам. Сямейная традыцыя? Відаць, не. Нешта большае – талент, які перадаецца не праз пакаленні, а калена ў калена.\nАляксандру Іванавічу Лакотку пашчасціла яшчэ ў адным: яго жонка, Святлана Аляксандраўна, не толькі сябар і верная спадарожніца па жыцці, але і аднадумца. Яна таксама архітэктар, разам вучыліся ў політэхнічным інстытуце, доўгі час Святлана Аляксандраўна была дырэктарам Беларускага музея народнай архітэктуры і побыту. Жонку Аляксандр Іванавіч называе самым патрабавальным сваім крытыкам і апанентам.\nАкадэмік Аляксандр Лакотка – плённы вучоны і творца. За сваю працу адзначаўся дзяржаўнымі ўзнагародамі. Ён лаўрэат прэміі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, лаўрэат прэміі Рэспублікі Беларусь “За духоўнае адраджэнне” за ўдзел у напісанні дзесяцітомнага выдання “Беларусы”. І цяпер поўны планаў і задум, марыць захаваць як мага паўней архітэктурную спадчыну беларусаў як нацыянальную адметнасць, частку нашага менталітэту. Аляксандр Іванавіч падзяліўся і самай запаветнай сваёй марай – апублікаваць усё тое, што было напісана, замалявана ў экспедыцыях. Ён шмат што выдаў, але многае пакуль знаходзіцца ў сямейных архівах, не прадстаўлена на суд чытачоў і аднадумцаў.\nИтоги полугодия рассмотрели на оперативном совещании в облисполкоме


OnePlus напэўна мяняе стратэгію продажу запрашэнняў | Androidsis\nOnePlus напэўна мяняе стратэгію продажу запрашэнняў\nЗмяшчальны малюнак Крысціны Торэс | | Мабільныя тэлефоны\nКалі OnePlus пачаў прадаваць свае тэрміналы, праўда ў тым, што гэта была невялікая кампанія з абмежаванымі запасамі і вельмі крэатыўнай камандай, якая хацела ператварыць тое, што першапачаткова было слабасцю, у адпраўную кропку з перавагамі. І праўда ў тым, што са стратэгіяй неабходных запрашэнняў для доступу да купіўшы OnePlus One, яны яго атрымалі. З аднаго боку, яны змаглі кантраляваць попыт на акцыі. З іншага боку, яны зрабілі тэрмінал своеасаблівым гаджэтам. У абодвух выпадках гэта быў спосаб пераканацца, што ваша кампанія знаходзіцца на правільным шляху.\nАднак, хоць для многіх запрашэнні раздражнялі, і нават нягледзячы на тое, што збольшага паўплывала на славу OnePlus One, бо, у рэшце рэшт, гэта быў адзіны тэлефон, які быў прададзены па гэтай схеме, ідэя запрашэнняў пачала сканчацца, калі тэрмінал стаў чымсьці цалкам прыкметны. Тыя, хто хацеў яго купіць, не ведалі, як яго атрымаць. Запрашэнні прадаваліся ў Інтэрнэце па значна больш высокай цане, чым была ў тэлефона. І было шмат карыстальнікаў, якія назапасілі іх, перашкаджаючы першапачатковаму кантролю запасаў. Нягледзячы на тое, што OnePlus ужо даўно задумваўся аб змене продажу свайго OnePlus One, цяпер яны, здаецца, зрабілі гэта канчаткова.\nНавіна ў тым, што кампанія абвясціла, што Тэрмінал OnePlus One Ён паступіць у продаж праз афіцыйны канал і будзе рабіць гэта дакладна кожны аўторак. Такім чынам, любы карыстальнік, які хоча атрымаць яго, можа зрабіць гэта, выбраўшы доступ да Інтэрнэту і зарэзерваваць іх. Ускладненняў, якія адбываліся з запрашэннямі, пазбягаюць, а доступ да тэлефона з'яўляецца універсальным.\nЦі былі запрашэнні памылкай?\nШчыра не думаю OnePlus зразумеў запрашэнні як няўдалая палітыка змяніць схему і выбраць больш традыцыйную. У рэчаіснасці кампаніі павінны адаптавацца да сябе, і ў выпадку з гэтым, які спачатку быў паспяховым і перш за ўсё выдатным спосабам генераваць продажы з дапамогай творчых формул, якія да гэтага часу масава не выкарыстоўваліся; цяпер гэта была аншлаг. Знясіленасць не азначае няўдачы. На самай справе, цяжка сабе ўявіць, як бы прыйшоў One Plus сёння, калі б схема продажу запрашэнняў ім не прыйшла ў галаву.\nЗ Новая стратэгія, яны закладваюць асновы наступных продажаў. Такім чынам, мы разумеем, што ў цэлым OnePlus мае намер прадаць новыя тэрміналы праз свой сайт. Такім чынам, другое пакаленне тэрмінала, хутчэй за ўсё, будзе прадавацца праз гэтую новую стратэгію. Трэба мець на ўвазе, што, напрыклад, у Кітаі ўжо былі адкрыты першыя фізічныя крамы, таму не будзе дзіўна, што хутка продажы OnePlus One і наступных пакаленняў тэрміналаў кампаніі пойдуць на агульныя для іншыя тэхналагічныя кампаніі.\nШто з запрашэнняў быў бум. Гэта было прыемна, пакуль гэта працягвалася, і гэта, безумоўна, прадугледжвае новы метад, з дапамогай якога іншыя невялікія кампаніі могуць рэалізоўваць свае стратэгіі для дасягнення таго, што OnePlus ёсць сёння. Гэта будзе няпроста, але магчыма, як яны паказалі. Вам не здаецца?\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » Прылады Android » Мабільныя тэлефоны » OnePlus напэўна мяняе стратэгію продажу запрашэнняў\nGalaxy S6 праходзіць праз AnTuTu, паказваючы ўсе яго характарыстыкі\nНовы планшэт NVIDIA з працэсарам Tegra X1 паступіць да лета


Як беспрацоўных прымусілі таптаць зямлю пяць гадзін ВІДЭА\nЯк беспрацоўных прымусілі таптаць зямлю пяць гадзін ВІДЭА 22\nУлад, беспрацоўны з Бярозаўскага раёна, паказаў, як яго і іншых людзей прымусілі таптаць зямлю. Па словах Улада, у гэтым заключалася адпрацоўка, на якую іх адправілі ў службе занятасці, піша Onliner.by.\nЁн растлумачыў, што ўсіх беспрацоўных, якія стаяць на ўліку ў службе занятасці, раз на месяц адпраўляюць працаваць. Каля тыдня таму Улада запрасілі на адпрацоўку, прыстрашыўшы ў выпадку няяўкі зняць яго з уліку. Яго папярэдзілі, што з сабой трэба ўзяць гумовыя боты.\nНа наступны дзень Улад і яшчэ некалькі беспрацоўных адправіліся ў калгас на пасадку буякоў. На месцы ж ім прапанавалі ўтрамбаваць грунт — але не інструментамі, а нагамі.\nБеспрацоўным прыйшлося таптаць зямлю пяць гадзiн, з дзявятай раніцы да другой дня. Уладу такая праца не спадабалася: «На дварэ 21-е стагоддзе, а мы нагамі топчам зямлю». Але прадстаўнік сельскагаспадарчага прадпрыемства заявіў, што ўсё так і павінна быць, таму што ў цяпліцу не праязджае спецыяльная машына для ўтрамбоўкі грунту.\nСупрацоўніца ўпраўлення па працы, занятасцi i сацыяльнай абароне, якое накіравала групу людзей на такую адпрацоўку, заявіла, што да яе скаргаў не паступала і калі кагосьці штосьці не задавальняе, яна разбярэцца.\nЗ рабамі можна рабіць што-заўгодна. Такі рэжым.\nZdziek z liudziej. Znieviali da bydla.\nа як віно элітных сартоў у Францыі топчуць, не бачыў?


Яны не служылі ў войску. Але аказаліся здольнымі аб'яднацца\nЯны не служылі ў войску. Але аказаліся здольнымі аб’яднацца\nГалоўнай падзеяй учорашняй стужкі навін стала фатаграфія – здымак, на якім побач апынуліся тры выдатныя беларускія жанчыны. Святлана Ціханоўская, Вераніка Цапкала, Марыя Калеснікава. Тры жанчыны, якія выканалі ў дадзенай палітычнай сітуацыі абавязкі мужчын.\nЯ маю цяпер на ўвазе не гендэрную ролю, а тую палітычную ролю лідэраў і перамоўшчыкаў, якая традыцыйна замацоўваецца ў грамадскай свядомасці за мужчынамі. Маўляў, у «моцнага полу» больш магчымасцяў аб’яднацца на агульных падставах і ў прынцыпе дамовіцца аб супрацоўніцтве. Але, здаецца, менавіта цяпер гэтага абʼяднання чакала сапраўды ўсё грамадства. Таму што абʼядналіся людзі, якія не маюць (ці не выказваюць, ва ўсялякім выпадку) асабістых амбіцый. Усе тры жанчыны пры гэтым выканалі абавязкі цалкам канкрэтных мужчын. Святлана Ціханоўская была вымушаная стаць кандыдатам у прэзідэнты замест арыштаванага мужа. Вераніка Цапкала выйшла на першы план пасля нерэгістрацыі свайго мужа, пра якога нахлусілі і якога ашаламілі. Марыя Калеснікава прыступіла да кіраўніцтва штаба Віктара Бабарыкі пасля арышту яго сына і начальніка штаба, Эдуарда.\nМарыя Калеснікава, Святлана Ціханоўская і Вераніка Цапкала. Фота з сацсетак\nБудзем спадзявацца, усё не скончыцца фатаграфіяй трох выдатных дам, на фоне якой партрэт спадарыні Ярмошынай здаецца партрэтам Дарыяна Грэя з рамана Оскара Уайльда. Калі штабы сапраўды змогуць размеркаваць зоны адказнасці і змогуць эфектыўна правесці бліжэйшыя дваццаць з невялікім дзён, дэпрэсія, у якую пагрузіцца грамадства пасля выніковай прэс-канферэнцыі кіраўніка цырка, будзе значна меншай. І слабая надзея на гэта з’яўляецца адначасова надзеяй на перамены. Жыццё ж не заканчваецца 9 і нават 10 жніўня. Будзем спадзявацца на тое, што яно не скончыцца ні ў каго ў гэтыя дні. А далей працягнецца і палітычная барацьба.\nАле галоўнае – Аляксандр Лукашэнка адрэагаваў на гэтую фатаграфію! Ужо адрэагаваў! Цытую:\n– Нам трэба аж да Канстытуцыі запісаць вызначэнне, каб на пасаду прэзідэнта не мог прэтэндаваць чалавек, які не служыў у войску. Які ён галоўнакамандуючы, калі не ведае, што такое войска. Будзе рот раскрыўшы хадзіць, ты яму локшыны на вушы навешаюць, скажаш СВД, а ён падумае, што танк. Не служыў у войску, значыць, цябе там быць не павінна», – заявіў прэзідэнт.\nМожна, вядома, трактаваць так, што гаворка ідзе пра мужчын – «белабілетнікаў», аспірантаў-ухілістаў, дзяцей састарэлых і хворых бацькоў. Але факт застаецца фактам: Лукашэнка не ўпершыню кажа аб тым, што прэзідэнтам не павінна стаць жанчына. У мінулы раз, калі ён прама сказаў пра гэта – праўда, завуаляваўшы сваё гендарнае хамства словамі пра тое, маўляў, што занадта цяжкая ноша для жанчыны наша Канстытуцыя, – многія жанчыны абурыліся. І абурыліся справядліва.\nСапраўды, жанчыны маюць поўнае маральнае (не толькі юрыдычнае) права кіраваць дзяржавай, нават не служачы ў войску. Імёны Голды Мэір, Маргарэт Тэтчэр, Беназір Бхутта, Індзіры Гандзі, Ангелы Меркель, Далі Грыбаўскайтэ, шмат якіх іншых прэм’ер-міністраў, прэзідэнтаў, міністраў, кіраўнікоў парламентаў – лепшае таму пацверджанне, бо спраўляліся яны з кіраваннем дзяржавамі лепш, чым Лідзія Ярмошына з апалонікам для баршчу. Але справа ў тым, што наш Вярхоўны баршчавар катэгарычна адмаўляецца прызнаваць уласныя памылкі. Абсалютызуе ж ён іх проста таму, што… Ну, як яго… Альфа-самец…\n«Зваліцца, небарака». Лукашэнка распавёў, чаму жанчына не можа быць прэзідэнтам у Беларусі\nІнваліды Франклін Дэлано Рузвельт (прыкаваны да крэсла-каталкі) і Іосіф Сталін (вядома, што пакутаваў на «сухарукасць») апынуліся на чале дзвюх звышдзяржаў-пераможцаў у Другой сусветнай вайне. Не, я Сталіна не абараняю – адна з самых агідных асобаў у найноўшай гісторыі. Але яго інваліднасць – гістарычны факт. Чэрчыль і дэ Голь, праўда, служылі ў войску – але, значыць, лік – пяцьдзесят на пяцьдзесят.\nЧаго ж вам болей?\nКалі спроба такім чынам абмежаваць законныя правы вялікай колькасці грамадзян будзе ўсё ж такі прадпрынятая, думаю, Венецыянская камісія дасць сваё заключэнне – ды і Канстытуцыйны суд Рэспублікі Беларусь, якім бы ён ні быў кішэнным, будзе абавязаны выказацца. Але асабіста я спадзяюся на тое, што аўтарытэт трох жанчын, якія апынуліся сёння на фатаграфіі – замест мужчын, якія так і не змаглі своечасова зрабіць падобны здымак «на траіх» – будзе дастаткова высокі ў грамадстве, каб перашкодзіць падобнай дурасці.\nТэгі: Аляксандр Лукашэнка Аляксандр Фядута Вераніка Цапкала выбары выбары-2020 Лідзія Ярмошына Марыя Калеснікава меркаванні палітыка Святлана Ціханоўская


