দ্বিধা নে দ্বন্দ্ব নে দায়বদ্ধতা (অনামিকা বৰুৱা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nদ্বিধা নে দ্বন্দ্ব নে দায়বদ্ধতা (অনামিকা বৰুৱা)\nNovember 14, 2012 March 10, 2021 1 Comment\nঅলপদিন আগতে ল’ৰাটোক ইমচ’নেলি ব্লেকমেইল কৰিছিলোঁ। তাৰ বাহিৰে আন উপায় নাছিল। কম্পিউটাৰত গেম খেলি আছিল সি। মোৰ হাত এখন তাৰ ফালে আগবঢ়াই দি তাক ক’লোঁ—”বাবা, এটা প্ৰমিজ কৰা।” উচপ্ খাই উঠিল সি। এনেও মোলৈ ভয় কৰে। ক’ত, কেতিয়া, কেনেকৈ তাক শলঠেকত পেলাওঁ তাৰ ঠিকনা নাই। সি কোনোপধ্যেই মোৰ হাতত তাৰ হাত নিদিয়ে। কি বা কৰিবলৈ দিওঁ তাক! নতুবা সি কৰি ভালপোৱা কোনটোবা নকৰিবলৈ কম! কৈছিলোঁ তাক—”মোকতো তুমি জানা। বিশ্বাসো কৰা। তোমাক কেতিয়াও এনেকুৱা একো কৰিবলৈ নকওঁ যিটো তুমি কৰিব নোৱাৰা!” থেৰোঁ-গেৰোঁ কৰি সি কোনোমতে তাৰ হাত থৈছিল মোৰ হাতত। তাৰ হাতখন ধৰি কৈছিলোঁ—\n: আজিৰপৰা পৰীক্ষা শেষ নোহোৱালৈ তুমি কম্পিউটাৰ চুব নোৱাৰা| চুলেই মোৰ মৃত্যু হ’ব|\nলগে লগেই সি চিঞৰি উঠিছিল—\n: মা, এনেকৈ কিয় কোৱা? ইমানদিন নেখেলাকৈ থাকিব পাৰি নেকি?\n: তাৰমানে তোমাক মোক নালাগে?\n: লাগে| তুমি নহ’লে কেনেকৈ হ’ব! সেইবুলি এইটো কিবা এটা কথা হ’ল নেকি?\n: তেতিয়াহ’লে তুমি নিজে ঠিক কৰা তোমাক কি লাগে| কেইদিনমানহে, তাকো পৰীক্ষা বুলি| মোৰ কাৰণে তুমি এইকণো কৰিব নোৱাৰা?\n: অ’কে অ’কে হ’ব| নুচুওঁ দিয়া কম্পিউটাৰ| অ’ মা, তেতিয়া তুমি মোক এটা গে’ম্ দিবা?\n: তুমি জানা মই কথা দি কথা কেতিয়াও নেপেলাওঁ|\n…তাক এনেকৈ বান্ধি মই কষ্ট পাইছিলোঁ যদিও বান্ধিবলৈ বাধ্য হৈছিলোঁ| কাৰণ সেই একেটাই-কিতাপ নপঢ়া| আৰু তাকে লৈ পুৱা-গধূলি, দিন-ৰাতি ঘৰখনত হুলস্থুল| দেউতাকে আন কিবা কৰক নকৰক পুৱা শুই উঠাৰ পৰা ৰাতি বিছনাত নপৰালৈকে তাক বকি থাকে ”নপঢ়ে” বুলি| আজিলৈকে দেউতাক হিচাপে কৰাৰ ভিতৰত তেওঁ সেই কামটোকে কৰিছে– তাক বকি থাকে| বকেহে হয়, কিন্তু বকাখিনি কিমান কামত আহিল তাক নাচায়| কোনোদিনে তাৰ বহী এখন মেলি চাই পোৱা নাই; তাক প্ৰশ্নোত্তৰ এটা কৰাত সহায় কৰি দি পোৱা নাই| সেই লৈ মই কিবা ক’লে কয়- মই পঢ়াৰ বিষয়ে একো নাজানো| এইবাৰ মই কোৱাৰ বাবে টিউচন ঠিক কৰি দিছে হয়| কিন্তু টিউচনত কি শিকাইছে, শিকোৱাখিনি সি আয়ত্ত কৰিব পৰিছে নে নাই তাক লৈ কোনোদিনে মূৰ ঘমোৱা নাই| তাক কোনোদিনে ফুৰাবলৈ নি পোৱা নাই| তাৰ মনৰ জগতখনৰ উমান লোৱা নাই| সময় নাই অসময় নাই মাত্ৰ হিচাপ উলিয়ায় কাৰ ল’ৰাই ক’ত পঢ়িছে! ইয়াক লৈ অভিযোগৰ অন্ত নাই– এনেকৈ কি হ’ব! টেবুলতে নবহে ই! মই কিবা কব খুজিলেই কয় তুমি কিয় আছা? তুমিতো পাৰা তাক চাব| নোচোৱা কেলে’? এইয়া এক অন্য প্ৰসংগ|\n…সন্দেহ নাই বাবাই প্ৰয়োজনতকৈ কম পঢ়ে| ময়ো জানো| ক্লাচ নাইনত পঢ়া ল’ৰা হিচাপে যিমানখিনি সময় অধ্যয়ন কৰিব লাগে সি নকৰে| তাৰ ধাণ্ডা কেবল মাত্ৰ কম্পিউটাৰত গেম খেলা| আৰু দেউতাকৰ এই কথাটোতে বিৰাট আপত্তি| যোৱা বছৰলৈকে ময়ে পঢ়াই আছিলোঁ তাক| টিউচন-চিউচন নাছিল| অফিচৰ পৰা গৈ ভাগৰ লাগে যদিও তাৰ কাৰণে সেইখিনি কষ্ট কৰি বেয়া নালাগে মোৰ| সিও কম নহয় মাকজনী ওচৰত বহি থকালৈকে ভালকৈ পঢ়ি থাকে| যেই মই ভাত ৰান্ধিবলৈ উঠি গ’লোঁ সিও বিস্কুট বিচাৰি পাকঘৰ পায়গৈ| বহুত চোকা নহয় মোৰ ল’ৰাটো| কিন্তু পঢ়োঁ বুলিলে পাৰে মাত্ৰ তাৰ পিছে পিছে লাগি থাকিব লাগে| যোৱা বছৰৰ পৰাই তাক অলপ অলপকৈ এৰি দিছিলোঁ মই| ইয়াৰ কাৰণ দুটা- প্ৰথম কাৰণ মোৰ মানুহজন| এই কাৰণটো আজি বিশ্লেষণ নকৰোঁ| কাৰণ ক’ব খোজা প্ৰসংগটো তাৰ লগত নিমিলে| দ্বিতীয় কাৰণটো বাবা নিজেই| লক্ষ্য কৰিছিলোঁ পঢ়া ক্ষেত্ৰত সি সম্পূৰ্ণৰূপে মোৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিবলৈ লৈছে| যিটো এজন ছাত্ৰ হিচাপে মুঠেই গ্ৰহণযোগ্য নহয়| অষ্টমমানত পঢ়া ল’ৰা এজনক যদি প্ৰথম দ্বিতীয় শ্ৰেণীত পঢ়া ল’ৰাৰ দৰে পঢ়ুৱাব লগা হয় তেন্তে সি নিজাকৈ কি শিকিব? নিজে একো নাজানি নুবুজি যদি ভাটৌ চৰাইৰ দৰে মুখস্থ মাতি পৰীক্ষাত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ পায়েই ই ভৱিষ্যতে তাক প্ৰকৃততে শিক্ষিত কৰি তুলিবনে? নালাগে সি টপাৰ হ’ব কিন্তু যিখিনি শিকিলে যিখিনি পঢ়িলে সেইখিনি যাতে তাৰ মনত ৰয় ভৱিষ্যতে তাৰ কামত আহে মই সেইটো বিচাৰিছিলোঁ| মই নিবিচাৰোঁ সি ৰবট হওক লাগে অলপ গাধাই হওক কিন্তু যোগ-বিয়োগ-পূৰণ-হৰণ অংক কৰাত সি নিজৰ মগজুৰ কচৰত্ কৰক| অসমীয়া-ইংৰাজী-হিন্দীৰ পাঠবোৰ পঢ়ি উঠি নিজেই তাৰ প্ৰশ্নোত্তৰ সম্পূৰ্ণ কৰক| ভুল হওক একো নাই শুধৰাই দিম, নম্বৰ কম পাওক কোনো কথা নাই, পাছৰ বছৰ বেছিকৈ পাব সেইবুলি হকে নহকে অনবৰতে তাক চিঞৰি থকাৰ পক্ষপাতী মই নহয়| এইবছৰ এৰি দিছিলো তাক নিজে নিজে পঢ়িবলৈ| টিউচন দিছিলো অংক, ইংৰাজী আৰু সমাজ অধ্যয়নত| এইবাৰৰ অংকবোৰ কৰিবলৈ মই সঁচাকৈ টান পাইছিলোঁ| আৰু ইংৰাজীখন জোঁটাই জোঁটাই পঢ়ি অসমীয়াত ভাঙনি কৰি পঢ়ি নিজে বুজি উঠি তাক পঢ়াবলৈ সিমান মানসিক প্ৰস্তুতি নাছিল মোৰ| কাৰণ আজিকালি অফিচৰ আহোঁতে মোৰ বহুত পলম হয়| ভাগৰো লাগে অলপ|\n…দেউতাকৰ যুক্তি ল’ৰাই দিনে ৰাতিয়ে সকলো বাদ দি মাত্ৰ পঢ়া টেবুলত বহক| মোৰ যুক্তি অলপ সময়েই পঢ়ক কিন্তু যিখিনি পঢ়ে মনপুতি পঢ়ক| আচলতে বাবাই নপঢ়াতকৈ মই তাক নপঢ়োৱাটোতহে এওঁৰ আপত্তি বেছি| তেওঁ মোক কিজানি মেচিন বুলি ভাবে! কোনোদিনে ক্ষয়-ক্ষতি নোহোৱা এটা আটক ধুনীয়া আজৱ মেচিন! তেওঁৰ দৰে সকলো সময়তে কামোৰি নাথকিলেও তাৰ প্ৰতিটো কৰ্মকাণ্ডই মোৰ নখ্-দৰ্পণত| কেতিয়া সি সঁচাকৈ পঢ়ে, তাৰ কিমানখিনি পঢ়া সম্পূৰ্ণ হ’ল, কিমানখিনি বাকী আছে সি নোকোৱাকৈয়ে গম পাওঁ মই| দেওবাৰৰ দিনটোত কানি-কাপোৰ ধুই ঘৰৰ কাম-বন সামৰি আজৰি হৈ আমি দুটা সদায়ে পঢ়িবলৈ বহোঁ| কেতিয়াবা ভাত খোৱাৰ আগতে; কেতিয়াবা ভাত খোৱাৰ পাছত| পঢ়িবলৈ পালেও মোৰ লগত বহিবলৈ পোৱাৰ কাৰণেই সি বৰ বিশেষ ওজৰ আপত্তি নকৰে| উভতি যুঁজে কেতিয়াবা নুযুঁজা নহয়; কিন্তু ক্ষন্তেক সময়ৰ বাবেহে| কাৰণ সি জানে মোৰ লগত ওজৰ আপত্তি কৰি লাভ নাই| ল’ৰা-ছোৱালী হ’ল বুলিয়েই অপত্য মৰমত অন্ধ হৈ উটি-ভাঁহি নাযাওঁ মই| খোৱা পাতৰ পৰা মাছ-মাংস খুৱাই দি ইহঁতক মৰম নেদেখুৱাওঁ| লাগ বুলিলেই যিহকে লাগে তাকে আনিও নিদিওঁ| যিটো সিহঁতৰ প্ৰয়োজন হয় সেইটো মই নিজেই চাই-মেলি আনি দিওঁ| দেউতাকৰ তুলনাত মই বেছিকৈ শাসন কৰোঁ চাগে ইহঁতক| তথাপিও মই নহ’লে এক মূহুৰ্ত নচলে ইহঁতৰ| সিহঁতৰ প্ৰয়োজনত মোকেই বিচাৰে| মই সন্মতি নিদিয়ালৈকে যিকোনো এটা কাম কৰিবলৈ সাহস নকৰে| বাবাৰ বিশ্বাস তাৰ মাকজনী পৃথিৱীৰ বেষ্ট মাক| বেষ্ট নহ’লেও তাক বুজি পাওঁ মই| সি নোকোৱাকৈয়ে তাৰ মনৰ খবৰবোৰ গম পাওঁ| কেতিয়াবা চুৰ কৰি ধৰা পৰি সি কয় মা তোমাক কিন্তু মানিব লাগিব| তুমি চব কথা কেনেকৈ গম পোৱা? সৰৱজান নেকি তুমি? প্ৰিয় বান্ধৱী মই তাৰ| তাৰ সকলো অনুভৱ ভগাওঁ মই| সময় উলিয়াই বহুত কথা পাতোঁ আমি| গুণগুণকৈ কৈ যায় সি তাৰ মনৰ কথাবোৰ| কেতিয়াবা তাৰ সপোনবোৰৰ প্ৰশ্ৰয় বিচাৰি সি মোৰ মুখলৈ চায়| নতুন কিবা এটা কৰিলেই খৰধৰকৈ আহি মোক কয়| দেউতাকে বেছিকৈ তৰ্ক-বিতৰ্ক কৰিলে সি অসহায় হৈ মোৰ মুখলৈ চায়| দেউতাকে বকি থকা সময়ত প্ৰশ্ৰয় নিদিওঁ তাক| কিন্তু পাছত বুজাই কওঁ কিয় দেউতাকে তাক তেনেকৈ কব লগীয়া হ’ল| তাৰ ভুল ক’ত হ’ল|\n…আজিৰ যুগত ভালকৈ পঢ়া-শুনা নকৰিলে, পৰীক্ষাত ভাল ফলাফল নাপালে উঠি অহা তৰুণ-তৰুণীৰ যে ভৱিষ্যত অন্ধকাৰ তাক অস্বীকাৰ কৰাৰ উপায় নাই| অপ্ৰয়োজনীয় প্ৰতিযোগিতাৰ দৌৰত অনিচ্ছাসত্বেও ভাগ লবলৈ বাধ্য| কিন্তু এই প্ৰতিযোগিতাই কি দিছে? মোৰেই ল’ৰা-ছোৱালী দুটাক মই কি দিছোঁ? দি দিব পাৰিছোঁ? সিহঁত দুটাৰ ভৱিষ্যত সুৰক্ষাৰ নামত এটা উন্নত জীৱনৰ সন্ধানত আমি দুয়োজনে চাকৰি কৰিছোঁ| পুৱাতেই ওলায় যাওঁ, আবেলি আহি সোমাওঁ| ইহঁত দুটাক কিমানকণ সময় পাওঁ? যিকণ সময় পাওঁ তাৰে সিংহভাগ দেখোন পঢ় পঢ় কৰোঁতেই যায়| ইহঁতৰ শৈশৱ-কৈশোৰ বন্দী কৰি পেলাইছোঁ আধুনিকতাৰ নামত| জীৱন গঢ়াৰ নামত| ভৱিষ্যতৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ নামত| নিৰ্মমভাবে মোহাৰি পেলাইছো সিহঁতৰ হাঁহিবোৰ| অযুক্তিকৰ অকাৰণ বিৰক্তিৰে পুতি পেলাইছো সিহঁতৰ আলসুৱা মনবোৰ| ৰাতিপুৱা ৮টাতেই পিঠি এবোজা বোজা লৈ স্কুললৈ ওলায় গৈ আবেলি চাৰিটাত ঘৰলৈ উভতে| স্কুলৰ পৰা অহাৰ পাছত যি অলপ মুকলি সময় তাতো বাধ্যবাধকতা| টিউচনৰ বান্ধোন| ইহঁতৰ বাবে শৈশৱ-কৈশোৰ উপভোগ কৰাৰ আহিলা হ’ল টি.ভি চোৱা, কম্পিউটাৰত গেম খেলা, কেতিয়াবা এদিন ওলায় গৈ চিপ্‌চ খোৱা-চক’লেট খোৱা, মন গ’লে এখন কমিক্‌চ পঢ়া, তাকো নহ’লে এনেয়ে এপাক চাইকেল চলোৱা(ল’ৰাটোৰ ক্ষেত্ৰত), লগৰ কোনোবা এটা আহিলে অলপ ল’ৰা-ধপৰা কৰা| দেওবাৰ বুলি যি এদিন বন্ধ পায় তাকো আৰ্ট স্কুল, গিটাৰ স্কুল, দবাখেলাৰ স্কুললৈ গৈ বন্ধ দিনটোৰ সদ্‌ব্যৱহাৰ কৰা ইত্যাদি ইত্যাদি| ইহঁতক দেখি দুখত বুকু ফাটি যায় মোৰ| বেবিলনৰ ওলমা বাগানৰ দৰে দেখাই-শুনাই ধুনীয়া এটা সপোন দেখুৱাইছোঁ ঠিকেই কিন্তু তাৰ বাবে সঁজাৰ চৰাইৰ দৰে বন্দী কৰি নিষ্ঠুৰভাবে কাঢ়ি নিছো সিহঁতৰ ইস্পিত সোণোৱালী শৈশৱ| ইহঁতৰ ঠাইত নিজক বহুৱাই চাওঁ| কেনে আছিল মোৰ শৈশৱ???\n…জীৱন দিবলৈ গৈ জীৱনৰ পৰা বিছিন্ন কৰি আনিছো সিহঁতক| মোৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে নাজানে গাঁৱৰ বোকা-পানীৰ গোন্ধ ল’ব! সিহঁতে নাজানে ভূঁই ৰুবলে গ’লে কেনে লাগে, ধান ধাবলে গ’লে কেনে লাগে, ধানৰ নৰাই কাটিলে হাত-ভৰিৰ চেক্‌চেকনি কেনে লাগে| সিহঁতে কোনোদিনে উপলব্ধি কৰি নাইপোৱা ধানৰ লেচেৰি বুটলাৰ আনন্দ, পথাৰত চেচু খন্দাৰ আনন্দ, বিল-পুখুৰী সিঁচি মাছ ধৰাৰ আনন্দ, নৈ-পুখুৰীত জোবোৰা মাৰি গা ধুৱাৰ আনন্দ, মাঘৰ বিহুত ৰাজহুৱা ভোজ খোৱাৰ আনন্দ, ভোজ খাবলৈ আনৰ বাৰীৰ পৰা শাক-পাচলি আৰু গঁৰালৰ পৰা হাঁহ-কুকুৰা চুৰ কৰাৰ আনন্দ, বহাগ বিহুত ঘৰে ঘৰে বিহু মাৰিবলৈ গৈ চাহ-পিঠাৰ জুতি লৈ ঘৰত ৰাতি ভাত খাব নোৱাৰাৰ আনন্দ, দূৰৈত বিহু মাৰিবলৈ গৈ ৰাতি বৰষুণত তিতাৰ আনন্দ, আৰ বাৰীত তাৰ বাৰীত সোমায় লেটেকু-পনিয়ল-বগৰী পাৰি খোৱাৰ আনন্দ, ফাগুণত চিলা উৰুৱাৰ আনন্দ, বৰশীৰে মাছ ধৰাৰ আনন্দ, ৰবাব টেঙাৰে ফুটবল খেলাৰ আনন্দ, পথাৰত ৰুৱাৰ দিনত জলপান খোৱা আৰু ধান দোৱাৰ দিনত লাইশাক ভজা, শুকতি মাছেৰে ভাত খোৱাৰ আনন্দ…আৰু কিমান কম! মাঘৰ বিহুত একেলগে ভোজভাত খাই পোৱা নাই, গৰু বিহুত নদীলৈ গৈ গৰুক গা ধুৱাই পোৱা নাই মোৰ ল’ৰা ছোৱালীয়ে!!!\n…দেউতাৰ চাকৰিৰ খাতিৰতে বিভিন্ন ঠাই ভ্ৰমি ফুৰিছিলোঁ যদিও নিভাঁজ গ্ৰাম্য জীৱনৰ সোৱাদ লোৱাৰ পৰা বঞ্চিত হোৱা নাছিলোঁ| সৰু নিচাদেউৰ ছোৱালী মিনু মোৰ সৈতে একে বয়সৰ আছিল| মামাহঁতৰ ঘৰলৈ গ’লেই আমি দুইজনীয়ে পিন্‌পিনাই ঘূৰি ফুৰোঁ| বাধা দিওঁতা কোনো নাই| কচু-ঢেকীয়া বুটলোঁ| ঘৰত খৰি নাথাকিলে বাঁহৰ আগ শুকান গছৰ ঠানি বিচাৰি ফুৰোঁ| সেই চেগতে যাৰে তাৰে বাৰী লুংলুঙাই ফুৰোঁ| বছৰেকীয়া পৰীক্ষা শেষ হ’লেই মাৰ লগত আমি লাহোৱাললৈ যাওঁ এনাইৰ ঘৰলৈ| ধান দোৱাৰ দিনত আমি সৰুকেইজনীয়ে ধান দাবলৈ নাযাওঁ| যাওঁ পথাৰত ভাত খাবলৈ আৰু চেচু খান্দিবলৈ| মিনুৱে দুডাল হোলাং (ফলা বাঁহৰ টুকুৰাৰে আগতো জোঙা কৰি লোৱা আমাৰ চেচু খন্দাৰ সঁজুলি) তৈয়াৰ কৰি থৈ দিয়ে| চেচু খান্দি খান্দি এসোপামান হ’লে ঘৰলৈ গুচি আহোঁ| আহি টিউবেলৰ পানীত ভালকৈ হাত-ভৰি ধোৱাৰ লগতে চেচুবোৰো ধোওঁ| তাৰপাছত মিঠাতেল হাত-ভৰিত সানি চেচুবোৰ সকলোৰে সৈতে ভগাই খাওঁ| সন্ধ্যা নমাৰ লগে লগে মামীয়ে বিস্কুতৰ লগত ৰঙা চাহ দিয়ে| অলপ অলপ আন্ধাৰ হোৱাৰ লগে লগে জেওৰাত বগা কাপোৰ এখন মেলি দি ওচৰত কেৰাচিন তেলৰ চাকি এটা জ্বলাই লৈ দুডাল শুকান বাহেঁৰে টুকুৰিয়াই টুকুৰিয়াই চাক্‌চন মাতোঁ| এই কামটো সদায় নকৰোঁ| আকাশত জোন নাথাকিলেহে কৰোঁ| আকাশত জোন থাকিলে ডাঙৰ নিচাদেউহঁতৰ চোতালত বহোঁ| ডাঙৰ নিচাদেউ সাধু কথাৰ ভঁৰাল| ক’ত ৰকমৰ যে সাধু কয়! বেছিভাগ ভূতৰ সাধু| কাণঢপলা, বুকুত চকু লগা, হাতৰ তলুৱাত ফুটা থকা, ভৰি দুটা উভতি থকা, পৰুৱাই পোৱা, আঁহতৰ তলৰ ভূত, বাঁহ গছৰ তলৰ ভূত মুঠৰ ওপৰত সাধুৰ শেষ নাই| ভূতৰ সাধু শুনি আমি পোৱালিবোৰ ভয়ত তাপ মাৰোঁ| গাটো লৰচৰ কৰিবলৈকো ভয়| এপাদেৱে ভাত খাবলৈ মাতিলে ইটোৱে-সিটোৰ হাতত ধৰাধৰিকৈ যাওঁ| আনকি সৰুপানী চুবলৈ গ’লেও আটাইকেইটা শাৰী পাতিহে যাওঁ| ৰাতি ভয়তে মাত নোলোৱাকেইটাৰ দিন হোৱাৰ লগেই লগেই ৰূপ সলনি হৈ যায়| চাহ খাই ৰাতিপুৱাৰ ভাতকেইটা পেটত পৰাৰ লগে লগেই গোটেইবোৰ যেনি তেনি পিয়াপি পি নোহোৱা হৈ যাওঁ| তাত শাসন কৰোঁতা কোনো নাই| একমাত্ৰ মাক অলপ ভয় লাগে| মই বুলিয়েই নহয় মালৈ সকলোৱে ভয় কৰে| সৰু এপাদেৱেতো বাঘ দেখা দি দেখে| মাঘ বিহুৰ ক’ত যে কাহিনী আছে! ধন মামাৰ মামীজনীৰ হাতখন অলপ টান| ইমান ডাঙৰ বাৰীখনত শাক-পাছলিয়ে উভৈনদীকৈ থাকিলেও দিবলৈ টান পায়| সেয়ে এবাৰ অনুপ কাহঁতে খঙতে কৰিলে কি ৰাতি ভোজ-ভাত খাই আজৰি হৈ সকলোবোৰ শুই যেতিয়া নিঃপালি দিলে ধন মামাহঁতৰ বাৰীৰ পৰা লাইশাক-ফুলকবি-বন্ধাকবি-ধনীয়া যেয়ে যি পাৰে তুলি নি গাঁৱৰ প্ৰত্যেক ঘৰৰে দুৱাৰমুখত এসাঁজ খাবৰ জোখাৰে পাছলি থৈ দিছিল| পুৱা উঠি দুৱাৰ মেলিয়েই দুৱাৰ মুখত পাছলি দেখি সকলো অবাক হৈছিল| পাছত অৱশ্যে কথাটো সকলোৱে গম পাইছিল| ধন মামাহঁতেও কাকো দোষাৰূপ কৰা নাছিল| বহাগ বিহুত গছৰ তলত বিহু মাৰিবলৈ যোৱাৰ আনন্দই সুকীয়া আছিল| আমি সৰুবোৰে স্কাৰ্ট-ফ্ৰক পিন্ধি বিহুৰ ঢাপত উঠিব পাৰিছিলোঁ যদিও পুষ্পিতা হোৱাকেইজনীয়ে মেখেলা-চাদৰ পিন্ধি যোৱাটো বাধ্যতামূলক আছিল| নিয়ম হেনো| আমাৰ গাভৰুৰ ঢাপত ডেকা ল’ৰা উঠিব নোৱাৰিছিল| ডেকাবোৰে ওচৰৰে আন এটা ঢাপৰ পৰাই কেতিয়াবা জোৰা নাম গাই ছোৱালীবোৰৰ লগত প্ৰতিযোগিতাত নামিছিল| লাহোৱালৰ বিহুনামৰ এক অন্য মাধুৰ্য আছে| সাতদিনলৈকে গছৰ তলত বিহুমৰাটো বাধ্যতামূলক আছিল| সেই কেইদিনত ঢাপত এজনী হ’লেও ছোৱালী উঠি নাম এষাৰ গাই এগছি বন্তি জ্ব্লাব লাগিছিল| সাতদিনৰ পাছত বিহু উৰুৱাইছিলোঁ| গাঁৱে গাঁৱে হুঁচৰি গোৱাৰ সুযোগো পাইছিলোঁ| ৰাতি চাইকেলত উঠি দূৰলৈ হুঁচৰি গাবলৈ যাওঁ| মাৰ পাটৰ ৰিহাখন শাৰী কৰি পিন্ধাৰ বয়সৰ পৰাই মই বিহু নাচিছোঁ| ডুমডুমাত থাকোঁতে আমাৰ সৰু হুঁচৰি দলটোৰ নাচনীকেইজনীৰ মেখেলা-চাদৰ পিন্ধোৱাৰ দায়িত্ব আছিল মাৰ আৰু ল’ৰাহঁতক চুৰিয়া পিন্ধোৱাৰ দায়িত্ব আছিল দেউতাৰ| ভাদ-মাহত, কালি পূজাত ভাওনা উপভোগ কৰাৰ আমেজৰ কথা আৰু কি কম! ভাওনাৰ লগততো দেধাৰ স্মৃতি জড়িত হৈ আছে| এবাৰ কোনোবা এখন ভাওনাত ৰাক্ষসে কৰা টনা-আঁজোৰাত কোনোবা সুন্দৰীৰ চুলি খুলি পৰিছিল| সেই লৈ কি যে অৱস্থা হৈছিল!!!\n…কঠীয়া তুলিবলৈ শিকিছিলো শিৱসাগৰলৈ গৈ| তেতিয়া প্ৰাথমিক বিদ্যালয়তে আছিলো চাগে! মাজনী বা আৰু পুতু বাক কঠীয়া তুলি থকা দেখি মোৰো তুলিবলৈ মন গ’ল| চুচুক-চামাককৈ গৈ ক’লো ময়ো কঠীয়া তুলিম| মোক দেখি দুয়োজনীয়ে হাঁহিলে| ক’লে-পাৰিবি জানো? নেলাগে যা বোকা লাগিব তোৰ গাত| নাই মই তুলিমেই| সিহঁতক চাই চাই এবাৰ একোচা কঠীয়া তুলি লৈ ভৰিটো দাঙি কোবাবলৈ লওঁতেই কঠীয়া হাতৰ পৰা ছিঙি গৈ ক’ৰবাত পৰিলগৈ| মোৰ অৱস্থা দেখি সিহঁতে আকৌ হাঁহিলে| পুতু বাই শিকাই দিলে এনেকৈ অলপ ওচৰত ধৰ আৰু এনেকৈ ভৰিত এচাৰি দিবি| প্ৰথমে কম কমকৈ ল| তই নাজান নহয়| আৰু এইখিনিত মাটি অলপ বেছিকৈ আহে পানীত ভালকৈ জুবুৰিয়াই লবি বুজিছ| আগ্ৰহেৰে সিহঁত দুইজনীৰ লগত কঠীয়া তুলিছিলোঁ| অভ্যস্ত হৈ পৰিছিলোঁ| ভাল লাগিছিল| শালি ধানৰ কঠীয়া আছিল সেইবোৰ| পাছত অলপ ডাঙৰ হৈ লাহোৱালত আহু ধানৰ কঠীয়া তুলিবলৈ শিকিছিলোঁ| কি ধানৰ কঠীয়া এবিধ তুলিছিলোঁ জানো মনত নাই| ছুটি ছুটি| ভৰিত মাৰিব নোৱাৰি| সেইবাৰ আমাৰ ঘৰত মানে ককাৰ ঘৰত প্ৰথম ভূঁই ৰোৱাৰ দিনা ময়ো পথাৰত নামি ৰুবলৈ গৈছিলোঁ| কোনোমতে হিচাপ কৰি কৰি তিনিডাল চাৰিডাল কঠীয়া গোঁজ মাৰি ৰুই গৈছিলো| আঙুলি পিছল নেখায়| কঠীয়া বোলাব নাজানো| মোক দেখিয়েই পথাৰত নামিবলৈ টান পোৱা কৃষ্ণ দাইদ’ৰ সৰু ছোৱালী তুতুমণিও পথাৰত নামিছিল| পাছে বেছি সময় ভূঁই ৰুবলৈ নাপালো| মোৰ ভৰিত জোক এটা লগাত ভয়তে চিঞৰি বাখৰি হুলস্থুল কৰি দৌৰাদৌৰি কৰাত যিখিনি ৰুইছিলোঁ সেইখিনিও উভাল খাই গ’ল| কোনে মোৰ জোক এৰুৱাই দিছিল মনত নাই| জোকৰ ভয়ত আৰু পথাৰত নমাৰ সাহস নহ’ল| পুখুৰীলৈ আহি গা ধুইছিলোঁ| পুখুৰীত গা ধোৱাটো এটা সমস্যা| বিৰাট দ’ পুখুৰীটো| সঁচা-মিছা নাজানো দীপ দাই কয় তিনিডাল বাঁহ কাটি জোৰা দি পুখুৰীটোত জুবুৰিয়াই দিলেও হেনো ডুব যাব| সাঁতুৰিবতো নাজানো| পুখুৰীত পৰি মৰাৰ ভয়ত পানী তুলিবলৈ সাজি দিয়া বাঁহৰ চাংখনতে বহি বহি গা ধোওঁ| খুঁটা এটাত জোৰকৈ ধৰি কোনোমতে এবাৰ দুবাৰ পানীত জোবোৰা মাৰোঁ| গাঁৱৰ এটা কথা মোৰ ভাল লাগিছিল প্ৰথম ভূঁই ৰোৱাৰ দিনা সৰহভাগ মানুহেই আহি সহায়-সহযোগ আগবঢ়াইছিল| এনেকৈ সহায় কৰাতো হেনো পৰম্পৰা| এতিয়া এই পৰম্পৰা আছে নে নাই নাজানো| বহুত বছৰ হ’ল মই শিৱসাগৰলৈ নোযোৱাৰ| লাহোৱালতো সেই গছতলৰ ঢাপটো নাই| তাৰ কোনো চিনচাবেই নাই এতিয়া তাত| শিৱসাগৰত থকাকেইদিন তুতুমণিৰ লগত কলঠৰুৱাৰ কঠ লৈ তাইৰ স্কুললৈ যাওঁ ধাইআলিলৈ| মাটিত কঠ পাৰি বহোঁ| এই কথাটোত মই বৰ ৰস পাইছিলোঁ| ঘৰলৈ আহিলে বৰ আইতাই ৰন্ধা ভাত খাওঁ| বৰ আইতাই যিয়ে ৰান্ধক খাবলৈ বৰ সোৱাদ হয়| আমি চহৰত খাবলৈ নাপাওঁ বুলিয়েই বৰ আইতাই মাতি মাতি ইটো-সিটো খাবলৈ দি থাকে| সান্দহ, হুৰুম, ভজা পিঠাগুৰি…| ইফালে পেটত নাটে| বৰ আইতাক দেখিলেই মই ভয়ত পলাওঁ| এনেও মই আমাৰ ঘৰত বেছি সময় নাথাকিছিলোঁ খুৰীদেউৰ কাৰণে| খুৰীদেৱে কথাই কথাই তুতুমণিক মোৰ লগত তুলনা কৰে| তুতুমণি মোৰ কাণ সমনীয়া| পঢ়াত তাই চোকা নে মই চোকা এই লৈ খুৰীদেৱে অনবৰতে প্ৰশ্ন সুধি থকাৰ কাৰণে মই ৰাজেন বৰদেউতাহঁতৰ ঘৰলৈ গুচি যাওঁ| ৰাজেন বৰদেউতাৰ ভনীয়েক(নামটো পাহৰিলো) পেহীৰ লগতহে মোৰ আচল দিয়া-লোৱা| মোৰ প্ৰতিটো কথাৰ উত্তৰ পেহীৰ ওচৰত পাওঁ| পেহীয়ে মোৰ সকলো আব্দাৰ পূৰা কৰে| কেতিয়াবা ৰাতি তেওঁলোকৰ ঘৰতেই থাকি যাওঁ| আমাৰ ঘৰৰ পৰা পেহীৰ ঘৰলৈ গ’লে পানী বঢ়াৰ দিনত পথাৰৰ মাজত জুইৰ আগ দেখোঁ| সেইয়া হেনো ধনগুলৈ| ধনগুলৈৰ বিভিন্ন কাহিনী শুনো| ভয় লাগে| কেতিয়াবা জাৰকালি মাজু বৰ দেউতাই আটাইকেইটাকে মাতি আনি জুইৰ কাষত বহুৱাই লয়| জুইত আলু পুৰিবলৈ দি সাধু কয়| মাজু বৰদেউতাৰ এটা বিশেষ সাধু টুনি চৰাইৰ ধান কঢ়িওৱা যিটো কাহানিও অন্ত নপৰিল| সাধুটো ৰস লগাকৈ আৰম্ভ কৰি অলপ সময়ৰ পাছত মনে মনে থাকে| আমি ভাবো পাছৰখিনি ক’ব| ৰৈ থাকো শুনিবলৈ| আমনি লাগি তাৰপাছত বুলি সুধিলে কয়—হেৰ’ টুনি চৰায়ে ধান আনিয়েই আছে ৰ’| এখন পথাৰৰ ধান আনিবলৈ কিমান সময় লাগিব তহঁতেই অলপ ভাবি চা! মাজু দেউতাক অভিযোগ কৰোঁ সদায় সদায় ঠগে এনেকৈ! আবেলি আবেলি ককাই বৰকাঁহ বজায় নামপ্ৰসংগ গায়| আমি সৰুকেইটাই দুহাত জুৰি ককাৰ লগত ঘৰৰ নামঘৰত বহোঁ| চকু মুদি প্ৰাৰ্থনা গাওঁ| পদূলি মুখত থিয় দি শিৱদৌলৰ চুড়াটো চাওঁ| গাঁৱৰ নিৰিবিলি আনন্দত বুৰ যাওঁ| আমাৰ থকা ঠাইলৈ উভতি অহাৰ দুদিনমান আগৰ পৰাই বৰদেউতাই মাক কয় ভঁৰালত গুটি ধান আছেই| আৰু কি কি নিব খোজা নিজে যা-যোগাৰ কৰি লোৱা| মই মিলিকক কৈ ধান কুটাই দিম| মায়ে নালাগে বুলি ক’লেও বৰদেউতাই মানুহ মাতি আনি নিজেই বাচত চাউলৰ বস্তা তুলি দিয়ে|\n…বয়স বাঢ়ি আহিছিলো যদিও ধেমালিবোৰে লগ এৰা দিয়া নাছিল| লাহোৱালত থাকোতে পূজাত বাগানবোৰত দেখুওৱা ডাঙৰ পৰ্দাৰ চিনেমা চাবলৈ আমি জাকপাতি গৈছিলোঁ| তেনেকৈ একেলগে দুখন তিনিখন চিনেমা চাই ৰাতি পুৱাই দিছিলোঁ| তালাপলৈ আহিও এই বাগানত চিনেমা চোৱাৰ আনন্দ উপভোগ কৰিছিলোঁ| আমাৰ ঘৰৰ ওচৰেৰে বৈ যোৱা পানীৰ সৰু সুঁতিটোত গা ধুইছিলোঁ| কাপোৰ ধুইছিলোঁ| বালি খুচৰি খুচৰি বতিয়া মাছ ধৰিছিলোঁ| ধলাৰ আহোম গাঁৱলৈ গৈ গোঁহাই মামাহঁতৰ লগত বিহুৰ অনুশীলন কৰিছিলোঁ| আহোম গাঁৱৰ মুকলি বিহুজোৰাই প্ৰায়ে প্ৰথম পুৰস্কাৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল| তাতেই মই ভীম বুঢ়া গোঁহাইক পাইছিলোঁ| ডাঙৰীত হোৱা বিহুৱতী প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ বিচাৰক আছিল| গোঁহাই মামাহঁতৰ ঘৰলৈ গ’লে ভীম বুঢ়াহোঁহাইৰ পদূলি পালেই সাৱধান হৈ যাওঁ| তেওঁৰ ঘৰলৈ সাধাৰণতে গাঁৱৰ মানুহ নাযায়| গ’লেও সতকাই এৰা খাই আহিব নোৱাৰে| তেতিয়াই শুনামতে বিভিন্ন দিশত তেওঁৰ ইমান দখল আছিল যে মানুহে তেওঁৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিব নোৱাৰিহে ভয়ত পলাইছিল| নানা ৰকমৰ ফুলেৰে তেওঁ বাৰীখন ভৰি আছিল| পদূলি মুখখন সদায় সাৰি-পুচি ইমান পৰিষ্কাৰ কৈ ৰাখিছিল যে তেওঁৰ ঘৰৰ সন্মুখ পালেই গম পাই যাওঁ| তালাপত অনুষ্ঠিত হোৱা বিভিন্ন অনুস্থান সমূহত ভাগ লৈছিলো| ছাত্ৰ সন্থাৰ মিটিং কৰিছিলোঁ, প্ৰদীপ দাহঁতৰ লগত নাটক, সংগীতালক্ষ কৰিছিলো| গাঁৱে গাঁৱে গৈ সুৰ বাহিনীৰ কাৰ্যক্ৰমত অংশগ্ৰহণ কৰিছিলোঁ| কলেজ পোৱাৰ পাছতো নাটক কৰিছিলোঁ| ৰাজীৱক দম দি একেদিনাই নাটক লিখাইছিলোঁ| ৰাজীৱহঁতে নিজেই ঠিক কৰিছিল কলেজ উইকত নাটক কৰিম বুলি| মোক সুধিলে তুমি আমাৰ লগত কৰিবা নেকি বুলি| কৰিম বুলি ক’লোঁ| কিন্তু তাৰ পাছত নাটকৰ দেখা দেখি নাই| কথা আছিল ৰাজীৱে এখন নতুন নাটক লিখিব আৰু সেইখনেই মঞ্চস্থ কৰিব| আজি লিখিম কালি লিখিম কৰি থাকোঁতে কলেজ উইকলৈ আৰু মাত্ৰ পাঁচদিন আছে| নাটকৰ উম-ঘাম নাই| এদিন ৰাজীৱক জোৰ কৰিয়েই বয়জ হোষ্টেললৈ লৈ গ’লোঁ| তাক হেঁচা মাৰি বহুৱাই ক’লোঁ তুমি লিখা মই কপি কৰিম| জিন্তু-পোপিয়ে মোক চকুৰে ইঙ্গিত দিছে তাক যেন কোনোপধ্যেই এৰি নিদিওঁ| মূৰে কপালে হাত দি বহি আছে ৰাজীৱ| ময়ো বহি আছো আজি লিখিবই লাগিব বুলি| বেচেৰাই যুঁজি যুঁজি দুপেজমান কিবা লিখিলে| কিন্তু এনেকৈ জানো নাটক লিখিব পাৰি? মোক ক’লে অ’ই চা আজি ৰাতিয়ে ফাইনেল লিখিম| এতিয়া মোক এৰি দে প্লিজ| এনেকৈ মূৰৰ পৰা একো নোলায়| একদম গড্ প্ৰমিজ| কাইলৈ আমি ৰিহাৰ্চেল কৰিমেই তোক কথা দিলোঁ| তাৰ অৱস্থা দেখি মোৰ হাঁহি উঠিছিল যদিও আকৌ তাকহে দম দি ক’লোঁ কাইলৈ যদি নাটক নাপাওঁ তোমাক কেঁচাই খাম| পাছদিনা নাটক লিখাই নহয় প্ৰত্যেকৰে হাতে হাতে একোটাকৈ কপি পৰিছিল| আমাৰ নাটকৰ পাণ্ডুলিপিও জমা দিয়া হৈ গৈছিল| সেইবাৰ আমাৰ নাটকে শ্ৰেষ্ঠ নাটক, শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক, শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী আৰু শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ সন্মান লাভ কৰিছিল| কেণ্টিনত পাৰ্টি খাইছিলোঁ আমি ফূৰ্তিতে| এই নাটকখনেই ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ যুৱ মহোৎসৱত অংহগ্ৰহণ কৰাৰ নিমন্ত্ৰণ লাভ কৰিছিল| মই যাবলৈ পোৱা নাছিলোঁ ব্যক্তিগত অসুবিধাৰ কাৰণে| সেইয়া এক অন্য কাহিনী| পাছত শুনিছিলো মই অভিনয় নকৰাৰ কাৰণেই আমাৰ নাটকখনে পুৰস্কাৰ নাপালে| বেয়া লাগিছিলো মোৰ তেতিয়া|\n…এক সহজ গতিৰে পাৰ হৈ গৈছিল আমাৰ জীৱন| কিন্তু ইহঁতৰ! ইহঁতৰ ঠাইত নিজক বহুৱাই চালে পৰ্বতৰ টিঙৰ পৰা কোনোবাই বগৰাই দিয়া যেন পাওঁ| কোনো চাঞ্চল্য নাই, কোনো উদ্যম নাই, কোনো আমেজ নাই, কোনো তৰংগ নাই, কোনো শিহৰণ নাই, কোনো উৎসাহ নাই, কোনো হেঁপাহো নাই| এক নিঃসাৰ-নিস্তেজ জীৱন| গতানুগতিক দিনপঞ্জী| সেই একেই স্কুল, হোমৱৰ্ক, টি.ভি, ভিডিঅ’ গেম, কম্পিটাৰত গেম খেলা, মন গলে দুই এখন কমিক্‌চ পঢ়া| এনেকৈ ল’ৰাই পঢ়িব কেনেকৈ? নিজকে সুধোঁ মই! মই নিজেও বেছি সময় নপঢ়িছিলোঁ| একেৰাহে বেছি সময় কিতাপ পঢ়াৰ ধৈৰ্য নাছিল মোৰ| কিন্তু কৰিম বুলি ভবা বা ঠিক কৰি লোৱাটো কৰিব পাৰিছিলো| মোৰ ল’ৰাটোক দেখো পঢ়োঁ বুলিলে সি পাৰে কিন্তু নপঢ়ে| বাকী স্বভাৱে চৰিত্ৰই ভালেই সি| তাৰ বয়সৰ আন ল’ৰাৰ দৰে মই খং কৰিব পৰা তেনে কোনো বাজে অভ্যাস নাই| পকেট মানি বিচৰাৰ অভ্যাস নাই| কেতিয়াবা চ’কলেট এটা বা চিপ্‌চ খাবলৈ মন গ’লে মোৰ পৰা দহ টকা খুজি নিয়ে| আচলতে সি নিজাকৈ কিবা কৰিবলৈ মই তাক এৰিয়েই দিয়া নাই| মোৰ অনুমতিৰ অবিহনে লগৰ ল’ৰাৰ ঘৰলৈকো নাযায় সি| কিতাপ পঢ়িবলৈ বিশেষকৈ স্কুলৰ পাঠবোৰ আওৰাবলৈ মনটোক সজীৱ কৰি ৰখাৰ দৰকাৰ| মই তেনেকৈয়ে ভাবোঁ| এইটো বয়সত পঢ়িবলৈ মন নাযায়| কাৰণ মই পঢোঁতেও তেনেকৈয়ে পঢ়িছিলোঁ| মন গ’লে নিশা চাৰিটা বজালৈকে পঢ়িছিলোঁ কেতিয়াবা| সি কিতাপ পঢ়িবলৈকে মাক-দেউতাক হিচাপে আমি অন্য ধৰণে কিছু পদক্ষেপ লোৱাৰ দৰকাৰ| মোৰ সাধ্যৰ ভিতৰত থকাখিনি মই কৰোঁ| চাকৰি নকৰি ঘৰত থকা হ’লে হয়তো মই সিহঁতৰ জীৱনটো অন্য ধৰণে সজাব পাৰিলোঁ হয়| কিন্তু এতিয়া কেতিয়াবা ময়ো ভাগৰি পৰোঁ, বিৰক্তিবোধ কৰোঁ| ফলত অনিচ্ছাকৃতভাবে সিহঁতৰ ওপৰত খৰ্গহস্ত হৈ পৰোঁ| মোৰ ভাগৰ আঁতৰাবলৈকে কেতিয়াবা সিহঁতক আওকাণ কৰোঁ| এই সাধাৰণ কথাটোকে দেউতাকে নুবুজে| দেউতাকে ভাবে পঢ় পঢ়কৈ থাকিলেই তেওঁৰ দায়িত্ব শেষ| দেউতাকৰ মাত্ৰ এটাই কথা নপঢ়ি নুশুনি ভাল ৰিজাল্ট কৰিব নোৱাৰিলে ভৱিষ্যতে সি কি কৰি খাব? মানুহৰ আগতেইবা মুখ উলিয়াম কেনেকৈ? সি আমাক খুৱাব নালাগে নহয়| আগলৈ সিয়ে খাব|\n….কথাষাৰৰ অৰ্থ নথকাও নহয়| মানুহৰ আগত মুখ উলিওৱাৰ কথা বাদ দিলেও তাৰ ভৱিষ্যতৰ কথাটোৱে কেতিয়াবা মোকো ভবাই তোলে| তাৰ ভৱিষ্যত মানে? আগলৈ সি ডাঙৰ হ’ব| বিয়া বাৰু কৰাই আমাৰ দৰে সিও সংসাৰ কৰিব| সতি সন্ততি জন্ম দিব| এইখিনি কৰি সুখে সন্তোষে জীয়াই থাকিবলৈ তাক আৰ্থিক নিৰাপত্তা লাগিব| আৰ্থিক নিৰাপত্তা আহৰণ কৰিবলৈকে শিক্ষাগত অৰ্হতা অৰ্জন কৰিব লাগিব| তাৰ কাৰণে ভালকৈ পঢ়িব লাগিব| এটা সৰল সমীকৰণ| অলপো জটিলতা নাই ইয়াত| এইখিনিলৈকে ঠিক আছে| কিন্তু? এই কিন্তুৰ বজ্ৰকামোৰৰ পৰা মই কোনোদিনেই মুক্তি নাপাওঁ| সেইদিনা পেটেলা আহিছিল| পেটেলা মানে মোৰ ভিনিদেউ| মই কোনোদিনে ভিনিদেউ বুলি নামাতো আগৰে পৰা| ভাগিনটোৰ কথা ক’লে| ভুৱনেশ্বৰত কম্পিউটাৰ ইঞ্জিনীয়াৰিং পঢ়ি আছে সি| তেওঁ কোৱামতে এতিয়া হেনো তাৰ বিদেশত পঢ়াৰ মন| সি নিজাববীয়াকৈ তাৰবাবে অনুশীলনো কৰিছে| ভিনিদেউৱে কৈছে যে সি ভালপোৱা বিষয়টোত পঢ়োৱাবলৈ কমেও চল্লিশ লাখ টকা লাগে| অইলত চাকৰি কৰা ভিনিদেউৰ কাৰণে এইখিনি টকাৰ যোগাৰ কৰাটো বৰ এটা টান কাম নহ’ব| পাৰিব তেওঁ| কিন্তু মোক খুলি খুলি খাইছে এটা কথাই সি বিদেশলৈ গৈ যদি নিৰুদ্দেশ হৈ যায়! যদি নিজক বিচাৰি চোৱাৰ নিচাত মোহগ্ৰস্ত হৈ পৰিয়ালৰ পৰা বিছিন্ন হৈ যায়! মই কোৱা নাই যে ঘৰৰ প্ৰতি তাৰ টান নাই বা শিপা ছিঙি যাব পৰাকৈ মাক-দেউতাকে তাক সিমানখিনি শিক্ষা দিয়া নাই| কিন্তু কাইলৈ মাক-দেউতাকৰ অসুখৰ সময়ত তেওঁলোকে যদি তাক কাষত নাপায়? তাক এবাৰ দেখাৰ হেঁপাহতে নেদেখাকৈ যদি মাকৰ চকু মুদ খাই যায়? হাই প্ৰেচাৰে জুৰুলা কৰা ভিনিদেউৰ হঠাত্ ষ্ট্ৰ’ক হৈ যদি সি আহি পোৱাৰ আগতেই নোহোৱা হৈ যায়? কি অমংগলীয়া কথাবোৰ কৈ আছোঁ? বিদেশত আৰু মানুহ নাই নেকি? বিদেশতো থাকি মানুহে অসমত থকা পৰিয়ালৰ লগত যোগাযোগ ৰখা নাই নেকি? জীৱন মৰণ এইবোৰতো মানুহৰ হাতত নাই| আৰু নোহোৱা নোপজা, নেদেখা নুশুনা কথাৰ বাবে এতিয়া সি তাৰ সপোন পূৰ নকৰিব নেকি?\n…আচলতে মই ভয় কৰিছো কাইলৈ মোৰ ল’ৰাই ভালকৈ পঢ়ি যদি বিদেশলৈ নগ’লেও বাহিৰলৈ পঢ়িবলৈ গৈ মোৰ কাষলৈ উভতি নাহে? যদি সি বাহিৰতে ৰৈ যায়? তেতিয়া কি কৰিম মই? পাৰিম জানো তাৰ সপোন পূৰণৰ নামত তাৰ ভৱিষ্যত সুৰক্ষাৰ দোহাই দি মোৰ মনটোক বুজনি দিব সি য’তেই আছে তাতেই কুশলে থাকক বুলি? প্ৰায়েই শুনো বাহিৰলৈ গৈ শিপা হেৰুওৱা বিভিন্নজনৰ বিভিন্ন কাহিনী| ৰতনৰ মুখত শুনা তিনিচুকীয়া কলেজৰ সেই ছাৰজনৰ কথা| পুত্ৰ-জীয়াৰীক উচ্চ শিক্ষাৰে শিক্ষিত কৰি এতিয়া দুয়োজনেই বিদেশত| ইয়াত বৃদ্ধ মাক-দেউতাক| চাওঁতা কোনো নাই| টকা-পইচাৰ অভাৱ নাই| দুই সন্তানে পঠিয়াই থকাৰ উপৰিও ছাৰৰ সাঁচতীয়া টকা আৰু পেঞ্চনৰ টকাৰেই চলি যায়| কাষত মাথোন চোৱা-চিতা কৰিবলৈ মাত এষাৰ দিবলৈ মানুহ নাই| কাইলৈ মোৰো যদি সেই অৱস্থা হয়? ভয় লাগে মোৰ| নোৱাৰিম মই প্ৰত্যক্ষ কৰিব সেই নিঃসঙ্গতাৰ| এতিয়াও মই নিঃসঙ্গ| কিন্তু এতিয়াৰ লগত তেতিয়াৰ নিঃসঙ্গতাৰ তুলনা নহয়| স্বাৰ্থপৰ হৈ পৰিছো যদিও উপায় নাই| স্বাৰ্থতেইতো সিহঁতক নমাই আনিছিলো এই স্বাৰ্থপৰ পৃথিৱীলৈ| মই নিবিচাৰো বাবাই মোক এৰি কোনোবা দূৰণিলৈ যাওক| পৰীক্ষাত টপাৰ হৈ ভাল ৰিজাল্ট কৰি উচ্চ শিক্ষা বিচাৰি বিদেশলৈ ঢপলিয়াওক| মানুহৰ আগত পৰিচয় দিবৰ বাবেই সি পঢ়াত চোকা হ’ব নালাগে| ইয়াতে থাকক সি মোৰ আশে-পাশে মোৰ উশাহ-নিশাহৰ পৰিধিৰ ভিতৰত| পাৰিম দিব তাক তাৰ ভৱিষ্যতৰ আৰ্থিক নিৰাপত্তা| অৰ্থ উপাৰ্জনৰ বাবেই সি ঘৰ এৰি মোক এৰি দূৰ-দূৰণিলৈ যাব নালাগে| ধনৰ ধনী হ’ব নালাগে মনগে মনৰ ধনী হওক| তাতকৈ সি মাটিৰ মানুহ হওক| মানুহৰ সুখ দুখ ভগাব পৰা কাৰোবাৰ চকুলো মচিব পৰা এজন সঁচা পুৰুষ হওক| মোৰ অসুখত সি কাতৰ হৈ উঠক| যুক্তি তৰ্কৰ উৰ্ধলৈ গৈ জীৱনক সহজ ৰূপত গ্ৰহণ কৰক| মই চকুৰ দৃষ্টি এতিয়াই হেৰুৱাইছোঁ| চশমা নিপিন্ধিলে একো নেদেখো| ঘ্ৰাণ শক্তি হেৰুৱাইছোঁ| যিকোনো গোন্ধ মোৰ সহ্য নহয়| কাইলৈ যদি কলিজাৰ ৰঙো হেৰায় যায়? নাই নাই সি ইয়াতেই থাকক অলপ গাধা হৈ মোৰ মৰমৰ অকণমানি বাবাটো হৈ| মোৰ লগত কাজিয়া কৰক| মোৰ লগত ঠেহ পাতক, তৰ্ক কৰক, উভতি যুঁজক, মোৰ অবাধ্য হওক, তাৰ বাবে মই শাস্তি দিম তাক, শাস্তি পাই সি মোক সুধিব অ’ মা তুমি মোক বেয়া পালা, মই কম পালো বেয়া; তেতিয়া সি মোৰ ডিঙিত দুখ পোৱাকৈ ধৰি চুমা খাব, মই তাক চুমা নিদিয়ালৈকে তাৰ গালখন পাতি ৰৈ থাকিব; চুমাটো দিলেই ক’ব- মা তুমি বহুত ভাল….\n← ঘৰ-সংসাৰ (২২): প্ৰদ্যুত জ্যোতি শইকীয়া\nৰংবোৰ হেৰাই যোৱাৰ পৰত (অনামিকা বৰুৱা) →\n“এজন বন্ধুৰ কথাৰে” (দীপচুন চাংমাই)\nপাৰ্লাৰ – সঞ্জীৱ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্য\nমামাথেৰ গাঁওত চুৰৰ বিলে (২) (সম্পূর্ণ নলবৰীয়া ঠাঁচত লিখা) (মিতালী বৰ্মন)


