Utpal Badol Baruah * উৎপল বাদল বৰুৱা: January 2018\nক-ৰ চুক কেইটাও চিনি নোপোৱা - বাক্যটোৰ অৰ্থ নিৰক্ষৰ বা অজ্ঞানী৷ ক- অসমীয়া ব্যঞ্জন বৰ্ণমালাৰ প্ৰথম আখৰ, সেইবাবেই তেনেকৈ কোৱা হয় যেন লাগে৷ ক-বৰ্ণটো চিনি পাবৰ বাবে আচলতে অকল চুকেই নহয়, হাকোটা়ডালো চিনি পাব লাগিব৷ এই আখৰটোৰ সমপৰ্যায়ৰ আৰু দুটা আখৰ আছে আমাৰ ভাষাত – ‘ব’ আৰু ‘ৰ’৷ জ্যামিতি প্ৰয়োগ কৰি চুকলৈ চকু দিলে এই তিনিটা আখৰৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বেছি চুক থকা আখৰটো হৈছে -ৰ৷ এটা ডাঙৰ ব-ৰ বুকুত এটা সৰু ‘ব’-ই আত্মাহুতি দি ‘ৰ’-ৰ সৃষ্টি কৰিছে, হাকোটাহীন একমাত্ৰ চুকেৰেই গঠিত ব্যঞ্জন বৰ্ণ! আৰু চুক চিনি পোৱাটোৱেই যদি জ্ঞান বা প্ৰজ্ঞাৰ মানদণ্ড হয়, তেনেহলে ‘ৰ’-আখৰটো চিনি পোৱাজনহে উত্তম হ’ব লাগিছিল, ‘ক’ বা ‘ব’ নহয়!\nআমি চেন্টাৰ বুলি কোৱা সেই সৰু ঠাইখনত প্ৰাকৃতিক ভাৱে সৃষ্টি হোৱা এটা 'ৰ' আছিল৷ মাত্ৰাৰ ওচৰত থকা চুকটো আৰম্ভ হৈছ থানাখনৰ পৰা৷ ‘ৰ’-ৰ প্ৰথম আঁচডাল ৫২ নম্বৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাঁই পথেদি আগুৱাই গৈ ডাক বঙলাটোৰ ওচৰতে তললৈ নামিছে - পুৰণা চেন্টাৰলৈ৷ তাৰ পিছত কাঠৰ দলঙখনেদি থানাৰ সমূখলৈ পোনাই দিয়ক – সেইটো এটা নিভাঁজ –‘ব’, প্ৰাকৃতিক৷ আকাশৰ পৰা চালে দেখা পোৱা যায়৷ সেই ‘ব’-টোক এখন নিৰীহ আমন-জিমনকৈ বৈ থকা অঁকৰা নদীয়ে পেট কাটি সৃষ্টি কৰিছে এটা নিখূট অসমীয়া বৰ্ণ – ‘ৰ’৷ এখন কাঠৰ দলং - পুৰণি, আনখন পকী – ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাই পথত ওপৰত গড়কাপ্তানী বিভাগে সজা- নতুন৷\nসেই কাঠৰ দলঙখনৰ ওচৰতে তাপৰীয়া ষ্টোৰ আৰু সত্যনাৰায়ন ভাণ্ডাৰৰ মাজৰ ঠাইখিনিত এদিন মই সৰ্বশ্বৰ ছাৰক লগ পাইছিলো৷ ছাৰে দৈনিক বজাৰৰ পৰা সম্ভৱ উভতি আহিছিল৷ মোক দেখি চাইকেলখন ৰখালে ৷ চাইকেলৰ হেণ্ডেলডালত নুৰা কৰি চেপা মাৰি সুমুৱাই অনা বাতৰি কাকত এখন৷\nপাওঁতে দোকানত থকা সকলো বস্তুৱেই নতুন চেন্টাৰত পোৱা যায়, কিন্তু হলেও আবেলিৰ দৈনিক বজাৰখন বহে ডাক বঙলাটোৰ সমূখত৷ গতিকে পাকঘৰৰ ভাজি পাছলি আৰু মাছ-মঙহ বিচাৰি অঞ্চলটোৰ বাসিন্দাসকলে আবেলি পৰত দৈনিক বজাৰখনলৈ এপাক মাৰিবই লাগে৷ তেতিয়া ঠাইখনত দোকান-পোহাৰৰ সংখ্যাও বৰ কম আছিল৷ ৰ-টোৰ সোঁহাতৰ অংশটোত য’ত মই ছাৰক লগ পাইছিলো তাত মাত্ৰ দুখন দোকান আছিল – ‘তাপৰীয়া ষ্টোৰ’ নামৰ হাৰ্ড-ৱেৰ সামগ্ৰীৰ দোকানখন আৰু ‘সত্যনাৰায়ন ভাণ্ডাৰ’ নামৰ মনিহাৰী সামগ্ৰী, পাউডাৰ স্ন’, খাৰু মণি কাণফুলি, পেকেটত অহা ভুজিয়া-ডালমুট-বিস্কুট আদিৰ সম্ভ্ৰান্তলোকৰ দোকানখন৷ তাপৰীয়া ষ্টোৰৰ মেনেজাৰৰ টেবুলখনত এটা টেলিফোন আছিল- গ্ৰাহাম বে’লৰ দিনৰে -ক’লা, ক্ৰীং ক্ৰীং মাত থকা৷ মোৰ দৰে অঞ্চলটোৰ বহুলোকে জীৱনত দেখা সেইটো আছিল প্ৰথম টেলিফোন! এই দুয়োখন দোকানৰে মালিক আছিল অসমৰ বাহিৰৰ- দোকানৰ নামেই কয়৷ কিন্তু তেওঁলোকৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে অসমৰে অসমীয়া স্কুলত পঢ়ি সাৱলীলভাবে ভাষাটো ক’ব পাৰিছিল৷ সেইডোখৰত দুখন দোকানহে আছিল বুলি ক’লে আচলতে এটা তথ্যগত ভুল ৰৈ যাব, কাৰণ সত্যনাৰায়ন ভাণ্ডাৰৰ সমূখতে ভৌমিক পৰিয়ালৰ আৰু এখন দোকান আছিল- তাত চৌদাপানী বিক্ৰি কৰা হৈছিল৷ ৰঙ বিৰঙৰ পানীৰে আলমাৰী এটা ভৰি আছিল আৰু বটলটো হেঁচামাৰি খুলি দিওঁতে সুহুৰী বজাৰ দৰে এটা শব্দ হৈছিল৷ সেই ৰঙীন পানী দেখি আমাৰ মুখলৈও পানী আহিছিল৷\nতাপৰীয়া ষ্টোৰখনেই হাৰ্ডৱেৰ সামগ্ৰীৰ একমাত্ৰ দোকান নাছিল৷ ডাকবঙলাটোৰ মুখে মুখে ৰাষ্টাটোৰ সিপাৰে ‘বৰা ব্ৰাদাৰ্ছ’ নামৰ আন এখন দোকান আছিল৷ দোকানখনত সততে ওখ-পাখ দাড়ি থকা এজন সুদৰ্শন ডেকাক বহি থকা দেখা গৈছিল৷ তেখেত আছিল হেমন্ত বৰা৷ তেখেতে সৈনিক স্কুলত পঢ়ি আহি আমাৰ সৰু ঠাইখনত ব্যৱসায় কৰিবৰ মন মেলিছিল৷ কেইবাজনো ভাই-ককাই থকা বৰা-ব্ৰাদাৰ্ছ ঘৰখনৰ একমাত্ৰ চিষ্টাৰ মনালিছাই মোৰ লগত একেলগে বৃত্তি পৰীক্ষা দিছিল৷\nপুৰণা চেন্টাৰত তিনিখন গেলামালৰ বিখ্যাত দোকান আছিল - চৌধূৰীজীৰ দোকান, পোৱালীৰ দোকান আৰু সুন্দৰজীৰ দোকান৷ আটাইকেইজন ৰাজস্থানৰ মানুহ৷ চৌধূৰীজী ওখ-পাখ, পোৱালীৰ চেহেৰা পৰ্টেৱল আৰু সুন্দৰজী আছিল সভাশুৱনী চেহেৰাৰ লোক৷ ৰাজস্থানৰ চিক্কৰ জিলাৰ পৰা অহা সুন্দৰজী-প্ৰভুজীৰ কেইবাখনো দোকানে আমাৰ অঞ্চলটোক এসময়ত নানান বস্তুৰ যোগান ধৰিছিল৷ সুন্দৰজীৰ পুত্ৰ অশোক পাৰিক মোৰ হাইস্কুলীয়া জীৱনৰ আন্তৰিক বন্ধু আছিল৷ ‘ৰ’-ৰ তলৰ চুকটোত নদীখনৰ পাৰতে থকা দুখন মনিহাৰী দোকান আছিল – মোলানদাৰ দোকান আৰু জীৱনদাৰ দোকান৷ তাৰ সিফালেই নদীখনৰ পাৰত তললৈ প্ৰতিবছৰে পতা হৈছিল আমাৰ অঞ্চলটোৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ দুৰ্গাপূজা মণ্ডপখন৷ এতিয়া ‘ভাৰত ষ্টোৰছ্’ থকা ঠাইত তেতিয়া ভকতৰ দোকান বুলি কোৱা এখন চাহৰ দোকান আছিল৷ গধূলী ভকতৰ দোকানৰ পকৰী ভজাৰ গোন্ধে গোটেই চেন্টাৰটো আমোল-মোলাই আছিল৷\nলীলা ছাৰে আমাক তেখেতৰ জীৱনৰ এটা অভিজ্ঞতাৰ কথা প্ৰায়েই কৈছিল৷ ছাৰে লগৰ কেইজনমান শিক্ষকৰ লগত ছাত্ৰৰ দল এটা লৈ এবাৰ এক্সকাৰচনলৈ ওলাল৷ কলিকতাৰ এঠাইত দেখিলে, বৰ ধুনীয়া ছ্যুটৰ কাপোৰ বিক্ৰি হৈ আছে, দামো কম, একে নিশাতে চিলাই পিছদিনা সন্ধিয়ালৈ পিন্ধিব পৰা কৰি দিব৷ শিক্ষক কেইজনে এযোৰ-এযোৰ ছ্যুট চিলোৱাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে আৰু কাপোৰ কিনি চিলোৱাৰ আগধন দি বিদায় ল’লে৷ পিছদিনা সেই ঠাইলৈ গৈ শিক্ষকসকলে দেখিলে - দৰ্জীটো নাই নায়েই ছুট-পেন্টৰ কাপোৰ থকা দোকানখনো নাই! কৰ্পূৰ উৰাদি ৰাতিয়েই উৰি গ’ল৷ ছাৰে কৈছিল- লোভলগা বস্তু দেখিলেই কেতিয়াও ভোল নাযাবি৷ আমাৰ অঞ্চলটোৰ আটাইতকৈ ভাল ছ্যুট চিলাবজনা মানুহজন আছিল প্ৰমোদখুৰা৷ তেখেতৰ দোকানখনো পুৰণা চেন্টাৰতে আছিল, সুন্দৰজীৰ দোকানৰ সিপাৰে অলপ আগলৈ (এতিয়াও আছে)৷ ওপৰফালে ধোঁৱা ওলাব পৰা এল-পেটাৰ্ণৰ পাইপ থকা এটা বিশেষধৰণৰ ইষ্ট্ৰীৰে ছ্যুট চিলাওঁতে তেখেতে কাপোৰত ভাঁজ দিছিল!\nমছজিদটোৰ সমূখতে তাপৰীয়া দোকানৰ ওচৰত সৰ্বেশ্বৰ ছাৰ মোক দেখি ৰ’ল৷ ছাৰে নেদেখোতেই মই চাইকেলৰ পৰা নামিছিলো৷ শিক্ষাগুৰুৰ আগত চাইকেলৰ পৰা নমাটো আমাৰ দিনত শিষ্টাচাৰৰ কথা আছিল৷ আমাৰ অঞ্চলটোৰ পৰা গৈ বাহিৰত থাকি পঢ়াশুনা কৰা ছাত্ৰ দেখিলেই ছাৰে খোজ-খবৰ লয়৷ তাৰোপৰি ছাৰৰ একমাত্ৰ ল’ৰা মলয় মোৰ ভাইটি মৃদুলৰ সহপাঠী৷ সেয়ে ছাৰৰ লগত মোৰ বিশেষ নহলেও এটা অন্তৰংগ সম্পৰ্ক আছিল৷ ছাৰে মোৰ খবৰ লয়, মই ছাৰৰ লগতে মলয়ৰো৷ মলয় সৰুৰে পৰা মেধাবী আৰু সকলো বিষয়তে আগৰণুৱা ছাত্ৰ আছিল৷ বিজ্ঞানতকৈ আচলতে কলাৰ প্ৰতি তাৰ ধাউতি বেছি আছিল৷ সেয়ে চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ পাঠ্যক্ৰম শেষ কৰিয়েই সি প্ৰথমে নাটক আৰু পাছলৈ ৰাজধানী চহৰখনত থাকি চিনেমাৰ কামত লাগিছিল৷\nমই ছাৰক সুধিলোঁ – ছাৰ, মলয়ৰ কথা কওকচোন, কি কৰিছে এতিয়া সি, ভালে আছেনে?\nছাৰে লৰালৰিকৈ নুৰা কৰি হেন্দেলত গুজি থোৱা বাতৰি কাকতখন উলিয়াই ল’লে৷ তাৰ পিছত ফটো এখনলৈ আঙুলিয়াই মোক ক’লে - চা৷ ওচৰ চাপি চাই দেখিলো – ৰাধা কৃষ্ণই নাচি থকা ছবি এখন! একো নুবুজি মই ছাৰৰ চকুলৈ চালোঁ৷ ছাৰে ক’লে – তলত কি লিখা আছে পঢ়!