На маршы ў Маскве затрымалі ўкраінскага дэпутата. Ён можа стаць фігурантам справы па падзеях у Адэсе год таму\n01 сакавік 2015, 20:13\nСтаршыня Вярхоўнай Рады Ўкраіны Ўладзімір Гройсман зьвярнуўся да кіраўніка МУС краіны з просьбай прыняць тэрміновыя захады па вызваленьні затрыманага ў Маскве ўкраінскага народнага дэпутата Аляксея Ганчарэнкі.\n«Народны дэпутат карыстаецца дыпляматычным імунітэтам, і яго затрыманьне зьяўляецца парушэньнем нормаў міжнароднага права», — падкрэсьліваецца ў паведамленьні сьпікера Рады міністраў Паўла Клімкіна.\nРаней Ганчарэнка паведаміў у Фэйсбуку, што быў затрыманы паліцыяй у нядзелю ў Маскве падчас жалобнага шэсьця ў памяць пра забітага Барыса Нямцова. «Мяне завялі ў аўтазак, адбіралі пашпарт. Пасьля пашпарт вярнулі... ударылі. Я нічога не выкрыкваў, плякатаў і сьцягоў ня нёс — затрымалі проста за футболку», - паведаміў Ганчарэнка.\nНа яго старонцы ў Фэйсбуку таксама разьмешчаныя фота. На адным са здымкаў дэпутат у футболцы з партрэтам Нямцова і надпісам «Героі не паміраюць».\nУ аддзеле МУС Расеі ў Маскве факт затрыманьня ўкраінскага парлямэнтара пацьвердзілі, піша «Інтэрфакс». Яго плянуецца перадаць прадстаўнікам Сьледчага камітэту. Прычын затрыманьня Ганчарэнкі ў паліцыі не назвалі.\nКрыніца, знаёмая з сытуацыяй, паведаміла, што Аляксей Ганчарэнка можа стаць фігурантам узбуджанай у Расеі крымінальнай справы ў сувязі з падзеямі ў Адэсе 2 траўня мінулага года. Тады ў выніку супрацьстаяньня прыхільнікаў адзінства Ўкраіны і праціўнікаў новых уладаў загінулі 48 чалавек.\nАктывіст руху «Народны фронт Наваросіі», галоўны рэдактар выданьня «Глагол», Канстанцін Далгоў напісаў у Фэйсбуку, што гэта ён папрасіў Сьледчы камітэт Расеі затрымаць украінскага палітыка, бо лічыць яго вінаватым у гібелі адэскіх актывістаў.\nРасейскі рух «Антымайдан» распаўсюдзіў паведамленьне, у якім гаворыцца аб патрабаваньні арыштаваць Ганчарэнку. «Аляксей Ганчарэнка прысутнічаў на Куліковым Поле ў Адэсе 2 траўня. Ён прымаў непасрэдны ўдзел у крывавай бойні, учыненай над актывістамі адэскага «Антымайдану», — гаворыцца ў паведамленьні.\nАляксей Ганчарэнка ўдзельнічаў у ток-шоў на «Першым канале» расейскага тэлебачаньня, якое выйшла ў эфір 17 сьнежня. Украінскі дэпутат заявіў у студыі, што народ яго краіны хоча міру, а адзіная пагроза міру — гэта «Уладзімір Пуцін, які зьехаў з глузду ад сваёй улады за 14 гадоў». Вядучыя праграмы не далі госьцю дагаварыць.\nПазьней Ганчарэнка даў інтэрвію Радыё Свабода. Пра падзеі ў Адэсе ён сказаў:\n«У Адэсе прарасейскія сэпаратысты атакавалі ўкраінскую мірную акцыю і атрымалі адпор. А далей адбыўся пажар з-за трагічнага зьбегу абставінаў, і гэта, вядома, трагедыя — гібель людзей, але толькі гэтую трагедыю ніхто не арганізоўваў і не рыхтаваў. А прычынай яе было тое, што Расея падбухторвала людзей на такія дзеяньні па ўсёй Украіне».


12 студзень 2016, 18:11\nСуд пастанавіў таксама канфіскаваць усю маёмасьць былога мытніка і забараніць яму на 5 гадоў займаць кіраўнічыя пасады. Прысуд можа быць абскарджаны, але зьвестак пра тое, што асуджаны накіраваў на яго скаргу, у прэсавай службе суду няма. Таксама там ня кажуць, ці прызнаў Іван Нівяркевіч сябе вінаватым.\nПрацэс над Іванам Нівяркевічам праходзіў у сьнежні 2015 году і быў адкрыты, але значнай увагі мэдыяў не прыцягнуў. Прысуд былому мытніку абвясьцілі напярэдадні Новага году.\nУ справе фігуравалі матэрыяльныя каштоўнасьці агульным коштам больш за 238 мільёнаў рублёў, якія, паводле сьледзтва, Нівяркевіч атрымаў у якасьці хабару з «выкарыстаньнем службовых паўнамоцтваў». На які пэрыяд прыпадае злачынства, у паведамленьні на сайце Вярхоўнага суду не пазначана. Адметна, што судзілі Івана Нівяркевіча аднаго, хоць летась была арыштаваная вялікая група супрацоўнікаў ашмянскай мытні, у якіх падчас ператрусаў агулам было знойдзена каля 2,2 мільёна даляраў — гэтак паведамляла прэсавая служба КДБ. Чаму справа былых падначаленых Івана Нівяркевіча дагэтуль не адпраўленая ў суд, у пракуратуры Беларусі не камэнтуюць.\nБылы сьледчы пракуратуры Алег Воўчак летась дзяліўся з мэдыямі зьвесткамі, якія атрымаў ад былых калегаў. На яго думку, мільёны даляраў хабару ашмянскія мытнікі «зарабілі» на схемах пропуску ў Беларусь харчовых тавараў, якія падпалі пад санкцыі ў Расеі. Тое, што справа Івана Нівяркевіча фармальна аказалася не зьвязаная з гэтымі схемамі, былы сьледчы лічыць паказальным.\n«У гэтых схемах вельмі складана разабрацца, але для мяне відавочна, што хаваецца той факт, што ніткі карумпіраваных сувязяў з Ашмянскай мытні вядуць наверх, а не заканчваюцца начальнікам мытні.\nПаведамлялі, што арыштаваныя ажно 40 мытнікаў, цэлая зьмена — і што зь імі? Чаму дагэтуль не закончылі справу? А начальніка хуценька засудзілі за нейкі дробны хабар? Мяркую, звычайныя мытнікі і нават начальнік мытні такія складаныя схемы — прывезьці сюды тавар, распакаваць, перааформіць на іншага вытворцу і павезьці па пэўных адрасах у Расею — гэтага самі б не прыдумалі. Тут патрэбны „мозг“ і „крыша“. Зразумела, што час ідзе, кагосьці трэба „зьліць“, кімсьці ахвяраваць, вось і ўсплываюць справы. Але тыя, хто наверсе — яны застаюцца, і да іх сьледзтва не даходзіць», — мяркуе Алег Воўчак.\nСярод арыштаваных на пачатку леташняй вясны ашмянскіх мытнікаў аказаўся і Алесь Юркойць, вядомы на Ашмяншчыне руплівец беларускай мовы. Знаёмы Юркойця паведаміў карэспандэнту Свабоды:\n«Алесь, як і іншыя ашмянскія мытнікі, пасьля „амэрыканкі“ цяпер сядзіць на „Валадарцы“. Сьледчых дзеяньняў даўно няма, але і суду ня бачна. Я ў ягоную віну ня веру, але ў нас гэтак, што калі ўжо ўзялі, дык будуць судзіць. Калі не за хабарніцтва, дык хаця б за тое, што садзейнічаў, бо не паведаміў, куды трэба».


А «зелёный змий» жаждет большего… — Шумилино. Новости Шумилино и Шумилинского района. Герой працы. Герой труда. Районная газета\nА «зелёный змий» жаждет большего…\n29.11.2011 shumilino138Комментарии on А «зелёный змий» жаждет большего…\nА “зялёны змей”прагнуў большага\nЖыццё гэтага чалавека пачыналася звычайна, як і ва ўсіх. Нарадзіўся ў поўнай сям’і, хадзіў у школу, скончыў тэхнікум, паехаў працаваць па размеркаванні. Там сустрэў каханне, жаніўся, паявіліся дзеткі. На рабоце як на рабоце: то ўсё гладка, то штосьці не атрымлівалася. Дома таксама хапала ўсякага. Але, па вялікім рахунку, грэх было скардзіцца.\nПраблема, якая перавярнула ўсё жыццё літаральна з ног на галаву, паявілася неяк неўпрыкмет.\nУ брыгаду ўладкаваўся новы работнік, як аказалася, з вельмі кампанейскіх і здольных арганізаваць мужыкоў на адпачынак пасля рабочага дня. Многія станоўча адгукаліся на прапанову пасядзець вечар з піўцом, пагаварыць. Неўпрыкмет для сябе наш знаёмы запаў на гэтыя “Гаворкі за жыццё” пад спіртное.\nСпачатку жонка проста прасіла яго не затрымлівацца з новым сябрам. Потым пачаліся сваркі. Кампанейскі калега заклікаў “не даваць бабам камандаваць…”.\nХутка жонка не вытрывала п’янак-гулянак мужа і з’ехала разам з дзецьмі. “Нічога, – супакойваў зноўспечаны “сябар”, – не перапрошвай, куды дзенецца, паглядзіш – будзе яшчэ прабачэння прасіць…”.\nЯму б спыніцца, задумацца: з кім пасябраваў, навошта п’е. Але жыццё ўжо кацілася, як ком з гары. Выпіць (і не толькі піва), а і чаго мацней хацелася ўсё часцей. Ужо немагчыма было чакаць, пакуль скончыцца рабочы дзень, пілі і ў абедзенныя перапынкі. У рэшце рэшт з работы яго звольнілі.\nА “зялёны змей” прагнуў большага, ён не даваў ачуняць пітушчаму бедаку. І той пачаў прадаваць рэчы, якія яшчэ засталіся ў хаце. Адным вечарам зноў нешта сабраў і пашыбаваў да знаёмага, той абяцаў у абмен на рэчы даць выпіўкі.\nЯк апынуўся ў рэанімацыі мясцовай бальніцы, не памятае…\nПадобныя гісторыі можна расказаць амаль пра кожнага, хто аказваецца з сіндромам алкагольнага атручвання на бальнічным ложку. Усе, хто рана ці позна становяцца залежнымі ад алкаголю, па сутнасці маюць слабы характар. Яны не маглі ў свой час адмовіць напорыстым сябрам, знаёмым, родзічам у прапанове выпіць разам, а цяпер не могуць самастойна справіцца з уласным жаданнем «кульнуць» чарку.\nПа нашай просьбе старшая медыцынская сястра рэанімацыйнага аддзялення цэнтральнай раённай бальніцы Н. Л. Шлупакова, падлічыла, што за дзесяць месяцаў бягучага года ў аддзяленні рэанімацыі аказвалі дапамогу 43-м (з іх чатыром (!) дзецям васьмі, дзесяці, дванаццаці і трынаццаці год), пацярпеўшым ад, мякка кажучы, няўмеранага ўжывання алкагольных напояў.\nПіць да труны…\nМужчыну 1975 года нараджэння прывезлі ў рэанімацыйнае аддзяленне раённай бальніцы ў коме. Ён літаральна не падаваў прыкмет жыцця і ўжо перастаў дыхаць. Рэаніматолагі падключылі апарат штучнай вентыляцыі лёгкіх. Было выяўлена, што арганізм гэтага чалавека адмовіўся жыць з-за празмернай нормы выпітага алкаголю. Жыццё яму выратавалі і праз суткі адправілі на далечванне ў тэрапеўтычнае аддзяленне бальніцы.\nАле здзіўленню медыкаў не было межаў, калі яшчэ праз дзень ім прыйшлося зноў рэанімаваць гэтага ж 36-гадовага мужчыну і па той самай прычыне. Ён уцёк з бальніцы і зноў напіўся да комы!\nМіж іншым, як паведаміла вядучы эканаміст “Цэнтральнай раённай бальніцы” А. В. Паўлікава, дзень знаходжання чалавека ў рэанімацыі (па затратах на лячэнне і ўтрыманне) абыходзіцца ў 710 тысяч рублёў.\nГрошы выдзяляе бюджэт, а гэта значыць усе мы выкладваем свае кроўныя на ратаванне алкаголікаў, бо ўсе мы – падаткаплацельшчыкі… А іх (на 1 лістапада бягучага года) толькі на ўліку ў раённым наркалагічным кабінеце 671 чалавек. Няўлічаных больш у разы…\nСумную статыстыку (за студзень-кастрычнік 2011 года) падаў і намеснік галоўнага ўрача ЦРБ І. Л. Гудкоў:\n– 8 чалавек памерлі (па дадзеных судмедэкспертызы) ад перадазіроўкі алкагольных напояў;\n– 8 чалавек закончылі жыццё самагубствам, судмедэкспертыза паказала: усе былі ў стадыі алкагольнага ап’янення;\n– 7 чалавек патанулі ў вадаёмах, і тут не абышлося без ужывання спіртнога перад купаннем;\n– 26-ці памерлым у заключэнні было пазначана: прычына смерці ўстанаўліваецца. Такі запіс часцей за ўсё ставіцца ў выпадках, дзе акрамя яўна выяўленага інфаркту, інсульту, цырозу (ці іншай прычыны) экспертыза паказвае і на тое, з-за чаго гэта адбылося: нябожчык перад смерцю злоўжываў алкаголем…\nВыяўлена, што прымалі алкаголь і два загінуўшыя на пажарах. Але лічба хутчэй за ўсё большая, бо не ўсіх памерлых ад «чырвонага пеўня» можна дасканала даследаваць.\nСтрашна становіцца ад думкі, што людзі пачынаюць піць (чытай – ідуць на смерць) па добрай волі. Усе ведаюць, што п’яны чалавек не можа цвяроза ацаніць сітуацыю, што ён небяспечны і для самога сябе, і для грамадства. Але ўсё роўна п’юць, даходзяць да інваліднасці, даводзяць да нервовага расстройства ўсіх членаў сваёй сям’і, у рэшце рэшт кладуцца ў труну. Для чаго?\nСярод памерлых ад злоўжывання алкаголем жыхароў раёна (за бягучы перыяд 2011 года) толькі адзін пенсіянер, сярэдні ўзрост астатніх – 40 год! Ці ёсць над чым задумацца ўсім, хто працягвае руку за выпіўкай?..\nПро связь между счастливым детством и авокадо…\nИ ещё о победах шумилинцев на «Славянском базаре в Витебске-2018»


