অমূল্য ৰত্ন - ৱিকিউৎস\nঅমূল্য ৰত্ন (১৯৪৭)\nশ্ৰীকৃষ্ণকান্তি দাস বায়ণৰ\nবেচ দুটকা মা\nশ্রীশ্রীমাধৱ দেৱ ৰচিত\nসংগ্রাহক আৰু লখক\nশ্রীকৃষ্ণকান্তি দাস বায়ণ\nপােঃ নলবাৰী, সাং সন্ধা\nএই অমূল্য ৰত্ন শাস্ত্র খনি প্রায় দুবছৰৰ আগৰ পৰা বিচাৰি নাপাই মন বৰ অশান্তিত আছিল। বর্ত্তমান ১৩৫৩ চনৰ ফাগুন মাহত এজন বৰপেটাত থকা আধাকেউলীয়াৰ পৰা পাই পঢ়ি শাস্ত্ৰ খনত লিখকৰ নাম নাপালাে । সাঁচিপতীয়া কাইথেলী আখৰেৰে, ১৭৬৪ শকৰ ২১ আহিনত লিখা তাৰিখ আছে। আৰু কোনাে কোনাে পদৰ দুই চাৰিটা অমিল যেন পাই, মােৰ পৰম পূজ্য খাটীকুছি শলাগুৰি সত্ৰৰ শ্ৰীযুক্ত ধর্ম্ম চন্দ্র দেৱ অধি- কাৰ গুৰুদেৱৰ ওচৰলৈ লৈ গলো। তেখেতৰ সেৱক আৰু মােৰ পৰম বন্ধু শ্ৰীযুত নন্দৰাম বড়া তিনিওজনে আগৰ ছপা পুথি এখনৰ লগত মিলাই চালো। কেইমাহ মানৰ পাছত সাচিপাতৰ সুন্দৰ আখৰৰ ১৫০ বছৰৰ আগৰ পুথি এখনেৰে মিলাই বহু যত্নেৰে এই শাস্ত্র খনি প্ৰকাশ কৰিবৰ মন কৰি ৰাইজৰ আগত দাঙি ধৰিলো।\nপাঠকসকল, মই এজন অতি সামান্য অৰ্থ আৰু বিদ্যাহীন নগণ্য প্ৰাণী। মোৰ ভুল পদে পদে হব পাৰে। পাৰে কি হবই। তথাপি\nচণ্ডালে হৰিনাম লৱে মাত্ৰ।\nকৰিবে উচিত যজ্ঞৰ পাত্ৰ॥\nকিন্তু ইয়াত লিখা হৈছে ভগবানৰ গুণ, আৰু চৰিত্ৰ।\nব্ৰাহ্মণৰ চণ্ডালৰ নিবিচাৰি কুল। (কীৰ্ত্তন)\nদাতাত চোৰত যেন দৃষ্টি একতুল॥\nকুকুৰ শৃগাল গৰ্দ্দভৰো আত্মা ৰাম।\nজানিয়া সবাকো পৰি কৰিবা প্ৰণাম॥\nনীচত সাধুত যাৰ এক জ্ঞান।\nতাহাকেসে পণ্ডিত বুলিয়া সৰ্ব্বজন॥\nএতেকে—সাধু সকলে ঘৃণা বোধ নকৰি, হৰি নাম বুলি ভাবি এবাৰ চকু ফুৰালে মোৰ অধমৰ লিখাৰ সাৰ্থক হয়। আৰু পাখা অনুমানেহে পখী উৰিব পাৰে।\nআৰু অলপ কবলগীয়া\nআজি মোৰ বয়স ৫৬ বছৰ পাৰ হ’ল। আজি প্ৰায় ৮৷৯ বছৰৰ পৰা ভাগৱত, গীতা, মহাভাৰত, ৰামায়ণ, পুৰাণ, কীৰ্ত্তন, নাম- ঘোষা, প্ৰেমাৱলী, ৰত্নাৱলী, ৰত্নাকৰ, নাম মালিকা, পদ্মপুৰাণ, স্বৰ্গখণ্ড, ভক্তিপ্ৰদীপ, গৰুড় পুৰাণ, আৰু ৰাজ বংশাৱলী, ও মহাপুৰুষসকলৰ চৰিত্ৰ কিছু কিছু পঢ়িলো। কিন্তু ব্ৰহ্মা, হেশ, অনন্তেও যাৰ অন্ত নাপায়, আমি মুঢ়ই কেনেকৈ অন্ত পাম! তথাপি যাৰ যেনে শক্য, সেইদৰে কিছু লিখা হল। এতিয়া অলপ ভাগৱত কোৱা হওক। ওঁ নমো ভাগৱতে বাসুদেৱায়। এইবাৰ আখৰেৰে বাৰ স্কন্ধ ভাগৱত। [ ৬ ] শ্ৰীনাৰায়ণে ব্ৰহ্মাক, জ্ঞান, বিজ্ঞান, তদং, ৰহস্য। ব্ৰহ্মাই নাৰদক জ্ঞান, বিজ্ঞান, তদং, ৰহস্য, গুণ, ক্ৰিয়া, নাৰদে ব্যাসক জ্ঞান, বিজ্ঞান, তদং, ৰহস্য, গুণ, ক্ৰিয়া, জাতি, দ্ৰব্য, ব্যাসে শুকক জ্ঞান, বিজ্ঞান, তদং ৰহস্য, গুণ, ক্ৰিয়া, জাতি, দ্ৰব্য, মায়া, তাৰণ, উচ্ছৈশ্ৰৱা সুতে শুক হন্তে জ্ঞান, বিজ্ঞান, তদং, ৰহস্য, গুণ, ক্ৰিয়া জাতি, দ্ৰব্য, মায়া, তৰিণ জীৱ, ঈশ্বৰ।\nএইবাৰ শ্লোকে বাৰস্কন্ধ ভাগৱত আৰু এই বাৰটি শ্লোকে, বাৰটি সত্য। সুতৰ পৰা শঙ্কৰাচাৰ্য্য, তেহো পাছে শ্ৰীধৰ স্বামীত, তেহো ভাস্কৰা চাৰ্য্যত, তেহে নৃসিংহত, তেহো পৰমানন্দত, তেহোৰত্ন ভাৰতীত, তেহো মহাভাৰতীত, তেহো পুৰুষোত্তমত, তেহো বিষ্ণুপূৰীত, তেহো ব্ৰহ্মানন্দত, তেহো জগদীশ মিশ্ৰত, তেহো শ্ৰীশঙ্কৰক দিলা। এই মতে ভাগৱত এইৰাজ্যে আসিলা। এই ভাগৱতী সনাতন ধৰ্ম্ম ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণ শঙ্কৰ স্বৰূপে অৱতাৰ হোৱাৰ কাৰণ হৈছে, এই বামানয় শাস্ত্ৰৰ কুনীতি দূৰ কৰা। এই কুনীতি বৰ্ত্তমান চলাইছে কোনে? প্ৰায় বামুণ, পণ্ডিত আৰু গুৰুসকলে। তাৰ প্ৰমাণ এই অমূল্য ৰত্নতে পাব। সৃষ্টি হল কেনেকৈ?\nজয় মুনিকে সম্বোধিয়া শুক তপোধন।\nকহিলেন শুন ঋষে নৰেৰ ঘটন॥\nপূৰ্ণৰূপী বিষ্ণু সেই পুৰুষ ৰতন।\nসত্ত্ব গুণ অৱলম্বি দেৱ সনাতন॥\nশয়ন কৰিয়া ৰহে সলিল উপৰে।\nজন্মিল কমল এক নাভি সৰোবৰে॥\nসেই পদ্মে সৃষ্টি বাঞ্ছা কৰি নাৰায়ণ।\nসৰ্ব্ব আগে কৰিলেন কালেৰ সৃজন॥\nদণ্ড ক্ষণ পল আদি সকলি জন্মিল।\nঅহংতত্ত্ব মহংতত্ত্ব তদন্তে হইল॥\nপ্ৰথমে সৃজন কৰিলে কাল, (সময়)। তাৰ পছিত চৌবিশ তত্ত্ব,\nতাৰ পাছত পঞ্চভূত তাৰ পাছত একাদশ ইন্দ্ৰিয়। [ ৭ ]\nআখিত আদিত্য নাকে অশ্বিনী কুমাৰ।\nজিহ্বাত বৰুণ বাক্য নাভিৰ সঞ্চাৰ॥\nকৰ্ণে দিশ চৰ্ম্মে বায়ু ভূজে ইন্দ্ৰস্থিতি।\nপদে বিষ্ণু গুহ্যে মিত্ৰ লিঙ্গে প্ৰজাপতি॥\nচিত্তে বাসুদেৱ অহঙ্কাৰে ৰূদ্ৰ স্থিত।\nমনত চন্দ্ৰমা বিধি আছন্ত বুদ্ধিত॥\nএহি চৌদ্ধ জন পুনঃ পাতকৰ সাক্ষী।\nঈশ্বৰ পুৰুষে হৃদয়ত আছা দেখি॥\nমূঢ় জনে বোলে মোক নেদেখিলে কেৱে।\nহৃদয়ত দেখিয়াছে পঞ্চ দশ দেৱে॥\nহেন নৰ শৰীৰক পাই মণ্ড মতি।\nআয়ু ক্ষয় কৰে মিছা বিষয়ক প্ৰতি॥\nহৃদয় কমলে কৃষ্ণ আছন্ত সাক্ষাত।\nতাহাঙ্ক নভজি নৰে কৰে আত্মঘাত॥\nএইবিলাক শাস্ত্ৰৰ প্ৰমাণেৰে বুজা যায় হৃদয় কমলত ভগৱান আছে। তেন্তে আগত কোৱা সময় মতে ভগৱান শৰীৰৰ পৰা ওলাই গ’ল, বায়ু বায়ুত গ’ল, পানী পানীত গ’ল, মাটী মাটীত গ’ল, চকু সূৰ্য্যত গ’ল, এইদৰে ভাগৰ বস্তু ভাগে ভাগে গ’ল। কিন্তু বামুণবাৰে সেই মাটিৰ ভেল সোপাক ভূত প্ৰেত সজায় কেনেকৈ? এইটো পাঠক সকলে ভালদৰে বুজি চাব।\nসমস্ত শাস্ত্ৰৰ কৰিয়া সাৰ।\nহৰি কীৰ্ত্তনেসে তৰে সংসাৰ॥\nসেই হৰি কীৰ্ত্তন শঙ্কৰ মাধৱৰ ঘোষা আৰু কীৰ্ত্তন আগত আগ বঢ়াব; কিন্তু কৰিব ভূত-প্ৰেতৰ পূজা। গীতা ভাগৱতৰ এক শৰণ বৈষ্ণৱ ধৰ্ম্ম ধৰিলে, সেই ব্যভিচাৰ ভূত প্ৰেতৰ পূজা বামুণীয়া ভৌতিকবোৰ ত্যাগ কৰিব লাগিব। হয় বৈষ্ণবী ধৰ্ম্ম লওক, নহলে কৰ্ম্ম কাণ্ডি বামুণৰ আলধৰ দোলা বৈ ক্ষেম খাটনি কৰক। এফলীয়া হলেতে কাজ সমাধা হব। দুই নাওত দুই ভৰি হলে নচলিব। [ ৮ ] এতিয়া ভাগৱতৰ প্ৰথম জ্ঞান। সত্য, শৌচ, দয়া, ক্ষমা এই চাৰিটি ঠিক ৰাখিব পাৰিলেহে জ্ঞান পাব। সত্য আমাৰ নাই বুলিলেই হয়। শৌচ হৈছে চলা নিয়ম। সেই নিয়মৰ আমি কি ৰাখিব পাৰিছো। গৰ্গ মুনিৰ আদেশ চাওক—\nঅমাবস্যা প্ৰতিপদ সপ্তমী অষ্টমী।\nপূৰ্ণ মাসী ৰবিবাৰ নিষেধ ৰমণী॥\nএকাদশী মাত্ৰ আৰু পিতৃশ্ৰাদ্ধ দিনে।\nযাত্ৰা কৰে পণ্ডিতে নকৰে স্ত্ৰী গমনে॥\nইসৱ দিবস যদি কৰয় বৰ্জ্জন।\nতেবেসে জানিতে পাৰে ঋতুৰ লক্ষণ॥\nপদ্ম পূৰ্ণ নুহি যদি ঋতু ৰক্ষা কৰে।\nযদি জন্ম হয়, শিশু অল্পদিনে মৰে॥\nবয়স পূৰ্ণ, শৰীৰ সুস্থ, তিৰোতা জনীৰো ঠিক একে নিয়ম। আৰু লিখিছে যুগ্ম, অযুগ্ম, যুগ্মত পুত্ৰ, অযুগ্মত কন্যা, অৰ্থাৎ ৰজস্বলা হোৱা সাতদিনৰ পাচত চৈধ্য দিনলৈ সহবাসৰ নিৰ্দ্ধাৰিত কৰিছে। আৰু লিখিছে চাৰিপৰ ৰাতি সহবাস। প্ৰথম প্ৰহৰত সহবাসৰ সন্তান অভাজন অৰ্থাৎ বেয়া দুষ্ট প্ৰকৃতিৰ হয়। দ্বিতীয় প্ৰহৰত সহবাসৰ সন্তান সামান্য। তৃতীয় প্ৰহৰত মহাভাগ্যৱন্ত। চতুৰ্থ প্ৰহৰত হৰি ভক্তি ধৰ্ম্ম পৰায়ণ। এতিয়া এইবোৰ নিয়ম কোনে ৰাখিছে, স্কুল কলেজতো দেখা নাযায়। মাত্ৰ বামানয় তান্ত্ৰিক মতেই সংসাৰত প্ৰচলিত দেখা যায়। বৈষ্ণৱ মত হল— ব্ৰহ্মচৰ্য্য (অৰ্থাৎ বীৰ্য্য) ঠিক ৰাখি, কাম, ক্ৰোধ, লোভ, মোহ, দমন কৰি ভগৱানত ভক্তি কৰা। ভক্তি হল ৮১ বিধ, তাৰ প্ৰধান হল ৯ বিধ। “নৱ বিধ ভক্তি বিষ্ণুত আচৰে সেহিসে পাঠ উত্তম।” এই নৱ বিধব প্ৰধান কৰিলে এবিধ—দাস্য ভক্তি। সেই দাস্য ভাৱ দেখুৱালে কোনে? ওপৰত কোৱা শঙ্কৰ মাধৱ আদি অৱতাৰ গুৰু সকলে। এতিয়া আমি সেইভাৱ কোনে ৰাখিব পাৰিছো। ৰাখিছো, বৰ্ম্মা, তালুকদাৰ, চৌধুৰী, মেধি, পাঠক ইত্যাদি। [ ৯ ] কিন্তু, দাস হৈছো সেই কৰ্ম্মকাণ্ডি বামুণৰহে। আমাৰ গুৰু সকল হৈছে কেনে—শূদ্ৰ কুলত জন্ম শঙ্কৰক মানিব নোৱাৰে। অথচ সেই জগত গুৰু শঙ্কৰৰ ধৰ্ম্মপ্ৰচাৰক গুৰুভাৰ লৈছে বেপাৰৰ কাৰণে। মুখেৰে শঙ্কৰক দেখাব, অন্তৰেৰে মানিব ভূত প্ৰেতৰ কৰ্ম্ম। কাৰণ বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ নিয়ম হৈছে—\nতীৰ্থ বুলি কৰে জলত শুদ্ধি। (কীৰ্ত্তন)\nপ্ৰতিমাত কৰে দেৱতা বুদ্ধি॥\nবৈষ্ণৱত নাই ইসৱ মতি।\nগৰুতো অধম কৃষ্ণ বদতি॥\nচণ্ডালে কৰিছে হৰি কীৰ্ত্তন।\nবুলিয়া নিন্দে যিটো অজ্ঞজন॥\nআজন্মৰ পুণ্য তেখনে হৰে॥\nনাজানে শাস্ত্ৰৰ লয় যেহি আসে তাকে কয়\nছেদিবাক নপাৰে সংশয়। (ঘোষা)\nগুৰু বোলাই তথাপিতো ফুৰিয়া লোকৰ মাজে\nবচনে কেৱল মাত্ৰ হৰিত শৰণ লয়\nচিত্তে আন দেৱক ভজয়।\nজানিবাহী কদাচিতো সিদ্ধি সিটো নলভয়\nহৰি তাৰ সন্তোষ নহয়॥\nআমাৰ গুৰু সকলৰ দেখা যায় তেনে। নামে পুৰুষক শুদ্ধ কৰি ৰৈল নাম তাতে ভৰি পূৰি ধৰ্ম্মময় তনু ভৈগৈলা হৰিভকত। [ ১০ ] নামত শৰণ কৰাই ভকত কৰি লবলৈ হলে পায়, কিন্তু তেখেত সকলক চুবলৈ বা পাদোদক আৰু আন আচাৰ ব্যৱহাৰ কৰিব নাপায়। কাৰণ তেখেত সকল ধুতি। আন শিষ্য সকল চুৱা। অৰ্থাৎ গুৰু সকল শুদ্ধ শিষ্য সকল অশুদ্ধ। অশুদ্ধক যদি শুদ্ধ কৰিব নোৱাৰে তেন্তে কি নাম শৰণ দিয়ে পাঠক সকলে বিবেচনা কৰিব। আৰু শঙ্কৰদেৱৰ নামৰ ৰীতি নীতিও যে কোনে কোনফালে নিছে তাৰ কোনো শাস্ত্ৰ মতৰ লগত মিল দেখা নাযায়। কাৰণ বৰপেটাৰ এক মত আৰু বৰদোৱা আদি কৰি আন সত্ৰৰ এক মত। কিন্তু আমাক লাগে শাস্ত্ৰৰ মতহে। অলপ প্ৰসঙ্গ প্ৰণালী বৰদোৱাৰ নিয়মে লিখা হল। কিন্তু শঙ্কৰদেৱৰ মত হল ভাগৱতী। চাৰি নাম, চাৰি শৰণ, চাৰিজয়, বাৰ সত্য। এইটো নামত মিলিব লাগিব।\nপ্ৰসঙ্গও চাৰিটা॥ যেনে—প্ৰাতসঃ, ডেৰপৰীয়া, আবেলি আৰু গধূলি।\nপ্ৰাতসঃ প্ৰসঙ্গঃ—পুৱাৰ গীত এটা। ভট্টিমা এটা।\nকৃষ্ণ ৰাম কৃষ্ণ ৰাম কৃষ্ণ ৰাম কৃষ্ণ ৰাম। ৪॥\nকৃষ্ণ কৃষ্ণ ৰাম জয় জয় ৰাম। ৪ বাৰ॥\nকৃষ্ণ হৰি ৰাম হৰি ৰাম ৰাম ৰাম\nঅনন্ত অচ্যুত সনাতন নাৰায়ণ প্ৰাণ। ৪ বাৰ॥\n( ঘোষিব )\nযেনে— গোবিন্দ গোবিন্দ গোবিন্দ গোবিন্দ গোবিন্দ ৰাম\nমুৰাৰি। ইয়াতো চাৰিবাৰ মুঠতে বাৰ বাৰ হব\nলাগিব॥ ৪ টা ঘোষা গাব ও ( ঘোষিব )\nএটি গাব ইয়াতো চাৰিনাম বাৰ সত্য হব লাগিব॥ ঘোষিব॥ [ ১১ ]\nৰাম ৰাম ৰাম ৰাম ৰাম ৰাম ৰাম॥ ৪ বাৰ॥\nহৰি ৰাম ৰাম ৰাম॥ ৪ বাৰ॥\nকৃষ্ণ ৰাম কৃষ্ণ ৰাম কৃষ্ণ ৰাম কৃষ্ণ ৰাম॥ ৪ বাৰ॥\nৰাম ৰাম ৰাম ৰাম॥ ৪ বাৰ॥\n( জয় )\nজয় ৰাম। জয় নাৰায়ণ।\nজয় কৃষ্ণ। জয় শঙ্কৰ॥\nপাঠকে দেখাব ওঁ হৰি।\nআন সকলে দেখি কব—ওঁ ৰাম॥\nপাঠকে ওঁ ৰাম দেখিব।\nআন সকলে ওঁ ৰাম॥\nদ্বিতীয় প্ৰসঙ্গ বা ডেৰ পৰীয়া প্ৰসঙ্গ—পুৱাৰ গীত এটি:—\nকৃষ্ণ ৰাম, কৃষ্ণ ৰাম, কৃষ্ণ ৰাম, কৃষ্ণ ৰাম,।\nকৃষ্ণ কৃষ্ণ ৰাম জয় জয় ৰাম॥ 8 বাৰ॥\nঅনন্ত অচ্যুত সনাতন নাৰায়ণ প্ৰাণ॥ ৪ বাৰ॥\nনাম ছন্দৰ চাৰিটা ঘোষা। তাৰ পাচত কীৰ্ত্তন গাব। তাৰ পাছত সামৰণি ওপৰত লিখাৰ দৰে ওঁ, জয় দিয়াও একে। পিচত ভাগৱত পাঠ কৰিব। ভাগৱত শেষ কৰি জয় সামৰণি কৰিব॥\nআবেলিৰ প্ৰসঙ্গ :— বৰ গীত ১টা গাব॥ ঘোষা ছন্দ ৪টা ঘোষা গাব॥ কীৰ্ত্তন এটা গাব॥ ডাকা আৰু সামৰণি প্ৰণালী একেই॥\nভাগৱত পাঠ বা উপদেশ গাই সামৰণি কৰি॥ জয় ওঁ একে। [ ১২ ] গধূলিৰ প্ৰসঙ্গঃ- প্ৰথমে গুৰু ভট্টিমা “জয় গুৰু শঙ্কৰ” গাই টোটয়, চপয় বা আন ভট্টীমা এটি গাব। তাৰ পিচত গুণমালা এটি গাব। পিচত লীলা মালা দুটি গাব। তাৰ পিচত উপদেশ ৪ টি গায় গুণমালা সামৰিব। তাৰ পিচত বড়গীত এটা গাই নাম-প্ৰসঙ্গ আৰম্ভ কৰিব। ডাকা আৰু সামৰণি প্ৰণালী একেই। তাৰ পাছত ঘোষা ছন্দ\n৪ টি গাব। তাৰ পাছত কীৰ্ত্তন গাই সামৰণি কৰিব।\nভাগৱত পাঠ কৰি— জয়ওঁ সামৰণি কৰিব।\nএই প্ৰসঙ্গ যিসকলে সুচাৰু ৰূপে বুজি নাপায় তেখেত সকলে সুশিক্ষিত গুৰুৰ ওচৰত শুধৰাই লব॥ এই প্ৰসঙ্গৰ নিয়ম মোৰ গুৰুদেৱ খাটীকুছি সলাগুৰী সত্ৰৰ শ্ৰীশ্ৰীযুক্ত ধৰ্ম্ম চন্দ্ৰদেৱ অধিকাৰৰ অনুমতি লৈ লিখা হল।\nপ্ৰকাশকঃ- শ্ৰীকৃষ্ণকান্ত দাস। বায়ন\nপোঃ নলবাৰী, সাং সন্ধা\nএই অমূল্য ৰত্নগ্ৰন্থ প্ৰচাৰ কৰোতে আমাৰ অনেক ভুল হব পাৰে। এই বাবে জগত গুৰু শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰদেৱৰ চৰণত আৰু তেওঁৰ ভক্তসেৱক সকলৰ চৰণত ক্ষমা মাগিলো॥ বটদ্ৰৱাৰ শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰ দেৱৰ বংশধৰ বৰ্ত্তমান খাটীকুছি সলাগুৰি সত্ৰৰ শ্ৰীশ্ৰীযুক্ত ধৰ্ম্মচন্দ্ৰ দেৱ অধিকাৰ আৰু মোৰ পৰম বন্ধু শ্ৰীযুত নন্দ ৰাম বড়া খাটিকুছি সলাগুৰি সত্ৰৰ সেৱক তেখেত সকলে যথেষ্ট সহায় কৰিছে গতিকে তেখেত সকলৰ মই চৰণ প্ৰাৰ্থী হৈ শলাগ ললো।\nনলবাড়ী, সাং সন্ধা\n১৩৫৩ চন, ২১ আহাৰ\nজয় জয় দৈৱকী নন্দন সদাশিৱ।\nযাত নিৰাশয় চৰাচৰ যত জীৱ॥\nযিটো দেৱ সৰ্ব্বোত্তম দৈৱকী নন্দন।\nশঙ্কৰ স্বৰূপে তেন্তে ভৈলা উৎপন॥১॥\nপ্ৰসঙ্গাদি কৰি পৰে ভক্ত সমম্বিতে।\nঅন্নক ভূঞ্জিল গৈয়া ভক্ত সমম্বিতে॥\nভোজন কৰিয়া তেহে গৃহে বসিলন্ত।\nভকত ঘুমাইবে তেহে আজ্ঞা কৰিলন্ত॥২॥\nভকত ঘুমাইছে পাছে আপুনি দেখিলো।\nঅদভূত দেখি পাছে বিমোহিত ভৈলো॥\nদণ্ডৱতে চৰণত কৰিলো প্ৰণাম।\nনিজ ভৃত্য বুলি মোক ৰখা নাৰায়ণ॥৩॥\nমনুষ্য নহয় তুমি দেৱতো প্ৰধান।\nমোক লগে লৈয়ো প্ৰভূ পশিলো শৰণ॥\nএহি বুলি শুদ্ধ সেৱক মাধৱে প্ৰাৰ্থিলন্ত।\nশুনি ব্ৰহ্মৰূপী গুৰু প্ৰসন্ন ভৈলন্ত॥৪॥\nমোৰ আখি মুখ মুচিলন্ত তেতিক্ষণ।\nজানিলোহো গুৰু ভৈলা আমাত প্ৰসন্ন॥\nকৰযোৰ কৰি পাছে বুলিলো বিনয়।\nৰহস্য ভকতি মোত কৈয়ো কৃপাময়॥৫॥\nশৰণ ভজন ভক্তি কহিয়ো আমাত।\nযেন মতে তবু গুণ হোৱয় বেকত॥\nউদ্ধৱৰ আগে যিটো ৰূপ দৰশাইলা।\nশিশু অশ্বত্থৰ তলে মৈত্ৰয়ী দেখিলা॥৬॥\nভৃত্য হেন বুলি যদি মোক আছে দয়া।\nদেখায়োক প্ৰভূ কেন মত তবু কায়া॥\nআপোনা চাক্ষুস ৰূপ তেখনে এৰিলা।\nচতুৰ্ভূজ ৰূপে হাৰ তৈতে দেখা দিলা॥৭॥\nশঙ্খ চক্ৰ গদ পদ্ম গৰুড় বাহন।\nপ্ৰত্যেক স্বৰূপে বেক্ত ভৈলা নাৰায়ণ॥\nশৰীৰৰ কান্তি আতি চাহন নযাই।\nকৌটি সূৰ্য্য সম প্ৰকাশয় নিজ কায়॥ ৮\nদেখিয়া মাধৱ আতি ভৈলন্ত বিস্ময়।\nশৰীৰৰ কান্তি নিহালিবে নপাৰয়॥\nচাৰি বেদে সেৱে সদা তাহান চৰণ।\nসুনন্দ কুমুদ নন্দ পাৰিষদ গণ॥ ৯॥\nদেখিয়া মাধব আতি ভৈলা সঙ্কোচিত।\nচৰণত দণ্ডৱতে পৰিলা ভূমিত॥\nনমো নাৰায়ণ নিৰাকাৰ নিৰঞ্জন।\nপূৰাণ পুৰুষ তুমি দৈৱকী নন্দন॥১০॥\nহে ব্ৰহ্মৰূপী নিৰঞ্জন নিৰাকাৰ।\nপূৰাণ পুৰুষ তুমি দৈৱকী কুমাৰ॥\nলক্ষ্মীৰ নায়ক তুমি জগত কাৰণ।\nনিজ ভৃত্য গুণে মোত হুয়োক প্ৰসন্ন॥ ১১॥\nশঙ্কৰ নামৰ যিটো অন্বয় আছয়।\nমোক কৃপা কৰি প্ৰভূ কহিয়ো নিশ্চয়॥\nশুনি হৰি হাসি পাছে বুলিলন্ত বাক।\nশঙ্কৰ নামৰ অন্বয়ক শুনিয়োক॥১২॥\nযিবা হেতু শ্ৰীপদ আমাক বোলয়।\nপাঞ্চজন্য শঙ্খ জাতো আমাত আছয়॥\nএহি হেতু জানা মোক শঙ্কৰ বোলয়।\nব্ৰহ্মা হৰ ইন্দ্ৰ চন্দ্ৰ যতেক আছয়॥১৩॥\nতেৰা সবে সদা মোক উপাসা কৰয়।\nসব দেৱগণে পৰি চৰণ সেৱয়॥\nএহি হেতু জানা মোক বোলে ইষ্টদেৱ।\nত্ৰিভুবন দেৱ-দেৱী সবে কৰে সেৱ॥১৪॥\nচৈধ্য ভুবনৰ ভাৰ মোহোত আছয়।\nস্বৰ্গ মৰ্ত্ত্য পাতালৰ যত জীৱ চয়॥\nসমস্ত লোকৰ জানা মোতেসে আশ্ৰয়।\nএহি হেতু মোক গুৰু জগতে বোলয়॥১৫॥\nতিনি গুণ ইটো মোৰ দেহতে আছয়।\nগুৰুদেৱ নাম ভক্ত আমাত ঘটয়॥\nতিনি গুণ জিনিলেহে তাঙ্ক গুৰু কয়।\nবৈকুণ্ঠ মধ্যত যত বৈষ্ণৱ আছয়॥১৬৷।\nমোত পৰে নাহি আন পুৰুষ নিশ্চয়।\nমোৰ গুৰু জানিবাহা বৈষ্ণৱ সবয়॥\nবৈষ্ণৱৰ নাহি গুৰু আৰ মোৰ সম।\nসেহি ব্ৰহ্ম আসি জাতো ধৰিলো জনম॥১৭॥\nমহাপুৰুষ নাম এহি হেতু ভৈলা।\nমহা প্ৰলয়ত আসি মোত লীন গৈলা॥\nমহা প্ৰলয়ত আসি যত জীৱ চয়।\nমোৰ শৰীৰত সবে প্ৰবেশ কৰয়॥১৮॥\nঅন্ত কালে আসি সবে মোত লীন যায়।\nএহি হেতু সবে মোক গৃহস্থ বোলয়॥\nপৰম ৰহস্য ভক্তি কহিলো বিচাৰি।\nএহি হেতু লোকে মোক বোলে ডেকাগিৰি॥১৯॥\nশিৱ আৰাধনে পিতৃ আমাক লভয়।\nদিৱন্ত শঙ্কৰ নাম আমাৰ নিশ্চয়॥\nমোৰ নাম ধৰি আত্মা ভৈলা পৰিচয়।\nএহি হেতু আতা মোক জগতে বোলয়॥২০॥\nবালি চাহী পৰ্য্যন্ত সবাৰে হৃদয়ত।\nসমস্তকে প্ৰবৰ্ত্তাই আছোহো যাৱত॥\nসমস্তে লোকক মই আছো প্ৰবৰ্ত্তাই।\nএহি হেতু লোকে মোক আশ্চৰ্য্য বোলয়॥২১॥\nপূৰ্ব্বে গঙ্গা দেৱী মোৰ চৰণ সেৱিলা।\nএহি হেতু মোৰ গঙ্গাধৰ নাম ভৈলা॥\nসুনন্দক আদি পাৰিষদ বাৰজন।\nবাৰ সত্য জানা আসি ভৈলা এহি স্থান॥২২॥\nশৰণ ভজন আৰ দুইজন ভৈলা।\nচৈধ্য পাৰিষদে চৈধ্য বৈষ্ণৱ হুয়া ৰৈলা॥\nশঙ্খ চক্ৰ গদা পদ্ম অস্ত্ৰ চাৰি খান।\nশৰণ চাৰিটি আসি ভৈলন্ত প্ৰধান॥২৩॥\nগুৰু দেৱ দুইকো নিয়া হৃদয়ে ধৰিবা।\nঅষ্টদল পদ্ম মধ্যে আসন যে দিবা॥\nপদ্মৰ মধ্যত হেমময় আসনত।\nমোক তাতে নিয়া তুমি থাপিবা তাৱত॥২৪॥\nদুই ভূজ দেখি সবে মনত চিন্তিবা।\nএকান্ত ভক্তক নিয়া পশ্চিমে থাপিবা॥\nগুৰুত শৰণ হৈয়া দেৱক ভজিবা।\nমোৰ আসনক তুমি দেৱক মানিবা॥২৫॥\nপূবৰ পাহিত আগে দেৱক বসাইবা।