Лагер для юных турыстаў — Techkrait . "",\n15.08.2017 270 Анжелика 0 Comment\nЦікава і з карысцю правялі летнія канікулы вучні ўстаноў адукацыі Маларытчыны на базе раённага цэнтра турызму і краязнаўства. Тут для іх былі арганізаваны традыцыйныя профільныя лагерныя змены: ваенна-патрыятычная, лінгвістычная, гуманітарная, прыродазнаўчая, турыстычная і спартыўная.\nНасычанай, змястоўнай, пазнавальнай аказалася пятая змена аздараўленчага лагера “Юны турыст”, якую ўзначальваў Вячаслаў Зезюкоў, метадыст РЦТіКДіМ. На працягу 9 дзён 39 хлопчыкаў і дзяўчынак не сумавалі. Яны не толькі адпачывалі і ўмацоўвалі сваё здароўе, але і змаглі адчуць сябе сапраўднымі турыстамі: навучыліся вязаць розныя вузлы, правільна ўстанаўліваць палатку, пры розным надвор’і распальваць касцёр. Між іншым, усе вечары праходзілі ля яго з гітарай.\nЗапамінальнай для хлопчыкаў і дзяўчынак была сустрэча з выратавальнікамі Маларыцкага раённага аддзела па надзвычайных сітуацыях, а таксама спаборніцтвы па спартыўным арыентаванні, якія праводзіліся двойчы, ускладанне кветак да брацкай магілы ў в.Ланская, дзе пахаваны мясцовыя жыхары, што загінулі падчас Вялікай Айчыннай вайны. Шмат эмоцый і ўражанняў пакінула наведванне музея Олтушскай СШ.\nАднак найбольшую цікавасць у выхаванцаў турыстычнай лагернай змены выклікала падрыхтоўка і правядзенне спаборніцтваў па турыстычна-прыкладному шматбор’ю, якое прайшло пад дэвізам “Галоўнае не перамога, а ўдзел”. На працягу некалькіх дзён дзеці з задавальненнем вучыліся правільна праходзіць трасу, карыстацца турыстычным рыштункам і страхоўкай. Некаторыя хлопцы па ўласным жаданні паласу перашкод за дзень паспявалі прайсці па дзесяць разоў. Кульмінацыяй спаборніцтваў сталі праведзеныя ў апошні дзень змены асабістыя спаборніцтвы па пераадоленні турыстычнай паласы перашкод. Яны праводзіліся ў трох узроставых групах. У малодшай групе лепшым стаў Руслан Кароль, у сярэдняй – Ксенія Ярмашук, а ў старэйшай — Аляксей Русавук. Пераможцы былі ўзнагароджаны дыпломамі і сувенірамі.\nТурыстычная змена запомніцца надоўга мерапрыемствамі, накіраванымі на ўмацаванне здароўя, фарміраванне навыкаў здаровага ладу жыцця, прафілактыку шкодных звычак. Яна прайшла весела, цікава, кожны з дзяцей знайшоў сябе ў добрай і карыснай справе. У гэтым заслуга ўсіх выхавальнікаў, якія імкнуліся адпачынак дзяцей зрабіць насычаным і разнастайным, а таксама — Яўгеніі Наўрасюк, загадчыцы аўтаклуба, і Мікалая Ялова, дырэктара раённага цэнтра турызму і краязнаўства.\nНа здымку: турыстычная лагерная змена.\n← Для папулярызацыі вялікага тэнісу\nПраца на вынік →


Airbnb ў Малайзія - Атрымаць купон Airbnb для Малайзіі\nКалі вы хочаце паехаць з Airbnb у Малайзію, вы можаце паехаць у такія буйныя гарады, як Сінгапур і Куала-Лумпур, але вы таксама можаце знайсці дамы ў маленькіх вёсках. У Малайзіі вы можаце знайсці шмат месцаў, дзе можна спыніцца з Airbnb, але майце на ўвазе, што Airbnb мае адбыцца ў Малайзіі. Перавага Airbnb у тым, што вы можаце зняць прыгожыя вілы, дамы, апартаменты і падзяліцца імі з вандроўнымі сябрамі. Калі вы збіраецеся з парай сяброў, вы можаце забраніраваць сапраўдныя сімпатычныя дамы ў Малайзіі. Заставайцеся там каля тыдня і выдатна правядзіце час!\nПрыклад размяшчэння Airbnb у Малайзіі (8 еўра)\nСярэдні клас Airbnb Малайзія (30 еўра)\nВау-фактар Airbnb Малайзія (1359 еўра)\nКалі ў вас ёсць шмат грошай, вы можаце арандаваць гэтую прыватную вілу для адпачынку ў Малайзіі. (8 чалавек)\nЗнайдзіце сваё месца з Airbnb у Малайзіі\nAirbnb Малайзія ў якасці заплечніка\nЧасам патрэбна прыватнасць. Airbnb у Малайзіі - гэта добры варыянт атрымаць прыватнае жыццё за добрую цану. Але калі вы шукаеце звычайныя нумары ў інтэрнаце альбо інтэрнаты, іншыя сайты, такія як hostelworld і hostelbookers, таннейшыя. Прычына ў тым, што Airbnb мае абмежаванне па цане. Хостэлы не могуць апускацца ніжэй за восем еўра, дзе іншыя сайты не маюць абмежаванняў. Калі вам падабаецца Airbnb і асабістае пражыванне ў кожным вялікім горадзе, вы можаце атрымаць нумар за 8 еўра.


Вельмі здзівіла прафесара тое, што падавалі мяс ныя блюды, якія зусім не было агідна есці. Елі смажа ную пячонку, рубленыя катлеты з ялавічыны, свіныя адбіўныя ды іншыя мясныя стравы: бараніну, катле ты з кураціны, смажанага зайца, гусяціну і г. д.\n— Адкуль вы ўсё гэта берацё, шаноўны пан Савіц-кі? Не можаце ж біць ці рэзаць жывых істот. Я не мог бы нават есці. Вашы закускі нагадваюць і мяса і гарод ніну. Дазвольце запытацца, шаноўны гаспадар, з чаго зроблена ежа?\n— Бачыце, пан прафесар,— сказаў аптэкар Савіц кі,— усё гэта прыгатоўлена са спецыяльных мясных буракоў, якія растуць у маім гародзе. Над вырошчван нем такіх буракоў я працую ўжо другі год. Такі бурак вельмі патрэбен для людзей, якія раней ужывалі шмат мяса, і для звяроў і птушак — былых драпежнікаў...\n— Вынікі добрыя? — запытаўся прафесар.\n— Як бачыце! Я ж меў гонар пачаставаць вас роз нымі мяснымі стравамі, пане прафесар.\n— Будзьце ласкавы, пане Савіцкі, паказаць мне ва шы буракі,— папрасіў прафесар.\n— 3 вялікай прыемнасцю,— згадзіўся аптэкар Са віцкі.— Няхай пан прафесар патурбуецца паглядзець мой гарод.\nЯны выйшлі з хаты.\nСпачатку аптэкар Савіцкі чытаў яму таблічкі на градках:\n— Буракі-бараны, буракі-зайцы, буракі-быкі, бура кі-кабаны, буракі-качкі, буракі-куры, буракі-гусі, бура кі-цяляты і шмат-шмат буракоў іншых гатункаў.\n— Цікава, цікава...— мармытаў прафесар.\n— А цяпер,— сказаў аптэкар Савіцкі,— зірнём, што гэта за буракі.\nПры гэтым ён узяўся абедзвюма рукамі за бацвінне і ледзь вырваў бурак ростам з вялікі гарбуз. Калі ён сцёр з яго зямлю, гэты арыгінальны корань-плод меў выгляд шара з сырога мяса. Прафесар ахнуў ад дзіва.\nАптэкар Савіцкі разрэзаў нажом бурак толькі да па лавіны. 3 яго паліўся сок, падобны да крыві. Потым узяў вострую сякеру, палажыў бурак на калодачку і рассек. Гэта ён перасек цвёрдую косць таўшчынёй у палец, якая пранізала бурак з верху да нізу, як шворан. Косць была ўнутры пустая. 3 яе ліўся тлушч.\n— Я захоплены вашым выдатным бураком,— усклікнуў прафесар.— Як вы да гэтага дадумаліся?\n— Я над гэтым працаваў куды раней да таго, як мы зрабіліся неўміручымі. Быў я чалавек даволі бедны і не меў грошай за што купляць фунт мяса на абед. Усё, што расце на зямлі, мае ў сабе жывыя клеткі. Ну, я моцна падумаў над усім гэтым, пане прафесар, і папрацаваў. У мяне ўсё запісана ў маіх сшытках.\n— А вы ведаеце, шаноўны пан Савіцкі, што вашы мясныя буракі могуць стварыць па ўсёй зямлі новы промысел? Вы ведаеце, што вы можаце зрабіцца мільярдэрам?\n— Грошы мала мяне цікавяць, пане прафесар. Го ладу я не баюся цяпер, бо мы неўміручыя. А доследы над стварэннем новых гатункаў бурачкоў даюць мне самі па сабе вялікую асалоду. Больш мне нічога не трэба.\nПры гэтым аптэкар Савіцкі зірнуў на прафесара такімі чыстымі дзіцячымі вачыма, што той апусціў свае вочы.\n— Та-ак...— задумёна сказаў прафесар,— вы святы чалавек.\n— Як гэта святы? Я — самы просты, звычайны чалавек,— апраўдваўся аптэкар Савіцкі.\n— Я шчаслівы, што нечакана пазнаёміўся з такім цікавым чалавекам,— салодка сказаў прафесар.— У мяне да вас просьба, пане Савіцкі...\n— Адважуся ў вас папрасіць некалькі штук буракоў і жменьку расады. Канешне, за прыстойную плату...


Рашоткі на батарэі ацяплення - віды і прызначэнне - Падручнік сантэхніка\nРашоткі на батарэі ацяплення - віды і прызначэнне\nБатарэі ацяплення выконваюць важную функцыю - забяспечваюць абаграванне памяшканняў, аднак, яны далёка не заўсёды ўпісваюцца ў дызайн інтэр'еру. Адзіны спосаб не сапсаваць вонкавы выгляд памяшкання ў такіх выпадках - замаскіраваць прыборы ацяплення дэкаратыўнымі рашоткамі. У дадзеным артыкуле мы разгледзім, якімі бываюць рашоткі для батарэй ацяплення, а таксама, якія яшчэ яны выконваюць функцыі акрамя дэкаратыўнай.\nНавошта выкарыстоўваюць рашоткі\nМногія лічаць, што краты на батарэю ацяплення - гэта выключна дэкаратыўная дэталь.\nАднак, яна выконвае яшчэ і некаторыя іншыя функцыі:\nАхоўную - агароджвае прылады ад бруду і пылу, чым спрашчае сыход за імі.\nЗабяспечвае бяспеку - канструкцыя абараняе ад тэрмічных апёкаў, што асабліва важна, калі ў хаце ёсць дзеці.\nПісьменна устаноўленыя экраны спрыяюць больш раўнамернаму і эфектыўнаму абагравання памяшкання.\nТакім чынам, усталяваць экраны можна не толькі, калі ўзнікае неабходнасць замаскіраваць радыятары, але і ў шэрагу іншых выпадкаў.\nМатэрыялы для рашотак\nДа экранаў для батарэй прад'яўляецца шэраг патрабаванняў. Вядома, яны павінны адпавядаць дызайну інтэр'еру памяшкання. Аднак, у першую чаргу канструкцыя павінна валодаць тэрмаўстойлівыя, бо ў нашай краіне ацяпляльны сезон доўжыцца без малога пол года.\nТаму дадзеныя вырабы вырабляюць з наступных матэрыялаў:\nДраўніны і іншых піламатэрыялаў - выдатна ўпісваюцца практычна ў любы інтэр'ер. Праўда, кошт драўляных вырабаў даволі высокая, аднак, у якасці альтэрнатывы можна выкарыстоўваць, да прыкладу, экраны са МДФ.\nпалімераў - могуць мець прывабны дызайн, да таго ж цана на кратаў пластыкавыя для батарэй ацяплення найбольш нізкая.\nшкла (Матавага, каляровага або празрыстага) - гэтыя вырабы з'яўляюцца найбольш дарагімі. Часцей за ўсё яны ўпрыгожаны арнаментам або малюнкам. Варта адзначыць, што шкло дрэнна выконвае ахоўную функцыю, да таго ж у выпадку пашкоджання можа траўмаваць асколкамі, таму разглядаць шкляныя экраны варта толькі як дэкаратыўны элемент.\nсталі - як правіла, вырабы выкананы з сталёвага ліста і пафарбаваны парашковай фарбай. Дзякуючы перфарацыі яны могуць мець вельмі прывабны знешні выгляд. Кошт такіх рашотак, як правіла, невысокі.\nЗвярніце ўвагу! Набываючы экран, неабходна пераканацца, што матэрыял, з якога ён зроблены, пры нагрэве не будзе выдзяляць фармальдэгіды і канцерогены. Пра гэта павінна сьведчыць адпаведная дакументацыя.\nЯк мы бачым, рашотка для батарэй ацяплення можа быць выканана з самых розных матэрыялаў, ад якіх залежыць не толькі яе знешні выгляд, але і ўсе астатнія параметры. Таму пры выбары, у першую чаргу варта вызначыцца з матэрыялам.\nНіжэй мы падрабязней азнаёмімся з асаблівасцямі найбольш распаўсюджаных відаў гэтых вырабаў.\nДраўляныя дэкаратыўныя экраны для батарэй ацяплення асабліва прывабна глядзяцца ў інтэр'ерах, дзе дрэва выкарыстоўваецца і ў іншых элементах дэкору. Прычым, стыль афармлення можа быць самым розным.\nАсноўная перавага драўляных канструкцый заключаецца ў экалагічнай чысціні, аднак, яны маюць і некаторыя недахопы, асноўнымі з якіх з'яўляецца схільнасць да дэфармацыі і рассыханию. Каб знізіць гэтыя недахопы да мінімуму, для вырабу экранаў ўжываюць якасную драўніну, якая ўплывае на канчатковы кошт вырабаў.\nПластыкавыя рашоткі для батарэй ацяплення, як ужо было сказана вышэй, з'яўляюцца найбольш даступнымі, але іх не рэкамендуецца ўжываць у памяшканнях, дзе ёсць маленькія дзеці, так як пры награванні яны могуць ўтвараць шкодны для здароўя рэчывы. Таксама не рэкамендуецца іх выкарыстоўваць і ў спальных пакоях.\nТаму пластык часцей ужываюць у офісах і розных вытворчых памяшканнях.\nАдрозніваюцца выдатнымі ахоўнымі ўласцівасцямі. Акрамя таго, мудрагелісты ўзор здольны зрабіць іх добрым дадаткам да інтэр'еру памяшкання.\nСярод іншых добрых якасцяў вырабаў можна вылучыць трываласць і даўгавечнасць. Акрамя таго, іх не складана ўсталяваць сваімі рукамі.\nАкрамя матэрыялаў, усе разгляданыя вырабы адрозніваюцца яшчэ і па тыпу канструкцыі:\nплоскія Ўсталёўваюцца ў нішах радыятараў.\nНавясныя без вечкаў Інструкцыя па іх ужыванню мае на ўвазе мантаж на батарэі, размешчаныя пад падваконнікам.\nНавясныя з вечкам Мантуюцца на выступоўцы радыятары. У адрозненне ад папярэдняй канструкцыі, маюць закрыты (рашэцісты) верх.\nРашотка для батарэі ацяплення ў выглядзе кораба Дазваляе цалкам схаваць радыятар, з усімі падводзяць і адводзяць трубамі. У адрозненне ад папярэдніх відаў, канструкцыя мае верх і бакі. Прычым, палукашак можа як падвешвацца да сцен, так і ўсталёўвацца на ножках.\nСавет! Драўляны палукашак можа паслужыць яшчэ і зручнай палічкай, да прыкладу, на ёй можна размясціць кветкавыя гаршкі.\nТакім чынам, выбар канструкцыі экрана залежыць ад таго, як усталяваныя радыятары ацяплення. На гэты момант таксама неабходна звяртаць увагу пры выбары, каб не ўзнікла складанасцяў пры ўстаноўцы вырабы. (Гл. Артыкул Кораб для труб: асаблівасці.)\nВось, уласна, і ўсе асноўныя моманты, якія можна расказаць пра экранах для радыятараў ацяплення.\nРашоткі для радыятараў у некаторых выпадках проста неабходны з дызайнерскай пункту гледжання, да таго ж яны нясуць некаторую функцыянальную нагрузку. Адзінае, каб устаноўленая канструкцыя не паўплывала на эфектыўнасць ацяплення і была бяспечнай, неабходна пісьменна падысці да выбару вырабы. З відэа ў дадзеным артыкуле можна атрымаць некаторую дадатковую інфармацыю па гэтай тэме\nПредыдущаяСадовы кран: класіфікацыя па матэрыяле корпуса і запорной\nСледующаяТумба з ракавінай для ваннай пакоі ў сучасным інтэр'еры\nПрачыстка ліўневай каналізацыі: метады\nЯк сагнуць поліпрапіленавую трубу\nМагутнасць чыгуннага радыятара: разлік, фактары, ад якіх\nЦагляная печ з вадзяным ацяпленнем у доме\nПайка медных труб самому\nЯк адмовіцца ад цэнтральнага ацяплення: юрыдычны і тэхнічны\nЯк зрабіць свідар для свідравіны ў хатніх умовах\nСэптык крот: прылада, характарыстыкі\nПластыкавыя заглушкі для труб - віды і прымяненне


