Культура - “Чабатухі” на экспарт, або “Раскруціць” аўтэнтыку\nЦі рэальныя замежныя гастролі для самабытнага ансамбля з Палесся?\n“Вэчоркі” са Сташанаў\nЗвонкія спевы, задорныя танцы і народныя гульні — вось што такое “Вэчоркі”, якія прэзентавалі ў Польшчы пінскія арысты. А сама задума аднавіць традыцыю вячорак — танцавальна-спеўных сустрэч — у дырэктара “Музея малой Бацькаўшчыны ў Студзіводах” Дарафея Фіёніка выспела даўно (пра гэтага цікавага і адметнага чалавека “К” пісала неаднойчы). Каб зладзіць мерапрыемства, што называецца, на найвышэйшым узроўні, ён і паклікаў сабе на дапамогу бабуль са Сташанаў.\nВядома, калісьці менавіта на вячорках моладзь знаёмілася. Хлопцы прыглядаліся да дзяўчат, дзяўчаты — да хлопцаў. Глядзелі, наколькі хто спрытны ў скоках ды гульнях, дасціпны ў жартах. І нягледзячы на тое, што аўтэнтычная абраднасць вячорак адышла ў мінулае, удзельнікі тых сустрэч, якія адбыліся ў Польшчы, лічаць, што гэтую традыцыю неабходна, прынамсі, працягваць.\nПінчукі ўразілі шматлікіх гледачоў, сярод якіх былі і стары і малы не толькі адметнымі палескімі строямі ды показкамі пра старадаўнія часы, але і сваімі спевамі ды танцамі. Прычым напрыканцы вечарын госці разам з няўрымслівымі “чабатушкамі” самі пачыналі спяваць палескія песні ды танчыць падэспань, кракавяк, польку ды “Каробачку”.\nІнтэрв’ю для сродкаў масавай інфармацыі Беластоцкага краю, аб’явы аб канцэртах па радыё і тэлебачанні… Такі “піяр” на Падляшшы быў зладжаны для аўтэнтычнага фальклорнага гурта “Чабатухі”. Натуральна, маштабнай рэкламнай кампаніі пінскі калектыў абавязаны не толькі сваёй самабытнасцю. Вялікая праца па “раскрутцы” гасцей з Беларусі была зроблена тым самым Дарафеем Фіёнікам. Менавіта ён запрасіў на Беласточчыну беларускі калектыў. Дарэчы, “Чабатухі” ўжо бралі ўдзел у мясцовых падляшскіх фальклорных фестывалях “Там, по маёвуй росі” і “Олень по бору ходіт”.\nЦікавы, на мой погляд, не толькі той факт, што запрашэнне для калектыву з Пінскага раёна даслаў кіраўнік прыватнага этнаграфічнага музея, але і тое, што беларускія артысты выступалі са сваімі імпрэзамі ў розных грамадскіх арганізацыях. У Беластоку гэта было аб’яднанне “АБ-БА” на карысць дзяцей і моладзі, якія вывучаюць беларускую мову, у вёсцы Дубічы Царкоўныя і Ліпінах — мясцовыя ініцыятыўныя групы, што прапагандуюць культурныя традыцыі.\nТакі вопыт супрацоўніцтва з грамадскімі аб’яднаннямі цалкам магчыма пераняць і ў Беларусі. Ёсць у нас шмат цікавых прыватных музеяў і галерэй. Чаму б і ім не ладзіць сумесныя імпрэзы са сваімі паплечнікамі з розных краін Еўропы? Фінансаванне, дарэчы, можна было б атрымаць пры дапамозе таго ж прадстаўніцтва ААН у Беларусі. Неабходна толькі парупіцца пра стварэнне праекта ды падаць заяўку на грант. Бо, як вядома, з прыватнымі арганізацыямі ў Еўропе працуюць даўно, таму і грошы на сумесныя культурныя імпрэзы атрымаць будзе, як падаецца, не так ужо і складана.\nКрыху пра сумнае\nАле гаворка — не толькі пра адраджэнне традыцый. На свае вочы бачыў, як захоплена глядзелі на танцы бабуль маладыя і сталыя палякі, з якім задавальненнем слухалі традыцыйныя палескія спевы, як радасна ўдзельнічалі ў тых народных гульнях, што прапаноўвалі гасцям беларускія артысты!.. І задаўся пытаннем: ці ўмеем мы, беларусы, напоўніцу цаніць тое, што маем? Радавацца аўтэнтычным спевам, развучваць народныя танцы, захапляцца традыцыямі продкаў? Адказ, хутчэй за ўсё, будзе адмоўны…\nНа жаль, трэба прызнаць, што папса і пагоня за модай адсунулі традыцыйнае беларускае мастацтва (спевы, танцы, рамёствы) на ўзбочыну культурнага жыцця. І тыя ж “Чабатухі”, хоць і выступалі неаднойчы са сваімі канцэртамі далёка за межамі свайго раёна — ад Брэста да Мінска, — так і не маюць пакуль студыйных запісаў са сваімі песнямі, іх не так ужо і часта запрашаюць выступіць на радыё ці тэлебачанні. І ў Доме фальклору, дзе ладзіць рэпетыцыі ансамбль, няма ні стосаў дыскаў на продаж зацікаўленаму турысту ці нават заезджаму журналісту, няма ніякіх прэзентацыйных буклетаў… Ды і сама хатка, дзе месціцца Сташанскі дом фальклору, які год ужо патрабуе рамонту і даглядаецца самімі жанчынамі…\nІ апошняе. Частымі выездамі за мяжу могуць пахваліцца ў першую чаргу аўтэнтычныя калектывы з Брэстчыны і Гродзеншчыны. А што ж іншыя вобласці? Няўжо там няма адметных ансамбляў, якія здольныя зацікавіць еўрапейцаў? Вядома ж, ёсць. Толькі не заўсёды яны выязджаюць нават за межы свайго раёна. А шкада. Бо годна прадставіць традыцыйную беларускую культуру ў іншых краінах яны маглі б без асаблівых цяжкасцей. Праўда, спачатку тую ж аўтэнтыку варта навучыцца цаніць самім беларусам…


Савецкія архівы ў Беларусі засакрэцілі яшчэ больш? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМногія звесткі пра расстраляных камуністамі людзей былі засакрэчаныя ўладамі ў 2018 годзе.\nКіраўнік ініцыятывы „Кабылякі. Расстраляныя ў Воршы” Ігар Станкевіч адзначае, што Нацыянальны архіў цяпер патрабуе пацверджанне сваяцтва з рэпрэсаванымі ад таго, хто запрошвае звесткі, акрамя таго, некаторыя звесткі ўсё адно не здабыць:\n– Нягледзячы на тое, што папярэдняе кіраўніцтва архіву заяўляла пра тое, што база дадзеных не мае ніякіх грыфаў „сакрэтна”. Важна, што грамадзяне маюць доступ да гэтай базы. Сёння доступ да гэтай базы закрыты. Што адбылося мы пакуль не разабраліся. Магчыма давядзецца ісці ў суд, каб дамагацца права атрымаць інфармацыю пра сваіх родзічаў, сваіх сваякоў. Гэта тое, што тычыцца Нацыянальнага архіву.\nІгар Станкевіч адзначае, што яшчэ большыя праблемы ёсць у архіве КДБ. Раней некаторыя дакументы толькі зачытвалі на слых. Шмат дакументаў пра рэпрэсаваных савецкай уладай і дагэтуль не выдаюцца на рукі людзям.\nБеларускі Хельсінскі камітэт па просьбе ініцыятывы „Кабылякі. Расстраляныя ў Воршы” выпусціў памятку для людзей, якая павінна дапамагчы ўсім, хто шукае звесткі пра сасланых і расстраляных. Там апісаныя крокі, куды і як звяртацца, каб атрымаць інфармацыю.


Брэст: гарадскі савет дэпутатаў не хоча інфармаваць выбаршчыкаў па бюджэтных пытаннях | Дзедзіч - Берасце вачыма моладзі\nУ сваім звароце ён прапанаваў выстаўляць на сайце гарвыканкама бюджэт Брэста і справаздачу аб яго выкананні. Ігар Маслоўскі звяртаў увагу на тое, што што рашэнні мясцовых органаў улады аб бюджэце, якія адносяцца да агульнадаступнай інфармацыі, насельніцтва можа атрымаць толькі праз платныя прававыя рэсурсы тыпу “Эталон” і “Кансультант-плюс”. Аднак прадастаўленне такой інфармацыі падаткаплацельшчыкам за іх жа грошы, на думку Маслоўскага, супярэчыць задачам дзяржавы, зацікаўленай у веданні грамадзянамі сваіх законаў. Акрамя таго, было прапанавана занёміць жыхароў горада не толькі з зацверджаным бюджэтам, але і выносіць падобны праект на абмеркаванне выбаршчыкаў.\nУ адказе на гэты зварот старшыня Брэсцкага гарадскога савета дэпутатаў Генадзь Масько паведаміў, што “ўнясенне гэтых дакументаў на ўсенароднае абмеркаванне ніякімі заканадаўчымі актамі не прадугледжваецца”. Таксама з адказу вынікае, што бюджэт горада на 2013 год у цяперашні час знаходзіцца на абавязковай юрыдычнай экспертызе. Пасля яе праходжання і рэгістрацыі ў Нацыянальным рэестры прававых актаў будзе апублікаваны, як гэта рабілася і раней у газеце “Брэсцкі веснік”. Але, як адзначае Ігар Маслоўскі, немагчыма знайсці на сайце гэтай газеты і поўную цалкам бюджэт Брэста за 2012 год.\n“Мы прасілі размяшчаць на сайце і праект бюджэту для абмеркавання, бо гэта ніякімі заканадаўчымі актамі не забаронена. У адпаведнасці з Канстытуцыяй Беларусі адзінай крыніцай улады ў краіне з’яўляецца народ. І няўжо ён не мае права загадзя азнаёміцца з праектам бюджэту і ўнесці дэпутатам свае прапановы? Тое ж тычыцца і ўжо прынятага бюджэту. Чаму яго нельга размяшчаць на сайце гарвыканкама, а толькі ў газеце “Брэсцкі веснік”?” – здзіўлены Ігар Маслоўскі.


Стан Уладзя Сяргеева палепшыўся\nПадзея » Стан Уладзя Сяргеева палепшыўся\nАктывіста перавялі з рэанімацыі ў апёкавае аддзяленне сталічнага шпіталя хуткай дапамогі. Вялікай пагрозы для яго здароўя болей няма.\nЦяпер доступ да яго наведвання адкрыты для ўсіх жадаючых. Чакаецца, што тут Сяргееў будзе знаходзіцца яшчэ 3 тыдні. У бінтах пакуль застаюцца рукі і спіна, астатнія часткі цела ў лепшым стане.\nНагадаем, 2 тыдні таму з грамадскім актывістам Уладзімірам Сяргеевым здарыўся няшчасны выпадак – атрымаў 40% апёкаў. Інцыдэнт адбыўся на лецішчы пад Мінскам, дзе ён знаходзіўся ў кампаніі сяброў. Ноччу, раптоўна загарэўся дом. Уладзь апошнім пакідаў палыхаючы будынак, падчас чаго моцна пацярпеў. Спачатку актывіста даставілі ў бліжэйшы шпіталь у горадзе Чэрвень, пасля перавезлі ў рэанімацыю мінскага Рэспубліканскага апёкавага цэнтра.\nУладзь Сяргееў выказвае шчырую ўдзячнасць за падтрымку, пазітыўныя пажаданні, а таксама за перададзеныя рэчы і грашовыя сродкі яго сям’і!\nВіншаванне з нагоды Дня вяселля


