Ежа для патэнцыі мужчын - Macho Man\nШто трэба есці мужчынам, каб павялічыць патэнцыю і захаваць мужчынскую сілу да старасці\nЕжа для патэнцыі мужчын\nТым, як узмацніць свае сэксуальныя магчымасці, цікавіліся многія вялікія мужчыны. Ды і нашы сучаснікі пастаянна шукаюць які-небудзь чароўны прадукт для стабільнай эрэкцыі.\nТрэба сказаць, што прадукты харчавання могуць аказаць нашаму здароўю, як вялікую карысць, так і нанесці непапраўную шкоду. Таму ўважліва разглядаем халадзільнік і прыбіраем ўсё лішняе, каб ежа для патэнцыі мужчын складала аснову вашага харчавання.\nПрадукты, якія нясуць шкоду\nКалі вы вырашылі павысіць сваю патэнцыю пры дапамозе рацыёну, то для пачатку неабходна разабрацца, што нясе больш за ўсё шкоды для мужчынскай сілы. Перш за ўсё, для паляпшэння патэнцыі варта адмовіцца ад вэнджаніны і каўбас. Паколькі практычна ўся прадукцыя вырабляецца пры дапамозе штучных рэчываў, якія вельмі таксічныя, і адмоўна адбіваюцца на працы мужчынскіх яечкаў.\nДалей варта алкаголь. Любыя спіртныя напоі, адмоўна ўплываюць на выпрацоўку мужчынскага гармона - тэстастэрону. Любыя прысмакі і салодкія напоі. Цукар спрыяе дрэнны выпрацоўцы народкаў, а таксама агульнай страты вадкасці ў арганізме. Частае ўжыванне тлустага малака збівае працу гарманальнага фону. Выпрацоўваецца вялікая колькасць жаночага гармона.\nТаксама прыйдзецца адмовіцца ад фаст-фуда, які зніжае выпрацоўку тэстастэрону. Прыйдзецца выключыць ўсе тлустыя прадукты, якія ўключаюць у сябе халестэрын. Высокае ўтрыманне халестэрыну можа прывесці да закаркаванні сасудаў, а гэта - прамы шлях да імпатэнцыі.\nАсаблівую ўвагу трэба звярнуць на сваё харчаванне вегетарыянцам. Поўнае выключэнне мяса з рацыёну можа негатыўна адбіцца на мужчынскім здароўе. Пры гэтым, калі замяніць мяса сояй, адбудзецца залішняе назапашванне жаночых палавых гармонаў.\nШкодная ежа для патэнцыі сустракаецца сярод штодзённага рацыёну большасці мужчын. Нават злоўжыванне кавай можа прывесці да праблем з эрэкцыяй. Адбываецца гэта з-за залішняга выплюхвання адрэналіну ў кроў пасля ўжывання кавы і многіх энергетыкаў. Менавіта гэта рэчыва надае бадзёрасць, але потым паніжае ўзровень тэстастэрону, што прыводзіць да праблем у мужчынскім здароўе.\nКарысныя прадукты для мужчын\nХарчаванне для патэнцыі будзе карысным у тым выпадку, калі ўтрымлівае неабходную колькасць мікраэлементаў, сярод якіх найбольш важны цынк, а таксама набор вітамінаў, у тым ліку групы В.\nНа першым месцы любыя арэхі. Для мужчынскай патэнцыі гэта самы карысны прадукт. Тым больш што з'ядаць арэхаў трэба зусім невялікая колькасць. Можна проста дадаваць жменю любых арэхаў у паўсядзённыя стравы - гэтага будзе дастаткова. Галоўнае - не перашчыраваць, паколькі ўсе арэхі вельмі каларыйныя.\nШто трэба ёсць акрамя арэхаў? Ва Ўсходніх краінах да самым моцным афрадызіякам ставіцца вярблюджай страўнік. Сучасным мужчынам з нашай краіны яго складана дастаць, таму не ва ўсіх ёсць магчымасць яго выкарыстоўваць. Ласунам варта звярнуць увагу на горкі шакалад. Менавіта ён дапаможа пашырыць сасуды, што палепшыць кровазварот у палавым члене. Есці ласунак трэба ў невялікіх колькасцях.\nРыба і морапрадукты з'яўляюцца яшчэ адным стравай для добрай патэнцыі. Яны ўтрымліваюць усе неабходныя мікраэлементы. Але самы важны прадукт для любога мужчыны - гэта мяса. Яно змяшчае жывёльны бялок, які з'яўляецца будаўнічым матэрыялам для любога выгляду мускулатуры. Важна, каб мяса не было тоўстым. Лепш за ўсё дыетычныя віды мяса, напрыклад, трус, курыца або цяляціна.\nДля павышэння патэнцыі ў хатніх умовах выдатна падыходзіць зеляніна, у любых яе відах. Гэта можа быць пятрушка, кроп, салера, галоўнае - выкарыстаць яе пастаянна. Дастаткова проста дадаваць яе ва ўсе стравы і салаты.\nЎжыванне малочных прадуктаў, асабліва смятаны, дапамагае трымаць сябе ў поўнай баявой гатоўнасці. Таксама менавіта ад малочных прадуктаў залежыць нармальная рэпрадуктыўная функцыя мужчын. Харчаванне пры імпатэнцыі павінна ўключаць у сябе і сокі, у тым ліку гранатавы, дзякуючы якім паляпшаецца кровазварот у органах малога таза.\nПаводле даследаванняў, усе мужчыны, якія пілі кумыс, адрозніваліся хвацкім мужчынскім здароўем і здольнасцю працягла ажыццяўляць палавы акт. Можна ёсць па некалькі фінікаў кожны дзень - гэта палепшыць цяга і захавае працягласць сэксу. Акрамя таго, дыета для патэнцыі павінна ўключаць у сябе авакада і кавун. Апошні спрыяе прадухіленні рака прастаты. Воіны Чынгісхана ў абавязковым парадку ўжывалі малако кабылы, паколькі яно надавала ім сілы і забяспечвала энергіяй.\nНу і, вядома, мёд. Без гэтага прадукту пчалярства немагчымая паўнавартасная палавое жыццё. Мёд дапамагае ў выпрацоўцы тэстастэрону, а таксама паляпшае крывацёк у палавым члене. З напояў спрыяльны ўплыў аказвае імбірны чай, які неабходна піць хаця б раз у дзень.\nУся карысная для патэнцыі ежа багатая вавёркамі, а яшчэ ўтрымлівае цынк, магній, кальцый і спрыяе паляпшэнню кровазвароту. Важна правільна яе прыгатаваць. Карысныя для патэнцыі рэцэпты лёгка знайсці ў інтэрнэце, а таксама ва ўсіх кнігах з народнымі травой.\nРэцэпты карыснай ежы\nХарчаванне для павышэння патэнцыі мужчын павінна складацца з вялікай колькасці бялку, а таксама ўтрымліваць цынк, вітаміны групы Ў і рэчывы, якія спрыяюць паляпшэнню кровазвароту.\nВось некалькі папулярных і дзейсных рэцэптаў:\nКітайскі рэцэпт. Неабходна ўзяць 100 гр. нятлустай свініны, столькі ж памідор і кальмаров, а таксама 50 гр. часныку. Інгрэдыенты змяшаць і пракіпяціць у паўлітраў вады на працягу гадзіны. Прымаць адзін раз у два тыдні.\nЛюбая выпечка з каляндрай лічыцца выдатным сродкам для павышэння патэнцыі і павелічэння лібіда.\nВа ўсе салаты неабходна дадаваць сыр, які змяшчае вітаміны групы В.\nУ якасці дэсерту выдатна падыдуць грэцкія арэхі з мёдам.\nМожаце накарміць свайго мужчыну вустрыцамі - гэта скарбніца карысных рэчываў; яны выдатна спалучаюцца з гароднінай ў многіх салатах.\nТушаная камбала. Можна адварная; яна змяшчае ўсе карысныя рэчывы, якія адказваюць за мужчынскую сілу. Галоўнае - яе не смажыць, паколькі смажаная на алеі ежа змяшчае вялікую колькасць канцерогенов, а гэта прамы шлях да раку, у тым ліку і прастаты.\nКалі вы будзеце прытрымлівацца простым правілах паўнавартаснага харчавання, то і пытанне бяссілля і імпатэнцыі не ўстане перад вамі доўгі час. Проста неабходна прыбраць шкодныя прадукты з меню і замяніць іх стравамі, здольнымі падоўжыць здароўе да глыбокай старасці.


Чырвоны «форд» – чырвоны след. Працяг гісторыі… — Столин. Новости Столина и Столинского района. Навiны Палесся. Районная газета\nЧырвоны «форд» – чырвоны след. Працяг гісторыі…\n14.12.2012 2344 Редакция Навiны Палесся Комментариев нет\nНашы пастаянныя чытачы, упэўнена, памятаюць артыкул пад назвай «Чырвоны «Форд» – чырвоны след». У ім мы расказвалі пра аварыю, у якой загінуў чалавек. Загінуў пад коламі п’янага жыхара г. Століна М., які не толькі не аказаў дапамогу ахвяры ДТЗ, а і пакінуў месца здарэння.\nІ хаця грамадскасць чакала дастойнага пакарання для віноўніка ДТЗ, а бацькі і сябры загінуўшага жылі ў чаканні і на мяжы нервовых зрываў, фінал не тое што расчараваў – многім зрабіў балюча. Злачынец нарадзіўся ў кашулі: трапіў… пад мінулагоднюю амністыю! Ад адказнасці яго выратавала.. чарнобыльскае пасведчанне. Пасля перажытага ад граху далей (у поўным сэнсе слова!) ён паехаў у Расію. Напэўна, баяўся расправы? Потым усё ж вярнуўся на малую радзіму…\nДы, як паказалі нядаўнія падзеі, ёсць вышэйшая справядлівасць. Іронія лёсу: у той дзень, калі маці загінуўшага ў пошуках праўды прыйшла на прыём да начальніка ўпраўлення Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь па Брэсцкай вобласці А. А. Рахманава, амніставаны злачынец… збіў на аўто двух чалавек! Збіў, знаходзячыся ў нецвярозым стане. Збіў НА ПЕШАХОДНЫМ ПЕРАХОДЗЕ! А самае галоўнае: збіў… пад камерамі відэаназірання аддзялення Белаграпрамбанка ў Століне! Сам Усявышні, напэўна, паклапаціўся пра тое, што, калі не знойдзецца сведкаў ДТЗ, будзе яшчэ больш важкі аргумент — відэа. Дарэчы, і сведкі аварыі былі. Абураныя людзі літаральна накінуліся на парушальніка…\nПацярпеўшыя ў ДТЗ — мужчына і жанчына – атрымалі пераломы ног. Ім пашанцавала – будуць жыць.\nЯк паведаміў “НП” начальнік раённага аддзела Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь А. Л. Каржоўнік, М. заключаны пад варту.\nЗлачынцу, які не зрабіў ніякіх вынікаў з першага свайго “чырвонага следу”, свеціць тэрмін да 5 гадоў.\n…Што паказала гэтая гісторыя? Тое, што закон аб амністыі не дасканалы. Тое, што нельга даваць шанцаў п’яным вадзіцелям, тым, хто пакідае месца здарэння. Атрымаўшы індульгенцыю аднойчы, патэнцыйныя забойцы не пераглядаюць свае ўчынкі, не задумваюцца над тым, што пазбавілі кагосьці сына, мужа і бацькі, ідуць на новыя, цалкам аналагічныя,“подзвігі”.\nХіба вартыя амністыі ТАКІЯ людзі?!\n← «Лепш за нас жывуць толькi багатыя» цi Падарыць крышку любовi дзiцяцi\nЁлачка, гары! →\nжироуловители вытяжных зонтов конструкция


В. М. Танана за сваім любімым заняткам.\nПершае, што ўразіла, калі пераступіла парог дома пастаўчанкі Валянціны Макееўны Танана, — гэта абсалютныя чысціня і парадак усюды. Уразіла, таму што ведала: гаспадыня з’яўляецца інвалідам першай групы па зроку і амаль нічога не бачыць. Пазней, размаўляючы з жанчынай, яшчэ не раз здзіўлялася — яе жыццёваму аптымізму, які дапамагае пераадольваць цяжкія хваробы, залатым рукам і моцнаму характару.\nПраблемы са зрокам у Валянціны Макееўны пачаліся 20 гадоў назад без бачнай на тое прычыны. Да гэтага яна паспяхова закончыла школу і Бабруйскі аўтатранспартны тэхнікум па спецыяльнасці “Эксплуатацыя аўтамабільнага транспарту”. Па размеркаванні трапіла на работу ў Гомель, дзе пазнаёмілася з Фёдарам Вікенцьевічам Тананой, які зараз працуе намеснікам дырэктара УП ЖКГ па цеплаэнергетыцы. У хуткім часе выйшла за яго замуж, у 1986 годзе нарадзіла сына. Праз два гады зноў зацяжарыла, але дзіця з’явілася на свет мёртвым, саму ж маму давялося ратаваць урачам.\nУ 1990 годзе маладая сям’я пераехала на радзіму мужа, у Паставы. Валянціна Макееўна ўладкавалася на работу ў раённы вузел сувязі. Пакрыху пачало наладжвацца жыццё на новым месцы. Але неўзабаве ў дзверы дома зноў пастукала бяда — у 28-гадовай жанчыны стаў хутка падаць зрок. Праз год ёй далі трэцюю групу інваліднасці, яшчэ праз два — другую, затым першую.\nКуды толькі ні звярталася яна з мужам! Лячылася і праходзіла абследаванне ў Полацку, Віцебску, Мінску. У 1995 годзе В. М. Танана зрабілі аперацыю на правым воку, якое бачыла горш, каб зусім не аслепла на яго. Аперыравалі ў санкт-пецярбургскай клініцы па метадзе вядомага афтальмолага Мулдашава (замянілі звужаныя да мінімуму сасуды і падрэзалі мышцу). Надзеі на тое, што пацыентка будзе бачыць, ніхто не даваў, але працэс падзення зроку ўдалося прыпыніць. Да гэтага яна двойчы ляжала ў Інстытуце экспертызы ў Мінску, куды прыязджалі спецыялісты з маскоўскага інстытута Святаслава Фёдарава. Абследаваўшы Валянціну Макееўну, яны вынеслі вердыкт: рабіць аперацыю нельга, бо вельмі складаны дыягназ — дыстрафія сятчаткі абодвух вачэй. Пазней да гэтага дабавіліся глаўкома і катаракта, а таксама іншыя балячкі — цукровы дыябет, павелічэнне шчытападобнай залозы.\nТым не менш надзеі на сучасныя медыцынскія тэхналогіі, якія могуць дапамагчы, Валянціна Макееўна і яе блізкія не згубілі. Звярнуліся ў цэнтры лазернай карэкцыі зроку “Новы погляд” і “Новы зрок” у Мінску. Але і там толькі развялі рукамі: аперацыя проціпаказана, падабраць акуляры ці кантактныя лінзы немагчыма. Прычыну, па якой жанчына амаль цалкам аслепла, таксама не змог назваць ні адзін спецыяліст. Магчыма, гэта наступствы другіх, няўдалых, родаў, а магчыма, аварыі на Чарнобыльскай АЭС.\nЦяпер двойчы ў год В. М. Танана праходзіць курс лячэння ў цэнтральнай раённай бальніцы. Поле зроку ў яе вельмі звужана: бачыць, нібы праз трубачку, і зусім дрэнна — на адлегласці паўметра можа разабраць толькі абрысы чалавека. Пры гэтым сама робіць усю хатнюю работу: гатуе, мые посуд, прыбірае ў кватэры, ставіць нарыхтоўкі на зіму і нават вяжа пруткамі. Ды яшчэ як! Бачылі б вы яе акуратныя, вочка ў вочка, джэмперы, камізэлькі, панчохі і пінеткі для дзяцей і ўнукаў! Для іх жа, а таксама іншых родных, якія любяць бываць у гэтым гасцінным доме, выпякае розныя прысмакі: тарты, пячэнне, пірожныя.\n— Дома мне ўсё знаёмае, і я лёгка арыентуюся ў пакоях і двары, — расказвала Валянціна Макееўна. — Калі нешта раблю, галоўнае, каб ніхто не перашкаджаў. Напрыклад, гатую абед, пакладу той жа нож ці дошчачку на пэўнае месца — і ведаю, што яны там ляжаць. Пры неабходнасці сама магу схадзіць у магазін, аптэку. Але часцей гэта робіць муж або прашу суседзяў. Яны ж часам адвозяць мяне ў паліклініку, за што вельмі ўдзячна. Вялікі дзякуй хочацца сказаць таксама блізкім — найперш мужу, які ва ўсім дапамагае, сыну з нявесткай (яны жывуць у Санкт-Пецярбургу), сястры, пляменніцы.\nБольш за 5 гадоў Валянціна Макееўна Танана ўзначальвала раённую арганізацыю Беларускага таварыства інвалідаў па зроку. Калі ж амаль зусім перастала бачыць і не змагла працаваць з дакументацыяй, давялося пакінуць гэту пасаду. Але сувязь з членамі арганізацыі не парывае да гэтага часу. Інваліды часта тэлефануюць ёй дамоў, каб проста пагаварыць, падзяліцца сваімі радасцямі і бедамі. Падтрымлівае зносіны таксама са шматлікімі сябрамі з Гомеля, іншых гарадоў.\nНе па чутках знаёмая з праблемамі людзей з абмежаванымі фізічнымі магчымасцямі, мая новая знаёмая кажа, што такім людзям патрэбны не шкадаванне і спачуванне тых, хто іх акружае, а разуменне і падтрымка. Праўда, ёсць розныя катэгорыі інвалідаў. Адным колькі ні дай і што ні зрабі — усё роўна будзе мала і дрэнна, а іншыя наадварот, атрымліваючы невялікую пенсію, ніколі не скажуць, што ім чагосьці не хапае.\n— Усё залежыць ад чалавека, — зазначыла жанчына. — Ён не павінен сябе шкадаваць, калі здарылася такая бяда, бо са шкадаваннем часта з’яўляецца азлобленасць на ўвесь свет. Таксама не трэба панікаваць і кідацца ў крайнасці, а змірыцца са сваім цяперашнім становішчам і жыць далей. Нават застаўшыся без рук ці ног, усяму можна навучыцца. Трэба проста ўзяць сябе ў рукі і знайсці нейкую цікавую справу.\nУ Валянціны Макееўны яна ёсць, і не адна. Ёсць цудоўныя людзі, якія яе акружаюць. Бо тыя дабро і цяпло, якія ты выпраменьваеш у свет, абавязкова да цябе вяртаюцца. Гэта даказана.