У чым розніца паміж убудовам AliDropship і AliPlugin? 2020\nУ чым розніца паміж убудовам AliDropship і AliPlugin?\nМы гаворым пра 2 сапраўды розныя рэчы, таму будзьце ўважлівыя!\nAliPlugin - партнёрскі убудова. З гэтым нельга будаваць незалежны бізнес.\nТак, AliPlugin дазваляе імпартаваць прадукцыю з AliExpress, але ваш сайт НЕ з'яўляецца рынкам. Калі ваш пакупнік націскае на тавар, ён накіроўваецца ў AliExpress, дзе яны робяць пакупку. У гэтым тыпе бізнесу ваша прыбытак - гэта камісія за кожную куплю, зробленую з вашай дапамогай на AliExpress.\nУ той жа час, убудова AliDropship дапаможа вам стварыць уласную краму дастаўкі падзенняў. Вы паўнапраўны ўладальнік, і ўсе пакупкі робяцца ў вашым краме.\nКрыніца: AliExpress Drop Shipping Q&A Series №1: AliDropship Plugin\nАбодва зусім розныя плагіны. Тут ёсць розніца паміж AliPlugin і Alidropship Plugin.\nAliPlugin - партнёрскі убудова для AliExpress. З дапамогай AliPlugin вы можаце хутка і лёгка дадаць тысячы прадуктаў AliExpress на сайт WordPress.\nУбудова усталёўвае ідэнтыфікатар вашага партнёра ва ўсіх спасылках на AliExpress, каб вы атрымлівалі камісію за ўсе продажу, якія накіроўваюцца на AliExpress.com.\nТаму, калі хтосьці заходзіць у вашу краму і спрабуе набыць тавар, ён будзе перанакіраваны на сайт AliExpress, і ён будзе купляць прадукт непасрэдна ў AliExpress. Узамен вы атрымліваеце камісійныя продажу.\nГэта цалкам аўтаматызаваны бізнес, у якім усё, што вам трэба зрабіць, гэта прамой трафік дадзеных у ваш бізнес.\nУбудова Alidropship - гэта рашэнне для WordPress для стварэння паўнавартасных інтэрнэт-крам, з дапамогай якіх можна атрымаць высокі стабільны прыбытак. Гэты убудова дапамагае тым, хто працуе ў перавозцы грузу падзення.\nГэты убудова дапаможа вам імпартаваць прадукты з Aliexpress, уключаючы выявы, апісанні, назвы, кошты, агляды і г.д.\nЗ абодвума вы можаце адкрыць AliExpress дропшыппінг з WordPress.\nAli2Woo быў распрацаваны для WooCommerce. AliDropship працуе як на стандартным сайце WordPress, так і сумяшчальны з WooCommerce. Абодва варыянты прапануюць розныя функцыі і розныя мадэлі цэнаўтварэння. Вось як яны адрозніваюцца Ali2Woo VS AliDropship - Параўнанне праграмнага забеспячэння дропшыппінгу\nУбудова AliDropship - гэта рашэнне WordPress для прадпрыемстваў па перавозцы грузаў, якія займаюцца перавозкай грузаў, у той час як AliPlugin - гэта рашэнне для партнёраў.\nAliPlugin - гэта убудова WordPress, які дазваляе ствараць партнёрскія сайты AliExpress альбо дадаваць прадукты на існуючыя вэб-сайты за лічаныя хвіліны.\nУбудова інтэграваны ў партнёрскую праграму AliExpress, каб вы атрымлівалі камісію за кожную куплю.\nРашэнне AliDropship Plugin WordPress для стварэння поўных вэб-крам з рознымі інтэграванымі інструментамі.\nУбудова прапануе выдатныя функцыі і мноства карысных інструментаў. Уся ваша прадукцыя, цэны, збыт, прыбытак, статыстыка трафіку і заказы даступныя і кіруюцца ў адной панэлі кіравання.


У салігорскай царкве ХВЕ прайшла рэгіянальная маладзёжная канферэнцыя | Krynica.info\nУ салігорскай царкве ХВЕ прайшла рэгіянальная маладзёжная канферэнцыя\nУ суботу, 26 жніўня, у царкве «Хрыстос для ўсіх» Салігорска адбылася рэгіянальная маладзёжная канферэнцыя, паведамляецца на сайце ОЦ ХВЕ.\nМоладзь з цэркваў рэгіёну сабралася разам, каб памаліцца перад пачаткам навучальнага года. Канферэнцыя доўжылася на працягу трох гадзін. Падчас мерапрыемства прагучала некалькі пропаведзяў на тэму важнасці Слова Божага, біблейскіх адносін да вучобы. Гаварылася таксама пра сілу правільных рашэнняў у жыцці верніка і аб асаблівай ролі малітвы. Праслаўленне вяла музычная група царквы ХВЕ горада Любань. У канферэнцыі прынялі ўдзел служыцелі цэркваў Салігорскага рэгіёна, а таксама моладзь памеснай царквы.\nПадобныя канферэнцыі ў канцы жніўня сталі ўжо традыцыйнымі для Салігорскага рэгіёна. Як правіла, некаторая частка моладзі пасля заканчэння школы з’язджае вучыцца ў іншыя гарады, таму служыцелі царквы і бацькі збіраюцца разам, каб памаліцца і блаславіць дзяцей перад вучобай.\n06.09.2017 Навіны цэркваў| Тэгі: пяцідзесятнікі, Салігорск, ХВЕ


Будзем жыць, будзем спяваць. Гісторыя лёсу 90-гадовай курыцічанкі Веры Шэлег - Петриков | Петриковский район | Новости Петрикова | Петриковские новости | Петрыкаускiя навiны | Газета города Петриков\nСуббота, 14.07.2018 05:04. Рубрика: Грамадства, Падзеі Просмотров: 713\nКаб жыць доўга ў здароўі і светлым розуме, трэба любіць людзей і песню. Гэтая парада ад сённяшняй юбіляршы Веры Цітаўны Шэлег з Курыцічаў. 12 ліпеня жанчына адзначыла свой дзевяносты дзень нараджэння.\nАдной з важных складальнікаў у ацэнцы сучаснага чалавека мы памылкова ставім яго вышэйшую адукацыю. Веры Цітаўне ўдалося пасля вайны скончыць толькі чатыры класы вячэрняй школы. Але ў яе светлых і адкрытых вачах столькі мудрасці, мова настолькі дасціпная, што спыніць гутарку з ёй ніяк нельга, яна прыцягвае, нібы магніт, заварожвае, нібы замова, яе гісторыя гучыць, як песня.\n– Наканаваў мне жыць да ста гадоў немец у канцлагеры, – пачынаючы расказ пра сябе са страшных гадоў той вайны, гаворыць жанчына. – Амаль пятнаццаць гадоў было мне, калі разам з матуляй, братамі і сястрой злавілі нас у лесе. Я тады была слабая пасля тыфу, не ўцякла. Матуля спрабавала бараніць – яе збілі да паўсмерці. Потым былі размеркавальны лагер у Капцэвічах, тыдні дарогі ў таварных эшалонах у Германію. Там кожнага з нас, палонных, вадзілі на допыты. Я не стрывала і выказала немцам увесь свой боль і крыўду. Памятаю, білі моцна. Праз два дні я апрытомнела ў склепе для мерцвякоў. Вакол ляжалі трупы, большасць з аб’едзенымі галовамі, па іх поўзалі пацукі. У мяне да грудзей быў прывязаны бохан хлеба. Ад яго не засталося і крошак. Той хлеб, напэўна, выратаваў мяне ад ненажэрных грызуноў.\nЯшчэ суткі я стаяла ў склепе, прыціснуўшыся да сцяны. Калі туды ўвайшлі немцы, адзін з іх, той, што збіваў мяне, сказаў: “Значыць, жыць ты будзеш сто гадоў”.\nПотым былі напоўненыя нянавісцю і штодзённым чаканнем смерці два гады канцлагера, катаванні і пагроза расстрэлу, калі з каша, які неслі яны з напарніцай, знікла адна бульбіна, калі адмаўляліся есці баланду з чарвякамі. І была перамога, якую Вера Цітаўна сустрэла каля Берліна, дзе кінулі іх немцы, гнаўшы з канцлагера на Захад за войскам. Была зноў тая ж чыгунка, але ўжо на шляху дадому.\nУ роднай Рубчы яе ўжо пахавалі. Маці нават свечкі ў царкве ставіла за спачын. Віной і скрухай, што тады не змагла вырваць дачку з рук фашыстаў, давяла сябе да хваробы. Нават радасць за тое, што ўсе пяцёра дзяцей перажылі вайну, засталіся жыць, не змаглі вярнуць ёй сілы.\nПрацаваць даводзілася многа і цяжка. Норма нарыхтоўкі лесу на чалавека ў месяц – 30 кубоў. І ёй, васямнаццацігадовай дзяўчыне, гэта давалася з вялікімі высілкамі. Таму, калі сталі накіроўваць моладзь у Курыцічы на вырошчванне кок-сагызу, адразу паехала.\n– Бацька мой загінуў яшчэ да вайны, засыпала ў шахце, калі быў туды завербаваны, – працягвае згадваць самыя цяжкія гады жанчына. – Але хату паставіць паспеў ладную. У Курыцічах давялося жыць у ледзь складзенай хаціне з саламяным дахам – бедната. І так жылі амаль усе. Сустрэла там свайго Грышку, ажаніліся. Не, не кахала моцна, але ён быў вельмі добры, працавіты і бедны. Было шкада яго. Затое спяваў выдатна, і я была спявачкай адметнай. На ўсе вяселлі і бяседы нас потым запрашалі спяваць. Ніколі вяскоўцы не скардзіліся, што мы і ў трэцяй гадзіне ночы, вяртаючыся дадому, маглі пабудзіць іх спевамі.\nВось так, з песнямі, у згодзе і павазе, пабудавалі ў чатыры рукі па тых мерках немалую хату, нарадзілі шасцёх дзяцей. Толькі ў гэты момант у жанчыны задрыжэў голас, бо давялося ўзгадаць, што пахавала двух сыноў, аднаго маленькім, другі загінуў ад рукі злачынцы, паспеўшы пакінуць ёй двух унукаў.\n– Грышка быў добрым гаспадаром, не мог сядзець без справы, – часта ўжывае Вера Цітаўна словы ў памяншальна–ласкальнай форме, што найлепш яе характарызуе. – Усё нешта будаваў, рамантаваў. Здаралася, паеду куды на дзень-два, а ён ужо хваліцца новым хлевушком ці прыбудовінай. Трымалі тры кароўкі, два конікі, дзясяткаў сем індыкоў і па тры – гусей. Са ўсім спраўляліся, бо разам, у згодзе. Праўда, здаралася, вып’е Грышка лішку, пачынае скандаліць. Я яго супакою, пашкадую, спаць пакладу, і ўсё ў нас добра. Да 64 гадоў працаваў на ферме. Я – спачатку даяркай, потым у брыгадзе. На пенсію пайшла ў пяцьдзясят гадоў – за пяцёх дзетак. Сем гадоў жыву ўжо без гаспадара. Захварэў, слабы стаў. Бог даў яму ціхую смерць без пакут, лёг з вечара спаць, а раніцай я ўжо яго не разбудзіла.\nСкончыўшы школу, старэйшы сын паехаў да бацькавага брата ў Маскву, там і застаўся, потым забраў да сябе і астатніх. Толькі Пятро застаўся тут, цяпер жыве у Муляраўцы. Але сумаваць бабулі з дзядулем не даводзілася. Штолета ўсе ўнукі прыязджалі сюды. Адчуваючы асаблівую адказнасць за іх, старыя і да працы вучняў прывучалі, і дысцыпліну трымалі. Таму іх бацькі былі спакойныя за малых – тыя ў надзейных руках.\nДзіўна, як жанчыне на ўсё хапала часу. Ці не кожны куточак у хаце аздоблены яе вышыванкамі. Некалі і ткацкі станок стаяў, які сам зрабіў гаспадар. Саматканыя дыванкі і пакрывалы-перабіранкі давала на пасаг дзецям, праўда, захаваліся яны толькі ў Вольгі, тая кажа, што заўсёды сваіх маскоўскіх сяброў здзіўляе беларускімі арнаментамі. Два гады таму Вера Цітаўна здала карову, цяпер у двары толькі кот ды куры даюць клопат гаспадыні. Але агарод садзіць не маленькі. Бо летам у бабулі ўвесь час госці – адны дзеці-ўнукі ад’язджаюць, іншыя прыязджаюць. Толькі ўнукаў і праўнукаў ў бабулі 28 чалавек. Хочацца ёй, каб паелі свайго, смачнага і свежага, бульбачкі з сабою ўзялі.\nНе сумуе жанчына і калі гасцей няма. Ужо больш паўстагоддзя спявае ў мастацкай самадзейнасці пры мясцовым сельскім Доме культуры. Вось і днямі саліравала ў канцэрце да Дня Незалежнасці. Кажа, што на Купалле на свята не пойдзе, трэба рыхтавацца да юбілею, прымаць гасцей.\nАпрануўшы свой белы жакет, прысела Вера Цітаўна на квяцістую канапу, абкладзеную вышыванымі падушкамі, і з гонарам павярнулася да мяне тым бокам, дзе блішчэў “Медаль мацярынства”, юбілейныя медалі ўдзельніка Вялікай Айчыннай вайны і за працоўныя заслугі. На развітанне мы дамовіліся сустрэцца праз дзесяць гадоў, на стагоддзе гаспадыні. Тады паспяваем і яшчэ пагутарым.\nЗ юбілеем, раён! 17 ліпеня 1924 года ўтвораны Петрыкаўскі раён\n« Крымінальная хроніка. Веласіпедысты гаруюць\nНапярэдадні паступлення сёлетнія петрыкаўскія выпускнікі расказалі пра свае планы »


5 мая ля Мінскай ратушы адкрыецца летні музычна-турыстычны сезон у Верхнім горадзе\n03.05.2012 / 22:01\nЯк паведаміла дырэктар інфармацыйна-турыстычнага цэнтра «Мінск» Алена Пліс, гэта мерапрыемства заклікана зрабіць Мінск больш прывабным для турыстаў.\nУ межах летняга музычна-турыстычнага сезона з мая па верасень кожную суботу з 12.00 па 13.00 на балконе ратушы будуць выступаць музыканты. На пляцоўцы каля ратушы канцэрты таксама плануецца праводзіць з 19.00 да 20.00.\nУ дзень адкрыцця летняга музычна-турыстычнага сезона на балконе ратушы з 12.00 да 13.00 выступяць касцюмаваныя музыканты, якія выканаюць творы для духавых інструментаў. Побач у скверы тым часам забаўляць публіку будуць жывыя скульптуры, якія прадставяць пэўныя вобразы.\nЗ 12.00 да 15.00 экскурсіі па Мінскай гарадской ратушы будуць бясплатнымі для ўсіх ахвотных.\nУ канцэртнай зале «Верхні горад» з 13.00 да 15.00 будзе гучаць класічная музыка ў выкананні музычнай капэлы «Санорус» пад кіраўніцтвам Аляксея Шута і іншых ансамбляў. Каля ратушы таксама выступіць ансамбль народнай музыкі і песні «Церніца», гарадскі тэатр «Прымхі Мельпамены» і іншыя музычныя калектывы Мінска.


