Бэнэдыкт XVI: пераадолець крызіс злоўжыванняў вяртаннем да Бога - print - Vatican News\nБэнэдыкт XVI. Ілюстратыўнае фота (Vatican Media)\nТрэба вярнуцца да Бога, каб пераадолець крызіс злоўжыванняў, падкрэсліў Бэнэдыкт XVI у разважанні, якое напісаў для нямецкага “Klerusblatt”. Яно было апублікавана 11 красавіка 2019 г. агенцтвам “CNA”.\nПапа на пенсіі спаслаўся на лютаўскую ватыканскую сустрэчу старшынь нацыянальных епіскапатаў, прысвечаную абароне непаўналетніх у Касцёле. Ён прызнаўся, што пажадаў зрабіць свой унёсак у гэту місію.\nТэкст складаецца з трох частак. У першай гаворка ідзе пра грамадскі кантэкст, які прывёў да злоўжыванняў, у першую чаргу, пра “сексуальную рэвалюцыю 1968 г.”. Менавіта ў гэты перыяд педафілія стала ўспрымацца як штосьці “дазволенае”. Адначасова назіраўся “спад пакліканняў” і “велізарная колькасць выпадкаў зыходу са святарскага стану”. Паводле Папы на пенсіі, да ўзгаданага перыяду адносіцца таксама “заняпад каталіцкай маральнай тэалогіі”, у якой сталі праяўляцца рэлятывісцкія тэндэнцыі. Паводле пэўных тэалагічных плыняў, не магло існаваць чагосьці “абсалютна добрага” і “выключна дрэннага”. “Больш не было дабра, а толькі тое, што ў канкрэтны момант і згодна з абставінамі з’яўляецца адносна лепшым”, - напісаў ён.\nЁзэф Ратцынгер узгадаў пра Кёльнскую дэкларацыю 1989 г., падпісаную пятнаццаццю каталіцкімі тэолагамі, якая ператварылася ў “крык пратэсту супраць вучэння Касцёла” і супраць Яна Паўла ІІ. Праз некалькі гадоў пасля яе была напісана энцыкліка “Veritatis splendor”, у якой сцвярджалася, што “існуюць дзеянні, якія ніколі не могуць стаць добрымі”. Пантыфік на пенсіі дадаў, што ў “многіх сферах маральнай тэалогіі” ставіўся пад сумнеў аўтарытэт Касцёла ў маральнай сферы, і Касцёл прымушалі маўчаць там, дзе на коне стаяла “мяжа паміж праўдай і хлуснёй”.\nУ другой частцы разважання Бэнэдыкт XVI засяродзіўся на наступствах гэтага працэсу ў фармацыі святароў. Ён заўважыў, што “ў розных семінарыях узнікалі гомасексуалісцкія асяродкі, якія дзейнічалі больш ці менш адкрыта”. “Святы Пасад ведаў пра гэтыя праблемы, не будучы паінфармаваным пра іх у дэталях”. Тады лічылася, што духу Другога Ватыканскага Сабора адпавядае “крытычнае ці негатыўнае стаўленне да традыцыі, дзейснай у той момант”, і замена яе “новым падыходам, радыкальна адкрытым на свет”, аж да “развіцця пэўнага роду новай, сучаснай “каталіцкасці”.\nПаводле Папы на пенсіі, пытанне педафіліі стала вострым толькі ў другой палове 1980-х гг. і на першым этапе вырашалася мякка і павольна. Акцэнт рабіўся на “гарантаванне правоў абвінавачаных”, робячы амаль немагчымым іх асуджэнне. У гэтым кантэксце ён узгадніў з Янам Паўлам ІІ магчымасць надання асаблівай кампетэнцыі Кангрэгацыі Веравучэння, якая праз сапраўдны судовы працэс магла прызначыць вінаватым самае вышэйшае пакаранне, якім з’яўляецца выдаленне са святарскага стану. Аднак тут выявіліся спазненні, “якіх неабходна было пазбегнуць”. Таму Францішак распачаў далейшыя рэформы, нагадаў Папа-эмерыт.\nУ трэцяй частцы тэксту Бэнэдыкт XVI выказаў сваё меркаванне адносна таго, як Касцёл павінен адказаць на праблему злоўжыванняў. “Супрацьяддзем ад зла, якое пагражае нам і ўсяму свету”, ён назваў адданне “Божай любові”. “Свет без Бога” будзе толькі “светам без сэнсу”, у якім больш няма крытэрыяў дабра і зла, няма праўды, а ёсць толькі закон больш моцных, напісаў ён.\nПапа на пенсіі крытычна выказаўся пра заходняе грамадства, у якім “Бог адсутнічае ў грамадскай сферы і для якога Ён больш не мае чаго сказаць”. Тут губляецца крытэрый і мера таго, што чалавечае. Гэта тычыцца і педафіліі, разгляданне якой, як прымальнай, прывяло да яе распаўсюджвання. Каб адказаць на праблему, трэба зноў “навучыцца прызнаваць Бога ў якасці фундаменту нашага жыцця”, перакананы ён.\nГаворачы пра неабходнасць вяртання да Бога, Бэнэдыкт XVI падкрэсліў важнасць аднаўлення веры ў Эўхарыстыю, разумення велічы мукі і ахвяры Хрыста, пераадолення ўспрыняцця Касцёла грамадствам як “палітычнага апарату”, “няўдалага”, які трэба ўзяць у свае рукі і зрабіць нанова.\nСвяты Айцец заклікаў не паддавацца дзейнасці злога, які хоча паказаць, што ў Касцёле няма добрых людзей. Касцёл таксама і сёння з’яўляецца прыладай, якой Бог нас збаўляе. “Вельмі важна супрацьпастаўляць д’ябальскай хлусні і паўпраўдзе поўную праўду: так, грэх і зло прысутнічаюць у Касцёле, але таксама і сёння ёсць святы Касцёл, непераможаны”, - напісаў ён.\nСваё разважанне Бэнэдыкт XVI завяршыў падзякай Францішку за ўсё, што ён робіць, каб паказаць усім Божае святло.\n11 красавіка 2019, 12:49


Сход жыхароў паселішча Зялёны Бор На пытанне КАЛІ ВЫВЕЗУЦЬ АДКІДЫ чыноўнікі не адказалі | «Берасцейская Вясна»\n2 траўня ў паселішчы Зялёны Бор адбыўся сход жыхароў, на якім абмяркоўваўся адказ намесніка старшыні Брэсцкага аблвыканкама Андрэя Клеца.\nАндрэй Клец паведаміў заяўніцы Кацярыне Чорнай, што шкода за адкіды ў Зяленым Бары сплочаны дабраахвотна і ў поўным памеры.\nЗаўсёды на інфармацыйнай передавой блогер Сяргей Пятрухін.\nНа сходзе прысутнічалі чыноўнікі з раёну і вобласці, і канечне ж мясцовая улада – старшыня сельсавету.\nАгульна вядома, што шкоду ніхто нікому не кампенсаваў, а таварыш Клец проста схлусіў ці нешта пераблытаў…\nАле жыхароў цікавіла іншае – калі з тэррыторыі паселішча вывязуць адкіды з Белаазёрскага акумулятарнага прадпрыемства Біт Сплаў, якія ляжаць там ужо не адзін год і атручваюць наваколле.\nНа сходзе прысутнічала каля 150 заклапочаных сялян. У белых споднях і паласатай кашулі галоўны лекар Івацэвічскай цэнтральнай раённай больніцы Васіль Юзэфович.\nНават павестка дня, якую абвесціў прадстаўнік мясцовай улады, старшыня сельсавета і раённы дэпутат Васіль Басалай, гучала так: Перахоўванне адкідаў са свінцом у паселішчы Зялёны Бор.\nЗ мікрафонам намеснік старшыні Брэстскага абласнога камітэта прыродных рэсурсаў і аховы гавакольнага асяроддзя Сяргей Шэленчук. Справа ў чырвонай кашульцы галоўны санитарны лекар Івацэвічскага раёну Аляксандр Ковыш, злева старшыня сельсавету і раённы дэпутат Васіль Басалай і начальнік раённай інспекцыі па прыродных рэсурсах и ахове навакольнага асяродзя Станіслаў Маціеўскі.\nУ склад камісіі ўвайшлі начальнік раённай інспекцыі па прыродных рэсурсах і ахове навакольнага асяродзя Станіслаў Маціеўскі, галоўны санітарны ўрач Івацэвіцкага раёна Аляксандр Ковыш, галоўны лекар Івацэвіцкай цэнтральнай раённай бальніцы Васіль Юзэфовіч.\nЗ Брэста прыехала група падтрымкі і берасцецы на мерапрыемстве задавалі найбольш вострыя пытанні. Камісія хутка разгубілась. Галоўны ўдар прыняў на сябе брэсцкі чыноўнік Сяргей Шэленчук, які безпаспяхова намагаўся супакоіць сялян, якія час ад часу скандавали «ўбярыце адкіды».\nЧалавек ў пратывагазе прынёс і паколаў на стол чыноўникау пакет нібыта з адкідамі.\nЛінія чыноўнікаў была трывіяльнай. Бюджэт раёна не прадугледжвае фінансавання ліквідацыі і вываза адкідаў. Проста няма грошаў. Крайніх у гэтай сітуацыі ўлады прызначылі ІП-шнікаў Рудскога і Жуковіча. Прокуратура вядзе праверку і калі яна скончыцца, тады вінаватыя і будуць вывозіць адкіды.\nНа адзінае і галоўнае пытанне КАЛІ ВЫВЕЗУЦЬ АДКІДЫ чыноўнікі не адказалі. Пад час схода ў зал увайшоў нейкі чалавек у супрацьгазавай масцы і паклаў на стол чыноўнікаў пакет нібыта з адкідамі. Чыноўнікі назвалі гэта піярам і клаўнадай.\nНа жаль адказы чыноўнікаў не задаволілі людзей і, разыходзячыся, жыхары казалі, что не вераць чыноўнікам і ніхто гэтыя адкіды не будзе вывозіць.