У Гомельскай вобласьці за суткі рэгіструецца да трыццаці пажараў\n04 кастрычнік 2005, 16:40\nКазімер Яноўскі, Гомель Апошнія дні амаль 500-тысячны Гомель апынуўся ў палоне дыму. Працяглае сухое надвор’е спрычынілася да распаўсюду лясных і тарфяных пажараў.\nУжо чацьверты дзень на захадзе ад абласнога цэнтру гарыць лес Макееўскага лясьніцтва. Верхавы пажар удалося лякалізаваць. Аднак працягвае дыміцца лясны подсьціл. На паўнач ад Гомелю гараць тарфянікі блізу паселішча Бальшавік. З усходу дым цягнецца ад урочышча Клёнкі, дзе разьмешчаны сотні лецішчаў гараджанаў.\n(Спадар: ) “Я сам дачнік. Мая дача ў каапэратыве інстытуту “Гіпражыўмаш”. Мер ніякіх не прымалі — тарфянік гарыць трэці месяц. Зямля ўся ўпала, падгарэла і абвальваецца ўніз. Калі чалавек туды праваліцца, яго адтуль ня выцягнеш. Там глыбіня тарфяніка два з паловай мэтра. Ён і гарыць. Дыхаць няма чым — дым, угарны газ”, — апавёў гараджанін, які назваўся Аляксандрам Пятровічам.\nНапрыканцы мінулага тыдня ў Клёнках загарэўся яшчэ адзін тарфяны масіў, парослы хмызьняком і маладымі бярозамі. Густы едкі дым падымаецца над пажоўклым кустоўем.\n(Вясковец: ) “Во торф гарыць! Дні чатыры ўжо. Раніцай выходжу, вочы выядае гэты дым”, — паказвае чарговы ачаг пажару вясковец Пётар.\nЛюдзі сталі скардзіцца, баяцца, што агонь зьнішчыць іх лецішчы. І ўжо два дні пажарныя машыны імкнуцца патушыць тарфянік у Клёнках. Але пакуль безвынікова.\nПрэсавы сакратар рэгіянальнай управы Міністэрства надзвычайных сытуацыяў Руслан Габрылёў распавёў, што апошнім часам за суткі ва ўправу паступае да трыццаці паведамленьняў пра лясныя ды тарфяныя пажары.\nЦяпер у лясах і на балотах багата паляўнічых і зборшчыкаў журавінаў. Неахайнасьць зь недакуранымі цыгарэтамі ды распальваньне ў сухое надвор’е вогнішчаў і спрычыняюцца да шматлікіх пажараў. На заражаных землях разам з дымам узьнімаецца ў паветра і радыяцыя.


Фельчар Выганашчанскага ФАПа Любоў Алёх – пра тое, што яе натхняе, выратоўвае, турбуе | Ивацевичи и Ивацевичский район ● Івацэвічы і Івацэвіцкі раён\nФельчар Выганашчанскага ФАПа Любоў Алёх – пра тое, што яе натхняе, выратоўвае, турбуе\nЯе завуць Любоў – і гэта той выпадак, калі жанчыне надта пасуе імя. Хуткая, гаваркая, не скупая на ўсмешкі, здаецца, для кожнага ў яе знойдзецца добрае слова і падыход. Яна кажа пра сябе – багатая, бо маю тры сям’і – акрамя сваёй, яшчэ Выганашчы і Бабровічы, а гэта ні многа ні мала – каля 500 чалавек.\nМіж тым сама яна сірата з 13 гадоў – у такім узросце страціла маму. І ў медыцыну прыйшла, каб выканаць яе апошнюю волю: маці казала, вось вывучышся на доктара і мяне выратуеш… Толькі ва ўніверсітэт Люба, ураджэнка вёскі Гарадная Столінскага раёна, вырашыла не паступаць, хоць і школу скончыла з медалём. Ведала: няма каму яе вучыць шэсць гадоў, і так даводзілася няпроста: гаспадарка, двое малодшых братоў – і ўсё на яе рукі. У Пінскім медвучылішчы вывучылася на фельчара і прыехала працаваць у Выганашчы, было тое ў 2002 годзе. Заставацца тут не планавала – неяк не верылася, што яна са сваёй шпаркасцю зможа прыкіпець да аднаго месца. Але тут сустрэўся ёй добры хлопец, Павел, які пасля стаў для яе мужам, бацькам дваіх яе цудоўных дзяцей – дачкі Ксеніі і сына Германа. Разам яны перабудавалі старую хатку ў годны дом і слывуць гаспадарамі на ўсю вёску. Дом, агарод, лазня – усё будавалі разам, «ні адзін цвік не забіты без майго ўдзелу», кажа гаспадыня. Іх падвор’е двойчы адзначалася як лепшае ў раёне па навагоднім афармленні. «Агеньчыкі… Здаецца, гэта для дзяцей. Але ж мы таксама дзеці, і ствараем свята для сябе і для іншых», – кажа Любоў Рыгораўна, якая, дарэчы, стварае свята для вяскоўцаў і тады, калі вядзе канцэрты ці спявае на іх разам з дачкой.\nПра дзяцінства сваё яна расказваць не любіць – сумны перыяд жыцця. А смутак – гэта не пра яе. «Трэба, каб чалавек ад тваіх слоў усміхнуўся, а не заплакаў», – так яна разважае. І дзякуючы свайму прыроднаму аптымізму, яна фельчар з вялікай літары, бо лечыць не толькі лекамі, але і словам. І псіхолаг яна неблагі. І чалавек з добрым пачуццём гумару. І такі энерджайзер (ёсць такая батарэйка) – яе перапаўняе энергія.\nДзень яе пачынаецца з кавы – нізкі ціск. А далей – ці на працу ў фельчарска-акушэрскі пункт (да 2014 года ён месціўся ў асобным будынку, цяпер – у будынку былога сельвыканкама), ці ў Целяханскую бальніцу, дзе ў аўторак і чацвер падпрацоўвае яшчэ і медсястрой на прыёме ва ўрача агульнай практыкі – прыйшла на выручку калегам. У ФАПе яна штодзень выконвае работу, даведзеную за 18 гадоў да аўтаматызму, – ад вымярэння ціску да працэдур. Пад рукой заўсёды чорны маркер, якім піша дазіроўку на кожнай упакоўцы перад тым, як прадаць лекі (а іх, дарэчы, тут поўная шафа). Крыху крыўдуе медработнік на асобных людзей, якія назначэнні ўрача перайначваць на свой лад і прымаюць таблеткі, як ім уздумаецца – і ад лячэння няма жаданага эфекту. А за эфект Любоў Рыгораўна надта перажывае. І так яна сябе паставіла, што ў Выганашчах ведаюць: не абавязкова ехаць да доктара, бо наша Люба таксама многае можа. Пажылыя людзі з хранічнымі хваробамі надта ўдзячныя фельчару, што тая выпісвае ім лекі ва ўрачоў, ім не трэба ехаць у Целяханы. Не тая абстаноўка цяпер, каб саста-рэлым гойсаць па бальніцах. А Люба і выпіша прэпараты, і купіць па рэцэпце, і дахаты прывязе – так кажуць. Ёй давяраюць. І дзякуюць праз газету. І мне не аднойчы казалі: напішыце пра нашу Любу.\nА фельчар аддзякуе людзям павагай і ўвагай, хоць і прызнаецца: працаваць цяжка. На сувязі імкнецца быць заўсёды, рабочы дзень да 16.30, а дома ў лепшым выпадку ў сем вечара, і дзеці матулю мала бачаць. Бывае, нехта і крыўдуе – маўляў, трубку не адразу ўзяла ці яшчэ што. Але фельчар хоць і перажывае ў такім моманты, але ставіцца да іх па-філасофску: «Я – звычайны чалавек, такі ж, як і ўсе, не лепшы, не горшы. І крылаў за спінай не маю. Раблю, што магу. Хочаш, а не прыгнеш вышэй за галаву». І дадае: «Але ж я люблю гэтых людзей. Еду ў Бабровічы з дзвюма торбамі – і з хаты ў хату, з хаты ў хату да дзевяці вечара. Яны ж чакаюць сустрэчы, і кожнаму ёсць чым падзяліцца…»\nВелізарны ўчастак работы – выезды па выкліках, і ў любога вопытнага фельчара набярэцца з дзясятак гісторый, якія запомніліся і добра ілюструюць гэтую прафесію. З усіх тых, што згадаліся, я выбрала тры.\nБыло тое на досвітку яе працоўнага шляху, на другі ці трэці дзень пасля ўладкавання на работу. Прыйшла яна па выкліку – а ў хаце чалавек, проста сядзіць, рукі раскінуў у бакі. Падобна на інсульт. Што магла, зрабіла і пабегла выклікаць хуткую ў бліжэйшую хату з тэлефонам. А тэлефонаў тады было ці не з дзясятак на ўсю вёску. І вось запомнілася ёй, як яна бегла і пыталася ў людзей у чужой яшчэ вёсцы, а ёй усякі раз казалі «туды бяжы, туды бяжы»… І яна бегла, і бегла, і бегла… І думала, ці правільна яна аказала першую дапамогу, ці інсульт гэта ўвогуле.\nХуткая мужчыну забрала, сапраўды інсульт. Лёгка было на сэрцы ад таго, што дзейнічала правільна. Тады прыйшло ўсведамленне, што тэарэтычна, па кнігах, ратаваць чалавека проста, а ў жыцці ўсё па-іншаму. І ўзялася перачытваць канспекты, ужо разумеючы, што галоўнаму ўсё ж такі будзе вучыцца на практыцы.\nЗазваніў у Любові Рыгораўны тэлефон, чуе, нехта крычыць у трубку: «Паміраю!». І гудкі. Па голасе пазнала, хто гэта, паляцела. Прыехала і бачыць: жанчыне сапраўды дрэнна, крычыць, учапілася рукамі сабе ў валасы. Памералі ціск – той пад 200, і пульс 120. Рука фельчара пацягнулася за ўколам, але нешта стрымала яе. Стала фельчар гладзіць жанчыну па руцэ, па галаве, супакойваць. І на табе – і пульс прыйшоў у норму, амаль нармалізаваўся ціск. І што гэта было з пацыенткай – не зразумела. А калі б Любоў Рыгораўна адразу кінулася ў бой з ціскам, паспяшыла, магла б жанчыне нашкодзіць.\nНеяк сацработнік выклікала фельчара да аднаго дзядулі – падняўся ціск.\n– Што здарылася, дзядуля? Галава баліць? – спытала Любоў Рыгораўна, зайшоўшы ў хату.\n– Дык перхоць у мяне, дачушка. Я ўжо яе і шоулдэрсам, і па-ўсякаму… Замучыла. А галава заўжды баліць.\nЗбілі дзядулі ціск, і фельчар пытаецца, як самаадчуванне.\n– Ды нічога, добра мне, але ж перхоць… Пройдзе?\n– Ох, дзядуля, няхай у вашым жыцці не будзе большай праблемы, чым тая перхаць, а з гэтай разбяромся, – смеючыся, адказала фельчар.\nТак яна і па жыцці ідзе – смеючыся. Смех з дзяцінства стаў яе абароннай рэакцыяй, ён яе выратоўваў. І калі хочаш, каб цябе не накрылі хваробы, найперш нельга паддавацца роспачы, тым больш без прычыны, кажа наша Любоў.\nБыць неабыякавай і трымаць тэмп\nРозныя ёсць выпадкі, розная работа. Ёсць на вёсцы тыя, хто выпівае – тое не сакрэт. Імі трэба займацца – і фельчар займаецца з настойлівасцю, неабыякавая яна да чужой бяды. Ды і ўвогуле людзі хварэюць, у вёсках усё больш састарэлых, а дзе старасць, там і хваробы. Патрабуецца сёння ад фельчара і хуткасць (шмат выклікаў на дом), і ва ўсе часы – упэўненасць у сваіх дзеяннях. Тэмп Любоў Рыгораўна вытрымлівае. Некалькі гадоў таму пачала вадзіць аўто – і гэта значна палегчыла жыццё. Хоць былі часы, калі на выклікі круціла на ровары з торбамі, а то і з дзецьмі на багажніку. Але хоць і цяжка, хоць і прафесію гэтую сабе ў юнацтве ўяўляла па-іншаму, пра выбар свой у жыцці не шкадуе.\nІ так кажа: «Да гэтай пары кожны дзень перад сном пракручваю ў галаве кожны выклік і аналізую, ці ўсё я правільна зрабіла. Я ж разумею, што адказваю за жыццё, многае ад мяне залежыць, і памылка можа быць непапраўнай. Радасна, калі чалавеку дапамог, калі той выздаравеў. Тады іду па вёсцы і аж ззяю».\nЛюбоў любіць актыўны і пазнавальны адпачынак, яна з сям’ёй шмат вандруе па Беларусі, бо хоча, каб дзеці ўбачылі розныя мясціны, прыслухаліся да сваіх адчуванняў, вызначыліся з тым, што ім цікава і дзе ім лепш – і выбралі сабе дарогу ў жыцці. І каб у іх таксама была падстава, каб ісці па вуліцы і ззяць ад адчування, што яны прыносяць карысць людзям сваёй справай, і каб знаходзіліся там, дзе павінны быць, – на сваім месцы.


Абітурыенты здадуць адну з пяці моў - англійскую, французскую, нямецкую, іспанскую ці кітайскую. 22.06.2018, Sputnik Беларусь\nАбітурыенты здадуць адну з пяці моў - англійскую, французскую, нямецкую, іспанскую ці кітайскую.\nМІНСК, 22 чэр — Sputnik. Цэнтралізаванае тэсціраванне па замежных мовах пройдзе ў пятніцу ў Беларусі, паведамляе Sputnik.\nЦэнтралізаванае тэсціраванне стартавала ў рэспубліцы 12 чэрвеня. За гэты час абітурыенты паспелі здаць іспыты па рускай і беларускай мовах, а таксама грамадазнаўстве, матэматыцы і біялогіі.\nЦТ па замежных мовах адбудзецца ў Беларусі 22 чэрвеня. Абітурыенты будуць здаваць адзін з пяці выбраных прадметаў: англійскую, нямецкую, французскую, іспанскую або кітайскую. Найбольш папулярная сярод абітурыентаў, як і ў мінулыя гады, англійская.\nПачнецца выпрабаванне ў 11:00, аднак абітурыентам рэкамендуюць прыходзіць у пункты правядзення ЦТ як мінімум за паўгадзіны да пачатку выпрабавання. Прайсці ў пункты можна толькі па спецыяльным пропуску і пашпарце.\nНаступнае ЦТ пройдзе ў нядзелю 24 чэрвеня — абітурыенты будуць здаваць іспыты па хіміі.


