সাক্ষাৎকাৰ – ডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মা – ফটাঢোল\nHome /সাক্ষাৎকাৰ/সাক্ষাৎকাৰ – ডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মা\nফটাঢোলঃ অসমৰ পাঠক সমাজৰ বাবে ডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মা এটা অতি চিনাকি নাম৷ আপুনি এজন সুগল্পকাৰ,প্ৰবন্ধকাৰ,ঔপন্যাসিক আৰু এজন নিপুণ ব্যংগ-সাহিত্যিক৷ আপোনাৰ হৃদয়স্পৰ্শী গল্পসমূহে বিৱেকৱান আৰু সংবেদনশীল পাঠক সমাজৰ অন্তৰ সদায়েই আলোড়িত কৰি আহিছে৷ স্পষ্ট আৰু প্ৰত্যক্ষ বক্তব্যৰে সমৃদ্ধ মননশীল আৰু চিন্তা-উদ্ৰেকাৰী প্ৰবন্ধসমূহে জনমানসত এক সুকীয়া স্থান দখল কৰিছে৷ উপন্যাস-ৰচনাত থকা আপোনাৰ দক্ষতা আৰু নৈপুণ্যতাকো পাঠকে বিনাদ্বিধাই শলাগিছে৷ কিন্তু আমাৰ ভাৱ হয়, ডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাৰ প্ৰতিভা আৰু সৃষ্টিশীলতাৰ অপূৰ্ব আৰু উৎকৃষ্ট চানেকী বহন কৰিছে আপুনি ৰচনা কৰা হাস্য-ব্যংগ লিখনিসমূহেহে৷ সমসাময়িক সমাজখনৰ নানানটা কেৰোণ,মানুহৰ ব্যক্তিগত আৰু আভ্যন্তৰীণ জগতৰ দুমুখীয়া মানসিকতাক এই হাস্য-ব্যংগ ৰচনাসমূহে সময়ে সময়ে এক সুকীয়া উপস্থাপনশৈলীৰে উন্মোচন কৰি আহিছে৷ আপোনাৰ দ্বাৰা লিখিত ‘দৈনন্দিন’ নামৰ গ্ৰন্থকেইখনে পাঠকৰ মাজত বহুল আৰু সপ্ৰশংস সমাদৰ লাভ কৰিছে৷ তেনে এগৰাকী প্ৰতিভাশালী আৰু জনপ্ৰিয় লেখকৰ এটা লিখিত সাক্ষাৎকাৰ ল’বলৈ পাই ই-আলোচনী ‘ফটাঢোল’ অতিশয় সুখী আৰু আনন্দিত হৈছে ৷\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ নমস্কাৰ, ‘ফটাঢোল’ৰ সমূহ পাঠকলৈ মই ৰঙালী বিহুৰ শুভেচ্ছা জনালোঁ।\nফটাঢোলঃ ছাৰ,কাকত নাইবা শিশু-আলোচনীৰ ‘জানো আহা’ জাতীয় শিতানত সততে পঢ়িবলৈ পাই থকা এষাৰ কথাৰেই এই সাক্ষাৎকাৰটো আৰম্ভ কৰোঁ৷ আচলতে কথা নহয়,এটা তথ্যহে৷ “আমি যেতিয়া হাহোঁ তেতিয়া পৰিশ্ৰম কৰা পেশীৰ সংখ্যা কম,আনহাতে আমি যেতিয়া কান্দো তেতিয়া পৰিশ্ৰম কৰা পেশীৰ সংখ্যা অধিক৷” বোধহয় মানুহক হাঁহিবলৈ প্ৰেৰণা যোগাবলৈকে এইটো তথ্য সচৰাচৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয় ৷ এজন চিকিৎসক হিচাপে এই তথ্যটো সন্দৰ্ভত আপুনি কেনেকৈ আলোকপাত কৰিব ? বৈজ্ঞানিক দিশৰ পৰা কথাষাৰ কিমানদূৰলৈকে সত্য বাৰু ?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ ‘আমি যেতিয়া হাঁহো তেতিয়া পৰিশ্ৰম কৰা পেশীৰ সংখ্যা কম, আনহাতে আমি যেতিয়া কান্দো তেতিয়া পৰিশ্ৰম কৰা পেশীৰ সংখ্যা অধিক।’– কথাটো মিছা নহয়। অৱশ্যে হাঁহিলে কিমান পেশী ব্যৱহত হয়, একে আষাৰে ক’ব নোৱাৰি। সাধাৰণ ওঁঠটো লৰাই মৰা হাঁহি, মিচিকিয়া হাঁহি, বেঁকা হাঁহি, অন্তৰ খোলা হাঁহি, অট্টহাস্য — বেলেগ বেলেগ হাঁহিত বেলেগ বেলেগ পেশী ব্যৱহত হয়। কন্দাৰ ক্ষেত্ৰতো একেই কথা। কিন্তু কথা হ’ল, এয়া এটা Anatomical কথাহে। চিকিৎসক হিচাপে নহয়, এজন সাধাৰণ মানুহ হিচাপে ভাবকচোন, পৃথিৱীৰ কোনো মানুহেই কিজানি এই কথা এশ শতাংশই নাজানে, দৈনন্দিন জীৱনত কোনটো কাম কৰোঁতে কিমান পেশী ব্যৱহত হয়। আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ বিভিন্ন কাম, হঁহা-কন্দাৰ লগতে খোৱা-বোৱা, খোজ কৰা, দৌৰা, অন্য কাম কৰা, ব্যায়াম কৰা আদিত কিমান পেশী ব্যৱহত হৈছে সেই কথা মনত ৰাখি আমি কামবোৰ নকৰোঁ। পেশীৰ কথা মনত ৰাখি কোনোবাই কিবা কাম কৰিবনে • অমুক কামটো কৰোঁতে বেছি পেশী ব্যৱহাৰ হয় বাবে নকৰোঁ, অমুক কামটোত কম পেশী ব্যৱহাৰ হয় বাবে কৰিম– কথাটো ঠিক তেনেকুৱা নহয়।\nগতিকে ব্যৱহাৰ হোৱা পেশীৰ কথা বাৰু বাদ দিয়ক। মূল কথাটো হ’ল, হাঁহিব পৰাটো ভাল। স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে হাঁহিব পাৰিলে শৰীৰ, মন সকলো ভালে থাকে। কেৱল শৰীৰ বা মনেই নহয়, মুখত হাঁহি নথকা মানুহজনতকৈ মুখত এটা হাঁহি লাগি থকা মানুহজনক দেখি বেছি ভাল নালাগে জানো !\nফটাঢোলঃ আছাম ট্ৰিবিউন কাকতৰ লগত প্ৰত্যেক বৃহস্পতিবাৰে এখন শিশু পৰিপূৰিকা ওলায়৷ তাৰে এটা শিতানত এবাৰ এটা শিশুৱে প্ৰশ্ন সুধিছিল ৷ শিশুটিৰ হেনো আজিকালি সঘনাই ব’ৰ(Bore) লাগে৷ এতিয়া তেওঁক ব’ৰডম নাইকিয়া কৰাৰ উপায় লাগে৷ TED নামৰ অনুষ্ঠানটোত প্ৰদান কৰা এটা বক্তৃতাত ‘জেকুলিন ওৱে’ নামৰ চিকিৎসকগৰাকীয়ে মাজতে জনালে যে বিশ্বৰ ১ বিলিয়ন অৰ্থাৎ এশ কোটি প্ৰাপ্তবয়স্ক মানুহেই এটা সময়ত উৎকণ্ঠাজনিত ৰোগ,বিষণ্ণতা আদি মানসিক ৰোগত ভোগে ৷ তাৰপিছত তেওঁ এষাৰ কথা ক’লে-“…(This is)Not Exactlyapretty picture of happy people onahappy planet.”(৷) কথাষাৰ আপুনি নস্যাৎ কৰিব পাৰিবনে? আৰু এই যে কণমানিহঁতৰ মুখত ব’ৰ,ডিপ্ৰেছন আদি শব্দবোৰ শুনিবলৈ পাওঁ,বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয়ত অধ্যয়নৰত শিক্ষাৰ্থীৰ মুখবোৰত অনবৰতে ছাপ,বিষণ্ণতাৰ স্পষ্ট পোহৰ দেখিবলৈ পাওঁ,ডাঙৰ-ডাঙৰ কোম্পানীত,চৰকাৰী কাৰ্যালয়ত কৰ্মৰত মানুহবোৰৰ মুখত অসন্তুষ্টি,অসুখীৰ ভাৱ এটা প্ৰায়েই দেখিবলৈ পাওঁ-এইবোৰ কিয় হৈছে? তথ্য-প্ৰযুক্তি,প্ৰতিযোগিতা,তথাকথিত আধুনিকতাৰ পিছত দৌৰি থাকোঁতে থাকোঁতে সুখ,হাঁহিৰ দৰে দৰকাৰী বস্তুবোৰতো কৃত্ৰিমতাৰ দাগ লাগিল নেকি? আজিকালি মানুহক হঁহুৱাবলৈকো এক্সপাৰ্ট লাগে,লাফিং ক্লাৱ লাগে৷ এই কথাবোৰ আপোনাৰ আচহুৱা যেন নালাগেনে?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ এই কথা সঁচা যে বৰ্তমান বিশ্বৰ বেছিভাগ লোকেই এটা সময়ত উৎকণ্ঠাজনিত ৰোগ, বিষণ্ণতা আদিত ভোগে। শিশুৰ পৰা বৃদ্ধলৈকে বহুতো লোকেই ব’ৰ, ডিপ্ৰেছন আদিত ভোগে। এইবোৰ কথা অতি দীঘলীয়াকৈ আলোচনা কৰিব পাৰি যদিও অতি চমুকৈ ক’বলৈ হ’লে– মই ভাবো, এইবোৰৰ মূল কাৰণ হ’ল– দিনে দিনে বাঢ়ি অহা যান্ত্ৰিকতা আৰু প্ৰকৃতিৰ পৰা আঁতৰি অহা। তথাকথিত আধুনিকতাৰ নামত আমি তথ্য-প্ৰযুক্তি, প্ৰতিযোগিতা, কেৰিয়াৰ, ভোগ সৰ্বস্ব জীৱন আদিৰ পাছত এনেদৰে দৌৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছোঁ যে হাঁহি-ধেমালি, আনন্দ, আত্মীয়তা, পৰিয়াল, আন্তৰিক টান আদিৰ দৰে ‘অদৰকাৰী’ কথাবোৰ ভাবিবলৈ আমাৰ সময় নোহোৱা হৈছে। আমাৰ শিশুবোৰকো আমি তেনেদৰেই গঢ় দি লৈছোঁ। মাত ফুটিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ পৰাই আমি সিহঁতক স্কুলত দিছোঁ। মূৰত অনবৰতে এটা ছাপ। সিহঁতৰ মূৰত আমি মাত্ৰ এটা কথাই সুমুৱাই দিছোঁ যে সিহঁতৰ সন্মুখত মাত্ৰ যেন এটাই ৰাস্তা– পঢ়া, পৰীক্ষাত বেছি নম্বৰ পোৱা, আনতকৈ বেছি নম্বৰ পোৱা, প্ৰতিযোগিতাত বহা, যেনে তেনে প্ৰকাৰে এটা ছিট লোৱা, এটা ভাল চাকৰি, গাড়ী-ঘৰ, টকা-পইচা। সেই ৰাস্তাটোৰ বাহিৰে ৰাস্তাৰ দাঁতিত থকা অন্য কথা চাবলৈ, ভাবিবলৈ সিহঁতৰ সময় নাই। মানুহৰ Expectation ইমান বাঢ়িছে যে স্বাভাৱিকতেই এটা সময়ত বিষণ্ণতা বা হাতাশাত ভুগিবলৈ বাধ্য হয়।\nসঁচা কথা ক’বলৈ গ’লে লাফিং ক্লাবৰ ধাৰণাটো মোৰ আজিলৈকে স্পষ্ট নহ’ল। হাঁহি হৈছে অন্তৰৰ স্বতঃস্ফূৰ্ত প্ৰকাশ। জোৰ-জবৰদস্তি হাঁহিব নোৱাৰি, হঁহুৱাবও নোৱাৰি। হাঁহি কাক বোলে বুলি সুধিলে মই ক’ব নোৱাৰিম ঠিকেই, কিন্তু মুখেৰে হাঁহিৰ দৰে হেঃ হেঃ কৈ শব্দ কৰাকে হাঁহি নোবোলে। মোৰ বোধেৰে হাঁহি বস্তুটো এনেকুৱা নহয় যে ছুইচ অন কৰিলে হাঁহিম আৰু ছুইচ অফ কৰিলে হাঁহি বন্ধ কৰিম। গতিকে লাফিং ক্লাবত যিটো কৰে, মই ভাবোঁ সেয়া এক প্ৰকাৰৰ হাঁওফাঁওৰ ব্যায়াম, কিন্তু হাঁহি নহয়।\nফটাঢোলঃ ছাৰ,এতিয়া আপোনাৰ শৈশৱৰ কথা পাতিম৷ শৈশৱ বুলি কওঁতেই মনত পৰিছে-আপোনাৰ এটা গল্পলৈ৷ গল্পটোৰ নামো বোধহয় ‘শৈশৱ’ আছিল৷ মোৰ ধাৰণা- আপোনাৰ সময়ৰ শৈশৱ আৰু এতিয়াৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ শৈশৱ-এই দুখন চিত্ৰৰ মাজত আপুনি দেখা পোৱা পাৰ্থক্যৰ পৰিণতিতেই সেই গল্পটোৰ সৃষ্টি হৈছিল৷ কেনে আছিল আপোনাৰ শৈশৱ,ছাৰ ? আৰু সৃষ্টিৰ বীজটো স্কুলত পঢ়ি থকা কালতেই ৰোপন হৈছিলনে? তাৰ আপডাল কোনে কৰিলে ? প্ৰেৰণাৰ আদিস্তৰটো কিমান কটকটীয়া আছিল?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ হয়, আমাৰ শৈশৱ আৰু আজিকালিৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ শৈশৱৰ মাজত বহুত পাৰ্থক্য আছে। আমাৰ শৈশৱ-কৈশোৰ পাৰ হৈছিল প্ৰকৃতিৰ সৈতে, যন্ত্ৰৰ সৈতে নহয়। আমাৰ শৈশৱ-কৈশোৰ পাৰ হৈছিল মাটি-বালিৰ লগত, বোকা-পানীৰ লগত, ৰ’দ-বৰষুণৰ লগত, গছ-গছনি, চৰাই-চিৰিকটিৰ লগত। পথাৰ-বাৰী, খাল-ডোঙৰ লগত। মাছ-পুঠি, গৰু-ছাগলী, খেতি-বাতিৰ লগত। গছত উঠা, পুখুৰীত সাঁতোৰাৰ মাজত। ৰবাব টেঙাৰ ফুটবল, বাঁহৰ মুঢ়াৰ পৰা কাটি উলিওৱা ক্ৰিকেট বলৰ লগত। আমাৰ শৈশৱ-কৈশোৰ পাৰ হৈছিল সমনীয়াৰ লগত। মোবাইল, টিভি, কম্পিউটাৰ আদিৰ দৰে যন্ত্ৰৰ লগত নহয়।\nঅনুভৱ কৰোঁ, সৃষ্টিৰ বীজটো স্কুলত পঢ়ি থাকোঁতেই ৰোপন হৈছিল। কিন্তু গজালি মেলিছিল হাইস্কুলৰ শেহৰ ফালে, পি ইউ পঢ়ি থাকোঁতে। পুলিটো বাঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত পঢ়ি থাকোঁতে।\nফটাঢোলঃ বিদ্যালয়ৰ পৰা মহাবিদ্যালয় পৰ্যন্ত আপোনাৰ জীৱন কিদৰে আগুৱাই গৈছিল,সেই বিষয়ে ছাৰ এতিয়া কিছু কথা আমাক জনাওক ৷ সেইসময়ত লিখা-মেলা অব্যাহত আছিলনে?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ মহাবিদ্যালয় পৰ্যন্ত জীৱন স্বাভাৱিকভাৱেই আগবাঢ়িছিল। পঢ়া-শুনা ভালদৰে কৰিছিলোঁ। পঢ়া-শুনাত ভালেই আছিলোঁ। জীৱনটোত কিবা ব্যতিক্ৰম বা বিচিত্ৰতা আছিল বুলি নাভাবো। খেলা-ধূলা কৰিছিলোঁ, মাজে-সময়ে অভিনয় কৰিছিলোঁ। মাজে-সময়ে সৰু-সুৰা কিবাকিবি লিখিছিলোঁ যদিও লিখা-মেলা অব্যাহত আছিল বুলি ক’ব নোৱাৰি। অনভিজ্ঞ আছিলোঁ, ভাব-চিন্তাবোৰ সিমান পূৰঠ নাছিল। গল্প, কবিতা লিখি আলোচনী আদিত প্ৰকাশ কৰিম — কিবা যেন এটা লাজ লাজ লাগিছিল। যিহওক, লিখা-মেলা নাথাকিলেও বাহিৰা কিতাপ সেই সময়তো যথেষ্ট পঢ়িছিলোঁ।\nফটাঢোলঃ মেডিকেল কলেজত পঢ়ি থকা সময়ছোৱাতো আপুনি সাহিত্য-চৰ্চা কৰিছিল চাগে৷ লেখা-মেলা সম্পৰ্কে ধ্যান-ধাৰণাটো কেনে আছিল সেইসময়ছোৱাত? কাৰণ মেডিকেল কলেজৰ জীৱন অতিশয় ব্যস্ততাপূৰ্ণ বুলি শুনিবলৈ পাওঁ৷\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ হয়, আচলতে মেডিকেল পঢ়িবলৈ যোৱাৰ পাছতহে মই কিছু নিয়মিতভাৱে সাহিত্য চৰ্চা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ। বহুত কিবাকিবি লিখিছিলোঁ বুলি ক’ব নোৱাৰি। তথাপি লিখিছিলোঁ। লেখা-মেলা সম্পৰ্কে ধ্যান-ধাৰণা কেনে আছিল একে আষাৰে ক’ব নোৱাৰিম। বয়সৰ অভিজ্ঞতাও এটা ডাঙৰ অভিজ্ঞতা। গতিকে স্বাভাৱিকতে সেই সময়ত অভিজ্ঞতা নাছিল, লেখাবোৰ পৈণত নাছিল। ভাল লেখাৰ বাবে কিবা যেন এটা উকমুকনি আছিল, কিন্তু লিখিব নোৱাৰিছিলোঁ। হয়, মেডিকেল কলেজৰ জীৱন অতিশয় ব্যস্ততাপূৰ্ণ। তথাপি মই ভাবো, ব্যস্ততাই সকলো ক্ষেত্ৰতে বাধা হ’ব নোৱাৰে। ব্যস্ততা, সময়ৰ অভাব আদি বহু ক্ষেত্ৰত এটা অজুহাত।\nফটাঢোলঃ ব্যংগ ৰচনাৰ প্ৰতি কেনেকৈ আৰু কিদৰে আকৰ্ষিত হ’ল ? জীৱনত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে কেতিয়া ব্যংগ ৰচনা লিখিছিল? কেনেধৰণৰ আৱেগ-অনুভূতি অথবা সামাজিক পৰিস্থিতিয়ে আপোনাক সেই ব্যংগ ৰচনা লিখিবলৈ উৎসাহিত কৰিলে?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ অকল ব্যংগ ৰচনা বুলি ক’লে ভুল কোৱা হ’ব। আচলতে মই হাস্য-ব্যংগহে লিখোঁ। মই ভাবো, অকল ব্যংগ বা অকল হাস্য লেখাতকৈ হাস্যৰ চলেৰে লিখা ব্যংগই পাঠকক বেছিকৈ আকৰ্ষণ কৰে। প্ৰথম অৱস্থাত মই হাস্য-ব্যংগ এনেয়েহে লিখিছিলোঁ। ‘প্ৰান্তিক’ৰ দৈনন্দিন শিতানটো এটা হাস্য-ব্যংগ শিতান (মোৰ বোধেৰে)। এই শিতানৰ কিছুমান লেখা পঢ়ি মই যথেষ্ট অসন্তুষ্ট হৈছিলোঁ। ভাবিছিলোঁ, ইয়াতকৈ ভাল দেখোন ময়েই লিখিব পাৰিম। এবাৰ তেনেকৈয়ে এটা লিখি পঠাইছিলোঁ। প্ৰান্তিকৰ দৈনন্দিন শিতানত প্ৰকাশ হ’ল। বোধকৰো সেয়া ২০০৩-০৪ চন মানৰ কথা। পাঠকৰ পৰা ইমান বেছি সঁহাৰি পালোঁ যে উৎসাহিত হৈ দ্বিতীয় এটা লিখিলোঁ। তেনেকৈয়ে লিখি থাকিলোঁ, মূলতঃ প্ৰান্তিকৰ দৈনন্দিন শিতানত।\nফটাঢোলঃ সাধাৰণতে শুনিবলৈ পোৱা যায়,প্ৰত্যেক সাহিত্যিকেই বোলে জীৱনত এটা হ’লেও কবিতা লিখে ৷ আপুনি কবিতা লিখিছেনে ? কাৰণ গল্প,উপন্যাস,প্ৰবন্ধ,ব্যংগ-সকলোতে আপুনি সফলতাৰেই বিচৰণ কৰিছে৷ কিন্তু কবিৰ সাজত ডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাক অসমৰ পাঠক সমাজে এতিয়ালৈকে দেখা নাপালে৷ এনে কিয় হ’ল ?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ কবিতা ময়ো লিখিছিলোঁ। হয়তো পোন্ধৰটামান কবিতা লিখিছিলোঁ। সেইবোৰ আলোচনীত প্ৰকাশো হৈছিল। কিন্তু মই অনুভৱ কৰিছিলোঁ, কবিতাবোৰ যেন স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে মোৰ কলমেৰে ওলোৱা নাই, জোৰ-জবৰদস্তি কৰি লিখিছোঁ। হয়তো কিবা লিখিব লাগে বাবেই লিখিছোঁ। বা হয়তো ক’ৰাবাত যেন কবিতা লিখি প্ৰকাশ কৰি নামটো ছপা আখৰত দেখাৰ এটা লোভ (সেই সময়ত)। কবিতা লিখিবৰ বাবে, কবি হ’বৰ বাবে যি গুণ থাকিব লাগে সেয়া যেন মোৰ নাই। গতিকে বাদ দিলো। বাদ দিলো মানে একেবাৰেই বাদ দিলো।\nফটাঢোলঃ ড৹ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াছাৰে এষাৰ কথা কৈছিল যে “দৰ্শকে যি চাব বিচাৰে আমি সেইয়া দেখুউৱাতকৈ দৰ্শকে যি চোৱা উচিত-সেইয়াহে দেখুৱাব লাগে৷”- কথাষাৰ তেখেতে চলচ্চিত্ৰৰ দৰ্শকক উদ্দেশ্যি কৈছিল যদিও কথাষাৰ আমাৰ সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখনতো প্ৰযোজ্য বুলি ভাবোঁ। যি কি নহওক-সেইয়া আছিল শইকীয়াছাৰৰ কথা। এতিয়া আপোনাৰ পৰা জানিব খুজিম-আপুনি যেতিয়া গল্প,প্ৰবন্ধ নাইবা ব্যংগ ৰচনা এখন লিখিবলৈ আগবাঢ়ে,তেতিয়া আপুনি কেনেধৰণৰ উদ্দেশ্যৰে আগবাঢ়ে ?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ শইকীয়া ছাৰে কোৱা কথাখিনি মই এশ শতাংশই সত্য বুলি বিশ্বাস কৰোঁ। আৰু সেয়া কেৱল চলচ্চিত্ৰৰ ক্ষেত্ৰতেই নহয়, সাহিত্য-সংগীত, কলা বা সমাজৰ আন সকলো ক্ষেত্ৰতে প্ৰযোজ্য। গল্প, কবিতা, প্ৰবন্ধ, উপন্যাস বা ব্যংগ ৰচনা এখন লিখোঁতে মই সদায় মনত ৰাখোঁ– কি হোৱা উচিত। হয়তো মোৰ চিন্তাধাৰাৰ ক’ৰাবাত ভুলো থাকিব পাৰে, সেয়া অন্য কথা। কিন্তু পাঠকে কি বিচাৰিছে, মই যদি সেইটো দিবলৈ যাওঁ, সেয়া দেখোন সস্তীয়া জনপ্ৰিয়তা অৰ্জনৰ চেষ্টা কৰাহে হ’ল। হয়তো আমাৰ সমাজৰ বেছি সংখ্যক লোকেই সস্তীয়া, লঘূ, মনোৰঞ্জক,মুখৰোচক বস্তুহে বিচাৰে। যদি শিল্পী, সাহিত্যিক, চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা, গায়ক, নাট্যকাৰ, বুদ্ধিজীৱী আটায়ে সেইমতে যোগান ধৰিবলৈ যায়, সাধাৰণ জনতাক সঠিক পথ দেখুৱাব কোনে ? সমাজখন কোন দিশে যাব ? সেইটোৱেই সমস্যা হৈছে আমাৰ এচাম বৈদ্যুতিন মাধ্যমত। দৰ্শকে যি ধৰণৰ খাদ্য (?) খাবলৈ বিচাৰিছে, সেই ধৰণৰ খাদ্যই যোগান ধৰিছে। গতিকে সেইবোৰৰ মৰ্যাদা, বিশ্বাসযোগ্যতা, গ্ৰহণযোগ্যতা, স্থায়িত্বও দিনে দিনে নোহোৱা হৈছে।\nফটাঢোলঃ ধৰি লওক আপুনি লিখিবলৈ এটা বিষয়বস্তু বিচাৰি পালে ৷ কেৱল গল্প লিখা মানুহ এজনে সেইটো বিষয়বস্তুৰে কেৱল গল্পকেই লিখিব৷ কবিতা লিখা মানুহে কেৱল এটা কবিতায়েই লিখিব ৷ কিন্তু আপুনি সাহিত্যৰ কেইবাটাও ক্ষেত্ৰত বিচৰণ কৰা হেতুকে আপোনাৰ ক্ষেত্ৰত কথাটো সুকীয়া হ’ব৷ এতিয়া সেই বিষয়বস্তুৰে আপুনি এটা ছিৰিয়াছ গল্প লিখিব নে ব্যংগ ৰচনা লিখিব নে এটা মননশীল প্ৰবন্ধ লিখিব-সেই সিদ্ধান্তটো কিদৰে লয় আপুনি ? কেতিয়াবা ছিৰিয়াছ গল্প লিখিবলৈ গৈ আধাতে তাৰ ইতি পেলালে আৰু একেটা বিষয়বস্তুৰে আপুনি ব্যংগ ৰচনা নাইবা প্ৰবন্ধ এটা লিখি পেলালে৷ এনেকুৱা ঘটনা কেতিয়াবা ঘটিছেনে?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ হয়, কেতিয়াবা লিখাৰ বাবে এনে কিছুমান বিষয় মনলৈ আহে যিটোৰে এটা ছিৰিয়াছ গল্প, এটা ব্যংগ গল্প, বা এটা প্ৰবন্ধ লিখিব পাৰি। তেনেক্ষেত্ৰত মই কেইটামান কথা মনত ৰাখো। প্ৰথম কথা, সেই বিষয়টো কোনটো ভাগত বেছি ভালকৈ খাপ খাই পৰিব। দ্বিতীয়তে, কি হিচাপে লিখিলে মই বেছি স্বাচ্ছন্দ্য বা এক প্ৰকাৰৰ comfort অনুভৱ কৰিম। তৃতীয়তে, কি হিচাপে লিখিলে মই মোৰ মনৰ ভাবখিনি বেছি ভালকৈ বেছি স্পষ্টকৈ প্ৰকাশ কৰিব পাৰিম। শেহত, কি হিচাপে লিখিলে সেই বিষয়বস্তুটোৱে পাঠকৰ মাজত বেছি গ্ৰহণযোগ্যতা পাব। হয়, কাচিৎ কেতিয়াবা এনেও হয় যে মই হয়তো এটা গল্প লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ। অলপ লিখাৰ পাছত অনুভৱ কৰিলোঁ, ভবাৰ দৰে মই লিখিব পৰা নাই, ভবাৰ দৰে মই মনৰ ভাবখিনি প্ৰকাশ কৰিব পৰা নাই। গতিকে সেইটো বাদ দি বেলেগ ধৰণেৰে লিখিছোঁ।\nফটাঢোলঃ এজন চিকিৎসক হোৱা হেতুকে আপোনাৰ ব্যস্ততাও চাগে কোনোদিনে কম হোৱা নাই৷ আন কিছুমান বৃত্তিতকৈ এইটো বৃত্তিত ব্যস্ততা অধিক বুলিয়েই জানো৷ সেই অন্তহীন ব্যস্ততাৰ মাজতো আপুনি লিখা-মেলা কৰিবলৈ সময় উলিয়াই আছে ৷ ছাৰ; কৰ্মক্ষেত্ৰ, আপোনাৰ ব্যক্তিগত পৃথিৱীখন আৰু আপোনাৰ সৃষ্টিৰ জগতখন-এই তিনিখন জগতৰ মাজত কিদৰে আপুনি সমতা স্থাপন কৰি আহিছে ?