Cypress College, Cypress, Злучаныя Штаты Амерыкі\nЯ шчыра рады вітаць Вас Cypress College, Дзе студэнт поспех з'яўляецца нашай першачарговай задачай. Мы ганарымся нашай рэпутацыяй акадэмічнага перавагі, за шырыню і глыбіню нашых праграм тэхнічнай адукацыі і кар'еры, а таксама для прадастаўлення высакаякасных паслуг і падтрымкі студэнтаў-арыентаваных. У Cypress College, нашы ўзнагароды факультэта прызнаецца за прадастаўленне студэнтам з індывідуальным увагай і кіраўніцтвам, з выкарыстаннем розных метадычных падыходаў і методык, якія дапамогуць вам дамагчыся поспеху. Студэнты знойдуць тут багатую акадэмічнай асяроддзя, накіраваны на фарміраванне і падтрымку поспеху.\nНашы акадэмічныя і прафесійныя праграмы падтрымліваюцца з шырокім спектрам паслуг. Сярод іх ацэнка, кансультацыі і рэкамендацыі, класы навыкаў навучання, бібліятэка і навучальны цэнтр для індывідуальнага і групавога навучання і рэпетытарства, фінансавай дапамогі і медыцынскіх паслуг, каб назваць некалькі. Нашы міжвузаўскага каманды па лёгкай атлетыцы канкурыраваць на самым высокім узроўні, зарабляючы шматлікія дзяржаўныя чэмпіянаты на працягу многіх гадоў. Мы заклікаем студэнтаў прыняць удзел у нашых праграмах, якія выконваюць мастацтваў і студэнт дзейнасці ўрада, а таксама пашырыць свой вопыт, стаўшы звязаны з рознымі клубамі каледжа, якія звязаны з іх навукоўцамі або ўдзелу суполак.\nCypress College значна выйгралі ад падтрымкі мясцовай супольнасці і выкарыстоўвала даход аблігацый, ухвалены выбаршчыкамі, каб палепшыць і ўпрыгожыць кампуса. Наша бібліятэка, студэнцкі цэнтр, Кніжны магазін і нядаўна перабудаваны Гуманітарны корпус ўсе ўзнікла ў выніку грамадскай падтрымкі і укаранёны аб'екты, якія абслугоўваюць патрэбы студэнтаў. Нашы прафесійныя і кар'ерныя праграмы цесна звязаны з нашай бізнес-супольнасці і даць навучальныя магчымасці для студэнтаў, якія выкарыстоўваюць сучасныя і існуючага абсталявання.\nМы запрашаем Вас стаць часткай гэтага супольнасці вучняў. Мы лічым, што вы знойдзеце Cypress каледж, каб быць цёплым і прывабным ўстанова, месца, якое песціць паспяховасці навучэнцаў і заахвочвае ўдзел студэнтаў. Мы з нецярпеннем чакаем сустрэчы з вамі тут, у каледжы, пераследуючы свае мары і дасягненні вашых мэтаў у духу перавагі, цэласнасці, саборнасці і ўсёахопнасць, характарызавалай ўсё, што мы робім.\nCypress College гэта амерыканская мара У Cypress каледжы вы можаце пачаць з нуля і пакінуць усё навыкі, неабходныя, каб квітнець.\nУсё гэта займае вызначэнне і жаданне. Калі або вычэрпваецца, наш прыязны, падтрымлівае персанал будзе працягнуць руку.\nCypress College, У сонечным Паўднёвай Каліфорніі, знаходзіцца ў цені ад асноўных турыстычных славутасцяў, такіх як тэматычныя паркі Дыснею і Downtown Disney (каля шасці міль), Berry Farm Нотта (менш за пяць міль), а таксама забаўляльны комплекс блок (каля 10 міль). Кампус знаходзіцца ў 12 мілях ад пляжу і забяспечвае хуткі доступ да Лонг-Біч і Лос-Анджэлесе.\nСтудэнты поўны ніжняга аддзела агульнай адукацыі ў Cypress College, а затым continuetheir адукацыю на 4-х года універсітэта. Cypress Каледж мае артыкуляцыю і перадачы agreementswith з Каліфарнійскага універсітэта (UC) кампусов, у тым ліку UC Лос-Анджэлесе і Каліфарнійскага універсітэта ў Ірвіна, Універсітэта штата Каліфорнія (CSU) кампусов, у тым ліку Cal State Лонг-Біч і CaliforniaState Фуллертон, а таксама прыватных універсітэтаў, такіх як Універсітэт паўднёвай Каліфорніі (USC) і Chapman універсітэта.\nПрагляд Associate Degrees » Прагляд BScs » Прагляд Bachelor »\nперадачы бакалаўра ў сферы падарожжаў і турызму\nВа ўніверсітэце Дзённае навучанне August 2018 Злучаныя Штаты Амерыкі Cypress\nПраграма для падарожжаў і турызму дае студэнтам прафесійнага шляху для дасягнення камунікатыўных навыкаў, практычных ведаў і тэхнічнай падрыхтоўкі, неабходныя для дасягненні кар'еры ў якасці турагента, гід, або кансультантам карпаратыўных паездак. [+]\nПраграма для падарожжаў і турызму дае студэнтам прафесійнага шляху для дасягнення камунікатыўных навыкаў, практычных ведаў і тэхнічнай падрыхтоўкі, неабходныя для дасягненні кар'еры ў якасці турагента, гід, або кансультантам карпаратыўных паездак. Студэнты, якія скончылі гэтую ступень будзе развіваць паглыбленае разуменне індустрыі турызму і продажаў, бяспекі, а таксама патрабаванні па абслугоўванню, неабходныя для працы ў індустрыі турызму. ... [-]\nяк і ў кулінарным мастацтве\nВа ўніверсітэце Дзённае навучанне September 2018 Злучаныя Штаты Амерыкі Cypress\nЗаснаваная ў 1975 годзе, наша праграма кулінарнага мастацтва спалучае ў сабе вопыт нашага ўзнагародамі факультэта з нашымі нядаўна пабудаваных рэвалюцыйных сродкаў, і прызначаны, каб падрыхтаваць вас для паспяховага ўваходжання ў кулінарнай індустрыі. [+]\nАд гастранома да этыкету, да вытанчанай кулінарыі і авангардыста сене, Праграма кулінарнага мастацтва СПЧ імкнецца даць вам, сур'ёзны студэнт, асноўны яшчэ ў глыбіні падмурак, каб стаць паважаным Culinarian.\nЗаснаваная ў 1975 годзе, наша Праграма кулінарнага мастацтва спалучае ў сабе вопыт нашай ўзнагародамі факультэта з нашымі нядаўна пабудаваных рэвалюцыйных сродкаў, і прызначаны, каб падрыхтаваць вас для паспяховага ўваходжання ў кулінарнай індустрыі.... [-]\nCypress, Каліфорнія, CA, 90630 US\nLink to and share "Cypress College, Cypress, Злучаныя Штаты Амерыкі"


Вежа архічарадзея | The Elder Scrolls Wiki | FANDOM powered by Wikia\nЗоны Прыёмная архічарадзея, Залы Рады, Пакоі архічарадзея\nКвэсты Гл. падзел «Квэсты»\nВежа архічарадзея (арыг. Arch-Mage's Tower) — будынак у гульні The Elder Scrolls IV: Oblivion.\nВежа архічарадзея знаходзіцца на мяжы сцяны, што дзеліць Універсітэт чараўніцтва на дзве няроўных часці. Ёсць тры дзверы, але до падання рэкамендацый ад кіраўнікоў гільдый іншых гарадоў усярэдзіну можна будзе трапіць толькі праз цэнтральную. Двое жалезных крацістых дзвярэй таксама няможна будзе адкрыць, пры такой спробе герой атрымае паведамленне: «Колькі б вы не спрабавалі, гэтыя дзверы не адкрыюцца». Толькі пасля таго, як усе рэкамендацыі будуць дастаўлены Рамінусу Палусу, можна будзе вольна праходзіць праз гэтыя жалезныя дзверы. З прыёмнай няможна будзе выйсці ў вялікі двор універсітэта, двое бакавых дзвярэй будуць замкнёны на ключ. Тут тры зоны: «Прыёмная архічарадзея», «Залы Рады» і «Пакоі архічарадзея».\nПрыёмная архічарадзея Edit\nУсярэдзіне прыёмнай чыста і светла, у цэнтры на падлозе засланы круглы дыван, на сценах вісяць габелены, на некаторых адлюстраваны знак Гільдыі чараўнікоў, на іншых — сузор'е Чараўніка. Удзень тут часта можна заспець Рамінуса Палуса і Батыэль, яшчэ сюды нярэдка зазіраюць і іншыя чальцы Гільдыі. У адной са сцен стаіць стойка, на ёй ляжыць кніга «Асновы алхіміі», стаіць пара пясочных гадзін і тры крыштальных шара. З іншага боку ёсць замкнёная на складаны замак вітрына, у ёй ляжаць два вялікіх запоўненых каменя душ і адзін вялікі пусты камень. Усяго ў прыёмнай есці чатыры дзверы, тры з іх вядуць вонкі, чацвёртая адкрываецца ўсярэдзіну Абсерваторыі. Таксама ёсць партал, што вядзе ў Залы Рады, але прайсці ўсярэдзіну спакойна можа толькі высокапастаўлены чалец Гільдыі, для астатніх гэта будзе парушэннем.\nЗала Рады Edit\nУ Залах Рады таксама чыста і светла, на падлозе ў цэнтры пасланы вялікі круглы дыван, а на сценах вісяць габелены, падобныя на тыя, што вісяць у прыёмнай. Тут часта можна заспець Каранью і Ірлава Джарола. Зрэдку сюды зазірае і Ганібал Травэн. На дыване стаіць вялікі круглы стол, да яго пасунута трохі круглых услонаў. На стале ляжаць два магічных скрутка. Стаіць замкнёная вітрына, пад шкляной накрыўкай бачны два кінжала і камень душ. Злева ад вітрыны ёсць крама, справа ёсць пара бочак. Стаяць дзве шафы, палкі аднаго заняты посудам, а наверсе пастаўлены перагонны куб навіка, на палках жа другога апроч посуду ёсць некалькі кніг.\nПакоі архічарадзея Edit\nПакоі архічарадзея служаць Ганібалу Травэну хатай, а пасля яго тут будзе жыць яго наступнік. Пастаўлены двухспальны ложак, засланы шэра-залатой посцілкай. Ля яе падножжа ёсць камода з адзеннем, на ім ляжыць ледзяны пасох Храрміра (гл. Нататкі). Злева ад ложка ёсць другая камода, на ім у місцы ляжаць два яблыка і груша. Яшчэ лявей стаіць вялікая шафа, на яго палках расстаўлена мноства кніг. Справа ад ложка ёсць стойка з віном. Яшчэ правей на падлозе ёсць асаблівы куфар — гэта той самы куфар архічарадзея, яго магія дазваляе атрымваць некаторыя інгрэдыенты (гл. Нататкі) у даволі вялікіх колькасцях — сапраўдная мара кожнага алхіміка. Побач стаіць стол, да яго падсунута крэсла. Ёсць невялікі круглы сталок, на ім у збане расце корань Нірна. Ёсць яшчэ тры шафы, на іх палках уперамешку пастаўлены посуд, алхімічныя апараты і кнігі.\nКвэсты Гільдыі чараўнікоў Edit\n«Уступ у Гільдыю чараўнікоў» — пасля выканання ўсіх заданняў гарадскіх аддзяленняў, Рамінус Палус прысвоіць герою ранг вучня гільдыі чараўнікоў.\n«Кій чараўніка» — здабыць матэрыял для кія з пячоры Невычарпальная Крыніца і атрымаць кій чараўніка.\n«Утоеныя матывы» — атрымаць важную інфармацыю ў графа Януса Гассілдора.\n«Сакрэт Ватакена» — разгадаць таямніцу айлэйдскіх руін і здабыць старажытны артэфакт.\n«Месяц некраманта» — пазнаць спосаб вырабу чорных камянёў душ.\n«Сутычка з Каралём» — пасля перамогі героя над Маннімарко, Рамінус абвесціць яго архічарадзеем.\n«Алхімічныя інгрэдыенты (квэст)» — даведацца ў Жульен Фаніс пра чароўны куфар архічарадзея.\n«Выгнанне з Гільдыі чараўнікоў» — выканаць заданне Рамінуса Палуса для аднаўлення ў Гільдыі чараўнікоў.\n«Паўторнае выгнанне з Гільдыі чараўнікоў» — выканаць заданне Рамінуса Палуса для аднаўлення ў Гільдыі чараўнікоў.\nІншыя квэсты Edit\n«Лекі ад вампірызма» — знайсці спосаб выгаіцца ад вампірызма.\n«Ілжывы кірунак» — (квэст Гільдыі зладзеяў) зняць ачапленне гарадской варты з Партовага раёна.\n«Слёзы ратаванніка» — знайсці і прынесці З'Драссе слёзы рыцара Гаррідана, чароўнай выявай пераўтвораныя ў крышталі.\nЛедзяны пасох Храрміра з'явіцца ў пакоях архічарадзея толькі пасля пачатку квэста «Ілжывы кірунак».\nМагія куфра архічарадзея не дзее на інгрэдыенты Дрыготкіх выспаў, інгрэдыенты, дададзеныя афіцыйнымі дадаткамі «Пячора „Глыбокае пагарда“» і «Брытва Мерунэса», і на некаторыя рэдкія інгрэдыенты Сірадыла (да прыкладу на корань Нірна і тлушч намаляванага троля).\nЖалезныя крацістыя дзверы\nРамінус Палус і Батыэль\nКаранья і Ірлав Джарал\nЛедзяны пасох Храрміра\nЧароўны куфар архічарадзея\nУзята з "https://elderscrolls.fandom.com/be/wiki/%D0%92%D0%B5%D0%B6%D0%B0_%D0%B0%D1%80%D1%85%D1%96%D1%87%D0%B0%D1%80%D0%B0%D0%B4%D0%B7%D0%B5%D1%8F?oldid=1799"


Францкевіча пазбавілі спаткання з маці – Свабоду палітвязьням!\nФранцкевіча пазбавілі спаткання з маці\nАляксандр Францкевіч пазбаўлены кароткатэрміновага спаткання з маці, якое было запланаванае на сярэдзіну студзеня.\nПрычына, са слоў адміністрацыі калоніі, – знаходжанне палітвязня ў чужым атрадзе, што з’яўляецца парушэннем рэжыму адбыцця пакарання. Пра гэта паведаміла маці зняволенага актывіста Таццяна Францкевіч. Учора яна разам з адвакатам наведала сына ў Івацэвіцкай калоніі «Ваўчыныя норы», паведамляе «Радыё Рацыя».\nПалітвязень толькі што выйшаў са штрафнога ізалятара, дзе другі раз за год прабыў 10 сутак за адмову выконваць зневажальныя загады адміністрацыі калоніі. Акрамя таго, са слоў Таццяны Францкевіч, у яе сына значна пагоршыўся стан здароўя. Бліжэйшым час яна збіраецца даслаць яму медыцынскую бандэроль.\nУ траўні мінулага года Аляксандр Францкевіч быў прысуджаны да трох гадоў пазбаўлення волі паводле «справы анархістаў». Яго абвінавацілі ў нападзе на шэраг дзяржаўных устаноў, а таксама ва ўзломе сайта Наваполацкага гарвыканкама. На судзе сваёй віны ён не прызнаў. Праваабаронцы прызналі Францкевіча палітычным зняволеным і патрабуюць яго неадкладнага вызвалення.


