10 красавік 2009, 19:05\nВыраз “твар у твар твару ня ўбачыць”, мажліва, успрымаецца цяпер як зацяганае да пахабнага прысмаку клішэ, аднак гэта не замінае яму заставацца дакладным.\nТвар у твар твару па-ранейшаму не відаць. Менавіта таму расейцы ведаюць, або думаюць, што ведаюць, аб амэрыканцах ды іншых “піндасах” болей, чым аб сваіх названых братах-беларусах. Аб апошніх, як ім здаецца, няма чаго й ведаць. Браты, яны браты й ёсьць. Свае людзі, сямейнікі.\nЗабыліся людзі рускія на мудрасьць эвангельскую: “ворагі чалавеку сямейнікі яго”.\nНу, ворагі, ня ворагі, але браты нейкія ўжо вельмі падазрона непадобныя.\nБеларусаў я пазнаю яшчэ на Беларускім вакзале ў Маскве. Калі туды трапляеш, выгляд навакольнай людзкой масоўкі рэзка зьмяняецца. Пры дапамозе фаташопу гэта можна было б перадаць праз функцыі ацьмяненьня малюнку, напаўпразрыстасьці й размытых краёў. Рызыкну аспрэчыць геніяльнага вар’ята зь бясконцага тупіка Дзьмітрыя Галкоўскага, які сьцьвярджаў, быццам ідэалягема “Беларусь — край партызанскай славы” — гэта ня болей чым міт. Няважна, наколькі ён мае рацыю або ня мае рацыі чыста гістарычна, галоўнае, што ён онталягічна памыляецца. Таму што онталягічна, ну, простай мовай кажучы, па найвялікшым рахунку, беларусы — партызаны й ёсьць.\n“Онталягічныя партызаны” — як гучыць! Вось яны й зьліваюцца з асяродзьдзем, распушчаючыся ў ім амаль да поўнай празрыстасьці. Дакладней — зьліваюцца з атмасфэрай. Бо на тле чужароднага людзкога асяродзьдзя беларусы якраз нечакана моцна вылучаюцца. Асабліва сабраныя ў адным месцы ў вялікай колькасьці. Ад каго і чаму яны спрабуюць схавацца? Бог яго ведае. Можа, ад Бога й спрабуюць.\nПараўнай з: “купола в Россіі кроют чістым золотом, чтобы чаще Господь замечал”.\nГоспад тамака або ня Госпад, але ёсьць у рускім нейкая цяга быць аднойчы заўважаным. Для яго чамусьці гэта важна. Таму, у адрозьненьне ад беларуса, ягоны абрыс рэзка акрэсьлены, выгляд рэльефны, выразны. І, што галоўнае, — характарны. Яго вельмі добра відаць. Ён — прыкметны. Я на раз-два адрозьніваю рускіх ад беларусаў у вагоне цягніка.\nЗ гукавой аўрай беларуса тая самая гісторыя, што й з аўрай візуальнай. Вагон цягніка, запоўнены пераважна беларусамі, дзівіць сваёй цішынёй. У параўнаньні зь беларускім вагонам у рускіх і ўкраінскіх часьцей за ўсё пануе сапраўдны гвалт. А тут — нейкія шаптаньні, перашэптваньні, запаволеная гаворка, асьцярожныя воплескі вёслаў у ранішняй рачной смузе, баязьлівае шавяленьне ў чароце. Як быццам хтосьці памёр і яго вязуць хаваць у гэтым вагоне.\nПараўнай з: “Услыші нас, Господі, услыші нас!..”\nНатуральна, гэта ня значыць, што паводзіцца ў цягніку ціха — “богапраціўна”. Рэч у тым, што “гвалт”, ён ня толькі пра нястрыманасьць сьведчыць, але й пра эмацыйную жывасьць, таварыскасьць, а галоўнае — пра сьмеласьць быць. Беларус ня тое каб надта выхаваны, ці то цывілізаваны, як можна было б падумаць. Хутчэй яму бракуе менавіта гэтай сьмеласьці быць: праяўляць сябе, выказвацца, etc.\nШто да працытаванае малітвы, дык калі яна сьпяваецца ў беларускіх праваслаўных цэрквах, то гучыць ня вельмі арганічна. Голаснае, мажнае й пампезнае праваслаўе наогул не пасуе беларусам. Як, зрэшты, і вытанчанае, аскетычнае, манаскае паўночнае праваслаўе. Напісаў — і раптам задумаўся: а якая з хрысьціянскіх канфэесій больш падыходзіць майму народу?\nКаталіцызм? Каталіцызм — гэта эстэтыка: чаканная латынь, глухі, урачысты арган, плястыка статуй, ледзяная геамэтрыя вострых вуглоў. З такой “касьмічнай” эстэтыкай беларус ня дружны, ужо вельмі яна далёкая ад яго звыклага побыту. Акрамя таго, каталіцызм занадта сацыяльна заклапочаны. А беларус — сацыяльна індыфэрэнтны. Што ёсьць, то й добра, чаго няма, таго й ня трэба. Лепшае — вораг добрага. Такое крэда беларуса. Сацыяльная/палітычная актыўнасьць — спосаб, у тым ліку, заявіць пра сябе. А беларус, як вы памятаеце, імкнецца ня быць заўважаным і пачутым. Не, не падыходзіць каталіцызм.\nПратэстантызм? Пратэстантызм — гэта пераадоленьне эстэтыкі каталіцызму, т.б. “рэфлексіўная эстэтыка”, эстэтыка другога парадку. “Чорны квадрат” Малевіча — вось што такое пратэстантызм. Каб прыйсьці да яго разуменьня, трэба перахварэць усім, што яму папярэднічала. Немагчыма пачаць уваходжаньне ў эстэтыку з “Чорнага квадрата”. Уяўная прастата якога зьяўляецца клімаксам, т.б. найвышэйшай кропкай “квітнеючай складанасьці”. Яе сьмяротным аргазмам. Ізноў жа, пратэстантызм занадта суворы й строгі для расслабленага, мяккацелага беларуса. Занадта абстрактны для яго канкрэтнага мысьленьня. Залішне дзейны ды індывідуалістычны. Не, беларус не калектывіст. Саборнасьць? Трасца яе ведае, што за “саборнасьць” такая. Беларус — індывідуаліст. Але індывідуаліст асаблівы. Індывідуаліст-нябачнік. Гэта найбольш радыкальная разнавіднасьць індывідуалізму — калі яго носьбіт настолькі ўвесь “у сабе і для сябе”, што нават не праяўляе сваёй індывідуальнасьці вонкі. Не, і пратэстантызм, які патрабуе відавочных і дэманстратыўных адносін з Богам, не для беларуса.\nДагэтуль гаворка ішла больш пра соцыякультурнае вымярэньне рэлігій, а як у беларусаў ідуць справы непасрэдна з рэлігійнасьцю? Прама скажам, дрэнна ідуць справы. З усіх трох братоў-славян беларусы — народ самы нерэлігійны. Спадароў атэістаў папрашу заўчасна ня цешыцца й не запісваць беларусаў у аднадумцы. Атэізм — форма разьвітога рэлігійнага сьветапогляду: “ён ня верыць, але таксама ў Бога”. Беларусам чужы рэлігійны сьветапогляд у любым выглядзе. Сярод іх шырока распаўсюджаныя г.зв. “дарэлігійныя вераваньні”: анімізм, магізм, фэтышызм, вера ў прыкметы, etc. Не ў апошнюю чаргу з гэтай прычыны Беларускі Народны Фронт і яго адгалінаваньні не набылі папулярнасьці ў народзе — зрабіўшы стаўку на “традыцыйныя беларускія каштоўнасьці”, яны па наіўнасьці зблыталі іх з хрысьціянскімі.\nВарта зьвярнуць увагу на адносіны з рэлігіяй у трох прэзыдэнтаў: Пуціна, Юшчанкі й Лукашэнкі.\nНайболей апантана, размашыста й напышліва рэлігійны спадар Юшчанка. Што казаць, ён нават у палонцы на апошняе Вадохрышча купаўся, зацягнуўшы з сабой палову адміністрацыі. У сваіх зваротах да народу Віктар Андрэевіч найчасьцей спасылаецца на Бога.\nПуцін у палонцы перад тэлекамэрамі не купаецца: ці то саромеецца чаго, ці то лічыць для сябе “несалідным”. Ня царская, маўляў, справа — загаляцца перад людам паспалітым. Аднак вядома, што ў Пуціна ёсьць духоўнік, акрамя таго, ён прычашчаўся ў алтары, што дазволена было толькі праваслаўным царам.\nА што Лукашэнка? Так, у Беларусі актыўна будуюцца праваслаўныя цэрквы ў абагульненым рускім стылі. Так, нярэдка прэзыдэнт зьяўляецца на публіцы зь беларускім мітрапалітам. Але — ні аб якім духоўніку ня можа быць і гутаркі, роўна як аб прыняцьці таемстваў. На царкоўных службах Лукашэнка калі й прысутнічае, дык не стаіць тамака ізь сьвечачкай, пакорліва схіліўшы голаў. Ён залазіць на амбон і звыкла вядзе прамову аб цэнтнэрах з гектара, надоях, прыплодах, прыбаўленьні ў вазе ды іншых зямных радасьцях.\nАд невялікага розуму лібэральная грамадзкасьць надрывала жывоцікі, калі ён назваў сябе “праваслаўным атэістам”. У, заляпіў, ха-ха! Ды дзе гэта бачана, хо-хо! Праваслаўны, хі-хі, атэіст, ну вы падумайце! Аксюмаран! Валасатае шкло!\nБездапаможныя рабы лінейнае лёгікі. Нічога не зьмянілася за некалькі стагодзьдзяў. Вы па-ранейшаму ўсё гэтак жа страшна далёкія ад народу, якому ўласьціва мысьленьне парадаксальнае. І Лукашэнка інтуітыўна яго ўхапіў. Гэта не сябе толькі ён вызначыў. Ён выказаў такім чынам калектыўнае сьветаадчуваньне беларусаў.\nКалі перакласьці гэтае ёмістае і трапнае словазлучэньне на бляклую мову лінейнае лёгікі, атрымаецца прыкладна наступнае: я (чытай: “мы”) у справах гэтых вашых не разьбіраюся, але далучаюся да дамінуючага трэнду, калі ўжо так неабходна, каб я да чаго-небудзь далучыўся.\nСупярэчлівыя паняцьці — “праваслаўны” і “атэіст”, кактэйльна зьмяшаныя ў адно азначэньне, узгараюцца і спальваюць адно аднаго, зьвяртаючыся ў нішто. Гэта значыць: мы й не “праваслаўныя”, і не “атэісты”. Ня верым ані ў Бога, ані ў чорта лысага, але й ня верыць — ня верым. Прыцісьні іх да сьценкі, прыстань з нажом да горла, самае большае, што яны змогуць сказаць — гэта: “Ня ведаем!.. Далібог, праўда… Часам здаецца, што так, часам — не… Ці можам мы давяраць сваім асабістым адчуваньням у такой важнай справе?.. Цалкам давяраем вам. Як вырашыце, так і будзе!” І вы, абяззброены такім шчырым, няхітрым адказам, адступіце і схаваеце нож далей. Ня выключана, што нават прасьлязіцеся, а то й кінецеся абдымацца (калі вы рускі, вы абавязкова павінны любіць абдымацца, а таксама самавар з гарэлкай і цыганоў зь мядзьведзямі): сябар ты мой сардэчны, брат ты мой! Гэткі ты, права слова, бязглузды й… мілы! На вось табе, братачка, газ па ўнутраных расійскіх коштах, на табе тры валізкі крэдыту… ух, да чаго ж ты мяне расчуліў.\nПраз сваю наіўнасьць (або недабачлівасьць) рускі прымае такія паводзіны свайго “малодшага брата” за адданасьць. Але насамрэч гэта суцэльнае марочаньне. Беларус проста хаваецца ў рускага за пазухай — каб яго не заўважылі. Хто здольны па-сапраўднаму быць адданым рускім, дык гэта ўкраінцы. Тыя, якія не адчуваюць да іх нянавісьці, натуральна. Зрэшты, ад любові да нянавісьці адзін крок — тое самае слушна й у зваротным кірунку. Моцныя пачуцьці, яны абарачальныя. Рускія не выклікаюць у беларусаў моцных пачуцьцяў. Хтосьці падумае, быццам гэта з-за таго, што яны “тожа рускія”. Ані. Бо рускім якраз уласьціва думаць пра сябе на падвышаных тонах.\nІншых прычынаў для ўтварэньня “братэрскага саюзу” — апроч як зашыцца за пазухай, прыкінуцца кусьцікам — з боку беларуса не было. Бо, падобна, няма народу больш чужога “рускаму духу”.\nДзіўна, што пры гэтым багата хто з рускіх дасюль пэўны, нібыта беларусы ўтрымліваюць ягоную квінтэсэнцыю (цытата з аднае сеціўнай дыскусіі: “белорусскій народ — квінтэссенція русского духа, совесть Русі, некій камень краеугольный, драгоценный…”), а Беларусь ёсьць “славянскай Шамбалай“. Менавіта гэтак яе акрэсьліў рускі патрыёт, “жаўнер імпэрыі” Сяргей Дарэнка.\nБздуры. Прыглушанасьць рэлігійнага пачуцьця ў беларусаў, аб якой вялося вышэй, гэта нішто іншае, як асобны выпадак фундамэнтальнае безыдэйнасьці. А рускага чалавека хлебам не кармі, дай яму якую-небудзь ідэю. Нацыянальную, антынацыянальную, інтэрнацыянальную, усё роўна. У сьвеце ідэяў рускі чалавек пачуваецца як рыба ў вадзе, а беларус тут, відавочна, не ў сваёй талерцы. Ён нібы той Маўглі ў савецкім мультфільме, які, ці памятаеце, знайшоўшы скарб (золата, брыльянты, усё такое), глядзіць на яго й разважае ўголас: “Навошта ўсё гэта? Хіба гэта можна есьці?” Прыкладна гэтак сама глядзіць беларус на калейдаскоп ідэяў. Дрындушкі, цацанкі цьмянага прызначэньня, болей нічога.\nУ гэтым сэнсе Беларусь — краіна перамоглага постмадэрнізму, у аснову якога пакладзена непрыманьне ідэйнасьці як такой. Г.зв. “беларуская ідэалёгія” ўяўляе сабой лапікавую коўдру, зробленую з павыдзіраных адусюль пярэстых абрэзкаў. Натуральна, гэта хутчэй нейкая карыкатура на ідэалёгію.\nСтан беларускага грамадзтва найлепей апісваецца тэрмінам постмадэрнісцкага філёзафа Жана Бадрыяра — “сацыяльная імплозія”. Гэта значыць, што грамадзтва не рэагуе на вонкавыя раздражняльнікі, бязь сьледу паглынае сыгналы, пасыланыя яму ўладай, апазыцыяй ці то якім заўгодна іншым ідэйным цэнтрам. Такім чынам яно ўтварае сабой высьлізгвалае, няўлоўнае, абсалютна непразрыстае ў-сабе-і-для-сябе-быцьцё. Якое гуляе ў хованкі.\nЗ аднога боку, гэта несуцяшальны вырак: такое грамадзтва асуджанае быць умоўна адзіным, выпадковым згуртаваньнем вытворцаў і спажыўцоў матэрыяльных дабротаў. Якія маюць дакумэнты адзінага ўзору ды прыстасаваныя да пэўных жыцьцёвых стандартаў. Пра “нацыю”, “народ” ня можа быць і гаворкі.\nАле зь іншага, гэтая ж бязвыглядная “пратаплязма” ў стане прыняць які заўгодна, нават самы нечаканы выгляд праз сваю непрадказальнасьць.\nХто ведае, кім апынуцца тыя партызаны, калі нарэшце выйдуць зь цёмнага лесу…\nДЗЬВЕ ДУШЫ. СПРОБА АЎТАБІЯГРАФІІ\nНарадзіўся ў 1979 годзе ад гетэрагеннага шлюбу інтэлігенткі ў чацьвёртым пакаленьні й хлопца зь вёскі, які саматугам “выбіўся ў людзі” — зьехаў у Менск, дзе атрымаў сьпярша сярэдне-спэцыяльную, пасьля вышэйшую адукацыю. Апроч сацыяльнай розьніцы, нягледзячы на тое, што па пашпарце яны абодва былі беларусамі, паміж маімі бацькамі існавала розьніца нацыянальная. Паводле сваёй, так бы мовіць, душэўнай арганізацыі мая маці — абсалютна руская. Настолькі, што адна сваячка калісьці сказала ёй: “З вамі чамусьці немажліва размаўляць па-беларуску. Адчуваецца — ня наш чалавек”. Што цікава, беларускую мову яна добра ведае, нават няблага размаўляла, калі тое было патрэбна па працы ў першай палове 90-х. Чаму тады, гаворачы зь ёй, нявольна хацелася перайсьці на расейскую? Пэўна, праз адсутнасьць пачуцьця ўваходжаньня ў рэзананс. Беларуская мова ў прысутнасьці маёй маці неяк скурчвалася, жаласна енчыла ды імкнулася зашыцца куды-небудзь далей. Свойчас маці была палымянай камуністкай, пасьля зрабілася ня менш палымянай праваслаўнай верніцай. Ня так нават важна кім, палымянасьць сама па сабе — не беларуская ўласьцівасьць. Што да бацькі, дык ён тыповы, ці лепей сказаць — узорны беларус. Спакойны, мяркоўны, зважны, скептычны ў адносінах да ўсялякіх “трансцэндэнцыяў”, патрыярхальны, наколькі гэта ўвогуле мажліва пры эмансыпаванай жонцы.\nЗа бацькам была вёска, дзе я бавіў шмат часу ўлетку, навучыўся даіць карову, пасьвіць статак, кіраваць канём, хадзіць за плугам і крычэць “сьвіньні, аюсь у хлеў!” Адначасова пераймаў жыцьцёвую філязофію беларусаў. Да прыкладу, не турбавацца асабліва наконт будучыні. “Неяк будзе” — улюбёная прымаўка майго дзеда.\nНа матчынай радзіме, у мястэчку Горкі Магілёўскай вобласьці, я гасьцяваў значна радзей. Там былі піяніна, вялікая бібліятэка, бюсьцікі паэтаў і палітычных дзеячаў, ленінская настольная лямпа, лодачная станцыя з катамаранамі. І дзевяностагадовая прабабка — дачка губэрнатара Рыгі, якая нават у гэтым узросьце выходзіла з свайго пакою да стала ўрачыста ўбраная, з шляхетнай годнасьцю ў постаці. Ці не залішне выкшталцоная атмасфэра, як на мяне, усё-ткі болей вясковага хлапчука. Да таго ж шляхетная годнасьць заўжды тоіць у сабе зерне пагарды да “мужыцкага народу”.\nТым ня менш праз гэтую бацькоўскую дваістасьць я атрымаў дзьве душы. Цяжка сказаць, узаемадапаўняюць яны адна адну або канфліктуюць. Хутчэй канфліктуюць. Але іхнае спалучэньне калісьці зрабіла мяне палымяным абаронцам беларушчыны.\nУпершыню беларускае пытаньне паўстала перада мной у 1988 годзе, калі я з бацькамі выпадкова патрапіў на першы мітынг каля Курапатаў, адкуль пачаўся БНФ. Ужо з 91-га я пачаў хадзіць на мітынгі самастойна. Удзельнічаў у выгнаньні расейскіх імпэрцаў (Баркашова, Лімонава, Ніны Андрэевай ды інш.) з ДК Камвольнага камбінату ў 96-м. Як ні дзіўна, дарэчы, але ў той час міліцыя была зь беларускімі мітынгоўцамі. Нікога зь іх не затрымлівалі, нягледзячы на тое, што сям-там было пабітае шкло, зламаныя дзьверы, крэслы ды, пэўна, імпэрскія насы з сківіцамі. А мяне адтуль урэшце прагнаў міліцэйскі чын, западозрыўшы з прычыны зьнешняга выгляду ў прыналежнасьці да РНЕ.\nЗ пачаткам адраджэньня мой бацька перайшоў на сваю родную беларускую мову, ад якой яго старанна адвучвалі ў тэхнікуме, войску, ВНУ. Але яму давялося заставацца на самоце ў сваім памкненьні вярнуцца да каранёў. У маці, нават калі яна спрабавала яго падтрымаць, атрымлівалася ненатуральна. Мой старэйшы брат ставіўся да беларушчыны ці не пагардліва. А я, дурань, чагосьці саромеўся… Найбольшае, на што мяне хапала, — пракрычэць антыдзяржаўны лёзунг “Жыве Беларусь!” падчас дэманстрацыі.\nСваёй кропкі кіпеньня я дасягнуў толькі ў 2001-м, калі надзеі на тое, што Лукашэнка — халіф на гадзіну, пабляклі, а беларуская мова як быццам апынулася на самым парозе сьмерці. Пераадолеў комплексы — распачаў над сабой гвалтоўную беларусізацыю. Апроч комплексаў, давялося пераадольваць супор асяродзьдзя й нават каханае жонкі. Размовы заўжды адыгрывалі найбольш важную ролю ў нашай сям’і. Таму жонку дужа дратавала тое, што з маім пераходам на беларускую мову ў аднабаковым парадку кола тэмаў гранічна звузілася: стан беларускае мовы, палітыка, ізноў стан беларускае мовы, ізноў палітыка, а таксама бясконцыя скаргі на тое, як маскалі ўсю душу мне парвалі сваёй гармошкай. Для размоваў пра больш важныя й цікавыя рэчы папросту бракавала слоўнікавага запасу. Паколькі жонка — каханая, пагарджаць яе меркаваньнем я ня мог. Таму ўзяўся давесьці, што па-беларуску можна размаўляць аб усім тым, пра што можна размаўляць па-расейску. І ня горай. Я з галавой занурыўся ў беларускую мову, добраахвотна зьняволіў сябе ў культурніцкім беларускамоўным гета. Адно беларускія кніжкі, адно беларуская музыка, адно беларускі тэатар і г.д. Даволі хутка гэта дало свой плён. Я ўжо нават браўся быў перакладаць на беларускую “Маскву-Петушкі” і вельмі сьмешную брытанскую кніжку “The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy”. На жаль, тых перакладаў я ня скончыў, але пакінуў на форумах tut.by багата беларускамоўных пэрлінаў ад імя “Люціча”. Жончына сэрца адтала, ад колішняй варожасьці не засталося й знаку. Больш за тое, яна пачала рабіць спробы размаўляць па-беларуску. Прыкладна два гады наш маленькі сыночак выхоўваўся амаль у поўнай беларускамоўнай сям’і. Першым ягоным паўнавартасным словам было… “жырандоля”.\nУтропы за зьменамі ў асабістым нацыянальным жыцьці адбыліся зьмены ў маім палітыкуме. Да таго мае погляды былі “перабудовачнымі”: камунізм — гэта злочын і глупства, свабодны рынак і канкурэнцыя — дабро й хараство. Але нечакана для сябе я прыйшоў да высновы, што рынку няма ніякае справы да гэткіх ценькіх матэрыяў, як беларуская мова. Тое, што на яе адгукаецца беларуская зямля (я сам гэта аднойчы адчуў), і яе зьнікненьне ня менш трагічнае ад зьнікненьня якога-небудзь віду жывёлаў, — яму абсалютна па цымбалах. Якая зямля адгукаецца, што вы верзяце? Гэта ўсё трызна смаленае кабылы. Падаючага — штурхні, вось катэгарычны імпэратыў рынку. Я зразумеў, што ва ўмовах “чэснай канкурэнцыі” мая родная мова ня мае ніякага шанцу. Бо чэснасьць рынкавае канкурэнцыі палягае ў тым, што перамагае мацнейшы. Ат трасца, дык тое хіба не стары закон джунгляў на новы лад?! З гэтае эўрыкі пачаўся мой уласны “левы паварот”.\nІ раптам улады зачынілі Эўрапейскі гуманітарны ўнівэрсытэт. Мая сям’я была шчыльна зь ім павязаная. Мы з жонкай вырашылі, што тут няма чаго болей рабіць, калі так. Да таго ж з працай у Менску тады было пагана. Карацей, пераехалі ў Маскву.\nТыя чатыры гады, якія мы пражылі ў Расеі, адмоўным чынам адбіліся на маёй беларускасьці. Ды што там, яны зьнішчылі яе ледзь не дазваньня. Асабліва Піцер, дзе жыў і тварыў Скарына, прычараваў быў мяне. Прыяжджаючы на колькі дзён у адведкі да бацькоў у Беларусь з Расеі, я неспадзявана ўбачыў, што мне тут, у Беларусі, нешта зусім не падабаецца. Раней я не азіраўся наўкола, не прыглядаўся да яе пільна. Насіў, як смоўж носіць сваю ракавінку. Цяпер гляджу — і цеснаватая мая радзіма, і паветра цяжкае, прытхлае, і жыцьцё надта запаволенае ды аднастайнае, і сьвежага ўзбэцкага праснака няма дзе набыць…\nczerniec: Хлопец, што вядзе гэты блог, — інвалід першае групы. У яго няма абедзьвюх рук і адной нагі. Гэта, дзякаваць богу, не адзіная й не галоўная яго якасьць. Прыгадаў я аб ёй толькі дзеля таго, каб вы зразумелі, што вашыя цяжкасьці, мажліва, не такія ўжо й цяжкія. А разам з тым убачылі, што здольнасьці чалавека перамагаць сябе калі не бязьмежныя, дык значна большыя, чым звычайна падаецца. Можна працягваць жыць нават у гэткіх варунках. Прычым жыць напоўненым, багатым, асэнсаваным жыцьцём. (рас.)\ndolka777: На жаль, ня надта частыя цудоўныя мастацкія замалёўкі, некаторыя на грані геніяльнасьці. Россып пацерак у цалкам нечаканым месцы — недзе на ўскрайку, вельмі далёка ад магістральных інфармацыйных шляхоў. (рас.)\nrunas: Лёс занёс яго ў Маскву, дзе прымусіў займацца дызайнам. Наконт дызайну нічога не скажу, але мяккая гіронія ягоных тэксьцікаў, іхны сузіральны лірызм мне вельмі даспадобы. (рас.)\n_extraneus_: Сяргей Корсак жыве ў Тураве, працуе ў нафтагазавай галіне. Па-мойму, аднаго гэтага дастаткова, каб пацікавіцца ягоным блогам. Нягледзячы на ідэалягічныя разыходжаньні (ён уважае сябе за “правага”-традыцыяналіста), з задавальненьнем чытаю правінцыйныя гісторыі, “тупыя пытаньні” і разгорнутыя развагі з нагоды розных жыцьцёва важных пытаньняў. Адзінае, што вочы коле, — навязьлівая сэксуальная тэматыка.\nКарыстаючыся нагодай, запрашаю далучыцца да суполкі Падслухана ў Беларусі (бел., рас.).\nА навошта наогул усё? :) Гэтак сталася, што я з маленства, замест таго каб захапіцца, да прыкладу, матэматыкай, займеў непераадольную цягу да пісаньня. Бацькі ўвесь час нешта пісалі: бацька ў газэту, маці рыхтавалася да лекцыяў — прыклад аказаўся заразьлівы. Пасьля не засталося нічога іншага, як прызнаць гэтую справу ўласным наканаваньнем. Бо зьдзяйсьняць сваё наканаваньне ня сорамна. Гэта вам ня “пэцкаць паперу”.\nМае амбіцыі бачныя ўжо з абранага юзэрнэйму — “той, хто абуджае сьвет”. Амбіцыі, падобна, не сьпяшаюцца ажыцьцявіцца. Зразумела, сьвету цяжка пачуць мяне ў галасе мільёнаў іншых блогаў, якія толькі замінаюць маёй справе. Таму я намагаюся пісаць уначы, калі галас блогасфэры сьцішваецца, спадзеючыся, што каго-небудзь зьнячэўку растуркаю.\nЗ асноўнай тэмай блогу я даволі доўга ня мог вызначыцца: ці то гэта занатоўкі гастарбайтэра (блог быў распачаты ў Маскве), ці то зборнік кінарэцэнзіяў, ці то антыфашысцкі рупар, або зборная салянка з усяго патроху. Нарэшце я вырашыў, што асноўнай тэмай будзе ўскрыцьцё “язваў сучаснага грамадзтва” на мікраўзроўні. Палітыка, пра якую ідзецца на тэлевізіі, мяне ня надта цікавіць. Я цікаўлюся праявамі хваравітых сацыяльных сымптомаў у дробязях: фільмы, рэклямныя плякаты, банэры, аб’явы, газэтныя артыкулы, выказваньні ўплывовых асобаў па нібыта нязначных, факультатыўных пытаньнях. Нядаўна трапілася ў рукі “Кніга маладога старасты”, выдадзеная ў БДУ, дзе знайшлося шмат вартага ўвагі матэрыялу. Бывае, рэагую на нейкія гучныя падзеі (самагубства Яны Паляковай, да прыкладу), але зазвычай абмінаю іх. Па-першае, іх і безь мяне абгавораць, а па-другое, часьцяком там няма чаго абгаворваць.\nАпошнім часам зьявілася яшчэ тэма, якая прэтэндуе на тое, каб стацца адной з ключавых. Гэта прасоўваньне беларускага пытаньня ў расейскую блогасфэру ня кіем, то паленам. З мэтай заінтрыгаваць — “а што гэта там за беларусы такія?” Бо, не зважаючы на “братэрскі саюз”, рускія вельмі мала або зусім не цікавяцца беларусамі.\nНайперш гэта выдатны сродак пошуку сяброў ды аднадумцаў, якія пры дарозе не валяюцца. Блогі — жывыя галасы, не прапушчаныя праз шматлікія цэнзурныя фільтры, як у традыцыйных СМІ, не прыстасаваныя да “фармату”. Энцыкляпэдыя жыцьця, якая, што праўда, троху пужае сваімі памерамі, якія бясконца павялічваюцца.\nНя ведаю, ці папраўдзе ўдзел у блогасфэры можна ўважаць за сацыяльнае дзеяньне, але хочацца ў гэта верыць.\nУ адрозьненьне ад форумаў, тут болей перагародак паміж удзельнікамі. Так, яны даюць кожнаму мажлівасьць стварэньня прыватнае прасторы паводле ўласнага густу, але й адасабляюць таксама. Калі ў форумах, як у той лазьні, генэралаў няма, у блогасфэры існуе “сацыяльная няроўнасьць”: ёсьць “аўтарытэтныя” ўдзельнікі — “эліта”, а ёсьць усе астатнія. Шмат каму крыўдна заставацца “астатнім”, таму яны кідаюцца ў марны дагон за рэйтынгам, гэтым сымбалічным капіталам. Штучна павялічваючы колькасьць “фрэндаў”, якіх яны не зьбіраюцца чытаць, а тыя ня будуць чытаць іх. Патураючы масаваму густу, трымаючыся “моднага трэнду” або ствараючы парожнія скандалы, etc. Кірмаш славалюбства й цырк на дроце.\nДыскусіі ў блогах зазвычай вельмі хуткаплынныя. Яны ўспыхваюць і выцьмяваюць цягам аднаго дня. Пасьля ўсе разьбягаюцца па асобных кватэрах, ці то бягуць на іншы агеньчык. Гэтак і мітусяцца штодня туды-сюды, сюды-туды.\nУ блогах — усе пісьменьнікі, таму чытачоў на ўсіх нестае.


