Газеты, пернікі і пераводы, або Пра тое, навошта пошце колы. 21.by\n10.10.2019 — Новости Общества | Герой працы\nКарэспандэнт “Герой працы” праехала па маршруце паштовага аўтамабіля і даведалася, у якіх умовах працуюць паштальёны і якія паслугі найбольш запатрабаваныя ў вяскоўцаў.\nЗа апошнія 10-15 год – час даволі сціплы ў параўнанні з больш як тысячагадовым існаваннем пошты – гэты від сувязі перажыў, бадай, самую неверагодную трансфармацыю. З аднаго боку, пошта “падхапіла” ўсе здабыткі тэхнічнага прагрэсу. З іншага – узяла на сябе максімальную колькасць абавязацельстваў па абслугоўванні насельніцтва. Сёння наўрад ці каго здзівіць прапанова набыць на пошце камплект пасцельнай бялізны ці аплаціць крэдыт. Час дыктуе ўмовы. Ты або падпарадкоўваешся, або аказваешся на ўзбочыне.\nНе першы год Таццяна Літвін і Міхаіл Окунеў працуюць у паштовым аддзяленні на колах.\nКалі насельніцтва і без таго невялікіх вёсачак стала скарачацца, рэнтабельнасць некаторых паштовых аддзяленняў сувязі пайшла на спад. І 1 снежня 2009 года, як толькі закрылася пошта ў Полькавічах, у першы свой рэйс адправілася аддзяленне сувязі “на колах”. У 2013 годзе з’явілася яшчэ адна абсталяваная для мабільнай работы машына. За 10 год гэта форма работы, дарэчы, не новая для сусветнага вопыту, даказала вартасць свайго існавання. Ва ўсялякім разе, тое, што вяскоўцы з нецярпеннем чакаюць сіні фургончык, журналіст убачыла на ўласныя вочы.\nАплаціць крэдыт, разлічыцца па рахунках за жыллёва-камунальныя паслугі, выпісаць газеты, атрымаць карэспандэнцыю ці пасылку, зняць наяўныя грошы – выканаць гэтыя і многія іншыя сацыяльна значныя аперацыі сёння прапануе мабільная пошта. Таксама тут можна няблага закупіцца прадуктамі – чай, кава, крупы, пернікі, добра ідзе сланечнікавы алей.\n– Мне бутэлечак пяць, калі ласка, – робіць заказ работнік мясцовага сельгаспрадпрыемства. – Таксама падатак на зямлю вазьміце.\n– Ой, і я ж за зямлю яшчэ не заплаціла, – спахапілася жанчына ў чарзе, – добра, што ўспомніла.\nВяскоўцы дзеляцца апошнімі навінамі, вядуць размовы “за жыццё”. Згодна з раскладам, пошта стаіць тут цэлую гадзіну – атрымаць абслугоўванне за гэты час можа кожны жадаючы. У дні выплаты пенсій людзей звычайна больш. Працуе мабільная пошта, як кажуць, да апошняга кліента.\n–– Газет сёння не вельмі шмат – субота. Дарэчы, у 30 дамоў у Сіроціне ідзе і раёнка.\n– Тут добра бяруць латарэі, часцяком выйграюць, – расказвае Таццяна Літвін. – Наогул, стараемся задаволіць патрэбы нашых кліентаў. Прывозім усё, што заказваюць. Аднаму – камбікорм, іншаму – коўдру.\nТаццяна сваёй работай задаволена. Яе працоўнае месца абсталявана ўсёй неабходнай тэхнікай. Ацяпляецца, таму і зіма не страшная. Да гэтага жанчына некаторы час рупілася на пошце ў Дабеі. Калі прапанавалі працаваць у ад-дзяленні “на колах”, згадзілася – і не шкадуе. Дзень, напоўнены паездкамі, узаемаадносінамі, знаёмствамі, звычайна прабягае хутка. У роднай Дабеі Таццяна Літвін – і старэйшына, і дэпутат сельскага Савета, і наогул шаноўны чалавек.\nЗ Сіроціна машына накіравалася ў бок Добрына. Па дарозе былі дастаўлены заказы кліентам у Зямцы і Юрава. Вядома, без паштовага абслугоўвання людзей ніхто не пакіне.\nНаогул, у маршруце пазначана 15 вёсак, чатыры пастаянныя стаянкі. А яшчэ раз на месяц прыпынак на гадзіну робіцца ў Зямцах, і штотыднёва – у Лявонаве. Людзі ведаюць расклад, які строга вы-трымліваецца.\nДарэчы, стаянкі – адна ў Сіроціне і дзве ў Добрыне – добраўпарадкаваныя. Работнікі перасоўнага аддзялення ў адказе за чысціню і парадак на іх.\n– Мы паклапаціліся пра тое, каб нашым кліентам было камфортна. Можна схавацца ад дажджу ці прысесці ў чаканні сваёй чаргі, – расказвае начальнік участка паштовай сувязі Шуміліна Алеся Новікава. – Есць і скрыня для пісьмаў, і расклад работы.\nПаштальёнам у Добрыне ўжо шмат год рупіцца Алена Асташонак. Разносіць газеты, пенсіі, арганізоўвае падпіску на перыёдыку. Прадпрыемства забяспечыла формай і абуткам. Хутчэй спраўляцца дапамагае выдзелены веласіпед. Зараз Алена гадзіны за чатыры паспявае развезці газеты па адрасах. Зімой, калі на веласіпед не сядзеш, і даўжэй выходзіць.\nНа стаянцы ў Добрыне, як гарачыя піражкі, ішлі цёплыя жаночыя калготкі. Нават мужчыны для сваіх гаспадынь бралі. Мыла, шампунь, ванільныя баранкі, рыбныя кансервы – гандаль ішоў бойка. Тут нельга не адзначыць спрыт Таццяны Літвін: ведае, каму што прапанаваць, памятае густы сваіх кліентаў. Таму і план заўжды выконвае.\nЛюдзі, якія якраз атрымалі пенсіі ды зарплаты, стараліся хутчэй разлічыцца з крэдытамі ды квартплатай. Усе ў адзін голас хвалілі Таццяну ды Міхаіла. Маўляў, без іх, і наогул сувязь з сусветам страцілі б. І яны ўсіх сваіх кліентаў у твар ведаюць. У аднаго здароўем пацікавяцца, іншага з нараджэннем дачкі павіншуюць. Пасля Добрына машына накіравалася ў Пабеду.\nНаогул, у раёне працуюць два аддзяленні “на колах”, 14 стацыянарных аддзяленняў сувязі, тры паштовыя пункты. Гэта дазваляе ахопліваць паштовым абслугоўваннем усё насельніцтва раёна.\nГазеты, пернікі і пераводы, або Пра тое, навошта пошце колы Карэспандэнт “Герой працы” праехала па маршруце паштовага аўтамабіля і даведалася, у якіх умовах...\n15 октября руководство Шумилинского района проведёт выездные приёмы граждан в Николаевском сельсовете


Марыя Жодзік заваявала алімпійскую ліцэнзію | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНа чэмпіянаце Беларусі па лёгкай атлетыцы, які працягваецца ў Менску, скакуха ў вышыню Марыя Жодзік выканала кваліфікацыйны нарматыў на Гульні ў Токіо. Спартоўка паказала вынік 1 м 96 см. Гэта яе асабісты рэкорд.\nЁн дазволіў Марыі акрамя алімпійскай ліцэнзіі заваяваць срэбраны медаль турніру. Першынствавала Карына Демідзік. Яна таксама паказала той жа вынік, паўтарыўшы свой лепшы скачок у гэтым сезоне, аднак абыйшла Марыю Жодзік па дадатковых паказчыках.\nБаксёр Уладзіслаў Смяглікаў атрымаў права выступіць на Алімпіядзе ў Токіо\nБеларускі баксёр Уладзіслаў Смяглікаў атрымаў права выступіць на Алімпіядзе ў Токіо. Былі размеркаваны заключныя квоты на Алімпіяду ў сталіцы Японіі, паводле рэйтынгу Boxing Task Force. Па адной пуцёўцы на Гульні ў кожнай вагавой катэгорыі для кожнага кантынента.\nУ вазе 91 кг права ўдзельнічаць у Алімпіядзе атрымаў Уладзіслаў Смяглікаў. Такім чынам, на галоўных стартах чатырохгоддзя ў Токіо выступяць чацвёра беларускіх баксёраў. Раней на кваліфікацыйным турніры ў Парыжы права выступіць на Гульнях заваявалі Дзмітрый Асанаў у вазе 63 кг, Аляксандр Радзівонаў у вазе 69 кг і Віталь Бандарэнка ў вазе 75 кг.\nБеларускія тэнісісты даведаліся супернікаў на старце Уімблдона\nУ Лондане адбылося лёсаванне стартавага раўнду Уімблдонскага тэніснага турніру. У жаночым адзіночным разрадзе чацвёртая ракетка свету Арына Сабаленка згуляе ў 1/64 фіналу з румынкай Монікай Нікулеску. Вікторыя Азаранка сустрэнецца з украінскай тэнісісткай Кацярынай Казловай. Аляксандра Сасновіч будзе супернічаць са славутай амерыканскай тэнісісткай Серэнай Уільямс, якая сем разоў выйгравала Уімблдон. Вольга Гаварцова згуляе з яшчэ адной амерыканкай Кока Вандэвеге. У мужчынскім адзіночным разрадзе Ягор Герасімаў пачне Уімблдон сустрэчай з брытанскім тэнісістам Джэем Кларкам. Супернікам Іллі Івашкі будзе іспанец Хауме Муньяр.\nСталі вядомыя супернікі беларускіх валейбольных клубаў у еўракубках\nСталі вядомыя супернікі беларускіх валейбольных клубаў у еўракубках. Цырымонія лёсавання прайшла ў Люксембургу. У мужчынскай Лізе чэмпіёнаў ЕКВ Беларусь прадставіць салігорскі „Шахцёр”, які пачне выступ з кваліфікацыі, дзе будзе змагацца з лонданскай „Палоніяй”, заснаванай польскімі эмігрантамі.\nУ жаночай Лізе чэмпіёнаў Беларусь будзе прадстаўляць „Мінчанка”. Супернік беларускай каманды па другім раўндзе кваліфікацыі вызначыцца ў суперніцтве грэцкага „Алімпіякаса” і бельгійскага „Астэрыкс АВО Беверэн”. Супернікам менскага „Будаўніка” у Кубку выкліку ЕКВ будзе швейцарская „Лазана”.\nБерасцейскае „Дынама” прыме „Вікторыю” ў Батумі\nМесцам правядзення хатняга матчу футбалістаў берасцейскага „Дынама” з чэшскай „Вікторыяй” у рамках 2-га кваліфікацыйнага раўнду Лігі канферэнцый стане грузінскі Батумі. Рашэнне аб пераносе гульні з Берасця на нейтральнае поле было прынята УЕФА. У выпадку аднаўлення прамых чартараў еўрапейскіх авіякампаній у Беларусь УЕФА дапускае правядзенне матчу ў адказ у Берасці.\n«Тарпеда-БелАЗ» свой хатні матч у рамках 2-га раўнду Лігі канферэнцый супраь дацкага «Капенгагена» з вялікай доляй верагоднасці згуляе ў расейскай Казані. Салігорскі «Шахцёр» разглядае магчымасць правядзення хатняга матчу Лігі чэмпіёнаў з чэшскім «Лудагорцам» у Калінінградзе. Раней паведамлялася, што хатні матч салігорцы правядуць у сербскай сталіцы Бялградзе.\nЗборная Беларусі па пляжным футболе выйшла ў фінал чэмпіянату свету\nЗборная Беларусі па пляжным футболе другі раз запар прабілася ў фінальную стадыю чэмпіянату свету. У чвэрцьфінальным паядынку кваліфікацыі сусветнага першынства ў партугальскім Назарэ падначаленыя іспанскага спецыяліста Нікаласа Альварада святкавалі валявую вікторыю над камандай Нямеччыны 5:1 – у беларускай зборнай дублем адзначыўся Іван Канстанцінаў. У папярэднім кваліфікацыйным раўндзе беларусы занялі першае месца ў групе С, перамогшы супернікаў з Польшчы – 8:2, Нарвегіі – 9:2 і Іспаніі – 4:3.\nФінальная стадыя планетарнага форуму з удзелам 16 лепшых зборных з усіх кантынентаў пройдзе ў расейскай сталіцы з 19 па 29 жніўня.\nСёння стартуе плэй-оф Еўра-2020\nСёння стартуе плэй-оф чэмпіянату Еўропы-2020 па футболе. Зборная Ўэльса сустрэнецца з камандай Даніі.\nМатч адбудзецца ў Амстэрдаме і пачнецца ў 19:00 па беларускім часе. А ў 22 гадзіны заўзятары змогуць убачыць матч паміж камандамі Італіі і Аўстрыі. Гэтая гульня пройдзе на ангельскім стадыёне «Уэмблі».


Творчая сустрэча - Государственное учреждение культуры «Оршанская централизованная библиотечная система»\n27 чэрвеня ў бібліятэцы імя У.Корбана адбылася творчая сустрэча з Сяргеем Анатольевічам Трафімавым. На сустрэчу з ім прыйшоў лагер ДУА “Сярэдняя школа №19 г.Оршы” ў поўным саставе. Пісьменнік прадставіў юным чытачам новую 51-ю кнігу з серыі “Рассказы Деда Природоведа”, якая мае назву “Чудеса из глины”.\nГэтая кніга з аўтографам аўтараў была падаравана бібліятэцы. Сустрэча вылілася ў сапраўдную гутарку-задавальненне, прычым задавальненне ад зносінаў з пісьменнікам атрымоўвалі не толькі дзеці, але і дарослыя.\nДоўга ніхто не жадаў разыходзіцца. Хлопцаў і дзяўчат настолькі зацікавіла тэма прыроды, што ў іх з'явілася маса пытанняў, на якія Сяргей Анатольевіч адказаў з уласцівым ім гумарам і бязмежнай эрудыцыяй. Супрацоўнікі бібліятэкі імя У.Корбана і іх чытачы чакаюць новых цікавых сустрэч з любімым пісьменнікамі!