08 сакавік 2016, 12:24\nДжон Керы, архіўнае фота\nУкраінская лётчыца пяты дзень трымае сухую галадоўку ў расейскім СІЗА.\n«Я глыбока занепакоены станам здароўя і тым, ці ўсё добра ў украінскай лётчыцы і дэпутаткі Рады Надзеі Саўчанкі, якая зь пятніцы адмовілася да ежы і пітва на знак пратэсту супраць яе далейшага ўтрыманьня пад вартай у Расейскай Фэдэрацыі», — піша ў афіцыйнай заяве Джяржсакратар ЗША Джон Керы.\n«За 20 месяцаў зь яе захопу на ўсходзе Украіны і вывазу ў Расею спадарыня Саўчанка, як паведамляецца, зазнала допыты, адзіночнае зьняволеньне і прымусовую «псыхіятрычную экспэртызу, — нагадвае Керы. — Суд над ёй і ейнае зьняволеньне дэманструюць пагарду да міжнародных стандартаў, а таксама да абавязальніцтваў Расеі паводле Менскіх пагадненьняў. Злучаныя Штаты ў чарговы раз заклікаюць Расею неадкладна вызваліць спадарыню Саўчанку і вярнуць яе ва Ўкраіну».\nНадзею Саўчанку ў абвінавачваюць у забойстве расейскіх журналістаў пад Луганскам у 2014 годзе. Яна аб’явіла сухую галадоўку 3 сакавіка, пасьля таго як расейскі судзьдзя ня даў ёй выступіць з апошнім словам. Працэс мае аднавіцца 9 сакавіка. Адвакат Саўчанкі мяркуе, што рашэньне пра лёс Саўчанкі будзе прымаць асабіста Пуцін.\nЗаклік выратаваць Надзею Саўчанку падпісалі больш за 7 тысяч чалавек, у тым ліку нобэлеўская ляўрэатка Сьвятлана Алексіевіч. У розных краінах сьвету, у тым ліку ў Беларусі, праходзяць акцыі ў падтрымку лётчыцы.\nЧацьверты дзень сухой галадоўкі. Саўчанку наведаў сьвятар\nУ Маскве затрымалі ўдзельнікаў акцыі ў падтрымку Саўчанкі\nШушкевіч пра суд над Саўчанкай: гэта бандыцкая акцыя расейскіх уладаў


Склератэрапія ў Мiнску: кошты\nКапіляры — гэта найдрабнейшыя венозныя судзінкі. Пашырэнне капілярнай сеткі (з’яўленне на скуры ног «павуціння» з тонкіх венаў) можа быць касметычнай хібай, але таксама можа выступаць і першай прыкметай хваробы венознай сістэмы. Таму перад пачаткам лекавання дробнай судзіннай сеткі лекар заўсёды самастойна выконвае УГД-даследванне венаў ніжніх канцавінаў дзеля пастаноўкі слушнага дыягназу і вызначэння аптымальнай тактыкі лекавання. Калі выяўляецца варыкозная хвароба, то перадусім неабходна лекаваць менавіта яе, а ў другую чаргу займацца касметычнымі пытаннямі. Калі ж у выніку даследвання выявіцца, што праблема толькі касметычная, дык можна адразу заняцца «павуціннепадобным» пашырэннем капілярнай сеткі.\nСутнасць лекавання пашыраных капіляраў\nБачны не капіляр, а кроў у капіляры. Калі мы нейкім чынам перапынім прагал у капіляры, судзінная сетка візуальна зробіцца нябачнай. Гэта толькі касметычная працэдура, бо іншых праблемаў, апроч «прыгожа/непрыгожа», гэтае «павуцінне» з капіляраў не ўяўляе. Судзінкі надта малыя, каб спрычыніцца да нейкіх іншых скаргаў.\nНайбольш папулярным вырашэннем праблемы пашыраных капіляраў выступае склератэрапія.\nСутнасць метаду: мы ўводзім праз тоненькую іголку адмысловы прэпарат, які знутры пашкоджвае непатрэбны нам капіляр і выклікае яго запаленне, у выніку чаго сценкі судзіны зліпаюцца ды зрастаюцца. Кроў не можа трапіць у гэтыя судзінкі, і капіляр робіцца нябачным. Гэты працэс адбываецца павольна. Неабходна даць час, дзеля таго каб мінула запаленне і судзіна зарасла. Часта мы можам пабачыць сапраўдны вынік не меней чым праз 4–6 тыдняў пасля працэдуры. Неабходна адзначыць, што пасля адной працэдуры знікае каля 50–70 % апрацаваных капіляраў. Гэта азначае, што, каб дасягнуць пажаданага выніку, працэдуру трэба паўтарыць 2–3 разы з інтэрвалам 6 тыдняў.\nПрацэдура выконваецца амбулаторна. Яна не вымагае спецыяльнай падрыхтоўкі.\nРэжымныя моманты пасля працэдуры\nПасля працэдуры трэба насіць адмысловы кампрэсійны трыкатаж, параметры якога падбярэ вам лекар-флеболаг непасрэдна на першапачатковай кансультацыі. Кампрэсійны трыкатаж носяць першыя суткі, не здымаючы нават уначы. Пасля гэтага два тыдні трыкатаж апранаецца ўдзень, а нанач здымаецца.\nДва тыдні пазбягаць актыўнай фізічнай нагрузкі да поту (напрыклад, спортклубаў).\nМесяц не наведваць лазняў, саўнаў, не прымаць ванну (мыцца пад душам).\nМесяц пазбягаць пападання на апрацаваныя капіляры сонечных промняў.\nНа праекцыі капіляраў можа паўстаць пігментацыя. Як правіла, яна знікае сама, але ў некаторых выпадках можа зацягнуцца да 6 месяцаў.\nЛакальны некроз скуры — выключна рэдкае ўскладненне. Неабходна адразу звярнуцца да таго лекара, які рабіў склератэрапію.\nТрамбоз глыбокіх венаў — вельмі рэдкая паталогія, што часцей сустракаецца падчас склератэрапіі вялікіх ствалавых венаў, а не капіляраў.\nДругі шлях вырашэння праблемы непажаданых капіляраў — лазернае лекаванне, альбо тэрмічная абляцыя.\nСутнасць метаду: лазерны імпульс паглынаецца гемаглабінам, што месціцца ў капіляры. У выніку гэтага гемаглабін вельмі моцна разаграецца, выклікаючы лакальнае запаленне ўнутранай сценкі судзіны. Капіляр шнаруецца і знікае. Пацыент адчувае псеўдаўкольчык, але сапраўднага ўколу няма. Метад надзвычай добра пасуе для судзінаў дыяметрам менш за 1 мм.\nАбмежаванні тыя самыя, што і для склератэрапіі, але рызыка ўскладненняў значна ніжэйшая. Адзіныя магчымыя ўскладненні — гэта гіпапігментацыя і апёк скуры, але яны вельмі рэдкія.\nВынік ацэньваецца праз 6 тыдняў. Знікае каля 50 % апрацаваных капіляраў. Працэдуру трэба паўтараць раз на 6 тыдняў 2–3 разы.\nАдзіны лазер, які дае добрыя вынікі і выступае залатым стандартам у сусветнай флебалогіі, — гэта NdYaglazerс лазер з даўжынёй хвалі 1064 нм.


“Рабочыя вынесьлі пастанову спаганяць з кожнага брыдкаслова кару — 2 кап. за кожнае нецэнзурнае слова”\n06 сакавік 2006, 16:00\nПадрыхтаваў Зьміцер Падбярэскі Цытаты мінулага - 6 сакавіка. Што пісалі беларускія газэты ў гэты дзень.\n“У кустарнай мэханічнай майстэрні (Барысаў, Інтэрнацыянальная вуліца) брыдкаслоўе і вулічная лаянка былі звычайнай зьявай… Рабочыя вынесьлі пастанову спаганяць з кожнага брыдкаслова кару — 2 кап. за кожнае нецэнзурнае слова… Аказалася, што гэтая мера барацьбы з брыдкаслоўем мела добры плён. Лаянка зусім спынілася, а на сабраныя карныя грошы рабочыя выпісалі газэты і часопісы”.\n“Камуніст”, 1936 год. Пастанова ЦК ВКП(б):\n“Міжнародны комуністычны жаночы дзень 8 сакавіка правесці, як масавую палітычную кампанію з паказам бяспраўя працоўных жанчын у капіталістычных краінах, гнёту эксплаатацыі і фашысцкага тэрора, якія цяжарам ляжаць над імі, і — перавагі эканамічнага і прававога становішча жанчын Совецкага Саюза, перамог і поспехаў жанчын СССР у барацьбе за соцыялізм, за культурнае, заможнае жыццё”.\n“Советская Белоруссия”, 1996 год:\n“Калі няма нагоды выказацца па сутнасьці, іншыя апанэнты высмоктваюць яе, як кажуць, з пальца: нібыта Прэзыдэнт перавысіў паўнамоцтвы, прызначыўшы старшынёй Нацыянальнага банку Тамару Віньнікаву. Адказваючы на пытаньне з гэтай нагоды, Аляксандар Лукашэнка пацьвердзіў, што верыць у прафэсіяналізм гэтай кандыдатуры і будзе яе падтрымліваць. Тым больш, што канстытуцыйнасьці яго дзеяньняў у дадзеным выпадку ніхто ня здолеў абвергнуць”.


Развіваем дапытлівасць і назіральнасць – NG-PRESS.BY\nКожны год у сакавіку выхаванцы ясляў-сада № 12 Навагрудка маюць магчымасць самастойна пасадзіць расліны на “градках” у групах і наглядаць за імі.\nВялікае значэнне ў пазнавальным развіцці дзяцей, выхаванні экалагічнай культуры, правільных паводзін у прыродзе мае вырошчванне раслін на акне. Тут дзеці могуць атрымаць першыя навыкі вырошчвання раслін сваімі рукамі, догляда за імі, даведацца пра ўмовы росту розных раслін. “Агарод на падаконніку” у дзіцячым садзе спрыяе развіццю дапытлівасці і назіральнасці ў дзяцей. Ён пашырае ўяўленні дзяцей пра расліны, як жывыя арганізмы, пра ўмовы, неабходныя для іх росту і развіцця, развівае эстэтычныя пачуцці, вучыць радавацца прыгажосці вырашчаных раслін і вынікам сваёй працы.\nХлопчыкі і дзяўчынкі назіраюць за раслінамі і фіксуюць вынікі ў дзённіку назіранняў. У малодшых групах выхавальнік сам замалёўвае або фатаграфуе змены. У сярэдніх – прыцягвае дзяцей да фіксавання змен, напрыклад, выхавальнік малюе цыбуліну, а дзіця – зялёнае лісце. У старшых группах вынікі назіранняў цалкам замалёўваюць дзеці.\nДля назірання за вясновымі зменамі ў жыцці раслін прынеслі ў групы галінкі дрэў. Дзеці сочаць за тым, як брыняюць пупышкі, а потым распускаецца лісце.\nУ малодшых групах – галінкі аднаго дрэва, у сярэдніх – двух дрэў, а ў старшых – некалькіх парод. Авалоданне дашкольнікамі рознымі спосабамі пазнання, у тым ліку ў ходзе правядзення эксперыментавання з раслінамі ў “агародзе на падаконніку”, спрыяе развіццю актыўнай, самастойнай і творчай асобы.\nТакі выгляд сумеснай з выхавальнікам дзейнасці развівае ў дзяцей назіральнасць, клапатлівасць, прывучае іх уважліва ўглядацца ў прыроду, усталёўваць паслядоўнасць і сувязь з’яў, іх прычыны. Даглядаючы расліны, дзеці назіраюць за тым, якія з іх растуць хутчэй, параўноўваюць форму і колер лісця, разглядаюць іх праз лупу, вызначаюць умовы, неабходныя для росту і развіцця раслін, таму гэта яшчэ і цудоўны даследчы матэрыял.