Хітроў: закрыццё трансатлантычных рэйсаў каштуе Вялікабрытаніі 23 мільёны фунтаў стэрлінгаў у дзень\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » Апошнія міжнародныя навіны » Апошнія навіны Вялікабрытаніі » Хітроў: закрыццё трансатлантычных рэйсаў каштуе Вялікабрытаніі 23 мільёны фунтаў стэрлінгаў у дзень\nАвіякампанія • аэрапорт • Апошнія навіны Еўропы • Апошнія міжнародныя навіны • Галоўныя навіны падарожжаў • Дзелавыя падарожжы • Урадавыя навіны • індустрыя гасціннасці • навіны • Людзі • Адказны • турызм • транспарт • Навіны турыстычнага провада • Апошнія навіны Вялікабрытаніі • Розныя навіны\nГенеральны дырэктар "Хітроў" Джон Холанд-Кей\nХоць гэта фантастычная навіна, што некаторым падвойным вакцынаваным пасажырам больш не трэба будзе знаходзіцца ў карантыне з бурштынавых краін, міністрам неабходна распаўсюдзіць гэтую палітыку на грамадзян ЗША і ЕС, калі яны хочуць пачаць эканамічную краіну.\nЕўрапейскія краіны, якія падтрымлівалі свае авіяцыйныя сектары на працягу ўсёй пандэміі, назіраюць самы хуткі рост, калі выходзяць з пандэміі.\nПасажырапаток з Хітроў у ЗША скараціўся прыкладна на 80%, у той час як у ЕС, які аднавіўся ў аднабаковым парадку з ЗША, трафік аднавіўся толькі прыкладна на 40%.\nЗнаўленне Вялікабрытаніі гандлю з астатнім светам мае вырашальнае значэнне для планаў урада аб глабальнай Вялікабрытаніі пасля Brexit.\nХітроў колькасць пасажыраў па-ранейшаму зніжаецца амаль на 90% у параўнанні з колькасцю пасажыраў да пандэміі 2019 года і значна ніжэй, чым у канкурэнтаў ЕС.\nЕўрапейскія краіны, якія падтрымлівалі свае авіяцыйныя сектары на працягу ўсёй пандэміі, назіраюць самы хуткі рост, калі выходзяць з пандэміі. І Схіпхол, і Франкфурт перавысілі аб'ём грузаў у 2019 годзе, павялічыўшыся на 14% і 9% адпаведна ў параўнанні з 2019 годам, тады як танаж грузаў у Хітроў, найбуйнейшым порце Вялікабрытаніі, усё яшчэ знізіўся на 16%. Амаль усе паветраныя грузы перавозяцца ў пасажырскіх самалётах, а абмежаванні на паездкі Вялікабрытаніі абмяжоўваюць гандаль у параўнанні з нашымі канкурэнтамі з ЕС.\nЗакрыццё трансатлантычных сувязяў Вялікабрытаніі каштуе брытанскай эканоміцы не менш за 23 мільёны фунтаў стэрлінгаў у дзень. Пасажырапаток з Хітроў у ЗША скараціўся прыкладна на 80%, у той час як у ЕС, які аднавіўся ў аднабаковым парадку з ЗША, трафік аднавіўся толькі прыкладна на 40%. Канкурэнтная перавага Вялікабрытаніі ў трансатлантычным гандлі знаходзіцца пад пагрозай, калі межы застануцца зачыненымі.\nЗнаўленне гандлю Вялікабрытаніі з астатнім светам мае вырашальнае значэнне для планаў урада аб стварэнні глабальнай брытанскай пошты.Brexit. Хітроў у адзіночку ёсць патэнцыял для палягчэння гандлёвай выгады ў памеры 204 млрд фунтаў стэрлінгаў, якая прыносіць карысць брытанскаму бізнесу ў кожным кутку краіны, ствараючы магчымасці для ўсяго авіяцыйнага сектара і ўмацоўваючы гандлёвую сетку Вялікабрытаніі - але толькі ў тым выпадку, калі міністры пяройдуць да аднаўлення гандлю як мага хутчэй.\nАб'ява аб тым, што жыхары Вялікабрытаніі з падвойнай вакцынацыяй больш не будуць абавязаныя знаходзіцца на карантыне пры вяртанні з краін бурштынавага спісу з 19 краінth Ліпень - вялікі крок наперад. Аднак, каб пачаць аднаўленне эканомікі Вялікабрытаніі, урад павінен зноў адкрыць паездкі да цалкам вакцынаваных людзей з іншых краін, у прыватнасці нашых ключавых гандлёвых партнёраў, такіх як ЗША. British Airways, Virgin Atlantic і Heathrow працуюць разам, каб прадэманстраваць, што 100% статус вакцынацыі можа быць выкананы пры рэгістрацыі, і няма ніякіх прычын, чаму ўрад не павінен ухваліць гэта для пасажыраў з ЗША і ЕС з 31st ліпеня.\nГенеральны дырэктар "Хітроў" Джон Холанд-Кей сказаў:\n"Хоць гэта фантастычная навіна, што некаторым двойна прышчэпленым пасажырам больш не трэба будзе знаходзіцца ў карантыне з бурштынавых краін, міністрам неабходна распаўсюдзіць гэтую палітыку на грамадзян ЗША і ЕС, калі яны хочуць пачаць эканамічную краіну. Гэтыя змены будуць мець вырашальнае значэнне для экспарцёраў, якія прайграюць канкурэнтам з ЕС і сем'ям, якія былі разлучаны з блізкімі. У нас ёсць усе інструменты, каб бяспечна перазапусціць міжнародныя паездкі, і зараз настаў час для глабальнай Вялікабрытаніі ўзляцець! "\nСусветны попыт у гасцініцах павялічвае сутычкі з канкуруючымі выдаткамі\nУстойлівая гастраномія на Сейшэльскіх астравах\nFinnair запускае без перапынку Маямі, Бангкок і Пхукет ...\nЯк зрабіць адпачынак у арэндзе зручным для інвалідаў\nРэгістрацыя IMEX America паказвае станоўчы ўсплёск\nАднаўленне нумароў пасажыраў працягваецца на FRAPORT