Вірус гепатыту А. Сімптомы і працяканне захворванняВірус гепатыту А. Сімптомы і працяканне захворвання\nСлушна — Здароўе — Хваробы ад А да Я — Дэталёвы партрэт «ціхага забойцы». Вірус гепатыту А\nГепатыт А ўчора і сёння\nПрычыны гепатыту А і крыніцы інфіцыравання\nСімптомы і працяканне захворвання\nПрафілактыка гепатыту А\nГепатыт А – самае распаўсюджанае і адносна бяскрыўднае захворванне з групы вірусных гепатытаў. У пераважнай большасці выпадкаў арганізм чалавека ў стане самастойна справіцца з ім без актыўнага лячэння. Але яшчэ прасцей пазбегнуць інфіцыравання: дастаткова выканання элементарных правіл гігіены і бяспечных харчовых і сацыяльных паводзін.\nНягледзячы на неагрэсіўны характар, вірус гепатыту А досыць заразны, а пры пэўных абставінах можа стаць прычынай гібелі чалавека.\nПрафесар кафедры інфекцыйных хвароб Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта, доктар медыцынскіх навук Сяргей Жаваранак дапамог журналісту Слушна разабрацца ў тонкасцях каварнага захворвання.\nМенш, чым паўстагоддзі таму, падхапіць вірус гепатыту А было вельмі лёгка. Да паўналецця (да 30 гадоў дакладна) кожны беларус меў у спісе перанесеных захворванняў хваробу Боткіна (жаўтуху), хоць мог і не здагадвацца пра гэта.\nПрафесар кафедры інфекцыйных хвароб БДМУ, д.м.н.\nЗаўсёды ў кожнай клініцы адно-два інфекцыйныя аддзяленні займалі пацыенты з гепатытамі, тыя, у каго хвароба працякала ў жаўтушнай форме. Наогул пажаўценне скуры і вочных склер – гэта надводная частка праявы ўсіх гепатытаў, таму што на 1 пацыента з жаўтушнай формай захворвання прыпадае больш за 10 пацыентаў з безжаўтушнай. Так і атрымлівалася, што асноўная маса хварэе гепатытам А «на нагах» і магла нават не ведаць пра хваробу.\nЯк ні дзіўна, да сярэдзіны-канца 1990-х гадоў самы высокі ўзровень захворвання гепатытам А сярод заходніх краін адзначаўся ў ЗША, дзе рэгулярна фіксаваліся эпідэмічныя ўспышкі інфекцыі. Так, у 1995 годзе рэальная колькасць інфіцыраваных жаўтухай, па некаторых дадзеных, дасягала 150 тысяч чалавек. Праграма абавязковай вакцынацыі дзяцей ва ўзросце 1-2 гадоў супраць віруса гепатыту А, уведзеная ў ЗША ў 1999 годзе, дазволіла знізіць гэты паказчык больш, чым у 10 разоў.\nСёння найбольш праблемнымі ў плане інфіцыравання вірусам гепатыту А застаюцца краіны, якія развіваюцца з нездавальняючай санітарна-гігіенічнай становішчам, пераважна паўднёвага і ўсходняга рэгіёнаў. Але за апошнія некалькі гадоў ўспышкі гепатыту А былі адзначаны таксама ў 15 краінах Еўрасаюза.\nПераносчыкам інфекцыі з'яўляецца чалавек, які заразіўся вірусам гепатыту А. Пры гэтым усё роўна, у якой форме працякае захворванне: жаўтушнай або безжаўтушнай. Хворы заразны для тых, хто побач, з моманту інфіцыравання, на працягу інкубацыйнага перыяду і да таго часу, пакуль хвароба не пойдзе на спад (як правіла, на працягу 3-4 тыдняў).\nВірус мае фекальна-аральны механізм перадачы, г.зн. трапляе ў арганізм чалавека праз рот. Гэта адбываецца пры:\nужыванні ў ежу нямытай гародніны і садавіны;\nпіцці сырой вады без дастатковай ступені ачысткі;\nнезахаванні мер асабістай гігіены. Нездарма гепатыт А ў народзе атрымаў шырокую вядомасць як «хвароба брудных рук»;\nаральных сэксуальных кантактах з інфіцыраваным партнёрам.\nПадхапіць вірус гепатыту А можна нават праз поціск рукі або прадметы ўжытку, калі мыццё рук пасля туалета і перад ежай не з'яўляецца абавязковай звычкай людзей, якія кантактуюць, і пры гэтым адзін з якіх хварэе на жаўтуху. Пры ўспышках гепатыту А хварэюць ім цэлымі сем'ямі.\nСёння ў Беларусі нячаста фіксуюцца выпадкі захворвання на гепатыт А. Па-першае, значна вырас узровень санітарыі, санэпідслужбы праводзяць пастаянны маніторынг і кантроль за станам і якасцю пітной вады. Па-другое, змяніўся менталітэт сучасных людзей: старанна выконваць асабістую гігіену і сачыць за якасцю харчовых прадуктаў стала нормай. Большасць зафіксаваных у краіне гепатытаў А «прывазныя». Хварэюць на іх і дарослыя. Адпачываючы або падарожнічаючы па экзатычных краінах, дзе санітарна-эпідэміялагічная сітуацыя не лепшая, турысты пасля вяртання на радзіму прывозяць з сабой жаўтуху. Так вірус гепатыту А «прыязджаў» у Беларусь з Тайланда, Малайзіі, Егіпта…\nІнкубацыйны перыяд пасля траплення віруса ў арганізм можа доўжыцца ад 7 дзён да 2-х месяцаў. Пры жаўтушнай форме хваробы ён дзеліцца на два этапы:\nПраджаўтушны перыяд. У гэты час чалавека могуць турбаваць:\nпацямненне мачы – яна набывае насычанае цёмнае адценне, параўнальнае з колерам гарбаты або цёмнага піва;\nрасстройствы збоку страўнікава-кішачнага тракта: боль у жываце, млоснасць, ваніты, непрыманне ежы, дыярэя (дыспептычны сіндром);\nсімптомы, падобныя да праяў прастуды і грыпу: павышэнне тэмпературы цела, кашаль, насмарк;\nраптоўная слабасць, апатыя.\nПрацягласць гэтага перыяду складае 1 тыдзень, пасля чаго наступае другі этап развіцця хваробы.\nЖаўтушны перыяд. Яму ўласцівыя наступныя праявы:\nскура чалавека пачынае набываць жоўтае адценне, жаўцеюць склеры вачэй, праявы ўзмацняюцца на працягу тыдня;\nразам са з'яўленнем жаўтухі знікаюць сімптомы інтаксікацыі, уласцівыя безжаўтушнаму перыяду хваробы.\nПры безжаўтушнай форме гепатыту А пажаўцення скуры і вочных склер не адбываецца, а ўсе астатнія сімптомы лёгка зблытаць з банальным харчовым атручваннем, прастудай або нават сезоннай меланхоліяй.\nАле даволі часта гепатыт А наогул ніяк сябе не выдае і застаецца незаўважаным.\nЯк будзе працякаць хвароба, шмат у чым залежыць ад узросту пацыента і наяўнасці ў яго спадарожных захворванняў. Напрыклад, дзеці дашкольнага і школьнага ўзросту «чапляюць» вірус часцей і складаюць прыкладна 80% ад агульнай колькасці пацыентаў з гепатытам А. Але і пераносяць хваробу лягчэй – бессімптомна або ў выглядзе гастраэнтэрыту. Дарослыя ж больш схільныя да цяжкага працякання хваробы. У гэтай групе часцей сустракаюцца жаўтушныя формы гепатыту А.\nУ выключна рэдкіх выпадках хвароба мае вокамгненнае цячэнне, якое правакуе пячоначную кому і ставіць пад пагрозу жыццё чалавека.\nТым не менш, у 97-98% выпадкаў хвароба не патрабуе спецыфічнага супрацьвіруснага лячэння.\nПерш за ўсё, пры любым нездароўі ці падазрэнні на нездароўе варта звярнуцца па кансультацыю да спецыяліста (тэрапеўта або інфекцыяніста). Ёсць комплекс аналізаў, па выніках якіх урач можа пацвердзіць або абвергнуць наяўнасць гепатыту А.\nУ большасці выпадкаў лячэнне неспецыфічнае. Хвораму неабходна забяспечыць:\nрэжым у ложку;\nбагатае пітво. Колькасць вадкасці павінна быць не менш 1,5-2 л у суткі. Перавагу чыстай вадзе.\nПры цяжкім або ускладнёным гепатыце А можа спатрэбіцца шпіталізацыя і унутравеннае ўвядзенне інтаксікацыйных прэпаратаў.\nПрынцыпова важна цалкам выключыць алкаголь падчас хваробы і на ўвесь аднаўленчы перыяд, калі гаворка ідзе пра дарослых. Печань пад уздзеяннем віруса пашкоджана, алкаголь пагаршае стан да такой ступені, што можа прывесці да гібелі чалавека. Асабіста ведаю два выпадкі з практыкі, якія скончыліся смерцю пацыентаў ад гепатыту А пасля «самалячэння» алкаголем.\nІнфіцыраванне гепатытам А не прыводзіць да развіцця хранічнай формы хваробы. На працягу 3-х месяцаў пасля атакі вірусам печань цалкам аднаўляе свае функцыі.\nВарта памятаць, што вірус гепатыту А вельмі «жывучы». Ён лёгка вытрымлівае:\nвысушванне і можа працяглы час заставацца на розных паверхнях;\nнізкія тэмпературы да -20⁰С (у замарожаным выглядзе вірус гепатыту А захоўваецца гадамі);\nгарачую ваду да 58⁰С;\nуздзеянне кіслот, шчолачаў, эфіру і хлараформу, якія таксама не даюць абеззаражвальнага эфекту.\nАптымальныя прафілактычныя меры, што рэкамендуе наш эксперт і неабходныя для прадухілення інфіцыравання, зводзяцца да наступнага:\nвыкананне мер асабістай гігіены. Рукі варта мыць не толькі пасля наведвання прыбіральні і перад ежай, але як мага часцей (пасля паездак у грамадскім транспарце, шпацыраў на вуліцы, наведвання месцаў з вялікай колькасцю людзей і г.д.);\nкантроль за якасцю пітной вады і прадуктаў харчавання. Гародніну і садавіну абавязкова варта мыць, а лепш, калі гэта магчыма, абліць кіпенем. Ваду піць альбо фільтраваную, альбо кіпячоную;\nкарыстанне аднаразовымі шкляначкамі, калі п'еш ваду з крыніц масавага карыстання;\nне перадаваць прадметы асабістай гігіены іншым людзям і не карыстацца чужымі;\nпрактыка бяспечнага сэксу.\nСамая надзейная абарона ад віруса гепатыту А – вакцынацыя. Зарэгістраваныя ў Беларусі вакцыны інактывіраваныя, г.зн. не ўтрымліваюць жывога вірусу. Імунітэт пасля прышчэпкі, як і пасля перанесенага захворвання, пажыццёвы. Прышчэпка ад гепатыту А не з'яўляецца абавязковай, але зрабіць яе можа любы жадаючы.\nУ Беларусі падтрымліваюць ініцыятыву Сусветнай арганізацыі аховы здароўя, якая рэкамендуе вакцынацыю ад вірусу гепатыту А наступных катэгорый:\nлюдзі, якія здзяйсняюць паездкі ў краіны з нестабільным санітарна-эпідэміялагічным становішчам, пры ўмове, што яны не былі прышчэплены ці не перанеслі гепатыт А раней;\nзалежныя ад алкаголю і наркотыкаў;\nхто вядзе неўпарадкаваныя палавыя сувязі і/або практыкуе нетрадыцыйны сэкс;\nпацыенты з хранічнымі захворваннямі печані з-за высокай рызыкі ўскладненняў пры інфіцыраванні вірусам гепатыту А.\nЗрабіць прышчэпку можна ў паліклініцы па месцы жыхарства, а таксама ў медыцынскіх цэнтрах прыватнай формы ўласнасці, якія маюць ліцэнзію Міністэрства аховы здароўя на правядзенне вакцынапрафілактыкі.\nДарослыя, незалежна ад месца пражывання, таксама могуць прышчапіцца ад вірусу гепатыту А ў Гарадскім цэнтры вакцынапрафілактыкі на базе Гарадской дзіцячай інфекцыйнай клінічнай бальніцы г. Мінска (вул. Якубоўскага, 53) на платнай аснове.\nВакцынацыя праводзіцца вакцынай Альгавак (Францыя) і каштуе каля 20 рублёў (на кастрычнік 2018 года).\nДаведацца дакладны кошт і запісацца на прышчэпку можна па тэлефоне +375 17 365-56-07, +375 17 365-51-30, +375 17 390-95-66.