Home / Гематомы / Што такое звычайны сіняк?\nШто такое звычайны сіняк?\nШто такое сіняк? Ён уяўляе сабой кровазліццё, якое размяшчаецца пад верхнімі пластамі скуры. У цэлым, такая з'ява праходзіць само па сабе і практычна ніякага лячэння не патрабуе. Але тут адразу варта абмовіцца, што сіняк сіняку розніца. У залежнасці ад таго, што выклікала такое кровазліццё і якая яго стадыя, медыцынская дапамога можа ўсё-ткі спатрэбіцца. У медыцыне любы сіняк прынята лічыць гематомай.\nАд чаго ўтворацца сінякі і гематомы?\nУ асноўным, сіняк - наступства ўздзеяння на арганізм знешніх або ўнутраных фактараў.\nКалі пад скурай адбываецца разрыў крывяносных капіляраў, кроў пачынае пранікаць у падскурную клятчатку. Пры гэтым узнікае карычневы, сіні ці чырвоны сіняк. Усё залежыць ад колькасці навал і таго, у якім стане яны знаходзяцца. Пры пальпацыі гематомы адчуваецца боль. Калі такая сітуацыя адбылася ў выніку моцнага вонкавага ўздзеяння (напрыклад, удару), то на пашкоджаным месцы дадаткова ўтвараецца прыпухласць.\nЯкія ўтварыліся сінякі на целе - гэта вынік двух момантаў:\nМоцнага механічнага ўздзеяння на цела. У гэтым выпадку капіляры губляюць сваю цэласнасць. Нават пасля малаважнага ўдару на скуры можа ўтварыцца сіняк. Проста ён будзе некалькі менш і святлей, чым пасля моцнага ўдару.\nСіняк можа сігналізаваць і аб сур'ёзных праблемах з ўнутранымі органамі і сістэмай кровазвароту.\nКалі на целе пачынаюць з'яўляцца плямы цёмнага колеру, з відавочнымі прыкметамі кровазліцця пад скурай, неабходна адразу ж адпраўляцца за дапамогай да адмыслоўца.\nЁсць яшчэ адзін від сінякоў пад вачыма. Іх яшчэ называюць «мяшкамі». Такая праблема ўзнікае ў выніку ператамлення арганізма, напрыклад, калі чалавек мала спіць, або ў яго жыцця доўгі час прысутнічае стрэсавая сітуацыя.\nКласіфікацыя сінякоў ўлічвае наступныя акалічнасці:\nЯкое яго размяшчэнне адносна крывяносных сасудаў. У гэтым выпадку гематома можа быць пульсавалай або непульсирующей. Першы выгляд утвараецца з-за парушэння цэласнасці буйной артэрыі, калі крывацек своечасова не было спынена. Калі дакрануцца да сіняка, будзе адчувацца пульсацыя, паколькі кроў працягвае штуршкамі паступаць у паражніну гематомы. Адпаведна, памер пашкоджанні будзе пастаянна расці. На самай справе такі сіняк вельмі небяспечны, таму медыцынская дапамога павінна быць аказана ў абавязковымпарадку.\nЯк шмат сабралася крыві. Калі разгледзець сіняк знутры, можна назіраць свернувшуюся кроў з рэшткамі вадкай кансістэнцыі. Пры пальпацыі хворага месца можна адчуць такую вадкасць.\nУ якім стане знаходзіцца назапашаная кроў.\nЯкое агульнае стан сіняка, і ёсць пагроза ўскладненні.\nЎскладненні могуць паўстаць з-за наяўнасці інфекцыі або пачатку запаленчых працэсаў. У гэтым выпадку сінякі дзеляцца на гнойныя і без нагнаення.\nСіняк можа быць подслизистым, падскурным, внутрикожным, внутриэпителиальным або змяшаным. Гэта залежыць ад лакалізацыі гематомы. Чым мацней механічная сіла, тым глыбей кровазліцце ў тканіны.\nСіняк і яго ступені цяжару\nГрадацыя цяжару такога пашкоджанні залежыць ад стану тканін і праходжання самога працэсу. У медыцыне вылучаюць наступныя ступені цяжару:\nПершая. У гэтым выпадку гематома мае лёгкі характар і выяўляецца на працягу першых сутак пасля таго, як было нанесена пашкоджанне. Мяккія тканіны асабліва не закрануты, у выніку чаго пры пальпацыі адчуваецца лёгкая боль. Калі паглядзець на удар, то асаблівай прыпухласці не назіраецца, а пашкоджанае месца захоўвае сваю функцыянальнасць.\nДругая. Гэта ўжо сярэдняя цяжар. У такім выпадку кровазліццё праяўляецца ўжо праз 3-5 гадзін. Траўма закранае бліжэйшыя тканіны і мышцы, з-за чаго пацыент можа адчуваць боль і без націску на балючае месца, а таксама няўзброеным поглядам бачная прыпухласць. Назіраецца лёгкая дысфункцыя пашкоджанага месца: напрыклад, калі пацярпела рука або нага, свабодна рухаць імі вельмі цяжка.\nТрэцяя ступень - сама цяжкая. Сіняк праяўляецца літаральна ў першы гадзіну пасля перанесенай траўмы. Пакутуюць не толькі верхнія пласты скуры, але і мышцы, з-за чаго адчуваецца моцны болевы сіндром. Таму назіраецца моцная дысфункцыя. Пашкоджанае месца моцна апухае.\nКалі не назіраецца ніякіх ускладненняў, працэс гаення якія ўтварыліся гематом павінен прайсці тры асноўныя стадыі:\nНа першай стадыі сіняк выглядае як прыпухласць чырвонага колеру. Што тычыцца памераў і якая суправаджае болю, тут асноўную ролю адыгрывае ступень пашкоджання. Праз 2-3 дня ярка-чырвоны адценне становіцца чырвоным, ці з'яўляецца фіялетавы сіняк.\nНа другой стадыі гематома мяняе колер з цёмнага на жоўты. Такая змена пачынаецца з краёў кровазліцця і паступова дасягае цэнтра. Калі плошча пашкоджанні вялікая, то жоўтыя сінякі невялікіх памераў з'яўляюцца па краях, а скура паміж імі набывае нармальныколер. Боль становіцца не такой моцнай.\nАпошні (заключны) этап назіраецца праз 1-2 тыдні пасля траўмы. Сіняк становіцца зелянявага адцення, прычым не варта палохацца, калі ён злёгку зменіць сваё месцазнаходжанне, апусціўшыся ўніз. Справа ў тым, што запечаная кроў таксама мае вагу, і на яе дзейнічае сіла цяжару. Таму сіняк «спаўзае». Прыпухласці памяншаюцца, болевы сіндром праходзіць, і скура становіцца нармальнага колеру.\nХацелася б адзначыць той факт, што плошча пашкоджання не павінна ацэньвацца як цяжар траўмы. Гэта значыць сіняк можа быць памерам у палову рукі, але пры гэтым кровазліццё закранула толькі верхнія пласты скуры, а мышцы засталіся цэлымі. Таксама варта сказаць пра тое, што гэтыя стадыі і арыентыровачныя тэрміны. Калі гематома будзе мець ўскладненне, сітуацыя можа скласціся інакш.\nУсе настолькі прывыклі да сінякоў ў паўсядзённым жыцці, што не лічаць патрэбным звяртацца за дапамогай да спецыялістаў. Бо большасць сінякоў праходзяць самі па сабе, і асаблівых намаганняў мы да гэтага не прыкладаем.\nАле, на самай справе, ёсць шэраг выпадкаў, калі дапамога проста неабходная, і аднымі толькі халоднымі кампрэсамі не абысціся. Такім чынам:\nкалі ўтварыўся сіняк цяжкай або сярэдняй ступені, а яго месца лакалізацыі - канечнасці: у гэтым выпадку вельмі вялікі рызыка траўміравання ўнутраных органаў, пералому або расколін костак;\nкалі неўзабаве пасля траўмы пачынае павышацца тэмпература, пачырваненне і прыпухласць павялічваюцца, з'яўляецца пульсуючая боль, што можа сведчыць аб ускладненні ў выглядзе інфікавання;\nкалі гематома пульсуе, гэта прамы прыкмета разрыву буйной артэрыі: неабходна ў тэрміновым парадку спыняць крывацёк;\nкалі ўтварылася гематома на целе не мела да гэтага ніякіх перадумоў - ні ўдараў, ні сціскаў, ні моцных націсканняў;\nтакія хваробы як цукровы дыябет, иммунодефицитное стан ці ж іншая праблема, звязаная з сістэмным або эндакрынным парушэннем, патрабуюць асаблівай увагі з боку спецыялістаў пасля перанесеных траўмаў (такія хворыя вельмі лёгка падхопліваюць інфекцыі);\nкалі выкарыстоўваюцца ўсе вядомыя метады, як паменшыць сіняк, а ён не праходзіць і нават не мяняе свой колер.\nУсе гэтыя моманты патрабуюць пільнай увагі з боку медыкаў, паколькі могуць мець сур'ёзныя ўскладненні. На сёння фармакалогія прапануе шырокі выбар сродкаў, якія дазволяць не толькі загаіць сіняк, але і спрыяць змены яго колеру. Асабліва адчувальныя ў гэтым дачыненні да жанчыны, так як сіняк можа «сапсаваць» іх знешні выгляд. Перад тым як прыбраць жаўцізнуад сіняка або загаіць яго цалкам з дапамогай народных сродкаў, варта даведацца, ці няма алергіі на якія-небудзь кампаненты. Лячыць гематому, сіняк ад якой потым пройдзе сам па сабе, вядома, можна, але дадаткова прыйдзецца вырашаць яшчэ і пытанне алергіі. Так што з гэтым трэба быць вельмі асцярожным і больш уважліва ставіцца да свайго цела.


Названая птушка 2019 года ў Беларусі\n08:58 01.11.2018 (абноўлена 08:51 01.11.2018)\nАдна з найбольшых папуляцый вялікага падворліка ў свеце гняздуецца ў лясах Беларусі.\nМІНСК, 1 ліс - Sputnik. Вялікі падворлік (лац. Aquila clanga) названы птушкай 2018 года ў Беларусі, паведамілі ў Грамадскай арганізацыі "Ахова птушак Бацькаўшчыны" (АПБ).\n© Photo: Птицы Европы\nУ Беларусі знайшлі новы від птушак\nВялікі падворлік - адна з самых рэдкіх драпежных птушак Еўропы, яна знаходзіцца пад пагрозай знікнення. Як распавялі ў АПБ, адна з найбольшых папуляцый вялікага падворліка ў свеце гняздуецца ў Беларусі.\n"120-150 пар гэтых птушак жыве ў нашых лясах - гэта больш, чым ва ўсім Еўрасаюзе", - адзначылі ў арганізацыі.\nКаб захаваць папуляцыю вялікага падворліка ў Беларусі, АПБ ужо некалькі гадоў праводзіць акцыю "Выратуй падворліка!". У яе рамках праводзяцца экспедыцыі па пошуку гнёздаў гэтых птушак, каб потым выяўленыя ўчасткі аддаць пад ахову. Таксама інспектуюць ужо вядомыя гнёзды, каб папярэдзіць шкоду для падворліка і пакараць парушальніка. Грошы на правядзенне акцыі збіралі краудфандынгам.\nВялікія падворлікі жывуць пераважна ў глухіх месцах на балотах і каля іх, гэтыя птушкі пазбягаюць кантакту з чалавекам.\nПадворлік часцей за ўсё засяляе раўніны і гняздуецца на дрэвах. Ён палюе, лунаючы на вялікай вышыні, або шукае здабычу на зямлі. Сілкуюцца падворлікі грызунамі, змеямі, земнаводнымі і дробнымі птушкамі.\nУ Беларусі ўжо больш за 15 гадоў кожны год абіраюць птушку года. Птушкай 2018 года быў названы чорнагаловы шчыгел (лац. Carduelis carduelis). Гэтую кемлівую птушачку з яркім апярэннем любяць не толькі за спевы, але і за вясёлы нораў.\nБеларусь, Ахова птушак Бацькаўшчыны


Главная / О Совете / Пресса о совете / Што перашкаджае мадэрнізацыі?\n«Такі парадак дня невыпадковы, — заявіў старшыня савета Пётр Пракаповіч. — Вы ўсе памятаеце, што два гады таму падчас сустрэчы з Прэзідэнтам Беларусі мы атрымалі ад кіраўніка краіны шэраг задач. І на першым месцы сярод іх — актывізацыя і прыцягненне бізнесу ў мадэрнізацыю айчыннай эканомікі. Менавіта пытанні мадэрнізацыі для нас з’яўляюцца галоўнымі. Толькі ў выніку яе мы можам вырашыць пытанні павышэння канкурэнтаздольнасці нашай эканомікі, заваявання ўнутранага і знешніх рынкаў. Тым больш рынку Еўразійскага эканамічнага саюза». Кіраўнік савета звярнуў увагу на тое, што праблем у краіне шмат, а савет пры Прэзідэнце толькі адзін — па развіцці прадпрымальніцтва. Гэта сведчыць пра тое, што дзяржава разумее важнасць зладжанай працы менавіта гэтай сферы. А значыць, і бізнес павінен у сваю чаргу разумець асабістую адказнасць за развіццё краіны.\nУладзіслаў КУЛЕЦКІ, газета "Звязда"\nТеги: СМИ Звязда модернизация Петр Прокопович


31 кастрычнік 2018, 17:15\nБеларусь, зявіў Аляксандар Лукашэнка, можа «суправаджаць» правядзеньне выбараў на Данбасе, «зыходзячы з разуменьня таго, што гэта неад’емная частка Ўкраіны».\nНа адкрыцьці сустрэчы Асноўнай групы Мюнхенскай канфэрэнцыі па бясьпецы 31 кастрычніка ў Менску Аляксандар Лукашэнка агучыў шэраг прапановаў па вырашэньні канфлікту на паўднёвым усходзе Ўкраіны. Паводле БелТА, ён прапанаваў:\nПашыраць магчымасьці маніторынгавай місіі АБСЭ і трохбаковай кантактнай групы (Расея, Украіна, АБСЭ), а таксама дыялёг парлямэнтараў, рэгіянальных уладаў, экспэртаў і грамадзянскай супольнасьці;\nНа разгортваньне міратворчай місіі, дадаў Лукашэнка «часу амаль ужо не засталося», а працу ў «нармандзкім фармаце» (між кіраўнікамі Расеі, Украіны, Францыі і Нямеччыны) трэба актывізоўваць, але, адзначыў Лукашэнка яе «можа быць недастаткова».\nЛукашэнка таксама заявіў, што «нашая плянэта падышла да краю прорвы, за якой знаходзіцца глябальны канфлікт», і зноў згадаў ідэю «новага Хэльсынскага працэсу», бо «вялікія дзяржавы губляюць статус гарантаў стабільнасьці».\n«Мы нярэдка чулі, што, маўляў, Беларусь занадта наіўная, высоўваючы такога роду прапановы, — казаў Лукашэнка. — Некаторыя намякалі на тое, што і ня справа гэта Беларусі. Некаторымі беларуская ініцыятыва была нават успрынятая як прапанова аб пераглядзе дзейнай рэгіянальнай сыстэмы бясьпекі, якая, дарэчы, не працуе. Хачу падкрэсьліць: мы ніколі не прапаноўвалі нічога перакрэсьліваць».\nТаксама ён адзначыў, што ня хоча аказацца на «лініі новага цывілізацыйнага разлому, на вастрыі блёкавага процістаяньня між Усходам і Захадам» — маўляў, «калі б моцныя гэтага сьвету прыйшлі да дамоўленасьці не цягнуць дзяржавы Усходняй Эўропы ў розныя вайскова-палітычныя блёкі, не патрабаваць пацьвярджэньня ляяльнасьці ў шкоду іхным сувэрэнным інтарэсам, гэты рэгіён стаў бы трансгранічным поясам стабільнасьці і ўзаемадзеяньня».\nБеларусь тым часам знаходзіцца з Расеяй у адным ня толькі вайсковым, але і палітычным, і эканамічным блёку — так званай «Саюзнай дзяржаве».


У Гомелі адраджаецца парафія праз 80 год пасля знішчэння - Vatican News\nМакет новага касцёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі\nУрачыстае пасвячэнне месца пад будоўлю касцёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі\nУ Гомелі адраджаецца парафія праз 80 год пасля знішчэння\nДапаможны біскуп Пінскай дыяцэзіі Казімір Велікаселец 15 жніўня 2018 г. у Гомелі асвяціў крыж і зямлю на месцы будаўніцтва новага касцёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі. Парафія з такім тытулам існавала ў горадзе да 1938 г. Затым улада бальшавікоў знішчыла яе, святары былі рэпрэсаваныя і расстраляныя, а ў 1940 г. храм, які знаходзіўся на цэнтральнай плошчы, быў узарваны камуністамі.\nБіскуп Велікаселец, калі прыехаў служыць у Гомель, аднавіў парафію і зарэгістраваў яе ў 2013 г., затым пачаў дабівацца выдзялення ўчастку для будаўніцтва святыні. Узводзіць касцёл вырашылі не на гістарычным месцы, а ў Савецкім раёне горада. На цэнтральнай плошчы пабудаваць святыню цяпер амаль немагчыма, і ў гэтым няма вялікага сэнсу. Бо пакуль адзіны касцёл у горадзе знаходзіцца зусім побач, а ў іншых раёнах Гомеля няма каталіцкіх святыняў.\nУчастак пад будаўніцтва новай святыні быў выдзелены на ўскрайку горада, сёлета там пачаліся падрыхтоўчыя працы. Ужо выкапаны катлаван і пракладзены камунікацыі, усталяваны крыж і фігура Божай Маці, будуецца тут і часовая драўляная капліца.\nДатай асвячэння месца будоўлі касцёла Унебаўзяцця Панны Марыі была выбрана сёлетняя ўрачыстасць. Падчас набажэнства мясцовыя парафіяне маліліся аб Божым благаслаўленні будоўлі. Як знак Божага благаслаўлення вернікі ўспрынялі раптоўны дождж. Роўна ў 15.00, калі павінна было распачацца набажэнства, лівень шчодра паліў зямлю. Бог сам асвяціў гэта месца, упэўнены біскуп Велікаселец.\n“Гістарычная парафія аднаўляецца, і там, дзе ёсць вернікі, там павінна быць св. Імша, а яна павінна быць у святыні. Пытанне аб выдзяленні месца для будаўніцтва вырашалася амаль чатыры гады. І цяпер просім Пана аб тым, каб Ён благаславіў гэтае месца, каб тут быў дом Божы, каб людзі маглі тут маліцца. Бо мэта нашага жыцця – шанаваць Бога, а Пан будзе нас дабраслаўляць. Бацькі любяць сваіх дзяцей, мы ўсе дзеці Пана, і Ён любіць нас, а на любоў трэба адказваць любоўю. Мы не адным хлебам жывём. Наша жыццё залежыць ад таго, як мы молімся. Адыдзем ад Бога – перастанем любіць адзін аднаго”, - перасцярог іерарх.\nВыгляду знішчанай камуністамі святыні новы касцёл мець не будзе. Ён спраектаваны ў псеўдагатычным стылі, выцягнуты ўгору і мае 30-метровыя вежы, бо побач месцяцца шматпавярховыя дамы, якія б закрывалі сабой невысокі касцёл.\nЦікава, што вуглавы камень новага касцёла ў Гомелі ў 2015 г. благаславіў папа Францішак. Будзе закладзены ў падмурак яшчэ і невялікі каменьчык, які біскуп Казімір Велікаселец прывёз з Назарэту, роднага горада Езуса Хрыста, падчас нацыянальнай пілігрымкі ў Святую Зямлю.\nПакуль у 500-тысячным Гомелі ёсць толькі адзін каталіцкі храм, які ў нядзелі і асабліва ў асноўныя ўрачыстасці змяшчае з цяжкасцю ўсіх, хто жадае ўдзельнічаць у св. Імшы. Да таго ж вернікам, што жывуць у іншых раёнах горада, доўга дабірацца да касцёла, размешчанага на вуліцы Савецкай.\n16 жніўня 2018, 11:29