Будзьма беларусамі! » «Нобэлеўскую прэмію маглі б атрымаць беларускія жанчыны». Былы пасол Літвы пра дзьве Беларусі\n18.09.2020 | Замежжа\n«Мне вельмі шкада, што гэтым людзям давялося столькі перажыць»\n— Вы 6 гадоў узначальвалі дыпляматычную місію Літвы ў Беларусі, мелі шмат знаёмых і сяброў у Беларусі. Найперш запытаюся, ці хто-небудзь з тых, каго вы асабіста ведалі, быў пабіты, арыштаваны, катаваны, звольнены?\n— За шэсьць гадоў у Беларусі ў мяне зьявілася шмат сяброў — і сярод інтэлігенцыі, культурных дзеячаў, журналістаў, урадоўцаў. Ваша першае пытаньне сур’ёзнае і несьвяточнае. Было шмат людзей, якія прайшлі праз гэтыя выпрабаваньні. Я меў зносіны зь Віктарам Ганчаром, лёс якога афіцыйна невядомы, з Генадзем Карпенкам, які памёр пры загадкавых абставінах. Я наведваў у турме палітвязьня, прадпрымальніка і дэпутата Вярхоўнага Савету Андрэя Клімава, зь якім потым сябраваў. Я наведваў за кратамі дыплямата і міністра Міхаіла Марыніча, зь якім таксама пасябраваў.\nСярод палітыкаў было вельмі шмат людзей, якія прайшлі гэтыя выпрабаваньні — былы прэм’ер Міхаіл Чыгір, былы намесьнік міністра замежных справаў Андрэй Саньнікаў, ягоная жонка журналістка Ірына Халіп, палітоляг і літаратуразнаўца Аляксандар Фядута, зь якім я таксама сябраваў. Мне вельмі шкада, што гэтым людзям давялося столькі перажыць.\n— А сярод тых, хто пацярпеў ад рэпрэсій цяпер, ці ёсьць вашы знаёмыя?\n— Не сказаў бы, што блізка знаёмыя. Гэта былы амбасадар Беларусі ў ЗША Валер Цапкала і былы амбасадар Беларусі ў Францыі Павал Латушка. Мы тады былі дыпляматамі, і нашы дарогі перасякаліся. Гэтыя людзі пабачылі іншае жыцьцё ці зрабілі іншыя высновы.\n«Нобэлеўскую прэмію маглі б атрымаць і беларускія жанчыны, якія змагаюцца за дэмакратыю»\n— Тысячы літоўцаў, у тым ліку былыя і дзейныя лідэры, стаялі ў шматкілямэтровым ланцугу салідарнасьці зь беларусамі. Я бачыла, што вы і ваша жонка выстаўлялі фота ў сваіх сацыяльных сетках у падтрымку мірных пераменаў у Беларусі. Наколькі важная маральная, пэрсанальная падтрымка суседзяў?\n— Мы ня можам быць у баку. Літва і Беларусі, нашы народы шмат гадоў жылі разам — часам па сваім жаданьні, часам з прычыны іншых абставінаў. Літоўцы ня могуць ня бачыць таго, што адбываецца ў Беларусі. Часам нас папракаюць, што Літва ўмешваецца ва ўнутраныя справы Беларусі. Я ня памятаю, і такога не было, каб літоўскія палітыкі, літоўская дзяржава гаварыла пра тое, якая партыя, якая асоба павінна перамагчы на тых ці іншых выбарах.\nМы заўсёды спачуваем тым сотням тысяч беларусаў, якія выходзяць на вуліцу, выказваючы жаданьне мець сумленныя выбары. І тут мы іх падтрымліваем. Маральная падтрымка для людзей Беларусі была і заўсёды будзе. Я сам кожны вечар гляджу рэпартажы па тэлевізіі з вуліц Менску. І я бачу гэтых жанчын... Ня толькі жанчын, вядома, але я неяк найбольш зьвяртаю ўвагу на тое, як годна сябе паводзяць беларускія жанчыны, якіх прыніжаюць, б’юць, арыштоўваюць гэтыя вялікія моцныя мужчыны.\nЁнас Паслаўскас у Осла\nЯ цяпер працую ў горадзе, дзе кожны год уручаецца Нобэлеўская прэмія міру. Я быў ужо на трох цырымоніях. І ў душы мне думаецца, што такую прэмію маглі б атрымаць і беларускія жанчыны. Я не кажу пра жанчын-палітыкаў, але пра беларускіх жанчын, якія змагаюцца за дэмакратыю. Зразумела, не наадварот, бо ёсьць і іншыя жанчыны. Гэта мая асабістая думка.\n— Марыя Калесьнікава. Сьвятлана Ціханоўская і Вераніка Цапкала былі вылучаныя на прэмію Сахарава. Гучала ініцыятыва вылучаць Сьвятлану і Сяргея Ціханоўскіх на Нобэлеўскую прэмію міру. Паглядзім, што атрымаецца...\n— Паглядзім. Я захапляюся тымі жанчынамі, якія выходзяць кожны дзень на вуліцы, рызыкуюць і выказваюць сваё стаўленьне да таго, што адбываецца ў краіне.\n— Мы гаварылі пра маральную падтрымку, але ёсьць і палітычная падтрымка. Літва першая і пакуль адзіная краіна ў сьвеце прызнала Сьвятлану Ціханоўскую нацыянальна абраным лідэрам, ваша краіна дала Ціханоўскай бясьпечны прытулак і магчымасьць высокіх палітычных кантактаў, якіх ня мелі дзесяцігодзьдзямі найвышэйшыя ўлады Беларусі. Пра тое, што дэмакратычная Беларусь важная для Эўразьвязу, гавораць усе, але такія рашучыя рэальныя крокі пакуль толькі Літва зрабіла. Чаму гэта так важна для Літвы?\n— Нашы народы блізкія, нават родныя. І мы ня можам стаяць убаку. Так, Сьвятлана стала сымбалем цяперашніх падзеяў, хоць, як сама казала, яна не рыхтавалася да гэтага і ня мела намеру станавіцца такім сымбалем. Я думаю, што мы павінны стварыць умовы для тых людзей, якія адчуваюць цяпер небясьпеку, знаходзячыся ў Беларусі. Літва, Польшча, Украіна і многія краіны і раней гэта рабілі, і цяпер будзем рабіць. Проста з гуманітарных меркаваньняў мы ствараем такія ўмовы для жыцьця ў нашых дзяржавах. Гэта агульнапрынятыя нормы дэмакратычнай супольнасьці. Гэта наша разуменьне таго, як павінен быць уладкаваны сьвет, і мы ня можам адрынуць такіх людзей. Гэта натуральна для літоўскай палітыкі і літоўскага грамадзтва.\n«Для пасла Літвы ў Беларусі — спэцыфічная праца»\n— Акрамя Беларусі, вы ўзначальвалі дыпляматычныя місіі Літвы ў Канадзе, Грузіі і цяпер у Нарвэгіі. Гэта краіны з даўнімі і ня вельмі даўнімі традыцыямі дэмакратыі. У чым было асноўнае адрозьненьне ў працы дыплямата ў Беларусі і гэтых краінах?\nЁнас Паслаўскас на шахтах у Салігорску\n— Для пасла Літвы ў Беларусі — спэцыфічная праца. У нас амаль 700 кілямэтраў мяжа, вельмі дынамічныя стасункі паміж народамі, шмат усяго адбываецца штодня, і выклікаў шмат. Калі я працаваў 15-20 гадоў таму, арыентацыя Літвы была на Эўразьвяз, на NATO. У той час Беларусь арыентавалася ў іншы бок крыху. І даводзілася шмат рабіць, каб нашы розныя кірункі ня сталі вялікімі праблемамі. Гэта быў выклік, і гэта было для мяне як для дыплямата вельмі цікава. Я ў Беларусі пазнаёміўся шмат зь якімі таленавітымі людзьмі ва ўсіх сэгмэнтах грамадзтва — і ва ўрадзе, і ў апазыцыі.\nАмбасадар Паслаўскай разам з жонкай Даляй у рэзадэнцыі ў Менску.\n— Вы і іншыя амбасадары Літвы шмат кантактавалі з высокімі беларускімі чыноўнікамі, многія зь іх езьдзілі ў Літву знаёміцца з досьведам дэмакратыі, свабодных выбараў, рынкавай эканомікі. Якія вашы ўражаньні, уражаньні вашых калег — наколькі гэта адданыя Аляксандру Лукашэнку людзі, наколькі цьвяроза яны ацэньваюць сытуацыю ў краіне?\n— Я спадзяюся, што тыя сэмінары, праекты, паездкі далі нейкі станоўчы імпульс для нашых кантактаў, для ўсіх людзей, якія пабывалі ў Літве. Не хачу пераацэньваць досьвед толькі Літвы. Я ведаю тысячы праектаў, якія арганізуюць Чэхія, Польшча, Нямеччына і ЗША, Думаю, што ўсе гэтыя праекты, пазнаньне іншага сьвету, магчыма, і прывялі ў Каардынацыйную раду людзей, якія раней працавалі ва ўрадзе. Я ўжо згадаў двух амбасадараў, таксама банкіра Бабарыку. Я думаю, што ў тым ліку і пазнаньне сьвету і сытуацыі ў іншых краінах прывялі да таго статусу, у якім яны цяпер ёсьць. Нельга ня бачыць таго, што адбываецца ў сьвеце, які лад жыцьця, як дзейнічае дэмакратыя, рынкавая эканоміка, і што ў кіраваньні дзяржавай павінна ўдзельнічаць усё грамадзтва ці вялікая частка грамадзтва, а ня толькі малая група ці адзін чалавек. Гэта і выклікала тое, што адбываецца цяпер.\n— Ці прагназуеце, што зьявяцца ня толькі Павал Латушка і Валер Цапкала, але і многія іншыя?\n— Думаю, што такіх людзей шмат. Я ведаю гэта са свайго досьведу.\n1 траўня 2004 году ў пасольстве Літвы ў Менску. Дзень, калі Літва і некаторыя іншыя краіны былі прыняты ў ЖЗ. Усе паслы ЭЗ стаяць узяўшыся за рукі. Ёнас Паслаўскас запрашае намесьніка міністра замежных справаў Міхневіча далучыцца.\n«Я перакананы, што рашэньне будзе знойдзена, ідзе дыскусія ўнутры ЭЗ, і Літва актыўна ўдзельнічае»\n— У часы савецкай акупацыі ЗША, Ватыкан і іншыя краіны не прызнавалі савецкай улады ў Літве, Латвіі і Эстоніі. Як цяпер Літва, праўдападобна, ня будзе прызнаваць уладу Аляксандра Лукашэнкі і падпісаныя ім дамовы. Чым падобныя і чым адрозныя палітычныя сытуацыі?\n— Кожная краіна і народ праходзяць унікальны ўласны шлях разьвіцьця. Часам вельмі цяжка параўноўваць. Наша гісторыя, дзеяньні ЗША і іншых дзяржаваў былі выкліканыя іншымі абставінамі — акупацыяй Літвы і іншых балтыйскіх дзяржаваў. У вас іншая сытуацыя, але кожная барацьба за дэмакратыю, за свабоду выклікае ў нас вялікую павагу і падтрымку. Розьніца ў тым, што мы былі акупаваныя, а падабенства ў тым, што мы таксама ішлі да дэмакратыі, да дзяржаўнай і індывідуальнай свабоды. Думаю, што беларускі народ ідзе да гэтай свабоды.\n— Кіпр заблякаваў санкцыі ЭЗ супраць беларускіх чыноўнікаў, чэскі прэм’ер Андрэй Бабіш наклаў вэта на прапанову Польшчы запрасіць Сьвятлану Ціханоўскую на саміт кіраўнікоў дзяржаў Цэнтральнай Эўропы. Як вы думаеце, ці можа быць дасягнутая адзіная і эфэктыўная пазыцыя ЭЗ у пытаньні Беларусі? І якая тут роля Літвы?\n— Я перакананы, што такая пазыцыя будзе дасягнутая. Справа ў тым, што дэмакратычныя інстытуты (а Эўразьвяз — гэта дэмакратычны інстытут) дзейнічаюць крыху больш павольна, паколькі паважаюць усе погляды — як Кіпра, так і Чэхіі, так і іншых. Мы павінны знайсьці кансэнсус унутры гэтага інстытуту. Тым і адрозьніваецца дэмакратыя, што мы паважаем усе думкі шукаем агульны погляд, адрозна ад таго, як прымаюцца рашэньні ў іншых сыстэмах, дзе аднаасобна лідэр можа вельмі хутка прымаць рашэньні, якія адразу набываюць моц. Я перакананы, што рашэньне будзе знойдзена. Ідзе дыскусія, размовы ўнутры ЭЗ, і тут Літва актыўна ўдзельнічае.\n«З аднаго боку народ, з другога — "я", "мая краіна"»\n— У часе кіраваньня дыпляматычнай місіяй у Беларусі вы сустракаліся з Аляксандрам Лукашэнкам як асабіста, так і падчас афіцыйных мерапрыемстваў. Як дыплямат як вы ацэньваеце, ці ён здольны на перамовы і кампрамісы, і ў якіх сытуацыях?\n— На жаль, цяпер я ня бачу вялікіх магчымасьцяў і не адчуваю вялікага аптымізму. Хоць як дыплямат я павінен быць гатовы. Я думаю, што шмат чаго можа адбыцца. У тым ліку і пазытыўнага, але больш за ўсё я баюся нэгатыўнага сцэнару. Наколькі я разумею, у Беларусі галоўным сувэрэнам краіны ёсьць народ. Сотні тысяч людзей выходзяць на вуліцы з патрабаваньнем справядлівых выбараў. З другога боку мы чуем словы, што «я сваю, маю краіну не аддам». Гэта вельмі дзіўная сытуацыя. Для мяне Беларусь — найперш гэта народ, гэта людзі, і на геаграфічнай ці палітычнай мапе сьвету я ня ведаю краіны з назвай «мая краіна». З аднаго боку — народ, з другога боку — «я», «мая краіна». Мяне гэта настройвае крыху пэсымістычна. Я ня думаю, што гэта можа хутка перамяніцца ўнутры ўлады.\n— Нядаўна паслы краінаў ЭЗ дзяжурылі ў кватэры Алексіевіч, каб абараніць яе ад гвалту сілавікоў. Машыну амбасадара Ўкраіны абшукваюць на мяжы, парушаючы Венскую канвэнцыю; заходніх дыпляматаў выклікалі ў МЗС, каб у вельмі рэзкай форме паведаміць пра арышт Бабарыкі. Як вы думаеце, ці ёсьць небясьпека поўнага разрыву ці істотнага зьніжэньня ўзроўню дыпляматычных адносінаў паміж Беларусьсю і краінамі ЭЗ?\n— Калі я бачыў здымкі з кватэры Сьвятланы Алексіевіч, успамінаў, як таксама быў адным зь першых з дыпляматаў, хто наведаў па-зьверску пабітага Анатоля Лябедзьку ў ягонай кватэры. Мне гэта нагадала тое, што цяпер рабілі дыпляматы краінаў ЭЗ. Я не магу гаварыць ад імя Літвы пра палітыку ў дачыненьні Беларусі, і ад імя іншых краінаў Эўразьвязу, але я перакананы, што Эўразьвяз не застанецца ў баку ад тых падзей, якія адбываюцца ў Беларусі. Якраз дыпляматы і спрыяюць вырашэньню многіх праблем. Думаю, што дыпляматыя ЭЗ застаецца актыўнай у Беларусі і ў Брусэлі.\n«З аднаго боку — сучасны сьвет, а з другога — "стабільнасьць" у двукосьсі»\n— З таго, што вы можаце бачыць, наколькі зьмянілася беларускае грамадзтва за 15-20 гадоў?\n— З аднаго боку мы бачым іншы сьвет, іншых людзей, сучасную Беларусь, маладых разумных людзей, які добра сябе адчуваюць у акіяне інтэрнэту, якія ведаюць, што такое fintech, што такое штучны інтэлект ці віртуальная рэальнасьць. З другога боку мы бачым абсалютную «стабільнасьць» у двукосьсі. Гэтую «стабільнасьць» я ведаю з маёй практыкі 15-20 гадоў таму, нават па імёнах ведаю. З аднаго боку — мадэрны сучасны сьвет, а тут гэтая «стабільнасьць» у двукосьсі. Гэта і стварае праблему рознага падыходу да выбараў і ўсяго іншага.\n— Які літоўскі досьвед мог бы цяпер быць найбольш карысны для беларусаў?\n— Рэцэптаў ня можам і не павінны даваць. Гаворачы пра Літву, наш посьпех (посьпех і са стратамі) палягаў у тым, што шмат людзей зразумелі, у якой дзяржаве яны хочуць жыць — дэмакратычнай. Яны зразумелі, якую краіну яны хочуць мець — свабодную. Мы зразумелі, што хочам быць роўнымі з усімі народамі Эўропы, што ў нас мусяць быць падобныя законы, што мы павінны мець такія ж правы, як і іншыя народы Эўропы. Мы ж такія самыя, як яны, і такія самыя, як і вы. Я думаю, што і ў Беларусі адбываецца нешта падобнае.\nЗ нарвэскімі літоўцамі.\nБезумоўна, наш шлях яшчэ ня скончаны, мы яшчэ ідзём у Эўропу. Структурна мы, вядома, у Эўропе, але мэнтальна яшчэ ў дарозе. Беларусы, якія прымаюць гэтыя каштоўнасьці, павінны мець стратэгічную цярплівасьць і ісьці да сваёй мэты. Рэцэптаў няма, але мэта і разуменьне, чаго мы хочам, дапамогуць зьяднаць грамадзтва. І першае — ня «супраць каго мы ідзём», а «чаго мы хочам». У цяперашні час — «хочам дэмакратычных выбараў».\n«Цярпеньне павінна быць і розум, каб не паддавацца на правакацыі»\n— Чаго б вы пажадалі беларусам у гэты драматычны час?\n— Цярпеньне павінна быць і розум, каб не паддавацца на правакацыі. У грамадзтве павінна быць разуменьне, дзеля чаго мы гэта робім, выходзім, рызыкуем — дзеля нармальнага жыцьця, каб былі такія ж самыя ўмовы ў вас, як у іншых краінах Эўропы. І тут нічога фантастычнага вы не патрабуеце. Я пажадаю беларусам здароўя, той беларускай памяркоўнасьці, каб не было вельмі радыкальных рэчаў. Перамены могуць быць вялікія, але важна не справакаваць дзеяньні, якія потым будуць вельмі небясьпечныя для беларускіх людзей. І ісьці да пераменаў.\nМожа, пачнецца нейкі дыялёг. Вельмі шмат мы ня ведаем. Але цяпер у Беларусі ёсьць новае грамадзтва, новыя людзі, якія хочуць самі прымаць рашэньні, якія бачаць мадэрную Беларусь. Літва, нашы людзі, эўрапейскае грамадзтва будзе падтрымліваць вас. Я не сумняваюся ў гэтым.\nЁнас Паслаўскас і кароль Нарвэгіі Гаральд V\nЯ цяпер працую ў іншай краіне, Нарвэгіі, тут таксама шмат гавораць пра Беларусь, хоць гэтая крана далёкая ад Беларусі.\nАмбасадар Ёнас Паслаўскас і прэм’ер Нарвэгіі Эрна Сульбэрг\nЦяпер я быў разам з прэмʼер-міністаркай Нарвэгіі ў Літве, і мы там шмат гаварылі пра Беларусь. І прэмʼер сустракалася са Сьвятланай Ціханоўскай у Вільні...