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ এই কথা ঠিক যে চিকিৎসক হিচাপে দৈনন্দিন জীৱনত ব্যস্ততা যথেষ্ট বেছি। কিন্তু আপুনি কোৱাৰ দৰেই মোৰ তিনিখন পৃথিৱী– মোৰ কৰ্মক্ষেত্ৰ, মোৰ পৰিয়াল আৰু মোৰ সম্পূৰ্ণ ব্যক্তিগত জীৱন। কৰ্মক্ষেত্ৰত মই কোনোদিনে ফাকি মৰা নাই, কেতিয়াও অৱহেলা কৰা নাই। মোক ওচৰৰ পৰা জনা সকলে জানে, কৰ্মক্ষেত্ৰত মই কিমান সময়ানুবৰ্তিতা মানি চলো। কৰ্মক্ষেত্ৰত সময়ানুৱৰ্তিতা, নিয়মানুৱৰ্তিতা মানি নচলা গুণটোৱেই মই কিজানি আটাইতকৈ বেছি বেয়া পাওঁ, বা ক’বলৈ গ’লে ঘৃণা কৰোঁ। কৰ্মক্ষেত্ৰৰ পাছতে মোৰ পৰিয়াল। মোৰ পুত্ৰ-কন্যা, পত্নী বা পৰিয়ালৰ বাবে যিমান পাৰোঁ সময় দিওঁ। তাৰ পাছত ৰৈ যোৱা বাকী সময়খিনি মোৰ সম্পূৰ্ণ ব্যক্তিগত। প্ৰায়েই এনে হয় যে কৰ্মক্ষেত্ৰ আৰু পৰিয়ালক সময় দিয়াৰ পাছত মোৰ একান্ত নিজৰ বুলিবলৈ সময় নাথাকেই। নাথাকিলেও মোৰ কোনো আপত্তি নাই। সময় নাপালে নিলিখোঁ।\nফটাঢোলঃ বিজ্ঞান শাখাত অধ্যয়ন কৰি পাছলৈ সুপ্ৰতিষ্ঠিত হোৱা একাংশ লোকে সাহিত্যৰ জগতখনতো সফলতাৰে আগবাঢ়ে৷ তেওঁলোকে গল্প লিখে,কবিতা লিখে,প্ৰবন্ধ লিখে,উপন্যাস লিখে ৷ কিন্তু বিজ্ঞান শাখাৰ এজন ছাত্ৰ হৈ বিজ্ঞানভিত্তিক গল্প,উপন্যাস নাইবা বৰ্তমান বিজ্ঞানৰ জগতখনত ঘটি থকা ঘটনাবোৰক সাঙুৰি নিয়মীয়াকৈ বিজ্ঞানভিত্তিক ৰচনা লিখা লেখকৰ সংখ্যা আমাৰ অসমত অতি তাকৰ৷ কথাটো বৰ আমোদজনক৷ বিজ্ঞানৰ ছাত্ৰ হৈ বিজ্ঞানভিত্তিক ৰচনা লিখিবলৈ আগ্ৰহী নোহোৱাৰ কাৰণটো জানিবলৈ মন যায়৷ আপুনি চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ এজন ছাত্ৰ আৰু এজন সু-সাহিত্যিক ৷ এই প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ আপুনি ভালদৰে দিব পাৰিব৷\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ কথাটো হয়। কিন্তু প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ ময়ো বৰ ভালদৰে দিব নোৱাৰিম। বিজ্ঞানভিত্তিক গল্প, উপন্যাস, ৰচনা আদি নিয়মীয়াকৈ লিখিবলৈ নিয়মীয়াকৈ বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰিব লাগিব। আন এটা কথা, আমাৰ যিমান ল’ৰা-ছোৱালীয়ে বিজ্ঞান পঢ়ে, সেইসকলৰ বেছিভাগেই বিজ্ঞান পঢ়ে বিজ্ঞানৰ প্ৰতি আগ্ৰহী বা আকৰ্ষিত হৈ নহয়, বিজ্ঞান পঢ়ি ডাক্তৰ, ইঞ্জিনিয়াৰ হ’বৰ বাবেহে। সেইটোও এটা কাৰণ হ’ব পাৰে নেকি ?\nফটাঢোলঃ সমাজৰ প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে দেখিবলৈ পোৱাৰ দৰে ব্যংগ ৰচনাৰ ক্ষেত্ৰখনতো অসমীয়া নাৰীৰ বিচৰণ দুখজনকভাৱে কম ৷ ইয়াৰ আঁৰৰ কাৰণটো আপুনি কিদৰে বিশ্লেষণ কৰিব?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ ইয়াৰ আঁৰৰ কাৰণটোও মই ক’ব নোৱাৰিম। কিন্তু ব্যংগ ৰচনাৰ ক্ষেত্ৰখনত অসমীয়া নাৰীৰ বিচৰণ অৰ্থাৎ লেখিকাৰ সংখ্যা কম বুলি কোৱাতকৈ নায়েই বুলি কোৱাহে বেছি ভাল হ’ব। আন এটা কথা, লেখকৰ সংখ্যাটো বাৰু কিমান• বৰ্তমান সময়ৰ পাঁচজন ব্যংগ লেখকৰ নাম ক’বলৈ কওকচোন– সাধাৰণ পাঠকৰ কথা বাদেই দিয়ক, সাহিত্যৰ ছাত্ৰইও হয়তো ক’ব নোৱাৰিব।\nফটাঢোলঃ লিখা-মেলাৰ বাহিৰেও আপুনি কেনেধৰণৰ কামবোৰ কৰি নিৰ্ভেজাল আনন্দ আৰু অকৃত্ৰিম সুখ লাভ কৰে?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ লেখা-মেলাৰ বাহিৰেও মই বাহিৰা কিতাপ, আলোচনী আদি পঢ়ি ভাল পাওঁ। টিভিৰ ভাল অনুষ্ঠান, ভাল চিনেমা, নাটক আদি চাই ভাল পাওঁ যদিও আজিকালি নাটক, চিনেমা আদি কমেই চোৱা হয়। কিন্তু আটাইতকৈ বেছি ভাল পাওঁ ঘৰুৱা কামবোৰ কৰি। শাক-পাচলিৰ বজাৰ কৰি, সেইবোৰ ভালদৰে ধুই-মেলি, কাটি-কুটি পাকঘৰত শ্ৰীমতীক যতনাই দি বা নিজে ৰান্ধি মই ভাল পাওঁ।\nফটাঢোলঃ ‘সকলোৰে জীৱনত একোটা দৰ্শন থকা উচিত’-কথাটোত আপুনি বিশ্বাস কৰেনে? আপোনাৰ জীৱন-দৰ্শনৰ বিষয়ে অনুগ্ৰহ কৰি কওকচোন ছাৰ৷ আপুনি কোনো ব্যক্তিক আদৰ্শ হিচাপে গ্ৰহণ কৰেনে ?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ হয়, ‘ডাঙৰ মানুহ’ হওক ‘সৰু মানুহ’ হওক সকলোৰে জীৱনত এটা দৰ্শন থকা উচিত। গতিকে মোৰো এটা জীৱন দৰ্শন আছে। মই মোৰ সাধ্যৰ ভিতৰত জীৱনটো উপভোগ কৰিবলৈ বিচাৰোঁ। খোৱা-বোৱা, পিন্ধা-উৰা, ফুৰা-চকাত খৰচ কৰোঁ, উপভোগ কৰোঁ। পইচাৰ বাবে মই চিন্তা নকৰোঁ, কিন্তু ধাৰ-ঋণ লৈ উপভোগ নকৰোঁ। আৰু কেইটামান কথাত মোৰ জীৱন দৰ্শন অতি স্পষ্ট। মই সময়ানুৱৰ্তিতা, নিয়মানুৱৰ্তিতা মানি চলোঁ, দুৰ্নীতি নকৰোঁ, জানি-বুজি কাৰো অন্যায় নকৰোঁ, মিছা কথা নকওঁ। লেখা-মেলাত বা কোৱাত নৈতিকতাৰ লেকছাৰ মাৰি ব্যক্তিগত জীৱনত অনৈতিক কাম নকৰোঁ।\nমোৰ কোনো আদৰ্শ ব্যক্তি নাই। কোনো এগৰাকী ব্যক্তিৰ কেইটামান গুণ ভাল লাগিলেও আন কেইটামান গুণ হয়তো ভাল নালাগে।\nফটাঢোলঃ ঈশ্বৰক বিশ্বাস কৰেনে আপুনি ? বৰ্তমান সময়ৰ পৰিস্থিতিলৈ চাই ধৰ্ম আৰু ঈশ্বৰক সাঙুৰি এখন ব্যংগ ৰচনা লিখাটো নতুন লেখক এজনৰ বাবে এটা প্ৰত্যাহ্বানজনক কাম হৈ পৰিছে নেকি? মই এনে এখন ব্যংগ ৰচনাৰ কথা কৈছোঁ য’ত আপুনি ধৰ্মকেন্দ্ৰিক ব্যভিচাৰসমূহৰ বিষয়ে মুক্তমনেৰে সমালোচনা কৰিব পাৰে ৷ সুতীক্ষ্ন বাক্যবাণ,প্ৰখৰ কৌতুকবোধ আৰু বিদ্ৰোপাত্মক ভাষাৰে ধৰ্মৰ সেই দিশবোৰ আপোচবিহীনভাৱে আঙুলিয়াই দিব পাৰিব৷ সেই কামটো আজিৰ তাৰিখত কিমান দূৰলৈকে সম্ভৱ?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ ঈশ্বৰক বিশ্বাস নকৰোঁ। কিন্তু আমি যি সামাজিক পৰিৱেশত ডাঙৰ-দীঘল হৈছোঁ, সেই পৰিৱেশত এশ শতাংশই নাস্তিক বুলিও ক’ব নোৱাৰোঁ। এটা মাত্ৰা বা সীমালৈকে ঈশ্বৰ বিশ্বাস কৰাটো বেয়া নহয় বুলি ভাবো। কিন্তু মাত্ৰাধিক বা অন্ধ ঈশ্বৰ বিশ্বাস সামাজৰ বাবে ক্ষতিকাৰক।\nনিশ্চয়কৈ ধৰ্ম আৰু ঈশ্বৰক সাঙুৰি এখন ভাল ব্যংগ ৰচনা সম্ভৱ।\nফটাঢোলঃ মাৰ্ক টুৱেইনৰ দ্বাৰা সৃষ্ট বিখ্যাত চৰিত্ৰ ‘হাকলবেৰী ফিন’ক একাংশ সমালোচকে ‘বৰ্ণবাদী’ বুলি কৈছিল৷ ষাঠিৰ দশকত ব্ৰিটেইনৰ টেলিভিছনযোগে প্ৰচাৰিত হোৱা হাস্য-ব্যংগ ‘Till Death us do part”ৰ মূল চৰিত্ৰটোকো সমালোচনাৰ সুতীক্ষ্ন চাৱনিৰে চোৱা হৈছিল৷ ব্যংগ লিখি আমাৰ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাও সন্মুখীন হৈছিল বিভিন্ন প্ৰত্যাহ্বানৰ,প্ৰতিৰোধৰ৷ সাহিত্যৰ আনবোৰ বিভাগত বোধহয় ইমান প্ৰতিৰোধ বা প্ৰত্যাহ্বান নাই৷ কোনো লেখা বা টেলিভিছন শ্ব’ৰ বক্তব্য প্ৰত্যক্ষ নহ’লে কেতিয়াবা পাঠক-দৰ্শক দোমোজাত পৰে৷ মানুহক পোনপটীয়াকৈ গালি পাৰিলে দুখ কিম্বা বেজাৰ লাগে৷ ইতিকিং-উপলুঙা কৰিলে আত্মসন্মানত আঘাত হনা হয়৷ সেইকাৰণেই একাংশ পাঠকে ব্যংগ সাহিত্যৰ গভীৰতা উপলব্ধি কৰিবলৈ অসমৰ্থ হয় নেকি? কাৰণ বিদ্ৰুপাত্মক ভাষা আৰু অপ্ৰত্যক্ষ বক্তব্য ব্যংগ-ৰচনাৰ দুটা অন্যতম বৈশিষ্ট্য৷ আপোনাৰ কিছুমান ব্যংগ ৰচনাৰ ভাৱ-ভাষা আৰু বক্তব্য চোকা তৰোৱালৰ দৰে৷ কেতিয়াবা তৰোৱাল ঘূৰাবলৈ যাওঁতে আপুনি উজুতি খাব লগা হৈছে নেকি?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ চাওক, কাকো ব্যক্তিগতভাৱে গালি-গালাজ কৰাটো বা আক্ৰমণ কৰাটো মই পছন্দ নকৰোঁ। কাকো ইতিকিং বা উপলুঙা কৰাটোও উচিত নহয়। সেইবোৰ নকৰাকৈও সহজ সৰল ভাষা বা প্ৰকাশভংগীৰে বক্তব্য উপস্থাপন কৰিব পাৰি। বিদ্ৰূপাত্মক ভাষা আৰু অপ্ৰত্যক্ষ বক্তব্য ব্যংগ ৰচনাৰ বৈশিষ্ট্য হ’লেও সেইবোৰ সহজবোধ্য হ’ব পাৰে, অন্ততঃ এচাম বুদ্ধিমান পাঠক বা দৰ্শকৰ বাবে। কিন্তু বক্তব্য যেতিয়া দুৰ্বোধ্য বা অবোধ্য হয়, তেতিয়াই পাঠক বা দৰ্শকে গভীৰতা উপলব্ধি কৰিবলৈ অসমৰ্থ হয়। এই কথা ব্যংগ ৰচনা বুলিয়েই নহয়, গল্প, কবিতা সকলো ক্ষেত্ৰতেই প্ৰযোজ্য।\nনাই, আপুনি কোৱাৰ দৰে মই তেনেদৰে উজুতি খাবলগীয়া হোৱা নাই।\nফটাঢোলঃ গল্প,ব্যংগ,উপন্যাস আৰু প্ৰবন্ধ-কোনটো কোঠালিত আপুনি সঘনে প্ৰৱেশ কৰি থাকিবলৈ ভাল পায় ? আৰু কোনটো কোঠালি আপোনাৰ বাবে সবাতোকৈ বেছি প্ৰত্যাহ্বানজনক ?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ গল্প, হাস্য-ব্যংগ, প্ৰবন্ধ– এইবোৰ লিখি মই বেছি ভাল পাওঁ। উপন্যাস লিখি সিমান comfort অনুভৱ নকৰোঁ। তাৰ মূল কাৰণটো হ’ল– উপন্যাস এখন লিখিবৰ বাবে বহু বেছি সময় দিবলগীয়া হয়। মই সদায় লিখিবলৈ সময় নাপাওঁ। কেতিয়াবা বহুদিন ধৰি লিখা নহয়। তেতিয়া লিখাৰ আঁত হেৰাই যায়। আন এটা কাৰণ, উপন্যাস এখন লিখোঁতে উপন্যাসৰ খাতিৰত কিছুমান বৰ্ণনা অনাৱশ্যক ভাৱে দীঘলীয়া কৰিবলগীয়া হয়, যিটো এটা গল্প বা প্ৰবন্ধৰ ক্ষেত্ৰত নহয়। গতিকে মোৰ বাবে চুটি লেখাই বেছি পছন্দৰ।\nগল্প, উপন্যাস, হাস্য-ব্যংগ বা প্ৰবন্ধ — প্ৰতিটো কোঠালি প্ৰত্যাহ্বানজনক। ছিৰিয়াছ গল্প বা প্ৰবন্ধ এটা লিখাটো যেনেদৰে টান কাম, একেদৰে ভাল, উচ্চ মানৰ হাস্য-ব্যংগ ৰচনা এখন লিখাটো কোনোগুণে সহজ কাম নহয়।\nফটাঢোলঃ কেইবছৰমানৰ আগতে প্ৰান্তিকত আপুনি এটা প্ৰবন্ধ লিখিছিল। সাম্প্ৰতিক অসমীয়া ব্যংগ সাহিত্যক কেন্দ্ৰ কৰি আপোনাৰ মনত পুঞ্জীভূত হোৱা দুখ আৰু ক্ষোভৰ বহিঃপ্ৰকাশ ঘটিছিল সেইখন ৰচনাত। আমি যে কৈ থাকোঁ বেজবৰুৱাৰ কথা। বেজবৰুৱাৰ সাহিত্যৰাজীৰ উচিত মূল্যাংকণ আৰু সংৰক্ষণৰ কথা,নতুন প্ৰজন্মৰ মাজত সেই সাহিত্যৰাজী প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ কথা। কিন্তু আমি সফল হৈছোঁ জানো ? সাহিত্যৰথীৰ দেশত আজি ব্যংগ সাহিত্য উপেক্ষিত যেনেই বোধ হয়। আৰু তাৰেই প্ৰতিবাদৰ প্ৰতিধ্বনি শুনিবলৈ পাইছিলোঁ আপোনাৰ সেইটো প্ৰবন্ধত। এফালে আমি আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ চিনাকি দিওঁ সাহিত্যৰথীৰ প্ৰসংগ উলিয়ায়,আৰু এফালে আমি অগভীৰ দৃষ্টিৰে চাওঁ ব্যংগ সাহিত্যক। দোষটো আচলতে ক’ত ? আমাৰ ৰুচিবোধত, সোঁতৰ বিপৰীতে গৈ অগতানুগতিক চিন্তা কৰিব নোৱাৰা আমাৰ সংকীৰ্ণ মানসিকতাত নে সাম্প্ৰতিক সময়ৰ ব্যংগ সাহিত্যৰ মানত ?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ হয়, সেই দুখ আৰু ক্ষোভ মোৰ এতিয়াও আছে। অসমীয়া সাহিত্যত (হাস্য) ব্যংগ সাহিত্য উপেক্ষিত আৰু অৱহেলিত। আমাৰ তথাকথিত লেখক, সাহিত্যিক, বুদ্ধিজীৱীসকলে হাস্য-ব্যংগ সাহিত্যক মূল সূঁতিৰ সাহিত্য বুলি মানি ল’বলৈ টান পায়। কিন্তু সেইসকল সাহিত্যিক, সমালোচকেই বেজবৰুৱাৰ হাস্য-ব্যংগ বুলি ক’লে ভক্তিত গদ্গদ্ হৈ পৰে। অসমীয়া সাহিত্যৰ ‘সাহিত্যৰথী’ গৰাকীৰ হাস্য-ব্যংগক অৱহেলা কৰাৰ, উপেক্ষা কৰাৰ বা মূল সূঁতিৰ সাহিত্য নহয় বুলি ক’বলৈ কোনোবা অসমীয়া সাহিত্যিক, সমালোচক, বুদ্ধিজীৱীৰ বুকুত সাহস আছে জানো !\nদোষটো আপুনি কোৱাৰ দৰে সকলো ক্ষেত্ৰতে। স্বীকাৰ কৰোঁ যে সাম্প্ৰতিক সময়ত এশ্ৰেণী নিম্নমানৰ, তৰল, সস্তীয়া লেখাক এচাম লেখক আৰু বাতৰিকাকত, আলোচনীৰ সম্পাদকে হাস্য-ব্যংগ শিতানত ঠাই দিয়াত সামগ্ৰিকভাৱে হাস্য-ব্যংগ লেখাৰ মৰ্যাদা হানি হৈছে।\nফটাঢোলঃ আপোনাৰ প্ৰিয় পাঁচখন গ্ৰন্থ আৰু ছিনেমাৰ বিষয়ে জানিবলৈ আমি আগ্ৰহী৷\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃএকে আষাৰে ক’বলৈ অসুবিধা। গতিকে এই বিষয়ে এতিয়া নকওঁ।\nফটাঢোলঃ বৰ্তমান সময়ত অসমীয়া কলা-সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ সামগ্ৰিক যিটো ৰূপ আৰু চৰিত্ৰ-আপুনি তাকে লৈ সুখী আৰু সন্তুষ্টনে? কাকত-আলোচনীৰ কথাবোৰত নতুনত্ব সন্ধান কৰিবলৈ গ’লে এতিয়া অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিব লাগে৷ পৃথিৱীৰ বাকীবোৰ দেশত কল্প-বিজ্ঞান,মনোবিজ্ঞান,অৰ্থনীতি,অনুপ্ৰেৰণাদায়ী গ্ৰন্থ লিখাৰ ধুম উঠিছে৷ তথ্যসমৃদ্ধ কিতাপবোৰৰ অধিকাংশৰেই ভাষা সৰল অথচ বিশ্লেষণাত্মক৷ সকলো শ্ৰেণীৰ পাঠকেই পঢ়িব পাৰে,বুজিব পাৰে৷ তেনেবোৰ কিতাপৰ পঢ়ুৱৈও লাখ-লাখ৷ কিন্তু আমি যেন সেইখন পৃথিৱীৰ পৰা বহু দূৰৈত৷ গল্প,কবিতা আৰু উপন্যাসৰ কেঁকুৰিকেইটাৰ পৰা ওলাই আহি সাহিত্যৰ আন আন কেঁকুৰিবোৰত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ আমি যেন এতিয়াও আত্মবিশ্বাসী হৈ উঠা নাই৷ মই মনোবিজ্ঞানৰ কিতাপ পঢ়ি ভাল পাওঁ৷ কিন্তু অসমীয়া লেখকে লিখা মনোবিজ্ঞানৰ কিতাপ বজাৰত পাবলৈ অসুবিধা৷ ছাৰ,অসমীয়া সাহিত্যৰ ধাৰাটো সঠিক দিশেৰেই আগবাঢ়িছে বুলি আপুনি ভাবেনে? অসমীয়া সাহিত্যৰ জগতখন নতুনত্বহীনতাৰ গ্ৰাসত পৰিছে নেকি ?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ আপুনি কোৱা কথাখিনি মই একেবাৰে সত্য বুলি ভাবোঁ। অসমীয়া সাহিত্যৰ জগতখন সময়ৰ লগত তাল মিলাই আগবাঢ়ি যাব পৰা নাই যেন অনুভৱ কৰোঁ। কথাটো যেন এনেকুৱা– এসময়ত আমি ইঞ্জিনিয়াৰিং বুলি ক’লে চিভিল, মেকানিকেল, ইলেক্¿ট্ৰকেল বুলিয়েই ভাবিছিলোঁ। সাহিত্য বুলি ক’লে গল্প, কবিতা, উপন্যাস বুলিয়েই ভাবিছিলোঁ। আজিৰ দিনতো যদি কোনোবাই ইঞ্জিনিয়াৰিঙৰ সেইটো ধাৰণাই লৈ আছে, তেওঁ যথেষ্ট পিছপৰা বা Outdated নহয় জানো ? সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰতো কথাটো তেনেকুৱাই।\nফটাঢোলঃ এতিয়া সাক্ষাৎকাৰৰ অন্তিমটো প্ৰশ্নঃ নতুন প্ৰজন্মৰ যিসকলে ব্যংগ-ৰচনা লিখি আছে বা লিখিবলৈ আগ্ৰহী-তেওঁলোকক উদ্দেশ্যি আপুনি কি ক’ব? এখন উচ্চমানবিশিষ্ট ব্যংগ-ৰচনাৰ লিখিবলৈ যাওঁতে তেওঁলোকে কেনেবোৰ দিশত গুৰুত্ব দিয়া উচিত ?\nডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাঃ উপদেশ দিব পৰা মানুহ মই নহওঁ। তথাপি কওঁ, যিসকল হাস্য-ব্যংগ লিখিবলৈ আগ্ৰহী, তেওঁলোকে সৰু সৰু কথাবোৰ মন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰক। দৈনন্দিন জীৱনত ঘটি থকা সৰু সৰু কথাবোৰৰ পৰাই ডাঙৰ ডাঙৰ কথা লিখিব পাৰি। ব্যক্তিগত আক্ৰমণ, ঠাট্টা-মস্কৰা, ইতিকিং, উপলুঙা আদি পৰিহাৰ কৰা উচিত। ভাষা সহজ-সৰল, প্ৰাঞ্জল কিন্তু শক্তিশালী হোৱা উচিত। আৰু মনত ৰখা ভাল, প্ৰতিটো হাস্য-ব্যংগ লেখাৰ এটা সাহিত্য মূল্য থকা উচিত।\nঅঁ, আৰু এটা উল্লেখযোগ্য কথা, যিসকলৰ বঁটা-বাহনৰ লোভ আছে, সেইসকলে হাস্য-ব্যংগ ৰচনাৰ প্ৰতি আগ্ৰহী নোহোৱাই ভাল আৰু সময় থাকোঁতেই হাস্য-ব্যংগ ধাৰাটো বাদ দি আন ধাৰাৰ প্ৰতি গতি সলনি কৰা ভাল।\n[বিঃদ্ৰঃ ব্যক্তিগত অসুবিধা হেতু তেখেতৰ ঘৰলৈ গৈ মুখামুখিকৈ বহি সাক্ষাৎকাৰটো গ্ৰহণ কৰিব পৰা নগ’ল৷ ফটাঢোলৰ সম্পাদক ঈশান জ্যোতি বৰাই প্ৰস্তুত কৰা প্ৰশ্নাৱলীখন তেখেতলৈ মেইলযোগে প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল আৰু মেইলৰ জৰিয়তেই লেখক ডাঃ ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মাৰ উত্তৰসমূহ সংগ্ৰহ কৰা হৈছিল৷]\nমোৰ অতিকৈ প্ৰিয় লেখক। তেখেতৰ প্ৰতিটো লিখনি কেৱল পঢ়ি ভাল লাগে বুলি ক’লে ভুল কোৱা হ’ব। তেখেতৰ লিখনিত আৰু বিশেষ কিবা এটা বিচাৰি পোৱা যায়। মন ভৰি যায়। এই সাক্ষাত্কাৰটোত তেখেতৰ মনৰ কথাবোৰ জানিব পাৰি বৰ ভাল লাগিল। অশেষ ধন্যবাদ ঈশান জ্যোতি বৰালৈ আৰু লগতে অভিনন্দন জনাইছো।\nপ্রিয় লেখক এজনৰ বিষয়ে জানিবলৈ বহুত মন যায়। ডাঃ শৰ্মা ছাৰৰ এই সাক্ষাৎকাৰ টো বহুত ভাল লাগিল। নজনা কথা বহুত খিনি জানিব পাৰিলো। প্ৰশ্ন খিনিও সুন্দৰ হৈছে।\nবহুতেই ভাল লাগিল ।\nমোৰ প্ৰিয় লিখকজনৰ মনৰ ভাৱ জানি ভাল লাগিল৷\nবহু কথাই শিকিলো। দীৰ্ঘ সময়ৰ বাবে মনত ৰৈ যোৱা এটা সাক্ষাৎকাৰ। প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ সকলো সুন্দৰ।\nসুন্দৰ সাক্ষ্যাৎকাৰ। অতি উন্নত মানৰ প্ৰশ্ন আৰু তাতকৈয়ো উন্নত উত্তৰ। কিছুমান কথাই জীৱনলৈ সাঁচ পেলালে। ধন্যবাদ\nডাঃ শৰ্মা ছাৰৰ সাক্ষাৎকাৰ টোৰ পৰা বহু নজনা কথা জানিলোঁ। ধন্যবাদ।