“Стужку” – перарэзалі! | Культурная прастора VITEBSK4ME\n“Стужку” – перарэзалі!\nАбвешчаны пераможцы конкурса для журналістаў\nУ лістападзе мінулага года ў горадзе распачаў працу Віцебскі рэгіянальны медыяцэнтр. Першай ініцыятывай цэнтра стаў навучальны курс “Медыя і актывізм”. Цягам двух месяцаў у Віцебску прайшло 8 заняткаў для журналістаў і актывістаў ад знаўцаў у гэтай сферы з усёй краіны. Ад пачатку года ўдзельнікамі курса было створана больш за 60 публікацый пра культурніцкія і сацыяльныя падзеі і з’явы горада.\nУ жніўні медыяцэнтр абвясціў конкурс журналісцкіх публікацый “Грамадская стужка” для аўтараў з Віцебска і вобласці. Да 13 верасня доўжыўся прыём заявак. Агулам на конкурс падалі 21 працу, сярод якіх – артыкулы, відэасюжэты, фотасправаздачы, сайты-візітоўкі.\nАлена Каховіч (Берасцейскае абласное моладзевае грамадскае аб’яднанне “Дзедзіч”);\nПаўлюк Быкоўскі (DeutscheWelle);\nДзяніс Васількоў (Беларускі партал TUT.BY);\nСяржук Серабро (“Народныя навіны Віцебска”);\nГанна Пярова (Беларускі партал TUT.BY).\nЖуры ацэньвала сацыяльную і/або культурную значнасць абранай тэмы, а таксама журналісцкае майстэрства аўтараў.\nУзнагароджанне адбылося 29 верасня ў арт-пабе “Торвальд”.\nПершае месца атрымаў Алесь Лібер за сайт пра прытулак для жывёл. Прызам для пераможцы стаў смартфон.\nДругое месца – Аляксандр Кутынка за тэкст пра шматдзетную сям’ю ў новабудоўцы.\nТрэцяе месца атрымала Юля Абуховіч за інтэрв’ю з маладым аўтарам Нікам Наско. Яе падарунак і дыплом мы даслалі ў Пецябург, дзе зараз навучаецца аўтар.\nВіцебскі рэгіянальны медыяцэнтр будзе працягваць працу па асвятленні грамадскіх і культурніцкіх ініцыятыў у горадзе. Конкурс “Грамадская стужка” пройдзе чарговы раз у сакавіку 2019 года. Дзякуем за падтрымку ініцыятывы сацыяльна-культурніцкай установе “Віцебск для мяне”.\nVitebsk4me · 29.09.2018


МАСТАЦКА-КАНСТРУКТАРСКІ ПРАЕКТ. Кампанавальныя схемы\nКампанавальныя схемы ужываюць для больш поўнага расчынення задумы праекта пры абмежаванай наменклатуры вырабаў, на аснове выкарыстання ўніфікаваных элементаў мэблі. Гэтыя схемы ў выглядзе планавальных прапаноў выконваюць рознымі графічнымі сродкамі малюнка. Колькасць схем і іх памеры вызначаюцца аптымальнай колькасцю варыянтаў і камбінаторыкай.\nПерспектыўны малюнак выраба, групы мэблі ці інтэр'еру дапамагае мастаку-канструктару і замоўцу прадставіць агульнае аб'ёмна-прасторавае рашэнне задуманага, дазваляе атрымаць на паперы ўмоўны малюнак выраба. Перспектыва выконваецца або на планшэце разам з агульнымі выглядамі, або асобна.\nПры пабудове перспектывы галоўнымі задачамі з'яўляюцца правільны выбар пункта гледжання (мал. 85), вызначэнне кута зроку і адлегласць да аб'екта і вышыні гарызонту (мал. 87). Ад правільнага выбару пункта гледжання залежыць характар успрымання перспектывы (яе спакойны выраз ці дынамічнасць, урачыстасць, ураўнаважанасць, асіметрычнасць і т. д.). Пры блізкім размяшчэнні пункта гледжання да пярэдняга плану скажаецца глыбіня памяшкання, пры занадта далёкім - прадметы нагрувашчваюцца адзін на аднаго, становяцца плоскімі. Сярэдняй адлегласцю, пры якім можна лічыць выбар перспектывы ўдалым, будзе падвойная шырыня плоскасці сцяны памяшкання.\nНайлепшым кутом зроку, якая характарызуецца адлегласцю гледача да маляўнічай плоскасці, з'яўляецца кут роўны 28°. Пры пабудове перспектывы адзінкавых вырабаў мэблі і інтэр'ераў памяшканняў лінію гарызонту варта праводзіць на ўзроўні вачэй прысутнага чалавека (1200 мм). У інтэр'ерах грамадскіх памяшканняў з высока размешчанымі перакрыццямі гарызонт варта ўсталёўваць на ўзроўні вачэй чалавека ў становішчы стоячы (1600 мм) ці вышэй.


Абраду «Ваджэнне Сулы» прысвоены статус гісторыка-культурнай каштоўнасці | Новы Час\nБрэст +23℃ +19℃ +18℃ +12℃\nВіцебск +17℃ +26℃ +14℃ +13℃\nГомель +21℃ +27℃ +18℃ +14℃\nГродна +20℃ +20℃ +16℃ +12℃\nМагілёў +18℃ +24℃ +15℃ +12℃\nАбраду «Ваджэнне Сулы» прысвоены статус гісторыка-культурнай каштоўнасці\n«Ваджэнне Сулы» праводзяць на другі дзень праваслаўнага Вялікадня. У гэтым годзе абрад адбудзецца 29 красавіка. Гэта асаблівае праяўленне вясновай абраднасці, накіраванае на забеспячэнне добрай ураджайнасці, здароўе ўсіх мясцовых жыхароў і абарону ад прыроднай стыхіі — маланкі.\nСлова «Сула» ў разуменні вяскоўцаў азначае як само абрадавае дзейства, так і сукупнасць усіх яго ўдзельнікаў. У Суле аб’ядноўваюцца дзве суседнія вёскі Гомельскага раёна — Гадзічава і Маркавічы — і іх жыхары. Асноўныя ўдзельнікі — мясцовая моладзь, выканаўцы абрадавых дзействаў — жанчыны і дзяўчаты, якія апранаюцца ў прыгожыя і па-мясцоваму адметныя самаробныя касцюмы.\nПасля Пасхальнай літургіі ў Свята-Кацярынінскай царкве ў вёсцы Гадзічава жанчыны і дзяўчаты выходзяць на скрыжаванне дарог каля храма і водзяць старажытныя мясцовыя карагоды — «танкі». Узяўшыся пад рукі, радамі ідуць з песняй «Як ішла Сула», а затым з прыпеўкамі пад гармонік рухаюцца ў бок вёскі Маркавічы ўздоўж старога Кацярынінскага шляху.\nУ Маркавічах на ўсіх скрыжаваннях дарог, якія трапляюцца ўдзельнікам Сулы падчас абыходу вёскі, «танкі» паўтараюцца, а рух уздоўж дарогі суправаджаецца абрадавым спевам, гульнямі і прыпеўкамі пад гармонік.\nНа ўсім шляху да Сулы далучаюцца жадаючыя. Завяршаецца абрадавае свята каля сельскага дома культуры сумесным пачастункам і гуляннем.\nШтогадовае правядзенне «Ваджэння Сулы» ў вёсках Гадзічава і Маркавічы было перапынена ў 1967 годзе мясцовай уладай і адноўлена праз 40 гадоў, у 2007 годзе, намаганнямі мясцовых энтузіястаў пры падтрымцы настаўнікаў і кіраўнікоў Маркавіцкага дзіцячага сада — сярэдняй школы.\nПаводле дадзеных прэс-службы Гомельскага аблвыканкама, у Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў Беларусі цяпер уключана 5445 матэрыяльных гісторыка-культурных каштоўнасцяў і ўсяго 125 — нематэрыяльных.\nДзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў\nБольш за 5 тыс. аб'ектаў спадчыны Беларусі — у Дзяржаўным спісе гісторыка-культурных каштоўнасцяў


Вячорка супраць Раманавых\n15 ліпень 2009, 13:03\nКіраўнік Расейскага імпэратарскага дома княгіня Марыя Раманава 16-18 ліпеня наведае Гомельскую вобласьць.\nПра гэта БЕЛТА паведамілі ў прэсавай службе Гомельскага аблвыканкаму. Там адзначылі, што княгіня прыяжджае ў Беларусь, каб «сустрэцца з суайчыньнікамі, пакланіцца сьвятыням беларускай зямлі і ўшанаваць памяць абаронцаў Айчыны».\nКамэнтуючы гэтае паведамленьне першы намесьнік старшыні Партыі БНФ Віцук Вячорка адзначыў:\nРаманавы – заваёўнікі нашай Бацькаўшчыны. Крывавыя.\n«Раманавы – заваёўнікі нашай Бацькаўшчыны. Крывавыя. На руках Раманавых кроў ваяроў Касьцюшкі, Кастуся Каліноўскага й Зыгмунта Серакоўскага, паламаныя лёсы Багрыма й Багушэвіча ды мільёнаў, мільёнаў беларускіх сялянаў і шляхты, сьвятароў, мяшчанаў, князёў… Рэкрутчына й нябачаны раней прыгон. Гвалтоўны разрыў гаспадарчых сувязяў з Эўропай і спыненьне разьвіцьця вольнага рынку. Перасьлед усіх веравызнаньняў, акрамя “дзяржаўнага”. Урэшце, забарона ўжываньня самога імя нашай мовы і нашага народу, забарона друку па-беларуску – вось што такое Расейская імпэрыя для беларусаў, у якіх акупантам не ўдалося ампутаваць памяць».\nПаводле спадара Вячоркі, Раманавы лічаць сябе пераемнікамі расейскага манаршага пасаду.\n«Таму толькі пасьля публічнага прабачэньня перад народам Беларусі за агрэсіўныя захопніцкія войны, за 145 год каляніяльнага паняволеньня,за этнацыд і перасьлед беларускай мовы ім можа быць дазволена перасекчы мяжу незалежнай Беларусі».\nЛюбы візыт, калі ён прынясе дабро краіне, павінен адбыцца\nПаводле начальніка ўправы ідэалёгіі гомельскага аблвыканкаму Анатоля Кацілы, гэта “культурны” візыт.\n“Вячорка мае права пісаць усё, што яму захочацца. Я лічу, што любы візыт, калі ён прынясе дабро краіне, павінен адбыцца. Тым больш, што дзеці за сваіх бацькоў не адказваюць. Культурны візыт і ёсьць культурным, і не перасьледуе ніякіх палітычных мэтаў. Наведае палац Румянцавых, паглядзіць славутасьці, чаму б і не?Даволі ўплывовая асоба ў сваёй сфэры і калі яна раскажа пра Гомель гэта ж толькі плюс. Ня выключана, што прыцягне турыстаў, якім захочацца даведацца больш пра нашу краіну. Што тут дрэннага?” - задаецца пытаньнем Каціла.\nХто такая Марыя Раманава?\nСярод шматлікіх нашчадкаў расейскай дынастыі Раманавых Марыю Раманаву галавой дому прызнаюць ня ўсе.


Эфірны спуск Абсталяванне для Скалалажанне\nВаша Essential спуск абсталяванне\nАльпінісцкага рыштунак, што вам трэба спускавы\nВы павінны амаль усе асноўнага абсталявання, якія вы звычайна карыстаецеся, калі вы скалалажанне бяспечна і эфектыўна Раппел. Тут важна Спуск абсталяванне для скалалажанні.\nСкалалажанне ліны з'яўляюцца адным з самых важных частак абсталявання для скалалажанні. Большасць альпіністы выкарыстоўваюць адны і тыя ж дынамічныя вяроўкі для спуску, якія яны выкарыстоўваюць для лажання. Яны працуюць добра, але памятайце, што вяроўкі расцягвацца, і што яны могуць быць пашкоджаны або выразаць скальныя краю.\nКалі вы фіксуючы вяроўкі , напрыклад, калі вы маглі б працаваць на доўгі маршрут або вялікую сцяне ў працягу некалькіх дзён, а затым разгледзець магчымасць фіксацыі статычных вяровак як для ўзыходзячага і скалалажанні. Яны не расцягваюцца і менш верагоднасць пашкоджання вострымі бакамі.\nСтандартная даўжыня для большасці лін, якія выкарыстоўваюцца ў Паўночнай Амерыцы складае 200 футаў (60 метраў). Адзін 200-футаў шнур, калі яна ў два разы назад на сябе, дазваляе атрымаць 100 футаў Раппел. Калі Rappel больш , чым 100 футаў , або калі вы не ведаеце , як доўга гэта, то вам трэба будзе выкарыстоўваць дзве вяроўкі, якія злучаныя разам з адным з чатырох Rappel вераўчаных вузлоў . Заўсёды памятайце, каб звязаць Кноп для бяспекі на канцах вяроўкі, так што вы не Раппели ад іх.\nЧым тоўшчы дыяметр ліны, тым лепш для скалалажанні. Тоўстыя канаты, тыя , ад 10 мм да 11 мм у дыяметры, маюць большае трэнне , калі яны сілкуюцца праз спускавой прылады і маюць менш шанцаў быць скарочана , чым худыя вяроўкі.\nЯк правіла, не звязвае тоўсты шнур да тонкага шнуры (7 мм да 9 мм) для Раппел, так як далучэнне вузел можа працаваць сам свабодна.\nСпускавыя анкеры выраблены з самых разнастайных альпінісцкага рыштунку, уключаючы кулачку , гайкі , гакі і балты . Некаторыя якара таксама ўключаюць прыродныя асаблівасці, такія як дрэвы і валуны.\nДля гэтых якароў, то лепш правесці некаторыя два-футавыя стропы або кавалачкі тасьмы або шнура, якую можна разрэзаць, каб адпавядаць.\nСпускавой прылады і блакаванне Карабін\nВаш выбар спускавой прылады з'яўляецца вельмі важным. Усе прылады спускавы не аднолькавыя, а некаторыя працуюць лепш, чым іншыя, у залежнасці ад вашай Скалалажанне сітуацыі. Лепш за ўсё, каб выбраць прыладу спускавы, што вы таксама выкарыстоўваць у якасці страховачнай прылады, так што вам не прыйдзецца несці дадатковы механізм.\nСпускавой прылады, як Black Diamond ЦОВ і TRANGO B-52s з'яўляецца выдатным выбарам. Некаторыя альпіністы любяць насіць спускавы мал-8, так як яны простыя ў выкарыстанні і прапануюць плаўную язду ўніз. Я лічу, што гэта проста яшчэ адна частка механізму, каб несьці; што ліны могуць праходзіць праз яго вельмі хутка; і што ён часта ўводзіць перагіны ў вашай вяроўцы, пакідаючы вам вітай кашмар размотваць на наступным спускавы станцыі. Petzl GriGri выдатна працуе для однострочный Скалалажанне , але з'яўляецца больш складаным для выкарыстання з падвойнымі вяроўкамі.\nНарэшце, пераканайцеся, што ў вас ёсць моцны вельмі вялікі замыкалы карабін, пераважна аўтаматычная блакіроўка аднаго, каб прымацаваць прылада спускавы да падвескі. Шрубу брамы карабін выдатна працуе, але ён можа адвінціць і адкрыць пад нагрузкай, так што гэта не так бяспечна, як аўта-блакаваннем карабін.\nВы хочаце заўсёды выкарыстоўваць рэмень бяспекі скалалажанні , калі вы Раппел.\nВупраж, устаноўлены вакол таліі і верхняй часткі ног, утворыць зручнае месца для спуску. Пераканайцеся, што паляць шчыльна падыходзіць вашай таліі, знаходзіцца ў добрым стане, і ёсць, калі гэта магчыма, пятля страховочной на пярэдняй панэлі. Калі вы не маеце страховачныя сістэмы, то вы можаце зрабіць адно з шлейкі, або ў крайнім выпадку выкарыстоўваць даўжыню шлейкі імправізаваць строп падгузніка або строп два фута на перавязь фігуры 8.\nСьлінг і блакаванне Карабін\nКаб быць у бяспецы, калі скалалажанне, вы павінны заўсёды выкарыстоўваць автоблокировка вузел у якасці ахоўнага рэзервовага капіявання ў выпадку, калі вы губляеце кантроль над Раппел альбо калі трэба спыніць на паўдарогі ўніз. Для таго, каб звязаць у автоблокировка вам патрэбен сьлінг або даўжыню шнура , які 18 да 24 цаляў у даўжыню і замыкалы карабін для далучэння строп да вашай пятлі Паляць ногі. Перайсці да Як завязваць і выкарыстоўваць автоблокировку Вузел за ўсю інфармацыю аб завязванні і выкарыстанні автоблокировки.\nНягледзячы на тое, што яны не з'яўляюцца істотнымі, шматлікімі альпіністы хацелі б выкарыстоўваць адзін ці два скураныя пальчаткі на руках, калі яны Раппели. Пальчаткі трымаць вас ад магчымых апёкаў вераўчаных на вашыя рукі, калі вы Раппел занадта хутка, а таксама трымаць вашыя рукі ад траплення бруду з вяроўкі кантакту. Я ніколі не выкарыстоўваю пальчаткі, таму што гэта яшчэ адна рэч, каб насіць пры ўздыме і таму, што калі я Дзюльфера так хутка, што мне патрэбныя пальчаткі, то я Дзюльфера занадта хутка. І бруд змывае! Добрыя страховачныя і спускавыя пальчаткі Petzl Cordex пальчатка.\nАсабісты Anchor Tether\nІншая частка карыснай Скалалажанне шасцярні з'яўляецца асабістым якарам трос, таксама называецца сістэмай персанальнай якар або якарныя ланцугамі, як сістэма Метолиус Personal Anchor (ССА) або ланцуг Bluewater Titan Loop падлучанай да збруі. Калі вы робіце некалькі Дзюльфера ўніз з абрывам, ідучы ад спускавых станцыі да станцыі, то вам трэба, каб мець магчымасць неадкладна абрэзаць сябе ў якара, калі вы дасягне ніжнюю часткі кожнага Раппел. Калі ў вас ёсць асабісты якар трос ўжо сфальсіфікаваны на прывязі, то вы можаце замацаваць у якара, як толькі вы дасягаеце іх. Тады, так як вы ў бяспецы, вы можаце адчапіць ад спускавой прылады і вяровак, каб ваш партнёр можа пастукаць ўніз і далучыцца да вас. Непажадана выкарыстоўваць рамонак ланцуг , так як яны могуць разбурацца пад нагрузкай.\nПрадзіраўлены (Што гэта гольф Тэрміновыя сродкі)\nЯк кінуць футбол\nШто значыць націскайце Bet ў гольф\nСпорт і Часы Нацыянальнай асацыяцыі студэнцкага спорту\nНайвялікшы Пратэст Rock Songs 1990-х гадоў\nТоп-10 «80s акты геаграфічных назваў\nАвен і Вадалей Каханне Сумяшчальнасць\nПячора Шво (Францыя)\nАпатазаўра, Дыназаўр вядомы як брантазаўры\nЛеў ў каханні - Знак Сумяшчальнасць\nКрок за крокам выправу\nШто робіць нас людзьмі\n«Дарога» Кормак Макарці - Кніжнае агляд\nПерапрананне ў п'есах Шэкспіра\nУніверсітэт штата Мічыган GPA, SAT і ACT дадзеных\nЯк Змяшаць танізуе скуру\nЯк насіць вашыя валасы для фігурнага катання\nКарта свету Hotspots