\nকদম তলে কৃষ্ণ নাচে – ছবিত কৃষ্ণৰুপী সেইয়া ছাৰৰ ল’ৰা- মলয়!\nছাৰে মোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিলে - নাচি বাগি আছে যেতিয়া ভালেই আছে বুলি ধৰি লৈছোঁ ৷\nমই প্ৰশংসাত পঞ্চমুখ হৈ উঠিলো৷ বৰ ভাল হৈছে ছাৰ, অভিনয়ো আজিকালি ভাল পেছা হৈছে৷ প্ৰতিভা থকা ল’ৰা যেতিয়া তাৰ আৰু ভাল হ’ব৷\nতামোলৰ পিক পেলাই মুখখন ছাৰে আজৰি কৰি ল’লে, তাৰপিছত মোলৈ নিক্ষেপ কৰিলে – হেৰৌ, পঢ়াইছিলো ডাক্তৰ, হ’লগৈ এক্টৰ !\n(“জীৱন বাটৰ ৰসঃ”-ত থকা কাহিনীবোৰ ইতিহাস নহয় আৰু চৰিত্ৰসমূহৰ বেছিভাগেই কাল্পনিক৷ কবিৰ ভাষাত – অৰ্ধেক মানৱী এইয়া, অৰ্ধেক কল্পনা ৷ “জীৱন বাটৰ ৰস”-ৰ যিকোনো এটা খণ্ড পঢ়িবৰ মন গলে এই লিংকটোত পাব – http://utpalbaruah.blogspot.com)\nPosted by Utpal Badol Baruah at 12:52 AM No comments:\nসভ্যতাৰ ইতিহাসত এটা ক’লা দাগ\nইংৰাজী ভাষাত Holocaust নামৰ এটা শব্দ আছে ৷ শব্দটো মূল গ্ৰীকভাষাৰ ৷ “Holos” শব্দৰ অৰ্থ গ্ৰীক ভাষাত গাঁত (Whole) আৰু “Kaustos” শব্দৰ অৰ্থ পোৰা বা অগ্নিত ভষ্মীভূত হোৱা (burned)৷ হিন্দী ভাষাত ইয়াৰ প্ৰতিশব্দ হিচাপে ব্যৱহৃত হোৱা শব্দটো হৈছে “প্ৰলয়”৷ বাংলা ভাষাত “ব্যাপক হত্যাকাণ্ড”৷ অসমীয়া ভাষাৰ অভিধানৰ মতে শব্দটোৰ অৰ্থ ধ্বংসলীলা, নৰমেধ যজ্ঞ বা প্ৰলয়৷ গ্ৰীক সকলে কি ভাবি এই শব্দটোৰ সৃষ্টি কৰিছিল বুজা টান৷ কিন্তু এই কথা সত্য যে ১৯৪৫ চনৰ পিছৰ পৰা এই শব্দটোৱে যি এক নতুন অৰ্থ পালে তাৰ প্ৰতিশব্দ হিচাপে ইংৰাজী, হিন্দী, বাংলা বা অসমীয়া ভাষাত উল্লেখ থকা অভিধানিক অৰ্থৰ এটাও তাৰ লগত খাপ নাখায়৷\nএটা প্ৰকাণ্ড গাঁতৰ পোনে পোনে সোঁমাজলৈ নিক্ষেপ কৰিব পৰাকৈ গাঁতটোৰ পাৰৰ পৰা এখন নাওৰা সজা হৈছে - পাতল লোহাৰ পিছল পাত এখন নলাৰ দৰে ভাঁজ কৰি সজা নাওৰাখন -হেলনীয়া ৷ গাঁতটোৰ মাজত দপদপাই জ্বলি আছে মৰাশৰ এটা দ’ম! গাঁতটোৰ পাৰত গঢ় লৈ উঠিছে কোইবাটাও বিয়াগোম পাহাৰ, মাটি বা পেলনীয়া সামগ্ৰীৰ নহয়, মানুহৰ মৰাশৰ৷ ফুকলীয়া শিশুৰ পৰা ডেকা, বুঢ়া, গাভৰু, বৃদ্ধা কোনো সাৰি যোৱা নাই৷ উৎকট দুৰ্গন্ধত ৰুমালেৰে নাক ঢাকি এখন ট্ৰলিৰে মৰাশবোৰ এটাৰ পিছত এটাকৈ নাওৰাখনেৰে জুইৰ ওপৰত জাপি থকা হৈছে৷ আন এখন ঠাইত খিৰিকিবিহীন এটা প্ৰকাণ্ড লোহাৰ গোল ঘৰত হেঁচি হেঁচি মানুহবোৰক সুমুৱাই দিয়া হৈছে – ঠেলা মাৰি, গতিয়াই, ইটোৰ ওপৰত সিটোক জোৰকৈ জাপি দিয়া হৈছে৷ অস্থি চৰ্মসাৰ প্ৰেতাত্মাৰ দৰে মানুহবোৰক ভৰিৰ পৰা মূৰলৈকে আঁচটনা এবিধ সাজ পিন্ধাই ৰখা হৈছে – সহজে চিনি পাব পৰাকৈ৷ চেম্বাৰটোৰ দুৱাৰ কেইখন বন্ধ কৰি দিয়াৰ লগে লগে ভিতৰখন আন্ধাৰ হৈ পৰিল, তাপ পৰা সৃষ্টি হোৱা কাতৰ আৰ্তনাদ ধ্বনি বাহিৰলৈ ওলাই আহিব পৰা নাই, ভিতৰতে সৃষ্টি হৈ ভিতৰতে মাৰ গৈছে সকলো শব্দ৷ তাৰ পিছত সেই ঘৰটোলৈ সুমুৱাই দিয়া হৈছে এক বিষাক্ত গেছ- পথাৰত কীতানু নাশ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা এবিধ মাৰাত্মক গেছ! গোল ঘৰটোৰ ভিতৰত হাঁহাকাৰ লাগিছে, তাৰ পিছত হঠাতে তালৈ নামি অহিছে অনন্ত নিৰৱতা ! মৰাশৰ দ’ম বোৰ কঢ়িয়াই লৈ যোৱা হৈছে সেই গাঁতটোলৈ, গেলি পচি চাৰিওফালে সিচৰিত হৈ থকা আন বহু মৰাশৰ মাজে মাজে৷ মানুহৰ গেলি পচি যোৱা শৱদেহৰ দুৰ্গন্ধই গ্ৰাস কৰি ৰাখিছে সমগ্ৰ অঞ্চল৷\n১৯৩৪ চনত আৰম্ভ হোৱা এই হত্যালীলাই ১৯৪৫ চনৰ আগে আগে বিভীষিকাৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল৷ ৬০ লাখ ইহুদীলোক, ২ লাখ ৰোমানি, ২.