Мінадукацыі і Microsoft падпісалі мемарандум аб супрацоўніцтве\nМінадукацыі і Microsoft падпісалі мемарандум аб супрацоўніцтве 5\nМіністэрства адукацыі і кампанія Microsoft Беларусь падпісалі мемарандум аб супрацоўніцтве. Подпісы пад дакументам паставілі міністр адукацыі Міхаіл Жураўкоў і кіраўнік прадстаўніцтва Microsoft у Беларусі Антон Мякішаў.\nГэты дакумент — адзінае пагадненне на падпіску па праграме ліцэнзавання EES (Enrollment for Education Solutions). Па пагадненні ўстановы дашкольнай, агульнай сярэдняй, прафесійнай і вышэйшай адукацыі, а таксама дзяржаўныя органы кіравання адукацыйнымі ўстановамі атрымаюць доступ да неабходных сэрвісаў, праграм і прадуктаў, якія даюць магчымасць укараніць электронны дакументаабарот і падключыцца да праекта «Электронная школа».\nЯк адзначыў Антон Мякішаў, гэта падпісанне адкрывае магчымасць для ўстаноў сістэмы адукацыі атрымліваць ўсе выгады выкарыстання шырокага спектра ліцэнзійных версій прадуктаў Microsoft.\nКожны супрацоўнік установы адукацыі, якая скарыстаецца ўмовамі пагаднення, атрымае магчымасць устанавіць пакет Office 365 на 5 мабільных і 5 стацыянарных прылад. Вучні і іх бацькі таксама змогуць устанавіць праграмныя прадукты на дамашнія камп'ютары, смартфоны і планшэты. Прычым размова ідзе пра прылады, якія працуюць на аснове любой аперацыйнай сістэмы.\nМіністр адукацыі Міхаіл Жураўкоў адзначыў, што падпісанне дакумента з'яўляецца прадаўжэннем работы з кампаніяй Microsoft у напрамку стварэння «Электроннай школы» і ў цэлым электроннага Міністэрства адукацыі. Па пагадненні да новай сістэмы зніжак будуць падключаны не толькі школы, установы прафтэхадукацыі, ВНУ, але і іншыя ўстановы, якія ўваходзяць у сістэму адукацыі.\nАплата праводзіцца ў выглядзе штогадовых плацяжоў. На асноўныя платформенныя, і не толькі, прадукты для вышэйшых навучальных устаноў дзейнічае зніжка 45%, для школ — 70%. Сумарная зніжка на некаторыя праграмныя прадукты дасягае 95% ад камерцыйнай цаны.\nШто датычыцца пытання, ці абавязкова школам выкарыстоўваць перавагі пагаднення, міністр пракаменціраваў: «Сама школа або ўніверсітэт будуць вызначаць, што і ў якім аб'ёме набываць. Мы толькі будзем рэкамендаваць».\nУдзельнікі цырымоніі адзначылі, што свет перажывае фазу лічбавай трансфармацыі. Абсалютна кожны бізнес, кожная эканоміка трансфармуецца, а інфармацыйныя тэхналогіі з'яўляюцца ядром такой трансфармацыі. І каб беларуская эканоміка была больш канкурэнтаздольнай, каб яна магла на гэтым рынку дастойна выступаць, яе важна забяспечваць якаснымі кадрамі. Значыць, сучасным школьнікам і студэнтам важна даць магчымасць атрымліваць якасную адукацыю з выкарыстаннем усіх найноўшых сродкаў. Таму Microsoft шмат інвестуе менавіта ў сістэму адукацыі.\nВернікі і бацькоўскія арганізацыі прапануюць забараніць «ЛГБТ-прапаганду» 18\n08.11.2016 / 20:03\nБясплатныя open-source офісныя пакеты па функцыянале нічым ня горшыя за дробнасофтаўскі прадукт. Гэта не пагадненне пра зніжкі для сферы адукацыі - гэта ігла, на якую намагаюцца пасадзіць беларускую школу.\n08.11.2016 / 20:50\n321-бах, вінда таксама open-source? Ці прапануеш зрабіць з вучняў чырвонавочых лінуксоідаў?\nпроцьма / Адказаць\nМікрасофт строіць з сябе Standart Oil у яго лепшыя часы :)\n"..не ўтрымліваюць ніякага палітычнага кампаненту і не ствараюць…\nМалёха не хапіла да прэміі Дарвіна. …