Ад мары да мэты\nВы здесь » Новогрудок 323 » Новогрудок » Ад мары да мэты\nУпэўнена, навагрудчане паспелі заўважыць, што ў апошні час у розных раённых мерапрыемствах часта прымае ўдзел Народны ваенна-гістарычны клуб “Мэта”. Акрамя таго, яго ўдзельнікі кожны тыдзень выступаюць на Замкавай гары са сваёй праграмай “Шчыт і меч”. Цікава, з чым жа звязаны такія перамены? Што падштурхнула аматараў сярэднявякоўя актывізаваць сваю дзейнасць менавіта на Навагрудчыне?\nВаенна-гістарычны клуб “Мэта” быў створаны ў 2000 годзе. Яго арганізатарам і першым кіраўніком быў А.П. Емельянчык. У 2003 г. клубу прысвоена званне “Народны самадзейны калектыў”. У мінулым годзе званне народнага было пацверджана. За ўвесь час свайго існавання члены клуба пастаянна прымалі ўдзел у шматлікіх рэспубліканскіх і міжнародных фестывалях сярэдневяковых культур у розных гарадах Беларусі і за межамі краіны, але толькі час ад часу выступалі на Навагрудчыне. Аднак хто як не мы – жыхары аднаго з самых старажытных і гістарычна-багатых гарадоў, павінны мець магчымасць дакрануцца да гісторыі роднага краю. Асабіста мне, апошнія змены ў накірунку дзейнасці клуба прыйшліся па душы.\n– Сутнасць не змянілася, – расказвае цяперашні кіраўнік клуба “Мэта” Вольга Верамчук. – Мы працягваем вывучаць і захоўваць традыцыі і гісторыю Навагрудчыны, у прыватнасці Вялікага княства Літоўскага. Займаемся рэканструкцыяй сярэдневяковых даспехаў і зброі. Стараемся выхоўваць ў падрастаючага пакалення пачуццё патрыятызму і цікавасці да духоўнай і культурнай спадчыны роднага краю. Толькі ў першую чаргу арганізоўваем гэту дзейнасць на Навагрудчыне.\nСярэдневяковая праграма “Шчыт і меч”, з якой клуб “Мэта” цяпер выступае, прыйшлася да спадобы і дзецям, і дарослым. Вельмі складана стрымаць эмоцыі і не рынуцца ў гушчу падзей, якія адбываюцца ў імправізаваным рысталішчы. Тут і гульні, і спаборніцтвы, і стральба з лука, і паказальныя выступленні ўдзельнікаў.\n– Мы з задавальненнем прымаем удзел у розных мерапрыемствах і фестывалях, выступаем з тэатралізаваным прадстаўленнем “Пасвячэнне ў рыцары” і ў далейшым плануем значна пашырыць нашу праграму, – працягвае размову Вольга Валер’еўна.\nЗараз членамі аб’яднання з’яўляюцца каля 20 чалавек: ад 17 да 45 гадоў. Прыемна, што асноўная частка – гэта моладзь, але ёсць і тыя, хто наведвае клуб “Мэта” з самага пачатку яго заснавання. Для Андрэя Бузюка і Аляксандра Чучаліна, якія стаялі ля вытокаў, клуб даўно стаў неад’емнай часткай жыцця.\n– У нас шмат планаў, – кажа В.В. Верамчук. – У першую чаргу хочацца добраўпарадкаваць месца пастаяннай дыслакацыі. У падвальных памяшканнях раённага Дома культуры ўжо пачаты адпаведныя работы. Гэта будуць не проста пакоі для захавання зброі, атрыбутаў і касцюмаў, а своеасаблівая выставачная зала, стылізаванае месца, куды зможа прыйсці любы жадаючы.\nСклад удзельнікаў клуба ў апошні час значна змяніўся. Маладым людзям яшчэ шмат чаму трэба навучыцца, але з іх энтузіазмам, захопленасцю і ўпартасцю, упэўнена, усё атрымаецца. Не здарма дэвіз клуба – “Ад мары да мэты”.\nТэкст і фота А. ЗАЙКО, “НЖ”.


Чаму Масква працягвае курс на распальваньне канфлікту з Грузіяй?\n19 кастрычнік 2006, 17:34\nВячаслаў Ракіцкі, Прага Расейска-грузінскі канфлікт не затухае, не затухае і цікавасьць да яго заходніх палітыкаў і палітолягаў. Сёньня амэрыканская газэта “Washington Times” друкуе артыкул супрацоўніка аналітычнага цэнтру “Heritage Foundation”, спэцыяліста ў праблемах Расеі, Эўразіі і энэргетычнай бясьпекі Арыэля Коэна.\nУ артыкуле “А Расея ўсё думае... пра Грузію” вядомы аналітык курс Масквы на працяг распальваньня канфлікту з Грузіяй тлумачыць прычынамі, як рэгіянальнага, гэтак і глябальнага характару.\nНайперш, Расея ўжо ня першы раз спрабуе спыніць прасоўваньне НАТО на былую савецкую тэрыторыю. Раней, нягледзячы на пратэсты Масквы, Захад падтрымаў далучэньне прыбалтаў да НАТО. Аднак, сёньня, калі ў энэргетычных адносінах Заходняя Эўропа трапляе ва ўсё большую залежнасьць ад “Газпрому”, зьнешнепалітычная пазыцыя Расеі ўспрымаецца больш сур’ёзна.\nПа-другое, у Крамля ў запасе сёньня ёсьць велізарныя грошы – 250 мільярдаў нафтадаляраў. На іх купляецца нямала ваеннай тэхнікі – як для сваіх войскаў, што яшчэ знаходзяцца ў Закаўказьзі, так і для прарасейскіх сэпаратыстаў у Абхазіі і Паўднёвай Асэтыі.\nПа-трэцяе, Расеі не падабаецца, што па тэрыторыі Грузіі, і пры гэтым у абход яе ўласнай тэрыторыі, ідзе нафтаправод Баку – Тбілісі – Джэйхан – галоўны экспартны маршрут, які выводзіць азэрбайджанскую нафту на рынкі Міжземнамор’я. А неўзабаве пачне працу газаправод, празь які ў Турэччыну і Эўропу будзе паступаць азэрбайджанскі газ. А пазьней праз гэты трубаправод можна будзе экспартаваць газ з Туркмэністану і Казахстану, і зноў у абход расейскай трубаправоднай сеткі.\nАналітык Коэн лічыць, што, калі пад ціскам Расеі зламаецца Грузія, усе радасьці расейскай прысутнасьці адчуюць на сабе таксама суседнія Армэнія і Азэрбайджан. У Армэніі ўжо апазыцыя адкрыта патрабуе правядзеньня болей празаходняй і меней прарасейскай палітыкі, пацьвярджаючы гэта тым, што, што блізкія стасункі з Масквой ніяк не паспрыялі на паляпшэньне жахлівага ўзроўню жыцьця і не паўплывалі на прызнаньне міжнароднай супольнасьцю незалежнасьці Нагорнага Карабаху.\nАрыэль Коэн таксама зьвяртае ўвагу на пазыцыю Масквы адносна Косава: калі Косаву будзе дадзена незалежнасьць, то тады трэба тыя ж стандарты прымяніць і да розных сэпаратысцкіх анкляваў на тэрыторыі былога СССР – Прыднястроўя, Абхазіі, Паўднёвай Асэтыі і Нагорнага Карабаху. А гэта празь ініцыяваныя Масквой рэфэрэндумы адчыніла б дзьверы для паступовага ўключэньня іх у склад Расейскай Фэдэрацыі. Акрамя таго, падобны падыход мог бы паслужыць небясьпечным прэцэдэнтам для Крыму.\nТым часам ЗША моцна занятыя крызысамі ў Іраку, Аўганістане, Іране і Паўночнай Карэі. У кожным зь іх Расея выконвае адну з ключавых роляў. На думку аналітыка Арыэля Коэна, таксама дзеля будучыні амэрыканска-расейскіх дачыненьняў вельмі важна хутка разьвязаць расейска-грузінскі крызыс дыпляматычнымі сродкамі. Мір і росквіт на Каўказе аднолькава адпавядае інтарэсам Грузіі, Расеі і Амэрыкі.


Народны фронт Латвіі — Вікіпэдыя\nНародны фронт Латвіі\nМузэй Народнага фронту Латвіі\nШлях з варагаў у грэкі\nКурляндыя, Земгалія, Латгалія, Село́нія\nОрдэн мечаносцаў (1204—1237)\nЛівонскі ордэн (1237—1561)\nЛівонская канфэдэрацыя (1207—1561)\nКурляндзкае герцагства (1562—1795)\nШвэцкія Інфлянты (1629—1721)\nІнфлянцкае ваяводзтва (1629—1772)\nВялікая Паўночная вайна (1700—1721)\nКурляндзкая губэрня (1795—1918)\nВіцебская губэрня (1802—1918)\nПершая сусьветная вайна (1914—1918)\nБерасьцейскі мір (1918)\nГерцагства Курляндзкае і Сэмігальскае (1918)\nЛатвійская ССР (1918—1920)\nРух за незалежнасьць (1918—1920)\nРэспу́бліка Ла́твія (1918—1940)\nПакт Молатава-Рыбэнтропа (1939)\nДругая сусьветная вайна (1939—1945)\nСавецкая акупацыя Латвіі (1940)\nРайхскамісарыят Остлянд (1941—1945)\nЛатвійская ССР (1940—1941, 1944—1990)\nРэспубліка Латвія (1990-)\nНародны фронт Латвіі, скарочана Народны фронт альбо НФЛ (па-латыску: Latvijas Tautas fronte, LTF) — палітычны рух у Латвіі ў 1988—1993 гадох. Выступаў за аднаўленьне незалежнасьці Латвіі ды рынкавыя рэформы. Першы кіраўнік НФЛ — Дайніс Іванс, другі — Рамуальдас Ражукас, трэці — Улдзіс Аўгсткалнс.\nІдэя стварэньня Народнага фронту была агучана на Пленуме творчых саюзаў Латвіі, які праходзіў у Рызе 1 і 2 чэрвеня 1988 году. Народны фронт Латвіі быў заснаваны 8 кастрычніка 1988 году як усенародны рух у падтрымку Перабудовы на тэрыторыі Латвійскай ССР. Першапачаткова НФЛ займаў умераныя пазыцыі і дамагаўся шырокай аўтаноміі для Латвіі ў складзе рэфармаванага СССР ды спачатку нават карыстаўся падтрымкай расейскамоўнага насельніцтва. Пасьля, Народны фронт вызначыў сваёй мэтай аддзяленьне Латвіі ад СССР і паступова прыйшоў да ўлады ў 1989—1990 гады.\nНФЛ выпускаў уласную газэту — «Atmoda» (па-беларуску: «Абуджэньне»), якая выходзіла на латыскай і расейскай мовах. У першым нумары, які выйшаў 7 кастрычніка 1988 году, напярэдадні кангрэсу па стварэньні НФЛ, быў апублікаваны праект Статуту новага руху.\nНародны фронт Латвіі супрацоўнічаў з Народным фронтам Эстоніі і летувіскім рухам «Саюдзіс». 23 жніўня 1989 году ўсе тры рухі ажыцьцявілі сумесную акцыю «Балтыйскі шлях», прымеркаваную да 50-й гадавіны Пакту Молатава-Рыбэнтропа. Ланцуг, створаны зь людзей, што ўзяліся за рукі, працягнуўся праз тэрыторыю ўсёй Прыбалтыкі — ад вежы Доўгі Герман у Таліне да Вежы Гедыміна ў Вільні. Першыя ў савецкай гісторыі свабодныя выбары дэлегатаў Зьезду народных дэпутатаў СССР завяршыліся ў Латвіі пераканаўчай перамогай Народнага фронту. Дзякуючы намаганьням народных франтоў камісіяй Зьезду народных дэпутатаў пад кіраўніцтвам Аляксандра Якаўлева быў прызнаны і асуджаны факт існаваньня сакрэтнага пратаколу да пакту Рыбэнтропа-Молатава.\nНа выбарах 1990 году НФЛ і яго саюзьнікі атрымалі ў Вярхоўным Савеце больш за 2/3 галасоў (138 месцаў з 201 месца) — неабходную колькасьць для ўнясеньня паправак у Канстытуцыю. 4 траўня 1990 году першы закон, прыняты новым Вярхоўным саветам, абвяшчаў аб намеры аднавіць незалежнасьць. Старшыня НФЛ Дайніс Іванс быў абраны віцэ-сьпікерам, а яго намесьнік Івар Годманіс быў абраны прэм’ер-міністрам. Многія іншыя чальцы НФЛ занялі ключавыя пасады ва ўрадзе. Галоўная палітычная мэта Народнага фронту, незалежнасьць Латвіі, была дасягнута ў жніўні 1991 году, і НФЛ стаў першым рэфарматарам сацыялістычнай эканомікі Латвіі ў свабодную рынкавую сыстэму. Пэрыяд эканамічных рэформаў быў вельмі хваравітым і кіраўніцтва Народнага фронту імкліва губляла папулярнасьць у выбарцаў. Многія дзеячы НФЛ перайшлі ў новыя палітычныя партыі.\nЗаканчэньне дзейнасьці[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nНа выбарах у Сойм Латвіі ў чэрвені 1993 году Народны фронт атрымаў толькі 2,62% галасоў выбарцаў і не пераадолеў электаральны бар’ер. НФЛ быў рэарганізаваны ў хрысьціянска-дэмакратычную партыю, якая атрымала назву Хрысьціянская народная партыя Латвіі (па-латыску: Kristīgā Tautas partija), але гэта не прынесла посьпеху. У выніку Хрысьціянская народная партыя зьлілася з Хрысьціянска-дэмакратычным саюзам (па-латыску: Kristīgi demokratiskā savienība). Многія з былых актывістаў Народнага фронту Латвіі дасюль займаюць значныя пазыцыі ў сучаснай латвійскай палітыцы.\nУ Рызе, па адрасе Vecpilsetas 13/15, адкрыты Музэй Народнага фронту Латвіі.\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Народны_фронт_Латвіі&oldid=2260279»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 1 кастрычніка 2021 году ў 15:20.


Ці патрэбны падчас выбараў „карлікавыя” кандыдаты? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n„Калі няма выбараў, то не выпадае абмяркоўваць і кандыдатаў”, – лічыць палітолаг Сяргей Нікалюк.\nПадчас прэзідэнцкай кампаніі-2015 ізноў чакаецца парад кандыдатаў. Ужо можна налічыць каля дзесяці чалавек, якія заявілі аб сваім жаданні ўдзельнічаць у выбарах у якасці кандыдатаў у прэзідэнты. Каму неабходны “карлікавыя” прэтэндэнты, калі яны па сутнасці нічога не вырашаюць?\nСяргей Нікалюк: Па-першае, хачу сказаць, што я не разглядаю выбары, як падзею. Падзея – гэта крыху іншае. Вось у 2010 годзе выбары ў нейкім сэнсе былі падзеяй. Тады назіралася пэўная лібералізацыя, але падчас выбараў, як сказалі прадстаўнікі ўлады, “за сем з паловай хвілін ачысцілі плошчу” і адначасова ліквідавалі лібералізацыю. Таму сёння выбараў няма. І не таму, як кажа апазіцыя, што няправільна лічаць галасы. Выбараў няма прынцыпова. Бо з аднаго боку ёсць апаненты ўлады, а здругога галоўны кандыдат – ад дзяржавы. І на выбарах апазіцыйным кандыдатам супрацьстаіць не спадар Лукашэнка, а ўся дзяржава. На чыім баку ў гэтай сітуацыі, скажам, будзе міліцыя ці КДБ? Адказ відавочны.\nРР: Вы мяркуеце, што ў сілу гэтага кампанію і нельга называць выбарамі?\nСяргей Нікалюк: Так. Там дзе выбары сапраўдныя, іх мэта – пошук новых шляхоў развіцця. Туды прыходзяць людзі са сваімі праграмамі, а народ выбірае нават не кандыдатаў, а тое, што тыя прапаноўваюць. У нас жа гэта называецца “справаздачай улады перад народам”, людзі ізноў будуць радавацца жыццю і гэтай слаўнай справаздачы. У Беларусі ёсць мясцовыя выбары, парламенцкія і прэзідэнцкія. І толькі прэзідэнцкая кампанія праходзіць ва ўмовах моцнай мабілізацыі электарата (гэта фіксуе і сацыялогія). Парламенцкія і мясцовыя выбары заўсёды сумныя. Дык вось мой прагноз, што такімі ж могуць быць і прэзідэнцкія ў гэтым годзе.\nСяргей Нікалюк: Таму што ўсе папярэднія мабілізацыйныя кампаніі будаваліся на рапартах аб дасягненнях і поспехах. На гэты раз поспехаў няма.\nРР: І ўсё ж-такі, калі звяртацца да пытання “карлікавых” кандыдатаў ад апазіцыі. Іх роля ва ўсім гэтым спектаклі?\nСяргей Нікалюк: Я гэтым пытаннем наогул не цікаўлюся. Як ужо казаў, выбараў няма, а апазіцыя не ў стане прапанаваць нейкі іншы від дзейнасці, як толькі ўдзел у выбарчай кампаніі. Тут яна выконвае задачы, якія неабходны ўладзе. Мяркую, што ў гэты раз яна іх таксама выканае.