৫ লাখ অসুস্থ বিকলাংগলোক, ৯ হাজাৰ সমকামী আৰু কমিউনিষ্টকে আদি কৰি নাজী শাসনৰ বিৰোধিতা কৰা হাজাৰ হাজাৰ লোককে ধৰি মাত্ৰ দহ বছৰৰ ভিতৰতে হত্যা কৰি ভষ্মীভূত কৰি দিয়া হয় হৈছিল সৰ্বমুঠ ১৭০ লক্ষ্য লোকক৷ এই নৰ নিধন যজ্ঞৰ নামেই – হল’কাষ্ট্! মানৱ সভ্যতাক কলংকিত কৰা এই নৰসংহাৰৰ নামেই হল’কাষ্ট!\nইউৰোপৰ মাজভাগত অৱস্থিত অষ্ট্ৰিয়া নামৰ দেশখনত ১৮৮৯ চনত হিটলাৰৰ জন্ম হৈছিল৷ সৰুৰে পৰাই হিটলাৰ ইহুদী-বিদ্বেষী আছিল৷ ১৯১৮ চনত প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধত হিটলাৰে সৈন্যবাহিনীত কাম কৰিছিল আৰু জাৰ্মানিৰ পৰাজয়ৰ কাৰণ ইহুদীসকল বুলি ভাবিছিল৷ “মেইন্ কাম্ফ্” (Mein Kampf) নামৰ হিটলাৰৰ আত্মজীৱনীখনৰ পৰা এই কথা গম পোৱা গৈছে যে হিটলাৰে ইহুদীসকলৰ বংশ নাশ কৰি এখন নিকা ইহুদীহীন ইউৰোপ গঢ়াৰ সপোন দেখিছিল ৷ ১৯৩৪ চনত জাৰ্মানিৰ শাসন কৰ্তা হৈ লোৱাৰ পিছতে হিটলাৰে এইকাম হাতে কামে ৰুপায়িত কৰিবলৈ লাগি গৈছিল৷ নেচ’নেল চচিয়েলিষ্ট্ জাৰ্মান ৱৰ্কাৰ্ছ পাৰ্টিৰ (চমুকৈ নাজী) প্ৰমূখ হিচাপে হিটলাৰে প্ৰথমটো কনচেনট্ৰেছন কেম্প প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল ১৯৩৩ চনৰ মাৰ্চ মাহত৷ প্ৰথমতে সেই কেম্পলৈ নিক্ষেপ কৰা হৈছিল ৰাজনৈতিক প্ৰতিদণ্ডী আৰু কমিউনিষ্ট্‌সকলক৷ তাৰ পিছতেই জাৰ্মানিত বাস কৰা ইহুদীসকললৈ চকু দিছিল৷ সেই সময়ত জাৰ্মানিত থকা ইহুদীলোকৰ সংখ্যা আছিল মুঠ জনসংখ্যাৰ মাত্ৰ ১ শতাংশ ৷ হিটলাৰে তেওঁলোকৰ সা-সম্পতি জোৰ কৰি কাঢ়ি ল’লে ৷ কোনো ইহুদীলোকে চৰকাৰী চাকৰিত আবেদন কৰিব নোৱাৰা হ’ল ৷ ইহুদী ডাক্তৰ, উকীলৰ ওচৰলৈ আন মানুহ যোৱাটো বন্ধ কৰি দিয়া হ’ল৷ ১৯৩৩ ৰ পৰা ১৯৩৯ চনলৈ হাজাৰ হাজাৰ ইহুদীলোক জাৰ্মানি এৰি প্ৰাণৰ ভয়ত দাঁতিকাষৰীয়া দেশলৈ পলাই যায়৷ ১৯৩৯ চনৰ চেপ্তেম্বৰ মাহত নাজী সৈন্যবাহিনীয়ে পোলেণ্ডৰ পশ্চিমৰ অংশ অধিকাৰ কৰি ল’লে আৰু তাত বাস কৰা ইহুদীলোকসকলক কনচেনট্ৰেচন কেম্পত বন্দী কৰি ৰাখিলে৷ “ইচ্ছামৃত্যু আঁচনি” (Euthanasia Programme) নামৰ এক আঁচনি আৰম্ভ কৰি নাজী বাহিনীয়ে ৭০ হাজাৰ বিকলাংগলোকক বলপূৰ্বক হত্যা কৰিলে৷ ১৯৪০ চনৰ পৰা ১৯৪১লৈ, এই সময়ছোৱাত নাজীয়ে অধিকাৰ কৰি ল’লে ডেনমাৰ্ক, নৰৱে, নেডাৰলেণ্ড, বেলজিয়াম, ফ্ৰাঞ্চ আদি ইউৰোপৰ দেশসমূহক আৰু তাৰপৰা ইহুদীসকলক চাফা কৰাৰ অভিযান তীব্ৰৰ পৰা তীব্ৰতৰ কৰি আনিলে৷ ১৯৪১ চনৰ জুনমাহত হিটলাৰ বাহিনীয়ে চকু দিলে ছোভিয়েট ইউনিয়নলৈ৷ মাত্ৰ কেইটামান মাহৰ ভিতৰতে ছোভিয়েট ইউনিয়নত বাস কৰা ৫ লাখ ইহুদীলোকক নিৰ্মমভাবে হত্যা কৰা হ’ল৷ এই সময়তে নেডাৰলেণ্ডৰ এন্ ফ্ৰাঙ্কে লিখা দিনলিপিখন সেই সময়ৰ এখন জীৱন্ত ইতিহাস ৷\nমানৱ সভ্যতাক ভূ-লুন্ঠিত কৰা এই হত্যালীলাৰ নামেই - হল’কাষ্ট্!\nঅৱশেষত ১৯৪৫ চনৰ এপ্ৰিল মাহত হিটলাৰে আত্মহত্যা কৰিবলৈ বাধ্য হয়৷ মূমূৰ্ষ অৱস্থাত কনচেনট্ৰেচন কেম্পৰ পৰা বহুলোকক উদ্ধাৰ কৰা হয়৷ শ্বাসৰুদ্ধকাৰী সেই সময়ক লৈ ইতিমধ্যে ১০০ খনৰো অধিক কথাছবি আৰু তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মান কৰা হৈছে৷ এই ছবিসমূহৰ ভিতৰত ছিণ্ডলাৰছ লিষ্ট (Schindler’s List), ছফিছ চইছ (Sophie’s Choice) লাইফ ইজ বিউটিফুল (Life is Beautiful) দি বয় ইন দি ষ্ট্ৰিপড্ পায়জামা (The Boy in the Striped Pyjama) এন্ ফ্ৰাঙ্ক্ (Anne Frank) আদি বিখ্যাত ছবি ৷ তাৰোপৰি ইন্টাৰনেট্‌ৰ সহায়ত