অৰুণিমা সিনহা Class 10 (সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰ) দশম শ্ৰেণী অসমীয়া\nকিতাপখনৰ নাম অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা\nপাঠৰ নাম অৰুণিমা সিনহা\nশ্ৰেণী দশম (X)\nঅধ্যায় (Chapter) অধ্যায় 10\nপাঠ্যক্ৰম (Syllabus) ছেবা (SEBA)\nঅৰুণিমা সিনহা Class 10\n১) হস্পিতালৰ পৰা ওলাই গৈ অৰুণিমা সিন্হাই কাৰ ওচৰলৈ গৈছিল ?\nক) শ্বেৰপাৰ ওচৰলৈ\nখ) বাচেন্দ্ৰি পালৰ ওচৰলৈ\nগ) ভায়েকৰ ওচৰলৈ\nঘ) যুৱৰাজ সিঙৰ ওচৰলৈ\nউঃ খ) বাচেন্দ্ৰি পালৰ ওচৰলৈ\n2) অৰুণিমা সিন্হাই কোন চনত ‘এমেজিং ইণ্ডিয়ান এৱাৰ্ড’ লাভ কৰে ?\nক) ২০১৪ চনত\nখ) ২০১৩ চনত\nগ) ২০১৫ চনত\nঘ) ২০১১ চনত\nউঃ ক) ২০১৪ চনত\n৩) জীৱনৰ সফলতা তথা উন্নতিৰ মূলমন্ত্ৰ কি ?\nক) বিৰল অভিজ্ঞতা\nখ) শাৰীৰিক সক্ষমতা\nগ) দুচকুৰ সপোন\nঘ) প্ৰচণ্ড ইচ্ছাশক্তি আৰু দৃঢ়তা\nউঃ ঘ) প্ৰচণ্ড ইচ্ছাশক্তি আৰু দৃঢ়তা\n৪) ‘যাক দমন কৰিব নোৱাৰি’ অৰ্থটো তলৰ কোনটো বাক্যত প্ৰকাশ পাইছে ?\nক) অদম্য সাহস আৰু উৎসাহেৰে অৰুণিমা আগবাঢ়ি গৈছিল\nখ) কোনো কথাই অৰুণিমাক লক্ষ্যৰ পৰা বিচ্যুত কৰিব পৰা নাছিল\nগ) অৰুণিমাই উৎসাহ উদ্যমেৰে অহৰহ চেষ্টা অব্যাহত ৰাখিছিল\nঘ) অৰুণিমাক কোনো কথাই নিৰস্ত্ৰ কৰিব পৰা নাছিল\nউঃ ক) অদম্য সাহস আৰু উৎসাহেৰে অৰুণিমা আগবাঢ়ি গৈছিল\n৫) ‘হিমালয়’ শব্দটোৰ তলৰ কোনটো সন্ধি শুদ্ধভাৱে ভঙা হৈছে বাছি উলিওৱা-\nক) হিমা + আলয়া\nখ) হিমা + আলয়\nগ) হিম + আলয়\nঘ) হিম + লয়\nউঃ গ) হিম + আলয়\nঅৰুণিমা সিনহা দশম শ্ৰেণী\nপ্রঃ ১। অৰুণিমা সিনহাৰ কোনবিধ খেলত বিশেষ দক্ষতা আছিল?\nউঃ অৰুণিমা সিনহাৰ ভলীবল খেলত বিশেষ দক্ষতা আছিল। তেওঁ এগৰাকী ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ ভলীবল খেলুৱৈ আছিল।\nপ্রঃ ২। অৰুণিমা সিনহাৰ ঘৰ ক’ত?\nউঃ অণিমা সিনহাৰ ঘৰ উত্তৰ প্ৰদেশত।\nপ্রঃ ৩। হস্পিতালত থাকোতে অৰুণিমাৰ কি সপােনে তীব্ৰৰূপ হৈছিল।\nউঃ হস্পিতালত থাকোতে অৰুণিমাৰ হিমালয় শৃংগলৈ উঠাৰ সপােন তীব্ৰতৰ হৈছিল।\nপ্রঃ ৪। হস্পিতালৰ পৰা ওলাই গৈ অৰুণিমাই কাক আৰু কিয় লগ ধৰিছিল?\nউঃ এভাৰেষ্ট বিজয়ৰ সপােন দেখা অৰুণিমাই হস্পিতালৰ পৰা ওলাই গৈ বাচেন্দ্রি পালক লগ ধৰিছিল। তেওঁ বাচেন্দ্রি পালক লগ কৰাৰ কাৰণ আছিল যে তেওঁক পালে এভাৰেষ্ট বিজয় কিদৰে কৰিব তাৰ সঠিক পৰামৰ্শ দিব।\nপ্রঃ ৫। মাউন্ট এভাৰেষ্ট অৰুণিমাই কেতিয়া আৰােহণ কৰিছিল? তাত তেওঁ কিমান সময় ধৰি আছিল?\nউঃ ২০১৩ চনৰ ২১ মে তাৰিখে অৰুণিমাই মাউন্ট এভাৰেষ্ট আৰােহণ কৰিছিল। মাউন্ট এভাৰেষ্টত তেওঁ প্ৰায় ডেৰ ঘণ্টা সময় আছিল।\nপ্রঃ । অৰুণিমা সিনহাই ৰেলযাত্ৰাৰ সময়ত কি দুর্ঘটনাৰ মুখামুখি হৈছিল। এই দুর্ঘটনাত অৰুণিমাই কি হেৰুৱাবলগীয়া হৈছিল?\nউঃ অত্যন্ত সাহসী অৰুণিমা সিন্হাই ৰেলগাড়ীৰে লক্ষ্ণৌ পৰা দিল্লীলৈ যাত্ৰা কৰোতে এদল ডকাইতৰ মুখামুখি হৈছিল। শেষত এজন ডকাইতে তেওঁক ৰেলগাড়ীৰ পৰা বাহিৰৰ এন্ধাৰলৈ দলিয়াই দিছিল। এই দুর্ঘটনাত তেওঁ এখন ভৰি চিৰদিনৰ বাবে হেৰুৱাবলগীয়া হয় আৰু আনখন ভৰি গুৰুত্বপূৰ্ণভাৱে আহত হয়।\nSee also দৃশ্যান্তৰ কবিতা - (প্রশ্নোত্তৰ) Class 10 Assamese Lesson5Question Answer\nপ্রঃ ৭। অৰুণিমাৰ সপােন পূৰণ কৰাৰ বাবে বাচেন্দ্রি পালে কেনেদৰে সহায় কৰিছিল লিখা।\nউঃ দুর্ঘটনাত এখন ভৰি চিৰদিনৰ বাৰে হেৰুৱাই অৰুণিমাই হস্পিতালত থাকোতেই এভাৰেষ্ট বিজয়ৰ সপােন দেখিছিল। শাৰীৰিক প্রতিবন্ধকতাক নেওচি তেওঁ এভাৰেষ্ট আৰােহণ কিদৰে কৰে তাৰ উপযুক্তপৰামৰ্শ ল’বলৈ বাচেন্দ্রি পালক সাক্ষাৎ কৰিছিল। বাচেন্দ্রি পাল এগৰাকী এভাৰেষ্ট বিজয়িনী আছিল। তেওঁ টাটা ষ্টীল এডভেন্সাৰ ফাউণ্ডেচনে চলােৱা অনুশীলন কেম্পৰ প্রধান প্রশিক্ষক আছিল। শাৰীৰিক, মানসিক আৰু অধ্যৱসায়ক মূলধন কৰি এভাৰেষ্ট বিজয়ৰ সপােন ৰচা অৰুণিমাই যে সঠিক প্রশিক্ষণ পালে তেওঁৰ সপােন বাস্তবায়িত কৰিব পাৰিব বুলি বাচেন্দ্রি পাল পতিয়ন গৈছিল। এখন কৃত্রিম ভৰি আৰু আনখন ভৰিত লােৰ ৰ’ডৰ সহায়ত চলাফুৰা কৰা অৰুণিমাই বাচেন্দ্রি পালৰ তত্বাৱধানত পর্বতাৰােহণ অনুশীলন কেম্পত যােগ দিবলৈ সক্ষম হয়। প্রায় এবছৰীয়া প্রশিক্ষণ কালত তেওঁ নানা ঘাট প্রতিঘাতৰ মাজেদি অতিক্ৰম কৰিব লগা হয়। শাৰীৰিক প্রতিবন্ধকতাই বাৰে বাৰে বিপদত পেলােৱা অৰুণিমাই মনৰ বল আৰু প্ৰৱল আত্মবিশ্বাসেৰে সকলোেবােৰ বাধা অতিক্ৰম কৰি গৈছিল। শেষত ২০১৩ চনৰ ২১ মেত মাউন্ট এভাৰেষ্টত ভাৰতীয় জাতীয় পতাকা উৰাই তেওঁ এভাৰেষ্ট বিজয়ৰ সপােন দিঠকত পৰিণত কৰিছিল।\nপ্রঃ ৮। কিমান চনত অৰুণিমা সিন্হাই পদ্মশ্রী বঁটা লাভ কৰে?\nউঃ ২০১৫ চনত অৰুণিমা সিন্হাক পদ্মশ্রী বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়।\nপ্রঃ ৯। ২০১৪ চনত অৰুণিমা সিনহাই লাভ কৰা বঁটাটোৰ নাম কি?\nউঃ ২০১৪ চনত অৰুণিমা সিনহাই লাভ কৰা বঁটাটোৰ নাম আছিল—এমেজিং ইণ্ডিয়ান এৱার্ড।\nপ্রঃ ১০। এভাৰেষ্ট বিজয়ৰ সপােন দিঠকত পৰিণত কৰিবলৈ অৰুণিমাই কেনেদৰে অনুশীলন কৰিছিল?\nউঃ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ ভলীবল খেলুৱৈ অৰুণিমা সিন্হাই দুর্ভাগ্যবসতঃ এখন ভৰি হেৰুৱাবলগীয়া হয়। শাৰীৰিক বাধাক নেওচি তেওঁ এভাৰেষ্ট বিজয়ৰ সপােন ৰচিছিল। এই সপােন দিঠকত পৰিণত কৰাৰ অৰ্থে তেওঁ এখন কৃত্রিম আৰু আনখন লােৰ ৰড লগােৱা ভৰিৰে কাশীত থকা ইকো এভাৰেষ্ট এক্সপেডিচন গ্রুপত (পর্বতাৰোণৰ প্রশিক্ষণ লােৱা গ্রুপত) যােগদান কৰে। এই অনুশীলন এভাৰেষ্ট বিজয়ী বাচিন্দ্রি পালৰ তত্বাৱধানত চলিছিল। ভৰিখন হেৰুৱাৰ দুর্ভাগ্যক সৌভাগ্যলৈ ৰূপান্তৰ কৰাত তেওঁ কোনাে ত্রুটি কলা নাছিল। প্রায় এবছৰকাল অৰুণিমাই একে লেথাৰিয়ে উৎসাহ-উদ্যমেৰে অনুশীলনে নিজক ব্যস্ত ৰাখিছিল। অনুশীলনৰ সময়ত দেখা গৈছিল যে স্বাভাৱিকভাৱে মানুহে যিটো খােজ দিওঁতে দুই মিনিটতে শিকিব পাৰে তেওঁৰ শৰীৰিক বাধা গ্রস্ততাৰ বাবে সেয়া শিকোতে তিনিঘণ্টা সময় লাগিছিল। কেতিয়াবা কেতিয়াবা তেওঁৰ ভৰি তেজেৰে তুমৰলি হৈছিল। তেওঁৰ পর্বতাৰােহণ অভিযানত সহায় কৰা শ্বৰপাজনেও তেওঁ ভৰিৰ অৱস্থা দেখি পর্বতাৰােহণ বাদ দিবলৈকে পৰামর্শ দিছিল। কিন্তু অৰুণিমাই কোনাে বাধা বিপত্তিৰ ওচৰত সেও মনা নাছিল। অৱশেষত তেওঁ মাউন্ট চামছেৰ কাংৰিৰ ২১,১০৮ ফুট উচ্চতালৈ আৰােহণ কৰি প্রতিকূল বতৰ বাবে অভিযান সামৰিব লগা হয়। ইয়াৰ পিছতাে অৰুণিমাই হাৰ মনা নাছিল। শেষত ২০১৩ চনৰ ২১ মে তাৰিখে মাউন্ট এভাৰেষ্টৰ শিখৰত পদাপর্ণ কৰি তেওঁ এভাৰেষ্ট বিজয়ৰ সামৰণি পেলায়।\nSee also নিউটন আৰু সপ্তদশ শতিকাৰ বৌদ্ধিক বিপ্লৱ দশম শ্ৰেণী পাঠ ৯\nপ্রঃ ১১। অৰুণিমাই কিয় লাডাখত থকা মাউন্ট চামছে কাংৰিৰ অভিযান সম্পূর্ণ কৰিব নােৱাৰিলে।\nউঃ লাডাখত থকা মাউন্ট চামছে কাংৰিৰ উচ্চতা ২১,৭৯৮ ফুট। এই অভিযান প্রায় সমাপ্তিৰ আগতেই অৰুণিমাই অভিযান সামৰিব লগা হয়। অৰুণিমাই এই অভিযান কৰাৰ সময়ত বতৰ অত্যন্ত প্রতিকূল হৈ পৰিছিল। এনে প্রতিকূল বতৰত অভিযান চলােৱা অসম্ভৱ হােৱাত শিখৰলৈ মাত্র ৬৯০ ফুট বাকী থকা অৱস্থাতে অৰুণিমাই অভিযান সামৰিব লগা হয়। সেয়েহে তেওঁ মাউন্ট চামছে কাংৰিৰ বিজয় অসম্পূর্ণ হয়।\nপ্রঃ ১২। অৰুণিমা সিন্হাৰ এভাৰেষ্ট অভিযানৰ বর্ণনা দিয়া।\nউঃ পৃথিৱীৰ উচ্চতম শৃংগ মাউন্ট এভাৰেষ্ট বিজয় অরুণিমা সিন্হাৰ এক সপােন আছিল। শাৰীৰিকভাৱে অক্ষম হৈয়ো অৰুণিমাই অতি কষ্টৰে নিজৰ সাহস আৰু অধ্যৱসায়ৰ গুণত প্রায় এবছৰ কাল পর্বতাৰােহণৰ প্রশিক্ষণ লৈছিল। লাডাখত থকা মাউন্ট কাংৰিৰ অভিযানৰ বিফলতাই তেওঁক অধিক আত্মবিশ্বাসী কৰি তােলে আৰু মাউন্ট এভাৰেষ্ট আৰােহণ কৰাৰ সংকল্প ল’বলৈ অনুপ্রাণিত কৰে। প্রথম অভিযানত ২১,১০৮ ফুট উচ্চতালৈ যাব পৰাটোৱেই তেওঁক মাউন্ট এভাৰেষ্ট বিজয় সহজ কৰি তােলে। মাউন্ট এভাৰেষ্টৰ শৃংগত উঠি ফটো ভিডিঅ’ কৰি বিশ্ববাসীক নিজৰ বিৰল অভিজ্ঞতাৰ বিষয়ে জনােৱাৰ বাবে তেওঁ দুটাকৈ কেমেৰা লগত লৈ গৈছিল। অভিযানত দৰকাৰ হােৱা পানী আৰু অক্সিজেনাে তেওঁ লগত নিছিল। কাঠমাণ্ডুৰ পৰা আৰম্ভ হােৱা এই যাত্ৰাত চাৰি নং কেম্প পাওঁতে তেওঁৰ ভৰিৰ পৰা তেজ নিগৰি ভয়ংকৰ অৱস্থা হৈছিল। তেওঁৰ লগত যােৱা শ্বেৰপাজনে বাৰে বাৰে অক্সিজেন শেষ হ’ব বুলি সতর্ক কৰি আছিল আৰু অক্সিজেন শেষ হলে মৃত্যু যে অনিবার্য সেই কথা অৰুণিমাই জানিছিল যদিও তেওঁ বিজয় সম্পূর্ণ নকৰাকৈ উভতি যােৱাৰ কথা ভাৱিব পৰা নাছিল। অদম্য সাহস আৰু উৎসাহেৰে নিজৰ ভৰিৰ আঠুৰ পৰা ওলাই থকা তেজ মছি মছি অৰুণিমা আগুৱাই গৈছিল। এইদৰে আগুৱাই যাওঁতে এভাৰেষ্ট অভিযানলৈ পূর্বতে অহা বছতাে অভিযাত্রীৰ মৃত দেহ তেওঁ দেখা পাইছিল। প্রচণ্ড পৰিশ্রম, আদম্য মনােবল আৰু কষ্ট সহিষ্ণুতাৰ গুণত শেষত তেওঁ ২১ মে ২০১৩ চনত এভাৰেষ্ট বিজয়ৰ ইতিহাস ৰচিবলৈ সক্ষম হয়।\nপ্রঃ১৩। ‘একোগৰাকী ব্যক্তিয়ে নিজৰ প্ৰতিভাৰে জাতীয় জীৱনত জিলিকি উঠি আন সহস্ৰজনৰ বাবে আশা আৰু প্ৰেৰণাৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনে’—কথাষাৰৰ যুক্তিযুক্ততা অৰুণিমা সিনহাৰ জীৱনৰ আধাৰত বুজাই লিখা।\nউঃ উদ্ধৃত কথাকি যুক্তিযুক্ততা যদি আমি অৰুণিমা সিন্হাৰ জীৱনৰ আধাৰত বিচাৰি চাওঁ তেন্তে বাক্যশাৰীৰ শুদ্ধতাই প্রতিপন্ন হয়। এগৰাকী ৰাষ্ট্ৰীয়পর্যায়ৰ ভলীবল খেলুৱৈ হৈয়াে অৰুণিমাই দুর্ভাগ্যবসতঃ ৰেলগাড়ীত ভ্ৰমণ কৰােতে ডকাইতৰ লগত হােৱা সংঘর্ষত নিজৰ এখন ভৰি সম্পূৰ্ণকৈ হেৰুৱাবলগীয়া হয় আৰু আনখন ভৰিও গুৰুতৰভাৱে আহত হয়। সেইখন ভৰিত লােৰৰ সােমােৱাই লৈহে চলাফুৰা তেওঁ কৰিব লগা হৈছিল। মুঠৰ ওপৰত তেওঁৰ দুয়ােখন ভৰিয়ে অকামিলা বুলিব পাৰি। নিজৰ শাৰীৰিক বাধাগ্রস্ততাৰ কথা জানিও তেওঁ এভাৰেষ্ট জয় কৰাৰ সপােন দেখিছিল আৰু সেই সপোন দিঠকত পৰিণত কৰাৰ বাবে প্ৰয়ােজনীয় সকলাে চেষ্টা কৰিছিল। সম্পূর্ণৰুপে হেৰুৱা ভৰিখনৰ ঠাইত তেওঁ এখন কৃত্রিম ভৰি লগাই লৈছিল। এনেধৰণৰ ভৰিৰে সাধাৰণতে মানুহে অলপ উচ্চতাৰ ঠাইলৈ উঠিবলৈ ভয় কৰে তাতে পর্বতাৰােহণ সকলাে মানুহৰ বাবে কল্পনাৰাে অতীত। অৰুণিমাৰ সুদৃঢ় মনে তেওঁৰ শাৰীৰিক আৰু মানসিক দৃঢ়তা বিদ্ধি কৰাই নহয় তেওঁৰ লক্ষ্য স্থানত উপনীত হােৱাৰ বাবে নেৰানেপেৰা চেষ্টাৰে অভাৱ নাছিল। দুচকুত এভাৰেষ্ট বিজয়ৰ সপোন, অন্তৰৰ প্ৰচণ্ড সাহস আৰু প্ৰবল আত্মবিশ্বাসে তেওঁক এভাৰেষ্টৰ শিৰত উপনীত কৰাইছিল। এই বিৰল প্রতিভাই তেওঁৰ নাম দেশ আৰু বিদেশতো জিলিকাইছিল। ২০১৫ চনত তেওঁক ‘ টেনজিং নৰ্গে আৰু পদ্মশ্ৰী সম্মানেৰে বিভূষিত কৰা হয়। এটা অসম্পূর্ণ দেহাৰে অসাধ্যকে সাধ্য কৰি দেখুৱা তেওঁৰ এই কাম সকলােৰে বাৰে অনুৰেণাৰ বিষয়।\nSee also অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি (সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰ) দশম শ্ৰেণী\nView More Class 10 Assamese Lesson\nইন্টাৰনেটৰ তিতা মিঠা Class 10 ( প্ৰশ্ন উত্তৰ ) দশম শ্ৰেণী\nপ্ৰশস্তি Class 10 দশম শ্ৰেণী অসমীয়া পাঠ ৩\nঅসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি (সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰ) দশম শ্ৰেণী\nছাত্ৰ জীৱন আৰু সমাজ সেৱা (প্রশ্নোত্তৰ) Class X Question Answer\nঅৰণ্য যাত্ৰা দশম শ্ৰেণী (সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰ) Class 10 অসমীয়া\nপাৰস্যত এভুমুকি Class 10 (সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰ) অসমীয়া\nবৰগীত Class 10 Question Answer দশম শ্ৰেণী পাঠ ১\nদৃশ্যান্তৰ কবিতা – (প্রশ্নোত্তৰ) Class 10 Assamese Lesson5Question Answer\nজিকিৰ Class 10 দশম শ্ৰেণী অসমীয়া পাঠ ২\nপ্রঃ অৰুণিমা সিনহা কোন আছিল\nউঃ অৰুণিমা সিনহা এগৰাকী ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ ভলীবল খেলুৱৈ আছিল। দুচকুত এভাৰেষ্ট বিজয়ৰ সপোন, অন্তৰৰ প্ৰচণ্ড সাহস আৰু প্ৰবল আত্মবিশ্বাসে তেওঁক এভাৰেষ্টৰ শিৰত উপনীত কৰাইছিল।\nপ্রঃ অৰুণিমা সিনহাৰ ঘৰ ক’ত?\nপ্রঃ কিমান চনত অৰুণিমা সিন্হাই পদ্মশ্রী বঁটা লাভ কৰে?\nCategories দশম শ্ৰেণীৰ অসমীয়া


ছচিয়েল মিডিয়াত ভুৱা বাতৰি শ্বেয়াৰ কৰাসকল সাৱধান! অসম আৰক্ষীয়ে দিছে কঠোৰ সকীয়নি|assam-police-warns-all-not-share-fake-video-news-on-social-media-on-delhi-violence-tv-rittik– News18 assam\nছচিয়েল মিডিয়াত ভুৱা বাতৰি শ্বেয়াৰ কৰাসকল সাৱধান! অসম আৰক্ষীয়ে দিছে কঠোৰ সকীয়নি\nকামৰূপ আৰক্ষীয়ে ছচিয়েল মিডিয়াৰ যোগে উৰা বাতৰি প্ৰকাশ কৰা সকলৰ তথ্য দিবলৈ জাৰি কৰিলে ফোন নম্বৰ\nLast Updated : February 27, 2020, 16:59 IST\nনতুন দিল্লীত ২৩ ফেব্ৰুৱাৰীৰ পৰা অব্যাহত থকা হিংসাত্মক ঘটনাৰ পিছত অসমতো তেনেধৰনৰ পৰিস্থিতি সৃষ্টি কৰাৰ বাবে একাংশ লোকে ছচিয়েল মিডিয়াত আৰম্ভ কৰিছে ভুৱা সংঘৰ্ষৰ ফটো,ভিডিও শ্বেয়াৰ ৷ অসমতো অশান্ত পৰিবেশ সৃষ্টি কৰাৰ বাবে এটা চক্ৰই চলাই আছে ব্যাপক হাৰত অপপ্ৰচাৰ ৷\nঅসম আৰক্ষীয়ে এনে অপপ্ৰচাৰ ৰোধৰ বাবে জাৰি কৰিছে নিৰ্দেশনা ৷ যি সকল লোকে দায়িত্বহীন ভাৱে যিকোনো কথা ছচিয়েল মিডিয়াত প্ৰচাৰ কৰি আছে তেনে লোকসকলৰ বিৰুদ্ধে লোৱা হ’ব আইনী ব্যৱস্থা ৷ বিশেষকৈ একাংশ লোকে নতুন দিল্লীত সংঘটিত হোৱা বুলি পুৰণি ভিডিও প্ৰচাৰ কৰিছে ছচিয়েল মিডিয়াত ৷ ইতিমধ্যে দিল্লী আৰক্ষীয়ে এই ক্ষেত্ৰত স্পষ্টীকৰণ দিছে যে যি সমূহ ভিডিঅ’ নতুন দিল্লীত সংঘটিত হৈছে বুলি প্ৰচাৰ কৰিছে সেই ধৰনৰ ঘটনা নতুন দিল্লীত সংঘটিত হোৱা নাছিল ৷\nনতুন দিল্লী আৰক্ষী স্পষ্টীকৰণৰ পিচতে কামৰূপ আৰক্ষীয়ে এনে ভুৱা ভিডিঅ’ ভাইৰেল কৰা লোকক ধৰা পেলাবলৈ ছচিয়েল মিডিয়াৰ জৰিয়তে আৰম্ভ কৰিছে সজাগতা ৷ কামৰূপ আৰক্ষীৰ ছচিয়েল মিডিয়া পেজত দিয়া হৈছে সজাগতাৰ বাবে দিছে পোষ্ট ৷ পোষ্টটোত আৰক্ষীয়ে সাধাৰন ৰাইজক এনেধৰণৰ ভিডিঅ’ দেখি ভোল নাযাবলৈ আহ্বান কৰা হৈছে ৷ কোনো লোকে যদি এনে পোষ্ট দেখে তেন্তে কামৰূপ জিলাৰ অতিৰিক্ত আৰক্ষী অধিক্ষকক 9435041357, DSP(HQ) 9864039133, SDPO ৰঙিয়াক 8812917412 নম্বৰত যোগাযোগ কৰিবলৈও আহ্বান কামৰূপ আৰক্ষীৰ ৷\nFirst published: February 27, 2020, 16:57 IST\nAssam PoliceDelhi Violenceindia


Amiloride + Furosemide - ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Amiloride + Furosemide in Assamese\nAmiloride + Furosemide की जानकारी\nAmiloride + Furosemide ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Amiloride + Furosemide Benefits & Uses in Assamese- Amiloride + Furosemide ar laabh aaru byavaharsamuh\nAmiloride + Furosemide ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Amiloride + Furosemide Dosage & How to Take in Assamese - Amiloride + Furosemide ar paali aaru xeya kenedore lobo\nAmiloride + Furosemide ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Amiloride + Furosemide Side Effects in Assamese- Amiloride + Furosemide ar parshwakriyasamuh\nAmiloride + Furosemide সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Amiloride + Furosemide Related Warnings in Assamese- Amiloride + Furosemide xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Amiloride + Furosemideৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Amiloride + Furosemide with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Amiloride + Furosemide ar gurutor kriya-pratikriya\nAmiloride + Furosemide মতভেদসমূহ- Amiloride + Furosemide Contraindications in Assamese- Amiloride + Furosemide nishedhsamuh\nAmiloride + Furosemide ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Amiloride + Furosemide in Assamese- Amiloride + Furosemide ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Amiloride + Furosemide ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Amiloride + Furosemide Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Amiloride + Furosemide kriya-pratikriya\nAmiloride + Furosemide ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Amiloride + Furosemide Benefits & Uses in Assamese - Amiloride + Furosemide ar laabh aaru byavaharsamuh\nAmiloride + Furosemide তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nAmiloride + Furosemide ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Amiloride + Furosemide Dosage & How to Take in Assamese - Amiloride + Furosemide ar paali aaru xeya kenedore lobo\nAmiloride + Furosemide-ৰ উপাদানসমূহ - Amiloride + Furosemide Active Ingredients in Assamese - Amiloride + Furosemide-ar upadaansamuh\nAmiloride + Furosemide ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Amiloride + Furosemide Side Effects in Assamese - Amiloride + Furosemide ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Amiloride + Furosemide ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nAmiloride + Furosemide সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Amiloride + Furosemide Related Warnings in Assamese - Amiloride + Furosemide xonkranta xatarkatabanisamuh\nAmiloride + Furosemide-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nAmiloride + Furosemide-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nবৃক্কত Amiloride + Furosemide কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nযকৃতত Amiloride + Furosemide কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Amiloride + Furosemide ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Amiloride + Furosemideৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Amiloride + Furosemide with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Amiloride + Furosemide ar gurutor kriya-pratikriya\nAmiloride + Furosemide তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nAmiloride + Furosemide মতভেদসমূহ - Amiloride + Furosemide Contraindications in Assamese - Amiloride + Furosemide nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Amiloride + Furosemide লোৱা অনুচিত যাতে -\nAmiloride + Furosemide ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Amiloride + Furosemide in Assamese - Amiloride + Furosemide ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Amiloride + Furosemide-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Amiloride + Furosemide ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Amiloride + Furosemide Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Amiloride + Furosemide kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Amiloride + Furosemideৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nমদ আৰু Amiloride + Furosemideৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Amiloride + Furosemide লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Amiloride + Furosemide ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Amiloride + Furosemide সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Amiloride + Furosemide ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Amiloride + Furosemide সেৱন কৰে?