স্বাস্থ্যমন্ত্রীলৈ কেইটামান প্ৰশ্ন\nকিশোক কুমাৰ কলিতা\nগুৱাহাটী , July 11, 2020 6:58 pm\nঅসমৰ মাননীয় স্বাস্থ্যমন্ত্রী ড° হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ দৰে আমিও চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ছাত্র নহয়। উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰ্যায়লৈ বিজ্ঞানৰ ছাত্র আছিলো যদিও আজিও চিকিৎসা শাস্ত্রক এক দুৰ্বোধ বিজ্ঞান বুলিয়ে বিবেচনা কৰো। এই বিজ্ঞান বুজিবলৈ প্ৰয়োজন প্ৰচুৰ মেধা, দক্ষতা আৰু নিৰন্তৰ প্ৰয়াসৰ। আমাৰ সেই ক্ষমতা নাই বাবে মাজে সময়ে চিকিৎসা বিষয়ক খোকোজা লাগিলে দুই চাৰি চিকিৎসক বন্ধুক ফোন কৰো। গতিকে চিকিৎসা শাস্ত্র বিষয়ক দুই চাৰিটা প্ৰশ্ন সোধাৰ ক্ষেত্রত আমাৰ মনৰ মাজত ভালেখিনি দ্বিধাগ্ৰস্থতা আছে। কিন্তু যিহেতু অসমৰ ক্ষেত্ৰত কোভিড-১৯ৰ সংক্ৰমণ, তাৰ চিকিৎসা, ল’কডাউন আদি সমগ্ৰ বিষয় অসমৰ সন্মানীয় স্বাস্থ্য মন্ত্রীজনৰ নিৰ্দেশত চলি আছে, সেয়েহে মন্ত্রীজনাক প্ৰশ্ন সোধাৰ সাহস গোটাইছো। মন্ত্রীজনাও চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ছাত্র নহয় আৰু এই লেখকো বিজ্ঞানৰ কোনো বিষয়ৰে পূৰ্ণকালীন ছাত্র নহয়। সেয়েহে এগৰাকী সাধাৰণ নাগৰিক হিচাপে সাংবিধানিক অধিকাৰৰ ভিত্তিত মন্ত্রীজনালৈ কেইটামান প্ৰশ্ন এৰিছো। আমি নিশ্চিত যে অসম মন্ত্রীসভাৰ আনসকল মন্ত্রীৰ সহজাত প্ৰবৃত্তিৰ লেখীয়াকৈ মাননীয় স্বাস্থ্যমন্ত্রীজনেও এই প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ নিদিব আৰু পৰোক্ষভাৱে উত্তৰ দিলেও সেইবোৰ প্ৰকাশিত বা প্ৰচাৰিত হ’ব তেখেতৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত কাকত-চেনেলত।\nপ্ৰথম প্ৰশ্ন, যোৱা ৩০ জুন পৰ্যন্ত দেশৰ ৰাজধানী নতুন দিল্লীত ৮৩ হাজাৰৰো অধিক লোকৰ দেহলৈ ক’ৰনা ভাইৰাছৰ সংক্ৰমণ হোৱাৰ পাছতো আৰু ভাইৰাছৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত ২৭শ লোকৰ মৃত্যু ঘটাৰ পাছতো কেন্দ্ৰীয় গৃহমন্ত্রী অমিত শ্বাহে ৰাজধানী দিল্লীত গণ সংক্ৰমণ হোৱা নাই বুলি দাবী কৰিছিল। ইয়াৰ বিপৰীতে গুৱাহাটীত এক সহস্ৰাধিক লোকৰ দেহত ক’ৰনা সংক্ৰমণ ধৰা নপৰোতেই স্বাস্থ্যমন্ত্রী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই গুৱাহাটীত কৰ’না ভাইৰাছৰ গণ সংক্ৰমণ হোৱা বুলি দাবী কৰি সমগ্ৰ কামৰূপ মহানগৰ জিলাখনত ল’কডাউন ঘোষণা কৰিছিল। এতিয়া কথা হৈছে যে নতুন দিল্লীত যদি ৮৩ হাজাৰ লোক সংক্ৰমিত হোৱাৰ পিছতো ত‍াত গণ সংক্ৰমণ হোৱা বুলি ঘোষণা কৰা নহয় তেন্তে গুৱাহাটীত মাথো এক হাজাৰ লোক সংক্ৰমিত হোৱাৰ পিছতেই গণ সংক্ৰমণ হোৱা বুলি ঘোষণা কৰা হ’ল কিয়? কোনটো পৰ্যায়ৰ পৰা গণ সংক্ৰমণ হোৱা বুলি ধৰা হ’ব তাৰ কিবা চৰকাৰী নিৰ্দেশাৱলী আছেনে? নে এনেভাৱে ঘোষণা দিয়াৰ একক কৰ্তৃত্ব মন্ত্রীৰ হাতত এৰি দিয়া হৈছে?\nদ্বিতীয়তে, প্ৰথমাৱস্থাত কোভিড ৰোগীৰ চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰত ৰোগীজনক কমেও তিনিবাৰ নিগেটিভ পোৱাৰ পিছতহে ঘৰলৈ যাব দিয়া হৈছিল। কিন্তু সম্প্ৰতি এবাৰ নিগেটিভ পালেই ৰোগীজনক ঘৰলৈ যাবলৈ দিয়া হৈছে। প্ৰথমতে কোৱাৰেন্টাইনৰ সময়সীমা ১৪ দিন আছিল, এতিয়া এই সময়সীমা কোনো ক্ষেত্রত তিনি দিনলৈকে কম কৰা হৈছে। একেদৰে প্ৰথমাৱস্থাত কোৱাৰেন্টাইন বাধ্যতামূলক কৰা হৈছিল যদিও, এতিয়া স্থানৰ অভাৱত সেই স্থিতিৰ পৰা আঁতৰি আহি বহিঃৰাজ্যৰপৰা অহা লোকে নিজে ঘৰতে কোৱাৰেন্টাইন হৈ থাকিলেও হ’ব বুলি কোৱা হৈছে। এনে সিদ্ধান্তসমূহ স্বাস্থ্যমন্ত্রীজনে নিজা বিবেচনাৰে সাল-সলনি কৰি আছে নে আই.চি.এম.আৰ(ICMR)ৰ নিৰ্দেশক্ৰমে কৰিছে? যদিহে আই.চি.এম.আৰৰ নিৰ্দেশ অনুসৰিহে সকলো ব্যৱস্থা লৈ থকা হৈছে তেন্তে স্বাস্থ্যমন্ত্ৰীজনে যোৱা ৫ জুলাই তাৰিখে আই. চি. এম. আৰ.ৰ শেহতীয়া নিৰ্দেশনাটো পালন নকৰে বুলি কিয় ঘোষণা দিলে? উল্লেখ্য যে আই. চি. এম. আৰ.ৰ নতুন নিৰ্দেশনা অনুসৰি লক্ষণ নথকা ক’ৰনা পজিটিভ ৰোগীক চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই। ক’ৰনা পজিটিভ হ’লেও ঘৰতেই অৰ্থাৎ হোম আইছ’লেচনত চৰ্ত সাপেক্ষে থাকিব পাৰিব। অৱশ্যে আন জটিল ৰোগত আক্ৰান্ত ৰোগীক কোভিড-১৯ পজিটিভ হ’লে চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি হ’ব লাগিব। ৬০ বছৰৰ ঊৰ্দ্ধৰ ব্যক্তিৰ বাবেও এই নতুন নিৰ্দেশনা প্ৰযোজ্য নহ’ব। এই নতুন নিৰ্দেশনা অসমত প্ৰযোজ্য কৰাটো অসম্ভৱ বুলি উল্লেখ কৰি অসমৰ স্বাস্থ্যমন্ত্ৰীজনে কৈছে যে যদি অসমত হোম আইছ’লেচন কৰা হয় তেন্তে ফ্লেট আৰু কলনীৰ লোকসকলে ব্যাপকভাৱে হৈ চৈ সৃষ্টি কৰিব যাক তেওঁ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰিব। মন্ত্ৰীজনে প্ৰকৃততে নিজৰ অসহায় অৱস্থাটোৰ স্বীকাৰোক্তি দিছে নে প্ৰশাসনিক কৰ্তৃত্ব নথকাৰ অক্ষমতাৰ কথা দোহাৰিছে ? যদিহে ঘন্টাৰ ভিতৰতে পুলিচ মিলিটাৰী লগাই গুৱাহাটী মহানগৰীত পূৰ্ণ লকডাউন আৰোপ কৰিবলৈ তেওঁ সমৰ্থ তেন্তে কিহৰ বাবে ‘হোম আইছ’লেচন’ কৰিব পৰা নাযায় ?\nতৃতীয়তে, স্বাস্থ্যমন্ত্ৰীজনে ৰাজ্য চৰকাৰে নিজাববীয়াকৈ চীনৰ পৰা পঞ্চাশ হাজাৰ পি. পি. ই. কিট অনা বুলি সংবাদমেল পাতি ঘোষণা দিছিল। কেৱল সংবাদ মেলেই নহয় গুৱাহাটী বিমান বন্দৰত ব্লু ডাৰ্টৰ এখন বিমানৰ কাষত থিয় হৈ ফটো তুলি সেই ফটো নিজৰ টুইটাৰ একাউন্টত পোষ্ট কৰাও দেখা গৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত সেই কিটখিনি ব্যৱহাৰ নকৰি গুদামত ৰাখি থোৱা বুলি মন্ত্ৰীজনাই সংবাদমেলত সদৰি কৰিছিল। সেই কিটখিনিৰ কি হ’ল? কোনো ধৰণৰ বিচাৰ বিবেচনা নকৰি ৰাজকোষৰ ধন অপব্যয় কৰাৰ নৈতিক দায়িত্ব এতিয়া কোনে গ্ৰহণ কৰিব?\nচতুৰ্থতে, ভাৰতীয় চিকিৎসা সংস্থাৰ অসম শাখাই অসমৰ স্বাস্থ্যমন্ত্ৰীলৈ অসন্তুষ্টি প্ৰকাশ কৰি জুলাইৰ ৭ তাৰিখে যিখন স্মাৰকপত্ৰ প্ৰকাশ কৰিছে তাত কোৱা হৈছে যে অসমৰ স্বাস্থ্য বিভাগে কাৰো সৈতে আলোচনা নকৰাকৈ হুৰমূৰকৈ সিদ্ধান্তবোৰ লৈছে। চিকিৎসক আৰু স্বাস্থ্যকৰ্মীসকলক একেৰাহে এঘাৰ দিনৰ বাবে সেৱাত জড়িত কৰি মাথো ৩ দিনৰ কোৱাৰেন্টাইনত ৰাখি পুনৰ সেৱাত মকৰল কৰা কাৰ্যৰ বিৰোধিতা কৰি সংস্থাটোৱে এনেদৰে কৈছে , “ইয়াক উল্লেখ কৰা নিস্প্ৰয়োজন যে পূৰ্ণ পি. পি. ই. কিট পৰিধান কৰি একেৰাহে ১১ দিন ডেই পুৰি নিয়া গৰমত কোভিড ৱাৰ্ডত,- যিবোৰৰ সৰহ ভাগতে শীত-তাপ নিয়ন্ত্ৰণৰ ব্যৱস্থা নাই, কাম কৰাটো অতিকৈ কষ্টকৰ আৰু ক্লান্তিকৰ। ভাৰতীয় চিকিৎসা সংস্থাই শংকা কৰে যে চৰকাৰৰ এনে সিদ্ধান্তই সমূখত থাকি কাম কৰা সকলক হতাশ কৰিব।” প্ৰশ্ন হ’ল- পূৰ্ণ কিট পিন্ধি একো একোজন চিকিৎসক বা স্বাস্থ্যকৰ্মীক আচলতে কিমান সময় কামত নিয়োজিত কৰাটো স্বাস্থ্যসন্মত ? এই ক্ষেত্ৰত আই. চি. এম. আৰৰ কিবা নিৰ্দেশাৱলী আছেনে ?\nশেষত, চিকিৎসা সংস্থাটোৱে কৈছে যে আই. চি. এম. আৰ. এ ইতিমধ্যে Antigen Test ক কম সংবেদনশীল বুলি কৈছে যেতিয়া কোভিড আছে নে নে নাই তাক নিশ্চিত কৰিবলৈ PCR পৰীক্ষা অতি জৰুৰী। এতিয়া কথা হৈছে যে গুৱাহাটী মহানগৰীকে ধৰি অসমৰ বিভিন্ন কোণত ৰেপিড টেষ্টৰ নামত যি Antigen Test কৰি থকা হৈছে সেইবোৰত যিবোৰ নিগেটিভ ওলাইছে সেইবোৰৰ ক্ষেত্ৰত PCR টেষ্টৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে নে নাই? নে চৰকাৰে Antigen Test ৰ দ্বাৰাই সকলো দায়িত্ব সামৰিব বিচাৰিছে ?\nআমাৰ নিচিনা সাধাৰণ নাগৰিকৰ মনত জন্ম হোৱা এনে সন্দেহবোৰ চৰকাৰে দূৰ কৰিবনে ?