Пытанні працаўладкавання і не толькі\nГлавная/Общество/Пытанні працаўладкавання і не толькі\nПытанні працаўладкавання і не толькі даводзіцца вырашаць у ходзе асабістых прыёмаў грамадзян і “прамых тэлефонных ліній” дэпутату раённага і абласнога Савета дэпутатаў Мікалаю АРАШКЕВІЧУ.\n– Беспрацоўе – бадай, адна з самых распаўсюджаных праблем, якія хвалююць нашых грамадзян, – пачаў размову Мікалай Уладзіміравіч. – Усяго за апошнія паўгода да мяне звярнуліся 36 чалавек. 24 з іх прасілі са-дзейнічання ў пошуку работы. У асноўным гэта былі людзі сярэдняга ўзросту і моладзь. Але кожны павінен усвядоміць, што вырашыць адразу і станоўча падобныя пытанні ўдаецца, на жаль, не заўсёды. Усе ж ведаюць, наколькі складаная сітуацыя назіраецца сёння. Дакладна ведаю, што з тых, хто да мяне звяртаўся, 6 чалавек працаўладкаваны.\nНе перабольшу, калі скажу, што на другім месцы па праблемных пытаннях заўсёды стаяць камунальныя. Людзей хвалююць расцэнкі на газ, ваду, ацяпленне, капітальны рамонт… Колькі часу ў нас дзейнічаюць вызначаныя ліміты на рэсурсы, усё роўна мы ніяк не навучымся эканоміць. Адсюль – дадатковыя страты, якія асабліва адчувальныя ў зімовы перыяд.\nНе меншае ў землякоў зямельных спрэчак. Прычым, справа часам даходзіць да звароту да су-працоўнікаў міліцыі. Разбіраўся з падобнымі праблемамі разам з землеўпарадкавальнай службай райвыканкама. Яны, а таксама прадстаўнікі іншых арганізацый і ўстаноў заўсёды ўдзельнічаюць у сельскіх сходах і “Днях адкрытага пісьма”. Такая форма стасункаў з грамадзянамі па-ранейшаму застаецца вельмі актуальнай, аб чым сведчаць звароты не толькі ў час правядзення саміх мерапрыемстваў, але і пасля іх заканчэння – усё ж не кожны адважыцца задаць пытанне ўслых у зале.\nНа асабістых прыёмах людзі таксама цікавяцца шляхамі выхаду з цяжкага фінансавага становішча ААТ “Палессеэлектрамаш”. Сітуацыя, на жаль, працягвае заставацца складанай. Гэтае пытанне ўзнімалася перад нашым губернатарам Анатолем Лісам. Таму застаецца на кантролі як у раённых, так і абласных улад.\nЯшчэ адна праблема, якую зусім нядаўна абмяркоўвалі з калегамі па дэпутацкім корпусе, датычыла закрыцця лазняў у сельскіх населеных пунктах Лунінеччыны. Бюджэтнае фінансаванне аб’ектаў, на жаль, спынена. Прагучала прапанова лясгасу выдзяляць пэўныя ўчасткі для нарыхтоўкі буралому, каб выкарыстоўваць яго ў якасці паліва. Гэта значна паўплывала б на змяншэнне выдаткаў на ўтрыманне лазняў. Але ж трэба разумець, што працаваць яны для 2-3 наведвальнікаў не будуць… Ад камунальнай службы запатрабавана арганізаваць падвоз жадаючых памыцца ў тыя населеныя пункты, дзе такія аб’екты пакуль функцыянуюць. Каб змяніць сітуацыю ў лепшы бок, рэкамендую пашукаць сярод насельніцтва актывістаў, хто адважыўся б узяць на сябе адказнасць за работу лазні ў сваёй вёсцы. Добра было б, каб гэта аказаўся чалавек з прадпрымальніцкай жылкай, сапраўдны гаспадар – ініцыятыўны і настойлівы. Зрэшты, калі справа датычыць асабістага камфорту і сваіх землякоў, здаецца, вагацца не трэба.\nТак сталася, што наша сустрэча з М.У. Арашкевічам супала з яго пераменамі ў жыцці. Скарыстаўшыся правам на заслужаны адпачынак, Мікалай Уладзіміравіч змяніў род дзейнасці. Але спадзяемся, што гэта акалічнасць толькі станоўчым чынам паўплывае на яго дэпутацкую і грамадскую актыўнасць, а ў цэнтры клопатаў заўсёды будуць інтарэсы асобна ўзятага чалавека і малой радзімы ў цэлым.\nЦяпло матулінага дома\nКропку паставіць сесія\nГПК: польские пограничники привозят беженцев к границе Беларуси\nЕвропейская неделя мобильности пройдет с 16 по 22 сентября\nАлександр Лукашенко: “Мы обязательно будем защищать эту землю, как и наши предки”


Вы яшчэ не пасадзілі сваё дрэва Тады далучайцеся да добраахвотнай агульнарэспубліканскай акцыі “Тыдзень лесу-2016”.\nПа ініцыятыве Міністэрства лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь з 2 па 9 красавіка 2016 года па ўсёй рэспубліцы, у тым ліку і на Астравеччыне, пройдзе традыцыйная добраахвотная акцыя “Тыдзень лесу - 2016”, падчас якой кожны жадаючы зможа пасадзіць дрэва, і не адно. Сёлета яна прымеркавана да 30-годдзя з дня аварыі на Чарнобыльскай АЭС.\nСёлета асноўная мэта акцыі – прыцягненне грамадскай увагі да экалагічнай, эканамічнай і сацыяльнай ролі лясоў.\nУжо распачата папярэдняя рэгістрацыя валанцёраў і ўдзельнікаў акцыі. На сайце Астравецкага лясгаса ці па тэлефоне 22-0-61 усе жадаючыя могуць азнаёміцца са спісам аб’ектаў, на якіх будуць арганізаваны мерапрыемствы па пасадцы лесу, умовамі і тэрмінамі акцыі.\nАкрамя пасадкі дрэў, у гэты перыяд некаторыя групы валанцёраў будуць займацца ачысткай лесу ад несанкцыяваных звалак, добраўпарадкаваннем ляснога пітомніка і закладкай дэндрапаркаў.\nВарта адзначыць, што неабходны інвентар, механізмы і пасадачны матэрыял будзе прадастаўлены Астравецкім лясгасам, таксама будзе арганізаваны падвоз удзельнікаў акцыі на лясныя аб’екты.\nВы яшчэ не пасадзілі сваё дрэва? Тады далучайцеся да добраахвотнай агульнарэспубліканскай акцыі “Тыдзень лесу-2016”.


130 гадоў таму нарадзіўся вялікі беларускі тэолаг | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n130 гадоў таму нарадзіўся вялікі беларускі тэолаг\nСвятар, бенедыктынец, місіянер, доктар філасофіі і тэалогіі, публіцыст, беларускі грамадскі дзеяч Язэп Рэшаць нарадзіўся роўна 130 гадоў таму – 28 жніўня 1890 года ў Рушчанах каля Харошчы на Беласточчыне.\nПершую адукацыю Язэп Рэшаць атрымаў у школе ў Рушчанах. А ў 1908 годзе Язэп вучыцца ў Вільні ў епархіяльнай духоўнай семінарыі. За гэты час семінарыст знаёміцца з многімі беларусамі Вільні, далучаецца да іх, спрабуе свае сілы ў журналістыцы і публіцыстыцы.\nЗ 1913 года ён супрацоўнічае з каталіцкім тыднёвікам “Беларус”, шмат піша, друкуецца. Пасля заканчэння семінарыі, Язэп Рэшаць едзе ў Рым, і паступае ў Нямецкі інстытут (Germanicum). Але там правучыўся нядоўга, бо інстытут быў ліквідаваны. І Язэп працягвае адукацыю ў Грыгарыянскім універсітэце ў Рыме, які скончыў са ступенню доктара філасофіі і тэалогіі. У Рыме ён быў рукапакладзены ў святары. Дарэчы, падчас знаходжання ў Рыме ў 1918-1921 гадах Язэп Рэшаць з’яўляўся неафіцыйным прадстаўніком Беларускай Народнай Рэспублікі ў Італіі.\nУ 1921 годзе беларус вяртаецца на Бацькаўшчыну. Спачатку працаваў вікарыем-кааператарам у Гародні, а потым пераехаў у Вільню. Язэп Рэшаць стаў працаваць прафесарам філасофіі і апалагетыкі ў Віленскай духоўнай каталіцкай семінарыі. З усіх выкладчыкаў семінарыі ён быў адзіным шчырым беларусам. Адначасова выкладаў патрыстыку ва ўніверсітэце імя Стэфана Баторыя і Закон Божы ў Віленскай беларускай гімназіі.\nАле беларускія католікі ў былой Заходняй Беларусі ў той час спакойнага жыцця не мелі. Асабліва, калі Віленскім мітрапалітам у чэрвені 1926 года быў прызначаны Рамуальд Ялбжыкоўскі. Яго дзейнасць вызначалася вострым наступствам супраць усяго беларускага ў рэлігійным жыцці. У 1931 годзе той самы Ялбжыкоўскі нахабным чынам звольніў з ліку прафесараў Віленскай духоўнай каталіцкай семінарыі Язэпа Рэшаця. Ён хутка вяртаецца на родную Беласточчыну і працуе ў Беластоцкай настаўніцкай семінарыі, а з 1931 года пачаў душпастарскую дзейнасць у вёсцы Даўнары на Мазурах.\nЯзэп Рэшаць вызначаўся павагаю да навучэнцаў, цярплівасцю, адсутнасцю ўсялякай фанабэрыі і крытычнасці ў адносінах да тых, хто яго слухаў. Сваю пазіцыю па ахове скарбаў веры не раз выкладаў у артыкулах у часопісе “Хрысціянская думка” ды іншых выданнях. Асаблівай увагі заслугоўваюць ягоныя кнігі “Асновы хрысціянскай веры да беларускага народу” (Вільня, 1927), “З гісторыі апалагетыкі хрысціянскай” (Вільня, 1927), “Кароткі катэхізм для беларусаў-каталікоў” (Вільня, 1927), “Святыя” (Вільня-Львоў, 1937) і іншыя. Ён сам шчыра паверыў у беларускае адраджэнне напачатку ХХ стагоддзя і не шкадаваў сваіх сіл для таго, каб несці яму хрысціянскія каштоўнасці. Пад псеўданімам Язэп Рушчанец беларус з Беласточчыны напісаў і выдаў асобнымі кніжачкамі п’есы “Зорка-ідэя” (Вільня, 1933) і “Першыя ластаўкі” (Вільня, 1931).\nХутка айцец Рэшаць пераязджае ў ЗША. Але і там ён не адмовіўся ад сваіх ідэалаў, ад мары яшчэ паслужыць дзеля духоўнага адраджэння свайго народа. У Амерыцы ён зноў аддаецца выкладчыцкай і навуковай дзейнасці, працуе сярод беларускай эміграцыі. Аднак гэта ўжо было на схіле жыцця. Памёр айцец Язэп Рэшаць 15 лютага 1958 года.


Аляксандр Лукашэвіч выжыў і са шматлікімі ўзнагародамі вярнуўся дадому - Новости города Крупки и Крупского района | Сайт газеты "Крупскі веснік"\nАвтор admin / Земляки / Вторник, 27 октября 2020 16:24\t/ Просмотров: 1532\nЗ нашых вяскоўцаў не ўсе вярталіся з фронту. Аляксандру Еўдакімавічу Лукашэвічу пашанцавала – прыйшоў з вайны жывым.\nЗвычайна перад Святамі Перамогі і гадавінамі вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў разам з вучнямі школы я наведваў ветэранаў вайны. Надараліся сустрэчы і ў звычайныя дні, калі мы аказвалі ветэранам дапамогу па хатняй гаспадарцы, пры гэтым доўга гутарылі, запісвалі іх успаміны.\nНевысокага росту, вельмі рухавы і гаваркі, Аляксандр Еўдакімавіч пры сустрэчы заўсёды выклікаў да сябе прыхільнасць. Здаралася, калі заходзіў да яго зімою, мы сядзелі ў хаце ля грубкі, грэліся і пры агні напаўгалоску вялі размовы пра мінулую вайну, іншы раз крыху спрачаліся, даючы волю эмоцыям.\nНа першы погляд, працоўная і ваенная біяграфія Аляксандра Лукашэвіча падобная на сотні тысяч тых, хто са зброяй у руках змагаўся з нямецка-фашысцкімі захопнікамі ў гады вайны, набліжаў Вялікую Перамогу. Аднак у яго біяграфіі ёсць і асаблівасці. Нарадзіўся ён у 1915 годзе ў вёсцы Нача. У 1937 годзе быў прызваны ў Чырвоную Армію.\n– Калі фашысты напалі на Польшчу, – успамінаў Аляксандр Еўдакімавіч, – наша кіраўніцтва вырашыла неадкладна вызваліць Заходнюю Украіну і Заходнюю Беларусь. Як вядома, гэтыя тэрыторыі знаходзіліся ў той час пад уладай Польшчы. У 1939 годзе нашы часці былі размешчаны непадалёк граніцы з Польшчай.\nУ вызваленні гэтых рэгіёнаў і прымаў актыўны ўдзел мой суразмоўца. Калі пачалася Вялікая Айчынная вайна, Аляксандр Лукашэвіч знаходзіўся ў дзеючай арміі, быў танкістам. Вайну сустрэў у горадзе Уладзімір-Валынскі ў складзе 16-й танкавай арміі. Удзельнічаў у баявых аперацыях па вызваленні гарадоў Луцк, Ковель, Дубна і Роўна.\n– Баі былі вельмі жорсткімі, – працягваў ветэран. – Ворагі адчайна супраціўляліся. Аднак нам удавалася вызваляць украінскія гарады, праўда, цаной пэўных страт. Тады загінула шмат нашых таварышаў. Многіх помніў па прозвішчах. Вайна і ёсць вайна...\nУдзельнічаў Аляксандр Лукашэвіч і ў абароне Ленінграда, калі нашу армію перакінулі на поўнач. Вельмі кровапралітнымі былі баі за паўночную сталіцу. Вось што аб гэтым гаварыў мой суразмоўца:\n– Неймаверныя цяжкасці і выпрабаванні, што выпалі на долю мужных абаронцаў Ленінграда, не зламалі іх баявы дух. Пра адважных, вынослівых, смелых ленінградцаў напісана нямала. Прыкладаў мужнасці і гераізму можна прыводзіць бясконца. Я таксама ўзнагароджаны медалём «За абарону Ленінграда».\nМоцны нямецкі гарнізон знаходзіўся на станцыі Дно, што пад Ленінградам, дзе таксама ішлі ўпартыя баі. Пры вызваленні станцыі загінула шмат нашых салдат і афіцэраў. У выніку вялікіх намаганняў нямецкі гарнізон быў разбіты. Тады былі ўзяты ў палон вялікі нямецкі ваеначальнік і яшчэ некалькі афіцэраў з важнейшымі дакументамі. За паспяховыя дзеянні і праяўленую мужнасць Аляксандр Еўдакімавіч быў узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі.\nТанкісту Лукашэвічу давялося шмат паваяваць, шмат чаго зведаць. У 1943 годзе прымаў удзел у вызваленні суседняй Прыбалтыкі, атрымаў медаль «За баявыя заслугі».\n– Быў выпадак, калі прыйшлося гарэць у танку, – успамінаў ён. – Аднак сіламі экіпажа ўдалося ўтаймаваць агонь і застацца цэлымі і непашкоджанымі. Праўда, вопратка крыху абгарэла пры тушэнні і прапахла палівам і дымам. Нам, танкістам, было крыху лягчэй у тым сэнсе, што гэта ўсё ж была самаходная баявая машына. Артылерыстам прыходзілася цяжэй, асабліва ў пачатку вайны, калі ўстаноўкі прыходзілася цягаць коньмі і нават самім часта ўпрагацца. А тут яшчэ маразы за трыццаць градусаў. Мароз прабіраў да касцей, таму што салдацкія шынялі не ратавалі ад холаду. Праўда, крыху пазней далі цяплейшыя бушлаты і сібірскія валёнкі. Цікава, што ніхто не хварэў на прастуду, былі маладыя, загартаваныя. Добрую дапамогу пачалі аказваць саюзнікі, англічане і амерыканцы. Для перавозу нашых гармат прыстасавалі «студбекеры», якія выдатна спраўляліся пры транспарціроўцы. Дапамагалі саюзнікі зброяй і боепрыпасамі, адзеннем і харчаваннем.\nВарта адзначыць, што ў нашага ветэрана быў працяглы баявы шлях – з 1937 па 1945 гады. Служыў у 2-й польскай дывізіі, а іх было чатыры. Першая насіла імя легендарнага рэвалюцыянера Тадэвуша Касцюшкі.\n– Другая польская дывізія складалася напалову з савецкіх салдат і афіцэраў, – працягваў свае ўспаміны Аляксандр Лукашэвіч. – Камандны састаў быў у асноўным савецкім. Ваявалі разам, бо справа ў нас была адна – выгнаць ворага са сваёй зямлі. Адносіны з польскімі салдатамі былі цёплымі і дружалюбнымі.\nУ саставе польскай дывізіі наш зямляк разам са сваімі баявымі таварышамі вызваляў Польшчу. Затым з баямі яны фарсіравалі раку Нейсе, дзе была разбіта фашысцкая армія і захоплены горад Штэкену. Гэта было ўжо ў маі 1945 года. Тут загінулі многія нашы байцы, камандзір і камісар брыгады, тут ветэран і сустрэў Перамогу.\n– Было і радасна, і сумна, – зазначыў Аляксандр Еўдакімавіч. – Радасна за Перамогу, сумна і балюча за загінулых баявых таварышаў.\nКожны раз у Дзень Перамогі Аляксандр Еўдакімавіч адзяваў свой пінжак з узнагародамі і прыходзіў на ўрачыстыя мітынгі. Мы, маладое пакаленне, ганарыліся нашымі вызваліцелямі, якія набліжалі Перамогу.\nПасля вайны Аляксандр Лукашэвіч шмат гадоў працаваў на чыгунцы, аднаўляў разбураную гаспадарку. Час няўмольны. Няма ўжо сярод нас ветэрана вайны Аляксандра Еўдакімавіча Лукашэвіча. Аднак вяскоўцы, дзеці, унукі і праўнукі помняць і свята ўшаноўваюць тых, хто прынёс нам мір на зямлі.\nЛидеры пионерских организаций прошлых лет поделились своими воспоминаниями