ভ্ৰম ৰংগ-ডা° ভূপেন শইকীয়া – ফটাঢোল\nভ্ৰম ৰংগ-ডা° ভূপেন শইকীয়া\nযোৱা বুধবাৰে ক্লিনিকৰ ফিলিপিনো নাৰ্চ এজনীয়ে সবিনয়ে ক’লেহি,\n: ছাৰ, কাইলৈ নিশা ৯ বজাত বিন মামুদৰ জলিবি (Jollibee) ৰেষ্টোৰালৈ এবাৰ আহি দেখা দিলে ভাল পাম৷ আমাৰ বেবীটোৰ এবছৰ হ’ল৷\nকথাষাৰ শুনি মই মনতে জুকিয়াই চালোঁ- এৰা হয়তো৷ যোৱা বছৰ তাই বিয়া পতাৰ কথা মই পাহৰা নাই৷\nডিউটি শেষ কৰি লুলু ডিপাৰ্টমেণ্টেল ষ্ট’ৰলৈ গ’লোঁ৷ উদ্দেশ্য এটা উপহাৰ কিনাৰ৷ পোনতে বগা, বেঙুনীয়া আৰু সেউজীয়া ৰঙ থকা এখন কোমল টাৱেল বাচি ল’লোঁ৷ ইয়াৰ পিছত শিশুৰ কাপোৰৰ বিপনীত প্ৰবেশ কৰিলোঁ৷ টাৱেলৰ ৰঙৰ সৈতে মিলা এটা ধুনীয়া ফ্ৰক কিনিবলৈ পচন্দ কৰিলোঁ৷ ফিলপিনো চেলচ গাৰ্লজনীক সুধিলোঁ,\n: এইটো এবছৰীয়া বেবীৰ জোখৰ হ’বনে?\nমিচিকিয়া হাঁহিৰে উত্তৰ আহিল,\n: পাৰফেক্ট চাইজ!\nতাৰ পিছত চকুত লগা গিফ্ট পেপাৰ আৰু গিফ্ট কেৰি বেগো কিনি লৈ লুলু ডিপাৰ্টমেণ্টেল ষ্ট’ৰ এৰিলোঁ৷ পিছদিনা বৃহস্পতিবাৰে চাৰে পাঁচটাত ডিউটি শেষ কৰি নিজৰ বিন মামুদৰ বাসস্থানলৈ আহিলোঁ৷ পৰিবাৰ অসমলৈ যোৱাত বৰ্তমান অকলে আছোঁ৷ চাহ বনাই বিস্কুটৰ সৈতে খাই টিভিটো লগাই ল’লোঁ৷ অসমৰ বা-বাতৰিখিনি এবাৰ চকু ফুৰাই তিনিটামান চেনেলৰ ধাৰবাহিক কেইখনমান চাৰে আঠটালৈ চালোঁ৷ উপহাৰৰ টোপোলাটো নিজ হাতেৰে বান্ধি ৯ বজাৰ আগে আগে পদব্ৰজে ঘৰৰ পৰা জলিবি ৰেষ্টোৰালৈ ওলালোঁ৷ খোজেৰে মাথো দহ মিনিটৰ বাট৷\nৰঙা নীলা লাইটৰ পোহৰত চিকমিকাই জিলিকি থকা সৰু হল ঘৰটো হাঁহিমুখীয়া মানুহৰে ভৰি পৰিছে৷ বাজি আছিল মৃদু শব্দৰে ফিলিপিনো সংগীত৷ মানুহবোৰে পাৰ্টি উপলক্ষে সাঁজি-কাচি আহিছে৷ কেঁচুৱাৰ মাক-দেউতাকে মোক আদৰ-সাদৰ কৰি বহোৱালে৷ এজনে আদৰণি পানীয় (ৱেলকাম ড্ৰিংকচ) হাতত তুলি দিলে৷ ফিলিপিনো বুফেৰে সকলো অতিথিক আপ্যায়ন কৰা হৈছিল৷ মই তাৰে বাচি বাচি দুই তিনিপদ গ্ৰহণ কৰি ধন্যবাদ জনাই দহ বজাত ঘৰমুৱা হ’লোঁ৷\nশুকুৰবাৰে আমাৰ সাপ্তাহিক বন্ধৰ দিন৷ শনিবাৰে ডিউটিত নাৰ্চজনীক লগ পালোঁ৷ আজৰি সময়ত সিদিনা মোৰ কেনে লাগিল সুধিলে আৰু ক’লে,\n: ছাৰে পাহৰি গ’ল আমাৰ বেবীটো ছোৱালী নহয় ল’ৰাহে!\nমই নিজৰ ভুলৰ বাবে লজ্জিত হৈ ক’লোঁ,\n: ফ্ৰকটো মই সলাই আনিম দিবা৷\nনাৰ্চজনীয়ে লাজ লাজকৈ উত্তৰ দিলে,\n: নালাগে ছাৰ৷ সেইটো আমাৰ পৰৱৰ্তী সন্তানৰ কামত আহিব!\n« পল্লবী বৰগোহাঁই\nবেবেৰিবাং বহি বহি গোৱা বিয়ানাম – মিনতি মহন্ত »\nNext baby tor babe rakhidle….


গৰাকী বিহীন কুকুৰ\n, March 24, 2019 9:22 pm\nশীৰ্ণকায় হাতখনেৰে মানুহগৰাকীয়ে গেটখন খুলিবলৈ লৈ ঘুৰি চালে টমিলৈ। অস্ফুট মাতেৰে কলে,\n-তই ভালে থাকিবি দেই টমি। মই আহিলোঁ ৷\nএইবুলি মানুহ গৰাকী দুৰ্বল খোজৰে ওলাই গ’ল স্নেহ কুটিৰৰ পৰা ৷ আনকালে হোৱা হ’লে গেটখনৰ হুকটো লগাই তলাটো মাৰি এবাৰ টানি চালে হেতেন ভালকৈ লাগিলে নে নাই বুলি। তাৰ পিছত ভোৰভোৰাই নেদেখা জনক ক’লে হেতেন\n-মই অলপ ওলাই যাওঁ। হে ভগৱান তোমাকেই গতালোঁ। ৰাখিবা কুশলে।\nআজি কিন্ত কথাবোৰ যেন সুকীয়া। মানুহগৰাকীৰ আজি ভাবলেশহীন এহাল চকু আৰু উদ্দেশ্যহীন খোজ। সেইটো খোজেৰে ঘৰটোৰ পৰা ওলাই এখোজ দুখোজকৈ গৈ থাকিল তেওঁ।\nমন মাৰি ঠাইতে বহি জুপুকা লগা মানুহজনীৰ মনটো ভাল লগাবলৈকে যাদৱ দাসে টমিক লৈ আহিছিল। টমিক আনোতে সি তেনেই কেচুৱা। লোদোৰ পোদোৰ কণমানি এডাল নেজেৰে সৈতে বগা নোমাল টমিটোক আনি যাদৱ দাসে মায়া বহি থকা চকীখনৰ কাষত মাটিতে থলে। টমিলৈ এবাৰ অৱজ্ঞাৰে চাই মানুহগৰাকীয়ে উদাস চাৱনিৰে আনফালে চাই পঠিয়ালে। চিন্টুক পঢ়িবলৈ পঠিওৱাৰ পৰা মায়াৰ মনটো আজিকালি ভালেই নাথাকে। সকলোবোৰ সুখ আনন্দ যেন হঠাৎ হেৰাই গ’ল তেওঁৰ জীৱনৰ পৰা। এক মাত্ৰ সন্তান চিন্টুৰ পিচে পিচে যেন গুচি গ’ল মায়াৰ সমগ্ৰ সুখ। চিন্টুক পঠিওৱাৰ পিছত যেন ঘৰখনত ব্যস্ত হৈ থাকিবলৈ একোৱেই কাম নাইকিয়া হৈ থাকিল। তাক লৈয়ে পুৱাৰ পৰা গধুলীলৈ তেওঁৰ ব্যস্ততা। পুৱাৰ পৰা চিঞৰ আৰম্ভ হয় মায়াৰ\n-চিন্টু আঠ বাজিল উঠিবি নে? চিন্টু ব্ৰেকফাষ্টত কি বনাম? চিন্টু কাপোৰ ৰেডি আছে। চিন্টু জোটা ব্ৰাচ কৰি থৈছোঁ। চিন্টু ভাতৰ লগত কি খাবি? চিন্টু টিফিনত কি দিম?\nযাদৱ দাসে বুজি উঠিল চিন্টুক মায়াৰ লগত ডাঙৰ হ’বলৈ দিলে সি কেতিয়াও আত্মনিৰ্ভৰশীল নহ’ব। প্ৰতিটো কথাত আনৰ হাতলৈ চাই থাকিব লাগিব। সেইকাৰণে চিন্টুক আই আই টি দিল্লীলৈ পঠিয়াই দিছিল। মায়াই কাতৰকৈ ধৰিছিল,\n-হেৰি চিন্টুক গুৱাহাটীৰ আই আই টিতে দিয়কচোন। ঘৰৰ ল’ৰা ঘৰতে থাকিব। হোষ্টেলত থাকিলেও মাজে সময়ে ঘৰলৈ লৈ আনিব পাৰিম।\n-নাই নাই ল’ৰাই ইমান ভাল ঠাই এটুকুৰাত পঢ়িবলৈ পাইছে। আমি আমাৰ স্বাৰ্থৰ কথা ভাবি ঘৰত বান্ধি ৰাখিব নোৱাৰো নহয়। কেৰিয়াৰৰ কথা আছে।\nচিন্টু গুচি যোৱাৰ এসপ্তাহ হৈছিল আৰু মায়াই দাসক মাতবোল কৰিবলৈ এৰি দিছিল। নোৱাৰাত যিখিনি ক’ব লাগে সেইখিনিৰ বাদে কিবা ক’বলৈ মুখ মেলিলেই কথাৰ মাজতে ও আ নকৰাকৈ মায়াই বেলেগ কাম আছে বুলি উঠি যায়। মায়াৰ উদাস ভাব আঁতৰাবলৈকে দাসে টমিক লৈ আহিছিল। প্ৰথম অৱস্থাত টমিৰ প্ৰতি উদাসীন আছিল মায়া। টমিৰ আগমনেও মায়াৰ পৰিৱৰ্তন আনিব নোৱাৰা কথাই মনোকষ্ট দিছিল দাসক। প্ৰথম অৱস্থাত খাবলৈ দিয়াৰ বাদে আন দায়িত্ব ল’বলৈ নিবিচাৰে তাই। কিন্ত টমিয়ে মৰম লগাব জানে। যাদৱ দাসৰো অটল বিশ্বাস টমিয়ে মায়াৰ মনৰ পৰিৱৰ্তন কৰিব পাৰিব। টমিয়ে কেতিয়াবা মায়াৰ চোলাটো টানিবহি। কেতিয়াবা চেলেকি দিবহি। কেতিয়াবা মাটিতে লুটিবাগৰ খাই মৰম পাবলৈ বিচাৰিব। তাকে দেখি দেখি মায়াৰ টমিলৈ মায়া উপজিল। লাহে লাহে ব্যস্ত হৈ পৰিল টমিৰ লগত। ৰাতিপুৱাৰ পুনৰ ৰুটিন আৰম্ভ হৈ গ’ল মায়াৰ।\n-টমি ব্ৰেকফাষ্ট খোৱাৰ আগতে চাওঁ দাঁত ধুৱাই দিওঁ। সেই এইডাল! টুথপেষ্ট খিনি চেলেকি খাই দিয়। আহ এতিয়া ব্ৰেকফাষ্ট খাবি। দুপৰীয়া টমিক চেম্পুৰে সৈতে গা ধুৱাই দিয়ে। গা ধুই আহিয়েই মায়াই পাৰি দিয়া টাৱেলখনত জপিয়াই পৰেহি সি। গাটো মায়াই মোহাৰি দি উঠি তাৰ লগত অলপ সময় টেনিছ বলটো লৈ খেলে। মায়াই দলিয়াই দিয়া বলটো সি দাঁতেৰে কামুৰি আনি পুনৰ তাইৰ সন্মুখত পেলাই দিয়েহি। সি ভাগৰি পৰা যেন দেখিলে মায়াই তাক খাবলৈ দি দিয়ে। টমিৰ খোৱাৰ অভ্যাসবোৰো আচহুৱা। সি মাছ দেখিলে খোৱাৰ কাষেই নাচাপে। নিৰামিষ ভাত দেখিলে মুৰেই নুতুলে সি। কোমলকৈ বনোৱা মুৰ্গী মাংসহে সি খাই ভাল পায়। তাৰ পিছত তাক অলপ গাখীৰ ভাত পায়সৰ দৰে বনাই দিয়ে জয়াই। টমি তাৰ পিছত পাৰি থোৱা বিচনাখনত দীঘল দিয়ে। সেইটো সময়তে জয়াই কামবোৰ অতাই লয়। শুই উঠাৰ পিছত বাহিৰলৈ যাবলৈ তত হেৰাই দিয়ে সি। গধুলীৰ সময়ত বাহিৰলৈ ফুৰিবলৈ লৈ যোৱাটো এটা নিয়মৰ দৰে হৈছিল। মায়া আছিল চুবুৰীয়াটোৰ সৰবৰহী মহিলা। অমায়িক আৰু ভদ্ৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে সকলোৱে ভাল পাইছিল। মায়াই কাৰোবাৰ ঘৰলৈ ফুৰিবলৈ ওলালে টমি আগ বাঢ়ে। মায়া মানুহ ঘৰলৈ সোমাবলৈ নৌ পাওঁতেই গৃহস্থক টমিয়ে গৈ আগতিয়াকৈ বতৰা দিয়েগৈ। লাহে লাহে টমি সকলোৰে আদৰৰ হৈ পৰিল। চুবুৰীয়াৰ সৰু সৰু ল’ৰা-ছোৱালী বোৰৰ সৈতে মুকলি পথাৰত দৌৰি ফুৰে টমি। ৰাতি কৰবাত খিৰিককৈ শব্দ হ’লেই টমিয়ে ভুকি তালফাল লগাই। এটা সদা সচেতন চকিদাৰৰ দৰে হ’ল চুবুৰীয়াটোৰ। তাক মৰমতে ইটোৱে সিটোৱে বিস্কুট-গাখীৰ খাবলৈ দিয়া হ’ল৷\n-হেৰি শুনিছে চিন্টুটো কি বহাগৰ বিহুটোত নাহিব নেকি?\n-ক’তনো তাহাঁতক বন্ধ দিব চাগে। গণেশ পূজাতে আহিব সি। নহলে টাৰ্ম এণ্ড বোৰত আহিব দিয়া। হেৰা কিনো চিন্তা কৰা চাৰিটা বছৰহে। চকুৰ পচাৰতে যাব।\n-হ’লেও পূজা পাৰ্বনত, বিহুৱে সংক্ৰান্তীয়ে নাহিলে বৰ বেয়া লাগিব। ঘৰত মাত্ৰ এই তিনিটা প্ৰাণী। তাকো এটা নাই।\n-কিয় টমি ?\nদাসৰ কথা শুনি উচাৎ মাৰি আঁতৰি গ’ল মায়া।\nবিহু বুলি পিঠা পনা, দৈ, সান্দহ, চিৰা, গুড় আনি দুদিনৰ আগত ঘৰ ভৰাই দিছে দাসে।\n-হেৰা বৰা চাউল অনা নাই হে। কিমান কেজি মান লাগিব বাৰু?\n-নেলাগে মোক বৰা চাউল -চৰা চাউল। মই বিহু পতাত নাই। ইমান দুৰলৈ পঠিয়াই দিছে ল’ৰাটোক বছৰেকৰ বিহুটোতো নেদেখোঁ।\nমায়াৰ মাতটো আবেগত ঠুকাঠুকি হৈ ওলাল।\n-হব ৰবা ৰবা মই বাবাৰ লগত কথা পতাই দিছোঁ।\nফোনটো দুবাৰমান ৰিং হোৱাৰ লগেলগে সিফালৰ পৰা চিন্টুৰ মাত শুনা গ’ল।\n-অ দেতা কোৱা?\n-ল মাৰৰ লগত কথা পাত।\nমায়াৰ হাতত ফোনটো দি দাস আঁতৰি গ’ল। মায়াই চকুপানী মোহাৰি মাতটো স্বাভাৱিক কৰিবলৈ যত্ন কৰি ক’লে\n-তইনো নিজে উপযাচি ফোন এটা কৰিব নোৱাৰ নে? দেউতাৰ কিমান টেনচনত থাকে।\nসিফালৰ পৰা চিন্টুৱে সশব্দে হাঁহি উঠিল\n-কি হাঁহিব আহিছ?\n-মা অ আজলীজনী। কোনে টেনচনত থাকে মই জানো নহয়। দেউতাই মোক কৈছেই মই অহাৰ পৰা তুমি সৰু ছোৱালীৰ নিচিনাকৈ ওফোন্দ পাতা। ভাত নোখোৱা। হকে বিহকে গালি পাৰা দেউতাক তাৰ পিচ পাকতে কান্দা। টমিক মইয়ে দেউতাককৈ অনাই দিছোঁ।\n-এহ থ! তহঁত পুতেৰ-বাপেৰ দুইটাই মোক টেনচন দিছ। বাদ দে সেইবোৰ, তইনো বিহুটোত ঘৰলৈ দুদিনৰ ছুটি লৈ আহিব নোৱাৰ নেকি?\n-আমাৰ ছুটি নাই মা অ। নিজৰ ফালৰ পৰা ছুটি ল’লেও ঘৰত অসুবিধা দেখুৱাই আহিব লাগিব। পিছত মিছা বুলি জানিলে ৰেকৰ্ড বেয়া হ’ব। আৰু এদিন ক্ষতি হ’লেই বহুত পিছ পৰি যাওঁ। ইমান দিনৰ বাবে গ’লেটো পিছত বহুত অসুবিধা হ’ব গৈ। কেতিয়াবা পঢ়া শুনা এৰি গুচি যাব মন যায়। আকৌ লগৰবোৰে বুজায়। মই পঢ়া আধাতে সামৰি থৈ গ’লে তোমালোকৰ সপোনবোৰ কি হ’ব। কি কৰোঁ কোৱা? এনেকৈ মাতি থাকিলে গুচিয়ে যাম কেতিয়াবা চাবা।\n-এহ থ হ’ব দে। অসুবিধা কৰি আহিব নালাগে। কিবা বন্ধ পালে মিলাই আহিবি।\n-ক’ব লাগিছে নে? হব দিয়া। আহিম। এতিয়া ৰাখোঁ। প্ৰজেক্টৰ কাম অলপ আছে।\n-হ’ব দে। খোৱা বোৱা ভালদৰে কৰিবি। টকা পইচাৰ দৰকাৰ হ’লে কবি। ৰাখো দে।\nচিন্টুৰ ফোনটো পাই মনটো ফৰকাল হ’ল মায়াৰ।\nতাৰ পিছত চিন্টুৰ ফোন ঘনাই আহে। আকৌ লাহে লাহে সি ব্যস্ত হৈ পৰে পঢ়াত। ফোন কৰা কমে। আকৌ মাকে ওফোন্দ পাতে ফোন নকৰাৰ বাবে। বন্ধ মিলাই চিন্টু ঘৰলৈ অহা কেইদিনত টমিৰ গুৰুত্ব কিছু কমে। তথাপি তাৰ আক্ষেপ নাই। মায়াই যেতিয়া চিন্টুৰ পিচে পিচে লাগি ফুৰে তদাৰক কৰি তেতিয়াই টমিয়ে জয়াৰ পিছে পিছে ছাঁ হৈ ঘুৰি ফুৰে।\nলাহে লাহে বছৰ বাগৰিল চিন্টুৰ পঢ়াৰ বোজা বাঢ়ি আহিবলৈ ধৰিল। ঘৰলৈ আহ জাহ কমিল। মায়াই পৰিস্থিতিৰ লগত নিজকে খাপ খুৱাব নোৱাৰি উচুপি উঠিল। ল’ৰাটোৰ মুখখন নেদেখা এটা বছৰেই হ’ব।\n-হেৰি চিন্টুৱে ফোন কৰিছিল নেকি? ল’ৰাটোৰ আজি দুমাহে এষাৰ মাত শুনা নাই। ফোন কৰিলেই এংগেজ বুলি কয়।\nকথাটো দাসেও অনুভৱ নকৰা নহয়। আজি দুমাহে তাক চেষ্টা কৰি পোৱা নাই ফোনত। লগৰটোৰ পৰাই খবৰ বাতৰি লৈছে। চিন্টু কিবা কিবি লৈ ফোনটোত আৰু পঢ়াত ব্যস্ত হৈ থকাৰ কথা জনাইছে। হ’বও পাৰে চাগে। সেইকাৰণে চাগে ফোনটো ব্যস্ত হৈ থাকে। কিন্ত মায়াৰ মনত কষ্ট দিব নিবিচাৰে তেওঁ। ফাকি মাৰিলে মায়াক,\n-মই কালি অফিচৰ পৰা ফোন কৰিছিলোঁ। চিন্টু খুব ব্যস্ত বুজিছা।\n-সি ইমান ব্যস্ত নে ফোনটো অনবৰত ব্যস্ত থাকে।\n-সেইবোৰ আমি কি বুজি পাম হয়। আমি দুটাইনো সেইবোৰ পঢ়ি পাইছো জানো। হ’ব দিয়া সি সুখ্যাতিৰে ওলাই অহাতহে আমাৰ আনন্দ হ’ব লাগে। আৰু নো আছে কেইটা দিন। ঘৰৰ ল’ৰা ঘৰলৈ ঘুৰি আহিব। তেতিয়াই কিমান মৰম কৰা কৰি ল’বা।\n-হ’ব দিয়ক৷ তাৰ সুখেই আমাৰ সুখ।\nচিন্টুৰ ঘৰলৈ অহা কমিছিল। ফোন কৰা প্ৰায় বন্ধ হৈ পৰিছিল। সেইবাৰ চাগে তাৰ ইঞ্জিনীয়াৰিঙৰ শেষৰটো ষান্মাসিক আছিল। আৰু মায়াৰ আনন্দত মন নধৰা হৈছিল। আনন্দতে টমিকে উৰাই ঘূৰাই মৰম কৰিছিল। দিয়াকে দিছিল, খোৱাকে খুৱাইছিল। টমিয়েও যেন মায়াৰ আনন্দত যোগ দিছিল। নেগুৰ লৰাই তাৰো আনন্দ লগাৰ উমান দিছিল।\n-বুজিছ টমি চিন্টু দা আহিলে আমি খুব ফুৰিম গাড়ীত উঠি। চিন্টুদাই গাড়ী চলাবলৈ শিকিলে নহয়। চিনেমা চাবলৈ নাযাওঁ দে তোৰ যিটোহে ভয়। ভুকি কাকো চোৱা নকৰিবি। চিন্টুদাক বুজিছ ইয়াতে চাকৰি এটা ল’বলৈ কম। নালাগে আৰু দূৰত থাকিব। ঘৰৰ ল’ৰা ঘৰতে থাকক। তহঁতৰ বাপেৰটোৱে এইবেলি ক’লেও নুশুনো মই। আৰু চাকৰি পালে বৰুৱা আন্টিৰ জীয়েকজনী যে মানবী, তাইকে চিন্টুলৈ বিয়া পাতি আনিম বুজিছ।\nটমিয়ে মুখলৈ চাই চিঞৰি উঠিল\n-তই ভাবিছ নেকি সি মোৰ কথা নুশুনিব? শুনিব চাবি। সি মোক বৰ ভাল পাই মোৰ কথা সি কেতিয়াও নেপেলায়। সি এইবাৰ দেউতাকৰ ভয়তে পঢ়িবলৈ গ’ল। আৰু মোক এৰি কেতিয়াও নাযায় চাবি। এইবাৰ দেউতাকে যাবলৈ ক’লে উভতি ধৰিব নাযাওঁ বুলি। তেতিয়া সি সৰু আছিল বুলিহে ভয়তে গ’ল। এইবাৰ সি কেতিয়াও মোক এৰি নাযায়।\n-হেৰা কি বিৰবিৰাই আছা হে? অথনিৰে পৰা বহি আছোঁ তোমাৰ খবৰ এটা নাই। ল’ৰা আহিব বুলি মোক পাত্তাই নিদিয়া হ’লা যে?\n-ইহ! কাম আছে মোৰ বুঢ়াটোক পাত্তা দি থাকিবলৈ। মনে মনে বহি কিয় আছে। চাহ কাপ নিজে বনাই মোকো একাপ দিব পাৰিলে হয় ইমান সময়ে।\nদিনবোৰ এদিন দুদিনকৈ বাগৰে আৰু তেনেকুৱাতে এদিন অফিচৰ পৰা ফোনটো আহে। মায়াই বাথৰুমৰ পাই শুনিছিল ফোনটো ৰিং হৈ হৈ বন্ধ হৈ গ’ল। মুখেৰে ভোৰভোৰালে\n-চিন্টুটো সদায় মই কিবা এটা কামত লাগি থাকোঁতেই ফোন কৰে।\nমায়াই বাথৰুমৰ পৰা ওলাই দেখে টমিয়ে ফোনটো থোৱা টেবুলখনৰ চাৰিওপিনে অস্থিৰ হৈ ঘুৰি আছে। মায়াই উৎসাহত লৰা-লৰিকৈ ফোনটো উঠাই কলবেক কৰিবলৈ লৈ ডায়েল পেড খন চাই মনটো মৰহি গ’ল।\n-ছেহ! চিন্টুৱে ফোন কৰিছে বুলি মনটো ভাল লাগি গৈছিল। টমি আজি দেউতাৰৰ অফিচৰ পৰা ফোন কৰিবলৈ কি মন চলিল বা?\nমায়াই যাদৱ দাসৰ ফোনটোলৈ ফোন কৰিলে। দুটামান ৰিং হোৱাৰ পিছতে সিফালৰ পৰা দাসৰ ঠাইত বেলেগৰ মাত শুনি মায়া আচৰিত হ’ল।\n-কোনে কৈছিল বাৰু?\nমায়াই ওলটাই শুধিলে\n-আপুনি কোন? এইটোটো আমাৰ এখেতৰ নাম্বাৰ।\n-বৌ ,মই বাহাদুৰে কৈছোঁ। চাৰৰ গাটো বেয়া হ’ল অফিচত। আমি হস্পিতালত ভৰ্তি কৰাইছোঁ। আপুনি আহি যাব নেকি?\nমায়াৰ ভৰি হাত কপিবলৈ ধৰিছে। তাই যেন কাণেৰে একো নুশুনা হৈ গ’ল। এই যেন তাইৰ চাৰিওফালৰ পৃথিৱীখন চক্ৰাকাৰে ঘুৰিব ধৰিছে। পৰি যাব যেন তাই লুটি খায়। কাষতে থকা বিচনাৰ খুটিটো ধৰি তাই বিচনাখনত বহি পৰিল। লাহে লাহে সম্বিত ঘূৰাই পাই কাষৰ বৰুৱাৰ ল’ৰা বিটুলৈ ফোন লগালে।\n-অ আন্টি কওক৷\n-বিটু আংকলৰ অফিচৰ পৰা ফোন আহিছে। আংকলৰ গা বেয়া কৰিলত হাস্পতালত ভৰ্তি কৰালে। এপাক তালৈ যাব লাগে। তই পাৰ যদি ওলা।\n-ৰ’ব মই গৈ আছোঁ।\nযেতিয়া মায়া হাস্পতাল পাইছিলগৈ তেতিয়া দাসক আই চি য়ুত সোমোৱাইছিল। বাহিৰৰ পৰা কপা কপা হাতেৰে গ্লাছখন মোহাৰি ভিতৰলৈ দাসক চাইছিল মায়াই। মেছিন পাইপ আদিৰ মাজত মানুহজনে চকুহাল মুদি প্ৰশান্তিত যেন টোপনিয়াইছে। ওলাই অহা চকুপানীখিনিয়ে বাৰে বাৰে আমনি দিছিল মায়াক। ধৈৰ্য্য ধৰিবলৈ গৈ বাৰে বাৰে চেপি ৰখা কান্দোন ওলাই আহিব বিচাৰিছিল। একেবাৰে পাহৰি পেলাইছিল চিন্টুক যে এটা খবৰ দিয়া উচিত। দৌৰ মাৰিছিল ডাক্তৰ কটকীৰ কাষলৈ।\n-মানুহজন বিপদমুক্ত বাহিৰত নে? ইমান ডাঙৰ পাইপ সোমোৱাই দিছে মুখত তেওঁ চাগে কম কষ্ট পাইছে নে!\nচকুৰপানী মোহাৰি শুধিছিল মায়াই।\nবহু সময় মৌন হৈ থাকি কটকীয়ে কৈছিল…\n-আপুনি ধৈৰ্য্য ধৰক মিচেছ দাস। হি ইজ ইন ভেন্টিলেচন। চাণ্সেজ ইজ ভেৰি থিন। মে বি কাম আউট ফ্ৰম ডেঞ্জাৰ অৰ কলাপছ। এতিয়া আমি সকলোৱে ভগৱানক প্ৰাৰ্থনা জনাম যাতে আমাৰ প্ৰতি দয়া কৰে।\nভৰিৰ তলৰ মজিয়াখন যেন এই নোহোৱা হৈ গ’ল। এইযেন চকীখনৰে সৈতে তেওঁ পাতালৰ মাজত সোমাই যাব। এনেকুৱা লাগিল ভগৱানে যেন এইবোৰ কথা নুশুনাকৈ তেওঁক আগতেই মাৰি নিয়া হেতেন ভাল আছিল। কি কৰিব মায়াই ভগৱানক কেনেকৈ পাব বিচাৰি এবাৰ কবলৈ এনে অবিচাৰ নকৰিবলৈ। মায়াই লাহে লাহে থিয় হৈ এখোজ দুখোজকৈ ডাক্তৰৰ চেম্বাৰৰ পৰা ওলাই গৈ বাহিৰৰ গনেশৰ মূৰ্ত্তিটোৰ সন্মুখত বহি পৰিল। এইবাৰ তাই নিজক সম্ভালিব নোৱাৰিলে সশব্দে কান্দি উঠিল। বৰ অকলশৰীয়া অনুভৱ হ’ল তাইৰ। চিন্টুৰ অভাব বাৰুকৈয়ে অনুভৱ কৰিলে। মনতে হিচাপ কৰিলে চিন্টুৰ পৰীক্ষাবোৰ শেষ হ’লনে নাই বা? নিয়মমতে কালিয়েই শেষ হ’ব লাগিছিল। লাহে লাহে তাই থিয়হৈ ইফালে সিফালে চাই বিটুক বিচাৰিলে। বাহাদুৰেও লৰা লৰিকৈ তাইৰ কাষলৈ আহি দাসৰ ফোনটো আগবঢ়াই দিলে\n-চাৰে দাদালৈ ফোন কৰি আছিল। হঠাৎ কি হ’ল গমেই নেপালোঁ। খালী মোলৈ চাই ক’লে ডাক্তৰ মাত আৰু আপোনাৰ নামতো কৈয়ে ধলি পৰিল চকীখনত। মই ড্ৰাইভাৰ মতিলালক মাতিলো আৰু হাস্পতালত লৈ আনিলোঁ। বাকী চাৰবোৰ আমাৰ পিছে পিছে আহি পাই গ’ল।