\nদুই ভূজ মাত্ৰ সেই দেৱক দেখিবা॥\nকাহাক ভজিবোঁ আমি ভকত মানিয়।\nস্বৰূপ কৰিয়া মোত উপদেশ দিয়া॥২৬॥\nতুমি সমে শিব দুই ভকত জানিবা\nমোহোৰ কাষতে জানো দুইহানো আনিবা॥\nবাঢ়য় ভকত চয় পাহিত থাপিবা।\nমোৰ কাষে দুই পাহিত দুইহান্তো দেখিবা॥২৭\nশূদ্ৰ কুলে কিকাৰণে জন্মিলাহা আসি।\nস্বৰূপ কৰিয়া মোত কহিয়ো হৰিষি॥\nসহস্ৰ নামত হৰ মুকুত ভৈলন্ত।\nবৈকুণ্ঠক লাগি চলি তেখনে গৈলন্ত॥২৮\nবুলিলন্ত পাঁছে মোৰ চৰণক চাই।\nতুমি হেন প্ৰভূক যে বঞ্চিলো গোসাই॥\nমোৰ কোন গতি হৈবে প্ৰভূ নাৰায়ণ।\nকহিয়ো কাৰণ প্ৰভূ পশিলো শৰণ॥২৯॥\nশুনিয়া আনন্দে পাছে দিলা সমিধান।\nশুনিয়ো মাধৱ আৱে মোহোৰ বচন॥\nনন্দে গৈয়া কুসুম হৈবেক সেহি ঠাই।\nআমাক আৰাধি পুত্ৰ প্ৰাৰ্থিবেক যাই॥৩০॥\nদিবা তুমি বৰ পাছে আতি ৰঙ্গ মনে।\nতযু নাম ধৰি মই জন্মিব তেখনে॥\nশূদ্ৰ কুলে গৈয়া তযু নামক ধৰিব।\nএক শৰণক কহি লোক নিস্তাৰিব॥ ৩১॥\nতুমি যত জীৱ মানে কৰিলা সংসাৰী।\nএক নাম কহি মই নিবোহো নিস্তাৰি॥\nকলা বিভূতি অংশ যত অৱতাৰ।\nজীৱ তাৰিবাৰ শক্তি নাহিক আনৰ ৩২॥\nইবাৰ যিমতে মই অৱতাৰ হৈবো।\nঅংশ অৱতাৰ আদি সবে লগে নিব॥\nমোহোৰ পাশত স্থান তাসম্বাক দিব।\nভক্তি প্ৰচাৰিয়া পুনঃ বৈকুণ্ঠক নিব॥৩৩\nশুনি হৰ ভৈলা বৰ সন্তোষিত মন।\nৰহিলা শঙ্কৰ মই লভিলো জনম৷\nশুনিয়া মাধৱ অতি হৰাষত ভৈলা।\nপুনু নমস্কাৰ কৰি বুলিবাক লৈলা॥৩৪॥\nমহেশৰ অলঙ্কাৰ যতেক আছয়।\nকোনে কোন স্থানে আছে কহিবে লাগয়॥\nশুনিয়ো মাধৱ আৱে মোহোৰ বচন।\nমোহোৰ পাৱৰ পদ্মচয় বিতোপন॥৩৫॥\nতাৰ এক নখ গৈয়া মাথাত নিচয়।\nঅৰ্ধচন্দ্ৰ কলা ৰূপে প্ৰকাশ কৰয়॥\nনাৰদৰ হাতে যিটো বীণা যে আছয়।\nহাতৰ ডম্বৰু সিটো জানিবা নিশ্চয়॥৩৬॥\nতোমাৰ যে অঙ্গে কঙ্কণ সৰ্পয়েসে হাৰ।\nসৰ্ব্ব গায়ে আসিয়া ভৈলেক অলঙ্কাৰ॥\nসুধন্বা সুৰথে ভক্তি পূৰ্ব্বে কৰিলন্ত।\nতান মুণ্ড মালা নিয়া গলত লৈলন্ত॥৩৭॥\nএকান্ত ভকতি আৰু সতী কৰি চন্ত।\nদক্ষৰ যত সতী প্ৰাণ ত্যজিলন্ত॥\nজনমে জনমে সতী পাৰ্ব্বতী মৰন্ত।\nভকত মানিয়া হৰে তান মুণ্ড লন্ত॥৩৮॥\nৰামৰ বাকলি বাঘ ছাল যে ভৈলন্ত।\nবামনৰ পদ ধূলা ভস্ম যে ভৈলন্ত॥\nগৰুড়ৰ অংশে আসি বৃষভ ভৈলন্ত।\nহৰৰ বাহন হৈয়া কৈলাশে ৰৈলন্ত॥৩৯॥\nকোন ভক্তে কোন কোন ভক্তি কৰিলন্ত।\nকোন কোন ভক্ত ইথানক আসিলন্ত॥\nব্ৰহ্মা হৰ মনু আদি যত ভক্তগণ।\nতেৰা সৱে বৈকুণ্ঠত ভৈলা উৎপন॥৪॥\nপঙ্কজ বৈকুণ্ঠে মই আছো ৰঙ্গ মনে।\nবাৰ জন ভক্ত গৈলা দেখিবাক মনে॥\nতাৰা সবে তুতি নতি বিস্তাৰ কৰিলা।\nহেন দেখি মোৰ মহা দয়া সম্পজিলা॥৪১॥\nমহা স্নেহে তাসম্বাক বুলিলোহো বাণী।\nকলিৰ অন্তত মই জন্মিবোঁ আপুনি॥\nযত অংশ আছে মই নিবো স্বৰূপত।\nতোৰা সবো সবে মোৰ চলিব লগত॥৪২॥\nহেন শুনি মহা ৰঙ্গ ভৈলা ভক্তগণ।\nযাইবো তযু সঙ্গে সবে প্ৰভু নাৰায়ণ॥\nকলিৰ যে তিনি শত বৰিষ প্ৰমাণ।\nএহি বুলি তাৰ সবে গৈলা নিজ থান॥৪৩॥\nসেহি সময়ত মই জন্মিব হৰিষি।\nতাতে আসি শুদ্ধ ধৰ্ম্ম কহিব প্ৰকাশি॥\nকৰযোৰে মাধৱেও বুলিলা বিস্তাৰ।\nনমো নমো গুৰু ব্ৰহ্মদেৱ হৃদীশ্বৰ॥৪৪॥\nতোমাৰ যে পত্নী কহিয়োক কোনজন।\nশুনি ইষ্ট আতা পাছে দিলা সমিধান॥\nপূৰ্ণ লক্ষ্মী আসি সূৰ্য্যৱতী যে ভৈলন্ত।\nকালিন্দ্ৰী নামে সৰস্বতী যে ভৈলন্ত॥৪৫॥\nতাহাৰ গৰ্ভত তিনি পুত্ৰ ভৈলা জাত।\nকামদেৱ আসি ৰামানন্দ নাম খ্যাত॥\nকৃষ্ণ পুত্ৰে গদে হৈব কমললোচন।\nজাম্বৱতী সূতে হৈব হৰি যে চৰণ॥৪৬॥\nপুৰুষোত্তম গদ ভাতিজে জানিবা॥\nচতুৰ্ভূজ নাম আৰ সাত্যকি জানিবা॥\nআপোনাক কোন তুমি নিচিনা এখন।\nবলভদ্ৰে আসি তুমি জন্মিলা এখন॥৪৭॥\nবলভদ্ৰ জন্মে তুমি জ্যেষ্ঠ যে আছিলা।\nমাধৱ স্বৰূপে তুমি তাতে হীন ভৈলা॥\nপিতৃ মাতৃ তোমাথেৰ কোন আছিলন্ত।\nএহি বুলি শঙ্কৰে যে ৰঙ্গে কহিলন্ত॥৪৮॥\nকুৰুক্ষেত্ৰে যিবেলাত যাত্ৰা কৰিলন্ত।\nমহাদুখে নন্দে পাছে বাক্য বুলিলন্ত॥\nযাতে তুমি নিজ পিতৃ মাতৃক পাইলাহা।\nঅনাথিতি কৰি মোক তাতে এৰিলাহা॥৪৯॥\nআউৰ জন্মে কুসুম হৈবাহা নন্দে যাই।\nহৈব সত্যসন্ধা যশোদায়ে সেহি ঠাই॥\nদৈৱজ্ঞ আনিয়া দুইৰো ৰাশিনাম থৈলা।\nপাছে দুয়ো গৈয়া শূদ্ৰ কুলত জন্মিলা॥৫০॥\nতোমাৰ ঔৰষে গৈয়া পুত্ৰ হৈব শুনা।\nশঙ্কৰ নাম ধৰিবাহো কামৰূপে জানা॥\nপিতৃ মাতৃ দুয়ো নন্দ যশোদা আছিলা॥\nযতেক সংশয় মানে সবে দূৰ ভৈলা॥৫১॥\nকৃপাময় গুৰু মোত হুয়োক প্ৰসণ্ণ।\nভকতৰ চৰিত্ৰক কহা নাৰায়ণ॥\nভকতৰ চৰিত্ৰক কহো শুনিয়োক।\nকোন আসি ঐত আবে ভৈলা কোন লোক॥৫২\nঅক্ৰূৰ আসিয়া ঐত উবনা ভৈলন্ত।\nউগ্ৰসেনে বনবড়া হুয়া জন্মিলন্ত॥\nপূৰ্ণ কৃষ্ণ অংশে আসি ৰাধা যে ভৈলন্ত\nসেহি ৰাধা জানা আবে চন্দৰী ভৈলন্ত॥৫৩॥\nচন্দৰীৰ গৰ্ভে যিটো ধজা আসি ভৈলা।\nপূৰ্ণ নামে আসি সিটো ধজা নাম ভৈলা॥\nআমাৰ সে অৰ্দ্ধ অংশে জগণ্ণাথ ভৈলা।\nসেহিসে কাৰণে ধজা তান্তে লীন গৈলা॥৫৪॥\nকতেক দিনক লাগি ভক্তি ৰহিবেক।\nকাৰ অংশে কোন কোন পুত্ৰ জন্মিবেক॥\nপুৰুষোত্তমৰ জানা বংশ নৰৈবেক।\nহৰি চৰণ অংশে চতুৰ্ভূজ জন্মিবেক॥৫৫॥\nচতুৰ্ভুজৰ বীৰ্য্যে যে নাৰায়ণ হৈব।\nদৈৱকী নন্দন জানা তান নাম থৈব॥\nকহিয়োক বাপ তান জন্ম কিকাৰণ।\nশুনি নিজ আত্ম গুৰু দিলা সমিধান॥৫৬॥\nশুনিয়োক বাপ তুমি জন্মৰ কাৰণ।\nধনঞ্জয় অঙ্গিকাৰ কৰিলা যেখন॥\nবিপ্ৰৰ পুত্ৰক কৃষ্ণে আনিবাক গৈলা।\nকালপুৰে অৰ্জ্জুন সহিতে প্ৰবেশিলা॥৫৭॥\nতোমাৰ কোলাত নাৰায়ণক দেখিলা।\nচৰণত পৰি দুয়ো প্ৰণাম কৰিলা॥\nকৰযোৰ কৰি তুতি কৰিলা বিস্তাৰ।\nশুনি হাসি নাৰায়ণে দিলন্ত উত্তৰ॥৫৮॥\nদুইকো আসি ব্ৰহ্মাদেৱে মোত মাগি নিলা।\nদেৱতা গণৰ কাৰ্য্য মনত সাধিলা॥\nকৃষ্ণক যে তান অংশ যিহেতু বুলিলা।\nতাতে ৰাখিবাক তান ইঠাইক আসিলা॥৫৯॥\nপাণ্ডৱৰ বংশ যত শৰীৰ পৰিব।\nআপোনাৰ থানক পাছে গৈয়া পাইব॥\nজন্মি পাছে চিৰকাল ঐত নাথাকিব।\nপাঞ্চ ছয় বৰিষতে শৰীৰ এৰিব॥৬০॥\nতাহান জন্মৰ জানা এহি অভিপ্ৰায়।\nচতুৰ্ভূজ বীৰ্য্যে আৰ সূভদ্ৰা জন্ময়॥\nচতুৰ্ভূজ বীৰ্য্যে সূভদ্ৰাৰ জন্ম ভৈলা।\nতাহান গৰ্ভত ধনঞ্জয় উপজিলা॥৬১॥\nজগজীৱ নাম পাছে তাহান হৈবেক।\nঅনন্ত পুৰুষ নাম তাহান থৈবেক॥\nমহা শুদ্ধ মতি স্বধৰ্ম্মক প্ৰবৰ্ত্তাইব।\nকোপ তাপ দোষে তাঙ্ক একোৱে নুচুইব॥৬২॥\nহৰত বাঞ্চিলা বৰ সিংহাসন মনে।\nএক বৰ বাঞ্চাই আসি ভৈলন্ত অৰ্জ্জুনে॥\nআমাৰ বংশত ধনঞ্জয় জন্মিবেক।\nনৱবিধ ষষ্ঠ যে বংশৰ থাকিবেক॥ ৬৩॥\nতাহান সুকৃতি ঘুষিবেক সৰ্ব্বজন।\nআমাৰ পাশক পাইৱন্ত তেতিক্ষণ॥\nধনঞ্জয় সখি জানা মোৰ জীৱ প্ৰাণ।\nমোৰ নিকটত নিয়া তাঙ্ক দিব থান॥৬৪॥\nতান গৰ্ভে অনিৰুদ্ধ জন্মিব আপুনি।\nদামোদৰ নাম তান হৈব মহামানী॥\nএতেকেসে দুয়োকুলে আইলা ইটো ঠাই।\nদামোদৰ বীৰ্য্যে জন্ম যুধিষ্ঠিৰ ৰাই॥ ৬৫॥\nসৰ্ব্বক্ষণে তান মন নুহিবেক কোপ।\nকৃষ্ণত ভকত তান নাহি হৃদি তাপ॥\nৰমাকান্ত নামে তান জগততে সাৰ।\nশৰীৰত নাথাকিব দুৰ্ম্মতি তাহাৰ॥৬৬॥\nযিটো যুধিষ্ঠিৰক দেখিলে হৰে পাপ।\nসিকাৰণে তাহান যে নাহি হৃদি তাপ॥\nমহাশুদ্ধ মতি তেহে মিছা মাতিলন্ত।\nকিন্তু অশ্বত্থামা গজ তেহে বুলিলন্ত॥ ৬৭॥\nসেহি পাপ ফলে তান আসি লাগ লৈব।\nমহা বৈৰী চিন্তা তান সদায়ে সহিব॥\nয'তো আসি আমাৰ যে বংশে জন্ম হৈব।\nসহদেৱ অংশে জান। বিষ্ণু যে বুলিব॥ ৬৮॥\nঅভিমন্যু অংশে আমি আৰ যেন যাই।\nমহাশান্ত মতি আৰ হৈব হৰি ৰাই॥\nৰাম ৰাইৰ পুত্ৰ পাছে হইব শ্ৰী ৰাই।\nমহা ধৰ্ম্ম মতি তেন্তে জন্মিবেক যাই॥ ৬৯\nঅনন্ত ৰায়ৰ বীৰ্য্যে কাম দেৱৰ অংশত।\nকেশ ৰায় নামে তেহো আসি ভৈলা জাত॥\nমহা শুদ্ধ ধৰ্ম্ম পাছে তেহো প্ৰৱৰ্ত্তিব।\nসেহি নাম ধৰ্ম্ম ধৰি বৈকুণ্ঠে চলিব॥ ৭০॥\nশাম্ব অংশে আসি জানা তান পুত্ৰ ভৈলা।\nলক্ষ্মীকান্ত নাম লৈয়া তহিতে জন্মিলা॥\nগুৰু দেৱ নাম ভকতত প্ৰীতি কৰি।\nঅনায়াসে চলি যাইব বৈকুণ্ঠ নগৰী॥ ৭১॥\nশুদ্ধ সত্ত্ব ধৰ্ম্ম মাত্ৰ তাহান্ত কহিব।\nতেহে আৰ ভৈলে পাছে লুপুত যে হইব॥\nতাহান পাছত অন্য ধৰ্ম্ম প্ৰৱৰ্ত্তিব।\nইটো নাম ধৰ্ম্ম আৰ কিন্তু নুশুনিব॥ ৭২॥\nভীমৰাজ অংশে সুমিত্ৰাৰ গৰ্ভে যাই।\nতান অংশে পুত্ৰ হৈব কৈলো অভিপ্ৰায়॥\nআৰ তান দুই পুত্ৰ গৰ্ভে আসিবেক।\nকালিন্দ্ৰীৰ দুই পুত্ৰ তান্ত জন্মিবেক॥৭৩\nযদু বংশে যত যত আছে পত্নী গণ।\nপাণ্ডৱৰ পত্নী গণ আছে যত মান॥\nযতেক গোপীৰ কৃষ্ণে তন ভূঞ্জিলন্ত।\nদেৱ নাৰী অংশে আসি তেসম্বে ভৈলন্ত॥ ৭৪\nগোকুলৰ মথূৰৰ তৃণ তৰু মানে।\nসবাহাঙ্কে আমি আনি আছো এহি থানে॥\nঅষ্টাধিক একশত ষোড়শ হাজাৰ।\nযদু বংশে জীৱবধু যতেক আমাৰ॥ ৭৫॥\nতাৰা সবো আমাৰ যে লগে আসিচয়।\nভালুক বানৰ হুয়া সবেও জন্ময়॥\nৰাম অৱতাৰে সবাহাঙ্কে স্বৰ্গে নিলা।\nকৃষ্ণ অৱতাৰে যদুবংশ কৰি থৈলা॥ ৭৬\nমোক ব্ৰহ্মকৰি মানিবাক নপাৰিলা।\nতেহেন্তে সহিতে সম আমাক দেখিলা॥\nসেহি হেতু তাৰা সবে গতি নলভিলা।\nএহি জন্মে তৰা সবো আসিবে লাগিলা। ৭৭\nমিত্ৰ বৃন্দাৰ গৰ্ভে আসি দীতি জন্মিলন্ত।\nসূভদ্ৰা যে নাম তান তহিত হৈৱন্ত॥\nপাৱে পৰি তান দুই চৰণত ধৰি।\nবুলিলা মাধবে পুনু নমস্কাৰ কৰি॥ ৭৮॥\nআই সকলৰ বাপ কহিয়ো কাৰণ।\nকোন কোন আসি ঐত ভৈলা কোন জন।\nমনু নামে যিটো জন্ জীউ আসি ভৈলা।\nৰুক্মিণীৰ জীউ সত্যৱতীয়ে জন্মিলা॥৭৯॥\nৰুক্মিণীক দেখা ৰামানন্দৰ বহিনী।\nজাম্বৱতীৰ জীউ নাম তেহেন্তে ইন্দ্ৰাণী।\nহৰি চৰণৰ জীউ গোবিন্দপুৰীয়া।\nসত্যভামাৰ জীউ তেহে হুয়াছে জন্মিয়া॥ ৮০\nৰোহিণী দুহিতা সতী আসিব ইঠাই।\nতাহান যে কান্তি নাম হইব নিশ্চয়॥\nকান্তি পূৰীয়া গৰ্ভে অদিতী ভৈলেক।\nঅনন্ত পূৰীয়া নাম তাহান হৈবেক॥ ৮১॥\nকেহো পূৰীয়া নাম তাঙ্ক বুলিবেক।\nসূভদ্ৰাৰ জীউ যে ৰুক্মিণী আসিবেক॥\nযিটো সত্যৱতী জীউ নামত ভবানী।\nভোঁন পূৰীয়া নামে জন্মিব আপুনি॥ ৮২॥\nলক্ষণাৰ জীউক যে অহল্যা বোলয়।\nসুমিত্ৰাৰ নাম তান হইবে নিশ্চয়।\nৰমানন্দৰ পত্নী জাম্বৱতীয়ে আসিব।\nহৰিচৰণৰ ভাৰ্য্যা কালিন্দীয়ে হৈব॥ ৮৩॥\nপুৰুষোত্তমেও তিনি কন্যা বিহাইবেক।\nভদ্ৰা মিত্ৰা বিন্দা তেবে তিনি আসিবেক॥\nচতুৰ্ভূজৰ ভাৰ্য্যা হুইবে জানা তিনি।\nসত্যভামা সত্য আৰ সুন্দৰী ৰুক্মিণী॥৮৪॥\nকৃষ্ণভাৰ্য্যা ৰুক্মিণীক তেহে বিহাইৱন্ত।\nদুনাই মাধৱে কৰযোৰে বুলিলন্ত।\nতোমাথেৰ পত্নী কেনে পুত্ৰে বিহাইৱন্ত।\nতুমি পূৰ্ণ ব্ৰহ্ম হৰি নিত্যানন্দ সন্ত॥ ৮৫॥\nঅংশ কলা বিভূতিক আনিলা আনন্দে।\nশুনিয়া শঙ্কৰে পাছে বুলিলা বিচান্দে॥\nছেদোহে সংশয় আবে কৰা ৰঙ্গমন।\nৰামচন্দ্ৰ ভৰত লক্ষণ শত্ৰুঘন॥ ৮৬॥\nচাৰি অংশে দ্বাপৰত ভৈলা উতপন।\nবলভদ্ৰ শাম কাম গদ চাৰিজন॥\nসাত্যকিয়ো অনিৰুদ্ধ মোৰ অংশগণ॥\nতোমাত কহিলো মই স্বৰূপ বচন॥ ৮৭॥\nকৃষ্ণ অৱতাৰে মই সবাকে আনিবো।\nসবাহাঙ্কে নিয়া নিজ থানত থাপিবো।\nইটো অৱতাৰে মই আনি আছো যত।\nইবাৰ যে যাইৱো লীন মোৰ শৰীৰত॥৮৮॥\nৰাম আদি কৰি মোৰ অৱতাৰ যত।\nইতো অৱতাৰে মই আনিবো সমস্ত॥\nৰাম আদি কৰি মোৰ যত অৱতাৰ।\nসবাতো কৰিয়া শ্ৰেষ্ঠ কৃষ্ণ অৱতাৰ॥৮৯॥\nতাতো শ্ৰেষ্ঠ ইটো অৱতাৰ স্বৰূপত।\nনিজ গুণ যশ প্ৰকাশিব জগতত॥\nকৃষ্ণ অৱতাৰে অস্ত্ৰ ধৰিয়া জিনিলো।\nতাতেসে কৃষ্ণৰ মই অংশ বুলি কৈলো॥৯০॥\nপূৰ্ণ শক্তিয়ে অস্ত্ৰ ধৰিতে নালাগে।\nপাষণ্ডসকল মোৰ শবদত ভাগে॥\nতোমাত কহিলো ইটো পৰম ৰহস্য।\nযাতো ভক্তি বলে মোক কৰিলাহা বশ্য॥৯১\nদেৱ ঋষি ৰাজ ঋষি যতেক আছয়।\nকৃষ্ণ অৱতাৰে কিছু মহিমা জানয়॥\nইবাৰ যিমতে মই অৱতাৰ ভৈলো।\nপৰম অমূল্য ৰত্ন ভাণ্ডাৰ মেলিলো॥ ৯২॥\nতাকে পান কৰি নৰ বৈকুণ্ঠক যাই।\nমোহোৰ থানত নিয়া তাঙ্ক দিব ঠাই॥\nহেন শুনি মাধৱৰ ৰঙ্গ ভৈলা মন।\nপুনৰপি কৰজোৰে বুলিলা বচন॥৯৩॥\nদামোদৰৰ ভাৰ্য্যা বাপ কোনে হইব আসি।\nহেন শুনি গুৰু পাছে বুলিলন্ত হাসি॥\nচিত্ৰলেখা আসি শিৱ পূৰীয়া হৈৱন্ত।\nমহাৰঙ্গে দামোদৰে তাঙ্ক বিহাইৱন্ত॥ ৯৪।\nদ্ৰৌপদীৰ অংশে আসি বাসুকী হৈৱন্ত।\nৰমাকান্তে বঙ্গে পাছে তা বিহাইৱন্ত॥\nসুভদ্ৰাৰ অংশে আসি জানকী হৈৱন্ত।\nচিত্ৰাঙ্গনা অংশে দেৱযানী আসিৱন্ত॥৯৫॥\nঅনন্ত ৰায়ৰ দুই পত্নী যে হৈৱন্ত।\nকহিলোহো সাৰ কথা জানিবা নিতান্ত॥\nতাৰ সবে যদুবংশ জানিবা নিশ্চয়।\nসাত জন হৈব অনন্ত ৰায়ৰ তনয়॥৯৬\nউত্তৰাৰ অংশে ৰামৰায়ৰ ভাৰ্য্যা হৈব।\nৰামৰায় ৰঙ্গে পাছে তাঙ্ক বিহাইব॥\nশুনিয়া শঙ্কৰে পাছে বুলিলা বচন।\nআৰু শুনা কহো মই স্বৰূপ বচন॥ ৯৭॥\nযিটো ব্ৰহ্ম বিৰাট পুৰুষ ভগৱন্ত।\nব্ৰাহ্মণ ক্ষত্ৰিয় চাৰি বৰ্ণ স্ৰজিলন্ত॥\nসেহিসে কাৰণে ইন্দ্ৰে কুৰ্ম্মকে প্ৰাৰ্থিলা।\nনৃপতিৰ মনপূৰি দাৰুব্ৰহ্ম ভৈলা॥ ৯৮॥\nআপোনাক আনি যেবে মনত মানিলা।\nপূৰ্ণ জগন্নাথ হেন মনত জানিলা।\nব্যাসে আসি জগদীশ মিশ্ৰ যে ভৈলন্ত।\nআমাৰ আগত ভাগৱত কহিলন্ত॥৯৯॥\nহেন শুনি পুনৰপি বুলিলা বচন।\nলোক মুখে বেকত কৰাইলা কি কাৰণ॥\nআপুনি নিৰ্ম্মিলা যত যত শাস্ত্ৰ চয়।\nকিকাৰণে লোক মুখে শুনিবে লাগায়॥ ১০০॥\nমোক ব্ৰহ্ম বুলি জানিবেক সৰ্ব্বজন।\nলোক মুখে বেকত কৰাইলো সিকাৰণ॥\nভূজঙ্গ শয্যাত যিটো কৰন্ত শয়ন।\nসমস্তকে লৈয়া থাকা নাথ নাৰায়ণ॥১০১।\nমোত কহিয়োক কথা প্ৰভূ ভগৱন্ত।\nকোন ভক্ত কোন হুয়া অহিতে আছন্ত।\nকৃষ্ণ অৱতাৰে ৰূক্মিণীৰ বিবাহত।\nব্ৰহ্মা আসি পুৰোহিত ভৈলন্ত তথাত॥১০২॥\nঅহিতে আসিয়া ৰাম ৰাম গুৰু ভৈলা।\nপুৰোহিত কৰ্ম্ম যত তেহন্তে কৰিলা॥\nদশ পঢ়া ৰাগ গৌৰী শিৱ যে ভৈলন্ত।\nগৰ্গ ঋষি আমাৰ জাত কৰ্ম্ম কৰিলন্ত॥ ১০৩॥\nমহেন্দ্ৰ কন্দলি নাৰদে আসি ভৈলা।\nআমাক সকল শাস্ত্ৰ তেহে পঢ়াইলা॥\nপ্ৰহ্লাদে আসিয়া নাৰায়ণ দাস ভৈলা।\nজয়ে আসি গোকুলৰ চন্দ হুয়া ৰৈলা॥১০৪॥\nস্বায়ম্ভূব মনু বুঢ়া দৈৱজ্ঞ ভৈলন্ত।\nকপিলে আসিয়া ঐত উৰনা ভৈলন্ত॥\nকুমাৰে আসিয়া ঐত হৰিদাস ভৈলা।\nশুকে মথুৰা দাস হুয়া ঐত ৰৈলা॥১০৫॥\nভীষ্মে ৰাম দাস বুলি ভৈলা কালিৰাম।\nজনেকেহে মণি ৰাম নাহিকে উপাম॥\nসৰ্ব্বজয় নাম আসি পাণ্ডৱে ভৈলন্ত।\nধৃতৰাষ্ট্ৰ জয়ন্তীৰ মাধৱ হুইৱন্ত॥১০৬॥\nমৰীচীৰ ছয় পুত্ৰ যেতিয়া আছিলা।\nতাসম্বাক ব্ৰহ্মশাপ যেতিক্ষণে দিলা॥\nহিৰণ্যাক্ষ বীৰ্য্যে পাছে ছয়ো জন্মিলন্ত।\nদৈৱকীৰ গৰ্ভে যোগমায়াক থৈলন্ত॥১০৭॥\nধৰি কংশ ৰায় পাছে ছয়ক মাৰিলা।\nবলিৰ সভাত পাছে তেসম্বো আছিলা॥\nতুমি আমি দুয়ো গুৰু গৃহত পঢ়িলো।\nবিপ্ৰক আনিয়া মৰা পুত্ৰ দান দিলো॥১০৮॥\nসেহি কথা খানি পাছে দৈৱকী শুনিলা।\nকৃষ্ণৰ আগত মৰা পুত্ৰক প্ৰাৰ্থিলা॥\nবলিৰ সভাক পাছে দুয়ো চলি গৈলো।\nদৈৱকীৰ আগে নিয়া তাসম্বাক দিলো॥১০৯ll\nকোলে লৈয়া মাতৃ পাছে স্তন পিয়াইলন্ত।\nতোমাক কৃষ্ণ মানি স্বৰ্গক গৈলন্ত॥\nমোৰ পিত অৱশেষ স্তনক যে খাইলা।\nসেহিসে কাৰণে জানা ইথানক আইলা॥১১০॥\nহীন কুলে জন্ম আসি ছয়ো যে ধৰিলা।\nঅসম ৰাজ্যত নৰ ভক্ত হুয়া ৰৈলা॥\nহেড়ম্বুৱ নৃপতি যে জানা একজন।\nভক্তে কহে তুমি হৰিচন্দ্ৰ একজন॥১১১॥\nপৰমানন্দ মিৰি কুলে জন্মিলন্ত।\nজয়ৰাম নাম ভোট কুলত ভৈলন্ত॥\nচন্দ্ৰসাই নামে এক যবন জানিবা।\nআৰো এক জন গাৰো গোবিন্দ শুনিবা ১১২\nভট্টদেৱ কদৰ্য্য ব্ৰাহ্মণ যে ভৈলা।\nপূৰ্ব্বৰ সাধন্ত আসি তাঙ্ক লাগ লৈলা॥\nসনেশ্বৰ নামে ৰাজা পূৰ্ব্বে আছিলন্ত।\nবিপ্ৰসকলক আনি হোম কৰাইলন্ত॥১১৩\nপূজাৰ দ্ৰব্যক অল্প চিদ্ৰক লগাইলা।\nতাতে আসি কদৰ্য্য ব্ৰাহ্মণ যে ভৈলা॥\nসেহি পূজা ফল আহি ওহিতো লভিলা।\nজগদীশ মিশ্ৰে গৈয়া তহিতো পঢ়িলা॥১১৪॥\nসুদাম যে বলৰাম হৰি ৰাম ৰাম।\nশ্ৰীদামে আসিয়া জানা ভৈলা শ্ৰীৰাম॥\nদামোদৰ গুৰু আবে বিপ্ৰ দামোদৰ।\nকুৱলয় সাৰ জানা আত অনন্তৰ॥১১৫॥\nবীৰভদ্ৰে ভীষ্ম ভৈলা জানিবা নিশ্চয়।\nলোমান্ধ্ৰে বিদুৰ আত নাহিকে সংশয়॥\nভীষ্মকে জানিবা তুমি নৰ নাৰায়ণ।\nবিশ্বকেতু চিলাৰাই কহিলো বচন॥১১৬॥\nমৈত্ৰয়ীৰ অংশে জানা কণ্ঠযে ভূষণ।\nৰুক্ময়ে হৰিখা ইটো কহিলো বচন॥\nউদ্ধৱৰ অংশে জনা বিয়াস কলাই।\nমাধৱে বোলন্ত তান গতি আছে নাই॥১১৭\nশঙ্কৰে বুলিলা পাছে মাধৱক চাই॥\nবিয়াস বলাইৰ জানা কিছু দোষ নাই॥\nপাঞ্চ বৰিষতে মোত ভকতি কৰিলা।\nতথাপিতো দেৱী পূজা উদ্ধৱে নেৰিলা॥১১৮\nপূৰ্ব্বত তাহান এহি সাধন আছিলা।\nনাৰদৰ উপদেশে সমস্ত গুচিলা॥\nসেহি বাসনায়ে আসি ঐত লাগ লৈলা।\nকিঞ্চিতেকো মান তান অকৰ্ম্ম নভৈলা॥১১৯\nহেন অকৰ্ম্ম যেন আনে নকৰয়।\nএহিসে কাৰণে তাক এৰিলো নিশ্চয়॥\nপুনৰ্ব্বাৰ বদৰিকাশ্ৰমক গৈলন্ত।\nভক্তি কৰি মোৰ গৈয়া থানক পাইৱন্ত॥১২০॥\nপুনৰপি মাধৱেও পুচিলা দুনাই।\nহৰিৰাম আতৈ কোন কহিয়ো বুজাই॥