Беларусь зачыніла дзверы для ЕС | Новы Час\nБеларусь зачыніла дзверы для ЕС\nВярхоўны прадстаўнік Еўрасаюза па замежных справах і палітыцы бяспекі Кэтрын Эштан лічыць, што ЕС варта працягнуць ціск на ўлады Беларусі з-за рэпрэсій у краіне. Сярод аналітыкаў ёсць меркаванне, што гэты бой Еўрасаюз прайграў. І цяпер яму застаецца працаваць з нізамі, каб сярэднестатыстычныя беларусы цвёрда заявілі, што хочуць жыць у Еўропе, а не ў Расіі.\n“Эканамічны крызіс, што працягваецца, не павінен выкарыстоўвацца як нагода тымі, хто хоча аслабіць падтрымку правоў чалавека, — заявіла Кэтрын Эштан на пасяджэнні Еўрапарламента ў Страсбургу. Вярхоўны прадстаўнік мяркуе, што ЕС неабходны глабальны падыход да вырашэння праблем у сферы правоў чалавека. Яна адзначыла іх універсальнасць, падкрэсліўшы, што яны “не падлягаюць абмеркаванню.\nНавуковы сябра даследчай праграмы ЕС па Усходнім добрасуседстве і Расіі, супрацоўніца Фінскага інстытута міжнародных стасункаў Анаіс Марын магчымасці палітычнага ціску, санкцый у дачыненні да Беларусі ацэньвае вельмі крытычна. Маўляў, цяпер Еўропа ўвогуле блізкая да таго, каб страціць Беларусь як суверэнную дзяржаву на мапе. “Мы вярнуліся да таго, з чаго пачыналі, — афіцыйны Мінск можа ігнараваць Брусэль, бо мае падтрымку Расіі. Еўрапейскі саюз стаў закладнікам палітыкі ізаляцыі, а беларускі рэжым вярнуўся да сваіх звычайных учынкаў, — заявіла палітолаг падчас канферэнцыі ў Варшаве “Беларусь і беларусы сярод суседзяў: гістарычныя стэрэатыпы і палітычныя канструкты.\n“Беларусь зачыніла дзверы для Еўрасаюза. Чаму так адбываецца? Бо няма адзінай стратэгіі паводзінаў, і ЕС выдаткоўвае на адпаведныя праграмы для Беларусі замала грошай. У Брусэлі не хапае экспертаў і ведаў па Беларусі. Да таго ж, некаторыя сябры ЕС бароняць у Беларусі свой бізнэс, як, напрыклад, Літва, Германія, — лічыць Анаіс Марын. — Цяпер Беларусь не ў спісе прыярытэтных кірункаў працы для Еўрасаюза. У ЕС ёсць свае праблемы, як, напрыклад, валютны крызіс. А краіны, што будуць наступнымі старшынстваваць у Еўрасаюзе, ужо заявілі: беларускае пытанне для іх не будзе дамінантным.\nЯна падкрэслівае, што еўрапейскія чыноўнікі мусяць кіравацца прагматычнымі вынікамі, а не абяцаннямі, звярнуць увагу на інвестыцыйную працу, “каб Расія не паглынула Беларусь, і ўрэшце распрацаваць адпаведную “дарожную карту адносінаў.\nРазам з тым кіраўнік няўрадавай арганізацыі Freedom House Давід Крэмер, выступаючы на канферэнцыі АБСЕ ў Вільні, заявіў, што Аляксандр Лукашэнка ўяўляе пагрозу для незалежнасці сваёй краіны, і таму неабходна пашыраць эканамічныя санкцыі ў дачыненні да Беларусі.\n«Я мяркую, што для ЗША і ЕС вельмі важна рабіць дадатковыя крокі па прымяненню эканамічных санкцый. І рабіць гэта як мага хутчэй. Перад тым, як Лукашэнка прадасць краіну Расіі. Мы бачым, што для таго, каб застацца ва ўладзе А. Лукашэнка ахвяруе незалежнасцю краіны», — сцвярджае кіраўнік Freedom House.\nКрэмер выказаў шкадаванне, што Расія вырашыла падтрымаць беларускі рэжым. «10 мільярдаў долараў на фіктыўную АЭС, мільярды долараў энергетычных субсідый, пазык. На жаль, гэта крок назад, бо, на маю думку, Аляксандр Лукашэнка з узнікненнем эканамічнага крызісу апынуўся на танюткім лёдзе, які сам і стварыў. На жаль, здаецца, лідары ў Маскве даюць яму дапамогу», — казаў Крэмер.\nПаводле яго слоў, ціск і санкцыі — адзіны спосаб супрацоўніцтва, які зразумелы Лукашэнку.\nПа словах Крэмера, Захад мусіць не забывацца і на “публічную дыпламатыю, бо ёсць верагоднасць, што Беларусь расчаруецца ў Захадзе, калі асабіста адчуе ўздзеянне эканамічных санкцый. «Рызыка ёсць заўсёды. Таму вельмі важна, каб палітыка санкцый суправаджалася яснай публічнай дыпламатыяй, якая б тлумачыла, што гэтыя санкцыі накіраваныя на рэжым. Мы ведаем, што наступствы могуць адчуць людзі Беларусі, але гэта не асноўнае ўздзеянне, на якое мы спадзяемся», — сказаў ён.\nПраціўнікам санкцый з’яўляецца кіраўнік Руху “За свабоду Аляксандр Мілінкевіч. “Я веру, што мы выйграем. А Беларусь вернецца туды, дзе была, — у еўрапейскую сям’ю, — аптымістычна распачаў сваю прамову ў Варшаве на згаданай канферэнцыі палітык. — Вязняў у турмах усё больш, ёсць татальная залежнасць ад Расіі. Але я мяркую, што з дыктарам заўжды можна размаўляць, і з Гітлерам так рабілі, бо размова ідзе пра народ. Ніхто не ставіў мэту зрабіць з Лукашэнкі дэмакрата, бо ён такім не будзе. Мэта была развярнуць краіну да Еўропы. І было трошкі менш рэпрэсій, бо была магчымасць дыялогу з Еўропай. Усё магло быць распісана па месяцах, нельга даваць грошы і чакаць. Я не прыхільнік выдаткоўвання грошай, бо яны пойдуць на ўзмацненне рэжыму. Але не будзе дыялогу — не будзе і Беларусі. Санкцыі кепскія не толькі тым, што не даюць выніку, але і таму, што ўпіхваюць нас у Расію. Да таго ж санкцыі ўплываюць на меркаванне народа, — зазначыў палітык.\nДаследчык Валер Булгакаў, выказваючыся аб магчымай змене палітычнага рэжыму, сказаў, што не бачыць перадумоў для такога выніку. “Мой адказ, ці будзе зрынуты рэжым Лукашэнкі бліжэйшым часам, адмоўны. Беларусь не мае цэльнай нацыі, што здольная рэалізаваць свой выбар, — гаворыць Булгакаў.\nЗа эканамічныя санкцыі для Беларусі выказваліся сваякі рэпрэсаваных па палітычных матывах асобаў. На думку сваякоў асуджаных па палітычных справах людзей, сур’ёзны эканамічны ціск здольны вызваляць нявінных людзей з турмаў.\nСтаршыня Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоль Лябедзька таксама выказваўся за ўвядзенне санкцый, але візавых. На яго думку, санкцыі ЕС мусяць быць скіраваныя супраць тых, хто парушыў заканадаўства. А гэта перадусім супрацоўнікі сілавых структур. “Калі частка ўраду прэтэндуе на тое, каб мець нейкую сваю думку і пазіцыю наконт сітуацыі ў эканоміцы, важна, каб гэта не выглядала так, што вось яны кажуць пра нейкія рынкавыя рэформы, а іх тут бах — і не пускаюць у Еўразвяз... Трэба, каб усё ж такі была логіка і зразумеласць у дзеяннях, — пракаментаваў лідар АГП варыянт магчымага пашырэння спісу неўязных у ЕС прозвішчамі прэм’ер-міністра Беларусі, яго намесніка.\nЦяпер у спісе візавых санкцый 245 асобаў: чыноўнікі, суддзі, пракуроры і загадчыкі дзвюх калоніяў, дзе адбываюць пакаранне палітзняволеныя. Тыя, хто трапіў у спіс, не маюць магчымасці наведваць краіны Еўрасаюза і карыстацца са сваіх актываў у еўрапейскіх банках.


Новае кіраўніцтва цэнтральных СМІ — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n10.02.2018 09.02.2018 Марина Маглыш-Калинина809Комментарии on Новае кіраўніцтва цэнтральных СМІ\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка прыняў кадравыя рашэнні адносна кіраўніцтва шэрагу рэспубліканскіх СМІ.\nНазначаны новыя кіраўнікі Белтэлерадыёкампаніі і газеты «СБ. Беларусь сегодня». Іх будуць узначальваць адпаведна Іван Эйсмант і Дзмітрый Жук. Кіраўнік дзяржавы таксама ўзгадніў назначэнне Ігара Луцкага генеральным дырэктарам тэлеканала СТБ.\nДзмітрый Аляксандравіч Жук скончыў філалагічны факультэт БДУ, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. З 2003 года працаваў генеральным дырэктарам РУП «Беларускае тэлеграфнае агенцтва».\nІван Міхайлавіч Эйсмант пасля навучання ў ВНУ атрымаў дыплом юрыста. На тэлебачанне прыйшоў вядучым праграмы «Дзелавое жыццё». Вёў праграмы «Сфера інтарэсаў», «Зона Х», «Навіны», «Панарама», «Галоўны эфір».\nІгар Уладзіміравіч Луцкі скончыў БДУ, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. У 2008-2014 гадах быў першым намеснікам генеральнага дырэктара РУП «Беларускае тэлеграфнае агенцтва», да цяперашняга часу працаваў на пасадзе першага намесніка міністра інфармацыі.


У „Галерэі Ў” абмяркоўваюць рэвалюцыю | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ „Галерэі Ў” абмяркоўваюць рэвалюцыю\nСлова “рэвалюцыя” гучыць сёння не менш актуальна, чым сто гадоў таму. Асэнсаванню 100-гадовага юбілею рэвалюцыі 1917 года прысвечаны фестываль “ARTES LIBERALIS”, у рамках якога адбываюцца шматлікія мастацкія і навуковыя акцыі ў сталічнай “Галерэі Ў”.\nПра зачараванасць часткі мастакоў рэвалюцыяй гаворыць адзін з удзельнікаў фестывалю, выкладчык Еўрапейскага гуманітарнага універсітэта, мастацтвазнаўца Сяргей Харэўскі.\n– Былі мастакі, якія шчыра былі зачараваныя рэвалюцыяй, і актыўна ўключыліся ў будаўніцтва гэтак званага “новага свету”. Было два варыянты: альбо эміграцыя, альбо рэпрэсіі. Тыя, хто ствараў гэтак званае левае мастацтва, тут былі рэпрэсаваныя. Тыя, хто здолей эміграваць, то іх лёс склаўся шчаслівейшы, дзякуючы гэтаму, мы ведаем сёння імёны Шагала, Уладыслава Страмінскага.\nНа вечарыне, апроч Сяргея Харэўскага, выступілі і іншыя выкладчыкі ЕГУ – гісторыкі: Іна Соркіна з дакладам пра змаганне жыхароў мястэчак за волю і зямлю у ХІХ стагоддзі і Ірына Раманава – пра даваенныя рэпрэсіі ў Беларусі.


Туалетная папера супраць улады | Новы Час\nПасля ўвядзення вайсковага становішча ў Польшчы ў 1981 годзе ў краіне акрамя «Салідарнасці» дзейнічалі розныя групы супраціву. Адной з найбольш вядомых арганізацый была анархісцкая тэатральная група з Вроцлава «Аранжавая альтэрнатыва», якая праславілася сваімі перфомансамі. Адзін з самых славутых называўся «Пахаванне туалетнай паперы» (намёк на яе татальны дэфіцыт). Тэатральная акцыя па ходу ператварылася ў масавыя беспарадкі.\nПольскія будні пачатку 1980-х гадоў чымсьці нагадваюць венесуэльскія рэаліі. Як і ў тагачаснай Польшчы, тут назіраецца недахоп самага прымітыўнага гігіенічнага сродку. Калі меркаваць па шматлікіх публікацыях у прэсе, у краіне пануе ажыятаж вакол гэтага тавару. Яго, дарэчы, ахвотна абмяркоўвалі сусветныя СМІ. Так, некаторыя газеты ў дэталях апісвалі сцэны з венесуэльскіх кафэ, уладальнікі якіх прапануюць кліентам пры візіце ў WC ужываць замест звыклай паперы ваду.\nНатуральна, гэта праблематыка стала проста кландайкам для аматараў жартаў. Так, мясцовыя сатырыкі жартуюць, што ўпершыню Гавана (асноўны партнёр рэжыму Чавеса) можа дапамагчы Каракасу. Як? Вельмі проста — пераправіць у Венесуэлу увесь тыраж штодзённай газеты «Granma» (орган кубінскай кампартыі), які, быццам, дапаможа венесуэльцам камфортна задаволіць фізіялагічныя патрэбы. Іншыя сатырыкі заклікаюць Нікаласа Мадура кінуць у масы лозунг — «Радзіма або анус».\nПрычыны дэфіцыту большасць звязвае з некаторымі перакосамі венесуэльскай мадэлі эканомікі. З-за таго, што з 2003 года ўрад кантралюе кошты на асноўныя прадукты, трымаючы іх вельмі нізкімі, прыватны бізнэс іх часта не жадае вырабляць. У сваю чаргу, дзяржаўны сектар, які складае 53 працэнты эканомікі, не ўключае галіну вытворчасці прадуктаў паўсядзённага попыту. Менавіта таму краіна (чацьвёрты ў свеце імпарцёр нафты!) хранічна не здольная забяспечыць сябе асноўнымі катэгорыямі нават прадуктовых тавараў. Час ад часу з паліцаў знікаюць розныя прадукты. Нарэшце прыйшла чарга і для рулонаў туалетнай паперы, якая таксама знаходзіцца ў рэестры сацыяльных тавараў.\nКарыкатура з El Nuevo Herald на Нікаласа Мадура: «Яны распачалі кампанію за зніжэнне коштаў на прадукты харчавання... Для чаго? Для таго, каб людзі болей елі, а значыць, узрастаў попыт на туалетную паперу, правакуючы дэстабілізацыю і даючы ЗША нагоду для інтэрвенцыі»\nАгенцтва AFP цытуе аднаго з дырэктараў венесуэльскіх супермаркетаў, які так тлумачыць прычыны крызісу: «Ніхто не вырабляе туалетную паперу, паколькі яе можна прадаваць выключна па дзяржаўных коштах, а значыць, вельмі танна. Таксама з-за той жа прычыны ніхто не жадае яе імпартаваць».\nАрыфметыка вельмі простая: кошт упакоўкі паперы, адпаведна цыркуляру ад 2003 года, павінен быць роўны 18 баліварам. Між тым, з-за інфляцыі (толькі з пачатку года яна склала 18 працэнтаў) за апошнія гады сабекошт прадукту вырас у 3–4 разы. Яшчэ адным з фактараў, які падарваў сектар вытворчасці паперы, стаў валютны крызіс. Дзяржава два месяцы таму ўскладніла аперацыі прыватных фірм з валютнымі рахункамі, што абмежавала дзейнасць прадпрыемстваў, якім для вытворчасці паперы патрэбна імпартная сыравіна.\nНадпіс у венесуэльскай краме: адзін рулон у адны рукі\nПраўда, урад не стаў пасіўна назіраць, як народ разносіць крамы ў пошуках паперы і душыцца ў чэргах. Ужо заключаны кантракт пра набыццё 50 мільёнаў упаковак паперы за мяжой, што павінна супакоіць шалёны попыт.\nПрадпрыемствам, якія занятыя у гэтай сферы, лібералізавалі доступ да валюты. Быццам, спажывецкі бум ужо сапраўды пачаў спадаць. Людзі супакоіліся. Чаго, праўда, нельга сказаць пра палітолагаў і эканамістаў.\nЭксперты заўзята спрачаюцца наконт шэрагу пытанняў. Па-першае, яны спрабуюць высветліць, якое месца займаюць апошнія перабоі з паперай у маштабных эканамічных трэндах. Акурат напярэдадні выбуху ажыятажу вакол паперы некаторыя СМІ заявілі, што эканоміка Венесуэлы, якую вечна трасе ліхаманка, выйшла на больш цяжкую крызісную стадыю. Другое спрэчнае пытанне — як гісторыя з паперай адлюстравалася на іміджы рэжыму, палітычных рэйтынгах.\nТрэба прызнаць, што вялікіх зменаў адсутнасць туалетнай паперы не прынесла, хаця некаторыя гарачыя галовы з апазіцыі чакалі нават выхаду людзей на барыкады. Пра стабілізацыю сітуацыі сведчаць паводзіны ўладаў, якія прывычна пачалі спісваць усе свае правалы на стрэлачнікаў. На гэты раз стрэлачнікам стала кампанія «Alimentos Polar», якая займалася сабатажам, каб дэстабілізаваць урад. У прамым эфіры тэлебачання венесуэльскі гарант ужо распавёў пра выяўленыя факты таго, як дырэкцыя «Alimentos Polar» наўмысна скарачала пастаўкі на рынак.\nЦі была фірма звязаная з замежнымі шпіёнскімі цэнтрамі, пакуль застаецца пытаннем. А вось наконт Google ужо ўсё зразумела. Па словах афіцыйнага Каракасу, праграмісты Google наўмысна выдаюць на пошукавы запыт «Мадура» смешныя выявы і карыкатуры на венесуэльскага прэзідэнта. Адсюль выснова: «Google стаў часткай міжнароднай кампаніі з мэтай дыскрэдытацыі Мадуры і Баліварскай Рэспублікі Венесуэлы, за якой стаяць рэакцыйныя і правыя сілы».\nАднак цалкам заспакоіць грамадства Мадура не здолеў. Сапраўдным следствам эканамічнай палітыкі стаў рост унутраных супярэчнасцяў у асяродку чавісцкай гвардыі. 20 мая апазіцыя распаўсюдзіла аўдыёзапіс, на якім, быццам, запісаная размова аднаго з апаратчыкаў Мадура і чальца кубінскіх спецслужб. З размовы можна зразумець, што вакол спікера Дыасдада Кабельё фармуецца фракцыя незадаволеных курсам Нікаласа Мадура. Каб нейтралізаваць групоўку, удзельнікі размовы нават дапускаюць сцэнар вайсковага перавароту — увод у Каракас танкаў і гвалтоўны разгон парламенту. Цяпер усе чакаюць развіцця падзей, і перш за ўсё рэакцыі Кабельё. Між тым, апазіцыя вуснамі свайго лідара Энрыке Капрылеса ўжо заявіла, што гатовая падтрымаць фракцыю спікера ў канфлікце з Мадура.\nНават калі цяперашні канфлікт унутры чавістаў будзе вырашаны, сітуацыя ў краіне застанецца напружанай. Каб пазбегнуць новага дэфіцыту імпартных прадуктаў, патрэбна дэвальвацыя балівара. Сёння афіцыйны курс венесуэльскай валюты — 6,3 балівара за долар ЗША, а неафіцыйны — амаль 23–24. Пакуль калідор будзе такі вялікі, застануцца праблемы з валютай для прадпрымальнікаў, а значыць, гарантаваныя і перабоі з пастаўкамі імпарту. Аднак пасля гісторыі з туалетнай паперай дэвальвацыя сапраўды можа стаць апошняй кропкай.\nпахаванне туалетнай паперы\nРадзіма або анус\nдэфіцыт імпартных прадуктаў\nТурэцкія ўлады заявілі аб вызваленні падазраваных у дачыненні да перавароту


