SMত গ্ৰুপ বনাই নাবালিকা ছাত্ৰীক বলাৎকাৰৰ পৰিকল্পনা অভিজাত বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰৰ! ‘বয়জ ল’কাৰ ৰূম’ৰ কেই‍বাজনো সদস্য আৰক্ষীৰ জালত– News18 assam\nSMত গ্ৰুপ বনাই নাবালিকা ছাত্ৰীক বলাৎকাৰৰ পৰিকল্পনা অভিজাত বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰৰ! ‘বয়জ ল’কাৰ ৰূম’ৰ কেই‍বাজনো সদস্য আৰক্ষীৰ জালত\nছচিয়েল মিডিয়া প্লেটফৰ্ম ইনষ্টাগ্ৰামত বয়জ ল’কাৰ ৰূম নামৰ গ্ৰুপটোৰ ঘটনাই দেশজুৰি প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিছে। (প্ৰতীকাত্মক ছবি)\nচাইবাৰ চেলে দিল্লীৰ অভিজাত স্কুলৰ ছাত্ৰসকলক আটক কৰিছে। তেওঁলোকৰ ম’বাইল ফোন জব্দ কৰিছে। জানিব পৰা মতে গ্ৰুপটোৰ প্ৰায় ২০জন ছাত্ৰক চিনাক্ত কৰা হৈছে।\nLast Updated : May 05, 2020, 11:49 IST\nদেশৰ ছচিয়েল মিডিয়া ব্যৱহাৰকাৰীৰ মাজত চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰিছে দিল্লীৰ এক বীভৎস কাণ্ডই। ইনষ্টাগ্ৰামৰ এটা গ্ৰুপ ‘বয়জ ল’কাৰ ৰূম’ত নাবালিকা কিশোৰীৰ ফটো শ্বেয়াৰ কৰি অশ্লীল টিপ্পনী কৰি ‘বলাৎকাৰ’ৰ পৰিকল্পনা কৰা এটা কমবয়সীয়া ছাত্ৰৰ গোটৰ কাণ্ডক লৈ হতভম্ব সকলো। দক্ষিণ দিল্লীৰ কেইবাখনো অভিজাত বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰকেইজনে ছচিয়েল মিডিয়াত বিকৃত যৌন কামনা পূৰণ কৰিবলৈ এটা গ্ৰুপ বাচি লোৱা কাৰ্যই জোকাৰি গৈছে প্ৰতিজন অভিভাৱকক। এই কাণ্ড সন্দৰ্ভত সক্ৰিয় হৈছে আৰক্ষীৰ চাইবাৰ চেল। দৰাচলতে দক্ষিণ দিল্লীৰ এজনী ছাত্ৰীয়ে এই গ্ৰুৰ সম্বন্ধত এক স্ক্ৰীণশ্বট শ্বেয়াৰ কৰিছিল। ছোৱালীজনীয়ে লিখিছিল যে দক্ষিণ দিল্লীত ১৭ৰ পৰা ১৮ বছৰ বয়সৰ ছাত্ৰৰ এটা গ্ৰুপ আছে। এই গ্ৰুপটোৰ নাম বয়জ ল’কাৰ ৰূম। ইয়াত কমবয়সীয়া ছাত্ৰীসকলৰ ফটো লৈ সম্পাদনা কৰি অভব্য কৰি তোলা হয়। ছোৱালীজনীয়ে লিখিছিল যে ইয়াত তেওঁলোকৰ স্কুলৰ দুজন ছাত্ৰও জৰিত। ছোৱালীজনীয়ে গ্ৰুপটোৰ ল’ৰাবোৰৰ এখন তালিকা আৰু কথা–বতৰাৰ স্ক্ৰীণশ্বট শ্বেয়াৰ কিৰছিল। দিল্লীৰ মহিলা আয়োগৰ অধ্যক্ষা স্বাতি মালিৱালে এই কাণ্ডত তীব্ৰ প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰাৰ পিছতে আৰক্ষী সক্ৰিয় হয়।\nবয়জ ল’কাৰ ৰূমৰ সন্দৰ্ভত তদন্ত কৰাৰ পিছত ৪–৫জন ল’ৰা ধৰা পৰিছে আৰু আনসকলকো চিনাক্ত কৰা হৈছে। ইনষ্টাগ্ৰাম গ্ৰুপ বয়জ ল’কাৰ ৰূমক লৈ চাঞ্চল্য অব্যাহত। চাইবাৰ চেলৰ জালত পৰিছে দিল্লীৰ নামী স্কুলৰ শিক্ষাৰ্থী। তেওঁলোকৰ ম’বাইল ফোনসমূহ ইতিমধ্যে জব্দ কৰা হৈছে। উল্লেখযোগ্য যে গ্ৰুপৰ প্ৰায় ২০জন শিক্ষাৰ্থীক চিনাক্ত কৰা হৈছে। সকলো দক্ষিণ দিল্লীৰ ৪–৫খন স্কুলৰ ছাত্ৰ।\nচাইবাৰ চেলে এফআইআৰত আইপিচি ৪৬৫, ৪৭১, ৪৬৯, ৫০৯ৰ দৰে ধাৰাও অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে। যিসমূহ ল’ৰাক চিনাক্ত কৰা হৈছে, তেওঁলোকক সোনকালেই সোধা–পোচাৰ কাৰণে মতা হ’ব। উল্লেখযোগ্য যে ইনষ্টাগ্ৰামত বয়জ ল’কাৰ ৰূমৰ গ্ৰুপ চাট লিক হোৱাক লৈ দিল্লী আৰক্ষীৰ চাইবাৰ চেলে এইআইআৰ দাখিল কৰিছিল।\nFirst published: May 05, 2020, 11:49 IST


যোগেন দাইটি- শিৱানী বৰা – ফটাঢোল\nAugust 1, 2021 লটিঘটি\t3 Comments\nযোগেন দাইটি- শিৱানী বৰা\nআমাৰ যোগেন দাইটি খুব নীতি-নিয়ম মানি চলা মানুহ। যোৱা বছৰ কভিদৰ প্ৰথমটো ঢৌৱে আক্ৰমণ কৰাৰ সময়ৰ কথা। চৰকাৰী নিৰ্দেশ অনুসৰি কভিদ প্ৰতিৰোধৰ সকলো ব্যৱস্থা হাতত লৈছিল।\nনঙলামুখতে পানী এবাল্টি আৰু লাক্স চাবোন এটুকুৰা থৈছে, যাতে সকলোৱে হাত ভৰি ধুই ভিতৰলৈ আহিব পাৰে। ঘৰৰ পদূলিতে আকৌ দাইটিৰ দোকানখন। দাইটিয়ে ফেচবুকৰ প্ৰতিটো খবৰ ৰখা মানুহ। আমাৰ দাইটিসকলৰ ভিতৰত যোগেন দাইটিয়ে লাইক কমেণ্ট সৰহকৈ পায়। বিভিন্ন সাহিত্য চৰ্চা গোটৰো সক্ৰিয় সদস্য। ফেচবুকতে আইডিয়া পাই দাইটিয়েও ব্যৱস্থা হাতত ল’লে।\nতগৰ খুৰীৰ কাটিঙৰ দোকানৰ ব্লাউজৰ জোখ লোৱা ফিটাডালেৰে পূৰা এক মিটাৰৰ আঁতৰে আঁতৰে এটা এটাকৈ চূণেৰে বৃত্ত সাজিলে, যাতে বজাৰ কৰিবলৈ অহা মানুহখিনিৰ মাজত ব্যৱধান থাকে।\nপ্ৰথমতেই আহিল আমাৰ জীৱকাই। দোকানৰ মুখতে থকা পানী বাল্টিৰ পৰা হাত ভৰিত পানী এচলু তিয়াই চুলিতো পানী সানি কৃষ্ণ বুলি দোকানলৈ গৈ প্ৰথমটো বৃত্তত প্ৰৱেশ কৰিলে। পিছে পিছে আহি আছিল পুতলী পেহী। এনেকৈ ৰৈ থকাতকৈ নবৌৰ খবৰ এটাকে লৈ আহোঁ বুলি দাইটিহঁতৰ পাকঘৰলৈ গতি কৰিলে। কিন্তু যোৱাৰ আগত দস্তুৰমত চেণ্ডেলযোৰ বৃত্তৰ ভিতৰত থৈ গৈছে।\nকাতিৰাম ককাই এখোজ দুখোজকৈ আহি বাল্টিৰ পৰা কৃষ্ণ বুলি পানী এচলু ছটিয়াই চেণ্ডেলযোৰ বাহিৰতে খুলি বৃত্তত প্ৰৱেশ কৰিলে।\nযোগেন দাইটিৰ বস্তুবোৰ দিওঁতে অলপ সময়ো লাগিছে, কাৰণ ঘৰৰ লেট্ৰিন বনাবলৈ আনোতে থাকি যোৱা ডাঙৰ পাইপ এডালৰ L টো দাইটিৰ ফালে ৰাখি দীঘল অংশটো গ্ৰাহকৰ ফালে ৰাখিছে, যাতে বস্তু গৈ ডাইৰেক্ট গ্ৰাহকৰ মোনাত সোমাবগৈ পাৰে। অলপ সময় লাগিছে জীৱকাইক বস্তুবোৰ দিওঁতে, কিন্তু সুৰক্ষা মানিবই লাগিব।\nজীৱকাইক বিদায় দি মূৰ দাঙি চাই দাইটি আচৰিত। সকলো বৃত্ত চেণ্ডেলেৰে ভৰা, কোনোবাটো আকৌ লাখুটিৰে ভৰা কিন্তু মানুহ নাই। ক’লৈ বা গ’ল? কিছু সময় গ্ৰাহকৰ কাৰণে ৰৈ ৰৈ আমনি লগাত তগৰজনীকে এপাক চাই আহোঁগৈ বুলি দাইটি ভিতৰলৈ গ’ল। তগৰ খুৰীৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ আগত দস্তুৰমত দাইটিয়ে হাত ভৰি মুখ চাবোন মাৰি ভালকৈ ধুই ধূতিখনে গেঞ্জীটোৱে চোতালতে থৈ ডাৰ ডালতে শুকাই থকা ধূতি এখন পিন্ধি ভিতৰলৈ সোমাল।\nবাৰাণ্ডাত ভৰি দিয়েই দাইটি অবাক, নিজৰ ঘৰেই নে? পাকঘৰ আৰু পিছফালৰ বাৰাণ্ডাৰ পৰা হাঁহিত ঘৰ উপচি পৰিছে। যেন দাইটিয়ে বিয়াহে পাতিছে। পিছফালৰ বাৰাণ্ডা পাই দাইটিৰ চকু কপালত। দাইটিৰ সুযোগ্য সন্তান পুতুকণে কেৰম বৰ্ড পাতিছে, লগত ওচৰৰ সাতটামান৷ গোটেইকেইটা দাইটিৰ দোকানৰ গ্ৰাহক।\nএইবাৰ থৰক বৰক খোজেৰে দাইটিয়ে পাকঘৰলৈ খোজ ল’লে। কথোপকথন দাইটিৰ কাণত পৰিলহি-\nপুতলী পেহী : অ’ নবৌ, চাহনো কেলৈ দিব লাগে? কাইদৌৱে চাগে জীৱক পঠিয়ালে। মই যাওঁ বুইছা।\nতগৰ খুৰী : পুতু নোখোৱাকে কিন্তু নোৱাৰা যাব। খাবই লাগিব। কালি মালপোৱা বনাইছিলোঁ, খাই যোৱা আকৌ এটা।\nপুতলী পেহী : ইমান জোৰ কৰিছা যেতিয়া নাতি দুটাক লৈ আবেলিকে খাই যামহি বাৰু। এতিয়া যাওঁ বুইছা।\nতগৰ খুৰী : আবেলিলে আকৌ আহিবা এতিয়া এটা টেষ্ট কৰি যোৱা।\nতেনেতে ভানু খুৰীয়ে মাত লগালে,\nভানু খুৰী : ঐ তগৰ মই আকৌ খাইহে যাম পাই।\nতগৰ খুৰী : অ’ নবৌ কেলেনো নেখাব বাৰু? খাই বৈ লাহে ধীৰে যাব।\nনগেন দাইটি : পুতু খাই যা অ’। আমাৰ তগৰ নবৌৱে পিঠা বৰ ধুনীয়া বনাই।\nযাবলৈ ওলোৱা পুতলী পেহীক নগেন দাইটিয়ে জোৰ কৰি ৰখাইছে।\nচিম্পী : অ’ খুৰী মোক চাহ লাহে লাহে দিলেও হ’ব। আমাৰ এখেত আজি ঘৰত আছে নহয়। ইহঁতকেইটাক ৰাখিব পাৰিব অলপ দেৰি।\nভবেন দাইটি : তই ন-ছোৱালী৷ জলপানকে খাই যাবি লাহে ধীৰে। মোক নবৌ তামোল এখনকে দিয়ক।\nতগৰ খুৰী : সৱেই খাই যাব দেই। আমাৰ পুতুকণৰ লগৰকেইটাক ভাতকে খাই যাবলৈ কৈছোঁ। এই চৰকাৰখনৰ কাৰণে বেচেৰাহঁত এসপ্তাহ বাহিৰলৈ ওলায়েই যাবলৈ পোৱা নাই দেহি। আমি গাঁৱলীয়া মানুহ। প্ৰভূ ভগৱন্তৰ চৰণত সেইদিনা সৱেই কাঁহী বাতিও বজাই আহিলোঁগে। আমাৰ একো নহয়। পিচে আমাৰ মানুহটোক কোনে বুজাব? চুৱা হোৱা মাইকী মানুহৰ দৰে ইফাল সিফাল কৰি ফুৰে হেৰৌ গোটেইটো। অ’ ভৱেন ককায়েৰক বাৰু ৰঙালী বুঢ়ীৰ ওচৰত জৰা পানী অকণ খুৱাবহি নোৱাৰি নে?\nতগৰ খুৰীৰ কথা শুনি নীতি-নিয়ম মানি চলা দাইটিৰ বুকুখন কিহবাই হেঁচা মাৰি ধৰা যেন লাগিছে। নিজৰ ঘৰতেই public gathering দেখি মূৰ ঘূৰাই ঢলি পৰিল যোগেন দাইটি। পুতুকণহঁতে আধা ঘণ্টা জোতা শুঙাই থকাৰ পিছতহে বোলে হুঁচ আহিছিল দাইটিৰ।\n« লকডাউন বিশেষ – ৰাজীৱ শৰ্মা\nবিষফল : ৰিমঝিম বৰঠাকুৰ »\nবৰ ভাল লাগিল। আগলৈও এনেধৰণৰ লেখা পঢ়িবলৈ পাম বুলি আশা ৰাখিছোঁ।