সেই সময়ৰ কিছুমান শ্বাসৰুদ্ধকাৰী দৃশ্য আজিকালি চাব পৰা হৈছে৷\nএই নৰসংহাৰ ঘটনাৰ ৬০ বছৰৰ পিছত, ৰাষ্ট্ৰসংঘই ২০০৫ চনত লোৱা এটা সিদ্ধান্ত মৰ্মে ২০০৬ চনৰ পৰা ২৭ জানুৱাৰী দিনটো “আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় হল’কাষ্ট্ সোৱৰণি দিৱস” (International Holocaust Remembrance Day) হিচাপে পালন কৰিবলৈ মনস্থ কৰিছে৷ মানৱ ইতিহাসত এনে ঘটনাৰ যেন আকৌ পুনৰাবৃত্তি নহয়, ইয়াৰ বাবে সজাগতা সৃষ্টি কৰাই এই দিৱসৰ ঘাই উদ্দেশ্য৷ মানৱ সভ্যতাৰ ইতিহাসত যেন গণহত্যাৰ দৰে ঘটনা আকৌ নঘটে৷\nআহক, ১৭০ লক্ষ্য নিৰীহ নিৰপৰাধীলোকক সুপৰিকল্পিত ভাৱে হত্যা কৰাৰ লোমহৰ্ষক ঘটনাক সোঁৱৰণ কৰি আমিও এটুপি চকুপানীৰে তেওঁলোকলৈ শ্ৰদ্ধা নিবেদন কৰোঁ৷\nPosted by Utpal Badol Baruah at 6:24 AM No comments:\n২০০৯ চনৰ ২৬ জানুৱাৰী - সোমবাৰ, ভাৰতবৰ্ষৰ ৫৯ তম গনতন্ত্ৰ দিৱস৷ মোৰ এই কাহিনীৰ আৰম্ভনি সেইদিনাৰ পৰাই৷ আচলতে আমাৰ দেশে ইংৰাজৰ হাতৰ পৰা স্বাধীনতা পোৱাৰ দিনটো ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টহে, তথাপিও দেশখনৰ নেতাহ’তে ঠিক কৰিলে যে ঘৰৰ বাহিৰত অনুষ্ঠান পাতিবৰ বাবে সেই মাহতো একেবাৰেই সুবিধাজনক নহয়৷ আগষ্ট মাহৰ মাজভাগটো গ্ৰীষ্ম কাল, গেলেপা লগা গৰমৰ সময়৷ তাতোকৈ জানুৱাৰী মাহৰ শেষ ভাগটো বহুত ভাল৷ সেয়ে তেওঁলোকে ২৬ জানুৱাৰী তাৰিখটো ঠিক কৰিলে৷ সেইদিনটোতে স্বাধীন ভাৰতে সংবিধানখন গ্ৰহন কৰা হৈছিল৷ নেতাহ’তে দিনটো ৰাষ্ট্ৰীয় বন্ধৰ দিন ঘোষনা কৰিলে - নাম থ’লে ৰিপাব্লিক দে’, গণতন্ত্ৰ দিৱস৷\nজানুৱাৰী মাহৰ শেষৰ ফাললৈ ঠাণ্ডাটো কমে, বেলি উঠিলে কুৱঁলীয়ে ঢকা ৰাতিপুৱাটো এটা উজ্জ্বল পুৱালৈ ৰূপান্তৰিত হয়৷ ফুল ফুলাৰ সময় এইটো, চৰাইৰ কল-কাকলিৰে মুখৰিত হৈ থকাৰ সময় এইটো৷ গণতন্ত্ৰ দিৱস ভাৰতীয় কেলেণ্ডাৰত এটা উল্লেখযোগ্য দিন৷ এইটোৱেই দেশখনৰ একমাত্ৰ উৎসৱ যিটো হিন্দু, মুছলমান, খ্ৰীষ্টান, বৌদ্ধ, শিখ, জৈন, পাৰ্চী আদি সকলো ধৰ্মৰ লোকে সমানে উপভোগ কৰে৷ প্ৰতিখন ৰাজ্যৰ ৰাজধানীত ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকা উত্তোলন কৰা হয়৷ পুলিছ আৰু স্কুল কলেজৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে সমদল পেৰেড কৰে৷\nআচল কথা হ’ল এইদিনাই ভাৰতবৰ্ষৰ বিভিন্নতা আৰু সেনাবাহিনীৰ মাহাত্ম্যৰ যি প্ৰদৰ্শন হয় সেইয়া এক বিৰল অনুষ্ঠান৷ টেংক, অস্ত্ৰ সংযোজিত বাহন, ৰকেট উৎক্ষেপনৰ প্ৰতিৰূপ, বৰটোপৰ ধ্বনি আৰু হাতত খোলা তৰোৱাল লৈ উট আৰু ঘোৰাৰ পিঠিত উঠি অহা যুঁজাৰু সেনা আৰু তাৰ পিছে পিছে ৰাজ্যসমূহৰ কলা-কৃষ্টি, বিভিন্ন প্ৰাপ্তি-স্বীকৃতিৰ নমুনা আৰু থলুৱা নৃত্য প্ৰদৰ্শনৰ শোভাযাত্ৰা৷ পুৱতি নিশাৰ পৰাই ৰাজপথৰ দুয়োকাষে দৰ্শকৰ আগমন আৰম্ভ হয়৷ ৰাজপথ নামৰ এই বহল পথটোৰ আৰম্ভনি হৈছে ৰাইচিনা পাহাৰৰ ওপৰত থকা ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনৰ পৰা৷ ‘নৰ্থ ব্লক’ আৰু ‘চাউথ ব্লক’ বুলি কোৱা দুয়োটা সচিবালয়ৰ মাজেদি পথটো ক্রমশঃ নামি আহি শেষ হৈছেহি ‘ইণ্ডিয়া গেইট’ বুলি কোৱা যুদ্ধ-স্মাৰক চিহ্নৰ বৃহৎ পকী তোৰণখনত, য’ত প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধ, ১৯১৯ চনৰ তৃতীয় আফগান যুদ্ধ আৰু ১৯৭১ চনত পাকিস্থানৰ লগত হোৱা যুদ্ধত নিহত বীৰ সেনাসকলৰ নাম খোদিত হৈ আছে৷ দেশমাতৃৰ বাবে প্ৰাণ আহুতি দিয়া বীৰ সন্তানসকলৰ স্মৃতিত ইণ্ডিয়া গেইটৰ মধ্যভাগত প্ৰজ্বলিত হৈ আছে এভাগ অক্ষয় বন্তি – দিন ৰাতি অৰ্হনিশে৷\nআপুনি