সেই সময় – অসীমা শইকীয়া দত্ত – ফটাঢোল\nApril 1, 2019 লটিঘটি\t14 Comments\nসেই সময় – অসীমা শইকীয়া দত্ত\nআগতে পৰীক্ষাৰ সময়ত মোৰ টোপনি বেছি হয়। তেতিয়া শুৱালকুছিৰ মাহীৰ পুতেক এটা আমাৰ ঘৰত আছিল। তাক আপা বুলি মাতো। মই ৰাতি পৰীক্ষালৈ পঢ়োতে প্ৰায়ে টেবুলত মূৰ থৈ সপোন দেখি থাকো। মূৰৰ চুলিৰ মাজডোখৰ পুৰি গোন্ধ ওলালে ঘৰৰ মানুহে গম পাই খুব গালি দিয়ে। মায়ে ৰাতিয়েই বকিবলৈ আৰম্ভ কৰে বহি লৈ।\n“হ’ল আইদেউ তুমি ফালিবা। লোকৰ ছোৱালীয়ে ৰাতি দুই বজালৈকে লাইট জ্বলাই পঢ়ে। আমাৰ এওঁক চোৱা।”\n“এ এ হ’ব, মোক তহঁতেহে লাইট জ্বলাবলৈ নিদিয়। একেটা ৰুমতে শুৱ, টোপনি খতি হয় বুলি। লাইট জ্বলাই পঢ়িলে মোৰো চুলি নোপোৰে। ইমান ওপৰত লাইটটো। কেনেকৈ চুলি পুৰিব!” (মনতে ভাবো দেতাই এইগৰাকীকহে পালে ভাল পাবলৈ, অত ধুনীয়া নাকটো লৈ)\nতেতিয়ালৈ আঁঠুৱা তলৰপৰা মা আহি, “কি কৈছ তই” বুলি মোৰ মূৰত আঠা লগাদি লাগেহি। মানে চুলি জোকোৰা দিয়ে।\nমায়ে এই কথাই কথা নহয় বুলি তেতিয়াৰপৰা মাহীৰ পুতেকটোক মোৰ ৰখীয়া হ’বলৈ দিলে। সি চকীদাৰি কৰে ৰাতি মই শোওঁ নে পঢ়ো চাবলৈ। মই টোপনিয়ালেই সি বিছনাৰপৰা তললৈ হাতখন নি চেণ্ডেল এপাত গালৈ দলিয়াই দিয়ে। দুদিন গাত পৰিছে অ’ দেতাৰ গধপা চেণ্ডেল। এদিন জিম কৰবেটৰ বিষয়ে মেলি লৈ ইমান ধুনীয়াকৈ টেবুলত মূৰ থৈ গাঁৱৰ মূৰত বিয়া খাই আছোঁ, কিতাপৰ চুক এটা চোবাই চোবায়। হঠাৎ হাত ধুবলৈ গৈ টিউৱেলৰ পাৰত পিছল খাই পৰোঁতে চকীৰপৰা ধউউমকে পৰিলো। চকু মেলি চাওঁতেহে বুজিলো, মই আচলতে ঘৰতহে আছোঁ। তাৰপিছতে মাহীৰ পুতেকে দলিওৱা চেণ্ডেলৰ কি কোব! মায়ে টোপনিতে বলকিছে, “আইদেৱে, এইবাৰ ফেইল মাৰিবই। নাক, কাণ সব যাব এইজনীৰ যহত। অমুকৰ জীয়েকৰ ৰিজাল্ট চাবাচোন।”\nমাহীৰ পুতেকে পিছদিনা সবতে মোৰ মাৰ্কেট গেলাই দিলে। “পাপু গেধীয়ে পঢ়োতে টোপনিয়াই চকীৰপৰা পৰিল।”\nতাৰপিছত মোক যেয়ে দেখে সেয়ে সোধে, “হয়নে অ’ পাপু, তোৰ বোলে চকীৰপৰা পৰি আগ দাঁত সৰিল, তহঁতৰ আপাই কৈছে। সি হেনো তোক চেণ্ডেলে দগৰা জাৰনো দিলে।”\nউৱৱৱ! ই মানে এগুনক দুগুন কৰি বিয়পাই পেলাইছে। সি এনেয়ে মোৰ ভয়ত পেপুৱা লাগি থাকে। মায়ে তাক চকীদাৰি পাৱাৰটো দিলে বাবে তাৰ টেম্পাৰ বাঢ়িল। মহামাৰীটো! ৰহ আজি তোৰ চকীদাৰগিৰি বাহিৰ কৰি আছোঁ।\nসেইদিনা ৰাতি পঢ়ি আছোঁ। সব টোপনি গৈছে আৰু। মই লাহেকৈ উঠি আপাই খেপিওৱা চেণ্ডেল আঁতৰাই থ’লোহি বেলেগ এটা বস্তু তলত। তাৰপিছত চকীত আহি টোপনিওৱাৰ ভেশচন ধৰি ধউমকৈ পৰা যেন শব্দ কৰিলো। মায়ে ফিট কৰা চকীদাৰে নাগৰাজ বাসুকীৰ দৰে গাৰুৰপৰা মূৰ দাঙি মোক চাই তললৈ খেপিয়াইলেই নহয়। সি চেণ্ডেল বিছাৰি তলত খলক খলক মাৰিছে। এপাকত সি ‘কি অ’ এইবোৰ’ বুলি কাটি হৈ আঁঠুৱা দাঙি তললৈ চাওঁতেই দেতাই “এই অবালচন সব, কি খৰমৰাই থাকে অ’! শোৱাৰো শান্তি নাই” বুলি গোৰ মাৰি দিলে তাক। সি ধউমকৈ তলৰ খলক খলক কৰি থকা বস্তুটোতে পৰিলহি। মাৰ ভাগৰ পৰিয়ালৰ সম্পত্তি সি! চিকতা দেতাৰ এনেও হজম নহয় আগৰপৰাই তাক। খুলশালীয়েককে পোন্দোৱা পোন্দোৱি কৰে। সিফালে তলত পৰা আপাই নিজক চৰিয়া এটাত উদ্ধাৰ কৰি নিজকে শুঙি শুঙি ৰাউচি জুৰিবলৈ লাগিল।\n“অ’ মাই অ’। অ’ই জেঠী মই তোৰ মুতাতে পৰলো। মুতাৰ চৰিয়াটো এতে কোনি থৈছিল! অ’ মই মৰলো অ’। গোটাই মুতাত ডুবি গেলো মই।”\nতাৰ চিঞৰত সিটো ৰুমৰপৰা দাদাও আহিল দৌৰি, দেতাই টোপনিত কাৰোবাক মাৰিলে বুলি। মই ধুম ধাম কিতাপ মেলি লৈছোঁ। তেতিয়া মাজু বাৰ ডেলিভাৰিৰ সময়। তাইও ঘৰত আছিলহি। তাইও আহিল নিজৰ বিছনাৰপৰা উঠি। ঘটনাটোৰ তদন্ত কৰা হ’ল। আচুতীয়া কোঠাটোত থোৱা, ঘনে ঘনে মুতিব লগা, ডায়েবেটিছ থকা মাৰ ৰাতি মুত্ৰ বিসৰ্জনৰ চৰিয়াটো শুৱা বিছনাৰ কাণলৈ কোনে আনিলে! য’ত আপাই চেণ্ডেল খেপিয়াই নাপাই শেষত দেতাৰ গোৰত সাঁতুৰিব লগা হ’ল। দাদাৰ তদন্তত ৰুমৰ আঙুলিবোৰ মোৰ ফালে উঠিল। সিফালে মুতৰ অকটা গোন্ধৰ কোবত ৰুমটোত থাকিব নোৱাৰা গতি। সৱৰে মুখত সোপা। মই ভয়ত কিতাপ মেলি কি ভুনভুনাইছোঁ নিজেই নাজানো। দাদাই কেচৰ তদন্ত লোৱা দেখি জিভা শুকাই গৈছে। আপাক মায়ে ধুৱাবলৈ লৈ গ’ল টিউৱেলৰ পাৰলৈ।\n“হ’ব অ’! কিমান কান্দ। মোৰ মুত হে। গৰুৰ মুতত পৰা নাই নহয়। মাৰজনীৰ মুততহে পৰিছ। কি হ’বনো!”\nদেতাই গাৰুৰপৰা মূৰ দাঙি কৈছে, “ইস, বুজনি চা। যেনেকৈ কৈছে তেওঁৰ মুত যেন গংগাজলহে। মুত মুতেই। চেণ্টৰ বটলৰ আতৰটোপা নহয়তো। সেইটোক যে চুবলে নাই মই, মোৰ লগত শুবলেও নিদিওঁ। কত শুৱে শুৱক।”\nদাদাই “এইজনীক কি কৰা যায় অ’” বুলি কি পঢ়িছোঁ চাবলে আহি থালৰ থালৰকৈ দিলেহি মোক। তাৰ আগলৈকে মোৰ কাণ্ড দেখি আপাক চাই চাই সি হাঁহিয়েই আছিল। মই পঢ়া কিতাপখন দেখিহে পিটিলে সি মোক। ৰুমটোত বাহঁতৰ হাঁহো নে কান্দো গতি। কাৰণ মই দাদাৰ ভয়ত মেলি লৈ ভুনভুনাই থকা কিতাপখন আছিল “গভৰ্ৱতী মহিলাৰ ল’ব লগা যতন”!\n“মেট্ৰিক পৰীক্ষাত কোনজনী গৰ্ভৱতীৰ যতন ল’বি তই” বুলি যি দগৰা পিটন দিলে অ’! তাৰপাছৰেপৰা গৰ্ভ শব্দটো শুনিলেই জিকাৰ মৰা গতি হ’ল মোৰ।\n« বিহুগীতত অসমীয়া জীৱন চিত্ৰণ – জীমণি গগৈ\nকৌতুক – মনালিছা গগৈ »\nঅ বা,হাঁহি মৰিছো অ।\nমৰি যাম অ’ হাহিঁ হাহিঁ ৷ ধেইত 😊😊😊😊\nঠিকচে হাহিলো ঔ । পেট বিষাই গল ।\nধেত তেৰি, হাঁ‌হি হাঁ‌হি পেট বিষাই গৈছে।\nজমনি দেই । বাগৰি ফুৰিছো হাঁহিত\nকৃষ্ণ ! তামাম হাহিলোঁ ।\nবঢ়িয়া লাগিল বাইদেউ ।\nঅই মৰতি তহতৰ ঘৰতে কমেডী চাৰ্কাছৰ সব আছিল নি😂😂😂\nহাঃ হাঃ, কিছু জমনি দেই৷ এইটো মই আগতেও পঢ়িছিলো৷\n“গৰ্ভাৱতী মহিলাৰ ল’ব লগা যতন ” ঠিক কিতাপ পঢ়িছে দে পৰীক্ষাৰ বাবে ৷\nকতযে ভাবি পোৱা এইবোৰ! খুব হাঁঁহিলো দেই ।\nকিছু জমনি দেই..পেট বিষাই গ’ল পঢ়ি ..


প্ৰডাক্টিভিটি ৰিচুৱেল যিয়ে আপোনাৰ বেছি প্ৰডাক্টিভ কৰিব - Jeevan Britta\nপ্ৰডাক্টিভিটি ৰিচুৱেল যিয়ে আপোনাৰ বেছি প্ৰডাক্টিভ কৰিব\nPublished March 11, 202111:33 am\nUpdatedFebruary 24, 202111:45 am\nPosted by BIKASH KALITA on March 11, 2021. Updated: February 24, 202111:45 am\nকেইটামান এনে প্ৰডাক্টিভিটি ৰিচুৱেল আছে যিবোৰে আপোনাক আৰু বেছিপ্ৰডাক্টিভ কৰি তুলিব পাৰে৷ আপুনি কৰিব বিচৰা আৰু কৰিব লগীয়া কামবোৰ কৰাত এনে ধৰণৰ ৰিচুৱেল বিলাকে আপোনাক সদায় সহায় কৰিব পাৰে৷ এই ৰিচুৱেলবোৰ আমাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় কাৰণ এইবোৰে ষ্ট্ৰেছ নোহোৱাকৈ আমাক কামবোৰ কৰি শেষ কৰিবলৈ সহায় কৰে৷ প্ৰয়োজন অনুসৰি এটা বা তাতোকৈ বেছি এনে ৰিচুৱেল ঠিক কৰি ল’ব পাৰিলে আপুনি আনন্দমনেৰে নিজৰ কামবোৰ কৰি যাব পাৰিব৷\nদা ৰুল অব থ্ৰি\nপ্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱা কাম আৰম্ভ কৰাৰ আগতে নিজকে এটা প্ৰশ্ন সোধক৷ প্ৰশ্নটো হ’ল –“আজিৰ দিনটোত এনে কি ৩ টা কাম আছে যি কেইটা মই কৰি শেষ কৰিব বিচাৰোঁ?”\nআৰু এই প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ হিচাপে যি তিনিটা কাম পায় সেইকেইটা লিখি লওক৷ এতিয়া তাৰ প্ৰথম কামটো আৰম্ভ কৰক আৰু শেষ নকৰালৈকে নৰ’ব৷ সেইটো শেষ হ’লেহে দ্বিতীয় কামটো কৰা আৰম্ভ কৰক৷ এনেদৰে দিনটোৰ ভিতৰত কৰিব বিচৰা সেই ৩ টা কাম কৰি শেষ কৰক৷\nই এটা খুব কামত অহা উপায়৷ প্ৰতিটো সপ্তাহৰ শেষত পাৰ হৈ যোৱা সপ্তাহটোৰ কথা ভাবক আৰু সপ্তাহটোত কি কি কৰিলে সেয়া চাওক৷ আপুনি কৰিব বিচৰা কামবোৰ কৰিব পাৰিলে নে? আপুনি যিমান কাম কৰিলে সিমান কামেৰে আপুনি সন্তুষ্ট নে? আৰু কাম কৰিবলৈ মন আছে নেকি বা আৰু বেছি কৰিব পাৰি নেকি? নে যিমান কৰিছে সিমানখিনিয়ই এতিয়া যথেষ্ট? এইবোৰ চালে পৰৱর্তী সপ্তাহৰ বাবে আপুনি সাজু হ’ব পাৰিব৷\nপ্ৰতিটো সপ্তাহৰ আৰম্ভণিতে আহিবলগীয়া সপ্তাহটোৰ কথা ভাবক আৰু সপ্তাহটোত কি কি কৰিব বিচাৰে সেয়া ঠিক কৰি লওক৷ কামবিলাক লিখি লওক যাতে আপুনি পাহৰি নাযায় আৰু মনত ৰাখিব নালাগে৷ যদি কিবা ডাঙৰ প্ৰজেক্ট এটা আছে তাক সৰু সৰুকৈ ভাঙি লওক আৰু সৰু সৰু কাম কিছুমান ঠিক কৰি লওক৷ নিজকে তাৰবাবে সাজু কৰক৷ প্ৰয়োজন হ’লে মনত পেলাই দিবলৈ ৰিমাইণ্ডাৰ দিয়ক৷ সপ্তাহটো আৰম্ভ হ’লে সেইমতে কামবোৰ কৰা আৰম্ভ কৰক৷\nপ্ৰতিটো দিন আৰম্ভ হোৱাৰ আগতে কাম আৰম্ভ কৰাৰ আগতে দিনটো কি কি কাম কৰি শেষ কৰিব বিচাৰে সেয়া মন কৰক আৰু নিজৰ কেলেণ্ডাৰখন চাওক৷ ঠিক কৰি লওক আৰু সেইমতে কামবোৰ কৰা আৰম্ভ কৰক৷ মাত্ৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূর্ণ কামটো একেবাৰে প্ৰথমতে কৰিব৷ তাৰ পিছত তাতোকৈ অলপ কম গুৰুত্বপূর্ণ কামটো কৰক৷ এনেদৰে কৰি যাওক৷\nদিনটোশেষ হোৱাৰ পিছত, সন্ধিয়া অলপ সময় লৈ দিনটো এবাৰ ৰিভিউ কৰক৷ দিনটোত আপুনি কি কৰিম বুলি ভাবিছিল আৰু তাৰ কি কি কৰিলে? যিমানখিনি কাম কৰিলে তাৰে আপুনি সন্তুষ্ট নে? নিজৰ কামবোৰ এবাৰ ৰিভিউ কৰক৷ যদি প্ৰয়োজন হয়, তেন্তে পিছিদনাৰ বাবে কামবোৰ সেইমতে সলালসনি কৰক৷\nসম্পাদন কৰা কামৰ তালিকা\nআপুনি কি কি কাম কৰি শেষ কৰিলে সেয়া এখন নোটবুকত বা এপ এটাত লিখি যাওক৷ বা আপোনাৰ কৰিবলগীয়া কামৰ তালিকাখনত কাম এটা কৰি শেষ হ’লে টিক কৰি যাওক৷ এইখন এখন লিষ্ট যত আপুনি কৰি শেষ কৰা সকলো কামৰ উল্লেখ থাকে৷ এনে এখন লিষ্ট আপুনি তৈয়াৰ কৰি ল’ব পাৰে যত আপুনি কৰি শেষ কৰা কামবোৰৰ তালিকা থাকিব৷ সপ্তাহটোত কাম কৰি গৈ থাকোতে এই লিষ্টখনত কৰি শেষ কৰা কামবোৰ লিখক৷ এই লিষ্টখন চাওক আৰু নিজকে পুৰস্কাৰ দিয়ক৷ এনেদৰে লিষ্টখন চালে ই আপোনাক দেখুৱাব সপ্তাহটোত আপুনি কিমান কাম কৰিলে৷ সেয়া দেখিলে এই কথাটোৱে আপোনাক মটিভেট কৰি থাকিব৷ আৰু কৰিবলগীয়া কাম কৰিবলৈ, বেছি প্ৰডাক্টিভ হ’বলৈ আপুনি মনত উৎসাহ পাব৷\nপ্ৰডাক্টিভিটি বঢ়োৱাৰ এক সহজ উপায়\nপ্ৰডাক্টিভিট বঢ়াওক কেইটামান সহজ উপায়েৰে\nPrevious Post জীৱনটো সম্পূর্ণৰূপে জীয়াই থকাৰ পৰা কিহে আপোনাক আতৰাই ৰাখে?\nNext Postনিজকে যিকোনো কথা শিকাওক এই উপায়টোৰে