বেগম-জান ০৫~ গল্প- উৎপল মৰাং\n--অৰ্পনাক দুৱাৰ মুখত দেখি মাকে দৌৰি গৈ তাইক সাবটি ল'লে আৰু তাইৰ গাটো জোকৰি জোকাৰি তাইক ক'ত আছিল বুলি সুধিলে।কিন্তু তাই মাকক একোকে নক'লে।ভিতৰলৈ সোমাই যাওঁতে বাপেকে তাইক প্ৰচণ্ড চৰ এটা মাৰিলে।তাই গালখনতে ধৰি বাপেকলৈ চালে আৰু নিজৰ ৰূমলৈ গ'ল।তাই ৰূমলৈ গৈ দেখে যে গোটেই ৰূমতে কাপোৰৰ টোপোলা। মাকে পাছে পাছে কন্দা মুখেৰে গৈ তাইক ক'লে-\n--অৰ্পনাই আচৰিত হৈ মাকৰ মুখলৈ চাই থাকিল।\n:ব'ল মাজনী ব'ল।দেউতাৰাই বেলেগত ঘৰ লৈছে ব'ল।\n--এইটোত আচৰিত নোহোৱাৰ কোনো কাৰণেই নাছিল।তাইয়ো একো অভিযোগ নকৰাকৈ মাক-দেউতাকৰ লগত যাবলৈ ওলাল।যোৱাৰ সময়তো কেৱল তাইৰ আজাদৰে চিন্তা আছিল।এখন ৪০৭ ত সকলো বস্তু তুলি দি দেউতাকে নিজেই বস্তুবোৰৰ লগত বহি ল'লে আৰু মাক-জীয়েকক আগৰ চিততে বহিবলৈ দিলে।সন্ধিয়া ৭:৩০ মান বজাত সিহঁতি বস্তু বাহানিৰে সৈতে নতুন ঘৰলৈ যাবলৈ ধৰিলে।ঘৰৰ বস্তু বুলিবলৈ বেছি বস্তু বাহানিও নাছিল।বিছনা দুখন আছিল,কাঠৰ আলমীৰা দুটা,তাৰেই এটা বেছি ভাগ অংশ ঘূণে ধৰা,বাচন বৰ্তন,কাপোৰ-কানি আছিল।ৰন্ধন গেছৰ সুবিধাও তেওঁলোকৰ নাছিল।জীয়েকে মেট্ৰিকত ৭৭ শতাংশ লৈ উত্তীৰ্ণ হৈছিল বাবে আনন্দৰাম বৰুৱাৰ এৱাৰ্ডত দিয়া লেপটপটো লাভ কৰিছিল।কিন্তু ঘৰৰ আৰ্থিক অৱস্থা আৰু দেউতাকৰ দৰব কিনিবলৈ পইচা নহ'লত মনে নিবিচাৰিলেও নিজৰ সফলতাৰে অৰ্জন কৰা সেই লেপটপটোও বিক্ৰী কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।দেউতাকে ধাৰ-ঋণ কৰি তাইক কলেজত নাম লগাই দিছিল।তেওঁলোকৰ দৰিদ্ৰতাৰ কথা দেউতাকৰ নিজৰ ককাই-ভায়েকেই শুনিবলৈ বিচৰা নাছিল।তেনেস্থলত দেউতাকে বহুত কষ্ট কৰি ঘৰখন পোহ-পাল দি আছে।\nকোনোৱেই এই ৰাতিখন গাড়ীলৈ ইমান দূৰ পথ যাবলৈ বিচৰা নাছিল।এই মানুহজন চিনাকী বাবে তেওঁলোকক সহায় কৰিছে।\nইপিনে আজাদেও অৰ্পনাক বিচাৰি বিচাৰি ৰাণীৰ ঘৰ পালেগৈ।আৰু দুৱাৰ আগত ৰৈ কলিং বেল বজালে।ৰাণীৰ মাকে দৰ্জাখন খুলিলে।\n:খুড়ী মই ৰাণীৰ লগৰ আজাদ।\n:আহা বহাচোন,মই তাইক মাতি দিছো ৰ'বা।\n--মাকে ৰাণীক মাতিবলৈ ৰূমলৈ গ'ল।\nৰাণী উলাই আহিল।\n:আজাদ দা তুমি।\n:ৰাণী প্লিজ হেল্প কৰা।\n:ৰ'বাচোন এই ৰাতিখন তুমি আৰু ঘৰতো কেনেকৈ চিনি পালা।\n:ৰ'বা ৰাণী এইবোৰ পাছত কম।প্লিজ হেল্প কৰা।\n:কি হেল্প আজাদ দা।\n:ৰাণী অৰ্পনালৈ ক'ল কৰাচোন।মই বহুত কৰিলোঁ কিন্তু ফোন নেলাগে।\n:অৰ্পনা কি ঘৰলৈ যোৱাই নাই নেকি?\n:আল্লাহ জানে তাই ক'ত আছে।\n:ৰ'বা মই ক'ল কৰোঁ।\n:হে আল্লাহ তাই যাতে চেহি চালামাত থাকে।\n--ৰাণীয়ে অৰ্পনালৈ ফোন কৰিছে কিন্তু লগা নাই।\n:দাদা ফোনটো ল'গা নাই।\n--ৰাণীয়ে আকৌ লগালে কিন্তু নাই ফোন নেলাগে।\n:হে আল্লাহ দুৱা কৰা তাই চেহি চালামত থাকে।\n--বহুতবাৰ ফোন কৰিলে কিন্তু একো উত্তৰ নেপালে।আজাদে তাইৰ ঘৰৰ পৰা উলাই গ'ল।ৰাণীৰ আজাদৰ মুখখন মলিন হৈ যোৱা দেখি বহুত বেয়া লাগিল।\nপ্ৰায় তিনি-চাৰি ঘন্টাৰ পাছত অৰ্পনাহঁত নতুন ঘৰ পালেগৈ।বস্তুবোৰ নমাই লৈ বাপেকে ড্ৰাইভাৰজনক টকা পাঁচশ দি উভতিবলৈ ক'লে।বস্তুবোৰ অলপ ঠিক কৰি মাকে জুই ধৰি ভাত ৰন্ধাত লাগিলে।বাপেকেও বিচনা দুখনকে পৰাত লাগিলে।\nকিছু সময়ৰ পাছত ভাত হোৱাত মাকে বাপেক-জীয়েকক খাবলৈ মাতিলে-\n:আহক ভাত বাঢ়িলো,মাজনী আহ।\n--বাপেকৰো সেইটো সময়তে বিছনা পাৰি হৈছিল বাবে হাত-মুখ ধুই খাবলৈ বহিল।কিন্তু অৰ্পনাই বিছনাতে পৰি থাকিল।\nঅৰ্পনাই বুজা নাই যে তাইৰ লগত কি হৈ আছে।ৰাতিপুৱা আজাদে তাইক নেমাতিলে?ঘৰলৈ দেৰিকৈ তাই কেনেকৈ গ'ল?দেউতাকে কিয় তাইক চৰ মাৰিলে?কিয় ৰাতিয়েই ঘৰ সলনি হ'ল?তাই জানো এতিয়া থাকিব পাৰিব?কেনেকৈ আজাদৰ লগত কথা পাতিব?আজাদেও কিয় এনেকুৱা কৰিছে?কিজানি আজাদে তাইক দুখীয়া বুলি গম পোৱা নাইতো?কিয় তাইৰ লগত এনেকুৱা হৈছে?তাইক কিয় মোবাইল চুব দিয়া নাই?এইবোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ বিচাৰি অৰ্পনাৰ মনটো চটফটাবলৈ ধৰিছে।\nসঁচাকৈ কি হ'ল আচলতে?তাইৰ প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ পাব নে?আজাদে সঁচাকৈ তাই দুখীয়া বুলি গ'ম পালে নেকি?\nএইসমূহৰ উত্তৰ জানিবলৈ অহা খণ্ডলৈ অপেক্ষা কৰক।


নিয়ন লাইটৰ জোনাকেৰে সজ্জিত বৰ্ষাসিক্ত গুৱাহাটী চহৰৰ এটি সন্ধিয়া৷ ফ্লাইঅ'ভাৰখনৰ তলত স্কুটীখন পাৰ্ক কৰি তৰংগিণীয়ে মিঠাইৰ দোকানখনলৈ খৰখেদাকৈ খোজ ল’লে৷\n"খুড়া, ছটা চিংৰা আৰু ৫০০ গ্ৰাম জিলাপী দিব৷" এনেকুৱা বতৰত চিংৰা-জিলাপীৰ কম্বিনেশ্বনটো খুব লোভনীয়!\nদুইহাজাৰ টকীয়া নোটখন ৰাখি দোকানীজনে ঘূৰাই দিয়া টকাকেইটা পৰীক্ষা কৰি তৰংগিণীৰ এখন পাঁচশ টকীয়া নোট নকল বুলি সন্দেহ হোৱাত নোটখন সলাই দিবলৈ ক’লে৷ এটি সুন্দৰ পুৰণি হিন্দী গীত গুণগুণাই থকা দোকানীজনে পাঁচশ টকীয়া নোটখন লাইটৰ সন্মুখত ধৰি ভালকৈ চাই অলপ সময়ৰ বাবে নিশ্চুপ হৈ ৰ’ল৷\n"কোনোবা ধুৰন্ধৰে মোৰ দিনটোৰ সমস্ত পৰিশ্ৰম লুটি লৈ গ’ল!"\nমুখমণ্ডলত হঠাৎ থুপ খোৱা ভাগৰত লেবেজান হৈ পৰা মানুহজনৰ সেমেকা চকুযুৰিয়ে তৰংগিণীৰ মন-মস্তিস্কক জোকাৰি গ’ল৷ হতাশাৰ জীয়া ছবিখনে তাইক অস্থিৰ কৰি তুলিলে৷ ঠগ-প্ৰৱঞ্চকৰ কলুষিত মনবোৰ ধুই নিকা কৰিব পৰাহেঁতেন....\nএজাক ডাঙৰ বৰষুণত তিতিবলৈ তৰংগিণীৰ বৰ মন গ’ল...\n✍ গৌতম মালাকাৰ\nTags: গল্প গৌতম মালাকাৰ