28 сьнежань 2021, 10:45\nПалітвязень Віктар Бабарыка ў судзе. Менск, 17 лютага 2021 году\nБабарыку прыгразілі пазбавіць сустрэч з роднымі, калі не прышчэпіцца «Спутником»\nКаманда асуджанага прэтэндэнта ў прэзыдэнты Віктара Бабарыкі падзялілася навінамі ад палітвязьня.\nТак, зь ліста на волю вынікае, што адміністрацыя забараняе іншым вязьням размаўляць зь ім.\n«Што тычыцца майго дня народзінаў (быў яшчэ 9 лістапада. — РС), то ўсё было ціха і спакойна. Вы мусілі чуць, што ў гэтым месцы ўсім арыштантам забараняецца кантактаваць са мной. Таму нічога не было і нічога смачнага ня еў», — напісаў Віктар Бабарыка.\nЁн таксама адзначыў, што празь непрыхаваны шантаж вымушаны быў зрабіць прышчэпку расейскай вакцынай.\n«Што да прышчэпкі супраць COVID-19, дык я быў вымушаны яе зрабіць, бо пужалі адмовай ад сустрэчы з роднымі. Таму атрымаў „Спутник V“ і ўсё ж выжыў», — іранізуе палітзьняволены.\nСвой побыт у калёніі Віктар Бабарыка параўноўвае з «днём сурка» — штодня паўтараецца адна і тая ж карціна.\n«Нічога не зьмянілася, жыву, як у мастацкай стужцы „Дзень сурка“. Толькі герой культавага кіно меў магчымасьць разьвівацца, а ў гэтым месцы з інтэлектуальным разьвіцьцём вядзецца барацьба», — падсумаваў ён.\nВіктар Бабарыка асуджаны на 14 гадоў зьняволеньня ў калёніі ўзмоцненага рэжыму. Адбывае пакараньне ў Наваполацку.\nПалітзьняволенай Вользе Гарбуновай не надаюць мэдычную дапамогу ў СІЗА\nВольга Гарбунова, экс-кіраўніца арганізацыі «Радзіслава», што дапамагае жанчынам, пацярпелым ад хатняга гвалту, захварэла ў СІЗА, але ёй не надаюць мэдычную дапамогу, паведаміла яе сяброўка Вольга Ланеўская.\n«Воля хварэе, і яе (і ня толькі яе) на Валадарцы ня лекуюць. Моцна кашляе, баліць горла, з носу цячэ», — напісала Ланеўская ў Фэйсбуку.\nУ камэнтары Reform.by яна дадала, што ў цэлым Гарбунова трымаецца бадзёра, але хвалюецца за ўсіх блізкіх, якія знаходзяцца ў Беларусі. Лісты ёй даходзяць ня ўсе.\nВольгу Гарбунову затрымалі 9 лістапада. Амаль 2 тыдні яна трымала галадоўку на знак пратэсту. Празь 10 дзён яе перавялі з Акрэсьціна ў СІЗА № 1 на вуліцы Валадарскага ў Менску. Ёй выставілі абвінавачаньне паводле двух артыкулаў Крымінальнага кодэксу: ч. 1, 2 і 3 арт. 293 (аб масавых беспарадках) і ч. 1 і 2 арт. 342 КК (аб арганізацыі і падрыхтоўцы дзеяньняў, якія груба парушаюць грамадзкі парадак, або актыўным удзеле ў іх). Гарбуновай пагражае да 15 гадоў калёніі. Актывістку прызналі палітзьняволенай.\nКалі Вольга была за кратамі, у яе памёр бацька.\nПалітвязьня Андрэя Царонка перавялі на строгі турэмны рэжым\nПраваабаронцам стала вядома, што ў канцы сьнежня 49-гадовага палітвязьня Андрэя Царонка перавялі на строгі турэмны рэжым у горадзенскую турму № 1 з папраўчай калёніі № 20, піша «Вясна». Строгі турэмны рэжым уключае толькі штомесячную квоту ў 1 базавую велічыню на пакупкі; адно кароткатэрміновае спатканьне ў год; адна бандэроль або адзін дробны пакет у год і штодзённая прагулка цягам 1 гадзіны.\nАндрэя Царонка асудзілі на 4 гады калёніі паводле ч. 1 арт. 339 (хуліганства) і 364 КК (гвалт у дачыненьні да міліцыі). Згодна з вэрсіяй абвінавачаньня, Царонак увечары 23 верасьня, калі ў Менску праходзіла акцыя пратэсту супраць інаўгурацыі Лукашэнкі, перакрыў праезную частку каля станцыі мэтро «Пушкінская», а таксама пашкодзіў два патрульныя аўтамабілі і напаў на двух інспэктараў ДАІ. Палітвязень віны не прызнаў.\nУ Беларусі 8 новых палітвязьняў. Агулам — ужо 962\nБеларускія праваабаронцы прызналі палітвязьнямі яшчэ 8 чалавек, пазбаўленых волі за абразу Лукашэнкі, прадстаўнікоў улады (супрацоўнікаў міліцыі), судзьдзяў і зьнявагу дзяржаўных сымбаляў. Гэта:\nІван Хвяшчук, асуджаны па арт. 368 КК за абразу А. Лукашэнкі на 1 год калёніі;\nМаксім Мычко, асуджаны па арт. 370 КК за сарваны дзяржаўны сьцяг на 1 год калёніі;\nАляксандар Бендзь, асуджаны па арт. 370 КК за сарваны дзяржаўны сьцяг на 1 год калёніі;\nВалянцін Лабачоў, па арт. 368 КК за абразу А. Лукашэнкі на 1 год калёніі;\nАляксандар Васін, асуджаны па арт. 368 КК за абразу А. Лукашэнкі на 1 год і 6 месяцаў «хіміі»;\nАндрэй Андрэеў, асуджаны па арт. 369 КК за абразу прадстаўніка ўлады на 1 год і 6 месяцаў «хіміі»;\nПавал Вінаградаў, узяты пад варту, абвінавачаны па арт. 367 і 130 КК за паклёп на А.Лукашэнку і распальваньне варожасьці да сацыяльных групаў;\nАляксандар Цымбаліст, узяты пад варту, абвінавачаны па арт. 369 і 130 КК за абразу прадстаўніка ўлады і распальваньне варожасьці да сацыяльных групаў (так званая «справа Зэльцэра»).\nАгулам на 28 сьнежня беларускія праваабаронцы палітычнымі зьняволенымі лічаць ужо 962 чалавекі.


"Пляваць я хацеў на беларускую ўладу!"\nМіхась Скобла: ) "На мінулым тыдні беларускі перакладчык Васіль Сёмуха быў узнагароджаны нямецкім ордэнам. Такім чынам прэзыдэнт Фэдэратыўнай Рэспублікі Нямеччыны ацаніў шматгадовую Сёмухавую працу па перакладзе на беларускую мову твораў нямецкае клясыкі. Гэтая падзея й сталася нагодай для нашае гутаркі.\nСпадар Васіль, я віншую вас з высокай узнагародай. Вы сталі кавалерам ордэна "За заслугі перад Фэдэратыўнай Рэспублікай Нямеччынай". Але сёньня, калі ў Беларусь, паводле афіцыйных мэдыяў, зноў засылаюцца шпіёны й дывэрсанты з Захаду, атрымліваць гэткую ўзнагароду даволі рызыкоўна. Не баіцёся, што вас абвесьцяць нямецкім агентам?"\n(Васіль Сёмуха:) "Калі ў нас такія падзеі… Што ж, можаце лічыць мяне нямецкім шпіёнам, я не баюся. У свой час я чытаў у газэце "Славянский набат", што Сёмуха прадаўся Захаду. А колькі праўды ў гэтым — самі мяркуйце. Я памятаю словы Валодзі Караткевіча (ён любіў іх паўтараць): "Калі ваўку няма чым сраць, дык ён — лыкам"… Вось і тут гэтае лыка ну з усіх дзірак пнецца".\n(Скобла: ) "Апошнім часам вам даводзіцца працаваць пераважна "ў шуфляду", паколькі перакладныя кнігі ў дзяржвыдавецтвах амаль не выходзяць. Зразумела, што без сусьветнае клясыкі беларуская культура абысьціся ня зможа. Але наколькі тое, што вы перакладаеце, можа быць актуальным для Беларусі менавіта сёньня?"\n(Сёмуха: ) "Мае пераклады апошніх гадоў усе актуальныя. Нават тыя, якія, на першы погляд, такімі не здаюцца.\nЧым актуальная, напрыклад, "Кніга цара Давіда" нямецкага пісьменьніка Штэфана Гайма? У ёй апісваюцца біблійныя падзеі, часы цараваньня цара Салямона — самага мудрага, самага справядлівага цара, так, прынамсі, мы пра яго ведаем.\nАле ў кнізе выкрыты мэханізм ягоных тыраніі, дэспатыі, дыктатарства. І калі вы паглядзіце, што рабіў цар Салямон дзеля ўмацаваньня свайго трону, то вы й сярод кіраўнікоў сучасных дзяржаваў пазнаеце такіх Салямонаў, якія дзейнічаюць тымі самымі сродкамі.\nУсе дыктатуры падобныя адна на адну як два пальцы. Чытаць пра гэта й разумець гэта, я лічу, актуальна, бо мы перажываем гэтыя часы — часы дыктатара Салямона".\n(Скобла: ) "А хіба старажытныя й сучасныя дыктатуры падобныя між сабой? Хіба іхныя мэтады й сродкі не зьмяніліся на працягу тысячагодзьдзяў? Якія яны?"\n(Сёмуха: ) "Перш за ўсё — заткнуць глотку сродкам масавай інфармацыі. Гэта рабілася тады (хоць сродкі інфармацыі былі іншыя), гэта робіцца й цяпер. Мэта адна — паставіць на калені вучоных, філёзафаў, гісторыкаў, каб яны перапісвалі гісторыю так, як трэба. Нават па біблійных тэкстах відно, як перапісвалася гісторыя цара Давіда, што не супадае адно з другім, розныя трактоўкі даюцца.\nНяма такога сьмертнага граху, якога не было б на сумленьні цара Давіда. У яго былі па локці рукі ў крыві. Ён і ад Бога адступаўся. І здраджваў свайму народу. І ваяваў супраць свайго народу. І злачынствы разбойныя ўчыняў. Усё гэта паказана ў рамане Штэфана Гэйма. Гэта вельмі цікава.\nІ мы з вамі можам назіраць, як душыцца свабода слова ў Беларусі, як перапісваецца беларуская гісторыя. У той час усё гэта рабілася таксама. Дык актуальна гэта ці неактуальна? Актуальна!"\n(Скобла: ) "Вы перакладаеце зь нямецкай мовы ўжо каля сарака гадоў. Сорак гадоў спасьцігалі Нямеччыну ў сваіх уяўленьнях, сваіх мроях, паколькі ўвесь гэты час былі невыязны, нядобранадзейны для саветаў.\nІ вось летась вы мелі магчымасьць упершыню наведаць Нямеччыну. Якія ўражаньні склаліся ў вас падчас візыту? Ці ёсьць у немцаў разуменьне таго, што адбываецца ў нашай краіне?"\n(Сёмуха: ) "Для мяне самым галоўным было — сустрэцца ў Нямеччыне са звычайнымі жывымі людзьмі, якія нясуць крыж пакаяньня перад Богам за ўчыненае калісьці ня імі канкрэтна, а іхнымі кіраўнікамі.\nЦяпер нямецкі народ каецца. Сёньня нямецкі народ дае прыстанішча сусьветнавядомаму пісьменьніку, гонару й сумленьню нашай нацыі Васілю Быкаву.\nПарадокс гісторыі — чалавек, які так шмат у сваёй сфэры зрабіў для змаганьня з фашызмам, якога беларуская ўлада абвінавачвае ў фашысцкіх поглядах, — гэтаму чалавеку дае прыстанішча менавіта нямецкі народ.\nГэта ганьба для нашай краіны, для нашай улады, для нас усіх, што Васіль Быкаў вымушаны шукаць даху над галавой у Нямеччыне. Але гэта гаворыць і за немцаў. Яны разумеюць нашу сытуацыю.\nШто датычыцца фашызму… Вось некалькі дзён таму я слухаў па радыё дэпутата гэтак званай "палаты прадстаўнікоў" Касьцяна. Ён дагаварыўся да таго, што народам у свой час былі патрэбныя Гітлер, Сталін і Піначэт! Я ня ведаю, каго Касьцян хоча параўнаць з названымі асобамі, але яўна, што ён мае на ўвазе кагосьці.\nІ гэты камуніст засядае ў парлямэнце! І я скажу, чаму ён там засядае — таму, што ёсьць чым сядзець, задніца ёсьць. А галавы няма. І ён думае тым, на чым сядзіць, калі гаворыць такое".\n(Скобла: ) "Вы прыгадалі Васіля Быкава. На гэтым тыдні была апублікаваная заява 19-ці беларускіх пісьменьнікаў з патрабаваньнем спыніць у дзяржаўных сродках масавай інфармацыі шальмаваньне Быкава. Пад заявай стаіць і ваша прозьвішча. Вы чакаеце нейкай афіцыйнай рэакцыі ад беларускіх уладаў?"\n(Сёмуха: ) "Мне пляваць на беларускія ўлады ў сувязі з Быкавым! Усё тое, што гэтая ўлада выплюхнула на галаву геніяльнага пісьменьніка, нашага Васіля Быкава — гэта хлусьня! І таму я ад іх нічога людзкага й добрага не чакаю.\nКалі Лукашэнка (я сам чуў) абвінавачвае пісьменьніка па радыё, маўляў, Быкаў ня згодны з маёй палітыкай, Быкаў — радыкал фашыстоўскага толку, ну ведаеце… А калі там нейкі Казіятка ці Азаронак вылазяць на экран з падобнымі выказваньнямі, то апрача агіды я анічога не адчуваю.\nЛюдзі, якія, кажучы біблійнымі словамі, ня вартыя завязаць шнуркі на сандалях Васіля Быкава, дазваляюць сабе такое плявузгаць на ўвесь белы сьвет! А наша ўлада гэтаму патурае, лічыць гэта свабодай слова. Гавары што хочаш кепскага на Быкава — гэта добра, а ў абарону пісьменьніка — гэта кепска… Пляваць я хацеў на такую ўладу!"\n(Скобла: ) "Давайце пагаворым пра мову вашых перакладаў. Усе, хто чытаў па-беларуску Якаба фон Грымэльсгаўзэна, Германа Гесэ, Візму Бэлшавіцу ды іншых славутых пісьменьнікаў, не маглі не захапіцца мовай.\nЯ перад нашай гутаркай зазірнуў у перакладзеную вамі кнігу Фрыдрыха Ніцшэ "Так сказаў Заратустра" й не ўстрымаўся, каб ня выпісаць колькі выразаў і словаў: Заратустра ШЧАСЬЦІЎСЯ з духу свайго й АДЛЮДНЕНАСЬЦІ; ЛЮДОВІШЧА на пляцы; хадзіць у пурпурах ШАНОЎЛІ; ЛЮБАЦЕРПЦЫ й ЛЮБАСЬНІКІ ісьціны; МОЛЬБІТЫ ўсталі з каленяў; вусны ЗЬНЯМОВІЛІСЯ…\nАле словаў гэтых няма ў сучасных нарматыўных слоўніках. У якіх моўных сусеках вы іх адшукалі?"\n(Сёмуха: ) "У мове. Іх няма ў нарматыўных слоўніках, але яны ёсьць у мове. Усе гэтыя словы ўласьцівыя беларускай мове.\nЯ чуў ад нашага Салямона, што па-беларуску нельга выказаць вялікіх думак, бо ці бачыце, беларуская мова бедная. А існуе ўсяго дзьве вялікія мовы — ангельская й расейская.\nПраўда, у апошнім інтэрвію "Советской Белоруссии" Салямон пашырыў гэты сьпіс да шасьці. Але і ў гэтым сьпісе месца беларускай мове не знайшлося. Але ад гэтага мудрага Салямона за шэсьць гадоў я не пачуў ніводнай разумнай думкі — ні на адной з моваў! Пры чым тут мова?\nУвогуле, паняцьце пра вялікія й малыя мовы даволі ўмоўнае. Скажыце, у якой мове сьвету вы знойдзеце 45 словаў для адценьняў сьнегу? А ў мове чукоцкіх эскімосаў іх 45! Таму што гэта іхнае жыцьцё! І ніякая ангельская ці кітайская мовы не заменяць ім сваёй, роднай. Дык што ёсьць вялікая мова? Вялікая тая, якую Бог даў кожнаму чалавеку й народу".\n(Скобла: ) "Нягледзячы на тое, што сёньня вы змушаныя перакладаць "у шуфляду", усё ж многія вашыя пераклады запатрабаваныя, прачытаныя.\nЯ сам быў сьведкам, як падчас хросту немаўляці настаяцель менскай Петрапаўлаўскай царквы айцец Георгі Латушка карыстаўся пераствораным вамі па-беларуску Псалтыром. "Фаўст" паводле ж вашага лібрэта быў пастаўлены ў Нацыянальным опэрным тэатры…\nА якую сваю перакладчыцкую працу вы самі лічыце найбольш значнай?"\n(Сёмуха: ) "Паводле патрэбнасьці для народу, для грамадзтва, я лічу гэтую пару — Біблія й "Фаўст". Маім грамадзянскім абавязкам было перакласьці гэтыя творы.\nА ў паэзіі мне найбліжэй творчасьць латыскай паэткі, нашай сучасьніцы, Візмы Бэлшавіцы. Пакуль што я пераклаў адзін зборнічак яе вершаў "Белы алень". Бэлшавіца піша пра тыя праблемы, якія й нас спрадвеку мучылі й працягваюць мучыць, пра лёс інтэлігенцыі ва ўмовах дыктатуры — ці то сталінскай, ці то лукашэнкаўскай.\nМы — белыя алені. Інтэлігенты ў наш час, у моры электарату — белыя алені, альбіносы, белыя вароны, якія першымі гінуць ад ваўкоў, ад драпежных кіпцюроў.\nА яшчэ Візма Бэлшавіца піша пра тое, што такое нацыянальная здрада. Адзін зь яе найлепшых твораў — "Запіскі Генрыка Латыскага на палях Лівонскай хронікі". Гэта тое, што мы сёньня перажываем. Яна піша пра Генрыка, пра чалавека, які быў выхаваны ў чужой культуры, у чужой цывілізацыі. А вярнуўшыся на радзіму, ён праходзіцца па ёй агнём і мечам, пакараючы яе як чужынец. Такі быў Генрык Латыскі, такі, я лічу, наш сёньняшні Аляксандар Лукашэнка".\n(Скобла: ) "Мы з вамі гутарым напярэдадні аднаго з найгалоўнейшых хрысьціянскіх сьвятаў — Вялікадня. Заўтра над Беларусьсю лунацьме пярэкліч званоў, разгавеюцца, хто пасьціў.\nЯкія вашыя пажаданьні, зычэньні суайчыньнікам-хрысьціянам, пажаданьні чалавека, які, нагадаю, падараваў усім нам Беларускую Біблію?"\n(Сёмуха: ) "Я хацеў бы, каб менавіта ў гэты дзень мы ўсе ўспомнілі пра подзьвіг вялікага Бога-Чалавека Ісуса Хрыста, які прыняў вялікія пакуты на сябе за нашыя грахі.\nІ каб мы жылі так, як жыў Ісус Хрыстос, спавядалі ягоныя жыцьцёвыя прынцыпы. Каб мы жылі пад сьцягам Ісуса Хрыста — бел-чырвона-белым, які сымбалізуе кроў нашага Збаўцы на чыстым полі чалавечай душы".