Гарачыя працэдуры па догляду за сабой - Здароўе 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nГарачыя працэдуры па догляду за сабой\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Здароўе 2017 ⇒ Гарачыя працэдуры па догляду за сабой\nГарачай працэдурай з'яўляецца спа-сыход за ўсімі часткамі цела. Найбольш распаўсюджанымі спа-працэдурамі з'яўляюцца манікюр і педыкюр. За кошт размякчэння скуры вітаміны і карысныя рэчывы пранікаюць у глыбокія пласты скуры, дазваляючы дасягаць высокага выніку. Гарачы алейны педыкюр ўяўляе сабой папярэднюю дэзінфекцыю стоп адмысловым спрэем і далейшае выдаленне нарастаў, мазалёў і іншых дэфектаў. Пасля апрацоўкі стоп неабходна накласці гарачы кампрэс з сумесі (напрыклад, мёд і малочная сыроватка), які ахінаюць у цёплае ручнік або термосапожки. Завяршальным этапам гарачага педыкюру з'яўляецца пілінг і разагравае масаж. У выніку са скуры ног выводзяцца шкодныя таксіны, і адбываецца рэгенерацыя клетак.\nГарачы манікюр - гэта папярэдні разагрэў скуры пры дапамозе ванначкі з маслам, крэмам або ласьёнам. Такая працэдура дазваляе палепшыць кровазварот і паскорыць абменныя працэсы скурных клетак. Да таго ж, за кошт складу ванначкі пазногці становяцца больш моцнымі, адбываецца хуткае гаенне кутікулы, аднаўляецца ногцевая пласціна пасля уздзеянняў (нарошчаныя пазногці, кліматычныя фактары і г.д.).\nПарафінатэрапія ўяўляе сабой нанясенне распаленага парафіна на пэўныя ўчасткі скуры, за кошт чаго памяншаюцца запаленчыя працэсы, павышаецца кровазабеспячэнне тканін, паляпшаецца праца суставаў. Перад нанясеннем аплікацый варта падрыхтаваць скуру (ачысціць скрабом, зрабіць разагравае масаж), а пасля нанясення змясціць цела ў цяпло, каб узмацніць потаадлучэнне. Парафінавыя ізаляцыя не дае вільгаці выпарацца з паверхні скуры, таму захоўваецца водны баланс.\nВядома ж, дадзеная працэдура мае шэраг супрацьпаказанняў, таму перад пачаткам мэтазгодна правесці кансультацыю са спецыялістам. Напрыклад, ўстрымацца ад парафінатэрапіі трэба ў тым выпадку, калі маюцца варыкозныя захворвання або цукровы дыябет.\nПапярэдні Тэкст Збіць тэмпературу падчас цяжарнасці. Чым збіць тэмпературу падчас цяжарнасці?\nНаступная Артыкул Развіццё цяжарнасці па тыднях. Дваццаць другі тыдзень цяжарнасці.\nДыета Евы Лангорыя\nТуфлі з шыпамі на абцасах\nЯк прымусіць мужчыну раўнаваць\nЯк пазбавіцца ад дэпрэсіі і стрэсу\nШто такое багемны стыль у вопратцы\nЯк прыбраць сцягна пасля родаў\nПаўторны шлюб: парады новай жонцы


Матч паміж мінскім "Тарпеда" і БАТЭ перанесены з-за смерці Капскага\nГульня павінна была адбыцца ў панядзелак на стадыёне "Трактар" у Мінску, але пройдзе на два дні пазней. 22.09.2018, Sputnik Беларусь\nу беларусі, навіны , спорт, анатоль капскі, фк батэ\n© Sputnik / Александр Вильф / Перайсці ў фотабанкФутбольная трэніроўка, архіўнае фота\nГульня павінна была адбыцца ў панядзелак на стадыёне "Трактар" у Мінску, але пройдзе на два дні пазней.\nМІНСК, 22 вер — Sputnik. Футбольны паядынак 22-га тура чэмпіянату Беларусі паміж мінскім "Тарпеда" і БАТЭ перанесены з-за смерці кіраўніка праўлення барысаўскага клуба Анатоля Капскага, паведамілі ў прэс-службе Асацыяцыі "Беларуская федэрацыя футбола" (АБФФ).\nПамёр старшыня праўлення БАТЭ Анатоль Капскі\n22 верасня 2018, 12:52\nСёння стала вядома, што на 53-м памёр годзе жыцця старшыня праўлення ФК БАТЭ Анатоль Капскі.\n"У сувязі з гэтай трагічнай падзеяй матч 22 тура "Беларусбанк — вышэйшай лігі" з удзелам футбольных клубаў "Тарпеда-Мінск" і БАТЭ Барысаў перанесены з 24 на 26 верасня", — распавялі ў АБФФ.\nУ федэрацыі выказалі спачуванні родным і блізкім Анатоля Капскага.\nНагадаем, барысаўчане упэўнена лідзіруюць у нацыянальным першынстве — у актыве каманды 51 бал. 20 верасня, каманда ўдала стартавала ў групавым раўндзе Лігі Еўропы УЕФА, абыграўшы на выездзе венгерскі "Відзі" (2:0). 4 кастрычніка "жоўта-сінія" прымуць у гасцях грэчаскі ПАОК у рамках другога тура групавога раўнда ЛЕ.


10 кастрычнік 2018, 12:19\nСьледчыя Службы бясьпекі Ўкраіны не змаглі ў вызначаны законам тэрмін (на працягу двух месяцаў) завершыць дасудовае расьсьледаваньне справы затрыманага 10 жніўня ў Данецкай вобласьці грамадзяніна Беларусі, які падазраецца ў стварэньні тэрарыстычных арганізацый — ён служыў у 1-м асобным танкавым батальёне «Самалі» непрызнанай «Данецкай народнай рэспублікі».\nСуд падоўжыў тэрміны дасудовага расьсьледаваньня справы да 10 сьнежня. Да гэтага часу сьледзтва плянуе правесьці судова-псыхіятрычную экспэртызу ў дачыненьні падазраванага, а таксама атрымаць зь Беларусі інфармацыю, якая дапаможа сабраць дадатковыя доказы ягонай віны. На падставе гэтых ды іншых сабраных зьвестак сьледзтва мае скласьці і выставіць беларусу абвінавачаньне — яму пагражае пазбаўленьне волі на тэрмін ад 8 да 15 гадоў.\nУвесь гэты час грамадзянін Беларусі будзе знаходзіцца ў Марыюпальскім сьледчым ізалятары — тэрмін утрыманьня яго пад вартай падоўжаны да 3 сьнежня.\nАб затрыманьні грамадзяніна Беларусі стала вядома 14 жніўня. Паведамлялася, што яго затрымалі спэцслужбы на падкантрольнай Кіеву тэрыторыі Данецкай вобласьці. У той жа час адвакат Аляксандар Гарэлаў сьцьвярджаў, што ягоны падабаронны «добраахвотна прыбыў у органы СБУ і супрацоўнічае са сьледзтвам».\nВядома, што затрыманы беларус нарадзіўся ў Віцебску, раней ужо быў асуджаны ў Беларусі, мае дзіця 2009 году нараджэньня. На судовым працэсе, калі выбіралася мера стрыманьня, ён прызнаў сваю віну. Верагоднае прозьвішча затрыманага — Новікаў.


У Таджыкістане кіраўнік аэрапорта загінуў пры ўзлёце верталёта прэзідэнта\n14.09.2017 / 14:07\nУ Таджыкістане кіраўнік аэрапорта загінуў пры ўзлёце верталёта прэзідэнта 7\nНачальнік аэрапорта ў горадзе Харог Таджыкістана Дылдор Максудшоеў памёр ад атрыманых ран пры ўзлёце верталёта прэзідэнта рэспублікі Эмамалі Рахмона.\n«Ад моцных парываў ветру з-за лопасцяў верталёта, дыван, разасланы на зямлі і на якім стаяў Максудшоеў, скруціўся. Не вытрымаўшы націску ветру, дыван разам з начальнікам аэрапорта адкінула на вялікі камень. Дылдор Максудшоеў моцна ўдарыўся аб яго», - паведамляе Asia-Plus са спасылкай на крыніцу ў міліцыі раёна Дарваза.\nНачальнік аэрапорта памёр па дарозе ў бальніцу, распавялі ва ўпраўленні МУС па рэгіёне.\nЗагінулы сустракаў і суправаджаў прэзідэнта падчас яго паездкі ў Дарвазскі раён напярэдадні. Начальнік аэрапорта загінуў у вёсцы Яхчысор гэтага раёна. Гэта быў апошні пункт паездкі Рахмона. З Харога верталёт з Рахмонам адправіўся ў Душанбэ.\nЗато галоўнага сульана праводзіў як палагаецца\nСмерць халопа - рэч дробная. Галоўнае, як сябе пачувае Рахмон і ці выспаўся ён у верталёце.\n14.09.2017 / 14:51\nДругими словами нашли тело завернутое в ковер и унылую легенду.