প্ৰৱন্ধ - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome ANALYSIS ARTICLE INDRAJIT-BORA ইন্দ্ৰজিতবৰা প্ৰৱন্ধ বিশ্লেষণ প্ৰৱন্ধ\nxukhdukh.com January 26, 2018 ANALYSIS, ARTICLE, INDRAJIT-BORA, ইন্দ্ৰজিতবৰা, প্ৰৱন্ধ, বিশ্লেষণ,\nবহনক্ষমতাৰ সংজ্ঞা আৰু আজিৰ ভাৰতবৰ্ষ\n“Man must at last finally awake from his millenary dream; and in doing so, awake to his total solitude, his fundamental isolation. Now does he at last realize that, likeagypsy, he lives on the boundary of an alien world? A world that is deaf to his music, just as indifferent to his hopes as it is to his suffering or his crimes.” – Blaise Pascal\nকিছুদিন আগতে টাইমচ অফ ইণ্ডিয়াৰ এটা সম্পাদকীয় নিবন্ধত সমাজবিজ্ঞানী দীপাঙ্কৰ গুপ্তাই এটা খুব প্রাসঙ্গিক প্রশ্ন উত্থাপন কৰে । প্রকৃতপক্ষে, কেৱল সেইবিলাক বিষয়হে বিবেচনাধীন হয়, যিবোৰ প্ৰতিষ্ঠিত ৰাজনৈতিক তথা প্রশাসনিক ব্যবস্থাৰ মাধ্যমেৰে সমাধান কৰাটো সম্ভৱপৰ । উদাহৰণস্বৰূপে, আমাৰ অর্থনীতিৰ প্ৰায় ৯৩ শতাংশ দখল কৰি থকাৰ পাছতো অসংগঠিত শ্রমক অৱহেলা কৰা হৈছে । তাৰ কিছুদিন পাছতেই, টাইমচ অফ ইণ্ডিয়াৰ অন্য এটা নিবন্ধত বিশিষ্ট সাংসদ জয় পাণ্ডাই উত্থাপন কৰিছিল যে ভাৰতবৰ্ষৰ শ্রম আইনবিলাকে উদ্যোগিক উৎপাদন খণ্ডত নিয়োগ সৃষ্টিৰ ক্ষেত্রত প্রতিবন্ধকতাৰ সৃষ্টি কৰে আৰু সেয়ে প্রায় তিনি দশক ধৰি এই খণ্ড ৰাষ্ট্ৰীয় উৎপাদনৰ প্ৰায় ১৬ শতাংশতেই স্থবিৰ হৈ আছে।\nএনেদৰে, মানৱীয় প্রচেষ্টাৰ প্রতিটো ঐতিহাসিক স্তৰতেই সুস্পষ্ট আৰু পদ্ধতিগতভাৱেই বাহ্যিকতাৰ (Externality) সৃষ্টি হৈছে । যেনেকৈ সাংবিধানিকভাৱে অভ্যন্তৰীন ন্যায্যতাই হওক বা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়ভাৱে পৰস্পৰ স্বীকৃতিয়েই হওক, বাহ্যিকতাৰে সংজ্ঞায়িত এক ৰাজনৈতিক বিভাজক ৰেখাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই এখন ৰাষ্ট্র হ’ল এক ন্যায্য ৰাজনৈতিক তন্ত্ৰ । তেনেহ’লে এনে মানৱ প্ৰতিষ্ঠিত ব্যবস্থাই মানৱতাকেই বহিৰাগতলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰিব পাৰে নেকি? অর্থনীতিৰ অনিয়মিত খণ্ডবিলাকৰ মুদ্ৰাকৰণৰ উদ্দেশ্যে কৰা বহু বিতৰ্কিত “নোটবন্দী”ৰ সময়ৰ আলোচনাত তেনে “মানৱীয় বাহ্যিকতা”ৰ প্ৰসঙ্গ উত্থাপিত হৈছিল । নিঃসন্দেহে মুদ্ৰাকৰণ প্ৰতিষ্ঠিত তন্ত্ৰ সাপেক্ষে অনিয়মিত ক্ষেত্ৰবিলাকৰ অভ্যন্তৰীণকৰণৰে এটা প্রক্রিয়া হোৱা উচিত । প্ৰসঙ্গক্ৰমে এই ক্রমবর্ধমান বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত ভৌতিক বিজ্ঞানৰ ক্ষেত্রত বিশদ সার্বজনীন জ্ঞানৰ আভ্যন্তৰীণকৰণ হ’ল এক প্রগতিশীল মানৱ অন্বেষণ ।\nতেনেহ’লে মানৱীয় ক্ৰমবিকাশত সামাজিক, অৰ্থনৈতিক, ৰাজনৈতিক, সাংস্কৃতিক আদি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত জন্ম হোৱা প্ৰতিটো ব্যৱস্থা আৰু তন্ত্ৰৰ সাপেক্ষে বাহ্যিকতাৰ সৃষ্টি হয় । প্ৰশ্ন হয়, এই বাহ্যিকতাবোৰ কোনো ব্যৱস্থাৰ সৰলীকৰণৰ নে সূষমভাবে সাঙুৰি লোৱাৰ ক্ষেত্ৰত সামগ্রিক ব্যৱস্থাৰ ব্যর্থতাৰ সৃষ্টি? সম্প্ৰতি বহনীয়তাৰ প্ৰতি জাগৰণ হ’ল এই আধুনিক মানৱীয় ব্যৱস্থাবোৰৰ পার্শ্বপ্রতিক্রিয়াবোৰ অতিক্রম কৰাৰ সংকল্প । তেনেকৈ, পৰিৱেশগত বহনীয়তাৰ ক্ষেত্ৰত দেখা যায় যে বিশেষকৈ উন্নয়নশীল দেশবিলাকৰ অর্থনীতিক পৰিৱেশগতভাবে অধিক বন্ধুত্বপূর্ণ কৰি তোলাৰ ক্ষেত্ৰত বহুত প্ৰত্যাহ্বান আহি পৰিছে । “সেউজীয়া অর্থনীতি”ৰ মাজত সামাজিকতা, সমতা আৰু উন্নয়নৰ দিশবোৰ অন্তৰ্নিহিত হৈ থকাৰ উপৰিও অৰ্থায়নেৰে ভৱিষ্যত প্রযুক্তি আৰু পৰিকল্পনা অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে ।\n২০০০ চনৰ চেপ্টেম্বৰত জাতিসংঘৰ সহস্রাব্দ ঘোষণা অনুসৰি সমগ্ৰ বিশ্বই বহনক্ষম বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত অর্থনৈতিক, সামাজিক আৰু পৰিবেশগত দিশত প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈছে । যিহেতু এখন দেশৰ ভিতৰতে বা বিভিন্ন দেশৰ মাজত চৰম দৰিদ্ৰতা আৰু আয়ৰ বৈষম্য ক্রমবর্ধমান হৈছে, অবহনীয় উপভোগ আৰু উৎপাদন প্ৰণালীয়ে ব্যাপক অর্থনৈতিক আৰু সামাজিক অৱক্ষয় আনি এই পৃথিৱীত জীবন বিপন্ন কৰি তুলিব পাৰে । বহনক্ষম উন্নয়নৰ বাবে অর্থনৈতিক আৰু সামাজিক অগ্রগতি, বিকাশ আৰু কর্মসংস্থানৰ দৰে আকাংক্ষাৰ সমান্তৰালকৈ পৰিবেশগত সুৰক্ষা প্রদানৰ বাবে বিশ্বব্যাপী পদক্ষেপৰ প্রয়োজন হ’ব । তেন্তে, বহনক্ষম উন্নয়ন হ’ল এটা সমন্বিত আৰ্হি যি প্ৰকৃতিৰ অৱদানবিলাক অব্যাহত ৰখাৰ ব্যৱস্থাবোৰক উৎসাহিত কৰে, বৈষম্য হ্রাস আৰু অর্থনৈতিক সুপৰিকল্পনাক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ে । এই প্রেক্ষাপটত, বহনক্ষম উন্নয়নৰ বাবে দাৰিদ্ৰতা দূৰীকৰণ আৰু জলবায়ু তথা পৰিৱেশৰ সুৰক্ষা অপৰিহার্য হ’ব আৰু তাৰ বাবে এক সার্বজনীন অংশীদাৰি লাগিব ।\nউন্নয়নশীল দেশবোৰত বহনক্ষম উন্নয়ন, দৰিদ্ৰতা নিৰ্মূল আৰু মানব উন্নয়নক অগ্রাধিকাৰ দিয়াৰ লক্ষত আমি উন্নত দেশবিলাকৰ ঐতিহাসিক ক্ৰমবিকাশক বস্তুনিষ্ঠভাৱে চাইছোঁনে আৰু এই দেশবোৰ বহনক্ষম বিকাশৰ পথ প্ৰদৰ্শক হ’ব পাৰে নেকি ? প্রকৃতপক্ষে, এই দেশবোৰ ঐতিহাসিকভাৱে পৃথিৱীৰ কিছু বিশেষাধিকাৰপ্ৰাপ্ত ৰম্যভূমি আৰু মানৱীয় বাহ্যিকতাৰ নিৰ্মাণকেন্দ্ৰলৈ ৰূপান্তৰ হ’ল । সামগ্রিকভাবে, মানৱ উন্নয়নৰ বাবে পুঁজিৰ সৰবৰাহৰ উৎকৃষ্ট সঞ্চালন, সমষ্টিগত অৰ্থনীতিৰ নিয়ন্ত্ৰণ তথা জাতীয় আৰু বিশ্বস্তৰীয় পৰিকল্পনাৰ মাজত সৌহাৰ্দ আৰু উচিত ব্যবস্থাপনাৰ ওপৰত বৃহৎ পৰিমাণে নির্ভৰ কৰে । এই প্রক্রিয়াত, জাতিসঙ্ঘৰ পৰিৱেশ যোজনাৰ (United Nations Environment Plan) দ্বাৰা সংজ্ঞায়িত “সেউজীয়া অর্থনীতি” এটা বহুপাক্ষিক আলোচনাৰ প্রক্রিয়া যি এতিয়াও সম্পূর্ণৰূপে এক নিখুঁত কৰ্মসূচী, বিশ্বস্তৰীয় ঐক্যমত নতুবা চুক্তিলৈ ৰূপান্তৰ হোৱা নাই ।\nএইখিনিতে ভৌতিক বিজ্ঞানৰ যোগসূত্ৰ বিচাৰি চোৱা যাওঁক । তাপগতি বিজ্ঞানৰ প্রথম সূত্ৰৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত শাস্ত্রীয় অর্থনীতিৰ সীমাবদ্ধতাই হ’ল বহনীয়তাৰ পটভূমি । তাপগতি বিজ্ঞানৰ দ্বিতীয় সূত্ৰই এনট্রপিৰ (Entropy) ধাৰণা দিয়ে আৰু অপৰিবর্তনীয় প্রক্রিয়াক (Irreversible Process) সংজ্ঞায়িত কৰে । এই অপৰিবর্তনীয় প্রক্রিয়াবোৰেই সম্পদৰ অৱক্ষয় আৰু জলবায়ু পৰিবর্তনৰ মূল । মানৱ সমাজৰ এই দিশত পদক্ষেপ আৰু তাৰ দীৰ্ঘকালীন প্ৰভাৱবোৰৰ ওপৰত বিতৰ্ক আহি পৰে । অভিযোজনৰ (Adaptability) ক্ষেত্ৰত লব লগা মানৱীয় পদক্ষেপবোৰো বহনক্ষম বিকাশৰ পৰিকল্পনাৰ অংশ । এই প্রেক্ষাপটত, শক্তিৰ উপভোগতকৈ পুঁজিৰ উৎপাদনত যদি শক্তিৰ প্ৰাবল্যতা বেছি হয়, তেন্তে নিম্ন শক্তিৰ উৎপাদন আৰু বিনিয়োগৰ অনুপাত সূচকযুক্ত (Energy Return On Energy Invested) পুনর্নবীকৰণযোগ্য শক্তিৰ (Renewable Energy) উৎসবোৰৰ বৰ্ধিত ব্যৱহাৰে ক্ষয়িষ্ণু জীবাশ্মৰ ইন্ধনবোৰ (Non-renewable Fossil Fuels) সংৰক্ষণ কৰিবনে ? শক্তি দক্ষতাৰ অভিযানবিলাকৰ (Energy Efficiency Drives) বাবে প্ৰয়োজনীয় পুঁজিৰ বিনিয়োগৰ ক্ষেত্ৰতো কথাটো একেই । তেনেহলে, স্কেন্ডিনেভিয়ান দেশবিলাকৰ পৰা কি নীতিকথা গ্রহণ কৰা হ’ব ? নিজ দেশক উদ্যোগিক উৎপাদনৰ পৰা মুক্ত কৰি কেৱলমাত্ৰ তৃতীয় সেৱা খণ্ডৰ সম্প্ৰসাৰণ কৰি পৰিৱেশগত বাহ্যিকতাক অন্য দেশলৈ স্থানান্তৰিত কৰিব পাৰি । অন্য দেশত উৎপাদিত উইন্ডমিল আৰু চ’লাৰ পেনেল আমদানি কৰি নিজ দেশত প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পাৰি । কিন্তু জীবাশ্মৰ ইন্ধনবোৰ নোহোৱাকৈ আমি উইন্ডমিল উৎপাদন কৰিব পাৰিমনে ? অর্থনৈতিক বিকাশৰ হাৰ বজাই ৰাখিবলৈ প্ৰয়োজনীয় হৈ উঠা বৰ্ধিত শক্তিৰ চাহিদা পূৰণ কৰাৰ বাবে ৰাজস্বভাৱে আৰ্থিক ৰেহাইপ্ৰাপ্ত পুনর্নবীকৰণযোগ্য শক্তি উৎপাদনে বিশ্বব্যাপী জীবাশ্মৰ ইন্ধনবোৰৰ ব্যৱহাৰ অধিক কৰিব পাৰে । তেনেহ’লে এয়া বিশ্বস্তৰৰ নে কেৱল ক্ষেত্ৰবিশেষৰ “সেউজীয়া অৰ্থনীতি”?