অসমীয়াৰ ভেন্সাৰঃ অসমীয়াৰ কেন্সাৰ (অজয় লাল দত্ত) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅসমীয়াৰ ভেন্সাৰঃ অসমীয়াৰ কেন্সাৰ (অজয় লাল দত্ত)\nকৈশোৰৰ দিনত বিষ্ময়খন হাতত তুলি লৈছিলোঁ৷ পাত লুতিয়াবলৈ লওতেই এজনে শিকাইছিল- “মূৰ্খ, এইখন কিতাপ শেষ-পৃষ্ঠাৰ পৰাহে পঢ়ে!” সেই কথাকে মানি বিষ্ময় পঢ়া আৰম্ভ কৰিছিলো৷ শেষ পৃষ্ঠাৰ সৌন্দৰ্যৰ মায়াৰ পৰা ওলাবলৈ লওতেই হঠাৎ কোনো এটা সংখ্যাৰ এটা পৃষ্ঠাত চকু থৰ হোৱা লাইন কেইটা আছিল – স্কুলৰ ভেন্সাৰ, বেমাৰৰ কেন্সাৰ আৰু চাইকেলৰ পামচাৰ, সকলোৰে যন্ত্ৰণা হেনো একেই! তেতিয়াৰ পৰাই জীৱনে এই তিনিও যন্ত্ৰণাৰ পৰা দূৰত থাকিবলৈ বিচাৰিছিল।\nঅসমীয়াৰ ভেন্সাৰ বুলি কলে কেইটামান কথাই বৰকৈ আমনি কৰে। সেই কাৰণেই হয়তো আপুনিও এই কেইটাক পিউৰ অসমীয়া ভেন্সাৰ বুলি অভিহিত কৰিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰিব।\n১. ভেন্সাৰ স্কুলঃ\nএসময়ত অসমত আদৰ্শ উচ্চ শিক্ষিত ডেকা ল’ৰা সকলৰ উদাহৰণ আছিল এনেধৰণৰ। যি কুৰি মাইল পৰ্যন্ত খোজকাঢ়ি বা নাও বাই গৈ এখন হাইস্কুলত পঢ়িছিল। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰৰ পৰা গৈ মেট্ৰিকৰ একমাত্ৰ চেণ্টাৰ ডিব্ৰুগড়ত আই এ বা এতিয়াৰ চিনাকী নাম মেট্ৰিক পৰীক্ষা দিয়া মানুহ। আমাৰ প্ৰত্যেকৰে পিতা-মাতা- মাহী-পেহী সকলেও জ্বলন্ত উদাহৰণ।\nকলেজ বুলিবলৈ আঙুলিৰ মূৰত লিখিব পৰা নগণ্য সংখ্যা, বিজ্ঞান এটা ডাঙৰ অদ্ভূত বিষয়, এইবোৰ বৰবেছি পুৰণি কথা নহয়। ১৯৭৯ৰ আগে-পিছে একোটা দশক, আৰু এতিয়াও বহু ঠাইত এনে পৰিস্থিতি আছেই।\nতেতিয়াৰ শিক্ষা লোৱা মানে গাঁৱৰ গৌৰৱ! যেন উচ্চ শিক্ষিত ডেকাৰ মনত বাহিৰলৈ গৈ কোম্পানীৰ চাকৰি কৰি, গাই-গুটীয়া পেটে ভঁৰাল ধাৰণাৰ পৰিয়ালৰ সপোন নাহিছিলেই চাগে।\n” কোম্পানীৰ চাকৰি নালাগে লাহৰী, তুমি হবা হালোৱা, মইনো হম ৰোৱনী”- বিহুগীততেই সেই সময়ৰ অসমীয়া মানুহৰ চলিত আদৰ্শৰ এটা উমান পাব পাৰি৷ শস্য-শ্যামলা নিজ গাঁৱৰ পৰা চাকৰি কৰিবলৈ দূৰণীলৈ ওলাই যোৱাৰ প্ৰাসংগিকতা চাগে তেতিয়া নাছিলেই৷\nউচ্চ শিক্ষিত, অঞ্চলৰ গৌৰৱ সকলে সেই আদৰ্শত প্ৰেৰিত হোৱাৰ ভাল ফলাফল কিছুমান আজি অসমীয়া সমাজে উপভোগ কৰি আছে৷ তেওঁসৱে গাঁৱৰ ঘৰলৈ ঘূৰি গৈ নিজৰ ভাই-ভনী বা পাছৰ সকলৰ শিক্ষাৰ বাবে স্কুল স্থাপনেই এটা আদৰ্শ কেৰিয়াৰ ৰূপে গঢ় লৈছিল। তাকো গাঁৱৰ ৰাইজৰ প্ৰত্যক্ষ সহযোগত, বাঁহ-খুজি খেৰ খুজি, সমজুৱা হুচৰি গাই গোটোৱা পইচাৰে গঢ়া স্কুল আছিল এইবোৰ। এইবোৰ ঘামৰ ফচলৰ ভেটিতে আমাৰ প্ৰজন্মই ঘৰৰ পৰা অন্ততঃ পাঁচ কিলমিটাৰৰ ভিতৰত দশম শ্ৰেণীলৈ পঢ়াৰ সুবিধা পালো। ৰাইজৰ মূলধনেৰে গঢ়া বিদ্যাৰ আলয় সমূহেই আজিও অসমৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ ভিতৰুৱা গাঁৱ অঞ্চলত শিক্ষাৰ বন্তি জ্বলাই আছে।\nসেই সময়ৰ অতি উচ্চ শিক্ষিত সকলেও বিদেশত, বিলাতত উচ্চ শিক্ষালৈ অসমৰ মহাবিদ্যালয় , বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপন তথা শিক্ষা বিস্তাৰত লাগি পৰিছিলহি। সেই সময়ত বৌদ্ধিক পৰিবেশটোও এনেকুৱা আছিল যে বিদেশৰ কোট চোলা এৰি আহি ৰিপু কৰা এৰী কাপোৰ লৈও পূৰ্ণ সণ্টুষ্টিৰে শিক্ষাৰ জ্যোতি বিলোৱা সকলৰ তালিকা মই দিয়াৰ প্ৰয়োজন নাই। আপোনাসৱৰ মন-মগজুত তেনে সন্মানীয় লোকৰ নামে নিশ্চয় ভিৰ কৰিবই৷\nকিছু এনে লোকো আছিল, যি তেনে স্কুল কলেজ মাত্ৰ প্ৰতিস্থা কৰিছিল, আগৰণুৱা আছিল, অথচ থানথিত লগাৰ পাছত আকৌ আন ঠাইত স্কুল, কলেজ পাতিবলৈ দৌৰ মাৰিছিল৷ ফলত শেষ বয়সলৈ তেওঁ সৱৰ খাটাত মাত্ৰ প্ৰতিস্থা কৰা স্কুল, কেলজৰ তালিকাখনহে থাকিছিল, অথচ নাছিল একোটা চাকৰি, নাছিল কোনো স্বচ্ছলতা জীৱনভৰি৷ তেনে লোক সকলক মোৰ অসমৰ শিক্ষা বিপ্লৱৰ চে-গুৱেভাৰা বুলিবলৈহে কেতিয়াবা মন যায়!\nঅসমত শিক্ষা-বিস্তাৰৰ কথা কলেই বেছিভাগেই ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয় স্থাপন কৰি, নিজৰ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ মিচনত অহা সকলৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰিয়েই সামৰণি মাৰে। কিন্তু এই সকল অসমীয়াৰ ভেন্সাৰ স্কুল গঢ়াৰ যন্ত্ৰণাৰ অবিহনে আজি অসম আৰু অসমীয়াৰ শৈক্ষিক মান, শিক্ষিতৰ সংখ্যা তথা স্কুলৰ সংখ্যা প্ৰকৃততে কিমান হলগৈ হেতেন আপুনি এবাৰ ভাবকচোন।\nআজি ইংৰাজী মাধ্যমত শিক্ষা লোৱা বেছিভাগৰে অভিভাৱক তথা প্ৰথম প্ৰজন্মই এই ৰাজহুৱা ভেন্সাৰ স্কুলৰ বা তাৰ পৰা কালক্ৰমত প্ৰাদেশীকৃত হোৱা বিদ্যালয়ৰে প্ৰডাক্ট! অকন ঘূৰি চালেই আপুনিও বুজি উঠিব যে অসমৰ সৰহভাগ গাঁৱলৈ শিক্ষাৰ জুমুঠি কোনে কঢ়িয়ালে…!\nআনকি কত অসমীয়া ডেকাই উত্তৰ-পূৱৰ সাতভনীৰ পাহাৰে কন্দৰে শিক্ষা বিস্তাৰ কৰিলে, শিক্ষকতা কৰিলে তাৰ কোনো অফিচিয়েল হিচাব নাই, অথচ বিচাৰিলেই উদাহৰণ ধেৰ পাবই৷ তাকেই বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যদেৱৰ কালজয়ী উপন্যাস ঈয়াৰুঙ্গমে সেই ছবিক সফলতাৰে যুগলৈ অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰাকৈ আঁকি গৈছে৷\nমাজুলীৰ এজন দাদাক লগ পাইছিলো, ডেৰাডুনৰ এ টি এম এটাৰ সমুখত। দাদা, খুৱ কথকী। অসমীয়া লৰা বুলি চা-চিনাকী হৈ অসমৰ কথাৰে মহলা মাৰি এটিএমৰ লাইনৰ পৰা ওলায়েই আহিল। আমিও আগ্ৰহী নোহোৱা বা ভাল শ্ৰোতা নোহোৱাৰটো প্ৰশ্নই নুঠে!\nতেখেতে কৈ গল- চোৱা, আজিৰ ইউ পি অথবা দিল্লীৰ এজন গ্ৰেজুৱেট, মানে আমাৰ তাৰ ৰয়েল গ্ৰেজুৱেট (স্নাতক বিজ্ঞানসহ পাচ কৰি পদাৰ্থ বিদ্যা, ৰসায়নৰ লগত অংক থাকিলে, তেওঁক ৰয়েল চাইন্স গ্ৰেজুৱেট বোলা হয়!)। চোৱা আমাৰ ৰয়েল গ্ৰেজুৱেটজনে ঘৰলৈ ঘূৰি গৈ ভেন্সাৰ স্কুল পাতিলে, ৰাইজক সেৱা কৰি প্ৰথম দাতাৰ পৰা মাটি, তাৰ পাছত বাঁহ, তাৰ পাছত খেৰ, তাৰ পাছত ছাত্ৰ-ছাত্ৰী গোটোৱা, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক লৈ বছৰেকীয়া বহাগৰ বিহুত স্কুলৰ বাবে হুচৰি জোৰা, নেগেৰা পাৰ্টি উলিওৱা,….ভেন্সাৰ স্কুলৰ কত যন্ত্ৰণাৰ অন্ততঃ তেওঁৰ আধা-বয়স ভটিয়াই যোৱাৰ পাছত যদি স্কুলখন চৰকাৰে ললে, তেতিয়াতো ৰক্ষাই পৰিল। শেষ বয়সত বিয়া পাতি লৈ, সন্তান এমা-ডিমা হৈ থাকোতেই ৰিটায়াৰ, একেবাৰে সৌভাগ্যবান জনৰ ক্ষেত্ৰতহে। গাঁৱত তেতিয়া টিউচনৰ টও নাই, ৰাতি বিয়লি বিনামূলীয়া শিক্ষা দিয়াই যেনেতেনে পাছ কৰাব পাৰিলেই স্কুলৰ নাম হয়, অঞ্চলৰ নাম হয়। কিমান শিক্ষকে ৰাতিপুৱা হাল-কোৰ-বাই, দুপৰীয়া স্কুলত বিনামূলীয়া শিক্ষা দি জীৱন পাত কৰিলে, সেই সকল অসমীয়াৰ খবৰ কোনেই বা ৰাখিছে?\nকিন্তু অসমীয়া সকলৰ এটা কথা ভাল যে ছাৰ বুলি সন্মানত কিন্তু তেখেত সকলক কেতিয়াও নিজৰ অঞ্চলত কাৰ্পন্য কৰা শুনা নাই। সেয়াই সন্তুষ্টি!\nকিন্তু তাৰ ঠাইত একে ৰয়েল বি এচ চি এইফালৰ, যি সেই যুগতে কোম্পানীৰ চাকৰিত সোমাল, সেইসকল আজি পঁশিচ-ত্ৰিশ বছৰত জেনেৰেল মেনেজাৰ লেভেলৰ হলগৈ।\nতুমি এটা কথা ভাবা, ত্ৰিশ বছৰ পাছত যেতিয়া ৰিটায়াৰমেণ্টৰ টকা কেইটা আৰু পেঞ্চনৰ বাবে একোটা অঞ্চলে স-সন্মানে গোটেই জীৱন উপচাই ৰখা মানুহ জনক এজন সাধাৰণ কেৰাণীয়ে টেবুলৰ কাষত অসহায় কৰি ঠিয় কৰাই থয়, বাৰে বাৰে গুৱাহাটীলৈ দৌৰায়। পিয়নক তেওঁলোকে চাৰ বুলি মাতিব লাগে, নিজৰ ল’ৰাৰ চাকৰিৰ বাবে ঘোঁচ নিদিয়া আদৰ্শবাদী শিক্ষকজনে পিয়নক উপযাচি জেপত পইচা ভৰাই দিব লাগে। এইয়া কি ধৰণৰ সন্মানহে?\nতুমি এটা কথা কোৱা সেই অসহায় হৈ পৰা প্ৰধান শিক্ষকজনে যেতিয়া দেশৰ খবৰ এটা লওঁ বুলি গুৱাহাটীৰ পদ-পথত এখন বাতৰি কাকত তুলি লৈ দেখে, যে একে এজন ৰয়েল বিএচছি কোম্পানী এটাৰ জেনেৰেল মেনেজাৰ হৈ, তেওঁৰ ৰাতি থকা হোটেল এখনৰ এটা ৰুমৰ বাবে এটা ৰাতিত কোম্পানীয়ে বহন কৰে নুন্যতম দহ হাজাৰ টকা। তেওঁ এনটাইটলড্! (কোম্পানী আৰু এনটাইটলমেণ্টৰ কথাবোৰ চেতন ভগতৰ টু ষ্টেট উপন্যাসত ধুনীয়াকৈ বৰ্ণোৱা আছে।)\nকিন্তু সেই তাৰকাযুক্ত হোটেলৰ কোঠাতো দেখি, খৰচৰ পৰিমান দেখি আমাৰ হেড মাষ্টৰে বিশ্বাস কৰিবনে? এনেহেন বিলাসী একোটা ৰুম থাকে, ডিডাইনাৰ বিচনা, ডিজাইনাৰ লাইট, আলোক সজ্জা, এফুটীয়া ডাঠ গাডী, মখমল বিচনাচাদৰ……..এনেহেন এৰাতিৰ বাবে তেওঁৰোতো আছিল যোগ্যতা, অথচ আজিৰ সেয়া এক অলীক কল্পনা মাত্ৰ। তেওঁ মূৰ-ঘূৰাই পৰি নাযাৱনে? তেওঁ ভূল কৰিছিল নেকি বাৰু?\nদাদাজনৰ মুখলৈ চালো, সঁচা-কথাৰ উজ্বলতাখিনিলৈ চাব নোৱাৰিলো, এজন অসমীয়া ৰূপে লাজ পোৱাৰ বাদে একোৱেই কৰিব নোৱাৰিলোঁ।\nপাচদিনা ঘৰলৈ ফোন কৰোতে শুনিলো, কিমান জন শিক্ষকে অৱসৰৰ সময়লৈকে দৰমহা বিহীন হৈয়ে অৱসৰ লোৱাৰ বাতৰি তথা কৰবাত ভেন্সাৰ স্কুলৰ শিক্ষকৰ আত্মহত্যাৰ বাতৰি। এয়াই আমালৈ শিক্ষাৰ জুমুঠি কঢ়িওৱা সকলৰ যন্ত্ৰণা, ভেন্সাৰৰ যন্ত্ৰণা…।\nভাৰতীয় গণতন্ত্ৰৰ চৰকাৰীৰ পুঁজিৰ দ্বাৰা প্ৰথম স্থাপিত হোৱা অসমৰ বিদ্যালয়ৰ নাম সুধোতে এজন প্ৰাক্তন এমপি, এজন প্ৰাক্তন বিধায়কে কব নোৱাৰিলে। ভেন্সাৰ স্কুলৰ যন্ত্ৰণাৰ কথা পাতোতে, অসমৰ বাহিৰত এনে স্কুলৰ অৱস্থিতিৰ কথা নাজানো বুলি তেখেতে ব্যক্ত কৰিলে। ভেন্সাৰ স্কুল সমূহক প্ৰাইভেট বিদ্যালয়ৰ ৰূপ দি প্ৰফিটেবল, কচিং চেণ্টাৰ জাতীয় ৰূপ দি অন্ততঃ শিক্ষকক আত্মহননৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব পৰা নাযায়নে বুলিও সুধিলো।\nকিন্তু তেখেতৰ কথাত সঁচায়েই যুক্তি আছিল, এতিয়াও অসমৰ একেবাৰে জকাই-চুকীয়া গাঁৱৰ শিক্ষা এই ভেন্সাৰ স্কুলৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰশীল। আটাইতকৈ নিম্ন-আৰ্থিক শ্ৰেণীৰ মানুহকো আজিও বিনামূলীয়া শিক্ষাও দি আছে, এইবোৰ স্কুলেই। যত প্ৰফিট মেকিং প্ৰাইভেট স্কুলৰ স্কপ নাই, সেয়েই তাত ব্যক্তিগত খণ্ডৰ স্কুলো গঢ় লোৱা নাই। গতিকে মোৰ আইডিয়া ইনভিলড্। মই নতশীৰে মানি ললো।\nএকমাত্ৰ ভাৰতীয় গণতন্ত্ৰৰ চৰকাৰী পুঁজিৰে স্থাপন হোৱা বিদ্যালয় অন্ততঃ আমাৰ দৃষ্টিত, জৱাহৰ নৱোদয় বিদ্যালয় সমূহ। খুৱ ভাল কনচেপ্ত । কিন্তু তাৰ সুফলে আঙুলি মূৰ পাৰ কৰিবই পৰা নাই।\nস্বাধীনতাৰ পৰা প্ৰাক সৰ্ব-শিক্ষা মিচনৰ হোৱালৈকে প্ৰায় সুদীৰ্ঘ ৫৫টা বছৰত, অসমৰ ৰাজহুৱা বিদ্যালয় গৃহৰ নিৰ্মাণ- ৰাইজৰ দান আৰু অসমীয়াৰ অন্য এক অনবদ্য ভেন্সাৰৰ যোগেদিয়েই হৈ আহিছে৷ সেয়া হল- ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰ।\nআমাৰ দৃষ্টিত অসমত স্থাপিত ৰাজহুৱা এনে স্কুলৰ নৱ-স্থাপিত সময়চোৱাত বিদ্যালয়ৰ বিল্ডিং নিৰ্মাণ আৰু আন্তঃ-গাঁথনিৰ উন্নতিত এই ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰ আয়োজন কৰি লাভ কৰা আয়ৰ অৱদানেই সবাটোতকৈ বেছি।\nআনকি নামঘৰ, কৃষ্টি সংঘ, ক্লাৱ আদিৰ ডবা, খোল, ক্ৰিকেটৰ বেট পৰ্যন্ত ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰৰ আয়োজনে অসমীয়ালৈ আনি দিছে। অসমৰ বাহিৰত এনে সংগঠিত সু-বৃহৎ ভ্ৰাম্যমান নাট্য প্ৰযোজনা হেনো নাই। কিন্তু শিল্পী সকলৰ প্ৰতি নিশাৰ কষ্টই, আয়োজকৰ টৰ্চ মাৰি দৰ্শক বহোৱা স্বেচ্ছাসেৱক সকলৰ কষ্টই প্ৰকৃততে অসমৰ শিক্ষাৰ বন্তিডালত কিমান অৰিহণা যোগাইছে তাক আমি বিচাৰ কৰি জানো চাব নালাগিব?\nৰাজহুৱা ভেন্সাৰ স্কুলৰ প্ৰতিস্থাৰে তথা পা-পইচাহীন শিক্ষকতাৰে মমৰ দৰে নিজে জ্বলি গলিও জ্ঞানৰ পোহৰেৰে অসম পোহৰোৱা সেই সকল ত্যাগী অসমীয়াৰ চৰণ চুব খুজিছো। ভেন্সাৰৰ যন্ত্ৰণাকো ৰাইজৰ আশীষতে জীৱন পথৰ সাৰথি কৰি লোৱা সকললৈ আপোনাৰো হিয়া ভৰা কৃতজ্ঞতা নজনাবনে?\n← স্বাস্থ্যৰ খুঁটি নাটি” (ডাঃ ভূপেন্দ্ৰ শ‍ইকীয়া)\n“এজন বন্ধুৰ কথাৰে”(দীপচুন চাংমাই) →\nতীৰ্থ-যাত্ৰা- (মানবেন্দ্ৰ কুমাৰ শৰ্মা)\nতাই (আদিত্য ৰঞ্জন দত্ত)\nকিতাপৰ গাঁও – সৌৰভ শৰ্মা


জানুৱাৰী - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n<< জানুৱাৰী >>\nজানুৱাৰী জুলিয়ান তথা গ্ৰেগৰিয়ান পঞ্জিকাৰ প্ৰথম মাহ। ই ৩১ দিন থকা ৭টা মাহৰ অন্যতম। ১ জানুৱাৰী এই মাহৰ প্ৰথম দিন, আৰু এই দিনক নিউ য়েৰ্ছ দে '(নববৰ্ষৰ দিন) বোলা হয়। সাধাৰণতে এই মাহ পৃথিৱীৰ উত্তৰ গোলাৰ্দ্ধৰ (য'ত ই শীত কালৰ দ্বিতীয় মাহ) আতাইতকৈ ঠাণ্ডা মাহ, আৰু দক্ষিণ গোলাৰ্দ্ধৰ (য'ত ই গ্ৰীষ্ম কালৰ দ্বিতীয় মাহ) আতাইতকৈ গৰম মাহ। দক্ষিণ গোলাৰ্দ্ধৰ জানুৱাৰী বতৰৰ দিশৰ পৰা উত্তৰ গোলাৰ্দ্ধৰ জুলাই মাহৰ সৈতে একেই।\nসাধাৰণতে, জানুৱাৰী সেই বাৰতে আৰম্ভ হয়, যি বাৰত অক্টোবৰ আৰম্ভ হয়, পিচে লীপ য়েৰত ই সেই বাৰতে আৰম্ভ হয় যি বাৰত এপ্ৰিল আৰু জুলাই আৰম্ভ হয়। কোনো সাধাৰণ বছৰত, জানুৱাৰী সেই বাৰতে শেষ হয়, যি বাৰত ফেব্ৰুৱাৰী আৰু অক্টোবৰ শেষ হয়, আৰু লীপ য়েৰত, সেই বাৰত শেষ হয় যি বাৰত জুলাই শেষ হয়। প্ৰতি বছৰে, জানুৱাৰী পূৰ্বৰ বছৰৰ মে' আৰম্ভ হোৱা বাৰত আৰম্ভ হয়।\nজানুৱাৰী (লেটিন ভাষাত ইয়ানুৱাৰিয়াছ)ৰ নাম 'আৰম্ভণি'ৰ দেৱতা জানুছৰ নামৰ পৰা লোৱা। এই দেৱতাৰ নাম ৰ'মান বিশ্বাসত পোৱা যায়, যাৰ নাম ইয়ানুৱা, অৰ্থাৎ দুৱাৰৰ পৰা লোৱা। এই মাহক এই নাম হয়টো এই বাবেই দিয়া হ'ল যে ই বছৰৰ দুৱাৰ স্বৰূপ।\nআগতে, ৰ'মান পঞ্জিকাত কেৱল ১০টা মাহ আছিলে, বা বছৰত ৩০৪ দিন। শীতকালক মাহ-বিহীন কাল আখ্যা দিয়া হৈছিলে। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৭১৩ ৰজা নুমা পম্পিলাছে জানুৱাৰী আৰু ফেব্ৰুৱাৰী মাহ যোগ কৰাৰ কথা কোৱা হয়, যাতে বছৰটো চন্দ্ৰীয় পঞ্জিকাৰ সৈতে মিলে (৩৫৪ দিন)। যদিও মাৰ্চক বছৰৰ প্ৰথম মাহ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল, ৪৫০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বত নুমা অথবা ডেছেম্ভিৰ্ছে জানুৱাৰীক বছৰৰ প্ৰথম মাহৰ স্থান দিলে।\nবুৰঞ্জীত এই মাহ ৰ'মান নাম ইয়ানুৱাৰিয়াছ, ছেক্সন নাম ৱুল্ফ মনাথ (কুকুৰনেছিয়া মাহ), ছাৰ্লেমেগ্নেৰ ৱিণ্টাৰ মানথ (শীত মাহ) আদি নামেৰে উল্লেখ আছে। স্লভেনেত এই মাহক পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰছিনেক বোলা হৈছিল, যাৰ অৰ্থ মিলেট ব্ৰেড খোজা, এই কথা প্ৰথম স্কফ্যা ল'কাত লিখা হৈছিল।\n↑ Stabej, Jože (1966). "Ob petstoletnici škofjeloškega zapisa slovenskih imen za mesece" [On the 500th Anniversary of the Škofja Loka Recording of Slovene Month Names]. Loški razgledi (in Slovenian) (Muzejsko društvo Škofja Loka [Museum Society of Škofja Loka]) 13. ISSN 0459-8210.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=জানুৱাৰী&oldid=234925"ৰ পৰা অনা হৈছে\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=39871।


অসমৰ গাঁওবুঢ়ালৈ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ ভিডিঅ’ কল-: সুধিলে, বিহুৰ সময়তে লকডাউন হোৱাৰ বাবে অসমীয়া ৰাইজে খং কৰিছে নেকি ? - Dimpu Baruah\nHome VIRAL NEWS অসমৰ গাঁওবুঢ়ালৈ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ ভিডিঅ’ কল-: সুধিলে, বিহুৰ সময়তে লকডাউন হোৱাৰ বাবে অসমীয়া ৰাইজে খং কৰিছে নেকি ?\nঅসমৰ গাঁওবুঢ়ালৈ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ ভিডিঅ’ কল-: সুধিলে, বিহুৰ সময়তে লকডাউন হোৱাৰ বাবে অসমীয়া ৰাইজে খং কৰিছে নেকি ?\nDATA ONE April 24, 2020 VIRAL NEWS,\nআজি দেশৰ গাওঁবুঢ়া সকলৰ সৈতে প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে বাৰ্তালাপ কৰে । অসমৰো কাছাৰ জিলাৰ এগৰাকী গাঁওবুঢ়াৰ সৈতেও বাৰ্তালাপ কৰে নৰেন্দ্ৰ মোডীয়ে। ৰঞ্জীত সৰকাৰ নামৰ গাঁওবুঢ়াগৰাকীৰ সৈতে বাৰ্তালাপ কৰে নৰেন্দ্ৰ মোদী ডঙৰীয়াই । ভিদিও কল যোগেদি প্ৰধানমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে তেখেতক সোধে যে অসমৰ লোকসকলে বিহুৰ সময়তে লকডাউন হোৱাৰ বাবে খং কৰিছে নেকি ?\nগাঁওবুঢ়াগৰাকীয়ে কয়, এইয়া নিজৰ ভালৰ বাবেই কৰা হৈছে। মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালৰ লগতে মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিছে বুলিও প্ৰধামন্ত্ৰীতক জনায় গাঁওবুঢ়াগৰাকীয়ে।লগতে কয়, আশাকৰ্মী, অংগনৱাড়ীৰ লোকসকলেও ব্যৱস্থা লৈছে।স্থানীয় বিধায়কগৰাকীৰ কথাও কয় গাওঁবুঢ়াগৰাকীয়ে।\nলকডাউন ঘোষণা কৰাৰ বাবে প্ৰধানমন্ত্ৰীক ধন্যবাদো জ্ঞাপন কৰিলে গাওঁবুঢ়াগৰাকীয়ে।\nইয়াৰ লগতে প্ৰধানমন্ত্ৰীয়েও অসমবাসীক অভিনন্দন জ্ঞাপন কৰে।\nWritten by DATA ONE at April 24, 2020