HSLC Exam Que Paper Assamese 2020 - Growhills Publishing\nছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে ‘ক’ বিভাগৰ উত্তৰ কৰাটো বাধ্যতামূলক। পিছত ‘খ’ আৰু ‘গ’ বিভাগৰ যিকোনো এটি বিভাগৰ উত্তৰ কৰিব।\n১। তলত দিয়া যিকোনো দুটাৰ অতি চমু উত্তৰ লিখা:১×২=২\n(ক) অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী প্ৰণেতা হিচাপে পৰিচিত সাহিত্যক গৰাকীৰ নাম লিখা।\n(খ) কোনটো যুগক ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ বিস্তাৰ যুগ বুলিব পাৰি?\n(গ) আব্দুছ ছাত্তাৰ অসম সাহিত্য সভাৰ কি পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল?\n২। যিকোনো এটা প্ৰশ্নৰ অতি চমুকৈ উত্তৰ লিখা: ১\n(ক) প্ৰাচীন জ্যোৰ্তিবিজ্ঞানৰ আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী গ্ৰন্থ কোনখন?\n(খ) ইন্টাৰনেটত সঘনাই ব্যৱহূত হৈ থকা www নো জানিবলৈ কুঁৱলীয়ে ক’ত সন্ধান কৰিলে?\n৩। তলৰ যিকোনো এটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ লিখা: ১\n(ক) অৰুণিমা সিন্‌হাৰ কোনবিধ খেলত বিশেষ দক্ষতা আছিল?\n(খ) “কামত ল’ৰা-ছোৱালী বুলি ভাগ নাই। যেনেকৈ কাম ভাগ কৰি দিছোঁ তেনেকৈ কৰা।” কথাষাৰৰ বক্তা কোন?\n(গ) ইৰানৰ ইছলামিক গণতন্ত্ৰৰ প্রতিষ্ঠাতা কোন?\n৪। তলৰ যিকোনো দুটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ লিখা: ২×২=৪\n(ক) লেখকৰ মতে ছাত্ৰ-জীৱনৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্য কি কি?\n(খ) মোগল সম্ৰাট বাবৰৰ আমোলত ভাৰতত প্ৰৱেশ কৰা চিত্ৰকলাৰ নতুন ধাৰাটি কেনে আছিল লিখা।\n(গ) “এই গোটেইবোৰ হ’ল স্বতঃ প্ৰণোদিতভাৱে হোৱা প্ৰক্ৰিয়া।” -কথাষাৰৰ অন্তনিৰ্হিত অৰ্থটি বুজাই লিখা।\n৫। তলৰ যিকোনো এটা প্ৰশ্নৰ অতি চমু উত্তৰ লিখা: ২\n(ক) ১৫৪৩ খ্ৰীষ্টাব্দক কিয় মানৱ ইতিহাসৰ এটি উল্লেখযোগ্য বছৰ বুলি কোৱা হয়?\n(খ) ভাইৰাচে কম্পিউটাৰ এটাৰ কেনেদৰে বিজুলি ঘটাব পাৰে?\n৬। তলৰ যিকোনো তিনিটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ লিখা: ২×৩=৬\n(ক) ‘একোগৰাকী ব্যক্তিয়ে নিজৰ প্ৰতিভাৰে জাতীয় জীৱনত জিলিকি উঠি আন সহস্ৰজন বাবে আশা আৰু প্ৰেৰণাৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনে।’ -কথাষাৰৰ যুকিক্তযুক্ততা অৰুণিমা সিনহাৰ জীৱনৰ আধাৰত বুজাই লিখা।\n(খ) কাজিৰঙালৈ যাত্ৰা কৰি কি কি বিশেষ শিক্ষা লাভ কৰিলে বুলি শিক্ষাৰ্থীসকলে শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীসকলকৰ অৱগৰ কৰিছিল?\n(গ) টেহৰাণৰ প্ৰাকৃতিক অৱস্থা কেনেকুৱা লিখা।\n(ঘ) এভাৰেষ্টৰ বুকুত ভৰি থৈয়ে অৰুণিমাহঁতে খৰখেদাকৈ কিয় নামি আহিবলৈ বাধ্য হৈছিল?\n৭। তলৰ যিকোনো এটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ লিখা: ৪\n(ক) আমাৰ দেশৰ অধিকাংশ লোক আজিও কেনে অৱস্থাত আছে? ‘ছাত্ৰ জীৱন আৰু সমাজ সেৱা’ পাঠটোৰ আধাৰত বুজাই লিখা।\n(খ) অজন্তা গুহাৰ শিল্পকলাৰ এটি বিৱৰণ দিয়া।\n(গ) “এটা সংমিশ্ৰিত-সংস্কৃতিসম্পন্ন জাতি, ইয়াক নুই কৰাৰ কোনো যুক্তি তৰ্কৰ অৱকাশ নাই।” – ইয়াত লেখকে কাক আৰু কি সংস্কৃতিসম্পন্ন জাতি বুলি কৈছে? ‘নুই কৰাৰ কোনো যুক্তি তৰ্কৰ অৱকাশ নাই।’ বোলা কথাষাৰৰ সত্যাসত্য বিচাৰ কৰা।\n৮। তলৰ যিকোনো এটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ লিখা: ৫\n(ক) “বিজ্ঞান ঢােপ ঢােপ আগবাঢ়ে। প্ৰত্যেক বিজ্ঞানীয়ে তেওঁৰ পূৰ্বৱৰ্তী বিজ্ঞানীসকলৰ কামৰ ওপৰত যথেষ্ট নিৰ্ভৰশীল।” – ‘নিউটন আৰু সপ্তাদশ শতিকাৰ বৌদ্ধিক বিপ্লৱ’ পাঠটিৰ সহায়ত বুজাই লিখা।\n(খ) “ইন্টাৰনেটৰ মিঠা সুবিধাৰ লগতে তিতা অসুবিধাও আছে।” -কথাষাৰৰ বক্তা কোন? ইন্টাৰনেটৰ সুবিধা আৰু অসুবিধাৰ বিষয়ে পাঠটিৰ আধাৰত বজাই লিখা।\n৯। অতি চমুকৈ লিখা:১×২=২\n(ক) “সনক সনন্দ যোগী যাহাকু ধিয়ায়।” -সনক সনন্দ আদি যোগীসকলে কাক ধ্যান কৰে বুলি কৈছে?\n(খ) আজান ফকিৰৰ আচল নাম কি আছিল?\n১০। তলৰ যিকোনো এটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ লিখা: ১\n(ক) মন্দিৰৰ উপেক্ষিত কি ফুলে প্ৰেম-পৰিমল যচা বুলি কবিয়ে কৈছে?\n(খ) অসমৰ হেংদাং ক’ত জিলিকিছিল?\n(গ) হৰেকৃষ্ণ ডেকাদেৱে ২০১০ চনত লাভ কৰা বঁটাটোৰ নাম কি?\n১১। উত্তৰ লিখা: ৩\n(ক) কবি মাধৱদেৱৰ সাহিত্যিক কৰ্মৰাজিক কি কি ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি উল্লেখ কৰা।\n(খ) ‘মক্কাৰ দুৱাৰত চাহাব জীৱই মাৰে তালি।\n–যেনে শালে শ’লৰ লগত দৰিকাৰ টপালি।। – কবিতাফাকিৰ অন্তনিৰ্হিত ভাৱটি বিশ্লেষণ কৰা।\n১২। উত্তৰ লিখা: ৩\n(ক) ‘উঠা হে ঋত্বিক ধ্যানী অমৃতৰ পুত্ৰ,\nউঠা যত মুক্তি পদযাত্ৰী।’\n— কবিয়ে কিয় এনেদৰে আহ্বান জনাইছে বুজাই লিখা।\n(খ) ‘ক’ত অত বল পালে অসমৰ সেনানীয়ে\nশুকান সান্দহ আৰু পানী আঁজলিত।’ -কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা।\n১৩। তলৰ যিকোনো এছোৱা ব্যাখ্যা কৰা: ৪\n(ক) তোমাৰ চৰণ দুই মোৰ মহা ধন।\nভকত জনেৰ নিজ তুমি সে জীৱন।।\n(খ) ‘দেও মাৰি পাৰ হৈ জীৱই আছে চাই।\nচোৱা চোৱা জীৱসকল ভেলৰে বিলাই’।।\n১৪। (ক) ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটিৰ সাৰাংশ লিখা। ৫\n(খ) ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোৰ মূলভাৱ লিখা।\n১৫। (ক) তলৰ যিকোনো এটাৰ ব্যাসবাক্যসহৰ সমাসৰ নাম লিখা। ১\n(খ) তলৰ যিকোনো এটা শব্দৰ সন্ধি ভাঙা: ১\n(গ) তলত দিয়া যিকোনো এটা শব্দৰ ‘ণ’ আৰু ‘ষ’ হোৱাৰ কাৰণ লিখা। ১\n(ঘ) তলত দিয়া যিকোনো এটা শব্দৰ বিপৰীতাৰ্থক শব্দ লিখা। ১\n(ঙ) এটা শব্দত প্ৰকাশ কৰা (যিকোনো এটা): ১\nকোনো কথা নিশ্চয় কৰিবলৈ পঠোৱা বিশ্বাসী মানুহ, চুহি খাব লগা বস্তু।\n(চ) তলৰ যিকোনো এটা শব্দত কি প্ৰত্যয় লগ লাগিছে ভাঙি দেখুওৱা: ১\n(ছ) সৰল বাক্য, মিশ্ৰ বাক্য আৰু যৌগিক বাক্য কাক বোলে? প্ৰত্যেকৰে একোটাকৈ উদাহৰণ দিয়া। ২\n(জ) তলৰ যিকোনো দুটাৰ অৰ্থ প্ৰকাশ হোৱাকৈ একোটি বাক্য ৰচনা কৰা:\nকাণ সৰালি মাৰ, চকুৰ কুটা দাঁতৰ শাল, জয়দেউ কাকুতি।\n১৬। তলৰ যিকোনো এটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ লিখা: ৪\n(ক) ভাৱ সম্প্ৰসাৰণ কৰা:\n(খ) তোমাৰ বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ খেল-ধেমালিৰ অধিক সা-সুবিধা কৰি দিবলৈ তোমাৰ বিদ্যালয়ৰ প্ৰধানলৈ তুমি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ একতা সভাৰ সম্পাদক / সম্পাদিকা হিচাপে এখন আবেদন লিখা। (আবেদনত তোমাৰ নাম ঠিকনা নিলিখিবা )\n(খ) বানপানীৰ বাবে তোমাৰ অঞ্চলৰ বাট-পথ, দলং আদি নষ্ট হোৱাত সেইবোৰৰ তৎকালীন মেৰামতিৰ বাবে চৰকাৰৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰি স্থানীয় বাতৰি কাকতৰ সম্পাদকলৈ এখন প্ৰতিবেদন লিখা।\n১৭। তলত দিয়া যিকোনো এটা বিষয়ৰ ওপৰত ৰচনা লিখা: ৮\n(ক) তোমাৰ বিদ্যালয়ৰ বঁটা বিতৰণী সভা\n(আৰম্ভণি– আয়োজন– বঁটা বিতৰণ– সামৰণি)\n(খ) শৈক্ষিক পৰিৱেশ আৰু বিদ্যাৰ্থী\n(শৈক্ষিক পৰিৱেশ মানে কি— সমাজ আৰু শিক্ষকৰ ভূমিকা– বিদ্যাৰ্থীৰ কৰ্তব্য— মন্তব্য)\n(গ) তুমি ভালেপাৱা এগৰাকী সাহিত্যিক\n(আৰম্ভণি— জন্ম আৰু শিক্ষা — সাহিত্যিক অৱদান— ভালেপাৱাৰ কাৰণ)\n১৮। ‘বৈচিত্ৰময় অসম’ নামৰ দ্ৰুত পাঠত সন্নিবিষ্ট অসমৰ যিকোনো দুটা জনগোষ্ঠীৰ চমু পৰিচয় দিয়া। ২×২=৪\n১৯। তোমাৰ দ্ৰুত পাঠত সন্নিবিষ্ট অসমৰ যিকোনো তিনিটা জনগোষ্ঠীৰ বিশেষভাৱে বৰঙণি যোগোৱা একোজনকৈ ব্যক্তিৰ বিষয়ে চমু টোকা লিখা। ২×৩=৬\n২০। অতি চমুকৈ উত্তৰ লিখা: (যিকোনো দুটা) ১×২=২\n(ক) ‘ৰামসিংহৰ অসম আক্ৰমণ’ বিৱৰণটো ক’ৰ পৰা লোৱা হৈছে?\n(খ) মোগল সেনাপতি ৰামসিংহই অসমলৈ পঠোৱা কটকীজনৰ নাম কি?\n(গ) ভট্টদেৱৰ সম্পূৰ্ণ নাম কি?\n২১। চমু উত্তৰ লিখা: (যিকোনো তিনিটা) ২×৩=৬\n(ক) কুৰুক্ষেত্ৰৰ আৰম্ভণিতে কৃষ্ণ, অৰ্জুন, ভীম, যুধিষ্ঠিৰ, নকুল আৰু সহদেৱে বজোৱা শংখকেইটাৰ নাম লিখা।\n(খ) “যুদ্ধত স্বজনবধে কিচো ফলক নেদেখু, বিজয়কো আকাঙ্খা নকৰু, ৰাজ্যক ইছা নাই, সুখক নবােঞ্ছা।” -কথাষাৰ কোনে, কাৰ আগত, কেতিয়া কৈছে?\n(গ) ‘যদি যুদ্ধ দিয়ে, আহিলা-পাতি নাই, মোলৈ খুজি আহোক। তাক মই দিঞো।’ -কোনে, কাক, কি প্ৰসংগত কৈছিল বুজাই লিখা।\n(ঘ) ‘সেই নিবন্ধতে থাকি গুৱাহাটী ছাড়ি দিঞোক; ৰূপৰ সোণৰ খুটা পুতি দুইজনে নিবন্ধ কৰো। আৰু চন্দ্ৰ সূৰ্য থাকে মানে কোনে লৰাই।” -কথাষাৰ কোনে, কেতিয়া, কি প্ৰসংগত কৈছিল?\n২২। অতি চমু উত্তৰ লিখা: ১×২=২\n(ক) শংকৰদেৱে ৰচনা কৰা সংলাপবিহীন নাটখনৰ নাম কি?\n(খ) ছয়ৰতি সোনাৰ বংশী গড়ায় নেদ\n-ইয়াত ‘ৰাজপটেশ্বৰী’ বুলি কাক কৈছে?\n২৩। চমু উত্তৰ লিখা: (যিকোনো দুটা) ৩×২=৬\n(ক) ভটিমা বুলিলে কি বুজা? ভটিমা কেইবিধ আৰু কি কি? অংকীয়া ভটিমাত কেইটা ভটিমা থাকে পাঠৰ সহায়ত বুজাই লিখা।\n(খ) সোহি জগত গুৰুতেৰি সততে কৰু\nমুকুতি মংগল বিধান।\n– জগত গুৰু বুলি কাক কৈছে? জগত গুৰু জনাৰ গুণানুকীৰ্তন ভটিমাটেত কেনেদৰে কৰা হৈছে তোমাৰ কথাৰে লিখা।\n(গ) মাকৰ কি কি গুণৰ কথা ক’বলৈ শিশু কৃষ্ণৰ লাজ লাগে বুলি কৈছিল? কথাখিনি তোমাৰ নিজৰ ভাষাৰে লিখা।\n২৪। (ক) তলত দিয়া যিকোনো এটা শব্দৰ আধুনিক ৰূপ লিখা: ১\n(খ) তলৰ বাক্যটি শুদ্ধকৈ লিখা: ১\nতুমি কালি যেনেতেনে যাবা।\n(গ) তলৰ শব্দ দুটাৰ একোটাকৈ সমাৰ্থক শব্দ লিখা। ১\n২৫। অনুসৰ্গ কাক বোলে? এটা উদাহৰণ দি বাক্যত প্ৰয়োগ কৰি দেখুওৱা। ২\n২৬। তলৰ যিকোনো দুটাৰ চমু টোকা লিখা: ২×২=৪\nপয়াৰ , লেচাৰি , ছবি।\n‘The Art of Letter Writing’ by Menonim Menonimus\n← ক বুলিব নোৱাৰে ৰত্নাৱলী পঢ়ে\nHSLC Exam Que Paper Social Science 2020 →


are-you-sanitizing-your-phone-after-coming-back-home-skd– News18 Assam\nঘৰলৈ উভতি ছেনিটাইজ কৰেনে আপোনাৰ ফোনটো? নকৰিলে কি হ’ব পাৰে?\nবাহিৰৰ পৰা উভতি গ্ল’ভছ খুলি যদি ছেনিটাইজ নকৰা ফোন হাতত লয় তেনেহ’লে সুৰক্ষা অথলে যোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে। সেয়েহে ঘৰলৈ উভতি ফোনটো ছেনিটাইজ কৰাৰো অভ্যাস কৰক।\nNews18 Assam | News18 Assam | July 24, 2020, 8:43 PM IST\nসকলো সময়তে আপোনাৰ সৈতে থাকে আপোনাৰ ফোনটো। কিন্তু জানেনে আপোনাৰ ফোনটোৱেও বহন কৰিব পাৰে কোৰোণা ভাইৰাছ। প্লাষ্টিকত কিছু সময়লৈ হ’লেও সক্ৰিয় হৈ থাকিব পাৰে কোৰোণা ভাইৰাছ। সেয়েহে বাহিৰৰ পৰা ঘৰলৈ উভতি আহি ফোনটো ছেনিটাইজ কৰক, নকৰিলে বিপদ! (প্ৰতীকী ফটো)\nসেয়েহে বাহিৰৰ পৰা আহি নিজকে ছেনিটাইজ কৰাৰ লগতে মোবাইলটোও ছেনিটাইজ কৰাৰ অভ্যাস কৰক। কিন্তু ফোনত পানী বা তেনে তৰল লগাব নোৱাৰি। তেনেহ’লে? আপোনাৰ প্ৰথম কাম হোৱা উচিত যে আপুনি যি কোম্পানীৰ মোবাইল ফোন ব্যৱহাৰ কৰে সেই কোম্পানীৰ ৱেবছাইটলৈ গৈ অনুসন্ধান কৰক যে মোবাইলটো পৰিষ্কাৰ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত কি নিৰ্দেশনা দিয়া হৈছে। (প্ৰতীকী ফটো)\nএপল ফোন ব্যৱহাৰকাৰীসকলৰ ক্ষেত্ৰত কোৱা হৈছে যে কপাহত লাইজল লগাই ফোন ডিছইনফেকচন কৰিব পাৰি। ছেমছং ব্যৱহাৰকাৰীসকলে এলকহলযুক্ত ছেনিটাইজাৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। এইদৰে আন কোম্পানীৰ ৱেবছাইটতো বিস্তৃতভাৱে লিখা থাকে তেওঁলোকৰ ফোন কিদৰে পৰিষ্কাৰ কৰিব পাৰি। (প্ৰতীকী ফটো)\nকিছুমান সাধাৰণ নিয়ম ফোনৰ ক্ষেত্ৰত মানি চলা উচিত। বাহিৰলৈ গ’লেও য’তে ত’তে ফোনটো ৰখা উচিত নহয়। প্ৰয়োজন হ’লে হাত ছেনিটাইজ কৰি ফোন ব্যৱহাৰ কৰি পকেটত সোমাই ৰখা উচিত। ঘৰলৈ উভতি আন সামগ্ৰীৰ দৰে ফোনটোও ছেনিটাইজ কৰা উচিত। (প্ৰতীকী ফটো)\nবাহিৰৰ পৰা উভতি গ্ল’ভছ খুলি যদি ছেনিটাইজ নকৰা ফোন হাতত লয় তেনেহ’লে সুৰক্ষা অথলে যোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে। সেয়েহে ঘৰলৈ উভতি ফোনটো ছেনিটাইজ কৰাৰো অভ্যাস কৰক। (প্ৰতীকী ফটো)


বিৰাট কোহলীৰ টুইটেই কাল হ'ল! ধোনীৰ অৱসৰৰ কথা বিয়পি গল... - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nবিৰাট কোহলীৰ টুইটেই কাল হ’ল! ধোনীৰ অৱসৰৰ কথা বিয়পি গল…\nডিজিটেল ডেস্কঃ বহুদিনৰে পৰা চৰ্চা হৈ থকা মহেন্দ্ৰ সিং ধোনীৰ অৱসৰৰ বিষয়টো বৃহস্পতিবাৰে হঠাৎ ছচিয়েল মিডিয়াত পুনৰ ট্ৰেণ্ডলৈ আহিল। টাইম লাইনত দেখা গল কেৱল ধোনীৰ অৱসৰ লৈ কৰা নিজা মতামত। একাংশই বৃহস্পতিবাৰে সন্ধিয়া ৫ বজাত ধোনীয়ে সংবাদমেলৰ জৰিয়তে অৱসৰ কথা ঘোষণা কৰিব বুলিও প্ৰচাৰ চলালে। কিন্তু দৰাচলতে ভাৰতীয় ক্ৰিকেট দলৰ প্ৰাক্তন অধিনায়ক গৰাকীয়ে সচাঁকৈয়ে অৱসৰৰ কথা ভাৱিছেনে! এই সন্দৰ্ভত মুখ খুলিয়ে ভাৰতীয় ক্ৰিকেট টীমৰ মুখ্য নিৰ্বাচক এম এছ কে প্ৰসাদে।\nবৃহস্পতিবাৰে এম এছ কে প্ৰসাদে দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ বিৰুদ্ধে হবলগা ৩ দিনীয়া টেষ্ট শৃংখলাৰ বাবে ভাৰতৰ ১৫ জনীয়া দলটো ঘোষণা কৰি ধোনীৰ অৱসৰৰ সন্দৰ্ভত কয় যে- ধোনীক লৈ চৰ্চা হোৱা এই বিষয় অমূলক। ধোনীয়ে অৱসৰৰ সন্দৰ্ভত বৰ্তমানৰলৈকে কোনো চিন্তা কৰা নাই, এই খবৰ ভিত্তিহীন।\nচছিয়েল মিডিয়াত ধোনীৰ অৱসৰৰ বিষয়টো অধিকভাৱে বিয়পি পৰাৰ আন এটা কাৰণ হল বৃহস্পতিবাৰে ভাৰতীয় ক্ৰিকেট দলৰ অধিনায়ক বিৰাট কোহলীয়ে মহেন্দ্ৰ সিং ধোনীৰ সৈতে ক্ৰীজত থকা এখন ফটো আপলোড কৰিছিল টুইটাৰত। ফটোখনত কোহলীয়ে লিখিছিল যে- A game I can never forget. Special night. This man, made me run like inafitness test @msdhoni।এই টুইটটোৰ পাছতে ছচিয়েল মিডিয়াত বিয়পি পৰিছিল যে বৃহস্পতিবাৰে ক্ৰিকেটক বিদায় দিব মহেন্দ্ৰ সিং ধোনীয়ে।\nপ্ৰাক্তন বিত্তমন্ত্ৰী অৰুণ জেটলীৰ নামেৰে ষ্টেডিয়াম, বিৰাট কোহলীৰ নামেৰে পেভিলিয়ন ষ্টেণ্ডঃ দিল্লীত নামাকৰণ সমাৰোহ\nমন্ত্ৰী পীয়ুষ গোৱেলৰ নতুন আৱিষ্কাৰঃ নিউটন নহয়, আইনষ্টাইনেহে আৱিষ্কাৰ কৰিছিল মধ্যাকৰ্ষণ শক্তিৰ


সৰু কথা (দেবাংগ পল্লৱ শইকীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nৰাতিপুৱা ওলাই যাওঁতে দেখিলোঁ পিঠিত প্ৰকাণ্ড মোনা এটা লৈ ক্ষীণকায় ল’ৰাটোৱে “বোৱা কাপোৰ লওঁক” চিঁয়ৰি চিঁয়ৰি ৰাষ্টাৰে গৈ আছে । দুঘণ্টাৰ পিছত ঘুৰি আহি দেখোঁ বেচেৰাই অলসভাৱে মোৰ ভাড়াঘৰৰ কাষে বাৰে ঘুৰি ফুৰিছে ।\n“কি আছে বেগত ?”\n“বোৱা কাপোৰ দাদা ।”\n“বৰ ল’ৰালৰি নেকি তোমাৰ?”\n“আহা তেনেহ’লে মোৰ ঘৰলৈ । পানী এগিলাছ খাবা । দুআষাৰ পাতিবা । কাপোৰ চাম । মাইকী মানুহ নাই কিন্তু ঘৰত ।”\nডেকাই আনন্দেৰে আহি অতি আৰামত চকীত গা পেলাই দিলে । ভাগৰুৱা । পিঠিত কমেও দহকেজি ।\nযোৰহটীয়া ডেকা । পেটৰ তাড়নাত কষ্ট কৰিছে । হায়াৰ ছেকেণ্ডাৰী পাছ । মিঠা মাত । নম্ৰ ।\nটেবুলত থকা আলোচনী, কিতাপবোৰ লিৰিকি বিদাৰি চালে ।\n:আপুনি খুউব পঢ়ে নেকি?\n:নপঢ়োঁ … । কিয় ?\n:সুধিলোঁ আৰু । স্কুলত থাকোঁতে কিতাপ পঢ়াৰ চখ আছিল ।\n:কিয়?? এতিয়াও পঢ়িব পাৰা …।\n:এই বেগটো পিঠিত লৈ দহমিনিট খোজ কাঢ়ক তাৰ পিছত গম পাব দিনটো এইটো পিঠিত কঢ়িয়াই ৰাতি ঘৰ সোমাই কিতাপ পঢ়াৰ ধৈৰ্য ক’ত ।\n: ভালহে কষ্ট কৰি উপাৰ্জন কৰি ঘৰ চলাইছা । তোমাৰ বয়সত মই উপাৰ্জন কি বস্তু গমেই পোৱা নাছিলোঁ ।\nতাৰ কথাই তাক পানীৰ পৰা চাহলৈ প্ৰমোচন দিয়ালে । ঘৰৰ মালিকো আহি কথাত বহিল । কথাৰ মাজে মাজে কাপোৰ । কথা আৰু কাপোৰৰ মাজত জীৱন কাহিনী ।\n: এনেকে চাহ একাপ খাবলৈ পোৱাতো সপোনেই নে বেলেগ স্বাৰ্থই আছে নাজানো । চিধাকে ক’লো বেয়া নাপাব । প্ৰায়বোৰ ঘৰত মোক বাৰাণ্ডালৈকো উঠিবলৈ নিদিয়ে । ষ্টেপতে বহি কাপোৰ দেখুৱাও । তাৰোপৰি “বেপাৰী ল’ৰাটো” বুলি সম্বোধনতো আছেই । বাৰু আপোনালোকে কাপোৰ ন’ললেও কথা নাই । ভাল মানুহ দুজন চিনাকি হ’লো ।নম্বৰ দুটা দিয়ক ।\nমই আৰু মালিকে পাৰ্য্যমানে তাক উৎসাহ দিলোঁ । আমাৰেই ল’ৰা । আমাৰ মানুহে বোৱা কাপোৰ বেচিছে । দুপইচা পাওক । আৰু কষ্ট কৰক ।\nচাদৰ মেখেলা কাপোৰ কিনিব নাজানোঁ যদিও উৎসাহ দিবলৈ কাপোৰ এযোৰ ৰাখিলোঁ শইকীয়ানীলৈ ।\nল’ৰাটো যিমান ভাগৰত বিমৰ্ষ মনেৰে আহিছিল, তাতোকেৈ দুগুণ আনন্দ আৰু উৎসাহেৰে সজীৱ হৈ ওলাই গ’ল । কাইলৈ সি ঘৰলৈ যাব ।\nমালিক আৰু মই তাৰ যোৱা দৃশ্যটি দেখি আনন্দিত হ’লোঁ ।\nতাৰ নাম সোণ । সোণহঁতে ঘৰলৈ বস্তু বিকিবলৈ আহিলে উৎসাহ দিয়ক । আমাৰ মানুহ । নিকিনিলেও । চুৰটাৰি নকৰাকে কষ্টেৰে কিবা এটা কৰিছে । কাকো ডকাহকা দি, অন্যায় কৰি আলাসত ধন ঘটা নাই । সোণহঁতে কষ্ট কৰে । আৰু আমাৰ মাতষাৰেই সোণহঁতৰ বাবে গ্লুকন ডি বা ৰেডবুল ড্ৰিংক ।\nমনোহৰ দত্তৰ চিঠি\nকেৱল ময়েই ভাল (ডা° কুমাৰ পাৰ্থ প্ৰতিম)