Перамога Азербайджана ў Нагорным Карабаху стварае прастору для далейшага ўплыву ЕС у рэгіёне - Reporter EU\n8 лістапада 2020 г., калі азербайджанскія войскі ўвайшлі ў стратэгічна важны горад Суша, пасля жорсткай трохдзённай бітвы Нікол Вовай Пашынян, прэм'ер-міністр Арменіі і падбухторшчык агрэсіі ў Нагорным Карабаху, зразумеў бы, што сустрэў сваю Ватэрлоо. Пытанне Нагорнага Карабаха, азербайджанскай тэрыторыі, населенай і кіраванай у асноўным этнічнымі армянамі, напэўна, стала адзінай праблемай, якая аб'яднала сусветную армянскую дыяспару. Замест таго, каб даставіць свайму народу рэгіён, Пашынян перадаў ім сакрушальную ваенную паразу. - піша Філіп Жон.\nЦі можа ён, альбо чалавек, якога шырока лічаць марыянеткай Пашыняна, прэзідэнт Армен Саркісян, выжыць палітычна, пакуль не высветлена, хаця, як чакаецца, сам прэм'ер-міністр зробіць усё, што ад яго залежыць, каб захапіць уладу. Аднак дзякуючы сваёй ваяўнічасці і асіметрычным адносінам, якія падтрымлівае яго краіна з Расіяй, ён можа ўжо не стаць гаспадаром свайго лёсу.\nДзеянні Пашыняна, неабдуманыя, неабдуманыя і дарагія, прывялі да геапалітычнага зруху ў рэгіёне.\nХуткае прыбыццё расійскіх войскаў пад выглядам "Міратворцы"на працягу некалькіх гадзін пасля капітуляцыі Арменіі прадставіць выклік Еўрапейскаму Саюзу, які, хаця і не з'яўляецца экзістэнцыяльным, безумоўна, бачыць, што блок губляе ўплыў у рэгіёне. Магчыма, апантанасць "Мець справу з" Турцыя і ўласцівая ёй інерцыя, якая раз за разам пераўзыходзіць і апярэджвае Крэмль, у гэтым выпадку прывялі да пэўнай дысфункцыянальнасці ў рэгіянальнай палітыцы ЕС.\nПрэзідэнт Азербайджана Ільхам Аліеў, у выніку якога канфлікт значна павысіў свой палітычны капітал у краіне і за мяжой, кіраваў пагадненнем, паводле якога Турцыя, наймацнейшы саюзнік Азербайджана, накіруе ў спрэчны рэгіён невялікія сілы, каб дадаць раўнавагу і супакоіць уласных людзей.\nНа гэты крок адразу напаў прэзідэнт Францыі Эмануэль Макрон, у краіне якога пражывае адна з найбуйнейшых армянскіх абшчын у Еўропе - як мяркуецца, у Францыі пражывае каля 600,000 XNUMX этнічных армян, і ён сутыкнуўся з крытыкай з боку гэтай суполкі, што не зрабіць дастаткова, каб дапамагчы Ерэвана.\nФранцыя разам з Расіяй і ЗША сумесна ўзначальвае Мінскую групу Арганізацыі па бяспецы і супрацоўніцтве ў Еўропе (АБСЕ), створаную для пасярэдніцтва канфлікту, але без якіх-небудзь адчувальных прыкмет поспеху за апошнія тры дзесяцігоддзі.\nУнутраныя палітычныя праблемы Макрона не павінны асляпляць ЕС на важнасць яго ролі ў падтрыманні міру і стабільнасці ў праблемным рэгіёне, а таксама на здаровыя адносіны з Баку.\nЗамест таго, каб заплюшчваць вочы на ўплыў Расіі на Арменію, ЕС мог бы разгледзець магчымасць барацьбы з ваяўнічасцю рэжыму Пашыняна, які на самой справе можа быць вынікам расейскага нацягвання, увядзеннем санкцый, як гэта было зроблена супраць Расіі, Сірыі, Беларусі, і некаторыя ўкраінскія чыноўнікі і алігархі.\nУ выніку канфлікту ў Нагорным Карабаху армянскія сілы палілі дамы і лясы, а таксама дамы, пабудаваныя азербайджанцамі ў Калбаджары, якія ў 1993 годзе былі высланы: людзі, якія жылі ў надзеі калі-небудзь вярнуцца ў гэтыя дамы. ЕС і, у прыватнасці, палітычныя групы не павінны маўчаць пра гэтыя злачынствы.\nУ Баку і іншых месцах выказваецца занепакоенасць тым, што адыход Пашыняна, які можа адбыцца ўжо ў снежні, паслужыць сваёй мэты, прадвесціць стварэнне пракрамлёўскага марыянеткавага ўрада.\nЕС не павінен сумнявацца ў тым, што Уладзімір Пуцін займаецца харэаграфіяй падзей на Балканах, як і ў Сірыі, на Каўказе, на ўсходзе Украіны і, на думку многіх аглядальнікаў, у Беларусі.\nАзербайджан прадэманстраваў рашучасць перад агрэсіяй і велікадушнасцю ў перамозе: забеспячэнне бяспекі і цэласнасці краіны таксама з'яўляецца лепшым і, магчыма, адзіным шанцам Бруселя захаваць свой уплыў у рэгіёне.\nУсе меркаванні, выказаныя ў прыведзеным артыкуле, належаць толькі аўтару і не адлюстроўваюць меркаванняў з боку EU Reporter.\nПадобныя тэмы:АрменіяАзербайджанЕўрапейскі СаюзНагорны Карабах\nШто для Азербайджана адбываецца пасля ваеннай перамогі?\n2020 год запомніцца годам слаўнай перамогі ў Азербайджане. Пасля амаль трыццаці гадоў краіна вызваліла тэрыторыі, якія яна страціла Арменіі ў 1990-х гадах, вядомыя як Нагорны Карабах. Азербайджан зрабіў на першы погляд лёгкую працу над гэтай уражлівай ваеннай перамогай. Краіне спатрэбілася ўсяго 44 дні пры падтрымцы ваеннага саюзніка Турцыі, каб спыніць канфлікт, які некаторыя з найбольш уплывовых дыпламатычных дзяржаў свету не змаглі эфектыўна пасрэднічаць амаль тры дзесяцігоддзі.\nГэта відавочна выклікае вялікі гонар. Пасля перамогі Азербайджан выставіў сваю ваенную моц на вуліцах Баку. 3,000 ваеннаслужачых і больш за 100 адзінак ваеннай тэхнікі прайшлі па вуліцах сталіцы, сведкамі якіх былі азербайджанцы, а прэзідэнты Аліеў і Эрдаган.\nАле новы год прыносіць новыя праблемы, і адно вялікае пытанне - што надыходзіць пасля ваеннай перамогі?\nНаступны этап для Нагорнага Карабаха быў акуратна прыдуманы як "тры рупіі: перабудова, рэінтэграцыя і перасяленне. Слоган можа здацца простым, але рэальнасць будзе далёкая ад яго. Перамога на гэтай арэне зойме значна больш, чым 44 дні, але Азербайджан пачаў выкладаць перспектыўнае бачанне.\nПасля вызвалення Нагорнага Карабаха высокапастаўленыя азербайджанскія дзеячы абвінавацілі ўрад Арменіі ў "урбіцыдзе", узрушаныя тым, што ўзровень разбурэнняў напаткаў іх дамы, помнікі культуры і нават прыроднае асяроддзе. Гэта найбольш бачна ў Агдаме, большасці азербайджанскага горада па мянушцы Хірасіма Каўказа таму што армянскія сілы метадычна разбурылі ўсе яго будынкі ў 1990-х гадах, акрамя мячэці.\nХоць рэканструкцыя з гэтай пазіцыі будзе няпростай, але калі Азербайджан зможа выкарыстаць патэнцыял зямлі, гэта, безумоўна, будзе таго варта.\nНагорны Карабах ужо рэкламаваны як наступная гарачая кропка для аграрнай і апрацоўчай прамысловасці Азербайджана, але, што, магчыма, больш цікавае - гэта прапановы ўрада накіраваць турыстаў у рэгіён.\nПачаліся планы будаўніцтва аэрапорта ў зноў захопленым раёне Фізулі, працуюць да развіваць аўтамагістраль паміж Фізулі і Шушай працягваецца, і ўрад мае намер пабудаваць некалькі турыстычных цэнтраў па ўсім Нагорным Карабаху.\nМэта складаецца ў тым, каб прыцягнуць турыстаў з усяго Азербайджана і з-за мяжы, асвятляючы шматлікія культурныя аб'екты, якія маюць значэнне ў рэгіёне, у тым ліку Шушу, пячору Азых і часткі горада Хадрут.\nНароўні з існуючымі пляцоўкамі плануецца развіццё культурнага жыцця з літаратурнымі фестывалямі, музеямі і канцэртнымі пляцоўкамі.\nЗразумела, у доўгатэрміновай перспектыве гэта можа прынесці значныя прыбыткі рэгіёну, але па-першае, рэканструкцыя патрабуе фінансавання. Ужо азербайджанскі дзяржаўны бюджэт на 2021 год выдзеліў 1.3 мільярда долараў на рэстаўрацыйныя і рэканструкцыйныя работы ў Карабахскай вобласці, але ўрад імкнецца прыцягнуць міжнародныя інвестыцыі для падмацавання сваіх сродкаў.\nХочацца спадзявацца, што рэгіянальныя партнёры, такія як Турцыя і Расія, будуць вабіць перспектывамі рэгіянальнага развіцця.\nДобра звязаны Нагорны Карабах можа быць выкарыстаны для фарміравання гандлёвых шляхоў, якія могуць прынесці значныя інвестыцыі ў Каўказскі рэгіён. Як ні дзіўна, але адна з краін, якая магла б атрымаць ад гэтага найбольшую карысць, - Арменія.\nАдразу пасля канфлікту патэнцыял эканамічнага супрацоўніцтва паміж дзвюма краінамі выглядае малаверагодным, але з цягам часу гэта можа дапамагчы ў рэалізацыі другога "R" - рэінтэграцыі.\nЭтнічнае прымірэнне з'яўляецца адной з найважнейшых праблем у любой постканфліктнай сітуацыі. Улады Азербайджана абавязаліся забяспечыць абарону грамадзян Арменіі ў адпаведнасці з іх канстытуцыйнымі правамі і паабяцалі прапанаваць любым армянам, якія жадаюць заставацца ў Нагорным Карабаху, азербайджанскія пашпарты і правы, якія з імі пагражаюць.\nАле аднаго гэтага будзе недастаткова для ўмацавання ўпэўненасці, неабходнай для таго, каб азербайджанцы і армяне жылі ў міры, побач. Раны яшчэ свежыя. Азербайджанцы ведаюць, што на фарміраванне даверу, які дазволіць рэінтэграцыю, спатрэбіцца час. Але ёсць падставы быць аптымістам.\nЧыноўнікі і аналітыкі часта паказваюць на правераны Азербайджанам шматкультурнае суіснаванне як на абяцанне перспектыў рэінтэграцыі. Нядаўна галоўны ашкеназскі равін Азербайджана напісаў у Час Лондана пра яго досвед заняцця пасады ў краіне з большасцю мусульман, дзе яўрэйская абшчына "квітнее".\nВерагодна, што задача азербайджанскіх уладаў стане нашмат прасцейшай, гэта канчатковае перасяленне "R".\nУ Азербайджане знаходзіцца самая вялікая колькасць унутрана перамешчаных асоб (ВПЛ) у свеце. Больш чым 600,000 XNUMX азербайджанцаў былі вымушаныя пакінуць свае дамы альбо ў Нагорным Карабаху, альбо ў Арменіі пасля першай Карабахскай вайны.\nАмаль для ўсіх іх рэгіён застаецца домам, і яны адчайна жадаюць вярнуцца дадому, але перш чым гэта зрабіць, яны спадзяюцца на рэканструкцыю. Менавіта таму тры рублі складаюць дабрадзейны цыкл, які азербайджанскія лідэры запускаюць.\nАзербайджан ашаламіў многіх сваёй ваеннай перамогай, і яны збіраюцца зноў здзівіць свет здольнасцю забяспечыць умовы трывалага міру ў рэгіёне.\nПадпісанне на мінулым тыдні Усебаковага пагаднення паміж ЕС і Кітаем адкрывае новыя гандлёвыя магчымасці паміж двума сусветнымі эканамічнымі лідэрамі. Тым не менш, толькі месяц таму адзіным жыццяздольным сухапутным гандлёвым шляхам з Кітая ў Еўропу быў Цэнтральны Азія. Цяпер, з завяршэннем канфлікту ў Нагорным Карабаху ў лістападзе, адкрыццё новага наземнага транзітнага шляху праз Паўднёвы Каўказ можа рэзка скараціць час перавозак грузаў з тыдняў на дні, піша Ільхам Нагіеў.\nАле калі ЕС хоча атрымаць выгаду, ён павінен забяспечыць захаванне міру. Хаця дыпламатычна адсутнічае апасродкаванае ў лістападзе спыненне агню, яно можа дапамагчы ўсталяваць стабільнасць у рэгіёне, важным не толькі для паглыблення гандлёвых сувязяў з Усходняй Азіяй, але і энергетычнай бяспекі. Напярэдадні Новага года адбыўся першы камерцыйны продаж газу з Азербайджана праз Паўднёвы газавы калідор, які праходзіў сем гадоў, у Еўропу.\nГэта ключавое значэнне для дыверсіфікацыі энергетыкі ЕС, але таксама для забеспячэння больш чыстай энергіі балканскім транзітна-транзітным дзяржавам, якія па-ранейшаму залежаць ад вугалю большую частку сваёй энергіі. Шлях да трывалага міру ідзе праз эканамічнае супрацоўніцтва. Задача аднавіць рэгіён, акупаваны армянскімі сепаратыстамі на працягу амаль 30 гадоў, велізарная. Інфраструктура разбурылася, сельскагаспадарчыя ўгоддзі ляжаць у перападзе, а некаторыя раёны цяпер цалкам бязлюдныя. У той час як Азербайджан багатая краіна, яму патрэбны партнёры ў развіцці, каб у поўнай меры зразумець, што гэтыя землі могуць эканамічна прапанаваць свету.\nАле з вяртаннем кантролю Азербайджана на землі, якія прызнаны міжнароднымі, цяпер адкрыты шлях да перанармацыі адносін паміж Азербайджанам і Арменіяй, а таксама да агульнага росквіту ў Карабаху. Гэта таксама адкрывае дзверы для такіх інстытуцыйных інвестараў, як Еўрапейскі банк рэканструкцыі і развіцця.\nХоць пад кантролем армянскіх сепаратыстаў, інстытуцыйныя статуты забаранялі арганізацыям дзейнічаць у рэгіёне, улічваючы непрызнаны статус адміністрацыі ў міжнародным праве. Гэта, у сваю чаргу, замарозіла прыватныя інвестыцыі. Не маючы іншых варыянтаў, анклаў замест гэтага апынуўся ў залежнасці ад дапамогі або інвестыцый з боку Арменіі, сама лічачыся са сваімі эканамічнымі праблемамі. Сапраўды, калі што-небудзь трэба было экспартаваць з акупаванага на той момант рэгіёна, перш за ўсё трэба было адправіцца ў Арменію, каб атрымаць незаконны ярлык "зроблена ў Арменіі".\nГэта само па сабе відавочна неэфектыўна і незаконна. Але, што складана, інтэграцыя Ерэвана ў сусветную эканоміку была невялікай: большая частка яго гандлю ідзе з Расіяй і Іранам; межы Азербайджана і Турцыі закрыліся з-за падтрымкі сепаратыстаў і акупаваных зямель. Вызваліўшыся ад нелегітымнасці, гэта цяпер можа змяніцца. А вобласць, якая саспела для інвестыцый і развіцця - і дзе ЕС мае добрыя магчымасці дапамагчы - гэта сельская гаспадарка. Калі Азербайджан і Арменія ўваходзілі ў склад СССР, Карабах быў жытніком рэгіёна. Як сусветны лідэр у галіне дакладнага земляробства, ЕС можа забяспечыць тэхнічную экспертызу і інвестыцыі, каб вярнуць тэрыторыю да вытворчасці і яшчэ раз павысіць харчовую бяспеку для абедзвюх краін, але асабліва для Арменіі, дзе харчовая бяспека складае 15%.\nПрадукцыя таксама можа быць накіравана на экспарт на больш шырокі рынак, асабліва ў Еўропу. Транспартныя шляхі ў рэгіёне ідуць скрыўленымі лініямі не з-за геаграфіі, а з-за канфлікту і яго дыпламатычных наступстваў. Вяртанне тэрыторыі і перанармаванне адносін абяцае гэта выправіць. Тады не толькі Карабах, але і Арменія могуць быць рэінтэграваны ў рэгіянальную эканоміку Паўднёвага Каўказа і не толькі. Гэты шанец на эканамічную кансалідацыю мае вырашальнае значэнне для будучыні рэгіёна.\nУ рэшце рэшт, трывалы мір патрабуе будучага прымірэння паміж Арменіяй і Азербайджанам. Але калі ёсць магчымасць падзяліцца імі - не толькі ў сельскай гаспадарцы, але і ў тэлекамунікацыях, аднаўляльных крыніцах энергіі і здабычы карысных выкапняў - гэта ліквідуе патэнцыйную прычыну трэння. Чым раней грамадзяне пачнуць адчуваць цеплыню эканамічнага росквіту, тым больш яны будуць схільныя падтрымліваць палітычнае ўрэгуляванне, якое можа прывесці да трывалага дазволу.\nХоць ЕС можа адчуваць сябе пабочным, калі перамовы аб спыненні агню вялікім чынам былі ў яго адсутнасць, гэта не павінна перашкаджаць яму працягваць эканамічнае супрацоўніцтва. Доўгатэрміновы мір патрабуе развіцця. Але з цягам часу стабільнасць, якую гэта будзе садзейнічаць, верне дабрабыт у кірунку Еўропы.\nІльхам Нагіеў з'яўляецца старшынёй арганізацыі "Одлар-Юрду" ў Вялікабрытаніі і старшынёй вядучай сельскагаспадарчай кампаніі ў Азербайджане "Bine Agro".\nУ самым канцы 2020 года Азербайджан пачаў дастаўку камерцыйнага прыроднага газу з радовішча Шах-Деніз у еўрапейскія краіны па Трансадрыятычным газаправодзе (ТАР), паведамляюць СМІ са спасылкай на SOCAR.\nАзербайджанскі газ упершыню трапіў у Еўропу па трубаправодах. Будучы інтэграваным у італьянскую сетку яшчэ ў лістападзе, TAP, апошні сегмент Паўднёвага газавага калідора (SGC), даставіў першы газ з Мелендуньё ў Італію праз SNAM Rete Gas (SRG) і з Неа-Месімўрыі ў Грэцыю і Балгарыю праз DESFA 31 снежня.\nПрамое падключэнне трубаправодаў да Еўропы, найбуйнейшага ў свеце імпарцёра прыроднага газу, стварыла магчымасць для Азербайджана дыверсіфікаваць экспарт энергіі. Гэта прынясе карысць краіне і дапаможа ёй рухацца да большай эканамічнай аўтаноміі.\nПрэзідэнт SOCAR Роўнаг Абдулаеў высока ацаніў 31 снежня як гістарычны дзень, выказаўшы ўдзячнасць і падзяку краінам-партнёрам, кампаніям, экспертам і калегам, якія ўдзельнічалі ў праектах TAP, Шах Дэніз-2 і Паўднёвым газавым калідоры і ўнеслі свой уклад у беспрэцэдэнтная пастаўка азербайджанскага газу на еўрапейскі рынак. "Я хацеў бы падзякаваць фінансавым інстытутам за падтрымку праекта і жыхарам тых абшчын, дзе праходзяць трубаправоды", - сказаў ён.\nАкрамя таго, Абдулаеў павіншаваў жыхароў Еўрапейскага Саюза і азербайджанскага народа "ад імя SOCAR, акцыянера ва ўсіх сегментах Паўднёвага газавага калідора, і азербайджанскіх нафтавікоў, якія выканалі гэтую гістарычную місію". "Я цёпла віншую Азербайджан ад імя прэзідэнта Ільхама Аліева, архітэктара і рухаючай сілы вялікага праекта", - сказаў ён.\nЯк заявіў прэзідэнт SOCAR: «Канчатковае рашэнне аб інвестыцыях было прынята сем гадоў таму. Пасля гэтага адбылося падпісанне 25-гадовых газавых пагадненняў з еўрапейскімі газатранспартнымі кампаніямі. Хоць некаторыя адчувалі сумнеў у поспеху, мы завяршылі будаўніцтва трох злучаных паміж сабой газаправодаў даўжынёй 3,500 кіламетраў, што дазволіць Еўропе атрымліваць азербайджанскі газ упершыню ў гісторыі . "\n"Прыродны газ, які здабываецца з новай крыніцы і транспартуецца па альтэрнатыўным шляху, павысіць энергетычную бяспеку Еўропы", - дадаў ён, падкрэсліўшы той факт, што "вытворчасць газу ў ЕС скарацілася, што стварае патрэбу ў большай колькасці газу на рынку. У гэтым кантэксце азербайджанскі газ задаволіць гэты попыт, што зробіць краіну больш стратэгічна важнай для Старога кантынента ".\nГаворачы пра нядаўна ўведзены ў эксплуатацыю трубаправод, кіраўнік дырэктар TAP Лука Шыпаці назваў гэты дзень гістарычным для "нашага праекта, краін, якія прымаюць, і энергетычнага ландшафту Еўропы". Ён падкрэсліў фундаментальную ролю TAP у газавай сетцы кантынента, дадаўшы, што "яна ўносіць свой уклад у дарожную карту энергетычнага пераходу і прапануе надзейны, прамы і эканамічна эфектыўны транспартны шлях у паўднёва-ўсходнюю Еўропу і за яе межы".\nУлетку 2021 года Азербайджан выйдзе на другі этап даследавання рынку для далейшага пашырэння ТАП і павелічэння магутнасці да 20 мільярдаў кубаметраў.\nTAP - гэта трансгранічны трубаправод працягласцю 878 км, які дазваляе прыроднаму газу з гіганцкага газавага радовішча Шах-Дэніз у азербайджанскім сектары Каспійскага мора паступаць у Турцыю, Балгарыю, Грэцыю і, нарэшце, у Італію. Маршрут праходзіць ад грэка-турэцкай мяжы (каля Кіпаі) да паўднёвага ўзбярэжжа Італіі пасля перасячэння Грэцыі, Албаніі і Адрыятычнага мора.\nУсталёўка дадатковых інтэрканектараў можа павялічыць колькасць паставак газу ў Паўднёва-Усходнюю Еўропу па нядаўна ўведзеным у эксплуатацыю трубаправодзе. Узяць, напрыклад, Балгарыю, якая павінна ўмацаваць энергетычную бяспеку, імпартуючы 33% сваіх патрэбаў у прыродным газе з Азербайджана. Дзякуючы TAP, краіна ўбачыць больш высокае пранікненне прыроднага газу на месцах. Акрамя таго, той факт, што сегмент SCG цягнецца праз Грэцыю, Албанію і Італію, можа дапамагчы Азербайджану транспартаваць газ у іншыя еўрапейскія краіны.\nTAP, стратэгічна важная частка мегапраекта SCG, імкнецца забяспечыць Еўропе надзейны доступ да новай крыніцы прыроднага газу, дыверсіфікаваць пастаўкі і дасягнуць большай дэкарбанізацыі.\nАкцыянерны капітал TAP падзелены на SOCAR, BP і SNAM з па 20% акцый, Fluxys з 19%, Enagas з 16% і Axpo з 5%.\nEU52 мін таму