Буйныя ўнівермагі Мінска дадуць 1 кастрычніка зніжкі для пенсіянераў\n01.10.2011 / 09:59\nТак, у ЦУМе зніжка на адзенне, абутак, бялізну будзе складаць 15%.\nБуйныя ўнівермагі Мінска 1 кастрычніка з нагоды Дня пажылых людзей прадаставяць зніжкі для пенсіянераў, паведамілі ў галоўным упраўленні спажывецкага рынку Мінгарвыканкама.\nУ ЦУМе 1 кастрычніка даецца зніжка ў памеры 15% ад рознічнай цаны тавару на жаночы і мужчынскі абутак, адзенне, бялізну, трыкатаж і панчошна-шкарпэткавыя вырабы. Пры набыцці тавараў ва ўнівермагу пакупнікам пры неабходнасці акажуць бясплатныя дадатковыя паслугі (падгонка і дробная пераробка швейных вырабаў, авярлочваннне дывановых вырабаў).\nУнівермаг «Беларусь» робіць зніжку 10% на набыццё трыкатажных вырабаў, адзення, абутку, а таксама галаўных убораў і панчошна-шкарпэткавай прадукцыі. Акрамя таго, універмаг арганізуе бясплатную дастаўку буйнагабарытных тавараў з пад’ёмам на паверх.\nУ ГУМе можна будзе бясплатна авярлочыць дывановую дарожку, раскроеную і набытую ва універмагу. Таксама пенсіянерам прадаставяць дысконтную карту ГУМа ў падарунак.\nСкарыстацца скідкай можна будзе пры прад’яўленні пенсійнага пасведчання.


Bielarus.net › Беларуская Салідарнасьць » Зянон ПАЗЬНЯК: ЗАЦЕМКІ АБ ПАДЗЕЯХ\nЗянон ПАЗЬНЯК: ЗАЦЕМКІ АБ ПАДЗЕЯХ\nВыступ на чэрвеньскім 2019 г. Сойме КХП-БНФ і БНФ Адраджэньне\n…У Беларусі і замежжы адбываюцца падзеі, якія вымагаюць камэнтару. Небясьпечнай падзеяй для існаваньня нашай краіны ёсьць павольнае зьнішчэньне нацыянальнага нэкропалю савецкага генацыду — Народнага Мэмарыялу Курапаты. Схаваныя бандыцкія разбурэньні, якімі ўвесь час займаўся КГБ, зьмяніліся адкрытымі рэжымнымі дзеяньнямі зьнішчэньня. Разьмясьцілі ўвесяляльны рэстаран у ахоўнай зоне, пачалі ламаць крыжы, пастаўленыя грамадзтвам у памяць аб расстраляных людзях.\nКрыжалом у Вялікі Пост перад Зьмёртвыхустаньнем Хрыстовым — гэта ёсьць неверагодна цынічнае кашчунства, якое па аналёгіі у некаторых рэлігіях і грамадзтвах вымагае кроўнай помсты. (Увогуле кашчунства — гэта зьява, якая можа наклікаць сьмерць спраўцы.) Беларусы адказалі малітвай, якая доўжыцца ў Курапатах без перастанку.\nЗьдзек над крыжамі і над памяцьцю тысячаў расстраляных мірных людзей ускалыхнуў рэлігійную грамадзкасьць. Кіраўніцтва ўсіх цэркваў у Беларусі (акрамя кіраўніцтва Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы) выказалася з асуджэньнем, жалем і гневам аб варварстве ўлады рэжыму. Усе чулі і ведаюць, што вінавайцам злачынства ёсьць Лукашэнка. Ён кіруе зьнішчэньнем Мэмарыяла і Курапацкіх крыжоў.\nНядаўняя выхадка антыбеларускага рэжыму ў дачыненьні да Курапатаў — суд над двума сьвятарамі БАПЦ за малітву аб расстраляных людзях у Курапатах. Суд над беларускімі сьвятарамі за малітву — вельмі паказальная зьява да характарыстыкі акупацыйнай палітыкі антынароднага рэжыму.\nУ гэтым жа шэрагу стаіць беспрэцэдэнтная зьява рэжымнай ксэнафобіі. Нядаўна выяўлена загадкавая сьмерць міліцыянера ДАІ. Падазрэньне ўзьнікла на кагосьці з цыганоў. Па загаду рэжымнага міністра ўнутраных спраў Шуневіча (аднаго зь меркаваных фігурантаў змовы Вцюріна-Бабіча) пачалі хапаць, арыштоўваць і катаваць усіх цыганоў па Беларусі. Этнацыд працягваўся цэлы тыдзень. Улікаў ня знойдзена. Нябожчыка аб’явілі самагубцам, а цыганоў, зьняважаных і затрыманых, выпусьцілі з-пад арышту.\nЦыганская дыяспара ў Беларусі — сем тысячаў чалавек — жывуць кампактнымі групамі. Маштаб ксэнафабічнага злачынства яшчэ дакладна ня высьветлены. На сёньня вядома, што пацярпелі сотні асоб, ёсьць памерлыя. На пытаньне журналіста (”якая настане адказнасьць для міліцыі і ці будуць выбачэньні перад пацярпелымі людзьмі”) міністар Шуневіч сказаў, што выбачэньняў ня будзе, бо міліцыя ўсё рабіла правільна.\nТакія зьявы адбываліся ў Беларусі пры бальшавіцкай акупацыі за Сталіным і пры гітлерскім рэжыме ў Нямеччыне. І антыбеларускі рэжым (у асобе Лукашэнкі), і міністар Шуневіч аб’явілі сябе пасьлядоўнікамі палітыкі гэтых рэжымаў і рэалізуюць яе ў характары рэпрэсіяў супраць народа (калектыўная адказнасьць, рэпрэсіі супраць рэлігійных, сацыяньнях і нацыянальных групаў людзей).\nБыў такі старшыня КГБ маскоўскі стаўленік расеяц Жадобін. Гэты Жадобін абзываў беларусаў “фашыстамі” за беларускую мову і склаў сьпіс на 1767 прадстаўнікоў беларускай інтэлігенцыі, якіх у выпадку маскоўскай патрэбы неабходна будзе рэпрэсаваць першым чынам. (У адказ на выхадку генэрала-ідыёта мы аб’явілі тады, што складаем свой альтэрнатыўны сьпіс маскоўскіх беларусажэрцаў. І гэнэрал зьвяў.)\nКсэнафабічная агрэсія рэжыму супраць цыганоў — гэта тактычная адпрацоўка дзеяньняў супраць групаў беларускага насельніцтва на выпадак гібрыднай агрэсіі з Расеі.\nЭкзэмпляр Шуневіча – тыповы тыпаж энкавэдзісцкага бандыта, паталагічнага ненавісьніка беларусаў, прывезены ў Беларусь з аналаў маскоўскага КГБ-ФСБ. Нянавісьць да людзей ён дэманструе адкрыта, ходзіць ў абмундзіраваньні энкавэдзісцкіх злачынцаў 30-х гадоў (гэта ж пашыць трэба было), ведае, што беларусы народ рахманы, культурны, ніхто ў морду ня дасьць і ў фізіяномію ня плюне.\nЗ другога боку ніхто так фігуральна не праілюстраваў акупацыйную сутнасьць прамаскоўскага рэжыму, як гэты бандзюжка. Пасьля забойства міністра Захаранкі не было ніводнага міністра беларуса – адны акупацыйныя маскоўскія бандзюганы. І так будзе ўвесь час. Гэтая пасада зафрахтаваная Крамлём і «сукін сын» усё выконвае.\nБеларусы не павінны забывацца, пад якім рэжымам антыбеларускай улады яны знаходзяцца. Людзі мусяць рыхтаваць прэвентыўныя меры абароны на выпадак рэпрэсіяў і вайны.\nЦыганы (ромы) практычна ня маюць сваёй моцнай інтэлігенцыі. За іх няма каму заступіцца. Аднак ня трэба забывацца, што яны ёсьць часткай беларускага народа і жывуць тут здаўна. Іх таксама, як і сябе, трэба абараняць ад рэпрэсіяў нялюдзкага рэжыму.\nЗ замежных падзеяў самымі важнымі для нас зьяўляюцца падзеі ва Украіне. Мы прыхільна адносімся да ўкраінцаў як да сваіх людзей. Аднак перад выбарамі прэзыдэнта Украіны я вымушаны быў сказаць аб сваіх уражаньнях, што ўсё грамадзтва Украіны быццам асьлепла. Становішча было цяжкае, але з двух дрэнных варыянтаў выбраны горшы, і гэта трывожыць.\nШануючы ўкраінцаў, не хацелася б тут займацца аналізам і казаць пра вынікі іхняй палітыкі, тым больш, што апавядальнікаў хапае, і тыя меркаваньні ёсьць адлюстраваньнем палітычных пазыцый. Калі фігуральна, то на сёньняшні дзень Украіна апынулася ў мяшку, які ўжо пачынаюць завязваць. Толькі ўкраінцы яшчэ гэтага не разумеюць.\nУ левалібэральнай Эўропе нічога істотнага, што мела б дачыненьне да Беларусі, не адбываецца. Палітычная сітуацыя, якая там узьнікае, выглядае часам як дурны спэктакль. Інакшага не падбярэм слова. Узрастае ўплыў патрыятычных, кансэрватыўных і нацыяналістычных партый. Гэта добрая тэндэнцыя, якая крыху прыпыняе антылюдзкі натурфобны лявацкі лібэралізм. Тым часам амаль усе гэтыя эўрапартыі, якія левакі называюць “папулісцкімі”, сімпатызуюць рэжыму Пуціна ў Расеі, маюць зь ім стасункі, а некаторыя нават бяруць грошы. Мець дачыненьні з такімі партыямі нам, прадстаўнікам Беларускага Адраджэньня, немагчыма, хоць ідэалягічна яны канструктыўныя.\nЗдараюцца, аднак, і кур’ёзы, дзе Масква дастае па носе. У бадай што самай прарасейскай краіне — Аўстрыі — нядаўна пайшоў у адстаўку цалкам увесь урад краіны начале з палітычным вундэркіндам маладзёнам Сэбасцьянам Курцам. А здарылася вось што. У 2017 годзе лідэр кааліцыйнай “партыі свабоды” і віцэ канцлер Гайнц Штрахэ, а таксама кіраўнік парляманцкай фракцыі гэтай прарускай нацыянальстычнай партыі Ёган Гудэнус адпачывалі на выспе Ібіца. У іхняй кампаніі раптам зьявілася літаральна зь ніадкуль руская “дзяўчынка” “Алёна” (назавём яе гэтак) у какетлівых шорціках і з поўным няведаньнем нямецкай мовы. Партыйныя мужы правялі перамовы зь “дзяўчынкай Алёнай” (нібыта прадстаўніцай рускага бізнэсу) праз перакладчыка аб дапамозе ўзяць пад партыйны кантроль адну ўплывовую аўстрыйскую газэту ўзамен за разьмяшчэньне потым (пасьля перамогі на выбарах) выгадных дзяржаўных заказаў для рускага бізнэсу. Пасьля гэтага “дзяўчынка Алёна” зьнікае (як і зьявілася) у нікуды, і ўсё нікому невядомае забылася. Але праз два гады відэазапіс гэтай размовы быў апублікаваны ў Сеціве, і ўвесь аўстрыйскі ўрад разам з прарускімі кааліцыянтамі загрымеў па нахільнай плоскасьці.\nВыглядае ўсё гэта даволі камічна. Цяпер уся палітыка ў атлянтычным сьвеце (ад Украіны да Парыжу) нагадвае дрэнны палітычны спэктакль з удзелам палітактораў, любоўнікаў і камэдыянтаў. Дэградацыя палітыкі (а дакладней, дэмакратыі) відавочная.\nМне цікава было ўсё гэта пераказаць, бо тут адбіўся чарговы правал крамлёўскай гібрыднай палітыкі і іхных інфантыльных саюзьнікаў. Чыя разьведка зрабіла гэтую просьценькую апэрацыю ў царстве аўстрыйскіх інфантылаў, — пакуль невядома. Па ступені зацікаўленасьці і па ўзроўню гэта маглі быць брытанцы. Відаць, Захад усё ж такі шукае сродкі, каб супрацьставіцца расейскай гібрыднай агрэсіі. Магчыма, ён іх знойдзе, і экспансіі расейскага варварства ў Эўропе настане канец. Але, каб запабегчы яму ў Беларусі, — гэта могуць зрабіць толькі самыя беларусы.\nСтановішча ў нашай краіне я ацэньваю як вельмі дрэннае, бо ганебнае. “Іхны” “сукін сын” і асяроддзе вядуць таемны гандаль з Крамлём аб здачы Беларусі і ніхто ня ведае пра што там злачынныя змоўшчыкі дамаўляюцца. На вачах усяго народа творыцца злачынства, якое вымагае неадкладнай кары і ніхто ня ведае канкрэтыкі іхных злачынных учынкаў і планаў.\nХарактэрныя выказваньні, заўважаныя цяпер за беларусамі, якія прыязджаюць адтуль, ці вяртаюцца сюды (у ЗША) пасьля пабыўкі ў Беларусі. Галоўнай тэмай размоў (прычым ужо не жартам) стала абмеркаваньне якім чынам трэба будзе караць “сукінага сына”. Усе супраць лёгкай сьмерці праз расстрэл. Прапануюць кітайскія мукі, як у пекле, каб мучыўся доўга пакуль ня здохне за ўсё тое зло і няшчасьце, якое ён зрабіў Беларускай нацыі. Дзіўна часам усё гэта чуць з вуснаў спакойных беларусаў, але факт ёсьць факт і сьведчыць, што нянавісьць да нішчыцеля нацыі зашкальвае.\nЯ ўжо адзначаў парадоксы дыктатарскай улады і акупацыйнага самадзяржаўя. Дыктатура ліквідуе ўсе магчымасьці законнай зьмены ўлады. Грамадзтва заганяюць у тупік, у якім доўжыцца яго дэградыцыя. Тады праўным (канстытуцыйным) выхадам можа стаць рэвалюцыя — сілавое зьмяшчэньне дыктатуры народам.\nАле гэта не заўсёды адбываецца, бо ня кожнае грамадзтва здольнае на рэвалюцыю і свабоду. У выніку застаецца толькі крайні мэтад — фізічная ліквідацыя дзяржаўнага злачынцы.\nМэтад увогуле заганны і беспэрспэктыўны, калі застаецца ўзурпатарская сістэма ўлады. Ліквідацыя злачынцы прыводзіць да палітычных пераменаў толькі пры падтрымцы народа і разьвіцьці рэвалюцыі. Прыклад — канец камунізму ў Румыніі, пакараньне Чаушэску і наступныя перамены. Расстрэл Чаўшэску меў не тыповы, але фармальна рэвалюцыйна-праўны характар. Гэта важны аспэкт разьлічэньня са злачынцам.\n“Іхнаму” “сукінаму сыну” павінны быць прад’яўлены абвінавачаньні і адбыцца суд. Палітычныя забойствы, “эскадрон сьмерці”, тэракт у мэтро, здача нацыянальных інтарэсаў Маскве, разбурэньне грамадзянскай супольнасьці нацыі, зьнішчэньне нацыянальнай мовы і нацыянальнай школы, адкрыцьцё мяжы з Расеяй, увядзеньне неграмадзян краіны ў сістэму ўлады, русіфікацыя, прыватызацыя дзяржавы, узурпацыя ўлады, сістэмная карупцыя і г. д. — усё павінна быць названа і аформлена судовым выракам.\nБеларусы — эўрапейскі народ, які ў выніку ўнутраннай акупацыі (мэтад гібрыднай вайны) трапіў пад нетыповы маскоўска-азіяцкі ўплыў. Шлях вызваленьня пакручасты і доўгі, але ўрэшце грамадзкае рашэньне будзе прынятае і разьлічэньне з антынацыянальным рэжымам настане.\nШто найбольш уражвае і бянтэжыць культурную частку беларускага грамадзтва ў існуючым рэжыме, гэта неверагодны характар і маштаб публічнай хлусьні з боку ўзурпатара. Да яе ўжо, здаецца, нават прывыклі. Але хлусьня на кожным кроку. Глядзіць у вочы і лжэ, лжэ апантана, верачы ў сваю хлусьню. Гэта фэнамэнальнае збачэнства. Ён абгадзіў усё: беларускую мову, культуру, гісторыю, народ (які абазваў “народцам”, “дармаедам”, “рускім”), абпляваў Беларускае нацыянальнае Адраджэньне, здабыцьцё незалежнасьці Беларусі, пастаянна хлусіць для маладога пакаленьня, што беларусы выганялі з краіны небеларусаў у 90-х гадах, што быццам бы маскоўцы сядзелі тады на чамаданах, што сілком уводзілі беларускую мову і беларускую школу і г. д. Людзі, якія жылі ў 90-х, слухаючы гэтыя ягоныя сіпатыя антыбеларускія выкрыкі, глядзелі на яго, як на вар’ята, які зваліўся з дрэва. Назва такому бесаўскаму “вар’яцтву”, а на самай спараве — нянавісьці да Беларусі — крымінальная ілжа, ілжа без берагоў, мэтад для перакручваньня мазгоў і ўзгадаваньня тупога пакаленьня.\nЦяпер, праз чвэрць стагоддзя, чэская дасьледніца, якая піша пра беларускую нацыянальную рэвалюцыю, пра сьветлыя 90-я, сутыкнулася з матар’яламі таго часу і ўражана масавай падтрымкай усяго беларускага грамадзтва для беларускай мовы і беларускай школы. Тысячы лістоў ад усіх сацыяльных і нацыянальных пластоў грамадзтва ў падтрымку беларускай дзяржавы, незалежнасьці, мовы, школы і культуры. Для дасьледчыцы, выхаванай пад узьдзеяньнем штодзённай ілжы “сукінага сына”, гэтая рэчаіснасьць стала адкрыцьцём, стрэсам, інтэлектуальным пераваротам погляду на Беларусь, абылганую нялюдзкім рэжымам.\nПачатак 90-х — гэта быў час, калі ў нацыі пачалі адрастаць крылы. На дэпутацкія прыёмы да мяне часта прыходзілі беларускія расейцы, каб шчыра засьведчыць сваю лаяльнасьць і падтрымку палітыцы Народнага Фронту, пахваліцца, што аддалі сваіх дзяцей у беларускую школу. Нікаму нават у галаву не прыходзіла перасьледваць нейкага за рускую мову, бо шмат беларусаў з прычыны акупацыйнай палітыкі, савецкай русіфікацыі і рускай школы, маючы беларускія перакананьні, гаварылі па расейску. Дзяржаўнай мовай па Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь была беларуская. Расейская мова мела статус мовы міжнацыянальных зносінаў. Але грамадзтва імкнулася да беларускай мовы і да беларускага Адрадждэньня.\nВядома, дзейнічала расейская агентура і правакатары, прэм’ер Кебіч і спэцслужбы чужой краіны. Але яны ўжо істотна не ўплывалі і не вызначалі нацыянальнае і чалавецкае разьвіцьцё Беларусі.\nТым ня менш улада заставалася ў былой камуністычнай намэнклятуры і функцыянэраў КГБ. Пры падтрымцы Масквы ўсё было перавернута. Занадта быў кароткі час. Беларусь не пасьпела ўзьняцца. Так была зглумлена маладосьць нацыі. Вось ўжо чвэрць стагоддзя беларусы жывуць пад антынацыянальным рэжымам ў атмасфэры ўсёпаглынаючай расейскай подласьці і хлусьні. Але мусіць жа гэтаму нарэшце настаць канец.\nТым часам мінула ўжо чвэрць стагоддзя жыцьця ў сацыяльным рабстве і прыніжэньні, хамстве і хлусьні. Рэжым агрэсіўны. Нацыянальную культуру нішчыць па тэхналёгіі. Праз русіфікаваную школу і антынацыянальную прапаганду спрыяе ўзгадаваньню новага тупога пакаленьня. Землякі ў замежжы, якія вяртаюцца пасьля наведваньня падрэжымнай Беларусі, кажуць, што атмасфэра нагадвае канцлягер распаўсюджаны на ўсю дзяржаву. Зьявіўся страх горшы чым за саветамі. Уражвае грубасьць і хамства, якое распаўсюдзілася паўсюдна і нагадвае Расею, тым больш, што грубіяняць па-руску. Быць ў гэтай атмасфэры непавагі і несвабоды невыносна.\nТут ёсьць найважнейшы аспэкт гнабленьня нацыі, бо асноўная каштоўнасьць грамадзтва – гэта культура, культурная якасьць чалавека. Немагчымыя стануць ніякія рэформы, ніякая эканоміка, ніякае высокае разьвіцьцё людзтва, ніякая дэмакратыя і ніякае Адраджэньне, калі наўкола будуць блытацца і галёкаць абалваненыя мільёны лукашэнак, выгадаваных у рэжымным заказьніку.\nНебясьпечна тое, што рэзкае зьніжэньне гуманітарнай культуры само сабой не выпраўляецца. Гуманітарная катастрофа найстрашнейшая. Патрэбны час і вельмі жорсткія прапісныя, табуіраваныя, абмежавальныя, стымулятыўныя і іншыя пасьлядоўныя захады нацыянальнай дзяржавы, каб паправіць становішча. Магчыма нават ўмяшаньне права (хлусьня, напрыклад, мусіла б, як ў Амэрыцы, стаяць па за звконам, і лічыцца злачынствам). Зразумела, што калі ня будзе ліквідаваны антынацыянальны рэжым, катастрофа ўзмоцніцца.\nУ палітыцы, як і ў прыродзе — нельга двойчы ўвайсьці ў адну ваду. Трэба ўвесь час рыхтаваць новыя сілы на бітву за вольную нацыю, свабоду і справядлівасьць, ствараць новыя абставіны і умовы для культуры і барацьбы. Так трэба.\n9 чэрвеня 2019 г.\tЗянон ПАЗЬНЯК\n12/6/2019 › Навіны\n« Тра Ліп »\nБеларуская Салідарнасьць // Усе правы абароненыя // 2000—2019