অসমীয়া সাহিত্য জগতত মফিজুদ্দিন আহমদ হাজৰিকাৰ অৱদান | দশমী শইকীয়া\nসাহিত্য হৈছে এটা জাতিৰ দাপোণস্বৰূপ ৷ ই জাতিটোৰ সপোনৰ কঠিয়াতলী ৷ য’ত অংকুৰিত হয় সোণালী ভৱিষ্যত ৷ সমাজত বৰ্তি থকা আবেগ অনুভূতি, ৰীতি নীতি আদি বিভিন্ন দিশ সাহিত্যৰ যোগেদি প্ৰতিফলিত হয় ৷ অসমীয়া সাহিত্যৰ এটি উজ্জ্বল জ্যোতিষ্কৰ নাম হৈছে "মফিজুদ্দিন আহমদ হাজৰিকা" ৷ জ্ঞানমালিনীৰ কবি ৰূপে খ্যাত হাজৰিকাদেৱে অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰি থৈ গৈছে ৷ ১৮৯৬ চনৰ মে’ মাহত প্ৰকাশ পোৱা তেখেতৰ প্ৰথম কবিতাপুথি 'জ্ঞানমালিনী' য়ে সাহিত্যিকসকলৰ মাজত আলোড়নৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল ৷\nঅসম বুৰঞ্জী খ্যাত ইছমাইল ছিদ্দিকী ওৰফে বাঘ হাজৰিকাৰ বংশধৰ মফিজুদ্দিন আহমদ হাজৰিকাৰ জন্ম হৈছিল ১৮৭০ চনৰ ৩০ আগষ্ট তাৰিখে ডিব্ৰুগড় জিলাত ৷ তেখেতৰ পিতৃৰ নাম আছিল হিম্মতুদ্দিন আহমদ আৰু মাতৃৰ নাম আছিল ৰাহনুৰী ৷ হাজৰিকাদেৱ আছিল এওঁলোকৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ সন্তান ৷ এইজনা মহান সাহিত্যিকৰ ১৯৫৮ চনৰ ২৯ অক্টোবৰ তাৰিখে মৃত্যু ঘটে ৷\nনিজ জন্মস্থান ডিব্ৰুগড়তে শিক্ষা জীৱনৰ পাতনি মেলা হাজৰিকাদেৱে ১৮৯২ চনত তাৰে চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা এন্ট্ৰেন্স পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হয় ৷ দুখৰ কথা এয়ে যে পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হ’ব নোৱাৰি তেখেতে সিমানতে পঢ়া জীৱনৰ সামৰণি মাৰে ৷\nউত্তৰ লখিমপুৰত ফৰেষ্টাৰ হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলা হাজৰিকা দেৱে তাৰে শ্বেখ পীয়ৰ আলি হাজৰিকাৰ কন্যা হাফিজা খাতুনৰ লগত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈ সাংসাৰিক জীৱনৰ আৰম্ভণি কৰে ৷ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰা সময়লৈ তেওঁ চিভিল পেস্কাৰ পদবী লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল ৷\nঅসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীত বিশিষ্ট আসন লাভ কৰা সাহিত্যিক সকলৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল মফিজুদ্দিন আহমদ হাজৰিকা ৷ অসমীয়া সাহিত্য জগতলৈ এখেতৰ অৱদান আছিল আপুৰুগীয়া ৷ তেখেতৰ সাহিত্যিক অৱদানৰ চানেকি বহন কৰি ফুৰিছে তেখেতৰ অনবদ্য, অনুপম সৃষ্টি 'জ্ঞানমালিনী' আৰু 'তত্ত্ব পাৰিজাত' নামৰ দুখন কবিতাপুথিয়ে ৷ অসমীয়া কাব্য সাহিত্যত জ্ঞানমালিনী হ’ল এক অভিনৱ জ্যোতিৰেখা ৷ ইয়াৰ চমৎকাৰী বিষয়বস্তু আৰু সামৰ্থক ৰূপায়ণে পণ্ডিত সমাজক ততালিকে আকৰ্ষণ কৰিছিল ৷\nঅসমীয়া কাব্য সাহিত্যত আধুনিক ভাৱধাৰাৰে আৰু আধ্যাত্মিকতাৰে আত্মপ্ৰকাশ কৰা ' জ্ঞানমালিনী ' এখন জীৱনবোধৰ দাপোণস্বৰূপ ৷ আজিৰ পৰা প্ৰায় ১২৪ বছৰ পূৰ্বে প্ৰকাশিত এই কবিতা পুথিখন এক জ্ঞানবৰ্ধক কাব্য বুলি আজিও চৰ্চিত হৈ আছে ৷\nজ্ঞানমালিনীৰ বাহিৰেও তেখেতে ' মালিনীৰ বীণ ' আৰু ' তত্ত্ব পাৰিজাত ' নামৰ আন দুখন কবিতাপুথি ৰচনা কৰিছিল ৷ তেখেতৰ অন্য এখন কবিতাপুথি ' হাফেজ ফুলনি ' তেখেতৰ মৃত্যুৰ পৰৱৰ্তী সময়ত হেৰাই যায় ৷ উদ্ধাৰ হোৱা হ’লে সম্ভৱতঃ অসমীয়া কাব্যিক ক্ষেত্ৰখনত আৰু অধিক উন্নতমানৰ কবিতাৰ সমাহাৰ ঘটিলহেঁতেন ৷ কবিৰ জীৱনকালত প্ৰকাশ পোৱা একমাত্ৰ কবিতাপুথিখন হৈছে 'জ্ঞানমালিনী' ৷ 'তত্ত্ব পাৰিজাত' মাত্ৰ চাৰিটা কবিতাৰ সমষ্টিৰে এখনি সৰু পুথি ৷\nমফিজুদ্দিন আহমদ হাজৰিকাই অসমীয়া সাহিত্য ক্ষেত্ৰখনলৈ বিশেষ বৰঙনি আগবঢ়াই গৈছে ৷ তেখেত ১৯৩০ চনত গোলাঘাটত অনুষ্ঠিত হোৱা অসম সাহিত্য সভা অধিৱেশনৰ সভাপতিৰ পদ অলংকৃত কৰিছিল ৷ লগতে তেখেতে অসম চৰকাৰৰ পৰা সাহিত্যিক পেন্সন লাভ কৰিছিল ৷ তেখেতে নিভাঁজ ঘৰুৱা ভাষাত ইছলামীয় চুফীবাদৰ নতুন ভাৱধাৰা অসমীয়া কাব্যজগতত জ্ঞানমালিনীৰ যোগেদিয়েই পোন প্ৰথমে সন্নিবিষ্ট কৰে ৷ ভাষা হিচাপে নিভাঁজ ঘৰুৱা শব্দৰ চয়নত লেখা এই পুথিখন হ’ল হাড়ে হিমজুৱে এখন অসমীয়া কবিতাপুথি ৷ ভাৱৰ ফালৰ পৰাও ই আধ্যাত্মিকতাৰ উচ্চস্থান লাভ কৰা পুথি ৷ অসমীয়া কাব্য সাহিত্যলৈ চুফীবাদৰ ধাৰা জ্ঞানমালিনীয়েই কঢ়িয়াই আনে ৷\nজ্ঞানমালিনীত মুঠ ছয়টা কবিতা সন্নিৱিষ্ট হৈ আছে ৷ সেই কেইটা হৈছে-\n২/ মনিচুনি বেলি\n৫/ মইমতালি ভাৱৰ উছন\nজ্ঞানমালিনী কবিতাপুথিত সন্নিৱিষ্ট মৰিশালি খনি কবিতাটি তেখেতে ২২ বছৰ বয়সতে ৰচনা কৰি উলিয়ায় ৷ এই কবিতাপুথিখনৰ পাতনি(সামাজিক) অসমীয়া সাহিত্যৰ এক বিশেষ গদ্যৰূপে সমাদৃত হৈ আহিছে ৷ হাজৰিকাৰ কবিতাত একসত্তাৰ ওপৰত থকা গভীৰ বিশ্বাস প্ৰতিফলিত হয় ৷ যেনে :\n" দেখা নাই যদিস্যাতো , আছে ত্ৰিলোকৰ\nনিশ্চয় নিশ্চয় এটি বিশ্বখনিকৰ ৷" - (বিশ্বখনিকৰ)\nজগতৰ পৰমসত্তাৰ ওপৰত তেখেত আছিল গভীৰ বিশ্বাসী ৷ এই কথা তেখেতৰ কবিতাইদি নিগৰি ওলায় ৷ তেখেতৰ দৃষ্টিত পৰমসত্তা সকলোতে বিৰাজমান –\n" সকলোতে আছে তেওঁ\nকিন্তু নেদেখে কেওঁ\nওৰণিৰে মুখ ঢাকি থাকে ওচৰত ৷"\n'দিনকণা' কবিতাটিত অদৃষ্টবাদী কবি হাজৰিকাই সকলো আশা ভৰসা বিশ্বস্ৰষ্টাৰ ওপৰতে ন্যস্ত কৰিছে ৷ কবিতাটিত ফুটি উঠিছে মানৱতাৰ চৰম নিসঙ্গতা আৰু সহায়হীনতা ৷ কবিয়ে এই পৃথিৱীৰ জ্বালা যন্ত্ৰণাৰ পৰা উদ্ধাৰৰ বাবে জগতস্ৰষ্টা পৰমশক্তিক আহ্বান জনাইছে –\n" কেৱেঁ নেতাৰিলে মোক\nনেলাগিলে কাৰো বেথা,\nভাঙ্গি এই মহা লেঠা\nজগতিৰ গতি তুমি,\nঅনাথৰ নাথ শুনো;\nতেন্তে এই বিলৈ মোৰ\nচাই আছা কেনেকৈনো ?"\nমৰিশালিখনি কবিতাটোৰ মাজেৰে কবিয়ে বাস্তৱতাৰ গভীৰ জ্ঞান প্ৰকাশ কৰি তুলিছে ৷ বৈৰাগ্য আৰু বেদনা ভৰা মোহ মায়াৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰাৰ অনুভূতি ফুটাই তুলিছে ৷ কবিয়ে কয় যে সংসাৰৰ ধনজন সকলো মিছা ৷ পৰম সত্য কেৱল বিশ্বস্ৰষ্টা ৷ আত্মন কবিতাৰ জৰিয়তে এই কথা কবিয়ে ব্যক্ত কৰিছে –\n" দেখিছ তো নিতে, তোৰ সন্মুখতে\nকত লোকে ধন ঘটি নানা মতে,\nএৰি এৰি গৈছে য’ৰ বস্তু ততে,\nযেনে আহিছিল তেনে ৷"\nনিজ জন্মস্থান ডিব্ৰুগড়ৰ মনোৰম ৰূপ তেখেতৰ 'মনিচুনি বেলি' নামৰ কবিতাটিৰ মাজেৰে সহজ- সৰল ভাষাত তুলি ধৰাৰ প্ৰয়াস কৰিছে –\n" গধূলি হৈছে মলয়া বৈছে\nবেলিটি গৈছে বুৰি\nসোণালী বৰণে পৰি হাবি বনে\nচমকে পৃথিৱীজুৰি ৷"\nপ্ৰকৃতিৰ অপৰূপ মনোমোহা পৰিৱেশৰ কথা হাজৰিকাদেৱে নিজ কলমেৰে ধৰি ৰখাৰ প্ৰয়াস কৰিছে ৷ শব্দৰ সাৱলীল ব্যৱহাৰে প্ৰকৃতি চিত্ৰন আৰু সুন্দৰ কৰি তুলিছে ৷ ডিব্ৰু নদীক লৈ লিখা কথাই ইয়াৰ প্ৰমাণ –\n" ৰাঙলী ছবিটি বুকুৰে সাবটি\nনাচিছে ডিব্ৰু নৈ\nজপনা জাপিছে ৰখীয়া চাপিছে\nদমৰা দামুৰি লৈ ৷"\nশব্দৰ খেলত হাজৰিকাদেৱ পাৰ্গত আছিল ৷ তাৰ নিদৰ্শন –\n" চৰাই চিৰিকতি আহিছে উলটি\nআপোন বাহলৈ বুলি\nহালোৱা হজুৱা কানীয়া ভঙুৱা\nটোকো পজাঁলৈ ঘূৰি ৷"\nকবি মফিজুদ্দিন আহমদ হাজৰিকাৰ জ্ঞানমালিনীৰ উপৰিও আন এখন উল্লেখযোগ্য সৰু কবিতাপুথি হৈছে - ' তত্ত্ব পাৰিজাত ' ৷ তেখেতৰ মৃত্যুৰ পাছত এই কবিতাপুথিখন প্ৰকাশ কৰা হয় ৷ পুথিখন আকাৰত সৰু হ’লেও ইয়াৰ কাব্যিক মূল্য অতি বেছি ৷\nইয়াত উল্লেখিত " মাজ নিশাৰ ' মই' চিতনি " নামৰ কবিতাটিৰ মাজেৰে কবিৰ নিজক জনাৰ যি হাবিয়াস সেই কথা প্ৰকাশ পাইছে ৷ আমি ক’ৰ পৰা আহিছোঁ, ক’লৈ যাম এই প্ৰশ্নৰে মাজনিশাৰ 'মই' চিতনি –\n" আহিলো বা ক’ত ?\nআহিলো বা কিয় ?\nযামনো ক’লৈ ?\nকোনে আজি মোক\nঅতিকৈ নিখুতকৈ ?৷"\nহাজৰিকাৰ ' বুঢ়া মাজী আৰু ভগা নাও ' কবিতাটি এটি প্ৰতীকাত্মক কবিতা ৷ এই সংসাৰখন এখনি ভগা নাৱৰ প্ৰতীক আৰু আমি জীৱবোৰ প্ৰত্যেকেই একোজন এই নাৱৰ অসহায় মাজী ৷ কবিৰ ভাষাৰে –\n" বুঢ়া মাজী ভগা নাও উটি আহিছে ,\nদুই হাতে প্ৰাণটাকি বঠা মাৰিছে ৷"\nহাজৰিকাদেৱৰ কবিতা আধ্যাত্মিকতাবাদৰ ৰসেৰে পৰিপূৰ্ণ ৷ ইয়াত আৱেগ, অনুভূতি, বিৰহ , বেদনা, সকলোৰে সমাহাৰ দেখিব পোৱা যায় ৷ অসমৰ সমাজ জীৱনৰ এক সৰ্বাঙ্গ সুন্দৰ চিত্ৰ অংকন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে ৷ জীৱন অভিজ্ঞতাৰে পৰিপূৰ্ণ হাজৰিকাদেৱৰ কবিতাসমূহ অসমীয়া সাহিত্যৰ জীৱনী শক্তি ৷ জ্ঞানমালিনীৰ মূল তত্ত্বই আছিল হিন্দু মুছলমানৰ ঐক্যতা ৷ আধ্যাত্মিক তথা দাৰ্শনিক চিন্তাধাৰাৰ ফল হৈছে জ্ঞানমালিনী ৷ যিয়ে অসমীয়া কবিতাৰ ক্ষেত্ৰখন চহকী কৰি ৰাখিছে ৷ তেখেতৰ পৰমশক্তিৰ ওপৰত বিশ্বাস অতুলনীয় ৷ প্ৰতিটো কবিতাত ইয়াৰ নিদৰ্শন পোৱা যায় ৷ কবিতাৰ যোগেদি সামাজিক সচেতনতাৰ বাৰ্তা বিলোৱা মফিজুদ্দিন হাজৰিকাদেৱ আছিল অসমীয়া কাব্যিক সাহিত্যৰ ভোটাতৰা ৷ সমাজৰ প্ৰচলিত অন্যায় অবিচাৰসমূহ কবিতাৰ মাধ্যমেৰে আতৰোৱাৰ চেষ্টা কৰিছিল ৷ যুৱ প্ৰজন্মক সঠিক পথৰ সন্ধানৰ বাবে কবিতাৰ মাধ্যমৰে বুজাই গৈছে ৷ তেখেতৰ ভাষাৰে –\n" হেৰা ! হেৰা ! টপ্ টলৌ ডেকাল’ৰাহত !\nঅলপতে কিয় এনে হৈছা উধাৱত ?\nআলি বাটে চালি ধৰি , ধিতিঙালি কৰি ,\nঅতপালি কৰা কিয় , মূৰে ভৰি কাঢ়ি ? "\nআমি সকলোৱে নিজৰ ৰূপ, যৌৱনক লৈ অহংকাৰত নিমজ্জিত হৈ থাকোঁ ৷ হাজৰিকাদেৱে কবিতাৰ পংক্তিৰে বুজায় গৈছে ই ক্ষণস্থায়ী ৷ ইয়াৰ বাবে অহংকাৰ কৰাৰ কোনো সকাম নাই ৷ –\n" ডেকা বয়সৰ হায় ! সেই চেহেৰাটি পায়\nফুৰা আজি তোমালোকে অহংকাৰ কৰি,\nএই চাই থাকোঁতেই, দুদিনৰ পাছতেই,\nৰাহুকালে আহি নিব তাকো হৰি ৷"\nপৰমজনৰ প্ৰতি প্ৰেম,সৃষ্টি , সৃষ্টিৰ ৰহস্য ভেদৰ ব্যাকুলতা , বৈষয়িক বাসনাৰ প্ৰতি বিৰাগ আদি ভাৱ জ্ঞানমালিনী আৰু তত্ত্ব পাৰিজাতৰ কবিতাসমূহৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে ৷ কবিতাপুথি জ্ঞানমালিনীয়ে ৰোমাণ্টিক কবিতাৰ স্বাক্ষৰ সুস্থৰ ভাৱে বহন কৰিছে ৷ জোনাকী যুগৰ লেখকসকলৰ সমসাময়িক হ’লেও এখেত জোনাকী কাকতৰ সৈতে জড়িত নাছিল ৷ তেখেতে সহজসৰল ঘৰুৱা ভাষা , জতুৱা ঠাঁচৰ প্ৰয়োগৰ জৰিয়তে আধ্যাত্মিক কাব্যানুভূতি প্ৰকাশ কৰিছে ৷\nদীননাথ দত্তই জ্ঞানমালিনী সম্পৰ্কে এনেদৰে মত প্ৰকাশ কৰিছে –\n" জ্ঞানমালিনী অসমীয়া ভাষাৰ কাব্য ফুলনিত এপাহী অপূৰ্ব স্বৰ্গীয় পাৰিজাত ৷ ইয়াৰ পদ আৰু কথা …অতি সোৱাদ ; ভাৱ বিলাক তাতোকৈ ওখ ৷ ইয়াৰ প্ৰত্যেক শাৰীতে অতি উচ্চ ঘৰুৱা কথা বিলাকৰ সাজপাৰ পিন্ধি এটি মৌ সনা উদাস আধ্যত্মিক ভাৱ যেন বোৱা দি বৈছে; পঢ়ি থাকোঁ মানে এৰিবৰ মনকে নেযায় আৰু লগে লগে সংসাৰ ভাবত জলা কলা হোৱা মনো চেচা লাগি যায় ৷ "\nইয়াৰ পৰা জানিব পাৰি যে জ্ঞানমালিনীয়ে কিমান দ কৈ পঢ়ুৱৈৰ মনত সাচ বহুৱাবলৈ সক্ষম হৈছে ৷ তেখেতে অসমীয়া কাব্য সাহিত্যক এক নতুন ধাৰা দিবলৈ দেহে কেহে খাটিছিল ৷ তেখেতৰ অৱদান সদায় চিৰস্মৰণীয় হৈ ৰ’ব ৷ হাজৰিকাদেৱে নিজ সাধনাৰে অসমীয়া সাহিত্যক ভাৱ আৰু ভাষাৰে চহকী কৰি থৈ গৈছে ৷ জীৱনবোধৰ জ্ঞান বিলোৱা জ্ঞানমালিনী কবি সদায় অসমীয়া সাহিত্যত জিলিকি ৰ’ব ৷\nশেষত কবিৰ ভাষাৰে –\n" অনন্ত আত্মাৰ অনন্ত যুঁজত\nজিকাৰু নিছান তুলি\nমাতিছে আমাক , অন্তত বাটত\nআগুৱা হ’বলৈ বুলি ৷"\nTags: দশমী শইকীয়া প্ৰবন্ধ


Rut3| AsmULB | STEP | নয়মীয়ে তেওঁৰ বোৱাৰীয়েক ৰূথক ক’লে, “হে মোৰ আইটি, যাৰ দ্বাৰাই তোমাৰ মঙ্গল হয়, এনে সুৰক্ষিত ঠাই মই জানো তোমাৰ কাৰণে নিবিচাৰিম?\n1নয়মীয়ে তেওঁৰ বোৱাৰীয়েক ৰূথক ক’লে, “হে মোৰ আইটি, যাৰ দ্বাৰাই তোমাৰ মঙ্গল হয়, এনে সুৰক্ষিত ঠাই মই জানো তোমাৰ কাৰণে নিবিচাৰিম? 2তুমি যি বোৱজৰ দাসীসকলৰ লগত কাম কৰিছিলা, সেই বোৱজ জানো আমাৰ সম্পৰ্কীয় লোক নহয়? চোৱা, তেওঁ আজি ৰাতি মৰণা মৰা ঠাইত যৱ ধান জাৰি আছে।\n3সেয়ে, তুমি এতিয়া গা ধুই পৰিস্কাৰ হোৱা, সুগন্ধি তেল ঘঁহা, আৰু কাপোৰ সলনি কৰি সেই শস্য মৰা ঠাইলৈ যোৱা৷ কিন্তু সেই ব্যক্তিয়ে ভোজন-পান কৰি শেষ নকৰালৈকে তুমি তেওঁক দেখা নিদিবা। 4তেওঁ যেতিয়া টোপনি যাব, তেতিয়া তুমি তেওঁৰ শোৱা ঠাই মনত ৰাখি, পাছত তেওঁৰ ওচৰলৈ যাবা আৰু তেওঁৰ ভৰি ফালৰ কাপোৰ গুচাই তাতেই তুমি শুবা; পাছত তুমি কি কৰিব লাগিব, সেই বিষয়ে তেওঁ তোমাক ক’ব।” 5তেতিয়া ৰূথে নয়মীক ক’লে, “আপুনি যেনেদৰে ক’লে, মই সেই মতে কৰিম।”\n6পাছত তেওঁ সেই শস্য মৰা ঠাইলৈ গ’ল, আৰু তেওঁৰ শাহুৱেকে দিয়া আদেশ অনুসাৰে সকলো কৰিলে। 7বোৱজে ভোজন-পান কৰি আনন্দ মনেৰে গৈ শস্যৰ দ’মৰ এমূৰত গৈ শুলে, তেতিয়া ৰূথে ধীৰে ধীৰে গৈ তেওঁৰ ভৰিৰ ফালৰ কাপোৰ আতৰালে আৰু তাতেই শুই পৰিল।\n8পাছত মাজনিশা বোৱজে বাগৰ সলাওঁতে, নিজৰ ভৰিৰ ওচৰত এজনী তিৰোতা মানুহ শুই থকা গম পাই উচপ খাই উঠিল। 9তেতিয়া তেওঁ সুধিলে, “তুমি কোন?” তেওঁ ক’লে, “মই আপোনাৰ দাসী ৰূথ; এতেকে আপোনাৰ এই দাসীৰ ওপৰলৈ আপোনাৰ কাপোৰৰ আচঁল মেলি দিয়ক; কাৰণ আপুনি আমাৰ উদ্ধাৰকৰ্তা আৰু আমাৰ সম্পৰ্কীয়।”\n10তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “আইটি তুমি যিহোৱাৰ আশীৰ্ব্বাদ প্ৰাপ্ত হোৱা; কিয়নো তুমি ধনী বা দুখীয়া কোনো ডেকা পুৰুষৰ ওচৰলৈ নগৈ, প্ৰথমতকৈ শেষত পুনৰ অধিক প্ৰেম দেখুৱালা। 11এতেকে আইটি, তুমি ভয় নকৰিবা; তুমি কোৱা সকলোকে মই কৰিম, কিয়নো তুমি যে সতী, ইয়াক মোৰ নিজ নগৰৰ ভিতৰত থকা সকলো মানুহে জানে।\n12এইটো সত্য যে, মই তোমালোকৰ সম্পৰ্কীয় লোক হওঁ, কিন্তু মোতকৈও ওচৰ-সম্পৰ্কীয় আন এজন আছে। 13আজি ৰাতি ইয়াতে থাকা৷ ৰাতিপুৱা তেওঁ যদি ওচৰ সম্পৰ্কীয় হিচাপে তোমাক গ্ৰহণ কৰে, তেন্তে ভালেই, তেওঁৱেই সেই কাৰ্য্য কৰক৷ কিন্তু তেওঁ তোমাক যদি গ্ৰহণ কৰিবলৈ ইচ্ছা নকৰে, তেন্তে যিহোৱাৰ জীৱনৰ শপত, ময়েই তোমাক গ্ৰহণ কৰিম। তুমি ৰাতিপুৱালৈকে ইয়াতেই শুই থাকা।”\n14তেতিয়া ৰূথে ৰাতিপুৱালৈকে তেওঁৰ ভৰিৰ ওচৰত শুই থাকিল; পাছত দোকমোকালিতে অৰ্থাৎ ইজনে সিজনক চিনিব নোৱাৰা সময়তেই তেওঁ উঠিল; কাৰণ বোৱজে কৈছিল, ‘শস্য মৰা ঠাইলৈ মহিলা মানুহ অহা কোনেও জানিব নালাগে’। 15পাছত তেওঁ পুনৰ ক’লে, “তুমি গাত লোৱা ওপৰৰ কাপোৰ মেলি ধৰা।” তেতিয়া ৰূথে কাপোৰখন মেলি ধৰোতে তেওঁ ছয় দোন যৱ ধান জুখি কাপোৰত ঢালি দি তেওঁৰ মুৰত তুলি দিলে; আৰু তেওঁ নগৰলৈ গুচি গ’ল।\n16পাছত ৰূথে যেতিয়া নিজৰ শাহুৱেকৰ ওচৰলৈ আহিল, তেতিয়া শাহুৱেকে তেওঁক ক’লে, “আইটি তোমাৰ কি হ’ল?” তেতিয়া সেই ব্যক্তি জনে তেওঁলৈ কৰা আটাই কথা শাহুৱেকক তেওঁ ক’লে। 17ৰূথে পুনৰ ক’লে, “তেওঁ মোক ‘শাহুৱেৰাৰ ওচৰলৈ শুদাহাতে যাব নালাগে’, এই বুলি কৈ এই ছয় দোন যৱ ধান দিলে।” তেতিয়া তেওঁৰ শাহুৱেকে তেওঁক ক’লে, “আইটি, এই বিষয়ে কি ঘটিব, সেই বিষয়ে যেতিয়ালৈকে নাজানা তেতিয়ালৈকে তুমি অপেক্ষা কৰি বহি থাকা; কিয়নো সেই ব্যক্তিয়ে আজি এই কাৰ্য সমাধান নকৰালৈকে মনে মনে বহি নাথাকিব।”


গোলাঘাট অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয় - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nগোলাঘাট অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয় ২০১৮ চনত অসমৰ গোলাঘাট জিলাত অসম চৰকাৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ২০১২ চনৰ ৩১ মাৰ্চ তাৰিখে তেতিয়াৰ অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈ ডাঙৰীয়ায়ে প্ৰস্তাৱিত এই মহাবিদ্যালয় খনৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰিছিল। ২০১৯ চনৰ ৫ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোনোৱালে গোলাঘাট অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয় উদ্বোধন কৰে।\nচৰকাৰী অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়\n১৮০ প্ৰতি বছৰে\nবগৰীজেং, গোলাঘাট, অসম, ভাৰত\nমহাবিদ্যালয় খনে ২০১৮-১৯ শিক্ষাবৰ্ষৰ পৰা অভিযান্ত্ৰিক পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ কৰে। মহাবিদ্যালয় খন সৰ্ব ভাৰতীয় প্ৰযুক্তি শিক্ষা পৰিষদৰ স্বীকৃৰ্তি প্ৰাপ্ত আৰু অসম বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত।\nএইখন অসমৰ ষষ্ঠখন ৰাজ্যিক চৰকাৰৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়।\nমহাবিদ্যালয়খনে ব্যৱহাৰিক, যান্ত্ৰিক আৰু ৰাসায়নিক অভিযান্ত্ৰিক বিভাগৰ চাৰি বছৰীয়া স্নাতক পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায় আৰু ই অসম বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত।\nব্যৱহাৰিক অভিযান্ত্ৰিক ৪ বছৰ ৬০\nৰাসায়নিক অভিযান্ত্ৰিক ৪ বছৰ ৬০\nযান্ত্ৰিক অভিযান্ত্ৰিক ৪ বছৰ ৬০\nস্নাতক শ্ৰেণীৰ প্ৰথম বৰ্ষত অধ্যয়ন কৰিবলৈ অসম বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা বিশ্ববিদ্যালয়ে অনুস্থিত কৰা অসম সংযুক্ত প্ৰৱেশ পৰীক্ষাৰ বাচনি কৰা হয়।\nঅভিযান্ত্ৰিক শিক্ষাৰ ডিপ্লোমা প্ৰাপ্ত শিক্ষাৰ্থীয়ে স্নাতক দ্বিতীয় বৰ্ষত অধ্যয়ন কৰিবলৈ অসম প্ৰযুক্তি শিক্ষা আয়ুক্তয়ে অনুষ্ঠিত কৰা সংযুক্ত পাৰ্শ্বিয় প্ৰৱেশ পৰীক্ষাৰ (Joint Lateral Entrance Examination) (JLEE) দ্বাৰা নামভৰ্তি কৰিব পাৰে।\n↑ "Foundation stone". https://www.assamtimes.org/node/6127। আহৰণ কৰা হৈছে: 19 June 2018.\n↑ "Assam's Golaghat gets its 1st engineering college". https://m.telegraphindia.com/states/north-east/assam-s-golaghat-gets-its-1st-engineering-college/cid/1683803। আহৰণ কৰা হৈছে: 8 February 2019.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=গোলাঘাট_অভিযান্ত্ৰিক_মহাবিদ্যালয়&oldid=231999"ৰ পৰা অনা হৈছে\nশেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে 27 মে' 2020 তাৰিখে 13:48 বজাত\nএই পৃষ্ঠাখন 27 মে' 2020 তাৰিখে ১৯:১৮ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


দেশখনৰ পৰা পতিতাবৃত্তি ‘বিলুপ্ত’ কৰাৰ অংগীকাৰ স্পেইনৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী পেড্ৰ’ ছেনচেজৰ\nprostitution দেশখনৰ পৰা পতিতাবৃত্তি ‘বিলুপ্ত’ কৰাৰ অংগীকাৰ স্পেইনৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী পেড্ৰ’ ছেনচেজৰ\nস্পেইনৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী পেড্ৰ' ছেনচেজ।\nprostitution স্পেইনৰ বাঁওপন্থী প্ৰধানমন্ত্ৰী পেড্ৰ’ ছেনচেজে দেওবাৰে দেশখনৰ পৰা পতিতাবৃত্তি ‘বিলুপ্ত’ কৰাৰ অংগীকাৰ কৰি কয় যে ই মহিলাসকলক ‘দাসী’ কৰি তোলে।\nতেওঁৰ ছচিয়েলিষ্ট পাৰ্টিৰ তিনিদিনীয়া কংগ্ৰেছৰ সামৰণিত ছেনচেজে তেওঁৰ চৰকাৰে গ্ৰহণ কৰা নীতিসমূহৰ বিষয়ে দাঙি ধৰি কয় যে কঠোৰ ঘৰুৱা হিংসাৰ আইন তথা ন্যুনতম মজুৰি বৃদ্ধিৰ দৰে নীতিয়ে স্পেইনক আগবঢ়াই নিয়াত সহায় কৰিব।\nভেলনচিয়াৰ ইষ্টাৰ্ণ চিটিৰ এক জনসমাগমত বিশদ দাঙি নধৰাকৈয়ে তেওঁ কয়,’’কংগ্ৰেছে গ্ৰহণ কৰা দায়বদ্ধসমূহ মই ৰূপায়ন কৰিম। আমি পতিতাবৃত্তি বিলুপ্ত কৰিবলৈ আগবাঢ়িছো যিয়ে মহিলাসকলক দাসী কৰি তোলে।‘’\nস্পেইনত যৌন শোষণ আৰু যৌন দালালী অবৈধ যদিও পতিতাবৃত্তি অনিয়ন্ত্ৰিত। ৰাজহুৱা স্থানৰ বাহিৰত যিসকলে ইচ্ছাকৃতভাৱে ধনৰ বিনিময়ত যৌনতা বিক্ৰী কৰে তেওঁলোকৰ বাবে মানৱ সৰবৰাহৰ বিষয়ৰ বাহিৰে আইনৰ ভিতৰত কোনো শাস্তিৰ ব্যৱস্থা নাই।\nAlso Read: কিয় গ্ৰেপ্তাৰ কৰি জামিনত মুকলি কৰি দিলে প্ৰাক্তন ভাৰতীয় তাৰকা ক্ৰিকেটাৰ যুৱৰাজ সিঙক?\nযদিও নিয়মীয়া ব্যৱস্থা হিচাপে স্বীকৃত নহয়, দেশখনত এক বৃহৎ সংখ্যক পতিতালয় আছে। বহুতে হোটেল বা আন ল’জৰ পৰা এই ব্যৱসায় চলাই আছে।\nদেশখনৰ সংস্থা ছচিয়েল ইনভেষ্টিগেশ্যন চেন্টাৰে চলোৱা এক সমীক্ষা অনুসৰি স্পেইনৰ প্ৰতি তিনিগৰাকী লোকৰ ভিতৰত এগৰাকীয়ে তেওঁলোকৰ জীৱনকালত কমেও এবাৰ যৌনতাৰ বাবে ধন খৰচ কৰে।\nউল্লেখ্য যে ২০১৯ৰ দেশখনৰ দুটা অমীমাংসিত সাধাৰণ নিৰ্বাচনত তেওঁৰ ছচিয়েলিষ্ট পাৰ্টি প্ৰথম স্থানত থকাৰ পাছত ছেনচেজে ২০২০চনৰ জানুৱাৰীত এক সংখ্যালঘু মিত্ৰজোঁট চৰকাৰৰ নেতৃত্ব গ্ৰহণ কৰে।\nAlso Read: ৰাজ্যত কোভিডত নতুনকৈ কিমান আক্ৰান্ত, কিমানৰ মৃত্যু; পজিটিভিটিৰ হাৰ চিন্তাৰ কাৰণ?\nতেওঁৰ পাৰ্টিয়ে ২০১৯ৰ এপ্ৰিলত অনুষ্ঠিত সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ প্ৰাক মুহূৰ্তত এক মহিলাৰ ওপৰত দৃষ্টি ৰাখি এক ইস্তাহাৰ প্ৰকাশ কৰিছিল য’ত মহিলা ভোটাৰসকলক আকৰ্ষিত কৰিবলৈ পতিতাবৃত্তি বেআইনী কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দাঙি ধৰা হৈছিল।\nইস্তাহাৰত পতিতাবৃত্তিক দৰিদ্ৰতাৰ সুযোগ লৈ মহিলাক ব্যৱহাৰ কৰা অন্যতম নৃংশসতাৰ দিশ বুলি কোৱাৰ লগতে ইয়াক মহিলাৰ বিৰুদ্ধে এক আটাইতকৈ নিকৃষ্ট হিংসাৰ ৰূপ বুলি অভিহিত কৰিছিল।