\nকি কাৰণে তান গাৱে কুষ্ঠ ৰোগ ভৈলা।\nসশৰীৰে কিকাৰণে বৈকুণ্ঠক গৈলা॥১২১॥\nশুনিয়া শঙ্কৰে পাছে কহিলা সমস্ত।\nকৃষ্ণক সেৱিয়া স্বৰ্গে গৈলন্ত যিমত॥\nবিপ্ৰ শাপে যিটো মহা মূষলেক ভৈলা।\nকমাৰে আসিয়া লোহা চূৰ্ণাকৃত কৈলা॥১২২॥\nঅৱশেষ লোহা নিয়া সাগৰে ভসাইলা।\nকিবা বস্তু বুলি তাক ৰাঘৱে গিলিলা॥\nকৈবৰ্ত্ত সকলে তাক জাল মধ্যে পাইলা।\nব্যাধৰ আগত সিটো মৎস্যক যোগাইলা॥১২৩\nপেতছিৰি তাহান গৰ্ভত লোহা পাইলা।\nশৰৰ আগত ব্যাধে তাক নিয়া থৈলা॥\nমৃগাকাৰ মুখ সম দেখি কৃষ্ণ ভৰি।\nহানিলেক ব্যাধে শৰ তাঙ্ক লক্ষ্য কৰি॥১২৪\nকৃষ্ণৰ পাৱত পৰিলেক সেহি বাণ।\nশৰ ঘাৱে ভৈলা পাছে মৃতক সমান॥\nশৰ ঘাৱে তান পাৱে পৰাণ চুতয়।\nহেন ৰূপে ব্যাধে তাঙ্ক দেখিলেক যায়॥ ১২৫\nসেহিসে কাৰণে গাৱে কুষ্ঠ ৰোগ ভৈলা।\nভক্তি কৰি সশৰীৰে বৈকুণ্ঠক গৈলা॥\nবেদ নিধি আসি বিষ্ণুদাস নাম শুনা।\nউপানলে আসি সৰু চিৰিৰাম জানা॥১২৬॥\nবসুদেৱ পত্নী জানা যিটো ছয়জন।\nতাৰা সবে আসি ঐত ভৈলা উপসন॥\nআই পূৰ্ণানন্দি আৰো কমল লোচনী।\nভগৱতী আসি জানা কমল নয়নী॥ ১২৭॥\nবনগয়া মাতৃ এক তাহাৰ হইব।\nতোমাৰ যে মাতৃ ঐত ৰোহিণীয়ে হৈব॥\nবসুদেৱ দৈৱকী দুইয়ো মাত্ৰ নাইলা।\nকৃষ্ণ অৱতাৰে দুইহান্তে গতি পাইলা॥ ১২৮\nদৈৱকীৰ গৰ্ভে মই জন্মিলো যৈসানি।\nকৰ যোৰে দুয়োপ্ৰাণী বোলে তুতি বাণী॥\nহেন শুনি দুইকো মই বুলিলো বুজাই।\nইজন্মে অৱশ্য তোৰা মুক্ত হৈবা যাই॥১২৯\nকুন্তীয়ে আসিয়া ঐত আই ধাই ভৈলা।\nপৰীক্ষিত অংশে আসি ভাস্কৰ যে ভৈলা॥\nসাত্যকি কমলী ধৰা পৰমানন্দ নাম।\nসুগ্ৰীৱে ভৈলন্ত ঐত আলধৰা নাম॥ ১৩০॥\nমেঘ যাক বোলে তেহে জানা হৰিদাস।\nধৰ্ম্মক সাক্ষাতে তুমি সাধুযে জানস॥\nমূল ৰথ খান বড়দোৱাক জানিবা।\nধৰ্ম্মক সাক্ষাতে ধজ বুলিয়া মানিবা॥ ১৩১॥\nবাঘ জৰী গাছ বড়দোৱাতে জন্মিলা।\nপদ্ম হুয়া ঈশ্বৰ সেৱাত লাগিলা॥\nমনখায়ে কেতাইখায়ে জানা তুমি য়াক।\nযুৱঁলিয়ে চূণ পৰা জানিবা তাহাক॥ ১৩২\nআৰো এক কথা কহো তাহাক শুনিবা।\nবৰুৱা নামক ধৰি দাৰুকে জন্মিব॥\nআগ্নিলণ্ডা দেৱচন্দ্ৰ ভৈলা চণ্ডীবৰ।\nবৰুণে জয়ন্ত দলৈ বায়ু ৰাজধৰ॥১৩৩॥\nসূৰ্য্যে সূৰ্য্যবৰ একি অশ্বিনী কুমাৰ।\nহলায়ুধে ভৈলা জানা আসিয়া কুৱেৰ॥\nঅনেক ভকতি ভাৱে মাধৱে পুছয়।\nচাৰিটি শৰণ কোনে কহিয়ো নিশ্চয়॥১৩৪\nশুনিয়া শঙ্কৰে পাছে কহিবে লাগিলা।\nঅংশে আসি ভাণ্ডিৰ যে বটবৃক্ষ ভৈলা॥\nবস্ত্ৰ লৈয়া আসি যিটো কদম্বে চৰিলা।\nযমুনাৰ তীৰে চক্ৰ সেহি বৃক্ষ ভৈলা॥১৩৫\nকেলি কদম্ব সদা জানিবা তহিত।\nপদ্ময়ে জানিবা তান দেখিবা সাক্ষাত॥\nমহা গুৰুতৰ ইটো পৰম গোপীনী।\nকহিবো ৰহস্য কথা থাকিবাহা শুনি॥১৩৬\nশৃঙ্খ চক্ৰ গদা পদ্ম অস্ত্ৰ চাৰি খান।\nমোহোৰ নামক মাত্ৰ স্মৰিবা সঘন॥\nগুৰুৰ দুইভূজ দেখি শৰণ কৰিবা।\nতেন মতে দুইভূজ দেৱক ভজিবা॥১৩৭॥\nভক্তৰ যে দুইভূজ হৃদয়ে ধৰিবা।\nপূৰ্ণকৃষ্ণ নাম আনি মনত অৰ্পিবা॥\nশঙ্খে গুৰু চক্ৰে দেৱ জানিবা নিশ্চয়।\nগদা নাম পদ্ম ভক্ত এহিসে নিৰ্ণয়॥১৩৮॥\nএহি চাৰি অস্ত্ৰ মোৰ দেখিবা সাক্ষাত।\nগুৰুদেৱ নাম ভক্ত অৰ্পিবা আমাত॥\nহৃদি মধ্যে অষ্টদল পদ্ম যে আছয়।\nঅৰ আঠ পাহি আঠ দিশে প্ৰকাশয়॥ ১৩৯॥\nনাম ভকত দেৱ তিনিকো আনিবা।\nসমস্তকে পাছে সেহি গুৰুতে দেখিবা॥\nপূৰ্ব্বে উদ্ধৱক মই ৰহস্য কহিলো।\nতোমাক কহিবে আৰ কিঞ্চিতো নথৈলো॥১৪০\nচৈধ্য ভুৱনক যিটো দণ্ডিতে পাৰয়।\nসিসি জনে এক জীৱ তাৰিতে পাৰয়॥\nমোৰ অংশ কলা যিটো বিভূতি আছয়।\nইথানক লাগি তাৰা সবে আসিচয় ১৪১॥\nএকাধিক বিংশতি চিহ্ন আমাত আছয়।\nসেহিসে কাৰণে নিজ ভক্ত বুলি কয়॥\nনিজ ভক্তপদ জানা আমাত নঘটে।\nমোক নিচিনয় তভো আন পন্থে হাঠে ১৪২\nব্ৰহ্মা চুৰ কৰি মোৰ গোপ গৰু নিলা।\nমায়া কৰি তাসম্বাক গহ্বৰত থৈলা॥\nআপুনিয়ে ভৈলো মই গোপ গৰু জাই।\nবৎস দুগ্ধ এৰিয়া বোকোণ্ডা স্তন খায়॥১৪৩\nতুমিও নপাইলা মোৰ মায়াক সম্প্ৰতি।\nসিটো কথা কহো আবে থিৰ কৰা মতি॥\nবৰিষৰ আছিলেক দিন পাঞ্চ চয়।\nতেবেসে আমাক তুমি জানিবে পাৰয়॥১৪৪\nঅনন্তৰ পূৰ্ণ শক্তি আমাত আছয়।\nতান অংশে আসি তুমি জন্মিলা নিশ্চয়॥\nযিকাৰণে তুমি দেৱী পূজাক কৰিলা।\nতুমি যিটো অংশে তাতে কৰ্ম্ম আচৰিলা॥১৪৫\nকৰ্ম্মে মত্ত হুয়া পাছে মোক পাসৰিলা।\nমহা ভাগ্য বশে পাছে মোৰ পাশ পাইলা॥\nকৰ্ম্মমল বাসনা সমস্তে ক্ষয় ভৈলা।\nতোমাৰ যে চিত্তবিত সবে মোত হৈলা॥২৪৬\nতুমি আমি যাতো একে কলেৱৰ ভৈলো।\nমোৰ যত শক্তি আছে সমস্তকে দিলো॥\nগোপ গোপ্য মহা গোপ্য আৰো গুৰুতৰ।\nকহিলো ৰহস্য জানা সকলো শাস্ত্ৰৰ॥১৪৭॥\nপাপৰ বাসনা কৌটী জন্মৰ থাকয়।\nসিসি জনে গ্ৰাম্য কথা শুনিবে ইচ্ছয়॥\nপাপ কৰিবাৰ আৰ তাৰ নাথাকিল।\nমৎস্য পশু হুয়া নানা জন্মক ধৰিলা॥ ১৪৮॥\nকোনোবা বৈষ্ণবে তাৰ মাংসক ভুঞ্জয়।\nতেবে তাৰ পাপ চয় সবে দূৰ হয়॥\nসিসি জনে কৃষ্ণ কথা কৰ্ণ পাতি ধৰে।\nপাপক শুনিলে সিটো উচপিচ কৰে॥ ১৪৯॥\nবৈষ্ণৱ জনৰ কৃপা হোৱে তাক পাছে।\nসমূলি বাসনা জানা সবে তাৰ গুচে।\nমাধৱে পুছিলা পাছে কৰ যোৰ কৰি।\nকৃষ্ণ অৱতাৰ কথা কহিয়েক হৰি॥ ১৫০॥\nকৃষ্ণ কথা শ্ৰৱণে কীৰ্ত্তনে ভৱতৰি।\nশ্ৰীশঙ্কৰ কথা সবে শুনা কৰ্ণভৰি॥\nমাধৱ বদতি এৰিয়োক আন কাম।\nনিৰন্তৰে নৰে ডাকি বোলা ৰাম ৰাম॥ ১৫১॥\nইতি প্ৰথম আধ্যা সমাপ্ত।\nশুনিয়া শঙ্কৰে বুলিলন্ত হেন\nমাধৱ শুনা বচন।\nদশম স্কন্ধৰ কথা কহো শুনা\nতুমি স্থিৰ কৰি মন॥\nবৈকুণ্ঠৰ ছত্ৰ অনন্তৰ ফণা\nউপৰে আছিলা মোৰ।\nসেহি আসি ঐত শকট ভৈলন্ত\nজানিবা মহা দুৰ্ঘোৰ॥১৫২॥\nতাৰ তলে মোক শুৱাই থৈলন্ত\nজানিবা যশোদা আই।\nপূৰ্ব্বৰ সাধনে কহিলো কাৰণ\nসিভৈলা শকট যাই॥\nবলিৰ দ্বাৰত গদা ধৰি মই\nআছো অতিৰঙ্গ মনে।\nকৈটভ গন্ধৰ্ব্বে বিদ্যাধৰী সবে\nগৈলা পাছে সেহি থানে॥ ৫৩॥\nগৰ্ব্বমদে যাই প্ৰভূৰ পাৱত\nলগাইলে প্ৰেমত ভৰি।\nঅসুৰ বুলিয়া শাপিলো তাহাক\nআমি মহা ক্ৰোধ কৰি॥\nপাছে সিটো মোক বিস্তাৰ কাকূতি\nকৰিলা তুতি বিনয়।\nতাৰ ভক্তি দেখি বৰ তুষ্ট ভৈলো\nদিলো বৰ আতিশয়॥ ১৫৪॥\nকৃষ্ণৰূপে মই যশোদাৰ ঘৰে\nহইবো অৱতাৰ যাই।\nতোৰ নাম জানা শকত অসুৰ\nতহিতে হৈবেক যাই॥\nশকটৰ তলে থৈলেক শুৱাই\nকৃষ্ণক যশোদা আই।\nতই আসি তেবে বসিবি শকটে\nকহিলো তোত বুজাই॥১৫৫॥\nশকট সহিতে তোক পাছে কৃষ্ণে\nপেলাইবে হানি চৰণে।\nপাৱে বন্দি পাছে কৃষ্ণৰ চৰণে\nচলি যাইবি নিজ থানে॥\nশ্ৰুতি গন্ধৰ্ব্বীয়ে ভৈলন্ত কৈকেয়ী\nৰামে তাইক শাপিবন্ত।\nসেহি পাপ ফলে জানিবা অহিত\nৰাক্ষসী আসি ভৈলন্ত॥১৫৬॥\nযিটো প্ৰকৃতিক স্ৰজিলোহো আমি\nতাহাৰ কহো কাৰণ।\nপ্ৰকৃতি কৈকেয়ী ছয়া আছে আসি\nপুতনা ভৈলা সিথান॥\nযিভাগে প্ৰকৃতি শুনা আবে তাক\nগণ্ডুষ আমি কৰিলো।\nসৌভাগ্য কৈকেয়ী ভৈলা আসি জানা\nজননীৰ গতি দিলো॥১৫৭॥\nধাৱলি পিৱলি কাজলি পাৰলি\nচাৰি বেদে আসি ভৈলা।\nৰাম নাম ৰসে জানিবা নিশ্চয়\nঐত দুগ্ধ আসি ভৈলা॥\nবৈকুণ্ঠৰ বৃক্ষ অমোঘ জানিবা\nমথনি দাণ্ডি ভৈলন্ত।\nচৈধ্য ভুৱনৰ গুণ নাম যশে\nবৃক্ষৰ ফল ভৈলন্ত॥১৫৮॥\nসেহি ফলে পাত পত্ৰক জানিবা\nকহিলো আক নিশ্চয়।\nপাপৰ বাসনা জানিবা কলহ\nগতিকে কৃষ্ণে ভাঙ্গয়॥\nবৈকুণ্ঠৰ দ্বাৰ দালিক জানিবা\nউৰুখল তৈতে ভৈলা।\nসাত ছন্দ বেদ বানৰ সকলে\nলৱণু ভোজন কৈলা॥১৫৯॥\nসন্ত ৰজ তম তিনিগুণে ঐত\nশিকিয়া আসি ভৈলন্ত।\nযিটো নাগ পাশে বলিক বান্ধিলা\nসেহি প্ৰেম জৰী হন্ত॥\nযশোদাৰ গৃহে সেহি জৰী আসি\nবান্ধনী যে পাশ ভৈলা।\nআপোনাৰ নাম ভক্তিজৰী জানি\nতাহাতে বন্ধন লৈলা॥১৬০॥\nপৰম প্ৰকৃতি মোহোৰ জানিবা\nঅঙ্গ যে ভৈলা প্ৰধান।\nসাত গুটি ৰন্ধে সাত যে প্ৰকৃতি\nভৈলা আসি সেহি থান॥\nসালোক সঞ্জোয্য আৰু যে সাত্ত্বিক\nমুকুতি যাক বোলয়।\nশিঙা বেত বেণু কৃষ্ণৰ হাতৰ\nভৈলন্ত আসি নিশ্চয়॥১৬১॥\nসামীপ্য সাৰূপ্য দুই মুকুতিয়ে\nকৰ্ণৰ কুণ্ডল ভৈলা।\nপঙ্কজ বিলাস বৈকুণ্ঠ আসিয়া\nবৃন্দাবন আসি ভৈলা॥\nএতেকে আসিয়া অৱতাৰ ভৈলা\nসিটো বৃন্দাবনে যাই।\nসাতো বৈকুণ্ঠৰ চৈধ্য ভুৱনৰ\nমোক্ষ ভৈলা সেহি ঠাই॥ ১৬২৷।\nআমাৰ বিভূতি ব্ৰহ্মা ইন্দ্ৰ চন্দ্ৰ\nআনে যত দেৱগণ।\nগোকুলত আসি সবেয়ো জন্মিলা\nহুয়া গোপ গৰু তৃণ॥\nআন যত পখী পশু নিৰন্তৰ\nবৃন্দাবন ভৈলা গৈয়া।\nদেৱতাগণৰ কিনো ভাগ্যোদয়\nব্ৰজত জন্ম লভিয়া॥ ১৬৩॥\nঅনেক কাকূতি কৰিয়া মাধৱ\nপুছিলা দুনাই তথা।\nকেন মতে বৃন্দা- বন ভৈলা নাম\nকহিয়ো তাহাৰ কথা॥\nশুনিয়া শঙ্কৰে বুলিলন্ত আবে\nশুনিয়ো তাৰ উত্তৰ।\nবৃন্দা নামে এক দুৰ্ঘোৰ ৰাক্ষসী\nআছিলন্ত নাম তাইৰ॥১৬৪॥\nবৃন্দাবন হেন নামৰ অণ্বয়\nএহিসে কাৰণে ভৈলা।\nপৰম পুৰুষ। নিজা নন্দ সূক্ষ্ম\nকৃষ্ণ বৃন্দাবনে গৈলা॥\nঅঙ্গ পৰি পান্তি দেখিয়া কৃষ্ণৰ\nযশোদা আনন্দ ভৈলা।\nআণ্ঠুকাঢ়ি ফুৰে যশোদাৰ আগে\nকৃষ্ণক গোপী দেখিলা॥১৬৫॥\nআনন্দিত মনে গোপ-গোপী গণে\nকৃষ্ণৰ গুণক গাইলা।\nঅঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গৰ ৰূপক দেখিয়া\nগোপ গোপী ৰঙ্গকৈলা॥\nবৃকাসুৰ সূত যিটো অৰবিন্দ\nশিৱক আৰাধি পাছে বৰ পাইলা\nভৈলন্ত হৰ প্ৰসন্ন॥১৬৬॥\nকৰযোৰ কৰি অৰবিন্দে বোলে\nযেন মতে তযু সঙ্গ পাওঁ আসি\nদিয়ো মোক এহি বৰ॥\nশুনি পাছে তাঙ্ক হৰে বুলিলন্ত\nশুনা বৃকাসুৰ তই।\nকৃষ্ণৰ হস্তৰ পদ্মো তালফল\nবৃন্দাবনে হুইবি যাই॥১৬৭॥\nতাতে তই গৈয়া বৃক্ষ ৰূপ হুইবি\nধেনুকা ৰখিবে তোক।\nক্ষুধাতুৰ হুইয়া পাছে গোপগণে\nকৃষ্ণক বুলিবে বাক॥\nকৃষ্ণে তৈতে পাছে গোপৰ শিশুক\nসেহি ফল পাৰি দিব।\nগোপৰ চৱাল সবে খাইব পাছে\nদুই ভাই নুভুঞ্জিব॥১৬৮॥\nকৃষ্ণক পৰশি অৰবিন্দে পাছে\nকৈলাসক গৈয়া পাইলা।\nএহি বুলি হৰে বৃষভ সহিতে\nতৈতে অন্তৰ্দ্ধান ভৈলা॥\nসেহিসে কাৰণে জানিবা মাধৱ\nতাল কৃষ্ণে নুভুঞ্জিলা।\nৰহস্য কথাক কৰিলো প্ৰকাশ\nপৰম গোপন লীলা॥১৬৯॥\nৰচিলা মাধৱে শুনা নিৰন্তৰ\nঅমূল্য ৰতন সাৰ।\nশঙ্কৰ মাধৱে মহা শুদ্ধ ভাৱে\nৰচিলা ইটো পয়াৰ॥\nশুনা সভাসদ পৰম সম্পদ\nইটো ভাগৱত সাৰ।\nজন্মক নিস্তাৰা পুৰুষ উদ্ধাৰ।\nতৰিবা ইটো সংসাৰ॥১৭০॥\nআৰো এক কথা কহো শুনিয়ো মাধৱ।\nপৰম আনন্দে শুনা কৰিয়া উৎসৱ॥\nমোক যে বৈষ্ণৱ তেজ যিহেতু বোলয়।\nবিষ্ণুক বৈষ্ণৱ বুলি জানিবা নিশ্চয়॥ ১৭১\nঈশ্বৰক পৰমব্ৰহ্ম যিহেতু বোলয়।\nএতেকে বৈষ্ণৱ তেজ তাহাত থাকয়॥\nবিষ্ণুত অধিক ভক্ত জানা আতিশয়।\nপৰম বৈষ্ণৱ তেজ তাহাতে থাকয়॥ ১৭২\nতাহান্তে হোৱয় পূৰ্ণ ব্ৰহ্মৰ শকতি।\nপৰম বৈষ্ণৱ তাঙ্ক বুলিব সম্প্ৰতি॥\nবাহিৰত বসুদেৱ মনত আছিলা।\nশিৰভাগে দৈৱকীৰ গৰ্ভত পশিলা॥ ১৭৩\nজন্মিবাক তাক পাছে দৈৱকী দেখিলা।\nবসুদেৱে তাঙ্ক পাছে আগতে দেখিলা॥\nপৰম বৈষ্ণৱ তেজ যাহত থাকয়।\nনিজ ভক্ত পদ জানা তাহাতে ঘটয়॥ ১৭৪॥\nবৈকুণ্ঠ নগৰী যিটো দ্বাৰ সাত খান।\nগোপী সকলৰ সিটো ভৈলেক বসন॥\nভগৱন্ত দেৱ যেবে বাঁহী বাই যান্ত।\nসেহি দ্বাৰ ঈশ্বৰৰ গাৱত লাগন্ত॥ ১৭৫॥\nসেহিটো গোপীৰ যে দ্বাৰে বস্ত্ৰ ভৈলা।\nএহি হেতু কৃষ্ণে জানা কান্ধে যে বহিলা॥\nআপোনাৰ দ্বাৰ জানি বস্ত্ৰক লৈলন্ত।\nকিঞ্চিতেকো মাত্ৰ জানা শঙ্কা নাহি আত॥১৭৬\nমধুধজ নামে এক ব্ৰাহ্মণ আছিল।\nবাঢ়য় হাজাৰ যুগ বিষ্ণুক পূজিলা॥\nতথাপিতো হৰি তাত সন্তুষ্ট নভৈল।\nহেন দেখি মধুধজে বাক্য যে বুলিলা॥ ১৭৭\nকি হেতু প্ৰসন্ন মোত নোহা ভগৱন্ত।\nহেন শুনি হৰি পাছে বেকত ভৈলন্ত॥\nকিঞ্চিতেকো কোপে মধুধজে চাইলন্ত।\nমনত অসুখে সিটো মৌনে ৰহিলন্ত॥১৭৮॥\nতাহাঙ্ক চাহিয়া পাছে কৃষ্ণে বুলিলন্ত।\nআত পৰ কোন আৰ কুবুদ্ধি আছন্ত॥\nসৰ্পৰ যেহেন ক্ৰোধ তোহোৰ আক্ৰান্তি।\nশুনি মধুধজে বুলিলন্ত মহামতি॥১৭৯॥\nঅনা দোষে তুমি মোক শাপিলা কিসক।\nসৰ্প হুয়া দংশিববাহো তোমাক প্ৰত্যেক॥\nহেন শুনি হৰি পাছে দিলা সমিধান।\nকি কাৰ্য্যে শাপিলো তোক কহিব কাৰণ॥১৮০॥\nতথাপিতো প্ৰসাদ যে দিবো তোক মই।\nমোৰ পাঞ্চ চিহ্নক ধৰিবি মাথে তই॥\nকাশ্যপৰ বীৰ্য্যে জন্ম ধৰিবিহি যাই।\nগৰুড় সহিতে বাদ কৰিবি সি ঠাই॥১৮১॥\nসৌভৰিৰ মস্য গৰুড়ে ধৰি খাইব।\nঋষি শাপে গৰুড় যে হ্ৰদক নযাইব॥\nগৰুড়ৰ ভয়ে তই সেহি হ্ৰদে যাইবি।\nচিৰকাল যাই তই হদত থাকিবি॥ ১৮২॥\nবৃন্দাৱনে গৰু চাৰি ফুৰিবো আপুনি।\nনজানিয়া গোপ গৰু খাইব বিষ পানী।\nদুৰ্ঘোৰ বিষৰ জালে মৰিব তেখনে।\nজীয়াইবোহো মই গৈয়া অমৃত নয়নে॥১৮৩\nমহাদেৱে কদম্ব হইবেক সেহি ঠাই।\nবস্ত্ৰ কাচি আমি তাতে চৰিবোহো যাই॥\nশুনিয়া মাধৱে পাছে বুলিলা বচন।\nমহাদেৱে বৃক্ষ তথা ভৈলা কিকাৰণ॥ ১৮৪॥\nযি কালত বামণে কটাহ ফুটাইলন্ত।\nমহাদেৱে তাতে মাথা পাতিয়া লৈলন্ত॥\nবামণক কান্ধে লইবে প্ৰাৰ্থিলন্ত হবে।\nহেন শুনি হাসি হৰি দিলন্ত উত্তৰে ॥১৮৫॥\nকৃষ্ণৰূপে বৃন্দাবনে কুড়ি বোহো যাই।\nহ্ৰদে গৈয়া কদম্ব হৈবাহা সেহি ঠাই॥\nকালীক দমিবে মনে চৰিবোহো তাতে।\nপৰম প্ৰসাদ তুমি পাইবাহা সাক্ষাতে॥ ১৮৬\nএহি হেতু কদম্ব হৈবাহা যাই তুমি।\nকালীক দমিবো তযু কান্ধে চৰি আমি॥\nমহাদেৱৰ কথা এহি মানে গৈলা।\nকালীৰ বৃত্তান্ত কথা কহিবাক লৈলা॥১৮৭\nবৃক্ষ হন্তে জাম্প দিয়া হ্ৰদত পৰিবো।\nমহাক্ৰোধে কালী পাছে জল উথালিবো॥\nখোঁ‌ট মাৰি মৰ্ম্মস্থলে দংশিবিহি যাই।\nবিষ লাগি হ্ৰদেপৰি থাকিবোহো মই॥১৮৮\nমোৰ দুই পাৱে মেঢ়াই ধৰিবি তেখনে।\nজাম্প দিয়া মাথে চৰিবোহো ৰঙ্গমনে॥\nধ্বজ বজ্ৰ পঙ্কজ অঙ্কুশৰ চিহ্ন।\nসাঞ্চা বান্ধি থাকিবেক তোৰ শিৰে চিহ্ন॥১৮৯\nপাঞ্চ চিহ্ন কেন মতে সেৱয় চৰণ॥\nচৰণৰ অগ্ৰভাগে শুক্লধ্বজ চয়।\nশ্যামবৰ্ণ বজ্ৰ তাৰ কাষে প্ৰকাশয়॥১৯০\nহৰিদ্ৰাৰ বৰ্ণ জানা তাহাৰ মধ্যত।\nৰক্তবৰ্ণ অঙ্কুশ সেৱে চৰণ তলত॥\nতাৰ কাষে কালবৰ্ণ যৱ প্ৰকাশয়।\nএহি পাঞ্চ চিহ্ন মোত উপাসা কৰয়॥১৯১\nএহি পাঞ্চ চিহ্ন তোৰ শিৰত ৰহিলা\nৰমণ দ্বীপক পাছে সিটো চলি গৈলা॥\nযিটো পূৰ্ণ নামৰ ৰাধা আসি ভৈলা।\nশ্ৰীবৎস কৌস্তুভ মণি ৰূপিজে সেৱিলা॥১৯২\nসবে গোপী এৰি মই তাঙ্ক লগে নিলো।\nহাঠিতে নপাৰে পাছে কান্ধ পাতি দিলো॥\nকাচি পাৰি মোৰ কান্ধে চৰিবাক যাই।\nদেখি অন্তৰ্দ্ধান পাছে ভৈলো সেহি ঠাই॥১৯৩\nতান চৰণৰ তলে আছিলো লুকাই।\nগোপীগণে আসি পাছে তাঙ্ক দেখা পাই॥\nমণ্ডল আকাৰ কৰি মোৰ গুণ গাই।\nহেন দেখি মই ব্যক্ত ভৈলো সেহি ঠাই॥১৯৪\nআত অনন্তৰে কথা শুনিয়ো সম্প্ৰতি।\nশঙ্খচুড় যক্ষৰ যে যেন ভৈলা গতি॥\nচিত্ৰধৰ নামে সিটো গন্ধৰ্ব্ব আছিলা।\nপাছে অনন্ততে তেহে ভকতি কৰিলা॥১৯৫\nএকদিনা অগস্তিৰ আশ্ৰমে গৈলন্ত।\nমহা মুনি ঋষি তেহে ধ্যান কৰিছন্ত॥\nসেৱা কৰিবাক তান পাৱত পৰিলা।\nধ্যান ভঙ্গ হুইয়া ঋষি তাহাঙ্ক দেখিলা॥১৯৬\nৰাক্ষস বুলিয়া ঋষি তাঙ্ক শাপ দিলা।\nচৰণত পৰি তুতি-নতি কৰিলা॥\nতাক দয়া কৰি ঋষি বাক্য বুলিলন্ত।\nগোকুলত কৃষ্ণ গৈয়া যৈসানি জন্মন্ত॥১৯৭॥\nগোপৰ নাৰীক তই নিবি চুৰি কৰি।\nদেখি পাছে তোক ধৰি মাৰিবো মূৰাৰি॥\nতোহোৰ মাথাৰ মণি কৃষ্ণে কাঢ়ি নিবো।\nবলভদ্ৰে সেহি মণি অনন্তক দিবো॥১৯৮॥\nকায় বাক্য মনে যিটো স্থিৰ চিত্ত কৰি।\nহৃদি পদ্ম মধ্যে নিজ ৰূপ হিয়ে ধৰি॥\nৰূপ বৰ্ণাইবাক পাছে মাধৱে লৈলন্ত।\nমস্তকৰ পৰা নখ চৰণ পৰ্য্যন্ত॥১৯৯॥\nদেৱ দেৱ পৰম ব্ৰহ্ম অচিন্ত্য অনন্ত।\nনিত্য নিৰঞ্জন প্ৰভু দেৱ ভগৱন্ত॥\nসনক সনন্দে সদা যাক উপাসয়।\nসহস্ৰ বয়নে যাৰ অন্তক নাপায়॥২০০॥\nতাৰা সবে নপাৱয় কিছু তত্ত্ব সীমা।\nমই কোন জানিবোহো তোমাৰ মহিমা॥\nমহা মূঢ় পণ্ডিতৰ আগে বক্তা হয়।\nমহানীচ যিটোজন সাধু বোলাৱয়॥২০১॥\nআমিও জানিবা প্ৰভু নীচ সমসৰ।\nমোহোৰ জানিবা বাপ সেহি পটন্তৰ॥\nনজানি কৰিলো বাদ পূৰ্ব্বে বহুতৰ।\nকাতৰ কৰোহো দোষ ক্ষমিয়ো ভৃত্যৰ॥২০২॥\nনীল অকুঞ্চিত যাৰ কেশ ৰুচিকৰ।\nপ্ৰকাশে কিৰীটি কোটি সূৰ্য্য সমসৰ॥\nমদনৰ ধনু সম ভ্ৰুৱ প্ৰকাশয়।\nললাট মধ্যত ৰত্ন তিলক জলয়॥২০৩॥\nকৰ্ণত ৰুচিৰ চাৰু কুণ্ডল দোলয়।\nঅৰুণ নয়ন মুখ পদ্ম প্ৰকাশয়॥\nঅৰুণ চৰণ চাৰু পঙ্কজৰ পাসি।\nদশন মুকুতা যেন মুখে অল্পহাসি॥২০৪॥\nসিংহ বন্ধ স্কন্ধ আতি মহা ৰুচিকৰ।\nকৌটি সূৰ্য্য সম আতি কান্তি শ্ৰীবৎসৰ॥\nবক্ষস্থলে শোভে আতি হাৰ মুকুতাৰ।\nকণ্ঠত কৌস্তুভ যেন নব দিবাকৰ॥২০৫\nচাৰিখন ভূজ দেখি ললিত বলিত।\nতাতে চাৰি অস্ত্ৰ জ্বলে দেখিতে শোভিত॥\nকৰত শোভয় তিনি শিৰিয়া কঙ্কণ।\nআঙ্গুলিত ৰত্নৰ আঙ্গুঠি বিতোপন॥২০৫\nপাট পীত ভুনি সিটো চৰণে লোটয়।\nতাহাৰ উপৰে ৰত্ন মেখলা জলয়॥\nৰত্নৰ কিঙ্কিণী তাতে শবদ কৰয়।\nকৰি কৰ সম উৰু প্ৰকাশ কৰয়॥২০৭॥\nপ্ৰভাতৰ সূৰ্য্য সম চৰণ দুখানি।