Будзьма беларусамі! » “Простыя рэчы” Міхала Анемпадыстава: Кнайпа\n28.02.2013 | Простыя рэчы\n“Простыя рэчы” Міхала Анемпадыстава: Кнайпа\nДзядзька Лёнiк, муж маёй стрыечнай бабкі Зоі, калі ў праграме тэленавінаў даходзілі да рубрыкі «культура», пачынаў бурчэць: «Культура, культура… Вось выпіць і пасядзець — гэта культура!» І ён меў пэўную рацыю, бо ў ягоных Мілкавіцах не было ані тэатраў, ані галерэй, ані нават кінатэатра, а толькі паравозня, дзе ён працаваў механікам, і яшчэ пара крамаў, касцёл і кнайпа.\nЯны пабраліся шлюбам у акупаванай немцамі Гародні, а пасля заканчэння вайны з’ехалі ў Польшчу. Заставацца ў Беларусі дзядзька баяўся, бо пасля прыходу саветаў меў праблемы праз расказаны ім палітычны анекдот. Цалкам мажліва, што анекдот быў расказаны за куфлем піва ў якой-небудзь гарадзенскай кнайпе. Кнайпа — выдатнае месца для палітычных анекдотаў.\nПасля працы дзядзька альбо шыбаваў проста дадому, альбо заходзіў у кнайпу. Апошняе здаралася значна радзей, а калі і здаралася, то ён абмяжоўваўся парай келіхаў піва, не болей. І хаця алкаголь быў ва ўсёй гэтай гісторыі далёка не апошнім элементам, мэтай дзядзькі Лёніка было менавіта «культурна пасядзець», а не напіцца ў бэлю.\nСлова «культурна» ўжывалася тут як сінонім словаў «якасна», «годна», «прыстойна», «добра». Адным словам — культурна. Слова спрацоўвала як пароль, пропуск, аўсвайс. Рэдка якая жонка можа запярэчыць, калі «культурна». Ягоная жонка, а мая стрыечная бабка, не надта і пярэчыла. Так, крыху толькі, для парадку…\nЦі маем мы сваю адметную традыцыю кнайпаў і «культурных пасядзелак»? З літаратуры на памяць прыходзіць не так і шмат: у Адамчыка ў «Чужой бацькаўшчыне», у Пясэцкага амаль у кожнай кнізе, а самыя яркія эпізоды — у «Трылогіі злодзеяў». Ну, і Джоан Роўлінг у сваім «Гары Потэры» піша пра разборкі Хагрыда і Максім з мясцовым ваўкалакам у мінскім пабе ў памятным 1995-м. Яшчэ славуты віленскі «Зялёны Штраль», але «Штраль» — гэта кавярня, а пра кавярні іншым разам.\nАпошнім часам я, як той дзядзька Лёнік, люблю пасядзець з куфлем піва ў якой-небудзь мінскай кнайпе. Пажадана без гучнай музыкі і ваўкалакаў. Мне падабаецца “Аліварыя”, яе смак і кошт. Інтэр’ер таксама мае значэнне, і выдатна, што апошнім часам ёсць з чаго выбіраць. Але, безумоўна, галоўнае — гэта людзі. Без людзей няма кнайпы, і лепш за ўсё, калі гэта сябры. У мяне іх, дзякуй богу, шмат. Яны разумныя, дасціпныя, таленавітыя, з імі цікава і заўсёды ёсць пра што пагаварыць. Ці нават моўчкі культурна пасядзець.\nМіхал Анемпадыстаў, фота аўтара


10 верасень 2021, 19:43\nПра гэта паведамілі на сайце фэдэрацыі. У паведамленьні гаворыцца, што Баскаў напісаў заяву аб звальненьні ў сувязі зь «неабгрунтаваным грубым ціскам». Адзначаецца, што «Баскаў пайшоў на вымушаную меру, каб не нашкодзіць віду спорту».\nРаней Міжнародная фэдэрацыя хакею (IIHF) заявіла, што калі Фэдэрацыя хакею Беларусі будзе ігнараваць патрабаваньні аб дыскваліфікацыі Дзьмітрыя Баскава, санкцыі могуць чакаць яе саму.\nБаскава дыскваліфікавалі пасьля 9-месячнага расьсьледаваньня Дысцыплінарнай камісіі IIHF, якая палічыла, што ён парушае Кодэкс паводзінаў фэдэрацыі.\nІнцыдэнт адбыўся 11 лістапада 2020 году на «плошчы Перамен» у Менску, дзе група людзей сустрэлася, каб перарэзаць бел-чырвона-белыя стужкі, якія сьведчаць аб палітычнай апазыцыі ў Беларусі. На Бандарэнку падчас інцыдэнту напалі, ён атрымаў цяжкія раненьні і на наступны дзень ад іх памёр.\nПасьля IIHF атрымала справаздачы ад Беларускага фонду спартовай салідарнасьці (BSSF) і даручыла незалежнай сьледчай фірме зрабіць агляд агульнадаступнай інфармацыі адносна сьцьвярджэньняў пра датычнасьць Баскава да інцыдэнту, які прывёў да сьмерці Бандарэнкі, і да любых дзеяньняў, зьвязаных з гэтым.


В магазине «Родны кут» по улице Советской открылся цех по выпечке свежих булочек — Новости в Поставах\n29.02.2020 postawy320Комментариев нет\nДухмяны водар свежых булачак прыцягвае пакупнікоў у магазіне «Родны кут» па вуліцы Савецкай у Паставах.\nДва тыдні таму тут адкрыўся міні-цэх па іх выпечцы. Здоба ў краме прадавалася і раней, але яна завозілася з цэнтральнага кандытарскага цэха, які размяшчаецца на хлебазаводзе, і, зразумела, не заўсёды трапляла ў гандлёвую кропку прама з печы. Цяпер — менавіта так. Прычым выпякаюцца булачкі з ранку да вечара, таму ў любы час іх можна купіць найсвяжэйшымі.\nІнжынер-тэхнолаг аддзела грамадскага харчавання Пастаўскага філіяла аблспажыўсаюза Алена Штура (у цэнтры) і кандытары Галіна Каралёнак і Людміла Сытава з прадукцыяй міні-цэха\n— Калі на першым часе ў «Родным куце» штодня выпякалі і прадавалі да 100 булачак, то зараз — больш за 300 дваццаці відаў, — расказвала начальнік аддзела грамадскага харчавання Пастаўскага філіяла аблспажыўсаюза Крысціна Красоўская. — Начынка разнастайная: усемагчымыя джэмы, карыца, ананасы, яблыкі, бананы, вішня і многае іншае. Выпякаем і круасаны, а таксама раліні са шпінатам, курыным мясам, агароднінай.\nУ бліжэйшых планах работы новага цэха — расшырэнне асартыменту выпечкі і правядзенне ў «Родным куце» дэгустацыі яго прадукцыі. Запэўніваю: адмовіцца ад такой смакаты, як свежыя духмяныя булачкі, немагчыма. Праверана на сабе. Пацверджана іншымі пакупнікамі.


У чым розніца паміж лекарам і лекарам?\nНа гэта пытанне ёсць і фармальныя, і неафіцыйныя адказы. У Злучаных Штатах (і многіх іншых краінах) "лекар" - гэта агульны тэрмін для тых, хто з прафесійнай доктарскай ступенню, які дыягнастуе і лечыць хваробы ці траўмы. У той час як медсёстры, лекары ПА і іншыя медыцынскія работнікі таксама ўдзельнічаюць у гэтай практыцы, тытул "доктар" зарэзерваваны для тых, хто скончыў медыцынскую школу (або остеопатическую школу) і мае доктарскую дысертацыю або ступень доктара медыцынскіх навук (або MB з іншай краіны). Акрамя таго, урачы-артапеды, стаматолагі, оптыкі, клінічныя псіхолагі, мануальныя тэрапеўты і, у некаторых штатах, немедыцынскія ўрачы называюцца ўрачамі. Цікава, што фармацэўты, якія таксама маюць доктарскую ступень у галіне аховы здароўя, практычна ніколі не называюцца медыкамі.\nФармальна кажучы, лекар - гэта той, хто мае доктарскую ступень, як лекар. Лекары (як было сказана вышэй) таксама маюць доктарскую ступень, але звычайна не патрабуюць дбайнага даследавання і дысертацыі. Гэта хутчэй прафесійная падрыхтоўка, як юрыдычная школа. Назва "доктар" таксама становіцца часткай вашага ўласнага імя, напрыклад, містэр Джонс ці д-р. Чавэс. «Доктар» - гэта не назва, а толькі апісанне паклікання.\nТакім чынам, лекар будзе лекарам са ступенню MD / DO / MB. Тут таксама медыкі неафіцыйна ўключаюць усе МД / ДО / МБ, незалежна ад спецыяльнасці. Аднак на некаторых узроўнях (напрыклад, для ліцэнзійных мэт) лекары і хірургі вызначаюцца асобна, гэта азначае, што лекар звяртаецца да медыцынскіх спецыяльнасцей, а хірург спасылаецца на хірургічныя спецыяльнасці. Я не ўпэўнены, чаму гэта адрозненне неабходна для ліцэнзавання. Шмат, шмат гадоў таму хірургі не былі сапраўднымі ўрачамі, яны проста праслаўлялі цырульнікаў ... магчыма таму.\nНапрыклад, я агульны хірург, і я называю доктар, і я таксама адношу сябе да ўрача. У мяне ёсць ступень доктара медыцынскіх навук і ліцэнзія "ўрач і хірург" ад дзяржавы, дзе я працую. Стаматолаг таксама мае званне доктара, але гэта не лекар. У вас іншая ступень (звычайна DDS) і іншая ліцэнзія.\nВось нефармальная паломка:\nУсе спецыяльнасці ад MD, DO, MB\nЛекары: (якія маюць званне ўрача)\nMD, DO, MBs, DDS, DMD, OMFS, OD, DPM, клінічны псіхолаг, DC, кандыдаты навук\nЛекары рэдка называюць медыкамі:\nPharmD, JD, LLD, DPT, DAc, EdD, доктар клінічнага харчавання і многія іншыя.\n"Доктар" - гэта званне і можа быць прысуджана людзям, якія дасягнулі самай высокай ступені ў розных галінах, такіх як медыцына, права, мастацтва і навука, інжынерыя, адукацыя, стаматалогія, ветэрынарная медыцына, рэлігія і г.д. У некаторых галінах (медыцына, стаматалогія) выкарыстанне назвы амаль універсальнае. У астатніх выпадках яго выкарыстоўваюць рэдка. Адвакаты ў ЗША маюць ступень JD (Juris Doctor), але ніколі не выкарыстоўваюць гэты тытул. За межамі медыцынскіх абласцей загаловак звычайна выкарыстоўваецца толькі ў сваім кантэксце. Уладальнік адукацыйнай доктара называецца лекарам у сваёй школе. Але калі ён называе сябе "Dr. Сміт "На вечарынах ён, напэўна, альбо будзе марнаваць шмат часу, тлумачачы, што ён не такі лекар, альбо прыйдзецца глядзець на дзіўную сып, якую чалавек, з якім яны размаўляюць, ужо некалькі тыдняў.\n"Доктар" - гэта прафесія і абмяжоўваецца (прынамсі ў ЗША) людзьмі, якія маюць ступень гуманітарнай медыцыны, як правіла, алапатычнай або остеопатической з доктарам медыцынскіх навук і ступеняў аховы здароўя, і былі ўхвалены дзяржавай для практыкі медыцыны і хірургічнае ўмяшанне ў гэтым стане.\nМая ступень доктара медыцыны дазваляе мне называцца "лекарам". Маё медыцынскае пасведчанне штата Агаё робіць мяне лекарам. Гэтая ліцэнзія таксама прымушае мяне называць "лекарам".\nГэта збольшага залежыць ад краіны, у якой вы практыкуеце, і ў Еўропе і іншых краінах гэта розна, але я мяркую, што мы гаворым пра ЗША\n"Доктар" і "доктар" часта выкарыстоўваюцца ўзаемазаменна, але з моманту з'яўлення прафесіі "фельчар" на самай справе была розніца паміж двума тытуламі.\nКаб стаць урачом, вам трэба шмат гадоў укласці сродкі ў адукацыю і навучанне, неабходныя для дыягностыкі захворванняў, вызначэння адпаведных варыянтаў лячэння і прызначэння лекаў. Спатрэбіцца 4 гады, каб атрымаць ступень бакалаўра ў медуніверсітэце, яшчэ 2 гады, каб атрымаць медыцынскую ступень або доктар медыцынскіх навук, а потым 3 да 7 дадатковых гадоў навучання, перш чым атрымаць ліцэнзію на практыку медыцыны ці хірургіі можа атрымаць. Лекары сертыфікаваны калегіяй на нацыянальным узроўні і павінны атрымліваць дзяржаўную ліцэнзію дзе б яны не праходзілі практыку.\nСтаць медыцынскім памочнікам - няпростая задача, але гэта займае менш школьных гадоў, чым паўнавартасны лекар.\nКваліфікацыя ПА нязначна адрозніваецца ад штата да штата, але для атрымання ліцэнзіі на практыку патрабуецца 4-гадовая ступень і праходжанне акрэдытаванай праграмы фельчара, якая звычайна ўключае 27-месячны курс.\nКаб атрымаць ліцэнзію ПА, неабходна таксама паспяхова прайсці год клінічнай ратацыі, у якім вы набудзеце практычны медыцынскі досвед.\nЯк практыкуючы ПА, вы павінны прайсці пастаянныя навучальныя курсы і рэгулярна пераглядаць свае медыцынскія веды.\nМедыцынскі памочнік - гэта лекар, які працуе пад наглядам лекара.\nІ лекар, і ПА падзяляюць адказнасць за догляд за пацыентамі. У задачы ПА ўваходзіць агляд пацыентаў, дыягностыка захворванняў, гісторыя пацыентаў, распрацоўка і рэалізацыя планаў лячэння, кансультаванне пацыентаў па планах здароўя і зашыванне ран.\nАсноўныя задачы ПА перасякаюцца з задачамі лекара ў некалькіх аспектах. за выключэннем некаторых важных умяшанняў, такіх як аперацыі. Медыцынскія работнікі могуць дапамагчы ўрачам пры аператыўных умяшаннях, але самі па сабе не ўпаўнаважаны на правядзенне аперацый.\nПры гэтым галоўнае адрозненне прафесійных функцый паміж урачом і медсястрой складаецца ў тым, што лекар працуе аўтаномна, а ПА заўсёды працуе разам з лекарам. Медыцынскія работнікі маюць права пісаць рэцэпты ў некаторых штатах, а не ў некаторых.\nЛекары - гэта тэрмін, які (у любым выпадку ў Злучаных Штатах Амерыкі) уважліва выкарыстоўваецца для лекараў і лекараў-остэапатаў. Нядаўна іншыя "медыцынскія работнікі" вырашылі, што тэрмін "лекар" павінен прымяняцца і да іх. Зараз шмат людзей, якія не маюць медыцынскай падрыхтоўкі дактароў і дактароў і хацелі б называць іх "медыкамі".\nДа "доктара" звярталіся, як да лекара. Але некаторыя людзі, якія зараз скончылі праграмы, якія даюць дыплом "доктара" (ортопед, акуліст, доктар медыцынскіх сясцёр і г.д.), таксама могуць лічыць сябе "лекарамі".\nТак што гэта незразумела. Трохі.\nУ чым розніца паміж дызайнам, арыентаваным на чалавека і UX? Ці патрэбны гэтыя вобласці аднолькавай падрыхтоўкі / вопыту?У чым розніца паміж афіцэрам і прапаршчыкам у арміі ЗША?У чым розніца паміж спадчынай і мэтай?У чым асноўнае адрозненне дызайну паміж змеявікам і пастаяннай змеявікам? І чаму?У чым розніца паміж USB 2.0 і 3.0?Якая розніца паміж добрым і дрэнным дырыжорам з 4 баламі?У чым розніца паміж адукацыяй і асабістым развіццём?