У Бялыніцкім раёне жанчыну падчас пажару ў доме ўратавалі суседзі - Магілёўскі Рэгіён\nГалоўная » У Бялыніцкім раёне жанчыну падчас пажару ў доме ўратавалі суседзі\nУ Бялыніцкім раёне жанчыну падчас пажару ўратавалі аднавяскоўцы. Як паведаміў mogilev.mchs.gov.by, пажар здарыўся ў ноч на 8 красавіка ў вёсцы Станцыя Друць, пасля 3.00. Суседзі пабачылі, што дом мясцовай жыхаркі, жанчыны 1962 года нараджэння, загарэўся. Двое мужчын (Краўцоў А. і Цуталевіч А.) увайшлі ў цалкам задымленае памяшканне і знайшлі гаспадыню, якая ляжала ў жылым пакоі. Яны паспелі выцягнуць пацярпелую праз акно на вуліцу, а затым вылікалі МНС.\nАгонь знішчыў дах і перакрыцце, маёмасць у доме, а таксама пашкодзіў сцены. Гаспадыня дома атрымала апёкі 1-2 ступені на 50% цела. Яе даставілі ў рэанімацыйнае аддзяленне лякарні. Жанчына характарызуецца здавальняючы, нідзе не стаіць на ўліку. Прычына пажару высвятляецца.


ЗАГАДЧЫКАЎ КАФЕДРАЎ: клетачнай біялогіі і біяінжынерыі раслін; дыферэнцыяльных ураўненняў і сістэмнага аналізу; вэб-тэхналогій і камп’ютарнага мадэлявання; эканамічнай і сацыяльнай геаграфіі; ядзернай фізікі; псіхалогіі; агульнай і клінічнай псіхалогіі; гісторыі беларускай літаратуры; мытнай справы.\nПРАФЕСАРАЎ КАФЕДРАЎ: вэб-тэхналогій і камп’ютарнага мадэлявання; матэматычнага мадэлявання і аналізу дадзеных; медыялогіі; перыядычнага друку і вэб-журналістыкі; псіхалогіі; філасофіі культуры; тэорыі літаратуры; камунікатыўнага дызайну; міжнародных адносін; аналітычнай хіміі; арганічнай хіміі; аналітычнай эканомікі і эканаметрыкі.\nДАЦЭНТАЎ КАФЕДРАЎ: фізіялогіі чалавека і жывёл; генетыкі; мікрабіялогіі; агульнай матэматыкі і інфарматыкі; тэорыі функцый; вышэйшай алгебры і абароны інфармацыі; вышэйшай матэматыкі; вылічальнай матэматыкі; энергафізікі; камп’ютарнага мадэлявання; квантавай радыёфізікі і оптаэлектронікі; медыялогіі; перыядычнага друку і вэб-журналістыкі; філасофіі культуры; крыніцазнаўства; гісторыі Расіі; філасофіі і метадалогіі навукі; сацыялогіі; тэарэтычнага і славянскага мовазнаўства; кітайскай філалогіі; інфармацыйных тэхналогій; міжнароднага прыватнага і еўрапейскага права; педагогікі і праблем развіцця адукацыі; канстытуцыйнага права; міжкафедральнага цэнтра – кафедры ЮНЕСКА па прыродазнаўчай адукацыі; аналітычнай эканомікі і эканаметрыкі; карпаратыўных фінансаў; банкаўскай эканомікі; радыяцыйнай хіміі і хіміка-фармацэўтычных тэхналогій.\nСТАРШЫХ ВЫКЛАДЧЫКАЎ КАФЕДРАЎ: агульнай экалогіі і методыкі выкладання біялогіі; бія- і нанамеханікі; вэб-тэхналогій і камп’ютарнага мадэлявання; батанікі; фізічнай электронікі і нанатэхналогій; тэлекамунікацый і інфармацыйных тэхналогій; медыялогіі; філасофіі і метадалогіі навукі; агульнай і клінічнай псіхалогіі; нямецкага мовазнаўства; рускай мовы; мастацтваў і асяроддзевага дызайну; культуралогіі; камп’ютарнай лінгвістыкі і лінгвадыдактыкі; інфармацыйных тэхналогій; тэорыі і методыкі выкладання рускай мовы як замежнай; англійскай мовы эканамічных спецыяльнасцей; мовазнаўства і краіназнаўства Усходу; англійскай мовы гуманітарных спецыяльнасцей; раманскіх моў; міжнароднага прыватнага і еўрапейскага права; міжнароднага турызму; педагогікі і праблем развіцця адукацыі; высокамалекулярных злучэнняў; эканамічнай інфарматыкі; эканамічнай тэорыі; канстытуцыйнага права; фінансавага права і прававога рэгулявання гаспадарчай дзейнасці.\nВЫКЛАДЧЫКАЎ КАФЕДРАЎ: дызайну моды; англійскай мовы эканамічных спецыяльнасцей.\nАСІСТЭНТА КАФЕДРЫ матэматычнага мадэлявання і аналізу дадзеных.\nЗАГАДЧЫКА КАФЕДРЫ прафесійнага развіцця;\nДАЦЭНТАЎ КАФЕДРАЎ бізнес-адміністравання; лагістыкі (3); інавацыйнага кіравання;\nСТАРШЫХ ВЫКЛАДЧЫКАЎ КАФЕДРАЎ: эканомікі і менеджменту; бізнес-адміністравання; міжнароднага бізнесу; прававых і гуманітарных дысцыплiн; лагістыкі (2); інавацыйнага кіравання.\nАдрас: 220004, г. Мінск, вул. Шпалерная, 7, тэл. 3060027, 3060028,\ne-mail: sbmt@sbmt.by, mail@sbmt.by, http://www.sbmt.by.\nНДІ ЯДЗЕРНЫХ ПРАБЛЕМ БДУ\nВЯДУЧАГА НАВУКОВАГА СУПРАЦОЎНІКА лабараторыі эксперыментальнай фiзiкi высокiх энергiй.\nСТАРШАГА НАВУКОВАГА СУПРАЦОЎНІКА лабараторыі ядзернай оптыкi i космамiкрафiзiкі.\nАдрас: 220006, г. Мiнск, вул. Бабруйская, 11, аддзел кадраў, пакой 315, тэл. 226 42 31.\nНаступны Стваральнікам вышэйшай адукацыі і навукі Беларусі прысвячаецца…\nРанейшы Біяфак 3.0. Вадзім Дзямідчык распавёў пра новыя кірункі ў развіцці біялагічнага факультэта