যুক্তৰাজ্য - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nগ্ৰেইট ব্ৰিটেন আৰু উত্তৰ আয়াৰলেণ্ডৰ যুক্তৰাজ্য\nগড চেভ দ্য কুইন"\nযুক্তৰাজ্যৰ অৱস্থান (dark green)\n– ইউৰোপৰ মেপত (light green & dark grey)\n– in ইউৰোপীয় ইউনিয়ন (light green)\n(আৰু বৃহত্তম নগৰ) লণ্ডন\nআৰু ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা\nসংসদীয় সাংবিধানিক ৰাজতন্ত্ৰ\n- ৰাজতন্ত্ৰ দ্বিতীয় এলিজাবেথ\n- প্ৰধানমন্ত্ৰী তেৰেছা মে'\n- ইউনিয়নৰ কাৰ্য ১৭০৭ ১ মে ১৭০৭\n- ইউনিয়নৰ কাৰ্য ১৮০০ ১ জানুৱাৰী ১৮০১\n- এংলো-আয়াৰলেণ্ডীয় সন্ধি ৫ ডিচেম্বৰ ১৯২২\n- মুঠ ২,৪২,৪৯৫ বৰ্গ কিমি (৭৮তম)\n৯৩,৬২৮ বৰ্গ মাইল\n- জলভাগ (%) ১.৩৪ (৩,২৪৯ বৰ্গ কিমি)\n- ২০১৫ আনুমানিক ৬,৪৭,১৬,০০০'"`UNIQ--ref-০০০০০০০৩-QINU`"' (২২তম)\n- ২০১১ লোকপিয়ল ৬,৩১,৮১,৭৭৫'"`UNIQ--ref-০০০০০০০৪-QINU`"' (২২তম)\n- মুঠ $২.৬৭৯ ট্ৰিলিয়ন (৯তম)\n- জনমুৰি $৪১,১৫৯ (২৫তম)\n- মুঠ $২.৮৪৯ ট্ৰিলিয়ন (৫ম)\n- জনমুৰি $৪৩,৭৭১ (১৩তম)\nজিনি সহগ? (২০১৪) 31.6 (৩৩তম)\nমানৱ উন্নয়ন সূচক (২০১৪) 0.907 (১৪তম)\nপাউণ্ড ষ্টাৰ্লিং (£) (GBP)\n- গ্ৰীষ্মকালীন (ডিএছটি) BST (ইউটিচি+1)\nযুক্তৰাজ্য (ইংৰাজী: United Kingdom ইউনাইটেড্ কিংডম্) ইউৰোপীয় মূল ভূখণ্ডৰ উত্তৰ-পশ্চিম উপকূলৰ কাষতে অৱস্থিত এখন স্বাধীন দ্বীপৰাষ্ট্ৰ। ৰাষ্ট্ৰখনৰ চৰকাৰী নাম হ'ল গ্ৰেইট ব্ৰিটেন আৰু উত্তৰ আয়াৰলেণ্ডৰ যুক্তৰাজ্য (ইংৰাজী: The United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland)। ৰাষ্ট্ৰখন চাৰিখন সাংবিধানিক ৰাষ্ট্ৰ: ইংলেণ্ড, স্কটলেণ্ড, ৱেল্ছ আৰু উত্তৰ আয়াৰলেণ্ডৰ সমন্বয়ত গঠিত।\nযুক্তৰাজ্য বহুতো দ্বীপ লৈ গঠিত। দ্বীপসমূহক একেলগে ব্ৰিটিছ দ্বীপপুঞ্জ নামেৰে অভিহিত কৰা হয়। ইয়াৰে সৰ্ববৃহৎ দ্বীপটৌৰ নাম বৃহৎ ব্ৰিটেন বা গ্ৰেইট ব্ৰিটেন। গ্ৰেট ব্ৰিটেনৰ সকলোতকৈ বৃহৎ আৰু জনবহুল অংশটিৰ নাম ইংলেণ্ড, যি দ্বীপটোৰ দক্ষিণ আৰু পূব অংশ গঠন কৰিছে। পশ্চিমে আছে ৱেল্ছ আৰু উত্তৰ অংশত আছে স্কটলেণ্ড। আনহাতে আয়াৰলেণ্ড দ্বীপৰ উত্তৰ-পূব প্ৰান্তত উত্তৰ আয়াৰলেণ্ড অৱস্থিত। আয়াৰলেণ্ড দ্বীপ ব্ৰিটিছ দ্বীপপুঞ্জৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম দ্বীপ। এই দ্বীপৰ অধিকাংশ তথা দক্ষিণ ভাগ জুৰি অৱস্থিত প্ৰজাতন্ত্ৰী আয়াৰলেণ্ড। যুক্তৰাজ্যৰ বাকী অংশক আটলাণ্টিক মহাসাগৰ, উত্তৰ সাগৰ, ইংলিছ চেনেল আৰু আইৰিছ সাগৰে আৱৰি ৰাখিছে। ইয়াৰোপৰি ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যকালৰ সময়ত হস্তগত ১৪টি বহিঃস্থ অঞ্চল এতিয়াও যুক্তৰাজ্যৰ অধীনত আছে। গ্ৰেইট ব্ৰিটেন দ্বীপ চেনেল টানেলৰ মাধ্যমেৰে ফ্ৰান্সৰ সৈতেও সংযুক্ত।\nযুক্তৰাজ্য এখন সাংবিধানিক গণতন্ত্ৰ। ৰাণী দ্বিতীয় এলিজাবেথ ৰাষ্ট্ৰপ্ৰধান। ইয়াত এখন সংসদীয় গণতন্ত্ৰ ব্যৱস্থা বিদ্যমান হৈ আছে। লণ্ডন যুক্তৰাজ্যৰ ৰাজধানী আৰু বৃহত্তম চহৰ; ই ইংলেণ্ডৰ দক্ষিণ-পূব প্ৰান্তত অৱস্থিত।\nভৌগোলিক আকাৰৰ দিশৰ পৰা যুক্তৰাজ্য এখন ক্ষুদ্ৰ ৰাষ্ট্ৰ। উষ্ণ উপসাগৰীয় স্ৰোতৰ প্ৰভাৱৰ ফলত ইয়াৰ জলবায়ু মৃদু আৰু আৰ্দ্ৰ। উত্তৰ অংশত যথেষ্ট শীতৰ প্ৰভাৱ পৰে। বছৰৰ অধিকাংশ সময়তে ইয়াৰ আকাশ মেঘাচ্ছন্ন হৈ থাকে বাবে বৃষ্টিপাতৰ পৰিমাণ অধিক। ইয়াৰ দক্ষিণ আৰু পূবে আছে বিস্তীৰ্ণ সমভূমি; পশ্চিম আৰু উত্তৰে আছে সুউচ্চ পাহাৰ আৰু পৰ্বত।\nআকাৰত সৰু হ'লেও ব্ৰিটেইনৰ জনবসতি ঘন। ইয়াত প্ৰতি বৰ্গকিলোমিটাৰত প্ৰায় ২৫০ লোকে বাস কৰে। ব্ৰিটেইন অৰ্থনৈতিকভাবে অত্যন্ত সমৃদ্ধ, শিল্প আৰু বিজ্ঞানত উন্নত, প্ৰযুক্তিত আধুনিক এখন শান্তিপূৰ্ণ ৰাষ্ট্ৰ। ব্ৰিটেইন ইউৰোপৰ ধনী দেশসমূহৰ এখন আৰু ইয়াৰ জনসাধাৰণৰ জীৱনযাত্ৰাৰ মান বিশ্বৰ অন্যান্য দেশৰ তুলনাত উন্নত।\n↑ "List of declarations made with respect to treaty No. 148". Council of Europe. http://conventions.coe.int/treaty/Commun/ListeDeclarations.asp?CL=ENG&NT=148&VL=1। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 December 2013.\n↑ (PDF) Demographic Yearbook – Table 3: Population by sex, rate of population increase, surface area and density. United Nations Statistics Division. 2012. http://unstats.un.org/unsd/demographic/products/dyb/dyb2012/Table03.pdf। আহৰণ কৰা হৈছে:9August 2015.\n↑ "2011 UK censuses". Office for National Statistics. http://www.ons.gov.uk/ons/guide-method/census/2011/uk-census/index.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 17 December 2012.\n↑ 6.0 6.1 "Report for Selected Countries and Subjects". World Economic Outlook Database. International Monetary Fund. April 2016. http://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2016/01/weodata/weorept.aspx?sy=2014&ey=2021&scsm=1&ssd=1&sort=country&ds=.&br=1&c=112&s=NGDP_R%2CNGDP_RPCH%2CNGDP%2CNGDPD%2CNGDP_D%2CNGDPRPC%2CNGDPPC%2CNGDPDPC%2CNGAP_NPGDP%2CPPPGDP%2CPPPPC%2CPPPSH%2CPPPEX&grp=0&a=&pr.x=91&pr.y=9। আহৰণ কৰা হৈছে: 15 April 2016.\nৰাষ্ট্ৰ প্ৰধান আৰু মন্ত্ৰীপৰিষদ সদস্যবৃন্দ\nযুক্তৰাজ্য বিষয়ে Curlie (DMOZ)-ত থকা তথ্য\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=যুক্তৰাজ্য&oldid=319709"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ২৮ এপ্ৰিল, ২০২২ তাৰিখে ২২:৫৮ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


আই | নীলা চৰাই: অনলাইন অসমীয়া সাহিত্য, কবিতা, গল্প, প্ৰবন্ধ\nJanuary 9, 2012 সম্পাদক 1 Comment কবিতা, কুঁহিশিখা ভূঞা\n[ কুঁহিশিখা ভূঞা ]\nমোক তোমাৰ কোলাত শুবলৈ দিয়া, তোমাৰ আঁচলৰ ছাঁত। আঁতৰ কৰা মোৰ সমস্ত অৱসাদ। চুলিত আঙুলি বুলাই তুলি দিয়া মোক নিদ্রাৰ কোলাত। সঁচাকৈয়ে আই এতিয়া বিচাৰি ফুৰিছোঁ মই অলপ মৰম, অলপ ভালপোৱা।\nসেয়ে পুনৰ শিকিব বিচাৰিছোঁ শৈশৱৰ আদিপাঠ। মাটি-পেঞ্চিল আৰু ফলিখন মোক বিচাৰি দিয়া, শিকাই দিয়া 'অ' আৰু 'ক'ৰ ভাঁজ। মোক গা ধুৱাই দিয়া, কাপোৰ পিন্ধাই দিয়া, ভাত খুৱাই দিয়া, কঁপালত আঁকি দিয়া এটা ডাঙৰ ফোঁট (ক’লা ফোঁটত পাউদাৰ দিবলৈ নাপাহৰিবা আই)। মোৰ স্কুলৰ মোনা, পানীৰ বটল আৰু ছাতিটো দিয়া, আগবঢ়াই দিয়া পদূলিমুখলৈ।\nৰাস্তাৰ বাওঁফালে যাম নে সোঁফালে…! আই, মই কেইবাবাৰো ভুল কৰি ৰাস্তাৰ ওলোটাফালে গৈছোঁ। এতিয়াৰ পৰা মই সদায় বাওঁফালে যাম আৰু ঘূৰি আহি তোমাৰ কোলাত শুম, তুমি মোৰ চুলিত আঙুলি বুলাবা, মই শুনি টোপনি যাম— আমাৰে মইনা শুব এ, বাৰীতে বগৰী ৰুব এ…!\nবিষণ্ণতাৰ এজাক বৰষুণত ৰাতিটো তিতিছে...\nনদী নদী কিছু কথা\nঅৰণ্যময় বাগিচা →\nKobitatu pori bhal lagiche.sheishob kalor horu horu kothabure aair ochorot juwar ichcha jagil.kobitato aaru improve korar thai aache buli mur dharona.


শিক্ষা, তাহানিৰ আৰু আজিৰ: কেলকুলাছৰ আঁত ধৰি - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nলেখক- জিতেন কলিতা\nপ্ৰবন্ধৰ শিৰোনাম দেখিয়েই কাহানিও কেলকুলাছৰ টিকনিডালো দেখি নোপোৱা সকলে হয়তো ভাবিছে, এইটোনো কি জিনিছ? লেখক যিহেতু অংকৰ মাষ্টৰ, সেয়েহে আপোনালোকে চাগৈ বুজিছেই, ইয়াৰ সম্পৰ্ক নিশ্চয় গণিতৰ সৈতেই হ’ব৷ পিছে পাঠকসকল, ভয় খোৱাৰ কোনো কাৰণ নাই৷ দুই-এটা শব্দ সামান্য আখজা লাগিলেও মোৰ কথাখিনি বুজি পাবলৈ হ’লে কেলকুলাছৰ কোনো পাঠ লোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই৷ দৰাচলতে মোৰ কিছু অনুভৱ ব্যক্ত কৰাৰ ই এক অচিলাহে মাথোঁ৷\nপ্ৰায় তিনিটা দশক শিক্ষকতা কৰাৰ পাছত কোনোবাই যদি মোলৈ প্ৰশ্ন কৰে যে গণিতৰ বিভিন্ন শাখাসমূহৰ ভিতৰত কি বিষয়ৰ পাঠদান কৰি আটাইতকৈ বেছি উপভোগ কৰোঁ, মই তপৰাই উত্তৰ দিম, “কেলকুলাছ” (অসমীয়াত কলন গণিত)৷ ইয়াৰ মূলতেই হৈছে বিষয়টোৰ সৌন্দৰ্য্য (গণিতৰ জানো সৌন্দৰ্য্য থাকিব পাৰে? ), সূক্ষ্মতা আৰু পাঠকৰ মনত উৎসুকতা জগাব পৰা ক্ষমতা, যাৰ বাবে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সন্মুখত ইয়াক আকৰ্ষণীয় ৰূপত উপস্থাপন কৰাৰ বহুতো পথ এতিয়াও উন্মুক্ত হৈ আছে৷ পিছে কেলকুলাছৰ ৰসস্বাদন কৰাৰ ক্ষমতা আহৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱাটো মোৰ একান্ত ব্যক্তিগত প্ৰচেষ্টাৰ ফল বুলিহে মই ভাবোঁ৷ ইয়াৰ অংকুৰণ বিষয়টোৰ সৈতে মোৰ প্ৰথম পৰিচয়তে হোৱা নাছিল, কলেজীয়া জীৱন সাং কৰাৰ বহু পিছতহে ই সম্ভৱপৰ হৈছিল৷ ভাৰতবৰ্ষৰ আন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ দৰে মোৰো কেলকুলাছৰ সৈতে যাত্ৰা আৰম্ভ হৈছিল একাদশ শ্ৰেণীত, যি পাছলৈ স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণীলৈকে অব্যাহত আছিল৷ প্ৰথমতে ফলন, সীমা আৰু অবিচ্ছিনতাৰ (কলন গণিত এই ধাৰণা কেইটাৰ ওপৰতেই প্ৰতিষ্ঠিত) গতানুগতিক পথেৰে আগুৱাই আমি কেলকুলাছৰ মূল আধাৰ “অৱকলজ”ত উপনীত হৈছিলোঁ৷ পিছে এই ধাৰণাবোৰ দাঙি ধৰাৰ সময়ত শিক্ষাগুৰুসকলৰ উপস্থাপন শৈলী আছিল প্ৰায়েই অত্যন্ত যান্ত্ৰিক, যাৰ বাবে বিষয়টোৰ প্ৰতি আমাৰ কোনো অনুসন্ধিৎসতাৰ সৃষ্টি হোৱা নাছিল৷ পাঠ্যপুথিৰ অনুশীলনী বিলাক সমাধান কৰি উঠি শেষ পৃষ্ঠাকেইটাত থকা উত্তৰসমূহৰ লগত মিলাই চোৱাৰ মুহূৰ্তকেইটাহে আমাক কেলকুলাছ পঢ়াৰ বাবে উৎসাহিত কৰিছিল৷ সেয়াও আছিল পাঠ্যপুথিত থকা অৱকলজৰ নিৰ্দিষ্ট সূত্ৰসমূহত ফলনৰ মান প্ৰতিষ্ঠাপিত কৰি পোৱা ফলহে৷ শ্ৰেণীকোঠাত অৱকলজৰ ধাৰণাটোৰ চাক্ষুষ প্ৰভাৱৰ (visual effect) ওপৰত কোনো গুৰুত্ব দিয়া হোৱা নাছিল৷\nঅৱকলজৰ চিত্ৰীয় বা জ্যামিতিক ব্যাখ্যাৰ সৈতে আমাৰ প্ৰথম পৰিচয় ঘটিছিল প্ৰাক-বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰথম বাৰ্ষিকত এখন চিত্ৰৰ জৰিয়তে৷ সেইখনত বেঁকাকৈ ওলোমাই থোৱা কেৰাহী এটাৰ তলুৱাখন দেখিবলৈ যেনেকুৱা হ’ব, তেনেকুৱা আকৃতিৰ এডাল বক্ৰক (curve) এডাল সৰলৰেখাই কোনোবা এঠাইত স্পৰ্শ কৰি আছিল (লেখাটোৰ একেবাৰে শেষত তেনে এখন ছবি দেখিবলৈ পাব৷)৷ কিন্তু জ্যামিতিক ব্যাখ্যাৰ প্ৰক্ৰিয়াটোৰ সেই চিত্ৰখনৰ অংকনতেই সমাপ্তি ঘটিছিল৷ আমাৰ শিক্ষাগুৰুসকলে সেই বিশেষ চিত্ৰখনৰ কোনো ব্যাখ্যা আগবঢ়োৱা নাছিল৷ পাছলৈ দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ আমাৰ সমসাময়িক স্নাতকসকলৰ পৰা জানিব পাৰিলোঁ যে তেওঁলোকৰ সৰহভাগৰে অভিজ্ঞতা লেখকতকৈ ভিন্ন নহয়৷ সেই ছবিখন প্ৰথম দেখাৰ কেইবাদশক পাছতহে মই সেই ছবিখনৰ সৈতে কেলকুলাছৰ ইতিহাসৰ কি সম্বন্ধ, তাক অনুধাৱন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিলোঁ৷ সেই সময়ত মোৰ ধাৰণাই নাছিল যে কেলকুলাছৰ সৈতে ইয়াৰ এজন উদ্ভাৱক ছাৰ আইজাক নিউটনৰ ৰোমাঞ্চ আচলতে সেই ছবিখনৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল যেতিয়া তেখেতে কোনো বক্ৰৰ স্পৰ্শক নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ এক নিৰ্ভুল পদ্ধতিৰ সন্ধানত নিমগ্ন আছিল৷ সেই সময়ত তেনে বক্ৰবিলাকক “কুটিল ৰেখা“ (crooked line) বুলি কোৱা হৈছিল৷ এই যে ওপৰত উল্লেখ কৰিছোঁ কেৰাহী আকৃতিৰ বক্ৰডাল, সেইডাল হ’ল প্ৰকৃততে এডাল কুটিল ৰেখা আৰু তাক স্পৰ্শ কৰি থকা সৰলৰেখাডালেই হ’ল স্পৰ্শক৷ ছাত্ৰাৱস্থাত আমি মাথোঁ নিশ্চিত আছিলোঁ যে যদিহে পৰীক্ষাত অৱকলজৰ জ্যামিতিক ব্যাখ্যা সম্পৰ্কে সোধা হয়, তেতিয়াহ’লে পূৰা নম্বৰ পাবলৈ সেই কেৰাহী আৰু সৰলৰেখাৰ চিত্ৰ আঁকিলেই যথেষ্ট৷ হয়তো আমিবোৰ বহু ভয়াতুৰ আছিলোঁ, নতুবা আমাৰ শিক্ষাগুৰু সকল আছিল পৰম বুদ্ধিমান৷ ব্যক্তিত্বৰ আভাৰে আমাক আৱেশিত কৰি চতুৰতাৰে তেওঁলোকে এনে এখন অভেদ্য ঢাল তৈয়াৰ কৰিছিল যাক ভেদ কৰি প্ৰশ্ন সোধাৰ সাহস গোটাবলৈ আমি সক্ষম নহ’লোঁ৷ সেইসময়ত যি সীমিতসংখ্যক পাঠ্যপুথি আৰু প্ৰাসংগিক কিতাপ (reference books) আমাৰ বাবে উপলব্ধ আছিল, সেইবিলাকেও আমি বুজিব পৰাকৈ অতিৰিক্ত ব্যাখ্যা দিব পৰা নাছিল৷\nআগতেই উল্লেখ কৰিছোঁ যে মূলতঃ derivative বা অৱকলজৰ ধৰণাটো লৈয়ে কেলকুলাছৰ ক্ষেত্ৰখন গঢ়ি উঠিছে৷ সহজ ভাষাত ক’বলৈ হ’লে কেলকুলাছ হৈছে নিৰৱচ্ছিন্নভাবে হৈ থকা পৰিৱৰ্তনৰ গাণিতিক অধ্যয়ন, য’ত পৰিৱৰ্তনৰ হাৰ বা অৱকলজে এক উল্লেখযোগ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে৷ দৈনন্দিন জীৱনত বোধকৰোঁ এনে এটা ক্ষেত্ৰ নাই যাৰ অধ্যয়নৰ বাবে কেলকুলাছৰ প্ৰয়োগ এতিয়ালৈকে নোহোৱাকৈ আছে; ইয়াৰ ব্যাপ্তি ৰকেট উৎক্ষেপণৰ পৰা ষ্টক মাৰ্কেটলৈকে সৰ্বত্ৰ বিৰাজমান৷ দুৰ্ভাগ্যজনকভাবে আমাৰ ছাত্ৰাৱস্থাত ই আছিল মাত্ৰ আমাৰ পাঠ্যক্ৰমৰ এটা অংশহে৷ এই বিষয়টোৰ প্ৰতি মোৰ কোনো একাত্মতা বা বিশেষ আকৰ্ষণ নাছিল৷ মোৰ বোধেৰে আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনত ইয়াৰ উপযোগিতা সম্পৰ্কে সামান্য আভাস দি বিষয়টোৰ প্ৰতি আগ্ৰহান্বিত কৰি তোলাত আমাৰ শিক্ষাগুৰু সকলৰ ব্যৰ্থতাই আছিল ইয়াৰ বাবে দায়ী৷ অসমৰ আগশাৰীৰ মহাবিদ্যালয় বজালী কলেজত যোগদান কৰাৰ পিছত প্ৰথমবাৰৰ বাবে বেৰৰ সিটোপাৰে নিজকে আৱিষ্কাৰ কৰিছিলোঁ যে মোৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলৰো কেলকুলাছৰ প্ৰতি থকা মনোভাৱ আছিল তথৈবচ৷\nআমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ জৰ্জ ৱাশ্বিংটন বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰাৰ সময়ছোৱাতহে কেলকুলাছৰ প্ৰতি থকা মোৰ দৃষ্টিভংগীৰ ব্যাপক পৰিৱৰ্তন ঘটিল৷ গণিত বিষয়টো তাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলৰ বাবে এক আতংকতকৈ কোনোগুণে কম নাছিল (ই বোধকৰো সমূহীয়াভাবে আমাৰ ভাৰত মুলুকৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলৰ বাবেও প্ৰযোজ্য)৷ গণিতৰ অংগ হিচাপে কেলকুলাছ তেওঁলোকৰ বাবে আছিল তাতকৈও অধিক ভয়ানক৷ সাধাৰণ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলৰ কেলকুলাছৰ প্ৰতি থকা অহেতুক উদ্বিগ্নতা আৰু ভীতি অনুধাৱন কৰিবলৈ মোৰ বেছিপৰ লগা নাছিল৷ কেলকুলাছ লোৱা ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলক আন ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলে এক বিশেষ দৃষ্টিৰে চাইছিল আৰু তেওঁলোকৰ মেধা আনবিলাকতকৈ অলপ উচ্চস্তৰৰ বুলি গণ্য কৰিছিল৷ আমাৰ দেশত অকল গণিতৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজতহে কেলকুলাছ শিক্ষা আবদ্ধ থকাৰ বিপৰীতে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ভিন ভিন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পাঠ্যক্ৰম অনুযায়ী বিজ্ঞান আৰু অভিযান্ত্ৰিক বিভাগৰ উপৰিও কলা আৰু বাণিজ্য বিভাগৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলৰ বাবেও ই বিশেষভাবে উপলব্ধ৷ সেয়েহে আমাৰ ইয়াত সচৰাচৰ চলি থকা পুথিগত পন্থাৰ বিপৰীতে তাৰ ল’ৰা-ছোৱালীখিনিৰ বাবে ইয়াৰ ব্যৱহাৰিক দিশটোতহে বেছি গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা হয়৷ কাজেই তাৰ পাঠ্যপুথিসমূহো এনেভাবে প্ৰণয়ন কৰা হয় যাতে গণিতৰ সৈতে সম্পৰ্ক নথকা এজন সাধাৰণ লোকেও বিষয়টোৰ মূল ধাৰণাসমূহৰ উপৰিও ইয়াৰ ব্যৱহাৰিক দিশটো সম্পূৰ্ণভাবে বুজি পায়৷ বেছিভাগ বিশ্ববিদ্যালয়ে গণিত মূল বিষয় হিচাপে নথকা সকলৰ বাবে কিছুমান প্ৰাক-কেলকুলাছৰ পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায় যাতে গণিতৰ সম্যক জ্ঞান নাথাকিলেও পাছলৈ কেলকুলাছৰ মূল পাঠ্যক্ৰম অধ্যয়ন কৰাত তেওঁলোকৰ কোনো অসুবিধা নহয়৷ তাত মই ভিন ভিন সময়ত পঢ়ুওৱা কেলকুলাছ পাঠ্যক্ৰমৰ বেছিভাগ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েই আছিল ভৱিষ্যতৰ চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ প্ৰাৰ্থী৷ প্ৰথমতে অলপ আচৰিত হৈছিলো যদিও পিছলৈ গম পালোঁ যে তাৰ বিশ্ববিদ্যালয়সমূহত চিকিৎসা বিজ্ঞান বিভাগত নামভৰ্তি কৰিবলৈ হলে কেলকুলাছকে ধৰি গণিতৰ অন্ততঃ তিনিখন পত্ৰত ৯০% ওপৰত নম্বৰ পোৱাটো বাধ্যতামূলক৷ ইয়াৰ পৰাই চিকিৎসা বিজ্ঞান শিক্ষা আহৰণতো যে গণিত বিষয়টো কিমান গুৰুত্বপূৰ্ণ, তাক অনুমান কৰিব পাৰি৷ তাৰ বিপৰীতে কিন্তু আমাৰ দেশত মেডিকেল প্ৰৱেশ পৰীক্ষাত গণিত বিষয়ক সম্পূৰ্ণৰূপে উপেক্ষা কৰা হৈছে, যাৰবাবে উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰ্যায়ত গণিত বিষয়টো নপঢ়াকৈয়ে চিকিৎসা বিজ্ঞান বিষয়ত নাম ভৰ্তি কৰাটো সম্ভৱপৰ৷ আমাৰ ইয়াত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ প্ৰত্যাশী বেছিভাগ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েই উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত গণিত বিষয়টোক চতুৰ্থ বিষয়লৈ (fourth subject) পৰ্য্যৱসিত কৰে৷ ই অতি পৰিহাসৰ বিষয়৷\nএতিয়া আহিছোঁ আমাৰ কেলকুলাছ শিক্ষাৰ আৰম্ভণিৰ দিনবিলাকত উপলব্ধ পাঠ্যপুথি সমূহলৈ৷ যোৱা তিনিটা দশকত শিক্ষকতাৰ সুবাদতে বিভিন্ন লিখকৰ বহুতো পাঠ্যপুথি অধ্যয়ন কৰাৰ সুযোগ ঘটিল৷ অতীতলৈ ঘূৰি চাই এতিয়া অনুভৱ কৰিছোঁ, আমাৰ ছাত্ৰাৱস্থাত ভাৰতীয় প্ৰকাশন সংস্থাসমূহৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত গণিতৰ বেছিভাগ পাঠ্যপুথিয়েই আছিল বিভিন্ন উৎসৰ পৰা সংগৃহীত সমলৰ এক প্ৰণালীবদ্ধ ৰূপ৷ তাত লিখকসকলৰ শিক্ষকতাৰ ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতাৰ কোনো ছাব নাছিল৷ আনহাতে, আমেৰিকাৰ স্কুল কলেজত পাঠ্যপুথি হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা বেছিভাগ কিতাপেই হৈছে শিক্ষক এজনৰ শ্ৰেণীকোঠাত কৰা পৰিশ্ৰমৰ ফচল৷ বছৰৰ পাছত বছৰ ধৰি শ্ৰেণীৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা টোকাবিলাক পৰিশোধন আৰু সময়ে সময়ে সম্পাদনা কৰাৰ পাছতহে সেইবোৰে কিতাপৰ ৰূপ লয়৷ পাঠ্যপুথিখন পঢ়ি থকাৰ সময়ত আপোনাৰ এনে লাগিব যেন কোনোবাই আপোনাক কাহিনীহে শুনাই আছে৷ বিষয়বস্তুৰ স্বত:স্ফূৰ্ত আৰু স্বচ্ছ বিৱৰণেই তাৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ দখল সম্বন্ধে স্পষ্ট আভাস দিয়ে৷ তাৰ বিপৰীতে, আমাৰ সময়ৰ (আনকি এতিয়াও) বহু শিক্ষকে বছৰৰ পাছত বছৰ ধৰি নতুনকৈ একো সংলগ্ন/উন্নত নকৰাকৈ সেই একেই টোকাসমূহকে বাৰম্বাৰ ব্যৱহাৰ কৰা পৰিলক্ষিত হৈছিল৷ টোকাবহীৰ উৱলি হালধীয়া পৰি যোৱা ৰঙেই আছিল তাৰ জ্বলন্ত প্ৰমাণ৷\nকিন্তু এতিয়া সময় সলনি হ’ল৷ তথ্য বিস্ফোৰণৰ এই যুগত ইণ্টাৰনেট আৰু আন মাধ্যমসমূহৰ দ্বাৰা আজিৰ চাম শিক্ষকে প্ৰযুক্তিৰ ব্যৱহাৰেৰে পৰিৱৰ্তনৰ ঢৌৰ লগত নিজকে খাপ খুৱাবলৈ বাধ্য হৈছে৷ ই আচলতে আজিৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ এক প্ৰকাৰৰ বলপূৰ্বক দাবী, তেওঁলোকে গ্ৰহণ কৰাৰ স্বাৰ্থতে কোনো বস্তু গ্ৰহণ কৰাৰ পক্ষপাতী নহয়৷ প্ৰতিটো ছেগতে আধুনিক শিকাৰুসকল প্ৰশ্নবাণ নিক্ষেপ কৰিবলৈ সাজু আৰু আজিৰ শিক্ষকসকল তাৰ বাবে প্ৰস্তুত থাকিবই লাগিব৷ আমাৰ সময়ৰ শিক্ষকসকলে ছাত্ৰৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিবলৈ কোনো দায়বদ্ধতা প্ৰকাশ কৰা নাছিল আৰু তেওঁলোকক প্ৰশ্ন এৰাই চলাৰ সেই সুযোগ দিয়াৰ বাবে জগৰীয়া আছিলোঁ আমিয়েই৷ নিজে এজন শিক্ষক হিচাপে এতিয়া অনুভৱ কৰিছোঁ, আমাৰ প্ৰজন্মটো শিক্ষকসকলৰ প্ৰতি অত্যধিক শ্ৰদ্ধাশীল আছিল, কেতিয়াবা হয়তো প্ৰয়োজনতকৈ অলপ বেছিকৈয়ে৷ পিছে বৰ্তমানৰ শিক্ষকসকল সিমান ভাগ্যবান নহয়৷ তাৰ বিপৰীতে আজিৰ যুৱ প্ৰজন্মই তেওঁলোকক একো একোজন সুবিধা প্ৰদানকাৰী (facilitator) ৰূপেহে বেছিকৈ গণ্য কৰে, বিশেষকৈ ব্যক্তিগত খণ্ডৰ শিক্ষানুষ্ঠানসমূহত৷ ছাত্ৰ-শিক্ষকৰ সম্বন্ধটো এতিয়া গ্ৰাহক-পৃষ্ঠপোষকৰ নিচিনা হৈছেগৈ৷ আজিৰ ছাত্ৰই বিচাৰে শিক্ষকে তেওঁ শিকোৱা বিষয়টোৰ প্ৰতিটো দিশেই খুঁটি-নাটি মাৰি পঢ়ুৱাওক৷ সি বিষয়টোৰ প্ৰতি তেওঁৰ নিৰ্ভেজাল আগ্ৰহৰ কাৰণেও হ’ব পাৰে নতুবা হ’ব পাৰে তেওঁ ভৰণি ভৰা মাচুলৰ বিপৰীতে সেৱা লাভ কৰাৰ উচ্চ প্ৰত্যাশাৰ বাবে৷\nতথ্যৰ ৰাজপথটো (information highway) এতিয়া শিক্ষক আৰু ছাত্ৰ উভয়ৰে বাবে উন্মুক্ত৷ ই শিক্ষকতা বৃত্তি আৰু ছাত্ৰ-শিক্ষক সম্বন্ধ, দুয়োটাকে এক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে৷ তাহানিৰ আৰু আজিৰ শিক্ষাৰ মাজত এক উল্লেখযোগ্য তফাৎ হ’ল তেতিয়াৰ তুলনাত এতিয়াৰ শিক্ষকে প্ৰতি মুহূৰ্ততে অধিক সচেতন হৈ থাকিব লাগে৷ বহুতে ইয়াক আজিৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ এক এৰাব নোৱাৰা উপজাত বুলি বিবেচনা কৰে যদিও মোৰ বোধেৰে ই এক শুভ লক্ষণ৷ ছাত্ৰৰ প্ৰশ্নৰ চাপত শিক্ষকে এতিয়া পঢ়ুওৱা বিষয়ৰ অতি শেহতীয়া তথ্যসমূহ আহৰণ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছে৷ তদুপৰি আমাৰ সততে দৃষ্টিগোচৰ নোহোৱা কিছুমান দিশো ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে আঙুলিয়াই দিব পাৰে৷ ইয়াৰ ফলত শিক্ষা প্ৰদানৰ মানদণ্ড অধিক উন্নতহে হ’ব বুলি আশা কৰিব পাৰি৷