З гісторыі нацыянальнага школьніцтва - Краязнаўчая газета\nГісторыя Пераемнікі З гісторыі нацыянальнага школьніцтва\nЯзэп Шнаркевіч – стваральнік Нясвіжскай беларускай гімназіі\nЯзэп Канстанцінавіч Шнаркевіч. Гэты настаўнік і культурна-асветны дзеяч не трапляе ў катэгорыю забытых або невядомых дзеячаў. Біяграфічны артыкул пра яго змешчаны не толькі ў нясвіжскай раённай кнізе «Памяць», але і ў 6-томнай «Энцыклапедыі гісторыі Беларусі». У перыядычных выданнях друкаваліся яго ўспаміны. Але, як мне падаецца, пакуль не была зробленая спроба асвятліць жыццё гэтага чалавека, акцэнтаваўшы ўвагу менавіта на «нясвіжскім перыядзе». Да таго ж, некаторыя факты, прыведзеныя ў вышэйзгаданых даведках, патрабуюць удакладнення.\nЯ. Шнаркевіч нарадзіўся 10 (22) чэрвеня 1888 г. у вёсцы Саская Ліпка недалёка ад Нясвіжа, у сялянскай сям’і. Пра бацькоў і сваякоў звестак няма, але чытаючы ўспаміны, можна зрабіць выснову, што сям’я была вялікая: аўтар згадвае дваіх сясцёр і братоў. Па ўзроўні дабрабыту Шнаркевічы хутчэй належалі да сярэдняга, чым да заможнага сялянства. Можна меркаваць, што менавіта Язэпу бацькі вырашылі даць найбольш добрую, наколькі гэта было для іх магчыма, адукацыю. З улікам, што ў Саскай Ліпцы не было нават пачатковай школы, азы навукі хлопчык мог спасцігаць або ў Вялікай Ліпе, або ў Квачах, дзе дзейнічалі школы граматы. Дакладна вядома, што пазней ён вучыўся ў Нясвіжскай настаўніцкай семінарыі, якую скончыў у 1907 г.\nМалады настаўнік адпрацаваў адзін год у в. Вялікае Сяло Рубяжэвіцкай воласці Мінскага павета, а потым, з 1908 да 1913 г., выкладаў рускую мову і геаметрыю ў Гомельскай чыгуначнай школе.\nЗ 1913 па 1916 г. Я. Шнаркевіч вучыўся ў Магілёўскім настаўніцкім інстытуце, пасля заканчэння якога быў мабілізаваны ў войска. Служба праходзіла ў запасным палку, потым была рэвалюцыя і курсы тэлеграфістаў у Бабруйску. Менавіта пасля лютаўскай рэвалюцыі Шнаркевіч далучыўся да беларускага нацыянальнага руху, удзельнічаў у з’ездзе настаўнікаў Мінскай губерні. А ў студзені 1918 г., дэмабілізаваўшыся з войска, атрымаў накіраванне на працу ў адну з беларускіх школ Мінска. Праўда, гэтую школу яшчэ належала стварыць.\nПа тым часе школы з беларускай мовай выкладання былі нечым новым. І не ўсе ўспрымалі іх, як належнае. Многія лічылі, што школа якраз павінна «дапамагчы» пазбавіцца сваёй мовы і перайсці на «культурную» – рускую ці польскую. А тут усё было наадварот. Пазней настаўнік згадваў свайго першага вучня, які прыйшоў запісвацца ў беларускую школу Мінска. «Быў гэта зусім малы хлопец гадоў васьмі, сын нейкага рабочага, зусім яшчэ няграматны, белагаловы, з белым дзіцячым тварам, на якім свяціліся ясныя сінія вочкі. Звалі яго Андрэем Андрэевым. Не зважаючы на вялікую адлегласць, холад, снежныя заносы, агульны неспакой з прычыны акупацыі, гэты вучань быў адным з самых акуратных і пільных. Як я пасля даведаўся, бацька яго пасылаў свядома ў беларускую школу, сваю родную». Нягледзячы на цяжкасці, у школе набралася каля 60 вучняў.\nУвосень 1919 г., ужо пры польскай акупацыі, Я. Шнаркевіч стаў выкладчыкам беларусазнаўства ў вышэйшай пачатковай школе Мінска, а неўзабаве ўзначаліў яе і цалкам беларусізаваў. Адзін з вучняў згадваў, як моцна адрозніваўся гэты настаўнік ад выкладчыкаў старой загартоўкі: «чалавек гадоў пад трыцаць, хадзіў у высокіх ботах і кароткім кажушку. Пачаў ён з таго, што нашае, сваё, нічым не горшае за чужое, а часам нават і лепшае. Так, ён тлумачыў, што вось звычайны кажух лепш за паліто, сшытае з фабрычнага матэрыялу… Праз некаторы час настаўнік раздаў кожнаму з нас па тры кнігі: граматыку Тарашкевіча, “Родныя зьявы” Коласа і “Дыямэнты беларускай паэзіі”. Апавяданні Коласа былі прымітыўныя, але такія блізкія, такія сардэчныя… Здаецца, з гэтага пачалося захапленне беларускаю літаратурай, якая ў той час была такою слабенькай…». Вучня, які пакінуў гэтыя ўспаміны, звалі Мікалай Улашчык – у далейшым ён стане выдатным гісторыкам, доктарам навук. А свайго настаўніка будзе памятаць і праз паўстагоддзя. У 1966 г. напіша яму ліст і дашле сваю манаграфію «Перадумовы сялянскай рэформы 1861 г. у Літве і Заходняй Беларусі», зазначыўшы, што ў ёй «…знаходзіцца нейкая частка і Вашай працы».\nНамаганнямі Я. Шнаркевіча і яго калегаў (А. Данілевіча, Т. Грыба, С. Рак-Міхайлоўскага) у 1919 г. у Мінску дзейнічалі 10 беларускіх школ, у якіх было 1 113 вучняў і 42 настаўнікі. Адначасова з педагагічнай дзейнасцю Я. Шнаркевіч узначальваў «Беларускі вучыцельскі саюз», адной з галоўных мэтаў якога была матэрыяльная падтрымка настаўнікаў. Ужо тады давялося ўступаць у канфлікты з польскай адміністрацыяй, якая ўсяляк замінала беларускаму школьніцтву.\nНа пачатку жніўня 1920 г. Я. Шнаркевіч стаў адным з кіраўнікоў беларускага аддзела народнага камісарыята асветы ССРБ. А восенню таго ж года накіраваўся ў Заходнюю Беларусь, якая ўвайшла ў склад Польскай дзяржавы, для разгортвання там культурна-асветніцкай дзейнасці. Матывы гэтага пераезду да канца не зразумелыя. Паводле адной з версіяў, бальшавіцкае кіраўніцтва проста вымусіла Шнаркевіча, які быў сябрам партыі беларускіх эсэраў, пакінуць Савецкую Беларусь. Так ці іначай, напрыканцы 1920 г. ён апынуўся ў родным Нясвіжы і стаў працаваць выкладчыкам у прыватнай жаночай гімназіі. Дырэктарам гэтай установы быў Кандрат Шчансновіч. Менавіта ён узначальваў Нясвіжскую настаўніцкую семінарыю ў перыяд, калі там вучыўся Шнаркевіч. Цяпер былы вучань і настаўнік працавалі разам. У паразуменні са Шчансновічам колішні семінарыст пачаў рабіць першыя крокі па беларусізацыі гімназіі.\nПольскія ўлады непрыхільна ставіліся да развіцця беларускага школьніцтва. У Навагрудскім ваяводстве, у склад якога ўваходзіў Нясвіж, закрыццё беларускіх школ было прадугледжана спецыяльным цыркулярам ад 18 верасня 1921 г. Беларускую мову забаранялася вывучаць не толькі як асноўны прадмет, але і як дадатковы. Тым не менш, у прыватных навучальных установаў была пэўная альтэрнатыва. Рускамоўныя гімназіі маглі пераходзіць або на мясцовую мову навучання (г.зн. на беларускую) або на польскую. У апошнім выпадку яны атрымлівалі разнастайную падтрымку і набывалі правы дзяржаўных школ, у першым – іх чакаў доўгі шлях змагання за права існавання. Менавіта першым шляхам вырашылі ісці Я. Шнаркевіч і яго паплечнікі. Летам 1921 г. Юрый Жаўняркевіч атрымаў канцэсію (дазвол) на набор вучняў у 1-ы і 2-і коэдукацыйныя (змяшаныя) класы гімназіі з беларускай мовай навучання. Кіраўніком гэтых класаў стаў Я. Шнаркевіч, кіраўніком рускамоўных класаў (з 3-га па 8-ы) заставаўся К. Шчансновіч. Камплектаванне беларускіх класаў ішло з вялікімі цяжкасцямі. Сюды было забаронена прымаць дзяцей іншых нацыянальнасцяў, а таксама беларусаў каталіцкага веравызнання. Вельмі непрыхільна паставіліся да «канкурэнтаў» і кіраўнікі рускай мужчынскай гімназіі. Усё гэта прывяло да таго, што ў 1-ы клас запісалася толькі 8 вучняў, а ў 2-і – 10.\nУ верасні, калі павінны былі пачацца заняткі, польскія ўлады падрыхтавалі яшчэ адзін «сюрпрыз». На другі дзень прыёмных экзаменаў павятовы стараста Ежы Чарноцкі рэквізаваў будынак жаночай гімназіі, у якім перад пачаткам навучальнага года быў зроблены рамонт. Увесь інвентар быў выкінуты на вуліцу. Намаганні вярнуць будынак, звароты да старасты, навагрудскага ваяводы, у міністэрствы асветы і ўнутраных справаў, поспеху не мелі. Заняткі давялося пачынаць у двух невялікіх пакоях на прыватнай кватэры адной з настаўніцаў. З-за малой плошчы памяшкання яны праходзілі ў тры змены і ў вялікай цеснаце. Улады разлічвалі, што сутыкнуўшыся з такімі цяжкасцямі, гімназія сама сабой будзе вымушаная спыніць дзейнасць. Але сваё важкае слова сказалі нясвіжане, якія прадаставілі ўласныя дамы на Альбянскай вуліцы для размяшчэння школы. Ветэрынарны фельчар Апанас Вітушка выдзеліў тры пакоі для заняткаў 5 – 8 класаў, Нікадзім Дылеўскі – пакой для 3 класа, а Міхаіл Кулакоўскі – два пакоі для беларускіх класаў і пры гэтым цалкам адмовіўся ад аплаты.\nКласы былі невялікія, кожны меў асобны пакой, заняткі ішлі ў дзве змены. Гэта было выклікана тым, што кіраўнік беларускай плыні Я. Шнаркевіч адзін выкладаў усе агульнаадукацыйныя прадметы, а ў старэйшых класах гімназіі вёў яшчэ беларускую мову, спевы і фізкультуру. Нямецкую мову выкладала Ніна Шчансновіч, польскую – Я. Смоліч, Закон Божы – Васіль Валасовіч, праваслаўны святар з вёскі Лань. Падручнікаў не хапала, таму настаўнікі хутка асвоілі лекцыйны метад выкладання, а вучні прызвычаіліся пісаць падрабязныя канспекты.\nДа цяжкіх умоваў працы дадавалася не найлепшае матэрыяльнае становішча настаўнікаў. Гімназія была прыватнай і магла існаваць толькі за кошт аплаты бацькамі вучобы сваіх дзяцей. А паколькі вучняў было мала, і тыя з незаможных сем’яў, то часта замест грошай даводзілася задавольвацца натуральнай аплатай у выглядзе прадуктаў, дроваў і г.д. Да таго ж гімназія працавала ва ўмовах жорсткай канкурэнцыі з боку рускай і польскіх школаў. Гэта вымагала ад настаўнікаў трымаць высокі ўзровень.\nУ такіх умовах прайшоў першы навучальны год. З нагоды яго завяршэння была зладжаная вечарына; сабралася шмат народа з горада і навакольных вёсак. Вучні адыгралі п’есу «Чорт і баба», чыталі вершы Янкі Купалы, Якуба Коласа, Максіма Багдановіча, Францішкі Багушэвіча, хор у нацыянальных касцюмах выканаў народныя песні. Вечарына прайшла з вялікім поспехам і аказала значнае маральнае ўздзеянне на грамадства. Беларускае насельніцтва Нясвіжа і ваколіцаў, убачыўшы поспехі гімназіі, пачало ставіцца да яе з большым даверам.\nАндрэй БЛІНЕЦ, старшы навуковы супрацоўнік Нацыянальнага гісторыка-культурнага музея-запаведніка «Нясвіж»\n(Далей артыкул чытайце ў №№ 16 і 17 “Краязнаўчай газеты”)\n Аляксандра Гесь падае ў якасці года нараджэння 1886 г.\nПапярэднi артыкулВесткі з БФК: 30 гадоў арганізацыі\nНаступны артыкулТрадыцыі Клімавіччыны