Rayson | Матрац фірмовая скрынка вясна\nRayson ў Rayson прамысловай зоне, Huasha Road, SHISHAN, Фошань высокатэхналагічных зоны, Гуандун, Кітай. Асноўныя прадукты Лепшы поўны памер спружыны пастаўшчык матраца. Поўны памер спружыны матрац цана прадукту мае разрыў супраціў. Ён можа вытрымліваць раздзіранне і грубай перадачы сілы і не будзе знішчана ў цяжкіх умовах. Поўнае вытворчасць запланавана зроблена перад прадукцыяй, каб гарантаваць, што Rayson вырабляецца эфектыўна і дакладна. Поўны памер спружыны матрац цана Папулярнасць і рэпутацыя вытворцы Rayson Spring Matress на рынку расце.\nКіруючыся навуковымі і тэхналагічнымі інавацыямі, Rayson заўсёды трымае знешнія арыентаваныя і прыліпае да станоўчага развіцця на аснове тэхналагічных інавацый. Матрац фірмы Box Spring Калі вы зацікаўлены ў нашым новым прадукце матрац фірмы Box Spring і іншыя, вітаем Вас звязацца з US.The прадукт дастаткова трывалы, каб трываць мыйкі часта ў гарачай і халоднай вадзе і трымае ўверх часоў зносу.


Баранавіцкія актывісты ўшанавалі памяць ахвяр сталінскага тэрору | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБаранавіцкія дэмакратычныя актывісты ўшанавалі памяць закатаваных і загінулых у Баранавіцкай турме НКУС “Крывое кола”. Яны, нягледзячы на асенні дождж і моцны вецер, упарадкавалі тэрыторыю ля крыжа «Ахвярам гвалту 1939–1953 гадоў». Пасля прыборкі тэрыторыі ля крыжа былі запалены знічы, ускладзены кветкі. Людзі памаліліся, пачыталі вершы, падзяліліся ўспамінамі, кажа Уладзімір Гундар — баранавіцкі каардынатар руху “За свабоду”:\n– У 1939 годзе, калі прыйшлі бальшавікі, першае, што яны пабудавалі, – менавіта гэтую турму. Ім патрэбны былі турмы, іх было мала ім. Нягледзячы на тое, што турма ў нас была, але для бальшавіцкага тэрору гэтай турмы было замала. У гэтых турмах катавалі не толькі беларусаў, але і палякаў, і габрэяў, аднак пераважная большасць была беларусы.\nПаводле Гундара, ушанаванне памяці нявінна забітых падчас сталінскіх рэпрэсій дэмакратычнай грамадскасцю стала ў Баранавічах ужо традыцыйным. Крыж быў усталяваны 28 кастрычніка 1990 года баранавіцкай грамадскасцю на месцы сталінскай турмы “Крывое кола”.\nНапярэдадні Дзядоў у 90-м годзе ля касцёла сабралася каля трох тысяч чалавек пад бел-чырвона-белымі сцягамі. Ксёндз асвяціў крыж, і мужчыны на руках панеслі яго баранавіцкімі вуліцамі.\nАўтары трох новых кніжак ад Таварыства Беларускай школы, прыедуць у…


ЗМІЦЕР ВІШНЁЎ: «Калі ж ствараць вечнае і добрае?» — Экспресс Новости\nЗМІЦЕР ВІШНЁЎ: «Калі ж ствараць вечнае і добрае?»\nКультура Дзмітрый Ладэс04.03.2005\nЗмiцер Вiшнёў бадай што самы вядомы прадстаўнiк сучаснай беларускай лiтаратуры. Ён пiша вершы, раманы, карцiны, ставiць перформансы i ладзiць фестывалi. Менавiта ён i шэраг ягоных паплечнiкаў ствараюць новую беларускую лiтаратуру. Мы сядзiм у кватэры-майстэрнi Змiцера, п’ем пiва і размаўляем.\n– Змiцер, ты прадстаўляеш неафiцыйную лiтаратуру (калi, канешне, так можна сказаць). Што там робiцца?\n– Як на мой погляд, нельга падзяляць літаратуру на афіцыйную і неафіцыйную. Іншая справа, што ва ўсе часы былі літаратары, абласканыя ўладай, і тыя, на каго рабіліся напады. Але гэта – з іншай оперы. Што датычыцца літаратурнага працэсу на Беларусі, тут безумоўна шмат праблемаў. Быццам і паэты ёсць, і празаікі, і крытыкі, і кнігі выходзяць. Але не ўсё добра ў нашай літаратурнай гаспадарцы. У іншых краінах вельмі добра развітая фінансавая падтрымка пісьменнікаў і выдавецтваў за кошт розных фондаў. На Беларусі старая савецкая сістэма практычна не працуе, а новай – няма. Ды і праца самога пісьменніка сёння выглядае як нейкі здзек. Ганарары мізерныя, увагі з боку ўлады аніякай. Складаецца ўражанне, што нашаму грамадству больш патрэбныя слесары, будаўнікі, спартсмены. Ведаю шмат літаратараў, якія працуюць адначасова на дзьвух, трох працах, каб пракарміць сябе і сям'ю. Таму ўзнікае зразумелае пытанне: калі ж ствараць вечнае і добрае?\n– Як ты лiчаш, у якiм накiрунку развiваецца сёння наша культура, у тым лiку i лiтаратура? Цi ўпiсваецца яна ў кантэкст таго, што адбываецца цяпер у Еўропе?\n– За ўсю культуру я адказваць не магу, і мне цяжка акрэсліць у якім накірунку яна рушыць. А добрых пісьменнікаў і мастакоў у нас заўсёды было процьма. 90-я гады ХХ стагоддзя сталіся пераломнымі ў беларускай літаратуры. Прыйшло новае творчае пакаленне. Тут я перад усім маю на ўвазе літаратурны рух «Бум-Бам-Літ», які налічваў больш за трыццаць чалавек. Большасць з іх рэалізаваліся як асобы: Ілля Сін, Альгерд Бахарэвіч, Усевалад Гарачка, Віктар Жыбуль, Юрась Барысевіч, Вальжына Морт і многія іншыя.\n– Я чуў, што ты нядаўна вярнуўся з Берлiну...\n– Так. Гэта была мая трэцяя паездка ў Нямеччыну. Прычым на гэты раз я ездзіў па запрашэнні творчага дома «Тахелес». Там жывуць і працуюць мастакі з усяго свету. Два месяцы пайшлі не толькі на стварэнне карцін, але і паслужылі фактурай для новага рамана, якім цяпер займаюся. Перад ад'ездам у Менск разам з нямецкай мастачкай Біянкай і іранскім мастаком Резо зладзілі выставу. Акрамя таго, чыталі вершы, паказалі перформанс. Увага з боку берлінцаў была вялікая – прыйшло каля ста пяцідзесяці чалавек. Было шмат прэсы.\n– Якiя сумесныя праекты ладзяцца памiж беларускiмi i еўрапейскiмi лiтаратарамi?\n– Многа. Таму буду казаць толькі пра тыя, у якіх браў удзел. Так, цягам апошняга часу былі выдадзеныя: беларуска-шведскі зборнік паэзіі «4+4+4», беларуска-нямецкі зборнік паэзіі і прозы «Лінія фронту», «Анталогія беларускай паэзіі ў перакладах на балгарскую мову». Акрамя кніжак, шмат сумесных выступаў, публікацыяў у перыядычным друку. Ну, сам разумееш, чаму мае тэксты ўжо перакладзеныя больш чым на дваццаць моваў – гэта адзін з вынікаў сумесных праектаў. Ну і, спадзяюся, адзін з вынікаў – трошкі таленту…\n– Адкуль у сучасных лiтаратараў столькi радыкалiзму? Гэта толькi нашая тэндэнцыя?\n– У нас на гэта ўплывае эканамічная і палітычная сітуацыя. Таму мяне зусім не здзіўляюць назвы кніг: Валянціна Акудовіча – «Разбурыць Парыж», Альгерда Бахарэвіча – «Практычны дапаможнік па руйнаванні гарадоў», Ганны Кісліцынай – «Blonde attack», Зміцера Пляна – «Таксідэрмічны практыкум». Але радыкалізм у нашай культурнай прасторы значна адрозніваецца, да прыкладу, ад маскоўскага радыкалізму. Там усё значна больш гіпербалізавана.\n– Як сумяшчаюцца ў адным чалавеку лiтаратар, мастак, перформер i рэдактар кнiжнай серыi?\n– Пакутліва. Думаю, праз пэўны час адмовіцца ад перформарнай дзейнасці. Не хочацца раскідвацца.\nЗмiцер Вiшнёў нарадзiўся ў 1973 г. у Дзебрацэне (Венгрыя). Скончыў факультэт журналістыкі БДУ. Вучыўся ў маскоўскім літінстытуце імя М.Горкага (семінар крытыкі). Браў некалькі гадоў урокі жывапісу і акварэлі ў Э.Падбярэскага і У.Акулава. Працаваў у часопiсах i газетах "Оска", "Свiслач", "Беларусь", "Культура". Некалькі гадоў працаваў лiткансультантам у Саюзе беларускiх пiсьменнiкаў. Адзiн з заснавальнiкаў лiтаратурна-мастацкага руху "Бум-Бам-Лiт". Цяпер курыруе беларускія праекты ў выдавецтве "Логвінаў".\n"Штабкавы тамтам" (1998),\n"Тамбурны маскiт" (2001),\n"Трап для суслiка, альбо Некрафiлiчнае даследаванне аднаго вiда грызуноў" (2002).\nЗМІЦЕР ВІШНЕЎ , КАНЕШНЕ , ПАЭТ-ПРЫКАЛІСТ.\nНАМ ВЕЛЬМІ СПАДАБАЛАСЯ ЧЫТАЦЬ ЯГОНЫ\nЗБОРНІК «ТАМБУРНЫ МАСКІТ», ТАМУ ШТО ТАКІЯ ВЕРШЫ ВЕЛЬМІ ВЕСЕЛА ЧЫТАЦЬ СЯРОД КАМПАНІІ СЯБРОЎ ПЕРАД КАСТРОМ. ЖАДАЕМ ПАЭТУ ДАЛЕЙШЫХ ПОСПЕХАЎ.