Як знайсці ваду для свідравіны - Блог пра рамонт\nЯк знайсці ваду для свідравіны\nРэдкі ўладальнік ўласнага дома не задумваецца пра незалежнае крыніцы вады, размешчаным непасрэдна на прысядзібным участку. Рэалізацыя гэтай ідэі дазволіць яму самастойна распараджацца сваімі воднымі рэсурсамі і не залежаць ад цэнтралізаванага водазабеспячэння. Вось чаму вельмі многія з гаспадароў жадалі б азнаёміцца з тым, як знайсці ваду для свідравіны на загарадным участку. Адразу адзначым, што пры правядзенні пошукавых работ варта прымаць пад увагу толькі глыбінныя ваданосныя пласты, у тоўшчы якіх схаваныя асноўныя запасы добра адфільтраваную вады.\nВядома некалькі спосабаў вызначэння блізкасці глыбінных вод да паверхні грунта, асноўнымі з якіх з'яўляюцца:\nвыкарыстанне водопоглощающих матэрыялаў у якасці індыкатараў наяўнасці вады;\nвызначэнне месца верагоднага іх размяшчэння па шэрагу прыродных прыкмет.\nУ наступных частках мяркуецца разгледзець кожны з гэтых спосабаў больш падрабязна.\nРазведачных бурэнне лічыцца адным з надзейных спосабаў адшукання крыніцы вады, з гарантавана якаснай вадой. Для яго рэалізацыі вам спатрэбіцца самастойна вырабіць свідар з нарошчвалі працоўнай часткай і падаўжаюць ручкай.\nЗ дапамогай такога свідра вы зможаце прасвідраваць кантрольную свідравіну глыбінёй парадку 7-10 метраў. Пасля выяўлення ваданоснага пласта бурэнне можна скончыць і пераходзіць да абсталявання свідравіны.\nПры гэтым павінны выконвацца наступныя абавязковыя ўмовы:\nАптымальнай для ўладкавання свідравіны лічыцца глыбіня парадку 10-15 метраў.\nМесца яе размяшчэння павінна быць адведзена ад сцёкавых ям не менш чым на 26-30 метраў.\nПры абсталяванні свідравіны на схіле варта патурбавацца аб адводзе ад яе дажджавых вод.\nАкрамя таго, неабходна абсталяваць свідравіну вечкам, якая адкрываецца толькі ў выпадку крайняй неабходнасці.\nВыкарыстанне спецыяльных індыкатараў вільгаці\nУ якасці індыкатараў блізкага размяшчэння вады нярэдка выкарыстоўваюцца матэрыялы, якія валодаюць падвышаным каэфіцыентам вільгацепаглынання. Найбольш часта для гэтых мэтаў прымяняецца силикагель, знаёмы многім з нас як ўпаковачны напаўняльнік, які выпускаецца ў выглядзе паглынальных вільгаць гранул.\nДля арганізацыі пошуку вады неабходна прыгатаваць каля 1-2-х літраў силикагеля, які пасля дбайнай прасушкі ў духоўцы засынаецца ў невялікі гліняны гаршчок. Пасля гэтага ёмістасць з силикагелем старанна важыцца і абгортваецца некалькімі пластамі шчыльнай тканіны. Затым атрыманы «скрутак» закопваецца ў тэстоўваную месцы на глыбіню парадку 0,5 метра. Праз суткі гаршчок дастаецца з зямлі і зноў важыцца. Пры прыкметным павелічэнні вагі ёмістасці вы смела можаце меркаваць наяўнасць вады ў дадзеным месцы і прыступаць да пробным бурэнню.\nУ якасці індыкатара прысутнасці вады могуць выкарыстоўвацца і звычайныя цэглу з абпаленай (чырвонай) гліны, таксама добра ўбіраюць вільгаць.\nВядомыя «народныя» метады вызначэння месцаў залягання грунтавых вод мяркуюць арганізацыю і правядзенне наступных мерапрыемстваў:\nНазіранне за ўчасткам меркаванага бурэння ў вячэрні ці ранішні час сутак. Пры блізкім размяшчэнні слаёў вады над тэстоўваным месцам раніцай і ўвечары абавязкова ўтворыцца кандэнсат (лёгкі туман). Пры выяўленні густога аблокі дыму, туману ў гэтым месцы можна быць упэўненым у тым, што вады тут шмат, і яна размешчаная досыць блізка.\nПа рэльефе мясцовасці. З геалогіі вядома, што межы зон водаутрымліваючая слаёў звычайна звязаны з агульным малюнкам рэльефу навакольнага нас мясцовасці. Падобная сувязь дазваляе меркаваць іх наяўнасць у тых месцах, дзе на паверхні ўтварыліся натуральныя западзіны ці катлаваны, акружаныя пагоркамі і ўзвышэннямі. З іншага боку, верагоднасць выяўлення глебавых вод на спадзістых схілах або ў раўніннай мясцовасці вельмі малая (калі яны і ёсць - то на даволі вялікай глыбіні і ў нязначных колькасцях).\nВыкарыстанне бараметрычнага метаду выяўлення наяўнасці вады з прымяненнем стандартнага барометра тыпу «анероід».\nПерад тым як знайсці ваду для свідравіны варта ўлічыць, што дадзены метад выкарыстоўваецца і ў дачыненні толькі пры наяўнасці ў вашай мясцовасці якіх-небудзь вадаёмаў (рэкі, азёры, сажалкі).\nПры гэтым паказанне барометра паблізу вадаёма прымаецца за кантрольную адзнаку, якая параўноўваецца з паказаннем прыбора ў тэстоўванай кропцы. У тым выпадку, калі розніца гэтых двух паказанняў не перавышае 0,5 мм ртутнага слупа - шуканыя пласты вады могуць размяшчацца на глыбіні парадку 6-7 метраў.\nПредыдущаяАдрозненне газабетону ад пенабетону па спосабе адукацыі\nСледующаяЯк заладзіць акно паміж ваннай і кухняй ў хрушчоўцы: майстар\nАбіўка дзвярэй вінілісскуры для прыгажосці\nКацёл на адпрацоўцы сваімі рукамі\nПластыкавыя ламінаваныя дзверы: выбіраем па правілах\nАлмазная каронка па бетоне: ўласцівасці, асаблівасці,\nЖалезабетонныя калоны для ўладкавання каркасных канструкцый\nЎстаноўка даводчыка дзверы на вонкавую і ўнутраную яе часткі\nЯк самому ўсталяваць міжпакаёвыя дзверы - падрабязная\nЯк зрабіць японскую дах сваімі рукамі - канструкцыя і мантаж


З добрым патэнцыялам - Образование в лицах - БОИРО\n– Сёння я займаюся любімай справай, якая, хоць і патрабуе шмат сіл і цярпення, але прыносіць вялікую радасць ад вясёлых, разумных і ўдзячных позіркаў дзяцей. Настаўнік пачатковых класаў – асаблівая прафесія, бо вымагае вялікай адказнасці і вялікай любові, прычым не толькі да выхаванцаў, але і да штодзённай напружанай работы і жыцця ў цэлым. Без гэтага немагчыма стаць добрым педагогам, які будзе для дзяцей і бацькам, і прыкладам для пераймання.\n- Самым складаным у пачатку прафесійнай дзейнасці аказалася знайсці падыход да кожнага дзіцяці і бацькоў, а таксама разабрацца ў дакументацыі, - прызнаецца Аляксандр Іванавіч. – Дзякуючы вялікай падтрымцы з боку дружнага калектыву, удалося даволі хутка набыць упэўненасць ва ўласных сілах і чарговы раз пераканацца ў правільнасці прафесійнага выбару. На працягу двух гадоў я жыў лёсам сваіх вучняў і шчыра хваляваўся за кожнага з іх, бо яны сталі для мяне амаль роднымі. Прыемна было пачуць на адным з бацькоўскіх сходаў: “Для майго дзіцяці вы самы аўтарытэтны чалавек”. Гэта многаму абавязвае і падштурхоўвае да далейшага самаўдасканальвання і самаадукацыі. Калі адчуваеш падтрымку вучняў, іх бацькоў і калег, вырастаюць крылы. У тым, што заўсёды імкнуся стаць лепшым і не спыняцца на дасягнутым, - заслуга маіх выхаванцаў. Калі кожны з іх знойдзе сваё месца ў жыцці, то не будзе дрэнных настаўнікаў, урачоў і інжынераў.\nА.І.Марук лічыць, што галоўная задача педагога – навучыць жыць у сучасным свеце, застаючыся самім сабой. А для гэтага настаўніку трэба прымаць дзяцей такімі, якімі яны ёсць, і даваць ім шанс паказаць сябе. Аляксандр Іванавіч выхоўвае ў кожным з іх станоўчыя маральныя якасці праз літаратуру, пазакласныя мерапрыемствы і калектыўныя творчыя справы. Педагог вучыць дзяцей і многаму вучыцца ў іх сам.\n- Рыхтуючыся да заняткаў, імкнуся, каб яны былі цікавымі і зразумелымі, - гаворыць настаўнік. – Для гэтага выкарыстоўваю розныя тэхналогіі, у тым ліку ІКТ, неабходныя для актыўнай мысліцельнай дзейнасці вучняў і развіцця іх камунікатыўных здольнасцей. Спрабую сябе як настаўнік-сцэнарыст, рэжысёр і партнёр. Аддаю перавагу інтэрактыўным формам навучання, праектнай дзейнасці, нестандартным і праблемным урокам. Вядомы педагог Канстанцін Ушынскі пісаў: “Галоўным вынікам навучання ў пачатковай школе павінна быць разумовае развіццё дзяцей: уменне выказваць свае думкі ў слоўнай і пісьмовай форме, імкненне да навучання і любоў да свету”. Відавочна, што гэтага немагчыма дасягнуць без чытацкіх уменняў і асэнсаванай работы з літаратурай, таму вялікую ўвагу ўдзяляю ўрокам чытання. Знаходжуся ў пастаянным пошуку эфектыўных метадаў, прыёмаў і сродкаў, якія зрабілі б іх цікавымі, карыснымі і захапляльнымі, такімі, каб дзецям хацелася даведвацца штосьці новае і каб у іх фарміраваліся навыкі ўсвядомленага, правільнага, беглага і выразнага чытання.\n- Больш за ўсё люблю выкарыстоўваць на занятках прыказкі, якія дазваляюць правесці іх не толькі цікава, але і з карысцю, - адзначае Аляксандр Іванавіч. – Дзецям вельмі падабаюцца літаратурныя гульні (“Я – ліса”, “Хто гэта быў?”, “Лішнія словы”, “Слова-магніт”, “Радкі пераблыталіся”, “Я пачну, вы прадоўжыце”, “Ці верыце вы, што…”) і прыём “Фотавока”, калі трэба па карцінках пазнаць казку і пераказаць яе, выбраць фотакарткі, звязаныя з пэўным творам, стварыць малюнкі да яго, скласці характарыстыкі герояў з выкарыстаннем рыс іх характару, расшыфраваць па літарах анаграмы слоў. Усё гэта робіць урок больш яркім, насычаным і запамінальным. А галоўнае – дзеці ўсведамляюць, што чытаць – здорава!\nУ маладога педагога пакуль няма вялікіх дасягненняў і шматлікіх узнагарод, але можна не сумнявацца, што яны ў яго яшчэ будуць. Для гэтага ў Аляксандра Іванавіча Марука ёсць неабходны патэнцыял.


ФК Пары Сен-Жэрмен — Вікіпедыя\nФК Пары Сен-Жэрмен\nУмяшчальнасць: 48 713\n«Пары Сен-Жэрмен» (фр.: Paris Saint-Germain) — французскі футбольны клуб з горада Парыж. Заснаваны ў 1970 годзе. Дзесяціразовы чэмпіён Францыі (1986, 1994, 2013, 2014, 2015, 2016, 2018, 2019, 2020, 2022), 14-разовы ўладальнік Кубка Францыі, дзевяціразовы ўладальнік Кубка французскай лігі і дзесяціразовы ўладальнік Суперкубка Францыі. Уладальнік Кубка ўладальнікаў кубкаў (1996).\nУ 1991 годзе клуб быў набыты каналам французскага тэлебачання — Canal+, але з прычыны аддзялення спартыўнага падраздзялення, у 2006 годзе ПСЖ быў набыты дзвюма інвестыцыйнымі фондамі: «Калонія Кэпітал» з ЗША, «Батлер Капіталь» з Францыі і амерыканскім банкам — «Морган Стэнлі». 30 чэрвеня 2009 года «Калонія Кэпітал» выкупіў частку «Морган Стэнлі» і стаў акцыянерам, які валодае большай часткай акцый.\n31 мая 2011 года фонд «Катар Спорт Інвестментс» выкупіў 70 % акцый «ПСЖ». Катарцам прыйшлося паўгады весці перамовы аб угодзе, уключаючы атрыманне ўхвалення дзейнага прэзідэнта Францыі.\nКрызіс сталічнага футбола ў Францыі прывёў гарадскія ўлады і шэраг уплывовых энтузіястаў да думкі аб стварэнні новага футбольнага клуба ў Парыжы, на змену некалі прыстойным камандам «Расінг» і «Стад Франсэ». Лёсавызначальнае рашэнне было прынята 20 мая 1970 года, і ўжо 12 жніўня таго ж года адбылося зліццё адмыслова створанага клуба «Парыж» з камандай «Стад Сен-Жэрмен» (фр.: Stade Saint-Germain) з прыгараду Парыжа. «Стад Сен-Жэрмен», які існаваў аж з 1904 года, у той год выйшаў з трэцяга французскага дывізіёна ў другі. Новы футбольны клуб «Пары Сен-Жэрмен» узначалілі Гі Крэсан і П’ер-Эцьен Гюё. Па выніках сезона 1970/71 ПСЖ з першай жа спробы выйшаў у вышэйшы дывізіён разам з «Манака» і «Лілем». Аднак справы ў эліце ў «Пары Сен-Жэрмен» пайшлі не зусім удала. У сезоне 1971/72 клуб заняў 16 месца, прычым да канца сезона рушыла ўслед фінансавы крызіс і звязаныя з ёй рознагалоссі ў кіраўніцтве, якія прывялі да хуткага падзелу клуба на «Парыж» і «Пары Сен-Жэрмен». Вось толькі «Парыж» застаўся ў вышэйшым дывізіёне, а ПСЖ стаў аматарскай камандай, і быў адпраўлены назад у трэці дывізіён. Ізноў клуб адразу падняўся вышэй, а ў наступным сезоне 1973/74 дайшоў да 1/4 фіналу Кубка Францыі, паралельна выканаўшы асноўную задачу: «ПСЖ» вярнуўся ў эліту і больш яе ніколі не пакідае. Хоць у далейшым тройчы паўставала сітуацыя пагрозы вылету.\n1974—1978[правіць | правіць зыходнік]\nКлуб паступова набіраў магутнасць. Аднак правальваліся спробы па запрашэнні вядомых футбалістаў. Так знакаміты Пеле не гарэў жаданнем гуляць за еўрапейскі клуб, «Барселона» не адпусціла ў Парыж Ёхана Кройфа, а асабісты фінансавы апетыт Франца Бекенбаўэра астудзіў цікавасць да яго з боку парыжскага кіраўніцтва. Перыяд запомніўся з’яўленнем у камандзе шэрагу па-сапраўднаму гістарычных для клуба ігракоў. У 1974 годзе з «Седана» быў набыты алжырац Мустафа Далеб, які правёў у клубе наступныя дзесяць гадоў, і такім жа стажам з ім можа пацягацца толькі дамарослы ігрок Эрык Рэно. З 1975 года на поле з’яўляецца выхаванец клуба, абаронца Жан-Марк Піларжэ, чый лёс будзе звязаны з роднай камандай рэкордныя чатырнацаць гадоў — да 1989 года. Ветэран «Бенфікі» партугалец Умберту Каэлью правёў у складзе парыжанаў два сезоны, пакуль яго не змяніў у 1977 годзе такі ж вопытны ігрок апорнай зоны «Сент-Эцьена» Жан-Мішэль Лярке. Тады ж, у 1977 годзе, з «Рэймса» быў набыты аргенцінскі нападаючы Карлас Арманда Б’янкі. Паўфінал Кубка Францыі 1975 парыжане прайгралі. Нічога больш прыкметнага ў плане спартыўных дасягненняў з імі на той момант не здарылася. Скандал з падвойнымі квіткамі на стадыён сканчаецца пакараннем у двухгадовую забарону на ўдзел у еўрапейскіх кубкавых турнірах, і вымушанай зменай уладальніка прэзідэнцкага крэсла. Даніэль Эштэр сышоў у адстаўку, і са студзеня 1978 года «Пары Сен-Жэрмен» на цэлых 13 гадоў узначаліў Франсіс Барэлі.\n1956, 1994, 2013, 2014, 2015, 2016, 2018, 2019, 2020, 2022\nУладальнік Кубка Францыі: 14\nУладальнік Кубка французскай лігі: 9\nУладальнік Суперкубка Францыі: 10\n1 Бр Кейлар Навас 1986\n3 Аб Прэснель Кімпембэ 1995\n5 Аб Маркіньюс 1994\n6 ПА Марка Вераці 1992\n7 Нап Кіліян Мбапэ 1998\n8 ПА Леандра Парэдэс 1994\n9 Нап Маўра Ікардзі 1993\n10 Нап Неймар 1992\n11 ПА Анхель Дзі Марыя 1988\n14 Аб Хуан Бернат 1993\n15 ПА Данілу Перэйра 1991\n17 Аб Кален Дагба 1998\n18 ПА Джарджынья Вейналдум 1990\n20 Аб Левен Кюрзава 1992\n21 ПА Андэр Эрэра 1989\n22 Аб Абду Дыяло 1996\n23 ПА Юліян Дракслер 1993\n24 Аб Тыла Керэр 1996\n25 Аб Нуну Мендыш 2002\n27 ПА Ідрыса Гее 1989\n28 ПА Эрык Эбімбэ 2000\n30 Нап Ліянель Месі 1987\n31 Аб Эль Шадэль Бічыябу 2005\n34 ПА Хаві Сімонс 2003\n35 ПА Ісмаэль Гарбі 2004\n38 ПА Эдуар Мішу 2003\n39 ПА Натан Біцюмазаля 2002\n50 Бр Джанлуіджы Данарума 1999\n60 Бр Аляксандр Летэлье 1990\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме ФК Пары Сен-Жэрмен\nFacebook · Твітэр (фр.) · Твітэр · Твітэр · Твітэр (англ.) · Твітэр (ісп.)\nBDFutbol · eu-football.info · FlashScore.com · FootballDatabase.eu · Soccerbase · Soccerway · playmarkerstats.com · Transfermarkt · worldfootball.net · УЕФА\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=ФК_Пары_Сен-Жэрмен&oldid=4108471"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 15:33, 24 красавіка 2022.