সৰু ভাজি - (মূল: এণ্টন চেখভ; ইংৰাজীৰপৰা অনুবাদ: বসন্ত কুমাৰ বৰা) - মুক্ত চিন্তা\nসৰু ভাজি - (মূল: এণ্টন চেখভ; ইংৰাজীৰপৰা অনুবাদ: বসন্ত কুমাৰ বৰা)\n(অনুবাদকৰ টোকা: ‘সৰু ভাজি’ প্ৰজেক্ট গুটেনবাৰ্গৰ ‘দ্য স্কুলমিষ্ট্ৰেছ এণ্ড আদাৰ ষ্ট’ৰিজ’ নামৰ ইংৰাজী সংকলনখনৰ ‘Small Fry’ নামৰ গল্পটোৰ মুকলি অনুবাদ। এই চুটিগল্পটো চেখভৰ প্ৰতীক-ধৰ্মী গল্পবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম । গল্পটোৰ মূল চৰিত্ৰ নেভিৰাজিম’ভৰ হাত পিষ্ট হোৱা পঁইতাচোৰা এটাৰ প্ৰতীকেৰে গল্পকাৰে তেতিয়াৰ ছোভিয়েট ৰুছিয়াৰ এজন সাধাৰণ কেৰাণীৰ দুঃস্থ জীৱনৰ ছবি এখন অংকন কৰাৰ লগতে পঁইতাচোৰাটোৰ মৃত্যুৰদ্বাৰা যেন তাৰ প্ৰতিবাদো কৰিব খুজিছে ।)\n“সন্মানীয় মহাশয়, গুৰু আৰু পৃষ্ঠপোষক!” নেভিৰাজিম’ভ নামৰ এজন সাধাৰণ কেৰাণীয়ে এখন ইষ্টাৰৰ অভিনন্দন-পত্ৰৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰি আছিল । “মোৰ আশা, আপোনাৰ এই পবিত্ৰ দিনটো আৰু আগন্তুক দিনবিলাক সুস্বাস্থ্য আৰু শান্তিৰে পাৰ হওক । অপোনাৰ পৰিয়ালৰ সদস্যসকলৰ বাবেও মই …”\nকেৰাচিন শেষ হৈ অহা চাকিটোৰ পোহৰ কমি আহিছিল, ধোঁৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু গোন্ধাইছিল । নেভিৰাজিম’ভৰ লিখি থকা হাতখনৰ ওচৰে-পাঁজৰে এটা পঁইতাচোৰা সন্ত্ৰস্তভাৱে ঘূৰি ফুৰিছিল । কাৰ্যালয়টোৰপৰা দুটা কোঠাৰ সিফালে পাৰাম’ন নামৰ চাপ্ৰাচীজনে তেওঁৰ আটাইতকৈ ভাল জোতাযোৰ তৃতীয়বাৰৰ কাৰণে মোহাৰি আছিল, আৰু জোতাযোৰ মোহাৰোতে ইমান জোৰ দিছিল যে তাৰ জোতা-মোহৰা বুৰুজডালৰ শব্দ আৰু ফোঁপনিবিলাক আটাইবিলাক কোঠালৈকে শুনা গৈছিল ।\n“তালৈ আৰু কি লিখা যায়, অসভ্যটোলৈ?” নেভিৰাজিম’ভে লেতেৰা বৰচাংখনলৈ চাই চাই ভাবি থকিল ।\nবৰচাংখনত সি এটা ক’লা বৃত্ত দেখা পালে – লেম্পৰ ছিমনিটোৰ ছাঁ । তাৰ তলত আছিল ধূলিৰে ভৰা কৰ্নিচটো; তাৰো তলত আছিল এসময়ত নীলা ৰং সনা মাটিৰ দেৱালখন । আৰু কাৰ্যালয়টো তাৰ ইমান শূন্য লাগিছিল যে তাৰ বেজাৰ লাগি আহিছিল – কেৱল নিজৰ বাবেই নহয়, আনকি পঁইতাচোৰাটোৰ বাবেও ।\nকামৰ সময়ৰ পিছত মইতো ইয়াৰপৰা আঁতৰি যামগৈ, কিন্তু বেচেৰা পঁইতাচোৰাটোতো গোটেই জীৱন ইয়াতে কটাব লাগিব”, সি হাত-ভৰিকেইটা মেলি দি ভাবিলে । “আমনি লাগিছে ! মইও মোৰ জোতাযোৰেই চাফা কৰোঁ নেকি !”\nআকৌ এবাৰ হাত-ভৰি মেলি নেভিৰাজিম’ভ যাওঁ-নাযাওঁকৈ চাপ্ৰাচীজনৰ কোঠাটো পালেগৈ । পাৰাম’নে তাৰ জোতাযোৰ মোহৰা শেষ কৰিছিল । এখন হাত বুকুত লগাই আৰু আনখন হাতেৰে ব্ৰাছডাল ধৰি সি খোলা খিৰিকীখনৰ ওচৰত কাণ পাতি থিয় হৈ আছিল ।\n“ঘণ্টা বজালেই”, সি নেভিৰাজিম’ভক ইংগিতভৰা চকু দুটা ডাঙৰ ডাঙৰকৈ মেলি ফুচফুচাই ক’লে, “ইতিমধ্যে।”\nনেভিৰাজিম’ভে খোলা খিৰিকীখনেৰে কাণ পাতিলে আৰু শুনিলে। ইষ্টাৰৰ ঘণ্টাৰ ধ্বনি বসন্তৰ এছাটি শীতল বতাহৰ লগত সোমাই আহিল । ঘণ্টাৰ জনজননিখিনি গাড়ী-ঘোঁৰাৰ গোঁ-গোঁৱনিৰ লগত মিহলি হৈ পৰিছিল; আৰু এই সকলোবিলাক শব্দ অতিক্ৰম কৰি উটি উঠি আহিছিল ওচৰৰ গিৰ্জাটোৰ তীক্ষ্ণ সংগীত আৰু এটা উচ্চ-স্বৰৰ হাঁহি ।\n“ইমানবিলাক মানুহ !” ৰাস্তাত জ্বলন্ত লেম্পকেইটাৰ পোহৰত ইজনৰ পিছত সিজনকৈ ঢপলিয়াই ফুৰা মানুহবিলাকলৈ চাই নেভিৰাজিম’ভে স্বগতোক্তি কৰিলে, “আটাইবিলাক মাজ-ৰাতিৰ প্ৰাৰ্থনাৰ বাবে দৌৰাদৌৰি লগাইছে … নিশ্চিত থাকা, আমাৰ লগৰবিলাকে ইতিমধ্যে এটুপি খাই নগৰত ফুৰি ফুৰিছে । কিমান হাঁহি-স্ফূৰ্তি, কিমান কথোপকথন! ময়েই একমাত্ৰ দুৰ্ভগীয়া, এনে এটা দিনত ইয়াত বহি থাকিবলগীয়া হৈছে । আৰু প্ৰত্যেক বছৰেই মই এই কাম কৰিবলগীয়া হয় ।\n“কোনেওতো তোমাক চাকৰি কৰিবলৈ জোৰ কৰা নাই । আজি তোমাৰ কামৰ পালো নহয়, জাষ্টুপ’ভেহে তেওঁৰ ঠাইত তোমাক ভাড়া কৰিছে । যি সময়ত বাকীবিলাকে আনন্দ-স্ফূৰ্তি কৰি ফুৰিছে, তুমি নিজকে ভাড়াত দিছা । এয়া তোমাৰ লালসা !”\n“জহন্নামে যাওক লালসা ! লালসা কৰিবলৈনো কিটো আছে – তেওঁ মোক দিয়ে মাথোন দুই ৰুবল আৰু এডাল টাই … এয়া দাৰিদ্ৰ, লালসা নহয় । আৰু বুজিছানে, এই সময়ত দল বান্ধি প্ৰাৰ্থনাৰ বাবে যাবলৈ কিমান ভাল লাগিলহেঁতেন, আৰু তাৰ পিছত উপবাস ভাঙিবলৈ, … অকণমান মদ খাবলৈ আৰু কিছু ৰাতিৰ আহাৰ খাই টোপনিত ঢলি পৰিবলৈ । … মেজত বহি লৈছা, মেজত আছে এটা ইষ্টাৰৰ পিঠা, ওচৰত বকবকাই উতলি থকা চাম’ভাৰ এটা, কাষত এজনী মৰমলগা পত্নী … অলপমান মদ খাইছা আৰু তাইৰ থুঁতৰিত এটা চুমা দিছা, … এয়াহে আৰামৰ জীৱন … য’ত তোমাৰ নিজক লৈয়েই গৰ্ব হয় । … হেইৎ, চব মোৰ খেলিমেলি হৈ গৈছে; চোৱা সেই বণিতাজনীও তাইৰ বাগীখনত উঠি ফুৰিবলৈ ওলাইছে, আৰু মই ইয়াত বহি বহি যেন উমনি দি আছো ।”\n“আমাৰ সকলোৰে এক নিজ নিজ জীৱন আছে, ইভান ডানিলিট্‌ছ । ভগৱানে কৰিলে এদিন তুমি পদোন্নতি পাবা আৰু নিজৰ গাড়ীত ঘূৰিবলৈ পাবা ।”\n“মই ? নাই ভাই, নহ’ব । মই আৰু এই ‘নামমাত্ৰ’ৰপৰা আগ বাঢ়িব নোৱাৰিম, মই আমৃত্যু চেষ্টা কৰিলেও নোৱাৰিম । মোৰ যে শিক্ষা-দীক্ষা নাই ।”\n“আমাৰ জেনেৰেলৰো শিক্ষা-দীক্ষা নাই, কিন্তু …”\n“সেইটো হয়, কিন্তু জেনেৰেলে এই পদ পোৱাৰ আগতে কেইবাশ-হাজাৰ মাৰি থৈছে নহয় । আৰু তেওঁৰ আদব-কায়দা আৰু আদৰ্শ মোতকৈ বহুত বেলেগ, ভাই । মোৰ আদব-কায়দা আৰু আদৰ্শ লৈ কোনো বেছি ওপৰলৈ যাব নোৱাৰে । আৰু এটা ইমান ফটুৱা উপাধি - নেভিৰাজিম’ভ ! দৰাচলতেই, মোৰ এই অৱস্থা একেবাৰে হতাশাজনক । মন গ’লে এনেকৈয়ে চলি থাকিবও পাৰি, নহ’লে ফাঁচী লাগি মৰিবও পাৰি ।”\nসি খিৰিকীৰপৰা আঁতৰি আহিল আৰু আমন-জিমনকৈ পায়চাৰি কৰি থাকিল । ঘণ্টাৰ জনজননিটো লাহে লাহে ডাঙৰ হৈ আহি থাকিল … এতিয়া আৰু সেয়া শুনিবলৈ খিৰিকীখনৰ ওচৰত থিয় হোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই । আৰু যিমানেই সি ঘণ্টাৰ ধ্বনিটো আৰু আহ-যাহ কৰি থকা গাড়ী-ঘোঁৰাবিলাকৰ শব্দবিলাক বেছি ভালকৈ শুনিবলৈ পালে, কোঠাটোৰ মাটিৰ দেৱালবিলাক বেছিকৈ আন্ধাৰ, কৰ্নিচটো বেছি লেতেৰা আৰু চাকিটোৰপৰা বেছিকৈ ধোঁৱা ওলোৱা যেন লাগিবলৈ ধৰিলে ।\n“মই কাৰ্যালয়টো বন্ধ কৰি যাওঁগৈ নেকি ?”, নেভিৰাজিম’ভে এবাৰ ভাবিলে ।\nকিন্তু এইদৰে পলাইও বৰ একো লাভ নহ’বগৈ … কাৰ্যালয়ৰপৰা ওলাই নগৰখনত ঘূৰি-ফুৰি নেভিৰাজিম’ভ হয়তো ঘৰ পাবগৈ; কিন্তু তাৰ ঘৰটো আৰু অধিক গোমা আৰু কাৰ্যালয়টোতকৈ অধিক হতাশাজনকহে । … আনকি এদিন যেনিবা সি আনন্দ-স্ফূৰ্তি আৰু আৰামেৰেই কটালে, তাৰ পিছত ? সেই একেই গোমা দেৱালকেইখন, একেই হাজিৰা কাম আৰু অভিনন্দন-পত্ৰৰ বাহিৰে আৰুনো কি…?\nনেভিৰাজিম’ভ কাৰ্যালয়টোৰ মাজতে থিয় হৈ থাকিল আৰু গভীৰ চিন্তাত বুৰ গ’ল । এক নতুন, সুন্দৰ জীৱনৰ আকাংক্ষা এটা অসহ্য যন্ত্ৰণাৰে তাৰ বুকুত কামুৰি কামুৰি উঠি আহিল । তাৰ এক তীব্ৰ ইচ্ছা হ’ল হঠাতে তাক নিজকে ৰাস্তাত দেখিবলৈ, ৰাস্তাত হাঁহি-স্ফূৰ্তি কৰি থকা মানুহবিলাকৰ মাজত মিলি যাবলৈ, উৎসৱৰ আনন্দ-আয়োজনৰ ভাগ ল’বলৈ – যাৰ উপলক্ষেই এই সকলো উৎসাহ, ঘণ্টাৰ জনজননি, গাড়ী-ঘোঁৰাৰ অহা-যোৱা । শৈশৱত সি উৎসৱ বুলিলে বুজি পোৱা কথাবিলাকলৈ তাৰ ভীষণ হেঁপাহ জাগিল – সেই পৰিয়াল-পৰিজনৰ মিলা-মিচা, সকলোৰে উৎসৱ-মুখৰ মুখবিলাক, বগা কাপোৰ, আলোক-সজ্জা, উমাল পৰিবেশ … ! তাৰ এইমাত্ৰ বাগীখনত পাৰ হৈ যোৱা মহিলাগৰাকীৰ কথা মনলৈ আহিল; মনলৈ আহিল বৰবাবুৰ দীঘল কোটটোৰ কথা যিটোৰে তেওঁক ইমান সপ্ৰতিভ দেখা যায়, আৰু মনলৈ আহিল সচিবগৰাকীৰ ডিঙিটো অলংকৃত কৰি থকা সোণৰ চেইনডালৰ কথা … সি ভাবিবলৈ ধৰিলে এখন উমাল বিছনাৰ কথা, এক উচ্চতৰ জীৱনৰ কথা, নতুন জোতা এযোৰৰ কথা, কিলাকুটিত ফুটা নথকা এযোৰ ইউনিফৰ্মৰ কথা … এই সকলোবোৰ কথা তাৰ মনলৈ অহাৰ কাৰণ আছিল, এইবোৰৰ এটাও তাৰ নাছিল ।\n“চুৰ কৰোঁ নেকি?”, সি ভাবিলে । “চুৰ কৰাটো যদিও সহজ কথা, লুকাই থকাটোহে টান । মানুহে কয়, কিছুমানেতো চুৰ কৰা সম্পত্তিৰেই আমেৰিকালৈ পলায় – পিছে চয়তানেহে জানে, ক’তনো সেই আমেৰিকা নামৰ বিনন্দীয়া ঠাইখন আছে ! যি দেখা গৈছে, চুৰ কৰিবলৈকো শিক্ষা-দীক্ষাৰ দৰ্কাৰ ।”\nঘণ্টাধ্বনি শেষ হ’ল । এতিয়া গাড়ী-ঘোঁৰাৰ মাত আৰু পাৰাম’নৰ কাঁহৰ শব্দও লাহে লাহে সৰু হৈ আহিছে; কিন্তু তাৰ হতাশা আৰু খং ক্ৰমান্বয়ে তীব্ৰতৰ আৰু অসহ্যকৰ হৈ আহিছে । … কাৰ্যালয়ৰ ঘড়ীটোৱে চাৰে বাৰ বজাৰ সংকেত দিলে ।\n“এখন গোপন প্ৰতিবেদনকে লিখো নেকি? প্ৰ’স্কিনে তাকেই কৰিছিল, আৰু তাৰ দ্ৰুত পদোন্নতিও হৈছিল ।”\nনেভিৰাজিম’ভ তাৰ মেজখনৰ বহি পৰিল আৰু গুণা-গঁথা কৰিলে । কেৰাচিন প্ৰায় শেষ হোৱা চাকিটো অত্যধিক ধোঁৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে, আৰু প্ৰায় নুমাও-নুমাও হৈছে । পঁইতাচোৰাটো মেজখনত তেতিয়াও দৌৰাদৌৰি কৰি ফুৰিছিল, সি তাৰ আশ্ৰয় বিচাৰি পোৱাই নাছিল ।\n“এখন গোপন প্ৰতিবেদন পঠাবতো পাৰিয়েই, কিন্তু সেইখননো কেনেকৈ প্ৰস্তুত কৰা যায় ? প্ৰ’স্কিনৰ দৰে তাত সকলোধৰণৰ ইংগিত-পূৰ্ণ আৰু গোপন ভাষা আৰু কটাক্ষ ব্যৱহাৰ কৰিব লাগিব, কিন্তু মোৰতো তেনে কৰাৰ সামৰ্থ নাই । মই যদি এনেকুৱা কিবা এখন প্ৰস্তুত কৰোঁও, সেইখনৰপৰা মোৰেই প্ৰথম প্ৰথম বিপদ হ’ব । মই এটা জধামূৰ্খ, জহন্নামে যাওঁ মই ।”\nআৰু নেভিৰাজিম’ভে এই নিৰাশ অৱস্থাৰপৰা মুক্তিৰ উপায় বিচাৰি মগজু ঘোলা কৰি কৰি সি লিখা অভিনন্দন-পত্ৰখনৰ খচৰাটোলৈ চাই থাকিল । পত্ৰখন সি লিখিছিল এনেকুৱা এজন মানুহলৈ, যাক সি অন্তঃকৰণেৰে ভয় আৰু ঘৃণা কৰিছিল, যাক সি যোৱা দহ বছৰে তাক বৰ্তমানৰ মাহে ষোল্ল ৰুবলৰ সলনি মাহে ওঠৰ ৰুবলৰ পদ এটাত নিযুক্তি দিবলৈ খাতিৰ কৰি আছে ।\n“অহ্ চয়তান, তোক মই ইয়াত দৌৰি ফুৰিবলৈ শিকাই আছোঁ, ৰহ্ !”, প্ৰচণ্ড আক্ৰোশত সি তাৰ চকুত পৰা বেচেৰা দুৰ্ভগীয়া পঁইতাচোৰাটোক তলুৱাখনেৰে ঢকা মাৰি দিলে । “লেত্তেৰা চাল্লা !”\nপঁইতাচোৰাটো লুটি খাই পৰিল আৰু ধৰফৰাই থাকিল । নেভিৰাজিম’ভে তাক এখন ভৰিত ধৰি দাঙি চাকিটোলৈ দলিয়াই দিলে, চাকিটো দপ্‌কৈ জ্বলি ফৰ্‌ফৰাই উঠিল ।\nনেভিৰাজিম’ভৰ মনটো এক সন্তুষ্টিৰে ভৰি পৰিল ।\nNo Comments : "সৰু ভাজি - (মূল: এণ্টন চেখভ; ইংৰাজীৰপৰা অনুবাদ: বসন্ত কুমাৰ বৰা)"


আকৌ দেশত লকডাউন হ’ব নেকি? আজি বিয়লি হ’ব পাৰে ইয়াৰ সিদ্ধান্ত… | Asom Live 24\nআকৌ দেশত লকডাউন হ’ব নেকি? আজি বিয়লি হ’ব পাৰে ইয়াৰ সিদ্ধান্ত…\nঅসম লাইভ ২৪ঃ কোভিড পৰিস্থিতি সন্দৰ্ভত গুৰুত্বপূৰ্ণ বৈঠকত বহিব প্রধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডী। সকলো ৰাজ্যৰে মুখ্যমন্ত্ৰীৰ সৈতে ভিডিঅ’ কনফাৰেন্সযোগে এই বৈঠকত অংশ ল’ব প্রধানমন্ত্ৰীয়ে। বিয়লি ৪.৩০ বজাৰ পৰা আৰম্ভ হ’ব এই বৈঠক। কোভিড পৰিস্থিতিক লৈ এই বৈঠকত কৰা হ’ব আলোচনা। কোভিড-১৯ নতুন ষ্ট্ৰেইন অমিক্ৰনৰ সংক্ৰমণৰ ঘটনা বৃদ্ধি পোৱাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত এই জৰুৰী বৈঠকৰ আহ্বান কৰা হৈছে৷ সকলো ৰাজ্যৰ কোভিড পৰিস্থিতি সম্পৰ্কত বুজ ল’ব প্ৰধানমন্ত্ৰী মোডীয়ে৷\nদ্ৰুতগতিত বৰ্ধিত সংক্ৰমণৰ ঘটনাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি, দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ ৰাজ্যসমূহে বিভিন্ন নীতি-নিৰ্দেশনা আৰোপ কৰিছে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে দেওবাৰে দেশৰ কোভিড পৰিস্থিতি, স্বাস্থ্য আন্তঃগাঁথনি আৰু যোগান ব্যৱস্থাৰ বাবে চলি থকা প্ৰস্তুতি, দেশত টিকাকৰণ অভিযানৰ স্থিতি, অমিক্ৰনৰ বিস্তাৰ আৰু ইয়াৰ জনস্বাস্থ্যৰ প্ৰভাৱ পৰ্যালোচনা কৰিবলৈ এক উচ্চ পৰ্যায়ৰ বৈঠকত মিলিত হৈছিল।\nপ্ৰধানমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে জিলাসমূহত পৰ্যাপ্ত স্বাস্থ্য আন্তঃগাঁথনি নিশ্চিত কৰিবলৈ আৰু মিছন মোডত প্ৰাপ্তবয়স্কসকলৰ বাবে টিকাকৰণ অভিযান তীব্ৰতৰ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল। তাৰ পিছত আজি ৰাজ্যসমূহৰ পৰিস্থিতি, প্ৰস্তুতি আৰু ৰাজহুৱা স্বাস্থ্য সুবিধাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ মুখ্যমন্ত্ৰীসকলৰ সৈতে এখন বৈঠক আহ্বান কৰে।\nTags: asom live 24assam live 24axom live 24covid 19 indialock downnarendra-modiomicron\nসূৰ্য নমস্কাৰ কৰি প্ৰতিৰোধ কৰক মহামাৰী কৰ’নাক...


tea-has-mixed-role-regarding-heart-health-skd– News18 assam\nHome » photogallery » lifestyle »Tea for Heart Health : হৃদযন্ত্ৰ ভালে ৰাখিবলৈ কি চাহ উপকাৰী? চাহ ভাল পোৱাসকলে এবাৰ জানি লওক\nTea for Heart Health : হৃদযন্ত্ৰ ভালে ৰাখিবলৈ কি চাহ উপকাৰী? চাহ ভাল পোৱাসকলে এবাৰ জানি লওক\nTea for Heart Health : সকলো ধৰণৰ যাহ হৃদযন্ত্ৰৰ বাবে ভাল নহয়। আহক জানি লওঁ কি চাহৰ সৈতে আমাৰ হৃদযন্ত্ৰৰ সম্পৰ্ক কেনেকুৱা?\n| September 29, 2021, 17:06 IST\nসুস্থ হৃদযন্ত্ৰ আৰু দীৰ্ঘ জীৱন সমাৰ্থক। আপুনি জানেনে যে দৈনন্দিত জীৱনৰ চিৰপৰিচিত পানীয় চাহৰো অৱদান আছে হৃদযন্ত্ৰৰ সুস্থতাৰ আঁৰত। কিন্তু সকলো ধৰণৰ যাহ হৃদযন্ত্ৰৰ বাবে ভাল নহয়। আহক জানি লওঁ কি চাহৰ সৈতে আমাৰ হৃদযন্ত্ৰৰ সম্পৰ্ক কেনেকুৱা?\nৰঙা চাহত বিভিন্ন এণ্টিঅক্সিডেণ্ট প্ৰচূৰ পৰিমাণে আছে। শৰীৰৰ লগতে হৃদযন্ত্ৰকো ডিটক্স কৰে ৰঙা চাহে। আনহাতে, ৰঙা চাহত অন্যন্ত বেছি মাত্ৰাত কেফেইন থাকে। যিসকলৰ উচ্চ ৰক্তচাপজনিত সমস্যা আৰু দ্ৰুত হৃদস্পন্দনৰ সমস্যা আছে, তেওঁলোকৰ বাবে কেফেইন ক্ষতিকাৰক। তেওঁলোকৰ ক্ষেত্ৰত কিন্তু হৃদৰোগৰ আশংকা বৃদ্ধি কৰে এই চাহে।\nগাখীৰ চাহ বহু লোকৰে প্ৰিয়। কিন্তু খাই ভাল লাগিলেও কিন্তু গাখীৰ চাহ হৃদযন্ত্ৰৰ সুস্থতাৰ বাবে উপকাৰী নহয়।\nউলুং হ’ল ছেমি অক্সিডাইজড টি। ইয়াৰ প্ৰভাৱত উচ্চ ৰক্তচাপ আৰু তেজত কলেষ্টৰেলৰ মাত্ৰা নিয়ন্ত্ৰিত হয়। কিন্তু যিসকলে হৃদযন্ত্ৰৰ বাবে ব্লাড থিনাৰ জাতীয় ঔষধ খায়, তেওঁলোকক উলুং টি খাবলৈ মানা কৰা হয়।\nচাহ মাত্ৰেই কিন্তু হৃদযন্ত্ৰৰ প্ৰতি ক্ষতিকাৰক নহয়। গ্ৰীন টি হৃদযন্ত্ৰৰ বাবে বহু উপকাৰী। ওজন নিয়ন্ত্ৰণত ৰখাৰ লগতে গ্ৰীন টিয়ে বেয়া কলেষ্টৰেল আৰু ট্ৰাইগ্লাইছেৰাইডছৰ মাত্ৰা নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। এই চাহৰ এণ্টিঅক্সিডেণ্টে হৃদযন্ত্ৰৰ ধমনিৰ সুস্থতাৰ যতন লয়।\nএতিয়া নতুন আহিছে কেমোমাইল টি। ডেইজি গোত্ৰাৰ গুল্মজাতীয় কেমোমাইল ফুলৰ পাপৰি শুকুৱাই তৈয়াৰ কৰা হয় এই চাহ। শৰ্কৰাৰ মাত্ৰা নিয়ন্ত্ৰিত হোৱাৰ লগতে সুস্থতা বাঢ়ে হৃদযন্ত্ৰৰো। সেইফালৰ পৰা হৃদৰোগ নিয়ন্ত্ৰণৰ ক্ষেত্ৰত এই চাহ উপকাৰী।