\nমায়া আই চি য়ুৰ সন্মুখত ৰখা চকী এখনত বহি পৰিল। কি কৰিব চিন্টুক ক’ব নে নকয়? চিন্টুৰ লগত ফোন কৰি থাকোঁতে গা বেয়া কৰিলেটো সি বুজি পাব লাগিছিল দেউতাকৰ কিবা হৈছে বুলি। মনটো দোধোৰ মোধোৰ হৈ থাকিল। মায়াই বাহিৰত ওলমাই ৰখা ঘড়ীটোলৈ চালে। ঘড়ীটোৱে তেতিয়া চাৰিটা বজাৰ সংকেত দিছিল। চিন্টু পৰীক্ষা দি উঠি আহিল চাগে মনতে ভাবিলে মায়াই। চিন্টুলৈ বুলি ফোনটো লগাই কাণত ল’লে। ফোনটো ৰিং হৈ হৈ বন্ধ হৈ গ’ল। অস্থিৰ লাগিল তাইৰ। কি কৰা যায়। সময়বোৰো তাইৰ নাযায় যেন লাগিল। এইবাৰ তাই লৰা লৰিকৈ চিন্টুৰ ৰুমমেটলৈ ফোন লগালে। আগতেও চিন্টুৱে নধৰিলে মায়াই তালৈ ফোন কৰে। দুবাৰমান ৰিং হওঁতেই সি ফোনটো ধৰি সহাঁৰি জনালে।\n-কওঁক আন্টি। চিন্টুৱে আপোনাৰ ফোন ধৰা নাই ন? সি ভিছাৰ কাৰণে লাগি আছে। ৱৰ্ল্ড ফেমাচ মাল্টিনেশ্যনেল কোম্পানি এটাত সি জইন কৰিবলৈ কানাডা গৈ আছে। পৰহি তাৰ ফ্লাইট আছে।\nমায়া যেন আকাশৰ পৰাহে পৰিল। আপোনা-আপুনি মুখেৰে ওলাই আহিল\n-সি তাকেহে কৰিলে! দেউতাক আই চি য়ুত আছে কৈ দিবা বন্ধুক। সি প্ৰয়োজন বুলি ভাবিলে আহিব। নাহিলেও নাই।\nঅভিমানবোৰ উঠলি উঠিছিল মায়াৰ। কিমান আশাৰে বাট চাই আছিল সিহত হালেই। সেইবোৰ কথা গম পাইয়েই এখেতৰ এনে হোৱা নাইতো? তাই মনতে ভাবিলে। ৰাতিলৈ চিন্টুৰ ফোন আহিছিল। অনিচ্ছাস্বত্বেও মায়াই ফোন উঠাইছিল।\n-মা মই কালি কানাডা গৈ আছোঁ। মই ওলামেই অলপ পিছত এয়াৰপৰ্টলৈ বুলি। দেউতাক বুজাবা। মই ইমান ভাল অপৰচুনিটি এটা হেৰুৱাব নিবিচাৰিলোঁ। দেউতাক ফোন কৰোঁতে ফোন কাটি দিলে একো নকৈ। চাগে খং উঠিছিল।\nআৰু শুনিবলৈ মন নগ’ল মায়াৰ। এতিয়া চিন্টুৰ একো কথাই শুনিবলৈকে তেওঁ নিজকে প্ৰস্তুত কৰিব পৰা নাই। ফোনটো কাটি দি তেওঁ উঠি গ’ল।\nআই চি য়ুৰ সন্মুখত থিয় হৈ ভিতৰলৈ চালে। বুকুখন বিষোৱা যেন লাগিল। হঠাৎ কি হ’ল গমেই নাপালে। মায়াই যেতিয়া চকু মেলিলে তেতিয়া তেওঁ হাস্পতালৰ বেডত। বিটুৰ মাক কাষতে বহি মায়াৰ মুখখন মোহাৰি দিছে। দুৰ্বল মাতেৰে বিটুৰ মাকক সুধিলে\n-এখেতৰ এতিয়া কেনেকুৱা?\nবিটুৰ মাকে একো নোকোৱা দেখি চকুলৈ চালে মায়াই। তেতিয়াহে মন কৰিলে মায়াই। বিটুৰ মাকে ৰুমালখনেৰে চকুৰ পানী টুকি আছে। মায়াৰ বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল।\n-কি হ’ল অ মোৰ মানুহটোৰ বুলি মায়া উঠিবলৈ লৈ আকৌ অচেতন হৈ পৰিল।\nমায়াৰ যেতিয়া চেতনা আহিছিল তেতিয়া ৰাতি বাৰ বাজি গৈছিল। ওচৰ-চুবুৰীয়া সকলো আহি হাস্পতালত গোট খাইছিলহি ৷\n-মই ঘৰলৈ যাম। বহুত কাম পৰি আছে। টমিটোৰ বা কি হৈছে?\nচেতনা অহাৰ পিছত প্ৰথম কথা ক’লে মায়াই। দাসৰ নিঠৰ দেহটো কোচত লৈ মায়া আহি ঘৰ সোমাল। টমিয়ে শুঙি শুঙি মাটিত শুৱাই থোৱা দাসৰ শৰীৰটোৰ চাৰিওফালে প্ৰদক্ষিণ কৰি থাকিল। মাজে মাজে ওপৰলৈ হাতযোৰ কৰি অদ্ভৎ স্বৰত চিঞৰি উঠে সি। সকাম নিকাম সুকলমে হৈ গ’ল। চিন্টুৱে কানাডাৰ পৰাই শোক প্ৰস্তাৱ পঠিয়ালে। তাতে গিৰ্জাত দেউতাকৰ বাবে প্ৰে কৰি দিয়াৰ কথা কলে। মায়াই একো প্ৰতিক্ৰিয়া নেদেখুৱালে। কোনো ধৰণৰ প্ৰত্যুত্তৰ নিদিলে। কিন্ত ওচৰ চুবুৰীয়াই তেওঁৰ লগ এৰা নিদিলে।\nদিনে ৰাতিয়ে মায়াৰ তালৈ পাল পাতি কোনোবা নহয় কোনোবা খবৰ কৰি যায়। কিবা এটা বনাই দি যায়। টমিক লৈ যায়হি ইঘৰে সিঘৰে নি খুৱাইগৈ। মায়াৰ ভাতৰ চৰুটোলৈ যাবলৈ মনেই নাযায়। গ’লেই শোক এটাই খুন্দা মাৰি ধৰেহি। ইফালে বজাৰ সমাৰো কৰা হোৱা নাছিল। কিন্ত এনেকৈ আৰু কিমান দিন আনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব? হ’ল বুলি ওচৰ চুবুৰীয়াও অতিস্থ হ’ব এসময়ত। মায়াই কথাষাৰ উপলব্ধি কৰিলে। লাহে লাহে স্বাভাৱিক হ’বলৈ চেষ্টা কৰি গ’ল মায়াই। বিপদে আপদে ওচৰ চুবুৰীয়াই কিন্ত মায়াক লগ নেৰিলে। সময় বাগৰিল,মাহ পাৰ হৈ বছৰ বাগৰিল। ইবছৰ সিবছৰকৈ যাদৱ দাস ঢুকোৱাৰ বাৰটা বছৰ পাৰ হ’ল। মাজে মাজে চিন্টুৰ পৰা আন্তৰিকতাহীন কিছুমান ফোনকল আহিছিল। য’ত চিন্টুৱে কৈ গৈছিল আৰু মায়াই নিৰবে শুনি গৈছিল। না নিজৰ বিষয়ে কিবা কৈছিল না চিন্টুৰ কথা কিবা সুধিছিল। চিন্টুৱে এদিন ফোন কৰি কৈছিল\n-মা মই ইয়াতে ছোৱালী এজনীক বিয়া কৰিলোঁ। তাইও মোৰ অফিচতে কৰে। এমা নামটো। ইয়াৰে চিটিজেনচিপ লোৱাৰ কথা ভাবিছোঁ। ইমান দিনে মই সৰু ফ্লেট এটাত আছিলোঁ। এতিয়াটো তোমাৰ বোৱাৰীক ইমান সৰু ফ্লেটটোত ৰাখিব নোৱাৰিম। আমি দুইটাই আলোচনা কৰিছোঁ। তুমি যদি আমাক অলপ হেল্প কৰা। অন্য নেলাগে আমাৰ অসমৰ ঘৰটো বিক্ৰী কৰাৰ কথা ভাবিছোঁ। তেতিয়াটো অলপ পইচা হাতত আহিব ন মা? তুমি কি ভাবা?\nমায়াই মুখেৰে একো নামাতি ফোনটো কাটি দিলে। এসপ্তাহৰ পিছত পুনৰ আহিল চিন্টুৰ পৰা ফোন। ৰিং কৰি কৰি বন্ধ হৈ গ’ল মায়াই ফোনটো ইচ্ছা কৰিয়েই নুতুলিলে। আকৌ আহিল চিন্টুৰ ফোন। দ্বিতীয় বাৰত ফোনটো উঠোৱাৰ লগে লগে চিন্টুৰ উষ্মা মিহলি মাত শুনিবলৈ পালে\n-ফোনটো ৰিং কৰি থাকিলে নুঠোৱা কিয়? মই বিপদত পৰিহে তোমাৰ সহায় বিচাৰিছোঁ। আৰু এটা কথা মই অহা মাহত এই বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ আহি আছোঁ অসম।\nমায়াই একো উত্তৰ নিদিলে। ফোনটো কাটি দি টমিকলৈ ওচৰৰ বৰুৱাৰ ঘৰলৈ ওলাই গ’ল। সঁচাকৈয়ে পিছৰটো মাহত চিন্টু আহিছিল ঘৰটোৰ বিক্ৰী কৰিবলৈ। কথাও হোৱা শুনিছিল তেওঁ বিল্ডাৰৰ লগত। তাহাঁতৰ মাজত সোমাই একো মতা নাছিল তেওঁ। মৌনহৈ নিজৰ কৰ্তব্য কৰি গৈছিল।\n-সকলোবোৰ কাম হ’লগৈ। বাকী যি ফৰ্মেলিটিখিনি আছে সেইবোৰ ফোনতে হ’ব। মই কাইলৈ পুৱাই ঘুৰিম।\nতেতিয়াহে মায়াই কেলেণ্ডাৰখন চকু ফুৰালে, চিন্টু অহা এমাহ পাৰ হ’ল। এই এমাহে চিন্টু তেওঁৰ লগতে আছেহি অথচ তেওঁ এষাৰো কথা পতা নাই। সকলো সময়তে এটা দুৰত্ব বজাই ৰাখিছে মায়াই। সি কিবা ক’ব বিচাৰিলেও তাই আঁতৰি আহে। পিছদিনা পুৱাই চিন্টু উভতিছিল কানাডালৈ বুলি আৰু তাৰ অলপ পিছতে মায়া নামৰ মানুহজনী ঘৰটোৰ পৰা ওলাই গৈছিল উদ্দেশ্যহীন ভাবে। টমিক বাহিৰৰ কোঠাটোতে বান্ধি থৈ এৰি গুচি গৈছিল। গধুলী অন্ধকাৰ হৈ থকা ঘৰটো দেখি ওচৰৰ বৰুৱানীৰ মনত অলপ সন্দেহ হ’লত আগবাঢ়ি আহিহে দেখিলে, টমিক বান্ধি থৈ দিয়া আছে। সি ভুকি ভুকি তালফাল লগাইছে আৰু বাকী দুৱাৰ খিৰিকী দুফাল হৈ পৰি আছে।\n-মায়া বাইদেউ,মায়া বাইদেউ।\nচিঞৰি চিঞৰি তেওঁ পিছফাল পালেগৈ। নাই ক’তো মায়াৰ উম ঘামেই নাই। টমিলৈ লৰা লৰিকৈ ভাত আৰু মাংস আনি খাবলৈ দিলে। সকলো ওচৰ চুবুৰীয়াই আলোচনা কৰিলে তেওঁলোকে টমিক চোৱাচিতা কৰিব যেতিয়ালৈকে মায়া ঘুৰি নাহে।\nটমিক পাল পাতি নিজৰ ভাগৰ পাতৰ পৰা অলপ অলপ মাংস ভাত বা গাখীৰ ভাতৰ যোগাৰ দিয়া হ’ল। কিন্ত এনেকৈ আৰু কিমান দিন? এদিন সকলোৱে দেখিলে যাদৱ দাসৰ ঘৰটোলৈ মিস্ত্ৰী আহিছে। কোনোবাই তাৰে হয়তো টমিক খুলি দিছিল। টমিয়ে চেগ বুজি খোলা গেটখনেৰে ওলাই আহিছিল বাহিৰলৈ। লাহেলাহে ৰাস্তাটোৰ দাঁতিত থকা নাহৰজোপা টমিৰ আশ্ৰয় স্থলি হৈ পৰিল। পাল পাতি খোৱা দিয়া মানুহৰ সংখ্যা কমি আহিল। কাৰোবাৰ দয়া উপজিলে ঠালত থাকি যোৱা এৰেহা ৰৈ যোৱা খিনি গোটাই খাবলৈ দি আহে।\nইমানদিনে যত্ন পাই অহা টমিৰ বালিয়ে মাটিয়ে থাকিবলৈ লোৱাৰ পৰা গাত বখলা বখলে খহু হবলৈ ধৰিলে। ভোকতে কাষৰ হোটেলৰ পৰা পেলাই দিয়া খোৱাবোৰ খাবলৈ গৈ বেলেগ কুকুৰৰ কামোৰ খাই ঘাঁ বাঢ়িল। এদিন সি লৰচৰ কৰিব পৰাৰ শক্তি হেৰুৱাই পেলালে। টমি পৰি ৰ’ল নাহৰ জোপাৰ তলত। ইমানদিনে দিনটোত এবাৰ হ’লেও মালিকনীক বিচাৰি ঘৰটোলৈ যোৱা টমি ঘৰটোলৈ যাবলৈ শক্তি নোহোৱা হ’ল। পৰি ৰ’ল অনাদৃত হৈ টমি এটা মালিকবিহীন কুকুৰহৈ। কৰুণ চকুৰে দূৰৈৰ পৰা পৰি পৰি চাই থাকিল ঘৰটোলৈ কিজানিবা তাৰ মালিকনী আহে। কিজানি সি আকৌ তাৰ ঠিকনালৈ ঘুৰি যাব পাৰে। এদিন পুহ মহীয়া পুৱা ওচৰচুবুৰীয়াই টমিৰ নিথৰ দেহটো পৰি থকা দেখা পালে। তাৰ তেতিয়াও চকু কেইটা মেল খাই আছিল এনে লাগিছিল যেন সি একে দৃষ্টিৰে ঘৰটোলৈ চাই আছে।


একাঁজলী বিৰহ ২৮-বিটুমনি ভূঞা কোছ\nতগৰে কিবা এটা ক'ব খুজিও যেন হঠাৎ নিজকে সংযত কৰি লাহে লাহে আনফালে মুখখন ঘূৰাই দি মুহূৰ্তৰ পাছতে আকৌ ৰনৰ মুখলৈ চাই মিচিকিয়াই হাঁহিলে।অই উঠ! উঠ! ইমান দেৰিকৈ শুই থাকিব নালাগে।মাকে ৰনৰ বাউসীত ধৰি দুটা জোকাৰ দি বকি বকি আঁতৰি গ'ল।বহু সময়লৈ সপোনটো সাৱটি ৰন বিছনাখনত বহি পৰিল।মৰুভূমিৰ দুপৰ উজ্জ্বল খেলাত নিমগ্ন হৈ তৃষ্ণাতুৰ পথিকৰ আকুলতাত খোজবিলাক আগবঢ়োৱা বালিৰ প্ৰতি খোজত মৰুদ্যানৰ স্বপ্ন।কিন্তু সেইয়াযে মাথোঁ মৰিচিকা।\nমন্দিৰলৈ উঠি যোৱা ওখ বহল খটখটিটোৰ এদাঁতিয়ে দীঘলকৈ ওৰনিলৈ লাহে লাহে মন্দিৰৰ ওপৰলৈ উঠি যোৱা তগৰলৈ আঁৰ চকুৰে লক্ষ্য কৰি থাকিল খটখটিটোৰ সিদাঁতিয়ে ৰৈ ৰমাকান্ত পুলিছে।মন্দিৰৰ শংখ ধ্বনি মংগল আৰতি ধূপ-ধুনাৰ গোন্ধৰ মাজত বগা বস্ত্ৰ পৰিহিতা তগৰক ৰমাকান্তৰ পবিত্ৰতাৰে ফুলিৰোৱা এপাহি পদূমৰ পাঁহি যেন অনুভৱ হল।হঠাৎ তগৰৰ ৰমাকান্তৰ ওপৰত চকু পৰিল।ভয়ংকৰ দুঃশ্চিন্তাত ৰাতিটো কটোৱা তগৰে আকৌ ৰমাকান্ত পুলিছক দেখি চুলিৰ আগত জীৱটো বান্ধি চুঁচৰি যোৱাৰ দৰে গৈ প্ৰধান প্ৰভূৰ কাষ পালেগৈ।উস্ ৰক্ষা!তগৰে যেন বিপদৰ পৰা ৰক্ষা পৰিল।\nপ্ৰধান প্ৰভূৱে শ্ৰী কৃষ্ণৰ তিৰোধানৰ লীলা কাহিনীটো সুন্দৰ ব্যাখ্যা আগবঢ়াইছে।প্ৰধান প্ৰভূৰ ভাগৱত পাঠ তগৰে হৃদয়ঙ্গম কৰি লয়। ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ আৰু বন্ধু বৰ্গক দৰ্শন দিবলৈ আৰু পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত কাৰ্য্যক্ৰমণিকাৰ বিষয়ে জানিবলৈ অৰ্জুন দ্বাৰাকালৈ গৈছিল।কেইবামাহো হৈ গ'ল ঘূৰি অহা নাছিল।তেতিয়া মহাৰাজ যুধিষ্ঠিৰে অমঙ্গলীয়া সংকেত কিছুমান নিৰীক্ষণ কৰিবলৈ ধৰিলে।যিবোৰ অতি ভয়ংকৰ আছিল।তেখেতে দেখিবলৈ পাইছিল যে, সময়ৰ গতি ভয়ংকৰ ভাৱে সলনি হৈছে।আৰু ঋতু পৰিৱৰ্তনত বিঘিনি ঘটিছে।জনসাধাৰণৰ মাজত ক্ৰোধ ,লোভ, আৰু মিথ্যাচাৰৰ প্ৰবৃত্তি জাগি উঠিছে।আৰু পাপৰ পথ অনুসৰণ কৰি জীৱন নিৰ্বাহ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।পৰিয়ালৰ মাজৰ সাধাৰণ আদান-প্ৰদান আৰু ব্যৱহাৰতো ঠগবাজিয়ে কলুষিত কৰিছে।কালক্ৰমত লোভ,ক্ৰোধ, অহংকাৰ আদি সৰ্বসাধাৰণ প্ৰজাৰ কাৰণে অভ্যাসত পৰিণত হৈ পৰিল।\nএই সকলোবোৰ অমংগলীয়া লক্ষণ পৰ্য্যবেশন কৰি যুধিষ্ঠিৰে ভাতৃ ভীমসেনক কৈছিল, --মই অৰ্জুনক তেওঁৰ বন্ধু বৰ্গক ল'গ ধৰিবলৈ আৰু পৰমেশ্বৰ ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ কামৰ আঁচনিৰ বিষয়ে জানিবলৈ দ্বাৰাকালৈ পঠিয়াই ছিলোঁ ।কিন্তু অৰ্জুন যোৱা সাত মাহ হৈ গ'ল ,উভতি অহা নাই।দেৱৰ্ষি নাৰদে সংকেত দিয়াৰ দৰে পৰমেশ্বৰ ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই তেখেতৰ জড় জাগতিক লীলা সম্বৰন কৰিব নেকি?\nতগৰে একান্তমনে শুনি শুনি এটা সময়ত টোপনি অহা দৰে চকু দুটাৰ লাগি মূৰটো তললৈ হাউলি আহিল।তাই নিজকে সংযত কৰি ভাগৱত পাঠ শুনা ভক্ত সকলৰ ওপৰত চকু ফুৰালে।পুলিছ জনৰ চকুৱে চকুৱে চকু পৰিলত ওৰনিখন টানি চুপ হৈ প্ৰভূৰ কাষত বহি বুকুখন চাদৰৰ তলেৰে নি হেঁচা মাৰি ধৰিলে।ভাগৱত পাঠৰ পাছৰ খিনি ব্যাখ্যা তাই কাণত নুশুমালে।মনে মগজুৰে পুলিচ জনৰ ভয় সোমাল।এটা সময়ত ভাগৱত পাঠৰ সমাপ্ত হ'ল।সকলো ভক্তই প্ৰভূক সেৱা কৰি উঠি গ'ল।তগৰে উঠিবলৈ লৈ লাহেকৈ বহি পৰিল।কথাটো প্ৰধান প্ৰভূৱে লক্ষ্য কৰিলে।দণ্ডৱত সেৱা কৰি পুলিচজনে প্ৰধান প্ৰভূক ক'লে, প্ৰভূ মোৰ দুখন হাতৰ দুটা মুঠিত দুটা শব্দ আছে।এটা মানৱীয়তা আনটো কৰ্তব্য।মই কোনখন হাতৰ কাম প্ৰথমে কৰোঁ।প্ৰধান প্ৰভূৱে মিচিকিয়াই হাঁহি মাৰি ক'লে, মই সকলো জানো।এয়া ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ লীলা ৰমাকান্ত।পত্নী মৃত্যুৰ পাছত মন্দিৰৰ সৈতে জড়িত থকাৰ ওপৰিও প্ৰধান প্ৰভূৰ ওচৰত দীক্ষা লোৱা ৰমাকান্ত প্ৰধান প্ৰভূৰ বৰ প্ৰিয়।প্ৰথমে তুমি মানৱীয়তাৰ হাতৰ মুঠিটো ধৰা ৰমাকান্ত। তগৰলৈ চাই প্ৰধান প্ৰভূৱে ৰমাকান্তৰ পৰিচয় দাঙি ধৰিলে।পুলিচৰ দায়িত্বত থাকিলেও ৰমাকান্ত মন্দিৰৰ এজন ভক্ত।আৰু তগৰে বিশ্বাসত লব পাৰে।ভয় কৰিব নালাগে।এজাক শান্তি বতাহে তগৰৰ গাত কোবাই গ'ল ।


আজি ইংলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে ভাৰতৰ বিজয় কামনা কৰিছে পাকিস্তানী-বাংলাদেশীয়ে; কিন্তু কিয়?\nআজি বিশ্বকাপত ইংলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে ভাৰতৰ বিজয় কামনা কৰিছে পাকিস্তানী-বাংলাদেশীয়ে; কিন্তু কিয়?\nগুৱাহাটী , June 30, 2019 1:01 pm\nআই চি চি বিশ্বকাপ-২০১৯ ৰ দেওবাৰে ইংলেণ্ড আৰু ভাৰতৰ মাজত অনুষ্ঠিত হ’বলগীয়া প্ৰতিযোগিতাখনৰ ৩৮ সংখ্যক খেলখনত পাকিস্তান আৰু বাংলাদেশৰ অনুৰাগীসকলে টীম ইণ্ডিয়াৰ বিজয়ৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিব। কিয়নো ভাৰত জিকিলেই পাকিস্তান আৰু বাংলাদেশৰ বিশ্বকাপৰ পৰৱৰ্তী যাত্ৰা উজু হ’ব।\nদেওবাৰে এজবেষ্টনত ইংলেণ্ড হাৰিলে তেওঁলোকৰ বিশ্বকাপৰ যাত্ৰা ইয়াতেই ইতি পৰিব। এনেকুৱা পৰিস্থিতিত পাকিস্তান আৰু বাংলাদেশৰ ছেমিফাইনেলত প্ৰৱেশৰ সম্ভাৱনা মজবুত হৈ পৰিব।\nএই বিশ্বকাপৰ গণিত অনুসৰি পাকিস্তানৰ আশা এতিয়াও সজীৱ হৈ আছে। পাকিস্তানে এতিয়ালৈকে ৮খন মেচ খেলি ৪খনত জয়লাভ কৰাৰ বিপৰীতে ৩ খনত হাৰিছে আৰু এখন বাতিল হৈছে। এইদৰে দলটোৱে ৯ অংকৰে পইন্ট তালিকাৰ চতুৰ্থ স্থানত আছে।\nপাকিস্তানৰ পৰৱৰ্তী খেলখন আছে বাংলাদেশৰ বিৰুদ্ধে আৰু সেই মেচখনত পাকিস্তানে যিকোনো উপায়ে বিজয়ী হোৱাৰ লগতে আজি ইংলেণ্ডৰ পৰাজয় আৰু ভাৰতৰ বিজয়ৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগিব।\nআনহাতে, প্ৰতিযোগিতাখনত বাংলাদেশে ৭ খন মেচ খেলিছে আৰু ইয়াৰে তিনিখনত বিজয়ী আৰু আন তিনিখনত পৰাজিত হোৱাৰ বিপৰীতে এখন মেচ বৰষুণৰ বাবে বাতিল হৈছে। পইন্ট তালিকাত ৭ অংকৰে দলটো ছয় নম্বৰ স্থানত আছে।\nপৰৱৰ্তী ৰাউণ্ডত প্ৰৱেশৰ বাবে বাংলাদেশে পৰৱৰ্তী দুয়োখন মেচতে জিকিব লাগিব। তদুপৰি, আজি ইংলেণ্ড পৰাজিত হোৱাৰ বাবে তেওঁলোকেও প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগিব। তেতিয়া হ’লে বাংলাদেশে ১১ পইন্ট লাভ কৰিব।\nসেয়াই নহয়, আজিৰ খেলখনত ভাৰত বিজয়ী হোৱাৰ কামনা কৰিছে নিউজিলেণ্ডেও। অন্তিম চাৰিটা স্থানত স্থান লাভ কৰিবলৈ টীম ইণ্ডিয়া আৰু নিউজিলেণ্ডক আৰু এখনকৈ মেচত জয়লাভ কৰিব লাগে।\nভাৰতৰ আৰু তিনিখন মেচ বাকী আছে আৰু এই তিনিখন মেচ ইংলেণ্ড, বাংলাদেশ আৰু শ্ৰীলংকাৰ বিৰুদ্ধে আছে। আনহাতে, অষ্ট্ৰেলিয়াৰ হাতত পৰাজিত হোৱাৰ পাছত নিউজিলেণ্ডে এতিয়া ইংলেণ্ডক অতিক্ৰম কৰিহে নিজৰ স্থান বনাব লাগিব। সেয়েহে, দেওবাৰৰ খেলখনত নিউজিলেণ্ডেৰ সমৰ্থকসকলেও টীম ইণ্ডিয়াৰ বিজয়ৰ বাবেই প্ৰাৰ্থনা কৰিব।\nউল্লেখযোগ্য যে টীম ইণ্ডিয়াই যদি ইংলেণ্ডক পৰাজিত কৰে আৰু পাকিস্তানে পৰৱৰ্তী দুয়োখন মেচতে জয়লাভ কৰে, তেনেহ’লে দুয়োখন চুবুৰীয়া দেশে ছেমিফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰে। এনেকুৱা পৰিস্থিতিত শ্ৰীলংকাই কমেও দুখন মেচত হাৰিব লাগিব। আনহাতে, ইংলেণ্ডে যদি বাকী দুয়েখন মেচতে পৰাজিত হয় তেতিয়াহ’লে তেওঁলোকে ৮ পইন্টতে সন্তুষ্ট থাকিব লাগিব।\nআনহাতে, পাকিস্তান আৰু বাংলাদেশে যদি এখনকৈ মেচত জয়লাভ কৰে তেনেহ’লে তেওঁলোকে ৯ পইন্টকৈ লাভ কৰিব। এনে পৰিস্থিতিত ভাল ৰাণ ৰেটৰ আধাৰত বাংলাদেশ আগত থাকিব। যদি ইংলেণ্ড, পাকিস্তান আৰু বাংলাদেশ তিনিটা দলেই এখনকৈ মেচত বিজয়ী হৈ যায় তেতিয়াহ’লে ইংলেণ্ড চাৰি নম্বৰ স্থানত উপনীত হ’ব কিয়নো তেতিয়া তেওঁলোকৰ ১০ পইন্ট হৈ যাব। এইক্ষেত্ৰতো কিন্তু শ্ৰীলংকাই কমেও দুখন মেচত হাৰিব লাগিব।\nমুঠতে, এনেকুৱা বহু সমীকৰণৰ মাজত আজি (দেওবাৰে) হ’বলগীয়া ভাৰত আৰু ইংলেণ্ডৰ মাজৰ যুঁজখনত বিশেষকৈ পাকিস্তান আৰু বাংলাদেশৰ তীক্ষ্ণ নজৰ থাকিব। কিয়নো আজিৰ ফলাফলে তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যৎ নিৰ্দ্ধাৰণ কৰিব।