\nমূল প্ৰত্যাহ্বান হ’ল সমষ্টিগত অৰ্থনীতিৰ পৰিধি তথা বর্তমান আৰু ভবিষ্যতৰ কল্যাণৰ মাজত ভাৰসাম্যশীলতা বজাই ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত এনট্রপিৰ সীমাবদ্ধতা নিৰূপণ আৰু তাৰ প্ৰতিকাৰ । অৰ্থনীতিৰ তৃতীয়াকৰণ বৃহৎ উৎপাদনৰ ক্ষেত্ৰত থকা অৰ্থনৈতিক মুনফাৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত আৰু ই আচলতে অর্থনীতিৰ ভৌতিক সমৃদ্ধিৰেই পৰোক্ষ সূচক । সেয়ে প্ৰকৃততে তৃতীয় খণ্ডৰ ঐতিহাসিক বিকাশে ক্ষেত্ৰ বিশেষে প্ৰতি উৎপাদন এককৰ শক্তিৰ ব্যৱহাৰ হ্ৰাস কৰিলেও সামগ্ৰিকভাৱে জনমূৰী শক্তিৰ ব্যৱহাৰ হ্ৰাস কৰিব পাৰিবনে ? ৰাজহুৱা পুঁজিৰ সহায়ত শক্তিৰ বৰ্ধিত চাহিদা পূৰণৰ বাবে নিম্নমানৰ শক্তিৰ উৎপাদন আৰু বিনিয়োগৰ অনুপাত থকা শক্তি সম্পদৰ ক্রমবর্ধমান ব্যবহাৰে ক্ষয়িষ্ণু সম্পদসমূহৰ দ্রুত অৱক্ষয় ঘটাব পাৰে আৰু ফলস্বৰূপে অৰ্থনীতিত বিবেচনামূলক শক্তিৰ (Discretionary Energy) পৰিমান হ্ৰাস পোৱাৰ লগে লগে দীৰ্ঘকালীন ভাৱে অর্থনৈতিক অৱনতি ঘটিব পাৰে । এইখিনিতে, উন্নয়নৰ অধিকাৰ অৱশ্যেই পূৰণ কৰা উচিত যাতে বর্তমান আৰু ভবিষ্যত প্রজন্মৰ উন্নয়নমূলক আৰু পৰিবেশগত প্ৰয়োজনীয়তাক সমানে গুৰুত্ব দিয়া হয় । সেউজীয়া অর্থনীতিৰ ভিত্তি হিচাবে পৰিবেশৰ সুৰক্ষা আৰু উন্নয়ন দুয়োটাই অপৰিহার্য হোৱা উচিত, কাৰণ পৰিবেশ আৰু উন্নয়ন দুয়োটা দিশক সন্মিলিত কৰিব পাৰিব এক সামগ্ৰিক নীতি আৰু কৰ্মপন্থাইহে ।\nসমৃদ্ধিৰ সীমা (Limits to Growth) আৰু শিখৰ পেট্ৰোলিয়ামৰ (Peak Oil) দৰে তত্বই সৃষ্টি কৰা আশংকা ইতিমধ্যে সচেতন মহলৰ আলোচ্য বিষয় হৈ পৰিছে । উচ্চ শক্তি প্ৰাবল্য আৰু নিৰ্গমনযুক্ত সম্পদৰ কম ব্যৱহাৰৰ ফলত হ’ব পৰা অৱনমিত বিকাশৰ এক গোমা ছবি পৰিস্ফুট হৈছে । বিকল্প শক্তি সম্পদ আৰু শক্তি দক্ষতা দুটি সুস্পষ্ট পদক্ষেপ কিন্তু দুয়োটাৰে সুস্পষ্ট সীমাবদ্ধতাও আছে । এই শক্তি সম্পদৰ গুণগত মান, তীব্রতা আৰু শক্তিৰ উৎপাদন আৰু বিনিয়োগৰ অনুপাত সূচক খুব কম আৰু সেয়ে ইয়াৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল মানে হ’ল কম বিবেচনামূলক শক্তি । অন্যহাতেদি, শক্তি দক্ষতাৰ অভিযানো এক বিতৰ্কিত প্ৰশ্ন কিয়নো উপভোগৰ ক্ষেত্ৰত হোৱা সঞ্চয়ে পুঁজি বিনিয়োগক পৰিশোধ কৰিব পাৰিবনে, কাৰণ এই বিনিয়োগ সদায় শক্তি প্ৰধান । অৱশ্যেই, সেউজীয়া ৰাশিৰ গঠন মানেই পদ্ধতিগত অৱনমিত বিকাশৰ পথ গ্রহন । আকৌ, ৰাজস্ব উপাদান অবিহনে এই সেউজীয়া ৰাশি আর্থিকভাবে সম্ভৱ নহয় । এইখিনিতে এই প্ৰশ্নটো অৱতৰণ হয়, সেউজীয়া লেবেলবোৰ ব্যয়বহুল কিয়, অৰ্থাৎ সেউজীয়া হ’বলৈ আমাক অতিৰিক্ত পুঁজিৰ কিয় প্ৰয়োজন ? বিস্তৃত মানৱ সাম্ৰাজ্যৰ পৰিবেশগত মানদণ্ডৰ ওপৰত দীৰ্ঘদিনীয়া প্রভাৱ সুপ্রতিষ্ঠিত । পৰিবেশগত সমস্যাবোৰৰ ক্ষেত্ৰত সজাগতা বৃদ্ধিৰ বাবে জৈৱিক আৰু ভৌতিক বিকাশৰ সীমাবোৰ প্ৰায়ে উনুকিওৱা হয়। কিন্তু, বহনক্ষম বিকাশৰ অৰ্থায়ন তেতিয়াহে সম্ভৱ হব যেতিয়া মানৱ অর্থনীতিৰ সম্প্রসাৰণত অহা সীমাবদ্ধতাৰ কোনো কাৰ্যকৰী বিকল্প থাকিব ।\nআজি জলবায়ু পৰিবর্তনৰ অর্থনীতি আচলতে এক ৰেহাই হাৰৰ (Discount Rate) ওপৰত আৱৰ্তিত যি ভবিষ্যত প্রজন্মৰ কল্যাণৰ স্বাৰ্থত ভবিষ্যতৰ অর্থনৈতিক কার্যক্রমৰ ওপৰত বিৰূপ প্রভাৱ নপৰাকৈ পৰিৱেশগত ক্ষতিৰ প্ৰতিৰোধৰ বাবে লোৱা বৰ্তমানৰ অর্থনৈতিক সিদ্ধান্তৰ মূল্যাঙ্কন কৰে । এই ক্ষেত্ৰত প্ৰজন্মবিলাকৰ পূর্ণ সমতাৰ বাবে প্রযুক্তিগত পৰিবর্তনৰ প্রত্যাশিত হাৰৰ সমতুল্য এক ৰেহাই হাৰৰ ব্যৱহাৰ হয়তো যুক্তিযুক্ত । জাতিসঙ্ঘৰ পৰিৱেশ যোজনাৰ কৰ্তৃত্বত সেউজীয়া আৰ্থনৈতিক প্রতিবেদনত (Green Economic Report) প্ৰকাশ কৰা মতে সেউজীয়া অর্থনীতিৰ ক্ষেত্ৰত বিনিয়োগৰ পুনর্নির্ধাৰণৰ আঁচনিৰ অধীনত প্ৰাকৃতিক পুনর্নবীকৰণযোগ্য শক্তি ব্যৱহাৰৰ বাবে কিছু বছৰ অর্থনৈতিক বিকাশৰ হাৰ হ্ৰাস পাব, কিন্তু দীৰ্ঘকালীনভাৱে দ্রুত অর্থনৈতিক বিকাশৰ সম্ভাৱনা আছে । তাতোকৈ, “সেউজীয়া অৰ্থনীতি”ত বিনিয়োগে জলবায়ু পৰিবর্তন, শক্তিৰ নাটনি, জলসম্পদৰ সংকট আৰু পৰিস্থিতিতান্ত্ৰিক সেৱাৰ বিঘিনি সম্পৰ্কীয় আশংকা হ্রাস কৰা উচিত।\nমানৱ সভ্যতাৰ বিকাশৰ জখলাত ক্ষয়িষ্ণু সম্পদৰ ব্যৱহাৰৰ পটভূমিতেই মানৱতাৰ সন্মুখত অনেক প্ৰশ্ন আহি পৰিছে – প্ৰমূল্য, অগ্ৰাধিকাৰ, দক্ষতা, আৰু সমতাৰ ঐতিহাসিক প্রশ্নবোৰ । সাম্প্রতিক সময়ত ভৌতিক আৰু পৰিবেশগত বিজ্ঞানৰ অগ্রগতিৰ সন্ধিক্ষণত বহনীয়তাৰ প্ৰশ্ন উত্থাপিত হৈছে, ই এটা ঐতিহাসিক প্ৰশ্ন যি কেৱল এক বিনিয়োগৰ ক্ষেত্ৰ অথবা এই বহনক্ষম বিকাশৰ অৰ্থায়নতেই সীমাবদ্ধ নহয় ।\nলেখকৰ সকলো লেখা অসমীয়াৰ সুখ-দুখৰ পাতত পঢ়িবলৈ ক্লিক কৰকঃ http://www.xukhdukh.com/search/label/INDRAJIT-BORA\nকেৱল সুখ-দুখৰ প্ৰৱন্ধবোৰ পঢ়িবলৈ ক্লিক কৰকঃ http://www.xukhdukh.com/search/label/ARTICLE\nলেখকৰ নিজা ব্লগৰ সূত্ৰঃ https://indrajitborah.blog\nTags # ANALYSIS # ARTICLE # INDRAJIT-BORA # ইন্দ্ৰজিতবৰা # প্ৰৱন্ধ # বিশ্লেষণ\nBy xukhdukh.com on January 26, 2018\nLabels: ANALYSIS, ARTICLE, INDRAJIT-BORA, ইন্দ্ৰজিতবৰা, প্ৰৱন্ধ, বিশ্লেষণ\nকথা-বাৰ্তাঃ নাগৰিকৰ শ্ৰেণীবদ্ধকৰণ নহব নাগৰিকপঞ্জীত...\nযি কথা নহয় সঁচা\nArchive May (7) March (16) February (31) January (5) December (1) November (3) October (3) September (4) August (11) July (39) June (16) May (32) April (2) March (36) February (4) January (5) December (10) November (18) October (15) August (20) July (52) June (68) May (11) April (2) March (3) February (36) January (62) December (25) November (21) October (20) September (24) August (29) July (15) May (2) April (2) March (23) February (28) January (30) December (18) November (2) September (10) May (1) April (17) March (23) February (14) January (19) December (16) November (16) September (26) March (2) February (13) January (4) December (18) November (87) October (17) September (65) August (94) July (70) June (91) May (28) April (31) March (78) February (85) January (33) December (71) November (46) October (21) September (45) August (94) July (84) June (59) May (61) April (11) March (78) February (84) January (89) December (80) November (66) October (37) September (112) August (109) July (126) June (126) May (60) April (15) March (11) February (18) January (4) December (24) November (26) October (25) September (30) August (31) July (11)