জানিবলৈ বিচাৰিব পাৰে, অহিংসাৰ পূজাৰী গান্ধীৰ দেশত এই মাৰণাস্ত্ৰ আৰু সামৰিক শক্তিৰ প্ৰদৰ্শনৰ কাৰন কি? আচল সত্যটো হৈছে আমি ভাৰতীয়সকল স্বভাৱতেই স্ব-বিৰোধী চৰিত্ৰৰ লোক৷ আমি এহাতে জগতলৈ শান্তিৰ বাণী প্ৰেৰণ কৰো আৰু আনহাতে নিজৰ ঘৰৰ চোতালত যুদ্ধৰ আখৰা কৰোঁ৷ নিকা অন্তৰ আৰু ব্ৰহ্মচৰ্য্যৰ কথা কোৱা আমাৰ মন বেছিভাগ সময়েই আধিকাৰ কৰি থাকে যৌন চিন্তাই৷ সত্য কথাটো হ’ল এই চৰিত্ৰইহে আচলতে আমাক আমোদজনক কৰি ৰাখিছে৷ যি কি নহওক, এই অস্ত্ৰ শক্তি প্ৰদৰ্শনৰ দুদিন পিছতেই বিজয় চকত স্থলসেনা, নৌ-সেনা আৰু বায়ু-সেনাৰ ‘বিটিং ৰিট্ৰিট’ নামৰ অনুষ্ঠানটো পতা হয়৷ সেইদিনা কিন্তু অস্ত্ৰ নহয় - বাঁহী, ক্লেৰিঅ’নেট, ট্ৰাম্পেট, দ্ৰাম, বেগপাইপাৰ বজাই জোৱানসকলে সমদল কৰে৷ গনতন্ত্ৰ দিৱস সমাৰোহৰ সমাপ্তি হয় এই অনুষ্ঠানতে সৃষ্টি কৰা সুৰ সমলয় - গান্ধীজীৰ প্ৰিয় ‘‘এবাইদ উইথ মি’’ সংগীতৰ মুৰ্চ্ছনাৰে৷ তাৰ এদিন পিছত, ৩০ জানুৱাৰী, অৰ্থাৎ যিদিনা আমি গান্ধীজীক হত্যা কৰিছিলো, সেইদিনা আমাৰ নেতাহ’ত ৰাজঘাটত সমবেত হয় আৰু বাপুৰ সমাধিস্থলত থকা ক’লা শিলছটাত, য’ত আমি তেওঁৰ শৰীৰটো এপাচি ক’লা ছাইলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছিলো, তাত ফুল ছটিয়ায়৷ আমি এনে ধৰনৰ মানুহেই, আৰু সেই কাৰনেই আমি আমোদজনক মানুহ!\n(খুশৱন্ত সিঙৰ “ছানছেট্ ক্লাব” নামৰ উপন্যাসখনৰ আৰম্ভণি এনেকৈয়ে হৈছে..)\nPosted by Utpal Badol Baruah at 4:09 AM No comments:\nসময়ৰ হিচাপেৰে বৰ বেছি দিনৰ আগৰ কথা নহয়, কিন্তু পৰিৱৰ্তনৰ দিশৰ পৰা সেয়া এতিয়া মধ্যযুগৰ ঘটনা যেন লগা হৈছে৷ মই আমাৰ পঢ়াশালীৰ দিনবোৰ আৰু তেতিয়াৰ দিনৰ শিক্ষণ পদ্ধতিৰ কথা কৈছো৷\nআমাৰ স্কুলত একেটা শ্ৰেনীৰে কেইবাটাও শাখা আছিল আৰু প্ৰতিটো শাখাতে এজন ছাত্ৰক কিছুদিনৰ বাবে “বৰ্গ মন্ত্ৰী” বুলি এটা বিশেষ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল৷ সেইটোক ইংৰাজীত কেতিয়াবা ‘কেপ্তেইন’, কেতিয়াবা ‘মনিটৰ’ বা কেতিয়াবা ‘প্ৰিফেক্ট্’ বুলি কোৱা হয়৷ শব্দ আৰু অৰ্থৰ লগত লেনদেন নথকা ছাত্ৰহ’তে কেতিয়াবা ইয়াক ‘গৰ্বমন্ত্ৰী’ বুলিও কৈছিল৷ অৰ্থৰ দিশৰ পৰা ভুল হলেও দায়িত্বটোৰ লগত একধৰণৰ গৰ্ব মিহলি হৈ থকাতো মিছা কথা নহয়৷ পিৰিয়দৰ ঘন্টা বজাৰ পাছত শিক্ষক যেতিয়া শ্ৰেনীকোঠাৰ পৰা ওলায় যায়, পিছৰজন শিক্ষক নহালৈকে সেই সময়খিনিত ছাত্ৰহ’তে বৰ কোলাহলৰ সৃষ্টি কৰে৷ বৰ্গমন্ত্ৰীৰ দায়িত্ব আছিল সেই সময়খিনিত হুলস্থুল কৰা তেনে ছাত্ৰৰ নামবোৰ কাগজৰ টুকুৰা এটাত লিখি থ’ব লাগে৷ পিছৰ ক্লাছৰ শিক্ষক আহি তাৰ বিচাৰ কৰেহি৷ কোনোবাজন শিক্ষক সোমায়েই কেতিয়াবা পোনে পোনে কয় – দে ৷ মানে, হুলস্থূল কৰা অঘাইতং কেইটাৰ নামকেইটা দে ৷ এনে দোষৰ শাস্তিৰ পৰিমান কিমান হ’ব লাগে সেইয়া স্কুলৰ কোনো সংবিধানে নিৰ্ধাৰণ কৰি দিয়া নাছিল আৰু শাস্তিৰ পৰিমান নিৰ্ভৰ কৰিছিল মূলতঃ শিক্ষকজনৰ মন-মেজাজৰ ওপৰতেই৷ বেঞ্চৰ ওপৰত অলপ সময় থিয় কৰি ৰখাটো আছিল আটাইতকৈ সহজলভ্য শাস্তি! কাঢ়া বুলি নাম থকা কোনো কোনো শিক্ষকে কেতিয়াবা এই দোষৰ বাবে বেট দিছিল নতুবা বাহিৰত আঠু কঢ়াই থৈছিল৷ সেয়ে বৰ্গমন্ত্ৰীজনক সেই টুকুৰাটোত নাম নিলিখিবলৈ অঘাইতং ল’ৰাহ’তে ভাৰভেটিও দিছিল – জলফাই, শিলিখা, আমলখি, কলমৰ নিব, পেঞ্চিল, স্কেল ইত্যাদি আছিল ঘোচৰ নমুনা৷ বৰ্গমন্ত্ৰীয়ে ক্ষমতাৰ অপব্যৱহাৰ কৰি কেতিয়াবা শান্ত-শিষ্ট ছাত্ৰকো “তোৰ নাম লিখিছো, ৰ” বুলি ভীতি প্ৰদৰ্শন কৰিছিল আৰু