30 ліпень 2018, 13:00\n«Клініка кітайскага дантыста» — пра культуру. Папярэдняя кніга Зьмітра Бартосіка «Быў у пана верабейка гаварушчы» — пра гісторыю, і таксама выбухнула, беспрэцэдэнтна ўзяўшы адразу тры прэміі, уключна з найбуйнейшай — Гедройця, і ўзабраўшыся на падмосткі беларускага Свабоднага тэатру.\nКажуць, трыюмф Бартосіка забясьпечыла Сьвятлана Алексіевіч сваёй Нобэлеўскай прэміяй за літаратуру нон-фікшн. Магчыма, у гэтым ёсьць праўда. Але далёка ня ўся. Проза Бартосіка мае свой стыль, а ягонае ўменьне разгледзець незвычайнае ў штодзённым уласьцівае толькі яму.\nБартосік піша размашыста — як прадстаўнік вялікай культуры, вось што яго адрозьнівае. Не расейскай культуры, бо, выхаваны на ёй, ён стаў усьвядомленым беларускім пісьменьнікам, узяўшы ад яе менавіта аб’ём. Магчыма, гэта першы сучасны беларускі аўтар, які прадстаўляе вялікую культуру. Тут рэч у маштабах ахопу, які мне, напрыклад, падаваўся б завялікім, але цалкам натуральна выглядаў бы ў аўтараў Бібліятэкі сусьветнае літаратуры.\n«Менск — горад цікавы, прычым ня гэтулькi для турыстаў, колькi для самiх менчукоў».\nІ так пра ўсю Беларусь, самабытнасьць якой ратуюць беларускія надпісы на надмагільных помніках, пра Высоцкага, які калісьці зрабіў з малога Бартосіка сьвядомага беларуса, пра стогадовых дзядоў, якія за самагонам ліюць сьлёзы над лёсам рэпрэсаванага паэта Ўладзімера Жылкі…\nБожа, чаго толькі не было і няма ў гэтым бедным сьвеце!\nНяма Нямігі, якая сьвярбіць Бартосіку сваім фантомным болем — уся, са сваёй Халоднай сынагогай, кватэркамі ў выгбах і, натуральна, жыхарамі — зьбітым лётчыкам, голым астраномам і дачкой Леніна.\nМноства фактаў можна было б і пахаваць у якой банальна-краязнаўчай публікацыі. На бяскрайняй тэрыторыі вялікай культуры гэтыя факты пачуваюцца прасторна, не баючыся паветра, якое напаўняе іх жыцьцём.\n3 жніўня на сайце Свабоды пачнецца публікацыя фрагмэнтаў кнігі Зьмітра Бартосіка «Клініка кітайскага дантыста». Тамсама можна будзе замовіць кнігу. Прэзэнтацыі новага выданьня пачнуцца ў верасьні.


Берасцейская Біблія і нашчадкі Радзівілаў – Наша Слова штодзень\nБерасцейская Біблія і нашчадкі Радзівілаў\n25 верасня 2019, 22:19 Культура 146\nНа святкаваннях 1000-годдзя Берасця гораду было перададзена факсімільнае ўзнаўленне Берасцейскай Бібліі. Ёмісты фаліянт вагой 15 кілаграмаў у 1,5 тысячы старонак выклікаў шмат зацікаўленасці. Выданне пабачыла свет 4 верасня 1563 года. Яно выходзіла па загадзе і на сродкі берасцейскага старасты, канцлера ВКЛ Мікалая Радзівіла Чорнага. Працэс рэдагавання і друкавання Берасцейскай Бібліі адбываўся пад кантролем беларускіх і польскіх асветнікаў і друкароў Ц. Базыліка і С. Мурмэліюса. На працягу многіх стагоддзяў міжканфесійныя спрэчкі і атэістычныя трактоўкі не дазвалялі належным чынам ацаніць каштоўнасць выдання.\nВяртанне велічных кніжных помнікаў абуджае цікавасць да знакамітых асобаў мінуўшчыны, асэнсавання іх вычынаў. Застаецца шмат таямніц, святло на якія праліваюць навукоўцы.\n– Чаму Мікалай Радзівіл Крыштаф Сіротка спаліў Біблію, якую друкаваў яго бацька, Мікалай Радзівіл Чорны? Якія рысы Берасцейскай Бібліі лічацца кальвінісцкімі? Гэтыя пытанні мы накіравалі спадару Алесю Сушу, каардынатару і навуковаму кіраўніку праекту па перавыданні, намесніку дырэктара Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі. – У чым былі рысы кальвінізму і Рэфармацыі ў Берасцейскай Бібліі?\n– Сапраўды, Берасцейская Біблія была выканана ў кантэксце кальвінісцкіх плыняў у ВКЛ і ў Кароне Польскай.\nПа-першае, сам зварот да Бібліі, як да галоўнай крыніцы веры – гэта рыса Рэфармацыі. Менавіта эпоха Рэфармацыі спарадзіла неабходнасць выдання Бібліі. Гэта кніга стала галоўным сведчаннем жыцця Хрыста і галоўнай крыніцай веры. Яна стала даступнай для хатняга чытання.\nДругая рыса – пераклад на жывую нацыянальную мову. Мы бачым пераклады на нацыянальныя мовы, якія пачынаюць з’яў-ляцца ў ХVI-тым стагоддзі – гэта адказы на выклікі Рэфармацыі. У гэты ж час з’яўляецца пераклад Берасцейскай Бібліі на польскую мову, якая стала мовай рэфарматараў па Усходняй і Цэнтральнай Еўропе ад Чэхіі да Масковіі.\nТрэццяя рыса – зварот да першакрыніц. Берасцейскую Біблію перакладалі з арыгінальных моў – са старажытнагрэчаскай і старажытнагабрэйскай. Як мы заўважылі, аказалі ўплыў пераклады на англійскую і французскую мовы, выкананыя ў ХVI-тым стагоддзі. Рэфармацыйны рух спара-дзіў вельмі глыбокі аналіз старажытных тэкстаў, спробу спалу-чыць дакладнасць думкі і адпаведнасць арыгіналу, мастацкасць і прыгажосць арыгінальнага тэксту.\nЧацвёртая рыса – некаторыя каментаванні і адсылачнасць. У Берасцейскай Бібліі багата каментароў, існуюць прадмовы, пасляслоўі, тэксты, напісаныя выдаўцамі, аўтарамі перакладу адмыслова для гэтага выдання. Спроба асэнсаваць, патлумачыць сваю пазіцыю, характэрна для эпохі Рэфармацыі. Яшчэ адна рыса, якая паказвае прыналежнасць да Рэфармацыйных тэндэнцый -індывідуальнасць. Біблію выдаўцы спрабавалі зрабіць даступнай для кожнага. Такая ідэя была рэалізавана.\nБерасцейскае выданне раскрыла ўсе таямніцы, пачынаючы з каментароў і завяршаючы двума блокамі, якіх раней нідзе не было – гэта пералік чытанняў Старога Запавету і Псалмаў па днях года на кожны дзень кожнага месяца. Раней такімі ведамі валодаў выключна святар. Толькі ён і мог зачытаць гэтыя тэксты і ўжываць у казаннях у набажэнстве. Іншы аб’ект, які з’явіўся ўпершыню – гэта прадметны ўказальнік у канцы Берасцейскай Бібліі, ён дапамагаў знаходзіць неабходныя фрагменты ў Бібліі.\nШто датычыцца Мікалая Крыштофа Радзівіла, я ўпэўнены, што спаленне Бібліі – гэта міф. Хутчэй за ўсё, гэта легенда, створаная ў пачатку ХIХ стагоддзя гісторыкамі эпохі рамантызму. Гэтую легенду мы бачым у Яўхіма Лелявеля, Уладзіслава Сыракомлі і іншых даследчыкаў-рамантыкаў ХIХ-га стагоддзя. Для беларускай супольнасці не характэрна паліць Біблію. У нас ніколі не было рэлігійных во-йнаў. Нішчыць Біблію – гэта грэх.\nСыны Мікалая Радзівіла Чорнага мелі добрую рэлігійную адукацыю, паважалі Біблію. Юры Радзівіл быў кардыналам і біскупам Віленскім. Паліць Біблію было непрыстойна. Дакладных крыніц пра паленне Берасцейскай Бібліі няма. Асобнікаў яе арыгіналаў захавалася вельмі многа! Мы сёння маем каля 130 асобнікаў у свеце. Гэта фенаменальная з’ява, іншых берасцейскіх выданняў засталіся адзінкі. Такі факт пярэчыць магчымасці іх палення! Як бы ні мяняліся рэлігійныя погляды Радзівілаў, спадчыну папярэднікаў яны заўжды шанавалі, паважалі і захоўвалі. Мікалай Крыштоф Радзівіл Cіротка не знішчыў Берасцейскую друкарню, выкарыстоўваў яе сам, а пасля перадаў Віленскай калегіі.\nНа Беларусі іх захавалася пяць няпоўных асобнікаў выдання, адзін – у Акадэмічнай бібліятэцы ў Менску, адзін – у абласной Берасцейскай, тры – у руках прыватных уладальнікаў.\nЗахаванне Берасцейскай Бібліі Багуславам Радзівілам – чарговае пацверджанне паважнага стаўлення Радзівілаў да спадчыны папярэднікаў. Багуслаў Радзівіл, унук Мікалая Радзівіла Чорнага, папрацаваў шмат, каб ушанаваць спадчыну свайго папярэдніка, ён перавыдаў Берасцейскую Біблію. Пасля смерці Мікалая Радзівіла Чорнага здзейснена некалькі перавыданняў – у Каралеўцы, у Торуні. Багацейшая бібліятэка Багуслава Радзівіла ў Слуцку, у створанай ім новай рэзідэнцыі Радзівілаў – імпульс Новага часу ў культуры Беларусі, які выкарыстоўваў рэнесансныя і рэфармацыйныя павевы. Там жа захоўваўся Радзівілаўскі летапіс.\nБерасцейская Біблія прэзентуе нам эпоху Рэфармацыі і эпоху Адраджэння. Гэты помнік сведчыць, што нашы продкі былі не тымі, хто ўспрымаў павевы звонку, але былі актыўнымі ўдзельнікамі гэтага працэсу. Ідэя факсімільнага ўзнаўлення заключаецца ў тым, каб звярнуць увагу на значнасць артэфакта як сімвала велічы Берасця, Беларусі, беларускай культуры, бо гэта сапраўдны шэдэўр паліграфіі ХVI стагоддзя. Берасцейская Біблія сведчыць пра актыўныя інтэлектуальныя працэсы паміж Берасцем і Жэневай, Берасцем і Кракавам, Берасцем і Вільняй.\nБерасцейскую Біблію добра вычыталі і адрэдагавалі, хаця перакладчыкі былі самыя розныя. Працавалі над перакладам знаўцы грэчаскай і габрэйскай моваў, лаціны, прадстаўнікі розных краін, з ВКЛ, Францыі, Італіі, Германіі. Прадстаўнікі ўсёй Еўропы рупіліся над гэтым выданнем. Жан Кальвін падтрымліваў сувязі з перакладчыкамі і з Мікалаем Радзівілам Чорным. У кнізе ёсць прадмова-прысвячэнне, напісаная Мікалаем Радзівілам Чорным да караля Жыгімонта Аўгуста, якая тлумачыць аўтарскую ідэю. У прадмове М. Радзівіл заклікае Жыгімонта Аўгуста да духоўнага абнаўлення, да шукання сапраўднага Слова Божага.\nНаспеў час для шматаспектнай ацэнкі Берасцейскай Бібліі ў кантэксце нацыянальнай і агульначалавечай культуры як помніка сусветнай значнасці.\nА.А. Суша з асобнікам факсімільнага ўзнаўлення Берасцейскай Бібліі;\nМікалай Радзівіл Чорны;\n3 Экслібрыс Б. Радзівіла;\nНавуковае даследванне “Асэнсаванне шэдэўра”.