Па крытэрыях сучаснага мастацтва (1975 г., Літаратура і мастацтва) Пресса\nГлавная \_ Пресса \_ Па крытэрыях сучаснага мастацтва (1975 г., Літаратура і мастацтва)\nМ. КОЛАС: "ПА КРЫТЭРЫЯХ СУЧАСНАГА МАСТАЦТВА"\nДата адкрыцця гэтага тэатра яшчэ не стала "гісторыяй" – музычная камедыя атрымала сталую прапіску ў сталіцы Беларусі ў студзені 1971 года. Тады на афішы першай была пазначана аперэта Ю. Семянякі "Пяе "Жаваранак", прысвечаная мужнасці савецкіх патрыётаў у гады Вялікай Айчыннай вайны. Пачынаючы новы сезон 1975-76 гг, пасля паспяховых гастролей у Данецку і Запарожжы, Дзяржаўны тэатр музычнай камедыі БССР абвяшчае аб тым, што прыступіў да пастаноўкі спектакля з музыкай таго ж кампазітара, садружнасць з якім, як вядома, дала і першае аперэтачнае ўвасабленне купалаўскай "Паўлінцы". Вось што сказаў пра гэта карэспандэнту штотыднёвіка "Літаратура і мастацтва" дырэктар тэатра М. КОЛАС:\n– Хоць калектыў наш мае невялікі стаж, але ён ужо ганарыцца такой трывалай творчай садружнасцю. Нам прыемна, што Юрый Уладзіміравіч Семяняка напісаў для нас твор на сучасную тэму. Разам з драматургам В. Зубам і паэтам А. Вольскім ён стварыў, на нашу думку, вельмі вясёлую і змястоўную аперэту, назва якой сведчыць аб яе праблематыцы – "Тыдзень вечнага кахання". Арыгінальны рэпертуар папоўніць яшчэ адна камедыя, вядомая шырокаму гледачу па драматычнай сцэне і па кіно, – гэта "Несцерка". Кампазітар Георгій Сурус пераканаў усіх скептыкаў сваёй музыкай: п’еса В. Вольскага, здаецца, і мела на ўвазе падмосткі музычнага тэатра! Ва ўсякім разе, Віталь і Артур Вольскія, зрабіўшы некаторыя мастацкія штрыхі-дадаткі да існуючага тэксту, далі добрае лібрэта.\nРазам з "Паўлінкай", якую мы захоўваем як наш у пэўнай меры праграмны твор, – гэта ўжо ладная частка афішы!\nНа пачатку дзейнасці тэатр іграў музычную камедыю "Вольны вецер" І. Дунаеўскага. Сучасныя міжнародныя падзеі робяць надзённымі тэму і вобразы такога твора, дзе сцвярджаецца ідэя міру на зямлі і ўзаемаразумення паміж народамі. Заслужаны дзеяч мастацтваў Украінскай ССР В. Барсягян прыступае да аднаўлення спектакля, уносячы, вядома, карэктывы ў ранейшую рэдакцыю, бо так дыктуе час.\nНаогул, гаворачы пра аперэту, трэба падкрэсліць, што гэты традыцыйны жанр, які мае так многа штампаў, цяпер абнаўляецца, шукае і знаходзіць арыгінальныя стылявыя і метадалагічныя прыёмы адлюстравання рэчаіснасці ў духу сучаснасці. Напрыклад, калі чытаеш водгукі на нашы спектаклі данецкіх і запарожскіх газет, то перш-наперш звяртаеш увагу на тое, што гэтае імкненне музычнага тэатра да абнаўлення заўважае і высока цэніць і крытыка, і публіка. Відаць, адбіваецца на такім працэсе і пашырэнне рэжысёрскіх даляглядаў. Скажам, "Тыдзень вечнага кахання" ў нас ставіць оперны пастаноўшчык, а "Несцерку", магчыма будзе рыхтаваць драматычны...\nВядома, мне не хочацца адкрываць усе нашы творчыя "сакрэты". Афіша і, галоўнае, сцэна пакажуць мінчанам і гасцям сталіцы, што калектыў Дзяржаўнага тэатра музычнай камедыі БССР працуе з адчуваннем таго, чаго чакае ад аперэтачнай сцэны сённяшні глядач, па высокіх крытэрыях сучаснасці. Калі нам яшчэ перашкаджае цалкам выканаць намечанае адсутнасць свайго памяшкання, то і гэта неўзабаве перастане турбаваць трупу: на вуліцы Нагіна будуецца "Дом беларускай аперэты". Мы зацікаўлена сочым за ажыццяўленнем архітэктурнай задумы.\nЗа наша "Вяселле ў Малінаўцы" тэатру прысуджаны Ганаровы дыплом журы Усесаюзнага агляду музычных спектакляў на ваенна-патрыятычную тэму. Гэта таксам адзнака творчага росту.\nДык сардэчна запрашаем мінчан на нашы спектаклі!\nЛітаратура і мастацтва. – 1975. – 26 верас. – С. 12.


Ён расказваў тады нешта такое:\n«Ёсць такі хлопец, тут, у Беларусі, які робіць, ведаеш, такую файную справу. Вешае наш сцяг, бел-чырвона-белы, Пагоню ў такіх дзіўных месцах, заўжды вельмі высока. На нашыя нацыянальныя святы або дзеля пратэсту. На дахах, на антэнах, куды нармальны чалавек не ўзлезе. Робіць ён гэта ўначы.\nПотым былі іншыя аповеды: пра падзенне рэжыму. З цыклу «фальшывы аўтастоп» (не блытаць з Кундэрам). Аб выпадковых падвозах людзей на беларускіх бездарожжах. Гэта паводле легенды маглі быць мужык ці баба, заўжды з дзікім позіркам, у лахманах, з пахам зёлак і лесу, такі асобнік спыняў шыкоўнае аўто, напрыклад, з Мінска. І па-беларуску праклінаў навакольны свет, варажыў пра хуткі цуд і змену ўлады за два гады. Павінны прыйсці новыя. А іхныя пошапты разыходзіліся - ці хутчэй раз’язджаліся - па ўсёй Беларусі, трапляючы, натуральна, у Мінск і іншыя месцы, у тым ліку на кухні ў шматпавярховіках без грубак.\nЗ польскай мовы пераклала Святлана Курс


Ужо сёньня, 17 сьнежня: «Паядынак Павароці-Сінатра» ў Менску; сустрэча Януковіч-Пуцін у Маскве\nCёньня Дзень беларускага кіно\nУ Рэспубліканскім палацы культуры прафсаюзаў адбудзецца тэатралізаванае шоў «Музычны паядынак Павароці і Сінатры. Хто каго перасьпявае?». У паядынку возьмуць удзел артысты Павал Пятроў (у ролі Павароці) і Сяргей Кілеса (у ролі Сінатры). Вакальнае бітва пройдзе ў суправаджэньні аркестра Музычнага дому «Клясыка». Пачатак а 19.00.\nУ залі афіцыйных дэлегацый Нацыянальнага аэрапорту «Менск» а 12.00 адбудзецца прэзэнтацыя першага рэйсу авіякампаніі «Белавія» па маршруце Менск-Жэнэва-Менск.\nУ Маскве прэзыдэнт Украіны Віктар Януковіч сустракаецца прэзыдэнтам Расеі Ўладзімірам Пуцінам.\n1903 – браты Райт зьдзейсьнілі першы ў гісторыі палёт на маторным самалёце.\n1924 – утворанае прафэсійнае аб’яднаньне беларускіх кінэматаграфістаў і фатографаў «Белдзяржкіно». 17 сьнежня – Дзень беларускага кіно.\n1926 – у СССР адбыўся першы ўсесаюзны перапіс насельніцтва. Насельніцтва БССР у той час складала 4 985 000 чалавек.\n1988 – у Беластоку адбыўся І зьезд Беларускага аб’яднаньня студэнтаў (БАС). БАС – беларуская грамадзкая арганізацыя студэнтаў у Польшчы, якая займаецца грамадзка-культурнай, асьветнай, выдавецкай, турыстычнай дзейнасьцю. БАС узьнік у 1981 годзе, але тады польскія камуністычныя ўлады адмовілі ў рэгістрацыі арганізацыі. Тагачасным лідэрам БАСу быў Ян Максімюк, студэнт Варшаўскага ўнівэрсытэту. Паўторны заснавальніцкі сход БАСу адбыўся 14 красавіка 1988 году ў Варшаве. На зьезьдзе ў Беластоку старшынём адноўленага БАСу стаў Яўген Вапа.\n1998 – ЗША і Вялікабрытанія пачалі ваенную апэрацыю супраць Іраку.\n1883 – Яўген Барычэўскі, беларускі літаратуразнавец і перакладчык.\n1889 – Данiла Васiлеўскi, беларускі краязнавец, гісторык, літаратуразнавец, пэдагог.\n1630 – Мялецій Сматрыцкі, беларускі і ўкраінскі пісьменьнік і рэлігійны дзяяч. Выступаў супраць Берасьцейскай вуніі 1596 году. У 1610 годзе выдаў кнігу «Трэнас», у якой заклікаў беларускі і ўкраінскі народы да аб’яднаньня супраць каталіцкай экспансіі. Ягоным найбольш вядомым творам лічыцца «Граматыкі славенскія правільна сінтагма», у якой упершыню на высокім навуковым узроўні тлумачыліся артаграфія, этымалёгія і сынтаксіс стараславянскай мовы. Больш як 2 стагодзьдзі яна была адным з найбольш аўтарытэтных падручнікаў славянскага мовазнаўства. У 1627 годзе Сматрыцкі перайшоў ва ўніяцкую царкву.\n2006 – Іван Навуменка, беларускі пісьменьнік.\n«Негры былі чорныя, а кашулі на іх былі белыя».\nАдна з найбольш вядомых цытатаў з твораў Івана Навуменкі


Марковичский сельсовет: события и люди » SozhNews - Gomel region, Гомель сельский\nМаркавіцкі сельсавет налічвае 7 населеных пунктаў, у якіх пражываюць 1606 чалавек. Найбольш буйныя — Маркавічы, Глыбоцкае і Гадзічава. Сельсавет знаходзіцца на мяжы з Украінай, таму ў вёсцы Глыбоцкае і пасёлку Паддабранка і размешчаны пункты спрошчанага пропуску.\nНа тэрыторыі сельсавета існуюць дзве ўстановы адукацыі — Маркавіцкі дзіцячы сад – СШ і Глыбоцкая БШ, адзін дзіцячы сад — у Глыбоцкім.\nСацыяльная сфера прадстаўлена таксама Маркавіцкай урачэбнай амбулаторыяй, пры якой дзейнічае аптэчны кіёск. У ім вось ужо некалькі гадоў працуе Ганна Скачкова, нягледзячы на тое, што ўжо знаходзіцца на заслужаным адпачынку. Пасля выхаду на пенсію яна пераехала з Гомеля на пастаяннае месца жыхарства ў Маркавічы. Фармацэўту з вышэйшай адукацыяй і 40-гадовым працоўным стажам адразу ж прапанавалі працаваць у аптэчным кіёску.\nНа тэрыторыі сельсавета размешчаны 7 магазінаў рознай формы ўласнасці, з іх 4 — Гомельскага райспажыўтаварыства. Тое, што неабходна вяскоўцам, добра ведае загадчык магазіна тавараў паўсядзённага попыту № 49 у Глыбоцкім Алена Кліменка. Таму разам з прадаўцамі Ганнай Гайковай і Ірынай Емяльяненка імкнецца задаволіць попыт пакупнікоў, прапанаваць ім свежыя і смачныя прадукты харчавання, а таксама прамысловыя тавары. У пачатку вясны асаблівым попытам у вяскоўцаў карысталася якаснае насенне гародніны ад правераных пастаўшчыкоў. А крыху пазней Алена Кліменка, Ірына Емяльяненка і Ганна Гайкова, як і іншыя кааператары раёна, арганізуюць закуп лішкаў сельскагаспадарчай прадукцыі.\nМарковичский сельсовет: мастера и цветоводы-любители


Беларускі мастак намаляваў у турме пародыю на «Амэрыканскую готыку»\n18 студзень 2016, 19:30\n«Амэрыканская готыка» (па-ангельску. American Gothic) — карціна амэрыканскага мастака Гранта Вуда, створаная ў 1930 годзе. Гэта адзін з самых вядомых вобразаў у амэрыканскім мастацтве XX стагодзьдзя.\nНа карціне намаляваны фэрмэр з дачкой на фоне дома. У правай руцэ ў фэрмэра вілы, якія ён трымае ў моцна сьціснутым кулаку так, як трымаюць зброю. Лічылася, што карціна ўяўляе сабой сатыру на сельскае жыцьцё маленькіх амерыканскіх мястэчкаў.\nМалады беларускі мастак Дзьмітры Новікаў, які адбывае зьняволеньне ў адной зь беларускіх турмаў, апублікаваў сваю вэрсію «Амэрыканскай готыкі», дзе галоўныя героі адзетыя ў вышыванкі, з рыдлёўкай і бутэлькай.\nПазнаёміцца зь іншымі працамі мастака можна на яго старонцы ў вКонтакте.