Выхадныя ў Друскеніках. Дзе (і чаму) варта правесці бліжэйшы ад Гродна замежны ўікэнд\nHRODNA.LIFE і BEST BALTIC Hotel Druskininkai Central\nДзе (і чаму) варта правесці бліжэйшы ад Гродна замежны ўікэнд\nСамы блізкі да Гродна замежны горад - Друскенікі. Старэйшыя гродзенцы і гродзенкі распавядаюць, што ў савецкі час было модна ездзіць туды ў пятніцу пасля працы, або ў выхадныя, пагуляць і выпіць кавы. Быў у гэтым асаблівы гродзенскі шык.\nУспамінаюць, што і сасіскі там былі смачней, і хлеб незвычайны. Не кажучы ўжо пра даступнасць фірмовага балтыйскага бурштыну і запаветных шпрот у бляшанках з умантаваным ключыкам. Было ў тых паездках нешта элітнае-заходняе, кіношна-немагчымае. Паслясмак ад іх заставаўся аж да сённяшніх дзён.\nЦяпер падарожжа за 40 кіламетраў у Друскенікі зусім не тое, што за тыя ж 40 кіламетраў, напрыклад, у Скідзель. Цяпер гэта самае блізкае ад Гродна замежжа. А яшчэ - адзін з самых простых і камфортных спосабаў аздараўленчага і пазнавальнага адпачынку.\nЯк прыходзіць цяпло, так і хочацца рушыць у падарожжа. І лепш за ўсё ў такое, дзе можна дакрануцца да экзотыкі і абярнуцца за выхадныя. Для такой паездкі Друскенікі і наваколлі горада падыходзяць найлепш. З XVIII стагоддзя гэты горад прэтэндуе на ролю "летняй сталіцы" не толькі Панямоння або Літвы, але і цэлай Еўропы.\nА ў нашы дні ён афіцыйна прызнаны чэмпіёнам па прыцягненні еўрапейскіх інвестыцый. Якія месцы маленькага горада зробяць на падарожнікаў найбольшае ўражанне і чаму гэта месца годна цэлых выхадных, Hrodna.life правярае на ўласным вопыце.\nЕдзем на поўдзень... Літвы\nДаехаць да Друскенік з Гродна - справа не складаная. Ад аўтавакзала ідуць маршруткі і аўтобусы. Калісьці гарады злучала яшчэ і чыгунка. Яе пабудавалі ў 1934 годзе і выкарыстоўвалі да пачатку 2000-х, а потым разабралі. Але самы прыдатны варыянт - паехаць аўтамабілем.\nЕздзіць у Друскенікі "на воды" стала модна з 1793 года, калі горад атрымаў статус курорта. Падставай для гэтага сталі высновы асабістага лекара караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Доктар пацвердзіў лекавыя ўласцівасці мясцовых мінеральных крыніц. Палітычныя змены курортнаму мястэчку не перашкаджалі. Праз сто гадоў, у 1837 годзе, па загадзе рускага цара Мікалая I, тут пачалося будаўніцтва новых курортных пабудоў.\nЗараз аквапарк у Друскеніках - адзін з самых вялікіх у Еўропе. Яго плошча - 23000 квадратных метраў. Толькі працягласць водных горак тут - 600 метраў. Сярод іх - самая доўгая горка ў Літве - 212-метровыя "Бярмуды". Акрамя таго, у аквапарку ёсць яшчэ і 20 розных лазняў.\nАквапарк, або прывітанне ад капітана Відавочнасць\nУ аквапарку аднолькава цікава можна правесці і некалькі гадзін і целы дзень. Але калі раптам цягне далей у падарожжа, то можна смела пакідаць яго межы – на сушы таксама сумаваць не прыйдзецца.\nЗ вечнага лета ў вечны мароз\nПрама ад аквапарку пачынаецца канатная дарога да гарналыжнай Snow Arena. Гэта адзіны ў Балтыцы комплекс зімовых забаў, які працуе круглы год. Тут наладжана ўласная вытворчасць снегу і падтрымліваецца пастаянная тэмпература ад -2 да -4 градусаў.\nПлошча снежнага комплексу займае 8 гектараў. Тут знаходзяцца 3 лыжныя трасы. Ёсць магчымасць з'ехаць з горкі на сноўбордзе, цюбінгу або веласнегаходзе. Узяць спецыяльную вопратку і абсталяванне можна напракат.\nСа снежнай гары самы час пераскочыць праз Нёман, прама на дрэвы супрацьлеглага берага. Для палёту ўсе абсталявана - канат нацягнуты на вышыні 21 метр над ракой, а рознасць вышынь старту і фінішу дазваляе развіць хуткасць да 55 кіламетраў у гадзіну.\nЛайфхак для жадаючых атрымаць усё і адразу: калі набываць квіткі ў парк адпачынку Оne і Snow арэну разам, то купля абыйдзецца на 30% танней.\nДрускенікі размяшчаюцца па берагах адразу трох азёр і лужок паміж імі стаў цэнтрам адпачынку і месцам сустрэч для турыстаў і гараджан. У гэтым годзе вясной лужок ля возера Віюнелес ператварыўся ў суцэльнае поле кветак. У Друскеніках зладзілі фэст нарцысаў. Дадаткам да 220 000 квітнеючых на зямлі нарцысаў былі і кветкі на дрэвах.\nУздоўж алей распусціліся японскія сакуры.\nДрускенікі - горад зусім невялікі і грамадскі транспарт тут у асноўным прадстаўлены роварамі і самакатамі, якія можна ўзяць у пракат практычна на любым куце. Сярод дзяцей папулярнасцю карыстаецца і аўта-паравозік, на якім можна аб'ехаць цэнтральную частку горада па крузе.\nДы і пешшу прайсці ўвесь турыстычны цэнтр горада зусім не складана.\nШпацыр праз кветкі\nТаму многія прыходзяць на поле нарцысаў не адзін раз у дзень. Нават ноччу кветкавая паляна не пустуе. Але самым папулярным месцам з надыходам цемры становіцца святло-музычны фантан.\nГатэль: тут можна жыць сто гадоў\nBest Baltis Druskininkai Central - гатэль, пра які можна коратка сказаць двума словамі - сто гадоў. Чуецца ў гэтым і пажаданне здароўя, і канстатацыя факту. Будынак пабудаваны ў пазамінулым ужо стагоддзі і менавіта тут у 1909 году адкрылі першую ў горадзе гасцініцу. Атэльерамі сталі бацькі вядомага скульптара Жака Ліпшыца. Дарэчы,\nяго бюст усталяваны насупраць гатэля і былы гаспадар штодня вітае гасцей і запрашае наведаць свой музей. Яшчэ ў гэтым будынку быў калісьці першы ў горадзе Цэнтр здароўя.\nУ 2007 годзе пасля рэстаўрацыі тут зноў адкрылі гатэль. Пра тое, што драўляным дзвярам споўнілася больш за сто гадоў, а адліваныя балясы памятаюць першых гаспадароў, цяпер гавораць з гонарам. Захавала актуальнасць і першая назва гатэля - "Central". Адсюль і цяпер каля пяці хвілін ходу да аквапарку або музея Чурлёніса, цэнтральнай алеі ці парку адпачынку. Побач ёсць таксама тэнісныя корты, веладарожкі і пляж.\nА яшчэ ад першых крокаў у гатэлі гасцей ціха суправаджае музыка. Тут гучаць арыі і рамансы ў выкананні літоўскага опернага спевака мінулага стагоддзя - Антанаса Шабаняўскаса.\nПрыемным падарункам для гасцей гатэля стане і зніжка на квіткі ў аквапарк, Снежную Арэну і аздараўленчыя ўстановы горада.\nТут мы спыняемся пераначаваць, каб на наступны дзень працягнуць падарожжа па ваколіцах Друскенік. Уключаны ў кошт пражывання сняданак матывуе прачнуцца раніцай лепш, чым будзільнік.\nУ параўнанні з Гродна бясконца здзіўляе стаўленне мясцовых жыхароў да драўлянай архітэктуры. Маленькія домікі і двух-трохпавярховыя вілы з дрэва тут такія дагледжаныя і дарэчныя! Карункавыя аканіцы, упрыгожаныя разьбой дзверы, фігурныя балясы прыступак - усё дагледжанае і прыгожае. Гэта стварае асаблівую цеплыню і ўтульнасць горада.\nХоць узрост друскеніцкіх драўляных пабудоў наўрад ці большы за гродзенскіх, тут нікому не прыходзіць у галаву знесці домікі, каб пабудаваць у цэнтры які-небудзь жалеза-бетонны хмарачос. А вось тыпова-савецкай забудовы ўжо амаль не відаць. Адны будынкі прайшлі рэнавацыю, іншыя, як былы санаторый "Нёман", яшчэ чакаюць свайго інвестара, пабліскваючы выбітымі вокнамі.\nГорад з драўлянай душой\nЛюбоў жа да дрэў і да дрэва тут адчуваецца паўсюдна. Хвоі ў горадзе ствараюць проста неверагодную атмасферу курорта і адпачынку. Таму цяжка правесці мяжу - дзе канчаецца горад і пачынаецца лес.\nЯны пераплеценыя адно з адным і да паху сасновай жывіцы прымешваецца часам пах кветак з кветнікаў ці кава са шматлікіх кавярняў і рэстаранчыкаў.\nНа ўскраіне горада размясціўся парк "Эха гушчару" - шэраг казачных домікаў і загадкавых герояў, выразаных з дрэва. Гэта месца пасуе, каб распавядаць дзецям казкі, а дарослым - успамінаць сваё дзяцінства.\nУсяго ў 3 кіламетрах ад горада знаходзіцца яшчэ адзін парк драўлянай скульптуры - сядзіба Антанаса Часнуліса. Майстар кажа, што разьбой па дрэве займаецца ўсё дарослае жыццё, 42 гады, а абсталёўваць уласны парк пачаў з часоў незалежнай Літвы.\nЛайфхак наведвання парку - трэба прыязджаць у нядзелю. Гэта адзіны дзень, калі майстар не працуе, а асабіста сустракае гасцей. У астатнія дні яго таксама можна ўбачыць у парку, як мінімум у трох "драўляных увасабленнях". Першы Антанас вітае гасцей ля білетнай касы, другі - каля майстэрні выразае з дрэва сам сябе, ужо трэцяга.\nУ цэнтры горада стаяць два храмы - царква і касцёл. Царква ў гонар іконы "Усіх тужлівых радасць" пабудавана ў 1865 годзе на 10 000 срэбных рублёў, ахвяраваных Гродзенскім віцэ-губернатарам Якавам Ражновым. А неагатычны касцёл Найсвяцейшай Панны Марыі Шкаплернай скончылі будаваць у 1930.\nХрамы Друскенік і ваколіц — ад самых даўніх да самых дзіўных\nКалі ёсць жаданне ўбачыць старадаўнюю храмавую архітэктуру, то варта праехаць 9 км ад Друскенік да вёскі Лішкява, дзе стаіць касцёл Святой Тройцы. Час яго пабудовы - 1703-1741 гады.\nАнсамбль касцёла са званіцай,\nбылым кляштарным свіранам і калонай са статуяй святой Агаты займае плошчу ў 17500 квадратных метраў і ўключаны ў Рэгістр культурных каштоўнасцяў Літвы.\nЯшчэ адно дзівоснае месца знаходзіцца за 27 кіламетраў ад Друскенік, каля вёскі Чэсукяй і ўяўляе з сябе цікавую архітэктурную пабудову - вялікі, 23 метраў у дыяметры, шкляны купал, які накрывае 14-метровую піраміду. Называюць гэта месца пірамідай у Мяркіне. Яе гаспадар - мясцовы жыхар Павілас Жякас. Распавядаюць,\nшто тут вяскоўцы ўбачылі, як анёл схадзіў з неба. З той пары месца атрымала ўласцівасці вылечваць людзей. Пазней, на ахвяраванні наведвальнікаў, Павілас пабудаваў тут спачатку піраміду, а потым і купал над ёй.\nСпецыяльная камісія Міністэрства культуры Літвы прызнала купал унікальным творам сучаснага мастацтва.\nНавуковых даследаванняў унутры піраміды не праводзілася, але жадаючых наведаць цікавае месца - шмат. Як гаворыцца, можа не дапаможа, але і не перашкодзіць.\nу краіну Саветаў\nДа Грута парка ад Друскенік толькі 10 кіламетраў. Для дэкамунізаванай постсавецкай Літвы гэта месца дае магчымасць падарожжа ў часе. Многія скульптуры Леніна і яго паплечнікаў, а таксама савецкіх дзеячаў, знайшлі сабе тут прытулак, калі іх ветліва папрасілі пакінуць пастаменты на плошчах гарадоў і вёсак краіны.\nЖадаючых паглядзець на "камунізм" шмат. За гады незалежнасці вырасла пакаленне, для якога гэта сапраўды рарытэт і перагорнутая старонка гісторыі. Ці здзівіць месца беларусаў? Напэўна, не кожнага. У нас такія манументы ўбачыш паўсюдна і бясплатна.\nПерад вяртаннем дадому мы зноў зварочваем у Друскенікі. Як жа прапусціць вячэрняе авія-шоу над полем нарцысаў і штотыднёвы нядзельны канцэрт над возерам? Кветкі, музыка, кубак кавы і - бывай, летняя сталіца. Рыхтуй для нас новыя прыгоды на чарговы ўікэнд самага блізкага замежжа.\nЛайфхакі да ўвагі – самыя цікавыя мерапрыемствы лета 2019 года, якія нельга прапусціць\nДзень вулічнай музыкі — 18 мая, Дзень Еўропы — 11 мая, 25 мая — праграма «Путь М.К. Чурлёніса».\n31 мая — 2 чэрвеня – самае галоўнае свята года Дзень курорта Друскінінкай\nСусветны дзень СПА — 8 чэрвеня. Турнір кандытараў і марафон «100 тортаў да 100-годдзя Літвы» — 22 чэрвеня\nСвята Купалля — 23-24 чэрвеня\nТаксама пачнецца фестываль класічнай музыкі «Лета с М.К. Чурлёнісам»\nПленэр «Метамарфозы солі», міжнародны тэатральны фестываль і 15 ліпеня — свята экстрэмальных відаў спорту HolyPine 2019\nСвята фальклору «Дайнова» і фестываль сыру — 10−11 жніўня. У канцы месяца – сусветная выстаўка сабак\nІрына Новік, Анатоль Новік\nТАА "Ірвінга Група"


Памочнік Лукашэнкі атрымаў нізкую пасаду: пяць фактаў пра Валянціна Рыбакова\n10.01.2013 / 13:36\nВалянцін Рыбакоў прызначаны намеснікам міністра замежных справаў. Адпаведнае рашэнне змяшчаецца ў пастанове Савета Міністраў ад 9 студзеня № 18, паведамляе агенцтва БЕЛТА.\n8 студзеня Аляксандр Лукашэнка вызваліў Рыбакова ад пасады памочніка прэзідэнта. І адразу адбылося такое, даволі нізкае як для памочніка, прызначэнне. З памочнікаў нават кіраўнікамі Адміністрацыі рабіліся (Макей) — а тут намеснікі міністра. Ведама, у перспектыве з пасады намесніка лёгка перасесці ў крэсла міністра. Але толькі ў перспектыве.\nКрэсла для Рыбакова вызваліў Сяргей Алейнік, які з пасады намесніка пераедзе ў Лондан паслом.\nПрызначэнне Рыбакова выяўляе ягоную сувязь з цяперашнім міністрам Уладзімірам Макеем. Рыбакоў заўжды трымаўся low profile, таму асаблівых фактаў пра яго не накапаеш.\nАле, улічваючы агульную атмасферу ў сістэме, калі чалавек з доступам да цела не выслужыўся так, каб яго паставілі на нейкую адказную і грашовую пасаду — напрыклад, у спецслужбах, СМІ ці «па расійскай, нафтавай частцы», то такі чалавек заслугоўвае ўвагі ўжо самім фактам свайго некар’ерызму.\nСайт WikiLeaks называў Валянцін Рыбакоў сувязным Мінска са Злучанымі Штатамі. WikiLeaks надрукаваў з дзясятак дэпеш, дзе ўзгадваецца імя Рыбакова. Менавіта праз яго ішлі кантакты афіцыйнага Мінска з пасольствам ЗША. Такія ж кантакты ён, мусіць, меў і з еўрапейцамі. Менавіта ён фармуляваў пазіцыю Мінска па санкцыях ЕС і, з другога боку, па фармальных момантах адносін у межах СНД. З другога боку, з матэрыялаў WikiLeaks вынікала, што рашэнні прымаў асабіста Лукашэнка, а Рыбакоў толькі даносіў іх.\n2. Копія Макея\nКар’ерны шлях Валянціна Рыбакова нечым нагадвае прыход Макея. Таксама дыпламат, скончыў Лінгвістычны. Працаваў паслом па асаблівых даручэннях. Ад 2006 памочнік Лукашэнкі. Прычым на публічныя ролі ніколі не выходзіў. Зусім як Макей у свой час. Былыя калегі Рыбакова кажуць, што «ён з Макеем аднаго поля ягады». Адзначаецца, што Рыбакоў выдатны перакладчык, што лёгка тлумачыць доступ да кіраўніка краіны.\n«З ім цікава піць гарбату, — сказаў мне неяк чалавек, які разам з Рыбаковым працаваў у Міністэрстве замежных справаў. — Знойдзецца, пра што гаварыць», — дадае ён. Хоць другія людзі называлі Рыбакова інтэлектуальна трохі слабейшым за Макея.\nУ сеціве няма звестак пра дату і месца нараджэння Валянціна Рыбакова, амаль няма ягоных фатаграфій. І гэта пра памочніка кіраўніка дзяржавы, прызначанага намеснікам міністра замежных справаў. Такое ўражанне, што краінай кіруюць сапраўдныя Штырліцы. Калі сутыкаешся з такімі фактамі, разумееш, чаму ў свеце, у тым ліку і ў бізнэс-колах, Беларусь разам з М’янмай называюць a highly secretive regime.\nАдзіная з дзвюх даступных фатаграфій Рыбакова — з ААНаўскага пасяджэння. Valentin Rybakov — гласіт шыльда перад чалавекам з кемлівымі, хітраватымі, іранічнымі вачыма. А не Valancin Rybakou, як тое рэкамендуюць правілы транслітарацыі з беларускай мовы, зацверджаныя Акадэміяй навук. Калька з расейскай, на жаль.