Зміцер Косцін: Хацелася б каб фестываль прыжыўся і стаў традыцыйным | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЗміцер Косцін: Хацелася б каб фестываль прыжыўся і стаў традыцыйным\nЗміцер Косцін: Хацелася б каб фестываль прыжыўся і стаў традыцыйным (абноўлена)\nФестываль абуджаных Tutaka стартуе сёння, 6 жніўня, на Беласточчыне. Цягам двух дзён удзельнікаў чакаюць канцэрты, дыскусіі, прагляды фільмаў, майстар-класы для дзяцей і дарослых, а таксама супольныя забавы.\nФестываль пройдзе ва ўрочышы Барык каля Гарадка, там, дзе 30 гадоў адбывалася “Басовішча”. Як кажа адзін з арганізатараў, журналіст Польскага радыё Беласток Зміцер Косцін, хоць месца і тое самае, але ідэя фестывалю ўжо іншая.\nШто нас чакае сёння і заўтра на фестывальных пляцоўках – раскажа наш сённяшні госць.\nРР: Будзем гаварыць пра фестываль Tutaka. Ён стартуе ўжо сёння. Разумею, што арганізатары, напэўна, змучаныя арганізацыйнымі пытаннямі. Але ўсе ўдзельнікі ў вялікім чаканні. З якім настроем асабіста падыходзіш як арганізатар да сённяшняга дня?\nЗміцер Косцін: Скажу шчыра, што аднекуль з’яўляюцца дадатковыя сілы. Заўсёды пачынаць нешта цяжка. Але чаканне эфекту заўсёды крыху хвалюючае, і таму сапраўды мы стомленыя. Спім, хто можа спаць, па некалькі гадзін. Калі ёсць гэтая магчымасць. Але мне здаецца, што найважнейшае тое, каб гэты фестываль адбыўся і пакінуў добрыя ўражанні. Таму што ёсць вялікія чаканні. Вядома, ёсць параўнанне з фестывалем «Басовішча», які два гады таму, 30-ым сваім фестывалем, завершыў сваю гісторыю. Мы пачынаем у тым самым месцы, спрабуем зрабіць нешта новае, крыху інакш. Вельмі хочацца, каб і гэтая канцэпцыя, гэтая ідэя фестывалю сучаснай беларускай культуры і традыцыі прыжылася, прынялася і мела далейшы працяг.\nРР: Акурат звярну ўвагу, што гэта будзе не проста музычны фестываль, музычны вечаровы складнік – гэта адна з яго частак, таму што шмат будзе і дыскусіяў, шмат аўтарскіх сустрэч, майстар-класы, заняткі для дзяцей. Фактычна, калі глянуць на праграму, вы запаўняецца цалкам два фестывальныя дні. То бок, нон-стоп будзе нешта адбывацца і кожны ў любы момант можа знайсці нешта для сябе. Мне падаецца гэта такім цікавым падыходам. Для тых, хто хацеў бы штосьці сказаць на адрас арганізатараў, я адзначу, што гэтыя людзі ў вельмі кароткія тэрміны зрабілі вельмі шмат, і замест таго, каб штосьці крытыкаваць, трэба проста прыехаць у Барык, і ў гэтыя два дні знойдзецца чым заняцца. І калі хтосьці хоча дапамагчы, нешта ўнесці сваё, таксама можна будзе гэта зрабіць.\nЗміцер Косцін: Увогуле падрыхтоўка, ідэя гэтага фестывалю вельмі адкрытая, належыць ідэолагу гэтага фестывалю Паўлу Станкевічу, старшыні Фонда «Тутака», каб адкрывацца на ўсе цікавыя актыўнасці. Менавіта таму з’явіліся майстар-класы, нейкія аўтарскія сустрэчы, каб расказаць людзям пра тое, хто чым займаецца. Вядома, тэрміны падрыхтоўкі гэтага фестывалю сапраўды былі вельмі кароткія. Гэта не фестываль, які рыхтаваўся б, напрыклад, год. Бо звычайна выглядае гэта так, што ўжо ў верасні пішуцца праекты, вызначаецца, што трэба зрабіць на наступны год. Тут фактычна ад пачатку рэалізацыі ідэі да фестывалю прайшло два месяцы. Дыскусіі з’явіліся як складавая частка можа крыху праз сённяшнюю сітуацыю ў Беларусі. Таму што ўсе мы абмяркоўваем, усе мы дыскутуем, усе мы сочым за тым, што адбываецца ў Беларусі. Тут я кажу не толькі пра беларусаў, грамадзянаў Беларусі ў замежжы, але і беларускую меншасць. Мне здаецца, што фестываль, такая адмысловая сустрэча, – гэта добрая нагода падыскутаваць, падумаць пра культуру, пра палітыку, пра рабочы рух, таксама і пра меншасць, пра дзейнасць дыяспараў. Гэта з’явілася, і мне здаецца, што гэта някепская ідэя.\nСярод удзельнікаў вечаровай, музычнай часткі фестывалю: Вераніка Круглова, Маргарыта Ляўчук, Сяржук Доўгушаў з ISNA TRIO, падляшскі гурт ILO&FRIENDS і яго лідарка Ілона Карпюк ды іншыя. Уся праграма ёсць на старонцы фестывалю і на сайце нашага радыё. Таксама нашае Беларускае Радыё Рацыя з’яўляецца адным з галоўных партнёраў Фестывалю абуджаных Tutaka.\nФундацыя «Тутака» заклікае пазначаць сябе беларусамі


(1:14 / 9.62Mb / просмотров видео: 2605)\n12:56 09.09.2019 (абноўлена 12:58 09.09.2019)\nБольш за 500 удзельнікаў сабралі ў Віцебску рэспубліканскія спаборніцтвы па лазер-ране. Як адбываліся забегі і ў чым складаецца іх сутнасць - глядзіце на відэа.\nСпаборніцтвы ўключаюць у сябе дзве дысцыпліны: бег і стральбу па мішэні з лазернага пісталета. Стандартны круг у лазер-ране - 400 метраў. Пасля кожнага круга, які прабягаюць спартсмены, ім трэба пераадолець агнявы рубеж: трапіць у пяць мішэняў за 50 секунд.\n"Да спаборніцтваў дапускаюцца ўсе жадаючыя па-за залежнасці ад сваёй фізічнай падрыхтоўкі, галоўнае, даць даведку ад урача аб стане здароўя, таму пажадана запісвацца на спаборніцтвы загадзя. У віцебскіх забегах удзельнічае больш за 500 чалавек і каля 50 школ", - распавялі прадстаўнікі Беларускай федэрацыі сучаснага пяціборства, якая і задавальняе спаборніцтвы.\nПравільная назва спаборніцтваў "Сусветны гарадскі тур па лазер-ране", і праводзяцца яны ў гэтым годзе больш чым у 100 гарадах свету. Адна з асноўных фішак лазер-рана заключаецца ў тым, што спаборніцтвы павінны праводзіцца не на спецыяльных спортпляцоўкі, а ў ажыўленых месцах, напрыклад, такіх, як паркі. Такім чынам арганізатары спрабуюць прыцягнуць да спорту як мага больш людзей.\nЛазер-ран прыдумалі ў Міжнародным саюзе сучаснага пяціборства. З гэтага віду спорту ён увабраў у сябе бег і стральбу, таму ў кожнай краіне спаборніцтвы па лазер-ране курыруюць мясцовыя федэрацыі пяціборства.\n"У Беларусі спаборніцтвы па лазер-ране праходзяць першы год. Віцебск - трэці горад, дзе праходзяць забегі, да гэтага яны былі ў Брэсце і Гродне. Але там на спаборніцтвы прыйшло менш людзей", - дадалі прадстаўнікі федэрацыі.\nУ лазер-ране ўдзельнічаюць не толькі аматары, але і прафесійныя спартсмены-пяціборцы. Па словах арганізатараў, яны не падзяляюць спартсменаў па катэгорыях падрыхтоўкі, паколькі бывае, што прыходзіць чалавек "з вуліцы" і спраўляецца з дыстанцыяй лепш за прафесіянала. Адзінае адрозненне - па ўзростах. Удзельнікі дзеляцца на ўзроставыя групы з крокам у два гады. Першымі выступаюць самыя малодшыя, а апошнімі спаборнічаюць спартсмены з узроставай групы "60+".\n"Вядома, спаборніцтвы цікавыя, акрамя таго, усім удзельнікам даюць нататнічкі, але лепш, каб забегі праводзілі падчас заняткаў, а не ў выхадны дзень", - распавялі карэспандэнту вучні адной з віцебскіх школ, якіх прывялі на спаборніцтвы ў якасці ўдзельнікаў.\nПа словах рабят, у школе іх адабралі, не пытаючыся, хочуць яны ўдзельнічаць ці не, проста выбіралі дзяцей, якія ходзяць у спартыўныя секцыі.\nНягледзячы на класічную ляноту ўсіх вучняў і іх нежаданне ў выхадны дзень займацца якой-небудзь дзейнасцю, акрамя адпачынку, ва ўдзельнікаў спаборніцтваў ёсць шанец паехаць на міжнародны турнір па лазер-ране ў Будапешт, але для гэтага ім трэба паказаць лепшыя вынікі ў спаборніцтве.


Хатняя старонка > Якімі значнымі законамі вызначыліся скліканні\nВыбарчая кампанія ў парламент — у самым разгары. Збор подпісаў ужо завяршыўся, і ў хуткім часе будуць дакладна вядомы імёны ўсіх кандыдатаў. Мы звярнуліся да дэпутатаў папярэдніх скліканняў з пытаннем, якімі значнымі законамі вызначыліся скліканні, дзе яны працавалі. Адзначу, што былых дэпутатаў не бывае. Кожны з іх нават пасля сканчэння тэрміну захоўвае гэты ранг.\nУ першым (1996—2000 гады), другім (2000—2004 гады) і трэцім (2004—2008 гады) дэпутацкіх скліканнях суверэннай Беларусі працаваў Ігар Васілевіч КАТЛЯРОЎ, заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь і, як ён адзначыў, адзіны сацыёлаг у краіне з гэтым званнем. Ігар Васілевіч паведаміў, што гэтыя часы, перыяд станаўлення, былі вызначальныя для айчыннага парламентарызму.\n«Работа ў парламенце вельмі складаная. Ён дае кірункі развіцця, калідоры для ўсёй дзяржавы сваімі законамі. У ніжняй палаце нават першага склікання былі прафесіяналы, якія разумелі, што трэба рабіць і якім чынам», — расказвае Ігар Васілевіч.\nДа выбрання ён працаваў на пасадзе дырэктара Беларускага інстытута прагнозу. У часы дэпутацтва і ўвогуле амаль усё жыццё Ігар Катляроў займаецца сацыялогіяй. Таму ўсе законы, што прымала камісія, у склад якой ён уваходзіў, базіраваліся на вывучэнні грамадскай думкі. «Многія акты, якія мы тады прымалі, эфектыўна працуюць і сёння ў новай структуры і сістэме», — паведаміў навуковец.\nНапрыклад, закон аб адукацыі абмяркоўвалі доўга — закраналіся пытанні матэрыяльнага забеспячэння настаўнікаў, патрабаванне для іх сярэдняга заробку па краіне, а для дактароў навук і прафесараў вышэй за гэту норму.\nСярод актуальных і запатрабаваных дакументаў, якія прынялі ў тыя часы, парламентарый адзначыў закон аб палітычных партыях: «Сёння палітычныя партыі з'яўляюцца адным з найважнейшых элементаў беларускай грамадзянскай супольнасці. Мы не часта пра іх успамінаем, але набліжаюцца выбары, а партыі — сацыяльныя актары, якія робяць значны ўнёсак у развіццё мажарытарнай сістэмы выбараў». Была прынятая і канцэпцыя фарміравання грамадзянскай супольнасці, дзякуючы якой выпрацавалі шматлікія законы для развіцця гэтай сферы.\nІгар Катляроў, які ў Палаце прадстаўнікоў курыраваў пытанні навукі, быў аўтарам закона аб дзяржаўнай падтрымцы інавацыйнай дзейнасці. Дакумент значна паўплываў на развіццё навукі ў Рэспубліцы Беларусь.\nДэпутат Ларыса Мікалаеўна БАГДАНОВІЧ працавала ў чацвёртым (2008—2012 гады) і пятым (2012—2016 гады) скліканнях. Яна адзначае, што акрамя напружанай работы дэпутацтва, запомнілася сяброўскімі сувязямі, мноствам зносін з грамадзянамі, разнастайнасцю дзейнасці. Жыццё дэпутата часам нагадвала студэнцкія гады — кожныя выхадныя яна ездзіла ў Брэст да сям'і.\n«Гэта вельмі важны, цікавы і прадукцыйны перыяд маёй працоўнай дзейнасці, які адрозніваўся новым вопытам, — у заканатворчасці. Гэтым чалавек, кім бы ён ні працаваў, не займаецца. Нават калі працуеш кіраўніком, ты толькі карыстаешся заканадаўчай базай, а не распрацоўваеш яе», — расказвае Ларыса Багдановіч.\nАд дэпутата, на яе думку, у першую чаргу запатрабаваны дыпламатычнасць, карэктнасць, кампетэнтнасць, прыстойнасць, упэўненасць, працаздольнасць і цярпенне, бо яго ініцыятывы не могуць быць рэалізаваны адразу і сёння.\nЛарыса Багдановіч у 2014—2015 гадах уносіла прапановы, якія рэалізаваліся пазней, — аб захаванні месцаў работы за прызыўнікамі, аб аплаце камунальных паслуг у садовых таварыствах і дачных кааператывах.\nАсноўныя пытанні, якімі займалася падчас дэпутацтва ўрач-рэабілітолаг Ларыса Мікалаеўна, мелі сацыяльную сутнасць.\nПа словах дэпутата, асабліва запомнілася работа над папраўкамі ў Працоўны кодэкс па 170 артыкулах. Туды быў унесены новы раздзел аб адносінах у прафесійным спорце, удакладнены статус работніка-надомніка, дазволена сумяшчальніцтва на некалькіх прадпрыемствах у выхадныя дні і ў адпачынку.\nПа прапанове парламентарыя змянілі Грамадзянскі кодэкс у частцы афармлення апякунства над асобамі, якія знаходзяцца ў каматозным стане. Яна працавала над законам аб сацыяльным абслугоўванні насельніцтва, куды былі дададзеныя новыя паслугі і раздзел аб дзяржаўным сацыяльным заказе.\nЗаймалася Ларыса Багдановіч законамі аб трансплантацыі і аб дапаможных рэпрадуктыўных тэхналогіях. «Сёння гэта вельмі вялікая праблема. Льготны крэдыт для сем'яў, якія скарысталіся дапаможнымі рэпрадуктыўнымі тэхналогіямі, — гэта ініцыятыва мая і нашай камісіі», — адзначае дэпутат.\n«Было шмат пытанняў, па якіх спрачаліся, дыскутавалі. Многія пытаюцца: чаму гэтага не бачна ў зале? Бо гэта не варта выносіць. Што, трэба сварыцца, біцца? Не і яшчэ раз не. Толькі карпатлівая праца будзе даваць вынік», — упэўнена Ларыса Багдановіч.\nПасля сканчэння тэрміну дэпутат працягвае працаваць для грамадства. Сёння разам з Дзіцячым фондам ААН (ЮНІСЕФ) яна займаецца рэабілітацыяй дзяцей на ранніх стадыях цяжкіх захворванняў.\nФота ў мініяцюры: www.hоusе.gоv.bу\nЗагаловак у газеце: Пасада, якая не мае мінулага часу