У ім была любоў да жыцця: памёр паэт Андрэй Дзяменцьеў\n21:59 23 лютага 2019\n13:25 26.06.2018 (абноўлена 18:27 26.06.2018) Атрымаць кароткую спасылку\nМногія вершы паэта ляглі на музыку і былі перакладзены на шэраг моў свету.\nМІНСК, 26 чэр — Sputnik. Вядомы савецкі і расійскі паэт Андрэй Дзяменцьеў памёр на 90-м годзе жыцця, паведаміла яго жонка Ганна Пугач.\n"Ён так хацеў дажыць да 90-годдзя. Ён яшчэ толькі 3 чэрвеня выступаў на фестывалі "Чырвоная плошча", меў зносіны з чытачамі, тры гадзіны да яго людзі стаялі, каб падпісаць кнігу. Ён адчуваў слабасць, але самае галоўнае — у ім была сіла духу і любоў да жыцця", — сказала Пугач.\nПаводле яе слоў, паэт хацеў, каб яго пахавалі ў Маскве ці ў Цверы, дзе ён нарадзіўся і скончыў інстытут. Адразу з чацвёртага курса па рэкамендацыі вядомых паэтаў Сяргея Нараўчатава і Міхаіла Луконіна ён паступіў у Літаратурны інстытут імя Горкага. А першы верш паэта з'явіўся за год да гэтага ў газеце "Пралетарская праўда".\nЗ Масквы Дзяменцьеў вярнуўся ў родны горад і працаваў літаратурным супрацоўнікам аддзела сельскай гаспадаркі ў газеце "Калінінская праўда", загадчыкам аддзела камсамольскага жыцця рэдакцыі газеты "Змена", затым рэдактарам абласнога камітэта па радыёвяшчанню. Гэта не ўвесь паслужны спіс, але ведаюць Дзяменцьева як паэта.\nУ 1955 годзе выйшла яго першая кніга "Лірычныя вершы", пазней — некалькі іншых паэтычных зборнікаў, у тым ліку "Роднае", "Дарога ў заўтра", "Вачыма кахання". У 1958 годзе Дзяменцьеў уступіў у члены Саюза пісьменнікаў РСФСР.\nДзяменцьеў — аўтар больш за 40 паэтычных зборнікаў, тыраж якіх перавысіў мільён асобнікаў. Яго вершы перакладзены на англійскую, французскую, нямецкую, італьянскую, іспанскую, партугальскую, венгерскую, балгарскую, румынскую, хіндзі і іншыя мовы. А ў 2009 годзе выйшла яго кніга аўтабіяграфічнай прозы "Ні пра што не шкадуйце наўздагон".\nСмерць публічных людзей, Расія\n17:55Здымайце угі: у нядзелю сіноптыкі чакаюць пацяплення\nЛюбімыя беларускія казкі: Шчасце\nЯкі сёння дзень: 23 лютага 2019 года


Для рук умелых – усюды справа - Петриков | Петриковский район | Новости Петрикова | Петриковские новости | Петрыкаускiя навiны | Газета города Петриков\nВторник, 22.12.2015 06:45. Рубрика: Падзеі Просмотров: 697\nДа святкавання Новага года засталіся лічаныя дні. Хіба можна ўявіць гэта свята без гірлянд, прагляду любімых кінастужак па тэлевізары? Зразумела, не. Напэўна, нездарма так выпала, што прафесійнае свята энергетыкаў завяршае каляндарны год. Менавіта дзякуючы людзям гэтай прафесіі мы маем магчымасць штодзень карыстацца электрапрыборамі, святлом, а наша прамысловасць забяспечвае спажыўцоў патрэбнымі прадуктамі і таварамі. Электраэнергія ў дамах і на вытворчасці стала такой звыклай з’явай, што мы нават не задумваемся, наколькі гэта зручна і важна.\nУ нашым раёне 12,6 тысячы абанентаў (не ўлічваючы арганізацыі і прадпрыемствы), хто карыстаецца электраэнергіяй. Зразумела, за такі “скарб” абавязкова трэба плаціць. І ёсць людзі, хто кантралюе працэс спажывання электраэнергіі і разлікі за яе.\nКалектыў участка філіяла “Энергазбыт” РУП “Гомельэнерга” складаецца ўсяго з 18 чалавек. Вопытны кіраўнік Іван Вяракса дасканала валодае ўсёй інфармацыяй, якая тычыцца дзейнасці ўчастка энергазбыту. Як паведаміў Іван Ігнатавіч, за 11 месяцаў сёлета паступіла электраэнергіі ў раён амаль 55 тысяч кілават/гадзін, расход яе склаў 52,5 тысячы кВт/гадзін. Тэхнічныя страты нязначныя – каля 9,4%.\nШто датычыць крадзяжу электраэнергіі, то, са слоў Івана Ігнатавіча, такія факты выяўляюцца. Штогод кантралёры складаюць больш 100 актаў па такіх парушэннях закона. Зразумела, кошт электраэнергіі немалы, а пачынаючы з 1 студзеня, яшчэ больш вырасце. Як зэканоміць капейку спажыўцам? Магчымасці, як адзначыў начальнік участка, ёсць. Электронныя лічыльнікі можна запраграміраваць так, што ў начны час, выхадныя дні аплата за спажытую электраэнергію будзе налічвацца па іншым тарыфе. Хаця розніца ў аплаце і нязначная.\nАмаль усе спажыўцы стараюцца своечасова разлічыцца. Хіба толькі праблемным пытаннем застаюцца сельгаспрадпрыемствы. На сёння запазычанасць па разліках у гэтай галіне складае больш 5 мільярдаў рублёў. Але не хочацца азмрочваць свята сумнымі лічбамі.\nРаботнікі энергазбыту займаюцца яшчэ і аказаннем паслуг насельніцтву. Так, па выніках 11 месяцаў іх было аказана на 33,5 мільёна рублёў, з іх вясковым жыхарам – на 23,5. У асноўным гэта замена электралічыльнікаў. Праверкай іх работы, улікам лічыльнікаў займаюцца электраманцёры. Іх у арганізацыі працуе два чалавекі. Кіруе і сочыць за якасцю выканання работ электраманцёраў майстар Аляксандр Яворскі.\nСяргей Кулак працуе ў энергазбыце электраманцёрам 20 гадоў. У свой час скончыў вучылішча тэкстыльшчыкаў, дзе набыў спецыяльнасць слесара кантрольна-вылічальных прыбораў і аўтаматаў. Першы працоўны вопыт набываў на заводзе “Авангард”. Там адпрацаваў 10 гадоў. Затым выпала магчымасць змяніць месца працы.\nЯк гаворыць Сяргей Міхайлавіч, нагрузка даволі значная. Што-дзень даводзіцца выязджаць на раён. Працуюць з напарнікам Ігарам Жарабцовым. У апошнія гады вядзецца замена на электронныя лічыльнікі. Кошт іх цяпер для насельніцтва вагаецца ад 800 да 1 мільёна рублёў і больш у залежнасці ад вытворцы. Але не заўсёды новае бывае якасным. Ёсць свае недахопы ў рабоце іх, якія даводзіцца выпраўляць. Нягле-дзячы на такі аднастайны рэжым працы, справа, якой займаецца, Сяргею Міхайлавічу падабаецца.\nДома Сяргей Кулак таксама знайшоў занятак па душы. Ён разводзіць “даўгавухіх”. Трусамі займаецца ўжо не адно дзесяцігоддзе. Гаворыць, што справа для сям’і выгадная.\nПрафесію заатэхніка выбраў для сябе сын Раман. Праўда, паспрабаваўшы гэтага цяжкага хлеба, адмовіўся далей працягваць працаваць у галіне сельскай гаспадаркі. Дачка Аліна – адзінаццацікласніца, збіраецца далей набываць прафесію ў галіне турызму. Жонка Ніна Георгіеўна занята ў галіне гандлю.\nДзень энергетыка – адно з галоўных святаў Сяргея Міхайлавіча. Пажадаем яму і ўсім, хто заняты ў галіне энергетыкі, прафесійных поспехаў, сумленных плацельшчыкаў, а галоўнае – здароўя, цудоўнага настрою і паспяховага 2016 года!\nСвята ствараем самі »


Николай Богданов из Нового Погоста выдал очередной сборник — "Колеи" » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nМікалай Багданаў з Новага Пагоста выдаў чарговы зборнік — "Каляіны"\nКнігу прывёз у рэдакцыю яе аўтар — жыхар Новага Пагоста Мікалай БАГДАНАЎ. На сотні старонак у ёй змешчаны вершы, апавяданні, жарты, прытчы і казкі, народная мудрасць. Некаторыя творы раней пабачылі свет у раённай газеце, іншыя будуць навіной для мясцовага чытача.\nЧаму “Каляіны”? Аўтар тлумачыць, што на дарозе яны бываюць такімі, што не абысці і не аб’ехаць. Так і ў жыцці. Трэба разумець, што размова ідзе пра ўсё тое, што перашкаджае ў чалавечых узаемаадносінах. Прынамсі, тыповым у гэтым плане можна назваць апавяданне “Зайздрасць”. Сюжэт просты: з-за такой не надта прывабнай рысы характару сястра псуе жыццё роднай сястры.\nАле тэматыка творчасці Мікалая Пракопавіча больш шырокая, аптымістычная. Адольваюць розныя нечаканыя перашкоды героі твораў “Вясковы раман”, “Пасаг”, “Гэта я вінаваты” і іншых. У некаторых аўтар вяртаецца з успамінамі да даўніх падзей (“Падушачкі”, “Белая варона ўжо не белая”), ці да недалёкіх здарэнняў (“Шчукар”). Ва ўсялякім выпадку, чытачам будзе цікава прасачыць лёс герояў, ход думак і развіццё сюжэту, якія прапануе Мікалай Пракопавіч.\nМіж іншым, сябе ў біяграфічных звестках, што змешчаны на вокладцы, называе пенсіянерам. Значыць, дасягнуў дзядулевага ўзросту, калі трэба забаўляць унукаў. Гэтым можна патлумачыць зварот да напісання казак. Тры з іх—“Як Жучка выручыла Алёну”, “Як Іван перахітрыў злога ваўка” і “З рога ўсяго многа” — змешчаны ў кнізе.\nЗастаецца сказаць, што “Каляіны” Мікалая Багданава выйшлі невялікім накладам у сталічным выдавецтве “Кнігазбор”, надрукавана ў ААТ ”Аргбуд”.\n» Визит в редакцию рижанина Ивана Кунцевича, что родом из Нового Погоста