Горадня: выкладчыкі ўнівэрсытэту патрабуюць спыніць руйнаваньне\n14 травень 2007, 17:32\nМіхал Карневіч, Горадня Група выкладчыкаў Гарадзенскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту імя Янкі Купалы зьвярнулася з заклікам да ўладаў. Выкладчыкі патрабуюць спыніць разбурэньне гістарычнай часткі Горадні.\nУ звароце выкладчыкі сьцьвярджаюць, што пад выглядам рэстаўрацыі “адбываецца фактычнае зьнішчэньне непаўторных па сваіх асаблівасьцях будынкаў і помнікаў архітэктуры, зьмяняецца гістарычнае аблічча Горадні, зьнікае яго самабытны калярыт”.\nСярод аўтараў звароту дацэнты Анатоль Брусевіч і Ала Петрушкевіч, а таксама старшая выкладчыца ГрДзУ Сьвятлана Тарасава — усе яны выкладаюць на факультэце беларускай філялёгіі.\nЯны таксама нагадваюць уладам, што ў гісторыі Горадні ўжо былі старонкі, калі спрабавалі перакрэсьліць мінулае. Таму й зьніклі такія помнікі, як Фара Вітаўта, гістарычны будынак чыгуначнага вакзалу ды іншыя.\n Алесь Краўцэвіч: “Зьнішчаецца асяродзьдзе ўнікальнага гораду Беларусі”


Арганістка полацкай Сафіі дала канцэрт у Нотр-Даме | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nГэты канцэрт рыхтаваўся амаль чатыры гады. Арганістка полацкага Сафійскага Сабора Ксенія Пагарэлая дала канцэрт у легендарным парыжскім саборы Нотр-Дам. Упершыню арганіст з Беларусі атрымаў такую магчымасць. У чарзе, каб выступіць у Саборы Парыжскай Божай Маці, гадамі стаяць музыкі з усяго свету. Алесь Аркуш пагутарыў з Ксеніяй Пагарэлай пра гэтую музычную падзею.\nКсенія Пагарэлая: Гэты канцэрт рыхтаваўся амаль чатыры гады. Дасылаліся на духоўную службу Сабора Парыжскай Божай Маці мой запіс, біяграфія, некалькі праграм. І яны там прымалі рашэнне. Да іх прыходзяць запыты ад арганістаў з усяго свету, і яны вырашаюць, каго запрасіць. Па суботах а 20-й гадзіне ў іх ідзе канцэрт духоўнай музыкі. Канцэрт павінен доўжыцца роўна 38 хвілін. Не больш таго… І ў мяне наканец адбылося. Год таму мне паведамілі дату. І я пачала рыхтавацца. Перад канцэртам былі дзве рэпетыцыі – па дзве з паловай гадзіны. Даволі шмат людзей сабралося. Там вялікі зал. У аргана 5 мануалаў, 121 рэгістр, больш 10 тысяч труб. Гістарычны інструмент. Майстар аргану – Арістыд Кавайе-Коль. Гэта другая палова 19 стагоддзя. У зале, я думаю, было недзе паўтары тысячы слухачоў, таму што вельмі вялікі зал. Магчыма там і дзве тысячы было. Вольных месцаў было зусім няшмат.\nРР: А перад выступам было нейкае прадстаўленне, маўляў, выступае арганістка з Беларусі, з полацкага Сафійскага сабора?\nКсенія Пагарэлая: Так, канешне. На пачатку прагучала невялікая месса, спеў хор, адыграў арган, які ў алтары знаходзіцца. Потым мясцовы вядомы арганіст Аліўе Латры імправізаваў. Затым выйшаў святар, усіх прывітаў і сказаў, што зараз будзе выступаць арганістка з Беларусі, з полацкага Сафійскага сабора Ксенія Пагарэлая. Аб’весціў маю праграму. Усё на французскай мове, у мікрафон. У саборы таксама вісела і пісьмовая абвестка, у якой паведамлялася праграма канцэрта.\nРР: Падчас падобнага канцэрта трэба выконваць нейкія абавязковыя творы. Ці гралі Вы музыку беларускіх кампазітараў?\nКсенія Пагарэлая: Канешне, беларускія аўтары абавязковая ўмова. На жаль, існуе абмежаванне сучаснай музыкі да 15%. Я выканала «Малітву» Ганны Кароткінай з яе цыклу «Фрэскі» для аргана. Вельмі добра сустрэлі. Там адразу зрабілі запіс выступу і мне яго далі. Я ўжо перадала запіс на радыё «Культура». Запіс ужо прагучаў часткова, як раз Кароткіна і прагучала. І Луі Вьерн – гэта кампазітар канца 19-га – пачатку 20 стагоддзя, які доўгі час быў арганістам у гэтым саборы. Ён быў сляпы і, здаецца, каля 30 гадоў быў арганістам Нотр-Дама. Яго твор «На Рэйне» я і выканала. Ён як раз для гэтага аргану напісаны. Фантастычная п’еса.\nРР: Такі канцэрт можа быць толькі раз у жыцці для аднаго арганіста? Ці можна яшчэ раз падаць заяўку?\nКсенія Пагарэлая: Я думаю, што можна яшчэ раз паспрабаваць. Там, канешне, вялікая чарга. Не ведаю, ці хопіць ў мяне трывання і сіл на ўсё гэта. Таму што і фінансава гэта накладна. Бо гэты канцэрт безганарарны. Таму не ведаю, як у мяне атрымаецца.\nКсенія Пагарэлая з 1987 года з’яўляецца арганісткай полацкага Сафійскага сабора. Яе добра ведаюць у музычны свеце Еўропы. Канцэрты Ксеніі праходзілі ў Польшчы, Германіі, Аўстрыі, Францыі, Расеі, Украіне. У студэнцкія гады Ксенія, апынуўшыся ў Рызе, наведала арганны канцэрт у Домскім сабор. Уражанні былі настолькі моцнымі, што вызначылі далейшы яе лёс.\nФото з Фэйсбука Ксеніі Пагарэлай


10 ліпеня 2020 года ў Інстытуце падрыхтоўкі навуковых кадраў Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі адбылася ўрачыстая цырымонія ўручэння дыпломаў магістра. Дыпломы атрымалі 73 выпускнікі, якія праходзілі навучанне па 9 навукова-арыентаваных адукацыйных праграмах, што рэалізуюцца ў Інстытуце: археалогія, мастацтвазнаўства, сацыялогія, фізіка, хімія, біялогія, эканоміка, прыкладная матэматыка і інфарматыка, інавацыйныя тэхналогіі ў машынабудаванні.\nНа ўрачыстым мерапрыемстве, прысвечаным выпуску, рэктар Інстытута падрыхтоўкі навуковых кадраў НАН Беларусі Марат Жылінскі зачытаў вітальны зварот Старшыні Прэзідыума Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі Уладзіміра Гусакова, у якім было адзначана, што «абраўшы шлях у навуку, з’яўляючыся творчымі ініцыятыўнымі людзьмі, вы далучаецеся да нацыянальных навуковых школ. Важна апраўдаць той давер і тую падтрымку, якія пастаянна аказвае беларускай навуцы кіраўніцтва краіны».\nНеабходна адзначыць, што студэнты і выпускнікі магістратуры ў 2019/2020 вучэбным годзе прынялі ўдзел у штогадовым XXVI Рэспубліканскім конкурсе навуковых прац студэнтаў ВНУ, які праводзіўся Міністэрствам адукацыі Рэспублікі Беларусь. Па выніках конкурсу некалькі навуковых прац магістрантаў і выпускнікоў Інстытута атрымалі высокую ацэнку і былі ўдастоены дыпломаў 1, 2 і 3 катэгорыі.\nУ сувязі з развіццём і ўдасканаленнем модульнага прынцыпу арганізацыі навучання для падрыхтоўкі магістраў набору 2019 года ў Інстытуце былі распрацаваны новыя вучэбныя планы па 11 спецыяльнасцях вышэйшай адукацыі ІІ ступені.\nАдукацыйны працэс у магістратуры ажыццяўляецца як прафесарска-выкладчыцкім саставам кафедраў Інстытута, так і вядучымі вучонымі і спецыялістамі навуковых акадэмічных арганізацый, акадэмікамі, членамі-карэспандэнтамі.\nЗ мэтай узмацнення практычнай арыентаванасці адукацыйнага працэсу навукова-даследчая работа студэнтаў праводзілася не толькі на базе Інстытута, але і ў навуковых інстытутах і цэнтрах НАН Беларусі. Такім чынам, у Інстытуце на практыцы рэалізуецца прынцып «Адукацыя – праз навуку».\nЗ 2020 года ў Інстытуце адкрыта падрыхтоўка магістраў з завочнай формай атрымання адукацыі па спецыяльнасцях біялогія, эканоміка і інавацыйныя тэхналогіі ў машынабудаванні.\nАбарона магістарскіх дысертацый паказала ўменне выпускнікоў абгрунтоўваць праблему і актуальнасць навуковага даследавання, здольнасць да навукова-даследчай дзейнасці. У выніку 83,3% выпускнікоў абаранілі магістарскія дысертацыі на «выдатна» («10» балаў – 48,6%, «9» балаў – 34,7%), а астатнія – на «добра».\n#магістратура #падрыхтоўка кадраў


Сёння мы прастаўляем яшчэ аднаго мастака, карані якога, як і ягоных продкаў, бяруць пачатак на беларускай зямлі. Гэта — Казімір Стаброўскі. У Беларусі яго пакуль мала ведаюць (дакладней — зусім не ведаюць), затое ў Польшчы — наадварот: там лічаць сваім, нацыянальным, ды і ў Літве ён прызнаны “духоўным бацькам”, першым настаўнікам Мікалоюса-Канстанцінаса Чурлёніса. У Расіі яго прызнаюць галоўным чынам як польскага мастака, але і... рускага таксама, бо Стаброўскі атрымаў вышэйшую адукацыю ў пецярбургскай Акадэміі мастацтваў, ды і потым неаднойчы бываў у тагачаснай расійскай сталіцы, а ў гады Першай сусветнай вайны нават там жыў.\nА якія звесткі застаюцца нам, беларусам?\nПра месца нараджэння? Пра дзяцінства, што прайшло на Навагрудчыне? Пра некалькі гадоў жыцця ды творчасці ў Гродзенскай губерні і ў самім Гродне? Мабыць, не толькі гэта. Я ўпэўнены, у кожнага чалавека, незалежна ад таго, як склаўся ягоны лёс, на ўсё жыццё застаецца тое, што называецца пачуццём малой радзімы, пачуццём бацькоўскай зямлі. Найбольш яркія прыклады такіх лёсаў — М.Мікешын, М.Шагал, Р.Семашкевіч, Я.Маісеенка, В.Бялыніцкі-Біруля, Н.Хадасевіч-Лежэ, якія ніколі не забывалі свае карані. Спіс можна доўжыць... Ды і самі палякі, мабыць, не могуць адмовіцца ад таго, што, да прыкладу, рускія мастакі Г.Семірадскі і А.Арлоўскі належаць таксама і польскаму мастацтву. Як, скажам, прадстаўнікі французскага мастацтва — кампазітар М.Равель і жывапісец П.Пікаса — да іспанскай культуры, а выхадзец з беларускага Дзвінска М.Ротка — да амерыканскай...\nЖыццё Казіміра Стаброўскага — выдатнага жывапісца, эстэта-сімваліста, перакананага тэосафа, — можа, і не трапляе ў рэчышча дэтэктыўнага сюжэта, як, напрыклад, яго славутых папярэднікаў Міхаіла Андрыёлі або Яна Дамеля. Але ў кожнага — свой асабісты лёс: што каму было наканавана — тое і адбылося. Хаця любое чалавечае жыццё — з’ява ўнікальная, непаўторная і мае права на гістарычную, прынамсі, родавую, памяць нашчадкаў. Не ведаю, ці жывуць сёння прамыя нашчадкі ці сваякі Стаброўскага ды ягонай жонкі Юліі Янішэўскай (ах, што за чароўны яе партрэт напісаў жывапісец прыкладна ў 1907 годзе!), якія маглі б пакінуць нейкія ўспаміны пра таленавітага педагога і мастака так званай двухвымернай прасторы, але мы, беларусы, павінны ведаць чалавека, сына штабс-капітана рускай арміі Антона Стаброўскага.\nШляхецкі род Стаброўскіх — старажытны, вядомы з XII ст. Ён меў герб, дзе на блакітным полі была выяўлена сярэбраная падкова канцамі ўніз, а ўнутры яе — два крыжы. Шчыт увянчаны шляхецкім шлемам з каронай і трыма страусінымі (паўлінавымі) пёрамі. Падкова — славянскі сімвал рыцара, крыж увасабляе перамогу крыжа над месяцам, г. зн. язычніцтвам. Дарэчы, паўлінавыя пёры вельмі часта адлюстроўваліся ў карцінах позняга перыяду творчасці Казіміра Стаброўскага. Прыкладна такі ж герб з’яўляўся “таварным знакам” шляхецкіх родаў Чартарыйскіх, Высоцкіх, Шырмы, Каліноўскіх, Радзівілаў, Сталыпіных, Любічаў, Урублеўскіх, Чамадуравых.\nУ мастацкім жыцці Беларусі мяжы XIX — XX стст. галоўную ролю адыгрывалі нашчадкі паланізаванай беларускай шляхты, у сілу чаго многія мастакі, літаратары ды музыканты ўвайшлі ў гісторыю культуры Беларусі і Польшчы, часткова — Літвы і Расіі. Але нацыянальна-вызваленчы рух пазамінулага стагоддзя на былой тэрыторыі ВКЛ і Рэчы Паспалітай садзейнічаў захаванню ў грамадстве ідэалаў бліскучага рамантызму, які ўтрымліваўся да канца XIX ст. Уплыў каталіцызму, паражэнне паўстання 1863 — 64 гг. прыўносілі ў грамадскае жыццё элементы своеасаблівай містыкі, і таму ў мастацтве Беларусі, Літвы і Польшчы ўсталяваўся стыль мадэрн з яго абалонкай шматзначнай сімволікі. Гэта глыбока адчутыя, перажытыя пейзажныя ды “карцінныя” матывы радзімы, дзе праз алегарычныя вобразы і рэчы перадаецца занепакоенасць лёсам свайго народа. Дадзены тэзіс проста трэба ведаць, калі разглядаць творчасць К.Стаброўскага, які, на мой погляд, падсвядома выяўляе пачуцці нейкай страчанасці нацыі ў гістарычнай рэальнасці, акцэнтуе духоўную памяць пра страчаны “залаты век” ВКЛ. Бо працэс разбурэння нацыянальных традыцый, калектыўнага, “абшчыннага” ладу жыцця ў Беларусі мяжы стагоддзяў быў найбольш відавочны, і яго мастацкае ўвасабленне збліжае Стаброўскага з некаторымі мастакамі, такімі, як Ф.Рушчыц, Г.Вейсенгоф, В.Вайткевіч, Л.Вычулкоўскі, В.Вейс.\nУ дзяцінстве і юнацтве Казімір пратаптаў уздоўж і ўпоперак не адну вярсту беларускай зямлі — ад родавага маёнтка Крупляны, што на Навагрудчыне, да Беластока і Гродна, — перш чым трапіў у Пецярбург і Варшаву. Прашу не блытаць з цёзкам па прозвішчы — палкоўнікам Іосіфам Стаброўскім, археолагам і асветнікам, удзельнікам Першай сусветнай вайны, імя якога носіць Слонімскі раённы краязнаўчы музей.\nВучыўся будучы мастак у Рэальным вучылішчы горада Беластока Гродзенскай губерні. Не ведаю, як і калі зарадзілася ў яго цяга да малявання і хто быў першым настаўнікам у гэтай справе, але пасля заканчэння вучобы ў Беластоку 18-гадовы Стаброўскі з’ехаў у Пецярбург і ў 1887-м г. без праблем паступіў у Імператарскую Акадэмію мастацтваў. Значыць, ён штосьці ўжо ўмеў, значыць, падрыхтоўка ў яго была не абы-якая. У тыя часы паступіць у Акадэмію “па блату” альбо “за хабар” было немагчыма, няхай ты з’яўляўся б нават сынам самога прэзідэнта Акадэміі, вялікага князя Уладзіміра Аляксандравіча, малодшага брата Аляксандра ІІІ. Тады кожны абітурыент павінен быў прадставіць прыёмнай камісіі свае малюнкі ды эцюды, каб быць дапушчаным да экзаменаў. Значыць, і гэтыя юнацкія работы, мабыць, някепскія, меліся ў Стаброўскага. Нагадаю, што з-за нізкай якасці такіх “хатніх” матэрыялаў з першага разу не здолелі паступіць у Акадэмію нават В.Верашчагін і А.Куінджы. Бывае і такое…\nМожна сабе ўявіць, якія пачуцці зведаў малады чалавек з далёкай беларускай вёскі, калі ўпершыню пераступіў парог велічнага будынка Акадэміі, у доўгіх і цёмных калідорах якой мільгалі цені Баравікоўскага і Брулова, Кіпрэнскага і Венецыянава, нашых землякоў Ваньковіча, Хруцкага і Аляшкевіча! Калі шчаслівы Казімір пабачыў сваё імя ў спісе прынятых у галоўны клас (апошні экзамен — трохгадзінны малюнак злепка гіпсавай галавы нейкага антычнага героя — ён здаў на найвышэйшую адзнаку), тут жа, па даўняй студэнцкай традыцыі, выбег у Акадэмічны сад. Там у восеньскія дні было заўсёды ўтульна сярод золата ліп і клёнаў. А потым студэнты разыходзіліся хто куды: у каго былі грошы — у рэстараны, хто бяднейшы — у танныя харчэўні, іншыя ішлі ўладкоўвацца ў акадэмічны інтэрнат, які за Мікалаеўскім мостам. Можна выказаць здагадку, што Стаброўскі выбраў для свайго адпачынку карчму “Залаты якар”, якая з даўніх часоў з’яўлялася для мастакоў своеасаблівым “капернаўмам”, дзе дапазна заседжваліся і прафесары, і творчая моладзь і дзе працавала вельмі добрая більярдная. Тут з кіем у руках часта можна было бачыць многіх “акадэмістаў” — ад прафесара Паўла Чысцякова да студэнта Ігара Грабара, — заўзятых аматараў гэтай гульні. Магчыма, гуляў тут і наш герой, у чыіх жылах цякла шляхецкая кроў чалавека з далёка не флегматычным характарам. У галоўным класе прафесара Мікалая Лавярэцкага ён доўга не прабыў: праз паўгода, маючы выдатныя адзнакі за студэнцкія эскізы ды эцюды, трапіў у фігурны клас, а потым — і ў натурны…\nТак пачалася новая старонка жыцця маладога Казіміра. Па праўдзе кажучы, сем гадоў вучобы ў Акадэміі — малавядомы перыяд з біяграфіі Стаброўскага ў Пецярбургу. Нават у польскіх ды расійскіх крыніцах пра яго — толькі некалькі сухіх слоў: даты навучання, студэнцкія ўзнагароды, назва праграмнай (дыпломнай) карціны. І — усё.\nДакладна вядома, што ягоным прамым настаўнікам быў Павел Чысцякоў. Ну, яшчэ з прыдыханнем падкрэсліваюць той факт, што Казімір таксама — вучань самога Ільі Рэпіна, хаця Ілья Яфімавіч быў у Стаброўскага настаўнікам толькі ў апошні год вучобы (1894-ы), калі ён (разам з Архіпам Куінджы, які ўзяў пейзажны клас) у выніку грандыёзнай акадэмічнай рэформы толькі-толькі стаў кіраўніком сваёй акадэмічнай жывапіснай майстэрні, а потым, праз тры гады, — і рэктарам усёй установы.\nВедаючы тагачасную “расстаноўку” педагагічных ды студэнцкіх сіл Акадэміі і наогул культурна-акадэмічную атмасферу канца XIX стагоддзя, паспрабую зараз трошкі выбудаваць карціну прабывання Стаброўскага ў Пецярбургу. Канешне ж, Павел Пятровіч Чысцякоў даў яму шмат чаго ў разуменні малюнка ды пластычнай формы. І меў рацыю Валянцін Сяроў, калі назваў яго адзіным (у Расіі) сапраўдным настаўнікам непахісных законаў формы. Калісьці ў аддзеле рукапісаў Траццякоўскай галерэі я знайшоў ліст Чысцякова да Сурыкава (ад 1882 г.), у якім ён пісаў: “…У нашым мастацтве — дзве часткі: адна мужная, цвёрдая, устойлівая — гэта малюнак; другая тонкая, ледзьве ўлоўная, пачуццёвая, пяшчотная — гэта жывапіс, каларыт, святлацень, тушоўка…”