বছৰৰ বিশেষ দিনবোৰ আমি কেতিয়া আৰু কিয় পালন কৰো? - জ্ঞানচ'ৰা\nবছৰৰ বিশেষ দিনবোৰ আমি কেতিয়া আৰু কিয় পালন কৰো?\nজ্ঞানচ'ৰা 0\tAugust 6, 2020 9:57 am\t385\nবছৰটোত এনে বহু দিন থাকে যিসমূহ আমি বিশেষভাবে পালন কৰো। এই দিনসমূহ পালনৰো বিশেষ তাত্পৰ্য থাকে। হয়তো বহুতেই প্ৰতি দিনেই জানিব বিচাৰে আজিৰ দিনটো কি দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয় বা আজিৰ দিনটোৰ বিশেষত্ব কি।\nবিশ্বত বিশেষ দিনৰ তালিকাখন দেশভেদে বেলেগ হ’ব পাৰে। আমাৰ দেশত বছৰটোত কোনদিনা কি দিৱস পালন কৰা হয় সেয়া আমি জনাটো দৰকাৰ। এই লেখাত ভাৰতত পালন হোৱা বছৰটোৰ বিশেষ দিনবোৰ আৰু ইয়াৰ বিশেষত্ব দাঙি ধৰা হ’ল।\nজানুৱাৰী মাহত পালন কৰা বিশেষ দিনবোৰ:\n১ জানুৱাৰী ইংৰাজী নৱবৰ্ষৰ প্ৰথমটো দিন ইংৰাজী নৱবৰ্ষৰ প্ৰথমটো দিন সমগ্ৰ বিশ্বৰ লগতে ভাৰততো পালন কৰা হয়। ভাৰতত এই দিনটো চৰকাৰী বন্ধ থাকে।\n৪ জানুৱাৰী বিশ্ব ব্ৰেইল দিৱস World Braille Day অন্ধ তথা নেত্ৰহীন সকলৰ মানৱ অধিকাৰৰ পূৰ্ণতাৰ বাবে যোগাযোগৰ মাধ্যম হিচাপে ব্ৰেইলৰ গুৰুত্ব সম্পৰ্কে সজাগতা সৃষ্টিৰ বাবে বিশ্ব ব্ৰেইল দিৱস পালন কৰা হয়।\n৬ জানুৱাৰী বিশ্ব যুদ্ধ অনাথ দিৱস যুদ্ধৰ বাবেই বহু শিশুৱে পিতৃ-মাতৃ তথা আত্মীয় স্বজনক হেৰুৱালগীয়া হয়। তেনে দুৰ্ভগীয়া শিশুসকলৰ সুৰক্ষাৰ বাবে সজাগতা সৃষ্টিৰ বাবে এই দিৱস পালন কৰা হয়।\n৯ জানুৱাৰী প্ৰবাসী ভাৰতীয় দিৱস (NRI Day) বিদেশত থকা ভাৰতীয় লোকসকলৰ ভাৰতৰ প্ৰতি অৱদানক স্বীকৃতি প্ৰদানৰ বাবেই প্ৰবাসী ভাৰতীয় দিৱস পালন কৰা হয়। ১৯১৫ চনৰ ৯ জানুৱাৰীৰ দিনটোতে মহাত্মা গান্ধীয়ে দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ পৰা মুম্বাইত উপস্থিত হৈছিল আৰু সেই দিনটোৰ স্মাৰক হিচাপে এই দিৱস পালন কৰা হয়।\n১০ জানুৱাৰী বিশ্ব হাঁহি দিৱস (World Laughter Day) বিশ্ব হাঁহি দিৱস সৰ্বপ্ৰথম মুম্বাইত পালন হৈছিল। হাঁহি যোগ আন্দোলনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক ডাঃ মদন কাটাৰিয়াই ইয়াৰ আৰম্ভণী কৰিছিল। এতিয়া বিশ্বব্যাপী এই দিৱস পালন হয়।\n১০ জানুৱাৰী বিশ্ব হিন্দী দিৱস বিশ্বজুৰি হিন্দী ভাষাৰ প্ৰসাৰ ঘটোৱাৰ উদ্যেশ্যে বিশ্ব হিন্দী দিৱস পালন কৰা হয় হয়। ১৯৭৫ চনৰ ১০ জানুৱাৰীত অনুষ্ঠিত হোৱা বিশ্ব হিন্দী সন্মিলনৰ স্মাৰক হিচাপে ২০০৬ চনৰ পৰা এই দিৱস পালন হৈ আহিছে।\n১২ জানুৱাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় যুৱ দিৱস ১২ জানুৱাৰীৰ দিনটো স্বামী বিবেকানন্দৰ জন্মদিন। ১৯৮৪ চনত ভাৰত চৰকাৰে এই দিনটো ৰাষ্ট্ৰীয় যুৱ দিৱস হিচাপে পালনৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে।\n১৩ জানুৱাৰী লহৰী প্ৰতি বছৰে ১৩ জানুৱাৰীত পঞ্জাৱত লহৰী উত্সৱ অনুষ্ঠিত হয়। ই পঞ্জাৱৰ হিন্দু আৰু শিখসকলে পালন কৰা এটা লোক উত্সৱ।\n১৪-১৫ জানুৱাৰী মকৰ সংক্ৰান্তি, ভোগালী বিহু (অসম), পংগল (তামিলনাডু, ১৪-১৭ জানুৱাৰী) হিন্দু বিশ্বাস অনুসৰি এই সময়ছোৱাত মকৰ সংক্ৰান্তি উপলক্ষে ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত ধৰ্মীয় কাৰ্যসূচী অনুষ্ঠিত হয়। এই দিনকেইটাত অসমত ভোগৰ উত্সৱ ভোগালী বিহু উতযাপিত হয়। একেখিনি সময়তে তামিলসকলে কৃষিভিত্তিক উত্সৱ পংগল পালন কৰে।\n১৫ জানুৱাৰী সেনা দিৱস ১৯৪৯ চনৰ এই দিনটোতে ফিল্ড মাৰ্শ্বল কোন্দানডাৰ এম কাৰিয়াপ্পাৰে ব্ৰিটিছৰ অন্তিমগৰাকী কমাণ্ডাৰ-ইন-চীফ জেনেৰেল চাৰ ফ্ৰেন্সিচ বাটচাৰৰ পৰা প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় কমাণ্ডাৰ-ইন-চীফ হিচাপে দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। ইয়াৰ স্বীকৃতি হিচাপে সেনা দিৱস পালন কৰা হয়।\n২৩ জানুৱাৰী নেতাজী দিৱস ১৮৯৭ চনৰ ২৩ জানুৱাৰীত তেতিয়াৰ বংগ প্ৰদেশৰ কটকত নেতাজী সুভাষ চন্দ্ৰ বসুৰ জন্ম হৈছিল।\n২৫ জানুৱাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় ভোটাৰ দিৱস দেশৰ যুৱ ভোটাৰ সকলক ৰাজনৈতিক তথা গণতান্ত্ৰিক প্ৰক্ৰিয়াৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত কৰাৰ উদ্যেশ্যে ২০১১ চনত ভাৰত চৰকাৰে ভাৰতৰ নিৰ্বাচন আয়োগৰ প্ৰতিষ্ঠা দিৱসটো ৰাষ্ট্ৰীয় ভোটাৰ দিৱস পালনৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে। ১৯৫০ জনৰ ২৫ জানুৱাৰীত ভাৰতৰ নিৰ্বাচন আয়োগৰ প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল।\n২৫ জানুৱাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যটন দিৱস দেশৰ অৰ্থনীতিত পৰ্যটন উদ্যোগৰ ভূমিকা সম্পৰ্কে সজাগতা সৃষ্টিৰ বাবে প্ৰতিবছৰে ২৫ জানুৱাৰীৰ দিনটো ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যটন দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়।\n২৬ জানুৱাৰী ভাৰতৰ গণৰাজ্য দিৱস ১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীতেই ভাৰতৰ সংবিধান বলৱত্ হৈছিল। এই দিনটো ভাৰতৰ গণৰাজ্য বা গণতন্ত্ৰ দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়।\n২৭ জানুৱাৰী আন্তৰ্জাতিক স্মৰণ দিৱস (International day of commemoration) দ্বিতীয় বিশ্ব যুদ্ধৰ সময়ত সংঘটিত হোৱা হ’লকাষ্টৰ ট্ৰেজেডিক স্মৰণ কৰি ৰাষ্ট্ৰসংঘই ২৭ জানুৱাৰীৰ দিনটো International day of commemoration হিচাপে পালনৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে। এই গণহত্যাত জাৰ্মানীৰ নাজি চৰকাৰ আৰু তেওঁলোকৰ সহযোগীৰ দ্বাৰা প্ৰায় ৬ মিলিয়ণ ঈহুদি আৰু ১১ মিলিয়ণ অন্য লোকৰ মৃত্যু হৈছিল।\n৩০ জানুৱাৰী শ্বহীদ দিৱস ১৯৪৮ চনৰ ৩০ জানুৱাৰীৰ দিনটোতে জাতিৰ পিতা মহাত্মা গান্ধীক নাথুৰাম গডছেই গুলিয়াই হত্যা কৰিছিল।\nফেব্ৰুৱাৰী মাহত পালন কৰা বিশেষ দিনবোৰ:\n১ ফেব্ৰুৱাৰী ভাৰতীয় কোষ্ট গাৰ্ড দিৱস ভাৰতীয় কোষ্ট গাৰ্ডে এই দিনটো প্ৰতিষ্ঠা দিৱস হিচাপে পালন কৰে। ভাৰতীয় কোষ্ট গাৰ্ড সাগৰীয় স্বাস্থ তথা সাগৰীয় আইন কাৰ্যকৰীকৰণৰ ক্ষেত্ৰত নিয়োজিত থাকে।\n২ ফেব্ৰুৱাৰী বিশ্ব জলাশয় দিৱস ১৯৭১ চনৰ ২ ফেব্ৰুৱাৰীত বিশ্বৰ কেইবাগৰাকীও পৰিবেশবিদৰ উপস্থিতিত ইৰাণত “Ramsar Convention on Wetlands of International Importance especially as Waterfowl Habitat” চুক্তি স্বাক্ষৰিত হৈছিল। এই দিনটোৰ স্মাৰক হিচাপে প্ৰতিবছৰে ২ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনটো বিশ্ব জলাশয় দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়। জলাশয়সমূহ জৈৱবৈচিত্ৰতাৰ এটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ আৰু ইয়াৰ সংৰক্ষণৰ প্ৰতি সজাগতা সৃষ্টি এই দিৱসৰ মূল লক্ষ্য।\n৪ ফেব্ৰুৱাৰী বিশ্ব কৰ্কট ৰোগ দিৱস কৰ্কট ৰোগৰ বিষয়ে জনসাধাৰণক শিক্ষিত তথা সজাগ কৰি বিশ্বৰ লাখ লাখ লোকক মৃত্যুৰ মুখৰ পৰা বচোৱাৰ উদ্দেশ্যে প্ৰতি বছৰে ৪ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনটো বিশ্ব কৰ্কট ৰোগ দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়।\n১২ ফেব্ৰুৱাৰী ডাৰৱিন দিৱস এই দিনটোতে প্ৰখ্যাত ভূতত্ববিদ তথা জীৱবিজ্ঞানী চাৰ্লচ ডাৰৱিনৰ জন্ম হৈছিল।\n১২ ফেব্ৰুৱাৰী আব্ৰাহাম লিংকনৰ জন্মদিন আব্ৰাহাম লিংকন আমেৰিকাৰ প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি। গণতন্ত্ৰৰ সৰ্বসন্মত সংজ্ঞাটো তেঁৱেই আগবঢ়াইছিল। ১৮০৯ চনৰ ১২ ফেব্ৰুৱাৰীত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ কেনটুকিত লিংকনৰ জন্ম হৈছিল।\n১৩ ফেব্ৰুৱাৰী সৰোজিনী নাইডুৰ জন্মদিন ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, ৰাজনৈতিক নেত্ৰী তথা কবি সৰোজিনী নাইডুৰ ১৮৭৯ চনৰ ১৩ ফেব্ৰুৱাৰীত হায়দৰাবাদত জন্ম হৈছিল।\n১৪ ফেব্ৰুৱাৰী ভেলেন্টাইন ডে ভেলেন্টাইন ডে অৰ্থাত প্ৰেমৰ দিৱস। প্ৰতিবছৰে ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনটোত চেইন্ট ভেলেন্টাইন নামৰ খ্ৰীষ্টান শ্বহীদক সন্মান জনাই এই দিৱস পালন কৰা হয়।\n২০ ফেব্ৰুৱাৰী বিশ্ব সামাজিক ন্যায় দিৱস সামাজিক ন্যায়ৰ প্ৰতি উদগনি যোগোৱাৰ অৰ্থে বিশ্বজুৰি ২০ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনটো সামাজিক ন্যায় দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়। দাৰিদ্য, বর্জিত, লিঙ্গ সমতা, নিবনুৱা, মানবাধিকাৰ তথা সামাজিক সুৰক্ষা আদি বিষয় ইয়াত সন্নিবিষ্ট হয়।\n২১ ফেব্ৰুৱাৰী আন্তৰ্জাতিক মাতৃভাষা দিৱস ভাষিক আৰু সাংস্কৃতিক বৈচিত্ৰতাৰ বিষয়ে সজাগতা সৃষ্টিৰ উদ্দেশ্যে প্ৰতিবছৰে ২১ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনটো আন্তৰ্জাতিক মাতৃভাষা দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়। ১৯৯৯ চনৰ ১৭ নৱেম্বৰত এই দিনটো ইউনেস্ক’ই ঘোষণা কৰিছিল আৰু ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ পৰিষদে ইয়াক স্বীকৃতি দিছিল।\n২৪ ফেব্ৰুৱাৰী কেন্দ্ৰীয় আৱকাৰী দিৱস প্ৰতিবছৰে Central Board of Excise and Custom (CBEC) ৰ সকলক সন্মান জনাই ভাৰতত কেন্দ্ৰীয় আৱকাৰী দিৱস পালন কৰা হয়।\n২৮ ফেব্ৰুৱাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান দিৱস ন’বেল বঁটা বিজয়ী প্ৰখ্যাত ভাৰতীয় পদাৰ্থবিজ্ঞানী চন্দ্ৰশেখৰ ভেংকট ৰমণে “Raman Effect” আৱিস্কাৰ কৰা দিনটোৰ স্বীকৃতি হিচাপে প্ৰতিবছৰে ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনটো ভাৰতত ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়।\nঅনুগ্ৰহ কৰি এই লেখাৰ পৰৱৰ্তী অংশৰ বাবে অপেক্ষা কৰক।\nভাৰতৰ ভূগোল || জ্ঞানচ’ৰা প্ৰশ্নোত্তৰ – খণ্ড ৩৩\nপ্ৰাচীন ভাৰতৰ ইতিহাস || জ্ঞানচ’ৰা প্ৰশ্নোত্তৰ – খণ্ড ৩২\nSrimonta Duarah4weeks ago\nIn 13 Feb,1979 .Sarujani nayadu birthday.it is incorrect.\nজ্ঞানচ'ৰা2weeks ago\nThanks for identifying the mistake. It wasatyping mistake. Corrected.\nজ্ঞানচ’ৰা প্ৰশ্নোত্তৰ – খণ্ড ৩১ 0\nজ্ঞানচ’ৰা প্ৰশ্নোত্তৰ – খণ্ড ১৬ 0


Papaya Cultivation tips - LEARN EASILY\nPapaya Cultivation tips\nএই লেখাটোত অমিতাৰ খেতিৰ বিষয়ে অলপ আলোচনা কৰা হৈছে।\nঅমিতা গছ তিনি প্ৰকাৰৰ থাকে:\nপ্ৰথমতে উভয় লিংগ গছৰ আলোচনা কৰো। ইয়াৰ প্ৰতিজোপা গছতে অমিতা লাগিব, কাৰণ পৰাগ সংযোজন হ'বলৈ দৰকাৰ হোৱা মতা আৰু মাইকী দুয়োবিধ একেজোপা গছতে থাকে। গতিকে, আপোনাৰ ঘৰত যদি এজোপাহে অমিতা গছ আছে আৰু ই উভয় লিংগৰ, তেনেহ'লে কোনো চিন্তা নাই; গছজোপাত অমিতা লাগিব ।\nমতা অমিতা গছত অমিতা নালাগে। কিন্তু সেইবুলি তাৰ দৰকাৰ নোহোৱা নহয়, দৰকাৰ আছে। গতিকে পটককৈ কাটি নেপেলাব। তলৰ কথাখিনি পঢ়াৰ পিচতহে সিদ্ধান্ত ল'ব।\nমতা অমিতা গছত ফুলবোৰ বা অমিতাবোৰ দীঘল ঠাৰিৰ আগতহে লাগে। কেইবাবছৰৰ পিচত ঠাৰিবোৰ দীঘল দীঘল হৈ তাৰ আগত সৰু সৰু ফল কিছুমান লাগে। ইয়াকে কিছু মানুহে মতা অমিতা গছত অমিতা লাগে বুলি কয় বোধকৰো। কিন্তু এইবোৰক আচল অমিতা বুলি ক'ব নোৱাৰি বোধহয় ।\nমাইকী অমিতা গছত ফুলবোৰ বা অমিতাবোৰ গাগছডালতে লাগে।\nমাইকী অমিতা গছত অমিতা লাগিব, কিন্তু তাৰবাবে ওচৰত মতা গছ লাগিব পৰাগ সংযোজন হ'বলৈ। বা উভয় লিংগৰ গছ লাগিব । আপোনাৰ ঘৰত যদি এজোপাহে অমিতা গছ আছে আৰু ই মাইকী, তেনেহ'লে সেইজোপাত অমিতা নালাগিবও পাৰে। ওচৰৰ ঘৰৰ মতা গছৰ পৰা পৰাগ সংযোজন হ'লেহে অমিতা লাগিব, নহ'লে নালাগে । লাগিলেও বহুত কমকৈ লাগিব, কাৰণ ওচৰৰ ঘৰৰ পৰা হোৱা পৰাগ সংযোজন কম সংখ্যক ফুলতহে হ'ব।\nসেয়ে বিজ্ঞজনে কয় যে কমেও তিনিজোপা অমিতা ওচৰা-ওচৰিকৈ লগাব লাগে । তেতিয়াহে এজোপা মতা/মাইকী বা উভয় লিংগৰ গছ পোৱা যাব বুলি নিচিন্ত থাকিব পাৰি।\nওপৰত যে কৈছিলো মতা গছজোপা কাটি নেপেলাব বুলি তাৰ বিষয়ে এতিয়া আলোচনা কৰো। আপোনাৰ ঘৰত যদি কেইজোপামান গছত অমিতা লাগিছে কিন্তু এজোপাত লগা নাই, তেনেহ'লে সেইজোপা মতা। কিন্তু তাক কাটি নেপেলাব, নহ'লে বাকী গছবিলাকত অমিতা কমকৈ লাগিব ।\nবিজ্ঞজনৰ মতে দহ/বাৰ জোপা মাইকী অমিতাৰ মাজত এজোপা মতা গছ থাকিব লাগে। তেতিয়া বেচি অমিতা পোৱা যায়।\nঅৱশ্যে যদি তিনি/চাৰি জোপা মতা অমিতা দেখে, তেনেহ'লে এজোপা ৰাখি বাকীখিনি কাটি পেলাব । সেই ঠাইত নতুন পুলি লগাই দিব।\nবিনামূলীয়া "মাহেকীয়া আলোচনী"\nকৃষি বিষয়ক বা আন আন দৰকাৰী বিষয়ৰ ওপৰত বিভিন্ন লিখনি আৰু ভিডিঅ' আমাৰ এই ৱেবছাইটত আপ্-লোড কৰি থকা হয়। সেই নতুন নতুন আপ্-লোড সমূহৰ বিষয়ে আমাৰ "মাহেকীয়া আলোচনী" খনত লিখা থাকে। এইখন পাবৰ বাবে ইয়াত ক্লিক কৰক।\nআলোচনীখন আপুনি ই-মেইলত পাব।\nমাইকী আৰু উভয় লিংগ গছতো কেতিয়াবা অমিতা নালাগে, বা, লাগিলেও কলিতে সৰি সৰি যায় আন বিভিন্ন কাৰণৰ বাবে। কোনো ধৰণৰ বেমাৰ, জোখতকৈ বেছি বা কম পানী/সাৰ, মাটিখিনিৰ গুণাগুণ আদিৰ বাবে এনে হ'য়। তেতিয়া বিভিন্নজনে অভিজ্ঞতাৰ পৰা শিকা বিভিন্ন নিয়ম, যেনে মেখেলা পিন্ধোৱা, গছজোপাৰ মাজেৰে বাঁহৰ শলখা ভৰাই দিয়া আদিবোৰ প্ৰয়োগ কৰি চাব পাৰে। বহুতে সুফল পাইছে বুলি কয়।\nভাল সচৰ এজোপা অমিতা গছৰ পৰা 50 কেজিমান অমিতা পোৱা যায় । গতিকে অমিতাৰ খেতি এবিধ লাভজনক খেতি।\nতাৰোপৰি অমিতা গছবিলাকৰ মাজে মাজে আন পাচলি লগাব পাৰি। এইবিষয়ে মই মাল্টি-লেয়াৰ ফাৰ্মিং বিষয়ৰ লেখাটোত আগতেই আলোচনা কৰিছো। আপুনি যদি সেইটো পঢ়া নাই, তেনেহ'লে পঢ়ি চাব । তেতিয়া আপোনাৰ একেডৰা মাটিৰ পৰা উপাৰ্জন বেচি হ'ব।\nto Page2: পিছৰ পৃষ্ঠালৈ…...\nওপৰৰ কথাখিনি কেনে পালে কমেন্ট কৰিব বুলি আশা কৰিলো।\n(Internet আৰু YouTube-অত পোৱা লিখনি/ভিডিঅ'ৰ সহায় লৈ লিখা হৈছে। জ্ঞানীজনে ভুল দেখিলে আঙুলিয়াই দিব বুলি আশা কৰিলো ।)\nPapaya cultivation tips in Assamese language. This will be specially useful for the people residing in Assam, India. This is the first page of the article.