প্ৰাক্তন শিক্ষা মন্ত্ৰীৰ দুয়ো সন্তান ৰাজ্যৰ বাহিৰৰ ব্যক্তিগত বিদ্যালয়ত\nমন্ত্ৰী হিমন্তৰ পুত্ৰ নন্দিল কেপ্টেইন হ’ল প্ৰাক্তন প্ৰধান মন্ত্ৰী ৰাজীৱ গান্ধী পঢ়া বিখ্যাত ডুন স্কুলৰ\nদীৰ্ঘ সময় শিক্ষা মন্ত্ৰী হৈ থকা হিমন্তৰ দুয়ো সন্তান পঢ়ে ৰাজ্যৰ বাহিৰৰ ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয়ত\nগুৱাহাটী , January 24, 2019 4:03 pm\nডুন স্কুলৰ কেপ্টেইন নিৰ্বাচিত হোৱা হিমন্ত পুত্ৰ নন্দিল বিশ্ব শৰ্মা (বাওঁফালে)। ফটোৰ উৎস : ফেইচবুক।\nদেশৰ প্ৰাক্তন প্ৰধান মন্ত্ৰী ৰাজীৱ গান্ধী পঢ়া, ‘ভাৰতৰ ইটন’ খ্যাত ডুন স্কুলত কেপ্টেইন নিৰ্বাচিত হ’ল মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ সন্তান নন্দিল বিশ্ব শৰ্মা। আজি এই কথাটো জনাই ৰাজ্যৰ প্ৰভাৱশালী মন্ত্ৰীজনে এটা টুইট কৰে।\n‘’Very heartening to see my son Nandil taking over as Captain of The Doon School’’ নিজৰ সন্তানৰ এই কৃতিত্ব দাঙি ধৰি মন্ত্ৰীজনে টুইটটোত লিখে।\nআনহাতে ডুন স্কুলৰ অফিচিয়েল ফেচবুক পোষ্ট এটাতো নন্দিলে স্কুল কেপ্টেইন হিচাপে দায়িত্ব লোৱাৰ কথা কোৱা হয়। নন্দিলে বিদায়ী স্কুল কেপ্টেইন বিকছিটৰ পৰা দায়িত্ব লয়।\nবৰ্তমান একাদশ শ্ৰেণীত পঢ়া নন্দিল বিশ্ব শৰ্মা যোৱা বছৰ উক্ত বিদ্যালয়খনৰ পৰাই দশম শ্ৰেণীত উত্তীৰ্ণ হৈছিল।\nVery heartening to see my son Nandil taking over as Captain of @thedoonschool. As father, I wish him all the very best to becomeagood human being. pic.twitter.com/vWdwIoCvDN\n— Himanta Biswa Sarma (@himantabiswa) January 24, 2019\nউল্লেখযোগ্য যে উত্তৰাখণ্ডৰ ডুন স্কুল হ’ল দেশৰ ভিতৰতে আগশাৰীৰ ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয়, যাক ভাৰতৰ ইটন (ইংলেণ্ডৰ বিখ্যাত ইটন স্কুলৰ তুলনাৰে) বুলি কোৱা হয়।\nকেৱল ছাত্ৰই অধ্যয়নৰ সুবিধা থকা আৰু ১৯৩৫ চনতে স্থাপিত ভাৰতৰ এই বিখ্যাত বিদ্যালয়খনত দেশৰ বহুতো বিখ্যাত মানুহে স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। প্ৰাক্তন প্ৰধান মন্ত্ৰী প্ৰয়াত ৰাজীৱ গান্ধী তাৰ ভিতৰত অন্যতম।\nপ্ৰসংগক্ৰমে ক’ব পাৰি যে পূৰ্বৰ কংগ্ৰেছ চৰকাৰৰ লগতে এতিয়াৰ বিজেপি চৰকাৰৰ দিনতো যথেষ্ট সময় শিক্ষা মন্ত্ৰী হৈ থকা হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই নিজৰ সন্তানক পঢ়ুৱাবলৈ ৰাজ্যৰ বাহিৰৰ ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয় বাছি লোৱাটোৱে সেই সময়ত ৰাজ্যত চৰ্চা লাভ কৰা দেখা গৈছিল।\nদুয়োখন চৰকাৰৰ দিনতে শিক্ষা মন্ত্ৰী হৈ থাকিও আৰু মন্ত্ৰীজনে ৰাজ্যৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাটোলৈ আমূল পৰিৱৰ্তন অনা বুলি প্ৰায়ে দাবী কৰি থাকিলেও প্ৰকৃততে যে নিজৰ ৰাজ্যত এটা ভাল বা ভৰসাযোগ্য শিক্ষাৰ পৰিৱেশ গঢ়িব নোৱাৰিলে ই তাৰেই প্ৰমাণ বুলি সমালোচনা উঠিছিল।\nপ্ৰসংগক্ৰমে উল্লেখ কৰিব পাৰি যে মন্ত্ৰীজনৰ কন্যা সুকন্যা শৰ্মাও পঢ়ে আজমীৰৰ এখন ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয়ত।


বিক্ৰম সংবৎ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nবিক্ৰম সংবৎ বা বিক্ৰমী (ইংৰাজী: Vikram Samvat) ভাৰতীয় উপমহাদেশত প্ৰচলিত হিন্দু দিনপঞ্জী। ই নেপালৰ চৰকাৰী দিনপঞ্জী। ভাৰতৰ কেইবাখনো ৰাজ্যত বিক্ৰম সংবৎক সাংস্কৃতিক আৰু আধিকাৰীক দিনপঞ্জীৰ মৰ্যাদা দিয়া হয়। ইযাৰ বৰ্ষগণনা সৌৰ নাক্ষত্ৰ বৰ্ষৰ ভিত্তিত কৰা হয়। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫৭ ৰ পৰা বিক্ৰম সংবৎ আৰম্ভ হৈছিল। উজ্জয়িনী নগৰীৰ চন্দ্ৰবংশীয় ৰজা বিক্ৰমাদিত্যয়ে শকসকলক পৰাস্ত কৰি খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫৬ত চন্দ্ৰমাহ ভিত্তিত বিক্ৰম সংবৎ আৰম্ভ কৰিছিল। বিক্ৰম সংবৎ গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জীতকৈ ৫৬.৭ বছৰ আগবঢ়া। ইয়াত সূৰ্যসিদ্ধান্ত মতে চন্দ্ৰমাহৰ তিথি,দিন-বাৰ আদি গণনা কৰা হয়।\nউজ্জৈনত অৱস্থিত ৰজা বিক্ৰমাদিত্যৰ মূৰ্তি\nবিক্ৰম সংবৎ গুজৰাটত কাৰ্তিক মাহৰ শুক্লা প্ৰতিপদপদ আৰু উত্তৰ ভাৰতৰ চৈত্ৰ মাহৰ শুক্লা প্ৰতিপদৰ নৱবৰ্ষ আৰম্ভ হয়। বাৰ মাহত এক বছৰ আৰু সাত দিনৰ এক সপ্তাহ থকাৰ প্ৰক্ৰিয়া বিক্ৰম সংবৎৰ সৈতে আৰম্ভ হৈছিল। মাহসমূহ সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰৰ গতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। বাৰটা ৰাশি হৈছে বাৰটা সৌৰ মাহ। যিদিনা সূৰ্য এটা ৰাশিত প্ৰৱেশ কৰে সেইদিনা সংক্ৰান্তি হিচাপে ধৰা হয়। পূৰ্ণিমাৰ দিনা চন্দ্ৰ যিটো নক্ষত্ৰত পৰে তাৰ আধাৰত মাহৰ নামকৰণ কৰা হৈছে। চন্দ্ৰমাহৰ ওপৰত আধাৰিত বছৰ সৌৰ বছৰতকৈ ৩ দিন, ৪৮ মুহূৰ্ত চুটি। সেয়েহে প্ৰতি ৩ বছৰত অন্তত ১টা মাহ অতিৰিক্ত ভাবে যোগ দিয়া হয়। ইয়াকে অধিমাহ বোলে। নৱবৰ্ষ আৰম্ভ হোৱাৰ দিন অনুসৰি বছৰৰ ৰজা নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়। উদাহৰণ স্বৰূপে, বিক্ৰম সংবৎ ২০৭৫ ৰ চনৰ প্ৰথম দিন দেওবাৰত পৰা বাবে সেই বৰ্ষৰ ৰজা সূৰ্য।\n2 মাহ তালিকা\nপ্ৰাচীন আৰু মধ্যযুগৰ বহু শিলালিপিত বিক্ৰম সংবৎৰ ব্যৱহাৰ পোৱা গৈছে। যদিও ইয়াক কিংবদন্তি ৰজা বিক্ৰমাদিত্যৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা হৈছিল, 'বিক্ৰম সংবৎ' শব্দটো নৱম শতিকাৰ আগলৈকে কোনো ঐতিহাসিক সমলত পোৱা নাই। একেটা কেলেণ্ডাৰ প্ৰণালী অন্যান্য নাম যেনে ক্ৰিতা আৰু মালাভা নামেৰে পোৱা গৈছে। ঔপনিৱেশিক কালত বিক্ৰম সংবৎ ৰজা বিক্ৰমাদিত্যয়ে উজ্জৈনৰ পৰা শকসকলক খেদি পঠিওৱাৰ স্মৃতিত আধাৰিত বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল। অৱশ্যে পৰৱৰ্তী সময়ৰ লিপিসমূহৰ আধাৰত পণ্ডিত সকলে এনে ঘটনাৰ ঐতিহাসিক প্ৰমাণ নাই বুলি মত পোষণ কৰে। নৱম শতিকাৰ লিপিসমূহৰ শিল্পকৰ্মত বিক্ৰম সংবৎ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ হয়। এইসময়ত হিন্দু দিনপঞ্জী হিচাপে ই জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল। বৌদ্ধ আৰু জৈন লিপিসমূহত গৌতম বুদ্ধ বা মহাবীৰ ওপৰত আধাৰিত দিনপঞ্জী ব্যৱহাৰ কৰিছিল।