«Няма веры, што гэтыя выбары могуць нешта змяніць. І гэта прымушае журналістаў штучна драматызаваць некаторыя рэчы» | baj.by\n«Тады была ўсё ж большая цікавасць да палітыкаў, а не да фрыкаў, – зараз жа на першым этапе асноўная ўвага была прыкавана менавіта да фрыкаў. Сёння людзі, якія пішуць пра гэтую кампанію, вымушаныя пісаць пра нейкія заявы, няхай і гучныя, але за якімі не стаіць нічога. Журналісту даводзіцца хутчэй забаўляць публіку, чым пісаць пра істотныя рэчы».\n«...Складанасць ёсць у тым, што «цана» выбараў не вельмі высокая. Гэта значыць цана пытання – «што могуць змяніць у маім жыцці гэтыя выбары?» – шмат у чым нулявая. Паколькі няма веры ў тое, што гэтыя выбары могуць што-небудзь змяніць. І гэта прымушае журналістаў штучна драматызаваць некаторыя рэчы, звяртаць увагу на пэўныя рэчы, якія могуць быць цікавыя ці весяліць публіку.\nЗ іншага боку, на самай справе за гэтым гарызонтам падзей знаходзіцца і іншы момант: у эканоміцы цяпер сітуацыя вельмі складаная. Палітычныя гульцы – ні з аднаго, ні з другога боку, – практычна не выкарыстоўваюць праблемы ў эканоміцы. І не выключана, што журналістам прыйдзецца звярнуць увагу на гэтыя праблемы самастойна, прымушаць палітычных гульцоў адказваць на сур'ёзныя пытанні. Гэта могуць быць пытанні, звязаныя з занятасцю, або іншыя рэчы, якія сапраўды турбуюць масавую аўдыторыю».\n«На любых выбарах журналісту не трэба прадавацца і пісаць заказныя артыкулы. Я магу зразумець, калі журналіст становіцца на тую ці іншую пазіцыю і піша на чыюсьці карысць. Бо ён думае, ён суперажывае нейкаму з бакоў. Але заўсёды, падчас усіх выбарчых кампаній, узнікае прапанова: «А давайце вы напішаце так-та, а мы вам аддзячым такім чынам». Вось гэтага рабіць зусім нельга, паколькі рэпутацыя даволі хутка губляецца. Аўдыторыя амаль заўсёды заўважае штучнасць пазіцыі, рэдакцыйная палітыка церпіць ад такіх публікацый, і ў выніку губляецца аўтарытэтнасць таго ці іншага выдання».\nПоўная версія гутаркі


Міёрскія навіны> Версія для друку> Быть занятыми интересным делом - лучшая профилактика. Акция "Забота" идет на Миорщине\nГалоўная > Грамадства > Быць занятымі цікавай справай – найлепшая прафілактыка. Акцыя "Клопат" ідзе на Міёршчыне\n25-05-2020, 16:51. размясціў: gazeta\nНа Міёршчыну «Клопат» прыйшоў з прафесійным фотаапаратам. Такі падарунак зрабіла выхаванцам дзіцячага прытулка ў Дзісне старшы інспектар ІСН Святлана Хаданёнак. Набыць карысную і цікавую рэч для ўстановы дапамаглі супрацоўнікі РАУС і нераўнадушныя міярчане. Падчас акцыі запланаваны і іншыя мерапрыемствы.\n– Асноўная мэта акцыі – арганіза- ваць летнюю занятасць і вольны час дзяцей, папярэдзіць правапарушэнні і злачынствы ў асяродку непаўналетніх, – адзначае Святлана Хаданёнак. – З пачатку года ў нашым раёне абвастрылася сітуацыя з падлеткавай злачыннасцю. Па стане на 18 мая, узбуджаны чатыры крымінальныя справы і адна знаходзіцца ў вытворчасці. Калі прывесці статыстыку мінулых гадоў, то ў 2018-м і ў 2019-м усяго было па чатыры крымінальныя справы. Між тым наперадзе лета, калі ў непаўналетніх больш вольнага часу, і трэба прыкласці намаганні, каб яны не трацілі яго на супрацьпраўныя ўчынкі. Заўважу, што сёлетнія злачынствы ўчынены навучэнцамі ліцэяў і сярэдніх спецыяльных устаноў, якія прыязджалі дадому на выхадныя.\nУсе чатыры злачынствы маёмаснага характару. Іх прычыны старшы інспектар ІСН бачыць у праблемным матэрыяльным становішчы, адсутнасці бацькоўскага кантролю і, самае важнае, незанятасці падлеткаў у вольны час. Пра арганізацыю адпачынку дзяцей паклапоцяцца падчас акцыі.\n– Сёлета «Клопат» пройдзе з пэўнымі карэктывамі, якія ўнесла складаная эпідсітуацыя, – заўважае Святлана Юр’еўна. – Масавыя мерапрыемствы не плануюцца, аднак індывідуальная работа з праблемнымі падлеткамі будзе весціся актыўна. Яна ўключае ў сябе гутаркі, маніторынг сацыяльных сетак, рэйды па месцах адпачынку моладзі. Будуць дзейнічаць прышкольныя лагеры, наведвальнікамі якіх стануць і дзеці, што не вызначаюцца прыкладнымі паводзінамі. Накіравалі хадайніцтва ў сельвыканкамы з просьбай замацаваць за непаўналетнімі, з якімі праводзіцца індывідуальная работа, адказных асоб на месцы. Гэта могуць быць супрацоўнікі сельвыканкамаў і мясцовыя дэпутаты, медыкі і педагогі. Калі эпідсітуацыя палепшыцца, правядзём «Кірмаш вакансій», у якім звычайна ўдзельнічаюць кіраўнікі прадпрыемстваў і арганізацый раёна, куды можна працаўладкаваць падлеткаў на сезон.\nСярод мэт «Клопату» – папярэдзіць дзіцячыя траўматызм і гібель. На працягу мая інспекцыя па справах непаўналетніх абследуе дзіцячыя гульнёвыя пляцоўкі ў школах і дварах, месцы адпачынку моладзі. Пра недахопы інфармуе УП ЖКГ.\nЗ 18 мая распачаліся штодзённыя рэйды па месцах актыўнага адпачынку як у горадзе, так і на тэрыторыі раёна.\n– У Міёрах моладзь любіць бавіць час на плошчы Памяці загінулых барацьбітоў, плошчы Леніна ля РДК, паўвостраве, на прыпынку за гасцініцай УП ЖКГ, – расказвае старшы інспектар ІСН. – Ніводны год не абыходзіцца без адміністрацыйных правапарушэнняў. Найбольш распаўсюджаныя – знаходжанне па-за жыллём пасля 23.00 без суправаджэння дарослых, распіццё алкагольных напояў, у тым ліку піва, у грамадскім месцы. Выяўляем факты ўцягнення непаўналетніх у супрацьпраўныя ўчынкі.\nЦяпер інспекцыя па справах непаўналетніх праводзіць індывідуальную работу з дзевятнаццацю школьнікамі ва ўзросце ад 12 да 17 гадоў. Пад пільны нагляд праваахоўнікаў іх прывялі розныя правапарушэнні, у тым ліку дробны крадзеж і пашкоджанне маёмасці. Падчас акцыі «Клопат» ІСН узмоцніць работу як са сваімі непасрэднымі падапечнымі, так і з непаўналетнімі, чые паводзіны разглядалі на саветах прафілактыкі ў школах. Прафілактыка падразумявае як індывідуальныя сустрэчы, так і назіранне за падлеткамі на іх старонках у сацсетках.\n– У мінулым годзе ўстанавілі факт правапарушэння праз «Інстаграм». Падлеткі размясцілі фотаздымкі, на якіх распіваюць піва. Вось так сябе «рассакрэцілі», – усміхаецца Святлана Хаданёнак. – Таму такія здымкі найлепш не выкладаць і ўвогуле падобнымі справамі не займацца. Вольны час раю прысвячаць самаразвіццю: чытаць кнігі, займацца спортам, глядзець пазнавальныя відэа, займацца рукадзеллем і так далей. Ёсць шмат заняткаў, якія дораць куды больш уражанняў, карысці, пазітыву, чым бутэлька піва, распітая ў цёмным завулку.\nЗ 14 па 18 мая ў раёне праходзіла мерапрыемства «Падлетак», скіраванае на прафілактыку супрацьпраўных паводзін у асяродку непаўналетніх. У гэты час правапарушэнняў сярод падлеткаў не выяўлена, злачынстваў яны не ўчынялі.\nФота прадастаўлена ІСН.