На Алімпійскіх гульнях у Пекіне ўпершыню выступіць небінарны спартсмен\n10.01.2022 / 17:03\nАмерыканскі фігурыст Цімаці Ледук стане першым небінарным спартсменам, які выступіць на зімовай Алімпіядзе.\nФедэрацыя фігурнага катання ЗША ўключыла ў склад зборнай на Алімпіяду ў Пекіне пару фігурыстаў Цімаці Ледук/Эшлі Кейн-Грыбл.\nЛедук з партнёркай трапілі ў нацыянальную каманду па выніках чэмпіянату ЗША, на якім перамаглі. Гэта першая Алімпіяда ў кар'еры 31-гадовага спартсмена.\nЛедук першым сярод спартсменаў сусветнага ўзроўню абвясціў аб сваёй небінарнай гендарнай ідэнтычнасці. Небінарныя асобы не адносяць сябе ні да мужчын, ні да жанчын. З 2021 года спартсмен стаў выкарыстоўваць займеннік «яны» для абазначэння гендарнай прыналежнасці.\nАлімпіяда ў Пекіне пройдзе з 4 па 20 лютага 2022 года.


«Страху няма, маўчаць мы ня будзем», — берасьцейскую сям’ю Шарэндаў вінавацяць у абразе Лукашэнкі\n05 чэрвень 2017, 14:25\nСям’ю Шарэндаў зь Берасьця вінавацяць у абразе Лукашэнкі\nБерасьцейцы Андрэй Шарэнда і ягоная жонка Паліна Шарэнда-Панасюк падазраюцца ў абразе Аляксандра Лукашэнкі. Заведзеная крымінальная справа. У інтэрвію Свабодзе актывісты «Эўрапейскай Беларусі» заявілі, што рэпрэсіямі іх не запалохаць.\nАндрэй і Паліна — вядомыя грамадзка-палітычныя актывісты ў Берасьці. Андрэй быў актыўным удзельнікам многіх акцыяў, гэтай вясной ён быў адным зь лідэраў пратэстаў недармаедаў у Берасьці. У часе адной з акцыяў Андрэй Шарэнда прымацоўваў каля ўваходу ў аблвыканкам плякат з надпісам «Баста!», за што на яго складалі адміністрацыйны пратакол і асудзілі.\nРазам вывешвалі расьцяжку супраць Лукашэнкі ў розныя дні\nЦяпер супраць Андрэя і Паліны заведзеная крымінальная справа за абразу Аляксандра Лукашэнкі. Быццам бы яны павесілі ў Берасьці расьцяжку, на якой была напісаная абраза ў адрас Лукашэнкі. Андрэй Шарэнда называе гэтыя абвінавачваньні абсурднымі, ён кажа, што ў справе ёсьць нестыкоўкі нават па даце гэтага ўчынку:\n«Мы яшчэ не абвінавачаныя, нам выставілі падазрэньне, далі адпаведныя паперы. Спачатку, як ні дзіўна, выклікалі Паліну, далі ёй паперу аб завядзеньні справы. Быццам 17 лютага ў 15.00 вывесіла тую расьцяжку. На наступны дзень мяне выклікалі і прад’явілі, што я вывешваў расьцяжку зь ёй 16 лютага. Мы асабліва ня маем права выдаваць падрабязнасьці справы, але гэтыя дзьве паперы, якія нам далі, саму сутнасьць гэтай справы яскрава паказваюць».\nАндрэй і Паліна расказалі, што супраць іх знайшоўся сьведка, які пазнаў, што гэта быццам яны вывешвалі тую расьцяжку.\n«Ён блытаўся ў датах, ня мог дакладна вуліцу назваць, у мяне склалася ўражаньне, што яму паказалі нашы здымкі, і сказалі, што ты, маўляў, быў на той вуліцы і іх бачыў», — кажа Паліна.\nАндрэй Шарэнда з сынам Стахам\n«Стаўленьне сьледчых да нас вельмі варожае. Мы не даём увогуле ніякіх паказаньняў, спасылаемся на тое, што маем права ня сьведчыць супраць сябе. І ніякіх папераў не падпісваем, гэта іх вельмі раздражняе. Цалкам магчыма, што мяне ці Паліну могуць і нэўтралізаваць перад нейкай наступнай акцыяй. Гэта такі своеасаблівы кручок, які можна скарыстаць у любы момант», — сказаў Андрэй.\nБылы маладафронтавец, падазраваны ў закалотах каля Дому ўраду ў 2010-м\nАндрэя Шарэнду даўно ведаюць у Берасьці як актыўнага апазыцыянэра. Хлопец прыйшоў да грамадзкай дзейнасьці, далучыўшыся да «Маладога Фронту», цяпер ён — актывіст «Эўрапейскай Беларусі».\nАндрэй прымаў удзел у многіх масавых акцыях апазыцыі. Пасьля разгону Плошчы ў часе выбараў 2010 году супраць яго была заведзеная справа за тое, што нібыта «біў вокны ў Доме ўраду». Той час, прыгадвае Андрэй, ён пераседзеў за мяжой, пакуль абвінавачаньне зь яго не зьнялі.\nБолей крымінальных спраў супраць Андрэя Шарэнды не заводзілі, але шмат разоў яго судзілі паводле адміністрацыйных артыкулаў.\nПра Андрэя Шарэнду неяк здымалі сюжэты на БТ. У прыканцы 2015 году дзяржаўнае тэлебачаньне расказала, як у Берасьці выдзяляецца арэнднае жыльлё і што тут «ад жорсткага прынцыпу, што жыльлё атрымліваюць на роўных усе грамадзяне, улады не адышлі». Далей распавялі пра тое, што на ўручэньні ключоў ад кватэры, «толькі адзін з гэтых шчасьліўчыкаў не пляскае ў ладкі з добрай нагоды — Андрэй Шарэнда, мясцовы актывіст апазыцыі. (...) 5 гадоў таму, сьнежаньскім вечарам, гэты чалавек адным зь першых падняўся на прыступкі Дому ўраду. Там, па дзьвярах і па вокнах, ён папляскаў ад душы».\n«Зрабілі такую агітку, што быццам мы тут ледзь не бясплатна атрымалі кватэру», — сьмяецца Андрэй ды кажа, што «не чакаў іншага з боку афіцыйнага тэлебачаньня».\nАндрэй Шарэнда кажа, што здаўна адчувае пільную ўвагу з боку ўладаў, праваахоўнікаў:\n«Да акцыяў недармаедаў, якія ўспыхнулі гэтай вясной, у мяне было шмат затрыманьняў. Можна сказаць, што перад кожнымі выбарамі у нас тут сядзяць і сочаць каля пад’езду. Летась перад парлямэнцкімі выбарамі 3 дні сядзелі і сачылі, каб мы чаго кепскага не зрабілі. Тая самая карціна была і перад прэзыдэнцкімі выбарамі. Яшчэ тады прыходзілі са службы апекі правяраць стан нашай сям’і».\n«Бывае такое, што вешаюць на мяне ўсё што заўгодна. Год таму прыйшло судовае рашэньне, штраф з Івацэвічаў, што я там быццам нейкія налепкі ляпіў. І нейкі там мяне сьведка бачыў. Я нават і прыгадаць ня мог, калі я быў у тых Івацэвічах», — кажа Андрэй Шарэнда.\nПад пільным вокам сацыяльных службаў\nУ Андрэя і Паліны два сыны. Меншаму, Стаху, нядаўна споўніўся год, старэйшаму, Славаміру — 8 гадоў. Шарэнды кажуць, што іхная сям’я знаходзіцца пад сыстэматычным наглядам сацыяльных службаў.\n«25 сакавіка мяне затрымалі ў Менску, а Паліна проста выйшла з дому схадзіць у краму, і яе затрымалі. Зразумела, што ні на якую акцыю ні ў Менску, ні ў Берасьці 25 ці 26 сакавіка яна не зьбіралася, але яны вырашылі перастрахавацца і проста затрымалі. Атрымалася, што дома засталіся дзеці. Малодшаму якраз 25 сакавіка споўніўся год. Старэйшаму сыну 8, ён ужо самастойны, яму давялося сядзець аднаму каля гадзіны. Яшчэ добра, што пасьпелі патэлефанаваць знаёмаму, ён тут жыве недалёка, прыбег паглядзець дзяцей. А за ім пасьпела прыехаць мая маці. Як толькі яны прыехалі, праз 10 хвілін літаральна прыбылі міліцыянты, служба апекі правяраць, як тут дзеці. То бок фактычна, каб мая маці не пасьпела, то невядома, што было б. Знарок правакавалі, каб паказаць, што дзеці знаходзяцца адны, недагледжаныя», — расказаў Андрэй Шарэнда.\nМалодшаму сыну Стаху 25 сакавіка споўніўся годзік\nПаліна пільную ўвагу сацыяльных сужбаў да дзяцей тлумачыць толькі актыўнай пазыцыяй бацькоў:\n«Тут усё падведзена пад палітыку: калі бацькі маюць нейкую грамадзкую пазыцыю, як мы бачым ня толькі на прыкладзе нашай сям’і, то ўсе гэтыя дэкрэты, у тым ліку што тычацца дзяцей, таксама выкарыстоўваюцца. Гэта як мэтад рэпрэсіяў, ціску на сям’ю празь дзяцей».\nАндрэй распавёў, што аднойчы правяральшчыкі нават прызналіся, што іх паслалі з КДБ:\n«Гэтыя службы апекі разумеюць, што яны ня маюць рацыі: калі ім кажаш, што гэта палітычная справа, яны проста апускаюць вочы. Іх проста накіроўваюць, іх таксама выкарыстоўваюць. Калі год таму прыходзілі, то ня ўтойвалі, што іх накіраваў КДБ. Простым тэкстам сказалі».\nАндрэй Шарэнда з мэгафонам на чале калёны ў часе акцыі недармаедаў у Берасьці 26 лютага\nАндрэй Шарэнда мяркуе, што іх справа можа раскручвацца паводле розных варыянтаў:\n«Сама справа на 100 адсоткаў палітычная. Таму што няма там ніякага складу злачынства, цалкам літаратурны тэкст. Ня ведаю, якая там была экспэртыза, якая прызнала нейкую нецэнзуршчыну. Я ня бачу там ніводнага нецэнзурнага слова. Там проста гаворыцца, што Лукашэнка давёў краіну да ручкі», — кажа Андрэй.\n«Справа палітычная, таму што з 300 тысяч насельніцтва гораду ўзяліся менавіта за апазыцыйных актывістаў. Вывесіць мог хто заўгодна, а менавіта нас чапаюць», — дадае Паліна.\nАндрэй Шарэнда мяркуе, што крымінальная справа зьявілася як помста за тое, што ён быў у кіраўніцтве акцыяў недармаедаў як у Берасьці, так і ў Менску, а таксама «за актыўную пазыцыю, якую адстойваю з жонкай ужо шмат гадоў».\n«Ідзе мэтанакіраваны ціск на ўсіх, хто актыўна ўдзельнічаў у акцыях пратэсту. Тое самае з Натальляй Папковай, у іх да яе свой падыход, спрабуюць зламаць суткамі. А да нас вось такі. Зразумела, што справа ў нас сур’ёзная, пагражае рэальны тэрмін, да трох гадоў зьняволеньня. Але пакуль мне зь цяжкасьцю верыцца, што тое, што называюць справай, можа дайсьці да суду. Але не выключаю, што ці я, ці жонка, ці мы разам у любы момант можам апынуцца за кратамі», — кажа Андрэй Шарэнда.\nМіліцыянты спрабуюць сілком вывесьці Паліну з суду над яе мужам 6 сакавіка\nТым ня менш Андрэй і Паліна кажуць, што турмой іх не напалохаеш:\n«Страху няма, і калі далей гэтая справа будзе раскручвацца, то маўчаць мы ня будзем. Ёсьць нейкія падпіскі аб невыдаваньні, але калі справа палітычная, то яна проста падганяецца пад шаблён. Таму мы маўчаць ня будзем», — кажа Андрэй.\nПаліна дадае, што ўвогуле ніякіх падпісак аб невыдаваньні даваць не зьбіраецца:\n«Таму што ўся гэтая сыстэма — яна нелегітымная, незаконная. Фактычна, яны бандыты, якія самі сябе называюць рознымі камітэтамі, міліцыянтамі і гэтак далей. Даваць нейкія падпіскі злачынцам — гэта ніжэй за мой гонар. Не я злачынца, а яны злачынцы. Таму што гэта яны ўзурпавалі ўладу, яны душаць свабоду, яны гэта ўсё робяць».\nУ вывешваньні «цынічнай расьцяжкі» пра Лукашэнку падазраюць мужа і жонку