\nভকত জনৰ মহা সিটো চিন্তামণি॥\nনুপুৰ প্ৰকাশে সেহি পদ যে পৃস্তত।\nপঞ্চ চিহ্ন প্ৰকাশয় চৰণ তলত॥২০৮॥\nহেন ৰূপ চয় পাছে মাধৱে দেখিলা।\nতেতিক্ষণে দণ্ডৱতে চৰণে পৰিলা॥\nচাৰি বাহু মেলি মোক তুলিলা আশ্বাসি।\nপীতবস্ত্ৰে মুচি মুখ তুলিলন্ত হাসি॥২০৯॥\nচৰণত পৰি তুতি কৰিলা বিস্তাৰ।\nকানি কান্দি পাৱে পৰি কৰিলা কাতৰ॥\nশঙ্কৰে বোলয় আৰু কথা শুনা তুমি৷\nৰামচন্দ্ৰ পৰশুৰাম চৰিত কাহিনী॥২১০॥\nপৰশুৰামৰ স্বৰ্গপথ ৰামে ছেদিলন্ত।\nভক্ত সীতা যিকালত পাতালে গৈল॥\nসেহিসে কাৰণে তান জ্ঞান চূৰ্ণ ভৈলা।\nসীতাৰ কাৰণে দুখ পাইবাক নৰৈলা॥২১১॥\nলক্ষণেসে জ্ঞান পাছে ৰামক দিলন্ত।\nৰামৰ যে স্বৰ্গপথ লক্ষণে লৈলন্ত॥\nবলভদ্ৰ ৰূপে তুমি তৈতে পাসৰিলা।\nব্ৰহ্মাক মোহন্তে মোৰ মায়া নুবুজিলা॥ ২১২\nঅক্ৰুৰৰ স্যমন্ত মণিক নিয়াইলো।\nস্বৰূপত জানা মই তহিতে ভাণ্ডিলে॥\nসেহি বেলা তাতে তুমি জানিলাহা আসি৷\nতোমাত ৰহস্য কথা কহিলো প্ৰকাশি॥২১৪\nসেহিসে কাৰণে তুমি মোক পাসৰিলা।\nতহিতে আসিয়া তেবে বাদক কৰিলা॥\nমোৰ প্ৰসাদত সবেও বোধ ভৈলা।\nবিজ্ঞান প্ৰদীপ পায় সমস্তে তেজিলা॥২১৫\nহৰক পূৰ্ব্বত মই জ্ঞান শক্তি দিলো।\nসেহি শক্তি বশে জানা তান্ত বশ ভৈলো॥\nভীমৰ শৰীৰে কৃষ্ণে তেজ অৰ্পি দিলা।\nসেহি শক্তি লৈয়া জৰাসন্ধক বধিলা॥২১৬॥\nমোৰ শক্তি গুণ নাম যতেক আছয়।\nতোমাকেসে আজি সবে দিলোহো নিশ্চয়॥\nএহি কথা খিনি বাপ লিখিবাক চাওঁ।\nকিঞ্চিতেক মানে যেবে তযু আজ্ঞা পাওঁ॥\nকিবা নাম হইব আৰ কাৰণ কহিয়ো।\nইটো গ্ৰন্থ নাম বাপ আপুনিয়ে থৈয়ো॥\nলিখিবা মাধৱ মই কহিলো বচন।\nইতো গ্ৰন্থ যেবে নপাৱয় আন জন॥২১৮॥\nমহাগুপ্ত কৰি তুমি ইহাক ৰাখিবা।\nযিটো মহা হিত কৰি তাকো নেদেখাইবা॥\nআমাৰ পাশক তুমি যাহা যেতিক্ষণ।\nপুৰুষোত্তমক দিবা কহিলো কাৰণ॥২১৯॥\nপৰম ৰহস্য মহা ভকতি কহিলো।\nতোমাৰ আগত নিজ ভক্তি দৰশাইলো॥\nমহাভাগৱত গ্ৰন্থ তত্ত্ব অৰ্থ যত।\nতোমাৰ আগত আবে কহিলো সমস্ত॥২২০॥\nঅমূল্য ৰতন নাম জানিবা ইহাৰ।\nবেদ বেদান্তৰো জানা এহি অৰ্থ সাৰ॥\nআজ্ঞা পাই এতেকে ইহাকে লিখি থৈলো।\nসমস্তে যুগুতি আক পদ বন্ধে কৈলো॥২২১॥\nপ্ৰেম ভাৱে মাধৱৰ দ্ৰৱিল হৃদয়।\nশৰীৰ শিহৰি নেত্ৰে লোতক জৰয়॥\nমহা দুখ মনে দুই চৰণত ধৰি।\nকাকুতি কৰিলা পুনু চৰণত পৰি॥২২২॥\nচাৰি বিধ গোপীৰ যে কহিয়ো কাৰণ।\nকোন কেনে ভক্ত প্ৰভূ কহিয়ো লক্ষণ॥\nতাসম্বাৰ নাম গুণ কহিয়ো সম্প্ৰতি।\nকোনে কোনবিধ ভৈল পাই কোনগতি॥২২৩\nহেন শুনি গুৰু পাছে দিলা সমিধান।\nযি গোপীসকলৰ যৈত ভৈলা স্থান॥\nসান্ত্বনাক বিপ্ৰ পত্নী সবে লভিলন্ত।\nতুমি ক্ৰীড়া গোপী চিত বিলাস পাইলন্ত॥২২৪\nকৃষ্ণে স্তন পান যিটো গোপীৰ কৰিলা।\nকূপিণী বৈকুণ্ঠ যাই তেসম্বে লভিল॥\nউপনন্দ ভাৰ্য্যা যাক বোলয় ৰেৱতী।\nউবনাৰ ভাৰ্য্যা ঐত চন্দৰী সম্প্ৰতি॥২২৫॥\nগোলোক গোপৰ ভাৰ্য্যা বোলে যাক সতী\nইজন্মত আসি মোত কৰিব ভকতি॥\nমাধৱি পূৰিয়া নাম তাহাঙ্ক বুলিবো।\nঅনন্ত পূৰিয়া নাম ধাই যে হইবো॥২২৬॥\nআদ্য গোপী ভৈলা আসি এই দুইজন।\nক্ৰীড়াৰ গোপীৰ আবে কহিবো কাৰণ॥\nকুৰুক্ষেত্ৰে তাসম্বাৰ কাম দূৰ গৈলা।\nপিৰা পানে কৃড়াস্তিক কৰিয়া থাকিলা॥২২৭\nমোহোৰ থানত ঠাই তাৰ সবে পাইলা৷\nইথানক লাগি পুনু ইবাৰ নাশিলা॥\nঅৰুণী কাৰুণী আৰু ৰতি যে গান্ধাৰী।\nসেৱতী মৰুয়া গুয়া নামত তগৰী॥২২৮॥\nগুটী মালি ৰাধা মালি আৰু গুয়া মালি।\nবকুলী বন্দুলী বগি আৰু ৰাধা মালি॥\nৰাধা ৰাধিকা সৰু মতি হীৰা দৈই।\nনাহেৰি তগৰি ভূৰি পাতি সৰু দৈই॥২২৯॥\nকনৰি ৰাঙ্গলী কলী মোহনি কাজলি।\nমোক্ষ যোক্ষ বাচি কিছু কহিলো সকলি॥\nএসম্বে সহিতে আমি ক্ৰীড়িলো বহুত।\nকৃষ্ণৰূপে আসি অৱতৰি গোকুলত॥২৩০॥\nতোমাৰা আছিলা জানা ভকত যতেক।\nতাসম্বাৰ নাম কহো শুনা তুমি তাক॥\nৰুক্মিণীৰ পুত্ৰ সন্তধৰ মহাশয়।\nতেহেন্তে অচ্যুত গুৰু জানিবা নিশ্চয়॥২৩১॥\nমিত্ৰ বৃন্দাৰ পুত্ৰ তৃঙ্গিৰা বোলে যাক।\nবলভদ্ৰ নাম জানা বুঢ়া দৈবজ্ঞক॥\nমিত্ৰ বৃন্দাৰ পুত্ৰ সতানন্দ মহাশান্ত।\nবিষ্ণুনাম ঐত তেন্তে ভকত মহন্ত॥ ২৩২॥\nকালিন্দ্ৰীৰ পুত্ৰ ভদ্ৰসেন নাম যাৰ।\nপয়োনিধি নামে ভক্ত হৈবে জানাতাৰ॥\nসৰ্পেদংশা গোবিন্দ নাম হৈব তাৰ।\nৰুক্মিণী পুত্ৰ ৰঘুবৰ নাম যাৰ॥ ২৩৩॥\nলক্ষণাৰ পুত্ৰ কুট ভূজ নাম যাৰ।\nএকাদশীৰ পুত্ৰ যে শুনিয়ো নাম তাৰ॥\nকাম দেৱৰ শঠ ভাতৃ যিটোজন।\nশুনিয়োক কহো তাৰ যিভৈলা কাৰণ॥২৩৪॥\nএকদিনা সত্য সমে আমি আছো শুইয়া।\nহেন সময়ত শঠে দেখিলেক গৈয়া॥\nদেখিয়া সত্যায়ে পাছে দিলা তাঙ্ক শাপ।\nনিলাজ পাপিষ্ঠ তই কিনো মহা পাপ॥ ২৩৫\nনিৰ্জান থানত মই আছো স্বামী সঙ্গে।\nএহিসে কাৰণে তোক শাপো হেৰা খঙ্গে॥\nহেন শুনি শঠে তুতি কৰিলা বিস্তাৰ।\nসত্যা বোলে ক্ষমি দোষ তোক দিলো বৰ॥২৩৬\nশঙ্কৰ নামক ধৰি কৃষ্ণ জন্মিৱন্ত।\nমই যেবে তোহোৰ শাপৰ দিব অন্ত॥\nগোপাল নামক ধৰি তহিতে জন্মিবি।\nঅনন্ত মাধৱ পাৱে ভকতি কৰিবি॥২৩৭॥\nপৰম ৰসিক হুইবি কথাৰ সাগৰ।\nমাধৱেয়ো স্নেহ তোক কৰিব বিস্তৰ॥\nসেহি শঠে আসি তযু ভকতি কৰিবো।\nতাত সত্যা শাপ আসি কিঞ্চিত থাকিবো২৩৮\nভবানী পুৰত সত্ৰ তেহেন্তে পাতিবো।\nমতান্তৰ কৰি পাছে ভক্তি প্ৰৱৰ্ত্তাইবো॥\nসান্দীপানি গুৰু আৰু হইব কৰ্ণপুৰ।\nতান পত্নী কথা শুনা কহে আসিনিৰ॥২৩৯॥\nতোমাৰ নন্দিনী হৈলো প্ৰভূৱন্ত।\nএহি বুলি কৃষ্ণ আগে পুত্ৰ মাগিলন্ত॥\nগুৰুৰ পত্নীৰ হেন শুনিয়া কাৰুণ্য।\nমৰ পুত্ৰ দিয়া সুজিলাহা গুৰু ঋণ॥২৪০॥\nতাতে আসি মোৰ জীৱ বিষ্ণু নাম ভৈলা।\nমোত ভক্তি কৰি দেখা বৈকুণ্ঠক গৈলা॥\nতোমাৰ সঙ্গত কৰ্ণপুৰ মোক্ষ হৈবা।\nস্বপ্নচলে অমোল্যৰো শৰণ কহিবা॥২৪১॥\nলক্ষনা চন্দৰি আৰু উলুপে হৈৱন্ত।\nতেহেন্তে তোমাত মহাভক্তি কৰিৱন্ত॥\nকৃষ্ণ ভাৰ্য্যা নক্ষনাৰ পুত্ৰ দশজন।\nসদা উপাশিবে দশো কৃষ্ণৰ চৰণ॥২৪২॥\nমথুৰা দাস ৰাম এজন শুনিবা।\nবুঢ়া গোবিন্দ এক জনক জানিবা॥\nপিও আৰু আধু আৰু পিওয়ে গোপাল।\nতোমাৰ সঙ্গত দুয়ো ভক্ত হৈবো ভাল ২৪৩॥\nবিষ্ণুয়ে গোবিন্দে জানা আৰু দুইজন।\nএকজন কেশৱ হাজাৰ নাম তান॥\nকৃষ্ণদাস নাম আৰু জানা একজন।\nসদায়ে চিন্তিব তেহে কৃষ্ণৰ চৰণ।২৪৪॥\nশিৱানন্দ বলৰাম এহি দশজন।\nলক্ষণাৰ তনয়াৰ কহিবো কাৰণ॥\nভাটৌকুছি মধ্যে কোনো পৰম ভকত।\nতোমাৰ সঙ্গত ভক্তি কৰিব সাক্ষাত॥২৪৫॥\nতযু সঙ্গ ভক্ত আঠ মন্দ এক আসি।\nযদুবংশ আসিবেক কহিলো প্ৰকাশি॥\nপুৰুষোত্তমৰ সঙ্গী ভকত যতেক।\nযদুবংশী তাৰ সবো কহিলো প্ৰত্যেক॥২৪৬॥\nদুই ধিক দুইবিংশ তাহাৰ সঙ্গৰ।\nতাৰা সবো যদুবংশ মহাশ্ৰেষ্ঠতৰ॥\nশুনিয়ো মাধৱ তুমি আমাৰ বচন।\nসমস্ত ভক্তৰে মই কহিলো কাৰণ॥২৪৭॥\nৰামৰ ভকত যত ভালুক বানৰ।\nযদুবংশে তাৰ সবো আইলা নিৰন্তৰ॥\nঅদ্যাপিয়ো তাৰা সব আসিয়া আছন্ত।\nএকান্ত ভকতি কৰি তোমাক পাইৱন্ত॥২৪৮\nদুনাই পুছিলা পাছে চৰণক চাই।\nদুয়ো পণ্ডিতৰ কথা কহিয়ো বুজাই॥\nমাধৱ কন্দলি পূৰ্ব্বে আছিলন্ত কোন।\nবিকাৰণে হৈলা দুয়ো পণ্ডিত গহন॥২৪৯॥\nউচ্চৈশ্ৰৱা সুত অংশ মাধৱ কন্দলি।\nপুৰাণ ভাৰত কাব্য ঘোষিলা সমূলি॥\nঅনন্ত কন্দলি ভৈলা ৰোম হৰসন।\nমোৰ মত খণ্ডিবাক কৰিলা যতন॥২৫০॥\nএকদিন বিপ্ৰে পাছে স্বপ্ন দেখিলন্ত।\nতাম্ৰৰ পত্ৰত দেখে তৈল তাওয়াইচন্ত॥\nমহা ভয়ে দ্বিজে পাছে সুধিলন্ত কথা।\nইটো তৈল তাওয়াইছা কি কাৰণে এথা॥২৫১॥\nহেন শুনি তাৰা সবে দিলন্ত উত্তৰ।\nশাস্ত্ৰ গৰ্ব্বে শঙ্কৰক নিচিনে বৰ্ব্বৰ॥\nবহু বিধ বাদ কক্ষা কৰে শঙ্কৰত।\nপেহলাইবোহো তাক এই তপত তৈলত॥২৫২\nহেন শুনি ব্ৰাহ্মণৰ ভয় সম্পজিলা।\nমিনতি কৰিয়া বাক্য বুলিবে লাগিলা॥\nকি মতে ইহাৰ হাত এৰাইবো ইবাৰ।\nকহিয়োক তোৰা সবে ইটো তত্ত্ব সাৰ॥২৫৩\nশুনি তাৰা সবে তাঙ্ক বুলিলা দুনাই।\nশঙ্কৰত শৰণ হোৱাহা তুমি যাই॥\nহেন বাক্য দ্বিজবৰে স্বপ্নে শুনিলন্ত।\nপ্ৰভাততে মোতে গৈয়া শৰণ লৈলন্ত॥২৫৪॥\nভক্তি ভাৱে পুনৰপি মাধৱে বুলিলা।\nজানিলোহো মোত গুৰু দেৱ তুষ্ট ভৈলা॥\nপৰম ৰহস্য কথা পুছিবাক চাওঁ।\nতোমাৰ মুখৰ বাপ যেবে আজ্ঞা পাওঁ॥২৫৫॥\nইটো শুদ্ধ ধৰ্ম্ম ধৰি কোন পথে যাই।\nস্বৰূপ কৰিয়া প্ৰভূ কৈয়ো অভিপ্ৰায়॥\nইটো শুদ্ধ ধৰ্ম্ম নৌকা নামে মহাজান॥২৫৬॥\nইটো অৱতাৰ গুৰু কি কাৰণে ভৈলা।\nনৌকাৰ গৌৰত গুৰু কৰ্ণধাৰ ভৈলা॥\nঅনুকুল বায়ু ভৈলা দৈৱকী তনয়।\nধৰ্ম্মে নৌকাধ্বজ আক জানিবা নিশ্চয়॥২৫৭\nপৰি পাত জানা তাত একান্ত ভকত।\nছত্ৰয়ে আসন ভৈলা জানিবা নাৱত॥\nশুক্ল চামৰে বৈঠা জানা স্বৰূপত।\nচাৰিটি শৰণ যিটো চিনায়ে সাক্ষাত॥২৫৮॥\nহাতে ধৰি নৌকাতেসে তাহান্তে তোলয়।\nতাহানেসে কৃপা ভৈলে আমাক পাৱয়॥\nদেৱ গুৰু নাম ভক্ত যিজনে চিনায়ে।\nমহা হিত কাৰী বুলি শুদ্ধ ভাৱে সেৱে॥২৫৯\nসংসাৰ সাগৰ পাৰ তেসম্বে পাৱয়।\nআজ্ঞা প্ৰজ্ঞা কৰি যিটো তাহাঙ্ক সেৱয়॥\nকোনো বেলা তেহে যদি প্ৰহাৰ কৰয়।\nলাভ মানি তাহাঙ্ক যে কৰিব বিনয়॥২৬০\nঅনেক কাকুতি কৰি মাধৱে পুচন্ত।\nউপদেশ দাতা কোন কৈয়ো ভগৱন্ত॥\nগুৰুহেন বুলি মোক যিজনে চিনান্ত।\nতাহাকে জানিবা তুমি ভকত একান্ত ২৬১\nউপদেশ দাতা মোত পৰে নাহি আন।\nভকতি অমিয়া ৰস যিটো দিলো দান॥\nআমাক দেখায়ে যিটো ভক্ত কৃপাময়।\nগুৰুদেৱ নাম ভক্ত তাহাক জানয়॥২৬২॥\nসমস্তকে নিয়া যাতো মোহোক অৰ্পয়।\nএতেকে নিশেষ সমকুল বুলি কয়।\nশুনিয়া মাধৱে পুনু বুলিলা বচন।\nমৰণ সম্বৰিয়া যাইবো কোন থান॥২৬৩\nআমি সেৱকক নিবা কমন উপায়।\nহৃদয়ৰ গুৰু মোৰ বাপ যদুৰাই॥\nঅৰুণ চৰণ দুই হৃদয়ত বান্ধি।\nসুধিবে লাগিলা কথা দুনাই কান্দি কান্দি॥২৬৪\nতম্ভি কতো বেলি মানে আছিল ৰহি।\nচক্ষুৰ লোতক ধাৰা সাৰে যাই বহি॥\nসহিবে নপাৰি আতি শোকৰ জালত।\nতমোময় দেখি পৰিলন্ত চৰণত॥২৬৫॥\nমোক এৰি যাহা আবে বাপ জগন্নাথ।\nকান্দি কান্দি পৰি চৰণত থৈয়া মাথ॥\nশুনিয়া শঙ্কৰে পাছে বুলিলা হাসিয়া।\nনযাইবো মাধৱ আমি তোমাক এৰিয়া॥২৬৬\nতথাপিতো থাকিবাৰ কহো মোৰ ঠাই।\nস্থিৰ মনে শুনা তুমি আৰ অভিপ্ৰায়॥\nমোহোৰ থানৰ আবে শুনিয়ো মহিমা।\nনপাওঁ আদি অন্ত মই কহি তাৰ সীমা॥২৬৭\nনাহিকয় গঢ় দ্বাৰ নাৰীৰ সঞ্চাৰ।\nব্ৰহ্মা বিষ্ণু হৰ ইন্দ্ৰ নপাৱে ওচৰ॥\nতৈৰ হন্তে আসি আমি আছো এহি ঠাই।\nসংসাৰী জীৱক আমি তাৰিবো সদাই॥২৬৮\nধৰ্ম প্ৰচাৰিবে দেখা দিয়া আছো আমি।\nতাহাৰ জানিবা সূক্ষ্ম বেশ নিয়া তুমি॥\nমহা থিৰ বুদ্ধিমন্ত যিটো নৰ চয়।\nমহা দিব্য ৰত্ন কিছু ৰেসাউক নিচ্ছয়॥২৬৯\nমোক যিটো জনে কায় বাক্য মনে ধৰে।\nএক চিত্ত মনে যিটো গুৰু বুদ্ধি কৰে॥\nমুকুতি পৰম পদ তাকো চেৰাই যাইব।\nমোহোৰ পাশত থান তাৰা সবে পাইব॥২৭০\nমহাশুদ্ধ ভাৱে ত্ৰিশকোটিয়ে বিৰিবো।\nইটো দেহা এৰি সবে মোৰ সঙ্গ পাইবো।\nবচনে কেৱল মাত্ৰ গুৰু বুলিবেক।\nমনে চিতে জানা সিটো আন ভাবিবেক॥২৭১\nযি শিক্ষা দিবে তাক নধৰিব মনে।\nআঠ কৌটি নৰকক যাইব এহি গুণে॥\nআৰু তিনি পথ জানা হইব মতান্তৰ।\nদামোদৰ হন্তে মূৰ্ত্তি হৈব ব্ৰাহ্মণৰ॥২৭২\nপ্ৰতিমাত কাস্তা তাৰ হৈবে তীৰ্থ বুদ্ধি।\nমন বাক্য শৰীৰৰ নুহিবেক শুদ্ধি॥\nযদি শুদ্ধ ভাবে কাস্তা তাহাত কৰয়।\nএকবিধ মুকুতিক পাইবেক নিচয়॥২৭৩\nশুদ্ধ চিত্ত মনে যদি তভো কাস্তা নাই।\nমুকুতিক বঞ্চিবেক মোক্ষক নপাই॥\nতোমাৰ মতক বুলি লোকত কহিবো।\nভাণ্ডি চুৰি কৰিয়া শৰীৰ প্ৰবৰ্ত্তাইবো॥২৭৪\nভাৰ্য্যা ধন বিত্ত আশায় এৰিব বিশ্বাস।\nশিষ্যৰ ভাৰ্য্যাক গুৰু কৰিবেক আশ॥\nগোপৰ বীৰ্য্যক মাৰি আৰু ধুৱাই খাইবো।\nএহি মহা ধৰ্ম্ম বুলি লোকত কহিবো॥২৭৫\nসেহি শিক্ষা শিষ্যে দৃঢ় কৰিয়া ধৰিবো।\nআমাৰ নামক পাছে গুপুত কৰিবো॥\nতাৰ যেন গতি হৈবে তাক শুনিয়োক।\nঅৱশ্যে গৰ্ত্তক নিবে জানিবা তাহাক॥২৭৬\nঅম্ৰাৱতী পুৰে কুশ কণ্টক নগৰ।\nতাহাৰ মধ্যত থান হৈবেক তাহাৰ॥\nপুৰুষোত্তম চতুৰ্ভূজে শুদ্ধ ধৰ্ম্ম কৈবো।\nআসাম দেশৰ বাহ্ৰ ভকত আসিবো॥২৭৭\nচতুৰ্ভূজ সঙ্গে আৰু হৈব পাঞ্চ জন।\nমোক গুৰু বুলি সবে কৰিবো শৰণ॥\nতাৰা সবে গৈয়া মোৰ থানক পাইৱন্ত।\nতাসম্বাৰ পুত্ৰ নাতি যেন কৰিৱন্ত॥২৭৮॥\nউচ্চাসনে বসি মহা ধৰ্ম্ম বিহিৱন্ত।\nগুৰু দেৱ ভক্ত পদ আপুনি লৈৱন্ত॥\nতোমাক আমাক মাত্ৰ বচনত কৈব।\nআশা পাশে বন্দী হুয়া মোহোক ঢাকিব॥২৭৯\nমোৰ মহা শুদ্ধ ধৰ্ম্ম তাহাক এৰিবো।\nমহা মদ গৰ্ব্বে সিটো গুৰু পদ লৈবো॥\nমোৰ কথা শুনি মনে অসুয়া কৰিবো।\nযদি শিষ্যে সোধে তভো ভাণ্ডি আক কৈবো॥২৮০॥\nসেহি গুৰু বৃক্ষ হুইবে জানিবাহা তুমি।\nশিষ্য সব পক্ষী হৈব কহিলোহো আমি॥\nবৃক্ষৰ উপৰ পৰি তাহাক ভৰ্ৎসিব।\nগুৰু নিচিনিয়া ঘোৰ যাতনা ভূঞ্জিব॥২৮১॥\nপুৰুষোত্তম চতুভূৰ্জ আৰু দামোদৰ।\nৰমাকান্ত জগজীৱ পুত্ৰ সুমিত্ৰাৰ॥\nযিটো মোৰ ভৃত্য বংশী তাৰা সবে আসি।\nমোৰ শুদ্ধ ধৰ্ম্ম তাৰা থাকিব প্ৰকাশি॥২৮২॥\nতাৰা সবে জানা তুমি আমাক কহিবো।\nৰাম ৰাই পুত্ৰ হন্তে আমাক নকৈবো।\nএহি সাত পুৰুষেসে মোক মাত্ৰ কৈবো।\nসাতো জনো জানা তেবে মোৰ লগ পাইবো॥২৮৩\nএহি সাত জন মাত্ৰ মোক বখানিব।\nইহাৰ পাছত শুনা যেন মত হৈব॥\nশুনিয়ো মাধৱ মোৰ থাকিবাৰ খান।\nদশম কীৰ্ত্তন মোৰ মূৰ্ত্তিৰ সমান॥২৮৪॥\nনিপুণ যিজনে গুৰু মোহোক বোলয়।\nদশমত কীৰ্ত্তনত দেখিবে নিশ্চয়॥\nএকখানি শাস্ত্ৰ তুমি ঘোষা নাম কৈবা।\nঘোষা ৰত্নাৱলী গ্ৰন্থ তুমিও জানিবা॥২৮৫\nএহিমতে সাত পুৰুষৰ সীমা ভৈলা।\nবড় দ্ৰৱাক জানা তেবে গঙ্গা গৈলা॥\nমোক গুৰু বুলি যিটো কৰয় কীৰ্ত্তন॥\nসবাকো লগতে লৈয়া যাইবো নিজ থান॥২৮৬\nমাথা চপৰাই যেবে মাধৱে আছন্ত।\nশঙ্কৰক চাই পুনু মিনতি কৰন্ত॥\nএক কথা পুছো প্ৰভু তাক কহিয়োক।\nকৃষ্ণে পান তন পীত দিয়ো সিদ্ধান্তক॥২৮৭॥\nজন্মিলন্তে বসুদেৱে গোকুলক নিলা।\nকোন সময়ত কৃষ্ণে তনক যে খাইলা॥\nকংসক বধিবে মই গৈলো যেতিক্ষণ॥২৮৮॥\nপিতৃৰ মাতৃৰ পাছে বন্ধন চুড়িলো।\nদুই ভাই তাসম্বাৰ চৰণে পৰিলো॥\nআমাৰ নিমিত্তে দুখ পাইলা বহুতৰ।\nপিতৃক মাতৃক স্তুতি বুলিলো বিস্তাৰ॥২৮৯॥\nমহা প্ৰেমে দৈৱকীৰ লোতক জড়িল।\nসাৱটিয়া ধৰি মোৰ শিৰক ঘ্ৰাণিল॥\nস্নেহত তাহান যেবে স্তন জড়ি গৈলা।\nকৃষ্ণৰ অধৰে সেহি স্তন প্ৰবেশিলা॥২৯০॥\nমোৰ পিত অৱশেষ ভৈলা সিকাৰণে।\nতাকেসে ভূঞ্জিলে মৰীচিৰ পুত্ৰগণে॥\nমাধৱে পুছিলা দুনাই কৰি নমস্কাৰ।\nদেৱ দেৱ পৰম ব্ৰহ্ম জগত আধাৰ॥২৯১॥\nমই ভিক্ষুকক প্ৰভূ দিয়ো মহা দান।\nনাহিকে অনাথ মই পাপীৰ সমান॥\nএভৱ সংসাৰে মই মজিলো সমূলি।\nকৰিয়ো উদ্ধাৰ বাপ মোক ভৃত্য বুলি॥২৯২\nচাৰিটি শৰণ বাপ কহিয়ো হৰিষে।\nমোহোৰ অজ্ঞান যত গুচোক নিশেষে॥\nশঙ্খ গুৰু চক্ৰে দেৱ বুলিয়া কহিলা।\nগদা নাম পদ্মে ভক্ত বুলি শিক্ষা দিলা॥২৯৩\nযিটো পূৰ্ণ ব্ৰহ্ম তুমি জগত কাৰণ।\nগুৰুৰূপে সবে বাপ দিলা ভক্তি দান॥\nশঙ্খে গুৰু ভৈলা হেন কিমতে জানিবো।\nকেন মতে চক্ৰে দেৱ তাহাক মানিবো॥২৯৪\nগদা নাম ভক্তে পদ্ম বুলি মোত কৈলা।\nচাৰি অস্ত্ৰে চাৰি বস্তু কেন মতে ভৈলা॥\nছেদিয়ো সংশয় মোৰ গুৰু কৃপাময়।\nযেন মতে চাৰি ভক্তি শুনিয়ো নিশ্চয়॥২৯৫\nশুনিয়া শঙ্কৰে পাছে বুলিলা দুনাই।\nকহিবো কাৰণ তুমি শুনা অভিপ্ৰায়॥\nচাৰিয়ো নামৰ চাৰি অস্ত্ৰ সেৱা কৈলা।\nসেৱাৰ নিমিত্তে ভিন্ন ভিন্ন নাম ভৈলা॥২৯৬\nদৃষ্টান্ত প্ৰকাৰে তুমি ইহাক জানিবা।\nমূল বস্তু ভৈলা হেন আক নুবুলিবা।।\nআত অনন্তৰে কথা শুনি মন কৰি।\nগদ সাত্যকিয়ে পূৰ্ব্বে আছে যেন কাৰি॥২৯৭\nযদুবংশে নিৰ্জ্জান যে ভৈলা যিকালত।\nতুমি কৃষ্ণে তাসম্বক বধিলা বহুত॥\nমহা মতোয়াল হুয়া বাধা নুশুনিলা।\nমহামদে দুইকো দুই চৰণ তুষিলা॥২৯৮\nসেহি পাপ ফলে দুইৰো গায়ে ব্যাধি হৈবো।\nআত কিঞ্চিতেকো লোকে শঙ্কা নকৰিবো॥\nকৃষ্ণ পূৰ্ণ তাৰ সবো অংশ আতিশয়।\nসি কাৰণে তাসম্বাৰ ভৈলা দাস চয়॥২৯৯\nকৃতাঞ্জলি কৰি স্তুতি মাধৱে বোলন্ত।\nআৰু এক কথা কহা অচ্যুত অনন্ত॥\nকোন পাপে হৰিশ্চন্দ্ৰ চণ্ডাল যে ভৈলা।\nকিবা হেতু তান মহা বিপত্তি মিলিলা॥৩০০॥\nশুনিয়ো মাধৱ আৱে তাহাৰ উত্তৰ।\nযিকাৰণে ৰাজা দাস ভৈলা চণ্ডালৰ॥\nধৰ্ম্মৰ তনয় তেন্তে পূৰ্ব্বত আছিলা।\nস্নেহ কৰি পিতৃ চন্দ্ৰহাস নাম দিলা॥৩০১\nচন্দ্ৰহাস নাম তান ভৈলা যিবা হেতু।\nমহা খ্যাতিমন্ত তেহে যেন ধৰ্ম্ম সেতু॥\nএকদিনা ধৰ্ম্ম আছা নাৰীৰ সঙ্গত।\nকামাতুৰ যেন তেহে ভৈলাহা উন্মত॥ ৩০২\nমহন্ত জনৰ মুহি এনয় স্বভাৱ।\nএহি বুলি চন্দ্ৰ চলি গৈলা নিজ ঠাৱ॥\nসেহি বীৰ্য্যে ধৰ্মৰ যে পুত্ৰ জন্মিলন্ত।\nচন্দ্ৰহাসি গৈয়া ঋষি গাৱে ধৰিলন্ত॥ ৩০৩\nদিনেক বশিষ্ঠ পিতৃ যজ্ঞ কৰাইচন্ত।