অৰ্দ্ধ জোনাকৰ অন্তৰ্গত~চুটিগল্প-লখন বে\nby©AdminPosted at Sunday, December 20, 2020\nঅতি কম সময়ৰ বয়সতে মাক-দেউতাকে ধনী ল'ৰা এজনলৈ বিয়া দিলে ৰেখাক। প্ৰথমতে ৰেখাই বিয়াৰ প্ৰতি নাকচ কৰি অপ্ৰস্তুত প্ৰস্তাৱ দিছিল। ল'ৰাজনে ৰেখাক চাব অহা দিনাখনে তাই ল'ৰাজনক নিজৰ পঢ়াৰ অমনোযোগৰ বিষয়ে\nঅৱগত কৰিছিল যদিও মাকৰ উৎপাতীয়া স্বভাৱত অতি কম বয়সতে বিয়াত বহিবলৈ বাধ্য হ'ল। দেউতাকে\nকেইবাবাৰো কৈ আহিছে যে - " ছোৱালীজনীক পঢ়িবলৈ দে, তাই সৰু হৈ আছে।বুজা শক্তিও হোৱা নাই। বিয়া পিছতো পাতিব পাৰিম"।\nদেউতাকৰ এনে কথাত আকোঁৰগোজ মাকে জ্বলি পকি উঠে।\n- " ধনী ঘৰৰ ল'ৰা, টকা আছে,গাড়ী আছে ইয়াতকৈ আৰু কি সুখ লাগে ছোৱালীজনীৰ বাবে। পঢ়া- শুনা কৰি ডাঙৰ মানুহ হৈ তাই কি কৰিব। ছোৱালী মানুহ তাই এদিনটো আনৰ ঘৰত গুচি যাবই। এনে ধনী দৰা এজনলৈ বিয়া দিয়া তোৰ কিহৰ আপত্তি"\nমাকৰ এই কথাই ৰেখাৰ অন্তৰত বাৰুকৈয়ে আঘাত হানে।\nবিয়া দিনাখন বিদায় পৰত ৰেখাই দেউতাৰ মুখলৈ চাই বহুত কান্দিছিল। তাই বাৰু ছোৱালী জন্ম লৈ কি ভুল কৰিলে! দুচকুৰ চকুপানীৰে যেন দেউতাকৰ ওচৰত প্ৰশ্ন কৰিছিল।\nএতিয়া তাই তিনিমহীয়া মাক।\n:- ঐ, তয় ইয়াত কি কৰি বহি আছ্।- বনকৰা মালতী বাইজনীৰ মাতত বাস্তৱলৈ ঘূৰি আহিল।\n:- এনেই বহি আছোঁ মালতী বা। কেতিয়া আহিলা গমেই নেপালোঁ দেখোন। ৰাতিপুৱাৰ পৰা প্ৰচণ্ড গাঁঠিৰ বিষ। তাকে বোলো অলপ আৰাম কৰোঁ বুলি এইখিনি ঠাইখিনিত বহিঁছোহি।\n:- ইছ্ ৰাম ৰাম,,,। তিনিমহীয়া কেঁচুৱাটো সন্তান এটা থাকোঁতে এনেকৈ কষ্ট কৰি দেহাখন নষ্ট নকৰিবাহে। কেঁচুৱাটো কান্দি আছে যোৱাচোন যোৱা। ভুকতে কান্দি আছে কিজানি!\nঘৰখনত আগতে একমাত্ৰ মালতী বা জনী থকা বাবেই ৰেখাৰ অলপ মনটো ভাল লাগে। তাই ঘৰখনলৈ বিয়া এমাহমানৰ পিছত মালতী বাইজনী তাইৰ ঘৰলৈ বনকৰা যুৱতী হিচাপে আহিছিল। স্বভাৱ- চৰিত্ৰত কম কথা কয় যদিও মাজে সময়ে অতি শান্ত-শিষ্ট বৰ সহজ সৰল স্বভাৱৰ। এবাৰ নহয় কেইবাবাৰো ৰেখাৰ দেওৰেকৰ হাতত কামনাৰ বলি হব লগা হৈছিল । সেই ঘটনা পিছৰে পৰা নথকা হ'ল ঘৰখনত। আৰু এদিন মালতী বাইজনী গাঁৱৰ ওচৰৰে হলিধৰৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈ যুগ্ম জীৱন অতিবাহিত কৰিব ধৰিলে। কেতিয়াবা মাজে- সময়ে ৰেখাক দেখা দিয়েহি। এদিনাখন ৰেখাই বিচনাৰ কাপোৰবোৰ ঠিক কৰি থাকোঁতে পিছফালৰ পৰা দেওৰেকে সাৱট্ মাৰি ধৰিছিল। সিদিনাখন খংঙতে দেওৰেকৰ গালত প্ৰচণ্ড চৰ এটা সোধাইছিল। বৌয়েকৰে এনে কাণ্ডৰ ভয়ত ককাইয়েকৰ আগত তেনে কথা প্ৰকাশ নকৰিবলৈ হাতজোৰ কৰি ক্ষমা খুজিলে। পুনৰবাৰৰ বাবে ৰেখাই সকিয়াই দিলে । তাৰ পিছৰে পৰা দেওৰেকেও বিয়া পাতি বেলেগকৈ খাব ধৰিলে। চাওঁতে চাওঁতে দেওৰেকৰ স্বভাৱ সলনি হৈ গ'ল। দেওৰেকে এতিয়া ৰেখাৰ সৈতে সহজভাৱে কথা পাতিবলৈ ধৰে আগৰ সেই স্বভাৱটো একেবাৰে নোহোৱা হ'ল। ভাল লাগিল দেওৰেকৰ এনে আচৰণ দেখি সলনি হোৱা দেখি।\nএদিনাখন ৰেখাই গা ধুই থাকোঁতে তিতি থকা মেখেলা সলাব\nলওঁতে মেখেলা কাপোৰ এজোৰ ৰুমতে থৈ আহিল। সেইদিনা পতিজন ঘৰত নাছিল বাবে তাইৰ দেওৰেকে কাপোৰজোৰ আনি ৰেখাৰ হাতত গুঁজি দিছিল।\n:- আজিকালি তুমি বেলেগ হৈ গ'লা ।\n:- নাই বৌ, তেনেকৈ নক'ব। মালতীজনী বেলেগলৈ বিয়া নোজোৱা হ'লে ময়ে বিয়া কৰালোঁহেতেন।\n:- মালতীয়ে কৈছে মোক তোৰ বিষয়ে।\n:- বৌ, সেই কথাবোৰ শুনিলে এতিয়া মোৰ লাজ লাগে।\nৰেখাই যেন মুখ টিপি হাঁহি দিছিল।\nসময়ৰ লগে লগে কি হ'ল জানো শাহু মাক আৰু মাজে সময়ে মদ-পানী খাই থকা স্বামীয়ে ৰেখাৰ ওপৰত অত্যাচাৰ কৰিব ধৰিলে। পিছত দেওৰেকৰ পৰা জানিব পাৰিলে সেয়া হেনো একমাত্ৰ কাৰণ যৌতুক । দেওৰেকে সেইদেখি তাইক কৈ আহিছে যে মাকৰ আৰু ককায়েকৰ এই স্বভাৱ চৰিত্ৰ থকাৰ বাবেই বেলেগকৈ খাব ধৰিছিল। কাৰণ দেওৰেকে গম পাইছিল যে মাকে মাজু বোৱাৰীজনীৰ পৰাও কেইবাবাৰো যৌতুকৰ কথা মানসিক অত্যাচাৰ কৰি আহিছিল। মাকৰ এই কথাত দেওৰেকে সমূলি ভাল নেপাইছিল। পেটে পেটে মাকৰ ওপৰত ঘৃণা ওপজিছিল। তথাপি হাজাৰ বেয়া বা ভালেই হওঁক তথাপি দেওৰেকৰ বাবে একমাত্ৰ মা ,,,,।\nসময়ৰ তুসংগত ৰেখাৰ ল'ৰাটো ডাঙৰ হৈ আহিল লাহে লাহে। কিবা উজুহাতত এদিন সাধাৰণ কথাতেই ৰেখাৰ আৰু শাহু মাকৰ মাজত কাজিয়া লাগিল । ফুটা-নুফুতা মাতেৰে কথা ক'ব পৰা কেঁচুৱাটোক বুকুত সোমোৱাই স্তন পান কৰি থাকোঁতে শাহু মাকে কাঢ়ি লোৱাৰ কাৰ্য্যই শাহু মাকৰ প্ৰতি অতিষ্ট খং উঠাইছিল ৰেখাক। ধৈৰ্য্য ৰো এটা সীমা থাকে। সেইবুলি তাই সদায় এনেকৈ সহ্য কৰি থাকিব !\n:- চুপ্ থাক জখিনী । এতিয়াই বাপেৰৰ ঘৰত থৈ আহিম।\n:- কি কৈছে ,,,! আপুনি নিজকে কি বুলি ভাবিছে মা! স্বামী থকালৈকে মোৰো এইঘৰখনত বাক-স্বাধীনতা আছে। গতিকে ঘৰখনৰ বোৱাৰী হিচাপে মোৰ ক্ষমতা আৰু অধিকাৰো কিয় নেথাকিব! পাৰে যদি আপুনি পৰাপক্ষত এই ঘৰখনৰ পৰা ওলাওঁক।\nলগে লগে পতি সোঁহাতৰ পূৰ্ণহতীয়া প্ৰচণ্ড চৰ ৰেখাৰ গালত পৰিল ।\n:- মাৰ আগত তোৰ ইমান সাহস।\nতেতিয়াৰ পৰাই মাত -বোল নাই স্বামী আৰু শাহু মাকৰ সৈতে। দুখৰ মাজতে কেঁচুৱাটোক বুকুচাত উঠাই ল'লে।\n:- মা - চকলেট । - দোকানত চকলেতৰ ভয়াম দেখি সেইপিনে আঙুলিয়াই দিলে কণমাণি কেঁচুৱা ৰিতু।\n:- বৌ , আপুনি দিনে দিনে বহুত শুকাই- ক্ষীণাই গৈছে। দাদাক অলপ বুজাবচোন। যোৱাকালি জোৱা খেলা কৰি থাকোঁতে দাদাজনে ৰাতিৰামক বৰকৈ মাৰধৰ কৰিলে।- গাওঁৰ ৰাতুল বোলা দোকানীয়ে ৰেখাক দেখি ক'লে।\n:- মই প্ৰায়ে কৈ থাকোঁ ৰাতুল। এইবোৰ জোৱা খেলা বাদ দিবলৈ। কিন্তু আকোঁৰগোজ মানুহজন আৰু সেই মাকজনীও একে শিপাৰ মূল।\n:- বৌ, আপুনি ঘৰলৈ গুচি যাওঁক। ইয়াত মিছাঁই হাৰাশাস্তি খাই কষ্টত ভুগি আছে।\nৰেখাই একো নক'লে। পইচাকেইপদ দি ঘূৰলৈ ঘূৰি আহিল।\nনিশা ঘোৰ অন্ধকাৰ কোঠালিটোৰ পৰা বাহিৰত সামান্য জোনবাইৰ পোহৰ। গিৰীয়েকে মদৰ নিচাত ঢলং - পলংকৈ কোঠালিটোলৈ সোমাই আহিছে। কোনোমতে লাইটৰ চুইছ দবাই দিলে। গিৰিয়েক অহা উমান পাই ৰেখা ভিতৰলৈ সোমাই আহিল।\n:- শুনিছ্,,,, মোৰ ভোক লাগিছে। ভাত বাঢ়ি দে।\nকাহী এখনেৰে ভাতকেইটা বাঢ়ি দি পুনৰ বাহিৰৰ পিনে ওলাই আহিল ৰেখা। কিয় জানো আজি আকাশৰ জোনটিয়ে কথা পাতিব ধৰিছে তাইৰ লগত। আকাশলৈ এবাৰ তাই মূৰ দাঙি চালে। তাইয়ো কথা পাতিব নেকি জোনটিৰ সৈতে ; কিন্তু এয়া জানোঁ সকলো বাস্তৱ! জীৱনটোৱে হয়টো এনেকুৱা। তাইটো ঘৰতখনত থাকি এনেও শান্তি নাই। মৰি যোৱাই ভাল। ধনী মানুহ বুলি শান্তি থাকিব পাৰি শাস্ত্ৰত লিখা হ'লে তাই হয়টো বিয়াৰ হোৱাৰ আপত্তিয়ে নাছিল। সৌৱা, ৰিনাহঁতে চাকৰি নোহোৱাকৈ গিৰিয়েকৰ সৈতে ধুনীয়াকৈ হাঁহি মাতি সুখৰ সংসাৰ গঢ়িছে । আৰু তাই দেখোন ক'ৰবাত বন্দী হোৱা এক পক্ষীয়া পক্ষীৰ দৰে ধৰফৰাই লোৰ সজাঁত বান্ধ খাই আছে। ।\nএসপ্তাহ আগতে পতিয়ে মাৰ ধৰ কৰা ঘাঁ - ডোখৰত ডক্টৰে দিয়া মলমখিনি লগালে। বেৰেণ্ডা ঘৰখনতে অকলে কুজি -মুচি বহি আছিল । হঠাৎ তে ৰিতুয়ে আহি কান্দি কান্দি মাকৰ কোচত সোমাই আহিল।\n- মা, মোক আইতাই মাৰিছে।\n- চাওঁ ক'ত মাৰিছে বুলি ল'ৰা চোলোজোৰ খুলকি পিঠিৰ পিনে চালে এচাৰি দাগ এটা ৰঙা পৰি আছে। ভীষণ খং উঠিল ৰেখাৰ। ল'ৰাটোৰ গাত কি দোষ ! ছিহ্,,মাকবোৰো ইমান নিষ্ঠুৰ হব পাৰেনে!\n- ভাল হব সোণটো। নেকান্দিবি। সান্তনা দিবলৈ চেষ্টা কৰিলে ৰেখাই।\nপ্ৰচণ্ড গৰম। নিৰ্জনতা ঠাইৰ বাৰীৰ পিছফালে দি সোমাই আহি গছৰ তলত বহি ল'লে। নেমু কেইটামান চিঙিম বুলিয়ে বাৰীফালে তাই সোমাই আহিছিল।\nতথাপি তাইৰ চিন্তা এটাই লগ এৰা নাছিল। ল'ৰা এতিয়া ডাঙৰ হ'ল। দেওৰেকে নিজৰ সম্পত্তিখিনি নিজৰ নামত কৰি ল'ব বিছাৰিছে। ককাইয়েকৰ প্ৰতি আস্থা নাইকিয়া হৈ গ'ল। যোৱামাহত গাড়ীখনো বেচিলে। দুমাহৰ আগতে দুবিঘা মাটি বন্ধকত দি থোৱা আছে। ৰেখাৰ অলংকাৰ আৰু গহনাবোৰ ইতিমধ্যে গিৰিয়েকে বিক্ৰী কৰি শেষ কৰিছে সকলো। যৌতুকত বিয়া মিছাঁই বহিল তাই। আগতে তাই জনা হ'লে দেউতাকক ক'ব পাৰিলেহেঁতেন ! ইফালে শাহু মাকৰ মানসিক অত্যাচাৰ আৰু আনফালে স্বামীৰ শৰীৰৰ নিৰ্যাতন বলি কিমান সহিব! দেহাখনো অৱস্থা নাইকিয়া হৈ গৈছে। তাৰ এতিয়া এটাই পথ আত্মহত্যা। কালিলৈ গুৱাহাটীলৈ গৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰ দলংঙৰ ওপৰৰ পৰা জাঁপ দি আত্মহত্যা পথ বাচি ল'ব। জীয়াই থকা ইচ্ছা নোহোৱা হ'ল । এয়াই ভাল সিদ্ধান্ত তাইৰ বাবে। যোৱাৰ আগতে ল'ৰাটোক দেউতাকৰ হাতত দি থৈ আহিব। কেনেকৈ ক'ব তাইৰ দুখৰ কথাবোৰ। কাক ক'ব কোনে শুনিব! তাই মৰিলে শাহু মাক,মা,দেউতা আৰু স্বামী সকলো সুখী হৈ থাকিব পাৰিব। অৱশ্যে তাই থকাৰ বাবেই শান্তি নাই ঘৰখন। এয়াই উত্তম পথ।\nগভীৰ নিশা । গাওঁৰ জৰাজীৰ্ণ পথেদি সোমাই ৰাষ্ট্ৰীয় পথত ওলালগৈ ৰেখা। আৰু কিছু দূৰত অলপ খোজকাঢ়ি গ'লেই সেই দলংখন পাব। যি ভাবিছে আজিয়ে এয়া শেষ সিদ্ধান্ত। তাইৰ এতিয়া চিন্তা নাই ল'ৰাটোক দেউতাকৰ কোলাতে থৈ আহিছে। তাই আজি মুক্ত। মাজে মাজে কান্দিছে মাজে মাজে পাগলীৰ দৰে হাঁহিছে । আহ্ কি সুখ অৰ্থৱ কি বিষাদ্! তাই গৈ দলংঙৰ আগত থিয় দিলে। ব্ৰহ্মপুত্ৰ পানীৰ পৰা এজাক ফিৰফিৰয়া চেচাঁ বতাহ বলিল। এবাৰ গুৱাহাটী চহৰ খনলৈ চালে। বিদায় আজি এই চহৰ খনৰ পৰা। পিছৰ জনমত যেন আকৌ ৰেখা নাম লৈয়ে জন্ম গ্ৰহণ কৰিব তাই এই পৃথিৱীত। কাণে কাণে ফুচফুচাই জোনাকী পৰুৱা বোৰে কৈ গ'ল ।\nহঠাৎ কোনোবাই আহি তাক থাপ মাৰি ধৰি ৰখা যেন অনুভৱ হ'ল ৰেখাৰ।\n: ৰেখা তুমি এইবোৰ কি কৰিছা । পাগলী হোৱা নাইটো,,। প্ৰতীমক দেখি এক প্ৰকাৰ জোৰ কৰিয়ে হাত খন এৰুৱাই আনিলে তাই।\n:- ইমান ৰাতি তুমি ইয়াত কিয় আহিছা ! তুমি, যোৱা,,যোৱা\n। তুমি মোক কিয় অপমান কৰিছা!\n: পাগলী হৈছা নেকি!মই কি অপমান কৰিলোঁ।- প্ৰতীমে চিঞৰি উঠিল।\n: অ , পাগলী হৈছোঁ। গুচ্ ইয়াৰ পৰা। মোৰ আত্মহত্যাক তুমি অপমান কৰিছা। মোৰ মৃত্যু, মই শান্তিদূত। তই বাধা দিবলৈ অহা কোন প্ৰতীম!\nপ্ৰতীমৰ যেন সহ্য নহ'ল। বাওঁহাতৰ চৰ এটাকে শোধালে ৰেখাৰ গালত। ৰেখা ঠাইতে বহি পৰিল। বহুপৰ মৌনতাত তেনেকৈয়ে থাকিল দুয়োজনৰ মাজত । কাৰো একো কথা বতৰা নাই। প্ৰতীম একালৰ ৰেখাৰ ক্লাছমেটৰ ভাল বন্ধু। এল পি স্কুলৰ পৰা ধৰি হাইস্কুললৈকে প্ৰতীমক লগ পাইছিল।\n: তোমাৰ খবৰটো মই সদায়ে ৰাখোঁ ৰেখা। মই বৰ্তমান বেংকৰ চাকৰি কৰোঁ। তথাপি অবাবৰ সময়খিনিৰ মাজতে তোমাৰ ঘৰত গৈ তোমাৰ খা- খবৰ লৈ থাকোঁ। আজি তুমি কিয় এনে সিদ্ধান্ত ল'লা কিয় ? - প্ৰতীমে মৌনতা ভংগ কৰিয়ে প্ৰশ্ন কৰিলে।\n: মোৰ সিদ্ধান্ত কিয় লাগে তোমাক। এই পৃথিৱীখনত মোৰ জীয়াই থকাৰ হেপাঁহ নাই।\n: ৰেখা, এয়া তুমি কি কৈছা। তোমাৰ সন্তানে মাকৰ অনুপস্থিতিত এদিন দুখ নকৰিবনে? আৰু শুনা, মই যি ক'ম এষাৰতে ক'ম। চোৱা, পাৰা যদি তুমি মোৰ হোৱা মই তোমাক পত্নী ৰূপত পাব বিছাৰোঁ। কোৱা সন্মতনে!\n: তুমি এইবোৰ কিয় আজুৰি আনিছা আৰু পত্নী হিচাপে তুমি মোক,,,,,,,! সমাজে আমাক সমাজ্যুত বুলি নক'বনে ? অসম্ভৱ ! ই কেতিয়াও হব নোৱাৰে। মই দ্বিতীয় বিবাহ কাৰো লগত হব নিবিছাৰোঁ। তোমাৰ আৰু মোৰ মাজত একো সৰ্ম্পক নাই। ভাল পাবলৈ নিশিকিলো, প্ৰেম কৰাও নহ'ল। কেৱল আত্মহত্যাই মোক ভালপাবলৈ শিকাইছে। মোক পাহৰিব দিয়া এইবোৰ প্লীজ প্ৰতীম।\nঠিক আছে এইবুলি কৈ প্ৰতীমে ৰাস্তাত পৰি থকা বিলেটেৰে নিজৰ হাতখন কাটি তাৰ তেজেৰে ৰেখাৰ কপাঁলত ৰঙা তেজ আঁকি দিলে। সেই তেজে ৰেখাৰ কপাঁলত\nসেন্দূৰৰ দৰে জিলিকি উঠিল। কিন্তু ৰেখাই একমুৰ্হূতত এয়া কি দেখিছে ! বাস্তৱৰ সপোন নে আন কিবা?\n: এতিয়া কোৱা সুখীনে ? এবাৰ কপাঁলত ,আনবাৰ প্ৰতীমৰ মুখলৈ চাই যেন পাগলী এজনী দৰে অবাক হৈ হুকহুকাই কান্দি উঠিল।\n: এয়া তুমি কি কৰিছা প্ৰতীম।\n: যি কৰিছোঁ ভালেই কৰিছোঁ। তুমি চিন্তা নকৰিবা।\n: ঘৰত তোমাৰ মা আৰু দেউতায়ে সহজভাৱে আকোঁৱালি ল'ব পাৰিবনে?\n: সেয়া যি বিছাৰ কৰে কৰক। মই সকলো নেদেখা জনৰ ওচৰত এৰি দিছোঁ। মোৰ কোনো আপত্তি নাই। সমাজে বহিস্কাৰ কৰিলেও মোৰ ক'ব লগা একো নাই। মাথোঁ সুখী হোৱাটো বিছাৰোঁ ।\n: মোৰ ক'বলৈ অৰ্থহীন হৈ পৰিছোঁ প্ৰতীম। হয় , আজি তোমাৰ পৰা সুখীৰ সংজ্ঞা দেখিছোঁ। জীৱনৰ সৈতে সুখ বুটলিবলৈ শিকিম প্ৰতীম।\nকোনোবা বেশ্যা কপাঁলত সেন্দূৰ ৰং যেন ৰঙা হয় আজি মই ও সেই কথা উপলব্ধি কৰিলোঁ।\n: বেশ্যা বুলি নিজকে তেনেকৈ ন'কবা । তুমিটো কোনো বেশ্যা নহয় ৰেখা। যোৱা কথাবোৰ পাহৰিব খোজা তুমি।আহা মোৰ বুকুত ।\nএখন্তেক ৰেখাই প্ৰতীমৰ বুকুত গুঁজি দিলে।\n: তুমি বহুত ক্ষীণাইছা ৰেখা। কিবা এটা খাই লোৱা হ'লে ভাল লাগিব। ইয়াৰ পৰা অলপ দূৰত মোৰ গাড়ীখন আছে। দুটাই কিবা এটা খাই যাম মোৰ চেম্বাৰলৈ ।\nকাষৰ ফুটপথত ফুচকা দোকান এখন দেখি সেইপিনে দুয়ো খোজ দিলে।\n: আহক, আহক । ভাল নে আপোনাৰ ?\nপ্ৰথম গুৱাহাটী অহাদিনাখনে দোকানীজনৰ সৈতে প্ৰতীমৰ চিনাকি ।\n: ভালে আছোঁ দিয়ক দাদা। ব্যৱসায় কেনেকৈ চলিছে?\n: ভালেই চলি আছে দিয়ক। পিছে এওঁ কোন।\n: এওঁ মোৰ মিছেছ,,,,।\n: এহ্ বহকচোন বহক। কেইটামান ফুচকা আনি দি প্ৰতীম আৰু ৰেখাৰ হাতত গুঁজি দিলে।\n: পানী পাম নেকি দাদা?\n: ৰ'ব এখন্তেক । মই আনি দিছোঁ। এইবুলি কৈ দোকানীজন অদৃশ্য হৈ গ'ল।\nৰেখাই খাব পৰা নাই ফুচকা দেখি। অৱশ্যে তাইৰ ভোক নলগাওঁ নহয় তথাপি কিবা এটা দুশ্চিন্তাই আহি তাইক দুখৰ সাগৰত আঘাত দি থৈ যায়হি ।\n:- তুমি কিয় কান্দিছা ৰেখা। চাওঁ মুখখন।\nএইসময়ত ৰেখাই একো ক'বৰ মন যোৱা নাই কেৱল প্ৰতীমৰ মুখলৈ এক প্ৰশ্নবোধক চাৱনিৰে চাই থাকিল ।\n: চাওঁ ,মুখখন মেলি দিয়া।\nমেলো-নেমেলোকৈ সামান্য মুখখন মেলি দিলে তাই। ইতিমধ্যে চকুপানী টুকি টুকি চকুপানীবোৰ নিগৰি ৰেখাৰ মুখৰ ভিতৰত পৰিছেহি। প্ৰতীমে গালত পৰা তপত চকু পানীখিনি মচি দিলে।\n: ৰেখা,,,, আই লভ্ ইউ্ ,,হুমম। চিন্তা নকৰিবি সময়ত সকলো ঠিক হব।\nসময় আছে এতিয়াও। ল'ৰাটোক লৈ আহিম । সেই ল'ৰাটো মোৰ পুত্ৰ হিচাপে উত্তাধিকাৰী দিম। দেউতা অনুপস্থিতিত অনুভৱ কেতিয়াওঁ হবলৈ নিদিওঁ। আজিৰ পৰা ৰিতু মোৰ ল'ৰা।\n: হুমম্,,,,,,,,। ৰেখাৰ চকুপানী যেন বৈয়ে শেষ নহ'ব।\nকথাটো গাওঁত বিয়পি পৰাৰ লগে লগে এক হূলস্থৃল পৰিৱেশ সৃষ্টি হ'ল। প্ৰতীম আৰু ৰেখা একে গাওঁৰে বাসিন্দা বাবেই গাওঁৰ আৰু পৰিয়াললোকে আহি নানা ধৰণৰ গালি গালাজ পাৰিলে। প্ৰতীমৰ মাক আৰু দেউতাকেও বোৱাৰী হিচাপে অপচন্দ কৰিলে ৰেখাক বৰং কুলখিনী বোৱাৰী হিচাপে আখ্যাত দিলে। এই কথাই ৰেখাক বৰকৈ লাজ দিয়াত লাজতে মূৰটো তললৈ দুপিয়াই দিলে। ইফালে কথাটো খবৰ পোৱা মাত্ৰেই শাহু মাকে ল'ৰাটোক ৰেখাৰ পৰিয়াল হাতত চমজাই দিলে। প্ৰতীমে ভালেই পালে। ইমান সহজে যে ৰিতুক পাব বুলি কল্পনাই কৰা নাছিল। অৱশেষত ৰাইজে বিচাৰ কৰি সমাজৰ পৰা বহিস্কাৰ কৰিলে।\n: হুমম,,ক্ ।\n: আজি মই ৰাইজৰ আগত বহুত লাজ পাইছোঁ জানা।\n: লাজ বাদ দিয়া । ৰিতুক যে পালোঁ মই বহু ধন্য ভগৱানৰ ওচৰত।\n: তেনেকৈ কিয় কৈছা , তোমাৰ ওচৰত ময়হে শ্ৰিয়মান ঋণী।\n: ধন্যবাদ ৰেখা।\nবহুদিন হ'ল মাক দেউতাকৰ খবৰ নোলোৱা। তাতে যোগাযোগো নাই। প্ৰতীমে HDFC বেংকৰ কেছ কাউন্টাৰ চাকৰিটো পোৱাৰ পৰা আধাখিনি দৰমহা প্ৰায়ে ৰেখাক দিয়ে। ৰেখাই ল'ব নিবিছাৰে যদিও প্ৰতীমে বাধ্য কৰাই। এটা সময়ত ৰেখাৰ স্বাস্থ্য সবল হৈ উঠিল। এতিয়া তাই আগৰ দৰে নহয়। বহু পৰিৰ্ৱতন হ'ল। আনকি চহৰৰ ডেকা ল'ৰাসকলেও ৰেখাক স্বাস্থ্য দেখি ভুল যোৱা হ'ল। নিচেই কম বয়সত বিয়াত বহা ৰেখা এতিয়া যেন চফল সুন্দৰী গাভৰু যেন দেখি। বাটৰ সুন্দৰী সকলেও এবাৰ ৰেখাক দেখিলে এপলক চাই যায়হি।\nসেইদিনা ফেচবুকত আপলোড দিওঁতে তাই ফটোত 20k like আৰু শ্বেয়াৰ পাইছিল। বহুতৰে বহুতো কমেন্ট দেখি ৰেখাৰ মনটো আনন্দ ভৰি উঠিল।\nসি নিজকে গৌৰৱবোধ কৰিলে ধন্য প্ৰতীম, ধন্য জীৱন। সচাঁকৈয়ে নেদেখা সুখবোৰ প্ৰতীমে শিকালে।\nলগে লগে প্ৰতীমলৈ ফোন লগালে-\n: হেল্লৌ , আহোঁতে চেনী এককেজি বিস্কুট দুই পেকেট লৈ আহিবা।\n: অকে ডিয়েৰ।- সিফালৰ পৰা প্ৰতীমৰ মাত ভাঁহি আহিল।\nLabels#চুটিগল্প, #লখন বে


ধৰ্ম - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nবিশ্বৰ প্ৰধান ধৰ্ম কিছুমানৰ প্ৰতীক চিহ্ন, বাঁওফালৰ পৰা সোঁফাললৈ ক্ৰমান্বয়ে :\nসাৰি ১: খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম, ইহুদি ধৰ্ম, হিন্দু ধৰ্ম\nসাৰি ২: ইছলাম, বৌদ্ধ ধৰ্ম, শিন্তৌ ধৰ্ম\nসাৰি ৩: শিখ ধৰ্ম, বাহাই ধৰ্ম, জৈন ধৰ্ম\nধৰ্ম হৈছে মনোনীত আচৰণ, নৈতিকতা, বিশ্বাস, বিশ্বদৰ্শন, গ্ৰন্থ, পবিত্ৰ স্থান, ভৱিষ্যতবাণী, নৈতিকতা বা সংগঠনৰ এক সামাজিক-সাংস্কৃতিক প্ৰণালী। ই অতিপ্ৰাকৃতিক, অতীন্দ্ৰিয় আৰু আধ্যাত্মিক উপাদানৰ সৈতে মানৱতাৰ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে। কিন্তু ধৰ্ম কিহৰ দ্বাৰা গঠিত হয় তাক লৈ কোনো পাণ্ডিত্যপূৰ্ণ সহমত নাই।\n1 আব্ৰাহামীয় ধৰ্মসমূহ\n2 ভাৰতীয় ধৰ্মসমূহ\n3 চৈনিক, কোৰীয়, জাপানী ধৰ্মসমূহ\nআব্ৰাহামীয় ধৰ্মসমূহ[সম্পাদনা কৰক]\nভাৰতীয় ধৰ্মসমূহ[সম্পাদনা কৰক]\nচৈনিক, কোৰীয়, জাপানী ধৰ্মসমূহ[সম্পাদনা কৰক]\nকনফুছিয়াছিয়ান ধৰ্ম বা ৰুচিয়া\nHaisch, Bernard The God Theory: Universes, Zero-point Fields, and What's Behind It All -- discussion of science vs. religion (Preface[সংযোগবিহীন উৎস]), Red Wheel/Weiser, 2006, ISBN 1-57863-374-5\nBrodd, Jefferey (2003). World Religions. প্ৰকাশক Winona, MN: Saint Mary's Press. ISBN 978-0-88489-725-5.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত ধৰ্ম সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nৱিকি উদ্ধৃতিত ধৰ্ম বিষয় সংক্ৰান্তত উদ্ধৃতি আছে।\nধৰ্ম বিষয়ে Curlie (DMOZ)-ত থকা তথ্য\n↑ "Religion - Definition of Religion by Merriam-Webster". https://www.merriam-webster.com/dictionary/religion। আহৰণ কৰা হৈছে: 2019-12-16.\n↑ Morreall, John; Sonn, Tamara (2013). "Myth 1: All Societies Have Religions". 50 Great Myths of Religion. Wiley-Blackwell. পৃষ্ঠা. 12–17. ISBN 978-0-470-67350-8.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ধৰ্ম&oldid=317035"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ১৯ মাৰ্চ, ২০২২ তাৰিখে ২১:৪৩ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


এল. ই. ডি. বাল্ব আৰু অন্যান্য — Vikaspedia\nপৃথিৱীৰ আগশাৰীৰ দেশৰ লগতে আমাৰ দেশতো energy conservation আৰু alternative energy ওপৰত গুৰুত্ব দিবলৈ বহু জন সংগঠন তৎপৰ হৈছে। সজাগ মানুহে লিখনি বা অনলাইন মাধ্যমৰে জনতাৰ ওচৰত ভিন্ন নতুন সঁজুলিৰ ব্যৱহাৰৰ সম্ভাৱনা দাঙি ধৰি শক্তি উৎসবোৰৰ সংৰক্ষণৰ বাট মুকলি কৰিছে। অসমীয়াত তেনে লেখা তাকৰ বাবে অলপ কিবা যোগ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁ।\nসকলোৱে জানে পুৰণি ফিলামেন্ট বাল্ব আঁতৰি আহিল চি এফ এল। বহুতে ১১ ৱাটৰ চি এফ এল কিনি ৬০ ৱাটৰ ৰশ্মি পোৱা আশাৰে ঘৰত ব্যৱহাৰ কৰিলে। ভুৱা চলনাৰে আন নালাগে Philips হেন কোম্পানীয়ে একপ্ৰকাৰে বহুলোকক চি এফ এল বিক্ৰী কৰিলে। কম পোহৰ দিলেও চি এফ এল বাল্বৰ বগা ৰশ্মি আৰু সৰু আকাৰ প্ৰতিষ্ঠান আৰু মানুহে আদৰি ললে। বিজুলী বিল কম কৰি লাভ কৰা CFLৰ ভাল প্ৰভাৱৰ কথা নক’লে নহয়। ই পাৱাৰ গ্ৰীডৰ সক্ৰিয় বোজা কমালে ফলত পোহৰৰ বাবে ব্যৱহাৰ হোৱা শক্তি কমকৈ লগা হ’ল, এনেদৰে আমাক প্ৰাকৃতিক শক্তিৰ উৎস সুব্যৱহাৰ কৰাত সহায় কৰি দিলে। কিন্তু CFL প্ৰায়েই ২ বছৰতে নষ্ট হয় আৰু নাইবা পোহৰ কমি যায়।\nসাধাৰণ প্ৰয়োজনীয়তা উন্নত মানৰ প্ৰযুক্তিৰে পূৰ কৰাৰ বাবে গৱেষণা চলিল। ছিলিকন উপাদানৰে তৈয়াৰ কৰা পোহৰ দিব পৰা ইলেকট্ৰনিক উপাদান এলইডি ইতিমধ্যে আছিলেই। এসময়ত ই সৰু ইণ্ডিকেটৰযেন কামতহে লগোৱা যোগ্য আছিল ই কাৰণ তেনেই কম পোহৰহে দিব পাৰিছিল, কিন্তু গৱেষণাৰ ফলত অতি উজ্জ্বল এলইডি (Super bright LED) সম্ভৱ হ’ল। ২০০০ চন মানতহে অতি কমতে অতি উজ্জ্বল এলইডি নিৰ্মাণ কৰা প্ৰযুক্তি ওলাল। অতি উজ্জ্বল এলইডি সমষ্টিৰে বাল্ব আৰু আন আন আকাৰৰ পোহৰৰ উৎস তৈয়াৰ হ’ল। পোহৰৰ লুমেনমতে ৫ ৱাট LED ৪০ ৱাট CFLৰ সমকক্ষ, সেয়ে হ’ল এক নতুন যুগৰ পাতনি; আজি ই প্ৰতিটো পোহৰৰ উৎসৰ স্থান লবলৈ লৈছে।\nভালদৰে প্ৰয়োগ কৰিলে ই সাধাৰণ জীৱনতো বিশেষ সহায়ক হ’ব পাৰে। কেইটা মান উদাহৰণ:\n*বিদ্যুত কৰ্তন কম হ’ব আৰু লগতে মাছুলো কম আহিব।\n*দুৰ্ঘটনা কম হ’ব কাৰণ উন্নত মানৰ LED street light-এ সকলো পথ পোহৰাই ৰাখিব।\n*খেতি কৰা আৰু দূৰৰ গাঁৱতো শিক্ষা গ্ৰহণ সহজ হৈ পৰিব। সৌৰ শক্তিৰেই বহু ঘন্টা পোহৰ পোৱা যাব।\n*দূৰৰ গাঁৱতো যিকোনো সময়তে জৰুৰীকালীন চিকিৎসা কৰিব পাৰিব\n*ম’বাইল ফোন প্ৰজেক্টৰৰূপে ডাঙৰ পৰ্দাত ঘৰতে শিক্ষামূলক আৰু আন ছবিৰ আনন্দ ল’ব পাৰিব\n*বয়সীয়াল মানুহৰ পোহৰৰ উপস্থিতিত অঘটন কম হ’ব কাৰণ অতি সৰু LED টৰ্চ অতি উজ্জ্বল, সেয়ে লগতে ৰখাটো সহজ।\nকিন্তু কিছু বেয়া খবৰ আছে। একাংশ দোকানীয়ে নিম্নমানৰ চীনা LED light আনি বিক্ৰী কৰি সাধাৰণ মানুহৰ মাজত বিৰূপ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিছে। চীনত LED bulb জাতীয় বহু উন্নত মানৰ সামগ্ৰী পোৱা যায়। যিহেতু আমাৰ দেশত উৎপাদন কম সেয়ে বাহিৰৰ পৰা অহা সামগ্ৰীক সুলভ টে’ষ্ট প্ৰমাণ চিহ্ন জাৰি কৰি চৰকাৰে বিশেষ সহায় কৰিব পাৰে; যাতে সাধাৰণ মানুহেও নতুন পোহৰক হাঁহিমুখে আদৰিব পাৰে।