Галоўная ➠ Жаночае ➠ Дзіцячыя стэлажы\nЕсли вас интересуют строительные материалы в Украине, стоит заглянуть на этот сайт будсклад.укр вы найдете строительные материалы в Украине отличного качества и по доступной цене.\nСустракаюцца таксама мадэлі з высоўнымі скрынямі.\nЗвычайна, усе дзіцячыя шафы ўключаюць некалькі вешалак для адзежка і паліц, дзе камфортна размяшчаць галаўныя ўборы, адзежку альбо школьны рюкзачок. У нейкіх мадэлях сустракаюцца асаблівыя высоўныя скрыні, на якіх зручна захоўваць розныя дробязі: біжутэрыю, абутак.\nУнутраная камплектацыя шафы напроста знаходзіцца ў залежнасці ад асабістых пераваг пакупніка. Выбіраючы шафа ў дзіцячую пакоя трэба ўлічыць не толькі толькі яго памеру, але таксама і яго функцыянальнае прызначэнне. У якасці матэрыялу прынята выкарыстоўваць такія матэрыялы як ДСП, ЛДСП і МДФ.\nКошт вырабы залежыць не толькі ад матэрыялу, з якога ен выкананы, але таксама і ад памеру. У сярэднім кошт шафы складае 6 тысяч рублеў, але есць і больш дарагія мадэлі. Укараненне дзіцячых стэлажоў Асноўным адрозненнем дзіцячых стэлажоў ад звычайных шифанеров – адкрытыя паліцы і маленькія больш малагабарытныя памеры.\nЗвычайна, дадзеная мэбля ўзброена некалькімі аддзяленнямі (як адкрытымі, так і зачыненымі). Сустракаюцца мадэлі з высоўнымі скрынямі. У закрытых секцыях мэтазгодна размяшчаць вопратку, бялізну, цацкі і амаль усе іншае, што павінна быць схаванае ад іншых вачэй. Адкрытыя аддзялення стэлажоў створаны для захоўвання якіх-небудзь маленькіх дэталяў. Гэта могуць быць сувеніры, кнігі, дапаможнікі, а гэтак жа цацкі.\nЯк абраць дзіцячы стэлаж у пакой?\nПерад тым, як адправіцца ў краму за купляй дзіцячага стэлажа трэба вырабіць замеры памяшкання, дзе ен будзе знаходзіцца. Калі ў пакоі ўжо маецца шафа, то лепш накіраваць сваю ўвагу на больш маленькія вузенькія альбо кутнія мадэлі.\nНе забывайце аб бяспецы. Мэбля ў дзіцячую пакой не абавязаная мець жалезных альбо шкляных частак. У нашым краме прадстаўлены вялікі выбар дзіцячай мэблі. Тут кожны кліент адшукае тое, што адказвае ўсім яго патрабаванням. Сустракаюцца як элітныя дарагія мадэлі, так і больш эканомныя варыянты. Можа быць выраб мэблі на заказ па асабістым накідам нашых заказчыкаў.Выпадковыя матэрыялы:Адэнома прастаты што яна сабой уяуляе і якія сімптомыАктуальныя тэндэнцыі у адзежцыАрганізацыя святау як павесяліць маляняціІянізатары вады EnagicАбіраем ніжняе бялізну


12 верасень 2000, 15:00\nУ Беларусі зацьверджаная дзяржаўная антыалькагольная праграма. У адпаведнасьці зь ёй будуць адноўленыя жаночыя лячэбна-працоўныя прафілякторыі, гэтак званыя ЛТП. Такім чынам, цяпер і жанчынаў, і мужчын будуць прымусова лячыць ад алькагалізму.\nДнямі беларускі ўрад ухваліў дзяржаўную праграму нацыянальных дзеяньняў у справе прадухіленьня й пераадоленьня п’янства й алькагалізму. Ужо з наступнага году будуць скарочаныя памеры вытворчасьці моцных сьпіртовых напояў, пры гэтым плянуецца павялічыць вытворчасьць піва, віна й слабаалькагольных напояў. Будуць адноўленыя камісіі ў справе барацьбы з п’янствам. На тых прадпрыемствах, дзе працуе больш за 3 тысячы чалавек, плянуецца стварыць наркалягічныя кабінэты.\nТаксама плянуецца стварыць ЛТП для прымусовага лячэньня жанчынаў, хворых на алькагалізм. Нагадаем, што ў 91-м годзе ў Беларусі амаль усе лячэбна-працоўныя прафілякторыі былі зачыненыя, у тым ліку й жаночыя. Але дагэтуль засталіся два мужчынскія ЛТП.\nНа думку галоўнага нарколяга Міністэрства аховы здароўя Ўладзімера Максімчука, аднаго са стваральнікаў антыалькагольнае праграмы, акрамя жаночых, варта адчыніць яшчэ некалькі мужчынскіх ЛТП, але на гэта ў дзяржавы пакуль не хапае грошай.\nРаспавядае Ўладзімер Максімчук:\n“Жаночых ЛТП у нас цяпер няма. Яны былі раней, але іх закрылі. А тым часам колькасьць жанчынаў, хворых на алькагалізм, істотна павялічваецца, асабліва з дэградацыяй на апошняй ступені. У Беларусі каля 18 тысячаў жанчынаў, хворых на алькагалізм, а мужчын — каля 180 тысячаў.\nУ нас нічога ня робяць канчаткова — ці то адчыняюць ЛТП, ці то зачыняюць. Але ж гэта ня значыць, што ўсіх трэба туды. Апошнія пяць гадоў сярэднестатыстычны прырост тых, хто п’е, сярод жанчынаў значна большы, чым сярод мужчын. Калі гэтак будзе працягвацца, дык празь дзесяць гадоў яны “дагоняць” мужчын. Трэба й мужчынскія ЛТП адкрываць, хаця цяпер і ёсьць два. А жаночых — ніводнага. Цяпер вырашылі пакуль жаночы адчыніць, а то няма куды падзець жанчынаў”, — распавёў Уладзімер Максімчук.\nА на думку прадстаўніка Беларускага Гэльсынскага камітэту Алега Гулака лячэньне алькагалізму, — мужчынскага або жаноцкага, — можа быць толькі дабрахвотным. Як лічыць спадар Гулак, прымусовае лячэньне гэтае хваробы зьяўляецца парушэньнем правоў чалавека, асабліва, калі яно зьяўляецца пазасудовым пакараньнем. Алькагалізм — гэта хвароба, і яна ня можа быць падставаю да пакараньня, — адзначыў прадстаўнік Беларускага Гэльсынскага камітэту.


Кузьма Чорны. (Быў час у жыцці беларускага народа...)\n(Быў час у жыцці беларускага народа...)\nБыў час у жыцці беларускага народа, падобны як бы на досвітак перад новым днём. Ішла рэвалюцыя 1905 года. Бяспраўе народа даходзіла да жахлівай меры. І ў такой жа ступені бурліла ў народзе бунтоўная нездаволенасць. Гэта і быў час маладых год Якуба Коласа. Ясны розумам і чысты душой юнак выйшаў з самых глыбокіх нетраў народа. Усё, што пасля з такой сілай раскрылася перад намі ў створаных паэтам паэтычных і літаратурных вобразах, гэта — карціны жыцця і змагання народа — якраз цяпер, у гэтую пару маладосці, убіралася маладой чулай душой. Перш за ўсё гэта быў просты чалавек, чалавек працы, бяздольнасці, чалавек з сумленнем і справядлівасцю. К таму ж чалавек, якога ў тым укладзе дзяржаўнага жыцця і за чалавека не лічылі, а называлі тутэйшым, мужыком, без нацыянальнага твару. Мова гэтага чалавека, яго звычаі, яго глыбокая душа і чыстае сэрца, яго сум і радасць, яго памяць аб продках і клопат аб дзецях, усё, чым ён жыў і праз што выяўляўся яго твар,— было зняважана, абязвечана і абсмеяна. Працай сваіх рук ён аздабляў родную зямлю, а з хараства роднай зямлі мог толькі як бы здалёк цешыцца. На сваёй зямлі ён шукаў гэтай зямлі, і яна была ад яго далёка.\nСтаялі палацы магнатаў; у трухлявых хатах, ці, як у тым кутку Беларусі паны і панскія службоўцы казалі, «афіцынах» цяглі сваё беспрасветнае існаванне парабкі. Вясковыя людзі мадзелі на сваіх драбнюткіх кавалках зямлі. Дзеці гэтых людзей раслі на такую ж беспрасветную бацькаўскую долю. Гэта быў той людскі свет, у якім пачалося свядомае жыццё маладога чалавека, будучага вялікага паэта. Даведзеныя беспрасветнасцю да галечы, людзі зганяліся з зямлі і ішлі ў гарады шукаць іншага спосабу жыць.\nПраз гэтую мясцовасць ішлі вялікія дарогі на Вільню і Мінск. Непадалёку ад роднай паэту вёскі Мікалаеўшчыны, у дробным горадзе Нясвіжы жыў у замку, апушчаным вадой, з чыгуннымі пад’ёмнымі мастамі, князь Радзівіл, зямельны магнат, які, здавалася, уладаў паўсветам. З замкавай вежы далёка чутны былі сумныя гукі старых курантаў. У мястэчку Свержані на кірмашы з’язджаліся простыя людзі. Старцы гралі на лірах, рухава ішоў дробны гандаль у местачковых крамах. А да станцыі Гарадзеі ішлі абозы з скупленым у сялян жывым набыткам і гналіся чароды буйнай жывёлы. Усё гэта грузілася ў вагоны і адпраўлялася ў Варшаву, дзе часткаю асядала на мясцовы ўжытак, а часткаю ішло далей на захад, у Германію. Некалькі купцоў і перакупшчыкаў нажывала сотні тысяч рублёў. На дарогах стаялі карчмы, а ў бок ад дарогі —\n«могілкі ў полі адны-адзінюткі»,\nяк пісаў паэт. Тут, у гэтым месцы вечнага сумнага спакою, ляжалі бацькі і дзяды тых, хто рыхтаваўся неўзабаве выйсці на расправу.\nГэты свет абкружаў сваімі праявамі маладога паэта. Карціны жыцця паўставалі перад ім ва ўсіх сваіх узаемных супярэчнасцях.\nСтаялі лясы. Цяклі рэкі. Тут Нёман паіў зямлю сваёю вадою. Журботная восень уціхамірвала душу сваёю цішынёй у лясах. Стагоднія дубы, здавалася, вартуюць хараство роднай прыроды. На захад Навагрудчына, на ўсход Случчына, на поўдзень Палессе: усё цудоўныя краявіды. Гэта радзіма паэта. Гэта тут яшчэ ў свае маладыя гады падслухаў паэт голас прыроды, і ў яго творчасці яна заняла вялікае месца. Прырода ў Якуба Коласа — гэта тыя абсягі, у якіх жыве і дзейнічае чалавек.\nПершыя творы Якуба Коласа і маюць у сабе два тэматычныя моманты: сацыяльнае змаганне і прырода. Глыбакадумная паэзія Якуба Коласа тых часоў — гэта было поўнае адлюстраванне душы таго простага чалавека. Гэта былі і матывы суму, і матывы народнага гумару.\nА як песню заспяваюць,\nКолькі ў песні той нуды.\nСам не ведаю куды.\nТагачасныя апавяданні Якуба Коласа і многія вершы — гэта тонкае разуменне народнага смеху, калі чалавек і ў горы смяецца, і гэта ёсць той народны аптымізм, які робіць чалавека нязломным.\nВядома, чалавек з такой чулай душой не мог быць толькі пасіўным наглядальнікам народнага гора. Ён з самых маладых сваіх год падаецца ў грамадска-палітычную дзейнасць, ужо і ў часы свайго студэнцтва ў Нясвіжскай настаўніцкай семінарыі.\nПасля, будучы маладым настаўнікам, ён робіцца грамадскім і палітычным дзеячам, трапляе пад падазрэнне паліцыі, арыштоўваецца і чатыры гады адбывае зняволенне ў мінскай турме. Выйшаўшы з турмы, без перспектыў на далейшае, малады настаўнік і паэт шукае сабе жыццёвай дарогі: яму забаронена ў пэўных мясцовасцях быць настаўнікам. Але ніхто не мае сілы адабраць ад яго самай вялікай перспектывы: быць заўсёды з сваім народам. І ўсе горасці і радасці народа — гэта радасці і горасці самога паэта. Пачынаецца нястомная літаратурная дзейнасць — гэта была бліскучая форма змагання за шчасце народа.