Стрэл Аўроры па Беламу Дому\nДарагія чытачы ІБК, сёлета мінула 15 гадоў са дня трагічных кастрычніцкіх падзей 1993 года ў Маскве. Прайшло ўжо досыць часу, каб разабрацца ў перыпетыях таго часу і зрабіць правільныя высновы. Але ў расійскім грамадстве, ды і не толькі ў расійскім, дагэтуль існуюць розныя погляды і адзнакі. Найвостры канфлікт выканаўчай і заканадаўчай галін улады ў Расіі ў 1993 годзе пачаўся 21 верасня, калі прэзідэнт Барыс Ельцын апублікаваў ўказ аб спыненні дзейнасці Вярхоўнай Рады Расійскай Федэрацыі (РФ), які супярэчыў Канстытуцыі, што дзейнічала. Канфлікт скончыўся 4 кастрычніка стралянінай у Астанкіна і ў цэнтры Масквы. Супрацьстаянне ўладных структур валілася ў канстытуцыйны крызіс, блакаду парламента, беспарадкі і ўзброеныя сутыкненні на вуліцах горада, спробу штурму тэлецэнтра і сілавы разгон прыхільнікаў Вярхоўнай Рады РФ. Фінальную стадыю падзей - расстрэл з танкаў Белага Дома, дзе тады размяшчаліся дэпутаты, дзякуючы прамой тэлевізійнай трансляцыі ўбачыў увесь свет. Рэакцыя сусветнай супольнасці была вельмі неардынарнай. Звычайна, калі парламент абносяць калючым дротам, абстрэльваюць з цяжкай бронетэхнікі, а потым туды прыходзяць салдаты і выводзяць парламентарыяў з паднятымі ўверх рукамі - гэта завецца путчам або пераваротам. Але ў дадзеным выпадку маскоўскія падзеі шматлікімі на Захадзе былі названы ўрачыстасцю дэмакратыі. Гэта была адна адзнака тых падзей. Іншая адзнака, процілеглая гэтай, дагэтуль існуе ў пракамуністычным асяроддзі расійскага грамадства. Так у маскоўскіх мерапрыемствах, прымеркаваных да 15-годдзя трагедыі, прыняла ўдзел значная колькасць людзей. Днём на пляцы Краснапрэснянскай заставы прайшоў мітынг. Пасля мітынгу ўдзельнікі адправіліся на шэсце па вуліцы Красная Пресня ад пляца Краснапрэснянскай заставы да Дружынікавскай вуліцы, дзе размяшчаецца неафіцыйны мемарыяльны комплекс, збудаваны і наяўны ўжо шматлікія гады без санкцыі гарадскіх улад у памяць аб забітых і параненых у першыя кастрычніцкія дні 1993 года. Жалобныя мітынгі пад лозунгам "Не забудзем, не прабачым!" прайшлі і ў некаторых іншых рэгіёнах Расіі. Але Дзярждума Расіі, сярод дэпутатаў якой ёсць яшчэ і тыя, хто засядаў у парламенце 15 гадоў назад, на сваім паседжанні не знайшла патрэбным ушанаваць хвілінай маўчання памяць загінуўшых у кастрычніку 1993 года. Іх па афіцыйных дадзеных было 137 чалавек (па неафіцыйных дадзеных лічыцца, што загінула да 1300 чалавек). Адпаведная прапанова была ўнесена дэпутатам ад КПРФ Мікалаем Харытонавым. І як ён заявіў, што гэта трэба зрабіць "для кансалідацыі нашага грамадства". Але дадзеную ініцыятыву не ўхваліў старшыня Дзярждумы Барыс Грызлоў, які заявіў, што дэпутаты і так памятаюць аб мінулым. "Палітычна карэктней будзе заслухаць ваш выступ, і хай кожны з дэпутатаў паступіць так, як ён лічыць патрэбным", - заявіў тады дэпутату Харытонаву старшыня Дзярждумы. Вельмі цікавай інтэрпрэтацыяй тых падзей з'яўляецца інтэрпрэтацыя, выказаная віцэ-прэзідэнтам Цэнтра палітычных тэхналогій Расіі Сяргеем Міхеявым. "Раскол расійскага грамадства, выкліканы падзеямі 1993 года, прыняў некалькі іншыя формы, - заявіў ён. - Тады, па сутнасці, мела месца супрацьстаянне празаходніх лібералаў і патрыётаў-дзяржаўнікаў. Супрацьстаянне захоўваецца дагэтуль, але большасць другіх зараз значна лаяльней адносіцца да ўлады, чым тады, у сілу таго, што зараз адбываецца ў краіне". Тым не менш, па меркаванні Спадара Міхеява, ініцыятыва дэпутата Харытонава не знайшла водгуку ў думскай большасці менавіта таму, што яно ўяўляе дзеючую ўладу. - "А дзеючая ўлада фармальна з'яўляецца правапераемніцай ельцынскай улады, але праводзіць у дадзены момант кардынальна іншую палітыку", - рэзюмаваў віцэ-прэзідэнт Цэнтра палітычных тэхналогій. Вось з'яўляюцца такімі тры розныя адзнакі кастрычніцкіх падзей 1993 года. Я не думаю, што гэтыя адзнакі з'яўляюцца праўдзівымі. Хутчэй за ўсё, яны відавочна суб'ектыўныя і палітызаваныя. Так што жа адбылося ў Маскве ў кастрычніку 1993 года? Па маім меркаванні, тады было не супрацьстаянне лібералаў і патрыётаў-дзяржаўнікаў. Ды і прыдумала сабе такі прывабны назоў "патрыёты-дзяржаўнікі" купка наваяўленых заступнікаў "дзяржаўных інтарэсаў". За ёю відавочна стаялі пракамуністычныя дзеячы. Проста ў 1991 годзе ім не атрымалася ўзяць уладу падчас путчу вайсковым шляхам. Дык вось і вырашылі яны ўзяць яе ўжо больш цывілізавана: павольна, але дакладна. Але і тут у таварышаў ("патрыётаў-дзяржаўнікаў") таксама нічога не выйшла. Прэзідэнт Расіі Ельцын рашучымі дзеяннямі спыніў гэтую спробу і спыніў назаўжды. І тады ў далёкім 1917 годзе халасты стрэл крэйсера Аўрора быў стрэлам у будучыню расійскага народа. І гэты стрэл праз магічныя 66 гадоў бальшавіцкага тэрору, матэрыялізаваўшыся ў 1993 годзе, як бумеранг паразіў саміх жа прыхільнікаў бальшавіцкай ідэалогіі. І я спадзяюся, што Расія, перахварэўшы бальшавіцкай "краснухай", ніколі больш не згорне з дэмакратычнага шляху свайго развіцця. Да новых сустрэч дарагія сябры!\nДарагія чытачы ІБК, віншую Вас з Вялікім Святам у нашай гісторыі з Тысяча дваццацігоддзем Вадохрышча Кіеўскай Русі! Я не буду даваць Вам гістарычную даведку аб тым, калі і як гэта ўсё праходзіла. Вы павінны разумець, што да нашых дзён дайшло занадта мала інфармацыі. Афіцыйнае жа выданне Маскоўскай патрыярхіі ў 1971 годзе пісала: "Па паданні, промні хрысціянскай веры асвяцілі межы Русі ўжо ў першыя дзесяцігоддзі хрысціянства. Пачатак хрысціянізацыі Русі гэтае паданне злучае з імем святога апостала Андрэя Первазванага, былога на Кіеўскіх горах …. У 954 годзе прыняла вадохрышча княгіня Кіеўская Вольга. Усё гэта падрыхтоўвала найвялікшыя падзеі ў гісторыі рускага народа - вадохрышча князя Ўладзіміра і якое рушыла за гэтым у 989 годзе вадохрышча Русі". Указанне 989 (а не 988) года адпавядала існуючаму у той час пункту погляду ў савецкай гістарычнай навуцы аб тым, што гэтая падзея адбылася пасля 988 года. Аднак, у "Праваслаўным царкоўным календары" на 1983 год, калі пачалася падрыхтоўка да святкавання "1000-годдзя Вадохрышча Русі", паказваўся 988 год, а падзеі надавалася значэнне пачатку працэсу: "Вадохрышча кіяўлян у 988 годзе паклала пачатак сцвярджэнню хрысціянства ва ўсёй Рускай зямлі". Юрыдычна афіцыйны Грамадзянскі Статут РПЦ, зарэгістраваны ў Міністэрстве юстыцыі РФ 30 траўня 1991 года (больш познія не публікаваліся), абвяшчаў: "Руская Праваслаўная Царква вядзе сваё гістарычнае быццё ад Вадохрышча Русі, якое мела месца ў 988 годзе ў Кіеве пры вялікім князю Ўладзіміру". Такім чынам, Вадохрышча Кіеўскай Русі адбылося ў 988 годзе, калі кіеўскі князь Уладзімір вырашыў хрысціцца ад Канстанцінопальскай царквы. Духавенства хрысціла сялян у водах Дняпра. Па царкоўным паданні гэта адбылося 1-га жніўня. Упершыню юбілей Вадохрышча Русі афіцыйна святкаваўся ў Расійскай Імперыі ў 1888 годзе. "Летапіс царкоўных падзей" біскупа Арсеня (Івашчэнка) згадвае адкрыццё 15 ліпеня таго года дабрачынных устаноў для прытулку старых і калек. У рускім замежжы адзначалася 950-годдзе Вадохрышча Русі. 1000-годдзе Вадохрышча адзначалася таксама і ў СССР, але толькі як царкоўны юбілей; асноўныя ўрачыстасці праходзілі ў Маскве 12 чэрвеня 1988 года ў Данілавам манастыры. 1020-годдзе шырока святкавалася ў Кіеве з 10 па 19 ліпеня 2008 года. Ва ўрачыстасцях прынялі ўдзел Патрыярх Канстанцінопальскі Варфаламей I і Патрыярх Маскоўскі і Ўсея Русі Алексій II. З 2008 года "Дзень Вадохрышча Кіеўскай Русі - Украіны" 28 ліпеня абвешчаны дзяржаўным святам Украіны. Юбілей таксама святкаваўся 23-24 кастрычніка і ў Беларусі. Для ўдзелу ў святкаванні ў Мінск 23 кастрычніка прыбыў Патрыярх Маскоўскі і Ўсея Русі Алексій II. Гэты шосты па рахунку візіт архіпастыра на беларускую зямлю з'явіўся працягам урачыстасцяў, якія пачаліся ў Маскве, працягнуліся ў Кіеве і завяршыліся ў Мінску. "Не выпадкова трыадзінае святкаванне вялікай падзеі праходзіць у Маскве і ў Кіеве, і ў Мінску адразу. Тры нашых братэрскіх народа з падзякай успамінаюць подзвіг асветніка зямлі рускай, роўнаапостальнага князя Ўладзіміра",- сказаў Алексій II па прыбыцці ў Беларусь. У гэты жа вечар Патрыярх наведаў Нацыянальную бібліятэку і выступіў тут з вітальным словам да ўдзельнікаў і арганізатарам круглага стала на тэму "Вадохрышча Русі ў лёсах Расіі, Украіны і Беларусі". Ён перадаў у дарунак Нацыянальнай бібліятэцы камплект тамоў праваслаўнай Энцыклапедыі, а таксама 12-томнае выданне гісторыі Рускай Царквы мітрапаліта Маскоўскага і Каломенскага Макарыя. На наступны дзень раніцай тысячы жыхароў рэспублікі прыйшлі ў мінскі кафедральны Свята-Духаўскі сабор, дзе Патрыярх Маскоўскі і Ўсея Русі ўзначаліў Чароўную літургію. Яму саслужыў Патрыяршы Экзарх Ўсея Беларусі мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт. У набажэнстве прынялі таксама ўдзел 24 архібіскупа з Беларусі і 12 замежных іерархаў, прыбыўшых у Мінск на ўрачыстасці. Пляц перад галоўным праваслаўным храмам Беларусі быў запоўненым вялізнай колькасцю людзей, якіх перад пачаткам службы блаславіў Патрыярх. Для ўсіх, хто не змог патрапіць у сабор, была прадстаўленая магчымасць назіраць за службай на вялікім плазменным экране, усталяваным на пляцы перад саборам. Пасля здзяйснення службы Алексій II звярнуўся да ўсіх з вітальным словам. Затым Патрыярх перадаў у дарунак сабору набор еўхарыстычных судзін. Мітрапаліт Філарэт вымавіў адказнае слова і перадаў у дарунак Патрыярху спіс Мінскага абраза Божай Маці ў натуральную велічыню. У той жа дзень Патрыярх Маскоўскі і Ўсея Русі Алексій II сустрэўся з прэзідэнтам Беларусі. Аляксандр Лукашэнка ўзнагародзіў Патрыярха Маскоўскага і Ўсея Русі, а таксама мітрапаліта Мінскага і Слуцкага Філарэта, Патрыяршага Экзарха Ўсея Беларусі, высокімі дзяржаўнымі ўзнагародамі ордэнамі Пашаны. Да новых сустрэч у Інтэрнэце, дарагія чытачы ІБК!\nРаздзел прадстаўляе Мікола Максімовіч\nУ сваім артыкуле «Тысяча дваццацігоддзе Вадохрышча Кіеўскай Русі» Алена Голуб распавядае аб святкаванні гэтага знамянальнага юбілею ў Кіеве і Мінску. Аб рэальным эпахальным канцы існавання бальшавіцкай ідэалогіі ў Расіі гаворыцца ў артыкуле Паўла Ходаса «Стрэл Аўроры па Беламу Дому».


Дайсці да галоўнага сэнсу - Часопіс «Ave Maria»\nКалі б у маёй маладосці мне сказалі, што я буду маліцца ў касцёле, у якім будуць прымаць сакрамэнт святарскага пасвячэння равеснікі маіх унукаў, я не паверыла б. А ўсё так і адбылося: Бог прыслаў у Беларусь столькі маладых святароў з самой Беларусі! І мы ўжо да гэтага прывыклі.\nЯ малюся ў гродзенскай катэдры імя Францішка Ксавэрыя. Пасля духоўнай семінарыі маладыя святары працуюць у нашай катэдры пад апекаю біскупа Аляксандра і пробашча Яна, які сам малады, але вучыўся ў Рыме, мае вялікую харызму, талент і веды. Праходзіць нейкі час, і маладых святароў біскуп адпраўляе ў касцёлы для самастойнага служэння. Можна назіраць, як Дух Святы кіруе іх душпастырскай паслугаю, як увачавідкі сталее іх святарства, як паглыбляюцца яны ў таямніцу Эўхарыстыі. Цяпер вось святую Імшу па-беларуску служыць ксёндз Валеры. Мне часам хочацца пасля Імшы падысці і прытуліцца да яго рук — такія простыя і мудрыя яго казанні, што я як літаратар і былая настаўніца мовы толькі цешуся імі. Некаторыя моманты з казанняў я запісваю ў свой нататнічак, каб не згубіліся. Напрыклад, гаворачы пра цуд у Кане Галілейскай, ксёндз Валерый звярнуў увагу на віначэрпаў, на іх моцную веру ў Езуса. Сапраўды, што з імі зрабілі б сваты, каб не адбылося цуду і падалі б яны на вясельны стол ваду замест віна?\nКалі ў нашым касцёле працаваў ксёндз Мікалай Ціхановіч, я слухала яго казанні і заўсёды думала, што іх трэба выдаць асобным томікам як кнігу казанняў, — у ксяндза Мікалая гэта былі завершаныя апавяданні з уступам, кульмінацыйным зместам, лагічным заканчэннем… Ён казаў, што адзін старэйшы святар параіў яму ў першыя два-тры гады працы не давяраць сваёй інтуіцыі, а запісваць у сшытак разгорнуты план, каб не выходзіць за тэму і не забываць пра час. Пасля ксёндз Мікалай доўга вучыўся за мяжой, стаў доктарам маральнай тэалогіі, яго казанні набылі глыбіню і навуковасць. Ды вернікі памятаюць тыя казанні маладога ксяндза. Бывала, што ён усё ж выходзіў за рамкі свайго сціслага часу, асабліва калі гаварыў пра схільнасць беларускіх бабуляў да язычніцкіх замоваў, пярэпалахаў, розных чараў. Аднойчы ён нас так напалохаў, што я прыбегла з касцёла і павыкідала розную драбязу, паходжанне якой не памятала.\nКалі ў наш касцёл пасля вучобы ў Люблінскім каталіцкім універсітэце вярнуўся ксёндз Віктар Ханько, я як літаратар перажывала асаблівую радасць: ён выбіраў прыклады з жыцця простых людзей, з сямейнага побыту, і трэба было ўважліва сачыць за ходам яго думкі, каб дайсці з ім разам да галоўнага сэнсу Эўхарыстыі. Неяк па-свойму ксёндз Віктар злучаў сучаснасць з глыбокімі падзеямі запаветнага часу. Можа, нехта стамляўся слухаць, але ж сумесная малітва ў касцёле — гэта праца душы і вельмі прыватная справа ў вялікай супольнасці вернікаў.\nА ксёндз Віктар так увайшоў у малітоўны стан спакою, што ўдзяляў Камунію, а яго вочы ўдзялялі спакой і веру, што ўсё будзе добра з Божай дапамогай…\nКалі толькі пачынаў наш касцёл маліцца на роднай мове, пробашчам быў ксёндз Юзаф Трубовіч. Ён хваляваўся і рыхтаваў Літургію разам з намі. Да нас прыходзіў хор «Бацькаўшчына», які звычайную нядзельную Імшу ператвараў ва ўрачыстую. І працаваў тады ў нашым касцёле малады ксёндз Анатоль Маркоўскі. Ён меў смеласць быць сябрам беларускай моладзі, прыходзіў на літаратурныя святы. Віктар Шалкевіч напісаў прыгожую песню «У Гародні дождж», у якой галоўны персанаж — ксёндз Анатоль, які ў дажджлівы дзень забыў дома свой парасон. Ксёндз Анатоль так эмацыйна прамаўляў свае казанні, што вернікі забываліся пра сябе, узвышаліся, перажываючы шчасце. Памятаю, слухала казанне ксёндза Анатоля, а нейкая пані пытаецца ў мяне:\n— Мілая, гэты ксёндз, мусіць, ваш сын?!\nМы з удзячнасцю ўспамінаем таксама айца Юзафа Макарчыка. Мы шчаслівыя, што ён працаваў з намі, выслухоўваў нас не толькі ў споведзі, але ў кожны час. Ён умацоўваў дух хворым, разгубленым, стомленым. Божа, якое шчасце, што ў Гародні працаваў гэты францішканін! Ідзеш па вуліцы, а Бог пасылае яго насустрач, і ён дастае з кайстры вандроўніка мініяцюрны абразок святога Францішка, які прывёз спецыяльна для цябе са святога Асізі!\nМы прыходзім у касцёл да Езуса Хрыста, а Езус дае нам святароў, якія дараць нам вечнасць. Святой памяці айцец Уладзіслаў Чарняўскі з Вішнева ўсё сваё святарства прысвяціў служэнню Богу ў той прасторы пад небам, куды яго паслаў Езус Хрыстус, у Беларусі. Вось прыгожая старонка нашай гісторыі! Я малюся праз заступніцтва айца Чарняўскага кожны дзень і ў часы асаблівых выпрабаванняў лёсу.\nСамае прыгожае казанне ксяндза ці біскупа – гэта калі рэальна не запамінаюцца ніякія зямныя рэчы, а ёсць толькі святло Евангелля і адчуванне бязмежнага шчасця.\n04 лютага 2016 года.\nДанута Бічэль, Гродна.