কিবা এটা হৈছে – দেৱজিত শইকীয়া – ফটাঢোল\nকিবা এটা হৈছে – দেৱজিত শইকীয়া\nডিম্বেশ্বৰে বোলে আজিকালি কাকো ভৰষা কৰিব নোৱাৰা হ’ল অ’৷ আনকি ডাক্তৰকো নোৱাৰি৷ ভোগেশ্বৰৰ মাজতে ডিঙিত বিষ এটা হৈছিল, ডাক্তৰেতো ডাঙৰবিধ হ’ল বুলিয়েই ট্ৰিটমেণ্ট কৰিবলৈ লৈছিল৷ পিছত যেনিবা তোৰ সৌ বাংগালোৰ নে ক’লৈ নিওঁতেহে গম পালে বোলে টনচিল ফাটিবলৈ লৈছিল৷ থোলোকে বোলে কাকনো দেখুৱাইছিল? ডিম্বেশ্বৰে বোলে কলিতা নে কিবা বুলি নতুনকৈ চহৰলৈ এজন আহিছে, তেওঁকে দেখাইছিল হ’বলা৷\nথোলোক বৰ্তাই বোলে মোৰো গাটো ভাল নহয় হাস্পাতাললৈ যাবলগীয়া হৈয়েই আছে৷ ডিম্বেশ্বৰে বোলে তই হস্পিতাললৈ যোৱাতকৈ কোনোবা ডাক্তৰৰ চেম্বাৰতে দেখুৱা, ভালকৈ চাই দিব৷ বৰ্তাইও ভাবিলে কথাটো হওঁতে হয়, হস্পিতালত যি ধৰণৰ বেমাৰীবোৰ য’তে ত’তে পৰি বহি থাকে দেখিলেই বেমাৰ বেছিকৈহে উকায়৷ তাতকৈ চেম্বাৰ বস্তুটো ভাল, বেয়া বেমাৰীও সাজি কাচি আহি যি দৰে লোধোমধুমকৈ বহি থাকে দেখিলেও বেমাৰী যেন নালাগে৷ তাতে যোৱাবাৰ বেমাৰ দেখুৱাবলৈ যোৱা ডাক্তৰজনৰ চেম্বাৰত এগৰাকী মহিলাৰ কাষতে বহিবলৈ পালে, বৰ্তাই নিজৰ নম্বৰ আহোঁতেও উঠি যোৱা নাছিল৷ পিছত চেম্বাৰৰ ল’ৰাজনক কৈ নম্বৰটো নিজে পিছুৱাইহে লৈছিল৷\nদুদিনমানৰ পিছত বিচাৰি খুচৰি কলিতা ডাক্তৰৰ চেম্বাৰৰ নম্বৰ থোলোক বৰ্তাই গোটাই লৈ ডাক্তৰৰ চেম্বাৰৰ নম্বৰটোলৈ পুৱাই কল কৰি নম্বৰ ল’লে৷ 31 নম্বৰ৷ ডাক্তৰক দেখুৱাই দেখুৱাই থোলোক বৰ্তাৰ হেভি এক্সপিৰিয়েঞ্চ হৈ গৈছে, গতিকে মনতে হিচাপ এটা কৰি ল’লে যে এজন ৰোগীক চাৰি, পাঁচ মিনিটকৈ চালেও 31 নম্বৰ পৰিবলৈ 12 মান বাজিবগৈ৷ সেই হিচাপত পাটিচাইকেলখন লৈ 11 বজাত হাটিপিলখানাত থকা কলিতা ডাক্তৰৰ চেম্বাৰ ওলালগৈ৷ ইমানপৰে বোন্দাপৰ দি থকা মানুহবোৰলৈ এবাৰ চকু ফুৰালে৷ হয় দেই, ডাক্তৰৰ চেম্বাৰলৈ আহিলেহে গম পোৱা যায় যে কিমানসোপা বেমাৰীৰে পৃথিৱীখন ঠাহ খাই আছে৷\n“খুড়া, 31 নম্বৰ আপুনি নেকি?”\nধুনীয়া ৰিচিপচনিষ্টগৰাকীৰ খুড়া বুলি সম্বোধন কৰি মতা ধুনীয়া মাতটো শুনি থোলোক বৰ্তাই নিজকে 20 বছৰীয়া যেন অনুভৱ কৰিলে৷ মাতটো শুনিয়েই কেতিয়ানো নিজে ঠিয় হৈ গ’ল বৰ্তাই গমেই নাপালে, ইফালে সিফালে বুকু ফিন্দাই চাই চেকেণ্ডো বিলম্ব নকৰি ৰিচিপচনিষ্টগৰাকীৰ কাষ চাপি আহিল৷\n“এইজন ওলালেই আপুনি সোমাব৷”\nবৰ্তাই তাতেই এঠা লগা দি ৰৈ আগৰ ৰোগীজন ওলোৱালৈ অপেক্ষা কৰিলে৷\nডাক্তৰ : কওকচোন কি হৈছে৷\nথোলোক : চাৰ, মানে প্ৰব্লেম বহুত৷ মানুহজনী ঢুকুৱা চাৰিবছৰমান হ’ল৷ ছোৱালী দুজনী আছিল, যোৱা বহাগত সৰুজনীও বিয়া দি আজৰি হ’লো৷ জোঁৱাই পোৱালীটোৱে মাজে সময়ে আহি খবৰ বাতৰি লৈ যাই বাৰু৷ হ’লেও অকলশৰীয়া মানুহ, বুজিতো পাইছেই ছাৰ…\nডাক্তৰ : অসুবিধাটো কি হৈছে সেইটো কওক৷\nথোলোক : হয়, চাৰ মানে প্ৰব্লেম বুলি ক’বলৈ গ’লে আগতে পেটটো বিষাইছে যেন ভাৱ এটা মনলৈ আহি থাকে, ছোৱালীহতঁক কওঁতে ফুকন ডাক্টৰক দেখুৱাই মেডিচিন এসোপা খালো৷ খাই যেনিবা ভাল পালো৷ কিন্তু মেডিচিনখিনি খোৱাৰ পিছৰেপৰা এলাহ এলাহ লাগি থকা হ’ল, আকৌ ছোৱালীহঁতক ক’লো, সেইবাৰো যেনিবা চহৰত দেখুৱাই ঔষধ অনালো৷ এতিয়া অলপ আৰাম পাইছোঁ৷ মাজতে গাটো দুৰ্বল দুৰ্বল লাগি থকাত মিঠা নোখোৱা বেমাৰটোৱে পালে বুলি পেচাবৰপৰা তেজলৈকে সকলো দেখুৱালো৷ ভুলেই টেষ্ট কৰিলে নে কি নাজানো ৰিপ’ৰ্টবোৰত দেখোন চব ঠিকে আছে বুলিয়েই ক’লে৷\nডাক্টৰ : হেৰি, বৰ্তমান আপোনাৰ কি অসুখ সেইটো কওক৷\nথোলোক : তাকেই কৈ আছোঁ, অকলশৰীয়া মানুহ৷ এইবাৰ কাকো কোৱা নাই, মানে নিজেই আহিছোঁ, কিবা এটা হৈছে বুলি৷ এতিয়া মানে চাৰ মোৰ কেইদিনমানৰপৰা বুকুৰ মাজত বিষ এটা হৈ আছে যেন লাগি থকা হৈছে৷ মই বোলো এপেণ্ডিকচ নহ’লে কিডনিৰে প্ৰব্লেম হৈছে চাগৈ। সেয়ে এই অপাৰেচন চপাৰেচনবোৰ কৰাৰ আগতেই মেডিচিনকে দেখুৱাই লোৱা যাওক বুলি আপোনাৰ তালৈ আহিলো৷\nডাক্তৰ : বিষটো বুকুৰ কোনখিনিত হয়?\nথোলোক : কোনখিনিত ঠিক নহয়, কেতিয়াবা বুকুৰ ঠিক মাজতে হয় যেন লাগে, কেতিয়াবা আকৌ বাওঁফালে হোৱা যেন লাগে, মানে ঠিক এপেণ্ডিকচটোৰ কাষতে৷\nডাক্টৰ : এপেণ্ডিকচ তাত নাথাকে৷ বাৰু মই মেডিচিন লিখি দিছোঁ৷ খাই লৈ এসপ্তাহ চাই লওক৷\nথোলোক : চাৰ অপাৰেচন কৰিবলগীয়াতো নহয়৷\nডাক্তৰ : নাই নালাগে৷ মেডিচিনখিনি ৰেগুলাৰ খাব৷\nখোলোক : মই ৰেগুলাৰ খাওঁ চাৰ, কাগজত সময়মতে লিখি থোৱা থাকে৷ পুৱাই প্ৰেচাৰৰটো, তাৰপিছত গেছৰটো৷ এঘণ্টাৰ পিছত লিভাৰৰ চিৰাপটো৷ আকৌ দুপৰীয়া নাৰ্ভৰ টেবলেটটো, সন্ধিয়া পলিবিয়ন দুচামুচ৷ লগতে ভিটামিনৰ টেবলেটকেইটা৷ এইবোৰ চব টাইমলি খাই থাকো৷ অকলশৰীয়া মানুহ যে, বুজিতো পাইছেই আৰু৷\nডাক্টৰ : বাৰু এইখিনি খাই, এসপ্তাহৰ পিছত দেখুৱাব৷\nথোলোক : চাৰ এপেণ্ডিকচ হোৱাতো কনফাৰ্ম নে? মানে কোনোবাই সুধিলে ক’ব লাগিব যে।\nডাক্টৰ : সেইবোৰ আপুনি জানিব নালাগে৷ মুঠতে এপেণ্ডিকচ নহয়৷\nথোলোক : উৱা, বেমাৰ মোৰ, পইচা দিছোঁ মই, টেবলেট খাম মই। মোৰ কি বেমাৰ হৈছে নাজানিলে কেনেকৈ হ’ব? বাৰু মোৰ কি হৈছে লুকুৱাইছে যে, কিবা ডাঙৰ বেমাৰ হৈছে নেকি?\nডাক্তৰ : নাই তেনেকুৱা একো হোৱা নাই৷ আপুনি চিন্তা কৰিব নালাগে৷ মেডিচিনখিনি খাওক ভাল পাব৷\nথোলোক : চাৰ মানে মনটোৱে মনা নাই, কিবা এটা হৈছে নেকি ভালকৈ চাই কওকচোন৷ একো নাপালে চাৰ লিভাৰৰে কিবা হৈছে বুলি লিখি দিব নেকি?\nডাক্টৰ : এনেই আকৌ কিয় লিখি দিম? আপোনাৰ একো হোৱা নাই৷ মনলৈ ফুৰ্তি আহিবলৈ দুটামান মেডিচিন লিখি দিছো৷ প্ৰকৃততে বেমাৰ হৈছে বুলি মনৰ ভাবত হোৱা বেমাৰহে এইটো৷\nথোলোক : চাৰ টেবলেট খাইনো ক’ত মনলৈ ফুৰ্তি আহিব! ভোগেশ্বৰৰ টনচিল হওঁতে ডাঙৰবিধ হোৱা বুলি সন্দেহ কৰি লিখি দিছিল বুলি শুনিছিলো৷ সেয়েহে আপোনাৰ ওচৰলৈ আহিছিলো৷ সকলোৰে বেমাৰ হয় মোৰহে একো নহয়৷ কিবা এটা হৈছে বুলি ক’লেও অকলশৰীয়া মানুহটোক চাবলৈ মেলিবলৈকে এজনী লাগে বুলি কৈ গাঁৱৰে পুতুলিজনীক আনিম আনিম বুলি অত দিনৰপৰা ভাবি আছোঁ, মৰিবলৈ ধৰা মোৰহে একো এটা নহয়৷ কিবা এটা হৈছে বুলিওটো ক’ব পাৰে…..\n« মোৰ প্ৰথম ফটাপ্ৰেম – গিতাশ্ৰী ফুকন\nসৰু কালৰ লটিঘটি – মন্দিৰা শৰ্মা »\nভাল লাগিল দেবজিত\nহাঃ হাঃ বুঢ়াৰ মন পুতুলীত হে তাৰমানে! কিন্তু বেমাৰী বুঢ়ালৈ আহিব কিয়? পুতুলীৰো গণ্ডগোল আছে মানে?\nমৰিবলৈ ধৰা মোৰহে একো নহয় বুলে😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀\nহাঃ হাঃ বঢ়িয়া\nডেকা ডাক্তৰে একো বুজি নাপালে নো কেনেকৈ হয় বাৰু?\nআই ঐ ..বেমাৰৰ গুৰি ক’ৰবাতহে …পঢ়ি মজা লাগিল..\nYour IP: 42.0.5.230


Shah Rukh Khan sends money for son Aryan: জে'লৰ কেণ্টিনেই ভৰসা! পুত্ৰ আৰিয়ানলৈ কিমান টকা পঠিয়ালে শ্বাহৰুখ-গৌৰীয়ে? aryan-khan-received-money-order-from-family-for-buying-foods-from-jail-canteen-hb– News18 assam\nHome » photogallery » nation »Shah Rukh Khan sends money for son Aryan: জে'লৰ কেণ্টিনেই ভৰসা! পুত্ৰ আৰিয়ানলৈ কিমান টকা পঠিয়ালে শ্বাহৰুখ-গৌৰীয়ে?\nShah Rukh Khan sends money for son Aryan: জে'লৰ কেণ্টিনেই ভৰসা! পুত্ৰ আৰিয়ানলৈ কিমান টকা পঠিয়ালে শ্বাহৰুখ-গৌৰীয়ে?\nচিন্তাত দিন পাৰ কৰিছে শ্বাহৰুখ খান আৰু গৌৰী খানে।\n| October 16, 2021, 10:06 IST\nমুম্বাইৰ আৰ্থাৰ ৰোডৰ জেলৰ পৰাই ভিডিও কল কৰি পিতৃ শ্বাহৰুখ আৰু মাতৃ গৌৰী খানৰ সৈতে কথা পাতিলে ড্ৰাগছ কাণ্ডত ধৃত আৰিয়ান খানে। আৰ্থাৰ জেল কৰ্তৃপক্ষৰ ফালৰ পৰা শুকুৰবাৰে জনোৱা হৈছে এই কথা।\nজেলৰ সূত্ৰৰ পৰা পোৱা খবৰ অনুসৰি, জেল কেণ্টিনৰ পৰাই খাদ্য সংগ্ৰহৰ বাবে পৰিয়ালৰ পৰা ফালৰ পৰা আৰিয়ানলৈ প্ৰেৰণ কৰিছে চাৰে চাৰি হাজাৰ টকা। যোৱা ৩ অক্টোবৰত মুম্বাই উপকূলৰ কাষৰ এটা পাৰ্টীত ড্ৰাগছ সেৱনৰ অভিযোগত গ্ৰেপ্তাৰ হৈছিল আৰিয়ান খান।\nনিয়ম অনুসৰি, জেলত থকা কোনো বন্দীলৈ মানি অৰ্ডাৰ কৰি সৰ্বাধিক চাৰে চাৰি হাজাৰ টকা পঠিয়াব পাৰে। সেই নিয়ম অনুসৰিয়েই আৰিয়ানলৈ এই টকা প্ৰেৰণ কৰা হৈছে।\nটাইমছ অব ইণ্ডিয়াত প্ৰকাশিত এক ৰিপৰ্ট অনুসৰি, আৰ্থাৰ ৰোডৰ জেলৰ কেণ্টিনত পাউৰুটি, ভেলপুৰী, বড়া পাও, চিঙৰা, চিকেন থালী, এগ থালী, মিনাৰেল ৱাটাৰ আৰু ফ্ৰুট জুচ পোৱা যায়।\nআৰিয়ান সহ এই কাণ্ডত গ্ৰেপ্তাৰ হোৱা অন্য পাঁচজনক ইতিমধ্যে আৰ্থাৰ ৰোড জেলৰ কোৱাৰেণ্টাইন বাৰ্কৰ পৰা সাধাৰণ কোঠালৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছে।


Utoo Plus in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Utoo Plus ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nUtoo Plus ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Utoo Plus Benefits & Uses in Assamese- Utoo Plus ar laabh aaru byavaharsamuh\nUtoo Plus ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Utoo Plus Dosage & How to Take in Assamese - Utoo Plus ar paali aaru xeya kenedore lobo\nUtoo Plus ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Utoo Plus Side Effects in Assamese- Utoo Plus ar parshwakriyasamuh\nUtoo Plus সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Utoo Plus Related Warnings in Assamese- Utoo Plus xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Utoo Plusৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Utoo Plus with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Utoo Plus ar gurutor kriya-pratikriya\nUtoo Plus মতভেদসমূহ- Utoo Plus Contraindications in Assamese- Utoo Plus nishedhsamuh\nUtoo Plus ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Utoo Plus in Assamese- Utoo Plus ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Utoo Plus ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Utoo Plus Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Utoo Plus kriya-pratikriya\nUtoo Plus ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Utoo Plus Benefits & Uses in Assamese - Utoo Plus ar laabh aaru byavaharsamuh\nUtoo Plus তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nUtoo Plus ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Utoo Plus Dosage & How to Take in Assamese - Utoo Plus ar paali aaru xeya kenedore lobo\nUtoo Plus-ৰ উপাদানসমূহ - Utoo Plus Active Ingredients in Assamese - Utoo Plus-ar upadaansamuh\nUtoo Plus ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Utoo Plus Side Effects in Assamese - Utoo Plus ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Utoo Plus ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nUtoo Plus সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Utoo Plus Related Warnings in Assamese - Utoo Plus xonkranta xatarkatabanisamuh\nUtoo Plus-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nUtoo Plus ৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত বহুতো ভয়ানক পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া আছে, গতিকে ইয়াক চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে গ্ৰহণ নকৰিব।\nUtoo Plus-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nUtoo Plus গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত স্তন্যপায়ী মহিলাসকলে গম্ভীৰ সমস্যাত ভূগিব পাৰে। গতিকে প্ৰথমে আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ এই ঔষধটো গ্ৰহণ নকৰিব, নহলে এইটো আপোনাৰ বাবে বিপদজনক হব পাৰে।\nবৃক্কত Utoo Plus কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nUtoo Plus গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত বৃক্ক ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nযকৃতত Utoo Plus কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nUtoo Plusৰ কলিজা ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Utoo Plus ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nUtoo Plusএ বৃক্কত ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি যদি তেনেকুৱা প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক আৰু চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে পুনৰ আৰম্ভ কৰক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Utoo Plusৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Utoo Plus with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Utoo Plus ar gurutor kriya-pratikriya\nUtoo Plus তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nUtoo Plus মতভেদসমূহ - Utoo Plus Contraindications in Assamese - Utoo Plus nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Utoo Plus লোৱা অনুচিত যাতে -\nUtoo Plus ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Utoo Plus in Assamese - Utoo Plus ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Utoo Plus-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nUtoo Plusৰে অভ্যাস গঠনৰ কোনো কথাৰ প্ৰতিবেদন পোৱা নাই।\nUtoo Plus লোৱাৰ পিছত আপুনি গা়ড়ী চলাব নালাগে অথবা গধুৰ মেচিন চলাব নালাগে। এয়া বিপজ্জনক হ'ব পাৰে, যিহেতু Utoo Plusয়ে আপোনাক তন্দ্ৰাচ্চন্ন কৰিব পাৰে।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Utoo Plus লোৱা উচিত।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Utoo Plusৰ ব্যৱহাৰ প্ৰভাৱশালী নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Utoo Plus ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Utoo Plus Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Utoo Plus kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Utoo Plusৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Utoo Plusৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কোনো তথ্য নাই, এইবিষয়ত গৱেষণাৰ অভাৱৰ হেতু।\nমদ আৰু Utoo Plusৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nএই বিষয়ত এতিয়ালৈ কোনো গৱেষণা হোৱা নাই। সেয়ে Utoo Plusৰ সৈতে মদ্যাপন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰভাৱক লৈ এতিয়ালৈ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ বিষয়ে জনা হোৱা নাই।


বায়ু সেনাত 'বিষয়া' হিচাপে নিযুক্তিৰ পাছত গৃহভূমিত বিপুল আদৰণি, পাছত হ’ল ৰঙা ঘৰৰ আলহী! - NEWS8 NorthEast\nSTF ৰ অভিযানত জব্দ ১০ লক্ষাধিক টকাৰ হেৰ’ইন, আটক সৰবৰাহকাৰী…\nশিশু শ্ৰমিকৰ ওপৰত অকথ্য নিৰ্যাতন, ছ’চিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল চাঞ্চল্যকৰ ভিডিঅ’, এজনক গ্ৰেপ্তাৰ…\nবিদ্যুতৰ তাঁৰত ওলমি থকা মৃত বাদুলীক লােৰ পাইপেৰে নমাবলৈ গৈ বিদ্যুৎস্পৃষ্ট হৈ জােৱানৰ মৃত্যু\nSSB আৰু বন বিভাগৰ অভিযানত আটক হাতীৰ দাঁত সহ দুটা চোৰাং ব্যৱসায়ী….\nনিৰ্বাচনী আচৰণ বিধি ভংগৰ অভিযোগত মুখ্যমন্ত্ৰী শৰ্মাক সকীয়নি নিৰ্বাচন আয়োগৰ…\nকানাডাৰ নতুন প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰীৰ পদত নিযুক্ত ভাৰতীয় মূলৰ অনিতা আনন্দ…\nচৰকাৰী কৰ্মচাৰীলৈ ভাল খবৰ! মোডী চৰকাৰে আগবঢ়াইছে দিপাৱলীৰ উপহাৰ…\nআতচবাজীৰ দোকানত ভয়ংকৰ অগ্নিকাণ্ড! ৫ গৰাকী নিহত, আহত কেইবাজনো লোক…\nHome/ৰাষ্ট্ৰীয়/বায়ু সেনাত ‘বিষয়া’ হিচাপে নিযুক্তিৰ পাছত গৃহভূমিত বিপুল আদৰণি, পাছত হ’ল ৰঙা ঘৰৰ আলহী!\nবায়ু সেনাত ‘বিষয়া’ হিচাপে নিযুক্তিৰ পাছত গৃহভূমিত বিপুল আদৰণি, পাছত হ’ল ৰঙা ঘৰৰ আলহী!\nনিউজ ডেস্ক। এক আচৰিত ঘটনা। এজন যুৱকে নিযুক্তি লাভ কৰিছিল ভাৰতীয় বায়ু সেনাৰ বিষয়া হিচাপে। তেওঁৰ নিযুক্তিৰ পিছতেই তেওঁক সকলোৱে গাৱঁলৈ জনাইছিল উষ্ম আদৰণি।\nতেওঁৰ বাবে শোভাযাত্ৰাও উলিয়াইছিল স্থানীয় লোকে। কিন্তু তাৰ পিছতেই তেওঁৰ বিৰুদ্ধে ৰুজু হল গোচৰ। আৰক্ষীয়ে কৰিলে তদন্ত। তাৰ পাছত এই যুৱকজন গ’ল ৰঙাঘৰত।\nএই ঘটনা সংঘটিত হয় মধ্য প্ৰদেশৰ হাৰ্দা চহৰত।\nশনিবাৰে এজন আৰক্ষী বিষয়াই জনোৱা অনুসৰি, মধ্য প্ৰদেশৰ হাৰ্দা চহৰত এজন যুৱকে ভাৰতীয় বায়ু সেনা (আইএএফ)ত বিষয়া হিচাপে নিযুক্তি পোৱা বুলি দাবী কৰিছিল। তাৰ কেইদিনমান পিছতেই স্থানীয় আৰক্ষীয়ে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে এটা গোচৰ ৰুজু কৰে। কিয়নো প্ৰতিৰক্ষা বাহিনীয়ে তেওঁক সেৱাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা নাই বুলি স্পষ্ট কৰি দিয়ে।\nঅতিৰিক্ত আৰক্ষী অধীক্ষক (হৰদা) গজেন্দ্ৰ সিং বৰ্ধমানে কয় যে, হৰদাৰ পিলিয়াখাল অঞ্চলৰ বাসিন্দা পিঙ্কেশ কাইথৱাছ নামৰ যুৱকজনৰ বিৰুদ্ধে শুকুৰবাৰে ভাৰতীয় দণ্ডবিধিৰ ধাৰা ৪১৯ (ব্যক্তিত্বৰ দ্বাৰা প্ৰৱঞ্চনা) আৰু ১৭১ (প্ৰৱঞ্চনামূলক অভিপ্ৰায়েৰে এজন ৰাজহুৱা কৰ্মচাৰীয়ে ব্যৱহাৰ কৰা পোছাক পিন্ধা বা টোকেন কঢ়িয়াই নিয়া) ৰ অধীনত এক গোচৰৰ অনুসন্ধান কৰি থকা হৈছে।\nআইএএফত নিযুক্তি পোৱাৰ দাবীৰ পিছত কাইথৱাছক ৩ অক্টোবৰত হাৰ্দা চহৰত উষ্ম আদৰণি জনোৱা হৈছিল। কিছুমান স্থানীয় নেতা আৰু বিশিষ্ট নাগৰিকৰ দ্বাৰা তেওঁ প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল। ইউনিফৰ্ম পিন্ধা যুৱকজনৰ বাবে এটা আদৰণি শোভাযাত্ৰাও উলিওৱা হৈছিল।\nবৰ্ধমানে আৰু কয় যে, “অৱশ্যে আইএএফে তেওঁক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে বুলি অস্বীকাৰ কৰাৰ পিছত তেওঁৰ দাবী মিছা বুলি পৰিগণিত হয়। আমি ফোনযোগে তথ্য পাইছিলো যে কাইথৱাছক আদৰণি জনোৱাৰ বাবে ৩ অক্টোবৰত এক শোভাযাত্ৰা উলিওৱা হৈছিল। তেওঁ দাবী কৰিছিল যে তেওঁক আইএএফত এজন বিষয়া হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছে।”\nতেওঁ কয়, “অনুষ্ঠানটো স্থানীয় বাতৰি কাকতৰ দ্বাৰা ব্যাপকভাৱে সামৰি লোৱা হৈছিল আৰু সামাজিক মাধ্যমত ই যথেষ্ট চৰ্চা হৈছিল আৰু মানুহৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল। তাৰ পিছত আমি নাগপুৰ (মহাৰাষ্ট্ৰ)ৰ পৰা এটা ফোন কল পাইছিলো আৰু পিছত আইএএফৰ পৰা এখন পত্ৰও পাইছিলো যে এই যুৱকজনক কোনো পদত নিযুক্তি দিয়া হোৱা নাছিল আৰু তেওঁ মিছাকৈ ইয়াৰ বিষয়া বুলি দাবী কৰিছিল।”\nতেওঁ লগতে কয়, “আইএএফৰ পৰা পত্ৰ পোৱাৰ পিছত তেওঁৰ বিৰুদ্ধে এটা গোচৰ ৰুজু কৰা হয়। প্ৰত্যক্ষদৰ্শীয়ে কয় যে আদৰণি সমদলটো কাইথৱাছৰ গাঁৱৰ পৰা হাৰ্দাৰ ঘনতাঘাৰলৈ উলিওৱা হৈছিল। য’ত দেশপ্ৰেমমূলক গীত বজোৱা হৈছিল আৰু মানুহে তেওঁক মালাৰে আদৰণি জনাইছিল। অনুষ্ঠানটোক স্থানীয় সংবাদ মাধ্যমৰ দ্বাৰা এক বিস্তৃত কভাৰেজ দিয়া হৈছিল আৰু পিছত তেওঁক কেইবাজনো স্থানীয় নেতাৰ সৈতে ফটো তোলা হৈছিল।”\nদেশক প্ৰতাৰণা! পাকিস্তানৰ হৈ চোৰাংচোৱাগিৰি কৰি গ্ৰেপ্তাৰ BSF জোৱান…\nঅচিনাক্ত বাহনৰ খুন্দাত বাইক আৰােহী যুৱকৰ মৃত্যু\nবিশ্ব বক্সিং চেম্পিয়নশ্বিপৰ প্ৰথমটাে খেলত দুৰ্দান্ত প্ৰদৰ্শনেৰে জয়লাভ শিৱ থাপাৰ\nজনস্বাস্থ্যৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি এইখন চৰকাৰে এবছৰলৈ নিষিদ্ধ পানমছলা আৰু গুটখা…\nৰাজকন্যা কাণ্ডঃ হোটেল তাজ ভিভাণ্টালৈ জাননী দিছপুৰ আৰক্ষীৰ...\nধৰ্ষণৰ অভিযোগত গ্ৰেপ্তাৰ কংগ্ৰেছ বিধায়কৰ পুত্ৰ…\n২৯ নৱেম্বৰৰ পৰা অনুষ্ঠিত হ’ব সংসদৰ শীতকালীন অধিৱেশন…\nশোকাৱহ! বিদ্যালয়ৰ পৰা ঘৰলৈ উভতাৰ সময়ত ১১ কন কন শিক্ষাৰ্থীসহ দ’ খাৱৈত পৰিল বাহন…\nজম্মু-কাশ্মীৰত সন্ত্ৰাসবাদীৰ দ্বাৰা গ্ৰেণেড বিস্ফোৰণ, মহিলাসহ আহত ৬জন…\nIPLত অন্তৰ্ভুক্ত দুটা নতুন দল, লক্ষ্ণৌ আৰু আহমেদাবাদক লৈ মুঠ দলৰ সংখ্যা ১০টালৈ বৃদ্ধি…\nপেট্ৰ’ল-ডিজেলৰ নতুন নিৰিখ জাৰি, গুৱাহাটীত কিমান জানি লওক…