\nতান পাশে চলিয়া যে আপুনি গৈলন্ত॥\nচণ্ডাল বুলিয়া তাক বশিষ্ঠে শাপিলা।\nচন্দ্ৰ হাসি পাৱে পৰি মিনতি কৰিলা॥ ৩০৪\nঅল্প দোষে গুৰু তুমি শাপিলা কিসক।\nইসব শাপৰ মোৰ অন্ত কহিয়োক॥\nশুনিয়া বশিষ্ঠে পাছে বুলিলা বচন।\nতোহোৰ শাপৰ অন্ত দিৱ তুমি শুনা॥ ৩০৫\nএকৰূপে ধৰ্ম্মগৈয়া ত্ৰিশঙ্কু হৈৱন্ত।\nসপ্তদ্বীপা বসুমতী ভোগ কৰিৱন্ত॥\nতান বীৰ্য্যে হৰিশ্চন্দ্ৰ জন্মিবিহি যাই।\nযজিবি বিষ্ণুক তই কৰি ৰাজ সূয়॥৩৪৬॥\nপূজা নাপাই গণেশেও বিঘ্নি আচৰিবো।\nবিশ্বামিত্ৰ হন্তে তোক চাণ্ডালে কিনিবো॥\nবিশ্বামিত্ৰে বিকিবে তোক চণ্ডালে কিনিবো।\nশাপৰ জানিবা অন্ত তেবেসে হইবো॥ ৩০৭\nচণ্ডাল যি হইবো তাৰ শুনিয়োক কথা।\nচণ্ডাল স্বৰূপে ধৰ্ম্ম আসিবেক এথা॥\nবশিষ্ঠৰ শাপে তেহে চণ্ডাল ভৈলন্ত।\nমহা নিগ্ৰহতো তভো ধৰ্ম্ম নেৰিলন্ত॥৩০৮॥\nনমস্কাৰ কৰি দুনাই মাধৱে বুলিলা।\nমনৰ সংশয় মোৰ সমস্তে গুচিলা।\nআৰু এক কথা পোছো শুনা কৃপাময়।\nমহা বিপৰীত মোৰ সংশয় আছয়॥৩০৯॥\nগোকুলৰ গৰু গোপ তৃণ বন যত।\nবোলা সবে ঐক আসি আছয় সমস্ত॥\nশুনা সভাসদ পদ অমূল্য ৰত্নৰ।\nবোলা হৰি হৰি সামাজিক নিৰন্তৰ॥৩১ ০॥\nশিঙ্গা বেত বেণু উৰুখল ৰজু\nকোনে কোন বিধ ভৈলা।\nতোমাৰ পাৱত কোনজন আসি\nকোন ৰূপে সেৱা কৈলা।\nইহাৰ কাৰণ কহিয়োক বাপ\nঅনাথৰ নাথ তুমি।\nহে প্ৰাণ বন্ধু তোমাৰ চৰণে\nশৰণ পশিলো আমি॥ ৩১১॥\nমাধৱৰ বাণী শুনিয়া শঙ্কৰ\nবুলিলা পাছে বচন।\nযিবা বস্তু যিবা ৰূপে আসি ঐত\nআমাৰ সেৱে চৰণ॥\nকলহক জানা কৰ্ম্মৰ বাসনা\nযতেক পূজা কৰয়।\nপটা পুত্ৰে যেন কলহ ভাঙ্গিলে\nধৰ্ম্ম ভৈলা সেহি নয়॥ ৩১২॥\nবৈকুণ্ঠৰ ফল অমোঘ যেহেন\nতৈতে পটা পুত্ৰভৈলা।\nপাপৰ বাসনা কলসক ভাঙ্গি\nযেন মতে নষ্ট কৈলা॥\nধৰ্ম্মে সেহি মতে কৰ্ম্মৰ বাসনা\nসমস্তে কৰিলা ক্ষয়।\nপণ্ডিত সবৰ সমাধি জানিবা\nধৰ্ম্মে ভৈলা সেহি নয়॥ ৩২৩॥\nকৃষ্ণৰ যতেক টাৰ খাৰু আদি\nবেত বেণু নিৰন্তৰ।\nঐতো আসি সেই টাৰ খাৰু ৰূপে\nভৈলেক মোহোৰ ভাৰ॥\nসেহিসে কাৰণে বালেক কালত\nমাটিত আঙ্গুলি দিয়া।\nসমস্ত গাৱৰ ভৰ দিয়া মই\nআলগে থাকো ৰহিয়া॥ ৩১৪॥\nবায়ু নিৰোধনে সিটো অলঙ্কাৰ\nছিঙিয়া সবে পৰিল।\nমোহোৰ অদ্ভূত কৰ্ম্মক দেখিয়া\nসবেও বিস্ময় ভৈলা॥\nগুৰুৰ চৰণ নমস্কাৰ কৰি\nমাধৱে দুনাই আছিলা।\nসুদাম যিমতে মালাক দিলন্ত\nতহিতে কৃষ্ণে পিন্ধিলা॥ ৩১৫॥\nকিবা হেতু কৃষ্ণ সেহি অঙ্গ মালা\nমাথাত আনি লৈলন্ত।\nকহিয়ো কাৰণ মোৰ ইষ্ট বন্ধু\nতহিত কোন ভৈলন্ত॥\nপূৰ্ব্বে বৈকুণ্ঠত কৃষ্ণে আদেশিলা\nযিটো নিজ বনমালা।\nকংস বধিবাক যাহন্তে পথত\nসুদাম তাকেসে দিলা॥ ৩১৬॥\nতাতে মহা তুষ্ট হুয়া পাছে মই\nঅচলা ভকতি দিলো।\nসেহি বাসনায়ে সুদামৰ জানা\nথানক দুনাই আসিলো॥\nকৈবৰ্ত্ত কুলত পৰীক্ষিত নামে\nপৰম বৈষ্ণৱ ভৈলা।\nমহা ভক্তি ভাৱে অহিতো তেহেন্তে\nআমাৰ মালিয়া ভৈলা॥ ৩১৭॥\nসেহি তৈৰ মালা আসিয়া অহিত\nমালতী পুষ্প ভৈলন্ত।\nপৰীক্ষিতে তাৰ মালাক গাঁঠিয়া\nনিতান্তে মালা যোগান্ত॥\nতুমি শুদ্ধ চিত্ত গম্ভীৰতো ধীৰ\nসাক্ষাতে আমাৰ প্ৰাণ।\nযিকাৰণে দাস ভাব ভৈলা তুমি\nতাহাৰ শুনা কাৰণ॥ ৩১৮॥\nবলভদ্ৰ তুমি আছিলা যৈসানি\nৰেৱতী তযু সুন্দৰী৷\nনাট মন্দিৰত নিতে নৃত্য কৰে\nচাইলা তাক ৰঙ্গ কৰি॥\nতুমি আসি পাছে তাহাঙ্ক দেখিলা\nশাপিলাহা ক্ৰোধ মনে।\nডোম চণ্ডালৰ পত্নীৰ সদৃশ\nতোহোৰ দেখো লক্ষণে॥ ৩১৯॥\nসুবোধন নামে বিদ্যাধৰি সিটো\nনটীক আছে নচাই।\nসৰ্ব্বদায় সিটো ক্ৰীড়িয়া থাকয়\nদুন্দূভি মৃদঙ্গ বাই॥\nবলভদ্ৰে বোলে শুনা বিদ্যাধৰ\nপাপিষ্ঠ তই নিস্খল।\nমোহোৰ ভাৰ্য্যাৰ আগে ক্ৰীড়া কৰ\nদিবো তোক তাৰ ফল॥ ৩২০॥\nবৰিষেক মানে গৰ্ভ বাসা ভূঞ্জি\nডোমৰ কুলে জন্মিবি।\nবিদ্যাধৰ নাম গুচিবেক তোৰ\nহীন কূলে উপজিবি॥\nমহা কোপ মনে ৰেৱতী তেখনে\nতোমাক বুলিবে বাক।\nঅল্প অপৰাধে কিকাৰণে প্ৰভূ\nশাপিলা তুমি আমাক॥ ৩২১॥\nমোক অনা দোষে শাপিবাৰ ফল\nতোমাত মিলোক স্বামী।\nদাস হুইবে প্ৰভূ তোমাৰ লাগক\nনিস্তে বুলিলোহো আমি॥\nশুনি হাসি পাছে বলভদ্ৰে বোলে\nশুনিয়ো ৰেৱতী সতী।\nযদ্যাপি তোমাক শাপ দিলো আমি\nলভিবা পৰম গতি॥ ৩২২॥\nবড় দোৱা গ্ৰামে শঙ্কৰ স্বৰূপে\nকৃষ্ণ জন্মিবেক যাই।\nতাহান সেৱক হৈবা আসি তৈত\nদাস তন হৈবো মই॥\nএহি বিদ্যাধৰে পূৰ্ণানন্দ নামে\nনদীয়াল হৈবা যাই।\nতোৰ ৰাধা নাম হৈবেক তহিত\nতাৰ ভাৰ্য্যা হৈবি তই॥ ৩২৩॥\nতথাপিতো তোক হৰিবে নপাৰে\nনপুংসক সিটো হৈবো।\nশান্তি হেন জানি শঙ্কৰে তোহোক\nজান বান্ধাইবাক নিবে॥\nসেহি তযু বাক্য সাফলিয়া আমি\nশান্তিৰ চিন দেখাইবো।\nপণ্ডিত সৱত শান্তি বিচাৰিয়া\nকহিতো শান্তি নপাইবো॥ ৩২৪॥\nঅন্তেজ ফলত শান্তি আছে হেন\nবাৰ ভূঞা মাজে পণ্ডিত সৱত\nশান্তি যে খুজি নপাইবো॥\nসেহিসে কাৰণে ৰাধিকা অহিত\nমুক্ষতৰ শান্তি ভৈলা।\nপণ্ডিত সৱৰ মুখে ছাই পেলাই\nপলৰে জল আনিলা॥৩২৫॥\nৰাধিকাৰ কুলে সপ্তম পূৰুষ\nবৈকুণ্ঠক চলি যাইবো।\nবোলো নিষ্ট কৰি শুদ্ধ ধৰ্ম্ম ধৰি\nমোৰ পাশে থান পাইবো॥\nএহিসে কাৰণে তোমাৰ জানিবা\nত্ৰিবিধ প্ৰকাৰ ভৈলা।\nদেৱী পূজা কৰ্ম্ম দাস ভাৱ আদি\nজ্ঞান শ্ৰুতি পাসৰিলা॥ ৩২৬॥\nশঙ্কৰ স্বৰূপ জগত ঈশ্বৰ\nধৰা তান গুণ নাম।\nবোলন্ত মাধৱে ভকত সকলে\nভাৰ্য্যা পুত্ৰধন অথিৰ জীৱন\nপদ্ম পত্ৰ জল সম।\nনেনা আলে জালে ধৰি আছে কালে\nনিৰন্তৰে বোলা ৰাম॥৩২৭॥\nহেন পৰম ব্ৰহ্ম প্ৰভূ নাথ নিৰাকাৰ।\nতোমাৰ চৰণে কোটি কোটি নমস্কাৰ॥\nমই ভিক্ষুকক প্ৰভূ দিয়া উপদেশ।\nহৃদয়ত থাকি মোৰ নাথ হৃষীকেশ॥ ৩২৮॥\nহে হে পৰম গুৰু দৈৱকী নন্দন।\nব্ৰহ্মা আদি দেৱে সেৱে যাহাৰ চৰণ॥\nসহস্ৰ বয়নে যাৰ অন্তক নপাই।\nসনক সুনন্দ সিদ্ধে যাৰ গুণ গাই॥ ৩২৯॥\nভানুৰ উদয়ে যেন অন্ধকাৰ ক্ষয়।\nতেনমতে অন্ধকাৰ নাশিল নিশ্চয়॥\nযেন সিংহনাদে মৃগগণ হুয়া ভয়।\nঅৰণ্যক এৰি বহু দূৰক পলায়॥ ৩৩॥\nযেন মহা অৰণ্যক অগ্নি কৰে ক্ষয়।\nপাষণ্ড অৰণ্য ভৈলা তুমি অগ্নিময়॥\nযেন হৰি দেৱতাক মৃত ভূঞ্জাইলা।\nঅদ্যাপিও সেহিমতে ভক্তি সব দিলা॥৩৩১॥\nঅমৃত ভূঞ্জিয়া দেৱ উন্মত ভৈলন্ত।\nভযু ভক্তি মৃত প্ৰভূ সিমত নোহন্ত॥\nযিটো ভক্তি ৰস পান কৰে ভক্ত গণে।\nতোমাৰ চৰণ চিন্তে কায় বাক্য মনে॥৩৩২॥\nতাসম্বাৰ সঙ্গী প্ৰভূ ভৈলো মই যেন।\nমহা গুৰুতৰ সঙ্গ আছা নাৰায়ণ॥\nমালাৰ কাৰণ আবে কৈয়ো গুৰুদেৱ।\nতুমি বিনে মোহোৰ বান্ধৱ নাহি কেৱ॥৩৩৩\nশুনিয়ো মাধৱ তুমি চিত্ত থিৰ কৰি।\nপৰম শ্ৰদ্ধায়ে যিটো সোধয় সাদৰি॥\nতাহাত কহিবা ইটো মহাজ্ঞান তত্ত্ব।\nনকহিবা ইটো জ্ঞান দাম্ভিক জনত॥৩৩৪॥\nপ্ৰথমৰ গুৰু কৃষ্ণ জানিবা নিশ্চয়।\nদ্বিতীয়ৰ অক্ষৰক দেৱ বুলি কয়॥\nতৃতীয়ৰ হৰিনাম বুলিয়া জানিবা।\nচতুৰ্থৰ নাম নিজ ভক্ত বুলি লৈবা॥৩৩৫॥\nশৰণ প্ৰকাৰে চাৰি বস্তু মানি লৈবা।\nএহিসে কাৰণে আক গোপ্য কৰি কৈবা॥\nআৰু প্ৰথমৰ কৃষ্ণ মৎস্য অৱতাৰ।\nদ্বিতীয়ত জানা ভৈলা কুৰ্ম্ম অৱতাৰ॥৩৩৬\nতৃতীয়ৰ কৃষ্ণ নৰসিংহ বুলি কয়।\nচতুৰ্থৰ অষ্ট বামনৰ শক্তি চয়॥\nপঞ্চমৰ কৃষ্ণ শুনা পৰশু ৰামৰ।\nষষ্ঠৰ যে শক্তি ভৈলা হলি যে ৰামৰ॥৩৩৭॥\nবৰাহৰ শক্তি আৰু সপ্তমক জানা।\nশ্ৰীৰামৰ শক্তি আৰু অষ্টম প্ৰধান॥\nনবমৰ আকাৰক বোধক কহিলো।\nদশমৰ শক্তি কল্কি বুলিয়া মানিলো॥৩৩৮॥\nদশ অক্ষৰৰ এহি অম্বয় কহিলো।\nশৰণক নাম কৰি মালা মধ্যে থৈলো॥\nমোৰ নিজ জায়া লক্ষ্মী ভক্ত আতিশয়।\nমালাৰূপ হুয়া দেখা গলে প্ৰকাশয়॥৩৩৯॥\nমালা ডোৰ ভৈলা তান্ত একান্ত ভকত।\nগুহ্যতো পৰম গুহ্য কহিলো তোমাত॥\nমহা গুহ্যতম আৰু কথা শুনিয়োক।\nইন্দ্ৰে বোলে শুনা আবে অপেস্বৰালোক॥৩৪০॥\nমোৰ পদ লৈবে খোজে নৰ নাৰায়ণ।\nতাহাক মোহিও গৈয়া কৰিয়ো যতন॥\nইন্দ্ৰ আজ্ঞা পাইয়া পাছে অপেস্বৰাগণ।\nবদৰিকাশ্ৰমক গৈলেক তেতিক্ষণ॥৩৪১॥\nতপ কৰি আছে দুই নৰ নাৰায়ণ।\nবিদ্যাধৰ অপেস্বৰা পাইলা সেহি থান॥\nমৃদঙ্গ দুন্দুভি বাই নাচিবে লাগিলা।\nনাৰায়ণ আগে বহু ভাৱ দৰশাইলা॥৩৪২\nপঞ্চ সুৰ তুলি ৰাগ দিলন্ত উচ্চাই।\nমদগৰ্ব্বে বিদ্যাধৰে মৃদঙ্গ বজাই॥\nনাচিবে লাগিলা অপেস্বৰা ভঙ্গীভাৱে।\nকাষ পিঠি দেখাইৱন্ত বস্ত্ৰ খসাই গাৱে॥৩৪৩\nকামদেৱ পুষ্পবাণ হানিলা সন্ধানে।\nকটাক্ষ নকৰে তাক দেৱ নাৰায়ণে॥\nনাৰায়ণে বোলে শুনা ইন্দ্ৰ অনুচৰ।\nকম্বক নিলাজ পাপ অধম বৰ্ব্বৰ॥৩৪৪॥\nপতঙ্গ পৰয় যেন অগনিৰ মাজে।\nআমাক মোহিবে আইলি অধম নিলাজে॥\nযিটো নাৰী লৈয়া আইলি মোক মুহিবাক।\nমোৰ শৰীৰত নাৰী দেখিয়ো প্ৰত্যেক॥৩৪৫॥\nএহি বুলি নাৰায়ণ যোগময়া বলে।\nউৰ্ব্বশীক মোক্ষ কৰি কন্যাক সকলে॥\nৰূপে গুণে পদ্মিনী যৌবনী কন্যা সাৰ।\nস্ৰজিলন্ত নাৰায়ণে ষোড়শ হাজাৰ॥৩৪৬॥\nকতো নাৰী চামৰ ধৰিয়া কৰ বিঞ্চে।\nকতো কতো নাৰী সুশীতল জল সিঞ্চে॥\nকতো নাৰী কৰ্পূৰ তাম্বুল যোগাৱন্ত।\nকতো কতো নাৰায়ণ পাৱক মৰ্দ্দন্ত॥৩৪৭॥\nচতুৰ্ভিতি বেঢ়ি সেৱা কৰে নিৰন্তৰ।\nদেখিয়া বিস্ময় ভৈলা যত বিদ্যাধৰ॥\nনাৰায়ণ বোলে অৰে শুনা দুষ্টগণ।\nদিবো আৰ ফল তোক শুনিবি বচন॥৩৪৮॥\nসামান্যক লঘু যেন নকৰস তই।\nতাৰ প্ৰতিফল তোক দিবো আজি মই॥\nবৰ ককৰ্থনা মোক কৰ তই পাপী।\nএহি বুলি নাৰায়ণে শাপিলন্ত কুপি॥৩৪৯॥\nঅগনিত হাত দেহ অৰে পাপী সবে।\nমহা কোপে তাসম্বাক শাপিলন্ত তেবে॥\nদেৱ দেহ এৰি হৈবি অধম গোৱাল।\nমোত দ্ৰোহ কৰি তোৰ নুহিবেক ভাল॥৩৫০॥\nহেন শুনি বিদ্যাধৰে তুতি বিনাৱন্ত।\nআচৰিলো দ্ৰোহ কিনো দেৱ ভগৱন্ত॥\nঅধমৰ দোষ ক্ষমা কৰিয়ো আমাৰ।\nদণ্ডৱতে চৰণত কৰে নমস্কাৰ॥৩৫১॥\nতাত তুষ্ট ভৈলা পাছে দেৱ নাৰায়ণ।\nতাসম্বাৰ শুনি হেন বিনয় বচন॥\nআত অনন্তৰে কথা শুনাদিয়া মন।\nসেহি বেলা দম্ভে আসি মাগিলন্ত ৰণ॥ ৩৫২\nনাৰায়ণে নৰক যে বুলিলা বচন।\nদেখিয়োক দম্ভ কিনো মহা অজ্ঞজন॥\nদল কিনি ফুৰে ইটো কাকো নডৰাই।\nমোৰ বাক্যে আক তুমি বধিয়োক যাই॥৩৫৩\nআজ্ঞাশিৰে ধৰি নৰে কৰিলা গমন।\nইসিকাৰ ধনু-বাণ লৈলা তেতিক্ষণ॥\nমহাকোপে নৰে গৈয়া তাঙ্ক প্ৰহাৰিলা।\nইসিকাৰ বাণ গৈয়া দম্ভত পৰিলা॥ ৩৫৪॥\nগৰ্ব্বচুড় হুয়া দম্ভে এৰিলেক ৰণ।\nনাৰায়ণ পাৱে পৰি লৈলেক শৰণ॥\nদণ্ডৱতে দম্ভে তান পৰি চৰণত।\nঅনেক ভকতি ভাৱে কাতৰ কৰন্ত॥ ৩৫৫॥\nনজানি কৰিলে দোষ ক্ষমা জগন্নাথ।\nএহি বুলি দম্ভে চৰণত দিয়া মাথ॥\nহেন শুনি হাসি পাছে জগত ঈশ্বৰ।\nভৈলো তুষ্ট দম্ভ তই লৈয়ো আবে বৰ॥৩৫৬॥\nশুনি কৰযোৰে দম্ভে বুলি স্তুতি বাণী।\nহে প্ৰাণনাথ প্ৰভু শুনা চক্ৰপাণি॥\nযদি মোক দিয়া বৰ নাথ নাৰায়ণ।\nমোক লাগি হানিলাহা যত অস্ত্ৰগণ॥ ৩৫৭\nৰণত জিনিবো প্ৰভূ ইটো তযু শৰ।\nযদি কৃপা আছে মোক দিয়ো এহি বৰ॥\nদিবো বৰ দম্ভ তোক শুনা মোৰ বাণী।\nনৰক জিনিবে তই পাইবিহি যৈসানি॥৩৫\nযতেক শকতি মোৰ সমস্তকে নিবো।\nবসুদেৱ গৃহে মই আপুনি জন্মিবো॥\nপাণ্ডৱৰ ঘৰে গৈয়া নৰো জন্মিবেক।\nকৃষ্ণ-ধনঞ্জয় দুয়ো নাম ধৰিবেক॥ ৩৫৯\nঅধম গোৱল মধ্যে মোক্ষ হইবি তই।\nএহি অস্ত্ৰে ডাঙ্গ হৈবে বুলিলোহো মই॥\nকৃষ্ণে বৈকুণ্ঠক যান্তে সবে শক্তি নিবো।\nঅৰ্জ্জুনৰ যত বল সমস্তে টুটাইবো॥৩৬০\nদম্ভ তই হুইবি গৈয়া অধম গোৱাল।\nঅৰ্জ্জুনক জিনিবিহি বুলিলো সকাল॥\nকৃতাঞ্জলি কৰি নৰে বুলিলা বচন।\nকি কাৰণে শাপিলাহ প্ৰভূ নাৰায়ণ॥৩৬১\nশুনি নাৰায়ণে পাছে বুলিলা বচন।\nতোমাৰে আমাৰে জানা একে জীৱপ্ৰাণ॥\nতুমি মহা প্ৰিয়তম সুহৃদ পৰম।\nনাহিকে বান্ধৱ আন তুমি মোৰ সম॥৩৬২॥\nনেদো শাপ মই ইটো বৰসে প্ৰধান।\nই শাপৰ আৰে মই কহিবো নিদান।\nইটো দেহ এৰি হৈবা ধনঞ্জয় নাম।\nশতেক কৌৰবে যাৰ নুহিবেক সম॥৩৬৩\nমহা পৰাক্ৰমী হৈবা বীৰ মধ্যে সাৰ।\nআমি সমে দুয়ো হৰিবোহো ভূমিভাৰ॥\nকৃষ্ণ বৈকুণ্ঠক যান্তে লগক নপাইবা।\nজীয়ন্তে মুকুত হুইয়া উত্তৰক যাইবা॥ ৩৬৪॥\nসিটো দেহা এৰি আবে শুনিয়ো কাহিনী।\nযাঠি সহস্ৰ যুগত কহিলো যৈসানি॥\nবল ভক্তি শক্তি মই সমস্তকে নিবো।\nশঙ্কৰ স্বৰূপে শূদ্ৰ কুলে উপজিৱে॥ ৩৬৫॥\nতাহান বংশত আমি দুইহান্তো জন্মিবো॥\nঅনন্ত সভাৰ নাৰায়ণক আনিবো॥\nদুয়ো নাৰায়ণ পাছে হৈবে এক থান।\nতিনি মিলি হইবো শুনা দৈৱকী নন্দন॥৩৬৭॥\nশঙ্কৰ সহিতে আমি একে জীৱ প্ৰাণ।\nযিকাৰণে শ্ৰেষ্ঠ তুমি শুনিয়ো কাৰণ॥\nতিনিও জনৰ শক্তি শঙ্কৰে নিৱন্ত।\nবিভূতি কলাৰ যত শক্তিও যাৱন্ত॥ ৩৬৮॥\nঅঙ্গ কিঞ্চিত চিতু মোত মাত্ৰ ৰৈবো।\nএহিসে কাৰণে তাঙ্ক পূৰ্ণ গুৰু কৈবো॥\nতাহান বংশত সুন্দিনীৰ গৰ্ভে যাই।\nতোমাৰ জন্মৰ আবে কৈলো অভিপ্ৰায়॥৩৬৯\nপৰম বৈষ্ণৱ হৈবা নাহি কোপ তাপ।\nকিঞ্চিতেকো তোমাক যে নুছুইবেক পাপ॥\nহৈবো মই পুত্ৰ দেৱযানী গৰ্ভে যাই।\nজন্মিয়া মাত্ৰকে নাথাকিবো সেহি ঠাই॥৩৭০\nহেন শুনি নৰে পাছে বুলিলা বচন।\nতুমি পুনু আসি প্ৰভূ অঙ্গ নাৰায়ণ।\nকিকাৰণে মোৰ বীৰ্য্যে তুমি পুত্ৰ হৈবা।\nনিষ্কপট কৰি আৰ কথাক কহিবা॥ ৩৭১॥\nতোমাক বসাই মই ঐত কিকাৰণ।\nতাহাৰ বৃত্তান্ত কহো শুনা দিয়া মন॥\nব্ৰহ্মচৰ্য্য় ঋষি ভাৱ ধৰি আছো আমি।\nতোমাৰ আমাৰ হৈবো শঙ্কৰেসে স্বামী॥৩৭২\nপৰম মুকুত কথা কহিলো তোমাত।\nতুমি আমি তান বংশে জন্মিবো সাক্ষাত॥\nশঙ্কৰৰ বংশে জন্মি দুয়ো মুক্ত হৈব।\nপাছে দুইৰো অংশে নিজ সুখক লভিব॥৩৭৩\nনাৰায়ণ বচনক এহি মানে থওঁ।\nতাহান জন্মৰ শুনা কাৰণক কওঁ॥\nপ্ৰথম তেৰাৱ পুত্ৰ জন্মি মৰিবেক।\nনাৰায়ণ নৰৰ যি বীৰ্য্যে জানা তাক॥ ৩৭৪॥\nমাধৱৰ মনে যত সংশয় আছিল।\nগুৰুৰ প্ৰসাদ সিটো সমস্তে গুচিল॥\nআৰু এক কথা পোছে প্ৰভূ ভগৱন্ত।\nঅনন্তৰ কথা মোত কৰিয়ো বেকত॥ ৩৭৫॥\nকুণ্ডল কঙ্কণ এক অঙ্গে আসি ভৈলা॥\nলাল মূৰল তনি কোনে আসি ভৈলা\nশুনিয়া শঙ্কৰে পাছে মাতিলন্ত গুণি।\nকহিবো কাৰণ সবে থাকা তুমি শুনি॥ ৩৭৬॥\nঅনন্তৰ মূল শক্তি মোৰ শক্তি হৈল।\nপূৰ্ব্বত অনন্তে মোত প্ৰণতি কৰিল॥\nতোমাৰ যে এক চিহ্ন আমাক দিয়োক।\nহেন অনুগ্ৰহ নাথ কৰিয়োক মোক॥ ৩৭৭\nহেন শুনি প্ৰভূ পাছে বুলিলা বচন।\nতোমাৰে আমাৰে জানা একে জীৱপ্ৰাণ।\nদিবো চিহ্ন তোমাক পৰম ৰুচিকৰ।\nশঙ্খ চক্ৰ গদা পদ্ম মোহোৰ হাতৰ॥ ৩৭৮\nতুমি যেন মতে মোৰ শৰ্য্যাৰূপ ভৈলা।\nপূৰ্ব্বে চাৰি চিহ্ন তুমি আমাত মাগিলা॥\nপ্ৰকৃতি পুৰুষ দুয়ো আমাৰ সমান।\nসেহি দুয়োজনে আসি ভৈলা মোৰ প্ৰাণ৷৩৭৯\nমোৰ অঙ্গে শক্তি তযু কৰ্ণৰ কুণ্ডল।\nচক্ৰ গদা শক্তি আৰু লাঙ্গল মূষল॥\nপদ্মৰ যে শক্তি জানা হস্তৰ কঙ্কণ।\nএহি চাৰি চিহ্ন জানা কহিলো বচন॥৩৮০\nযিটো মাধৱক হাজাৰ দশেক\nদিগজে পাৰি দাঙ্গিত।\nবলোৰ হাতৰ লাঙ্গল মূষল\nনপাৰে তভো দাঙ্গিত॥\nমোৰ তেজ চয় শক্তি আতিশয়\nসেহি চক্ৰ আসি ভৈলা।\nতাতেসে বলোৰ হাতৰ মূষল\nমহা পৰাক্ৰমী ভৈলা॥ ৩৮১॥\nমাধৱ বদতি গুৰুক বোলন্ত\nসেবিব পাৱ দুতয়।\nকি কাৰণে বলো কঙ্কণ কুণ্ডল\nএক অঙ্গে নিপিন্ধয়॥\nশঙ্কৰে বোলন্ত শুনিয়ো মাধব\nইহাৰ তুমি সিদ্ধান্ত।\nযি কাৰণে বলো ডাহিন ভাগত\nপ্ৰকৃতি যিভাগে ভৈলা তাতে বলো\nঅলঙ্কাৰ সবে লৈলা।\nকঙ্কণ কুণ্ডল নাহিক যিভাগে\nপুৰুষ সিভাগে ভৈলা॥\nমাধৱ বদতি কৰযোৰ কৰি\nবোলন্ত তুতি অনেক।\nমই অধীনক হে ভগৱন্ত\nভকতি মোক দিয়োক॥৩৮৩\nৰণভূমি মধ্যে অৰ্জ্জুনক যেন\nমহাজ্ঞান দান দিলা॥\nসেহিমতে প্ৰভূ মোহোৰ মনৰ\nসংশয় সবে গুচাইলা॥\nতযু নিজ ভৃত্য ভৈলো গুৰু দেৱ\nকৰোহো কোটি বন্দন।\nকোনে আসি তৈত বনাগ্নি ভৈলন্ত\nকহিয়ো তাৰ নিদান॥৩৮৪॥\nমাধবৰ বাণী শুনিয়া শঙ্কৰে\nদিলন্ত পাছে সিদ্ধান্ত।\nমোৰ তেজ চয় ব্ৰহ্মা আদি দেৱে\nঅমোঘ তেজৰ অদ্ভুত প্ৰভাৱ\nভকতে মাত্ৰ জানন্ত।\nমোৰ শৰীৰৰ তেজ বাজ হুয়া\nসেহিতো অগ্নি ভৈলন্ত॥৩৮৫॥\nকৌটি সূৰ্য্য নয় মোৰ তেজ চয়\nগোপ গোপী নলঙ্ঘয়।\nমহাতাপ পায়া অগ্নি বুলি তাক\nসবে ভৈলা মহা ভয়॥\nসেহিসে কাৰণে গোপক গোপীক\nচক্ষু মুদি বাক দিলো।\nনিজ যোগ বলে বনাগ্নি তেজক\nআপুনি পান কৰিলো॥ ৩৮৬॥\nকৰ যোৰ কৰি চৰণত ধৰি\nমাধৱে দুনাই পোছন্ত॥\nকিকাৰণে কৃষ্ণে যশোদাৰ ঘৰে\nশঙ্কৰে বোলন্ত শুনিয়ো মাধৱ\nমহা গুপ্ততম কথা।\nধৱলি পিৱলি কাজলি পাৰলি\nচাৰি বেদে ভৈলা তথা॥৩৮৭॥\nতাতে শুদ্ধ ধৰ্ম্মে দুগ্ধ ৰূপ ভৈলা\nযশোদা তাকে মথিলা।\nকৃষ্ণে স্তন খান্ত নমাইবে নপান্ত\nউতলি যিৱা পৰিলা॥\nসেহি শুদ্ধ ধৰ্ম্ম পৰিয়া ভূমিত\nমৃত্তিকা ভাৱ ভৈলন্ত।\nকৃষ্ণে জানি তাক সেহি মৃত্তিকাক\nআনন্দে তাক খাইলেক॥৩৮৮॥\nসেহিসে কাৰণে তহিৰো লোকক\nমোক্ষক কৃষ্ণে নিদিলা।\nযাতো শুদ্ধ ধৰ্ম্ম এক ভাগ নিয়া\nগৰ্ত্তৰ মধ্যে ৰাখিলা।\nসেহি কৃষ্ণ আসি গুৰু ৰূপ ধৰি\nমোক্ষ ধৰ্ম প্ৰচাৰিলা॥ ৩৮৯॥\nমহা শুদ্ধ ভাবে যিটো জনে ধৰে\nপৰম পদ দিৱয়।