অন্যায়ভাবে কিছু অতিৰিক্ত সন্মান দাবী কৰিছিল৷ এনেবোৰ কাৰণতে এই দায়িত্বৰ ম্যাদ এমাহমানহে আছিল৷ বিভিন্ন কাৰণত আধাতে মন্ত্ৰীত্বৰ পৰা অপসাৰণ কৰাৰো অনেক উদাহৰণ আছিল৷\nবৰ্গমন্ত্ৰীৰ আন এটা দায়িত্ব আছিল বৰ্ডখন চাফা কৰি ৰখা আৰু একোণত গোট গোট আখৰেৰে দিনাংক লিখি ৰখাটো৷ সেই বৰ্ডখনৰ পাছফালেই এডাল চেকনি ৰখাৰ দায়িত্বও বৰ্গমন্ত্ৰীজনৰে আছিল৷ আজিকালি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক স্কুলত প্ৰহাৰ কৰাটো (স্কুলত বেট দিয়া কাৰ্যটোক প্ৰকৃততে প্ৰহাৰ কৰা বুলিলে নুশুৱায়) অপৰাধ বুলি গণ্য কৰা হয়৷ বিদেশতটো আৰু এখোপ চৰা৷ তাত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক বেট দিয়াটোতো দূৰৰে কথা, টানকৈ কথা ক’লেই শিক্ষক বা পিতৃমাতৃক পুলিছে আটক কৰি লৈ যোৱাৰ দৰে ঘটনাও ঘটে৷ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত মদন ছাৰে মোক টেবুলৰ তলত মূৰটো সুমুৱাই লৈ পেন্টটো ককালৰ পৰা খহাই লৈ আন সকলো ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সমূখতে উন্মুক্ত তপিনাত চেকনিৰে বেট দিছিল৷ ক্লাছ চেভেনত্ ৰম্বাছ আৰু ট্ৰেপিজিয়ামৰ পাৰ্থক্য ক’ব নোৱাৰা বাবে তালুকদাৰ ছাৰে মোৰ হাতৰ তলুৱাত পাঁচ বেট দিছিল৷ মদন ছাৰৰ শাস্তিয়ে নোক নিয়মানুবৰ্তী হ’বলৈ বাধ্য কৰিছিল যাৰ সুফল মই সমগ্ৰ জীৱনটোত পাই আহিছো ৷ তালুকদাৰ ছাৰৰ শাস্তিয়ে মোক ৰম্বাছ-ট্ৰেপিজিয়ামৰ ধৰ্মৰ লগতে জ্যামিতি এনেকুৱাকৈ শিকালে যে আজিও গণিত মোৰ প্ৰিয় বিষয়৷ মোক উপহাৰ দিয়া সেই শাস্তিৰ বাবে মই দুয়োজন শিক্ষাগুৰুৰ ওচৰতে চিৰজীৱন ঋণী হৈ আছোঁ৷\nআজিকালিৰ বিদ্যালয়ে গৃহকাৰ্য (হোম ওৰ্ৱক) দিয়ে মাক-দেউতাকৰ বাবে৷ মাক-দেউতাকে ঘৰত বহি আঠা-কেঁচী, কাগজ-কলম লৈ পুতেক-জীয়েকৰ হোমৱৰ্ক কৰে আৰু সেই সময়ত পুতেক জীয়েকে মোবাইল বা কম্পিউটাৰত ভিডিঅ’ গেইম খেলি থাকে নতুবা টেলিভিছনত চিৰিয়েল চায় ! সময়ৰ সলনি হৈছে!\nসৰ্বেশ্বৰছাৰে কিন্তু কেতিয়াও চেকণি ব্যৱহাৰ কৰা নাছিল৷\nষষ্ঠমান শ্ৰেনীৰ কোঠাতোত এদিন হঠাতে সৰ্বেশ্বৰ ছাৰ আহি সোমালহি৷ ইংৰাজীৰ ক্লাছ আছিল৷ সেই সময়ত ষষ্ঠ শ্ৰেনীত দিনবোৰ বুজাবলৈ আৰু তাৰ লগত ক্ৰিয়াৰ কাল শিকাবলৈ এটা পাঠ আছিল – Yesterday, Today, Tomorrow–ৰ পাঠ৷ ছাৰে বৰ আগ্ৰহেৰে আমাক বুজাবলৈ লাগিল৷ মাজে মাজে ছাৰে লক্ষ্য কৰি আছে দ্বিতীয় বেঞ্চত বহা নেত্ৰ বাহাদুৰৰ চকু ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাই পথত! পাঠটো পঢ়াই শেষ হোৱাৰ পিছত ছাৰে পাঠটোৰ শাৰীবিলাক ছাত্ৰহ’তক পঢ়িবলৈ লগালে৷ থিয় দি এটা শাৰী পঢ়িব লাগে আৰু তাৰ অৰ্থটো অসমীয়াত ক’ব লাগে৷ ইয়েষ্টাৰদে’ ৱাজ ফ্ৰাইদে’, কালি শুক্ৰবাৰ আছিল, টুদে’ ইজ্ ছেটাৰদে’, আজি শনিবাৰ, টুমৰো উইল বি ছানদে’,কালিলৈ ৰবিবাৰ, স্কুল উইল ৰিমেইন ক্লজড্ - স্কুল বন্ধ থাকিব, ইত্যাদি৷ নেত্ৰ বাহাদুৰৰ ভাগত পৰা বাক্যটো আছিল – টুমৰো উইল বি হলিদে’৷ বাক্যটো মাতি সি অলপ সময় মনে মনে থাকিল৷ তাৰ পিছত হঠাতে অসমীয়ালৈ ভাঙনি কৰিলে – টুমৰো কালিলৈ স্কুললৈ নাহে! গোটেই ক্লাছটোৱে গিৰ্জনি মাৰি হাঁহি উঠিল৷ ছাৰে নিৰ্দেশ দিলে – উঠ্, বেঞ্চৰ ওপৰত উঠ্‌৷ এটাৰ পিছত এটাকৈ পঢ়া আগবাঢ়ি গৈ আছে, নেত্ৰবাহাদুৰ বেঞ্চৰ ওপৰত৷ এফালে শেষ হৈ শ্ৰেনীটোৰ সিফালে বহা ছাত্ৰহ’তে পঢ়িবলৈ লৈছে৷ ছাৰে চকিত বহি শুনি আছে৷ নেত্ৰৰ চকু তেতিয়াও মাজে মাজে ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথলৈ৷\nএসময়ত সি মাত লগালে – ছাৰ, ঠেং বিষাইছে!