ЕАЭС развівае міжнароднае супрацоўніцтва: падпісана Пагадненне аб свабодным гандлі з Сінгапурам, хутка ўступіць у сілу Часовае пагадненне, якое вядзе да ўтварэння зоны свабоднага гандлю з Іранам\nНа пасяджэнні Вышэйшага Еўразійскага эканамічнага савета (ВЕЭС), якое адбылося 1 кастрычніка ў Ерэване (Арменія), прыняты важныя рашэнні ў сферах інтэграцыі, міжнароднай дзейнасці, фінансавай палітыкі, мытнага рэгулявання, энергетыкі і шэрагу іншых.\nУ рамках пасяджэння ВЕЭС падпісаны першыя пагадненні з пакета ўсёабдымнай гандлёвай здзелкі паміж краінамі Еўразійскага эканамічнага саюза (ЕАЭС) і Рэспублікай Сінгапур, уключаючы Пагадненне аб свабодным гандлі.\nЧлены ВЕЭС высока ацанілі дзейнасць Еўразійскай эканамічнай камісіі (ЕЭК) па развіцці еўразійскіх інтэграцыйных працэсаў.\nУ пасяджэнні прынялі ўдзел Прэм'ер-міністр Рэспублікі Арменія Нікол Пашынян, Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь Аляксандр Лукашэнка, Прэзідэнт Рэспублікі Казахстан Касым-Жамарт Такаеў, Прэзідэнт Кыргызскай Рэспублікі Сааранбай Жээнбекаў, Прэзідэнт Расійскай Федэрацыі Уладзімір Пуцін, Старшыня Калегіі ЕЭК Тыгран Саркісян. Акрамя таго, удзельнікамі пасяджэння сталі Прэзідэнт Рэспублікі Малдова Ігар Дадон у якасці кіраўніка дзяржавы-назіральніка пры ЕАЭС, Прэм'ер-міністр Рэспублікі Сінгапур Лі Сянь Лун і Прэзідэнт Ісламскай Рэспублікі Іран Хасан Рухані ў якасці ганаровых гасцей.\n«На парадку дня пасяджэння – удасканаленне механізмаў супрацоўніцтва краін Еўразійскага эканамічнага саюза (ЕАЭС), эфектыўнага функцыянавання інтэграцыйнай прасторы», – сказаў Прэм'ер-міністр Рэспублікі Арменія Нікол Пашынян, адкрываючы саміт.\n«Нам удвая прыемна праводзіць сённяшняе пасяджэнне, бо ў ім удзельнічаюць кіраўнікі дзвюх краін – Ірана і Сінгапура, з якімі наш Саюз развівае гандлёва-эканамічныя адносіны, накіраваныя на ўсталяванне рэжыму свабоднага гандлю. У выніку цеснага і эфектыўнага супрацоўніцтва паміж усімі звёнамі нашай арганізацыі мы змаглі яшчэ больш пашырыць геаграфію супрацоўніцтва Саюза, дзякуючы чаму сённяшняя сустрэча набывае асаблівае значэнне», – заявіў Нікол Пашынян.\nПрэм’ер-міністр Арменіі адзначыў, што да ліку прыярытэтных пытанняў у ЕАЭС адносяцца меры па ліквідацыі бар'ераў, якія перашкаджаюць фарміраванню агульных рынкаў, а таксама пытанне ўзаемнага прызнання электроннага лічбавага подпісу для доступу пастаўшчыкоў да ўдзелу ў закупках ў электронным фармаце. Акрамя таго, ён звярнуў увагу на неабходнасць стварэння ўмоў для пераходу на разлікі ў нацыянальных валютах паміж краінамі ЕАЭС. Гэтаму шмат у чым будзе садзейнічаць прыняцце Канцэпцыі стварэння агульнага фінансавага рынку.\n«Працэс інтэграцыі будзе больш дынамічным, калі грамадзяне пераканаюцца, што ў выніку нашай работы прымаюцца рашэнні па вострых пытаннях, якія прыводзяць да непасрэднага паляпшэння ўмоў іх жыцця і працы. Упэўнены, што паслядоўная праца ў гэтым накірунку дасць магчымасць не толькі эфектыўна ліквідаваць перашкоды, але і будзе спрыяць больш поўнай інтэграцыі на прынцыпах раўнапраўя, узаемнай выгады і павагі інтарэсаў адзін аднаго», – сказаў Нікол Пашынян.\nПрэзідэнт Рэспублікі Беларусь Аляксандр Лукашэнка падзякаваў армянскаму боку і асабіста Ніколу Пашыняну за добрую арганізацыю саміту і цёплы прыём.\nКіраўнік дзяржавы пазітыўна ацаніў развіццё супрацоўніцтва ЕАЭС з трэцімі краінамі, у тым ліку распрацоўку Часовага пагаднення, якое вядзе да стварэння зоны свабоднага гандлю з Іранам, якое ўступіць у сілу ў кастрычніку, і пакета пагадненняў з Сінгапурам.\nАляксандр Лукашэнка таксама з задавальненнем адзначыў гатоўнасць да заключэння дагавора аб свабодным гандлі з Сербіяй і нагадаў, што ў кастрычніку ўступае ў сілу Пагадненне аб гандлёва-эканамічным супрацоўніцтве з Кітаем. У чэрвені ЕАЭС і КНР, каб паскорыць праходжанне грузаў праз свае межы, дамовіліся абменьвацца папярэдняй інфармацыяй аб таварах і транспартных сродках міжнароднай перавозкі, якія перамяшчаюцца праз свае мытні. «Камісіі варта прапрацаваць аналагічнае пагадненне з Еўрапейскім саюзам, каб зрабіць сухапутны шлях з Кітая ў Еўропу праз нашы краіны найбольш прывабным», – лічыць кіраўнік беларускай дзяржавы.\n«Для пашырэння міжнароднага парадку ЕАЭС трэба надаць асаблівую ўвагу краінам далёкай дугі, дзе нашы тавары і паслугі пакуль яшчэ мала вядомы. Прапануем Еўразійскаму банку развіцця далучыцца да гэтага накірунку. Нашым нацыянальным банкам развіцця і іншым фінансавым установам таксама варта пашукаць формы для больш шчыльнага ўзаемадзеяння як унутры Саюза, так і на знешнім контуры», – лічыць Аляксандр Лукашэнка.\n«Сёння мы зацвердзілі Канцэпцыю фарміравання агульнага фінансавага рынку ЕАЭС, заклаўшы аснову для забеспячэння свабоднага руху капіталу і паслуг», – сказаў Прэзідэнт Беларусі. У сувязі з гэтым ён адзначыў, што арганізацыя такога рынку павінна быць звязана з цыфравізацыяй: гэта дазволіць развіваць перадавыя фінансавыя тэхналогіі і зрабіць больш даступнай увесь спектр падобных паслуг.\nПа яго словах, у ЕАЭС нямала зроблена для лічбавай трансфармацыі эканомікі, стварэння экасістэм для такіх сектараў, як гандаль, прамысловая кааперацыя, развіццё транспартных калідораў, занятасць, для забеспячэння нагляду за рухам тавараў. «Гэты накірунак набірае абароты, і час яго ўпарадкаваць, дапоўніць адпаведнымі нормамі Дагавор аб Саюзе. Адначасова трэба звярнуць увагу на пытанні інфармацыйнай бяспекі, выпрацаваць адзіныя стандарты і фарматы ўзаемадзеяння», – падкрэсліў кіраўнік беларускай дзяржавы.\nПрэзідэнт Рэспублікі Казахстан Касым-Жамарт Такаеў заявіў, што «Саюз рухаецца наперад, ідэя першага Прэзідэнта Рэспублікі Казахстан Нурсултана Абішавіча Назарбаева даказала сваю запатрабаванасць і эфектыўнасць. За гады функцыянавання еўразійскае інтэграцыйнае аб'яднанне пашырыла маштаб эканамічнага ўзаемадзеяння».\nЕАЭС знаходзіцца на скрыжаванні глабальных рынкаў і з'яўляецца важным транспартным вузлом, які яднае Усход і Захад. І, па словах Касыма-Жамарта Такаева, варта правільна гэтым скарыстацца. «Назіраецца ўстойлівы рост транзітных аперацый па накірунку Кітай – Еўропа – Кітай, – адзначыў Прэзідэнт Рэспублікі Казахстан. – Зроблены запуск транскантынентальнага чыгуначнага маршруту В'етнам – Кітай – Казахстан – Еўропа, які вырашае лагістычныя пытанні па прасоўванні нашых тавараў на рынак краін АСЕАН. Дадзены транспартны калідор будзе добрай альтэрнатывай марскім перавозкам, дазволіць у самыя кароткія тэрміны дастаўляць грузы з Паўднёва-Усходняй Азіі ў Еўропу праз тэрыторыі дзяржаў ЕАЭС».\nТранзітная сістэма, якая распрацоўваецца ў Саюзе, дасць магчымасць стварыць умовы для бесперашкоднага руху транзіту па яго тэрыторыі і паскарэння мытных працэдур. «Камісіі і нашым урадам варта паскорыць распрацоўку адзінай транспартнай сістэмы ЕАЭС», – падкрэсліў Касым-Жамарт Такаеў.\nЁн таксама перакананы, што ў Саюзе варта стварыць прывабныя ўмовы для развіцця навукаёмістых тэхналогій – аснову паспяховых эканомік, для вытворчасці і выпуску канкурэнтаздольнай прадукцыі. Прыярытэтным накірункам павінна стаць цыфравізацыя эканомік саюзных дзяржаў. «У Казахстане мы прыступілі да рэалізацыі праграмы «Лічбавы Казахстан» з акцэнтам на развіццё воблачных рашэнняў, вялікіх дадзеных, штучнага інтэлекту», – паведаміў Прэзідэнт Казахстана.\nПрэзідэнт Кыргызскай Рэспублікі Сааранбай Жээнбекаў лічыць, што за пяць гадоў функцыянавання Еўразійскага эканамічнага саюза ён стаў дастаткова моцным, аўтарытэтным у свеце інтэграцыйным аб'яднаннем, адкрыты новыя магчымасці для эканамічнага развіцця і павышэння дабрабыту народаў ЕАЭС.\n«Нашыя ўрады прымаюць усе меры па ліквідацыі перашкод, якія яшчэ існуюць у гандлі на ўнутраным рынку, – падкрэсліў Прэзідэнт Кыргызскай Рэспублікі. – Ліквідаваўшы іх, мы зможам дасягнуць яшчэ больш высокіх вынікаў». У сувязі з гэтым і для хутчэйшага вырашэння шэрагу іншых інтэграцыйных пытанняў ён прапанаваў надзяліць ЕЭК дадатковымі паўнамоцтвамі.\nЗакрануўшы дзейнасць Еўразійскага эканамічнага саюза на знешнім трэку, Сааранбай Жээнбекаў сказаў, што Саюз заўсёды адкрыты для ўзаемавыгаднага партнёрства, і ўрады дзяржаў, якія ўваходзяць у яго, робяць усё магчымае для замацавання пазітыўнага ўяўлення аб ЕАЭС на міжнароднай арэне.\nПагадзіўшыся са станоўчымі ў цэлым ацэнкамі работы Еўразійскага эканамічнага саюза, выказанымі калегамі, Прэзідэнт Расійскай Федэрацыі Уладзімір Пуцін адзначыў, што ЕАЭС развіваецца паступальна. Створаны аб'ёмны агульны рынак, які паспяхова функцыянуе. Інтэграцыйныя працэсы ў рамках Саюза аказваюць самае спрыяльнае ўздзеянне на рост эканомік дзяржаў-членаў, спрыяюць павышэнню ўзроўню жыцця грамадзян.\n«Працягваюць расці сукупныя ВУП краін Саюза, – падкрэсліў кіраўнік расійскай дзяржавы. – Павялічваецца прамысловая, сельскагаспадарчая вытворчасць. У той жа час перад нашым аб'яднаннем каштуюць і новыя маштабныя задачы. Пры гэтым асаблівую ўвагу, на наш погляд, варта было б надаць сістэмнай працы па ліквідацыі бар'ераў у гандлі таварамі і паслугамі, прычым у розных сектарах рынку».\nУ ліку прыярытэтаў – і ўвядзенне агульнасаюзнага рэгулявання ў фінансавай сферы. «На пасяджэнні мы зацвердзілі Канцэпцыю фарміравання агульнага фінансавага рынку ЕАЭС. Гэты дакумент стане «дарожнай картай» па распрацоўцы і зацверджанні ўніверсальных правіл прадастаўлення банкаўскіх і страхавых паслуг, аперацый з каштоўнымі паперамі. Рэалізацыя прадугледжаных «дарожнай картай» мерапрыемстваў дасць магчымасць спрасціць доступ грамадзян нашых краін да фінансавых інструментаў, зрабіць гэты сегмент рынку ўніфікаваным і транспарэнтным», – упэўнены Уладзімір Пуцін.\nПа яго словах, добрымі тэмпамі ідзе і працэс удасканалення саюзнага заканадаўства ў сферы энергетыкі. Ужо ў бліжэйшы час уступяць у сілу дамоўленасці па фарміраванні адзінага электраэнергетычнага рынку ЕАЭС. Агульная электраэнергетычная прастора павінна быць сфарміравана адначасова са стварэннем саюзных рынкаў газу, нафты і нафтапрадуктаў ў 2025 годзе. У першую чаргу трэба завяршыць працэс уніфікацыі заканадаўстваў дзяржаў-членаў у сферы пастаўкі і транспарціроўкі газу.\nУладзімір Пуцін таксама лічыць, што варта і далей нарошчваць супрацоўніцтва дзяржаў Саюза ў сферы лічбавай эканомікі. У прыватнасці, агульным інтарэсам адпавядае хутчэйшы запуск стандартызаванай сістэмы пошуку вакансій «Праца без межаў». Рэалізацыя гэтага праекта дасць магчымасць грамадзянам краін ЕАЭС даведацца ў сетцы інтэрнэт аб свабодных працоўных месцах ва ўсіх дзяржавах Саюза.\n«Вялікае значэнне надаём больш хуткай рэалізацыі пагаднення аб наглядзе за таварамі, увезеным на мытную тэрыторыю ЕАЭС, – заявіў Уладзімір Пуцін. – Еўразійская эканамічная камісія, згодна з нашым сённяшнім рашэннем, атрымае адпаведныя дадатковыя паўнамоцтвы. Важна забяспечыць празрыстасць абарачэння прадукцыі на саюзным рынку, таму трэба наладзіць паўнавартасны абмен юрыдычна значнымі электроннымі суправаджальнымі таварнымі дакументамі, а таксама больш энергічна ўкараняць электронную маркіроўку тавараў. Дарэчы, пілотны праект па маркіроўцы шэрагу тавараў пацвердзіў эфектыўнасць дадзенай меры ў барацьбе з кантрафактнай прадукцыяй, павялічыў падатковыя паступленні».\nПрэзідэнт Рэспублікі Малдова Ігар Дадон адзначыў, што для Малдовы удзел у ЕАЭС – прыярытэт і добрая магчымасць развіваць свае эканамічныя сувязі і рынкі экспарту малдаўскіх тавараў і паслуг. У цэлым захоўваецца станоўчая дынаміка ў гандлі Малдовы з краінамі ЕАЭС. У мінулым годзе тавараабарот павялічыўся на 10%, а за студзень-ліпень бягучага года ён вырас яшчэ на 6%.\n«Мы маем намер больш цесна супрацоўнічаць з Еўразійскай эканамічнай камісіяй, – сказаў Ігар Дадон. – Больш маштабна рэалізоўваць парадак супрацоўніцтва з Саюзам і карыстацца ўсімі магчымасцямі паглыблення супрацоўніцтва, якія дае нам статус краіны назіральніка. У нашых планах – вывучэнне магчымасці ўдзелу Рэспублікі Малдова ў Еўразійскім банку развіцця, вырашэнне пытання аб пастаянным прадстаўніком Малдовы ў ЕЭК. Наяўнасць у Малдовы свайго пастаяннага прадстаўніка дазволіць падтрымаць цесныя кантакты з Камісіяй, аператыўна атрымліваць інфармацыю, звязаную з развіццём гандлёва-эканамічнага ўзаемадзеяння, мытнага, тэхнічнага, санітарнага і іншага рэгулявання».\nПрэм’ер-міністр Рэспублікі Сінгапур Лі Сянь Лун падзякаваў Ніколу Пашыняну за цёплы прыём і заявіў, што ЕАЭС – гэта вялікі рынак на скрыжаванні Еўропы і Азіі, у яго велізарны патэнцыял эканамічнага росту, асабліва ў сферы лагістыкі і лічбавай сферы. «Усё гэта – сферы інтарэсаў Сінгапура, і супрацоўніцтва стане для нас выдатнай магчымасцю сумесна развіваць нашы эканомікі», – заявіў ён.\nУ сваю чаргу Прэзідэнт Ісламскай Рэспублікі Іран Хасан Рухані адзначыў, што сусветная сістэма заснавана на шматбаковасці і супрацоўніцтве ўсіх членаў міжнароднай супольнасці. Усе краіны мусяць выступаць супраць аднабаковасці і ў адпаведнасці са сваімі міжнароднымі абавязацельствамі і абавязкамі ў мэтах падтрымання міру, бяспекі, стабільнасці і міжнароднага парадку.\n«Падпісанне гандлёва-эканамічнага пагаднення паміж Ісламскай Рэспублікай Іран і ЕАЭС выказвае усёабдымнае палітычнае бачанне Ірана ў спалучэнні з цвёрдай палітычнай воляй для садзейнічання развіццю шматбаковых і рэгіянальных гандлёва-эканамічных адносін. Рэалізацыя пагаднення разглядаецца як крок да ўмацавання шматбаковых гандлёвых структур», – падкрэсліў Хасан Рухані.\nПрыняты рашэнні практычна па ўсіх пытаннях парадку. Члены ВЕЭС зацвердзілі Канцэпцыю фарміравання агульнага фінансавага рынку Еўразійскага эканамічнага саюза, абмеркавалі памеры нарматываў размеркавання сум увазных мытных пошлін паміж бюджэтамі дзяржаў-членаў Еўразійскага эканамічнага саюза. Члены ВЕЭС ухвалілі асноўныя накірункі міжнароднай дзейнасці Еўразійскага эканамічнага саюза на 2020 год, праект распараджэння «Аб гарманізацыі заканадаўства дзяржаў-членаў ЕАЭС у сферы транспарціроўкі і пастаўкі газу паміж дзяржавамі-членамі».