স্কুলৰ সেই দিনটো | Assamese Short Story by Tapan Kr Das\nHomeচুটিগল্প স্কুলৰ সেই দিনটো | Assamese Short Story by Tapan Kr Das\nস্কুলৰ সেই দিনটো\nসচৰাচৰ স্কুল বুলিলেই জ্বৰ উঠে যদিও আজি কিছু সোনকালেই স্কুললৈ বুলি ওলালোঁ । কৃষ্ণক আগতেই কৈ থৈছিলোঁ। সেয়েহে মই সিহঁতৰ ঘৰৰ সন্মুখ পোৱাৰ লগে লগে কৃষ্ণ ওলায়েই আহিল। তেনেকৈয়ে যাত্ৰাপথত সদায় নকৰিবলগীয়া কৰ্মবোৰ কৰি গৈ গৈ এসময়ত স্কুল পালোঁগৈ।\n“কৃষ্ণাৰ্জ্জুন দেখোন আজি বৰ সোনকালে? ”\nসেয়া প্ৰধান শিক্ষক মহোদয়। যিমান পাৰো সিমান নম্ৰভাৱে মৃদু হাঁহি এটা মাৰি ছাৰক সম্ভাষণ জনালোঁ। যদিও মোৰ নাম অৰ্জুন নহয়, তথাপি কৃষ্ণ আৰু মোক একেলগে ছাৰ-বাইদেউসকলে তেনেকৈয়ে মাতে। আমি স্কুলৰ আটাইতকৈ অঘাইটং ল’ৰা বুলিয়ে পৰিচিত।\nআজি গান্ধী জয়ন্তী। সেয়েহে বিদ্যালয়ত এখন সভা অনুষ্ঠিত হ'ব আৰু সেই গতিকে আজি সকলো পাঠদান বাতিল কৰা হৈছে। কিন্তু আজি মহাত্মা গান্ধীৰ জন্ম দিৱসেই নে মৃত্যু দিৱসেই সেয়া আমাৰ দুয়োজনৰ বাবেই এক গভীৰ সাঁথৰ।\nসভা আৰম্ভ হোৱাত আমি দুয়ো ছাৰ বাইদেউহঁতৰ চকুত নপৰিবলৈ ডাঙৰ বকুল জোপাৰ পিছফালে বহিলোঁ। লগত কিন্তু সৰু সৰু শিলগুটি কিছু গোটাই আনিছোঁ। যিহেতু সভাখন গান্ধী জয়ন্তী উপলক্ষে আয়োজন কৰা হৈছে, গতিকে মহামানৱ মহাত্মা গান্ধীৰ জীৱন আৰু আদৰ্শৰ ওপৰতেই ছাৰ বাইদেউহঁতে নিজৰ ভাষণ ডাঙি ধৰিছে। ভাষণ যে ৰসাল হৈছে সেইখিনি বুজাৰ ক্ষমতা মোৰো আছে, যদিও অকণো গুৰুত্ব দিয়া নাই। কিয়নো সেইখিনি সময়ত মই আৰু কৃষ্ণ অন্য ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ মূৰত শিলগুটি দলিয়াই সিহঁতক জোকোৱাতেই ব্যস্ত।\nসময়খিনি ভালদৰেই গৈ আছিল যদিও আমাৰেই দুৰ্ভাগ্য যে শিল এটা গৈ সৰু ছোৱালী এজনীৰ চকুত লাগিল আৰু ছোৱালীজনীয়ে কান্দিবলৈ ধৰিলে। আমাৰ লগতে বহি থকা মানসে আমাৰ কুকৰ্মৰ কথা সকলোৰে আগত সদৰী কৰিলে। উৰহিৰ ওৰ ওলাল। লগে লগে মোৰ বুকু কঁপি উঠিল, কিয়নো ইয়াৰ পিছৰ পৰিস্থিতি কি হ'ব বুজিবলৈ বাকী নাই। কিন্তু মানসৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ লবলৈ মই আৰু কৃষ্ণই একলগে চিঞৰি উঠিলোঁ -\n“আমাৰ লগত সিও আছিল, অ\nসিও আছিল আমাৰ লগত। "\nআৰু ছাৰহঁতেও বৰ বেছি নাভাবি আমাৰ লগতে মানসকো মঞ্চৰ সন্মুখত কাণত ধৰি ঠিয় কৰাই থৈ দিলে। ‘উলুৰ লগত বগৰী পোৰা যোৱা’ ফকৰা যোজনাটিৰ তাৎপৰ্য আজিহে ভালদৰে উপলব্ধি কৰিব পাৰিলোঁ। ভয়তে বুকু কঁপি আছিল যদিও আমাৰ লগত যে মানসো আহিবলগীয়া হ'ল তাতেই অলপ শান্তি লাভ কৰিলোঁ।\nআমি সৃষ্টি কৰা পৰিস্থিতিৰ কাৰণে কিছু সময়ৰ বাবে সভাখন স্থগিত হ’ল যদিও কিছুসময়ৰ পাছত আকৌ আৰম্ভ হ'ল। আগতে কেতিয়াও কোনো ভাষণ মন দি শুনা নাছিলো আৰু এনেকৈ সকলোৰে আগত কাণত ধৰিব লগাও হোৱা নাছিল। লাজ আৰু ভয়ত ৰঙা-চিঙা পৰি মূৰ তুলি চাবলৈ সাহস নহ'ল আৰু সেয়েহে হয়তো মনটো ছাৰৰ ভাষণৰ ফালে গ'ল। অৱশ্যে ভাষণ শুনাৰ বাহিৰে তেতিয়া বেলেগ কৰিবলৈও নাছিল। মন কৰিলোঁ যে সৰু ল'ৰা-ছোৱালীবোৰে আমাৰ ফালে ট ট কৈ চাই আছে।\n“.....সদায় সঁচা কথা কব লাগে। আমি মিছা কথাৰে বেলেগক ঠগিব পাৰোঁ, নহয় জানো? কিন্তু কেতিয়াবা নিজেই নিজকে মিছা কথা কৈ ঠগি পাইছা জানো কোনোবাই ? .... আমাৰ সকলোৰে অন্তৰত এজনকৈ ৰখীয়া থাকে। আমি যেতিয়া কিবা বেয়া কাম কৰোঁ, কোনোবাক মিছা কথা কওঁ তেতিয়াই ৰখীয়াজন সাৰ পায় আৰু আমাক আমনি কৰাত লাগি যায়। ৰখীয়াজনে তেতিয়ালৈকে আমাক আমনি কৰি থাকে যেতিয়ালৈকে আমি স্বেচ্ছাই বা অনিচ্ছাকৃত ভাবে কৰা আমাৰ দোষ বা সঁচা কথাটো স্বীকাৰ নকৰোঁ। ভাবি চাবাচোন সকলোৱে। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকল, শুনিছানে--------? "\nএক মৃদু হাঁহিৰ ৰোল উঠিল। বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল ।\nএক অচিন আৰু গধুৰ অনুভৱেৰে বুকুখন ভৰি পৰিল। ছাৰৰ কথা খিনিয়ে বুকুত খুন্দিয়াবলৈ ধৰিছে। আগতে কথাবোৰ কোনোদিনেই এনেকৈ চিন্তা কৰা নাই। অনুশোচনাৰ জুই যে জ্বলিছে সেয়া সহজেই অনুমেয়। বাৰে বাৰে মানসৰ কথা মনলৈ আহিছে। নিজকে বহু ডাঙৰ অপৰাধী যেন লাগিল।\n“ছাৰ! মই কিবা ক’ব খুজিছোঁ। ”\nভাষণৰ মাজতে ছাৰৰ অনুমতি বিচৰাত সকলো আচৰিত হৈছে। ছাৰে হয়তো মোৰ চলচলীয়া হোৱা চকুজুৰি দেখি অনুমতি দিলে। ইয়াৰ পিছত মোৰ দোষ স্বীকাৰ কৰি মানস যে নিৰ্দোষী সেয়াও ব্যক্ত কৰিলোঁ। লগতে সকলো দোষৰ বাবে ক্ষমা বিচাৰি নিজকে পৰিৱৰ্তন কৰাৰ সংকল্প ললোঁ।\nসেইদিনা বিদ্যালয় ছুটীৰ পিছত ছাৰে আমাক দুয়োজনকে মাতিলে।\n“আজি গান্ধী জয়ন্তী। এই বিশেষ দিনটোত তোমালোকে যে সদ্ভাৱনাৰে পৰিৱৰ্তনৰ সংকল্প লৈছা সেয়া অতিকৈ ভাল কথা। আমি ভাল হওঁ নে বেয়া হওঁ সেয়া আমাৰ হাততেই থাকে।গতিকে চেষ্টাৰ অসাধ্য একো নাই বোলা কথাষাৰো এবাৰ ভাবি চাবা ।\nকাইলৈৰ পৰা ‘কৃষ্ণাৰ্জ্জুন’ক এক নতুন ৰূপত দেখা পাম বুলি আশা কৰিলোঁ। ”\nছাৰৰ কথাবোৰে বুকুত শেলে বিন্ধা দি বিন্ধি আছে। দুয়ো একো কথা নোকোৱাকৈ বিদ্যালয়ৰ জপনাত শুই থকা কুকুৰটোক বহু কষ্টেৰে আওকাণ কৰি ঘৰলৈ বুলি খোজ ললোঁ।\nতপন কুমাৰ দাস\nতাতিবামা আঞ্চলিক উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়