\nমাহ তালিকাসম্পাদনা কৰক\nমাহ (বিক্ৰম সংবৎ)\nমাহ (অসমীয়া সমতুল্য)\nগ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসৰি মাহৰ আৰম্ভকাল\nক্ৰান্তীয় ৰাশিত (Tropical zodiac) সূৰ্য\n১ চৈত্ৰ চ'ত ৩০ দিন (অধিবৰ্ষত ৩১ দিন) ২২ মাৰ্চ (অধিবৰ্ষত ২১ মাৰ্চ) মেষ\n২ বৈশাখ ব'হাগ ৩১ দিন ২১ এপ্ৰিল বৃষ\n৩ জ্যৈষ্ঠ জেঠ ৩১ দিন ২২ মে' মিথুন\n৪ আষাঢ় আহাৰ ৩১ দিন ২২ জুন কৰ্কট\n৫ শ্ৰাৱণ শাওন ৩১ দিন ২৩ জুলাই সিংহ\n৬ ভাদ্ৰপদ ভাদ ৩১ দিন ২৩ আগষ্ট কন্যা\n৭ আশ্বিন আহিন ৩০ দিন ২৩ ছেপ্টেম্বৰ তুলা\n৮ কাৰ্তিক কাতি ৩০ দিন ২৩ অক্টোবৰ বৃশ্চিক\n৯ অগ্ৰহায়ণ আঘোণ ৩০ দিন ২২ নৱেম্বৰ ধনু\n১০ পৌষ পুহ ৩০ দিন ২২ ডিচেম্বৰ মকৰ\n১১ মাঘ মাঘ ৩০ দিন ২১ জানুৱাৰী কুম্ভ\n১২ ফাল্গুন ফাগুন ৩০ দিন ২০ ফেব্ৰুৱাৰী মীন\n↑ Masatoshi Iguchi (2015). Java Essay: The History and Culture ofaSouthern Country. TPL. পৃষ্ঠা. 135. ISBN 978-1-78462-885-7. https://books.google.com/books?id=rFvsBQAAQBAJ&pg=PA135.\n↑ Edward Simpson (2007). Muslim Society and the Western Indian Ocean: The Seafarers of Kachchh. Routledge. পৃষ্ঠা. 113–114. ISBN 978-1-134-18484-2. https://books.google.com/books?id=dtI1ynX9x-UC&pg=PA113.\n↑ Richard Salomon (1998). Indian Epigraphy: A Guide to the Study of Inscriptions in Sanskrit, Prakrit, and the Other Indo-Aryan Languages. Oxford University Press. পৃষ্ঠা. 182–183. ISBN 978-0-19-509984-3. https://books.google.com/books?id=t-4RDAAAQBAJ.\n↑ Richard Salomon (1998). Indian Epigraphy: A Guide to the Study of Inscriptions in Sanskrit, Prakrit, and the Other Indo-Aryan Languages. Oxford University Press. পৃষ্ঠা. 182–183, 194–195. ISBN 978-0-19-509984-3. https://books.google.com/books?id=t-4RDAAAQBAJ.\nগ্ৰেগৰিয়ান, শকাব্দ, বিক্ৰম সংবৎ কেলেণ্ডাৰ ৰূপান্তৰক সঁজুলি\n"Samvat". New International Encyclopedia. 1905.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=বিক্ৰম_সংবৎ&oldid=309242"ৰ পৰা অনা হৈছে\nশেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে 16 December 2021 তাৰিখে 19:03 বজাত\nএই পৃষ্ঠাখন ১৬ ডিচেম্বৰ, ২০২১ তাৰিখে ০০:৩৩ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=64474।


গৌতম বুদ্ধ , বৌদ্ধ দৰ্শন আৰু কেতবোৰ প্ৰশ্ন-(অনুপমা বৰগোহাঁই) - মুক্ত চিন্তা\nগৌতম বুদ্ধ , বৌদ্ধ দৰ্শন আৰু কেতবোৰ প্ৰশ্ন-(অনুপমা বৰগোহাঁই)\n১.গৌতম বুদ্ধ এজন পলায়নবাদী পুৰুষ?\nএই কথাষাৰ প্ৰায়ে বহুতৰ মুখত শুনিবলৈ পোৱা যায় । জ্ঞান সাধনাৰ কাৰণে নিজৰ সদ্যোজাত পুত্ৰ আৰু বিদূষী পত্নীক এৰি থৈ সন্ন্যাস গ্ৰহণ কৰা এজন ব্যক্তিক সাধাৰণ দৃষ্টিত পলায়নবাদী বুলিয়েই ক'ব পাৰি । কিন্তু আমি যদি অন্য দৃষ্টিকোণেৰে চাওঁ - গৌতম বুদ্ধক পলায়নবাদী বুলি কোৱাৰ পৰিবৰ্তে তেওঁক আৰু তেওঁৰ পত্নী যশোধৰা দুয়োকে পৰম সমাজহৈতেষী আৰু বাস্তৱমুখী ব্যক্তি বুলিহে ক'ব লাগিব ।\nষোল্ল বছৰীয়া এজন সুন্দৰ সুশ্ৰী যুৱক - যাৰ কোনো বৈষয়িক দুখ নাই , অভাৱ নাই , অসুখ নাই । প্ৰবল প্ৰতাপী পিতৃ-মাতৃৰ সমস্ত ধ্যান, আশা-আকাংক্ষাৰ কেন্দ্ৰবিন্দু সেই যুৱকক এখন সমৃদ্ধিশালী দেশৰ দায়িত্ব ল'ব পৰাকৈ গঢ়িবলৈ অহোপুৰুষাৰ্থ কৰা হৈছিল । কিন্তু সেই যুৱক ৰাজকুমাৰৰ মন সদায় আনৰ দুখ-যন্ত্ৰণাত ভাৰাক্ৰান্ত হৈ থাকিছিল । জগতৰ কোনো মায়া-মোহ, লাহ-বিলাসেৰে মনলৈ আনন্দ ঘূৰাই আনিব নোৱাৰি ৰজা-ৰাণীয়ে শেষ প্ৰচেষ্টা হিচাপে ৰাজকুমাৰ গৌতমক এগৰাকী সুন্দৰী ৰাজকুমাৰীৰ লগত বিবাহৰ ডোলেৰে বান্ধি দিয়াৰ সিদ্ধান্ত ল'লে । পৰম সুন্দৰী, উচ্চমনা , বিনয়ী প্ৰায় সমবয়সী যশোধৰাৰ লগত বিষাদগ্ৰস্ত ৰাজকুমাৰ গৌতমক বিবাহৰ জৰীৰে বান্ধি দিয়া হ'ল । ষোল্ল বছৰীয়া সেই অপৰিপক্ব যুৱকে প্ৰতিবাদৰ ভাষাই বিচাৰি নাপালে । ৰাজকুমাৰী যশোধৰা বিবাহৰ পূৰ্বেই গৌতমৰ বিষাদগ্ৰস্ততাৰ বিষয়ে জ্ঞাত আছিল । গৌতমৰ মাতৃ মহাৰাণী প্ৰজাপতিয়ে যশোধৰাক ৰাজকুমাৰ গৌতমৰ বিষাদগ্ৰস্ততা দূৰ কৰি সংসাৰৰ মায়া-মোহত আবদ্ধ কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি লৈহে বোৱাৰী কৰি আনিছিল । যশোধৰাই নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰিবলৈ চেষ্টাৰ ত্ৰুটি কৰা নাছিল । গৌতমে যেতিয়া যশোধৰাৰ আগত জ্ঞান অন্বেষণৰ বাবে সংসাৰৰ মায়া ত্যাগ কৰি সন্ন্যাসী হোৱাৰ কথা ব্যক্ত কৰিছিল , সেই উচ্চ মনৰ বিদূষী ৰাজকুমাৰীয়ে কম্পিত অথচ দৃঢ় স্বৰেৰে তেওঁৰ পতিক কৈছিল : ‘‘ প্ৰিয়তম , আপোনাৰ সুখেই মোৰ সুখ। মই আপোনাৰ জ্ঞান সাধনাৰ প্ৰতিবন্ধক নহওঁ - বৰঞ্চ মই আপোনাৰ জ্ঞান আৰু সত্য উন্মোচনৰ অন্বেষণত সদায় সহযোগিতাহে কৰিম ।''\n‘‘ এনমা নদীৰ পাৰত গেৰুৱা বসন পিন্ধি, মুণ্ডন কৰি খালি ভৰিৰে ৰাজকুমাৰ গৌতম অৰণ্য অভিমুখী হ'ল '' –এনে এটা সত্য স্বীকাৰ কৰি ল'বলৈ ৰাজকুমাৰী যশোধৰা বিবাহৰ পূৰ্বেই মানসিকভাৱে প্ৰস্তুত হৈ আহিছিল । কিন্তু সিদিনা গৌতমৰ সাৰথি ছন্দকৰ মুখত এই সত্যটো শুনি যশোধৰাৰ মনত হয়তো অলপ দুখ-অভিমানৰ সৃষ্টি হৈছিল । ৰাজকুমাৰে তেওঁৰ কিয় মাত লগাই থৈ নগ'ল, তেওঁক কিয় ইমান ক্ষুদ্ৰ মনৰ নাৰী বুলি ভাবিলে? এজন মহান ৰজাই সকলো সময়তে নিজৰ দেশৰ প্ৰজাৰ সুখ-শান্তিৰ কাৰণে সকলো প্ৰকাৰৰ ত্যাগ স্বীকাৰ কৰিবলৈ সাজু থাকিব লাগে - ৰাজকুমাৰী যশোধৰাই সৰুৰে পৰা ইয়াকে শিকিছে আৰু বুজিছে । তেওঁৰ পতি ৰাজকুমাৰ গৌতমে কেৱল এখন দেশৰ জনগণৰ কাৰণেই নহয় - পৃথিৱীৰ সমস্ত জনগণৰ সুখ, শান্তি আৰু কল্যাণৰ বাবে নিজৰ সৰ্বস্ব ত্যাগ কৰিবৰ বাবে সাজু হৈছিল । যশোধৰাইতো তেওঁক কেতিয়াও বাধা নিদিলেহেঁতেন। কিন্তু কিছু চিন্তা কৰি যশোধৰাই এই কথা বুজি পাইছিল যে গৌতমৰ মানসিক সাধনা তেতিয়াও সম্পূৰ্ণ হোৱা নাছিল । সদ্যোজাত পুত্ৰৰ নিৰ্মল মুখ আৰু যশোধৰাৰ আকুল দুনয়নে তেওঁক নিজৰ লক্ষ্যৰপৰা আতঁৰাই আনিব - এই ভয়ৰ বাবেই হয়তো গৌতমে মনে মনে ৰাজকাৰেং ত্যাগ কৰিলে ।\nযশোধৰা সাধাৰণ নাৰী নাছিল । তেওঁ নিজৰ ক্ষুদ্ৰ স্বাৰ্থ , সাংসাৰিক সুখ-আনন্দৰ বাবে পতিক বান্ধি ৰাখিব বিচৰা নাছিল । আজিৰ যুগতো এনে বহুত যশোধৰা আছে । এই যে শত্ৰুৰ হাতৰপৰা দেশক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ নিজৰ সদ্যবিবাহিত পত্নী বা ফুলকুমলীয়া সন্তান, মৃত্যুমুখী পিতৃ-মাতৃক নিজৰ ঘৰত এৰি থৈ সীমান্তলৈ দৌৰ মৰা সৈনিকসকল, গৱেষণাৰ খাতিৰত বহু বছৰ ঘৰ পৰিয়ালৰপৰা আঁতৰত থাকি কাম কৰা ব্যক্তিসকল - এওঁলোককো আমি পলায়নবাদী বুলি কম নেকি? দেশৰ আহ্বানত ঘৰ এৰি ওলাই যোৱা প্ৰতিজন সৈনিকেই জানে যে নিজৰ মৰমৰ পত্নী , সন্তান বা মাতৃৰ লগত তেওঁৰ পুনৰ মিলন হয়তো সম্ভৱ নহ’বও পাৰে । তথাপিও তেওঁলোকে নিজৰ কৰ্তব্যৰ আহ্বানক জলাঞ্জলি দি ঘৰত সোমাই নাথাকে । সেইসকল সৈনিক যিদৰে পলায়নবাদী নহয় - সেইদৰে গৌতম বুদ্ধও পলায়নবাদী নহয় । ৰাজকুমাৰ গৌতম জীৱন যুদ্ধৰ এনে এক পৰম বীৰ সৈনিক - যি সমস্ত মানৱ জাতিক দুখ-কষ্টৰপৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ নিজৰ সৰ্বস্ব ত্যাগ কৰিছিল ।