09.07.20 Morning Assame Murli Om Shanti BapDada Madhuban\n"মৰমৰ সন্তানসকল – যেতিয়া সময় পোৱা তেতিয়া একান্তত বহি বিচাৰ সাগৰ মন্থন কৰা, যিবোৰ পইণ্টচ শুনা সেয়া ৰিভাইজ কৰা (আওৰোৱা)”\nতোমালোকৰ স্মৃতিৰ যাত্ৰা কেতিয়া পুৰা হ’ব?\nযেতিয়া তোমালোকৰ কোনো এটি কৰ্মেন্দ্ৰিয়ইও প্ৰবঞ্চনা নকৰিব, কৰ্মাতীত অৱস্থা যেতিয়া হৈ যাব তেতিয়া স্মৃতিৰ যাত্ৰা পুৰা হৈ যাব। এতিয়া তোমালোকে পুৰা পুৰুষাৰ্থ কৰা, নিৰাশ হ’ব নালাগে। ছাৰ্ভিচত (সেৱাত) তৎপৰ হৈ থাকিব লাগে।\nমৰমৰ সন্তানসকল আত্মা–অভিমানী হৈ বহি আছানে? সন্তানসকলে বুজি পায় যে আধাকল্প আমি দেহ-অভিমানী হৈ আছোঁ। এতিয়া দেহী-অভিমানী হৈ থাকিবৰ বাবে পৰিশ্ৰম কৰিবলগীয়া হয়। পিতাই আহি বুজায় - নিজকে আত্মা বুলি বুজি বহা তেতিয়া পিতাৰ স্মৃতি আহিব। নহ’লে পাহৰি যাবা। স্মৰণ নকৰিলে তেন্তে যাত্ৰা কেনেকৈ কৰিব পাৰিবা! পাপ কেনেকৈ খণ্ডন হ’ব! লোকচান হৈ যাব। এয়াতো বাৰে বাৰে স্মৰণ কৰা। এইটো হৈছে মুখ্য কথা। বাকীতো পিতাই অনেক প্ৰকাৰৰ যুক্তি শুনায়। ৰং (অশুদ্ধ) কি, ৰাইট (শুদ্ধ) কি - সেয়াও বুজাইছে। পিতাতো জ্ঞানৰ সাগৰ হয়। ভক্তিকো জানে। সন্তানসকলে ভক্তিত কি কি কৰিবলগীয়া হয়। পিতাই বুজায় - এই যজ্ঞ তপ আদি কৰা, এই সকলোবোৰ হৈছে ভক্তি মাৰ্গ। যদিও পিতাৰ মহিমা কৰে, কিন্তু ওলোটা। বাস্তৱত কৃষ্ণৰ মহিমাও পুৰা ৰীতি নাজানে। প্ৰতিটো কথাক বুজিব লাগে নহয় জানো। যেনেকৈ কৃষ্ণক বৈকুণ্ঠ নাথ বুলি কোৱা হয়। বাৰু, বাবাই সোধে, কৃষ্ণক ত্ৰিলোকীনাথ বুলি ক’ব পাৰিনে? ত্ৰিলোকীনাথ বুলি গায়ন কৰা হয় নহয়। এতিয়া ত্ৰিলোকৰ নাথ অৰ্থাৎ তিনি লোক মূলবতন, সূক্ষ্মবতন, স্থূলবতন। তোমালোক সন্তানসকলক বুজোৱা হয় যে তোমালোক ব্ৰহ্মাণ্ডৰো মালিক হোৱা। কৃষ্ণই এনেকৈ বুজে জানো যে মই ব্ৰহ্মাণ্ডৰ মালিক হওঁ? নহয়। তেওঁতো বৈকুণ্ঠত আছিল। বৈকুণ্ঠ বুলি কোৱা হয় স্বৰ্গক নতুন সৃষ্টিক। গতিকে বাস্তৱত ত্ৰিলোকীনাথ কোনোৱেই নহয়। পিতাই ৰাইট কথা বুজায়। তিনি লোকতো আছে। ব্ৰহ্মাণ্ডৰ মালিক শিৱবাবাও হয়, তোমালোকো হোৱা। সূক্ষ্মবতনৰতো কথাই নাই। স্থূলবতনতো তেওঁ মালিক নহয়, স্বৰ্গৰো নহয়, নৰকৰো নহয়। কৃষ্ণ হৈছে স্বৰ্গৰ মালিক। নৰকৰ মালিক হৈছে ৰাৱণ। এইখনক ৰাৱণ ৰাজ্য, আসুৰি ৰাজ্য বুলি কোৱা হয়। মনুষ্যই কয়ো কিন্তু বুজি নাপায়। তোমালোক সন্তানসকলক পিতাই বহি বুজায়। ৰাৱণক 10টা মূৰ দি দিয়ে।5বিকাৰ স্ত্ৰীৰ,5বিকাৰ পুৰুষৰ। এতিয়া5বিকাৰতো সকলোৰে কাৰণে আছে। সকলো আছেই ৰাৱণ ৰাজ্যত। এতিয়া তোমালোক শ্ৰেষ্ঠাচাৰী হৈ আছা। পিতা আহি শ্ৰেষ্ঠাচাৰী সৃষ্টি ৰচনা কৰে। একান্তত বহিলে এনেকুৱা এনেকুৱা বিচাৰ সাগৰ মন্থন চলিব। সেই পঢ়াৰ কাৰণেও ষ্টুডেণ্টে (বিদ্যাৰ্থীয়ে) একান্তত কিতাপ লৈ গৈ পঢ়ে। তোমালোকৰতো কিতাপ আদি পঢ়াৰ দৰকাৰ নাই। অৱশ্যে হয়, তোমালোকে পইণ্টচ নোট কৰা (টুকি ৰাখা)। এয়া আকৌ ৰিভাইজ কৰিব (আওৰাব) লাগে। এইবোৰ বুজিবলগীয়া অতি গূঢ় কথা। পিতাই কয় নহয় যে আজি তোমালোকক গূঢ়তকৈও গূঢ় নতুন নতুন পইণ্টচ বুজাই আছোঁ। পাৰসপুৰীৰ মালিকতো লক্ষ্মী–নাৰায়ণ হয়। এনেকৈও কোৱা নহ’ব যে বিষ্ণু হয়। বিষ্ণুকো বুজি নাপায় যে এয়াই লক্ষ্মী-নাৰায়ণ। এতিয়া তোমালোকে শ্বৰ্টত (চমুকৈ) এইম-অবজেক্ট (লক্ষ্য-উদ্দেশ্য) বুজোৱা। ব্ৰহ্মা-সৰস্বতী পৰস্পৰ কোনো মেল-ফিমেল (পুৰুষ-মহিলা) নহয়। এওঁতো প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মা হয় নহয় জানো। প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মাক গ্ৰেট গ্ৰেট গ্ৰেণ্ড ফাদাৰ বুলি ক’ব পাৰি, শিৱবাবাক কেৱল পিতা বুলিয়ে ক’ব। বাকী সকলো হৈছে ব্ৰাডাৰ্চ (ভাই)। ব্ৰহ্মাৰ ইমান অনেক সন্তান আছে। সকলোৱে গম পায় - আমি ভগৱানৰ সন্তান ব্ৰাডাৰ্চ হৈ গ’লোঁ। কিন্তু সেয়া হয় নিৰাকাৰী সৃষ্টিত। এতিয়া তোমালোক ব্ৰাহ্মণ হৈছা। নতুন সৃষ্টি সত্যযুগক কোৱা হয়। ইয়াৰ নাম আকৌ পুৰুষোত্তম সংগমযুগ ৰখা হৈছে। সত্যযুগত হয়েই পুৰুষোত্তম। এইবোৰ অতি ৱণ্ডাৰফুল (বিস্ময়কৰ) কথা। তোমালোক নতুন সৃষ্টিৰ বাবে তৈয়াৰ হৈ আছা। এই সংগমযুগতে তোমালোক পুৰুষোত্তম হোৱা। এনেকৈ কয়ো যে আমি লক্ষ্মী-নাৰায়ণ হ’ম। এওঁলোক হৈছে সকলোতকৈ উত্তম পুৰুষ। তেওঁলোকক আকৌ দেৱতা বুলি কোৱা হয়। উত্তমতকৈ উত্তম নাম্বাৰ ৱান (এক নম্বৰৰ) হৈছে লক্ষ্মী-নাৰায়ণ তাৰপাচত ক্ৰমানুসৰি তোমালোক সন্তানসকল হ’বাগৈ। সূৰ্যবংশী ৰাজবংশক উত্তম বুলি কোৱা হ’ব। নাম্বাৰ ৱান (প্ৰথম নম্বৰ)তো হয় নহয় জানো। লাহে লাহে কলা কম হয়।\nএতিয়াতো তোমালোক সন্তানসকলে নতুন সৃষ্টিৰ উদঘাটন কৰা। যেনেকৈ নতুন ঘৰ তৈয়াৰ হ’লে তেতিয়া সন্তানসকল আনন্দিত হয়। উদঘাটন কৰে। তোমালোক সন্তানসকলেও নতুন সৃষ্টিক দেখি আনন্দিত হোৱা। উদঘাটন কৰা। লিখাও আছে যে সোণৰ ফুলৰ বৰ্ষা হয়। তোমালোক সন্তানসকলৰ কিমান আনন্দৰ সীমা বাঢ়ি যোৱা উচিত। তোমালোকে সুখ আৰু শান্তি দুয়োটাই পোৱা। অন্য কোনো নাই যিয়ে ইমান সুখ আৰু শান্তি পায়। অন্য ধৰ্ম আহিলে তেতিয়া দ্বৈত হৈ যায়। তোমালোক সন্তানসকলৰ অপাৰ আনন্দ আছে - আমি পুৰুষাৰ্থ কৰি উচ্চ পদ পাম। এনেকুৱা নহয় যে ভাগ্যত যি আছে সেয়াই পাম, পাছ (উত্তীৰ্ণ) হ’বলগীয়া আছে যদি হ’ম। নহয়, প্ৰতিটো কথাত পুৰুষাৰ্থ নিশ্চয় কৰিব লাগে। পুৰুষাৰ্থ কৰিব নোৱাৰে বাবে কৈ দিয়ে যি ভাগ্যত আছে হ’ব। তেতিয়া পুৰুষাৰ্থ কৰাই বন্ধ হৈ যায়। পিতাই কয় - তোমালোক মাতাসকলক কিমান উচ্চ কৰি তোলোঁ। ফিমেলৰ (নাৰীৰ) মান সকলো ঠাইতে আছে। বিলাততো মান আছে। ইয়াত কন্যা সন্তান জন্ম ল’লে তেতিয়া বিচনা ওলোটাই দিয়ে। সৃষ্টিখন একেবাৰে ডাৰ্টী (লেতেৰা)। এই সময়ত তোমালোক সন্তানসকলে জানা যে ভাৰত কি আছিল, এতিয়া কি হ’ল। মনুষ্যই পাহৰি গ’ল কেৱল শান্তি শান্তি বুলি বিচাৰি ফুৰে। বিশ্বত শান্তি বিচাৰে। তোমালোকে এই লক্ষ্মী-নাৰায়ণৰ চিত্ৰ দেখুওৱা। যেতিয়া এওঁলোকৰ ৰাজত্ব আছিল তেতিয়া পবিত্ৰতা-সুখ-শান্তিও আছিল। তোমালোকে এনেকুৱা ৰাজ্য বিচৰা নহয় জানো। মূলবতনততো বিশ্বৰ শান্তি বুলি ক’ব নোৱাৰি। বিশ্বত শান্তিতো ইয়াতেই হ’ব নহয় জানো। দেৱতাসকলৰ ৰাজত্ব গোটেই বিশ্বত আছিল। মূলবতনতো হৈছে আত্মাসকলৰ জগত। মনুষ্যইতো এইটোও নাজানে যে আত্মাসকলৰ জগত থাকে। পিতাই কয় - মই তোমালোকক কিমান উচ্চ পুৰুষোত্তম কৰি তোলোঁ। এইটো বুজাবলগীয়া কথা। এনেকুৱা নহয় যে চিঞৰিবা ভগৱান আহিছে, তেতিয়া কোনেও মানি নল’ব। আৰুহে গালি খাবা আৰু খুৱাবা। তেওঁলোকে ক’ব যে বি. কে. সকলে নিজৰ বাবাক ভগৱান বুলি কয়। এনেকৈ ছাৰ্ভিচ নহয়। বাবাই যুক্তি শুনাই থাকে। কোঠাত 8–10 খন চিত্ৰ বেৰত ভালকৈ আঁৰি দিয়া আৰু বাহিৰত লিখি দিয়া - বেহদৰ (অসীমৰ) পিতাৰ পৰা যদি বেহদৰ সুখৰ উত্তৰাধিকাৰ ল’ব বিচৰা অথবা মনুষ্যৰ পৰা দেৱতা হ’ব বিচৰা তেন্তে আহক আমি আপোনালোকক বুজাম। এনেকৈ বহুত আহিবলৈ ধৰিব। নিজে নিজেই আহি থাকিব। বিশ্বত শান্তিতো আছিল নহয় জানো। এতিয়া ইমান অনেক ধৰ্ম আছে। তমোপ্ৰধান সৃষ্টিত শান্তি কেনেকৈ হ’ব পাৰে। বিশ্বত শান্তি সেয়াতো ভগৱানেই কৰিব পাৰে। শিৱবাবা আহে তেন্তে নিশ্চয় কিবা উপহাৰ লৈ আহিব। এজন পিতাই আছে যি ইমান দূৰৈৰ পৰা আহে আৰু এই বাবা এবাৰেই আহে। ইমান মহান বাবা5হাজাৰ বছৰৰ পাচত আহে। ভ্ৰমণৰ পৰা উভতি আহোঁতে তেতিয়া সন্তানসকলৰ বাবে উপহাৰ লৈ আহে নহয় জানো। এজন ব্যক্তি স্ত্ৰীৰ পতিও হয়, সন্তানসকলৰ পিতাও হয় নহয় জানো। আকৌ ককা, আজোককা, প্ৰপিতামহ হয়। এওঁক তোমালোকে বাবা বুলি কোৱা আকৌ গ্ৰেণ্ড ফাদাৰো হ’ব। গ্ৰেট গ্ৰেণ্ড ফাদাৰো হ’ব। বংশবৃক্ষ আছে নহয় জানো। আদম, আদি দেৱ নাম আছে কিন্তু মনুষ্যই বুজি নাপায়। তোমালোক সন্তানসকলক পিতাই বহি বুজায়। পিতাৰ দ্বাৰা সৃষ্টি চক্ৰৰ হিষ্ট্ৰী-জিওগ্ৰাফী (বুৰঞ্জী-ভূগোল) তোমালোকে জানি চক্ৰৱৰ্তী ৰজা হৈ আছা। বাবাই কিমান মৰমেৰে আৰু ৰুচিৰে পঢ়ায় তেন্তে ইমান পঢ়িব লাগে নহয় জানো। ৰাতিপুৱাৰ সময়খিনিতো সকলোৱে আজৰি হৈ থাকে। ৰাতিপুৱাৰ ক্লাচ হয় - আধাঘণ্টা বা পঞ্চলিচ মিনিট, মুৰুলী শুনি পুনৰ গুচি যোৱা। স্মৰণতো যিকোনো ঠাইত থাকি কৰিব পাৰা। ৰবিবাৰৰ দিনটিতো ছুটী থাকে। ৰাতিপুৱা 2–3 ঘণ্টা বহি যোৱা। দিনৰ উপাৰ্জনৰ ঘাটি পূৰাই লোৱা। পুৰা আঁচল ভৰপূৰ কৰি লোৱা। সময়তো পোৱা নহয় জানো। মায়াৰ ধুমুহা আহিলে স্মৰণ কৰিব নোৱাৰে। বাবাই একেবাৰে সহজকৈ বুজায়। ভক্তিমাৰ্গত কিমান সৎসংগলৈ যায়। কৃষ্ণৰ মন্দিৰত, আকৌ শ্ৰীনাথৰ মন্দিৰত, আকৌ অন্যৰ কাৰোবাৰ মন্দিৰলৈ যাব। যাত্ৰাতো কিমান ব্যভিচাৰী হয়। ইমান কষ্টও কৰে, লাভ একোৱেই নাই। ড্ৰামাত এইটোও নিৰ্ধাৰিত হৈ আছে পুনৰ হ’ব। তোমালোক আত্মাত ভূমিকা নিহিত হৈ আছে। সত্যযুগত ত্ৰেতাত যি ভূমিকা কল্পৰ পূৰ্বে পালন কৰিছিলা সেয়াই পালন কৰিবা। ভোদা বুদ্ধিৰসকলে এইটোও বুজি নাপায়। যাৰ বুদ্ধি সূক্ষ্ম (চোকা) তেওঁলোকে ভালদৰে বুজি আনক বুজাব পাৰে। তেওঁলোকৰ অন্তৰত ভাৱনা উদয় হয় যে এই অনাদি নাটক ৰচি থোৱা আছে। জগতত কোনেও বুজি নাপায় যে এয়া বেহদৰ নাটক হয়। ইয়াক বুজিবলৈও সময় লাগে। প্ৰতিটো কথা ডিটেইলত (বিস্তাৰত) বুজাই পুনৰ কোৱা হয় - মুখ্য হৈছে স্মৃতিৰ যাত্ৰা। চেকেণ্ডত জীৱনমুক্তি বুলিও গায়ন কৰা হৈছে। আকৌ এইটোও গায়ন আছে যে জ্ঞানৰ সাগৰ হয়। গোটেই সাগৰক চিয়াঁহী কৰি লোৱা, জংঘলক কলম কৰি লোৱা, ধৰণীক কাগজ কৰি লোৱা… তেতিয়াও অন্ত পাব নোৱাৰিবা। আৰম্ভণিৰ পৰা ধৰি তোমালোকে কিমান লিখি আহিছা। বহুত কাগজ গৈ যাব। তোমালোকে কোনো হাবাথুৰি খাব নালাগে। মুখ্য হৈছেই অল্‌ফ (পৰমপিতা)। পিতাক স্মৰণ কৰিব লাগে। ইয়ালৈও তোমালোক শিৱবাবাৰ ওচৰলৈ আহা। শিৱবাবাই এওঁৰ (ব্ৰহ্মাৰ) শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰি তোমালোকক কিমান মৰমেৰে পঢ়ায়। নিজৰ কোনো মহিমা নকৰে। পিতাই কয় - মই আহোঁ পুৰণা শৰীৰত। কেনেকৈ সাধাৰণ ৰীতিৰে শিৱবাবা আহি পঢ়ায়। কোনো অহংকাৰ নাই। পিতাই কয় - তোমালোকে মোক কোৱাই যে বাবা পতিত সৃষ্টিত, পতিত শৰীৰত আহা, আহি আমাক শিক্ষা দিয়া। সত্যযুগত আহ্বান নকৰা যে আহি হীৰা-মণি-মুকুতাৰ মহলত বহা, ভোজন আদি গ্ৰহণ কৰা…. শিৱবাবাই ভোজন গ্ৰহণেই নকৰে। আগতে আহ্বান কৰিছিলা যে আহি ভোজন খোৱা। 36 প্ৰকাৰৰ ভোজন খুৱাইছিলা, এয়া আকৌ হ’ব। এয়াও চৰিত্ৰ বুলিয়েই কোৱা হ’ব। কৃষ্ণৰ চৰিত্ৰ কি? তেওঁতো সত্যযুগৰ প্ৰিন্স (ৰাজকুমাৰ) হয়। তেওঁক পতিত-পাৱন বুলি কোৱা নহয়। সত্যযুগত এওঁ বিশ্বৰ মালিক কেনেকৈ হ’ল - এয়াও এতিয়া তোমালোকে জানা। মনুষ্যতো একেবাৰে ঘোৰ অন্ধকাৰত আছে। এতিয়া তোমালোক অতি প্ৰকাশত আছা। পিতা আহি ৰাতিক দিন কৰি দিয়ে। আধাকল্প তোমালোকে ৰাজত্ব কৰা তেন্তে কিমান আনন্দিত হোৱা উচিত।\nতোমালোকৰ স্মৃতিৰ যাত্ৰা তেতিয়াহে পুৰা হ’ব যেতিয়া তোমালোকৰ কোনো এটি কৰ্মেন্দ্ৰিয়ইও প্ৰবঞ্চনা নকৰিব। কৰ্মাতীত অৱস্থা হৈ গ’লে তেতিয়া স্মৃতিৰ যাত্ৰা পুৰা হ’ব। এতিয়া পুৰা হোৱা নাই। এতিয়া তোমালোকে পুৰা পুৰুষাৰ্থ কৰিব লাগে। নিৰাশ হ’ব নালাগে। ছাৰ্ভিচ আৰু ছাৰ্ভিচ। পিতাও আহি বৃদ্ধ শৰীৰৰ দ্বাৰা সেৱা কৰি আছে নহয় জানো। পিতা কৰণকৰাৱণহাৰ (কৰাওঁতা) হয়। সন্তানসকলৰ কাৰণে কিমান চিন্তা থাকে - এইটো সাজিব লাগে, ঘৰ সাজিব লাগে। যেনেকৈ লৌকিক পিতাৰ হদৰ চিন্তা থাকে, তেনেকৈ পাৰলৌকিক পিতাৰ বেহদৰ চিন্তা থাকে। তোমালোক সন্তানসকলেই ছাৰ্ভিচ কৰিব লাগে। দিনে-প্ৰতিদিনে বহুত সহজ হৈ যায়। যিমান বিনাশৰ সমীপত আহি থাকিবা সিমান শক্তি আহি থাকিব। গায়নো কৰা হৈছে যে ভীষ্মপিতামহ আদিৰ অন্তিম সময়ত তীৰ লাগিল। এতিয়া তীৰ লাগি গ’লে (জ্ঞানে প্ৰভাৱিত কৰিলে) তেতিয়া বহুত হুলস্থুল হৈ যাব। ইমান সমাগম হৈ যাব যে কথাই নুসুধিবা। এনেকৈ কয় নহয় যে মূৰ খজুৱাবলৈও আজৰি নাই। এনেকুৱা কোনো নাই। কিন্তু সমাগম হৈ গ’লে তেতিয়া এনেকৈ কোৱা হয়। যেতিয়া এওঁলোকক তীৰে আঘাত কৰিব তেতিয়া তোমালোকৰ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ হ’ব। সকলো সন্তানে পিতাৰ পৰিচয়তো পাবই।\nতোমালোকে3খোজ ভূমিতো এই অবিনাশী হস্পিতাল আৰু গডলী ইউনিভাৰচিটি (ঈশ্বৰীয় বিশ্ব বিদ্যালয়) স্থাপন কৰিব পাৰা। পইচা নাথাকিলেও কোনো কথা নাই। চিত্ৰ তোমালোকে পাই যাবা। ছাৰ্ভিচত মান-অপমান, দুখ-সুখ, ঠাণ্ডা-গৰম সকলো সহন কৰিব লাগে। কাৰোবাক হীৰাৰ দৰে কৰি তোলাতো কোনো কম কথা জানো! পিতা কেতিয়াবা ভাগৰি পৰে জানো? তোমালোক কিয় ভাগৰি পৰা? ভাল বাৰু!\n(1) ৰাতিপুৱাৰ সময়ত আধাঘণ্টা বা পঞ্চল্লিছ মিনিট বহুত স্নেহ আৰু ৰুচিৰে পঢ়া পঢ়িব লাগে। পিতাৰ স্মৃতিত থাকিব লাগে। স্মৃতিত থকাৰ এনেকুৱা পুৰুষাৰ্থ হওক যাতে সকলো কৰ্মেন্দ্ৰিয় বশ হৈ যায়।\n(2) ছাৰ্ভিচত (সেৱাত) দুখ-সুখ, মান-অপমান, গৰম-ঠাণ্ডা সকলো সহন কৰিব লাগে। ছাৰ্ভিচত কেতিয়াও ভাগৰি পৰিব নালাগে।3খোজ ভূমিতো হস্পিতাল (চিকিৎসালয়) তথা ইউনিভাৰচিটি (বিশ্ব বিদ্যালয়) স্থাপনা কৰি হীৰাৰ দৰে কৰি তোলাৰ সেৱা কৰিব লাগে।\nসৰ্বশক্তিৰ লাইটৰ (প্ৰকাশৰ) দ্বাৰা আত্মাসকলক মাৰ্গ-দৰ্শন কৰোঁতা চৈতন্য লাইট হাউচ (প্ৰকাশ কুঞ্জ) হোৱা\nযদি সদায় এইটো স্মৃতিত থাকা যে মই আত্মা বিশ্ব কল্যাণৰ সেৱাৰ কাৰণে পৰমধামৰ পৰা অৱতৰিত হৈছোঁ তেতিয়া যিয়েই সংকল্প কৰিবা, বাণী উচ্চাৰিত কৰিবা তাত বিশ্বৰ কল্যাণ সমাহিত হৈ থাকিব। আৰু এইটো স্মৃতিয়েই লাইট হাউচৰ কাম কৰিব। যেনেকৈ সেই লাইট হাউচৰ পৰা একেটা ৰঙৰ লাইট নিৰ্গত হৈ থাকে তেনেকৈ তোমালোক চৈতন্য লাইট হাউচৰ দ্বাৰা সৰ্বশক্তিৰ লাইটে আত্মাসৱক প্ৰতিটো খোজত মাৰ্গ-দৰ্শন কৰাৰ কাৰ্য কৰি থাকিব।\nস্নেহ আৰু সহযোগৰ লগতে শক্তি ৰূপ হোৱা তেতিয়া ৰাজধানীত প্ৰথম নম্বৰ প্ৰাপ্ত হৈ যাব।


পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৩৪ - ৱিকিউৎস\n[ ১৮ ]\nআচলতে তেতিয়াৰে পৰা আজিলৈকে কেৱে আৰু, তেওঁক কৰবাত লগ পাইছোঁ তিনিওৱে তেওঁলৈ বাট নেচাই অতি হেপাহেৰে ততাতৈয়াকৈ সেই বজাৰৰ গলালোপৰ কাষ চাপিলোঁগৈ। সোমাব খুজিছোঁ, দেখোঁ—মানুহ গোটাচেৰেকে আগ ভেটি ভেটি ধৰে। শেহান্তৰত ককাইদেৱ আৰু চাইফুদ্দিনে সিহঁ‌তৰে সৈতে বগিয়াবগিকৈ যেনিয়ে যেনিয়ে এফেৰি সেৰেঙা পালে সেই সেই পিনে পোট্-পোট্ কৰে সৰকি পৰিল; কিন্তু মই হলে ভেবা লাগি চাই থাকিলোঁ; প্ৰাণ টাকি চেষ্টা কৰিও কোনো মতে ভিৰ ঠেলি মেলাৰ ভিতৰ সোমাব নোৱাৰিলোঁ। খঙ, বেজাৰ আৰু, লাজত মোৰ সেই লৰা কালৰ কুমলীয়া হিয়া খনি ভাগিছিগি টেপাটেপ হৈ পানীৰূপে চকুৱেদি বাজ ওলাল। তাৰ সোততে বুকু পেট সকলো বুৰি জুৰুলি জপৰি হলোঁ। অৰ্থাৎ মুঠ কথা হৈছে, ওপৰত উনুকিওৱা তিনি লাঠৱাই মোক ভোদা যেন দেখি জোকাই জোকাই পেঙেলিয়াই পেঙেলিয়াই শেহান্তৰত কন্দুৱাই পেলালেগৈ। মই উচুপি উচুপি ফেকুৰি ফেকুৰি কান্দিলোঁ; শেহত দুখোজ মান পিছলৈ হহুকি আহি সুকলমে এঠাইত ডবক মাৰি থিয়ৈ থাকি আঁ‌তৰৰে পৰা আমনজিমনকৈ মেলাৰ ৰেহৰূপ লীলা’মলা চাই মন পাতলিয়াবলৈ ধৰিলোঁ। কি কৰিম? তাত বাজেতো আৰু, আন উপায় নাছিল। পঢ়ুৱাই সকলে আজি মোক এনে দৰে চেৰ পৰা দেখি কপালৰ গাঁঠি থোপাকৈ মনে মনে চাগৈ নথৈ শপিছে। কিন্তু ভৈয়াইহ'ত সেই দোষ মোৰ নে? সেই দোষ মোৰ নহয়। মোৰ আই বোপাই দুগৰাকীৰো নহয়; মোৰ ভাই ককাই কেজনৰো নহয়। সি মোৰ গেৰেমালিৰ দোষ-সি মোৰ মুবূখালিৰ দোষ-সি মোৰ এই পোৰা কপালৰ দোষ।\nযাওক। আমনজিমনকৈ আঁ‌তৰৰে পৰা মেলাৰ আওভাও চাই আছোঁ; অলপ পাছতে দেখিলোঁ—আমাৰ সমনীয়া এটি লৰাই মেলাৰ মাজৰ পৰা মিচিকিয়াই মিচিকিয়াই ওলাই আহি মোৰ ওচৰ চাপিল। তেওঁ অতি মৰমেৰে চেচনি-হাত ফুৰাই মোক নানা কথা বুজালে, আৰু আগৰ দুখ বেজাৰ পাহৰি যাবলৈ গোহাৰি কৰিলে। মইও তেনে এজন মৰমিয়াল বন্ধুৰ লগ পাই সকলো পাহৰি পেলালোঁ। দুইৰে মন দুইৰো লগত মিলিল; গতিকে মেলাৰ মাজলৈ নগৈও বাহিৰৰে পৰা ভিতৰত থকাতকৈও বঢ়া সুখভোগ কৰিবলৈ ধৰিলোঁ।\nদেখিছোঁ—মেলা খনি এনে নো আটোমটোকাৰিকৈ পতা হৈছে যে, কোনোবা পিনে কেনিবা বেমেজালি হ'ল বুলি কেৱে দায়কে ধৰিব নোৱাৰে। কোটিয়ে কোটিয়ে অৰ্ব্বদে অৰ্ব্বুদে পোহৰ। ভাগে ভাগে ভিনে ভিনে বেলেগ বেলেগ বস্তু; কাৰো সৈতে কাৰো একণো মিল নাই। এবিধ বেহানিৰ লগত আন এবিধৰ লেটিপেটি নাই;চামে চামে বানে বানে সুকীয়া বস্তু। যেনি ৰোজৰ\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৩৪&oldid=63765"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ১০ May ২০২০ তাৰিখে ২০:২৪ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