Беларускіх сапёраў могуць накіраваць у Сірыю, – крыніца\nЯк стала вядома belsat.eu ад крыніцы з афіцэрскага складу ўзброеных сіл, беларускіх сапёраў могуць камандзіраваць у Сірыю для размініравання аб’ектаў.\nПаводле слоў крыніцы, якая пажадала захаваць ананімнасць, спецыялістаў з інжынерных войскаў збіраюцца ў бліжэйшым часе накіраваць у гэтую гарачую кропку, але афіцыйнага загаду пакуль не паступала.\n«Падчас адзначэння Дня інжынерных войскаў 21 студзеня ў Менску адзін з камандзіраў сказаў, што «наверсе» прасілі выдзеліць размінёраў у Сірыю. Гэта было на ўзроўні нефармальнай прыватнай гутаркі паміж афіцэрамі. Але я лічу, што, калі будзе загад з міністэрства, выбраных людзей туды загоняць», – кажа крыніца.\nТаксама крыніца звяртае ўвагу на тое, што раней беларускія спецыялісты ўжо працавалі ў Сірыі на тэхнічным абслугоўванні комплексаў супрацьпаветранай абароны. Імаверна, гаворка ідзе пра комплексы С-300.\n«Тады яны ехалі не па кантракце, паездка была аформленая як камандзіроўка. Ведаю дакладна, бо гэта былі людзі з маёй часткі. Думаю, гэтым разам будзе аналагічна», – дадае наш суразмоўца.\nПрэс-служба Мінабароны Беларусі сітуацыю не каментуе, ва Упраўленні інжынерных войскаў звесткі пра камандзіроўку ў Сірыю не пацвярджаюць, але і не абвяргаюць.\nЭксперт: «Прысутнасць беларускіх сапёраў у Сірыі магчыма з персанальнага дазволу Лукашэнкі»\nВаенны эксперт і журналіст Аляксандр Алесін лічыць, што гэтыя звесткі могуць цалкам адпавядаць рэчаіснасці.\n«Размініраванне не належыць да ваенных аперацый, гэта міратворчая дзейнасць. Яна аналагічная той, якую вядзе кантынгент ААН. Многія краіны маюць адпаведныя мандаты, у тым ліку Беларусь. Калі нашыя міратворцы будуць дасланыя ў Сірыю па лініі ААН, то ім абавязкова павінны будуць выплаціць суму, якая пакрые рызыку», – тлумачыць эксперт.\nПаводле Алесіна, гаворка ідзе пра размініраванне гарадской забудовы, такой, як у Алеппа і іншых буйных гарадах з важнымі аб’ектамі інфраструктуры.\n«У гарадах цяпер засталася вялікая колькасць мін, якім не могуць даць рады мясцовыя і расейскія сапёры. Таксама верагодна, што там будуць прысутнічаць прадстаўнікі іншых краін АДКБ», – гаворыць Алесін.\n«Калі гэта будзе не пад эгідай ААН, значыць, на падставе міжурадавага пагаднення паміж Дамаскам і Менскам. У любым выпадку для камандзіроўкі беларускіх вайскоўцаў на тэрыторыю іншай дзяржавы неабходны персанальны дазвол галоўнакамандуючага», – рэзюмаваў ён.\nПадчас узброенага супрацьстаяння ў Лівіі ў 2011 годзе ў сеціва траплялі згадкі пра беларускіх вайскоўцаў, што ваявалі на баку Кадафі. Аднак Мінабароны гэтыя чуткі тады зняпраўдзіла.\nЯшчэ раней, у 2008, афіцыйны Менск абвясціў пра намер дапамагчы Венесуэле ў стварэнні сістэмы СПА і накіраваць туды спецыялістаў з Беларусі.\nШто тычыцца Сірыі, то размовы аб накіраванні туды беларускіх вайскоўцаў пачаліся яшчэ летась. У мінулым чэрвені Расея звярнулася да краін СНД, у тым ліку да Беларусі, з пытаннем аб магчымасці накіравання кантынгенту ў Сірыю для сумеснага маніторынгу ў зонах дээскалацыі.\nАле гаворка тады ішла пра кантынгент назіральнікаў, а не пра вайсковы кантынгент. Пры гэтым у МЗС Беларусі пазней заявілі, што Менск пакуль не атрымліваў афіцыйнай прапановы ад Расеі накіраваць сваіх назіральнікаў у Сірыю.\nТэгі: Асад вайна ў Сірыі вайскоўцы міратворцы сапёры


Яе вялікасць Кніга |\n1 сентября 2017 Рубрика 500 лет беларускаму кнігадрукаванню/53\n…Яшчэ ў дні старыя, у век наш лучынны,\nАб горадзе Полацку слава ішла, –\nКрыштальныя словы навукі-святла.\nПятрусь Броўка “Беларусь”\nСкарына, несумненна, з’яўляецца не толькі яркім і значным прадстаўніком беларускай культуры эпохі Адраджэння, але і вялікім духоўным настаўнікам навукова-тэхнічнага, камп’ютарызаванага 21 стагоддзя. Чаму? Таму што ён увайшоў у гісторыю як першадрукар і вучоны, асветнік і гуманіст, паэт і медык, батанік і астраном. Сэнс сваёй дзейнасці бачыў у служэнні народу, імкнуўся далучыць суайчыннікаў да неабсяжных здабыткаў культуры, здзяйсняючы гэта праз кнігі. Яго кнігі зрабілі значны ўплыў на духоўную культуру Беларусі, стымулявалі ўзнікненне кнігадрукавання ў Маскоўскай дзяржаве, распаўсюджваліся ў шматлікіх рукапісных копіях. Дарэчы, пачаткам кнігадрукавання на Беларусі лічыцца 1517 год, калі Скарына надрукаваў у Празе першую беларускую кнігу “Псалтыр”.\nСкарыназнаўства – комплексная навука, прадметам даследавання якой з’яўляецца жыццё і дзейнасць Ф.Скарыны ў розных ракурсах. Пачэсна, што самыя першыя звесткі пра кнігі Скарыны былі занатаваны яшчэ пры жыцці аўтара (віленскі святар Мацвей, 1522). На працягу XVI-XVIII ст. кнігі першадрукара сустракаюцца ў інвентарах манастыроў, звестках пра прыватныя кнігазборы. У XIX ст. пачалі звяртацца да старабеларускай кніжнай традыцыі, згадваць постаць Скарыны як сімвал творчай жыццяздольнасці беларускага народа. Адзначу, што пачатак сістэматычнаму вывучэнню Скарыны паклалі працы П.Аляксеева, І.Бакмейстэра, І.Штрытэра і інш. Найбольш грунтоўна выданні друкара апісаў В.Сопікаў, які, дарэчы, выказаў меркаванне пра беларускі характар мовы перакладаў. А пытанне пра мову Скарыны, “eзоры беларускай гутаркі XVI ст.”, першым навукова паставіў Ф.Буслаеў.\nМногія даследчыкі розных краін і часоў унеслі грунтоўны ўклад у тое, каб захаваць для нашчадкаў каштоўныя экзэмпляры кніг Скарыны. Захавалася звыш 300 экзэмпляраў яго выданняў і іх фрагментаў, якія зберагаюцца ў розных бібліятэках, архівах і музеях свету, найбольш у Санкт-Пецярбургу і Маскве. Нядаўна дзякуючы шматлікім намаганням на Бацькаўшчыну вярнулася “Малая падарожная кніжка”.\nУ маёй асабістай бібліятэцы ёсць шмат кніг па скарыназнаўству, якія я з вялікай ахвотай перачытваю (сярод іх: Францыск Скарына – беларускі і ўсходнеславянскі першадрукар. – Мн., 1993; Конан У. М. Боская і людская мудрасць: (Францішак Скарына: жыццё, творчасць, светапогляд). Мн., 1990; Мальдзіс А. Францыск Скарына як прыхільнік збліжэння і ўзаемаразумення людзей і народаў. Мн., 1988; Падокшын С. А. Філасофская думка эпохі Адраджэння ў Беларусі: Ад Францыска Скарыны да Сімяона Полацкага. Мн., 1990; Скарына Францыск // Асветнікі зямлі Беларускай: – Мн., 2001; Скарына Францыск // Мысліцелі і асветнікі Беларусі, X–XIX ст.— Мн. 1995; Францыск Скарына і яго час Мн., 1988; Чамярыцкі В. А. Беларускі тытан эпохі Адраджэння. М., 1990; Яскевіч А. А. Творы Ф.Скарыны: Жанравая структура. Філасофскія погляды. Мастацтва слова. Мн., 1995). І, канешне, гэта толькі некаторыя выданні, што ўбачылі свет у XX-XXI ст.\nЯк бачым, навуковая база да святкавання 500-годдзя айчыннага друку салідная і грунтоўная. Мы, беларусы, можам ганарыцца ёй перад усім цывілізаваным светам. А скарыназнаўства дапамагае кожнаму з нас асэнсоўваць ролю Скарыны ў развіцці айчыннай, еўрапейскай і сусветнай культуры ад Сярэднявечча да сучаснасці. Як цудоўна, што 500-годдзе выдання Псалтыра шырока адзначаецца ва ўсім свеце. Ужо рэалізаваны новыя літаратурныя праекты, адбыўся шэраг маштабных мерапрыемстваў. Сапраўдны навукова-выдавецкі подзвіг – рэалізацыя агульнанацыянальнага праекту па выпуску факсіміле поўнага збору кніг Скарыны.\nУпэўнены, сёлетні Дзень беларускага пісьменства, лейтматывам якога стане 500-годдзе беларускага кнігадрукавання, упіша свае цікавыя і адметныя старонкі ў далейшыя абсягі скарыназнаўства. Дарэчы, і сам горад адзначае сваё 1155-годдзе, які таксама чакае кожнага сапраўднага беларуса ў госці. Можна ўсёй сям’ёй, разам са сваімі калегамі і аднадумцамі далучыцца да ўсебеларускага народнага свята – надзвычай важнага для душы кожнага беларуса.\nПеракананы, і ў ХХІ стагоддзі будуць напісаны чарговыя старонкі як скарыназнаўства, так і ўсёй беларускай духоўнасці. Спадчына Скарыны мае ўсеславянскае і ўсееўрапейскае значэнне. Яго мудрыя думкі і глыбокія ідэі актуальныя і сёння. Пакуль людзі цікавяцца гісторыяй кнігі, памяць пра прарокаў нацыі жыве і перадаецца з пакалення ў пакаленне.\nШаноўныя юбілеі, памятныя даты – усё гэта тыя карані, якія сілкуюць нас, без чаго не можам рухацца наперад. Наша Айчына багата сваёй духоўнасцю, кніжнымі традыцыямі вывучэннем якіх займалася не адно пакаленне даследчыкаў. Кожны беларус павінен ведаць гісторыю Бацькаўшчыны і ганарыцца ёю. А сапраўдная любоў да матчынай мовы, роднага краю, магчыма толькі праз добрае веданне літаратуры, гісторыі, культуры. Важную ролю ў працэсе фарміравання нацыянальнай свядомасці адыгрывае яго вялікасць КНІГА. Цікавасць да мінулага, да сваіх каранёў, да сваёй спадчыны і выклікае неабходнасць данесці яе да нашчадкаў, новых унікальных даследаванняў.


Эксперты: Візавы рэжым з ЕЗ можа быць спрошчаны праз паўтара года\nУсё залежыць ад зменаў у палітычным, эканамічным і сацыяльным жыцці Беларусі.\nУ выходныя ў Ракаве сустрэліся прадстаўнікі няўрадавых арганізацыяў Беларусі, каб абмеркаваць, які захады мусіць зрабіць нашая краіна дзеля спрашчэння візавых дачыненняў з Еўрапейскім Звязам. На меркаванне палітолага Дзяніса Мельянцова, калі дазволяць палітычныя ўмовы, спрашчэнне візавага рэжыму і рэадмісія паміж нашымі краінамі могуць быць завершаныя цягам 1–1,5 гадоў.\nДырэктар офісу “За дэмакратычную Беларусь” Вольга Стужынская кажа: “Яшчэ ў лютым Рада ЕЗ даручыла Еўракамісіі распачаць з беларускім бокам адпаведныя перамовы. Але на сёння яны яшчэ не пачаліся. Еўракамісія падрыхтавала ліст да ўладаў Беларусі з запрашэннем да перамоваў, але з Менску няма ніякай рэакцыі. Маўчанне”.\nЭксперт звяртае ўвагу на тое, што астатнія краіны, якія ўваходзяць ва “Усходняе партнёрства” (Украіна, Грузія, Малдова, Арменія і Азербайджан) больш актыўна лабіююць свае інтарэсы на прасторах Еўропы. “Яны здзейснілі важныя захады: адмена візаў для грамадзянаў ЕЗ, актыўная праца ў сферы абароны правоў чалавека і г. д. Беларусь у гэтым спісе пакуль у самым канцы”, – кажа спадарыня Стужынская.\nАднак сярод плюсоў эксперты адзначаюць тэхнічную падрыхтаванасць беларускага боку да бязвізавага рэжыму. “Біяметрычныя пашпарты ды ідэнтыфікацыйныя карткі ўжо распрацаваныя. У барацьбе з гандлем людзьмі Беларусь таксама мае добрыя паказчыкі, – кажа старшыня Рэспубліканскага саюзу турыстычных арганізацыяў Аляксандр Мірскі. – Самая асноўная праблема – адсутнасць палітычнай волі з боку чыноўнікаў. За адмену візаў выступае Міністэрства культуры і Міністэрства спорту і турызму. Найбольш актыўна супраціўляецца Міністэрства замежных справаў – яны зарабляюць на візах грошы, таму не хочуць адмяняць іх для турыстаў і гасцей, што прыязджаюць у Беларусь. Неадназначная пазіцыя ў Камітэту дзяржаўнага кантролю, Дзяржаўнага памежнага камітэту і Міністэрства ўнутраных справаў. Яны не адмаўляюць бязвізавага рэжыму, але не ёсць актыўнымі прыхільнікамі пераменаў”.