\nসিদ্ধাৰ্থ গৌতম প্ৰকৃততে এজন মানৱদৰদী ৰাজকুমাৰ আছিল । কেৱল মানৱ জাতিৰ প্ৰতিয়েই নহয় - পৃথিৱীৰ সকলো জীৱৰ প্ৰতিয়েই তেওঁ দায়বদ্ধতা আৰু অনুকম্পা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল । তেখেত সেই সময়ৰ প্ৰথম দাৰ্শনিক যি ‘‘ভগৱান'' নামৰ অদেখা শক্তিৰ অস্বিত্ব অস্বীকাৰ কৰিছিল । মানুহক বাস্তৱ জীৱনৰ লগত , নিজৰ জগতৰ লগত পৰিচয় কৰাই দিছিল । প্ৰতিজন মানুহৰ নিজৰ ভিতৰত থকা অসীম অন্তৰ্নিহিত শক্তিৰ লগত পৰিচয় কৰাই দিয়া ৰাজকুমাৰ গৌতম ‘‘ পলায়নবাদী'' নহয় , বৰঞ্চ এজন ‘‘ বাস্তৱবাদী আৰু যুক্তিবাদী '' বিদ্বান পুৰুষ - এজন প্ৰকৃত বুদ্ধ । এইজনা বুদ্ধৰ দৰ্শন অনুশীলন কৰিলে আমি কেৱল সুখী হোৱাই নহয়, এখন সৎ , সুন্দৰ আৰু নিকা সমাজো গঢ়িব পাৰিম ।\n২. বৌদ্ধ দৰ্শন আৰু জন্মান্তৰবাদ\nসিদিনা এজন বন্ধুৱে প্ৰশ্ন কৰিলে - ‘‘ বুদ্ধই আত্মা-পৰমাত্মা তথা ভগৱানৰ অস্তিত্বক স্বীকাৰ নকৰিছিল । কিন্তু জন্মান্তৰবাদত বিশ্বাস কৰিছিল । কৰ্মৰ ফলৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰিছিল । প্ৰতিটো জন্মতে পূৰ্বজন্মৰ ভাল আৰু বেয়া কামৰ প্ৰভাৱ কঢ়িয়াই আনে বুলিও কৈছিল । কিন্তু কথা হ'ল, আমাৰ যদি ‘আত্মা' বুলি একো অস্তিত্বই নাই, তেনে পুনৰ জন্ম কেনেকৈ হয়? কৰ্মৰ প্ৰভাৱ কোনে কঢ়িয়ায়? ''\nবন্ধুৰ প্ৰশ্ন যুক্তিসংগত আৰু যথেষ্ট চিন্তা উদ্ৰেগকাৰী । এনে প্ৰশ্নই কেৱল মোৰ এজন বন্ধুকে নহয় – বহু লোককে খুন্দিয়াই থাকে । বৌদ্ধ দৰ্শনৰ অনুশীলন আপাত দৃষ্টিত তেনেই সহজ যদিও এই দৰ্শনৰ গূঢ়াৰ্থ অনুধাৱন কৰাটো অতি সহজ নহয় । নিচিৰেন ডাইচনিন নামৰ তেৰ শতিকাৰ জাপানী বৌদ্ধ গুৰুজনাই কোৱাৰ দৰে বিশ্বাস, অনুশীলন আৰু অধ্যয়ন - এই তিনিটাও কাৰ্যৰ সমান প্ৰয়োগৰদ্বাৰাহে বৌদ্ধ দৰ্শনক অনুধাৱন কৰিব পৰা যায় ।\nবুদ্ধৰ মতে আত্মাৰ ধাৰণা কি সেই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ জানিবলৈ ‘আগি বচ্চাগত্তা সূত্ৰ' অধ্যয়ন কৰিব পৰা যায় । আত্মা আৰু জন্মান্তৰবাদ সন্দৰ্ভত গৌতম বুদ্ধৰ লগত বচ্চাগত্তা নামৰ সন্ত এজনৰ কথোপকথন ‘আগি বচ্চাগত্তা সূত্ৰ' নামেৰে লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে ।\nভাৰতৰ সনাতন হিন্দু ধৰ্মৰ মতে আত্মা অবিনেশ্বৰ । বচ্চাগত্তাই গৌতম বুদ্ধৰ জৰিয়তে জানিব বিচাৰিছিল যে আত্মা অবিনশ্বৰ - বোলা কথাষাৰ শুদ্ধনে? আত্মা সঁচাকৈয়ে আছেনে? গৌতম বুদ্ধৰ দৰে আলোকিত ব্যক্তি এজনৰো পুনৰ্জন্ম হ'বনে? ... বচ্চাগত্তাৰ প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ উত্তৰত বুদ্ধই ‘নহয়' বা ‘এই কথাটো ইয়াত খাপ নাখায়' বুলি কৈ থাকিল । বুদ্ধৰ এই আচৰণত প্ৰচণ্ড বিৰক্ত হৈ বচ্চাগত্তাই কৈ উঠিল : ‘ হে তথাগত আপোনাৰ বাৰু নিজস্ব কোনো ৰায় নাই নেকি?’\nতেতিয়া এটি মধুৰ হাঁহিৰে তথাগতে বচ্চাগত্তাৰ এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিছিল - ‘ হে বচ্চা, এই সন্দৰ্ভত মোৰ ‘ৰায়' বা নিজস্ব অভিমত বোলা কথাষাৰ মই অস্বীকাৰ কৰো । ‘আত্মা' বা ‘মই' বোলা কথাষাৰ মাত্ৰ এটা প্ৰচলিত শব্দ যাৰ কোনো প্ৰকৃত আৰু স্বতন্ত্ৰ অস্তিত্ব নাই। আত্মাই দেহা সলনি কৰি ঘূৰি ফুৰা , সৰগলৈ গৈ সুখ ভোগ কৰা বা নৰকলৈ গৈ দুখ ভোগ কৰা - এনেবোৰ কথাও ভিত্তিহীন । আত্মাৰ সন্ধানত বৰ্তমানৰ সময় ব্যয়িত কৰাটোও অন্ধকাৰ ৰুমত বেজী এটাৰ সন্ধান কৰাৰ দৰে অৰ্থহীন প্ৰয়াস । আত্মাৰ আৱিষ্কাৰ নকৰাকৈও মানুহে বহুতো কল্যাণকামী কাম কৰি গৈছে । আত্মা আছে নে নাই - এই বিতৰ্কত সময় নষ্ট নকৰি বৰ্তমানৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্তৰ সদ প্ৰয়োগ কৰি নিৰ্বাণ লাভৰ প্ৰচেষ্টা কৰা ।''\nবুদ্ধৰ অনাত্তা (অআত্মা) সূত্ৰ অনুসৰি ‘‘ মোৰ এটা আত্মা আছে '' বা ‘‘ মোৰ কোনো আত্মা নাই '' - এই দুয়োটা ধাৰণাই ব্যক্তিক আত্মোপলব্ধি কৰাত বা নিৰ্বাণ লাভ কৰাত বাধা দিয়ে । নিজৰ ধাৰণা প্ৰক্ষেপণ নকৰাকৈ সকলো বস্তুকে আমি কৰ্মকাৰক হিচাপে চাব লাগে । বুদ্ধৰ মতে তথাকথিত ‘‘আত্মা'' হ'ল এক শক্তি । কিন্তু এই শক্তি একক শক্তি নহয় । ই হয় কিছুমান ভৌতিক আৰু মানসিক শক্তিৰ সমস্তি - যাক পঞ্চখণ্ড বুলি ক'ব পৰা যায় । এই পঞ্চখণ্ড হ'ল - শাৰীৰিক অৱস্থিতি (ৰূপকখণ্ড) , অনুভূতি (বেদনাকখণ্ড), উপলব্ধি (সন্নাকখণ্ড) , মানসিক অৱস্থিতি ( সমসাৰকখণ্ড) আৰু চেতনা (ভিন্ননাকখণ্ড) । এই পাঁচটা শক্তিৰ প্ৰবাহতে প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে বিশ্ব চৰাচৰ পৰিবৰ্তন হৈ থাকে । প্ৰতিটো মুহূৰ্তই নতুন । প্ৰতিটো মুহূৰ্ততেই জীৱৰ মৃত্যু আৰু নৱজন্ম হয় ।\nপ্ৰায় ২৫০০ বছৰৰ পূৰ্বে গৌতম বুদ্ধই কৈ যোৱা এই কথাষাৰ বৰ্তমান বিজ্ঞানেও এক প্ৰকাৰে সত্য বুলি প্ৰমাণ কৰিছে । বিজ্ঞানে প্ৰমাণ কৰি দেখুৱাইছে যে প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে আমাৰ শৰীৰৰ বহু কোষৰ মৃত্যু হয় আৰু জন্মও হয় ।\nগোটেই বিশ্বব্ৰক্ষ্মাণ্ড প্ৰকৃততে এক অনন্ত শক্তিৰ প্ৰবাহ আৰু মানৱ জাতিও এই শক্তিৰেই এটা অংশ । বুদ্ধই কৈছিল -\n“তুমি কেৱল ‘তুমি' য়েই নহয়, তুমি এই ব্ৰক্ষ্মাণ্ডৰপৰা পৃথক নহয় ।'' বিজ্ঞানে এইটোও প্ৰমাণ কৰিছে যে শক্তিৰ মৃত্যু নহয় - শক্তিৰ ৰূপান্তৰহে ঘটে । মানুহো যিহেতু শক্তিৰেই প্ৰবাহ - মানুহৰো মৃত্যু নহয় - ৰূপান্তৰহে হয় । এই ৰূপান্তৰকে আমি পুনৰ্জন্ম বুলি কওঁ ।\n৩. বৌদ্ধ দৰ্শন বনাম সমাজ দৰ্শন\nধৰ্ম আৰু আধ্যাত্মিক দৰ্শনৰ মাজত পাৰ্থক্য নাই বুলি বহু লোকে ক'ব বিচাৰে । কিন্তু এই ধাৰণা শুদ্ধ যেন বোধগম্য নহয়। সাধাৰণতে একো একোটা সুন্দৰ দৰ্শনক ৰীতি-নীতিৰ সাজ-পোছাকেৰে ঢাকি ধৰ্মৰ নাম দিয়া যায়। ঈশ্বৰৰ অস্তিত্বক অস্বীকাৰ কৰা গৌতম বুদ্ধকো ভগৱান সাজি তেওঁ বাণী বা শিক্ষাসমূহক ধৰ্মৰ সাজ পিন্ধোৱা হৈছে । ফলত বৌদ্ধ দৰ্শনৰ বিস্তৃতি আধ্যাত্মিকতাৰ মাজতেই সীমাবদ্ধ হৈ আছে ।\nবুদ্ধই যদিও নিৰ্বাণ বা মুক্তিৰ কথা কৈছিল - কিন্তু ইয়াৰ বাবে ঘৰ , সংসাৰ সকলো পৰিত্যাগ কৰি সন্ন্যাসী হোৱাৰ কথা কোৱা নাছিল । নিৰ্বাণৰ ফলত স্বৰ্গলাভ , ভগৱানৰ লগত মিলন বা পৰমাত্মাৰ লগত আত্মাৰ মিলন হোৱাৰ দৰে ইতিবাচক সম্ভাৱনা বা আশাও দাঙি ধৰা নাছিল । তেওঁ মাত্ৰ চাৰিটা মহৎ কৰ্তব্যৰ প্ৰতি মানুহৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল । সেই কৰ্তব্যকেইটা হ'ল :\n৪. অন্যৰ দোষ-ত্ৰুটিৰ ওপৰত বিশেষ চকু নিদিয়া\nতেওঁ আৰু কৈছিল : ‘‘ তন্ত্ৰ মন্ত্ৰ , পূজা পাঠ বা ভগৱান বিশ্বাসেই ধৰ্ম নহয় । আচল ধৰ্ম বিচাৰি পোৱা যায় নৈতিকতা , সংযম , ত্যাগ, প্ৰেম , কৰুণা আৰু জীৱ সেৱাত ।''