Catholic.by - Гамілія Апостальскага Нунцыя арцыбіскупа Габара Пінтэра на Імшы ў вігілію Нараджэння Пана\nГамілія Апостальскага Нунцыя арцыбіскупа Габара Пінтэра на Імшы ў вігілію Нараджэння Пана\n24.12.2017 23:50 Catholic.by\ncённяшняя літургія дазваляе нам сузіраць вачыма веры таямніцу Божага Нараджэння. У Богу, які для нас становіцца чалавекам, кожны можа адчуць сябе любімым і прынятым, убачыць, наколькі з’яўляецца каштоўным і адзіным у вачах нашага Створцы і Збаўцы. Каб лепш зразумець, чаму Бог пажадаў стаць чалавекам дзеля нашага збаўлення, хачу падзяліцца з вамі гісторыяй, якую напісаў Бруно Ферэро.\nЖыў адзін чалавек, які лічыў Божае Нараджэнне незразумелай байкай. Ён быў ветлівым і сціплым, любячым сваю сям’ю і сумленным у адносінах з іншымі. Але ён не здолеў паверыць у таямніцу Уцелаўлення, а будучы чалавекам сумленным, не жадаў прыкідвацца, што верыць. Аднойчы ў вігілію Божага Нараджэння яго жонка з дзецьмі збіраліся на святую Імшу апоўначы. “Мне вельмі шкада, але я не паеду з вамі, – сказаў ён. – Я не магу зразумець, што азначае, што Бог стаўся чалавекам. Таму застануся дома і буду чакаць вас, каб пасля разам выпіць гарачай гарбаты”.\nЯго сям’я ад’ехала на машыне, пачынаў падаць снег. Чалавек падышоў да акна і глядзеў, як снег станавіўся ўсё больш густым і цяжкім. “Праўдзівыя Каляды са снегам!” – падумаў ён. Пасля вярнуўся ў сваё крэсла ля каміна і пачаў чытаць кнігу. Праз некалькі хвілін ён быў здзіўлены глухім стукам, які паўтараўся.\nЁн падумаў, што нехта забаўляецца, кідаючы снежкі ў вокны гасцінай. Калі чалавек падышоў да дзвярэй, каб зразумець, што адбываецца, то ўбачыў чараду птушак, якія ў снежнай буры адчайна шукалі ціхага месца. Летучы на святло акна, яны ўдараліся ў шкло, а некаторыя з іх, аглушаныя, падалі на зямлю.\n“Я не магу дапусціць, каб гэтыя небаракі замерзлі на снезе, – падумаў ён. – Але як ім дапамагчы?”\nЁн успомніў пра стары склад, які мог бы забяспечыць птушкам цёплы прытулак. Чалавек надзеў паліто і боты і патупаў па снезе ў кірунку склада. Адчыніў шырока дзверы і ўключыў святло. Але птушкі не заляталі туды.\n“Трохі ежы прыцягне іх”, – падумаў ён. Паспяшаўся дадому, узяў хлеб і, крышачы яго, зрабіў шлях да адрыны. Але птушкі не звярталі ўвагу на хлебныя крошкі і працягвалі мітусіцца ў буры.\nЧалавек пачаў махаць рукамі, каб прыцягнуць увагу, але чарада, спалохаўшыся, разляталася ва ўсіх напрамках, толькі не ў цёплы і асветлены прытулак.\n“Яны бачаць мяне як дзіўную і жахлівую істоту, – сказаў ён. – Я яшчэ больш напалохаў іх. Як паказаць ім, што яны могуць давяраць мне?” Дзіўная думка ўразіла чалавека: “Калі б толькі я мог быць на працягу некалькіх хвілін птушкай, магчыма, я мог бы прывесці іх у бяспечнае месца”.\nМенавіта ў гэты момант зазванілі касцёльныя званы. Чалавек застыў у цішыні, слухаючы іх звон. Потым ён упаў на калені на снег. “Зараз я разумею, – прашаптаў ён. – Зараз я ведаю, чаму Ты павінен быў зрабіць гэта, чаму Ты ўцелавіўся”.\nДарагія браты і сёстры, я шчыра веру ў тое, што сёння мы тут знаходзімся таму, што спазналі бязмежную любоў Бога да нас, але колькі ёсць людзей, такіх, як гэты чалавек з апавядання, якія яе яшчэ не разумеюць, якія падыходзяць да яе скептычна і з насмешкай.\nА Бог і сёння працягвае стукацца ў кожнае сэрца.\nНяхай радасць гэтай ночы адновіць у нас жаданне “стукацца” ў Імя Хрыста ў сэрцы нашых бліжніх. Дазволім Богу дзейнічаць праз нас. Амэн.\nАбноўлена 26.12.2017 10:52


Кезгайла Валімонтавіч — Вікіпэдыя\nДзявалтаў, Вілкамірскі раён, Летува\nМіхал, Ян, Дабяслаў, Пётар\nКезгайла Валімонтавіч (у каталіцтве Міхал; каля 1380 — 1449) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага. Староста генэральны жамойцкі (1412—1432, 1440 і з 1445), кашталян віленскі (з 1445). Заснавальнік роду Кезгайлаў.\nВалодаў часткай Дзевялтова, Солаў і Сьвядасьці. Ад вялікага князя Вітаўта атрымаў Крожы, Плоцеле і іншыя маёнткі ў Жамойці. Трымаў Вількамірскае староства (1409—1412).\nЗь літоўскага баярскага роду, сын Валімонта Бушкавіча. Меў братоў Яўнута, Румбольда, Шадзібора, Судзівоя і Гудыгерда.\nУпершыню згадваецца ў 1401 пры складаньні Віленска-Радамскай уніі. Быў заўзятым прыхільнікам Вітаўта, пры падтрымцы якога зрабіўся старостам жамойцкім. Актыўна спрыяў хрысьціянізаціі паганцаў-жамойтаў, у 1418 здушыў сялянскае паўстаньні, а ў 1419 выкрыў змову мясцовага баярства супраць вялікага князя.\nПа сьмерці Вітаўта ў 1430 разам з братамі Румбольдам і Яўнутам падтрымаў абраньне вялікім князем Сьвідрыгайлы. Быў сярод падпісантаў антыпольскай Хрыстмэмэльскай дамовы (1431). Па тым, як у 1432 у выніку перавароту да ўлады прыйшоў Жыгімонт Кейстутавіч, Валімонтавічаў узялі ў палон. Румбольда і Яўнута пакаралі сьмерцю, тым часам Кезгайлу вярнулі ўсе ягоныя ўладаньні. Магчыма, да гэтага прычынілася тое, што ягоная дачка ажанілася зь Янам Гаштольдам — уплывовым хаўрусьнікам Жыгімонта. Пазьней удзельнічаў у складаньні Гарадзенска-Троцкай уніі.\nАжаніўся з Аленаю (невядомага паходжаньня), меў сыноў Міхала, Яна, Дабяслава і Пятра.\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Кезгайла_Валімонтавіч&oldid=1706851»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 17 красавіка 2014 году ў 03:36.


Паходзіў з высакароднай сям’і (бацька — Нікамах быў лекарам македонскага караля Аміны ІІІ, маці — Фэстыда). Арыстотэль рана страціў бацькоў. У 18-гадовым узросьце пачаў жыць у Афінах, дзе захапіўся лекцыямі Плятона. У хуткім часе адасобіўся для незалежных філязофскіх разважаньняў. У 343 годзе да н. э. македонскі кароль Філіп (Піліп) даверыў Арыстотэлю выхаваньне свайго сына Аляксандра (будучы Аляксандар Македонскі). Выхаваньне працягвалася каля трох-чатырох гадоў, пасьля яго заканчэньня Арыстотэль быў шчыра ўзнагароджаны праз караля. У 334 годзе да н. э. Арыстотэль заснаваў у Афінах сваю школу ў ліцэі, якая атрымала назву перыпатэтычнай. Пасьля сьмерці Аляксандра Македонскага жыхары Афінаў паднялі паўстаньне для ўзнаўленьня незалежнасьці. Арыстотэль праз свае былыя стасункі з Македоніяй не карыстаўся сымпатыяй у афінянаў. Адчуваючы пагрозу ў сваім далейшым прабываньні ў Афінах, Арыстотэль перасяліўся ў Халкіс на Эўбэі дзе і памёр у 322 годзе да н. э..\nНавуковыя погляды [рэдагаваць]\nНавуковая спадчына [рэдагаваць]\nТворы Арыстотэля былі вядомыя на Русі, ў 14—15 стст. распаўсюджваліся зборнікі, што ўключалі ўрыўкі яго твораў. У Вялікім Княстве Літоўскім цікавасьць старабеларускай грамадзкай думкі да ідэй Арыстотэля ўзрасла ў эпоху Адраджэньня. Глыбока ведаў яго творы Фрынцыск Скарына, які пісаў пра неабходнасьць злучэньня «Саламонавай і Арыстотэлевай мудрасьці». Ва ўмовах рэфармацыйнага руху прадстаўнікі прагрэсіўнай грамадзкай думкі ВКЛ асаблівае значэньне надавалі сацыяльна-палітычным і эстэтычным дактрынам Арыстотэля (Сымон Будны, Лаўрэнці Зізаній, Андрэя Волян і інш.). У 1568 Ян Ліцыній Намыслоўскі выдаў «Дапаможнік для авалоданьня вучэньнем Арыстотэля». Элементы філязофіі Арыстотэля вывучаліся ў брацкіх школах. У 17—18 стст. у навучальных установах ВКЛ вучэньне Арыстотэля трактавалася ў духу рэлігійна-каталіцкай артадоксіі; у той жа час значна ўзрасла цікавасьць да яго прыродазнаўчых канцэпцый. Эклектыкі імкнуліся злучыць ідэі Арыстотэля з новай навукай. Але ў канцы 18 ст. адбыўся адыход навуковай думкі ад схаластызаванага арыстотэлізму.\nТворы Арыстотэля, якія цалкам або часткова дайшлі да нашага часу: «Катэгорыі», «Аб тлумачэньні», «Першыя аналітыкі», «Другія аналітыкі», «Топіка» «Аб сафістычных абвяржэньнях» «Фізыка» «Аб паходжаньні і зьнішчэньні «Аб небе» «Мэтыяралёгіка» «Гісторыя жывёл» «Аб частках жывёл» «Аб узьнікненьні жывёл» «Аб руху жывёл» «Пра душу» «Нікамахава этыка» «Эўдэмава этыка» «Палітыка» «Афінская палітыя» «Рыторыка» «Паэтыка».\nШматлікія сачыненьні Арыстотэля ахопліваюць амаль усю вобласьць даступных тады ў той час ведаў, яія ў яго працах атрымалі найбольш глыбокае філязофскае абгрунтаваньне, было прыведзена ў строгі, сыстэматычны парадак, і яго эмпірычны базіс значна ўзрос. Некаторыя з гэтых сачыненьняў не былі выдадзеныя ім самім пры жыцьці, а многія іншыя падложна яму прыпісаныя ў наступстве. Але нават некаторыя месцы тых сачыненьняў, якія бсяспрэчна належаць яму, можна паставіць пад сумнёў, і ўжо старажытныя стараліся патлумачыць сабе гэту няпоўнасьць рукапісаў Арыстотэля. Паводле паданьня, якое захавалася ў Страбона і Плютарха, Арыстотэль завяшчаў свае сачыненьні Фэафрасту, ад якога яны перайшлі да Нэлія са Скепсіса. Настпунікі Нэлія схавалі каштоўныя рукапісы ад хцівасьці пэргамскіх цароў у 1111, дзе яны моцна пастрадалі ад сырасьці і цьвілі. У 1 стагодзьдзі да н. э. яны былі проданыя за высокую цану багачу і аматару кнігаў Апэлікону ў вартым жалю стане, і ён пастараўся аднавіць пацярпелыя месцы ў рукапісах сваімі ўласным прыбаўкамі, але не заўжды пасьпяхова. Пазьней, пры Суле, яны трапілі ў ліку іншай дабыцы ў Рым, дзе Тыраніян і Андронік Радоскі выдалі іх у сучасным выглядзе. Паводле меркаваньня некаторых дасьледчыкаў, гэты аповед можа быць верным толькі адносна вельмі невялікага ліку другасных сачыненьняў Арыстотэля.\nФілязофскія погляды Арыстотэля [рэдагаваць]\nАтрымана з «http://be-x-old.wikipedia.org/w/index.php?title=Арыстотэль&oldid=1539877»\tКатэгорыі: Грэцкія філёзафыФілязофія антычнасьціВікіпэдыя:Добрыя артыкулы is-wikiСхаваныя катэгорыі: Вікіпэдыя:Істотныя артыкулыВікіпэдыя:Добрыя артыкулы zh-wiki\tНавігацыйнае мэню


Выстава «Цуд на Каляды» - Календарь событий - Туризм и Отдых\n23.01.2014 - Календарь событий\nВыстава «Цуд на Каляды»\n24 снежня а 16-й гадзіне ў Нацыянальным гістарычным музеі Рэспублікі Беларусь адкрываецца выстава мастачкі Зоі Луцэвіч «Цуд на Каляды».\nЗоя Луцэвіч і яе мастацкія творы вядомыя не толькі ў Беларусі, але і далёка за межамі. Яе працы выстаўляліся ў Беларусі, Расіі, Балгарыі, краінах Балтыі, Польшчы, Германіі, Аўстрыі, ЗША. Кожная яе выстава заўсёды зацікаўлівае аматараў жывапісу. Магчыма з-за таго, што яе карціны нясуць у сабе нейкую аўру таямнічасці. Акрамя таго, Зоя Луцэвіч сама па сабе неардынарная асоба, яна ўмее прыцягнуць увагу публікі.\nПраект «Цуд на Каляды» ўзнік прыкладна 10 год таму, але да сённяшняга моманту не экспанаваўся. Ён складаецца з больш чым 30 графічных лістоў, якія аб’яднаны адной тэмай, але розных па каларыце, настрою, мастацкім выкананні. Гэта прыгожы, гарэзлівы, навагодні праект. На работах глядач можа разгледзець сілуэты чароўных птушак ці елкі з птушынымі галовамі, ці дрэвы з рознакаляровымі цацкамі, ці людзей у маскарадных касцюмах, анёлаў і валхвоў, якія прыносяць дары.\nНа выставе таксама прадстаўлена мэбля ручной работы. У прыватнаці, сундукі, камод і люстэрка, распісаныя ў розных стылях. Гэтыя незвычайныя і прыгожыя рэчы дапаўняюць святочную атмасферу.\nМастак запрашае трапіць у атмасферу навагодняга свята, падараваць сабе і сябрам добры настрой, пафантазіраваць, узгадаць дзяцінства і любімыя казкі, паверыць у цуд і Дзеда Мароза.\nСвяткуем Каляды разам!