\nইটো গুহ্যতৰ বেদৰো গোপনী\nজ্ঞানী গণে নজানয়॥\nতুমি মোক্ষতম সুহৃদ পৰম\nতোমাত কৈলো নিশ্চয়।\nহৃদয়ে ধৰিবা মুখত নেৰিবা\nতেবেসে ভকতি পায়॥ ৩৯৩॥\nআত অনন্তৰে কথা শুনিয়ো মাধৱ।\nতুমি মহা প্ৰিয়তম পৰম বান্ধৱ॥\nকংসৰ বস্ত্ৰৰ কথা শুনা কহো তাক।\nখুজিলো বস্ত্ৰক ধোবা নিদিলে আমাক॥ ৩৯১\nপূৰ্ব্বৰ দুমুখ ধোবা অধম পামৰ।\nসীতাক কলঙ্ক দিলে অজ্ঞানী বৰ্ব্বৰ॥\nলোকৰ গৰিহা সিটো সহিতে নপাৰি।\nপৰম দুৰ্ম্মতি ধোবা মহা অহঙ্কাৰী॥ ৩৯২॥\nসীতা দেবী মন দুখে পাতালে গৈলন্ত।\nলৱ কুশে ৰাম পাৱে পৰি কান্দিলন্ত॥\nমাতৃ বৈৰী ধোবা আৰ মাথা ছেদিয়োক।\nহৃদয়ৰ তাপচয় দূৰ কৰিয়োক।।৩৯৩॥\nসাফলিব তযু বাক্য শুনা পুত্ৰ গণ।\nতাহাৰ মাথাক মই ছেদিবো যখন॥\nসত্যে সত্যে বোলো আবে কৰো অঙ্গিকাৰ।\nসিটো পাপিষ্ঠৰ মই চিন্তিবোহো মাৰ॥৩৯৪॥\nশুনি আথে বেথে ধোবা গৈলা তেতিক্ষণে।\nবশিষ্ঠৰ চৰণত পশিলা শৰণে॥\nতাহাৰ কাতৰ দেখি ব্ৰহ্মাৰ নন্দন।\nৰামৰ পাশক লাগি গৈলা তেতিক্ষণ॥৩৯৫॥\nগুৰু আসিবাৰ দেখি ৰাম মহা ভাগ।\nপাদ্য অৰ্ঘ দিলা আনি বশিষ্ঠৰ আগ॥\nকৰ যোৰ কৰি ৰামে গুৰুত সুধিলা।\nকহিয়ো কাৰণ গুৰু কি কাৰ্য্য়ে আসিলা॥৩৯৬॥\nবশিষ্ঠে বোলন্ত আবে শুনা মহা ভাগ।\nসাক্ষাততে ব্ৰহ্ম তুমি সুৰ্য্যৰ উদ্ভৱ॥\nপাপিষ্ঠ ৰজকৰ দোষ ক্ষমিয়োক।\nনিন্দক পাপিষ্ঠ আক নিৰ্ভয় দিয়োক।।৩৯৭॥\nগুৰুক বোলন্ত পাছে ৰামচন্দ্ৰ ৰাই।\nমহাদুষ্ট আক চাহিবাক নুজুৱাই॥\nঅঙ্গিকাৰ কৰি আছো আক বধিবাক।\nমহা পাপী ইটো কেনে ৰাখিবো ইহাক॥৩৯৮॥\nতোমাৰ বচনে আক কৰিবো ৰক্ষণ।\nইজন্মে নিৰ্ভয় দিলো বুলিলো বচন॥\nআউৰ জন্মে ইটো অঙ্গিকাৰ সাফলিবো।\nকৃষ্ণ অৱতাৰে আৰ শিৰক ছেদিবো॥ ৩৯৯॥\nকংশ বধিবাক কৃষ্ণে যাইবে মথুৰাক।\nবস্ত্ৰ লৈয়া যান্তে কৃষ্ণে লাগ পাইব তাক॥\nআগবাঢ়ি গৈয়া তাক খুজিবে বসন।\nবস্ত্ৰ নিদি বহু নিন্দা কৰিবে তেখন॥৪০০॥\nকৃষ্ণৰ যে তাঙ্ক লাগি ক্ৰোধ উপজিবো।\nচৱৰ মাৰিয়া তাৰ শিৰক ছেদিবো॥\nহেন শুনি ধোবা পাছে কাতৰ কৰন্ত।\nপ্ৰভূ ৰাম চন্দ্ৰ মোক দিয়ে শাপ অন্ত॥৪০১॥\nমই মহা অজ্ঞানীৰ দোষ ক্ষমা কৰা।\nশৰণাগতক প্ৰভূ দাস বুলি ধৰা॥\nদৰিদ্ৰ বৎসল প্ৰভূ ভৈলন্ত সদয়।\nছিণ্ডি মুণ্ড সাৰূপ্যক পাইবিহি নিশ্চয়॥৪০২॥\nৰামৰ বচন আবে এহি মানে গৈলা।\nধোবাৰ বস্ত্ৰৰ কথা কহিবাক লৈলা॥\nপীত বস্ত্ৰ আসি জানা সেহি বস্ত্ৰ ভৈলা।\nএতেকেহে নাৰায়ণ ভূষণ কৰিলা॥ ৪০৩॥\nসেহিসে ৰজকে ঐত বস্ত্ৰক ধুৱাইলা।\nসাৰূপ্য মুকুতি সিটো ত্ৰাহি হেতু পাইলা॥\nঐত ৰঘুপতি নাম তাহান ভৈলন্ত।\nশ্ৰবণ কীৰ্ত্তন কৰি বৈকুণ্ঠে গৈলন্ত॥৪০৪॥\nবড়দোৱা থানে ৰঘুপতি মৃত্যু ভৈলা।\nদুইদিন ভকত সকলে নজানিলা॥\nতৃতীয় দিনত বলো ৰামে দেখিলন্ত।\nহেন দেখি মোত পাছে কথা কহিলন্ত॥ ৪০৫॥\nমাধবে বেলন্ত ইটো গৃহী নে উদাস।\nহেন শুনি শঙ্কৰে যে তুলিলন্ত হাস।\nবুঢ়া খাৰ সমীপত তাহাৰ যে ঘৰ।\nসিটো গৃহ এৰি সঙ্গ লৈলে ভকতৰ॥৪০৬\nহাটীৰ মুৰত বাসা তেহেযে লৈলন্ত।\nগৃহক গৈলেক বুলি কেহো নেসোধন্ত॥\nবলোৰাম সৰ্ব্বজয় ভকত সকল।\nবোলে নাম নলৈলেক আৰ কিবা ফল॥৪০৭\nহেন শুনি মোৰ মনে বিষাদ মিলিলা।\nআমি তান গৃহে গৈলো জানিয়া উঠিলা॥\nতিনি পৰ মান সিটো বাসায় আছিলা।\nমোৰ নাম লৈয়া সিটো নিজ থানে গৈলা॥৪০৮\nশুনি মাধৱৰ মনে সংশয় মিলিলা।\nপুনৰপি কৰযোৰে পুছিবে লাগিলা॥\nঅক্ৰুৰৰ ৰথখান কোনে তৈত ভৈলা।\nশুনি ইষ্ট বন্ধু মোত কহিবাক লৈলা॥৪০৯\nগৰুড়ৰ দুই পাখা দুইগোটা পাৱ।\nচাৰি ঘোৰা আসিয়া ভৈলন্ত সেহি ঠাই।\nৰথৰ যুঁৱলি ভৈলা গাণ্ডি গোট যাই।\nঠোঁট গোটে ভৈলা জানা ধজৰ পৰাই।\nআৰু পখা সৱ জানা বাঘ জুৰী ভৈলা।\nৰথৰ চাবুক অক্ৰুৰৰ খেদ ভৈলা॥\nআপোন বাহন জানি তাতেসে উঠিলো।\nতুমি আমি তাতে উঠি মথুৰাক গৈলো।১১\nমহা অদভূত শুনি বিস্ময় লভিলো।\nঅনেক কাতৰ কৰি কথাক সুধিলো॥\nতোমাৰ বাহনে বাপ যেবে ৰথ ভৈলা।\nকিনো ভাগ্য অক্ৰুৰৰ তাহাতে চড়িলা?\nকহিলন্ত মোত পাছে গুৰু কৃপাময়।\nযি কাৰণে অক্ৰূৰৰ ভৈলা ভাগ্যোদয়॥\nকংসে পাঞ্চিলেক মাত্ৰ মনত বাঞ্চিলা।\nমাধৱৰ পাৱে যেবে চিত্ত নিমজিলা॥৪১৩\nঅক্ৰুৰৰ ক্ৰূৰ বুদ্ধি সবে দূৰ গৈলা।\nধ্বজ ব্ৰজ পঙ্কজৰ মাথে ধূলি লৈলা॥\nআৰু এক কথা কহো শুনা মনকৰি।\nযিটো চন্দনক কুজী দিলন্ত সাদৰি॥৪১৪\nচন্দন সহিতে পাত্ৰ যিবা আসি ভৈলা।\nঈশ্বৰ পূজিবে যে ভৰথে আলোচিলা।\nঅৰ্ঘা কৰণ্ডি পুষ্প তথাতে মিলিলা।\nবৈকুণ্ঠৰ খৰি পাত্ৰ মনত ধৰিলা॥৪১৫॥\nহৃদয়ত মূৰ্ত্তি কৰি বিষ্ণুক পূজিলা।\nঅনেক ভকাত ভাবে কাকুতি কৰিলা॥\nএকদিনা ভৰতে যে পূজা কৰিছন্ত।\nমৰীচি বিদ্যাধৰী তৈতে আসিলন্ত॥৪১৬॥\nকৃষ্ণৰ চৰণে চিত্ত মনত ধিয়াই।\nমহা যোগেশ্বৰ যিটো ভৰত গোসাই॥\nতাঙ্ক বৰিবাক লাগি মৰীচি গৈলন্ত।\nকৃষ্ণ পূজা অৰ্ঘ্য তেহে হাতত লৈলন্ত॥৪১৭॥\nকৃতাঞ্জলি কৰি পাছে বুলিবে লাগিলা।\nভৰতক নানা ভাবে তুতি যে কৰিলা॥\nসেহি বিদ্যাধৰী ভৰতক ঠেলিলন্ত।\nচক্ষু মেলি ভৰতে যে তাইক দেখিলন্ত॥৪১৮\nহাওঁৰে পাপিষ্ঠ তই অধম নিস্খলি।\nকিবা হেতু মোৰ তই ধ্যান ভঙ্গ কৈলি॥\nযিটো ব্ৰহ্ম হন্তে পালটাইলি মোৰ মন।\nৰাক্ষসিনী হৈবি তই বুলিলো বচন॥৪১৯॥\nমৰিচীয়ো বুলিলন্ত কৰি কৰ যোৰ।\nস্বামী বৰিবাক আইলো আশা কৰি বৰ॥\nমিলোক আমাক যিবা দিলা চণ্ডশাপ।\nইহাৰ অন্তক দিয়া জগতৰ বাপ॥৪২০॥\nকেনমতে মোক্ষ হৈবো কহিয়ো কাৰণ।\nভৰতে বোলন্ত ৰাম হৈৱন্ত যখন॥\nৰাম-লক্ষণ দুয়ো বনক যে যাইব।\nশূৰ্পনখা ৰাক্ষসী যে তোৰ নাম হৈব॥৪২১॥\nৰামক বৰিতে স্বামী তাহতো যাইবি।\nতৈতো আশা ভঙ্গ হৈয়া ৰামক নপাইবি॥\nসীতাক খাইবাক হই যাইবি কোপমনে\nকাটিবেক নাক-কাণ ধৰিয়া লক্ষণে॥৪২২॥\nকৃষ্ণ অৱতাৰে জনমিবি মথুৰাত।\nকংসৰায়ৰ দাসী হৈয়া থাকিবি তহিত॥\nযোগাইবি চন্দন তই মহা ৰুচিকৰ।\nকংস বধিবাক পাছে যাইবো দামোদৰ॥৪২৩\nআসি ভৃত্য বাক্য সাফলিবে নাৰায়ণ।\nক্ৰীড়িবেক তোক পাছে দৈৱকী নন্দন॥\nহইবেক ত্ৰিবক্ৰ নাম ইজন্মত তোৰ।\nএহি খৰি গোট হৈব পাত্ৰ চন্দনৰ॥৪২৪॥\nমই যিটো চন্দনক দিওঁ ঈশ্বৰক।\nসেহিসে চন্দন তই দিবিহি কৃষ্ণক॥\nশুনা সৰ্ব্বজনে ইটো কথা অনুপম।\nপাতক চাৰোক ডাকি বোলা ৰাম ৰাম॥৪২৫\nপুনুহো মাধৱে বোলে প্ৰভূ আবে\nছেদিয়ো মোৰ সংশয়।\nপূৰ্ণ নাম কাক বোলে মোত আবে\nকহিয়ো কৰি নিশ্চয়॥\nতযু মুখে শুনি গোপানি ভকতি\nমনে খেদ বাঢ়ি যাই।\nইবাৰ যিমতে তোমাৰ অভয়\nপদে হোৱে মোৰ ঠাই॥৪২৬॥\nহেন শুনি আতা শঙ্কৰে বোলন্ত\nশুনিয়ো মাধৱ প্ৰাণ।\nতোমাত বিনাই কৈত মোৰ আৰু\nইষ্ট দেৱ আছে আন॥\nযি কথা পুছিলা ইটো মহা গোপ্য\nআক কেৱে নজানন্ত।\nএতেকে পৰম ঋষি ধৰ্ম্মত্তম\nনাৰদে মাত্ৰ জানন্ত॥ ৪২৭॥\nতথাপি তোমাক কহিবো ইহাক\nতুমি কাতো নকহিবা।\nএকান্ত স্বৰূপে বুদ্ধি অনুৰূপে\nহৃদয়ে মাত্ৰ চিন্তিবা॥\nবাসুদেৱ জগ- ন্নাথ নিত্যানন্দ\nশঙ্খ চক্ৰ গদাধৰ।\nঅনাদি অনন্ত শান্ত নিজানন্দ\nশুদ্ধ সত্ব হৰিহৰ॥ ৪২৮॥\nজগজীৱ জগ পালক অচ্যুত\nকংসাৰি মধু দৈত্যাৰি।\nহিৰণ্য বিদাৰি ভৱ ভয় হাৰী\nবিত্ত বিস্মন্তৰ সনত কুমাৰ\nঅজ ব্ৰহ্ম বিত্ত্ব সন।\nনিত্য শুদ্ধ বুদ্ধ কাম অনিৰুদ্ধ\nজগত জন বন্দন॥ ৪২৯॥\nকমল লোচন কলুষ মোচন\nমৎস্য নৰসিংহ বৰাহ বিৰিঙ্গ\nজয় জয় যদুপতি॥\nপীতাম্বৰ ধৰ শ্ৰীবৎস লাঞ্চল\nউপেন্দ্ৰ বটু বামন।\nহলিৰাম ৰাম হলায়ুধ কুৰ্ম্ম\nশিৱ নাথ জগজন॥ ৪৩০॥\nবুদ্ধ কল্কি খ্যাত শ্ৰীমন্ত সনত\nএতেকে নামৰ শক্তি বহুতৰ\nএকে কৃষ্ণে আছা ধৰি॥\nফণায়ে অনন্ত ছত্ৰ ধৰিলন্ত\nদৈৱকীত জাত ভৈলা।\nবসুদেৱ সন্ত কৃষ্ণক লৈলন্ত\nনন্দ গৃহে নিয়া থৈলা॥৪৩১॥\nগোকুলত হৰি শিশু লীলা কৰি\nচলি গৈলা বৃন্দাবন৷\nতাসম্বাৰ গৰ্ব্ব বাঢ়িল দেখিয়া\nভৈলা হৰি অন্তৰ্দ্ধান॥\nগোপিনী সকল ভৈলন্ত আকুল\nবিচাৰি ফুৰিল বনে।\nৰাধাক লইয়া গৈলন্ত লগত\nযিহেতু নন্দ নন্দনে॥৪৩২॥\nসিকাৰণে ৰাধা বুলিবে লাগিলা\nখোজেকো যাইবে নোৱাৰো।\nশুনি অল্প কৰি বুলিলন্ত হৰি\nকান্ধে বহিবাক পাৰো॥\nকপট বচন বুজিবে নপাৰি\nকান্ধে চৰিবাক গৈলা।\nঅন্তৰ্দ্ধান হুয়া তেতিক্ষণে কৃষ্ণে\nৰাধাৰ পাৱে লুকাইলা॥ ৪৩৩॥\nদেৱতাৰ দেৱ সিটো ভগৱন্ত\nঅনন্তে অন্ত নাপায়।\nনন্দেৰ নন্দন ব্ৰজেৰ শোভন,\nৰাধাৰ পাৱে লুকায়॥\nএহিসে কাৰণে পূৰ্ণ নামে ৰাধা\nশুনিয়ো মাধৱ তুমি।\nকৃষ্ণে নিজ পূৰ্ণ তাতো কৰি পূৰ্ণ\nনাম ৰাধা কৈলো আমি॥ ৪৩৪॥\nইটো গোপ্যতৰ কথা মনোহৰ\nমাধৱে কৰিলা পান।\nঅমূল্য ৰতন কথা মনোৰম\nএহি মানে অৱসান॥\nশঙ্কৰে বোলন্ত আমাৰ ধৰ্ম্মত\nযিজনৰ হোৱে মতি।\nতাহাক শুনাইবা আনক নিদিবা\nকহিলো মই সম্প্ৰতি॥৪৩৫॥\nঅজ্ঞানী শঠক কুকৰ্ম্মী জনক\nযিজনে আক শুনাই।\nব্ৰহ্মাণ্ডৰ বধে তাহাক পাৱয়\nজানিবা তাক নিশ্চয়॥\nগুৰু বাক্য শুনি মাধৱেও গুণি,\nসঙ্কোচ কৰিয়া কাই।\nৰহিলা হৰিষে অমৃত বৰিষে\nগুৰুপদ দুই চাই॥ ৪৩৬॥\nশুনা ভক্তলোক এৰা চিন্তা শোক\nগৃহতে থাকি সদায়।\nঅমূল্য ৰতন ৰস কৰি পান\nগুৰু পদে লৈয়ো ঠাই॥\nজন্ম চিন্তামণি সেন্থৰে নপাই\nতেজি লোভ মোহ কাম।\nশঙ্কৰ মাধৱ প্ৰাণৰ বান্ধৱ\nজানি বোলা ৰাম ৰাম ॥৪৩৭॥\nশ্ৰীকৃষ্ণায়ে নমঃ শ্ৰীশঙ্কৰায় নমঃ\nশ্ৰীমাধৱায় নমঃ অমূল্য ৰতন পুস্তক\nসমাপ্তঃ॥ যথাদৃস্তং তথা লিখিতং\nলিখকে নাস্তি দুষনং ভীমে চাপি\nৰণভঙ্গং মুনিনাঞ্চ মতিভ্ৰমং ॥\nইতি—১৭২৪ শত ২২ মাঘত তৈয়াৰী৷\nঅমূল্য ৰত্ন সমাপ্ত।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=অমূল্য_ৰত্ন&oldid=143547"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ২ ছেপ্টেম্বৰ ২০২১ তাৰিখে ১৩:০৭ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


ডিজিটেল সংবাদ, গুৱাহাটীঃ ভাৰত-বাংলাদেশ সীমান্তত অব্যাহত আছে গৰুৰ চোৰাং চালান। ঈদৰ প্ৰাকমুহূৰ্তত বৃদ্ধি পাইছে গৰুৰ চোৰাং চালানৰ সংখ্যা। লাখ লাখ গৰু দুয়োদেশৰ নিৰাপত্তাৰক্ষী উপস্থিত থকাৰ পিছতো ৰহস্যজনকভাৱে চোৰাংকৈ সৰবৰাহ হৈয়ে আছে। ত্ৰিপুৰাৰ…\nডিজিটেল সংবাদ, নগাঁওঃ এটি সংগ্ৰামী পৰিয়াল। অসমীয়াৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ আন্দোলনত ভাগ লোৱাৰ বাবেই ১৯৮৩ চনত সন্দেহযুক্ত নাগৰিকে জ্বলাই দিছিল ঘৰ-বাৰী। পৰিয়ালটো হৈছে অনিল হীৰাৰ পৰিয়াল। নগাঁৱৰ চামগুৰিৰ অনিল হীৰা নামৰ লোকজনৰ পৰিয়ালটোক ১৯৮৫ চনত…\nভুল হৈছিল মোৰঃ বাজপেয়ীক অপমান কৰা গহপুৰৰ যুৱকৰ ক্ষমা ভিক্ষা\nবাজপেয়ীক অপমান কৰা গহপুৰৰ যুৱকৰ ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা। থানাত লিখি দিলে ক্ষমা পত্ৰ। ফেচবুকত বাজপেয়ীৰ মৃত্যুৰ দিনা কৰিছিল মন্তব্য। এনে মন্তব্য কোনো দিনেই ফেচবুকত নিদিয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতি। গহপুৰ তথা ভাৰতবাসীৰ ওচৰত ক্ষমাপ্ৰাৰ্থনা দীপ…\nমল্লযুঁজত ভাৰতৰ সোণৰ পদক। বিনেশ ফোগতৰ প্ৰথমটো স্বৰ্ণ পদক এছিয়ান গেমছত। মহিলাৰ ৫০ কি.গ্ৰা. শাখাত এই পদক। জাপানৰ প্ৰতিদ্বন্দী য়ুকি ইৰেক পৰাভূত কৰিলে বিনেশে।\n‘অসমীয়া প্ৰতিদিন’ৰ ডিজিটেল সংস্কৰণৰ খবৰে বজালীৰ আইতাক দিলে স্থায়ী ঠিকনা\nডিজিটেল ডেস্কঃ কোনে কয় মানুহৰ ভিৰত হেৰাই গৈছে মানুহ? এতিয়াও মানুহৰ মাজত জীয়াই আছে মানৱতা। ‘অসমীয়া প্ৰতিদিন’ৰ ডিজিটেল সংস্কৰণত প্ৰকাশ হৈছিল এই খবৰ। পদপথত পৰি থকা এগৰাকী আইতাক নি আশ্ৰয় দিছিল পাঠশালাৰ বজালী মহাবিদ্যালয়ৰ কৰ্মচাৰী সৌৰভ বৰুৱাই।…\nচতিয়াৰ ডিপলোঙা কাণ্ডৰ আন এজন অভিযুক্তক গ্ৰেপ্তাৰ\nডিজিটেল সংবাদ, উত্তৰ অসমঃ বিশ্বনাথ জিলাৰ চতিয়া থানাৰ অন্তর্গত ডিপলোঙাৰ নাৰকীয় ঘটনাত জড়িত আৰু এজন অভিযুক্তক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে চতিয়া আৰক্ষী। ডিপলোঙা চাহ বাগিচাৰ ১৫ নং লাইনৰ নিবাসী লোচন পাটৰক আজি চতিয়া থানাৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত বিষয়া মনোজ…\nডিজিটেল সংবাদ, গুৱাহাটীঃ মহানগৰাবাসীৰ খাদ্য সচেতনতাৰ অভাৱৰ সুযোগ লৈ সময়ে সময়ে একাংশ অসাধু ব্যৱসায়ীয়ে সংঘটিত কৰি আহিছে অনিয়ম। ধনৰ লালসাত ভেজাল তথা অস্বাস্থ্যকৰ খাদ্য সামগ্ৰীও গ্ৰাহকক তুলি দিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰা এনে অসাধু ব্যৱসায়ীৰ সংখ্যা দিনে…\nনগাঁৱৰ হয়বৰগাঁৱত পত্নীক জ্বলাই দিলে স্বামীয়ে!\nনগাঁৱৰ হয়বৰগাঁৱত অগ্নিদগ্ধ এগৰাকী মহিলা। সংকটজনক অৱস্থাত মহিলাগৰাকীক চিকিৎসালয়লৈ প্ৰেৰণ। নগাঁৱৰ ভোগেশ্বৰী ফুকননী অসামৰিক চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰা হয় মহিলাগৰাকীক। স্বামী কীৰ্তন বণিকে জ্বলাই দিয়াৰ অভিযোগ মহিলাগৰাকীৰ পৰিয়ালৰ।…\nডিজিটেল ডেস্কঃ ইমৰান খানৰ শপত গ্ৰহণ লৈ তিনিজনকৈ ক্ৰিকেটাৰক নিমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল। তাৰ ভিতৰত নবজ্যোৎ সিং সিদ্ধুৱে সেই নিমন্ত্ৰণ স্বীকাৰ কৰি পাকিস্তানৰ মাটিত ভৰি দিছিল যদিও এই অনুষ্ঠানলৈ যোৱা নাছিল কপিল দেৱ আৰু সুনীল গাভাস্কাৰ।…\nসাংসদ আৰ পি শৰ্মাৰ কন্যা পল্লৱীক আত্মসমৰ্পণৰ নিৰ্দেশ আদালতৰ\nডিজিটেল সংবাদ, গুৱাহাটীঃ এপিএছচি কেলেংকাৰী গোচৰত অন্তৱৰ্তী জামিন লাভ কৰা বিজেপি সাংসদ আৰ পি শৰ্মাৰ কন্যা পল্লৱী শৰ্মাক আত্মসমৰ্পণৰ নিৰ্দেশ দিছে আদালতে। অহা ২৪ আগষ্টত আদালতে পল্লৱীক বিশেষ সত্ৰ ন্যায়াধীশৰ আদালতত আত্মসমৰ্পণৰ নিৰ্দেশ প্ৰদান…


ডাইনী কোন? - লিপিকা গগৈ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nডাইনী কোন? – লিপিকা গগৈ\nকোমলকৈ পাহ মেলা ডেহেঁচীয়া ঢেঁকীয়াডাল চিঙো বুলি হাত মেলোতেই হঠাৎ তপিনাৰ এচুকত এক চেঁচা চেঁচা অনুভৱ হ’ল৷ কিহবাই কামুৰি দিয়াযেন লগাত জেতুকীয়ে মেখেলাখন উজাই দেখিলে ৰঙচুৱাত মুগা চিন অঁকা এটা চিনাজোক৷ একে আঁজুৰে জোকটো এৰুৱাই তাই আলিত উঠিল৷ মাকজনীলৈ খং এটা উজাই আহিল৷ এই চেঁচুকীয়া ঠাইডোখৰত ওলাই থকা ঢেঁকীয়া কেইডাল মাকৰ চকুতহে পৰিব লাগে নে! ঘৰলৈ গৈ চিধাই তাইক এই ঠাইলৈ পঠাই দিছে৷ তাতে জেপজেপীয়া বৰষুণৰ বতৰ৷\nফাগুন মাহৰ ফিৰফিৰিয়া বতাহজাকৰ লগতে দিয়া বৰষুণজাক বাৰিষাৰ প্ৰথমজাক বৰষুণ বুলিয়েই কব পাৰি৷ কোমলকৈ ওলায় থকা কঁচু-ঢেঁকীয়াকেইডাল এই কেইমাহত খাবলৈ ভাল৷ বজাৰত দামো বেছি৷ মাকে এইকেইদিন ভায়েকটোক দহ-বাৰ মুঠি মানকৈ বজাৰলৈ দি পঠাইছে৷ সৰু সৰু আকৃতিত বনোৱা দহ-বাৰ মুঠি এইখন গাঁৱৰ মানুহে এসাঁজতে খাব৷ কিন্তু চহৰৰ মানুহৰ বাবে এইবোৰ আপুৰুগীয়া৷ জেতুকীৰ নিজকে আগতীয়া খেতিৰ মালিক যেন লাগিল৷ লাভৰ অন্তত মৰা হাঁহিৰ দৰে এক সন্তুষ্টিৰ আভা বিয়পিল৷\nছেঃ কি কৰা যায় এতিয়া! মাকৰ গালি শুনিব লাগিব৷ ভায়েকে আঠমাইল বাটকুৰি এই বনৰীয়া শাককেইমুঠি বেচি নিশা ঘৰ সোমাইহি আৰু তাই ঘৰৰ কাষতে তুলি দিব নোৱাৰে৷ যেনেকৈ হ’লেও তুলিব‌ই লাগিব৷ মেখেলাখন ওপৰলৈ দাঙি জেতুকীয়ে খুপি খুপি ঢেঁকীয়া কেইমুঠি তুলি ল’লে৷\nবাটে বাটে দুপিয়াই দুপিয়াই আহোতে জেতুকীৰ মনলৈ আহে- জোকে খাব পৰাকৈ তাইৰ দেহত তেজ আছে জানো! আছে আছে…… জোকটো অকণমানি আৰু তাই আবিয়ৈ নাৰী৷ দুকুৰি দেওনা পাৰ হোৱা তাইৰ ক্ষীণকায় শৰীৰটোলৈ আজিকালি চাওঁতা নাই৷ ভগৱানে তাইক ভৰি এখন চুটি কৰিও জনম দিয়ালে৷ ৰ’দৰ পোহৰত দীঘল হৈ দুপিয়াই যোৱা ছাঁটো দেখিলে কেতিয়াবা তাইৰ নিজৰেই ভয় লাগে৷ গাঁৱৰ মানুহৰ বাবে তাই বিনা টকাত কাম কৰা বাইৰ দৰে৷ কাৰোবাৰ ঘৰত চাউলখোৱা- জেতুকী যাব‌ই লাগিব, কাৰোবাৰ ঘৰত ডাঙৰীয়া সকাম- জেতুকী হাজিৰ৷ এনেকৈ চলি আছে তাইৰ জীৱন৷ অজলা যেন ভায়েকটোৰ ওপৰতে ঘৰখন চলি আছে৷ মাক বুঢ়ী হৈছে যদিও খোজ-কাটল ঠিকেই আছে৷ গাঁৱৰ কাৰোবাৰ পেট চলিলে, মুখ লাগিলে, পিঠাখোৱা ওলালে জৰা-ফুঁকা বুলি কিবা অকণ দি দুই এপ‌ইচা পায় তাৰে তামোল চালিৰ পৰা নিমখ এসেৰ যোগাৰ হয়৷ মানুহ মৰি গলেও ইয়াত ডাক্টৰ নাপায়৷ গাঁৱত জেতুকীৰ দৰে আৰু ভালেকেইজনী আবিয়ৈ ছোৱালী আছে৷ কেতিয়াবা লগ হলে কথা পাতে সুখ-দুখৰ৷ পুনৰ গাভৰু হবৰ মন যায় সিঁহতৰ৷\nগাঁৱত পঢ়া শুনা মানুহ নায়েই৷ গাঁৱৰ সিমূৰে থকা এল পি স্কুল খনলৈ মাষ্টৰ এজন আহে তাকো সপ্তাহত এদিন বা দুদিন৷ জেতুকীয়ে বাপেক জীয়াই থাকোঁতে দুশ্ৰেণী মান পঢ়িছিল৷ ভায়েকে এটা শ্ৰেণী৷ এতিয়া সেই স্কুল গৰু-গাহৰিৰ বাসস্থানৰ দৰে৷ হিচাপটো তাই কৰিব জানে ৷ বজাৰৰ পৰা ভায়েকে আনি দিয়া টকাকেইটা লাগতিয়াল কৈ খৰচ কৰে৷ সি বতৰৰ অনুসৰি শাক-পাঁচলি নিয়েই থাকে৷ ঘূৰি আহোঁতে কেতিয়াবা ৰাতি হয়৷ সেইদিনা আহিয়েই ক’ব “বাই, বজাৰৰ কাষে কাষে থকা মানুহবোৰৰ ঘৰত বিজুলী চাকি আছে৷ ৰাতিও ভয় নালাগে তাত৷ আমাৰ দৰে কেৰাচিন শেষ হ’লে নাহৰগুটি নজ্বলাই তাত ন বাই?”