শ্ৰীৰামবিজয় - ৱিকিউৎস\n(ৰাম বিজয়ৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nলেখক: শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ\n॥ নমো ভগৱতে শ্ৰীকৃষ্ণায়॥\nতং শ্ৰীৰাম মহং মহেশবৰদং ৱন্দে সদা সাদৰম্॥ ১॥\nযুষ্মাকং বিতনোতুশং হি ভগৱান শ্ৰীৰমাচন্দ্ৰশ্চিৰম্॥\nনান্দী গীত॥ ৰাগ সুহাই॥ মান একতালি॥\nধ্ৰুং॥ জয় জয় জগজীৱ ৰাম। কয়লো পৰিণাম॥\nপদ॥ যাহে গুণ নাম মুহেগাই। পাপী পৰম পদ পাই॥\nওহি ভৱ তাপ অপাৰা। যাহে স্মৰণে কৰু পাৰা॥\nঅজগৱ ভঞ্জন কাৰী। পাৱল জনক কুমাৰী॥\nনৃপসৱ ছেদল বাণে। কৃষ্ণ কিঙ্কৰে এহু ভাণে॥\n॥ নান্দ্যন্তে সূত্ৰধাৰঃ॥\nঅলমতি বিস্তৰেণ॥ প্ৰথমং মাধৱো মাধৱ ইত্যুক্ত্বা শ্ৰীৰামচন্দ্ৰং প্ৰণম্য সভাসদঃ সম্বোধ্যাহ॥\nভো ভো সামাজিকাঃ! যুয়ং শৃনুতাৱহিতং বুধাঃ।\nশ্ৰীৰাম বিজয় নাম নাটকং মোক্ষসাধকম্॥\n॥ অথ ভটিমা॥\nপাতন পাতক ৰীতি॥\nতাপে পলাৱত প্ৰাণে॥\nজীৱন জানকী কান্ত॥\nকম্পিত জলধিক জীৱ॥\nযুদ্ধে বিধিয়া দশস্কন্ধ॥\nকয়লি পুলু উতপাত॥\nসুৰ নৰ ৰাজা ৰাম॥\nযোহি দেৱকু দেৱা॥\nকলিমল সকলে বিনাশ॥\nহৃদি পঙ্কজে ধৰু ভাই॥\nসোহি শিলা কৰু ৰেখা॥\nডাকি বোলহু ৰাম ৰাম॥\nসূত্ৰ॥ ভো ভো সভাসদ সাধুজন। যে জগতক পৰম ঈশ্বৰ নাৰায়ণ ভূমিক ভাৰ হৰণ নিমত্ত দশৰথে গৃহে অৱতৰল; সোহি ভগৱন্ত শ্ৰীৰামৰূপেঃ ওহি সভামধ্যে প্ৰৱেশ কয়কহু। সীতা বিবাহ বিহাৰ নৃত্য পৰম কৌতুকে কৰব; তাহে সাৱধানে দেখহ, শুনহ।\nপ্ৰথমে লক্ষ্মন সহিত শ্ৰীৰামক প্ৰৱেশ। তদনন্তৰ সখীসৱ সহিত সীতাক প্ৰৱেশ ইতি জ্ঞাত্বা সৰ্ব্বে সাৱধানে স্থীয়তাং।\nপুনঃ সূত্ৰ॥ আহে সঙ্গী কি বাদ্য শুনিয়ে॥\nসঙ্গীবোল॥ সখি, দেৱ-দুন্দভি বাজত,\nআহে দেৱ-দুন্দভি বাজত॥\nসূত্ৰ॥ অঃ শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ মিলল॥\nসসোদৰো ধনুষ্পাণি ৰূপেনা প্ৰতিমো ভুবি॥\nসূত্ৰ॥ আহে সভাসদ। হামু যাকৰ কথা কহৈছি সে শ্ৰীৰাম লক্ষ্মণ সহিতে এ আৱত, এ আৱত।\nগীত॥ ৰাগ সিন্ধুৰা॥ একতালি॥\nধ্ৰুং॥ ভেলি পৰৱেশ পৰমেশ ৰঘুনাথে।\nসঙ্গে সোদৰ শৰ ধনু ধৰি হাতে॥\nপদ॥ শ্যাম ৰুচিৰ চিৰ পীত পৰকাশ।\nপঙ্কজ নয়ন বয়ন মন্দ হাস॥\nহেৰি মুৰুতি মন মনমথ ভোলে॥\nগগণ উজোৰ যৈচন ৰুচি তাৰা॥\nকৃষ্ণ কিঙ্কৰ ওহি শঙ্কৰ বোল॥\nসূত্ৰ॥ ওহি প্ৰকাৰে শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ প্ৰৱেশ কয় এক পাশা হুয়া ৰহল। তদনন্তৰ সীতাক প্ৰৱেশ শুনহ॥\nআহে সঙ্গী, কি বাদ্য বাজত॥\nসঙ্গী বোল॥ আয়ে দেৱ বাদ্য বাজে॥\nসূত্ৰ॥ আঃ জনক নন্দিনী সীতা সখীসৱ সহিত মিলল মিলল॥\nচিন্তয়ন্তী ৰামচন্দ্ৰ চৰণৌ ৰুচিৰাননা॥\nসূত্ৰ॥ হে সামাজিক, সখী মদনমন্থৰা, কণকাৱতী সহিত সে জনকনন্দিনী সীতা ৰামক চৰণ চিন্তি প্ৰৱেশ কয় আৱে, তা দেখহ, শুনহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি বোল॥\nগীত॥ ৰাগ সুহাই॥ একতালি॥\nধ্ৰুং॥ আৱে জনকসূতা কয় পৰৱেশ।\nপেখিয়ে বদন মদন মন ক্লেশ॥\nপদ॥ মাণিক মুকুট কুণ্ডন কৰু কান্তি।\nনীল অলক লোচন চকোৰ॥\nৰামক চৰণ চিন্তিয়ে চিত্ত লাই॥\nৰূপে ভুৱন ভুলে শঙ্কৰে বোল॥\nসূত্ৰ॥ হে সামাজিক লোক। সে জনকনন্দিনী সীতা, সখীসৱ সহিত নৃত্য কৰিয়ে সে জাতিস্মৰ কন্যা, পূৰ্ব জন্মক কথা চিত্তে পৰল। তাহে সুমৰি, পৰি ক্ৰন্দন কয় ৰহল। তাহে পেখি সখী মদনমন্হৰা, সখী কণকাৱতী বাহু মেলি ধৰি পুচত॥\nমদনমন্থৰা কণকাৱতী বোল॥ আহে সখী। তুহু ৰাজনন্দিনী, কোন সম্পত্তি , নাহি থিক। কি নিমিত্ত বাৰম্বাৰ বিলাপ কৰহ। প্ৰাণ সখী, হামাক শপত, তোহাৰ পাৱৰে লাগো, হামাত সত্বৰ কথা কহ।\nসখীভ্যাং বৰ্ণয়ামাস ৰুদতী সূদতী সতী॥\nসূত্ৰ॥ সীতা কতি বেৰি স্বস্থ হয়া, আঞ্চোৰে আখি মুখ মুচি, নিশ্বাস ফোকাৰি সখীসৱক সম্বোধি বচন বোলয়ে লাগল।\nসীতা বোল॥ আহে সখীসৱ। পৰম অভাগীক কি পুচহ। হামু পূৰব জনম ঈশ্বৰ নায়ায়ণক স্বামী ইচ্ছা কয়, অনেক জনম কায় ক্লেশ কৰিয়ে, বহুত বৰিষ তপস্যা কয়লো। তদনন্তৰ আকাশী বাণী শুনলঃ আহে কন্যাঃ তোহোঁ ওহি জনমে স্বামীক ভেট নাহি পাৱবঃ আৱৰ জনমঃ শ্ৰীৰামৰূপে তোহাক বিৱাহ কৰাৱব। ইহা জনি হামু অগণি প্ৰৱেশি প্ৰাণ চাড়ল। আহে সখীসৱ, সে দৈৱবাণীয়ে বিফল ভেল। সে শ্ৰীৰাম স্বামীক চৰণ ওহি জনম ভেট নাহি পাৱলোঁ।\nসূত্ৰ॥ ওহি বুলিতে সীতাক পৰম তাপ উপজল। হা ৰাম স্বামী বুলি মাটি লুটি যৈচে বিলাপ কয়ল, তা দেখহ, শুনহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল॥\nগীত॥ সুহাই॥ তাল জৌতিমান॥ চুটকলা জামান॥\nধ্ৰু॥ বিলপতি মৈথিলী মাই নীৰ নয়ন ঝুৰাই।\nঘন ঘন শ্বাস ফোকাৰত তনু চেতনু নাই॥\nপদ॥ চিৰ বিৰহে দহে দেহা দিশ দেখু আন্ধিয়াৰি।\nৰময়া বিনে মন ঝামৰু পৰু মূৰুচি কুমাৰী॥\nৰাম চৰণে লাগু গতি আৱৰি নাই॥\nসূত্ৰ॥ ঐচন সীতাক বিলাপ দেখিয়ে, সখীসৱ প্ৰবোধ কয় বোলল॥\nসখীসৱ বোল॥ আহে প্ৰাণসখী। সে ভকতক বান্ধৱ, তোহাক দুখ দূৰ কৰব। পূৰব জনমক তোহাক স্বামী অৱশ্যে পাৱব। হে সখী তাপ চাড়হ॥\nসূত্ৰ॥ হে সামাজিক লোক। জনকনন্দিনী সীতা, কিঞ্চিত স্বস্থ হুয়া, সখীসৱ সহিত,এক পাশ হুয়া ৰথল। ৰামক চৰণ চিন্তি, বয়নে হাত চৰাই, অধোমুখ হুয়া ৰহল। তদনন্তৰ ৰাজাক প্ৰৱেশ পেখহ॥\nছত্ৰ চামৰসংযুক্তো ধনুষ্পাণি নৃপোত্তমঃ॥\nগীত॥ ৰাগ কানাড়া॥ পৰিতাল॥\nধ্ৰুং॥ আৱে দশৰথ পৃথিৱীনাথ।\nঢুলে চামৰ ছত্ৰ ধৰু মাথ॥\nপদ॥ দুৰ্জয় বীৰ ধৰি শৰ ছাপ।\nকাম্পে ৰিপু গণ যাহে প্ৰতাপ॥\nযাহে নেহাৰি দূৰ হৱে তাপ॥\nসূত্ৰ॥ ঐচন প্ৰৱেশ কয় ৰাজা দশৰথ পৰম হৰষে বৈঠি ৰহল॥\nআশীৰ্ব্বাদং দদৌ তস্মৈ ৰাজ্ঞে মন্ত্ৰমুদীৰয়ন্॥\nসূত্ৰ॥ তদনন্তৰ ঋষিৰাজ কৌশিক শিষ্য সহিত আসি কহু, ৰাজা দশৰথক আশীৰ্ব্বাদ কয় যে কহল, তা দেখহ, শুনহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল॥\nগীত॥ ৰাগঃ কানাড়া॥ তালঃ পৰিতাল॥\nধ্ৰুং॥ আৱে কৌতুকে কৌশিক চণ্ড।\nমালা মাথে হাতে ধৰু দণ্ড॥\nপদ॥ লাৰয় বাহু হৰিগুণ গাৱে।\nসচকিত ভাৱে চৌদিশে চাৱে॥\nহেৰত কোপে কৈচে যমকাল॥\nসূত্ৰ॥ ঐচন প্ৰৱেশ দিয়ে সে ঋষিৰাজ ৰাজাক আশীৰ্বাদ দেলহ, তাহে দেখহ, শুনহ॥\nচিৰঞ্জীৱ চিৰঞ্জীৱ চিৰঞ্জীৱ জনাধীপ।\nপুত্ৰ পত্নী সমাযুক্তং ভক্তিমান্ ভব মাধৱে॥\nবিশ্বামিত্ৰ বোল॥ হে ৰাজা দশৰথ। তোহো সপৰিবাৰে চিৰঞ্জীব ভৱ॥\nসূত্ৰ॥ দশৰথ বোল॥ হে মুনিৰাজ! তোহাৰি পদ পৰশে হামাৰ অযোধ্যাপুৰী পৱিত্ৰ ভেল। তুৱা দৰশনে হামাৰ জনম সাফল ভেল। মুনি অব কোন প্ৰয়োজন সাধো, হামাক আজ্ঞা কৰহ। সভামধ্যে অঙ্গীকাৰ কয়লো, আজু যে দান মাগহ, তাহেক সত্যে সত্যে দেৱব।\nসূত্ৰ॥ ঋষি ৰাজাক সত্যবাণী শুনি হাসি কৌতুকে উঠি কহু নৃত্য কয়ল। আঃ মনোৰথ সাফল ভেল। ৰাজাক আশীৰ্বাদ কয় বোলল॥\nবিশ্বামিত্ৰ বোল॥ হে নৃপতে! তোহো পৃথিৱীক কল্পতৰু। তোহাৰ ঠাই প্ৰাৰ্থক কবহু বিমুখ নাহি হয়। ইহাক জানো। কিন্তু হামাৰ প্ৰয়োজন শুনহ। হামু সিদ্ধাশ্ৰমত যজ্ঞ আৰম্ভল। তাহেক মাৰীচ সুবাহু দোহো ৰাক্ষস বহুত বিঘিনি আচৰয়। সে যজ্ঞ ৰক্ষা নিমিত্তে তোহাৰ ৰাম লক্ষ্মণ দোহো কুমাৰক হামাৰ সঙ্গে পঠাৱ তবে হামাৰ প্ৰয়োজন সিদ্ধ হয়॥\nতন্নিশম্যাভৱদ্ভীতঃ পপাত মূৰ্চ্ছিতো ভুবি।\nকৰোতি কাতৰং ৰাজা বিধৃতা চৰণৌ মুনেঃ॥\nসূত্ৰ॥ ৰাজা কৌশিকক ঐচন বাণী শুনিয়ে দুৰন্ত চিন্তায়ে পীড়ল। মূৰ্ছিত হৈয়া পৰল। তদনন্তৰে স্বস্থ হুয়া ঋষিক চৰণে ধৰিকহু কাতৰ কয় বোলল॥\nদশৰথ বোল॥ আহে মুনিৰাজ! হামাৰ পুত্ৰ ৰাম লক্ষ্মণ, সে বালক। তাহেক ৰাক্ষসক দিতে চাৱ। শুনি কোন ব্যৱহাৰ। হা হা হে ঋষিৰাজ যজ্ঞ ৰক্ষা নিমিত্ত হামাক নিয়া যাৱ॥\nসূত্ৰ॥ ৰাজাক বচন শুনিয়ে কৌশিক পৰম কোপে ভৰছয়॥\nবিশ্বামিত্ৰ বোল॥ অয়ে পাপী অসত্যবাদী!ৰাম লক্ষ্মণক নাহি পঠাৱব।\nসূত্ৰ॥ ওহি বুলি কোপে কম্পমান হুয়া বেগে চলল। বাহু লাৰিয়ে কোপে দশন চৰ্পয়। ৰাজা আগু হুয়া, ঋষিক চৰণ ধৰিকহু, যৈছে বিলাপ কয়ল, তা দেখহ, শুনহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি বোল॥\nগীত॥ ৰাগঃ সুহাই॥ তালঃ জৌতিমান॥\nধ্ৰুং॥ কৰহু কৰুণা ঋষি সুত দান দেহু।\nকোন মুখে কহব ৰামক তুহু লেহু॥\nপদ॥ নেহবি ৰাম ৰাক্ষস লাগি মাগি।\nআহে অধিক হৃদয়ে দহে আগি॥\nতাহে নাহেৰি ৰহবি নাহি প্ৰাণে॥\nদশৰথ॥ হে ঋষিৰাজ, বালক ৰামক কৈচে ৰাক্ষসক হাতে দিতে চাৱ, ইহা উচিত নহে। বাপ! ৰামক ছাড়ি হামাক নিয়া যাৱ॥\nঋষিবোল॥ অয়ে দশৰথ! তুহু ৰামক চৰিত্ৰ কিছু জানয়ে নাহি। যোগবলে হামু সৱে জানোঃ ওহি ৰামচন্দ্ৰ পৰম ঈশ্বৰ মহাহৰিক অংশে অৱতাৰ, অসুৰ ৰাসক্ষ সব সংহাৰি ভূমিক ভাৰ উদ্ধৰৱ॥ ইহা জানি কিছু চিন্তা নাহি কৰবি। সত্য ৰাখি সত্বৰ ৰাম লক্ষ্মণক হামাৰ সঙ্গে পঠাৱ। .\nসূত্ৰ।। ৰাজা ঋষিক বাণী শুনি কহো কিঞ্চিত স্বস্থ হয় ঋষিক হাতে ৰাম লক্ষ্মণক সমৰ্পি দেলহ। কৌশিক কৌতুকে ৰাজকুমাৰ দুহোঁ সঙ্গে লৈয়া চলল যৈচে, তা দেখহ, শুনহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল॥\nগীত॥ ৰাগঃ কানাড়া॥ তালঃ চুটা॥\nপাচু পাচু চলে লক্ষ্মণ ৰাম॥\nলক্ষ্মণ ৰাম পথহি সব জান॥\nপেখিয়ে তাড়কা বেঢ়ল বাট॥\nকাম্পে কৌশিক পৰিয়ে তৰাসে॥\nশুনিয়ে ৰাম ধৰলি ধনু হাতে॥\nতাড়কা হৃদয়ে কৰু সন্ধান॥\nবজ্ৰপাতে যৈচে লোক তৰাস॥\nসাধু সাধু ৰামক বোলয় কৌশিক॥\nআশ্ৰম পাই আৰম্ভল হোম॥\nচান্দ গিলিতে যচ আৱল ৰাহু॥\nদেখু দেখু দুহুঁ ৰাক্ষস আৱে॥\nশুনিয়ে ৰাম ধৰল ধনু বাণ॥\nউৰল ৰাক্ষস ৰামক বাণে॥\nমাৰিচ পৰল প্ৰাণে লঙ্কাত॥\nকৌতুকে উঠি কহু কৌশিক নাচে॥\nজয় জয় ৰাম কৰ ঘন ৰোল॥\nসূত্ৰ॥ পৰম সন্তোষে কৌশিক ৰামক আশীৰ্বাদ কয়ল॥\nৰঘুকুল কমলালে সূৰ্য্যবংশস্য দেৱ॥\nহৰতি দুৰিত ৰাজিং নাম সংকীৰ্ত্তনে যঃ॥\nস্বজন সুত কূলত্ৰৈৰ্জীৱতু সঃ চিৰায়ুঃ॥\nঋষি বোল॥ ৰঘুকুল কমল প্ৰকাশক সূৰ্য্য ৰামচন্দ্ৰ। হামাৰ আশীৰ্বাদ পত্নী পুত্ৰ সহিত চিৰঞ্জীৱ ভব॥\nসূত্ৰ॥ ওহি বুলি আশীৰ্বাদ তুলসী দেলহ, শ্ৰীৰাম মাথা পাতি লেলহ॥\nঋষি॥ হে বাপ ৰামচন্দ্ৰ! তুহু হামাৰ পৰম উপকাৰী। মাৰীচ সুবাহু ৰাক্ষস মাৰি হামাৰ যজ্ঞ সিদ্ধ কয়ল। তোহাক গুণ সুজয়ে নাহি পাৰি। সপ্ৰতি প্ৰত্যুপকাৰ তোহাক কা কৰব!\nসূত্ৰ॥ ওহি বুলি মনে বিমৰিষ কয় পুনু বোলল॥\nবিশ্বামিত্ৰ বোল॥ আঃ সাধু প্ৰয়োজন মিলল। হে ৰঘুনাথ! আজু জানকীক স্বয়ম্বৰ মিলিছে। হামু জানল, মহেশক ধনু যে গুণ দিতে পাৰয়, সে কন্যা সেহি পাৱে। সে ভুৱনমোহনী ভাগ্যৱতী যব তব গৃহিণী হয়, তবে হামাৰ পৰম আনন্দ মিলয়। হামু যোগবলে সব জানো। সোহি সীতা পূৰ্ব জনমত, বহুত তপ আচৰি, তোহাক স্বামী পাৱল। তাহেক স্মৰিয়ে, ওহি জনম, তোহাৰ চৰণ চিন্তি সৰ্বথা থিক। পৰম বৰহাতুৰ হয়া তোহোক লাগি ৰহৈছে। সে সুন্দৰীক ৰূপ-সম্পত্তি কিছু কহব তাহে শুনহ।\nকণক পুতলি তুল তনু অনুপাম॥\nহেৰিয়া ভ্ৰুৱভঙ্গ ত্ৰিভুবন ভোল॥\nনহয় নিৰিখি কমল জল মাজ॥\nললিত মৃণাল মজত জল পঙ্ক॥\nকণক শলাকা অঙ্গুলি কৰে শোহে॥\nদড়িম্ব নিবিড় বীজ দন্ত পান্তি॥\nনাসা তিলফুল কমলিনী মাই॥\nউৰু কৰিকৰ কটি ডম্বৰুক ঠান॥\nচম্পক পাকৰি আঙুলি কৰু কান্তি॥\nলহু লহু মত্তগজ গমন বিলাস॥\nকোকিলনাদ অমিয়া ঝুৰে বাণী॥\nৰাজ কুমাৰীক বয়স নবীন॥\nচল অবিলম্ব জনকক ঠাম॥\nসীতা ভোলি ভজোক তুৱা পাৱে॥\nডাকি কৰহু নৰ হৰি হৰি ৰোল॥\nসীতায়া ৰূপলাৱণ্যং এবং নিশম্য ৰাঘৱঃ।\nঋষিমাভাষ্য ভগৱান জগাম মিথিলাং প্ৰতি॥\nসূত্ৰ॥ সীতাক ৰূপ-সম্পত্তি শুনিয়ে, ৰামক মনে কিঞ্চিত মদনবিকাৰ উপজল, জানকি বিয়োগ নিমিত্ত নিশ্বাস ফোকাৰি ঋষিক সম্বোধি বোল॥\nশ্ৰীৰাম বোল॥ হে মহামুনিৰাজ! সে মহেশক ধনু, বজ্ৰাধিক কঠিন। হামু বালক। তাহেক গুণ নিতে হামাৰ যোগ্যতা কৈচন হয়। তথাপি তোহাৰি আজ্ঞা পালিতে লগায়। ঋষিৰাজ, জানি সত্বৰ চলহ॥\nসূত্ৰ॥ ওহি বুলি সোদৰ সহিত ঋষিত পাচু শ্ৰীৰাম যৈচে মিথিলাক পয়ান কৰল, তাহে দেখহ, শুনহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি॥\nগীত॥ ৰাগঃমাহুৰ॥ তালঃ॥ জ্যৌতিমান॥\nধ্ৰুং॥ ৰময়া চলে মিথিলা কুলাই\nসোদৰ সঙ্গতি যাই॥\nপদ॥ শুনি ৰমণীক নিকলিক কাহিনী\nচিত্ত মদন বিগাৰি॥\nহৰতু কেশৱ শ্লেশ॥\nসূত্ৰ॥ তদনন্তৰ মিথিলপুৰ পাই ঋষি সোদৰ সহিত শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ ৰাজসভা প্ৰৱেশ কয়ল। জনক কৰ যোৰি উঠিকহু ৰাম-লক্ষ্মণ সহিত বিশ্বামিত্ৰক আসনে বৈঠাই ঋষিক প্ৰণামি তুতি বোলল॥\nজনক বোল॥ হে ঋষিৰাজ, তোহাৰ আগমনে আজু হামাৰ মিথিলাপুৰ পৱিত্ৰ ভেল। মেৰি মহা ভাগ্য মিলল॥\nসূত্ৰ॥ ঋষি আশীৰ্বাদন শ্লোক পঢ়ল॥\nগজবাজিমহৈশ্বৰ্য্য ভাৰ্য্যত্মজ যুতঃসদা॥\nবিশ্বামিত্ৰ বোল॥ হে মহাৰাজ জনক। পত্নী পুত্ৰ সহিত তুহু চিৰকাল সুখী ভৱ। তোহাৰি সৎকাৰে পৰম তুষ্ট ভেলোঁ।\nসূত্ৰ॥ জনক ৰাজা ৰাম লক্ষ্মণক ৰূপ নিৰেখি পৰম আশ্চৰ্য্য হুয়া মুনিত পুচত॥\nজনক বোল॥ হে ঋষিৰাজ, ওহি বালক দেহো অদ্ভুত মধুৰ মূৰুতি দেখি পৰম আনন্দ ভেলোঁ। কাহেৰ কুমাৰ, কিবা দেৱ, কিবা মনুষ্য হামু বুজয়ে নাপাৰি। ওহি সুকুমাৰ দুহুঁ দেখিতে হৃদয় সন্তোষ ভেল॥\nসূত্ৰ॥ তাহে শুনি ঋষি শ্লোক পঢ়ল॥\nদুহিতুস্তৱ সীতায়াঃ স্বয়ম্বৰদিদৃক্ষয়া॥\nকৌশিক ঋষি বোল॥ হে মহাৰাজ! তোহাৰি পৰিচয় নাহি। যে দশৰথ ৰাজা তোহাৰ পৰম মিত্ৰ, তাহাৰ কুমাৰ দুহো, হামাৰ পৰম শিষ্য। আৰা সবাৰ নাম ৰাম লক্ষ্মণ তোহাৰ দুহিতা সীতাৰ স্বয়ম্বৰ দেখিতে ইহা আৱল থিকঃ ইহা জানি সত্বৰে সমাজ পতাই মহেশক ধনু আনহ॥\nসূত্ৰ॥ জনক ৰাজা মহাহৰ্ষে ৰাম লক্ষ্মণক আলিঙ্গি বোলল॥\nজনক বোল॥ অয়ে মণিমন্ত্ৰ, যে নৃসৱ বাসা কৰি ৰহিচে, তাহেক আনি সত্বৰ সমাজ মিলাৱ॥\n[ইতি শ্ৰুত্বা মণিমন্ত্ৰো নিস্ক্ৰান্ত॥ ]\nসখীং সম্প্ৰেগয়ামাস জানকী কণকাৱতীম্॥\nসূত্ৰ॥ তদনন্তৰে, ঢোল, ঢক্কা শঙ্খ, গোমুখ, মৃদু মৃদঙ্গ, তাল, কৰতাল, কাহাল, কোলাহল মহোৎসৱ ৰৱ শুনিয়ে জানকী সখীক সম্বুধি বোলল॥\nজানকী বোল॥ আহে সখী কণকাৱতী কি নিমিত্ত সভাত মহা হৰিষ বাজন শুনিয়ে। কোন ৰাজা আৱলঃ সত্বৰে জানগিয়াঃ হামাক বাম অঙ্গ ফান্দেঃ কোন কুশল সাধে জানয়ে নাহি॥\nযযৌ ৰাজসভাং শাধ্বী সীতাং নত্বাতিসত্বৰম্॥\nসূত্ৰ॥ সীতাক ঐচন আদেশ শুনি কহু, কণকাৱতী, সীতা পাৱে পৰণাম কৰিয়ে, যৈচে চললি, তা দেখহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি বোল॥\nগীত॥ ৰাগঃধনশ্ৰী॥ তালঃএকতালি॥\nধ্ৰুং॥ কৌতুহলে চলে মাই। ৰাম পৰিচয় লাই॥\nকামিনী কণকাৱতী। দেখল ৰঘুপতি॥\nপদ॥ পাৱে সভাক সতী। উদিত নক্ষত্ৰ ৰাজ॥\nপেখি ৰূপ লাৱণু। ভেলি পুলকিত তনু॥\nঝুৰে নহয়নক নীৰ। তনু মন নোহে থিৰ॥\nসূত্ৰ॥ সভাক মধ্যে ৰামক ৰূপ-লাৱণ্য দেখিয়ে পৰম বিস্মিত হুয়া সীতাক আগুগিয়া কণকাৱতী পৰি পৰণামি বোলল॥\nকণকাৱতী বোল॥ আহে প্ৰাণ সখী। তোহাৰ মহোদয় মিলল॥\nসীতা বোল॥ আহে প্ৰাণ সখী। তোহো কি দেখল, কি শুনল, সত্বৰে কহ॥\nকণকাৱতী বোল॥ আহে জনকনন্দিনী! তুহু যাহেৰ বিৰহে প্ৰাণ ছাড়হ সোহি দশৰথ ৰাজাৰ কুমাৰ কৌটি কন্দৰ্প-দৰ্প দলন ৰূপ, শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ তোহাৰি সয়ম্বৰ শুনিয়ে আৱল। তাহে দেখি ৰাজা জনক আনন্দে দুন্দুভি বাজৱল। হে সখী, ৰামক কি আশ্চৰ্য্য মানুষ ৰূপ কি কহবোঁ! এক অঙ্গক লাৱণ্য শত বৰিষে কহিতে নাহি পাৰিঃ তথাপি কিছু কহৈছি তা শুনহ॥\nশুন সখী বচন স্বৰূপ। কি কহব ৰামক ৰূপ॥\nশ্যাম মূৰুতি পীতবাস। ঘনে যৈচে বিজুৰি বিকাশ॥\nমস্তক ছত্ৰক বেশ। নীল আকুঞ্চিত কেশ॥\nৰুচিকৰ কৰ্ণ অতুল। নাসা নীল তিল ফুল॥\nবদন ইন্দু পৰকাশ। অৰুণ অধৰ মন্দহাস॥\nওতিম দশনক পান্তি। মাণিক ঝিকমিক কান্তি॥\nমদনক ধনু ভ্ৰূৱভঙ্গ। ভুজ যুগ বলিত ভুজঙ্গ॥\nনয়ন পঙ্কজ নৱপাতা। কৰতল উতপল ৰাতা॥\nআঙ্গুলি ললিত আমোল। নখচয় চান্দক তুল॥\nসুন্দৰ উদৰ কটিবন্ধ। শোহে সিংহবন্ধ কন্ধ॥\nউৰু কৰি কৰ নিৰপম। চৰণ কমল কোষ শ্যাম॥\nপদতল ৰাতুল কান্তি। ধ্বজ যৱ পঙ্কজ পান্তি॥\nমানুষক ঐচন ৰূপ। নাহি শুনি কহলো স্বৰূপ॥\nনবীন বয়স সুকুমাৰ। ভেলি নাৰায়ণ অৱতাৰ॥\nকিনো ভৈল ভাগ্য তোহাৰি। তুহু নৱ তৰুণী কুমাৰী॥\nবিধি মিলাৱল আনি। তেৰি মনোৰথ জানি॥\nঅব সব পূৰব আশ। বিৰহ দুখ গেল নাশ॥\nপাৱব স্বামীক কোল। কৰ নৰ হৰি হৰি বোল॥\nকণকাৱতী বোল॥ আহে সখী! যৈচন মহাপুৰুষ লক্ষণ দেখল, হামু জানল, ওহি ইশ্বৰৰ নাৰাযণ, শ্ৰীৰাম ৰূপে তোহাৰ বিৱাহ হেতু আৱল। ইহাত কিছু শঙ্কা নাহি কৰবি। সখী! তোহাৰ মনোৰথ সাফল ভেল॥\nমূৰ্চ্ছিতা পতিতা সীতা সুমহাহৰ্ষ ধৰ্ষিতা॥\nসূত্ৰ॥ স্বামীক পৰম চৰিত্ৰ শুনিয়ে সীতা মহা হৰ্ষন্বিতা হৈয়া পড়ল। যৈচে প্ৰেমৰসে মহা আকুল কৈলা, তা দেখহ, শুনহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি বোল॥\nধ্ৰুং॥ স্বামীক চৰিত্ৰ শুনিয়ে কুমাৰী\nকমল নয়নে ঝুৰে বাৰি॥\nপদ॥ ৰামক চৰণ চিত্ত চিৰএ চিন্তিয়ে\nমানস অমিয়া ঝুৰাই॥\nকৃষ্ণ কিঙ্কৰ ওহি বোল॥\nসূত্ৰ॥ সখী কণকাৱতী, মদনমন্থৰা সীতাক ধৰি কহোঁ আঞ্চোৰে অঙ্গ মুছি, প্ৰবোধ বোলয়॥\nকণকাৱতী বোল॥ হে প্ৰাণসখী! তোহো যাহেৰ চৰণ চিন্তি চিৰকাল ৰহৈছ, সে ৰামচন্দ্ৰক বিধি হাতে মিলাৱল।\nমদনমন্থৰা বোল॥ হে সখী! আনন্দ সময়ে তোহো কি নিমিত্ত আকুল ভেলি। হে মাঞি! স্বস্থ হৱ॥\nসূত্ৰ॥ সখী সৱক বাণী শুনি সীতা আকুল তেজি,\nৰামক চৰণ চিন্তিয়ে এক পাশ হুয়া ৰহল॥\nকাৰয়ামাস মহতীং সভামুত্সৱ শোভিতাম্॥\nসূত্ৰ॥ সে ৰাজাসৱ ঐচন বীভৎস ভাৱনা কয় এক পাশ হুয়া সভাত বৈঠল॥\nসূত্ৰ॥ তদনন্তৰ, ৰাজা জনক অভ্যন্তৰ প্ৰৱেশিয়ে, মহেশক অজগৱ ধনু কন্ধে কৰিয়ে, দুহিতা সীতাক বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰে মণ্ডিত কৰিয়ে, সুবৰ্ণ পঙ্কজমালা হাতে দি এ কহু, সখীসৱ সহিত, যৈচন উৎসৱ উৎসুকে সভা প্ৰৱেশ কৰাৱল তাহে দেখহ, শুনহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল।\nসূত্ৰ॥ ৰাজ নন্দিনীক নৱ-যৌৱন ৰূপ-লাৱণ্য নিৰেখি কাম বাণে পীড়ল; অচেতনে মূৰ্চ্ছিত হুয়া পৰল; পুনু চেতন লভিয়ে উঠি কহু,পৰম আকুল ভাৱে, সীতাক কাতৰ কয় বোলল।\nঅন্য ৰাজা বোল॥ হে ৰাজনন্দিনী!মদন হামাৰ মন মৰ্দয়। প্ৰিয়ে! হামাক হস্তে পৰখ!\nকাহু কামে ভুলি বোলয়॥ হামাৰ গৃহে যত মহাদৈ থিক, সৱ তোমাক দাসী কৰি দেৱবঃ। হামু তোহাৰ চৰণক দাস ভেলোঃ হামাৰ আগে খানিক তম্ভিয়ে, কটাক্ষে নিৰেখি প্ৰাণদান দেহ॥\nসূত্ৰ॥ ঐচন কামে মত্তহুয়া ৰাজাসৱ, নানাবিধ বীভৎস ভাৱনা কৰয়ঃ পেখি সীতাক সখী কণকাৱতী, মদনমন্থৰা, চন্দ্ৰমতি সূৰ্য্যপ্ৰভাঃ কাহু ৰাজাক গোৰ মাৰি ভৰচয়ঃ কাহু হাতে পাৱে ঠেঙ্গনা মাৰয়, কাহু বস্ত্ৰ গলে বান্ধিয়ে, দুই তিনি সখীয়ে ধৰিয়ে ঘসাৱেঃ সে সৱ দুখকো নগনয়ঃ তথাপি নৃপকুমাৰীক কাতৰ কয় থিক। অয়ে লোক, হৰি ভকতিহীন, কামাতুৰ পুৰুষৰ দুখ দেখহ জগতক মাতা জনকনন্দিনী, তাহেক জানৱে নাহি ইহা জানি নিৰন্তৰে হৰি বোল॥\nসূত্ৰ॥ হে সামাজিক, ৰাজা সৱক পৰম বীভৎস দেখিয়ে মুনি ৰামক বোল।\nবিশ্বামিত্ৰ বোল॥ হে কৌশল্যানন্দন! তুহু কি নিমিত্তে আপেখি ৰহৈছ। উঠহঃ ওহি ধনুত সত্বৰে গুণ লগাৱ।\nৰামচন্দ্ৰ ঋষিক প্ৰণামি বোলল॥ আহে মুনিৰাজ! হামু বালকঃ ওহি ধনু বজ্ৰাধিক কঠিন। ইহাত গুণ দিতে হামাৰ সামৰ্থ্য কৈচন হোই। তথাপি তোহাৰ আজ্ঞা পালি যত্ন কৰব। যে ধনুত গুণ দিতে মহাৰাজাসৱ নাহি পাৰল, ইহাত হামাৰ কোন লাজ নাহি॥\nসূত্ৰ॥ সে কৃপাময় ৰামচন্দ্ৰ, সীতাক সকৰুণ ভাৱ পেখি তৎকালে লীলায়ে ধনুত গুণ লগাৱলঃ সে ঈশ্বৰ পুৰুষ ৰামচন্দ্ৰ হাসি হাসি অপ্ৰয়াসে, কৰ্ণমানে টানি ধনুত টঙ্কাৰ কৰলঃ ঠাত্কাৰ শৱদে মধ্যখানে ধনু ভাগি পচাৰে ছিড়ল। যৈচন বজ্ৰপাত ভেল তদ্বত্। ৰামক মহামহিমা দেখি, ৰাজাসৱ সচকিত ভেলহ। সীতা ধনুভঙ্গ পেখি আনন্দে মগন হুয়া, যৈচে শ্ৰীৰামক মাথে কুসুমক মালা দিএ স্বামী বুলি বৰল, তা দেখহ, শুনহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি॥\nসূত্ৰ॥ ৰাজসৱক পৰম আন্দোল ৰোল শুনিয়ে, ৰাজনন্দিনী ভয়ে পৰম আকুল ভেলি। জানকী যৈচে স্বামীক লাগি বিলাপ কয় বোল তা দেখহ, শুনহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি॥\nসীতা বোল॥ হাঁ হাঁ বিধি হামাৰ কি কপাল মিলল, হৰি হৰি, ৰাম স্বামী পৰম সুকুমাৰ। নৱীন বয়স। সঙ্গে সোদৰ মাত্ৰ সহায়ঃ ওহি পৰম নিকৰুণ দাৰুণ ৰাজাসৱক কৈছে যুদ্ধে জিনব। হা হা দৈব, বিধি কোন অপৰাধে হামাক বঞ্চল।\nসূত্ৰ॥ ওহি বুলি জানকী যৈচে স্বামীক লাগি বিলাপ কয়ল, আহে সামাজিক লোক, তা দেখহ, শুনহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি বোল॥\nগীত॥ ৰাগঃগৌৰী॥ তালঃবিষম তাল॥\nধ্ৰুং॥ নাই নাই চেতন তনু নয়ন ঝুৰে বাৰি।\nবিলপতি মাই পিউক লাই তাপে পৰি কুমাৰী॥\nপদ॥ বূৰব জনম পুণ্য পৰম পাৱল পহু ওহি।\nবঙ্কিম বিধি হাতক নিধি হৰে অভাগীক মোহি॥\nহৰি হৰি স্মৰে নিশ্বাস ফোকাৰে পহুক মুখ নেহাৰি॥\nপ্ৰাহ প্ৰিয়াং সমাশ্বস্য মাভৈঃ সীতে স্থিতে ময়ি॥\nসূত্ৰ॥ প্ৰিয়াক পৰম সন্তাপ নিৰেখি ৰামচন্দ্ৰ বাহু মেলি প্ৰিয়াক ধৰি কহু আশ্বাস কয় বোলল॥\nৰামচন্দ্ৰ বোল॥ হে প্ৰাণপ্ৰিয়ে, তুহু কাহেক ভয় কৰহ। ওহি ৰাজাসৱ হামাক আগু কোন হয়, যৈচে সিংহক আগুবালেক হৰিণ। হামাক বাণ প্ৰহাৰে এইক্ষণে পলাৱব। তুহু আজু কৌতুকে দেখহ।\nসূত্ৰ॥ ওহি আশ্বাস কৰিয়ে ৰামচন্দ্ৰ ধনুক টঙ্কাৰ কৰিয়ে ৰাজাসৱক বোলল॥\nৰাম বোল॥ অয়ে পাপী ৰাজাসৱ। হামু ধনুভঙ্গ কয় জানকী পাৱল। কি নিমিত্ত ইহাত বিপক্ষ আচৰহ। যত শকতি থিক হামাৰ শকতি বুজহ।\nসূত্ৰ॥ ৰামক বাণী শুনি, নৃপসৱ পৰম আটোপে টঙ্কাৰ কয় বাণ বৰিষল। ৰামচন্দ্ৰ সোহি শৰ সৱ ছেদিয়ে ৰাজসৱক গাৱে গায়ে বাণ প্ৰহাৰি হৃদয় ভেদল। কাহু কাহু ৰাজাক উৰু কৰ কাটি পেহ্লাৱল। কাহুক বাহু কৰ্ণ ছেদল। অপৰ নৃপসৱ পৰম ভয়ে সমৰ ছোড়ি পলাৱল।\nবিৱাহবিধিনা ধীৰো ৰাঘৱায় সূতামদাত্॥\nসূত্ৰ॥ তদনন্তৰ, ৰামচন্দ্ৰক পৰম বিক্ৰম দেখিয়ে, জনক ৰাজাক মনে পৰম আনন্দ ভেলহ। দূত পঠাই ৰাজা দশৰথক অতি সত্বৰে অনাৱল। ৰাজা দশৰথ পুত্ৰক বিক্ৰম সীতাক প্ৰাপ্তি শুনিয়ে, আসি কহু জনকক পৰম কৌতুকে আলিঙ্গি ধৰল। সৈচে নাচয়ে লাগল। ৰাজা জনক বিৱাহক সম্ভাৰ মিলাৱল। বিশ্বামিত্ৰ কুশণ্ডি কৰিয়ে হোম আৰম্ভল॥\nপুলকাঙ্গঃ পপাতোৰ্ব্ব্যাং কামাৰ্ত্তো মূৰ্চ্ছিতো যথা॥\nসূত্ৰ॥ মুখচন্দ্ৰিকা কৰিতে সীতাক ভুৱন মোহন ৰূপ নিৰেখি, ঋষি কামে আতুৰ ভেলহ। হাতক শ্ৰুৱ স্ৰুচ খসি পৰল। শৰীৰ কম্পি মূৰুছি পৰল। তাহে পেখি শিষ্য গালবে প্ৰবোধ বোলল॥\nগালৱ বোল॥ হে গুৰু, তোহাৰ কোন ব্যৱহাৰ, স্বস্থ হৱ, স্বস্থ হৱ।\nতদোদ্বাহবিধৌ তস্মিন্ উত্সৱঃ সুমহানভূত্॥\nসূত্ৰ॥ তদনন্তৰ মুনি চেতন লভিয়ে, বিষ্ণু বিষ্ণু স্মৰি, হাতে শ্ৰুৱ ধিয়ে, বিৱাহক হোম কৰাইতে লাগল। সোহি সময়ে বৰ কন্যাক কেশ এক ঠাম কৰিয়ে পানী ঢালিতে ব্ৰহ্মা-ৰুদ্ৰ-ইন্দ্ৰাদি দেৱতাসৱ, যৈচন আনন্দ মিলাৱল, তা দেখহ, শুনহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nগীত॥ ৰাগঃসুহাই॥ তালঃজৌতিমান॥\nধ্ৰুং॥ ৰঘুনাথ কৌতুকে কৰতু বিৱাহ।\nসুৰপুৰ মিলল উত্সাহ॥\nপদ॥ শম্ভু স্বয়ম্ভু গুণ গাৱে।\nইন্দ্ৰ মৃদঙ্গ ৰঙ্গে বাৱে॥\nবৰিষে কুসুম সুৰ ৰামা।\nপূৰল সব মনকামা॥\nসূত্ৰ॥ ঐচন পৰম মঙ্গল আনন্দে সীতাক বিৱাহ দিয়ে, ৰাজা জনক যত সৰ্বস্ব পাৱল, সৱ ৰামক যৌতুক দেলহ। দশৰথ ৰাজাক বহুত সন্মান কয় অযোধ্যাক লাগি বৰ কন্যা পঠাৱল॥\nততোহতিকৌতুকো ৰামঃপ্ৰিয়য়া সহ সীতয়া।\nসসোদৰো মুদাভ্ৰাজদযোধ্যাম্প্ৰযযৌ পুৰিম্॥\nসূত্ৰ॥ তদনন্তৰ প্ৰিয়া সীতা সসোদৰ সহিত শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ যৈচে অযোধ্যা চলল, হে লোক তা দেখহ, শুনহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি॥\nগীত॥ ৰাগঃতুৰ ভটিৱালী॥ তালঃজৌতিমান॥\nধ্ৰুং॥ কৰতু কৌতুক চলতু ৰময়া ৰমণী সঙ্গহি যাই।\nনীল ঘন যচ বিজুৰি উৰ্জৰ কুঞ্জৰ গমনী মাই॥\nপদ॥ কণক কঙ্কণ ঝণকে ঠমকে কয় লয় লাসা।\nপিউক পেখি মুখ আখি মুদি ৰহু লজ্জিত ইষত্ হাসা॥\nমত্ত মাতঙ্গ সঙ্গে যৈচন তুৰণী কৰিণী আৱে।\nজয় জয় ৰৱ চৌদিশে উতসৱ কৃষ্ণ কিঙ্কৰে গাৱে॥\nততঃ আগত্য তৰসা ভাৰ্গবো ভ্ৰুকুটিমুখঃ।\nস্কন্ধে নিধায় কঠিনং কুঠাৰং ৰামমব্ৰবীত্॥\nসূত্ৰ॥ ঐচন মহোৎসৱে ৰামচন্দ্ৰ সীতায়ে সহিত চলৈচে তদনন্তৰ মহেশ গুৰুক ধনুভঙ্গ শব্দ শুনিয়ে পৰম ক্ৰোধে পৰশুৰাম প্ৰচণ্ড মূৰ্তি হুয়া কন্ধে কুঠাৰ ধৰি কহো ৰহ ৰহ বুলি ৰামচন্দ্ৰক আগবেঢ়ল॥\nপৰশুৰাম বোল॥ অয়ে বেণ্ডসিক পুত্ৰ। মেৰা গুৰুক ধনুভঙ্গ কয় তোহো কাহে যাৱ। পৰশুৰামক কথা তোহো জানয়ে নাহি। হামু একবিংশতিবাৰ ভূমি ভ্ৰমিয়ে সব ক্ষত্ৰিয়ক মুণ্ড মাৰল। সে শোণিতে কুঠাৰ মলিন ভেল। আঃ আজু তোহাৰ কন্ধ ৰুধিৰে পুনু নিকা কৰব॥\nসূত্ৰ॥ ওহি বুলি বাহু কামুৰি পৰম চটি চৰ্প্পটি কৰিয়ে থিক।\nতন্নিশম্যাভৱদ্বীতো বয়াদ্দশৰথো নৃপঃ।\nস্বস্কন্ধে বসনং বধ্বা ভৰ্গৱস্য পদেহপত্॥\nসূত্ৰ॥ পৰশুৰামক ঐচন ক্ৰোধ ভাৱনা পেখি ৰাজা দশৰথ প্ৰাণ অন্তৰীক্ষ ভেল। হা হা সৰ্বনাশ ভেলো বোলি, গলে কাপোৰ বান্ধি, ভাৰ্গৱক পাৱে পৰিচয় অনেক কাতৰ কয়ল॥\nদশৰথ বোল॥ হে পৰশুৰাম প্ৰভু! হামাৰ পুত্ৰ ৰামচন্দ্ৰ বালক মতি। ইহাৰ দোষ মৰ গোঁসাঞি। তোহাৰি চৰণক দাস ভেলো। মাথে খেৰ ধৰো, হামাক পুত্ৰ দান দেহুঁ। যব নাহি ক্ষমা কৰব তব পুত্ৰক ছোড়ি হামাৰ মাথা লেহু॥\nসূত্ৰ॥ ঐচন অনেক কাতৰ কয়ল। তবহু ভাৰগৱে ক্ৰোধে বহুত বোলয়। তাহে পেখি দশৰথ ৰাজা, হৃদয়ে মুঠি হানি বাহুৰি ৰামচন্দ্ৰক গলে বান্ধি ধৰি কহু বোলল॥\nদশৰথ বোল॥ হা পুত্ৰ! অন্তকক হাতে পৰল। তোহাৰি দৰশন আজু পৰিচ্ছেদ ভেল॥\nসূত্ৰ॥ ওহি বুলি দশৰথ বহুত বিলাপ কয়ল॥\nবিলোক্য ভাৰ্গৱং ভীতা সীতা বেপিত মানসা।\nৰুৰোদ পতিমালিঙ্গ্য হাহতোস্মীতিবাদিনী॥\nসূত্ৰ॥ তদনন্তৰ, কালান্তক প্ৰায় পৰশুৰামক নিৰেখি সীতাক শৰীৰ কাম্পে॥\nসীতা বোল॥ হা হা , সকল গুণভাজন স্বামী হামাৰ, আজু কাহেক দেলহু। বিধি বিৰম্বন কি ভেল!\nসূত্ৰ॥ ওহি বুলি স্বামীক আলিঙ্গি ধৰি কহু, যৈচে বিলাপ কয়ল, তাহে দেখহ, শুনহ॥\nগীত॥ ৰাগঃগৌৰী॥ তালঃজ্যোতিমান॥\nধ্ৰুং॥ হৰি হৰি ৰমণী কৰিয়ে পাৰ মাই\nপেখি পৰম পিউ জীৱ যৈচে যায়॥\nপদ॥ পাৱল কত পুণ্যে পহু হামি।\nহাতে হৰয় বিধি নৰ নিধি স্বামী॥\nনীৰ ঝুৰয়ে ফুকাৰয় ঘন শ্বাসা।\nবঙ্ক বিধাতা কয়ল সব নাশা॥\nসন্তাপং প্ৰেক্ষ্য সীতায়াঃ ভক্তয়া ভক্তবত্সলঃ।\nপ্ৰিয়াং প্ৰোবাচ পৰমাং পাণিনা মাৰ্জ্জয়ন্মুখম্॥\nসূত্ৰ॥ ভক্তা সীতাক ঐচন পৰম সন্তপ পেখিএ শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ হাতে প্ৰিয়াক মুখ মোচল। সপ্ৰেম বাণী বুলি আশ্বাস কয়ল॥\nৰাম বোল॥ হে প্ৰিয়ে! ওহি বনবাসী ঋষিক দৰ্প দেখিয়ে তোহাৰি তৰাস মিলল। ওহি হামাকু আগ কোন পতঙ্গ। দেখু, এহি ক্ষণে দুষ্ট দ্বিজক দৰ্প চূৰ্ণ কৰব। হে প্ৰাণ প্ৰিয়ে! আজু কৌতুকে দেখহ ঋষিক মুণ্ড মুণ্ডহো।\nসূত্ৰ॥ তদনন্তৰ পুনৰ্বাৰ দশৰথ দৰ্শনে তৃণ ধৰিয়ে, পৰশুৰামক আগে পৰল॥\nদশৰথ বোল॥ হে ঋষিৰাজ, হামাক পুত্ৰ-দান দেহ। তোহাৰি পাৱৰে লাগু॥\nসূত্ৰ॥ তথাপি পৰশুৰাম দশন চৰ্পিয়ে ৰাজাক তৰ্জয়। আপুন কুঠাৰক ধিক্কাৰ কয় বোলল॥\nপৰশুৰাম বোল॥ অয়ে কুঠাৰ! ৰেণুকা মাৱক কন্ধ ছেদিতে তুহু পাৰল। আজু দশৰথ কুমাৰক প্ৰতি তুহু অতি শান্ত ভেলি। আঃ আজু তব তোহাৰ ধিক্কাৰ, হামাৰ ধিক্কাৰ থিক।\nসূত্ৰ॥ ওহি বুলি কুঠাৰ তুলি শ্ৰীৰামক নেৰেখি, বাহুত কামোৰ দেলহ। মাথা ঝঙ্কাৰি কুঠাৰ উৰ্দ্ধক খেপিয়ে পুনু লুম্ফি ধৰি ধৰি কহু কুঠাৰক নিৰেখি বাহুত কামোৰ দেলহ, শৰীৰ কাম্পে।\nবিশ্বামিত্ৰস্তদাগত্য ভাৰ্গৱং প্ৰাহ কোপতঃ।\nঅৰে দ্বিজ কুলাঙ্গাৰ মত্শিষ্যং হন্তুমিচ্ছসি॥\nবিশ্বামিত্ৰ বোল॥ অয়ে-দুষ্ট দ্বিজাধম! হামাৰ পৰম শিষ্য ৰামচন্দ্ৰ। আহেক বধোদ্যম তুহু ভেলিঃ অয়ে যত শকতি থিক, আজু হামাক যুদ্ধ দেহু। তোহাৰ দৰ্প চুৰ কৰব।\nসূত্ৰ॥ পৰশুৰাম মহা কোপে দণ্ড ধৰল বিশ্বামিত্ৰো দণ্ড ধাৱলঃ দুহুঁ দণ্ড প্ৰাহৰক চোটে চূৰ ভেল। তদনন্তৰ চয়ড়ি ধৰিয়ে যুদ্ধ কয়ল। প্ৰাহৰ চোটে দুহুঁ চয়ড়ি চিৰি পৰলঃ তদনন্তৰ বাহু যুদ্ধ কয়ল। দুহুঁ দোহাক ধৰিয়ে পৰি বাগৰয়। দুহুঁ ঋষিক পৰিধান চৰ্ম খসি পৰিল। বিষ্ণুক অংশ অজয় বীৰ্য পৰশুৰাম, তাহেৰ পৰাক্ৰম সহিতে নাপাৰি, বিশ্বামিত্ৰ ভঙ্গ মানি, প্ৰাণৰক্ষা কৰি পলাৱলঃ পৰশুৰাম পুনৰ্বাৰ কুঠাৰ তুলি শ্ৰীৰামক গৰ্জয়॥\nলক্ষ্মণঃ প্ৰেক্ষ্য তদূৰ্পং ৰামমাহ সকোপতঃ।\nআজ্ঞাপয় বধে চাস্য দুৰ্জ্জনস্যাততায়িনঃ॥\nসূত্ৰ॥ ঋষিক পৰম দৰ্প দেখিয়ে, লক্ষ্মণ কোপে বস্ত্ৰ কাচি কহু, ৰামক প্ৰণাম কয় বোলল॥\nলক্ষ্মণ বোল॥ হে ৰঘুনাথ ওহি আততায়ী দুষ্ট দ্বিজক বধে কোন দোষ থিক। হামাক আজ্ঞা কৰহ। আহেক প্ৰাণ চোৰাঞো।\nসূত্ৰ॥ ওহি বুলি ধনুক টঙ্কাৰি ঋষিক সন্মুখ হোই লক্ষ্মণ দশৰথক বোলল॥\nলক্ষ্ণণ বোল॥ হে পিতা, ওহি ক্ষত্ৰিয় ঘাতকী, পৰম পাতকীক কত কাতৰ কৰৈচ,, সত্বৰ অন্তৰ হৱ, আহেৰ মুণ্ড মাৰো॥\nসূত্ৰ॥ তাহে পেখি ৰাম হাসি হাসি লক্ষ্মণক পাচু কয় বোলল॥\nৰাম বোল॥ অহে ভেয়াই, তুহু বালক! ৰহ ৰহ। ওহি দুষ্ট দ্বিজক হামু দণ্ড কৰবোঃ তুহু সুখে যুদ্ধ দেখহ॥\nতিষ্ঠ তিষ্ঠেতি তম্প্ৰাহ নয়াম্যদ্য যমালয়ম্॥\nসূত্ৰ॥ শাৰঙ্গ টঙ্কাৰ কয়কহু শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ পৰশুৰামক সন্মুখ হুয়া বোলল॥\nৰামচন্দ্ৰ বোল॥ অয়ে দুষ্ট দ্বিজাধম! ক্ষত্ৰিয় সৱ মাৰি তুহু গৰৱ কৰৈচ। তোহাৰ মাতা ৰেণুকাক কাটি পাপ আচৰল। সোহি কথা কহিয়া কি হামাক ভিতি দেখাৱঃ ৰহ, ৰহ, আজু তুহু যমপুৰ দেখবঃ যত শকতি থিক হামাক সমুখ হুয়া ৰহ॥\nসূত্ৰ॥ আহে সামাজিক! শ্ৰীৰামক ধনুক টঙ্কাৰে পৰশুৰাম হৃদয় বিদাৰল। পৰম তৰাসে সৱ শৰীৰ কাম্পে। হাতক পৰশু খসি পড়ল। প্ৰাণক কাতৰে যৈচে পলাৱল, আহে লোক তা দেখহ শুনহ নিৰন্তৰে হৰি বো॥\nগীত॥ ৰাগঃকানাড়া॥ তালঃ জ্যোতিমান॥\nধাৱে ধৰি শাৰঙ্গ ৰঘুনাথা। তাৰসে ঋষিক কম্পয় পাৱ হাত॥\nপৰশুখসল দূৰ ভেল ৰাগ। পৰল দণ্ডৱতে ৰামক আগ॥\nৰাখহু তোহাৰি অংশ হামু ৰাম। দশন ধৰু খেৰকৰোৰ পৰিণাম॥\nসূত্ৰ॥ পৰশুৰাম শ্ৰীৰামক আগে পৰিয়ে বহুত কাতৰ কয় বোলল॥\nপৰশুৰাম বোল॥ হে প্ৰভু শ্ৰীৰাম। তুহু পৰম ঈশ্বৰ। হামু তোহাৰি অংশ। ইহা নাজানি দৰ্প কয়লো। হামাৰ দোষ মৰষ গোঁসাঞী॥\nসূত্ৰ॥ ভাৰ্গৱক কাতৰ পেখি লক্ষ্মণ-সীতা দুহুঁ বহুত হাস্য কয়ল। শ্ৰীৰাম বিহসি বোল॥\nশ্ৰীৰাম বোল॥ হে ভৃগুপতি ৰাম। হামাৰ পৰম অমোঘ বাণ তোহাৰি বধ নিমিত্ত উদ্যত ভেল। ইহাক সম্বৰণ কৰিতে নপাৰি।\nসূত্ৰ॥ ওহি বুলি বাণ আকৰ্ণ পূৰল। পৰশুৰাম দশনে খেৰ লৈয়া তৰাসে পৰি কাম্পে।\nপৰশুৰাম বোল॥ হে স্বামী! তোহাৰ ধৰ্মক পুত্ৰ ভেলো। হামাক প্ৰাণ দান দেহুঁ।\nশ্ৰীৰাম বিহসি বোল॥ এয়ে ভাৰগৱ! তুহু নিৰ্ভয়ে ৰহু। তোহাৰি জীৱ ৰাখল। কিন্তু হামাৰ বাণ ব্যৰ্থ নোহে। তোহাৰি স্বৰ্গপদ চেদ কৰহোঁ।\nসূত্ৰ॥ ওহি বুলি শ্ৰীৰাম গগণক লাগি বাণ ক্ষেপল॥ পৰশুৰাম শ্ৰীৰাম আলিঙ্গি বোলল॥\nপৰশুৰাম বোল॥ হে বাপ, তোহাৰি প্ৰাসাদে আজু প্ৰাণ ৰহল। আঃ পুনৰ্বাৰ উপজল॥\nসূত্ৰ॥ ওহি বুলি পৰশুৰামপোবনে প্ৰৱেশল॥\nনিৰ্জিত্য ভাৰ্গৱং ৰামং প্ৰিয়ায়া সহ ৰাঘৱঃ।\nপুৰীং অযোধ্যামাৱিশ্বত্ মাতৃভিঃ সম্প্ৰৱেশিতঃ॥\nসূত্ৰ॥ হে সামাজিক! ভাৰ্গৱক জিনিয়ে শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ প্ৰিয়ায়ে সহিতে অযোধ্যাপুৰ প্ৰৱেশল। ৰামক মাতা কৌশল্যা শ্ৰীৰামক বিজয় বাত শুনিয়ে, অনেক স্ত্ৰীসৱ সহিত, পৰম মঙ্গল গীত আনন্দে বাজনা বজাই, বৰ কন্যাক হাত এক ঠাম ধৰি কহু, মহোৎসৱে, গৃহ প্ৰৱেশ কৰাৱল। আসনে বৈঠাই ৰামক সীতাক মাথে দুৰ্বাক্ষত সিঞ্চাৰি আশীৰ্বাদ কয় কহো পৰম উৎসুকে কৌশল্যা আনন্দে নৃত্য কয়লঃ ৰামক ঐচন বিৱাহ মহোৎসৱ সম্পূৰ্ণ ভেল॥\nভৃশ্ং হৃষ্টমনা ৰামঃ সম্প্ৰাপ্য পৰমাংপ্ৰিয়াম্।\nতয়া কুৰ্ব্বন কামকেলিং ৰেমে মণিময়ে গৃহে॥\nসূত্ৰ॥ ত্ৰিভুৱন মোহিনী পদুমিনী জানকী সীতাক লভি কহু, শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ আনন্দে মগন হয়া মণিময় মন্দিৰে প্ৰৱেশিয়ে, সীতায়ে সহিত, যৈচন পৰম কামকেলি কয় ৰহল, তা দেখহ, শুনহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি॥\nগীত॥ ৰাগঃ কল্যাণ॥ তালঃ খৰমান॥\nধ্ৰুং॥ এ কৰু ৰময়া কৰু ৰময়া ৰস কেলি।\nকাঞ্চুৰ চোৰ ফোৰ কুচ চুসূক\nৰতি কৌতুক কৰাৱলি॥\nপদ॥ নৱ বধু ধৰিয়ে অধৰ মধু ধঞ্চল\nলোচন মুদি ৰহু মাই।\nকৰত সুৰত মত্ত মাতঙ্গ গামিনী\nকামিনী যামিনী যাই॥\nচঞ্চৰ চিকুৰ নিকৰ কৰ কঙ্কণ\nঝণকিত ৰতনকু মালা।\nশ্ৰমজল বিন্দু ইন্দু মুহ শোহে\nমোহে পৰল বৰ মালা॥\nপৰম ৰসিক গুৰু শ্ৰী শুক্লধ্বজ\nৰাজা নৃপতি প্ৰধানা।\nজয়তু জয়তু নিত্য ঈশ্বৰ কৃষ্ণক\nকেলি লীলা ৰস জানা॥\nসূত্ৰ॥ ঐচন পৰম কামৰস কেলি কয় সীতাক মনোৰথ পূৰি ৰামচন্দ্ৰ অনুদিনে আনন্দ মন্দিৰে ৰহল॥\nশ্ৰীৰাম বিজান্নাম নাটকং পূৰ্ণতাঙ্গতম্।\nশ্ৰীকৃষ্ণ পাদপদ্মস্য প্ৰসাদেন সুনিষিশ্চতম্॥\nসূত্ৰ॥ শ্ৰীকৃষ্ণ পাদপদ্ম প্ৰাসদত ৰামবিজয় নাম নাটক সম্পূৰ্ণ ভেল॥\nমুক্তি মঙ্গল বক্তব্যং॥ (মুক্তিমঙ্গল)॥ ভটিমা\nজয় জয় ঈশ্বৰ ৰাঘৱ ৰাম।\nপূৰল যো জানকী মনকাম॥\nজগ জন জীৱন সোহি মুৰাৰি।\nমুকুতি মঙ্গল কৰতু তোহাৰি॥\nযোহি পালি পিতাকেৰি আশ।\nসীতা সহিতে খপল বনবাস॥\nসাধল যজ্ঞ যো ৰাকচ মাৰি।\nসোহি কৰতু নিত্য মুকুতি তোহাৰি॥\nবালী ঘালি যো সুগ্ৰীৱক পাট।\nদেলহ,- যো লৈয়া বানৰক ঠাট॥\nবান্ধল সেতু পয়োধিক বাৰি।\nঠাটে চৌদিশ বেঢ়ল লঙ্কা।\nৰাকচ লোক মিলাৱলি শঙ্কা॥\nছেদল যো ৰাকচ কেৰি মাথ।\nমুকুতি কৰতু সোহি ৰঘুনাথ॥\nআৱল সঙ্গে বানৰক ঠাট।\nৰাজা ভেলি অযোধ্যাক পাট॥\nযো জানেকী মন পূৰল মুৰাৰি।\nৰামক পৰম ভকতি ৰস জানা।\nশ্ৰীশুক্লধ্বব্জ নৃপতি প্ৰধানা॥\nৰামবিজয় যো কৰাৱত নাট।\nমিলহু তাহেক বৈকুণ্ঠক বাট॥\nৰামক চৰণ শৰণ লেহু জানি।\nসব অপৰাধক মৰষ তুহু স্বামী॥\nকৃষ্ণক কিঙ্কৰ শঙ্কৰ বোল।\nকৰ নৰ অব সব হৰি হৰি ৰোল॥\nবিন্দুৰন্ধ্ৰে ৱেদচন্দ্ৰশাকে শঙ্কৰ সংজ্ঞকে॥\nশ্ৰীৰামবিজয়ং নাম নাটকং বিদধেহধুনা।\nৰাম বিজয় নাম নাটোহয়ং সম্পূৰ্ণম শ্ৰীকৃষ্ণ পাদ-প্ৰসাদতঃ॥\n॥ ইতি শ্ৰীৰামবিজয় নাম নাটো হয়ং সম্পূৰ্ণম্॥\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=শ্ৰীৰামবিজয়&oldid=116446"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ১৩ এপ্ৰিল ২০২১ তাৰিখে ১১:০২ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