Мінскі абласны выканаўчы камітэт • Афіцыйны сайт - Дадзены старт Славянскаму базару ў Віцебску\nДадзены старт Славянскаму базару ў Віцебску\nСерада, 10 Ліпень 2019 11:30\t| Крыніца: Мінская хваля, Тамара Вяцкая\nУжо 28-ы раз праходзіць гэты маштабны міжнародны фестываль. Афіцыйнае адкрыццё XXVIII Міжнароднага фестывалю мастацтваў «Славянскі базар у Віцебску» толькі 11 ліпеня, а ўжо скончыўся XVII Міжнародны дзіцячы музычны конкурс «Віцебск – 2019».\nЮныя ўдзельнікаў з 21 краіны пабывалі ля помніка старому Хатабычу - гэтага любімага дзецьмі і дарослымі чараўніка прыдумаў пісьменнік Лазар Лагін, які жыў у Віцебску ... А заўтра адбудзецца гала-канцэрт і ўзнагароджанне пераможцаў. Дарэчы, пераможца мінулага года Аляксандр Балабанаў учора ўздымаў флаг фестывалю - гэтая выдатная традыцыя сабрала не толькі гарадское кіраўніцтва, але і артыстаў, і сотні гледачоў. Учора прайшоў унікальны канцэрт Прэзідэнцкага аркестра пад кіраўніцтвам Віктара Бабарыкіна з удзелам сусветных і беларускіх зорак опернай і эстраднай сцэны. Прайшлі таксама першыя прэс-канферэнцыі, на фестываль акрэдытаваныя больш за трыста журналістаў з 20 краін, у тым ліку і Мінская хваля.\nУпершыню за 28-гадовую гісторыю існавання Міжнароднага фестывалю мастацтваў «Славянскі базар» у Віцебску» пройдуць не толькі вакальныя конкурсы, але і вялікая танцавальная падзея Dream Dance Fest, у якой возьмуць удзел і танцоры з Мінскай вобласці. На плошчы Перамогі заканчваюцца апошнія падрыхтоўкі да фестывалю. Тут пачнуцца фестывальныя канцэрты, моладзевыя мерапрыемствы, спартыўныя турніры. Гэта міжнароднае танцавальнае падзея будзе весці спявачка Zena.\nА ўжо заўтра - паказ знакамітага спектакля «Сёстры Граі» Мінскага абласнога тэатра лялек «Батлейка».\nПадрабязна у гэтай катэгорыі: « «Лепш папярэдзіць, чым ліквідаваць наступствы» - ратавальнікі адзначылі лепшых журналістаў Мінскай вобласці\tШкольнікі Міншчыны сустрэлі гасцей з Паднябеснай »


Святы Айцец распачаў візіт у Балгарыю - print - Vatican News\nПапа Францішак у аэрапорце Сафіі (AFP or licensors)\nСвяты Айцец распачаў візіт у Балгарыю\nФранцішак распачаў візіт у Балгарыю. У 9.50 па мясцовым часе самалёт Airbus A321 італьянскай авіякампаніі Alitalia з Пантыфікам на борце прызямліўся ў аэрапорце Сафіі.\nСвятога Айца сустракала прадстаўнічая дэлегацыя на чале з Прэм’ер-міністрам Балгарыі Бойка Барысавым. Дзеці ў традыцыйных нацыянальных строях уручылі высокаму госцю кветкі. Папа і старшыня балгарскага ўраду прайшлі ўздоўж ганаровай варты ў тэрмінал аэрапорту, дзе правялі кароткую прыватную сустрэчу. Затым Пантыфік накіраваўся аўтамабілем у Прэзідэнцкі палац, дзе адбудзецца афіцыйная цырымонія прывітання.\nПасля візіту ветлівасці да Прэзідэнта Балгарыі Румена Радзева, Францішак звернецца з прамовай да прадстаўнікоў уладаў, грамадзянскай супольнасці і дыпламатычнага корпуса, акрэдытаванага ў балканскай краіне.\nВізіт Папы ў Балгарыю будзе праходзіць з 5 па 6 мая 2019 г. пад дэвізам “Pacem in terris” – “Мір на зямлі”. Гэта будзе 29-е Апостальскае падарожжа Святога Айца. 7 мая ён наведае з аднадзённым візітам Паўночную Македонію.\nРэпартаж аб пачатку падарожжа Папы ў Балгарыю