Smashwords – Таўсьціла і лешч – a book by Андрэй Адамовіч\nBy Андрэй Адамовіч\nТры сябры выпраўляюцца ў рыбу. Максім мусіць злавіць ляшча. Ён добра ведае стратэгію і тактыку лоўлі вялікай рыбы, шматлікія хітрыкі. Але вось ужо два гады яму не шанцуе. Ці дасьць ён рады гэтым разам? Ці выцягне ляшча? More


Міністр гандлю: Усплёску цэнаў не будзе\nКіраўнік Мінгандлю Уладзімір Калтовіч не заўважыў, як у студзені падаражэлі прадукты.\nУ эфіры тэлеканалу «Беларусь 1» ён заявіў, што ў Беларусі не варта чакаць усплёску цэнаў.\n«Мы вельмі доўга ішлі да той сістэмы, якай сёння існуе, паступова, выверана прымаючы рашэнні па лібералізацыі цэнаўтварэння. Са студзеня цэны не рэгулююцца ні ў вытворцы, ні ў прадаўца», – заявіў міністр.\nНа яго думку, у студзені цэны на прамысловыя і харчовыя тавары выраслі нязначна. «Ўсплёску цэнаў не варта чакаць».\nРазам з тым, па назіраннях «Белсату» у студзені некаторыя прадукты падаражэлі ажно на 50 %. Гэта калі глядзець сапраўдныя кошты ў менскіх крамах, а не афіцыйную статыстыку. Больш – у нашым відэасюжэце.


меркаваньні | Малады Фронт | Старонка 4\nДа гея трэба дарасці\nЗьміцер Дашкевіч, меркаваньні, Сяргей Дубавец, хваробы\nДнямі самы яскравы ў ленінскім азначэнні інтэлігент Дубавец разрадзіўся прызнаннямі ў сваім нібы гействе – нянавісць да Расеі так заліла яму жоўцю вочы, што на зло белакаменнай прыхапіў сваіх дзетак і пайшоў на гей-парад у Празе, выдаўшы пасля маніфест пад назваю “Я – гей”.\nПадавалася б, справа вельмі асабістая, але людзі з вычварнымі мазгамі так і прагнуць сваё асабістае пасцельнае жыццё (ці фантазіі аб ім) зрабіць жыццём агульнаграмадзкім. Ды толькі вычварны мозг – гэта палова бяды. Далей\nЮрась Станкевіч. На развітанне\nЯ сяджу ў зале чакання ў лекара і гадзіну ўжо чакаю на даклад аб абследаванні маёй маці. Тут горача і душна. Пачынаю злавацца. Што яны там робяць! Столькі часу, дзеля адной паперы! А мама ўвес час у машыне чакае! Як яны тут… Далей\nСавок без саўка\nЗьміцер Дашкевіч, камунізм, Купляйце беларускае, меркаваньні, расейская акупацыя, Расея\nСкажам праўду: да «Крыма» з «Данбасам» хадзіць у крамы было значна прасцей – набывай сабе ўсё, што дазваляе гаманец і не напружвайся. Далей\nПраўда ці мова?\nЗьміцер Дашкевіч, меркаваньні, мова, Хрысьціянства\nМногія чыталі пра Стакгольмскі сіндром – гэта калі закладнікі, якія знаходзяцца ў палоне тэрарыста/дыктатара, пачынаюць апраўдваць дзеянні зладзея. Псіхолагі даводзяць, што чым большы час ахвяры знаходзяцца ў палоне, тым большы адсотак з іх прасякаецца сімпатыяй да свайго катавальніка. Няшчасны беларускі народ, праз 20 год палону і нацыянальнага генацыду, паказаў на днях лепшыя прыклады вышэй названага сіндрому. Далей\nЛебядзь, шчупак i рак, альбо абмен палітычнымі ілюзіямі\nЦiкавы артыкул нам даслаў чытач. Вось так паглядае моладзь на апазiцыйных “дыназаўраў”, iх барацьбу i жыццё. Варта пачытаць i задумацца. Далей\nДзе дзяюцца нашыя грошы?\nПаглядзеў бюджэт на гэты год. Ведаеце, у iм шмат цiкавага i не зусiм зразумелага – хапае памылак ды незразумелых выдаткаў.\nБюджэт на 2014 год складае 128,5 трлн. рублёў, цi як там напiсана – 22 млрд. даляраў. Я палiчыў па 9500 i атрымаў 13,5 млрд. рублёу. Як не лiчы, 22 не атрымаецца. Цi мiнiстры ведаюць, дзе набываць даляры па 5500, цi лiчыла “генiяльны матэматык” Ярмошына – я не ведаю. Але факт застаецца фактам – ужо тут дэбет i крэдыт не сыходзяцца…


Шорац папрасіў тыдзень на вывучэнне пытання пра будоўлю каля Курапат\n01.03.2017 / 12:28\nШорац папрасіў тыдзень на вывучэнне пытання пра будоўлю каля Курапат 42\nРаніцай 1 сакавіка праціўнікаў будоўлі каля Курапат прыняў старшыня Мінгарвыканкама Андрэй Шорац. На сустрэчу са старшынёй былі дэлегаваныя чатыры чалавекі: Марат Гаравы ад экспертаў, Юрый Сцепанішчаў ад жыхароў вуліцы Міаршнічэнкі і палітыкі Аляксей Янукевіч ды Павел Севярынец.\nПадтрымаць пратэстоўцаў таксама прыйшлі прэс-сакратар ГА БАЖ Барыс Гарэцкі, блогер Антон Матолька, актывістка Ніна Багінская ды яшчэ дзясятак мінчукоў.\nУ выніку да Шорца сёння прапусцілі толькі чатырох чалавек без журналістаў і экспертаў. Астатнія засталіся чакаць вынікаў на ўваходзе ў мэрыю.\nЯк паведамілі ўдзельнікі сустрэчы журналістам, падчас гутаркі старшыня Мінгарвыканкама паабяцаў, што як мінімум тыдзень будаўніцтва не будзе весціся. Пытанне будзе далей вывучацца ў профільных ведамствах.\nНагадаем, што пратэсты на будаўнічай пляцоўцы ля Курапатаў трываюць другі тыдзень. Жыхары Мінска пратэстуюць супраць пабудовы офіснага цэнтра на пляцоўцы, якая да 2014 года ўваходзіла ў ахоўную зону Курапатаў і была выведзеная з яе задняй датай, пасля таго, як у 2013 годзе забудоўнік атрымаў права на пляцоўку.\nУ выніку пратэстаў будаўніцтва замарожанае з мінулай пятніцы, частка тэхнікі выведзеная.\nЦяпер на «Талацэ.бай» па ініцыятыве старшыні камісіі сойма па Курапатах і Чарнобылі Алеся Чахольскага стартаваў збор сродкаў на рэканструкцыю крыжовага перыметра народнага мемарыяла «Курапаты».\n«Ідэя пра мемарыял у Курапатах чыноўнікамі ўжо ўспрынятая, але, што тычыцца спынення будаўніцтва побач, яны настойваюць на тым, што ўсё там законна. Кіраўніцтва гарвыканкама таксама прасіла прыпыніць дзейнасць разгорнутага лагера, аднак мы яскрава далі зразумець: гэта магчыма толькі тады, калі на руках у нас будзе пісьмовае рашэнне па скасаванні будаўнічых работ», — распавёў Павел Севярынец.\nКацярына Карпіцкая, СГ\n01.03.2017 / 12:34\nГарвыканкам з народам?\nВласть берет паузу на обдумывание, а на самом деле - на то, чтобы выйти из этой критической ситуации, ею же созданной, с малой потерей лица.Тут важно не перегнуть палку. И дать - именно выйти. Если начнется горлопанство - получим то же самое, что и в давнем конфликте с метро.\n01.03.2017 / 12:43\nдавай, давай граданачальнік, думай, толькі не рабі памылак


Ярмошына не супраць забараніць здымку з любога месца на выбарчых участках | Новы Час\nКіраўніца ЦВК Лідзія Ярмошына разглядае магчымасць на выбарах у Беларусі прымяніць ідэю расійскіх дэпутатаў, якія прапанавалі забараніць журналістам на выбарчых участках праводзіць фота- і відэаздымку з любога месца. І дазволіць здымаць толькі з таго месца, якое вызначыць старшыня камісіі.\nНа прэс-канферэнцыі, адказваючы на пытанне журналістаў пра тое, ці можна будзе весці стрым з выбарчых участкаў, Лідзія Ярмошына адзначыла, што такая магчымасць у журналістаў будзе. У назіральнікаў — толькі з дазволу ўсіх членаў камісіі.\n— Калі вы будзеце прысутнічаць як журналіст, як прадстаўнік СМІ, то такая магчымасць вам будзе прадастаўлена. Што да ўмоў, у якіх вы будзеце знаходзіцца, то гэта будзе месца, якое вам вызначыць старшыня камісіі. Калі вы будзеце, як назіральнік, то весці фота- і відэаздымкі вы можаце толькі са згоды ўсіх членаў камісіі, якія будуць знаходзіцца за сталом, — сказала Ярмошына.\nКіраўніцаЦВК таксама адзначыла, што яе запрасілі да суседзяў назіраць у верасні за выбарамі ў Масгардуму. За мітынгамі, якія праходзяць у расійскай сталіцы, Ярмошына «збольшага сочыць», але каментаваць «палітычны крызіс» у суседзяў не гатовая.\n— Гэта чыста палітычнае пытанне, каментаваць яго я не маю права, — заявіла старшыня ЦВК.


Камэнтары міжнароднага друку, прысьвечаныя першым крокам новага прэзыдэнта ЗША…\nInternational Herald Tribune пералічае найбольш вострыя праблемы, за вырашэньне якіх новая адміністрацыя мусіць брацца неадкаладна. Перабоі з электраэнэргіяй ў Каліфорніі могуць спарадзіць сур’ёзны палітычны і эканамічны крызыс ў самым густанаселеным штаце Амэрыкі. Мірныя перамовы на Блізкім Усходзе канчаткова зайшлі ў тупік. Эканамічны рост у Амэрыцы запавольваецца.\nНовы прэзыдэнт дэманструе гатоўнасьць адказваць на гэтыя выклікі. Сымбалічным выглядала адмена новым гаспадаром Белага дому рашэньняў, прынятых у апошнія дні праўленьня прэзыдэнта Клінтана. Джордж Буш не зьбіраецца дзяліць з папярэднікам ані ўладу, ані адказнасьць, ані мэты палітыкі.\nШто тычыцца гэтых мэтаў, то, напрыклад, брытанская газэта Financial Times лічыць, што пакуль асноўныя накірункі, стыль палітыкі новай адміністрацыі не зусім зразумелыя, што спараджае пэўныя перасьцярогі. Газэта называе перабольшваньнем страхі наконт таго, што гэтая палітыка будзе вызначацца ізаляцыянізмам, яна прыводзіць словы з інаўгурацыйнай прамовы Буша , што “Амэрыка не адыйдзе ад усясьветных справаў” і “будзе падтрымліваць балянс сілаў”.\nНа думку брытанскага выданьня, больш сур’ёзнай праблемай новай амэрыканскай адміністрацыі зьяўляецца ўсталяваньне сваёй легітымнасьці. Размова ідзе не пра юрыдычную законнасьць, а пра псыхалягічнае прызнаньне народам, элітаю і замежжам сапраўднага лідэрства новага гаспадара Белага Дому. У гэтым сэнсе спрэчкі паводле вынікаў выбараў стварылі для гэтага ня самыя спрыяльныя перадумовы. Газэта Wall Street Journal прыгадвае, што такіх шматлюдных дэманстрацыяў пратэсту, як тыя, што адбыліся ў дзень інаўгурацыі, у Амэрыцы не было з часоў Віетнамскай вайны. Выданьне паведамляе, што некаторыя кангрэсмэны-дэмакраты нават праігнаравалі інаўгурацыйную цырымонію, прадэманстраваўшы такім чынам нязгоду з рашэньнем Вярхоўнага суду, якое забясьпечыла перамогу Буша на прэзыдэнцкіх выбарах.\nНа погляд Financial Times, да першых посьпехаў Джорджа Буша варта аднесьці даволі лёгкае зацьверджаньне Кангрэсам сямі сябраў ураду. Але, паводле меркаваньняў друку, сапраўдным выпрабаваньнем новай адміністрацыі стане разгляд у парлямэнце кандыдатуры міністра юстыцыі Джона Эшкрофта, палітыка з вельмі кансэрватыўнымі поглядамі, які выступае супраць права на аборты і ня надта прыхільна ставіцца да правоў меншасьцяў. Wall Street Journal піша, што гэтая кандыдатура выклікае сумневы нават у некаторых рэспубліканскіх дзеячоў, якія падтрымліваюць Буша.\nЗначна больш сур’ёзным выпрабаваньнем, падкрэсьлівае Wall Street Journal, стане для новай адміністрацыі праект закону пра рэформу школьнай адукацыі. Кангрэсмэны-дэмакраты ўпэўненыя, што заканадаўчыя прапановы новага прэзыдэнта вядуць да разбурэньня сыстэмы дзяржаўных школаў і маюць намер не галасаваць за законапраект кіраўніка дзяржавы. Тым больш, што існуе альтэрнатыўны праект школьнай рэформы, распрацаваны сэнатарам Джозэфам Лібэрманам, які балятаваўся на пасаду віцэ-прэзыдэнта разам з Элам Горам.\nВарта адзначыць, што падчас выбараў Wall Street Journal падтрымлівала якраз Джорджа Буша. Але зараз, калі ён стаў прэзыдэнтам, выданьне не пяе яму панэгірыкі, а крытычна ацэньвае нават першыя яго крокі. Разам з тым у дэмакратычнай краіне адносіны галінаў улады ніколі не бываюць бясхмарнымі, і хаця асаблівасьці перадвыбарчай кампаніі сапраўды забясьпечылі Джорджу Бушу ня лепшыя стартавыя ўмовы, Financial Times справядліва адзначае, што ў рэшце рэшт легітымнасьць усталёўваецца плённай штодзёнай працай на пасадзе прэзыдэнта.