Род Міладоўскіх: лёс генія без герба | zviazda.by\nЛітаратура і мастацтва » Мастацтва » Род Міладоўскіх: лёс генія без герба\nРод Міладоўскіх: лёс генія без герба\nВільня,1829 год. У горадзе з вялікім поспехам дае канцэрт дзесяцігадовы хлопчык-піяніст з Мінска. Фларыян Міладоўскі — так звалі, як сказалі б сёння, вундэркінда: яшчэ да свайго дэбюту быў знакаміты сярод віленскай інтэлігенцыі сваімі творамі — шэрагам мазурак, паланэзаў і вальсаў.\nФларыян Міладоўскі нарадзіўся 4 мая 1819 года ў Мінску. Згодна з матэрыяламі часопіса «Помнікі гісторыі і культуры Беларусі», яго бацька Фабіян паходзіў са шляхетнага роду Міладоўскіх, што валодалі некалі маёнткам Навадворкі ў Навагрудскім павеце. Але неўзабаве род збяднеў, і, страціўшы зямлю, яго прадстаўнікі перабраліся ў Мінск. Там Фабіян Міладоўскі пачаў даваць прыватныя ўрокі музыкі і, паводле сучаснікаў, быў «добрым музыкантам і сур’ёзна займаўся кампазіцыяй». Першым настаўнікам ён стаў і для свайго сына. Раннія ўрокі фартэпіяннай ігры, частыя музычныя вечары, дзе бацькоўскі дом збіраў мясцовых аматараў, ды прыродны талент спалучыліся, і маленькі Фларыян пачаў паказваць здольнасці не па гадах дзіўныя. Настолькі, што адукацыі бацькі стала ўжо не хапаць. Таму Міладоўскія пераязджаюць у Вільню: з таленавітым хлопчыкам згадзіўся займацца вядомы ў горадзе кампазітар Фердынанд Цібэ. Пра поспех новага настаўніка сведчыць канцэрт дзесяцігадовага піяніста Фларыяна, дзе ён выконваў няпростыя творы нават для дасведчаных музыкаў: «Сёмы канцэрт для фартэпіяна» Даніэля Готліба Штэйбельта і «Варыяцыі» Карла Чэрні. Газета Kurier Litewski пісала пра гэтую падзею так: «У выступленні юнага музыканта адчуваліся вялікія здольнасці, незвычайная смеласць, прысутнасць духу, дакладнасць рытму, бегласць і пачуццё».\nХутка Фларыян Міладоўскі перарос і свайго педагога Фердынанда Цібэ. Новага настаўніка, як ні дзіўна, знайшлі ў Мінску, які з гэтай жа мэтай калісьці пакінулі. Толькі праслухаўшы хлопчыка, у лік сваіх вучняў яго згадзіўся прыняць Дамінік Стэфановіч — пачынальнік беларускага піянізму, кіраўнік Мінскага гарадскога аркестра і адзін з самых аўтарытэтных музыкаў усяго краю. Менавіта Стэфановіч прывіў Міладоўскаму арыгінальнасць і ўнікальнасць выканання, як і ўсім сваім вучням, у лік якіх уваходзіць Каміла Марцінкевіч (піяністка, кампазітар, удзельніца рэвалюцыйнага руху і дачка Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча), а таксама стваральнік першай класічнай нацыянальнай беларускай оперы Станіслаў Манюшка. З апошнім Фларыяна Міладоўскага ўсё жыццё звязвала сяброўства: абодва геніяльныя музыкі, вучні аднаго педагога, да таго ж равеснікі. Вядомы кнігавыдавец і літаратар Аляксандр Валіцкі пісаў пра сяброў так: «Міладоўскі і Манюшка да апошняга часу былі ў Літве дзвюма пальмамі ў выпаленай пустэльні, пад ценем якіх музыка магла знайсці сабе прытулак». Сапраўды, калі Яна Баршчэўскага і Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча па заслугах лічаць заснавальнікамі новай беларускай літаратуры, то ў музычнай культуры гэтыя лаўры, безумоўна, належаць Станіславу Манюшку і Фларыяну Міладоўскаму.\nУ 1836 годзе вядомы беларускі мецэнат і аматар мастацтва Бенедыкт Тышкевіч запрасіў Міладоўскага ў свой маёнтак Чырвоны Двор у якасці настаўніка музыкі для дачок і дырыжора аркестра. У кароткі час пад кіраўніцтвам кампазітара правінцыйны сімфанічны аркестр стаў адным з лепшых прыватных музычных калектываў у Еўропе. Аднак па парадзе Манюшкі ў 1941 годзе Фларыян Міладоўскі вырашыў працягнуць адукацыю ў Берліне, дзе асабіста пасябраваў з Феліксам Мендэльсонам-Бартольдзі — той дапамагаў яму ва ўдасканаленні кампазіцыі. Пасля нямецкай сталіцы кампазітара чакалі Вена і Францыя, а таксама знаёмства з такімі вялікімі музыкамі, як Фрыдэрык Шапэн і Ферэнц Ліст. Апошні па рэкамендацыі Станіслава Манюшкі нават змясціў «Экспромт» Міладоўскага ў сваім зборніку Das Pianoforte.\nПраз два гады музыка вярнуўся на радзіму і працягнуў працу ў Чырвоным Двары. Аднак пасля смерці Тышкевіча аркестр давялося распусціць. У гэты цяжкі час Фларыяну Міладоўскаму зноў прыйшоў на дапамогу даўні сябар — Станіслаў Манюшка, які прапанаваў перабрацца ў Вільню, што музыка і зрабіў. А пазней — у маёнтак Мацкі недалёка ад Мінска. У маляўнічай глушы Фларыян Міладоўскі надзвычай шмат пісаў. Менавіта там з’явіўся яго самы знакаміты твор — аперэта «Канкурэнты» на словы Міхала Лапіцкага і Уладзіслава Сыракомлі, прэм’ера якой адбылася ў Мінску ў 1861 годзе. Пасля гэтага творца эмігрыраваў у Францыю і больш ніколі не вяртаўся на радзіму. Апошнія трыццаць гадоў свайго жыцця ён правёў у горадзе СэнКлеман, дзе выкладаў у Вышэйшай музычнай школе. 8 ліпеня 1889 года кампазітар памёр, перажыўшы свайго сябра Станіслава Манюшку амаль на дваццаць гадоў.\nЗ гісторыі роду\nНельга назваць род Міладоўскіх вельмі старажытным: у яго не было свайго герба. Але пачынаючы з XVII стагоддзя гэтае прозвішча пачало гучаць у многіх важных падзеях краіны. У «Гербоўніку польскай шляхты» Севярына Урускага род Міладоўскіх апісваецца так: «На Белай Русі. Ян-Багуміл, нашчадак маёнтка Пшэчоды, што ў Навагрудскім ваяводстве 1630 г. КшыштаўКанстанцін вылучыўся ў вайне з казакамі 1648 г. Казімір з Мінскага ваяводства падпісаў элексію 1674 г. Канстанцін, Антон, Вінцэнт і іншыя з ваяводства падпісалі паспалітае рушэнне 1698 г. Вінцэнт падпісаў элексію 1733 г. з Навагрудскім ваяводствам. Дамінік і Якаб, староннікі Аўгуста ІІІ. Марцыяна, аршанская скарбнічанка, жонка Яна Лудзінскага, літоўскага гандляра віном 1760 г.». У «Польскім гербоўніку» Каспера Нясецкага род Міладоўскіх асвятляецца наступным чынам: «З Княства Літоўскага. Кшыштаў Канстанцін Міладоўскі, слаўны ваяр на зямлі Аршанскай 1648 г. Казімір у Мінску 1674 г.».\n796 Прэзідэнт: Маё сэрца канчаткова і беспаваротна аддадзена гэтай зямлі і гэтым людзям\n655 Аднарукі капітан з Кітая праплыў 63 тысячы кіламетраў\n612 На якія раскопкі чакаюць валанцёраў?\n553 Часопiсы, што выходзiлi ў мiжваенныя гады, сталi даступныя анлайн\n479 Алесь Бадак: Сур'ёзная лiтаратура павiнна быць цiкавай


Сёньня ў Беларускім Гельсынкскім Камітэце адбылася рабочая нарада ўдзельнікаў Бухарэсцкай сустрэчы ад палітычных партыяў і няўрадавых арганізацыяў. Нягледзячы на тое, што ўрад і «нацыянальны сход» Беларусі дэманстрацыйна ўхіліліся ад перамоваў у Бухарэсьце пад эгідай АБСЭ, прадстаўнікі апазыцыі і трэцяга сэктару вырашылі скарыстацца атрыманымі запрашэньнямі.\nЧатырнаццаць чалавек з розных палітычных партыяў ды грамадзкіх арганізацыяў Беларусі сёньня фактычна пацьвердзілі ўжо раней прынятае рашэньне браць удзел у сустрэчы, падрыхтаванай паводле ініцыятывы спэцыяльнай рабочай групы Парлямэнцкай Асамблеі АБСЭ. Напярэдадні савет «палаты прадстаўнікоў» «нацыянальнага сходу Беларусі» прыняў заяву, зь якой вынікае, што правядзеньне гэткай сустрэчы віталася б уладамі, але толькі ў выпадку, калі б яна адбывалася ў Беларусі і пад эгідай кансультацыйна-маніторынгавай групы АБСЭ ў Менску. У перакладзе з дыпляматычнай мовы гэта азначае афіцыйную адмову афіцыйных інстытутаў ад запрашэньня на сустрэчу ў Бухарэст. Аднак гэтая заява сур'ёзным чынам не паўплывала на настрой астатніх запрошаных.\nМіж тым, як паведаміла ў інтэрвію для Радыё Свабода старшыня Беларускага Гельсынкскага Камітэту Тацяна Процька, удзельнікі пакуль ня ўпэўненыя нават у тым, што канкрэтна будзе абмяркоўвацца ў Бухарэсьце.\n(Процька:) «Абвестка тых праблем, якія будуць разглядацца, будзе ўдакладненая па прыезьдзе ў Бухарэст. Пакуль няясна, пра што будзе ісьці гаворка, бо сама сустрэча нефармальная, не для прэсы, за зачыненымі дзьвярыма — гэта сустрэча для падрыхтоўкі агульнай плятформы для перамоваў з урадам. А калі ўрад ня хоча ўдзельнічаць у гэтых працэсах, дык гэта яго праблемы. Пазыцыя Беларускага Гельсынкскага Камітэту гэткая: мы заўсёды за тыя працэсы, якія вядуць да аднаўленьня ў Беларусі законнасьці, дэмакратыі і правоў чалавека».\nНа думку Тацяны Процькі, сустрэча ў Бухарэсьце будзе спрыяць менавіта гэтым мэтам. Старшыня БГК разам з тым асудзіла заяву, прынятую ад імя «палаты прадстаўнікоў». Гэтая заява, сказала яна, — «ня што іншае, як варожы выпад у бок АБСЭ, кансультацыйна-назіральнай групы і Парлямэнцкай Асамблеі».\nТацяна Процька падкрэсьліла, што запрашэньні на Бухарэсцкую сустрэчу прымаліся кожным у індывідуальным парадку, у адпаведнасьці з уласным рашэньнем, а не паводле рашэньня той або іншай арганізацыі. На сустрэчы ў БГК, сказала старшыня гэтай арганізацыі, абмяркоўваліся некаторыя рабочыя моманты. У часе абмеркаваньня былі пацьверджаныя некаторыя агульныя пазыцыі.\n(Процька:) «Нашая задача — і тут ёсьць поўнае адзінства, няма ніякіх пытаньняў — мы хочам, каб нашая краіна была сапраўды дэмакратычнай, як гэта запісана ў Канстытуцыі, у рэдакцыі і 1994 і 1996 году, каб панавала законнасьць і дэмакратыя».\nЗаўтра ўвечары асноўная частка беларускай дэлегацыі мае намер выехаць у Маскву, а адтуль — у Бухарэст.