Афіцыйна Дзякуй за працу, хлебароб!\nАграрыі Брэстчыны дастойна сустрэлі сваё прафесійнае свята. Яны паспяхова завяршылі сельскагаспадарчы год і пяцігодку ў цэлым. Дзякуй вам за гэта. Асаблівая ўдзячнасць за плённую працу і высокія вытворчыя паказчыкі перадавікам, пераможцам абласнога спаборніцтва, якіх сёння шмат у гэтай зале.\nПрыкладна так распачаў сваё выступленне на абласных урачыстасцях з нагоды святкавання Дня работнікаў сельскай гаспадаркі і перапрацоўчай прамысловасці аграпрамысловага комплексу, якія ладзіліся ў Івацэвіцкім ГДК, старшыня аблвыканкама Канстанцін Сумар. Далей кіраўнік вобласці назваў канкрэтныя лічбы і факты, перадавыя раёны, гаспадаркі, імёны асобных перадавікоў, што ў цэлым характарызуе паспяховую работу аграрнага сектара эканомікі вобласці. Так, сёлета Брэстчына сабрала 1 мільён 24 тысячы тон зерня без кукурузы. На ўмоўную галаву жывёлы ёсць па 24 ц.к.адз. травяністых кармоў. Штогод пагалоўе жывёлы прырастае амаль на 5 працэнтаў, як і планавалася. Развіваецца сацыяльная, культурная сферы. Расце зарплата і дабрабыт вяскоўцаў.\nУ гэтых дасягненнях ёсць значны ўклад і нашага раёна, які ў апошнія гады займае лідзіручыя пазіцыі ў шэрагу накірункаў. У інтэрв’ю нашаму карэспандэнту старшыня абл-выканкама Канстанцін Сумар даў наступную ацэнку рабоце раёна:\n– Івацэвіцкі раён спакойна і ўпэўнена набірае тэмпы. Прыбаўляе не толькі колькасна, але паказвае эфектыўную работу. Мне імпаніруе стыль работы кіраўніцтва раёна.\nПавіншаваўшы ўсіх з надыходзячым прафесійным святам, Канстанцін Сумар прыступіў да ўручэння ўзнагарод. А гэта Граматы і Падзячныя пісьмы абласнога выканаўчага камітэта, Дыпломы пераможцам абласнога спаборніцтва і, вядома, грашовыя прэміі. Потым узнагароды перадавікам уручыў намеснік старшыні аблвыканкама Якаў Бухавецкі, старшыня аблсавета Сяргей Ашмянцаў. І было прыемна бачыць, што сярод узнагароджаных былі і прадстаўнікі нашага раёна.\nТак, Граматай абласнога выканаўчага камітэта быў узнагароджаны трактарыст-машыніст сельгаскааператыва “Горталь” Мікалай Паўлавіч Дзягцярык, а Пісьмом падзякі аблвыканкама – трактарыст-машыніст з СВК “Любішчыцы” Васілій Мікалаевіч Асіпік. Узнагароды атрымалі механізатары Дзмітрый Станіслававіч Аляхновіч з СВК “Святая Воля” і Мікалай Мікалаевіч Струнеўскі з СВК “Мічурынск”, якія ў абласным спаборніцтве на перавозцы травяністых кармоў занялі трэцяе месца. Першае месца ў абласным спаборніцтве сярод галоўных ветурачоў сельгаспрадпрыемстваў – у Сяргея Васільевіча Быска з КУСП “Перамога”. Цялятніца ўчастка “Грыўда” ААТ “Івацэвічыагратэхсервіс” Марыя Міхайлаўна Якубчык узнагароджана Ганаровай граматай абласнога Савета дэпутатаў…\nДля ўдзельнікаў урачыстасці быў дадзены канцэрт. Удзел у ім бралі артысты з нашага раёна: народны ансамбль народнай песні “Іванічы”, фальклорна-этнаграфічны ансамбль “Каланянка” і іншыя. Усяго пяць удзельнікаў.\nУ прайшоўшы чацвер, напярэдадні прафесійнага свята Дня работнікаў сельскай гаспадаркі і перапрацоўчай прамысловасці аграпрамысловага комплексу, у Івацэвіцкім ГДК сабраліся дэлегацыі працоўных калектываў АПК, а таксама госці. Тут па традыцыі прайшлі святочныя ўрачыстасці. А ладзіліся яны менавіта ў чацвер таму, што ў пятніцу ў нас прайшло абласное свята, прысвечанае аграрыям.\nУдзельнікаў урачыстасцяў сустракала музыкай і песнямі вакальная група Аброўскага СДК “Беларусачка”. У фае працавалі выставы. Праз фотастэнды цікава адлюстроўвалася жыццё многіх сельгаспрадпрыемстваў раёна і перш за ўсё ААТ “Івацэвічыагратэхсервіс”, СВК “Квасевічы”, прафліцэя. Свае вырабы шырока прадставілі грамадскае харчаванне райСТа, а таксама Івацэвіцкі цэх ААТ “Бярозаўскі сыраробны камбінат”. Так што з дарогі можна было і пачаставацца, і прадэгусціраваць малочныя прадукты.\nСвяткаванне распачалося з песеннага пралога “Ода хлебу”, якое было добра выканана ў форме харэаграфічнай кампазіцыі. А падрыхтавала яго рэжысёр Косаўскага ГДК Ала Басалай.\nЗатым на святочную сцэну запрашаецца старшыня райвыканкама Анатолій Ткачук. Яму ўручаецца хлебны каравай і прадастаўляецца слова. Ён шчыра павіншаваў усіх прысутных у зале, а ў іх асобе ўсіх працаўнікоў аграпрамысловага комплексу раёна з прафесійным святам. Падзякаваў ім за працу. Віншаванні і падзяка былі адрасаваны і ўсім тым, хто дапамагаў паспяхова завяршыць сёлетні сельскагаспадарчы год.\nУ сваёй прамове кіраўнік раёна расказаў аб выніках сельскагаспадарчага года і пяцігодкі ў цэлым. За бягучую пяцігодку аграпрамысловы комплекс раёна ўмацаваўся і выйшаў на новы тэхналагічны і арганізацыйны ўзровень. Па папярэдніх падліках прагнозны паказчык тэмпу росту валавай прадукцыі сельскай гаспадаркі складае 150,7 працэнта. За гэты перыяд ва ўсіх катэгорыях гаспадарак раёна атрымана 288.800 тон зерня, 170.200 – цукровых буракоў, 12.800 – масла насення рапсу, 365.300 – бульбы, 67.300 тон гародніны. Валавая вытворчасць малака складае 377.800 тон – 102,5 працэнта да задання, вытворчасць (рэалізацыя) жывёлы і птушкі 34.900 тон – 100,3 працэнта да задання. Шмат што зроблена для тэхнічнага і тэхналагічнага пераўзбраення АПК. За кошт уласных сродкаў і фінансавай падтрымкі дзяржавы набыта за пяцігодку 721 адзінка тэхнікі. На развіццё вытворчай сферы накіравана 604 млрд. рублёў. Пабудаваны новыя сучасныя фермы і рэканструяваны існуючыя, з’явіліся новыя сучасныя зернесушылкі. 15 населеных пунктаў ператвораны ў аграгарадкі. Сёлета раён выйшаў пераможцам рэспубліканскага спаборніцтва ад Брэстчыны па выніках вытворчасці зерневых і зернебабовых культур, узроўню развіцця сацыяльнай сферы, а таксама стаў пераможцам рэспубліканскага спаборніцтва за паспяховае развіццё вытворчасці насення кукурузы.\nЗа гэтымі лічбамі і фактамі напружаная праца працаўнікоў аграпрамысловага комплексу раёна: кіраўнікоў, спецыялістаў, радавых работнікаў.\n– Сярод кіраўнікоў сельгас-прадпрыемстваў хачу адзначыць, – сказаў старшыня райвыканкама Анатолій Ткачук, – Віктара Анатольевіча Алексеюка, старшыню СВК “Квасевічы”, Андрэя Васільевіча Лукіянчыка, старшыню СВК “Новыя Стайкі”, Уладзіміра Рыгоравіча Любушака, старшыню СВК “Святая Воля”, Уладзіміра Сямёнавіча Ядала, дырэктара КУСП “Перамога”, Васілія Іванавіча Валанцэвіча, дырэктара ААТ “Івацэвічыагратэхсервіс”.\nСа спецыялістаў мне ў першую чаргу хочацца адзначыць паспяховую работу галоўнага агранома Софіі Казімірчык і галоўнага інжынера Дзмітрыя Голуба з СВК “Квасевічы”, якія прызнаны сёлета лепшымі ў рэспубліцы сярод калег па рабоце ад Брэстчыны.\nШмат робяць для развіцця сельгасвытворчасці галоўны інжынер КУСП “Перамога” Валянцін Краўчэня, галоўны аграном СВК “Новыя Стайкі” Зінаіда Пушкіна, галоўны заатэхнік СВК “Квасевічы” Валянціна Пропер і галоўны ветурач гэтай гаспадаркі Клаўдзія Чумак.\nСловы падзякі за сваю плённую і рэзультатыўную працу заслужыў механізатар Аляксандр Аляхновіч з СВК “Святая Воля”, Аляксандр Молаш з СВК “Любішчыцы” Аляксандр Шчасны, Мікалай Канявега з СВК “Квасевічы”, жывёлаводы Валянціна Куцко і Людміла Саявец з КУСП “Перамога”, Святлана Шчасная з СВК “Квасевічы”, Раіса Новік і Любоў Кот з СВК “Новыя Стайкі”, Ніна Рэдзька і Ала Кабайка з СВК “Святая Воля” і іншыя.\nДасягнутае дае ўсе падставы дабівацца яшчэ больш важкіх вынікаў у працы ў аграпрамысловым комплексе, да чаго і будзем імкнуцца ў новай пяцігодцы, зазначыў кіраўнік раёна.\nЗатым старшыня райвыканкама Анатолій Ткачук уручыў Граматы і Па-дзячныя пісьмы раённага выканаўчага камітэта лепшым працаўнікам аграпрамысловага комплексу раёна.\nВіншавалі, дзякавалі і ўзнагароджвалі лепшых працаўнікоў аграпрамысловага комплексу раёна намеснік начальніка аддзела па кормавытворчасці камітэта па сельскай гаспадарцы і харчаванні аблвыканкама Леанід Цішко, першы намеснік старшыні райвыканкама, начальнік райсельгасхарчу Васілій Радкавец, намеснік старшыні райвыканкама Аляксандр Велікаселец, старшыня райкама прафсаюза работнікаў АПК Ірына Краўчук, начальнік аддзела па справах моладзі райвыканкама Іна Тумаш і першы сакратар райкама ГА “БРСМ” Юлія Сяўко.\nВіншаванні і падарункі былі ад кіраўнікоў многіх працоўных калектываў раёна. Са святам прысутных віншавалі і ўручалі грашовыя прэміі і падарункі прадстаўнікі ААТ “Бярозаўскі сыраробны камбінат” і яго Івацэвіцкага цэха, ААТ “Баранавіцкі хлебакамбінат” і яго Івацэвіцкага ўчастка. Былі прэміі і ад ААТ “Бярозаўскі мясакансервавы камбінат”.\nА потым быў святочны канцэрт. Удзельнікі ўрачыстасцяў паглядзелі канцэртную праграму цыганскага шоу “Аллюр”.\n23 лістапада 2010 Просмотров: 865 | распечатать


Тэг: спагадны ліст » Martech Zone\nТэг: спагадны ліст\nЧас чытання: 2 пратакол Я не ўпэўнены, што ёсць што-небудзь больш засмучае, чым праграмаванне электроннай пошты і забеспячэнне яе працы, альбо ўсе выключэнні апрацоўваюцца ва ўсіх паштовых кліентах. Галіна сапраўды павінна мець стандарт функцыянавання электроннай пошты гэтак жа, як гэта ўдалося зрабіць з аглядальнікамі. Калі вы адкрыеце любую добра распрацаваную, спагадную электронную пошту, якая выдатна выглядае ў аглядальніках, вы знойдзеце шэраг хаджаўскіх хак, каб прымусіць яе працаваць і выглядаць як мага лепш. І нават тады вы будзеце\nЧас чытання: 2 пратакол Гэта даволі шакіруе, але больш людзей выкарыстоўваюць смартфон для чытання электроннай пошты, чым для таго, каб рабіць тэлефонныя званкі (увядзіце тут сарказм пра падключэнне). Пакупкі старых мадэляў тэлефонаў скараціліся на 17% у параўнанні з мінулым годам, і на 180% больш дзелавых людзей выкарыстоўваюць свой смартфон для прагляду, фільтрацыі і чытання электроннай пошты, чым некалькі гадоў таму. Праблема, аднак, у тым, што праграмы электроннай пошты не прасунуліся так хутка, як вэб-аглядальнікі. Мы ўсё яшчэ затрымаліся\nЧас чытання: 2 пратакол Паколькі мы імкнуліся палепшыць наша ўзаемадзеянне, першае, што мы зрабілі, - гэта ўкараніць адаптыўныя шаблоны электроннай пошты з выкарыстаннем нашай платформы CircuPress для распаўсюджвання змесціва (падпісвацца штодня ці штотыдзень). Змены ў статыстыцы былі ашаламляльнымі. У панядзелак мы рассылаем штотыднёвы ліст больш чым 70,000 XNUMX падпісчыкам, і аналітычныя дадзеныя паказваюць нам, што гэта ўсплёск нашага трафіку за межамі любога іншага сродку масавай інфармацыі або прасоўвання па службе. Гэта не адбылося да\nЧас чытання: 2 пратакол Мабільны, мабільны, мабільны ... Вам гэта ўжо надакучыла? Я думаю, што зараз мы працуем над мабільнымі стратэгіямі з паловай нашых кліентаў - ад аптымізацыі мабільных шаблонаў электроннай пошты, да інтэграцыі адаптыўных тэм да стварэння мабільных прыкладанняў. У рэчаіснасці я лічу, што прадпрыемствы сумленна глядзяць на сваю прысутнасць у Інтэрнэце, бо вялікая частка ўзаемадзеяння з брэндамі зараз пачынаецца з мабільных прылад - альбо ў электроннай пошце, альбо ў сацыяльнай сетцы, альбо праз іх вэб-сайт. Кемлівыя маркетолагі\nЧас чытання: <1 хвілін Я не занадта ўпэўнены, што кожная статыстыка па электроннай пошце тут вельмі важная для вашага маркетынгу па электроннай пошце, але некаторыя з іх сапраўды вылучаюцца для мяне: даход ад рэкламы па электроннай пошце дзіўна нізкі і недастаткова выкарыстаны. Я заўсёды здзіўляюся ў нашым уласным блогу, што загаловак аб'яў пастаянна распрадаецца ... але ніхто не купляў рэкламу ў нашым штодзённым і штотыднёвым бюлетэні, які штотыдзень дасягае больш за 75,000 XNUMX падпісчыкаў. Прыняцце электроннай пошты знаходзіцца на піку, с


Ці здавала "Орша" матч "Віцебску"? :: Новости Орши\nЦі здавала "Орша" матч "Віцебску"?\n2146 праглядаў, 5 каментароў\nСкандал! Следчы камітэт і ГУБАЗіК падазраюць удзельнікаў кубкавага футбольнага матчу ў здачы гульні.\nНаспявае новы скандал у айчынным футболе, звязаны з дамоўнымі гульнямі. Некалькі гадоў таму ў падобную сітуацыю трапілі футбалісты мінскага "Промня", "Ашмянаў" і іншых клубаў. Цяпер раскручваецца новая справа, звязаная з "дагаварнякамі". Па звестках pressball.by, у праваахоўных органаў ёсць нязручныя пытанні да некаторых ўдзельнікаў матчаў 1/16 фіналу Кубка Беларусі сезона-2018/19 "Орша" — "Віцебск" і "Смаргонь" — "Тарпеда" (Мінск). Абедзве сустрэчы завяршыліся паразамі гаспадароў з лікам 0:4. Аршанцы ў тым матчы ані разу не прабілі ў створ брамы віцяблянаў.\nУзбуджана крымінальная справа па артыкуле 253 ч.1 "Подкуп удзельнікаў і арганізатараў прафесійных спартовых спаборніцтваў і відовішчных камерцыйных конкурсаў". Санкцыі гэтага артыкула прадугледжваюць штраф, пазбаўленне права займацца пэўнай дзейнасцю, папраўчыя работы на тэрмін да 2 гадоў, абмежаванне волі на тэрмін да 3 гадоў або пазбаўленне волі на той жа тэрмін.\nУ Следчым камітэце і ў Галоўным упраўленні па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю і карупцыяй (ГУБАЗіК) pressball.by у каментарах адмовілі, толькі нагадалі, што асобы, якія добраахвотна звернуцца ў праваахоўныя органы з інфармацыяй аб удзеле ў дамоўных матчах могуць быць вызваленыя ад крымінальнай адказнасці ў сувязі з дзейным раскаяннем.\nРаней па справе аб "дагаварняках" у футболе былі затрыманыя экс-нападнік зборнай Беларусі Віталь Ланько і яшчэ адзін ураджэнец Магілёва Віктар Баравіцкі.\nНярэдка дагаворныя матчы або подкуп суддзяў прыводзіць да доўгага, а то і пажыццёвага адлучэння гульцоў, трэнераў і функцыянераў ад футболу, а каманды да вялікіх штрафаў, страты ачкоў і нават паніжэння ў лігах. У некаторых краінах удзел у дамоўным матчы прыраўноўваецца да крымінальнай адказнасці. Акрамя Беларусі, скандалы з дамоўнымі гульнямі тычыліся многіх краін, у апошнія гады вялікія скандалы адбыліся ў Італіі і Румыніі. Асобныя іх удзельнікі трапілі за краты. Дарэчы, за падобныя махінацыі ў Беларусі ўжо адбывае тэрмін у калоніі колішні кіраўнік Дэпартамента судзейства Андрэй Жукаў.\nАгляд кубкавага матчу "Орша" — "Віцебск".\nP.S. Журналістам на дадзеную хвіліну не прадастаўлена інфармацыя, каго канкрэтна з кіраўнікоў або складу ФК "Орша" падазраюць у здачы гульні, і ці выклікалі каго-небудзь на допыт у праваахоўныя органы. Наша рэдакцыя будзе інфармаваць чытачоў аб падзеях, якія адбываюцца ў справе.\nОбсуждение новости: Ці здавала "Орша" матч "Віцебску"?