আকৌ অসমৰ কাগজ কল - The Business Daily\nআকৌ অসমৰ কাগজ কল\nPosted on 07/09/2021 07/09/2021 Author The Business Daily Comment(0)\nঅসমৰ কাগজ কলৰ বিষয়ে আগতে লিখিছোঁ, কিন্তু আকৌ লিখিব লগীয়া হল। আজি চিধা চিধিকৈ কেইটামান কথা লিখিম। কথা কেইটা হল :\n১/ অসমত থকা কাগজ কল কেইটা নিলাম কৰিব কাৰণ সেই কল কেইটা লোকচান ত চলি আছে।\n২/ ভাৰত চৰকাৰৰ মালিকানাধীন হিন্দুস্থান পেপাৰ লিমিটেডে যদি কাগজ কল কেইটা চলাব নোৱাৰে, তেন্তে ব্যক্তিগত কোম্পানী এ কেনেকৈ চলাব। যদি ব্যক্তিগত কোম্পানী এ চলাব পাৰে তেন্তে চৰকাৰে কিয় নোৱাৰে।\n৩/ চৰকাৰৰ কিছু ব্যক্তিৰ কথা হল কৰ্মচাৰী সকল corrupted. কিয় ভাৰত চৰকাৰৰ শীৰ্ষ বিষয়া সকল ইমান দুৰ্বল নে যে তেনে কৰ্মচাৰীৰ বিৰুদ্ধে একো কৰিব নোৱাৰে। এই কথাটো এনে নহয় নে যে ৰোগী এজনক চিকিৎসা কৰাৰ পৰিবৰ্তে মাৰি পেলাব ?\n৪/ কাগজ কল কেইটা কৰিবলৈ হিন্দুস্থান পেপাৰ লিমিটেড নামৰ ভাৰত চৰকাৰৰ কোম্পানী টোক অসম চৰকাৰে কাগজ কল দুটা বনাবলৈ মাটি অধিগ্ৰহণ কৰি দিছিল। কাগজ কল দুটা থকা অঞ্চলৰ ৰাইজে চৰকাৰক এই কামত সহযোগ কৰিছিল, কাৰণ তেওঁলোকে অসমৰ আৰু অসমৰ মানুহৰ উন্নতি বিচাৰিছিল, কিন্তু অসম চৰকাৰ আজি কিয় মৌন হৈ আছে।\n৫/ অসম চৰকাৰে কাগজ কল দুটা নিলামত কিনি লওক আৰু উপযুক্ত মানুহে কল দুটা চলাওক। ইমান ডাঙৰ ৰাজ্য এখন চলাবলৈ যদি অসম চৰকাৰৰ মানুহ আছে তেন্তে এই কাগজ কল দুটা চলাবলৈ মানুহৰ ইমান অভাৱ হল নে ?\n৬/ কাগজ কল দুটাই যদি লোকচান ভৰি আছে, তেন্তে ব্যক্তিগত কোম্পানী এ কিয় কিনিব, কি ৰহস্য আছে। নে চৰকাৰী মানুহতকৈ ব্যক্তিগত কোম্পানী বেছি talented. যদি লোকচান ভৰি থকা নাই তেন্তে বিক্ৰী কৰিব কিয়? চৰকাৰে ঘোষণা কৰিব বিচাৰে নেকি তেওঁলোক চৰকাৰত কৈ বেছি efficient ?\n৭/ অসম চৰকাৰৰ প্ৰতি আমাৰ আহ্বান আপোনালোকে কাগজ কল দুটা কিনি চলোৱাৰ ব্যবস্থা কৰক। আপোনালোকে পাৰিব, মাত্ৰ কথাটো মন কৰক।\n৮/ আপোনালোকে নিৰ্বাচনী প্ৰতিশ্ৰুতি ত কৈছিল যে এক লাখ লোকক সংস্থাপন দিব, ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে তেওঁলোকক চৰকাৰী চাকৰি দিব। কাগজ কল দুটা নিজা ববিয়াকৈ চলাই আপোনালোকে বহুমুখী সংস্থাপন দিব পৰিব\n– কাগজ কলত চাকৰি\n– কাগজ কলৰ ওচৰে পাজৰে কিছু ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ীৰ সংস্থাপন।\n– বাঁহ খেতিৰ দ্বাৰাই সংস্থাপন – অসম আৰু ইয়াৰ ওচৰ পাজৰৰ ৰাজ্য কেইখন বাঁহ খেতিৰ বাবে উপযুক্ত জলবায়ু আছে।\n– ট্ৰাক চালক, ট্ৰাক ৰ মালিক, লোডিঙ – আন্লদিং কৰা শ্ৰমিক, বিভিন্ন বস্তুৰ যেনে বাঁহ, কয়লা, চূণ, ইত্যাদিৰ সৰবৰাহ কৰা ব্যক্তি আদি।\n– কাগজ কল কেইটাত ব্যবহৃত নোহোৱা মাটি সমূহৰ উপযুক্ত ব্যবহাৰ\n– কাছাৰ কাগজ কলৰ ভিতৰত থকা খনিজ তেল আৰু অন্যান্য খনিজ পদাৰ্থৰ উপযুক্ত ব্যবহাৰ ইত্যাদি।\nআমাৰ অসম চৰকাৰৰ প্ৰতি আহ্বান আহক আমি কাগজ কল দুটা কিনি আমাৰ মানুহৰ সংস্থাপন দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰোঁ।\nAuthor: Bhaben Choudhury\n(The author is the state co-ordinator of Aam Admi Party Assam)\nTagged Assam, Paper Mill\nPosted on 16/02/2021 19/02/2021 Author The Business Daily\nFocus On Training Rather Than Results, If You Are Honest To Yourself, The Outcome Will Be Remarkable. The Business Daily got the opportunity to interact … Read more\nAgriculture continues to beadominating employment generating sector and contributesasignificant proportion to the country’s GDP. Even in the unfortunate pandemic, the sector … Read more\nIndia starts an official talk with the Taliban