Кареглазых ўладальніцы чароўнага полу надзелены ад прыроды незвычайнай прыцягальнасцю і магнетызмам, таму яны заўсёды ў цэнтры ўвагі, а мужчыны пры іх выглядзе нярэдка губляюць галавы. Аднак разабрацца ў складанасцях макіяжу для кареглазых прыгажунь досыць няпроста, лепшыя розумы чалавецтва ламаюць галовы над гэтай праблемай не адзін год. Менавіта таму вячэрні макіяж для карых вачэй заслугоўвае асобнай увагі з боку візажыстаў. Для пачатку трэба вызначыць колер вачэй, бо карыя вочы бываюць розных адценняў ад чорных да светла-арэхавых. Для вельмі цёмных вачэй не варта выкарыстоўваць занадта цёмныя цені, больш тут будуць больш дарэчныя залацістыя персікавых тону ў спалучэнні з чорнай або карычневай подводкой. Такім чынам можна атрымаць сэксуальныя выразныя вочы, якія выгадна падкрэслены ўсё хараство погляду кареглазых прыгажуні.\nДля светла-карычневых вачэй у вячэрнім макіяжы дапушчальна выкарыстоўваць залатыя і каштанавыя адценні ценяў, яны нададуць погляду выразнасць і прыцягальнасць, а чорная ці карычневая туш ў спалучэнні з подводкой выгадна падкрэсліць іх загадкавасць і прыродную прыгажосць. З дапамогай бірузовы, бэзавых і фіялетавых адценняў вобразу кареглазых брунэткі можна надаць рамантычнасці і пяшчоты, колер тушы ў гэтым выпадку можна ўзяць любы. Кареглазых прыгажуні заўсёды вылучаюцца сярод свайго асяроддзя, аднак яны, як правіла, ганарлівыя і недаступныя. Вячэрні макіяж для карых вачэй дазволіць некалькі змякчыць фатальную непрыступнасць брунэткі, і наблізіць яе саму да сваёй самай запаветнай мары. Многія візажысты раяць брунэткі: удалыя варыянты вячэрняга макіяжу атрымліваюцца пры спалучэнні розных адценняў ад охры да вугальна-чорнага, ці ад шэрага да фіялетавага.\nБрунэткі не варта выкарыстоўваць ружовыя і аранжавыя цені, падобныя адценні надаюць вачам тусклость і хваравітасць асабліва ў яркім святле сафітаў. Смуглявым уладальніца карых вачэй і цёмна-каштанавых валасоў для вячэрняга макіяжу выдатна падыдуць цёмна-ружовыя або каралавыя адценні памад. Толькі брунэткі ня проціпаказаныя чырвоныя памады з карычняватага або ружовым адценнем, яны зробяць вобраз кареглазых прыгажуні яшчэ прывабней і арыгінальней. Ярка-чырвоныя адценні не варта выкарыстоўваць, калі ў макіяж прысутнічае багацце блёсток, напрыклад у ценях або румяныя. Ружовыя памады ідэальна падыдуць брунэткі са светла-каштанавымі або русымі валасамі, яны нададуць асобе свежасці і абаяння. Не варта забываць, што вячэрні макіяж для карых вачэй павінен адпавядаць ўсёй выяве кареглазых прыгажуні і падкрэсліваць яе індывідуальнасць і сэксапільнай.\nДля вячэрняга макіяжу лепш за ўсё выкарыстоўваць водатрывалую касметыку, падаўжаюць туш, падводкі рознага колеру і яркія цені з бліскаўкамі. Такі макіяж не «паплыве» нават калі вечарынка будзе доўжыцца далёка за поўнач, а Замацавальнік макіяжу згуляе ў гэтым не апошнюю ролю. Макіяж для карых вачэй - гэта заўсёды магчымасць праявіць фантазію і ўласную індывідуальнасць, а таксама ўжыць цалкам пэўныя веды на практыцы. Нанясенне вячэрняга макіяжу трэба пачынаць з ачысткі скуры, толькі ў гэтым выпадку можна дасягнуць найбольш роўнага і жывога адцення, аснова пад макіяж і добры танальны крэм значна палегчыць падобную задачу. Не варта баяцца выкарыстоўваць у вячэрнім макіяжы вадкія падводкі і цені, эфект каціных вачэй ідэальна падыдзе кареглазым прыгажуням і дазволіць раскрыць ім прыроднае абаянне і сэксапільнай. Вячэрні макіяж для карых вачэй - гэта выдатная нагода раскрыць сьвету сваю пачуццёвасць і індывідуальнасць, паспрабаваць сябе ў ролі візажыста і стаць зоркай, а якая жанчына не жадае гэтага?\nШто трэба ведаць, выбіраючы бляск для вуснаў\nДухі «Шакіра»: водгукі аб самых папулярных водарах\nКасметыка кампаніі «Грын мама»: водгукі і апісанне\nЯк адрозніць падробку «Мантале» ад арыгінала: разбор\nВыхаваўчае мерапрыемства: як паўплываць на развіццё чалавека?\nШтаны бананы: мода застаецца


Галоўная ➠ Ванная туалет ➠ Выбіраем ракавіны оптам для вялікага загараднага дома\nАпублікавана 25.09.2017 17:29\nПры будаўніцтве вялікіх прыватных загарадных дамоў, асабліва тых, у якіх прадугледжаны асобныя домікі для гасцей і персаналу, узнікае неабходнасць набыць ракавіны оптам (для ванных і туалетных пакояў, а таксама кухняў), атрымаўшы пры гэтым значную зніжку.\nРаім звяртацца толькі да правераных пастаўшчыкам, у якіх маецца шырокі асартымент прадукцыі розных фірмаў, а таксама прадастаўляюць пэўныя гарантыі і бонусы.\nНа сённяшні момант існуе велізарны выбар ракавін, разнастайных па прызначэнню, форме і зробленыя з розных матэрыялаў. Як не памыліцца з выбарам падкажа гэты артыкул.\nРакавіны вырабляюць з керамікі, мармуру, металу, шкла і Карыяна.\nСамым папулярным і практычным выглядам ракавін з'яўляюцца керамічныя. Яны могуць быць парцалянавыя або фаянсавыя. Ракавіны з фарфору каштуюць даражэй, знешні выгляд і зносаўстойлівасць у іх на вышэйшым узроўні. Фаянсавыя больш танныя, яны пакрытыя спецыяльнай глазурай.\nШкляныя ракавіны - вельмі своеасаблівы, стыльны і дарагі варыянт дызайну ваннай пакоі. Пры ўсёй сваёй знешняй далікатнасці, шкляныя ракавіны могуць разбіцца толькі ад вельмі моцнага ўдару. Справа ў тым, што пры вырабе туды дадаюцца спецыяльныя матэрыялы, якія надаюць шкле найбольшую трываласць. Адзіным недахопам шкляной паверхні з'яўляецца складанасць выдалення вапнавых адкладанняў. Аднак пры сённяшнім выбары сродкаў па догляду за сантэхнікай асаблівых праблем паўстаць не павінна.\nМармуровыя ракавіны адзін з самых дарагіх і раскошных відаў. Але пры ўсёй сваёй знешняй прывабнасці, яны досыць пераборлівыя ў сыходзе. Мікрасітавіны паверхні з часам забіваюцца брудам і яе досыць праблематычна ліквідаваць. Але існуе альтэрнатыва сапраўднаму мармуры - штучны. Па-першае, ён значна лягчэй арыгінала, па-другое, прасцей у сыходзе.\nМеталічныя ракавіны вырабляюць з нержавеючай сталі. Гэта трывалы і гігіенічны матэрыял, але досыць прыхаматлівых ў сыходзе. Няправільна падабранае чысціць сродак запатрабуе замены ракавіны.\nРакавіны, вырабленыя з Карыяна, з'яўляюцца самымі універсальныя. Карыяна складаецца з мінеральнага напаўняльніка, акрылавых смол і пігмента. Кориановым ракавінам можна надаць любы колер і форму, да таго ж яны ўдаратрываласць: іх цалкам немагчыма разбіць. Дадатковы плюс гэтых ракавін ў простым сыходзе: яны паддаюцца ўздзеянню любога які чысціць сродкі і не ўбіраюць вільгаць.\nНемалаважнае значэнне пры куплі ракавіны таксама гуляе выбар пастамента, крана і заглушкі. Цяпер усе гэтыя аксэсуары можна купіць асобна, падабраўшы тыя элементы, якія вам больш падыходзяць.\nДуш або ванна. Пытанне прасторы ці перавагі. Умелы ремонт.ру\nЧыгунныя ванны - надзейнасць і даўгавечнасць\nСучасны дызайн маленькай ваннай пакоі. 2017 фота. Умелы ремонт.ру\nРамонт душавой пакоя фота. Умелы ремонт.ру