ফটকাৰ দোকানত ভয়ংকৰ অগ্নিকাণ্ডত! নিহত ৫, আহত ১০ – Pratham Khabar\nঘৰ/দুৰ্ঘটনা/ফটকাৰ দোকানত ভয়ংকৰ অগ্নিকাণ্ডত! নিহত ৫, আহত ১০\nফটকাৰ দোকানত ভয়ংকৰ অগ্নিকাণ্ডত! নিহত ৫, আহত ১০\nঅৱশ্যে এই পৰ্যন্ত জুইৰ সূত্ৰপাত কেনেকৈ হৈছিল সেয়া জানিব পৰা হোৱা নাই\nতামিলনাডুৰ কাল্লাকুৰিচি জিলাৰ শংকৰপুৰম নগৰৰ এখন ফটকাৰ দোকানত সংঘটিত হয় ভয়ংকৰ অগ্নিকাণ্ডত। অগ্নিকাণ্ডত পাঁচজনকৈ লোক নিহত হোৱাৰ উপৰি অন্য ১০ গৰাকী লোক গুৰুতৰভাৱে আহত হোৱা বুলি জানিব পৰা গৈছে। জুইৰ প্ৰকোপৰ ভয়ংকৰ ৰূপে নিমিষতেসকলো চাৰ খাৰ কৰি দিয়ে। দোকানখনত থকা ফটকাসমুহ ফটাৰো শব্দ বহু দূৰৰ পৰা শুনিবলে পোৱা যায়।\nজানিব পৰা অনুসৰি, দোকানখনৰ সন্মুখত ৰখাই থোৱা এখন দুচকীয়া বাহনো অগ্নিকাণ্ডত জাহ গৈছে।\nঅৱশ্যে এই পৰ্যন্ত জুইৰ সূত্ৰপাত কেনেকৈ হৈছিল সেয়া জানিব পৰা হোৱা নাই।\naccident Blast Crackers Fire Attack News Time Assam Pratham Khabar Tamilnadu\nআফগানিস্তানত নাৰীৰ অধিকাৰক লৈ কৰা প্ৰতিবাদৰ অন্য ৰূপ! বিশ্ববাসীলৈ বিশেষ প্ৰশ্ন\nসমাগত দীপাৱলী, ব্যস্ততা বাঢ়িছে মৃৎ শিল্পী সকলৰ


কিয় বলীউড ত্যাগ কৰিব ওলাইছে জায়ৰাই? সঁচাকৈয়ে কৰ্মতকৈও ধৰ্ম উৰ্ধ্বত নেকি ‘দংগল’ গাৰ্লৰ বাবে? - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nকিয় বলীউড ত্যাগ কৰিব ওলাইছে জায়ৰাই? সঁচাকৈয়ে কৰ্মতকৈও ধৰ্ম উৰ্ধ্বত নেকি ‘দংগল’ গাৰ্লৰ বাবে?\nডিজিটেল ডেস্কঃ অভিনয়ত ধৰ্মৰ কোনো মূল্য নাই। এগৰাকী হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বীয়েও চৰিত্ৰৰ খাতিৰত নামাজ পঢ়িব লগা হ’ব পাৰে। অথৱা এগৰাকী মুছলমান অভিনেত্ৰীয়েও চৰিত্ৰই বিচাৰিলে সেওতাত সেন্দুৰ ল’ব লাগিব পাৰে। সেই বাবেই অভিনয়ৰ পৰা সদায় ধৰ্মক পৃথক কৰি ৰখা হয়। এনে কাৰণতে বহু অভিনেতা-অভিনেত্ৰী ধৰ্মীয় সংস্থাসমূহৰ ৰোষত পৰিবলগীয়াও হৈ আহিছে। কিছু বছৰ পূৰ্বে অভিনেতা আমিৰ খানে এখন ছবিৰ শ্বুটিঙৰ সময়ত মন্দিৰ দৰ্শন কৰাৰ সময়ত তেওঁৰ ধৰ্মৰে একাংশ লোক অভিনেতাজনৰ বিৰুদ্ধে সৰৱ হৈ পৰিছিল। কিয়নো মুছলমান হৈ তেওঁ হিন্দু মন্দিৰত প্ৰৱেশ দৰি ‘ইমান’ নষ্ট কৰিছে।\nমন্দিৰ দৰ্শনৰ সময়ত আমিৰ খান\nঅভিনেত্ৰী ৰবিনা টেণ্ডনে এনেদৰে এবাৰ এগৰাকী মুছলমান মহিলাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি হিন্দু মন্দিৰৰ অৱমাননা কৰাৰ অপৰাধত সৰৱ হৈ পৰিছিল কেৰালাৰ এটা হিন্দুত্ববাদী সংস্থা। বহু কলা-কুশলী এনেদৰে ধৰ্মীয় সংস্থা সমসূহৰ ৰোষত পৰিলেও কিন্তু বলীউড এনে এখন জগত য’ত সকলোৰে ধৰ্ম মাথো এটাই। সেয়া হৈছে ‘অভিনয়’। এই জগতখনত সকলোৱে নিজ নিজ ধৰ্মক একাষৰীয়াকৈ থৈ কেৱল কৰ্মকে ধৰ্ম হিচাপে গ্ৰহণ কৰাৰ বাবেই বলীউডৰ বাস্তৱ ক্ষেত্ৰতো দেখা পোৱা যায় ইন্টাৰ মেৰিজ। বলীউডতে অভিনয় কৰা হিন্দু কৰীণা কাপুৰৰ স্বামী হৈছে ছৈফ আলী খান। শ্বাহৰুখ খানৰ পত্নী হৈছে গৌৰী চিব্বাৰ।\nহিন্দু ৰীতি নীতিৰে সম্পন্ন হৈছিল শ্বাহৰুখ খানৰ বিবাহ\nবলীউড তাৰকাৰ এনে দৃষ্টিভংগীৰ মাজতো কিন্তু পৃথক এগৰাকী অভিনেত্ৰী। যিয়ে ধৰ্মৰ খাতিৰত অভিনয় জীৱন ত্যাগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছে। ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী এইগৰাকী অভিনেত্ৰীয়ে ধৰ্মক কৰ্মতকৈ উৰ্ধ্বত ৰাখে। যাৰ বাবে অভিনয় জগতত ভৰি থোৱাৰ ৫ বছৰ পিছতো তেওঁ এটাই ভয় কৰে- কেনেবাকৈ এই কৰ্মই তেওঁক ধৰ্মভ্ৰষ্ট কৰিব পাৰে নেকি? আৰু যদি কৰিব পাৰে, তেনে হোৱাৰ আগতেই ত্যাগ কৰাই ভাল এই জগত। অভিনয় জগতৰ নাম, যশ, খ্যাতিতকৈ তেওঁক ‘ইমান’ বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ। ধৰ্মৰ স্বাৰ্থত অভিনয় জগত ত্যাগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা এইগৰাকী অভিনেত্ৰী হৈছে ‘দংগল’খ্যাত জায়ৰা ৱাছিম।\nদংগলৰ এক দৃশ্যত আমিৰ খান আৰু জায়ৰা ৱাছিম\n২০১৬ চনত আমিৰ খানৰ ব্লকব্লাষ্টাৰ ছবি ‘দংগল’ৰ জৰিয়তে অভিনয়ৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল কাশ্মীৰি কন্যা জায়ৰাই। সেই সময়ত মাত্ৰ ১৫ বছৰীয়া জায়ৰাই ভাৰতীয় এথেলিট গীতা ফোগাটৰ শিশুকালৰ চৰিত্ৰটোত অভিনয় কৰিছিল। চুটি চুলি, হাফপেন্ট পিন্ধা গীতা ফোগাটৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা জায়ৰাই ছবিখনৰ মুক্তিৰ পিছতে দৰ্শকৰ পৰা লাভ কৰিছিল অভূতপূৰ্ব সমাদৰ।\nছবিখনৰ বাবে কেইবাটাও ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰো লাভ কৰিছিল জায়ৰাই। কেতিয়াও অভিনয় কৰিম বুলি নভৱা জায়ৰাই ৰাতিৰ ভিতৰতে হৈ পৰিছিল বলীউডৰ চুপাৰষ্টাৰ। তাৰ পিছতে জায়ৰাই আমিৰ খানৰ সৈতে আন এখন ছবিত অভিনয় কৰে। ‘চিক্ৰেট চুপাৰাষ্টাৰ’ ছবিখনত জায়ৰাক দৰ্শকে আবিস্কাৰ কৰিলে অন্য এক ৰূপত। এটি গোড়া মুছলমান পৰিয়ালত পিতৃৰ অলেখ বাধাৰ পিছতো একমাত্ৰ মাতৃৰ সমৰ্থনেৰে এদিন গায়িকা হিচাপে সফলতা অৰ্জন কৰা এগৰাকী ছোৱালীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল জায়ৰাই। সেই ছবিখনেও দৰ্শকৰ পৰা লাভ কৰিলে বিশেষ সমাদৰ। ছবিখনত অভিয়নৰ বাবে জায়ৰা ৱাছিমে লাভ কৰে ২০১৮ বৰ্ষৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ ক্ৰিটিকছ সন্মান।\nফিল্ম ফেয়াৰৰ ৰঙা দলিছাত খোজ জায়ৰা ৱাছিমৰ\nমাত্ৰ দুখন ছবিৰেই বলীউডত খোপনি পুতিবলৈ সক্ষম হোৱা জায়ৰাৰ আন এখন ছবি এতিয়া মুক্তিৰ পথত। প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰাৰ জীয়াৰিৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে এইখন ছবিত জায়ৰাই। ছবিখনৰ নাম ‘দ্য স্কাই ইজ পিংক’। ছবিখনৰ মুখ্য চৰিত্ৰত দেখা যাব অভিনেতা ফাৰহান আখতাৰক। কিন্তু ‘দ্য স্কাই ইজ পিংক’ত ১৮ বৰ্ষীয় জায়ৰাক এগৰাকী পূৰ্ণ অভিনেত্ৰীৰূপে দেখা পোৱাৰ পূৰ্বেই অভিনেত্ৰীগৰাকীয়ে অভিনয় জীৱন ত্যাগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছে। যি সিদ্ধান্তই এতিয়া বলীউডৰ লগতে ছ’চিয়েল মিডিয়াতো লাভ কৰিছে বিশেষ চৰ্চা।\nচিক্ৰেট চুপাৰাষ্টাৰৰ এক দৃশ্যত জায়ৰা\nএকমাত্ৰ ধৰ্মৰ বাবেই জায়ৰাই হেনো ত্যাগ কৰিবলৈ ওলাইছে তেওঁৰ অভিনয় যাত্ৰা। জায়ৰা ৱাছিমে ছ’চিয়েল মিডিয়াত এটা সুদীৰ্ঘ পোষ্ট কৰি তেওঁৰ কৰ্মজীৱন ত্যাগ কৰাৰ বিষয়ে জনাইছে। য’ত তেওঁ লিখিছে- ‘মই অভিনয়ৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকিলেও প্ৰতি পল মোৰ এনে অনুভৱ হৈ আহিছে যে মই যেন মোৰ ধৰ্মৰ প্ৰতি আৰু আল্লাহৰ সঠিক পথক অৱমাননা কৰিছো। মই যেন মোৰ ‘ইমান’ৰ পৰা দিকভ্ৰষ্ট হৈ পৰিছো। এয়া মোৰ বাবে অতি অসহ্যকৰ। সেইবাবেই মই বলীউডত ৫ বছৰ অতিক্ৰম কৰাৰ পিছত এনে সিদ্ধান্ত ল’বলৈ বাধ্য হৈছো।’\n২০০০ চনৰ ২৩ অক্টোবৰত জম্মু-কাশ্মীৰৰ শ্ৰীনগৰত জন্মলাভ কৰে জায়ৰা ৱাছিমে। তেওঁৰ পিতৃ জাৰকা ৱাছিম আৰু মাতৃ জাহিদ ৱাছিম ধৰ্মান্ধ নহ’লেও ইছলামৰ সঠিক পথত চলাত বিশ্বাসী। মুছলমানৰ ‘ইমান’ বৰ্তাই ৰখাৰ স্বাৰ্থত তেওঁলোক সকলো কৰিবলৈ সাজু। যি সময়ত আমিৰ খানে জায়ৰাক অভিনয়ৰ সৈতে জড়িত কৰাইছিল, সেই সময়তো জায়ৰাৰ পিতৃ জাৰকা ৱাছিমে এটা কথাই কৈছিল- ‘অভিনয় মোৰ সন্তানৰ বাবে কেতিয়াও পেছা হ’ব নোৱাৰে।’\nপিতৃ-মাতৃৰ সৈতে জায়ৰা ৱাছিম\nঅভিনয়ক জায়ৰাই পেছা হিচাপে লোৱা নাছিল। কিন্তু অভিনয় তাই সঠিকভাৱেই কৰিছিল। ‘দংগল’ৰ শ্বুটিঙৰ সময়ত অভিনয় কৰা চৰিত্ৰটো ফুটাই তুলিবলৈ কষ্ট কৰিছিল। ‘দংগল’ৰ মুক্তিৰ পিছত দিয়া এক সাক্ষাৎকাৰত জায়ৰাই নিজেই কৈছিল- ‘ছবিখনৰ খাতিৰত প্ৰতি দুদিনৰ মুৰে মুৰে আমাৰ চুলিবোৰ চুটি চুটিকৈ কাটি পেলোৱা হৈছিল। সেয়া দেখিবলৈ অতি বেয়া লাগিছিল। মোৰ লগৰ বোৰেও মোক জোকাইছিল সেই সময়ত। মোৰো দুখ লাগিছিল। কিন্তু অভিনয় আৰু চৰিত্ৰৰ খাতিৰত মই সেয়া কৰিছিলো। কাৰণ মই বিচাৰিছিলো যাতে মই মোৰ কাম ভালকৈ কৰিব পাৰো।’\nএক সাক্ষাৎকাৰৰ মুহূৰ্তত আমিৰ খানৰ সৈতে জায়ৰা\nসেইগৰাকী জায়ৰায়েই যেতিয়া বলীউড ত্যাগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈ ছ’চিয়েল মিডিয়াত পোষ্ট কৰিলে, তাৰ পিছতে বিভিন্নজনে ব্যক্ত কৰিলে প্ৰতিক্ৰিয়া। বলীউডৰ কে’বাগৰাকী অভিনেতা-অভিনেত্ৰীয়ে জায়ৰাই বলীউড ত্যাগ কৰাটোৱে কোনো প্ৰভাৱ নেপেলায় বুলি ক’লে। আন বহুতেই দুখ ব্যক্ত কৰিলে এইদৰে যে কেৱল ধৰ্মৰ বাবেই জায়ৰাই অভিনয় ত্যাগ কৰা উচিত নহয়। এগৰাকী বিজেপি নেতাই জায়ৰাই ধৰ্মৰ নামত অভিনয় ত্যাগ কৰাৰ পৰা হিন্দু অভিনেত্ৰীসকলে শিক্ষা লোৱা উচিত বুলিও মন্তব্য কৰে।\nৰণবীৰ কাপুৰৰ সৈতে জায়ৰা ৱাছিম\nযোৱা ৩০ জুনত জায়ৰাই ছ’চিয়েল মিডিয়াত পোষ্ট কৰিছিল অভিনয় ত্যাগৰ বিষয়ে। তাত তেওঁ লিখিছিল- ‘মই মোৰ লক্ষ্য সম্পৰ্কে এতিয়া বুজিবলৈ আৰম্ভ কৰিছো। মই আজি অভিনয়ৰ সৈতে ৫ বছৰ অতিক্ৰম কৰিলো, কিন্তু মই স্বীকাৰ কৰো যে মোৰ এই কৰ্মৰ সৈতে মই সুখী নহয়। মোৰ এনে অনুভৱ হয় যেন মই আন কিবা পাবলৈহে সংঘৰ্ষ কৰিছিলো। যেতিয়াই মই সেয়া বুজিবলৈ আৰম্ভ কৰিলো, তেতিয়াই মোৰ ভাৱ হ’ল, যদিও মই বলীউড জগতত ভালদৰে থিতাপি ল’ব পাৰো, তথাপিও মই মোৰ কামৰ সৈতে নিজকে সংপৃক্ত অনুভৱ নকৰিম।’\nজায়ৰা ৱাছিমৰ ছ’চিয়েল মিডিয়াৰ পোষ্টটো…\nজায়ৰা ৱাছিমৰ বাবে ধৰ্ম কৰ্মতকৈ উৰ্ধ্বত। তাতকৈও উৰ্ধ্বত তেওঁৰ মনৰ সন্তুষ্টি। যি কামত ধৰ্মৰ প্ৰতি আস্থা নাই অথৱা মনৰ সন্তুষ্টি নাই, সেই কামত নাম, যশ, ধন থাকিলেও জড়িত হৈ থাকিব নিবিচাৰে জায়ৰাই। সেইবাবেই এই অভিনেত্ৰীগৰাকীয়ে ১১ অক্টোবৰত মুক্তি পাবলগীয়া তেওঁৰ আহিবলগীয়া ছবি ‘দ্য স্কাই ইছ পিংক’ৰ প্ৰমোচনতো অংশ নোলোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছে। তেওঁ প্ৰথমে শিক্ষা সাং কৰি পিছত পচন্দৰ কোনো এক কামত নিয়োজিত হ’ব বিচাৰে। য’ত অন্তত তেওঁ অনুভৱ কৰিব নালাগে যে তেওঁ ধৰ্মক অৱমাননা কৰিছে।\nএনেদৰে ধৰ্মৰ বাবেই অভিনয় জীৱন ত্যাগ কৰা জায়ৰা ৱাছিমেই কেৱল একমাত্ৰ অভিনেত্ৰী নহয়। বলীউডৰ লগতে হলীউডৰো এনে বহু অভিনেতা, অভিনেত্ৰীয়ে ধৰ্ম অক্ষুণ্ণ ৰখাৰ স্বাৰ্থত অভিনয় কেৰিয়াৰৰ নাম যশ, খ্যাতিক প্ৰত্যাখ্যান কৰিছে। হলীউডৰ চিয়ান কন্নেৰী, কেমৰণ ডিয়াজ, জেক গ্লীছন, গ্ৰেতা গাৰ্বোৰ দৰে বহু অভিনেতা-অভিনেত্ৰীয়ে ধৰ্মৰ বাবে অভিনয় এৰিছিল। ভাৰতীয় ছবিজগতৰ মন্দাকিনী, ময়ূৰী কানগ’ৰ দৰে অভিনেত্ৰীয়ে একমাত্ৰ ‘ইমান’ নষ্ট হোৱাৰ ভয়তে ত্যাগ কৰিছিল অভিনয় জগত।\nব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয় সমূহলৈ প্ৰত্যাহ্বান, সোঁতৰ বিপৰীতে যাত্ৰা ঘিলামৰা আদৰ্শ নিম্ন বুনিয়াদী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ…\nকঠিয়াতলীত বন মহোৎসৱ আৰু সজাগতা সভা…


লাহৰী/তৃতীয় আধ্যা - ৱিকিউৎস\nআমাৰ পাঠকসকলে মৰমৰ কমলক হেৰুৱাই বোধ কৰোঁ শোকত বিমোৰ হৈছে। সেই কাৰণে, আমি তেওঁবিলাকক বেগাবগিকৈ নভগনীয়া বিষয়াসকলৰ দুখপাহৰোৱা সুখৰ ঠাই পামপুৰলৈ লৈ যাওঁ। আমি পামপুৰ এৰি গৈ ৰংপুৰ নগৰত থকা আঠ মাহত সোমালহি। সেই অলপ দিনৰ ভিতৰতে পামপুৰৰ এনে পৰিবৰ্ত্তন ঘটিল যে, এতিয়া সেই গাওঁখনি বিতোপন ন-পাম যেন লাগিছে। উদ্যোগী কীৰ্ত্তিনাথ গোহাঞি সোৰোপা হৈ বহি থকা মানুহ নহয়; আমি আগবাৰ দেখোঁতে তেওঁৰ ঘৰ-বাৰী ন-ভগনীয়া মানুহৰ দৰে হে আছিল। এতিয়া তেওঁ চাৰিওফালে ঢাপ মৰাই পদূলি বন্ধাই নিজাপি মানুহৰদৰে বাৰী পাতিলে। বাৰীৰ ভিতৰত যে কিমান উন্নতি হল, সেইবোৰ ভাঙ্গি কবলৈ গলে বহুত। তেওঁৰ বাৰীখনো সামান্য বহল নাছিল, প্ৰায় এপুৰা মাটি। বাৰীৰ পিচফালে তেওঁ এটা পুখুৰী খনালে। পুখুৰীৰ চাৰিওপাৰে এনলকৈ বহলাই গোলাপ, মালতী, তগৰ, জাতি, জুই খৰিকাজাঁই ইত্যাদি নানা তৰহৰ ভাল ভাল ফুল আৰু দেখিবলৈ ধুনীয়া সৰু সৰু গছ-গছনিৰে সৈতে তেওঁ এখনি চাৰিপৰীয়া ফুলনি পাতিলে। ফুলনিৰ মাজেদি তিনি হাত বহলকৈ পুখুৰীৰ চাৰিওপাৰ মেৰাই জুৰত ফুৰিবলৈ এটি অতি সুন্দৰ বাট। সেই বাটৰ দুই দাঁতিৰ ঠায়ে ঠায়ে আৰু পুখুৰীৰ চাৰি চুকে লতা, ফুল, পাণৰ মাহী আদি ৰঙা, হালধীয়া, সেউজীয়া [ ২১ ] দেখিবলৈ ভাল সৰু সৰু গছৰ একোটি জোপা। সেই জোপাৰ ভিতৰত গছ-গছনি একো নাই;মাথোন দুটিমান মানুহ থিয় হব পৰা একোডোখৰ দুবৰিবনেৰে ছাতি খোৱা ঠাই সেই ৰঙ্গা,বগা,হালধীয়া ধুনীয়া ধুনীয়া গছেৰে বেৰি থোৱা হৈছে। আৰু, প্ৰতি দহ হাতৰ অন্তৰত একোজুপিকৈ সেই বাটৰ দুকাষে দুশাৰী সুমথিৰা টেঙ্গা। পুখুৰীৰ পাৰলৈ অলপ নিলগৰপৰা চাই পঠিয়ালে এটি বৰ সুন্দৰ উদ্যানৰ ছবি৷ তাতে আকৌ নানা তৰহৰ ফুলবোৰ ফুলি জক্‌মকাব লাগিছে। ৰঙা ৰঙা সুম্‌থিৰা টেঙ্গা ডাল ভৰি ভৰি লাগি ফুলৰ ওপৰে তিৰ্‌বিৰাব লাগিছে। এই পুখুৰীৰ পাৰত ফুলনিৰ মাজে মাজে ফুৰাৰ কথাকে নকওঁ, তালৈ নিলগৰপৰা চাই থাকিলেও হিয়া জুৰায়;বহুত দুখে-ভাগৰে অহা মানুহে ভোক-পিয়াহ সকলো পাহৰি যায়। তাতে এতিয়া আবেলি-বেলিকা। পছিম ফালৰপৰা সেন্দুৰীয়া ৰ’দ পৰি সেই শোভাৰ জেউতি আৰু মনমোহাকৈ চৰাইছে!\nতাৰ পাচত, এবাৰ পদূলিলৈ ওলাওঁ। পদূলিৰ বিষয়ে বহলাই নকলেও হব। পিচফালৰ পুখুৰীৰ বিতোপন শোভা চায়ে আগফালৰ পদুলিৰ শোভাও অনুমান কৰিব পাৰি। পদুলিৰ দুকাষে দুখনি দুহাতমান বহল দীঘলী ফুলনি। বাট-চৰাৰ দুকাষে দুজুপি বকুল ফুল। পদূলিমূৰত থিয় হোৱা মাত্ৰকে আমোল্‌মোল গোন্ধত মুগ্ধ হোৱা যায়। বাট-চৰাৰ সমুখতে ৰাজবাটৰ সিপাৰে এটি সৰু পঢ়াশালি। তাতে বিষয়াসকলৰ আৰু আন মানুহৰ লৰা-ছোৱালীয়ে পঢ়েহি। এই পঢ়াশালিটি কীৰ্ত্তিনাথ গোহাঞিদেৱে বহু যত্নেৰে স্থাপন কৰে। তেওঁ নিজে গুৱাহাটীলৈ গৈ এখন ভাল শিক্ষিত পণ্ডিত আনি এই পঢ়াশালিৰ অধ্যাপক পাতে। আৰু, তেওঁৰ উৎসাহতে আন-আন বিষয়াসকলেও যোগ দি পঢ়াশালিটিৰ অৱস্থা বৰ টনকিয়াল কৰি ৰাখিছিল।