Услед за Коласам | Настаўніцкая газета\nУслед за Коласам\n13.05.2017 15.05.2017 - 11:39Родная зямля\nЗа лесам — лес, за тым лесам — балота, за балотам — возера, а за возерам — рачулка, за ёй — зноў лес, сярод якога — вёска. У той вёсцы — палешукі, якія не толькі ўмеюць працаваць, але і добра адпачываць. А яшчэ яны вывучаюць багатае мінулае роднага краю і дзеляцца гэтым мінулым з жыхарамі іншых вёсак, іншых раёнаў, іншых краін. Цэнтрам гэтага маляўнічага куточка з бясконцымі лясамі і балотамі, глыбокімі азёрамі, звілістымі рачулкамі, утульнымі вёскамі і працавітымі людзьмі з’яўляюцца Ганцавічы.\nСярод лесу і балот\nКалі праязджаеш на дызель-цягніку “Баранавічы — Лунінец” праз той самы лес, за якім лес, праз тое самае балота, за якім возера, а потым рачулка і зноў лес, то міжволі ўзгадваеш Коласавы радкі: “А лесу і балот тут быў непачаты край. Сама вёска стаяла на невялічкай палянцы сярод лесу і хмызнякоў… Край палянкі прарэзваўся чыгункай. Дарога ішла каля самай вёскі, захопліваючы нават адзін канец вуліцы. Зараз жа за пераездам пачынаўся лес”. Трылогія “На ростанях”, аповесць “У палескай глушы”, пачатак мінулага стагоддзя. У 2017 годзе тут таксама дастаткова і лесу, і балот, а вёска Люсіна (літаратурнае Цельшына), пра якую сёння нагадвае прыпыначны пункт “Якуба Коласа”, па-ранейшаму размешчана сярод лесу і хмызнякоў.\nГлуш Палесся — так назваў гэты куточак малады настаўнік Канстанцін Міцкевіч, калі 115 гадоў назад пасля заканчэння Нясвіжскай настаўніцкай семінарыі прыехаў працаваць у Люсінскае народнае вучылішча. Глуш Палесся — так скажа наш сучаснік, калі, праязджаючы на дызель-цягніку праз ганцавіцкія балоты і лясы, дастане смартфон і паспрабуе патэлефанаваць. Амаль цэнтр Беларусі, ХХІ стагоддзе, у кожным доме, якія пад размераны грукат колаў мільгаюць за акном, ёсць інтэрнэт, а вось мабільная сувязь працуе з перабоямі. Палессе яно такое: сучаснае і ў той жа час недаступнае, адкрытае і адначасова таямнічае, загадкавае. Паспрабуем раскрыць некаторыя таямніцы гэтага маляўнічага куточка і адправімся ўслед за Коласам.\nНапамін пра песняра\nТым, хто ўпершыню прыехаў у Люсіна, варта спачатку наведаць месца, дзе знаходзілася народнае вучылішча. Хоць сам будынак не захаваўся, пазнаць тое месца вельмі лёгка. Там створаны невялікі музейна-мемарыяльны комплекс. Пафарбаваныя бярвенні складзены на зямлі ў форме зруба, акурат па перыметры сцен былой установы адукацыі. У цэнтры знаходзіцца валун з шыльдай, якая сведчыць, што “на гэтым месцы знаходзілася школа, у якой з 1902 па 1904 год працаваў настаўнікам народны паэт Беларусі Якуб Колас”. Непадалёк маладзенькія дрэўцы. Гледзячы на іх, узгадваеш радкі трылогіі, у якіх расказваецца, як Лабановіч хадзіў са сваімі вучнямі ў лес выкопваць дрэўцы, каб потым пасадзіць іх каля школы. Гэты эпізод не выдуманы. Захаваўся ліст, напісаны Канстанцінам Міцкевічам люсінцам, у якім пісьменнік цікавіцца станам дрэў, якія ён саджаў разам з вучнямі.\n“Цельшынская школа стаяла на рагу дзвюх вуліц. Адна вуліца, прасторная, роўная, шырокая, ішла на чыгунку, другая, невялічкая, бегла ў поле і зараз жа канчалася, перайшоўшы ў дарогу. На перасеку гэтых вуліц, каля саменькай школы, стаяў высачэзны крыж. Ён заўсёды прыцягаў да сябе ўвагу настаўніка і рабіў на яго моцнае ўражанне”. Высокі драўляны крыж на перакрыжаванні дзвюх вуліц, каля таго самага месца, дзе знаходзілася вучылішча, і цяпер узвышаецца-красуецца, прыцягвае ўвагу вяскоўцаў і гасцей Люсіна. Калі ад гэтага перакрыжавання кіравацца па прасторнай, роўнай, шырокай вуліцы імя Якуба Коласа, а потым уздоўж магазіна “Ядвіся”, то абавязкова прыйдзеш у Люсінскі дзіцячы сад — сярэднюю школу імя Якуба Коласа. Як бачым, напамін пра Коласа ў вёсцы літаральна на кожным кроку. А ў будынку школы — тым больш. На ўваходзе — памятная шыльда, у кабінетах і калідорах — партрэты песняра. Самым галоўным напамінам пра Коласа, скарбніцай каштоўных матэрыялаў пра гады яго працы ў Люсіне з’яўляецца літаратурна-этнаграфічны музей — сапраўдная візітоўка школы, цэнтр грамадзянска-патрыятычнага выхавання, своеасаблівы штаб школьнай краязнаўчай работы.\n“Габрыня зараз жа выйшла і хутка вярнулася з сястрой, стройнаю чарняваю дзяўчынаю, гадоў шаснаццаці, з тонкімі прыгожа абрысаванымі брывамі. Выраз яе цёмных акруглых вачэй часта змяняўся: то ў іх іскрыўся вясёлы смех і нахіл да жартлівасці, то адбівалася нейкае засмучэнне”. Такой убачыў Лабановіч Ядвісю. А цяпер паглядзіце на фотаздымак экскурсавода люсінскага музея вучаніцы 11 класа Алены Курылік. Перад вамі ў народным адзенні стройная чарнявая дзяўчына, гадоў шаснаццаці, з тонкімі, прыгожа абрысаванымі брывамі і цёмнымі акруглымі вачамі… Коласава Ядвіся — гэта не толькі канкрэтны, але, напэўна, і абагульнены вобраз усіх люсінскіх дзяўчат. Але вернемся да экспанатаў…\nЯк паведаміла Алена, музей быў адкрыты ў 1982 годзе да 100-годдзя з дня нараджэння Якуба Коласа. За 35-гадовую гісторыю музея яго наведалі тысячы людзей. Акрамя беларусаў, тут пабывалі госці з многіх краін свету. Вялікі музейны пакой падзелены на дзве палавіны. У адной расказваецца пра этнаграфічныя асаблівасці вёскі. Тут знаходзяцца кросны, вышываныя ручнікі, розныя гаспадарчыя прылады. Другая прысвечана жыццёваму і творчаму шляху пісьменніка, перыяду працы ў Люсіне. Асабліва цікава паглядзець на фотаздымкі вучняў Коласа, пачытаць іх успаміны пра настаўніка. Сярод экспанатаў — фотаздымкі Канстанціна Міхайлавіча, кнігі з выданнем яго твораў, асабістыя рэчы (брытва і партаманет), макет Люсінскага народнага вучылішча. А яшчэ захоўваюцца ксеракопіі этнаграфічных запісаў, апісанні вёскі і яе ваколіц, а таксама жыхароў, зробленыя маладым настаўнікам у пачатку мінулага стагоддзя.\nКоласа ніколі не пакідала цікавасць да вуснай народнай творчасці, таму і падчас працы ў Люсіне ён запісваў пачутыя ад вяскоўцаў казкі, легенды і паданні. Найбольш вядомая легенда, з якой можна сустрэцца ў трылогіі “На ростанях”, пра Яшукову гару. На старонках трылогіі нам яе распавядае дзядзька Раман, калі вязе Лабановіча на станцыю. “Быў тут калісь маёнтак, і гэты лес, і балоты гэтыя належалі да яго. А ў маёнтку жылі паны… Апошні з іх роду і быў пан Яшук, ды такі ўжо вырадак і гвалтаўнік, што і свет не бачыў такога… Людзі цярпелі… Але часамі і дзерава не сцерпіць і скіне галіну, каб прыбіць чалавека… Так і прапаў на адным паляванні. Скончылася паляванне, збор трубіць пачалі, пазбіраліся паны, а пана Яшука няма і няма… І толькі на трэці дзень знайшлі пана. Вісеў пан Яшук паміж дзвюх тоўстых асін… Тут і пахавалі яго і курган над ім насыпалі”.\nГэтая легенда не можа пакінуць абыякавым. Пабываць у Люсіне — гэта значыць наведаць месца, дзе раней знаходзілася народнае вучылішча, прайсціся па вуліцы Якуба Коласа, купіць у спякотны дзень бутэлечку вады ў магазіне “Ядвіся” або “На ростанях”, азнаёміцца з экспазіцыяй школьнага музея, а яшчэ прагуляцца па лясных ваколіцах у пошуках Яшуковай гары. Тыя далёкія, здзейсненыя 12 гадоў назад падчас маёй першай камандзіроўкі ў Люсіна, пошукі легендарнай гары і цяпер узгадваюцца да дробязей. Добра памятаю, як запэўнівалі мясцовыя жыхары, што знаходзіцца гара ўсяго “кілометры за два ў лесе”. Арыенцірам павінны быць дубы, якія растуць там цэлай чарадой.\n“Што ж, наперад! Два кіламетры — гэта нямнога. Спраўлюся за гадзінку”, — з такімі думкамі адправіўся на пошукі гары. Аднак гадзіна плаўна перацякла ў яшчэ адну гадзіну, а потым і яшчэ адну. Хто вырашыць знайсці Яшукову гару, ведайце: для мясцовых жыхароў “кілометры два” — гэта на самай справе прыкладна чатыры, прычым у адзін бок. У лесе каля Люсіна расце вельмі багата дубоў, ды і мясцовасць узгоркавая. Улічваючы, што з часоў Коласа прайшло цэлае стагоддзе, вам як немясцоваму чалавеку любы пагорак можа падацца Яшуковай гарой, таму ў праваднікі абавязкова вазьміце каго-небудзь з люсінскіх настаўнікаў. Па дарозе вам і легенды з паданнямі раскажуць, і блукаць не давядзецца.\nЯшчэ адна адметнасць гэтых мясцін — Дубаўское возера, на беразе якога, як гавораць мясцовыя жыхары, Канстанцін Міцкевіч любіў адпачываць, пісаў свае творы і нават таемна сустракаўся з Ядвігай, дачкой люсінскага падлоўчага Ігната Баранцэвіча, той самай, якая стала прататыпам Ядвісі з трылогіі “На ростанях”. “У Дубаўскім возеры колер вады цёмны, што залежыць ад глыбіні возера і характару дна”, — пісаў у сваіх краязнаўчых нататках малады настаўнік. Такі ж цёмны, як колер вачэй яго каханай Ядвігі. Хочаце пераканацца ў гэтым — наведайце возера Дубаўское. Лепш за ўсё зрабіце гэта летам. Па дарозе, якая будзе пралягаць праз лес, вы абавязкова назбіраеце яшчэ слоік чарніц і нават кошык лісічак. “Яму па душы было гэта адзіноцтва, гэты лес і дарога, па якой ён цяпер ішоў. Яму проста люба было пабыць у лесе, паглядзець на слаўныя адзінокія хвоі, на старасвецкія дубы па краях палянкі”.\nДушой і сэрцам\n“Работа ў школе наладзілася. Малады настаўнік укладаў у яе сваю душу і сэрца. У сваёй рабоце чэрпаў малады настаўнік і поўную чару высокага задавальнення, назіраючы, як дзеці набіраліся знання, лёгка асільвалі тое, што яшчэ ўчора здавалася ім незразумелым і трудным”. Так характарызаваў маладога настаўніка Колас. Гэтыя словы будуць справядлівымі і ў дачыненні да настаўніка інфарматыкі, былога дырэктара Люсінскай сярэдняй школы, апантанага краязнаўцы, які ведае пра Люсіна ўсё і нават больш, Аляксандра Іванавіча Заньку. Канстанцін Міхайлавіч Міцкевіч адыграў у жыцці настаўніка асаблівую ролю. Яшчэ ў школьныя гады Аляксандр Іванавіч разам са сваімі сябрамі ўдзельнічаў у зборы экспанатаў для школьнага музея, а потым, калі вучыўся ў 10 класе (а быў гэта 1982 год), яму выпаў гонар быць вядучым на ўрачыстым мерапрыемстве з нагоды адкрыцця ў люсінскай школе музея.\n— Гэта было надзвычай урачыстае мерапрыемства. Актавая зала была перапоўнена. Адных толькі вучняў у той час займалася больш за 500. Прыехалі госці з розных куточкаў Саюза. Дырэктарам школы тады быў Станіслаў Іосіфавіч Жаркоў. Менавіта па яго ініцыятыве пры непасрэдным удзеле настаўніцкага і вучнёўскага калектыву быў створаны музей, — адзначыў Аляксандр Іванавіч.\nКалі ў 1982 годзе выпускнік Люсінскай сярэдняй школы паехаў паступаць на матэматычны факультэт Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута, то за дзень да экзамену ён наведаў магілу Якуба Коласа. Іспыт быў паспяхова здадзены. Супадзенне, містыка, Коласава блаславенне? Як бы там ні было, Колас з’яўляецца знакавай фігурай у жыцці Аляксандра Іванавіча. Яшчэ ў падлеткавым узросце ён пачаў ствараць у стылі “Новай зямлі” паэму пра роднае Люсіна. Актыўна ўдзельнічаў у мастацкай самадзейнасці і выконваў ролю Лабановіча. Потым акцёрскую эстафету перадаў свайму сыну. Сёння Аляксандр Іванавіч з’яўляецца нязменным рэжысёрам, сцэнарыстам школьных тэатральных пастановак (многія створаны на аснове Коласавай “У палескай глушы”), вядучым творчых мерапрыемстваў, напаўняе каштоўнай інфармацыяй школьны сайт, на якім асобны раздзел прысвечаны тэме “Колас і Люсіна”.\n“Настаўнік укладвае ў сваю работу душу і сэрца, чэрпае ў ёй поўную чашу высокага задавальнення”, — думаю, калі б гэта было магчыма, то прыкладна так напісаў бы Якуб Колас пра нашага героя.\nУ 135-ю гадавіну нараджэння Якуба Коласа і Янкі Купалы выхаваўчая работа ва ўстановах адукацыі Ганцавіцкага раёна грунтуецца вакол імён нашых славутых песняроў і ў першую чаргу Якуба Коласа. Як паведаміла метадыст Ганцавіцкага раённага вучэбна-метадычнага кабінета Валянціна Адамаўна Мурашка, на базе музея Люсінскай сярэдняй школы праведзены фінал раённага свята “Мастацкае слова”, у рамках якога школьнікі рознага ўзросту чыталі вершы Янкі Купалы і Якуба Коласа, а таксама творы ўраджэнцаў Ганцавіцкага раёна. 21 красавіка быў праведзены раённы этап рэспубліканскага конкурсу юных чытальнікаў “Жывая класіка”. У маі пройдзе “Тэатральны прыстанак”, дзе будуць інсцэніраваны творы Купалы і Коласа. У чэрвені запланаваны экскурсіі ў Вязынку і ў Мікалаеўшчыну.\n— Найбольш маштабнае свята пройдзе ў лістападзе на базе люсінскай школы. У сувязі з тым, што ў далёкім 1902 годзе Якуб Колас пачаў сваю настаўніцкую дзейнасць у Люсіне, настаўнікі беларускай мовы і літаратуры праводзяць літаратурныя віктарыны, звязаныя з гэтай часткай жыццёвай і творчай біяграфіі песняра. Праводзяцца літаратурныя дыктанты, пераказы, адбыўся раённы конкурс сачыненняў па творчасці Якуба Коласа, на летніх канікулах нас чакае конкурс дзіцячых малюнкаў, — паведаміла Валянціна Адамаўна.\nГанцавіцкі раён — гэта не толькі Люсіна. Край славіцца і сваёй маляўнічай прыродай, і знакамітымі ўраджэнцамі, і багатым ваенным мінулым. Пад кіраўніцтвам намесніка дырэктара па выхаваўчай рабоце гімназіі Ганцавіч Наталлі Віктараўны Анішчанка быў распрацаваны маршрут памяці, які на Х Міжнароднай маладзёжнай навукова-практычнай канферэнцыі “Вялікая Айчынная вайна 1941—1945 гадоў у гістарычнай памяці народа”, што праходзіла нядаўна ў гімназіі № 174 Мінска, паспяхова прадставіла вучаніца 9 “Б” класа Настасся Вайцешык. Праект атрымаў дыплом ІІІ ступені. Аб’ектамі даследавання сталі месцы пахаванняў воінаў і мірных грамадзян на тэрыторыі Ганцавіцкага раёна. Маршрут пачынаецца ля брацкай магілы на плошчы раённага цэнтра. Тут пахавана 99 партызан брыгад імя Панамарэнкі, Леніна і Сталіна, а таксама 88 воінаў 19-га механізаванага корпуса 1-га Беларускага фронту, якія ў ліпені 1944 года наступалі ў напрамку Ганцавіч.\n— Некаторыя імёны былі невядомыя, аднак мы ўстанавілі імя аднаго з пахаваных у брацкай магіле. Гэта Герц Язэпавіч Шапацінскі. Ён загінуў 5 студзеня 1944 года каля вёскі Чудзін, выконваючы баявое заданне. Інфармацыю ўдалося аднавіць дзякуючы сваякам, якія пераехалі жыць у Ізраіль. А вось гэты памятны знак сваім сілуэтам нагадвае праваслаўны храм. Мы займаемся добраўпарадкаваннем помніка. Тут пахаваны астанкі 150 чалавек — 150 невядомых імён. Дзякуючы пошукавай рабоце гімназістаў і супрацоўнікаў Ганцавіцкага раённага краязнаўчага музея былі ўстаноўлены імёны шасці расстраляных партызан і падпольшчыкаў. У 2016 годзе адбыўся ўрачысты мітынг, на якім была адкрыта мемарыяльная пліта з імёнамі ўстаноўленых герояў, — паведаміла вучаніца, паказваючы фотаздымкі аб’ектаў, праз якія пралягае маршрут. А гэта і магіла савецкіх работнікаў на старых яўрэйскіх могілках, помнік землякам на вуліцы Чыгуначнай у Ганцавічах, памятны знак па завулку Чэхава, далей — 7-ы кіламетр аўтадарогі Ганцавічы — Хатынічы (месца масавага знішчэння), брацкая магіла ва ўрочышчы “Ляпеха” і Курган Славы ва ўрочышчы Горкі.\n— Распрацаваны маршрут мае для нас вялікае значэнне. Па-першае, мы ўстанавілі некаторыя імёны невядомых партызан, знайшлі інфармацыю аб працоўным яўрэйскім лагеры. Па-другое, нам удалося стварыць медыятэку з відэазапісамі аповедаў відавочцаў ваенных падзей. Па-трэцяе, мы распрацавалі маршрут і арганізавалі экскурсіі для вучняў гімназіі. У нас таксама распрацаваны інфармацыйныя буклеты для экскурсантаў. Такім чынам, сабраны краязнаўчы матэрыял з’яўляецца каштоўнай крыніцай ведаў. І галоўны ўрок, які мы вынеслі, заключаецца ў тым, што вайна была не толькі бядой, але і сапраўдным выпрабаваннем для чалавека, — адзначыла кіраўнік праекта Наталля Віктараўна Анішчанка.\n“Яму па душы быў і гэты глухі куток Палесся… і гэты народ з яго асаблівай моваю і звычаямі… гэты некрануты край старажытнасці, якая на кожным кроку кідалася яму ў вочы і затрымлівала на сабе ўвагу”. Калі будзеце збірацца ў Ганцавіцкі раён, абавязкова вазьміце з сабой Коласаву “У палескай глушы”. Чытайце ў дарозе, параўноўвайце, і вы пераканаецеся, што Палессе пачатку ХХІ стагоддзя ўсё такое ж загадкавае і таямнічае, як і Палессе пачатку мінулага стагоддзя.


Хто шукае, той знойдзе… стыпендыю ў Францыі\nЯк не здрадзіць сваёй мары дзяцінства і знайсці стыпендыю для вучобы ў Францыі, чытайце ў нашым інтэрв’ю.\n“Віншуем, вы атрымалі стыпендыю”, ці жыццё пасля тэлефаната\nЯк даць рады з нямецкай візай на навучанне і спаць больш за 4 гадзіны ў дзень: лайфхакі ад паспяховай выпускніцы.\nНа што звяртае ўвагу камісія, калі разглядае заяўкі кандыдатаў, чым адрозніваецца сістэмы адукацыі Беларусі і Чэхіі і чаму не варта апускаць рукі, нават калі паўсюль сыплюцца суцэльныя “не”, Алена Дзямідава распавяла ў інтэрв’ю для Adukacyja.info.\nНататкі з Эразмусу ў Познані: нязвыкла цёплая восень, новае жыццё\nЗа гэты месяц шмат чаго цікавага адбылося. Я зняла свае ружовыя акуляры турыста і цяпер па-іншаму гляджу на горад, універсітэт і людзей навокал.\nПецярбужская восень – гэта тыпова-шэрае наваколле з рэдкімі вылазкамі сонца і сталая імжа ў паветры, якое можна чэрпаць вялікімі кубкамі, пасыпаць зверху цынамонам і зефіркамі і піць замест какавы.\nНямецкія СМІ – лепшы журфак\nДэдлайн на стажыроўку ў нямецкіх СМІ няўмольна набліжаецца, і мы знаёмім вас з тым, якім карысным і жыццязмяняльным можа стаць такі досвед. Дзеля гэтай магчымасці Пётр Варанько пачаў вучыць нямецкую мову. І яна вельмі шчыра яго аддзячыла: пазнаёміла з вядомымі людзьмі, дазволіла паспрабаваць сваю журналіскую моц у нямецкіх выданнях і напоўніла вопытам, які цяжка апісаць словамі. Пра тое, як сабраць дакументы ледзь не апошні дзень і куды збочыць жыццёвы шлях пасля гэтага, у нашым кароткім інтэрв’ю.\nМнога год таму, калі зямля круцілася хутчэй, сонца свяціла ярчэй і травы былі зелянейшымі, я сядзела на ліцэйскіх парах па рускай літаратуры і, гледзячы на лісты на мокрым асфальце, думала зусім не пра творы класікаў, а пра тое, як прыгожа ім жылося: балі, прыгажуні, маскарады і смачная ежа на стале – што яшчэ трэба для сапраўднага шчасця.