Культура - Падзяліць коўдру турызму\nСярод пунктаў, якія вынес на абмеркаванне старшыня Беларускай асацыяцыі экскурсаводаў і гідаў-перакладчыкаў Мікола Чырскі, было і пытанне “захопу” турыстычнага рынку краіны адно прадстаўнікамі мінскіх турфірм. У якасці панацэі прагучала прапанова замацаваць рэгіянальныя турыстычныя маршруты выключна за мясцовымі экскурсаводамі.\nЗ аднаго боку, сітуацыя зразумелая, бо асноўны трафік ідзе менавіта праз сталіцу, дый фірм, якія б маглі арганізаваць сваю дзейнасць у гэтай галіне і, галоўнае, пратрымацца і не збанкрутаваць, у Мінску проста больш. Вось яны і “захапілі” рынак. З іншага боку, і заклапочанасць лёсам рэгіянальных экскурсаводаў, і падтрымка, якую яны сапраўды вымагаюць, — справа правільная і высакародная. А “пазітыўная дыскрымінацыя”, якую і прапанаваў спадар Чырскі, — правераны ў такой сітуацыі метад. Аднак ці апраўданае яго ўжыванне менавіта тут і зараз, ды ў такой форме?\nЯк адзначыў сябра рады асацыяцыі экскурсаводаў і адзін з чальцоў аргкамітэту з’езда Павал Каралёў, на дадзены момант гэта — толькі ідэя, канцэптуальны кірунак, які можа развівацца ў перспектыве:\n— Тут трэба быць гнуткімі і пазбягаць фармалізму. Я за тое, каб ісці ў гэты бок, але дазволіць мінскім гідам пры жаданні абараніцца і па рэгіянальнай тэме. Добра, каб такая абарона ў перспектыве праводзілася менавіта на месцах, у абласных гарадах.\nДаследчык гісторыі Беларусі міжваеннага перыяду Ігар Мельнікаў, які атрымаў вядомасць у тым ліку і дзякуючы актыўнаму ўвядзенню ў турыстычны абарот “Рыжскай мяжы”, сваю дзейнасць экскурсавода будуе на трансрэгіянальным прынцыпе. Як і сама міжваенная мяжа, так і прысвечаныя ёй маршруты не заканчваюцца нейкім адным раёнам ці нават вобласцю Беларусі. Таму менавіта да Ігара Мельнікава “К” звярнулася з просьбай пракаментаваць гэтую ініцыятыву.\nСпадар Мельнікаў адзначыў, што раздзяленне па рэгіянальным прынцыпе з’яўляецца не вельмі дарэчнай прапановай. І не толькі з метадалагічнага пункту гледжання:\n— Усе такія абмежаванні ў выніку прывядуць толькі да павелічэння колькасці нелегальных экскурсаводаў. Больш за тое, калі будуць уведзеныя санкцыі за работу па-за “сваім” рэгіёнам, то я, як законапаслухмяны грамадзянін, вымушаны буду згарнуць дзейнасць. У выніку пяць-шэсць мінскіх турфірм страціць высакаякаснага экскурсавода, які, да таго ж, валодае некалькімі замежнымі мовамі.\nЯшчэ адзін удзельнік з’езду, знаны даследчык і папулярызатар традыцыйнай культуры Аляксей Галіч падтрымлівае пазіцыю Ігара Мельнікава, сцвярджаючы, што такі падзел не павінен быць штучным і ісці зверху:\n— Ведаючы сітуацыю з кадрамі і агулам, і на месцах, уяўляючы ўзровень развіцця экскурсійнай справы, магу зазначыць, што з боку аддзяленняў адміністрацыі нельга ўводзіць сістэму рэгіянальнага падзелу. Гэта прывядзе выключна да спрашчэння падыходаў, а значыць, у перспектыве — і да крызісу самой сістэмы.\nЦІ ВІНАВАТЫЯ Музеі?\nНа вялікі жаль, на з’ездзе не аднойчы прагучалі выказванні пра музеі і музейных супрацоўнікаў як пра супернікаў, якія шкодзяць развіццю турыстычнай індустрыі і чамусьці не хочуць падладжваць сваю працу пад патрэбы турыстычных фірм і экскурсаводаў.\nПытанне аб праблемах ў стасунках з музейнымі экскурсаводамі падаецца даволі дзіўным — асабліва ў ключы агучанага вышэй курсу на “рэгіянальнасць”. Хто ж, як не краязнаўцы, якія гуртуюцца вакол лакальных музеяў, можа лепш за ўсіх ведаць мясцовую гісторыю?\nАднак не! Як экскурсаводы яны неатэставаныя, а таму, маўляў, — нізкаякасныя па вызначэнні. Яны толькі замінаюць прыезджым групам і забіраюць кавалак хлеба ў сапраўдных, атэставаных гідаў. Вядома, так лічаць не ўсе ўдзельнікі з’езду, але гэта прагучала…\n— Усё ж было б правільна, — пярэчыць такім выказванням Павел Каралёў, — каб мясцовыя спецыялісты-музейшчыкі праходзілі атэстацыю і вадзілі афіцыйна экскурсію па сваіх гарадах.\nНе раз быў сведкам такой сітуацыі: турыстычная група прыязджае раней за дамоўлены час, калі музей яшчэ не працуе, альбо значна пазней, калі музей ужо зачынены — і, натуральна, не можа ў яго трапіць. Хто вінаваты? Як лічыць спадар Чырскі, нават у гэтым выпадку вінаватыя музей і музейныя супрацоўнікі, якія не хочуць падладзіцца пад турыстаў.\nБольш за тое, калі ў музея існуе аб’ектыўна абмежаваная прапускная магчымасць — і арганізатары тургруп пра гэта ведаюць — яны ўсё адно часта прывозяць групы са значна большай колькасцю экскурсантаў. І вінаваты — зноўку музей, які чамусьці не арганізаваў дадатковага экскурсавода, каб разбіць занадта вялікую групу на некалькі плыняў. Хаця варта было б проста загадзя належным чынам дамовіцца…\nПры гэтым самі ж экскурсаводы чамусьці без асаблівых праблем праводзяць экскурсіі па тых жа музеях. Асабліва падобнае тычыцца музеяў-тэрыторый: скажам, Брэсцкай крэпасці або Нясвіжскага замка. Усюды групы ачоленыя сваімі ж суправаджальнікамі, і толькі ўжо на ганку выставачнага будынка турыстаў перадаюць музейнаму экскурсаводу. Апраўдваецца гэта наяўнасцю гатовай экскурсіі па музеі. Той жа спадар Каралёў кажа, што, напрыклад, па Заслаўі існуе асобная экскурсія. Але ж Заслаўе — гэта тэрыторыя музея-запаведніка, і выключныя правы на правядзенне экскурсіі па ёй належаць менавіта яму. Прынамсі, у адпаведнасці з беларускім заканадаўствам…\nЗрэшты, большасць экскурсаводаў схільная наладжваць з музеямі ўзаемавыгаднае супрацоўніцтва. А вырашэнню праблемных пытанняў, верагодна, мае паспрыяць наладжванне больш шчыльных кантактаў паміж рознымі міністэрствамі: культуры, з аднаго боку, і спорту і турызму — з другога. Пра гэта не раз было адзначана і на самім з’ездзе.\nБадай самае важнае і вострае пытанне, абмеркаванне якога пачалося задоўга да форуму, тычылася прапанаваных кіраўніцтвам асацыяцыі змяненняў у “турыстычны” закон. Ідэя штрафаваць за нелегальныя экскурсіі, агучаная два гады таму, добра нарабіла вэрхалу ў інтэрнэце. Нават людзі, далёкія ад турбізнесу, актыўна ўключаліся ў дэбаты. З’езд паставіў у іх кропку. Пераважнай\nбольшасцю галасоў прапанова рэгламентаваць форму і змест экскурсійнай работы на ўзроўні закону была адхіленая.\nЯк адзначалі ўдзельнікі з’езду, фармалізацыя іх працы паўплывае на яе развіццё толькі негатыўна. Бо замест лібералізацыі, якая ў нас паўсюдна назіраецца ў бізнесе, гэтая ініцыятыва здольная толькі спляжыць экскурсійную дзейнасць. Яна па сваёй сутнасці — творчая, таму і патрабуе індывідуальнага падыходу ў залежнасці і ад самога маршруту, і ад экскурсантаў, якія могуць вымагаць абсалютна рознай падачы матэрыялу.\nНамеснік дырэктара дэпартамента па турызме Міністэрства спорту і турызму краіны Віталь Грыцэвіч расказаў карэспандэнту “К”, што не так даўно ўжо былі падрыхтаваныя змяненні ў пастанову аб рабоце экскурсаводаў і гідаў-перакладчыкаў, таму ў бліжэйшы час ніякіх дадатковых зрухаў не плануецца. Што да рэгламентацыі на заканадаўчым узроўні работы экскурсаводаў… На думку суразмоўцы, яна наогул не патрабуецца. Экскурсія — працэс творчы і калі яе “жорстка зарэгламентаваць”, яна можа стаць проста нецікавай для турыстаў.\nБольш за тое, далейшая фармалізацыя работы, у тым ліку і стварэнне рэгіянальных “цэнтраў кантролю”, наўрад ці дасць штуршок для развіцця тых жа рэгіёнаў. Мадэль, агучаная спадаром Чырскім, вядзе выключна да цэнтралізацыі і манапалізацыі асацыяцыяй экскурсійнай дзейнасці.\nЯк адзначыў Аляксей Галіч, у выніку замест падтрымкі экскурсаводаў, гэта абмяжуе іх правы і магчымасці. Хаця мэты дзейнасці асацыяцыі якраз і павінны быць у абароне і дапамозе сваім сябрам:\n— Назіраецца спроба падмены асацыяцыяй функцый дзяржавы — што, па сутнасці, прыводзіць да абмежавання сваёй жа работы, пагаршэння належных умоў працы, звужэння прафесійных магчымасцяў экскурсаводаў і ўдзелу іх у арганізацыі атэстацыі… Адказ на больш дробныя пытанні заключаны менавіта ў гэтых першапрычынах.\nУ пытанні супрацьстаяння далейшай цэнтралізацыі экскурсійнага бізнесу ў краіне з Аляксеем Галічам салідарны і спадар Каралёў:\n— Я супраць дадзенага падыходу. Кантактуючы са шмат якімі іншымі экскурсаводамі, магу засведчыць, што яны лічаць іх непрымальным. Каб дасягнуць якасных экскурсій, можна выкарыстоўваць самыя розныя падыходы — трэнінгі, майстар-класы, лекцыі і г.д. Менавіта іх, спадзяюся, і будзе арганізоўваць грамадская арганізацыя экскурсаводаў і гідаў-перакладчыкаў.\nЯк адзначыў Ігар Мельнікаў — а з ягоным меркаваннем, падобна, шмат хто згодны, — вынясенне шэрагу агучаных пытанняў на абмеркаванне з’езду было штучнае:\n— Прыкладам, падзел на “рэгіяналаў” і “мінчукоў” высмактаны з пальца. Сапраўды, рэгіянальным экскурсаводам патрэбная падтрымка, але не такім чынам. Замест дзяльбы зон доступу, трэба падымаць пытанне пра развіццё турыстычнай інфраструктуры, бо ў тых самых рэгіёнах часта няма куды адвесці групу на абед, няма нармальных і даступных гатэляў,\nбанальна адсутнічаюць прыбіральні…\nТакім чынам, ІІ З’езд экскурсаводаў і гідаў-перакладчыкаў скончаны, але пытанняў ён пакінуў больш, чым было дадзена адказаў. Магчыма, проста трэба часцей збірацца і адкрыта абмяркоўваць свае праблемы? Дый пашыраць кола ўдзельнікаў?


Храм — прастора сакральная\nСярод святых ёсць нямала дзяцей. Некаторыя з іх з'яўляюцца апекунамі міністрантаў.\nСвяты Алаізій Ґанзаґа\nНарадзіўся 9 сакавіка 1568 г. на поўначы Італіі. Нягледзячы на сваё высокае паходжанне, ва ўзросце 17 гадоў адмовіўся ад спадчыны і ўступіў у Рыме ў Таварыства Езуса (ордэн езуітаў). Глыбокая пабожнасць і суровы лад жыцця спалучаліся ў Алаізія з вялікаю любоўю да хворых і да ўсіх, каму была патрэбная дапамога.\nПадчас эпідэміі чумы, якая лютавала ў Рыме, ён аддана дапамагаў хворым і клапаціўся пра годнае пахаванне тых, хто загінуў ад пошасці. У выніку Алаізій заразіўся сам і памёр 21 чэрвеня 1591 г. ва ўзросце 23 гадоў. Ягоныя рэліквіі спачываюць у рымскім касцёле святога Ігнацыя. Святы Алаізій Ґанзаґа з’яўляецца апекуном моладзі і студэнтаў, а таксама тых, хто выбірае свой жыццёвы шлях. Ягонага заступніцтва просяць пры заразных хваробах і хваробах вачэй.\nУспамін: 21 чэрвеня\nНарадзіўся 2 красавіка 1842 г. у мястэчку Рыва ды К’еры непадалёк ад Турына (Італія). У сямігадовым узросце прыняў Першую св. Камунію і ўжо тады напісаў, што хоча, каб яго сябрамі былі Езус і Марыя і што для яго лепш памерці, чым зграшыць. У 12 гадоў Дамінік трапіў у араторый св. Яна Боска ў Вальдока і стаў улюбёным вучнем заснавальніка салезіянаў. Заўсёды паслухмяны, спакойны і радасны, ён вельмі сур’ёзна ставіўся да сваіх вучнёўскіх абавязкаў і чым толькі мог дапамагаў калегам: навучаў іх Катэхізісу, апекаваўся хворымі, сунімаў сваркі паміж вучнямі.\nРазам з тым юнак вёў напружанае духоўнае жыццё, напоўненае пакаяннем, і асабліва ўшаноўваў Багародзіцу і Найсвяцейшы Сакрамэнт. Ён нават заснаваў Таварыства Беззаганнага Зачацця, для якога сам напісаў прыгожы статут. Усе яго памкненні былі скіраваныя на дасягненне хрысціянскай дасканаласці. Улетку 1856 г. у тых мясцінах выбухнула эпідэмія халеры, якая тады была невылечнаю хваробаю. Здаровыя, каб не заразіцца, пазбягалі ўсялякіх кантактаў з хворымі на халеру, і тыя былі асуджаны на смерць у самоце. Дон Боска прапанаваў найбольш смелым са старэйшых вучняў дапамагаць гэтым пакінутым людзям. Сярод дабравольцаў быў і Дамінік Савіо. У выніку ён таксама захварэў і быў вымушаны вярнуцца ў сям’ю, якая жыла ў Мандоніа. Там Дамінік Савіо памёр, яшчэ не маючы 15-ці гадоў. Кананізаваны ў 1954 г., ён з’яўляецца самым маладым святым сярод тых, якія не былі мучанікамі, а ягоныя рэліквіі ўшаноўваюцца ў базілікі Марыі Успамогі хрысціянаў у Турыне.\nУспамін: 9 сакавіка\nСвяты Станіслаў Костка\nНарадзіўся 28 кастрычніка 1550 г. у Расткове (Польшча). У чатырнаццацігадовым узросце разам з братам пераехаў у Вену, каб вучыцца там у імператарскай гімназіі, якой кіравалі езуіты. Там ён вырашыў сам уступіць у Таварыства Езуса, але бацькі не далі на гэта згоды, паколькі лічылі, што іх сын павінен зрабіць бліскучую свецкую кар’еру.\nНягледзячы на вельмі малады ўзрост, Станіслаў праявіў незвычайную паслядоўнасць і рашучасць. Не маючы яшчэ і сямнаццаці гадоў, ён патаемна ўцёк з Вены ў Баварыю, разлічваючы, што яго прыме ў ордэн правінцыял нямецкіх езуітаў Пётр Канізій. Аднак там яго чакаў адмоўны адказ. Не губляючы надзеі, Станіслаў накіраваўся ў Рым, і там нарэшце яго жаданне здзейснілася: у кастрычніку 1567 г. яго прынялі ў навіцыят.\nСтаніслаў Костка памёр 15 жніўня 1568 г. ва ўрачыстасць Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі. Ён быў пахаваны ў рымскім касцёле святога Андрэя і ў 1726 г. кананізаваны.\nУспамін: 18 верасня\nНарадзіўся каля 250 г. у Тарсе (тады Рымская імперыя) – святы Каталіцкага Касцёла, мучанік часоў пераследаў хрысціян Цэзарам Дэцыем, быў пахаваны ў катакомбах Рыма. Ягонае імя і мучаніцтва вядома з эпітафіі рымскага папы Дамасія I, які кіраваў падпольнай хрысціянскай супольнасцю праз 100 гадоў пасля пакутніцкай смерці святога Тарцызія. З надпісу на магіле вядома, што падлетак выбраў смерць ад рук раззлаваных паганцаў, каб не аддаць ім Эўхарыстыю, якую ён нёс, атулены плашчом, да арыштаваных хрысціянаў у вязніцу. Тарцызій служыў рымскаму папу Стэфану I. Загінуў каля 257 г. у Рыме мучаніцкай смерцю. У 1939 годзе частка рэліквій святога Тарцызія была перанесена ў базыліку Сан-Сільвэстра-ін-Капітэ, дзе захоўваецца да гэтага часу.\nУспамін: 15 жніўня\nСвяты Ян Бэрхманс\nСвяты Ян Бэрхманс нарадзіўся 13 сакавіка 1599 г. у мястэчку Дыст, што ў Галандыі. Нарадзіўся ён у сярэднезаможнай сям'і, ягоны бацька быў гандляром, а маці Лізавета была дачкою бурмістра. Ян быў вельмі пабожны, як казаў ягоны настаўнік: "Найчасцей можна было яго бачыць у касцёле, а радзей – на дварэ". Па просьбе сына, ягоныя бацькі згадзіліся аплочваць яму навучанне. Але з-за хваробы маці ён быў вымушаны спыніць вучобу. Дзякуючы фінансавай дапамозе мясцовага пробашча Пятра ван Эмэрыка, Ян змог скончыць распачатую вучобу. Пакліканне да духоўнага стану жыцця ён адчуваў з маладосці, але фінансавае становішча сям'і, a пасля смерць маці заміналі яму пайсці гэтай дарогаю. Дзякуючы апецы розных святароў і ўласнай працы, ён здабыў патрэбную адукацыю ў езуіцкім калегіуме ў Мэхэлене (Малін) у 1615 г., а далей уступіў у навіцыят езуітаў. Дзякуючы вялікім здольнасцям ў 1618 годзе яго адпраўляюць на навучанне ў Рым.\nПадчас навучання ў Рыме Ян не зважаў на стан свайго здароўя дзеля вучобы. Ён цяжка захварэў, a знішчаны інтэнсіўнай вучобаю і актыўным унутраным жыццём арганізм не здолеў сябе абараніць. На смяротным ложку, трымаючы ружанец у руцэ, крыж i Статут закону, Ян казаў: "З усім гэтым (ружанцам, крыжом і Статутам) ахвотна памру". Ён памёр 13 жніўня 1621 г., маючы толькі 22 гады. Ян Бэрхманс быў узорам захавання законных правілаў, a ягоным прагненнем было паўтарыць узор, які пакінуў святы Алаізій Ганзага.\nУспамін: 13 жніўня\nМеткі: Міністрант, Святыя, Хрысціянства


Балід — Вікіпэдыя\nБалі́д (па-грэцку: βολίδος; ад βολίς — кідальная дзіда) — мэтэор яркасьцю ня менш за −4m (больш яркі за плянэту Вэнэра), альбо мае прыкметныя вуглавыя памеры. Міжнародны астранамічны зьвяз не вызначае афіцыйна паняцьця «балід».\nТраекторыі палёту балідаў звычайна гіпэрбалічныя. Пры заходзе ў атмасфэру Зямлі баліды пакідаюць сьлед (хвост) з пылу ды іянізаваных газаў. Ад баліда могуць аддзяліцца і ўпасьці на Зямлю мэтэарыты. Палёт можа суправаджацца гукам; магчымае парушэньне радыёсувязі.\nБуйныя баліды можна назіраць удзень. Адным з найбуйнейшых балідаў зьяўляецца Бэнэша. Яго сьвяцільнасьць дасягала −21m зорнай велічыні (для параўнаньня: бляск Месяца прыкладна −13m, Сонца −26m). Для назіраньня за балідамі былі створаныя балідныя сеткі ў ЗША, Канадзе і Эўропе.\n19 сакавіка 1718 году Галей назіраў пралёт баліда дыямэтрам 2,5 вёрст на вышыні 476 вёрст (вымярэньні Галея), які «зіхцеў, як Сонца»