Італійка Лідыя Мацытэлі: «Беларускую мову па фільме вучыла — разоў 100–150 праглядзела» — Generation.by\nІталійка Лідыя Мацытэлі: «Беларускую мову па фільме вучыла — разоў 100–150 праглядзела»\nЛідыя Мацытэлі — італійка, 24 гады, на выдатна абараніла ў Рымскім унівэрсытэце дыплём пра беларускую мову, вядзе блог па-беларуску. Гэтым летам наведала Беларусь у другі раз і плянуе прыехаць яшчэ. Пра тое, чым адрозьваюцца маладыя беларусы ад сваіх аднагодкаў у Італіі і як успрымаюць беларускамоўных італійцаў у краме «Садавіна-агародніна» — у інтэрвію.\nПра вывучэньне мовы\n«Фільм "Урокі беларускай мовы" разоў 100–150 глядзела, пакуль не зразумела ўсё»\nЛідыя нават не адразу можа дакладна адказаць, колькімі мовамі яна валодае — па падліках, блізу 10.\nВучыла мовы яна ў Рымскім унівэрсытэце. Першымі замежнымі былі руская, нямецкая, славенская і польская. Потым Лідзія абрала спэцыяльнасьць «Славянскае мовазнаўства» для магістратуры. Беларускую мову глыбока вучыць сама ля году: летась у лютым упершыню глядзела «Урокі беларускай мовы». Патрапіў гэты фільм да Лідыі ў Варшаве праз беларусаў, што там жывуць:\n«Разоў 100–150 глядзела, пакуль не зразумела ўсё, але граматыку, канчаткі, напрыклад, пачала вучыць у кастрычніку. Але зь веданьнем рускай і польскай было ўжо прасьцей».\nУ жніўні Лідыя другі раз наведала Беларусь. Пра ўражаньні і спробы папрактыкаваць жывую беларускую мову можна даведацца зь ейнага жж. Шмат у чым дзякуючы livejournal італійская студэнтка здолела знайсьці адказы на пытаньні, якім яна прысьвяціла сваю дыплёмную працу. Неўзабаве шырылася і стужка сяброў. Па словах Лідыі, тое, пра што пішуць у сваіх дзёньніках сябры зь іншых краінаў, моцна адрозьніваецца ад беларускамоўных допісаў: у апошніх шмат пра палітыку, краіну…\nПрыгоды італійкі ў Беларусі\n«Жанчына ў краме абняла мяне і сказала: «О, добрая ты дзяўчына, ты нават і па-беларуску размаўляеш!»\nЖыла Лідзія ў Беларусі паміж Гомелем і Менскам. У першым горадзе яна гасьціла ў сям’і свайго добрага сябра, якая, неўзабаве, так яе палюбіла, што хацела удачарыць:) А ў Менску Лідыю чакалі шматлікія жж-сябры. Але ж у Беларусь яе прывялі ня толькі людзі, а перш за ўсё мова:\n«Мая мара была сустрэцца зь Вінцуком Вячоркам. Таму я напісала яго сыну — дарагому Франаку — каб ён арганізаваў гэту сустрэчу. І добры чалавечак Франак сапраўды дапамог. Мы зь Вінцуком размаўлялі дзесьці паўгадзіны, але не пра палітыку. Ён таксама беларусіст, як і я, таму абмеркавалі і новы закон пра правапіс, і фанэтыку, пагутарылі і пра тое, як цяжка — і за саветамі, і зараз — атрымаць адукацыю на беларускай мове. Было сапраўды вельмі цікава».\nЗдараліся зь Лідыяй і моўныя прыгоды, але збольшага — прыемныя:\n«Я была ў краме «Садавіна-агародніна» і жанчына, якая там працавала, абняла мяне і сказала: «О, добрая ты дзяўчына, ты нават і па-беларуску размаўляеш! Мая ты добрая! А ці твой бацька індус?».\nБеларусам бы столькі любові да беларускае мовы і культуры, колькі ёсьць у гэтай італійскай дзяўчыне:\n«Калі я была ў Беларусі першы раз (у лютым), я тады шмат яшчэ па-руску размаўляла. А ў гэтым разе ў мяне атрымалася зусім па-руску не размаўляць. Нават з рускамоўнымі дзяўчатамі, зь якімі я жыву, мы размаўляем альбо ў дзьвюх мовах, альбо яны пераходзяць на беларускую. І мне было сапраўды лягчэй усё па-беларуску».\nХто ведае, можа ў сваё трэцяе наведваньне Беларусі Лідыя пачне зьдзяйсьняць сваю мару — ствараць паўнавартасны беларуска-італійскі слоўнік.\n«І хоць з усімі і не пасьпела пабачыцца, але сустрэла шмат добрых чалавечкаў. Я спадзяюся вярнуцца вельмі хутка. Наконт таго, каб тут жыць — хто ведае:)»\n«Тут, у Беларусі, усё адбываецца раней, у Італіі мы дзеці шмат даўжэй»\nЯк дзьве дзяўчыны, што размаўляюць на адной мове, мы зь Лідыяй і пра хлопцаў беларускіх ды італійскіх пагутарылі. І пра розныя стылі жыцьця ў Менску ды Рыме:\n«Тут, у Беларусі, усё адбываецца раней: людзі жэняцца, людзі працуюць, паміраюць… — усё раней! У Італіі мы жэнімся, калі нам 29, 30, 40 гадоў. А тут у сорак людзі ўжо амаль што дзядулі і бабулі. Калі чалавеку 23, тут ён лічыцца дарослым, працуе, нават мае дзяцей. Ваша апазыцыйная моладзь дзейнічае і нават ня раз трапляла ў турму.\nІталійцы, мне падаецца, больш забясьпечаныя за вас. Мы дзеці шмат даўжэй. Напрыклад, я — мне 24, жыву з бацькамі, яны за мяне плоцяць. Я не магу ўявіць, каб мой сябар патрапіў у турму альбо каб мае сябры ажаніліся зараз. Але гэта ня значыць, што мы нічога ня робім. Канешне робім! Але пазьней:)»\nФота з хатняга архіву Лідыі Мацытэлі\nлюдзі,\tЛідыя Мацытэлі,\tІталія,\tмовы\nДаша Слабчанка 13:50, 22/09/2008 | Артыкулы |\nIn 0.1499 seconds.


Прэм'ер Арменіі: Эпідэмія ўзмацняецца, лякарні не паспяваюць прымаць пацыентаў - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 10 лiпеня 2020, Пятніца, 3:31\nПрэм'ер Арменіі: Эпідэмія ўзмацняецца, лякарні не паспяваюць прымаць пацыентаў\nНікол Пашынян і ягоная сям'я таксама заразіліся COVID-19.\nПрэм'ер-міністр Арменіі Нікол Пашынян заявіў пра пагаршэнне эпідэмічнай сітуацыі - у краіне з насельніцтвам блізу 3 млн чалавек за дзень каранавірус выявілі ў 697 чалавек.\nПра гэта паведамляе "Радыё Азатуцюн".\n"У мяне дрэнныя навіны. Эпідэмічная сітуацыя пагаршаецца. У нас 697 новых выпадкаў. Гэта значыць, што мы ўжо знаходзімся ў сітуацыі, калі мы не можам своечасова шпіталізаваць пацыентаў, якія ў гэтым маюць патрэбу", - адзначыў Пашынян.\nПаводле ацэнак улад, у краіне цяпер блізу 20 тысяч чалавек, якія не ведаюць, што інфікаваныя каранавірусам. Са слоў Пашыняна, каб інфекцыя не распаўсюджвалася, трэба ставіцца да ўсіх, як да патэнцыйна інфікаваным, і прымяняць прафілактычныя захады.\nЗа ўчора ад COVID-19 у Арменіі памерлі яшчэ 6 чалавек, а 9 чалавек, інфікаваных каранавірусам, памерлі з іншых прычын. Такім чынам колькасць пацыентаў, якія памерлі ад COVID-19 з пачатку эпідэміі ўзрасла да 176, а колькасць інфікаваных каранавірусам памерлых ў іншых прычын, узрасла да 68.\nАдзначым, сам прэм'ер-міністр Арменіі Нікол Пашынян і ўся ягоная сям'я заразіліся каранавірусам. Захворванне ў іх праходзіць бессімптомна.\nУ канцы траўня Пашынян заявіў, што ў краіне назіраецца другая хваля пандэміі каранавіруса.\n3.07 Міністэрства аховы здароўя Беларусі скасавала шпіталізацыю хворых з цяжкай формай COVID-19 99,105\n5.07 Як зламалася «мадэль» Лукашэнкі 75,727\n3.07 Як сёння ўвечары БТ выкручвацца будзе? 68,313\n4.07 Лукашэнка: Мне сысці? 63,077\n4.07 Леанід Судаленка: Улада ўскосна прызнае, што яна ўжо пацярпела паразу 55,204\n7.07 Як працаўнікі «Белшыны» паставілі на месца ідэолага з афіцыйнага прафсаюзу 55,113\n9.07 СМІ: У «таракана» пачынаецца істэрыка праз закрытую мяжу з Расеяй 51,683


Галоўная ➠ Арганізм ➠ Абязбольванне з дапамогай электрычнага току памяншае патрэба ў стаматалагічных анестетиках\nТым не менш, жахлівыя іголкі ў хуткім часе могуць сысці ў мінулае, так як навукоўцы з Універсітэта Сан-Паўлу распрацавалі спосаб дастаўкі анестэтыка праз невялікі разрад электрычнага току. Гэта адкрыццё можа палепшыць стаматалагічныя працэдуры і дазволіць аказаць дапамогу тым пацыентам, якія баяцца іголкі. Таксама гэта дапаможа зэканоміць грошы і знізіць рызыку заражэння і інтаксікацыі.\nДаследчыкі вывучылі спосаб больш эфектыўна пастаўляць анестэтык ў арганізм у надзеі замяніць іголкі і вызначылі, што ўжыванне невялікіх разрадаў электрычнага току – праз працэс, званы ионофорез – зрабіла анестэтык больш эфектыўным. Каманда навукоўцаў спачатку атрымала анестэзуе гідрагель з палімераў, каб дапамагчы яму лепш прымацоўвацца да паверхні дзёсен. Затым яны дадалі два анестэтыка – гідрахларыд прилокаина і лідокаіна гідрахларыд. Новы гель быў выпрабаваны ў паражніны рота свіней, і ў ходзе выпрабаванняў было ўстаноўлена, што пад уздзеяннем гальванічнага току анестэтык хутчэй пранікаў у дзясны, а абязбольвальны эфект быў узмоцнены ў 12 разоў.\nВыкарыстанне дадзенага інавацыйнага метаду можа палегчыць доступ да больш эфектыўным і бяспечным метадам стаматалагічнага лячэння тысячам людзей ва ўсім свеце, падсумоўваюць эксперты.\nАсаблівасці арганізма дыназаўраў дапамогуць людзям справіцца з ракам