\nমানুহৰ দুখৰ কাৰণ সন্দৰ্ভত তেওঁ কৈছিল - ‘‘ ব্যক্তিকেন্দ্ৰিকতা আৰু লোভেই ব্যক্তি জীৱনৰ দুখৰ প্ৰধান কাৰণ । জনসাধাৰণৰ মনত সম্যক দৃষ্টি প্ৰতিষ্ঠিত নহ’লে অহংকাৰ আৰু স্বাৰ্থৰপৰা উৎপন্ন হোৱা নানা হিংসা , বিবাদ নকমিব আৰু জগতত কেতিয়াও শান্তি প্ৰতিষ্ঠিত নহ'ব । যদি প্ৰত্যেক ব্যক্তিয়ে কেৱল নিজৰ ঐশ্বৰ্য আৰু ক্ষমতা বঢ়াবৰ বাবে সংকল্প কৰে , তেনে তাৰদ্বাৰা নিজে আৰু সমাজৰ অন্যান্যসকলো সমানভাৱে ক্ষতিগ্ৰস্ত হ'বলৈ বাধ্য । মিছা কথা কোৱা , গালি দিয়া , অযথা চিঞৰ-বাখৰ কৰা ইত্যাদিৰপৰা সমাজত অশান্তি, কাজিয়া আৰু হিংসাৰ সৃষ্টি হয় । সেয়ে যিবোৰ কথাত পৰস্পৰৰ মাজত বন্ধুত্ব উৎপন্ন হয় - সেইধৰণৰ কথা , মিতভাষণ তথা সৎ আচৰণ কৰা সমীচীন ।'' বৌদ্ধ দৰ্শনত ইয়াকেই সম্যক বাণী বুলি জনা যায় । সম্যক বাণীৰ লগতে প্ৰতিজন ব্যক্তিক ‘‘সম্যক ব্যায়াম '' কৰিবলৈও তেওঁ দিহা দিছিল । শাৰীৰিক ব্যায়ামৰ লগত কোনো সম্পৰ্ক নাই যদিও এই সম্যক ব্যায়ামৰ উপকাৰিতা শাৰীৰিক ব্যায়ামতকৈ কোনোগুণে কম নহয় ।\nপ্ৰকৃততে ‘‘সম্যক ব্যায়াম '' হ'ল চাৰিটা মানসিক প্ৰযত্ন । সেইকেইটা হ'ল :\n১. যিবোৰ বেয়া চিন্তা মনলৈ আহিছে সেইবোৰক নাশ কৰা ।\n২. যিবোৰ বেয়া চিন্তা মনলৈ অহা নাই , সেইবোৰক মনলৈ আহিবলৈ অৱকাশ নিদিয়া।\n৩. যিবোৰ ভাল চিন্তা মনলৈ আহিছে সেইবোৰক বঢ়াই পৰিপূৰ্ণ কৰাৰ চেষ্টা কৰা ।\n৪. যিবোৰ ভাল চিন্তা মনত উৎপন্ন হোৱা নাই সেইবোৰক উৎপন্ন কৰা ।\nগৌতম বুদ্ধই মানৱ জাতিক নিজৰ মাজত থকা অপৰিসীম শক্তিৰ সৈতে চিনাকি কৰি দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল । জীৱৰ ৰোগ, মৃত্যু, দুখ , সুখ আদি এক এৰাব নোৱৰা সত্য । সেয়ে তেওঁ আমাক এই সত্যক স্বীকাৰ কৰি যিকোনো প্ৰতিকূল পৰিস্থিতিৰ লগত সিংহৰ দৰে সাহসেৰে যুঁজি যাবলৈ কৈছিল । নিজৰ লগতে আনৰো কল্যাণ আৰু সুখৰ বাবে চিন্তা কৰাটোৱেই প্ৰতিজন মানৱৰ উদ্দেশ্য হ'ব লাগে।\nএতিয়া আমাৰ এই আলোচনাত ধৰ্মৰ সাজ সোলোকাই কেৱল দৰ্শনৰ ৰূপত বুদ্ধৰ এই শিক্ষাসমূহৰ সামাজিক প্ৰয়োজনীয়তা বিচাৰ কৰি চোৱাৰ প্ৰয়াস কৰা হ'ব ।\nপৃথিৱীত বৰ্তমানলৈকে সৃষ্টি হোৱা সকলো আধুনিক সমাজ দৰ্শনৰে উদ্দেশ্য হ'ল এখন শ্ৰেণীবিহীন সমাজ সৃষ্টি কৰা। শোষণকাৰী, ভোগবাদীসকলক সমাজৰপৰা নিষ্কাষণ কৰা আৰু জাতি, ধম, বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সকলোৰে মাজত সমতাৰ সৃষ্টি কৰা। কিন্তু দুখজনকভাৱে কোনো এক নিৰ্দিষ্ট সমাজ দৰ্শনেই আজিলৈকে সমাজলৈ সমতা আনিব পৰা নাই । ভোগবাদী বা শোষক শ্ৰেণীয়ে নিতে নতুন ৰূপত আত্মপ্ৰকাশ কৰিয়েই আছে। সাম্যবাদ প্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা কৰা পৃথিৱীৰ বহুবোৰ দেশৰ সাধাৰণ লোকৰ দুৰ্গতিৰ কথা আজি সকলোৱে জানিব পাৰিছে। মানৱতাবাদক বিসৰ্জন দিয়া সমাজ দৰ্শনে সাম্যবাদ প্ৰতিষ্ঠা কৰাত কেতিয়াও সফল হ'ব পৰা নাই । সাম্যৰ সমাজ প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ গৈ মানৱতাবাদক বিসৰ্জন দিলে সেয়া অন্য এক শোষণহে হ'ব ।\nমানুহ মাত্ৰেই ভাল আৰু বেয়া প্ৰবৃত্তিৰ সমাহাৰ। ভাল প্ৰবৃত্তিবোৰ যিমানেই কাৰ্য ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োগ কৰিব, বেয়া প্ৰবৃত্তিবোৰ সিমানেই দুৰ্বল হৈ পৰিব । এই ভাল প্ৰবৃত্তিবোৰেই হ'ল মানৱতাবাদৰ মূল আধাৰ । বৌদ্ধ দৰ্শনে আমাক আমাৰ মাজত থকা ভাল প্ৰবৃত্তিবোৰক সততে প্ৰয়োগ আৰু বিকশিত কৰিবলৈ মানসিক শক্তি দিয়ে ।\nএয়া অনস্বীকাৰ্য যে মানুহৰ ভাল প্ৰবৃত্তিবোৰক বিকশিত কৰাৰ উদ্দেশ্যেই পৃথিৱীত ভিন ভিন ধৰ্মৰ সৃষ্টি হৈছিল। কিন্তু বিভিন্ন ৰীতি-নীতি , আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ প্ৰকোপত ধৰ্মসমূহৰ আচল উদ্দেশ্য অৱহেলিত হৈ পৰি থাকিল । ফলস্বৰূপে বহু সময়ত ধৰ্মই সমাজখন ঘুণীয়া কৰাহে দেখা গৈছে । বৌদ্ধ দৰ্শন যিহেতু ৰীতি-নীতি, ঈশ্বৰ বিশ্বাস , আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ আদিৰপৰা মুক্ত - সেয়ে ইয়াত ভাল প্ৰবৃত্তিসমূহ বিকশিত কৰাৰ পথ সহজতেই বিচাৰি পোৱা যায়।\nএতিয়া কথা হ'ল - মানৱতাবাদৰ সাধনা কৰিলেই এখন দেশৰ ৰাজনৈতিক , অৰ্থনৈতিক , সামাজিক সকলো সমস্যা শেষ হৈ যাব নেকি? দেশ এখনৰ প্ৰগতি , বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তি আদি সকলো মানৱতাবাদৰ সাধনা কৰিলেই উন্নত হ'বনে? মোৰ বিশ্বাস - নিশ্চয় হ'ব ।\nমানুহে যেতিয়া লোভ , মোহ , ঈষা, হিংসা আদি বেয়া প্ৰবৃত্তি ত্যাগ কৰি দয়া , ক্ষমা , সমমৰ্মিতা , সেৱা আদি ভাল মনোবৃত্তিৰে নিজৰ নিজৰ কাম কৰিবলৈ লয় - সমাজখনৰ প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰৰে কামবোৰ নিশ্চয় ভাল হ'ব । প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে যদি মানুহৰ ভাল কামৰ আধিপত্য থাকে - বেয়া কামৰ প্ৰভাৱ স্বাভাৱিকতে কমি যাব।\nবিচক্ষণ ৰাজনীতিবিদ, অৰ্থনীতিবিদ , শিক্ষাবিদ , বিজ্ঞানী সকলো মিলিও এখন সুন্দৰ আৰু সাম্যৰ সমাজ সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে, যদিহে তেওঁলোকৰ মাজত ভাল মানৱীয় প্ৰবৃত্তি নাথাকে । মানুহৰ জ্ঞান , বুদ্ধিমত্তা , বিচক্ষণতাই নিঃসন্দেহে সমাজলৈ প্ৰগতি কঢ়িয়াই আনিব পাৰিছে। মানুহৰ জীৱন যাত্ৰা সহজ আৰু আৰামদায়ক কৰিবও পাৰিছে । কিন্তু সমাজলৈ শান্তি আনিব পৰা নাই। হিংসা , সন্ত্ৰাস , ঘৃণা দূৰ কৰিব পৰা নাই । যিবোৰ দেশত হিংসা , সন্ত্ৰাস চলি আছে - সেইবোৰ দেশৰ প্ৰগতিও স্তব্ধ হৈ পৰি আছে । সৰ্বসাধাৰণ লোকৰ বিলাই-বিপত্তিৰ সীমা নোহোৱা হৈছে । সমাজলৈ শান্তি তেতিয়াহে আহিব - যেতিয়া সমাজৰ প্ৰতিজন লোকৰ মন শান্ত আৰু স্থিৰ হ'ব । শান্ত আৰু স্থিৰ মনেৰে কৰা কামৰ ফলাফল সদায় ভাল হয় । বুদ্ধ দৰ্শনে আমাৰ মন শান্ত আৰু স্থিৰ ৰাখিবলৈও দিহা দিয়ে । গতিকে বৌদ্ধ দৰ্শনক আমি কেৱল এক আধ্যাত্মিক বিকাশ সাধনৰ পথ হিচাপে নলৈ সামাজিক দৰ্শন হিচাপে অনুশীলন কৰিলে নিশ্চয় এখন সুন্দৰ আৰু উন্নত দেশ বা সমাজ এখন গঢ় দিব পাৰিম।\nবিষয় বৌদ্ধ দৰ্শন\n2 Comments : "গৌতম বুদ্ধ , বৌদ্ধ দৰ্শন আৰু কেতবোৰ প্ৰশ্ন-(অনুপমা বৰগোহাঁই)"\nঅতি সুন্দৰ লেখা। আপ্লুত হ'লোঁ। জটিল যেন লগা কথা কিছুমানো অতি সৰলতাৰে বিশ্লেষণ কৰা হৈছে। ব্যক্তিগত ত্ৰুটি-বিচ্যুতিৰ সংশোধনৰে, কল্যাণকামী চিন্তাৰ অনুশীলনৰে মানুহৰ মন, দেশ তথা জাতিৰ উত্তৰণ সাধন কৰায়েই প্ৰতিটো ধৰ্মৰ প্ৰকৃত দৰ্শন। স্বামী বিবেকানন্দই কোৱাৰ দৰে "Be good and do good.That is our religion."। এই কথাষাৰৰ তাৎপৰ্যও এইখিনিতে মন কৰিবলগীয়া।\nভাল লাগিল অনু বা 🙂 বৌদ্ধ দৰ্শনৰ বহু কথা নতুনকৈ বুজিলো 🙂