মোক যেতিয়া হত্যা কৰিছিলোঁ (জ্যোতি প্ৰকাশ নাথ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nহেল্ল’….হয় মই হীৰকে কৈছোঁ…. হয় মই পৰহিলৈ নগাঁও যাম…. হয় আপোনাৰ ঘৰতে বহুৱাবলগীয়া টাৱাৰটোৰ কামৰ বাবে যাম…. হয় মই চিনি পাইছোঁ আপোনাক…. ঠিক আছে বাৰু…. শুভৰাত্ৰি।\nউফফ: প্ৰথম গৰাহ ভাত মুখত ভৰাইছিলোঁহে, আহিলেই নহয় ফোনটো। এই ম’বাইলটোৰ পৰা আৰু শান্তি নাই। বন্ধ কৰিও ৰাখিব নোৱাৰি, ক’ত কেতিয়া টাৱাৰৰ গণ্ডগোল হয় ঠিক নাই। য’ত কূটৰ ঘাই মোৰ এই চাকৰিটো। ক্লাষ্টাৰ ইঞ্জিনিয়াৰৰ চাকৰিত ইমান অশান্তি বুলি জনা হ’লে ইলেট্ৰ’নিক্স ইঞ্জিনিয়াৰেই নহ’লোঁহেঁতেন। কিন্তু উপায় নাই, চৰকাৰী চাকৰি এটাও গোটাব নোৱাৰিলোঁ। লগৰ কপিল, নিপন, অজিতহঁতে চৰকাৰী ইঞ্জিনিয়াৰ হৈ কোৰোণাৰে ধন চপাব লাগিছে, ইফালে কামৰ বোজা বুলিও একো নাই। মোৰ আকৌ উপাৰ্জনো সীমিত আৰু এইফালে কামৰ বোজাত অকাল বাৰ্ধক্য নামো নামো। নকৰিলেও নো আৰু কি কৰিম। কৰ্মই ধৰ্ম বুলি বৈঠা মাৰিয়ে আছো আৰু। মানুহে বিশ্বাস নকৰে যদিও সঁচাকৈয়ে কামৰ হেঁচাত আহৰি নাপাই বত্ৰিশ বছৰ পাৰ হোৱাৰ পাছতো বিয়াখন পাতিব পৰা নাই। কেতিয়াবা সকলো এৰি থৈ বুদ্ধদেৱক বিচাৰি যাবলৈ মন যায়। কিন্তু মা-দেউতাৰ মুখলৈ মনত পেলায়ে সেই হাবিয়াস দলিয়াই দিওঁ। আজিও অফিচৰ পৰা আহোঁতে পলম হ’ল। আহিয়ে প্ৰেচাৰ কুকাৰত চাউলকিটা দি জুইত উঠাই দিলোঁ। মুৰ্গীৰ মাংস এক প্লেট ৰেষ্টুৰেণ্টৰ পৰা লৈয়ে আহিছোঁ। হাত ভৰি ধুই আজৰি হওঁ মানে ভাত সিজোৱা হলেই। তাকেই গৰমে গৰমে খাবলৈ ওলাওঁতেই জহনি যোৱাটো বাজিলেই।\nএয়াৰচেলত চাকৰি কৰা আঢ়ৈ বছৰ হ’ল যদিও পদবীটো এতিয়াও স্থায়ী হোৱা নাই। গুৱাহাটীত ভাড়াঘৰত অকলে থাকো। মা-দেউতা গাওঁৰ ঘৰত থাকে। বিয়াখন পাতিম বুলি টকাও অলপ অচৰপ গোটাইছোঁ। তাৰে আগতে গুৱাহাটীত মাটি অলপ কিনাৰ হেঁপাহ এটা আছে। সকলো ঠিকেই চলি আছিল। কিন্তু দুমাহ মানৰ পৰাই মোক অদ্ভুত মৃত্যু ভয় এটাই লগ ধৰিছে। কথাবিলাকো সঘনাই আৰু ভয়লগাকৈ পাহৰিব ধৰিছোঁ। কোনোবাই যেন অহৰহ মোক অনুসৰণ কৰি থাকে। মোৰ কাষে কাষে ঘুৰি ফুৰে। অনবৰত কাণত কিবা ফুচফুচাই কৈ থাকে। ফুচফুচনিটো কেতিয়াবা প্ৰতিধ্বনিত হয়। মোৰ চেতনাৰ গভীৰৰ পৰা যেন কোনোবাই কয় “গুছি আহ ইয়ালৈ, তাত কি কৰিছ। ইয়াত ইমান আৰাম, ইমান শান্তি।“, আৰু তেতিয়াই মই সকলো পাহৰি যাওঁ। আপোনমনে কিবা অজান দেশ এখনলৈ যেন গুছি যাওঁ। আৰু তাৰ পাছতে নিজকে সম্পূৰ্ণ এক বেলেগ পৰিবেশত আৱিষ্কাৰ কৰো। মোৰ লগত এই পৰিঘটনাটো বহু বছৰ আগতে মই স্কুলত পঢ়ি থাকোঁতেও ঘটিছিল। কিন্তু ডাঙৰ হৈ অহাৰ পিছত লাহে লাহে আঁতৰি গৈছিল। আৰু তাৰ পাছত সেইবোৰ সকলো পাহৰিয়ে গৈছিলোঁ। কিন্তু যোৱা তিনি চাৰি মাহৰ পৰা হঠাতে আকৌ কিবাকিবি বোৰ হ’বলৈ ধৰিছে। গুৱাহাটীত মই থকা ভাড়াঘৰটো চান্দমাৰীত আছে। সেইদিনা অফিচৰ পৰা আহি থাকোঁতে হঠাতে নিজকে খানাপাৰাৰ ফ্লাইঅ’ভাৰ খনৰ তলত আৱিষ্কাৰ কৰিলোঁ। মই চান্দমাৰী যাবলৈ এৰি কেতিয়া যে কেনেকৈ খানাপাৰা ওলালোঁ ক’বই নোৱাৰোঁ। ভালে কেইদিন দুপৰীয়া ভাত খোৱা হোটেলখনত পইচা নিদিয়াকৈ ওলাই আহিছোঁ। চিনাকি হোটেল বুলিহে ৰক্ষা। আজিকালি মাহেকীয়া হিচাপ কৰি লৈছোঁ।\nএদিন আকৌ অফিচত লাগিল হাহাকাৰ। কাম কৰি থকাৰ মাজতে এজনে ক’লে মোক বছে মাতিছে। বছৰ কোঠালৈ গৈ দেখোঁ অচিনাকি মানুহ এজন বহি আছে। মই সুধিলোঁ চাৰে মাতিছিলে, তেওঁ নাই নেকি। মানুহজনে মোৰ পিনে অদ্ভুত দৃষ্টি এটা দি মই ড্ৰাগছ লোৱা আৰম্ভ কৰিছোঁ বুলি মোক ভত্সনা কৰিলে। মই ওলোটাই ধমকি লগাই দিলো কি অচিনাকি মানুহক যা তা ক’বলৈ আহিছে বুলি। মোক আচৰিত কৰি মানুহজনে চিঞৰি চিঞৰি গালি পাৰিবলৈ ধৰিলে মোৰ নাম লৈ যে এই হীৰক জ্যোতি শইকীয়া পাগল হ’ল। মই আচৰিত হ’লোঁ মোক নাম সহকাৰে চিনি পোৱা এইজন কোন মানুহ হ’ব পাৰে বুলি। ভালে কেইজন সহকৰ্মী লৰালৰিকৈ কোঠাটোলৈ সোমাই আহিল কি হৈছে চাৰ কি হৈছে চাৰ বুলি। মই কিবা কোৱাৰ আগতেই মানুহজনে উত্তেজিত হৈ ক’লে যে মাহৰ শেষৰ এই সোপা ব্যস্ততাৰ মাজত মই তেওঁৰ লগত ধেমালি কৰিছোঁ। সকলোৱে মোৰ মুখলৈ চাই ৰ’ল। মই কলো যে এইজন মানুহে মোক ড্ৰাগছ লোৱা বুলি বদনাম কৰিছে অথচ মই তেওঁক চিনিয়ে নাপাওঁ। সকলোৰে চকু কপালত উঠিল। এজনে কলে যে হীৰক, ৰাজেন চাৰক তুমি কেতিয়াৰ পৰা চিনি নোপোৱা হ’লা? মইতো দস্তুৰমত হতভম্ব হলো। কাৰণ এই অচিনাকি মানুহজন ৰাজেন চাৰ কেনেকৈ হ’ব পাৰে। আঢ়ৈ বছৰ ধৰি একেটা অফিচতে কাম কৰাৰ পাছত মই বাৰু মোৰ চাৰকে চিনি নোপোৱা হ’মনে? মই ৰাজেনচাৰৰ মুখখন মনত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ। কি আচৰিত, মোৰ একোৱেই মনত নপৰিল। লাজে দুখে খঙে একো নাই হৈ অফিচৰ পৰা ওলাই আহিলো। সেইদিনাৰ পৰা সেই অচিনাকি মানুহজনকে ৰাজেন চাৰ বুলি ধৰি ল’লো। তাতোকৈ আচৰিত কথা আজিলৈকে ৰাজেনচাৰৰ মুখখন মনত পেলাব নোৱাৰিলোঁ।\nআকৌ সিদিনা মোৰ বন্ধু মৃণালৰ লগত কাজিয়া এখনেই লাগিল। সি ফোন কৰি সুধিছিল তাৰ এহেজাৰ টকাটো মই কেতিয়া দিম বুলি। মই বোলো কেতিয়া ল’লো তোৰ এহেজাৰ টকা। মই প্ৰথমতে সি ধেমালি কৰা বুলি ভাৱিছিলোঁ। পাছত যেতিয়া বাৰে বাৰে একেটা ক’থাকে কৈ কৈ শেষত কলে যে তাৰ এহেজাৰ টকা মাৰি মোৰ দৰে ভিক্ষাৰীয়ে তাৰ নোম এডালো চিঙিব নোৱাৰে বুলি তেতিয়া মোৰ গাত লাগিল। বৰ বেয়াকৈ গালি দিলোঁ তাক। কিন্তু আটাইতকৈ আচৰিত কথাষাৰ শেষতহে শান্ত ভাৱে ক’লে সি আৰু ফোন থৈ দিলে। মই বোলে এদিন দুপৰীয়া মোৰ প্ৰেমিকাৰ লগত খৰিকা ৰেষ্টুৰেণ্টত বহি ভাত খাই আছিলোঁ আৰু সিও তাৰ প্ৰেমিকাক লৈ তালৈ ভাত খাবলৈ আহিছিল। বিল পৰিশোধ কৰাৰ সময়ত মোৰ লগত নগদ ধন নথকা কাৰণে আৰু সেইদিনা খৰিকাৰ ক্ৰেডিট কাৰ্ডেৰে লেনদেন কৰা মেছিনটো বেয়া হৈ থকা কাৰণে মই তাৰ পৰা এহেজাৰ টকা লৈছিলোঁ। পাছদিনাই নেট বেংকিংৰ সহায়ত ঘুৰাই দিম বুলি তাৰ একাউণ্ট নম্বৰটোৱো লৈছিলোঁ বোলে। মই পাগল হৈ গৈছিলোঁ তাৰ কথা শুনি। মই সাধাৰণতে খৰিকা জাতীয় নামি দামী ৰেষ্টুৰেণ্ট বিলাকলৈ নাযাওঁৱেই। বহুদিন আগতে দুবাৰমান কাৰোবাৰ লগত গৈছিলোঁ চাগৈ। তাতোকৈ আচৰিত কথা মোৰ বোলে কোনোবা প্ৰেমিকা আছে যাক মই চিনিয়ে নাপাওঁ। সিও মোক পাগল হোৱা বুলি গালি পাৰিছিল। তাৰ পাছতেই, যোৱাটো সপ্তাহতে ছাগে, অঘটন এটা ঘটিল। মোক বিচাৰি অফিচত ছোৱালী এজনী আহিছিল। মই কাক বিচাৰিছে বুলি সোধোঁতে কান্দি দিছিল। মই বোলো কি বা হ’ল আকৌ এইজনীৰ বুলি কলো ভণ্টী নাকান্দিবাচোন। হে হৰি গোটেইখন একেবাৰে ৰজনজনাই দিলে। ইমান দিনে বোলে ভালপোৱাৰ অভিনয় কৰি মইহে তেওঁৰ জীৱন ধ্বংস কৰিলোঁ। তাই বোলে মোৰ প্ৰেমিকা বৰ্ণালী, মৃণালে কোৱাজনী। ইফালে তাইৰ চেহেৰাটো মোৰ কোনোমতেই মনত নপৰেহে নপৰে। কি যে ঘটনা সেইদিনা অফিচত।\nভাত খিনি খাই থালখন ধুবলৈ আহি দেখিলো বাচন ধোৱা চাবোন কেতিয়াবাই শেষ হৈছে। সদায়ে আনিবলৈ পাহৰো। থালখন আও খালি থ’বলৈ লৈ দেখিলো এয়া চোন দাইল। তাৰমানে মই ভাতৰ লগত দাইলো ৰান্ধিছিলোঁ। কিন্তু কেতিয়া? অকণো মনত নাইচোন। জানো পাই কি বা হৈছে মোৰ। ডা: উদ্দীপ তালুকদাৰৰ চেম্বাৰলৈ এপাক যাব লাগিব। তেওঁ অসমৰ এজন নামকৰা মনোৰোগ বিশেষজ্ঞ। মোৰ যে ভিতৰি ভিতৰি কিবা এটা হৈছে সেয়া নিশ্চিত। আহ: সেয়া আকৌ কোনোবাই মোৰ কাণৰ কাষত চিঞৰিছে। মাতিছে মোক ক’ৰবালৈ। পাচলি কটা চুৰি খনলৈ চকু গ’ল মোৰ। কেনেকৈ ত: ত: কৈ চাই আছে মোৰ পিনে। সেয়া কোনোবাই আকৌ ফুচফুচাই কৈছে মোৰ কাণত। এইবাৰ কিন্তু কি কৈছে মই শুনিছোঁ। মোক কৈছে মাৰ মাৰ এই হীৰক জ্যোতি শইকীয়াৰ ডিঙি এতিয়াই সৌ চুৰি খনেৰে ৰেপি দে। চুৰি খন টিউব লাইটৰ পোহৰত একেবাৰে চিকমিকাই আছে। চো মাৰি যোৱাদি গৈ একেথাপে চুৰি খন হাতত ল’লো।\nধেৎ তেৰি আকৌ বাজিলে ফোনটো। মুখেৰে অবাইচ দুটামান উলিয়াই ফোনটো চালো। অহ নাই এয়া মায়ে হে ফ’ন কৰিছে।\n: কোন তোমালোক? আজিতো কোনো অহা নাই আমাৰ ঘৰলৈ, মই অকলেহে আছোঁ।\nমায়ে হুৰাওৰাৱে কান্দিব ধৰিলে। কন্দাৰ মাজে মাজে অস্পষ্টকৈ কোৱা কথাকেইটা শুনি ম’বাইলটো মোৰ হাতৰ পৰা মজিয়াত সৰি পৰিল। মায়ে ক’লে\n: ………কটা নিধক………বাপেৰৰ মুৰ খোৱাটো………..বাপেৰক দুচেওকৈ কাটি জেললৈ গলি……..ভাৱিছিলোঁ জেলৰপৰা ওলাই অহা তিনি বছৰ হ’ল এতিয়া নিজে চাকৰি কৰি গুৱাহাটীত আছ যেতিয়া ভাল হ’লি………কিন্তু আকৌ তোৰ পাগলামি আৰম্ভ হ’ল………তই মৰি নাযাৱ’ কেলেইনো……..\nমোৰ কাণৰ কাষৰ ফুচফুচনিটো এতিয়া এক চিঞৰলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল। চিঞৰ নহয় এয়া মোৰ দেউতাৰ মাত। দেউতাৰ দুটুকুৰা হোৱা শৰীৰটো মই চকুৰ সন্মুখত দেখিবলৈ পালো। দেউতাই মোক চিঞৰি চিঞৰি কৈ আছে, মাৰ মাৰ হীৰকক হত্যা কৰ আৰু তই ইয়ালৈ আহ। কিমান শান্তি ইয়াত চা। মই মৰাৰ পাছতো দুটুকুৰা হৈও কিমান শান্তিত আছো চা। সেই চুৰিখন ল আৰু হীৰকৰ ডিঙিটো ৰেপি দে। মই আৰু দেৰি নকৰিলোঁ। এইবাৰ চুৰিখন সোঁহাতে লৈ বাওঁ কাণৰ তলৰ পৰা সোঁ কাণৰ তললৈ প্ৰায় ডেৰ ইঞ্চিমান সুমুৱাই চলাই দিলোঁ। হীৰক জ্যোতি শইকীয়াৰ নিথৰ দেহটো মজিয়াত ধমহকৈ বাগৰি পৰিল। এতিয়া আৰু মৃত্যু ভয় নাই, কোনো ফুচফুচনিও নাই আৰু কোনো চিঞৰ বাখৰো নাই। আহ: কি শান্তি।\n← ‘ভঙা টিং- লোহা-প্লাষ্টিক ব–ট-ল……..’ (ইন্দুকল্প শইকীয়া)\nতেওঁ, মই আৰু কিছু সাম্প্ৰতিক (অনুপম মেধি) →


অমল বেজবৰুৱাৰ অসুখটো ভাল হ’বনে (দিগন্ত যাদৱ শৰ্মা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅমল বেজবৰুৱাৰ অসুখটো ভাল হ’বনে\nআহিন মাহতো ইমান গৰম পৰেনে! চিটি বাছখনতো বহিবলৈ চিট এটা নাই। শিলপুখুৰীত দুজনমান নামি যোৱাত চিট এটা খালি হ’ল। কিছু কচৰৎ কৰি অমলে খালি হোৱা একেবাৰে শেষৰ চিটটোত বহি ল’লে। গাত ভৰি লাগোতে এজনে কিবাকিবি ক’লেও কওঁক, কৈ থাকক। কি আহে যায়, ইমান গৰমত খিৰিকীৰ কাষত চিট এটা পোৱা ক’ম ডাঙৰ কথা নহয়! অন্ততঃ এই গেলা গৰমত কিছু বতাহ পোৱা যাব। আজি অমলৰ হাতত বহুত সময়। কার্য্যলয়ৰ পৰাও সোনকালে আহিছে। অমলৰ এটা অসুখ হৈছে। শৰীৰ আৰু মনৰ পৰা এৰিবলৈ মন নোযোৱা অংশ এটা যেন এৰাই গৈছে। সেয়ে ওপৰৱালাক কৈ ছুটি লৈ আহিছে। কিবা এটা অহৈতুক চিন্তাত চিকিৎসাৰ বাবে তেওঁ চিকিৎসকৰ ওচৰলৈও যোৱা নাই। কেইবাদিনো বহুত ভাবি চিন্তি এটা সিন্ধান্ত ল’লে যে তেওঁ নিজে নিজৰ অসুখটোৰ চিকিৎসা কৰাৰ চেষ্টা কৰিব। অমলে ঠিক কৰিছে তেওঁ কালি ৰাতিপুৱাৰ পৰাই অসুখটোৰ চিকিৎসা কৰাব। শৰীৰ আৰু মনৰ পৰা এৰাই যোৱা অংশটো জোৰা লগাবলৈ চেষ্টা কৰিব।\nবাছখন আহি চান্দমাৰী ‘ফ্লাইঅভাৰ’ৰ মাজ পালেহি। অমলে বাছখনৰ খিৰিকীৰে সোঁহাতে দেখা শৰণীয়া পাহাৰটোত চকু স্থিৰ কৰিলে। নেদেখা হোৱালৈকে অমলে পাহাৰৰ টিঙটোত দৃষ্টি ৰাখিলে। একেবাৰে ওপৰত আমাৰ জাতিৰ পিতাৰ সংগ্রহালয়টো। গান্ধী মণ্ডপ থকা শৰণীয়া পাহাৰটো দেখাত দেখোন একেবাৰে লাটুমটোৰ দৰে। ওপৰটো জোঙা, লাটুমটোৰ তলৰ অংশটোৰ নিছিনা। কেনেবাকৈ পাহাৰটোকে ওলোতাই লাটুমটোৰ দৰে ঘূৰাব পাৰিলে কি যে মজা লাগিব। ল’ৰালি কালত ডাঙৰবোৰে আঠালেটিয়া মাটিৰ পৰা সাঁজি দিয়া লাটুমৰ সৈতে ক’ম খেলিছিলনে! বাবাকো এবাৰ কি দুবাৰমান কাঠৰ লাটুম কিনি দিছিল। ৰঙা, নীলা, হালধীয়া পটি থকা লাটুম। ঘূৰি থাকোতে কি যে এক মনমোহা সৌন্দর্য! অমলৰ তেনে লাটুম এটাকে ঘুৰাবলৈ বৰ মন গ’ল। কথাবোৰ ভাবি ভাবি হাঁহি উঠি গ’ল, পিছ্মুহুর্ততে মুখমণ্ডলত আকৌ বিষণ্ণতাৰ ছায়া। কিয় এনে হয়? হঠাতে দেখোন মনটো বিষণ্ণতাৰে ভৰি উঠে, ক’তোৱেই ভাল নালাগে। তেওঁৰ নিজৰ পৰিয়ালো আছে লগতে, তথাপিও কিয় জানো! কাৰণ অমলৰ যে এটা অসুখ হৈছে। অমলে নিজেই এনেকৈ ভাবে।\nপাঞ্জাবাৰীলৈ গৈ থকা বাছখনৰ পৰা ছয়মাইলত অমলে নামি গ’ল। ছয়মাইলত অৱেশ্যে অমলৰ ঘৰ নহয়, আৰু দুই কিঃমিঃ আগতহে ঘৰটো। কিন্তু অমলে এটা লাটুম কিনিব, ঘৰৰ ওচৰত নাপাবও পাৰে। কেইবাখনো দোকানত লাটুম বিচাৰি নোপোৱাত কিবা এটা হেৰোৱাৰ বেদনাত আকৌ অমলৰ মনটো আকৌ গধুৰ হৈ পৰি্ল। মনতে হিচাপ এটা কৰি চালে এইটো ছেপ্তেম্বৰ মাহ, বজাৰত লেছু ওলাবলৈও আৰু কেইবামাহো লাগিব। অমলৰ লেছুৰ গুটিটোৰ পৰা লাটুম এটা সাঁজি খেলিবলৈ বৰ মন গ’ল। “অ’ পূজালৈ দেখোন বেছি দিন নাই, পূজাত এইবোৰতো ওলায়েই” -অমলৰ মনত পৰিল। হলেও ঘৰত পুৰনা বস্তুবোৰৰ মাজত এবাৰ বিচাৰিব লাগিব, পাবও পাৰে। মনত আছে সৰু থাকোতে বাবাক তেনেকুৱা লাটুম এটা আনি দিছিল। গতিকে থাকিবও পাৰে। বাবাই বস্তুবোৰ পুৰণি হলেও পেলাই নিদিয়ে।\nঅমলে বাকী পথছোৱা খোজকাঢ়িয়ে আগবাঢ়িল। বেলিৰ পোহৰ আছিলেই, অদূৰত দেখিলে পথৰ দাঁতিত চাৰিজনমান কিশোৰে ‘মার্বল’ খেলি আছিল। অমল ৰৈ সিহঁতৰ খেল চাবলৈ ধৰিলে। এবাৰ এজনৰ ‘মার্বল’ এটা বাগৰি গৈ ওচৰৰ নর্দমাটোতে পৰিল। কিশোৰ জনে বৰ বিশেষ গুৰুত্ব নিদি পেন্টৰ পকেটৰ পৰা অন্য এটা উলিয়াই খেলিবলৈ ধৰিলে। অমলৰ মনত পৰিল সৰু্কালৰ কথা। এবাৰ এনেকৈ ‘মার্বল’ এটা ৰাজুহতঁৰ ঘৰৰ আগৰ লেতেৰা নলাটোত পৰা্ত ঘিণ নকৰি সি একেকোবে নলাটোত হাত ভৰাই ‘মার্বল’টো উলিয়াই আনিছিল। দুজনমানে ছিঃ ছিঃ বুলিছিল। হাতখন লেতেৰা নর্দমাটোত সোমোৱাত কিনো হৈছিল! ঘৰলৈ আহি ভালদৰে চাবোনেৰে হাত-ভৰি ধুই পেলাইছিল। লেতেৰাবোৰ কিবা লাগি থাকেনে! অমলে এনেয়ে পথৰ ওপৰত পায়চাৰি কৰি থাকিল। মাজে মাজে কিশোৰ কেইজনৰ ফালে চাই থকিল, কেতিয়ানো খেল শেষ কৰি যায় ইয়াৰ পৰা। কিয়নো অমলে নর্দমাটোৰ পৰা মার্বলটো হাত ভৰাই উলিয়াই আনিব বিচাৰিছিল। এনেকৈ বহুত সময় গ’ল। নাই সিহঁত খেলাতে মগ্ন। ভাবিলে সিহঁতৰ সন্মুখত নলাটোত হাত ভৰাই ‘মার্বল’টো বিচৰাটো ঠিক নহ’ব। অমলৰ বয়স হৈছে, তেনে কৰিলে লৰা কেইটাই পাগল বুলিও ভাবিব পাৰে। গতিকে অমলে পুনৰ আগলৈ খোজ ল’লে।\nকিছুদূৰ আগবাঢ়ি ইফালে সিফালে চাই দোকান এখনত সোমাই ‘মার্বল’ আছেনে সুধিলে। সেইখনত নাই, দোকানীজনে অন্য এখন দেখুৱাই তাতে পাব বুলি ক’লে। দেখুৱাই দিয়া দোকানখনৰ পৰাই অমলে দহ টকাৰ নোট এখন দি মার্বল কেইটা লৈ পকেটত ভৰালে।\n“বেজবৰুৱা, কাৰ বাবে ইমানবোৰ মার্বল কিনিছে?” উচপ খাই উঠিল অমল। ঘূৰি চাই দেখে ভুদেব ডেকাক। তেওঁৰেই ওচৰ চুবুৰীয়া।\n“নাই নাই, মানে বাবাক লাগে” অমল সঁচাকৈয়ে অপ্রস্তুত হৈ মিছা কথা এটাকে কৈ দিলে।\n“বাবাই মার্বল খেলে!? মইতো কেতিয়াও তাক মার্বল খেলা দেখা নাই”- ডেকাই অলপ আচৰিত হৈ কথাষাৰ সুধিলে।\nজৰুৰী কাম থকা বুলি কৈ দৌৰাদৌৰিকৈ অমল দোকানখনৰ পৰা ওলাই আহিল।\nঅমলে ডেকাক কেনেকৈ কয় যে মার্বল বাবাৰ বাবে নহয়, তেওঁ নিজে খেলিবৰ বাবে কিনিছে। অমলে অকলেই খেলিব। চিন্তা কৰিলে বাবাই বাৰু মার্বল খেলিছেনে কেতিয়াবা, মার্বল হাতত লৈ পাইছেনে নাই তাৰো সন্দেহ আছে। বাবা হৈছে অমল বেজবৰুৱাৰ একমাত্র পুত্র। ঘৰত সকলোৱে মৰমতে বাবা বুলি মাতে। বাবা ইংৰাজী মাধ্যমৰ ব্যক্তিগত বিদ্যালয় এখনৰ অষ্টম শ্রেণীৰ ছাত্র। খুব ভাল পঢ়া শুনাত, বাবাই ৰাতিপুৱা ৫ বজাতে টোপনিৰ পৰা উঠে। মুখ হাত ধুই মাকে দিয়া গাখীৰ এগিলাচ ততাতয়াকৈ খাই ‘টিউচন’লৈ যায়। মাকে ইতিমধ্যে পাকঘৰত সোমাই ভাত, তাৰ স্কুলৰ ‘টিফিন’ৰ যা যোগাৰ কৰে। বাবা আহি পাই মানে মাকৰ ভাত পানী সাঁজু হৈ উঠে। সি দৌৰাদৌৰিকৈ গা-পা ধুই, ভাত-পানী খাই স্কুললৈ যাবলৈ ধাপলি মেলে। অকণমান পলম হলে স্কুল বাছখন ধৰিব নোৱাৰিব। স্কুলৰ পৰা আহি কিবা অলপ খাই আকৌ ‘মিউজিক’ৰ ক্লাছলৈ যাবলৈ সাজু হ’ব লাগে। মিউজিকৰ ক্লাচৰ পৰা আহি ‘হ’মৱৰ্ক’ বোৰ থাকেই, কিমান যে পঢ়া শুনা। গতিকে বাবাই মার্বল খেলে কেনেকৈ, সময় পায় জানো! নিজৰ স্কুল খনৰ বাহিৰত তাৰ কেইজন বন্ধু আছে, অমলে ভাবিলে। কোনোধৰণৰ খেল ধেমালীৰ বাবে তাৰ অৱশ্যে সময়ো নাই।\nআকাশ খন হঠাতে দেখোন ডাৱৰে আৱৰি ধৰিলে। অমলে এবাৰ ভাবিছিল যে দিনত ইমান গৰম হলে আবেলিলৈ বোধকৰো এজাক মান বৰষুণ দিব। নাই অমলে এতিয়া ঘৰলৈ নাযায়। তেওঁ বাহিৰতে ইফাল সিফাল কৰি বৰষুণ জাকৰ বাবে অপেক্ষা কৰা্টোকে ঠিক কৰিলে। বাঁওহাতে সোমাই যোৱা পথটোত খুব বেছি ঘৰ হোৱা নাই, কেঁচা মাটিৰ পথ। অমলে সেই পথটোৱেই বাচি ললে। অন্ততঃ চিনাকী লোক পোৱাৰ সম্ভাৱনা কম। অমলে খোজ কাঢ়িব, খোজ কাঢ়ি কাঢ়ি বৰষুণ এজাকৰ বাবে অপেক্ষা কৰিব। বাৰে বাৰে আকাশ খনৰ ফালে চাব ধৰিলে। আহিবনে সঁচাকৈয়ে এজাক বৰষুণ!\nপিছদিনাখন দেওঁবাৰ। অমলে নিজে কৰি থোৱা পৰিকল্পনাবোৰ মনলৈ অহাত মনতো আনন্দৰে ভৰি পৰিল। বাবাই মাকৰ সৈতে ৰাতিপুৱাই মোমায়েকৰ ঘৰলৈ যাব দিনটোৰ বাবে। আইতাকৰ বছৰেকীয়া শ্রাদ্ধ উপলক্ষে, মোমায়েকে নিশা নিজে থৈ যাবহি। অমলৰ এটা অসুখ হৈছে, গতিকে শ্রাদ্ধলৈ নাযায়। গোটেই দিনটো অমল ঘৰত অকলে থাকিব, অমলে নিজে নিজৰ সেই অসুখটোৰ চিকিৎসা কৰিব। চিকিৎসাৰ বাবে সাজু হ’বলৈ আজি সেয়ে ছুটি লৈ আহিছে। লাহে লাহে আন্ধাৰ নামিছে, বিজুলী ঢেৰেকণিৰো শব্দ শুনিবলৈ পোৱা গৈছে। অমলৰ মনটো মুকলি মুকলি লাগিল, পেন্টৰ পকেটত হাত ভৰাই মার্বল কেইটা খেপিয়াই চালে। আছে, আছে। লোকে শব্দ শুনিব বুলি ভাবি মার্বল কেইটা ৰুমাল খনৰে বান্ধি ৰাখিছিল। অমলে ৰুমাল খনৰ বান্ধটো খুলি দিলে। মার্বল কেইটাই ইটুৱে সিটুৰ গাত লগ লগাত এটা সুৰীয়া শব্দ হ’ল, অমলৰ মনটো আনন্দতে নাচি উঠিল।\nবৰষুণৰ এটোপাল দুটোপাল অমলৰ গাত পৰিল। ইফালে সিফালে চাই অমলে আনন্দত জপিয়াই উঠিল। মার্বল কেইটাইও ইটোৱে সিটোৰ লগ লাগি সুৰীয়া শব্দৰ লহৰ তুলিলে। সঁচাকৈয়ে বৰষুণজাক আহিল। অমলে বৰশি এটা যোগাৰ কৰি থৈছে দুদিনমান আগতেই। কালি তেওঁৰ ঘৰৰ পিছফালৰ খালটোত বৰশি টুপিয়াব লাগিব। অমল বেজবৰুৱাই খোজৰ গতি আৰু হ্রাস কৰিলে। ইতিমধ্যে গৈ গৈ পথটো শেষ হোৱাত তেওঁ আকৌ ঘূৰি আহিছিল। বৰষুণজাক জোৰেৰে আহিল। তেওঁ চশমা যোৰ খুলি চোলাৰ জেপত ভৰালে। হেপাহ পলুৱাই বৰষুণত তিতিলে। “জ্বৰ উঠিব নেকি বাৰু? ছর্দি একা! এ যি হয় হৈ থাকক” অমলে এনেকৈয়ে ভাবিবলৈ ধৰিলে। পিছফালৰ পৰা অহা ‘মটৰ চাইকেল’ খনৰ পোহৰত অমলে দেখিলে অ’ত ত’ত দুই এটা পানীৰ ডোঙা বান্ধিছে। তেওঁৰ ঘৰৰ পিছচোতাল খনতো বৰষুণ দিলে পানী জমা হয়। কাইলৈ বাৰু থাকিবনে, কাগজৰ নাও সাজি মেলি দিব লাগিব। নহলে ৰাতি মাক পুতেক শুৱাৰ পিছতো নাও মেলিব পাৰিব। সিহঁতৰ আগত এইবোৰ কৰিব নোৱাৰি। বাবা আৰু মাকে তেওঁৰ অসুখটোৰ কথা বোধকৰো নাজানে।\nঅমল বেজবৰুৱাই পানীৰ ডোঙা এটাত জোতাৰে সৈতে জপিয়াই দিলে। গোটেই বোকা পানী বোৰ ছিটিকি আহি তেওঁৰ গাত পৰিল। কোনোফালে নোচোৱাকৈ তেওঁ আকৌ এবাৰ জপিয়ালে। আকৌ এবাৰ… কেইবাবাৰো। চিঞৰিম বুলি ভাবিও তেওঁ ৰৈ দিলে, কিন্তু বৰকৈ ইচ্ছা গৈছিল। এঘৰত কোনোবাই উদ্দাম সংগীত শুনি আছিল। অমলৰো গা উঠিল। ঠাইতে দুপাকমান ঘূৰিওঁ দিলে, জপিয়ালেও দুবাৰমান।\nমার্বল গুটিবোৰৰ শব্দৰ ঝনঝননী…\nদিনৰ গৰমো যথেষ্ট কমি আহিল…\nঅমলৰ মনত এক বুজাব নোৱাৰা আনন্দই ক্রিয়া কৰিলে।\nজীৱনটোক কেৱল মাত্র হাঁহি ধেমালিৰে উপচাই দিবৰ মন গ’ল।বহুদিনৰ মুৰত যেন অমলে বহুত কিবাকিবি পালে। গান নাগায় অমলে, কিন্তু গাবলৈ বৰ ইচ্ছা গ’ল।\n“গা গা আজি গাই যা গীতকে গা\nযা যা নাচি নাচি নিজক পাহৰি যা।\nঅ’ জীৱন আমাৰ এই জীৱন হাঁহিৰে ভৰা জীৱন\nকান্দিনো ভাগৰো কিয়?………………”\nবাকী খিনি অমলৰ মনত নপৰা হ’ল।\nবহু দিন আগতে শুনা এই গানটো আজি অমলৰ ইমান ভাল লাগিলে যে ইয়াৰ পিছৰ খিনি জানিবলৈ বৰ মন গ’ল।\nবৰষুণজাক কমিবলৈ ধৰিলে। অমলে এতিয়া ঘৰলৈ উভতিবলৈ ধৰিলে। কি ঠিক তেওঁৰ পিছচোতালৰ পানীখিনি যদি শুকাই যায়, নাও কেনেকৈ মেলিব। থাকক, মাক পুতেকে দেখিলেও দেখক। অমলে ঠিক কৰিলে এতিয়াৰ পৰা তেওঁ মাজে মাজে অকলে হলেও মার্বল খেলিব, চিলা উৰুৱাব, বৰষুণ দিলে তিতিবও, কাগজৰ নাও সাজি পানীত মেলি দিব।\nঅমলে অলপ দূৰ আহি চুক এটাত বিহাৰী চানাচুৰৱালা এজনক দেখি আগবাঢ়ি গ’ল। দীঘল মুঢ়াটোৰ ওপৰত থোৱা আইনাৰ বাকচটোৰ চাৰিওঁকাষে কেইবাজনো সৰু সৰু লৰা ছোৱলীয়ে বেৰি ধৰিছে।\n“বাবু কি দিম, কিমানৰ দিম” চানাচুৰৱালাই ভাল গ্রাহক এজন বুলি ভাবি সৰু লৰা ছোৱলীকেইটাক এৰি অমলকে অগ্রাধিকাৰ দিলে।\n“গোটেই বোৰ মিহলি কৰি দহ পইচাৰ দে”।\nঅমলৰ কথা শুনি অবিশ্বাসেৰে ভৰা চাৱনি এটাৰে চানাচুৰৱালাজন মনে মনে থাকিল।\n“দে দে পাঁচটকাৰ, পিয়াজ অলপ বেছিকৈ দিবি” অলপ হাঁহি অমলে কলে।\nবাওঁহাতত কাগজৰে বান্ধি দিয়া টোপোলাতো লৈ সোঁহাত খন বাকচটোত ভৰাই দুটামান বাদাম ললে। অমলে এইবাৰ মনৰ আনন্দত কিবা এটা গুনগুনাই চানাচুৰ খাই খাই ঘৰলৈ বাট ললে।\nঅমল বেজবৰুৱাৰ মুখৰ পৰা বিষণ্ণতাৰ ছায়াবোৰ দেখোন আঁতৰি গ’ল। কালি কি কি কৰিব মনতে ভাবিবলৈ ধৰিলে। কাগজৰে পদুম ফুল, কেমেৰা, ভীমৰ গদা সাঁজিব লাগিব, চিলা এখনো সাঁজিব লাগিব। এইবোৰ কৰি কৰি ভাগৰ লাগিলে বিছনাত শুই শুই অকণিৰ মহাভাৰত পঢ়িব। দূর্গা পূজালৈও বেছি দিন নাই। ইঃ অমল বেজবৰুৱাই পাহৰিছিলেই, শেৱালিজোপা ফুলিছেই দেখোন! ৰাতিপুৱা ৰাতিপুৱা শেৱালি ফুলবোৰ বুটলিবলৈ কিমান যে ভাল লাগিব, আজি ৰাতিয়েই গছজোপাৰ তলত বাতৰি কাকত কেইখনমান মেলি থৈ দিব লাগিব, ফুলবোৰ উঠাবলৈ সহজ হ’ব। অমলৰ আৰু এটা গানৰ কলি মনলৈ আহিল…\n“আহিনক কোনে আনে,\nআহিনক কোনে আনে…\nনিয়ৰে জনালে শেৱালিয়ে…\nআৰু শেৱালিয়ে ক’লে নিয়ৰে আনে।\nদুৱৰীয়ে ক’লে কোমল হাঁহিৰে…\nকাতি বিহুৰ দিনা তুলসী জোপা তেওঁৱে ৰুব, এইবাৰ কাকো ৰুবলৈ নিদিয়ে। গোটেই কাতি মাহটোত অমলেই চাকি জ্বলাব। কথাবোৰ মনতে পাগুলিয়াই পাগুলিয়াই ঘৰ আহি পালে।\nপ্রকৃততে অমলৰ এটা অসুখ হৈছে। হয়তো অমলৰ অসুখটোৰ চিকিৎসা আজিয়েই আৰম্ভ হৈ গৈছে। অৱশ্যে অমলে এইটো নিজেও অনুভৱ কৰিব পাৰিছে। অমল বেজবৰুৱাৰ অসুখটো ভাল হবনে বাৰু!?\n← ৰান্ধনিশাল (দুলাল বৰুৱা)\nপকা ধানৰ মাজে মাজে (মাধুৰীমা ঘৰফলীয়া) →\nত্যাগ ( এক মিনিটৰ গল্প ) – গীতিকা বৰা\nপ্রার্থী (চন্দ্ৰমা কলিতা)\nঅভিনয় – ফৰিদ আহমেদ\nপঢ়ি মনটো যথেষ্ট ভাল লাগিল ।