«Сілавікі баяцца яго выпускаць». Чаму за кратамі застаецца мэнэджар PandaDoc Віктар Куўшынаў\n26 кастрычнік 2020, 18:27\nВіктара Куўшынава прывезьлі на допыт у кайданках\nАляксандра Дзікан, жонка Віктара, расказала Свабодзе, як жыве пасьля пераезду ў Кіеў і што думае пра справу мужа.\nПра затрыманьні супрацоўнікаў менскага офіса кампаніі PandaDoc стала вядома 2 верасьня. Прадстаўнікі Дэпартамэнту фінансавых расьсьледаваньняў прыйшлі ў будынак і заблякавалі там амаль усіх супрацоўнікаў, правялі ператрус, апыталі частку затрыманых. У выніку 4 мэнэджараў арыштавалі і абвінавацілі па артыкуле 210 КК у выкраданьні сродкаў шляхам злоўжываньня службовым становішчам у асабліва буйным памеры.\n11 кастрычніка, неўзабаве пасьля сэнсацыйнага візыту Лукашэнкі ў СІЗА КДБ, быў вызвалены дырэктар менскага прадстаўніцтва PandaDoc Дзьмітры Рабцэвіч. Яго зьмясьцілі пад хатні арышт. Выйшлі з-за кратаў таксама галоўны бухгальтар Юлія Шардыка і эйчар Уладзіслаў Міхалап. Дырэктар па прадукце Віктар Куўшынаў, адзіны з тых, каму прад’явілі абвінавачаньні, застаецца пад вартай.\n«Было вельмі складана зьяжджаць»\n«З мужам кантакт падтрымліваю, — расказвае Свабодзе Аляксандра Дзікан. — Адвакат да яго ходзіць амаль кожны дзень. Потым расказвае мне, як справы ў мужа, як ён сябе адчувае. Але толькі наколькі дазваляе сьледзтва, усе яны давалі падпіску аб неразгалошваньні. Я пра Віцю проста нешта даведваюся. Прашу адваката таксама запытацца ў мужа, што ён думае пра нейкія нашыя сямейныя справы. Пра садзік дзіцяці, альбо іншае нешта. Узгадняю, як сябе паводзіць ці як размаўляць са СМІ. Лісты таксама даходзяць ад мужа, але вы ж разумееце, што там цэнзура. Таму ў лістах толькі нешта агульнае Віктар піша. Перадае прывітаньні сыну, гаворыць, што ў яго ўсё ў парадку».\nНеўзабаве пасьля ператрусу дома ў Віктара і Аляксандры, а таксама прад’яўленьня яму афіцыйных абвінавачваньняў, жанчына зьехала з краіны. Цяпер яна разам з сынам і маці жыве ў Кіеве.\n«Вельмі складана было, я не хацела зьяжджаць, — кажа Аляксандра пра рашэньне зьехаць з краіны. — Адвакат перадаваў актыўныя просьбы мужа пра гэта, і я набыла квіткі на самалёт зь Менску ў Кіеў. Але за дзень да вылету зьявілася інфармацыя, што супраць мяне таксама могуць завесьці справу, прыйшлося ехаць раней. Дапамагалі родныя, рэчы зьбіралі літаральна за 30 хвілін. Гэта было дзеля сына. Былі пагрозы, што забіраюць дзяцей у актывістаў. Было вельмі складана псыхалягічна. Я толькі нядаўна крыху апамяталася. Спачатку забралі мужа, потым чуткі, што могуць затрымаць і мяне, пераезд. Я за сваё жыцьцё ніводнага правапарушэньня ня зьдзейсьніла, а тут такое».\n«На мужа маглі ціснуць празь мяне»\nУ Кіеве Аляксандра працуе на сваім ранейшым месцы, выконвае заданьні дыстанцыйна. Сына Рэдэрыка дапамагае даглядаць маці, якая пераехала разам зь ёй. Аляксандра кажа, што больш за ўсё яе цяпер турбуе, чаму муж застаецца за кратамі.\n«Я не магу сказаць дакладна, чаму мужа не адпускаюць, — кажа Аляксандра. — У кампаніі ён адказвае за выніковы прадукт, ён дырэктар па разьвіцьці прадукту. Да адміністрацыйнай часткі кампаніі Віктар ня мае ніякага дачыненьня. Паводле абвінавачваньня, там гаворка ідзе пра нявыплату падаткаў, нешта такое. Ніякага дачыненьня да гэтых пытаньняў Віктар ня мае і ня меў. Ягоных подпісаў няма на такіх дакумэнтах. Але ж усе разумеюць сапраўдныя прычыны справы. Адпаведна, мы робім высновы пра прычыны затрыманьня. Віктар адбываў адміністратыўны арышт у ліпені, калі была чарга да ЦВК пасьля нерэгістрацыі Віктара Бабарыкі. 11 сутак тады атрымаў. І ўвогуле мы актыўныя людзі, з актыўнай грамадзянскай пазыцыяй».\nВіктар Куўшынаў зь сям'ёй.\nАляксандра расказвае, што пасьля арышту мужа выйшаў сюжэт на БТ, дзе згадвалася пра Цэнтар па прасоўваньні правоў жанчын, які падтрымала PandaDoc. Да працы Цэнтру Аляксандра мела непасрэднае дачыненьне. Кажа, што ўся аказаная яму фінансавая дапамога была неабходным чынам аформленая і пайшла выключна на працу Цэнтру. Аднак дзяржаўныя СМІ падалі гісторыю ледзьве не як фінансаваньне пратэстаў.\n«Я так думаю, што на мужа маглі ціснуць празь мяне, — кажа Аляксандра. — Дэталяў я ня ведаю. Адвакат мне таксама шмат не расказвае, каб не перажывала. Але я разумею ўсё, раблю высновы. І яшчэ я ведаю свайго мужа, ён вельмі прынцыповы чалавек. Ён адмовіцца падпісваць прызнальныя паказаньні альбо абгаворваць іншых людзей. На відэа для БТ ён таксама ня будзе здымацца. Нехта гэта зрабіў і выйшаў. А Віктар сказаў, што падпісваць нічога ня стане і здымацца на відэа таксама ня будзе. Стаў такім „моцным арэшкам“ для іх. Магчыма, сілавікі ня ўпэўненыя, што муж пасьля вызваленьня стане маўчаць. Віктар добра падрыхтаваны, на яго не падзейнічаюць гэтыя „гэбісцкія падыходы“. У выніку сілавікі баяцца яго выпусьціць зь іншымі. Бо ўсе выходзяць запалоханыя».\n«Сын расказвае суседзям, што тата ў турме»\nАляксандра кажа, што кантактавала з тымі калегамі мужа, якія выйшлі на волю празь месяц пасьля затрыманьня.\n«Але я не магу, напэўна, расказваць, пра што пачула ад іх, — кажа яна. — Людзі вельмі моцна запалоханыя, яны выйшлі з зусім іншай карцінай сьвету. Я ўражаная, наколькі моцна там апрацоўваюць людзей. Больш нічога не магу вам расказаць, на жаль. Я нічога асаблівага не даведалася, але зразумела, наколькі моцны ціск аказваецца на людзей за кратамі. Гэта простыя людзі, якія не былі гатовыя да такога. Яны ня ўдзельнічалі ў пратэстах, не былі актывістамі».\nУ Кіеве Аляксандра з сынам і маці жыве ўжо амаль два месяцы. Кажа, што побыт наладзіўся, сын знайшоў ужо новых сяброў. Дзе бацька, ад малога не хаваюць.\n«Праз тыдзень сыну будзе тры гады, 2 лістапада, — расказвае Аляксандра. — І я ад самага пачатку вырашыла нічога не хаваць ад яго. Рэдэрык ведае, дзе ягоны тата, ён ведае, што такое турма. Спачатку я прыдумляла пра камандзіроўку, але сын усё бачыў, ён усё ведае. Пытае, што гэта за дрэнныя дзядзькі, што за гранаты, што за выбухі. Сын жа бачыў, як забіралі Віктара, гэта адбывалася пры ім. Бачыў, як мы ўначы зьяжджалі зь Беларусі, як ехалі 20 гадзін. Пытаўся пра ўсё, цяпер усё ведае. Цяпер у Кіеве, калі знаёміцца зь іншымі дзецьмі, то расказвае ім, што тату забралі ў турму дрэнныя людзі. Я ўсё тлумачу. Кажу, што мы пераможам і вернемся дадому. Цяпер сын ужо супакоіўся. Напачатку было бачна, што ён моцна перажывае».\n«Мне цяпер відавочна, што рэжыму канец»\nПа словах Аляксандры, яна адчувае цяпер вялікую падтрымку. Суседзі па Менску пэрыядычна расказваюць ёй пра падзеі «на раёне», пішуць пра зьяўленьне падазроных аўтамабіляў каля дому Аляксандры і Віктара.\n«Пакуль я буду ў Кіеве, — кажа Аляксандра. — Не хачу рызыкаваць, у нас малое дзіця. І ёсьць верагоднасьць, што мяне затрымаюць, калі я вярнуся. Чакаю вызваленьня мужа. Калі яго выпусьцяць па падпісцы аб нявыезьдзе, то мы ня зможам пабачыцца ў бліжэйшы час. Але самае галоўнае ўсё адно, каб Віктара выпусьцілі. Пакуль назіраю. І, ведаеце, мне цяпер збоку некаторыя рэчы больш відавочнымі сталі, чым былі тады, калі я варылася ўнутры. Мне цяпер відавочна, што рэжыму хутка будзе канец, што гэта толькі пытаньне часу. Засталося толькі чакаць перамогі беларускага народу, перамогі дабра».


Новости: У сымбаля Варшавы твар дзяўчыны з беларускага Палесся - Барановичи bp\nУ сымбаля Варшавы твар дзяўчыны з беларускага Палесся\nНатуршчыцай скульптуры, якую ў 1939 годзе ўстанавілі на беразе Віслы, была ўраджэнка вёскі Мазуркі пад Баранавічамі.\nУ сымбаля польскай сталіцы, славутай варшаўскай русалкі, твар дзяўчыны зь беларускага Палесься. Натуршчыцай скульптуры, якую ў 1939 годзе ўстанавілі на беразе Віслы, была ўраджэнка вескі Мазуркі пад Баранавічамі, Крысьціна Кагельская.\nКрысьціна Кагельская нарадзілася ў 1914 годзе ў сям’і памешчыкаў. Маці Яніна была біелагам і доктарам філасофіі, бацька Ян – інжынэрам, з 1926-га быў палескім ваяводам. Дзед удзельнічаў у паўстанні Каліноўскага і быў за гэта высланы ў Сібір.\nПасля заканчэньня гімназіі імя Рамуальда Траўгута ў Берасьці Крысьціна вывучала геаргарафію й этнаграфію ў Варшаўскім унівэрсытэце. Пісала вершы, кампанавала музыку і сама спявала свае песні. У яе рэпэртуары было шмат беларускіх народных песняў, якія яна выконвала ў эфіры Польскага радые ў Вільні і Варшаве.\nУ палове 1930-х маладую студэнтку і паэтку заўважыла скульптар Людвіка Нітшова, якая прапанавала ей пазаваць падчас стварэньня сымбалю Варшавы.\nДарэчы, гэтая скульптура была адзіным помнікам, які ацалеў у сталіцы пасля Варшаўскага паўстання ўдзельніцай якога была і Крысьціна Кагельская. Яна загінула 2 жніўня 1944 году, на другі дзень паўстання. Яе іменем названая адна з варшаўскіх школ.\nadmin 12.04.2013 15:58 · 0 комментариев ·\nВсего 19,982,722 уникальных посетителей


Органы мовы — Вікіпедыя\nОрганы мовы — органы чалавека, пры дапамозе якіх утвараюцца гукі мовы. Моўны апарат уяўляе сабой акустычную сістэму, дзеянне якой пры вымаўленні рэгулюецца вышэйшай нервовай сістэмай пад кантролем органаў слыху.\nОрганы мовы ўключаюць тры вялікія блокі: дыхальны апарат, гартань і надгартанныя поласці. Усе яны, акрамя галасавых звязак, выконваюць найперш фізіялагічныя функцыі. Утварэнне моўных гукаў з'яўляецца іх другаснай функцыяй, невядомай іншаму жывёльнаму свету.\nДыхальны апарат складаецца з лёгкіх, бронхаў і дыхальнага горла (трахеі). З'яўляючыся энергетычнай сістэмай для ўтварэння гукавых хваль (ваганняў паветра), ён адначасова забяспечвае плынь паветра ў моўным апараце, стварае збыткоўны паветраны ціск. 3 дапамогай мускулатуры бронхаў, а таксама дыяфрагмы і рэбраў, якія забяспечваюць сцісканне і расшырэнне бронхаў і грудной клеткі, лёгкія то засмоктваюць паветра на ўдыханні, то яго выціскаюць з сябе (на выдыханні). У час вымаўлення ўдыханне з'яўляецца больш кароткім, а выдыханне больш працяглым па часе, чым пры звычанным дыханні, бо гукі ўтвараюцца, як правіла, на выдыханні.\nГартань — орган, які складаецца з рухомых храсткоў, што забяспечваюць нацяжэнне галасавых звязак — эластычнай мышачнай тканкі і адкрыццё галасавой шчыліны. Дзякуючы рознаму нацяжэнню галасавых звязак утвараецца трохвугольная шчыліна, якая то закрываецца, то адкрываецца. У выніку на выхадзе гартані ўзнікае ваганне паветра, якое ўспрымаецца як гук.\nВышэй галасавых звязак знаходзіцца поласць глоткі, насавая і ротавая поласці. Выйсце ў насавую поласць адкрываецца і закрываецца мяккім паднябеннем, а ротавая поласць можа перакрывацца языком або губамі. Гэтыя поласці служаць рэзанатарамі, якія ўзмацняюць асобныя частоты гукавой хвалі, утворанай у гартані. У сувязі з гэтым першасны гук значна змяняецца, набываючы тыя якасці, якія і ўспрымаюцца як гукі мовы.\nПоласць глоткі ўтвараюць надгартаннік і корань языка. Задняя сценка ахопліваецца трыма петлепадобнымі мышцамі, якія сціскаюць глотку пры заглынанні ежы. У гэты час надгартаннік закрывае праход у гартань, каб ежа не трапіла ў дыхальныя шляхі. Памер глотачнага рэзанатара пры гукаўтварэнні рэгулюецца коранем языка, надгартаннікам і петлепадобнымі мышцамі задняй сценкі глоткі. Калі адбываецца поўнае змыканне гэтых органаў, утвараецца гартанная змычка, якая стварае так званы цвёрды прыступ галосных. Пры звужэнні ўтвараецца фарынгальны [ґ].\nНайважнейшую ролю ў гукаўтварэнні адыгрывае поласць рота. Яна ўтвараецца зубамі, цвёрдым і мяккім паднябеннем, ніжняй сківіцай і сценкамі шчок. У ёй размешчаны самы рухомы моўны орган — язык. Аб'ём гэтай поласці мяняецца дзякуючы ніжняй сківіцы і языку. Язык — мышачнае ўтварэнне, якое з'яўляецца як бы патаўшчэннем ніжняй часткі ротавай поласці. Задняя частка языка, што размешчана ў глотцы, называецца коранем. Паверхня самога цела языка называецца спінкай. Спінка падзяляецца на пярэднюю, сярэднюю і заднюю часткі. Дзякуючы сваёй рухомасці язык адыгрывае дваякую ролю. Пры вымаўленні адных гукаў (галосныя, губныя) ён падзяляе ротавую поласць на дзве падполасці, якія дзейнічаюць як рэзанатары. Пры вымаўленні іншых акрамя фарміравання рэзанатараў язык стварае поўную (змычка) або частковую (шчыліна) перашкоду, якія з'яўляюцца крыніцай гуку.\nУ адпаведнасці з падзелам спінкі языка і нерухомае верхняе паднябенне падзяляецца на пярэднюю, сярэднюю і заднюю часткі. Самая крайняя частка верхняга паднябення, у якой знаходзяцца карані зубоў, называецца альвеалярным бугром. Верхнія і ніжнія зубы, як і паднябенне, з'яўляюцца нерухомымі органамі і адыгрываюць важную ролю ва ўтварэнні гукаў.\nАктыўную ролю ў гукаўтварэнні адыгрываюць губы. Узаемадзеяннем з верхнімі зубамі яны ствараюць крыніцу шуму для [в], [в'], [ф], [ф'], а ўзаемадзеяннем паміж сабою ствараюць поўную перашкоду (змычку) пры вымаўленні [б], [б'], [м], [м'] або дадатковы рэзанатар і рэгулююць велічыню выхаду з ротавай поласці пры ўтварэнні [о], [у], [ў].\nНасавая поласць з'яўляецца нязменным паводле аб'ёму рэзанатарам, які ўключаецца пры ўтварэнні насавых гукаў [м], [м'], [н], [н']. Праход гукавой хвалі ў яе адкрываецца і закрываецца мяккім паднябеннем, якое заканчваецца язычком.\nПадлужны А. І. Органы мовы // Беларуская мова: Энцыклапедыя / Беларус. Энцыкл.; пад. рэд. А. Я. Міхневіча; рэдкал Б. І. Сачанка (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелЭн, 1994. — 654 с. ISBN 5-85700-126-9\nУзята з "http://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Органы_мовы&oldid=2408158"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 21:56, 8 кастрычніка 2016.