\n“অ হয়, পিছে তাত বেয়া মানুহো থাকে৷ শাক-পাত শেষ হলেই গুচি আহিবি৷ ৰৈ নাথাকিবি তাত৷”\nঅজলা ভায়েকক বুজোৱাৰ আৰু উপায় নাই৷ তাৰো বিয়াৰ বয়স পাৰ হৈছে৷ যেনে তেনে এজনী গোটাব পৰা হলে মাকজনী শান্তিৰে চকু মুদিব পাৰিলেহেঁতেন৷\nকথাবোৰ ভাবি ভাবি ঘৰ পালেহি৷ আই ঘৰত নাই৷ দুৱাৰৰ দাংডাল খুলি তিয়নিখন লৈ বাৰীৰ সীমাৰ পুখুৰীটোতে জোবোৰ এটা মাৰি গাটো ধুলে৷ এই পুখুৰীটোৰ বাবেই কেইদিনমান আগতে জেতুকীৰ মাকৰ লগত দদায়েকৰ ডাঙৰ কাজিয়া এখন হ’ল৷ দদায়েকৰ মতে সিহঁত সৰু হৈ থাকোঁতে পুখুৰীটো জেতুকীৰ বাপেকে দদায়েকক বিক্ৰী কৰিছিল৷ ইমান দিন আপোন বুলি সিঁহতক চলাবলৈ দিলে৷ এতিয়া তাক লাগে৷ সি মাছ পুহিব৷ মাকে কৈছে এইয়া দদায়েকৰ চলনা৷ চল কৰি বিনা দৰত সৰকাব বিচাৰিছে৷ মাকজনী ক‌ইনা হৈ অহাৰ পৰা কাপোৰ ধোৱা, বাচন ধোৱা, গা-ধোৱাকে আৰম্ভ কৰি সকলোবোৰ এই পুখুৰীতেই কৰি আছে৷ দেউতাকে দদায়েকক বেচা-দিয়াৰ কথা কোৱা নাই, শুনাও নাই৷\nখপজপকৈ মাকক অহা দেখি জেতুকী ভিতৰলৈ আহিল৷\n:ত‌ই আহিলি৷ ভাতকেইটা বাঢ়গৈ যা৷ মই মুখখন ধুই আহোঁ৷\n:ক’লৈ গৈছিলি নো খৰধৰকৈ? ভাইটি কলৈ গ’ল?\n:সি পথাৰলৈ গৈছে৷ এইবাৰ আগবাৰিষা আহিব যেন পাওঁ৷ পথাৰত দম লগাই থোৱা নৰাখেৰখিনি বেছিকৈ নিতিতিলে গধুলিলৈ জ্বলাই দিবি বুলি ক’লো৷ সি তাকে চাবলৈ গ’ল৷ কাইলৈ হাট আছে সেয়ে আজি সি জুই দি আহিব৷\n:ত‌ই ক’লৈ গৈছিলি? নকলি যে?\n:এহ নকবি….ভদাই ল’ৰাটোৰ পেট চলিছে৷ কালিয়েই কেঁচা ভীমকল পিহি পানীকণ দিলোঁ, ভালকে নেখালে৷ আজি বাপেকে তেজকেই গৈছে৷\n:তোক কিমান কৈছোঁ আই৷ এইবোৰ এৰি পেলা৷ সেইদিনা মনাই বৰপাইহঁতৰ নাতিজনী পেটচলি মৰোঁতে মানুহে তোৰ কথাহে কিবাকিবি ৰটিছিল৷ মনত নাই? এইবোৰ কিবা অচিন বেমাৰ৷ কণপাইহঁতৰ ৰেডিঅ’ত কৈ আছিল ডায়েৰীয়া নে ফাইৰীয়া কিবা নাম এটা৷\n:মানুহবোৰেহে মোক বিচাৰি আহে আৰু মই নো কি দিওঁ৷ সৰুতে বাপুটিয়ে পেট চলিলে ভীমকলৰ পানী, জ্বৰ উঠিলে ডেমডেলুকা, থুবুকি লতা পিহি দিয়ে৷ সিকিয়াকেইটিৰ আশাত ফুঁ এটিও মাৰে৷ ম‌ইও তাকে কৰোঁ৷ আৰু এই মানুহবোৰক তোৰ দদায়েৰে উচটাই আছে৷ বাপেৰে মৰাৰ পাছত মোক কম নুগুৰ-নাকটি কৰিলে নে! চালা লম্পট৷ এতিয়া মই বুঢ়ী, সিও বুঢ়া তথাপি তাৰ বল বেছি৷ আসৈ পাইছে৷ আমাৰ পানীটোপাটো চকু তাৰ৷\n:হ’লেও ত‌ই এইবোৰ এৰি পেলা আই৷ মানুহে ত‌ই যাদু-মন্ত্ৰ কৰা বুলি কয়৷ যোৱাবছৰ সিখন গাঁৱত কি হৈছিল পাহৰিলি! এতিয়া জৰা-ফুঁকাৰ দিন ওকলিল৷ বেমাৰৰ চৰিত্ৰ সলনি হ’ল৷ এটাৰ হলে কাষৰটোক সাবটি লয়৷\nআবেলি দৌৰি দৌৰি পুতলী ওলালহি৷\n:অ বৌটি, বৌটি অ ত‌ই এতিয়াই পলায় যা৷ গাঁৱৰ মানুহ কিছুমানে তোক ডাইনী বুলিছে৷ ত‌ই অহাৰ পাছতেই ভদাই লৰাটো ঢুকাল৷ হজৰৰ ছোৱালীজনী ত‌ই দিয়া পানী খাই বেছি হৈছে৷ ৰাতিলৈ কি হয় ঠিকনা নাই৷ তহঁত দুজনী এতিয়াই তামোলী বাগান হৈ পলাই যা৷\n:ৰ’চোন পুতলী, গাঁৱৰ মানুহে মোক ইমান অবিশ্বাস কৰিছেনে? মই এইখন ঘৰলৈ অহাৰ পৰা মোৰ বনদৰৱেৰে গাঁৱৰ মানুহক উদ্ধাৰ কৰিছোঁ৷\n:এইবোৰ এতিয়া বাদ দে বৌটি৷ মানুহবোৰ আগৰ দৰে হৈ থকা নাই৷\n:মই কলৈকো নেযা‌ওঁ৷ পলাই গলে ইহঁতি মোক আৰু সন্দেহ কৰিব৷\nজেতুকীয়ে কি কৰিব-নকৰিব উৱাদিহ পোৱা নাই৷ পুতলী মনে মনে খবৰ দি গুচি গ’ল৷ মাকজনী বহা ঠাইতে বহি থাকিল৷ ইফালে ভায়েকটো পথাৰৰ পৰা আহি নেপালেহি৷ আবেলি ৰ’দ অকণ দিছিল বাবে বোধহয় পথাৰতে আছে৷ কি কৰিব এতিয়া?\nজেতুকীৰ গাটো বিছাই ডকাদি ডাকিছে৷ যাবই বা, ক’লৈ যাব? যোৱাবছৰ সিখন গাঁৱত হোৱা ঘটনাটো মনত পৰি গাৰ নোম শিয়ৰি উঠিল৷ নৃশংস, বহুত নৃশংস মানুহ নামৰ দানৱবোৰ৷\nগধূলি চাকি-বাতি জ্বলাই ভাতৰ চৰুটো চৌকাত তুলি দি জেতুকীয়ে নঙলাৰ মুখলৈ গৈ বাৰে বাৰে চাই আহিল৷ কৃষ্ণপক্ষৰ ঘোপমৰা আন্ধাৰ৷ গাৰ নোমডালো নেদেখি৷ মাক বহা ঠাইতে থৰ লাগি আছে৷ জেতুকীৰ চিন্তা বাঢ়িছে৷ ৰাতি গভীৰ হৈ আহিছে৷ অজলা ভায়েকটো ক’ত থাকিল বাৰু! তাই অকণমান আগবাঢ়ি যাওঁতেই পথাৰৰফালে হৈ চৈৰ সৈতে পোহৰ ভাঁহি থকা দেখা পালে৷ ভায়েকৰ কিবা এটা হোৱা যেন অনুমান কৰিয়েই তাই পথাৰৰ ফালে প্ৰাণটাকি দৌৰিবলৈ ধৰিলে৷\nঅলপ ওচৰ পাইয়েই পথাৰত বহুত মানুহ দেখা গ’ল৷ অজলা ভায়েকটোক ৰছী লগাই খুটাএটাত ওলোমাই বান্ধি থৈছে৷ গালে-মূৰে এসোঁতা কেঁচা তেজ বৈ আহিছে৷ তাইৰ মূৰ্চ্ছা যাওঁ যেন লাগিল৷ পিছমুহূৰ্ততে নিজকে চম্ভালি ল’লে৷ ভায়েকৰ অস্পষ্ট কেঁকনি-গেঁঠনি ইমান চিঞৰ-বাখৰৰ মাজতো তাইৰ কাণত পৰিছে৷ তাৰ মানে পুতলিয়ে খবৰটো দিওঁতেই পথাৰত ভায়েকটোৰ ওপৰত অত্যাচাৰ আৰম্ভ হৈছিল! আগবাঢ়ি যাবলৈও তাইৰ সাহস ন’হল৷\n:ক’ তোৰ মাৰে আৰু বায়েৰে ক’ৰ পৰা যাদু মন্ত্ৰ কৰি দৰৱ আনি ল’ৰা ছোৱালীবোৰ মাৰিছে ক? সেয়া দদায়েকৰ মাত৷ তেজ-মঙহৰ সম্পৰ্ক এটাও আজি বৰ নিষ্ঠুৰ হৈ উঠিছে৷\n:ই বেঙাই আনি দিয়ে৷ বজাৰলৈ যোৱাৰ নামত ক’ত কি কৰে৷ ৰাতিহে উভটে৷ মাৰ তাক ভালকৈ৷ ডাইনীৰ পুতেক৷ জীৱন্তে পুৰি পেলা৷\n’মাৰ মাৰ’, জ্বলাই দে’ তাক৷ ভায়েকৰ ওপৰত উপৰ্যুপৰি প্ৰহাৰ৷ জেতুকীৰ মূৰটো আচন্দ্ৰাইই ঘূৰিবলৈ ধৰিলে৷ ‘ভাইটি…..!!’৷ মুখৰ ভিতৰতে মাত লগালে তাই৷ ইমানবোৰ মানুহৰ পৰা তাক বচাব কেনেকৈ৷ অসহায়…. তাই অসহায়…৷\nহঠাৎ মাকলৈ মনত পৰাত তাই ভিৰাই ঘৰলৈ দৌৰিলে৷ আলিবাটত উঠিয়েই সিঁহতৰ ঘৰটো দপ্ দপ্ কৈ জ্বলি উঠা দেখা পালে৷\n“আই… ক’লৈ গ’ল আই৷“ তাই কি কৰিব নকৰিব উৱাদিহ নাপালে৷ হায়.. অভাগিনী নাৰী৷ মানুহ এগাল আলিবাটৈৰে আহি থকাযেন অনুমান হ’ল‌৷ পথাৰটো খেৰৰ দম এটা দপদপাই্ জ্বলি উঠিল৷ জেতুকীয়ে কোনকুৰা জুইত জাঁপ দিব এতিয়া?\nতাই সাউতকৈ খাৱৈটোলৈ নামি পুখুৰীটোৰ কাষেৰে পাছবাৰী পালেগৈ৷ ভীমকল জোপাৰ গুৰিতে তাই গেজেপ মাৰি ৰ’ল৷ মানুহ কেইজনমান এতিয়াও আছে৷ ঘৰটো সম্পূৰ্ণ জ্বলি উঠিছে৷ আইক সিঁহতে পালে নেকি!\n:জীয়েকজনী ক’ল গ’ল? তাইক বিচাৰিব লাগিব৷ সিহঁত থাকিলে গাওঁ উছন হ’ব৷\n:লেঙেৰি কিমান দূৰলৈ পলাব৷ পুৱালৈকে পাই যাম৷\n“ তাৰ মানে আইক পালে! আইৰ দেহাটো ঘৰটোৰ সৈতে জ্বলি আছে৷ পথাৰত ভাইটো৷ পিতাই ঐ! ত‌ই দেখিছ’নে আমাক? তোৰ মোৰ আপোন মানুহে ত‌ই নথকাৰ সুযোগ কেনেকৈ লৈছে৷ আস!!“\nহুকহুকাই কান্দি উঠিল তাই৷ তাই কাকোৱেই বচাব নোৱাৰিলে৷ সিহঁতৰ হাতত ধৰা দি জীৱন ভিক্ষা খুজিবলৈও সাহস নাই তাই৷ আৰু খুজিলেও দিবনে?\nকিন্তু তাই যাওঁ বুলিলেও কলৈ যাব? গাঁৱৰ মানুহে বিচাৰি নাপাবনে তাইক!\nজেতুকী কান্দোনত ভাগি পৰিল৷ হঠাৎ “এই ধৰ্ ধৰ্ তাইক ধৰ্“ বুলি কেইবাটাও মানুহ কলজোপাৰ ফালে দৌৰি আহিল৷ অ’ত বছৰে আপোন হৈ থকা মানুহবোৰ ৰাতিৰ ভিতৰতে হিংস্ৰ হৈ পৰিল৷ তাই জাপ মাৰি হাবিয়নীখনৰ মাজত সোমাল৷ বতাহৰ গতিত যোৱাৰ দৰে বেত কেইজোপাৰ মাজেৰে আন্ধাৰতে দৌৰি থাকিল৷ যিখন হাবিত দিনতেই খুপি খুপি সোমাব লগা হয় সেইখন হাবিত আজি তাই বেতৰ কাঁইট, জেতুলীপকা, বাঘঢকা বনৰ তীক্ষ্ণ কাঁইট নেওচি আগুৱাই গৈছে৷ চুটি ভৰিখনেও আজি সঞ্জীৱনী শক্তি পোৱাৰ দৰে জেতুকীৰ গাত জোৰ ঢালি দিছে কাৰণ পাছে পাছে আহি থকা তীক্ষ্ণ ধাৰাল মানুহৰূপী কাঁইটৰ খোঁচ যে আৰু অতি ভয়ংকৰ৷ জেতুকীয়ে যিমানেই আগলৈ গৈ আছে সিমানেই পিছুৱাই যোৱা যেন লাগিছে৷ মানুহৰ চিঞৰবোৰ তাইৰ কাষ পোৱাহি যেন অনুমান হৈছে৷\nএসময়ত তাই পাটিদৈ-তৰাগেছেৰে ভৰি থকা খাৱৈ এটাত পৰি গ’ল৷ দেহত আৰু শক্তি নাই৷ ইয়াতেই শেষ যেন তাইৰ জীৱনটো৷ আন্ধাৰতে তাই নিজক খেপিয়াই চালে‌৷ চাদৰখন ক’ৰবাত থাকি আহিল৷ ক’লৈ যাব তাই! কি বুলি চিনাকি দিব! তাই সঁচাকৈয়ে ডাইনী নেকি?\nমাক-ভায়েকলৈ মনত পৰাত তৰাগছ কেইজোপাকে সাৱটি উচুপি উঠিল৷ সৰ্বশৰীৰত এক চেঁচা চেঁচা ভাৱ অনুভূত হ’ল৷ যেন দুপৰীয়া তাইৰ তেজখোৱা জোকটোৱে লগত হাজাৰ সহযোগী লৈ তাইক আক্ৰমণ কৰিছেহি৷ তাই চকুহাল মুদি একেথৰে কিমান সময় পৰি ৰ’ল মনত নাই৷\n“তাইৰ চেতনা আহিছে বাইদেউ“ এষাৰ উৎসাহভৰা মাতত জেতুকী চক খাই উঠিল৷ অস্পষ্ট মাতবোৰ ক্ৰমশ স্পষ্ট হৈ পৰিছে৷ স্কুলৰ দৰে ঘৰটোত তাই হাতে ভৰিয়ে সৰু সৰু বেন্দেজ লগাই পৰি আছে৷ হাতত বেজি সংলগ্ন পাইপ৷ পাইপৰ এমূৰত এটা বটল৷ তাই চিনি নেপায়৷ চাৰিজনী বগা পোচাক পিন্ধা মানুহ তাইৰ বিছনাৰ কাষত৷\n:অলপ আৰাম পাইছানে? এগৰাকী চাপৰ মধ্যমীয়া মহিলা৷“ চিন্তা নকৰিবা তুমি এতিয়া নিৰাপদ৷ স্কুল ঘৰটোলৈ বহুখিনি চিনাকি-অচিনাকি পুৰুষ- মহিলা সোমাই আহিল৷ “সুবালা বাইদেউ“ এজনৰ মুখেৰে উচ্চাৰণ হ’ল৷ হয়, এইজনী সুবালা বাইদেউ৷ কণপাইহঁতৰ ৰেডিঅ’ত বহুবাৰ শুনিছে তাই এই নাম৷ জীৱন যুদ্ধত হাৰি হাৰি জিকি যোৱা এক অখ্যাত গাঁৱৰ নিৰক্ষৰতা ভেদি পোহৰ বিচাৰি ওলাই অহা এগৰাকী সাহসী নাৰী৷ যাৰ নামেই পৰিচয়৷\n:আপোনালোকে ভাবেনে ডাইন-ডাইনী দৰে কিবা আছে বুলি৷ এইয়া এচাম কূটনৈতিক মানুহৰ কুৎসিত চিন্তা-চেতনাৰ ফল৷ আৰু এই ফল মহিলাসকলে বেছিকৈ ভূগে৷ শতকৰা নব্বৈভাগ মহিলাই ইয়াৰ চিকাৰ হয়৷ ময়ো তাৰ ব্যতিক্ৰম নহয়৷ ইয়াৰ বিৰুদ্ধে আমি ওলাই আহিছো৷ আমাৰ সহযোগত অন্ধবিশ্বাস কুসংস্কাৰৰ বিৰুদ্ধে জাগি উঠিবলৈ আমি “প্ৰভাতী“ নামৰ সঁজাতি গোটক জন্ম দিছোঁ৷ দেশৰ ভিন্ন প্ৰান্তত আমাৰ দৰে বহু নাৰীয়ে এই কৰ্ম কৰি আছে৷ অনুন্নত অঞ্চলসমূহৰ শিক্ষাৰ পোহৰৰ লগতে মৌলিক প্ৰয়োজনসমূহ পূৰণ কৰিবলৈ আমি চৰকাৰক আহ্বান জনাম৷ আমি সকলো মানুহ৷ আমাৰ ভিন্নতা নাই৷\n:আই.. . ভাইটি…. জেতুকী কেঁকাই উঠিল৷\n:বচাব নোৱাৰিলোঁ জেতুকী৷ আমাৰ পলম হ’ল৷ সুবালা বাইদেৱে জেতুকীৰ মূৰত হাত ফুৰাই ক’লে “পুতলী আৰু বকুলৰ সহায়ত পুঁৱতি নিশা তোমাক বিচাৰি পালোঁ৷ গাঁৱৰ গতি বিধি লক্ষ্য কৰিবলৈ সিঁহতক পঠাই দিলোঁ৷ মানুহবোৰ উত্তেজিত হৈ আছে৷ অলপ পাছত পুলিচ আহিব তোমাক সুধিবলৈ৷ সকলো ক’বা আৰু কাইলৈ পুৱা মূল অভিযুক্তক পলাবলৈ সুযোগ নোপোৱাকৈ পুলিচে ধৰি আনিব৷ এই মিছনৰ সহযাত্ৰী এইবাৰ তুমি৷\nঅলপ ৰৈ সমবেত ৰাইজক তেওঁ পুনৰ কৈ গৈছে “নাৰী শক্তি অসীম৷ সেই শক্তিক জগাই তুলি তিনিটা অসহায় মানুহক বচাবলৈ কালি কোনো মহিলা ওলাই নাহিল কাৰণ তেওঁলোকেও এই অপশক্তিক বিশ্বাস কৰে৷ এনেকুৱা স্পৰ্শকাতৰ বিষয়ত বহুতো মহিলাও জড়িত হৈ থাকে৷ কথাত কথা বঢ়াই কৰা কামবোৰ আমাৰ মহিলাৰ দ্বাৰা বেছি হয়৷ দৰাচলতে শিক্ষাৰ পূৰ্ণ অভাৱ৷ ডাইন -ডাইনী সেইসকল যিসকলৰ অন্তৰত মলিনতাই আনৰ প্ৰতি ঈৰ্ষা পুহি ৰাখে৷ আন এজনৰ মৃত্যুৰ দৰে অহিত চিন্তা কৰে৷ অন্ধবিশ্বাস হ’ল এটা কুৎসিত মন, যাৰ শাৰীৰিক অৱয়ব নাথাকে৷”\nজেতুকীয়ে হুকহুকাই কান্দিবলৈ ধৰিলে৷ ■■\n← উপহাৰ – নীলাক্ষী বৰা\nবাস্তৱৰ দ্বিতীয়টো দিশ – চন্দনা শৰ্মা →\nনিদানকাল – ধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মা\nআকাশী গঙ্গা বিচৰা নাই ( জোনা নায়ক )


দেহৰ অতিৰিক্ত চৰ্বিক কেনেকৈ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব? চাওক কেইটামান সহজ কিটিপ |\nHomeজীৱন শৈলীদেহৰ অতিৰিক্ত চৰ্বিক কেনেকৈ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব? চাওক কেইটামান সহজ কিটিপ\nদেহৰ অতিৰিক্ত চৰ্বিক কেনেকৈ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব? চাওক কেইটামান সহজ কিটিপ\nডিজিটেল ডেস্কঃ আপোনাৰ বাঢ়ি যোৱা চৰ্বিক লৈ চিন্তিত নেকি? দিনে দিনে বাঢ়ি যোৱা আপোনাৰ অতিৰিক্ত চৰ্বি হ্ৰাস কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছে নেকি? যদি আপোনাৰ তেনে পৰিকল্পনা আছে তেনেহ’লে আপোনালৈ আমি লৈ আহিছো কিছুমান সহজ কিটিপ। যাৰ দ্বাৰা আপুনি অতি সহজে আপোনাৰ দেহৰ অতিৰিক্ত চৰ্বি হ্ৰাস কৰিব পাৰিব।\nকিটিপ – ১ : এই কিটিপ অনুসৰি আপুনি প্ৰতিদিনে নিশা প্ৰায় ৮ বা ৯ বজাত আপোনাৰ উপবাস আৰম্ভ কৰিব আৰু পিছদিনা দুপৰীয়া ১২ বা ১ বজাত আপোনাৰ উপবাস ভাঙিব। ৰাতিৰ খাদ্য গ্ৰহণৰ পাছত আপোনাৰ ভোক হোৱাৰ সম্ভাৱনা কম হ’ব আৰু ৭ বা ৮ ঘণ্টা টোপনিত পাৰ হ’ব। পিছদিনা দুপৰীয়া ১২ বা ১ বজাৰ ভিতৰত আপোনাৰ উপবাস ভংগ কৰিলে এনে অনুভৱ হ’ব যেন আপুনি পলমকৈ ৰাতিপুৱাৰ আহাৰ খাইছে। তাৰপাছত আবেলি জলপান বা পাতল আহাৰ গ্ৰহণ কৰি পুনৰ একে ৰুটিন মানি চলক। ইয়াৰ দ্বাৰা আপুনি অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে ভাল ফল লাভ কৰিব।\nকিটিপ ২ : একোটাকৈ বিকল্প ২৪ ঘন্টা বাচনি কৰি উপবাস ৰাখিলেও অতিৰিক্ত চৰ্বিক হ্ৰাস কৰিব পাৰিব। এই ধৰণৰ উপবাসত পদ্ধতিত উপবাস নথকা দিনটোত আপুনি দিনত ৫০০ কেলৰিযুক্ত আহাৰহে খাব পাৰিব। উপবাসৰ দিনত আপোনাক কেৱল কেলৰি নথকা পানীয় হে খাবলৈ অনুমতি দিয়ে।\nকিটিপ ৩ : এই পৰিকল্পনাৰ নিয়মবোৰ সহজ। ইয়াত সপ্তাহত এদিন বা দুদিন সম্পূৰ্ণ ২৪ ঘণ্টা উপবাস কৰিব লাগে। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে যে যদি আপুনি শনিবাৰে সন্ধিয়া ৭ বজাত উপবাস আৰম্ভ কৰে, আপুনি দেওবাৰে সন্ধিয়া ৭ বজালৈকে তৰল খাদ্যৰ বাহিৰে একো গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰিব। আপুনি সপ্তাহৰ আন দিনবোৰত স্বাভাৱিকভাৱে খাদ্য গ্ৰহণ কৰিব পাৰিব। ই হৈছে শৰীৰৰ বাবে এক উৎকৃষ্ট প্ৰাকৃতিক ডিটক্স থেৰাপী আৰু ই পাচন তন্ত্ৰক এক অতি প্ৰয়োজনীয় বিশ্ৰাম দিয়ে।\nকিটিপ ৪ : এই পদ্ধতিটোত আপুনি সপ্তাহৰ ৫ দিনৰ বাবে স্বাভাৱিকভাৱে খাদ্য গ্ৰহণ কৰিব পাৰিব। তাৰ পিছত বাকী দুদিনত আপোনাৰ খাদ্যৰ কেলৰি ৬০০ ৰ পৰা ৮০০ লৈ সীমিত কৰিব লাগিব।\nআপুনি সেই দুদিনত কাৰিকৰীভাৱে উপবাস নকৰে কিন্তু দিনটোৰ তিনিটা সময়ৰ আহাৰত ৬০০ ৰ পৰা ৮০০ কেলৰি বিভাজন কৰাৰ অৰ্থ হ’ব যে আপুনি আপোনাৰ খাদ্য গ্ৰহণ যথেষ্ট সীমিত কৰি ৰাখিছে। যি আপোনাৰ অতিৰিক্ত চৰ্বি কম হোৱাত সহায় কৰিব।\nPrevious articleসৈনিক দিৱসত বিশেষ উপহাৰ, ডিজিটেল আৰ্হিৰে সেনালৈ আহিল নতুন পোছাক; কি বিশেষত্ৱ আছে এই পোছাকৰ?\nNext articleসাৱধান: পিজ্জা অৰ্ডাৰ কৰি এগৰাকী মহিলাই হেৰুৱালে ১১ লাখ টকা


ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন (IRV) আচামিচ - 2019 দ্বিতীয় বিৱৰণ4অধ্যায়\n1 এতিয়া, হে ইস্ৰায়েলীয়াসকল শুনক! আপোনালোক যেন জীয়াই থাকে আৰু আপোনালোকৰ পূর্বপুৰুষসকলৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাই আপোনালোকক দিয়া দেশত প্রৱেশ কৰি আপোনালোকে যেন তাক অধিকাৰ কৰিব পাৰে, সেয়ে মই আপোনালোকক যি বিধান আৰু অনুশাসনবোৰৰ বিষয়ে শিকাব বিচাৰিছোঁ, সেইবোৰ মানি চলিব।2মই আপোনালোকক যি আজ্ঞা দিছো তাৰ লগত একো যোগ নিদিব আৰু তাৰ পৰা একো বাদ নিদিব। আপোনালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ যি সকলো আজ্ঞা মই আপোনালোকক দিছো, সেইবোৰ আপোনালোকে মানি চলিব।3আপোনালোকেতো বাল-পিয়োৰৰ কাৰণে যিহোৱাই কি কি কৰিছিল, তাক নিজ চকুৰেই দেখিলে; আপোনালোকৰ মাজৰ যিমান লোকে বাল-পিয়োৰক অনুসৰণ কৰিছিল, আপোনালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাই তেওঁলোক সকলোকে আপোনালোকৰ মাজৰ পৰা উচ্ছন্ন কৰিলে।4কিন্তু আপোনালোক যিসকলে আপোনালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাক খামুচি ধৰি আছিল, আপোনালোক সকলো এতিয়াও জীয়াই আছে।\n5 শুনক, মই মোৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ আজ্ঞা মানি আপোনালোকক বিধান আৰু অনুশাসনবোৰৰ বিষয়ে শিকাইছোঁ; যি দেশ অধিকাৰ কৰিবৰ কাৰণে আপোনালোকে প্রৱেশ কৰিবলৈ গৈ আছে, সেই দেশত যেন এইবোৰ মানি চলিব পাৰে।6আপোনালোকে সেইবোৰ পালন কৰি সেই মতে কাৰ্য কৰিব; কিয়নো এইসকলো পালন কৰাৰ যোগেদি আন আন জাতিৰ লোকসকলৰ দৃষ্টিত আপোনালোকৰ জ্ঞান আৰু বুদ্ধি প্রকাশ পাব। তেওঁলোকে এই সকলো বিধানৰ বিষয়ে শুনি ক’ব, “সঁচাকৈয়ে এই মহাজাতিৰ লোকসকল জ্ঞানী আৰু বুদ্ধিমান।”\n7 চাওঁক, যেনেকৈ আমাৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাক আমি মাতিলেই আমাৰ কাষত পাওঁ, তেনেকৈ এনে কোন মহাজাতি আছে যি সকলৰ এজন দেৱতা তেওঁলোকৰ অতি ওচৰত থাকে? 8 মই আজি আপোনালোকৰ আগত যি সকলো বিধান শিকাইছোঁ, তেনেকুৱা ধর্মময় বিধান আৰু অনুশাসন আন কোন মহাজাতিৰ আছে?\n9 যিমান দিনলৈকে আপোনালোক জীয়াই থাকিব, সিমান দিনলৈকে আপোনালোকে নিজৰ বিষয়ে সতর্কতাৰে চলি আপোনালোকৰ আত্মাক যত্নেৰে সুৰক্ষা দিব; আপোনালোকে নিজ চকুৰে যি যি দেখিলে, সেইবোৰ যেন পাহৰি নাযায় আৰু আপোনাৰ হৃদয়ৰ পৰা যেন সেইবোৰ লুপ্ত নহয়। অৱশ্যেই আপোনালোকে আপোনালোকৰ সন্তান-সন্ততি আৰু আপোনালোকৰ নাতি-নাতিনীসকলক এই সকলোবোৰৰ বিষয়ে শিকাব। 10 যি দিনা হোৰেব পর্বতত আপোনালোক আপোনালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ আগত উপস্থিত হৈছিল, সেই দিনটোৰ কথা আপোনালোকে মনত ৰাখিব। সেই দিনা যিহোৱাই মোক কৈছিল, “তুমি লোকসকলক মোৰ ওচৰত একগোট কৰা। মই তেওঁলোকক মোৰ কথা শুনিবলৈ দিম যাতে তেওঁলোকে এই পৃথিৱীত থাকোঁতে জীৱনৰ সকলো কালত মোকেই ভয় কৰি চলিব আৰু তেওঁলোকৰ সন্তান সকলকো মোৰ আজ্ঞাৰ বিষয়ে শিক্ষা দিব পাৰে।”\n11 সেয়ে আপোনালোকে ওচৰ চাপি আহি সেই পৰ্বতটোৰ তলত থিয় হৈছিল। তেতিয়া পৰ্বতটোত জুই জ্বলিছিল আৰু সেই জুই আকাশ পর্যন্ত প্রসাৰিত হৈছিল; ক’লা ঘন মেঘ আৰু ঘোৰ অন্ধকাৰে পর্বতটো জুৰি পেলাইছিল। 12 সেই সময়তে যিহোৱাই জুইৰ মাজৰ পৰা আপোনালোকক কথা কৈছিল; আপোনালোকে যিহোৱাৰ মাত শুনিছিল; কিন্তু আপোনালোকে তেওঁৰ কোনো আকাৰ দেখা পোৱা নাছিল, কেৱল এক মাতৰ শব্দহে শুনিছিল। 13 তেওঁ আপোনালোকৰ ওচৰত নিজৰ নিয়ম অর্থাৎ দহ আজ্ঞা ঘোষণা কৰিছিল আৰু সেই দহ আজ্ঞা আপোনালোকক পালন কৰিবলৈ নির্দেশ দিছিল। তেওঁ সেই আজ্ঞাবোৰ দুখন শিলৰ ফলিত লিখিছিল। 14 সেই সময়ত যিহোৱাই আপোনালোকক বিধি আৰু নিয়মবোৰ শিকাবলৈ মোক আদেশ দিলে যাতে আপোনালোকে যি দেশ অধিকাৰ কৰিবলৈ গৈ আছে, সেই ঠাইত সেইবোৰ মানি চলিব পাৰে।\n15 যি দিনা হোৰেব পর্বতত যিহোৱাই জুইৰ মাজৰ পৰা আপোনালোকক কথা কৈছিল, তেতিয়া আপোনালোকে তেওঁৰ কোনো আকাৰ দেখা পোৱা নাছিল; সেয়ে আপোনালোক নিজে অতি সাৱধান হওঁক। 16 সাৱধান হওঁক! আপোনালোক নিজে ভ্ৰষ্ট নহ’ব; কোনো প্রাণীৰ আকৃতিৰে খোদিত কৰা কটা প্রতিমা বা পুৰুষ কি স্ত্রীৰ আকাৰ নির্মাণ কৰি, 17 পৃথিবীত থকা কোনো পশুৰ আকৃতিৰে বা আকাশত উড়ি ফুৰা ডেউকা লগা চৰাইৰ আকৃতিৰে 18 নাইবা কোনো সৰীসৃপ জীৱ বা ভূমিৰ তলৰ পানীত থকা কোনো মাছৰ আকৃতি নির্মাণ কৰি ভ্রষ্ট নহ’ব। 19 আকাশৰ ফালে যেতিয়া আপোনালোকে চকু তুলি চায় আৰু সূৰ্য, চন্দ্ৰ, তৰা আদি কৰি আকাশৰ বাহিনীবোৰ দেখে, তেতিয়া আপোনালোক সাৱধান হ’ব। আপোনালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাই আকাশৰ তলত থকা সকলো জাতিকে দিয়া এই সকলোবোৰ বস্তুলৈ আকৰ্ষিত হৈ সেইবোৰক সেৱা আৰু ভক্তি-পূজা কৰাৰ পৰাও সাৱধান হ’ব। 20 যিহোৱাই লোহা গলোৱা অগ্নিশালৰ দৰে সেই মিচৰ দেশৰ পৰা আপোনালোকক তেওঁৰ নিজৰ উত্তৰাধিকাৰৰ লোক কৰি উলিয়াই আনিলে। যেনেকৈ আজি আপোনালোক আছে। 21 তাৰ উপৰি আপোনালোকৰ কাৰণে যিহোৱা মোৰ ওপৰত ক্ষুদ্ধ হৈছিল আৰু তেওঁ প্রতিজ্ঞা কৰি কৈছিল যে মোক যৰ্দ্দন নদী অতিক্রম কৰি যাব নিদিব। আপোনালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাই আপোনালোকক যি দেশ অধিকাৰ কৰিবলৈ দিছে, মই সেই উত্তম দেশত প্রৱেশ কৰিব নোৱাৰিম। 22 মই এই ঠাইতেই মৰিম; মই যৰ্দ্দন নদী পাৰ হৈ যাব নোৱাৰিম; কিন্তু আপোনালোকে নদী পাৰ হৈ গৈ সেই উত্তম দেশ অধিকাৰ কৰিব।\n23 এই কাৰণে আপোনালোকে মনোযোগেৰে নিজৰ কাৰণে সর্তক হৈ থাকক, প্রভু ঈশ্বৰ যিহোৱাই আপোনালোকৰ লগত যি নিয়মৰ চুক্তি কৰিছিল তাক নাপাহৰে আৰু ঈশ্বৰ যিহোৱাই আপোনালোকক নিষেধ কৰা কোনো বস্তুৰ আকৃতিৰে কটা প্ৰতিমা যেন নাসাজে। 24 কিয়নো আপোনাৰ ঈশ্বৰ যিহোৱা গ্ৰাস কৰোঁতা অগ্নিস্বৰূপ আৰু নিজৰ মৰ্য্যদা ৰখাত উদ্যোগী ঈশ্বৰ।\n25 যি সকল আপুনি জন্ম দিয়া শিশু আৰু পো-নাতি হ’ব আপুনিও সেই ঠাইত বহু কাল বাস কৰাৰ পাছত, যদি আপোনালোকে ভ্ৰষ্ট হৈ কোনো বস্তুৰ আকৃতিৰে কটা প্ৰতিমা সাজি তেওঁৰ দৃষ্টিত যি বেয়া তাকে কৰি ঈশ্বৰ যিহোৱাক উত্তেজিত কৰি ক্রোধ জন্মায়। 26 মই আজি আপোনালোকৰ বিৰুদ্ধে আকাশ আৰু পৃথিবীক সাক্ষী কৰি কৈছোঁ, আপোনালোকে যি দেশ অধিকাৰ কৰিবলৈ যৰ্দ্দন নদী পাৰ হৈ যাব; সেই দেশত আপোনালোকৰ বৃদ্ধি নহব শীঘ্ৰেই বিনষ্ট হ’ব; আৰু সম্পুর্ণভাৱে সকলো ধ্বংস হ’ব।\n27 যিহোৱাই আপোনালোকক মানুহৰ মাজত সিচঁৰিত কৰিব আৰু যিহোৱাই যি ঠাইলৈ আপোনালোকক লৈ যাব, তাত ক’ম সংখ্যক লোকহে জাতিবোৰৰ মাজত থাকিব। 28 সেই ঠাইত আপোনালোকে, মানুহৰ হাতেৰে নির্মাণ কৰা কাঠ আৰু শিলৰ দেৱ-মুৰ্ত্তিবোৰ যিবোৰে নেদেখে, যিবোৰে নুশুনে, যিবোৰে খাব নোৱাৰে আৰু গোন্ধও ল’ব নোৱাৰে এনে কাঠ আৰু শিলক সেৱা পুজা কৰিব। 29 কিন্তু সেই ঠাইত থাকি যদি আপোনালোকে নিজ ঈশ্বৰ যিহোৱাক বিচাৰে, তেন্তে, আপোনালোকে তেওঁক পাব। আপোনালোকে যদি নিজৰ সমস্ত হৃদয়ৰে আৰু আত্মাৰে বিচাৰে তেহে তেওঁক পাব। 30 যেতিয়া আপুনি সঙ্কতত পৰিব, আৰু এই সকলো ঘটনা আপোনালৈ ঘটিব, তেতিয়া সেই ভৱিষ্যত কালত আপুনি নিজ ঈশ্বৰ যিহোৱালৈ উলটিব; আৰু তেওঁৰ কন্ঠস্বৰ শুনিবলৈ পাব। 31 কিয়নো আপোনালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱা দয়ালু ঈশ্বৰ; তেওঁ আপোনাক হতাশ নকৰে আৰু ধ্বংসও নকৰে, আৰু আপোনালোকৰ পিতৃসকলৰ লগত যি প্ৰতিজ্ঞা কৰি শপত খাইছিল তাক তেওঁ নাপাহৰে।\n32 এই কাৰণে পূর্বে হৈ যোৱা দিনৰ বিষয়ে এতিয়া চাওঁক, আপোনাৰ আগত যে আছিল; আগতে যিদিনা, ঈশ্বৰে পৃথিৱীত মানুহ সৃষ্টি কৰিলে আৰু আকাশৰ আৰম্ভণিৰ পৰা অন্তলৈকে সোধক, যদি কোনোবাই এনে মহৎ কাৰ্য জানো কেতিয়াবা কৰিব পাৰিছে, অথবা মহৎ কাৰ্যৰ কথা শুনিবলৈ পাইছে? 33 আপোনালোকৰ মাজৰ কোনোলোক অগ্নিকুণ্ডৰ মাজৰ পৰা, ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ কন্ঠস্বৰ শুনি কোনো জাতি জীয়াই থকা আপুনি শুনিছে নে?\n34 ঈশ্বৰ যিহোৱাই কেতিয়াবা এখন দেশৰ পৰা আন এখন দেশলৈ তেওঁক লৈ যাবলৈ চেষ্ঠা কৰিছে নে, তেওঁ তেওঁৰ বিচাৰ, চিন আৰু আচৰিত কার্য, যুদ্ধ আৰু ক্ষমতাশালী হাত, আৰু তেওঁৰ মহান শক্তি প্রর্দশন কৰি আৰু ভয়ানক কাৰ্যৰ দ্বাৰাই মিচৰত যিহোৱাই আপোনাৰ সন্মুখত এই সকলো কার্য কৰা নাছিল নে?\n35 যিহোৱা যে ঈশ্বৰ, তেওঁৰ বাহিৰে আন কোনো ঈশ্বৰ নাই ইয়াক জানিবৰ কাৰণে এই সকলো আপোনাকহে দেখুউৱা হ’ল। 36 তেওঁ আপোনাক শিক্ষা দিবৰ কাৰণে স্বৰ্গৰ পৰা নিজৰ বাণী শুনালে। পৃথিবীত নিজৰ অনন্ত অগ্নিশিখা আপোনাক দেখুৱালে; আৰু অগ্নিশিখাৰ মাজৰ পৰা তেওঁৰ কন্ঠস্বৰ শুনিবলৈ পালে।\n37 কাৰণ তেওঁ আপোনাৰ পূর্বপুৰুষসকলক প্ৰেম কৰিছিল, এই কাৰণে আপোনাৰ অর্থাৎ তেওঁলোকৰ পাছত ভাৱি-পূৰুষসকলক মনোনিত কৰিছিল। এই কাৰণে আপোনালোকক তেওঁ আপোনালোকৰ লগত থাকি মহাপৰাক্রমেৰে মিচৰ দেশৰ পৰা বাহিৰ কৰি আনিলে; 38 আপোনাতকৈ বৃহত আৰু ক্ষমতাশালী জাতীবোৰৰ মাজৰপৰা আপোনাক উলিয়াই তেওঁৰ দেশলৈ আনিলে, তেওঁলোকৰ দেশ আধিপত্য স্বৰূপে দিবলৈ; যিবোৰ হ’ল ঠিক আজিও তেনে হবলৈ ধৰিছে। 39 এই হেতুকে, আপোনালোকে অৱশ্যেই জ্ঞাত হওঁক, ওপৰত থকা স্বৰ্গত আৰু তলত থকা পৃথিবীত যিহোৱা যে ঈশ্বৰ; তেওঁৰ বাহিৰে আন কোনো ঈশ্বৰ নাই। 40 সেয়ে আজি মই আপোনালোকক যি বিধি আৰু আজ্ঞাবোৰৰ আদেশ দিলোঁ, সেইবোৰ আপোনালোকে অৱশ্যেই মানি চলিব। আপোনাৰ আৰু ভাবীসন্তান সকলৰ যেন মঙ্গল হয়, ঈশ্বৰ যিহোৱাই যি দেশ আপোনালোকক চিৰকালৰ কাৰণে দিছে, তাত যেন আপোনালোক দীর্ঘাযু হয়।\n41 ইয়াৰ পাছত মোচিয়ে যৰ্দ্দন নদীৰ পূব ফালে তিনখন নগৰ বাচি বেলেগ কৰি ৰাখিলে। 42 সেয়ে যদি কোনো ব্যক্তিয়ে দুর্ঘটনাক্রমে, আগৰ কোনো শত্রুতা নথকাতো আন এজনক বধ কৰে, আৰু তেওঁ পলাই গৈ সেই তিনিখন নগৰৰ মাজৰ এখনত সোমাই বাচি থাকিব। 43 সেই নগৰ কেইখন আছিল: অৰণ্যৰ সমথল ভূমিত থকা ৰূবেণীয়াসকলৰ কাৰণে বেচৰ; আৰু গাদীয়াসকলৰ বাবে গিলিয়দত থকা ৰমোৎ, মনচিয়াসকলৰ বাবে বাচানত থকা গোলন।\n44 এইবোৰ বিধি-ব্যৱস্থা ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলৰ সন্মূখত মোচিয়ে স্থাপন কৰিছিল। 45 এইবোৰ চুক্তি কৰি শিক্ষা, বিধি-বিধান মোচিয়ে ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলক মিচৰৰ পৰা উলিয়াই অনা সময়ত দিছিল। 46 যেতিয়া তেওঁলোক যৰ্দ্দনৰ পূবফালে অর্থাৎ বৈৎ-পিয়োৰৰ বিপৰীতৰ উপত্যকাত, চিহোন দেশত বস-বাসকৰা ইমোৰীয়াসকলৰ ৰজা, যি জন হিচবোন-নিবাসি আছিল। মিচৰ দেশৰ পৰা ওলাই অহা সময়ত ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলে তেওঁলোকক পৰাজিত কৰিছিল। 47 তেওঁলোকে চীহোন অধিকাৰ কৰি ল’লে আৰু ইয়াৰ বাহিৰেও বাচানৰ ৰজা ওগৰ দেশ অধিকাৰ কৰি লৈছিল। ইমোৰীয়াসকলৰ এই ৰজা দুজন যৰ্দ্দন নদীৰ পূবদিশত বাস কৰিছিল। 48 এই অঞ্চলটো অৰ্ণোনৰ পৰা আৰম্ভ, উপত্যকাৰ দাঁতিত থকা অৰোয়েৰৰ পৰা চীয়োন অৰ্থাৎ হৰ্মোণ পৰ্ব্বতলৈকে বিস্তাৰিত হৈ আছে; 49 এই পর্বতলৈকে থকা সকলো দেশ আৰু পিচগাৰ চাৱলীয়া ঠাইবোৰৰ তলত থকা যৰ্দ্দন নদীৰ পূবফালৰ সমগ্র যর্দন উপত্যকা এই দেশৰ অন্তর্ভুক্ত আছিল।


Myoride Plus in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Myoride Plus ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nMyoride Plus की जानकारी\nMyoride Plus ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Myoride Plus Benefits & Uses in Assamese- Myoride Plus ar laabh aaru byavaharsamuh\nMyoride Plus ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Myoride Plus Dosage & How to Take in Assamese - Myoride Plus ar paali aaru xeya kenedore lobo\nMyoride Plus ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Myoride Plus Side Effects in Assamese- Myoride Plus ar parshwakriyasamuh\nMyoride Plus সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Myoride Plus Related Warnings in Assamese- Myoride Plus xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Myoride Plusৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Myoride Plus with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Myoride Plus ar gurutor kriya-pratikriya\nMyoride Plus মতভেদসমূহ- Myoride Plus Contraindications in Assamese- Myoride Plus nishedhsamuh\nMyoride Plus ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Myoride Plus in Assamese- Myoride Plus ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Myoride Plus ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Myoride Plus Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Myoride Plus kriya-pratikriya\nMyoride Plus ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Myoride Plus Benefits & Uses in Assamese - Myoride Plus ar laabh aaru byavaharsamuh\nMyoride Plus তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nMyoride Plus ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Myoride Plus Dosage & How to Take in Assamese - Myoride Plus ar paali aaru xeya kenedore lobo\nMyoride Plus-ৰ উপাদানসমূহ - Myoride Plus Active Ingredients in Assamese - Myoride Plus-ar upadaansamuh\nMyoride Plus ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Myoride Plus Side Effects in Assamese - Myoride Plus ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Myoride Plus ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nMyoride Plus সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Myoride Plus Related Warnings in Assamese - Myoride Plus xonkranta xatarkatabanisamuh\nMyoride Plus-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nযিবোৰ গৰ্ভৱতী মহিলাই চিকিতসকৰ পৰা কেনেকে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে তাৰ পৰামৰ্শ লোৱাৰ পূৰ্বেই Myoride Plus লব বিচাৰে। আপুনিও যদি সেয়া নকৰে তেন্তে আপোনাৰ স্বাস্থ্যত ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব।\nMyoride Plus-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nMyoride Plus প্ৰথমে চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ গ্ৰহণ কৰা উচিত নহয় কাৰণ ইয়াৰ ফলত স্তন্যপায়ী মহিলাৰ গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে।\nবৃক্কত Myoride Plus কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nMyoride Plus গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত আপোনাৰ বৃক্ক ত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। যদি এয়া হয় তেন্তে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ বন্ধ কৰিব। আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লওক আৰু তেখেতে কোৱা অনুসৰি কৰক।\nযকৃতত Myoride Plus কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nMyoride Plus গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত কলিজা ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Myoride Plus ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় ৰ ক্ষেত্ৰত Myoride Plusৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে এতিয়ালৈকে কোনো গৱেষনা কৰা হোৱা নাই। গতিকে Myoride Plus গ্ৰহণ কৰাৰ ফলত [Organ]ৰ ওপৰত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হবনে নহয় জনা নাযায়।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Myoride Plusৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Myoride Plus with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Myoride Plus ar gurutor kriya-pratikriya\nMyoride Plus তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nMyoride Plus মতভেদসমূহ - Myoride Plus Contraindications in Assamese - Myoride Plus nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Myoride Plus লোৱা অনুচিত যাতে -\nMyoride Plus ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Myoride Plus in Assamese - Myoride Plus ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Myoride Plus-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nMyoride Plusৰে অভ্যাস গঠনৰ কোনো কথাৰ প্ৰতিবেদন পোৱা নাই।\nMyoride Plus লোৱাৰ পিছত আপুনি গা়ড়ী চলাব নালাগে অথবা গধুৰ মেচিন চলাব নালাগে। এয়া বিপজ্জনক হ'ব পাৰে, যিহেতু Myoride Plusয়ে আপোনাক তন্দ্ৰাচ্চন্ন কৰিব পাৰে।\nহয়, চিকিত্সা পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Myoride Plus লওক।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Myoride Plusৰ ব্যৱহাৰ প্ৰভাৱশালী নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Myoride Plus ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Myoride Plus Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Myoride Plus kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Myoride Plusৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Myoride Plus লোৱাট নিৰাপদ।\nমদ আৰু Myoride Plusৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nএকে সময়তে Myoride Plus আৰু মদ্যাপন কৰাটো সামান্য পাৰ্শ্চক্ৰিয়া ঘটাব পাৰে। আপুনি যদি কোনো পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সমুখীন হয়, তেন্তে আপোনাৰ ডাক্তৰৰ সৈতে যোগাযোগ কৰক।\nMyoride Plus ৰ অনুকল্প - Substitutes for Myoride Plus in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Myoride Plus লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Myoride Plus ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Myoride Plus সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Myoride Plus ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Myoride Plus সেৱন কৰে?