29 жнівень 2018, 13:09 абноўлена 29 жнівень 2018, 13:17\nПраз два дні пасьля публікацыяў аб тым, што вакцына для немаўлят карэйскай вытворчасьці «Эўпэнта» не зарэгістраваная ў Беларусі, Міністэрства аховы здароўя паклікала журналістаў, каб выказаць сваю пазыцыю. Вакцына была закупленая «з мэтай папярэджаньня надзвычайнай сытуацыі і успышак інфэкцыйных захворваньняў».\nНачальніца аддзелу мэдычнай дапамогі маці і дзецям Міністэрства аховы здароўя Людміла Лёгкая заявіла, што камісія прыйшла да высновы, што прычынаю сьмерці дзіцяці з Ганцавіцкага раёну была анафіляксія (алергічная рэакцыя).\n«Працэс імгненны, — тлумачыла Лёгкая. — Летальны вынік быў непазьбежны».\nМіністэрства аховы здароўя выказвае спачуваньні бацькам, дадала яна.\nПа выніках расьсьледаваньня прэтэнзіяў да вакцыны не было, яна ўведзена правільна, парушэньняў тэмпэратурнага рэжыму пры захаваньні і перавозцы не было, заявіла чыноўніца.\nПоствакцынальныя ўскладненьні, кажа Лёгкая, узьнікаюць даволі рэдка: ад 1 выпадку на 50 тысячаў да аднаго на мільён. Дый ніводная вакцына не бывае цалкам бясьпечнай. Кожны выпадак ускладненьня сур’ёзна аналізуецца, кантроль у дзяржаве строгі, сьцьвярджае чыноўніца.\n«Антывакцынальная кампанія». Мінздароўя зьняпраўджвае зьвесткі ў СМІ пра вакцыны\nПаводле Аксаны Раманавай, загадчыцы катэдры інфэкцыйных хваробаў Беларускай мэдычнай акадэміі пасьлядыплёмнай адукацыі, у «некаторых публікацыях» разьлік колькасьці вакцынаў «не адпавядае рэчаіснасьці».\n«Трэба браць колькасьць дзяцей, памнажаць на тры вакцынацыі, — сказала яна. — Колькасьць народжаных дзяцей у публікацыях скажоная. Журналісты павінны задумацца».\nІна Карабан і Батыр Бердыклычаў\nПрадстаўнікі Міністэрства аховы здароўя адзначаюць патрэбу прышчэпак, у тым ліку таму што «кохлік узьняў галаву», фіксуюцца выпадкі гемафільных інфэкцыяў, калі дзіця не было прышчэпленае. А таксама кажуць, што ва ўсіх краінах ёсьць свой нацыянальны каляндар прышчэпак.\nІна Карабан, намесьніца начальніка аддзелу гігіены, эпідэміялёгіі і прафіляктыкі Міністэрства здароўя, заявіла пра няправільнае асьвятленьне праблемы ў СМІ, праз публікацыі якіх «разьвілася антывакцынальная кампанія».\nРасейцы пастаўлялі бракаваныя вакцыны, магла ўзьнікнуць «надзвычайная сытуацыя»\nНачальніца ўпраўленьня фармацэўтычнай інспэкцыі і арганізацыі лекавага забесьпячэньня Людміла Равуцкая распавяла, як у 2017 годзе ўзьніклі праблемы з АКДС-вакцынай — узьнікла «надзвычайная сытуацыя», у якой законна выкарыстоўваць незарэгістраваныя вакцыны.\n«Была пастаўленая бракаваная вакцына, мы занепакоіліся, — расказвае Равуцкая. — У студзені 2017 году была забракаваная вернутая назад чарговая партыя. У красавіку падпісаны кантракт, але толькі са сьнежня 2017 году. Тэрміны вакцынацыі зрываліся. Але наступная партыя вакцыны таксама была прызнаная няякаснай і вернутая расейскаму пастаўніку. На прапанову расейскага вытворцы быў арганізаваны выезд у Маскву на прадпрыемства. У канцы студзеня вакцына была пастаўленая ў Беларусь.\nАдначасова міністэрства пачала шукаць, як паставіць у кароткі тэрмін альтэрнатыўныя партыі вакцыны. У лістападзе 2017 году было прынятае рашэньне закупіць „Эўпэнту“ з Паўднёвай Карэі — 200 тысяч дозаў. Зрыў паставак мог бы прывесьці да сур'ёзных наступстваў».\nПрадстаўнік Цэнтру экспэртызаў і дасьледаваньняў Сяргей Марчанка пацьвердзіў, што вакцына сапраўды незарэгістраваная, але была выкарыстаная ва ўмовах «надзвычайнай сытуацыі». Ён спаслаўся на 23 артыкул закону «Аб лекавых сродках».\nПаводле яго, сэртыфікат быў выпісаны рэгулятарным органам Карэі. Марчанка кажа, што ў Карэі вакцына зарэгістраваная, быў сэртыфікат якасьці, гэты вытворца прысутнічае на беларускім рынку з 1999 году. Якасьць і досьвед выкарыстаньня прадукцыі карэйскай кампаніі ў Міністэрства здароўя быў, кажа Марчанка.\nПрадстаўнік Усясьветнай арганізацыі здароўя ў Беларусі Батыр Бердыклычаў заявіў, што «Эўпэнта» зарэгістраваная ў Паўднёвай Карэі, з краінаў СНД ва Ўзбэкістане, а таксама ў Шры-Лянцы, Эфіёпіі, Сырыі, Банглядэшы і іншых краінах.


2007-ы — Год памяці ахвяраў сталінскіх рэпрэсіяў\n15 люты 2007, 15:25\nГанна Соўсь, Менск Грамадзкі аргкамітэт ушанаваньня памяці ахвяраў сталінскіх рэпрэсіяў сёньня абвясьціў 2007-мы Годам памяці ахвяраў сталінскіх рэпрэсіяў у Беларусі, а 29 кастрычніка — Днём памяці.\nАргкамітэт тлумачыць рашэньне тым, што сёлета спаўняецца 70 гадоў ад 1937 году — кульмінацыі масавых рэпрэсіяў, а 29 кастрычніка 1937 году адбыліся масавыя расстрэлы беларускай інтэлігенцыі. У сувязі з гэтым сёньня абнародавалі Зварот да грамадзянаў Беларусі й беларусаў сьвету.\nГаворыць сустаршыня аргкамітэту пісьменьнік Васіль Якавенка:\nЯкавенка: “Нашым агульным клопатам павінна быць вяртаньне кожнаму змардаванаму, забітаму, абясслаўленаму грамадзяніну Беларусі яго добрага імені. Мы прапануем кожны месяц 29-га чысла, пачынаючы з 17-й гадзіны, наведваць месцы захаваньня парэшткаў пакутнікаў сталінскіх рэпрэсіяў.\nМы зьвяртаемся да выканаўчых уладаў з хадайніцтвам зрабіць дзень 29 кастрычніка Днём памяці ахвяраў сталінскіх рэпрэсіяў і адзначаць яго адпаведным чынам штогод. Мы выступаем перад кіраўніком дзяржавы Аляксандрам Лукашэнкам з прапановай выдаць указ выканаўчым уладам у гэты жалобны дзень аздобіць чорнымі стужкамі й прыспусьціць дзяржаўныя сьцягі.\nЗаклікаем добрасумленных грамадзянаў краіны ў Дзень памяці наладзіць у рамках закону жалобныя мітынгі, шэсьці, наведаць месцы расстрэлаў і пахаваньняў ахвяраў масавых рэпрэсіяў, запаліць сьвечкі над магіламі пакутнікаў і аздобіць месцы пахаваньня кветкамі, стужкамі чырвонага, чорнага і белага колераў”.\nУ рамках Году памяці плянуецца стварыць сайт, выдаць навуковыя зборнікі пра гісторыю рэпрэсіяў у Беларусі, зьбіраць сьведчаньні ахвяраў рэпрэсіяў, правесьці жалобныя мерапрыемствы на месцах масавых рэпрэсіяў і ўсталёўваць там мэмарыяльныя знакі ды яшчэ шэраг іншых акцыяў.\nУ Беларусі існуе сорак мэмарыяльных знакаў памяці ахвяраў рэпрэсіяў, і ўсе яны былі ўсталяваныя грамадзкасьцю без удзелу ўладаў. Паводле афіцыйных зьвестак, у Беларусі з 1917 да 1953 году былі рэпрэсаваныя больш за 600 тысяч чалавек. Паводле дасьледчыка гісторыі рэпрэсіяў Ігара Кузьняцова, які абапіраўся на шэраг навуковых дасьледаваньняў, у тым ліку і расейскіх, колькасьць рэпрэсаваных — каля 1,5 мільёна чалавек.


Ці панк, ці прапаў\n30 сакавік 2013, 00:01\nДэградацыя... 30 сакавіка 1976, калі яшчэ не было ніякіх іракезаў, чацьвёра беспрацоўных маладзёнаў, якія чамусьці вырашылі, што ўмеюць граць на музычных інструмэнтах, упершыню выступаюць у знакамітым лёнданскім клюбе «100». І гэта былі сапраўды ўжо ня bullocks, у сэнсе — ня жартачкі. Гэта былі Sex Pistols.\nЖахлівая прыгажосьць у сваім канцавым пункце, Арцюр Рэмбо, даведзены да абсурду... Вось што адбылося ў той вечар у 100’х. Ацанілі гэтую падзею не адразу — а між тым, выбухнула маленькая музычная рэвалюцыя. Ці вялікае махлярства — The Great Rock ‛n’ Roll Swindle? На сцэну, дзе выступалі некалі клясыкі сусьветнага джазу, дзе гралі Animals, The Who, The Kinks, дзе пачыналі Rolling Stones, вылезьлі брудныя, ваяўнічыя дылетанты бяз слыху і музычных здольнасьцяў. Піларама з чатырма галовамі. Хаця зь піларамай некалі параўноўвалі і Джэніс Джоплін, так што слова тут недарэчы. Лепш так: бензапіла «Дружба». Бо на сяброўстве там сапраўды шмат што трымалася.\nДагэтуль яны давалі канцэрты пераважна ў актавых залях розных каледжаў, для чулай і рамантычнай пэтэвэшнай публікі, якая паўсюль аднолькавая: што ў Лёндане, што на Аўтазе. У новай банды гэта атрымлівалася не бяз посьпеху, да таго ж у іх быў добры прадусар на імя Макларэн — чалавек, якога вабіла ўсё новае, вар’яцкае і вычварэнскае. Пра гурт неўзабаве загаварылі, расьпісваючы іх як піянэраў новага стылю. Хаця ад пачатку хлопчыкі ні пра што такое ня марылі: «касілі» сабе паціху пад зорак, гвалтуючы крадзеныя гітару і барабаны...\nАле стыль склаўся сам сабой. Сутнасьць панку заўжды была ў тым, што чым горай, тым лепей — а гэта ў Sex Pistols атрымлівалася вельмі няблага. Ніколі яшчэ прынцып «граць трэба гучна і проста» не ўспрымаўся гомам сапіенсам з такой літаральнасьцю. Нават такім прадстаўніком гэтага роду, як «дзядуля панку» Ігі Поп, які ў параўнаньні са сваімі лёнданскімі нашчадкамі выглядаў Бэтговэнам. Сьпеў мусіў быць адпаведны: вакаліст гурту Джоні Ротэн, інтэлектуал, які ўдаваў зь сябе гопніка, вельмі любіў Някрасава, асабліва вершык пра тое, што «гэты стогн у іх песьняй завецца». Калі ён год перад тым прыйшоў на праслухоўваньні, зялёнавалосы і з надпісам «Ненавіджу Пінк Флойд» на футболцы, дык ня змог трапіць ні ў адну ноту. «Гэта тое, што трэба», сказаў Макларэн і Джоні быў узяты. А самым бяскрыўдным у новым гурце быў басіст Глен Мэтлак, якога неўзабаве выгналі за тое, што ён любіў Бітлз.\nПанк як музыка пачаў паміраць у той самы дзень, калі толькі зьявіўся. Ён паміраў імкліва, як ад перадазіроўкі — і на некалькі гадоў адрадзіўшыся ў СССР ды іншых краінах сацлягеру (у выглядзе такога сабе «панка Тадэвуша»), канчаткова сканаў. Не лічыць жа панкам усіх гэтых цяперашніх прафэсіяналаў зь іхнымі інструмэнтамі за $10000, фрызурамі з модных салёнаў прыгажосьці, шпількамі з спэцыялізаваных крамаў, тэкстамі, якія можна ўключаць у любую паэтычную анталёгію, і музычнай адукацыяй, якая напісаная ў іх на паголеных ілбах. Панк як лад жыцьця бяз музыкі ня мае сэнсу — бо тады ён ператвараецца ў звычайнае тупое самаруйнаваньне. З усіх удзельнікаў Sex Pistols маладым загінуў толькі Сід Вішэс, які акурат такімі рэчамі і займаўся. Астатнія ператварыліся ў сапраўдных музыкаў і часам зьбіраюцца, каб прыгадаць мінулыя вясёлыя часы і падзарабіць крыху. А панк — ды ну, панк застаўся там, на сцэне клюбу «100», дзе яны апынуліся сакавіцкім вечарам 1976-га, дурныя, п’яныя, каб прыглушыць страх, і такія новыя, што ім самім займала дух.


Закускі і закускі Раслінныя Рэцэпты Гарніры Паўднёвыя Бакі\nГэтыя Hush Puppies дзіўна лёгка змешваць, і яны зроблены без яек. Можение крэму тыпу кукурузы забяспечвае ўсю вільгаць, што трэба, але не саромейцеся, каб дадаць трохі малака, калі ваша цеста здаецца занадта тоўстым. З 15,25 унцый слоікам крэму стылі кукурузы, маё Цеста было выдатна.\nГэта топ-рэйтынг рэцэпт Hush Puppies. Яны зроблены з крэмам тыпу кукурузай, дробна нарэзаным лукам і кукурузнай мукой. Гэтая смачная Hush Puppies фрыцюры.\nHush шчанюкі Паўднёвая спецыяльнасць, традыцыйна падаецца з смажаным сомам . Яны выдатна падыходзіць з смажанымі морапрадуктамі і іншымі відамі рыб, а таксама. Тэрмін «замяць шчанюк» ўзыходзіць да пачатку 1900-х гадоў. Ёсць некалькі гісторый пра няцотныя імя. Некаторыя кажуць, што гэта адбываецца ад слупа эпохі грамадзянскай вайны, калі ежы было мала. Кухары будуць кідаць кавалачкі кляре на галодныя сабака, кажучы «Цішэй, шчанюк!» Іншая гісторыя сцвярджае, што тэрмін прыйшоў з паўднёвых кухараў якія не жадаюць суседзяў, каб ведаць, што яны ядуць такую сціплую ежу.\nГэты рэцэпт робіць 1 1/2 да 2 дзясяткаў Hush Puppies, у залежнасці ад памеру.\n1 кубак жоўтая або белая кукурузная мука\n1 можа крэм тыпу кукурузы (прыблізна 15 унцый)\n1 сталовую лыжку малака (больш ці менш, па меры неабходнасці)\nНагрэць духоўку да 200 F.\nЎсталяваць стойку астуджэння ў вялікі аправе ліст выпечкі.\nУ глыбокай, цяжкай рондалі, нагрэйце каля 2 цаляў расліннага алею да 370 F. Або нагрэйце алей у электрычнай фрыцюрніцы да 370 F.\nУ вялікай місцы змяшайце кукурузную муку, муку, Пякарскі парашок, соль і цукар. Змяшаць нарэзаны лук у сухой сумесі, а затым змешваюць на кукурузе крэм-стылі.\nКалі сумесь занадта густая, дадаць невялікая колькасць малака.\nВыкарыстоўвайце сталовую лыжку ці маленькі савок печыва выпусціць цеста ў разагрэтым раслінным алеі.\nАбсмажыць hushpuppies невялікіх партый ад 4 ці 5 да залаціста-карычневага колеру, або каля 2 хвілін, перагортваючы, каб пераканацца, што ўсе бакі раўнамерна подрумянятся.\nВыдаліце Hush Puppies на папяровыя ручнікі, каб сцячы на працягу хвіліны ці два, а затым перамясціць іх у стойку ў падрыхтаванай форме. Змесціце рондаль у духоўцы, каб трымаць смажаны Hush Puppies ў цяпле падчас абсмажыць наступныя партыі.\nВыкарыстоўвайце нейтральны запраўлены алей для глыбокай смажання, такім як раслінны алей, рапсавы або арахісавае масла.\nДадаць дробна нарэзаны зялёны лук да Hush Puppies замест лука.\nДадаць 1/2 да 1 чайнай лыжкі цыбульнага парашка для дадатковага густу лукі.\nДадайце некалькі сталовых лыжак рассыпаліся прыгатаванага бекону на цеста.\nДадаюць прыблізна 1/2 кубкі цёртага сыру чеддер ў цеста.\nКласічны Смажаныя Паўднёвы Hush Puppies\nнатрый 255 мг\nТайская какосавы Крэветкі\nСербская Кукурузны хлеб (Сербская Proja) Рэцэпт\nКалумбійская Чырвоная фасолю - Frijoles Colombianos