Камп'ютарная стратэгічная гульня\nКамп'ютарная стратэгічная гульня\nКамп'ютарная стратэгія - папулярны жанр камп'ютарных гульняў, у якім поспех дасягнення перамогі залежыць ад планавання і стратэгічнага мыслення.\nСэнс такіх гульняў складаецца ў кіраванні некаторымі рэсурсамі, якія неабходна пераўтварыць у перавагу над праціўнікам пры дапамозе аператыўнага плана, які распрацоўваецца з улікам зменлівага становішча. Звычайнымі рэсурсамі ў ваенных стратэгіях з'яўляюцца войскі (асобныя персанажы, падраздзяленні або арміі) і пазіцыя, якія варта развіваць і выкарыстоўваць для дасягнення перавагі і перамогі. У эканамічных стратэгіях акцэнт робіцца на развіццё эканамічнай інфраструктуры падкантрольнай гульцу боку. Сучасныя стратэгічныя гульні, як правіла, злучаюць у сабе як ваенныя, так і эканамічныя прыкметы. Ёсць два віды стратэгічных гульняў: Стратэгія ў рэальным часе (RTS) і Пакрокавая стратэгія (TBS).\nAction-adventure · Interactive fiction · Візуальны раман · Аматарскі квэст · Галаваломка · Традыцыйныя і настольныя гульні · Survival horror\nКамп'ютарная стратэгічная гульня Інфармацыю Аб\nКамп'ютарная стратэгічная гульня Каментары\nКамп'ютарная стратэгічная гульня beatiful post thanks!\nКамп'ютарная стратэгічная гульня Вы праглядаеце суб'ект\nКамп'ютарная стратэгічная гульня што, Камп'ютарная стратэгічная гульня хто, Камп'ютарная стратэгічная гульня апісанне


Вольга Кавалькова: Ідзе гульня ў адны вароты | Новы Час\nМінск +3℃ +4℃ +2℃ -1℃\nСустаршыня аргкамітэта па стварэнні партыі «Беларуская Хрысціянская Дэмакратыя» Вольга Кавалькова распавяла пра тое, што 22 красавіка арганізатары Дня Волі ў Мінску будуць звяртацца ў суд.\nЗаяўнікі акцыі 25 сакавіка ў сталічным Кіеўскім скверы — Юрась Губарэвіч, Вольга Кавалькова, Ігар Барысаў і Мікалай Казлоў — атрымалі з УУС Цэнтральнага раёна пратаколы аб здзяйсненні імі адміністрацыйнага парушэння па арт. 23.34 ч.2 (Парушэнне парадка арганізацыі і правядзення масавага мерапрыемства), што цягне за сабой штраф ад 20 да 40 базавых велічынь альбо адміністрацыйны арышт. Маўляў, на працягу 10 дзён заяўнікі не аплацілі паслугі міліцыі.\nВольга Кавалькова распавяла «Радыё Рацыя»:\n— Сітуацыя, безумоўна, дзіўная. Мы звярнуліся ў міліцыю з прэтэнзіяй па той дамове, якая была заключана, а зараз даведваемся, што на нас склалі пратаколы за тое, што, маўляў, да гэтага часу не аплацілі паслугі міліцыі. Калі мы хадзілі ў ГУУС Мінгарывканкама, то думалі, што вядзем перамовы, а аказалася, што тут гульня ў адны вароты. Маўляў, атрымаем свае грошы ў любым выпадку.\n— Але ж спрэчка павінна вырашацца ў судовым парадку…\n— Безумоўна. Пасля таго, як мы аднеслі прэтэнзію, нам паведамілі, што адказ знаходзіцца на подпісе ў кіраўніцтва. А зараз, улічваючы, што ўжо склалі пратаколы, мяркую, што наогул ніякай рэакцыі на наш зварот не будзе.\n— Вашы далейшыя дзеянні?\n— 22 красавіка будзем падаваць скаргу ў суд. Але, думаю, што ў хуткім часе і міліцыя перадасць адміністрацыйныя справы на нас у суд.


30 чэрвень, 2014 Novamagic спорт Людзі пакінуць каментар\nТод Кэрні з яго член падвяргаецца\nThe pic that caused Tod Carney all the trouble – ідыёт\nсмерць Кэрні, певень, скандал, голы член падвяргаецца, пеніс падвяргаецца\nТой, які я знайшоў, але адрэдагаваны трохі.\nГэта не зойме шмат часу, смешныя людзі, каб пачаць. Што gobsmacks мяне шмат НРЛ гульцоў задзіраючы смурод і абуральная несправядлівасць пра тое, як Тод Кэрні быў апрацаваны. Я не думаю так, хлопцы, і чуць яго бляяньне пра тое, як балюча ён быў пануры.\nУ заяве, распаўсюджанай у Cronulla Акулы, клуб пацвердзіў, што яны разрабавалі зорны гулец Тод Кэрні над фатаграфіяй яго выканання непрыстойны акт у пабе прыбіральні, які паўстаў у сацыяльных медыя ў суботу.\nПачатак заявы чытання:\n"Футбольны клуб Кронулла Shark мае сёння пасля ўважлівага разгляду і доўгіх роздумаў, у тым ліку дыскусіі са старэйшымі NRL кіравання, было прынята рашэнне аб спыненні гульні кантракту NRL Тод Кэрні ўступае ў сілу неадкладна.’\nна 28 гадоў, спыненне гэтага дагавора цалкам можа азначаць канец кар'еры галоўнага NRL Кэрні назаўжды.\nКарціна першапачаткова заахвоціла некаторых прыхільнікаў, каб спытаць, ці было гэта містыфікацыя Photoshop, але цяпер яго клуб пацвердзіў чалавек, намаляваных на гэтай схеме Кэрні.\nАпошні правіну, у канчатковым рахунку азначала канец кар'еры Cronulla неспакойнай гульца, З нядзелі Footy шоу Nine ў цвыркаюць мешкавіну.\nВы можаце прачытаць пра гэта здарэнне Джоэл Монаган з сабакам\nпапярэдняе паведамленне:Таня PLIBERŠEK\nNext Post:Клайв Палмер\nСярэдняя Штодзённы прагляд старонак 485\nЗ вынікаў пошуку 722\nУнікальны IP-адрас 8.992


Як землякі ўвекавечылі памяць франтавікоў з роднай вёскі Зарэчча | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Як землякі ўвекавечылі памяць франтавікоў з роднай вёскі Зарэчча\nЗ Міхаілам Куцам і Георгіем Шведам стаім каля першай мемарыяльнай дошкі на памятнай алеі. На ёй партрэт Мікалая Гука і гады жыцця яго: 1926—1945. Пазначана, што салдат загінуў у студзені 1945-га. Цалкам верагодна, што да 19-годдзя свайго хлопец не дажыў. Разважаем, што прызыву падлягалі з 18 гадоў. Па сутнасці дзеці ішлі на вайну, такія юныя, нявопытныя. Часта яны гінулі першымі, многім не суджана было вярнуцца. А гэта — ненароджаныя іх дзеці, адзінокія равесніцы, несуцешныя маці. Такая яна, вайна. Яе можна адчуць па гісторыі адной асобна ўзятай вёскі амаль праз 80 гадоў...\nСтэнд, які ўпаў\nПартрэт Мікалая паставілі першым нездарма, ён стаіць цяпер акурат насупраць сваёй хаты, адкуль Колю і праводзілі родныя на вайну. Нават палоска зямлі, на якой цяпер размешчаны ўвесь мемарыял, некалі іх сям'і належала. Глядзіць Коля на вясковую вуліцу. Ці не самы малады ён з 27 аднавяскоўцаў, якія не вярнуліся з фронту ў Зарэчча. А 32 чалавекі вярнуліся. Усяго з невялікай вёскі на Пружаншчыне ў вайне ўдзельнічала 59 мужчын.\nПасля вайны абсалютная большасць жыхароў працавалі ў калгасе, гадавалі дзяцей. Да памяці загінулых франтавікоў і пашаны жывых удзельнікаў вайны тут заўсёды ставіліся ўважліва. У свой час калгасны парторг сабраў па хатах фотаздымкі франтавікоў, вырабіў стэнд пад назвай «Вечная слава героям, якія загінулі за свабоду і незалежнасць Радзімы». Стэнд вісеў на пачэсным месцы ў «чырвоным кутку» калгаснага двара, дзе збіраліся найбольш па святочных нагодах.\nАле слава аказалася не вечнай, бо мяняліся пакаленні і ўклад жыцця. Калгасны двор прыйшоў у заняпад, фермы закрывалі, пабудовы зносілі. І вось выхадзец з гэтай вёскі Георгій Швед аднойчы выпадкова зазірнуў у былы «чырвоны куток» ды жахнуўся: стэнд валяўся на падлозе. Яго відаць, знялі, паставілі да сцяны, потым шчыт нахіліўся ці хто зачапіў. Георгій Яраслававіч забраў тыя здымкі дадому. Ён і раней збіраў памятныя фатаграфіі землякоў, а таксама сам здымае, таму архіў меў неблагі. Стаў крыху прыводзіць у сістэму, паціху ў бацькоўскім доме ўсталёўваць нешта накшталт музея. І ўвесь час разважаў, як жа лепш увекавечыць памяць землякоў. Аднойчы падзяліўся гэтымі думкамі з аднавяскоўцам Міхаілам Куцам.\nІдэя, што пранікае ў душу\n— Мне тады твая ідэя ў душу запала, — кажа Міхаіл Міхайлавіч. — І я стаў думаць, што ж такое зрабіць, каб не знікла памяць пра родную вёску, яе жыхароў.\nУ цяперашняга брэсцкага прадпрымальніка Міхаіла Куца бацька таксама ваяваў, але, на шчасце, вярнуўся. І бацька яго жонкі франтавік. Так што для сям'і гэтая тэма заўсёды была асаблівая. А калі на дзень вёскі ў 2015 годзе Георгій Швед у цэнтры сяла выставіў шчыт са здымкамі, якія ён захаваў, адрэстаўрыраваў, то людзі сталі падыходзіць да яго, углядацца. Пазнавалі родных, плакалі, клікалі ўнукаў, паказвалі партрэты. Вось тады і Куца нібы ахінула, у галаве карцінка ўзнікла з будучым мемарыялам. Сталі раіцца з іншымі землякамі, абгаварылі магчымы ўдзел кожнага.\nВядома, ільвіную долю расходаў узяў на сябе прадпрымальнік. Былі выраблены мемарыяльныя дошкі з фотапартрэтамі загінулых землякоў. Іх выстраілі ў выглядзе алеі, у канцы якой устанавілі памятны знак-арку са звонам. Чыіх здымкаў не знайшлі, напісалі прозвішчы на асобнай дошцы.\nЗемлякі з розных краін\nНа адкрыццё мемарыяла ў верасні мінулага года з'ехаліся некалькі соцень выхадцаў з Зарэчча. Такой колькасці людзей вёска не бачыла даўно. Былі госці не толькі з розных гарадоў Беларусі, але і з замежжа. Дачка франтавіка Івана Гука Вольга Ішчанка прыехала з Адэсы. У «пахаванцы», якую атрымала яе маці ў канцы зімы 45-га, гаварылася, што Іван Васілевіч Гук загінуў смерцю храбрых 13 лютага і пахаваны ва Усходняй Прусіі. А Волечцы быў толькі год, калі бацька пайшоў на фронт, і пра бацьку яна ведала толькі з аповедаў блізкіх людзей. «Пакуль жывая, буду прыязджаць сюды», — сказала тады дачка Івана Гука.\nПра свайго бацьку Івана Шчэрбу, артылерыста, кавалера ордэна Славы 3-й ступені, гаварыла дачка Марыя Манюк. Сям'і нават не ўдалося адшукаць яго магілу, бо артылерыст памёр ад цяжкіх ран у франтавым шпіталі, пахаваны недзе ў Аўстрыі. На адкрыцці Марыя Іванаўна казала пра гора сваёй маці і іншых салдацкіх удоў, якія выплакалі вочы і заўчасна пастарэлі. Цяпер у іх нашчадкаў ёсць яшчэ адна нагода прыехаць у вёску, зайсці на могілкі, пастаяць каля партрэтаў бацькоў. Бо дзень вёскі Зарэчча будзе ладзіцца кожны год, — запэўніла старшыня Велікасельскага сельскага Савета Таццяна НАВІЦКАЯ.\nСамая маладая жыхарка\nА ў вёсцы застаецца зусім жменька людзей. Калі год таму мемарыял адкрывалі, было яшчэ пад два дзясяткі чалавек. Цяпер — амаль удвая менш. Таісія Аляксандраўна Субота сказала, што яна самая маладая жыхарка Зарэчча, а ёй ужо 78 гадоў. Таісія Аляксандраўна вельмі рада, што ў іх з'явілася такое цудоўнае памятнае месца: «Хварэю зараз. На мінулым тыдні ў доктара была, назад ехаць з горада таксі брала. Дык гэтаму хлопцу-кіроўцу сказала, каб далей праехаў, развярнуўся насупраць нашай галоўнай алеі, каб і ён убачыў. Ён так і зрабіў».\nВось Міхаіл Куц лічыць, што нехта абавязкова пройдзе-праедзе, нехта кветку на 9 мая пакладзе, іншы маршрут скарэктуе, каб спецыяльна заехаць ды дзецям паказаць.\n— Ну а пасля нас, спадзяюся, нехта падхопіць эстафету, не дасць загінуць гэтаму мемарыялу. Памяць павінна заставацца. Хто ж мы такія без памяці пра карані, пра вёску, з якой выйшлі, пра землякоў? — разважае Міхаіл Міхайлавіч.\nКаб падхапілі эстафету\nЭнергічныя выхадцы з Зарэчча вырашылі не спыняцца на дасягнутым і развіваць мемарыял. Цяпер узводзіцца капліца. Яе купал, унутранае начынне рыхтуюцца ў Брэсце, сюды неўзабаве будуць прывезеныя гатовыя кампаненты і зманціраваны. «А з часам, калі ўсё будзе добра, вунь там, — паказвае рукой Міхаіл Міхайлавіч, — абсталюем стаянку для машын. Там жа разаб'ём сквер з дрэвамі, паставім некалькі сталоў з лаўкамі, каб на дзень вёскі можна было прысесці, пагутарыць, успомніць землякоў, якіх ужо няма, і парадавацца сустрэчы іх нашчадкаў. Вёскі хутка не будзе як населенага пункта, але мы павінны захаваць яе для сябе, нашых дзяцей, унукаў».\nІ праўда, Зарэчча пераўтварылася з узвядзеннем мемарыялу. Раней на яго месцы, у самым цэнтры сяла была пустка, яна паступова зарастала травой, кустоўем. Перад устаноўкай мемарыяльных дошак было праведзена добраўпарадкаванне, пракладзены дарожкі, пасаджаны туі. Газон цяпер даглядаецца. Прывезены і камень-валун, які нагадвае, што Зарэчча вядомае з ХVІІІ стагоддзя.\n— Дзіўная справа: чым больш жывеш і больш аддаляешся ад родных мясцін, тым болей сюды цягне, — разважае Міхаіл Куц. — Некалі вялікая вёска была. Статак кароў налічваў 80 галоў. Былі дзве фермы галоў на 600 у суме. А мая маці даіла кароў, калі на ферме не было ніякай механізацыі. 16 кароў тры разы на дзень трэба было выдаіць уручную. Вядома, даводзілася дапамагаць. Цяжкая работа тады была ў сельскай гаспадарцы. Нядзіўна, што мы імкнуліся хутчэй паехаць з вёскі. Я пасля заканчэння школы паступіў у ваеннае вучылішча, служыў у розных месцах Саюза. Потым асеў у Брэсце. І бацькоў няма з 80-х гадоў. А сюды ўсё роўна цягне, прыязджаць хочацца. Тут прайшло дзяцінства. Тут раней, да меліярацыі, балот больш было, а прыгажосць якая, а птушыныя песні вясной! Нездарма ж зараз актыўна загаварылі пра малую радзіму. Цяпер разумееш, што яна ў нас заклала нешта такое, чаго на ўсё жыццё хапае.\nЗагаловак у газеце: Вярнуліся да родных хат\n4364 Тэст. Ці ведаеце вы значэнне некаторых беларускіх слоў?\n2597 Новы від махлярства зарэгістраваны ў Беларусі\n2436 Прахожыя тлумачаць сэнс беларускіх слоў\n1582 «Касіў Ясь канюшыну» — гэта такі беларускі хіт!» Відэаапытанне\n1381 Чаму школьная праграма па літаратуры патрабуе пераасэнсавання\n862 Мова анлайн. Ці дапамагаюць нам новыя інфармацыйныя тэхналогіі гаварыць і пісаць па-беларуску?\n582 Санны рэйд. Як партызаны здзейснілі пераможную аперацыю на Палессі ў 1942-м\n483 Гомельскія вучоныя расшыфравалі геном жука-караеда\n418 Хто спявае па-беларуску?\n397 Мовазнаўца Уладзімір Кошчанка: Людзі сталі гаварыць як перакладчык Google