Стварэнне ўласнага вэб-сайта і пошук спосабу прыцягнуць наведвальнікаў патрабуе шмат даследаванняў. Калі вы хочаце знайсці трафік праз пошукавыя сістэмы альбо рэкламу, вас чакае шмат чытання.\nВы ўбачыце, што большая частка гэтага даследавання ўключае вызначэнне, хто з'яўляюцца вашымі найбольшымі канкурэнтамі, і аналіз таго, як яны прадаюць сябе на рынку. Кажуць, што імітацыя - гэта шчырая форма ліслівасці, і ў Інтэрнэце гэта асабліва актуальна!\nАдзін з самых старажытных прыёмаў кнігі - знайсці вэб-сайты, якія спасылаюцца на вашых канкурэнтаў, і даведацца, ці дадуць яны вам зваротную спасылку.Гэта зваротная спасылка можа быць праз каталог, гасцявы допіс у блогу альбо дзясяткі іншых спосабаў. Старамодны спосаб зрабіць гэта - выкарыстанне разумных аператараў пошуку Google.\nУ наш час гэта стала крыху прасцей. Host.io - гэта будучы пастаўшчык дадзеных даменных імёнаў, які паказвае зваротныя спасылкі на мільёны даменаў. Мала таго, але ён таксама ўключае дадзеныя пра тое, дзе размешчаны дамен, які ідэнтыфікатар Google Analytics ён выкарыстоўвае, якія іншыя дамены перанакіроўваюць на яго і дамены, з якімі ён мае агульны IP-адрас.\nЗлучэнне ўсіх гэтых дадзеных можа дапамагчы вам стварыць стратэгію, як прадаваць на рынку супраць канкурэнцыі вашага сайта. У гэтым артыкуле давайце разгледзім усе дадзеныя, якія дае Host.io, і тое, як вы можаце выкарыстоўваць іх у сваіх інтарэсах. Арыентацыя на даменнае імя\nПершы крок гэтага надзвычай простага працэсу - высветліць, у якім дамене вы шукаеце дадзеныя. Перайдзіце на Host.io і ўвядзіце ў поле імя дамена.\nВышэй мы ўвялі імя дамена для Інтэрнэт-тэхнічных парад.Засталося толькі націснуць кнопку Пошук звестак. Разуменне дадзеных\nЯк проста, у вашым распараджэнні будзе мноства інфармацыі пра даменнае імя. Давайце разбярэм усе дадзеныя, паказаныя тут, і для чаго яны карысныя.\nПершая табліца дадзеных неназваная, але яна ўтрымлівае ўсю асноўную інфармацыю пра даменнае імя.\nЁн уключае загаловак дамена, метаапісанне, IP-адрас сервера, на якім ён размешчаны, краіну, у якой знаходзіцца сервер, ASN, архітэктуру сервера, Ідэнтыфікатар Google Analytics і фармат кадавання вэб-сайта.\nБольшая частка гэтай інфармацыі лёгка даступная з выкарыстаннем рэсурсаў, падобных на Host.io. Аднак адзін унікальны біт дадзеных - гэта ідэнтыфікатар Google Analytics - гэта можа быць вельмі карысна. Пошук дакладнай радка ў Google можа дапамагчы вам знайсці іншыя вэб-сайты, якія могуць належаць аператару дамена. Гэта можа даць вам нейкае разуменне, якое вы не змаглі б знайсці інакш.\nМагчымасць знайсці, хто размяшчае вэб-сайт, таксама карысная. У нашым прыкладзе Інтэрнэт-тэхнічныя парады размяшчаюцца на Amazon Web Services праз Pagely.Паглядзіце на гэта - зараз у вас ёсць каштоўная інфармацыя, калі вы калі-небудзь захочаце стварыць уласны блог, так? Зваротныя спасылкі\nУ наступнай табліцы прыведзены спіс да 25 даменаў, якія спасылаюцца на дамен, які вы шукалі, адсартаваны па рэйтынгу трафіку Alexa.\nГэта неверагодна каштоўна для SEO-мэтаў, і існуе мноства сэрвісаў, якія патрабуюць аплаты такіх дадзеных.\nГэта дае вам магчымасць зазірнуць у тое, якія іншыя вэб-сайты маюць змест, які можа быць непасрэдна звязаны з даменам, які вы шукалі.Выкарыстоўваючы гэтыя дадзеныя, вы можаце праверыць гэтыя даменныя імёны і ўбачыць, як адбываецца зваротная спасылка вашага канкурэнта. Вы нават можаце знайсці спосабы размяшчэння ўласнай зваротнай спасылкі на гэтых сайтах, паляпшаючы аўтарытэт вашага веб-сайта ў выніках пошуку.\nНаціск на любы дамен у раздзеле "Зваротныя спасылкі" прывядзе вас непасрэдна да старонкі Host.io. Перанакіраванні\nТабліца перанакіраванняў адлюстроўвае да 25 даменных імёнаў, якія перанакіроўваюць на дамен, які вы шукалі, сартаваны па рэйтынгу трафіку Alexa. Паколькі Online Tech Tips не мае перанакіраваных даменаў, давайце паглядзім на 25 перанакіраваных даменаў, якія Yahoo! мае.\nТое, што вы зможаце атрымаць з гэтых дадзеных, сапраўды залежыць ад дамена, які вы шукаеце, і наколькі глыбока вы гатовыя шукаць.\nНа прыкладзе Yahoo !, мы бачым, што замежныя пашырэнні дамена паказваюць на іх .com. Гэта кажа нам, што сервер, з якога шукае Host.io, знаходзіцца ў ЗША і што іншамоўныя дамены Yahoo! Перанакіроўваюць на аснове геалагічнага размяшчэння.\nМы таксама можам бачыць пералічаныя дамены, такія як altavista.com і alltheweb.com. Просты пошук у Google гэтых даменаў вучыць нас, што абодва яны былі пошукавымі механізмамі з 90-х гадоў, калі Yahoo! у рэшце рэшт выкупілі.\nВы можаце знайсці вельмі цікавую інфармацыю, прагледзеўшы перанакіраванні дамена. Як вы гэтым карыстаецеся, сапраўды залежыць ад вашых уласных стратэгій. Агульны IP-адрас\nПраверка даменаў, якія маюць адзін і той жа IP-адрас, як іншы, можа даць надзвычай карысную альбо зусім бескарысную інфармацыю. Вы павінны быць трохі кемлівыя ў тым, як працуе вэб-хостынг, каб цалкам зразумець і ацаніць гэтыя дадзеныя, але мы растлумачым.\nШматлікія невялікія, малабюджэтныя вэб-сайты размяшчаюцца на адным серверы з некалькімі іншымі.Гэта называецца агульным вэб-хостынгам, які ўключае дзясяткі вэб-сайтаў, якія маюць аднолькавае абсталяванне і IP-адрас.\nДля вэб-сайтаў на агульным хостынгу дамены ў табліцы "Агульны IP-адрас" будуць цалкам не звязанымі паміж сабой вэб-сайтамі, якія яны размяшчаюцца разам. Яны не маюць ніякіх адносін, акрамя таго, што належаць людзям, якія абралі тую ж хостынгавую кампанію.\nАднак больш прафесійныя і вялікія сайты будуць выкарыстоўваць выдзелены сервер. Выдзелены сервер можа размяшчаць адно даменнае імя ці некалькі даменных імёнаў ад аднаго кліента.Вышэй, у выпадку Інтэрнэт-тэхнічных парад, вы бачыце, што гэта сапраўды так - гэта ўсе нашы сямейныя дамены!\nВы можаце зразумець, чаму гэта можа быць так каштоўна, калі вы даследуеце сваіх канкурэнтаў. Host.io можа адкрыць вам вочы на мноства іншых даменаў, якія належаць таму ж распрацоўшчыку. Праверка некаторых з гэтых вэб-сайтаў можа даць яшчэ больш інфармацыі для вас.\nHost.io - надзвычай карысны рэсурс, які паглыбляецца і абнаўляецца часцей, чым многія яго канкурэнты. Шмат якія падобныя сайты патрабуюць авансавай платы альбо паказваюць вельмі мала вынікаў (напрыклад, DomainTools).Дадайце яго ў свой арсенал, і даследаванні даменаў на аснове канкурэнцыі будуць велізарныя!


ФК Гомель і беларуская мова ў сезоне-2015 ФОТА :: Сильные Новости — Гомель сегодня\nФК Гомель і беларуская мова ў сезоне-2015 ФОТА\nУ пачатку красавіка пачаўся новы чэмпіянат Беларусі па футболе ў Вышэйшай лізе. 14 найлепшых каманд Беларусі будуць змагацца за залатыя медалі і права гуляць у еўрапейскіх футбольных кубках. Чым ён парадуе гомельскіх беларускамоўных заўзятараў? Ці стане ў ФК Гомель і беларускім чэмпіянаце больш беларускай мовы?\nНа сёння няма пэўнасці наконт беларускамоўных праграмак ФК Гомель - у 1-м туры чэмпіянату яны былі па-руску. Магчыма, сітуацыя зменіцца з 2-га тура, хоць фінансавая сітуацыя ў клубе наогул ставіць іх выхад пад пагрозу на любой з дзяржаўных моў.\nЯк і ў мінулыя гады абслуговаць хатнія гульні ў Гомелі будзе беларускамоўны дыктар, а ўся інфармацыя на электронным табло на стадыёне будзе падавацца па-беларуску.\nПа-беларуску як і ў мінулым годзе друкуюцца і афішы да гульняў, хоць, відаць зноў жа з-за фінансавых цяжкасцяў да першых двух тураў выйшла адна афіша, а не для кожнага асобна, як у мінулым сезоне.\nГалоўная ж добрая навіна гэтага сезона для беларускамоўных заўзятараў у тым, што ФК Гомель стаў адным з трох клубаў Беларусі, што пачаў пісаць прозвішчы гульцоў на іх футболках па-беларуску.\nМагчыма, нечым беларускамоўным і нацыянальнаарыентаваным Гомель парадуе яшчэ напрацягу сезону, але ўжо зараз можна казаць, што гомельская каманда - адна з самых беларускамоўных сярод спартовых каманд Беларусі.\nАб выкарыстанні беларускай мовы іншымі камандамі вышэйшай лігі можна даведацца па-спасылцы\nТеги: ФК Гомель (2), беларуская мова (11), Гомель (122), футбол (1), белорусский язык (4)


Будзьма беларусамі! » Як будзе выглядаць скульптурная кампазіцыя «Беларусам свету» ля Траецкага\n19.04.2017 | Мастацтва\nНовая скульптурная кампазіцыя павінна з’явіцца да 950-годдзя Мінска паблізу Траецкага прадмесця, паведамілі агенцтву «Мінск-Навіны» ў КУП «Мінская спадчина».\nПамятны знак будзе ўяўляць сабой кола — адзін з самых старажытных славянскіх знакаў, якія ўвасабляюць сонца, зямное кола жыцця, вечнасць. Кола выкарыстоўвалася беларусамі ў розных абрадах, святах (Купалле, Каляды), у той жа час гэта самы неабходны інвентар у сялянскай гаспадарцы.\nБронзавую скульптуру дыяметрам прыкладна 3 метры усталююць на гранітным валуне з надпісам «Беларусам свету». Вобраз дапоўніць трымціць стужка з нацыянальным арнаментам.\n— Памятны знак прысвячаецца ўсім беларусам, якія жывуць у розных кутках нашай зямлі. Аб’ядноўвае ўсіх гэтых людзей любоў да Радзімы, да яе мове, звычаям, культуры. У розных краінах яны ствараюць дыяспары, дзе гучыць родная мова, радуюць душу і сэрца песні на «матчынай мове». На розных кантынентах, стаўшы часткай гісторыі розных краін, яны застаюцца беларусамі. Такія імёны, як Ігнат Дамейка, Марк Шагал, Барыс Кіт, вядомыя ўсяму свету, — распавядае адзін з аўтараў кампазіцыі доктар архітэктуры, прафесар Армен Сардараў.


Ці лёгка быць студэнтам? - АбітурыентАбітурыент\nУ Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі завяршыўся чарговы сезон праекта “Я ў БДУІР”.\nПраект, дзякуючы якому 60 школьнікаў з розных рэгіёнаў краіны змаглі ўбачыць студэнцкае жыццё знутры, сёлета праходзіць другі раз. Яго мэта — паказаць маладым людзям адрозненне паміж установай вышэйшай адукацыі і школай.\nАбавязковай умовай для ўдзелу ў праекце быў фотаздымак з дня адкрытых дзвярэй, выкладзены ў сацыяльных сетках з адпаведным хэштэгам, і творчае эсэ, дзе абітурыенты тлумачылі сваю матывацыю. Сёлета за права стаць студэнтам на дзень змагалася больш за 100 школьнікаў.\nПа словах арганізатараў, 90% удзельнікаў “Я ў БДУІР” 2016 года сталі студэнтамі ўніверсітэта. І большасць з іх дапамагалі ўдзельнікам сёлетняга праекта.\nТакім чынам, школьнікі правялі паўнавартасны дзень студэнта БДУІР. Яны пабывалі на лекцыях і лабараторных занятках, азнаёміліся з навуковымі цэнтрамі на некалькіх факультэтах. На базе лабараторыі А1QA будучыя студэнты разгледзелі апаратна-праграмны комплекс з біялагічна адваротнай сувяззю. Ім прапаноўвалася праверыць сябе на канцэнтрацыю, пераключальнасць і выбарнасць памяці, рэакцыю на светлавыя і візуальныя сігналы, а таксама на працэсы пазнання. Гэтая праграма, распрацаваная на кафедры інжынернай псіхалогіі і эрганомікі факультэта камп’ютарнага праектавання, дапамагае вызначыць схільнасці і здольнасці школьнікаў да той ці іншай прафесіі, вызначыць фактары рызыкі на вытворчасці. Таксама ўдзельнікі праекта змаглі паабедаць у студэнцкай сталовай, наведаць спартыўны комплекс. Акрамя таго, яны пабывалі на фестывалі творчасці “Студэнцкая вясна — 2017” і адкрытым чэмпіянаце БДУІР па праграмаванні.\nНа брыфінгу з удзелам куратара праекта кіраўніка прэс-службы ўніверсітэта Алы Баярка і студэнтаў, адзінаццацікласнікі даведаліся, якая спецыяльнасць падыходзіць кожнаму з іх, на чым трэба сканцэнтраваць увагу пры падрыхтоўцы да цэнтралізаванага тэсціравання, якія спецыяльнасці самыя запатрабаваныя. Абітурыенты задавалі пытанні пра органы студэнцкага самакіравання, засяленне ў інтэрнат і асаблівасці навучання ў Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі.\nСтудэнткі 1 курса факультэта інфарматызацыі і тэхналогій кіравання Настасся Шайпак і Ганна Сапегіна расказалі школьнікам пра работу маладзёжнага тэлебачання, дадатковыя заняткі па матэматыцы і фізіцы. “Вучыцца тут весела. Нам заўсёды дапамагаюць старэйшыя студэнты. Мы становімся вельмі дружнымі”, — адзначылі дзяўчаты.\nАла Баярка расказала абітурыентам пра некаторыя магчымасці падчас навучання: пераход на любы факультэт БДУІР з невялікай даздачай пэўных дысцыплін, дыстанцыйнае вывучэнне некаторых дысцыплін на старшых курсах. Куратар праекта азнаёміла адзінаццацікласнікаў з навінкай гэтага года — электронным журналам уліку падачы дакументаў, які дапаможа пазбегнуць чэргаў. Дзякуючы электроннай сістэме залічэння, якая ўжо некалькі гадоў дзейнічае ў БДУІР, абітурыенты могуць указаць у заяве некалькі спецыяльнасцей у парадку прыярытэту. Калі малады чалавек не праходзіць на першую спецыяльнасць, ён аўтаматычна ўдзельнічае ў конкурсе на наступную. Акрамя таго, на этапе прыёму дакументаў праз электронны кабінет абітурыенты могуць сачыць за конкурснай сітуацыяй і аналізаваць свае шансы на паступленне.\nУ канцы сустрэчы школьнікі атрымалі сертыфікаты, якія даюць магчымасць без чаргі засяліцца ў інтэрнат у першы год навучання. “Паступіўшы ва ўніверсітэт, не пазбаўляйце сябе студэнцкага жыцця. Патрэбна ўсё сумяшчаць. Студэнцтва — гэта тое, што вы будзеце ўспамінаць доўгі час”, — звярнулася да дзяцей Ала Віктараўна.\nЗ факультэтам камп’ютарных сістэм і сетак маладых людзей азнаёміў аспірант выкладчык кафедры інфарматыкі Максім Рогаў, які паказаў ім сімвал “ксісаўцаў” — бронзавага студэнта. Выпускнік факультэта расказаў абітурыентам пра традыцыю дакранання да статуі перад сесіяй. Гэта, на думку студэнтаў ФКСІС, прыносіць удачу і адпужвае дрэнныя адзнакі на экзамене. Максім Рогаў азнаёміў школьнікаў са спецыяльнасцямі факультэта, падзяліўся ўласным вопытам з размеркавання, расказаў пра магчымасць стажыровак у розных краінах, адзначыў важнасць стартапаў у развіцці студэнта.\n“Вучыцца цяжка, але гэта прыносіць плён. У БДУІР вы трапляеце ў асяроддзе людзей, якія заўсёды нечым заняты. Гэта матывуе, падштурхоўвае наперад”, — падвёў вынікі выкладчык.\nБДУІР Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт інфарматыкі і радыёэлектронікі праект\nЗ тегами: БДУІР Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт інфарматыкі і радыёэлектронікі праект\nПапярэдняя: Новыя спецыяльнасці — патрэба рынку працы\nНаступная: За тры гады тры спецыяльнасці…