\nপাঠকসকলে,বোধ কৰোঁ,তেওঁবিলাকৰ চেনেহী লাহৰীৰ কথা আকৌ শুনিবলৈ আশা পালি আছে। আমি সিবাৰ লাহৰীক দুবছৰীয়াটি হওঁতেই [ ২২ ] এৰি আহিছিলোঁ। তেতিয়াই পাঠকে ৰূপহী লাহৰীৰ ৰূপ-গুণৰ বিষয়ে অলপ আভাস পাইছিল। এতিয়া সেই ৰূপ আৰু গুণৰ বিষয়ে অলপ বহলাই কোৱা যাওক। দিনক-দিনে লাহৰীৰ গঢ়-গতি সকলো ভালৰ ফালে ঢাল লয়। সদায় দেখি থকা পিতৃ-মাতৃ আৰু ওচৰ-চুবুৰিয়াই সিমান গম্ ধৰিব পৰা নাই যদিও,আমি বহুত দিনৰ মূৰত দেখি সেই ৰূপ-গুণৰ লক্ষণ ভালকৈ ধৰিব পাৰিছোঁ।। লাহৰীৰ বয়স যদিও এতিয়া চাৰি বছৰত সোমাইছে মাথোন, নেদেখা মানুহে দেখিলে তেওঁক পোনেই পাঁচ-ছবছৰীয়া ছোৱালী হে বুলিব। বয়সৰ লগে লগে লাহৰীৰ ৰূপ-গুণৰ জেউতি চতুৰ্গুণে চৰি আহিবলৈ ধৰিলে। ছমহীয়াটীতে বুঢ়াগোহাঞি ডাঙৰীয়াই লাহৰীক ৰূপ-গুণৰ বাবেই “লাহৰী” নাম দিছিল। এতিয়া তেওঁৰ বয়স চাৰি বছৰত পৰিলহি;গতিকে এতিয়া সেই সৰু কালৰ ৰূপৰ জেউতি কিমান চৰিছে,তাক সহজে অনুমান কৰিব পাৰি। মুঠতে, কবলৈ গলে, সাধাৰণ মানুহৰ ঘৰত এনে ৰূপৰ জেউতি দেখিবলৈ পোৱা টান। নিৰলে বহি থাকিলে, লাহৰিক ধুনীয়া মমৰ পুতলা এটি বুলি ভ্ৰম হয়। স্বভাৱ চৰিত্ৰাদিৰ সম্বন্ধেও একে কথাই;এনে এটি মনমোহা মমৰ পুতলা যেন সুন্দৰ মূৰ্ত্তিত যে পৃথিবীৰ নাৰী জাতিৰ সকলো গুণে থানিকা পাতিব, সেইটো স্বাভাৱিক কথা। তদুপৰি, সৃষ্টিকৰ্ত্তাই বহু পুৰুষাৰ্থ কৰি জগতৰ ভাল ভাল বস্তুৰ সাৰ অংশ আনি অতি যতনেৰে সৃষ্টি কৰা এনে এটি সুন্দৰ মূৰ্ত্তিত যে দোষ কিবা চেকা থাকিব পাৰে তেনে ভাবে মনত ঠাইকে নাপায়। বিশেষ, লৰা-ছোৱালীৰ স্বভাৱ-চৰিত্ৰ সততে মাক বাপেকৰ চাবেৰেই হয়। লাহৰীৰ আইতাক-দেউতাকৰ স্বভাৱ-চৰিত্ৰ, গুণাগুণৰ কথা আগতে উনুকিয়াই অহা হৈছে। এতেকে, তেনে মাক-বাপেকৰ জীয়েক যে চৰিত্ৰৱতী হব,সি একো আচৰিত কথা নহয়। লাহৰীৰ সেই সৰু কালৰেপৰা তিৰোতাৰ ঘৰুৱা কাম শিকিবলৈ বৰ ধাউতি; ঘৰত কাম কৰিবলৈ বেটী-বন্দী [ ২৩ ] থাকোতেও, লাহৰীয়ে নিজৰ লাগতিয়াল কাম কৰিব লগীয়া হলে,পৰাখিনিত আপুনি কৰি লয়। লাহৰীৰ আইতাকো আন তিৰোতাৰ দৰে,এনে আলসুৱা চিকুণ পুতলাক কাম কৰিবলৈ নিদি বুকুৰ মাজত সুমাই লৈ থকা বিধৰ গৃহিণী নহয়। তেওঁ লাহৰীক কোনো কাম কৰা দেখিলে বেয়া নাপায়; বৰঞ্চ কাম চাই কাম কৰিবলৈ উদগনি হে দিয়ে। আইতাকে তাঁত বওঁতে বা ফুল বাছোঁতে লাহৰীয়ে তেওঁৰ এপাশে তাঁতৰ পাটত বহি একাণপতীয়াকৈ চাই থাকে। কেতিয়াবা মাক কিবা কামত উঠি গলেই,তেওঁ ঘূৰি আহেমানে, ছেগ বুজি, লাহৰীয়ে তাঁত ববলৈ ধৰে। এদিন লাহৰীৰ আইতাকে অসমীয়া কেঁচা পাটৰ সূতাৰ চেলেং কাপোৰ এখনত ফুল বাছি আছিল। এনেতে, সিফালে বুলনিত বেটী ছোৱালী দুজনীয়ে দন্দ্ পাতি চুলীয়া-চুলিকৈ কোঢ়াল লগাই তুলিলে। মাকে তাঁতৰ পাট এৰি বেগাবেগিকৈ বেটী ছোৱালীহঁতৰ দন্দ্ ভাঙ্গিবলৈ ধৰিলেগৈ। বাহিৰত যি য'তে আছিল দন্দ্ চাবলৈ সিহঁতো চাপিলহি। কিন্তু, লাহৰীৰ মন সি টানিব নোৱাৰিলে;লাহৰীয়ে ঠাইতে, ছেগ বুজি,মাকে যতে এৰি থৈ গৈছিল, তৰে পৰা ফুল বাছিবলৈ ধৰিলে। মাক ঘূৰি আহেমানে আধা-বছা কাঠীটো লাহৰীয়ে শেষ কৰিব লগীয়া কৰিছে, এনেতে মাক আহি দেখেহি, সূতা ছিঙ্গি ডাল-ডাল কৰিলে। তেনেকুৱা কেঁচা পাটৰ সূতাৰ তাঁত বোৱা কেনে টান কাম শিপিনীসকলে হে ভালকৈ বুজে। মাকৰ খং উঠাত, তেওঁ লাহৰীক অলপ টান কথা শুনালে। কিন্তু সেইবাবে লাহৰীয়ে তলৰ জিভা ওপৰ নকৰিলে; অলপ পৰ আমন্‌জিমন্‌কৈ বহি থাকি,মাকে সূতা যোৰাই থাকোঁতেই লাহৰীয়ে লাহেকৈ উঠি তেওঁৰ জিৰণিৰ ঠাই পুখুৰী-পাৰৰ ফুলনিত সোমালেগৈ। তাৰ পাচত,মাকে সেই ছিগা সূতা যোৰাই উঠি চায় দেখোন, তেওঁ এৰি থৈ যোৱাৰেপৰা লাহৰীয়ে যিখিনি ফুল বাছিলে,তাত কেনা এটাও লগা নাই। লাহৰী কেনে চোকা বুদ্ধিৰ ছোৱালী, তেতিয়া [ ২৪ ] হে তেওঁ বুজি উঠিলে। পিচে, তেতিয়াই তেওঁ তাৰে তাঁত তাতে এৰি, পুখুৰীৰ পাৰৰপৰা লাহৰীক কোলাতকৈ আনি বুকুত সুমাই লৈ মৰম কৰিবলৈ ধৰিলে৷ তেতিয়া হে লাহৰীৰ বৰকৈ বেজাৰ লাগিল;আৰু ফেঁকুৰি ফেঁকুৰি কান্দি, লাহৰীয়ে মাকৰ মুখলৈ চাই এই বুলি কবলৈ ধৰিলে, "আইতা,আজিৰপৰা মই তাঁতৰ ওচৰলৈ নাযাওঁ দেই”। মাকেও, বেজাৰে-আনন্দে খুন্দা মাৰি ধৰাত, কি কব কি নকব একো ঠিক কৰিব নোৱাৰি কান্দি পেলালে। সেই সময়ত লাহৰীৰ আইতাকৰ অন্তৰত নো কি ভাব খেলাইছিল আৰু তেওঁ নো কি কথা কব খুজিছিল, সি অনুভৱত বুজিবলগীয়া কথা। পিচে, মাকে তেতিয়াই আহিনী আৰু কেতেকী বুঢ়ীক মাতি আনি লাহৰীয়ে ববলৈ বুলি চাৰিখনমান গামোছা লগাবলৈ দিহা দি, লাহৰীৰে সৈতে তেওঁ আকৌ তাঁতৰ পাটত বহিলগৈ।\nলাহৰীৰ অকল ঘৰুৱা কামলৈক যে ইমান ধাউতি হৈছিল এনে নহয়; লিখা-পঢ়াতো তেওঁ বৰ মন দিছিল। দেউতাকৰ ওচৰত থাকিলে,লাহৰীয়ে সৰহ ভাগ লিখা-পঢ়াৰ হে কথা পাতে। সেই ছবছৰীয়াটিতে লাহৰী অলপ অচৰপ পুথি পঢ়িব পৰা হৈছিল। গধুলি হলে লাহৰীয়ে সদায় দেউতাকৰ লগত ঘোষা পুথিৰ ৰাগ জোৰে৷ দেউতাকৰ মানত লাহৰী এপাহী অতি যতনৰ আৰু আদৰৰ ফুল;গাৱঁৰ বিষয়াসকল আৰু আন-আন চুবুৰীয়া মানুহ সকলৰ মানতো লাহৰী এপাহী “লাহৰী ফুল”। দেউতাকক দেখা কৰিবলৈ যেতিয়াই যেয়ে আহিল লাগে, পোনেই পদূলি-মূৰৰেপৰা লাহৰী আইদেউক চিয়ঁৰি আহে। বাস্তৱতে,লাহৰী সঁচাসঁচি ফুল নহলেও,ফুলৰ ধাইমাক আছিল। পুখুৰী-পাৰৰ ফুলনিৰ ফুলে লাহৰী বাৰীত সোমালেহে ভালকৈ ফুলি উঠে। অহঃ, লাহৰীয়ে যেতিয়া আবেলিবেলিকা অকলশৰে ফুলনিত সোমাই ইপাহী-সিপাহীকৈ ফুলৰ গোন্ধ লৈ ফুলনিৰ মাজে মাজে ফুৰে, তেতিয়া যে ফুলনিৰ কেনে বিতোপন শোভা ধৰে! একে ঠৰে চাই [ ২৫ ] থাকিলে এনে হে লাগে, যেন কোনোবা দেৱকন্যা হে পৃখিৰীলৈ নামি আহি সেই দৰে ইপাহী-সিপাহীকৈ ফুলবিলাক চুমি চুমি ফুৰিছেহি। কেতিয়াবা গছৰ পাতৰ আৰত গা-টি আৰ হৈ থাকোঁতে লাহৰীয়ে হালি গৈ যেতিয়া ফুলৰ গোন্ধ লয়, তেতিয়া নিলগৰপৰা চাই পঠিয়ালে ফুল ইপাহেই নে সিপাহেই ঠিক কৰাই টান হৈ পৰে। আমি ওপৰত কোৱা সম্বন্ধ যদি সঁচা নহয়, তেন্তে লাহৰীৰ নো ফুলৰ লগত প্ৰকৃত কি সম্বন্ধ, আমি এতিয়াও ঠিৰাংকৈ কব নোৱাৰিছোঁ এথোন। লাহৰী যেতিয়া ফুলনিলৈ সোমায়, তেতিয়া তেওঁ পুখুৰীৰ চাৰিওপাৰৰ প্ৰত্যেক জুপি ফুলৰ ওচৰলৈ গৈ, প্ৰত্যেক জুপি ফুলৰে এপাহীকৈ ফুল আৰু এটিকৈ কলি তুলি আনি,এটি ধুনীয়া জোপাৰ মাজত দুবৰিবনৰ ওপৰত বহি তেওঁ নানা আৰ্হিৰে মালা গাঁথি, দুধাৰমান তেওঁ আপুনি পিন্ধে, বাকী কেইধাৰ সৰু সৰু গছৰ ডালত আৰি থৈ অলপ আঁতৰৰপৰা চাই থাকেগৈ। নিতৌ সন্ধিয়া নলগালৈকে লাহৰীয়ে এই দৰেই ফুলনিত সোমাই ফুলকুৱঁৰী হৈ থাকেগৈ। কিন্তু, পাঠক! লাহৰীয়ে এই দৰে জোপাৰ মাজত সোমাই মালা পিন্ধি অলপ আঁতৰি গছত আৰি থোৱা ফুললৈ একে ঠৰে চাই থকা দেখিলে-ফুলকুৱঁৰীতকৈও আৰু কাৰোবালৈ মনত পৰে,—নিলগৰপৰা চাই পঠিয়ালে এনে হে বোধ হয়, যেন ৰাধিকাই হে কুঞ্জলতাৰ মাজত শ্ৰীকৃষ্ণক ধ্যান কৰি পৱিত্ৰ প্ৰেমৰ ভাৱত ভোল গৈ ৰৈছে! পাঠকসকলে ইয়াতে মনৰ হাবিয়াস পলুৱাই এই মোহিনী মূৰ্ত্তিকে চাই থাওক; আমি আকৌ সিবিলাকৰ মৰমৰ হেৰোৱা ধন বিচাৰি যাওঁ।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=লাহৰী/তৃতীয়_আধ্যা&oldid=26044"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ২১ মে' ২০১৯ তাৰিখে ১১:৪০ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


পত্ৰলেখা পাল - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nপত্ৰলেখা মিশ্ৰ পাল\nলেকমি ফেশ্বন সপ্তাহ ২০১৮ ত পত্ৰলেখা\n২০ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৯০ (৩০ বছৰ)\nপত্ৰলেখা মিশ্ৰ পাল (ইংৰাজী: Patralekha Mishra Paul) (জন্ম ২০ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৯০) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী। তেওঁ হানছাল মেহটাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হিন্দী চলচ্চিত্ৰ ’চিটি লাইটছ’ত ৰাজকুমাৰ ৰাওৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰি কেৰিয়াৰৰ পাতনি মেলে। এই চলচ্চিত্ৰখনে ব্যৱসায়িক সফলতা আৰু সমালোচকৰ প্ৰশংসাও লাভ কৰে। পত্ৰলেখাৰ দ্বিতীয় ছৱি, লাভ গেমছ, বিক্ৰম ভাটৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু মুকেশ ভাট আৰু মহেশ ভাটৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত এখন ৰহস্য চলচ্চিত্ৰ (urban-thriller)। এই চলচ্চিত্ৰখন ব্যৱসায়িক ভাৱে সফল নহ’ল যদিও পত্ৰলেখাৰ অভিনয়ে ইয়াতো প্ৰশংসা বুটলিবলৈ সক্ষম হয়।\n4 অভিনীত চলচ্চিত্ৰ\nপত্ৰলেখাৰ জন্ম হৈছিল মেঘালয়ৰ শ্বিলঙত। তেওঁৰ আইতাক এগৰাকী কবি আছিল। তেওঁৰ দেউতাক এগৰাকী চাৰ্টাৰ্ড একাউণ্টেণ্ট আৰু মাক গৃহিণী। পত্ৰলেখাৰ সহোদৰ দুগৰাকী হ’ল পৰ্নলেখা মিশ্ৰ পাল আৰু অগনিশ পাল। তেওঁ অসমত অৱস্থিত আৱাসিক বিদ্যালয় ’আছাম ভেলী স্কুল’ত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ পিছত পত্ৰলেখাই বেংগালুৰুৰ বিছপ কটন বালিকা বিদ্যালয় (Bishop Cotton Girls' School) ত স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰে। তেওঁ এইচ আৰু কলেজ অব কমাৰ্চ আৰু ইক’ন’মিকছৰপৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লয়। এই সময়ছোৱাত পত্ৰলেখাই ব্লেকবেৰী, টাটা ড’ক’ম আদিৰ বাবে কেইবাটাও বিজ্ঞাপনত অভিনয় কৰে।\nপত্ৰলেখা পালে হানছাল মেহটাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হিন্দী চলচ্চিত্ৰ ’চিটি লাইটছ’ত ৰাজকুমাৰ ৰাওৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰি কেৰিয়াৰৰ পাতনি মেলে। এই চলচ্চিত্ৰখনত ৰাজস্থানৰ পৰা জীৱিকাৰ সন্ধানত মুম্বাইলৈ পৰিব্ৰজন কৰা এহাল দুখীয়া মানুহৰ জীৱন সংগ্ৰাম বৰ্ণিত হৈছে। সীমিত বাজেটেৰে কৰা এই চলচ্চিত্ৰখনে ব্যৱসায়িক সফলতা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। তদুপৰি চিটি লাইটছে চিত্ৰনাট্য, পৰিচালনা আৰু অভিনয়ৰ বাবে সমালোচকৰ প্ৰশংসাও লাভ কৰে।\nপত্ৰলেখাৰ দ্বিতীয় ছৱি, ’লাভ গেমছ’, বিক্ৰম ভাটৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু মুকেশ ভাট আৰু মহেশ ভাটৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত এখন ৰহস্য চলচ্চিত্ৰ (urban-thriller)। এই ছৱিখনৰ মুখ্য অভিনেতাসকল হৈছে পত্ৰলেখা, গৌৰৱ আৰোৰা আৰু তাৰা আলিশা বেৰী (Tara Alisha Berry)। ’লাভ গেমছ’ চলচ্চিত্ৰখন ২০১৬ চনৰ আঠ এপ্ৰিলত মুক্তি দিয়া হয়। চলচ্চিত্ৰখনে মূলত সমমালোচকৰ ঋণাত্মক মন্তব্য লাভ কৰে যদিও পত্ৰলেখাৰ অভিনয়ে ইয়াতো প্ৰশংসা বুটলিবলৈ সক্ষম হয়।\n২০১৮ চনত পত্ৰলেখা পলে ’নানু কি জানু’ নামৰ চলচ্চিত্ৰখনত অভিনয় কৰে। ফাৰাজ হায়দাৰ (Faraz Haider) ৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এই চলচ্চিত্ৰখন ভৌতিক-কমেডী। ইয়াত পত্ৰলেখাই অভয় দেউলৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰিছে। ’নানু কি জানু’-এ ২০১৮ চনৰ ২০ এপ্ৰিলত মুক্তি লাভ কৰে।\nপত্ৰলেখা বৰ্তমান অভিনেতা ৰাজকুমাৰ ৰাওৰ সৈতে সম্পৰ্কত আবদ্ধ হৈ আছে।\n২০১৪ চিটিলাইটছ ৰাখী সিং সৰ্বোৎকৃষ্ট নৱাগতাৰ বাবে ষ্টাৰ এৱাৰ্ড\n২০১৬ লাভ গেমছ ৰ’মনা ৰায়চাণ্ড\n২০১৯ Where is My Kannadaka TBA\n২০১৭ বোস:ডেড/এলাইভ নন্দিনী বালাজী\n২০১৫ ষ্টাৰ স্ক্ৰীণ এৱাৰ্ড আটাইতকৈ সম্ভাৱনাপূৰ্ণ মহিলা অভিনেত্ৰীৰ বাবে ষ্টাৰ স্ক্ৰীণ বঁটা style="background: #99FF99; color: black; vertical-align: middle; text-align: center; " class="yes table-yes2"|বিজয়ী\n↑ 1.0 1.1 Vaibhavi V Risbood (20 February 2016). "Reports about my break-up with Rajkummar astonished me: Patralekha". The Times of India. http://timesofindia.indiatimes.com/entertainment/hindi/bollywood/news/Reports-about-my-break-up-with-Rajkummar-astonished-me-Patralekha/articleshow/51065777.cms। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 April 2016.\n↑ 2.0 2.1 2.2 Press Trust of India (28 March 2016). "Did not get many offers after 'CityLights': Patralekha" (English ভাষাত). IBNLive. http://www.ibnlive.com/news/movies/did-not-get-many-offers-after-citylights-patralekha-1221954.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 April 2016.\n↑ "Patralekha wants to act with everyone — from Meryl Streep to Ranbir Kapoor". Hindustan Times. 29 May 2014. http://www.hindustantimes.com/bollywood/patralekha-wants-to-act-with-everyone-from-meryl-streep-to-ranbir-kapoor/story-WyLPU92SNoYTZ2VyK9dJAM.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 April 2016.\n↑ 4.0 4.1 Jaskiran Kapoor (16 May 2014). "Girl And the City". The Indian Express. http://indianexpress.com/article/entertainment/play/girl-and-the-city/। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 April 2016.\n↑ "Why Rajkummar and Patralekha are tight-lipped about their relationship". The Times of India.6May 2014. http://timesofindia.indiatimes.com/entertainment/hindi/bollywood/news-interviews/Why-Rajkummar-and-Patralekha-are-tight-lipped-about-their-relationship/articleshow/34691015.cms। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 April 2016.\n↑ IANS (29 May 2014). "Newcomer Patralekha eyeing Hollywood". The Times of India. http://timesofindia.indiatimes.com/entertainment/hindi/bollywood/news/Newcomer-Patralekha-eyeing-Hollywood/articleshow/35714393.cms?। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 April 2016.\n↑ Anand Vaishnav (28 May 2014). "CityLights Actress Patralekha Is Happy With Her Unconventional Debut". Indiatimes.com. http://www.indiatimes.com/entertainment/bollywood/citylights-actress-patralekha-is-happy-with-her-unconventional-debut-151250.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 April 2016.\n↑ IANS (29 May 2014). "Newcomer Patralekha eyeing Hollywood". The Times of India. http://timesofindia.indiatimes.com/entertainment/hindi/bollywood/news-interviews/Newcomer-Patralekha-eyeing-Hollywood/articleshow/35714393.cms। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 April 2016.\n↑ Indo-Asian News Service (29 May 2014). "Patralekha Wants to go to Hollywood, Star With Streep, Roberts and Winslet". NDTV Movies.com. http://movies.ndtv.com/bollywood/patralekha-wants-to-go-to-hollywood-star-with-streep-roberts-and-winslet-532659। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 April 2016.\n↑ Aanchal Tuli (11 May 2014). "Patralekha talks about memories of Delhi". The Times of India. http://timesofindia.indiatimes.com/entertainment/hindi/bollywood/news-interviews/Patralekha-talks-about-memories-of-Delhi/articleshow/34931124.cms। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 April 2016.\n↑ IANS (28 May 2014). "Vidya Balan my inspiration: Patralekha". The Times of India. http://timesofindia.indiatimes.com/entertainment/hindi/bollywood/news-interviews/Vidya-Balan-my-inspiration-Patralekha/articleshow/35662266.cms। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 April 2016.\n↑ IANS (12 June 2014). "Patralekha dedicates ‘Citylights’ success to Mahesh Bhatt, Hansal Mehta". The Indian Express. http://indianexpress.com/article/entertainment/bollywood/patralekha-dedicates-citylights-success-to-mahesh-bhatt-hansal-mehta/। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 April 2016.\n↑ "Bollywood celebs onavacation". https://timesofindia.indiatimes.com/entertainment/hindi/bollywood/photo-features/bollywood-celebs-on-a-vacation/photos-rajkummar-rao-and-girlfriend-patralekhaa-set-out-on-a-romantic-weekend-getaway-in-goa/photostory/66374460.cms.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত পত্ৰলেখা পাল সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল।\nপত্ৰলেখা পাল সম্পৰ্কে ইণ্টাৰনেট মুভি ডাটাবেছত থকা তথ্য।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=পত্ৰলেখা_পাল&oldid=244245"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ২১ আগষ্ট, ২০২০ তাৰিখে ১২:৩৫ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।