সাহিত্যৰ সৃষ্টিৰ যন্ত্ৰণা আৰু আনন্দ – অসমী গগৈ – ফটাঢোল\n“The greatest part ofawriter’s time is spent in reading, in order to write,aman will turn overahaly library to make one book.“ – Samuel Johnson.\nবিধাতাৰ অপূৰ্ব সৃষ্টি এই মানৱ৷ চিন্তা-চৰ্চা বৃদ্ধি বৃত্তি আদি এশ এটা গুণৰ সমাহাৰ মানৱ চৰিত্ৰৰ মাজত দেখা পোৱা যায়৷ ইয়াৰ বাহিৰেও প্ৰত্যেক মানুহৰ মাজত এটা সৃষ্টিশীল মন লুকাই থাক৷ এই সৃষ্টিশীল মনৰ বাবেই মানুহে একাল পৰ্বত পাহাৰৰ কন্দৰে কন্দৰে কটোৱাৰ পাছত এদিন ঘৰ আহি থাকিবলৈ শিকিলে, শিলে শিলে ঘহি জুই জ্বলাবলৈ শিকিলেত, অস্ত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ শিকিলে, বাঁহ-বেত-কাঠৰ পৰা দৈনন্দিন ব্যৱহাৰ্য সামগ্ৰী তৈয়াৰ কৰিবলৈ শিকিলে, খেতি বাতি কৰিবলৈ শিকিলে৷ আৰু এখোজ আগুৱাই গৈ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ এই সকলো বিলাকেই ভিন ভিন সৃষ্টি বা সৃষ্টিৰ মাধ্যম৷ মানুহৰ বৌদ্ধিক বা মানসিক উৎকৰ্ষ সাধনৰ ফলাফল, কিন্তু আজি আমাৰ আলোচনাত অন্যান্যবোৰক বাদ দি কেৱল সাহিত্য সৃষ্টিৰ দিশটোকহে বাছি লোৱা হৈছে৷\nশিক্ষাজীৱনৰ শেষৰ ফালে আমাৰ এজন লেখকৰ সৈতে বন্ধুত্ব গঢ়ি উঠিছিল৷ ডেকা লেখক৷ ইতিমধ্যেই কাকত আলোচনীত প্ৰতিষ্ঠিত৷ বেচ ফুৰ্তিবাজ৷ সি থাকিলে আমাৰ আজ্ঞাত ৰসৰ অভাৱ নহৈছিল৷ কিন্তু আমি লক্ষ্য কৰিছিলো কেতিয়াবা সি হঠাতে অসম্ভৱ গহীন হৈ যায়৷ হঠাতে আড্ডা এৰি গুচি যায় আকৌ আহে৷ চিগাৰেটৰ ধোঁৱাই ৰুমটো ভৰাই পেলায়৷ চুলিৰ মাজত আঙুলি সোমোৱাই চুলিখিনি জোকাৰি পেলায়, কেতিয়াবা দুয়োহাতেৰে মুখখন ঢাকি ধৰে, কলমটো লৈ খচখচকৈ কিবা এটা লিখে আকৌ কাটে আকৌ লিখে, কেতিয়াবা জমি উঠা আড্ডাৰ পৰা হঠাতে কোনোবা এটাক টানি লৈ যায় ….৷ মুঠৰ ওপৰত কিবা এটা যন্ত্ৰণাই মানুহটোক ভিতৰি যেন চেপি থাকে যন্ত্ৰণাত গোটেই মানুহটো চটফটাই থাকে৷ দুদিনমান এনেদৰে যোৱাৰ পাছত হঠাতে আকৌ স্বাভাৱিক অৱস্থালৈ ঘূৰি আহে৷ সাহিত্য সৌন্দৰ্য ৰাজনীতি পৰ্ণগ্ৰাফিৰে আজ্ঞা ৰসাল কৰি তোলে৷ তেনে এটা দিনতে কোনােবাই আনি আজ্ঞাত এখন কাকত বা আলােচনী দিয়েহি য’ত আছে লেখক বন্ধুৰ তত্ত্বগধুৰ একোটা লেখা৷ প্ৰথম অৱস্থাত আমি বন্ধুৰ সেই অস্বাভাবিক আচৰণৰ অৰ্থ বুজি পোৱা নাছিলো৷ কিন্তু দিন হৈ অহাৰ লগে লগে আমি জানিলো বুজিলো৷ তাৰ অৰ্থ৷ কিহৰ যন্ত্ৰণাত তেনেদৰে বন্ধুৱে চটফটাই থাকে৷ সেয়া বন্ধুৰ সৃষ্টিৰ যাতনা৷ একেটা সাহিত্যকৰ্ম মনৰ মাজত কঢ়িয়াই লৈ ফুৰাৰ যাতনা৷ ইচ্ছা অনুসৰি জন্ম দিব নোৱাৰাৰ যাতনা৷ সি যাতনা অনুভৱ কৰাৰ শক্তি তেওঁৰ বাহিৰে আন কাৰো নাই৷ সেইবাবেই হয়তো বহুতো সাহিত্যিক সমালোচকে সাহিত্য সৃষ্টিৰ যাতনাক নাৰীৰ প্ৰসৱ বেদনাৰ সৈতে ৰিজাব বিচাৰে৷ দহমাহ দহদিন গৰ্ভত ধাৰণ কৰা শিশুটোক জন্ম দিবলৈ গৈ মাতৃগৰাকীয়ে যি যাতনা মূৰ পাতি ল’ব লগা হয় সেয়া কেৱল তেওঁহে বুজে৷ কিন্তু এই যন্ত্ৰণা ক্ষনস্থায়ী৷ সন্তান জন্মৰ লগে লগেই তেওঁৰ বাবে ই হৈ পৰে গৌৰৱ আৰু আনন্দৰ বিষয়৷ ইয়ে তেওঁৰ জন্ম যাতনা উপশম ঘটায়৷ ঠিক একে কথাকে ক’ব পাৰি সাহিত্য সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰত৷ এজন লেখকে তেওঁৰ একোটা সাহিত্যকৰ্ম আখৰৰ ৰূপ দিয়াৰ আগতে হয়তো দহমাহ দহদিন গৰ্ভত নাৰাখিব পাৰে৷ কিন্তু মনৰ মাজত কিবা এটা কঢ়িয়াই লৈ ফুৰাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ গৰ্ভৱতী মাতৃ গৰাকীৰ সৈতে সাদৃশ্য আছে৷ তেওঁৰ গৰ্ভত থকা সন্তানটো ল’ৰা হ’বনে ছোৱালী হ’ব, দেখিবলৈ কেনেকুৱা হ’ব, কেনেদৰে ডাঙৰ কৰিব, ভৱিষ্যত কেনে হ’ব ইত্যাদি কল্পনাত তেওঁ ডুবি থাকে৷ তেওঁৰ যাতনাৰ কাল এমাহো হ’ব পাৰে৷ দহমাহে হ’ব পাৰে বা তিনি চাৰি বছৰো হ’ব পাৰে৷ সৃষ্টিৰ সম্ভাৱনাৰ বাবেই তেওঁলোকে এই যাতনা বা আত্মপীড়াক প্ৰশয় দিয়ে৷ বিশ্বসাহিত্যৰ সফল লেখক সাহিত্যিক সকলৰ জীৱন কাল অধ্যয়ন কৰিলে এনে বহু উদাহৰণ পোৱা যায় যিসকলে নিজৰ চিন্তা বা ভাবক সাহিত্যৰ ৰূপ দিবলৈ যাওঁতে ভোকে লঘঘানে থাকি শৰীৰক কষ্ট দিছে৷ “Found all in myself” ত ডি. এইচ. লৰেন্সে এই সম্পৰ্কত এনেদৰে কৈছে “মােৰ সাহিত্য সৃষ্টিৰ মূল প্ৰেৰণা মই নিজেই মোৰ ক্ষুধা তৃষ্ণা কামনা বাসনা আৰু শৰীৰৰ প্ৰখৰ উত্তাপ তাৰ প্ৰদাহ আৰু উত্তেজক যান্ত্ৰণা৷ দুৰন্ত তৃষ্ণা আৰু যন্ত্ৰণা লৈ মই গল্প, উপন্যাস, কবিতা লিখিছে, ছবি আঁকিছো৷ মই যে কেতিয়াও পৰাজয় বৰণ নকৰো, কেতিয়াও হেৰাই নেওঁ সেই আত্মবিশ্বাস মোৰ আছে৷ তাকে লৈ ক্ষুধা, তৃষ্ণা, যন্ত্ৰণাক নিজৰ ভাষাত আপোন ভঙ্গীৰে মই সুন্দৰ কৰি তুলিবলৈ বিচাৰিছোঁ৷” লেখক সকলে মনৰ মাজত কঢ়িয়াই লৈ ফুৰা সাহিত্য চিন্তাকে সাহিত্যিক সমালোচকে৷ চৰাইয়ে বাঁহত কণী উমনি দিয়া কাৰ্যৰ লগত তুলনা কৰিছে৷ উদাহৰণ স্বৰূপে যদি চোৱা যায় তেন্তে পোৱা যায় যে৷ কলৰিজৰ বিশ্ববিখ্যাত কবিতা ‘কুবলাখান’ সপোনৰ ফলশ্ৰুতি৷ সপোনত দেখা মতেই কবিতাটো লিখি গৈ থাকোঁতে হঠাতে এজন আলহী আহি ওলাল৷ কথা বাৰ্তা পাতি আলহীক বিদায় দিয়াৰ পাছত যেতিয়া তেওঁ আকৌ লিখিবলৈ বহিল তেতিয়া তেওঁৰ মনলৈ পূৰ্বৰ ধাৰাবহিকতা কোনোপধ্যেই নাহিল৷ তেওঁৰ সকলো প্ৰচেষ্টাই ব্যৰ্থ হ’ল৷ সপোনত আকৌ কুবলাখানৰ কাৰেং দেখা পাব বুলি তেওঁ বাৰে বাৰে টোপনি যাবলৈ চেষ্টা কৰিলে কিন্তু কোনো কামত নাহিল৷ তেওঁ বিশ্ববিখ্যাত কবিতাটো আধা হৈয়ে থাকিল৷ আকৌ আন এজন সাহিত্যিক বালজাকে লেখাৰ সময়ত নিজক চকীখনৰ সৈতে বান্ধি থৈছিল৷ জানােচা উঠি যাবলগীয়া হ’লে ৰচনাৰ ধাৰাবাহিকতা হেৰাই যায়৷ এয়া বিশ্বসাহিত্যৰ লেখকৰ সৃষ্টি যাতনা বা আত্মপীড়নৰ দুটা উদাহৰণ৷ কিন্তু আমাৰ অসমীয়া সাহিত্যৰ এনে আত্মপীড়নৰ বিষয়ে বিশেষ জনা নাযায়৷ এনে পীড়াৰ আঁৰত থাকে লেখক জনৰ সাহিত্যৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা৷ কিন্তু এনে দায়বদ্ধতা আমাৰ সমাজত অতি বিৰল৷ মুষ্টিমেয় কেইজনমানৰ হাততে অসমীয়া সাহিত্য জীয়াই ৰখাৰ দায়িত্ব জাপি দি বাকীসকল নিশ্চিত৷ গতিকেই সাহিত্য সৃষ্টিৰ যাতনা আৰু আনন্দও মাথোন সেইকেইজনেৰে অনুভৱ কৰিব পাৰিছে৷ বৰ্তমানৰ দুই এখন কিতাপৰ পাতনি বা আগকথাৰ পৰা তেওঁলোকৰ সৃষ্টিৰ আঁৰৰ কথা জানিব পৰা গৈছে৷ ৷ সৃষ্টিৰ যাতনাৰ ক্ষেত্ৰত আৰু এটা কথা ক’ব পাৰি৷ লেখক সকলৰ প্ৰায়বোৰ ৰচনাই বাস্তব অভিজ্ঞতাৰ ফল৷ বাস্তৱ জীৱনত ঘটা কোনো এটা সুখাবহ বা দুখাবহ ঘটনাক সূক্ষ্ম দৃষ্টিৰে চালি জাৰি চাই কল্পনাৰ ৰঙেৰে ৰঞ্জিত কৰি সাহিত্য কৰ্মৰ ৰূপ দিয়া হয়৷ সুখ বা দুখৰ অন্তৰ চুই যোৱা যি বিলাক ঘটনা লেখকৰ দৃষ্টি গোচৰ হয় তাক কলমৰ আগেৰে লিখি নুলিউৱা লৈকে তেওঁৰ মনলৈ শান্তি নাহে৷ আৰু ঘটনাটো ঘটাৰ পৰা লেখি শেষ কৰালৈকে হয়তো কেতিয়াবা এক দুই দশক লাগি যাব পাৰে৷ সংবেদনশীল লেখক জনে গোটেই সময়বোৰ যন্ত্ৰণা ভুগিব লগা হয়৷ অহৰহ৷ আৰু যেতিয়াই তেওঁ সেই যন্ত্ৰণাক সাহিত্য কৰ্মৰ ৰূপ দিয়ে তেতিয়া তেওঁৰ সমান সুখী মানুহ পৃথিৱীত আৰু নাই যেন বোধ হ’ব পাৰে তেওঁৰ৷ এজন খনিকৰে তেওঁৰ মাটিৰ মূৰ্তিটো সজাই পৰাই বেদীত স্থাপন কৰি যি আনন্দ লাভ কৰে বা এজন চিত্ৰকৰে তেওঁৰ ছবিখন নিখুঁতকৈ আঁকি দৰ্শকৰ মাজত এৰি দি যি আনন্দ লাভ কৰে একেই আনন্দ লাভ কৰে এজন সাহিত্যিকেও৷ কিন্তু এইখিনিতে এষাৰ কথা মনত ৰাখিবলগীয়া যে এই যি আনন্দ সৃষ্টিকৰ্তাই লাভ কৰে সেয়া দীৰ্ঘদিন ধৰি উপভোগ কৰি থাকিব তেওঁলোকে নাৱেৰে আকৌ এটা নতুন সৃষ্টিৰ সম্ভাৱনাই তেওঁলোকক যাতনা দিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷ আৰু এই যাতনা ভাগে কৰে বাবেহে তেওঁলোকে আনন্দও লাভ কৰে বুকুভৰাই৷\n« এদিন হঠাৎ – লোনা বৰা\nফেবিকল প্ৰেম – মাতু কুকুৰাছোৱা »


পৰ্ণগ্ৰাফিক উদ্যোগলৈ পৰিৱৰ্তন আনিছে ট্ৰাম্পে! বৃদ্ধৰ ম’বাইলতো পৰ্ণ কণ্টেণ্ট | প্ৰথম খবৰ\nHome/ ৰাষ্ট্ৰীয়-আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়/ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়/পৰ্ণগ্ৰাফিক উদ্যোগলৈ পৰিৱৰ্তন আনিছে ট্ৰাম্পে! বৃদ্ধৰ ম’বাইলতো পৰ্ণ কণ্টেণ্ট\nপৰ্ণগ্ৰাফিক উদ্যোগলৈ পৰিৱৰ্তন আনিছে ট্ৰাম্পে! বৃদ্ধৰ ম’বাইলতো পৰ্ণ কণ্টেণ্ট\nইণ্টাৰনেচনেল ডেস্ক, প্ৰথম খবৰ: দুই ডি। এই দুই ডিয়ে জুই লগাইছে আমেৰিকাত। এফালে ড’নাল্ড আৰু আনফালে ডেনিয়েল। মাৰ্কিন ৰাষ্ট্ৰপতি ডোনাল্ড ট্ৰাম্প সৈতে পৰ্ণষ্টাৰ ষ্টৰ্মী ডেনিয়েলছৰ মাজৰ যৌন সম্পৰ্কই কেৱল আমেৰিকাতে নহয়, সমগ্ৰ বিশ্বতে ব্যাপক খলকনিৰ সৃষ্টি কৰিছে। ডোনাল্ড ট্ৰাম্প আৰু ষ্টৰ্মী ডেনিয়েলছৰ যৌন সম্পৰ্কৰ কথা পোহৰলৈ অহাৰ লগে লগে আন এখন বেলেগ ছবি মুকলি হৈছে।\nশেহতীয়া এক সমীক্ষা অনুসৰি এই ঘটনাটোৱে ৬৫ বছৰৰ উৰ্দ্ধৰ লোকৰ মাজত পৰ্ণগ্ৰাফীক কণ্টেণ্ট জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছে। ৬৫ বছৰৰ ওপৰৰ ব্যক্তিৰ মাজত ষ্টৰ্মী ডেনিয়েলছৰ ফটো আৰু ভিডিঅ’ ছাৰ্ছ কৰাৰ পৰিমাণ ১৩১ শতাংশ বৃদ্ধি হৈছে। আনবোৰ বয়সৰ ক্ষেত্ৰত যে একেবাৰে পৰিৱৰ্তন হোৱা নাই তেনেকুৱা নহয়। ৫৫ৰপৰা ৬৪ বছৰ বয়সৰ ক্ষেত্ৰত এই পৰিমাণ ১১২ শতাংশ বৃদ্ধিৰ বিপৰীতে ৪৫ৰপৰা ৫৪ বছৰৰ ভিতৰত বৃদ্ধিৰ পৰিমাণ হৈছে ৭৭ শতাংশ আৰু ৩৫ বছৰ বয়সৰ পৰা ৪৪ বছৰ বয়সৰ লোকৰ মাজত ষ্টৰ্মী ডেনিয়েলছৰ ফটো আৰু ভিডিঅ’ ছাৰ্ছ কৰাৰ পৰিমাণ ২১ শতাংশ বৃদ্ধি পাইছে।\nলক্ষণীয়ভাৱে ৩৪ বছৰ বয়সৰ ক্ষেত্ৰত পৰ্ণগ্ৰাফিক কণ্টেণ্ট বিচৰাৰ পৰিমাণ হ্ৰাস পাইছে। ২৫ৰপৰা ৩৪ বছৰ বয়সৰ যুৱক-যুৱতীৰ ক্ষেত্ৰত ষ্টৰ্মী ডেনিয়েলছৰ ফটো আৰু ভিডিঅ’ চোৱাৰ পৰিমাণ ৪২ শতাংশ কম হোৱাৰ বিপৰীতে ১৮ৰপৰা ২৪ বছৰ বয়সৰ ক্ষেত্ৰত ৭১ শতাংশ হ্ৰাস পাইছে। মাৰ্কিন ৰাষ্ট্ৰপতি ডোনাল্ড ট্ৰাম্পৰ সৈতে যৌন সম্পৰ্কই ষ্টৰ্মী ডেনিয়েলছক সমগ্ৰ বিশ্বতে জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছে। কেৱল জানুৱাৰী মাহতে তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তা ৩০০ শতাংশ বৃদ্ধি হৈছে। আজিৰ তাৰিখত তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি হৈছে প্ৰায় ৬০১ শতাংশ।\nষ্টৰ্মী ডেনিয়েলছৰ দৰে এগৰাকী পৰ্ণষ্টাৰ এনেকৈ জনপ্ৰিয় হৈ উঠাৰ আঁৰত থকা ব্যক্তিজন যে মাৰ্কিন ৰাষ্ট্ৰপতি ডোনাল্ড ট্ৰাম্প, সেয়া বহুতে স্পষ্টভাৱে কৈছে। মাৰ্কিন যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নাগৰিকৰ লগতে সমগ্ৰ বিশ্বই কয়, ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে ডোনাল্ড ট্ৰাম্পে আন কিবা কৰক-নকৰক পৰ্ণগ্ৰাফিক কণ্টেণ্টক তেওঁ জনপ্ৰিয় কৰি তুলিলে।\nকন্যা ভ্ৰূণ হত্যাৰ বিৰুদ্ধে একত্ৰিত ৪০খন দেশৰ সুন্দৰী\nবিশ্ব প্ৰসিদ্ধ কাজিৰঙাত পথৰ দুৰৱস্থা\nবলাৎকাৰী (!) ইন্দিৰা, জিভা পিছলিল ছোনিয়াৰ, ভিডিঅ’ ভাইৰেল\nটিংখাঙত মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষাক হত্যাৰ চেষ্টা চতুৰ্থবৰ্গৰ কৰ্মচাৰীৰ


ভাল খবৰ ! ৬.৪৭ কোটি লোকে PF একাউণ্টত সুতৰ ধন লাভ কৰিছে !– News18 assam\nভাল খবৰ ! ৬.৪৭ কোটি লোকে PF একাউণ্টত সুতৰ ধন লাভ কৰিছে ! পিএফ বেলেন্স কেনেদৰে পৰীক্ষা কৰিব লাগে জানি লওক...\nকৰ্মচাৰী ভৱিষ্যত নিধি সংস্থাই (EPFO) ভৱিষ্যত নিধি গ্ৰাহকৰ (PF Subscribers) একাউণ্টলৈ সুতৰ ধন (PF Interest) স্থানান্তৰ কৰা আৰম্ভ কৰিছে। আপুনি এতিয়ালৈকে টকা পাইছে নে নাই চাবলৈ আপোনাৰ পিএফ একাউণ্ট পৰীক্ষা কৰিব পাৰে।\nকেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ৬.৫ কোটি লোকক এক বিশাল উপহাৰ প্ৰদান কৰিছে। দৰাচলতে, কৰ্মচাৰী ভৱিষ্যত নিধি সংস্থাই (EPFO) ভৱিষ্যত নিধি গ্ৰাহকৰ (PF Subscribers) একাউণ্টলৈ সুতৰ ধন (PF Interest) স্থানান্তৰ কৰা আৰম্ভ কৰিছে। আপুনি এতিয়ালৈকে টকা পাইছে নে নাই চাবলৈ আপোনাৰ পিএফ একাউণ্ট পৰীক্ষা কৰিব পাৰে। আপুনি ঘৰত বহি থাকোঁতে আপোনাৰ পিএফ একাউণ্টৰ বেলেন্স (Know how to check PF Balance) পৰীক্ষা কৰিব পাৰে।\nFirst published: November 12, 2021, 18:34 IST