“Вішнёвы фестываль” прайшоў у горадзе Глыбокае ў чацвёрты раз\nLukashenko explained in what cases war is possible\nLukashenko: we coped with challenges only thanks to unity\nВішанька на торце\nОпубликовано: 05.09.2016 14:45:35\n“Вішнёвы фестываль”, што прапісаўся ў невялікім беларускім горадзе Глыбокае, можна назваць даволі маладым. Сёлета ён прайшоў толькі ў чацвёрты раз. Аднак за гэты час вясёлае і яркае свята, прысвечанае кісла-салодкай ягадзе, набыло мноства сяброў і заняло годнае месца ў ліку фестываляў, якія праводзяцца ў Віцебскай вобласці.\nСярод іх, дарэчы, вядомы ўсім “Славянскі базар”, фестываль сучаснай харэаграфіі IFMC, музычны фестываль памяці І.Салярцінскага і многія іншыя. Калі ж гаварыць непасрэдна пра глыбоцкі фэст, то інфармацыйныя агенцтвы і тураператары пазіцыянуюць яго як адно з самых самабытных культурных мерапрыемстваў Беларусі. Да таго ж, яно ўвайшло ў “Топ-10” самых наведвальных фестываляў краіны. Па сваім статусе фэст даўно стаў міжнародным. Толькі на IV “Вішнёвы фестываль” прыехалі госці з Расіі, Латвіі, Літвы, Грузіі, Малдовы, Польшчы і Германіі.\nСамы папулярны касцюм падчас фестывалю — касцюм вішанькі\nУ пачатку XX стагоддзя глыбоцкі памешчык, аграном і селекцыянер Баляслаў Лапыр папулярызаваў марозаўстойлівы гатунак пад назвай “вішня кіслая”. З таго часу саджанцы і распаўсюдзіліся па сялянскіх сядзібах. А сёння Глыбокае не без падстаў прэтэндуе на званне беларускай “вішнёвай сталіцы”. Вішнёвы фестываль у Глыбокім пачынаецца звычайна ў сярэдзіне ліпеня і доўжыцца цэлы тыдзень. Маляўнічае шэсце з удзелам Вішнёвай каралевы, навукова-практычная канферэнцыя па садоўніцтве, спартакіяда з жартоўнымі конкурсамі — праграма фэсту здольная задаволіць самага патрабавальнага гледача. Да прыкладу, чаго толькі вартая стральба вішнёвымі костачкамі, барацьба на пальцах ног, забег на абцасах ці забег вішнёвых слімакоў. Аднак у вішнёвым садзе, які ў Глыбокім заклалі некалькі гадоў назад, слімакоў — безліч! Вось і далучылі іх да свята. Сабралі цэлых два вядры. Прынеслі на цэнтральную плошчу, дзе любы жадаючы мог выбраць упадабанага малюска, прымацаваць да яго нумар, змясціць у цэнтр круга і чакаць, што ён першым з яго выпаўзе. Занятак гэты рызыкоўны. Балельшчыкаў сабралася, нібы на футбольны матч! Некаторыя стаўкі рабілі. Выйгрыш, натуральна, даставаўся пераможцу. Пасля спаборніцтваў усіх удзельнікаў з ракавінай на спіне адпусцілі назад у вішнёвы сад. Ні адзін слімак, запэўніваюць арганізатары, не пацярпеў.\nЯшчэ ў Глыбокім мноства арыгінальных помнікаў. Ёсць, дарэчы, нават помнік барону Мюнхгаўзену. Ёсць таксама, натуральна, і помнік, прысвечаны глыбоцкай вішні. Сярод мясцовых жыхароў існуе павер’е: калі хочаш быць шчаслівым, абавязкова патры адну з яго гранітных вішанек. Турысты таксама ведаюць пра гэта. Не дзіўна, што ўсе вішанькі начышчаныя да бляску! А сёлета ў горадзе адкрылася скульптурная кампазіцыя “Сям’я”. Акрамя гэтага падчас фестывалю можна было прадэгуставаць смачнейшыя вішнёвыя пірагі, набыць сувеніры ў рамесных радах, паслухаць выступленне музычных калектываў. Калі я падышоў да галоўнай сцэнічнай пляцоўкі, там выступалі юныя лыжачнікі са Свярдлоўскай вобласці Расіі. Затым іх змяніў фальклорны ансамбль з грузінскага горада Тэлаві. Старшыня гарадскога савета Тэлаві Арчыл Тхлашыдзэ расказаў, што ў іх у Кахетыі таксама вішні растуць, але глыбоцкія, напэўна, самыя смачныя:\n— З Глыбокім мы пасябравалі 3 гады назад. Сёння нашы гарады — пабрацімы. Калі на мінулым фэсце ад нашай дэлегацыі толькі адзін чалавек удзельнічаў у конкурсе баяністаў, то цяпер мы прывезлі ў Беларусь цэлых два фальклорныя ансамблі. Акрамя таго, на інвестыцыйным форуме, які таксама традыцыйна праходзіць падчас “Вішнёвага фестывалю”, у нашых бізнесменаў, якія працуюць у будаўнічай індустрыі, можа намеціцца выгадны кантракт з мясцовай дрэваапрацоўчай фірмай. Яны сур’ёзна зацікавіліся беларускімі фасаднымі вырабамі.\nПадчас фестывалю ў Глыбокім адкрыўся помнік сям’і\nЭканоміка і інвестыцыі\nКалі дагавор аб дружбе і супрацоўніцтве паміж Глыбокім і Тэлаві быў падпісаны раней, то адміністрацыя Грамячынскага сельскага паселішча Асінскага раёна Пермскага краю Расіі падобны двухбаковы дагавор падпісала падчас інвестыцыйнага форуму, які праходзіў на IV “Вішнёвым фестывалі”. Цікава, што расіяне пазнаёміліся з арганізатарамі глыбоцкага фэсту ў інтэрнэце, пасля таго як самі ў 2015-м упершыню правялі вішнёвы фестываль. Акрамя расіян, падчас інвестфоруму пагадненні аб супрацоўніцтве падпісалі аддзел культуры Глыбоцкага раённага выканаўчага камітэта і Цэнтр беларускай культуры Даўгаўпілскай гарадской думы (Латвія), а таксама Глыбоцкі раённы Савет дэпутатаў і Швянчонскае раённае самакіраванне (Літва). Паводле слоў Галіны Унуковіч, старшыні Глыбоцкага раённага Савета дэпутатаў, адной з галоўных задач Глыбоцкага раёна, як члена Еўрарэгіёна “Азёрны край”, з’яўляецца падтрыманне кантактаў паміж рабочымі групамі Еўрарэгіёна, а таксама пашырэнне ўзаемадзеяння паміж імі ў беларуска-літоўска-латвійскім прымежжы:\n— З 2001 года мы рэалізавалі некалькі вялікіх сумесных праектаў у сферы культуры, бізнесу, адукацыі, а таксама супрацоўніцтва паміж самакіраваннямі прымежных тэрыторый. Толькі за апошнія тры гады ў развіццё эканомікі раёна было інвеставана больш за 180 мільёнаў долараў. Цяпер наш раён з’яўляецца ўдзельнікам такіх міжнародных ініцыятыў, як “Мясцовы экалагічны план дзеянняў на 2015-2020 гады” і “Дзеянні для паспяховага развіцця Глыбоцкага раёна як беларускай тэрыторыі Еўрарэгіёна “Азёрны край”. Праект міжнароднай тэхнічнай дапамогі фінансуе Еўрапейскі Саюз. Бюджэт Глыбоцкага раёна там у суме складае больш за 7,5 мільярда недамінаваных беларускіх рублёў.\nШто ж датычыцца іншых эканамічных праектаў, прадстаўленых на інвестфоруме падчас фестывалю, то можна сказаць, што некаторыя з іх мелі непасрэдную сувязь з культурным жыццём. Напрыклад, у Глыбокім хочуць стварыць музей-галерэю Фёдара Ястраба, земляка-мастака, які пайшоў з жыцця ў 2014-м. Добрую перспектыву маюць распачынанні Глыбоцкага мясакамбіната, зацікаўленага ў будаўніцтве малочнатаварных ферм у сваім сельскагаспадарчым філіяле. Цікавасць да гэтага праекта, дарэчы, ужо праяўляюць інвестары з Ізраіля. Цікава, што пры камбінаце створаны коннаспартыўны клуб, спартсмены якога падтрымліваюць цесныя адносіны з калегамі з Расіі і Латвіі. Ну і, вядома ж, расказваючы пра Глыбокае — край лясоў і азёр — нельга не згадаць пра аздараўленчы турызм. Нядаўна недалёка ад Глыбокага, у вёсцы Пліса, адкрыўся аднайменны санаторый. У ім ужо адпачываюць расіяне. Таксама цікавасць да яго праяўляюць некаторыя дыпламатычныя прадстаўніцтвы, размешчаныя ў Мінску. На інвестфоруме ў Глыбокім санаторый таксама прадставіў свой праект, звязаны з будаўніцтвам забаўляльнага гасцінічна-рэстараннага комплексу.


Навошта ім гэта? Гамельчукі прапануюць аднавіць старажытную крыніцу ў зоне адсялення | homel.greenbelarus.info\nНавошта ім гэта? Гамельчукі прапануюць аднавіць старажытную крыніцу ў зоне адсялення\n«Кірмаш праектаў» у Гомелі сабраў аўтараў васьмі праектаў, якія перакананыя: яны могуць палепшыць жыццё рэгіёна. Адзін з прапанаваных праектаў мае відавочны экалагічны аспект.\n19.05.2017 Гомельшчына Аўтар: Андрусь Гаёвы Фота: Юлія Сівец\nСтаражытная крыніца каля вёскі Будзішча Чачэрскага раёна – адзінае месца, адкуль мясцовыя жыхары могуць здабыць ваду.\n– Будзішча знаходзіцца ў зоне з правам на адсяленне пасля чарнобыльскай катастрофы. Калісьці ў вёсцы функцыянаваў вадаправод, але ўжо некалькі гадоў, як ён разбурыўся і калонкі не працуюць, – распавёў адзін з аўтараў праекта па адраджэнні крыніцы Мікола Бянько.\nПаводле Юліі Сівец, якая разам з Міколам распрацоўвае праект аднаўлення будзішчанскай крыніцы, тыя некалькі састарэлых жыхарак, якія дагэтуль жывуць у вёсцы, і ў якасці пітной вады, і для розных гаспадарчых патрэбаў выкарыстоўваюць ваду са старажытнай крыніцы.\nДля жыхароў гэтая крыніца мае яшчэ і сакральную значнасць. Яна ахутаная цэлым шэрагам легендаў і паданняў, якія прымушаюць тубыльцаў, нават тых, якія з’ехалі на сталае пражыванне ў іншыя месцы, прыходзіць да вытоку і ладзіць адмысловыя традыцыйныя рытуалы.\nМікола і Юлія адзначаюць, што калі ўгледзецца ў празрыстую ваду, то можна заўважыць, як у глыбіні яна віруе – з-пад зямлі дагэтуль б’юць ключы. Прычым вада адрозніваецца дзівоснаю чысцінёй. Хаця, на забруджанасць радыёактыўнымі рэчывамі, вядома ж, яе ніхто не правяраў, але ўлічваючы, што мясцовыя жыхары менавіта яе выкарыстоўваюць для ўсіх сваіх патрэбаў, значнасць гэтай крыніцы не выклікае сумневаў.\nКрыніца складаецца з двух вялікіх калодзежаў, якія выкананыя з драўляных бярвенняў. З аднаго калодзежа людзі чэрпаюць ваду для харчовых патрэбаў, другі ж служыць для мыцця як саміх людзей, так і бялізны. Але ад часу драўляная «вопратка» крыніцы ўжо наўпрост спарахнела і патрабуе тэрміновай замены, бо разбураюцца і месцы выхаду падземных вод.\nМікола і Юлія ужо знайшлі майстроў, якія здольныя зрабіць новыя зрубы для калодзежаў, спускі да вады ды іншыя драўляныя дэталі. Але на канчатковае ажыццяўленне задуманага патрэбныя фінансавыя сродкі.\nСузаснавацелька установы «Human Constanta» Ганна Бараноўская, якая выступала экспертам на «Кірмашы праектаў», у інтэрв’ю Гомельскаму Зялёнаму парталу адзначыла, што клопат пра экалагічны стан рэгіёна – вельмі важны. І такога кшталту аб’екты, як крыніца ў Будзішчы, якія маюць не толькі культурніцкую, але і экалагічную значнасць, варта прасоўваць і праз культурніцкія пляцоўкі, і праз экалагічныя, заахвочваць імі бізнес.\n– Праект адраджэння аўтэнтычнай старажытнай крыніцы папросту неабходна ўвасобіць у жыццё, каб не страціць такі важны прыродны і культурніцкі аб’ект, але трэба выкарыстаць максімум магчымых шляхоў ажыццяўлення задуманага.\nЦягам бліжэйшых тыдняў кампанія «Будзьма» мусіць вызначыць тыя праекты, якія атрымаюць падтрымку. Але ці зможа культурніцкая ініцыятыва цалкам забяспечыць патрэбы праекта, што мае і экалагічную, і сацыяльную значнасць, сказаць пакуль цяжка.\nКірмаш праектаў в Гомеле деревня Будище


Што пагражае беларускай мове?\n21 люты 2006, 17:03\nРадыё Свабода Сёньня адзначаецца Міжнародны Дзень роднай мовы, вызначаны ЮНЭСКО 21 лютага 2000 году. Амаль паўстагодзьдзя таму з ініцыятывай заснаваньня падобнай даты выступіла Банглядэш, дзе, адстойваючы права вучыцца на роднай мове, загінулі пяць студэнтаў. А які статус і месца беларускай мовы ў Беларусі?\nПаводле Арганізацыі Аб’яднаных Нацыяў, ледзьве не палова ад 6000 існуючых у сьвеце моваў пад пагрозай зьнікненьня. І хоць лічыцца, што дзеля захаваньня мовы дастаткова 10 тысяч яе актыўных носьбітаў, у Беларусі сытуацыя спэцыфічная. Толькі за апошні год зьліквідаваныя 152 сярэднія школы зь беларускамоўным навучаньнем, зачынены прэстыжны Нацыянальны гуманітарны коласаўскі ліцэй, абсалютная бальшыня ВНУ пераведзена на расейскамоўнае навучаньне.\nВясковая настаўніца Ларыса Казлоўская са Смаргоншчыны прычыны такога стаўленьня да роднай мовы бачыць у памылковай, на ейнае перакананьне, практыцы ўзаконенага дзьвюхмоўя ў краіне, дзе цягам стагодзьдзяў беларускую мову выціскалі іншымі.\n(Казлоўская: ) “Яшчэ па вёсках сытуацыя туды-сюды, на вёсках беларуская мова “загнаная” яшчэ ня так. А ў гарадах вазьміце, што робіцца? Нават Смаргоні ўжо такія. Альбо едуць нашыя на працу ў Маладэчна. Прыпынкі Заскавічы, Пруды. Ад Залесься да Заскавічаў яшчэ гавораць па-беларуску, да першага прыпынку. Як прыпынак пераедуць, пачынаюць па-расейску. Дык што гэта — ня хочуць беларусамі быць? Хочуць расейцамі выглядаць, гэта нібыта куды лепей. І што зробіш? Мабыць, рэч у тым, што пытаньне так пастаўленае — дзьвюхмоўе, што хочаш, тое і выбірай”.\nАдмыслоўцы канстатуюць, што беларускую мову больш шануюць у замежжы, чым у самой Беларусі. Расказвае адзін з актыўных прадстаўнікоў беларускай дыяспары ў Чыкага Ванкарэм Нікіфаровіч, які жыве ў ЗША ад 1993 году.\n(Нікіфаровіч: ) “У той хвалі эміграцыі, якая сюды прыехала ў апошнія дзесяць-пятнаццаць гадоў, многія зь беларусаў працягваюць цікавіцца і беларускай духоўнасьцю, і культурай. Многія і мову ведаюць, многія вучыліся ў беларускіх школах. Так што, калі зьбірае імпрэзы асацыяцыя “Землякі” (а ёсьць і беларускае зямляцтва), то ўвесь час гучаць беларускія песьні, рыхтуюцца спэцыяльныя праграмы, дэманструюцца ўрыўкі зь відэа-, кінафільмаў. Так што цікавасьць да ўсяго беларускага вельмі вялікая”.\nУ Беларусі ад сярэдзіны 1990-х хваля нацыянальнага адраджэньня, якая суправаджалася актыўным вяртаньнем беларускай мовы ў шырокі ўжытак, была спыненая прэзыдэнцкай ініцыятывай аб наданьні статусу дзяржаўнай і расейскай мове. Татальная русіфікацыя адбылася ва ўладных структурах, у электронных і друкаваных СМІ ды ў іншых сфэрах. Праз трансьляцыю расейскіх тэлеканалаў публіку выхоўваюць на ўсім спэктры расейскіх забаўляльных шоў. Лідэр этнагурту “Палац” Алег Хаменка кажа, што падобныя густы фармуюцца на дзяржаўным узроўні.\n(Хаменка: ) “Паглядзіце тэлевізар — каго бачаць, на таго і ідуць. Мабыць, трэба і на тэлебачаньне перанесьці тое, што ўлады прапанавалі для радыё — каб на ўсіх каналах, якія гледачы бачаць у Беларусі, былі беларускія выканаўцы. Гэта спрабуюць рабіць, але чым? Сьпяваюць расейскамоўныя песьні беларускія выканаўцы, хлопчыкі і дзяўчаткі, якія мараць пра Маскву. Таму і капіююць алегравых, газманавых, мэладзэ і г.д.”.\nНа такім тле інтарэс да беларускай мовы выяўляюць рэклямадаўцы. Тэлевізійная і газэтная рэкляма, вулічныя біг-борды ўсё часьцей зьвяртаюцца да беларускай мовы. Літаральна за апошні год буйныя ўсясьветныя канцэрны, сярод якіх “Samsung”, “Panasonic”, “Coca-Cola”, “Mitsubishi” загаварылі са спажыўцамі па-беларуску.