\nছাৰে ক্ষন্তেক তালৈ তধা লাগি চাই ৰ’ল ৷ তাৰ পিছতে নিক্ষেপ কৰিলে – ঠেং থকা প্ৰানীৰ ঠেং বিষাবই, ঠেং নহৈ ভৰি বিষাবনে? বহ, বহ!\n(“জীৱন বাটৰ ৰসঃ”-ত থকা কাহিনীবোৰ ইতিহাস নহয় আৰু চৰিত্ৰসমূহৰ বেছিভাগেই কাল্পনিক৷ কবিৰ ভাষাত – অৰ্ধেক মানৱী এইয়া, অৰ্ধেক কল্পনা ৷ এই কাহিনীটো মনত ৰাখিছিল আমাৰ দুই নম্বৰটোৱে, মোৰ ভাই মৃদুলে৷ “জীৱন বাটৰ ৰস”-ৰ যিকোনো এটা খণ্ড পঢ়িবৰ মন গলে এই লিংকটোত পাব – http://utpalbaruah.blogspot.com)\nPosted by Utpal Badol Baruah at 10:50 AM No comments:\nআমেৰিকাৰ বিখ্যাত টাইম্ মেগাজিনে (TIME) ২০০৭ চনত প্ৰকাশ কৰা “পৃথিৱীক নতুন দিশৰ সন্ধান দিয়া” (Who shape the world) এশজন লোকৰ তালিকাখনৰ “Builders & Titan” শাখাত থকা ১৯ জন লোকৰ মাজত থকা এটা নাম ৰন্‌দা বাৰ্ণ (Rhonda Byrne)৷ টাইম্ মেগাজিন্‌ৰ এই তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত হ’বলৈ পোৱাটো বিৰল সন্মানৰ কথা; ই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্বীকৃতি৷ তালিকাখনৰ শিৰোনামাৰ পৰাই বুজিব পাৰি যে তাত নাম থকা লোক কেইজনক অন্ততঃ এই আলোচনীখনে সেই বছৰটোত পৃথিৱীক এটা নতুন গতি দিবলৈ সমৰ্থ হোৱা মানুহ বুলি বিশ্বাস কৰে – who shaped the world৷\n১৯৫১ চনৰ ১২ মাৰ্চত জন্ম গ্ৰহন কৰা ৰন্‌দাৰ জন্মভূমি অষ্ট্ৰেলিয়া৷ পেশাত তেওঁ দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিকৰ প্ৰযোজক৷ Sensing Murder, World’s Greatest Commercial নামৰ ধাৰাবাহিক দুখন নিৰ্মাণ কৰাৰ উপৰিও তেখেতে Marry Me নামৰ ধাৰাবাহিকখনতো কাম কৰিছিল৷ ২০০৬ চনত ৰন্‌দাই The Secret নামৰ এখন ভিডিঅ’ ছবি নিৰ্মান কৰি উলিয়ালে, একে নামৰ এখন কিতাপো প্ৰকাশ কৰিলে৷ সেই বছৰতে আমেৰিকাৰ জনপ্ৰিয় দূৰদৰ্শন অনুষ্ঠান The Oprah Winfrey Show-ত ৰন্‌দাৰ এটা সাক্ষাৎকাৰ সম্প্ৰচাৰ হয়৷ শীৰ্ষক আছিল – Discovering the Secret ৷ ইয়াৰ পাছত, নিশাটোতে যেন ৰন্‌দা বিখ্যাত হৈ পৰিল৷ কিতাপখন আৰু ভিডিঅ’ ছবিখনত ৰন্‌দাই এটা নতুন দৰ্শনৰ কথা কৈছিল, নাম দিছিল – আকৰ্ষণ সুত্ৰ (Law of Attraction)৷ প্ৰায় ৪০ টা ভাষালৈ অনুবাদ হোৱা The Secret নামৰ কিতাপখনৰ এবছৰৰ ভিতৰতে ১৯ নিযুত কপি বিক্ৰি হয়৷ একেদৰে ভিডিঅ’ ছবিখনৰো ২ নিযুত DVD বিক্ৰি হয় মাত্ৰ এটা বছৰৰ ভিতৰতে৷ এই দুয়োটা উৎসৰ পৰা ৰন্‌দাই আয় কৰা ধনৰ পৰিমাণ প্ৰায় ৩০০ নিযুত ডলাৰ!\n২০০৭ চনৰ পৰা ২০১০ চনলৈ সমস্ত পৃথিৱীতে ৰন্‌দাৰ এই আকৰ্ষণ সুত্ৰলৈ যথেষ্ট চিন্তা-চৰ্চা হয় আৰু এতিয়াও চলি আছে৷ বহুজাতিক প্ৰতিষ্ঠান সমূহত The Secret-ৰ মুকলি প্ৰদৰ্শনৰ ব্যৱস্থা কৰা হয় আৰু এই নতুন দৰ্শনেৰে বিষয়া কৰ্মচাৰীসকলক উদ্বুদ্ধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হয়৷ পৃথিৱীৰ অনেক প্ৰান্ততে হাজাৰ হাজাৰলোক এই নতুন দৰ্শনেৰে দীক্ষিত হৈ পৰিল৷ অনেকৰ মতে তেওঁলোকৰ জীৱনটো সলনি হৈ গ’ল! কি আছিল এই ৰন্‌দাৰ আকৰ্ষণ সুত্ৰ?\n২০০৪ চনৰ শেষ ভাগ৷ ৰন্‌দাৰ জীৱনৰ এজন উল্লেখযোগ্য ব্যক্তি ৰন্‌দাৰ দেউতাকৰ মৃত্যু হ’ল৷ তাৰ পিছতেই ৰন্‌দাই কাম কৰি থকা Sensing Murder নামৰ চিৰিয়েলখনৰ কাম আগুৱাই নিব নোৱাৰা হৈ আহিল৷ আন কামবোৰো বিফল হ’বলৈ ধৰিলে৷ ৰন্‌দাৰ বেয়া দিন আৰম্ভ হ’ল৷ বেয়া দিনত যি হয় ৰন্‌দাৰ ক্ষেত্ৰতো তাকেই হ’ল৷ বন্ধুসকলে তেওঁৰ সংগ ত্যাগ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ আৰ্থিক সমস্যা দিনক দিনে বাঢ়িবলৈ ল’লে৷ ভৱিষ্যতৰ পৰিকল্পনাবোৰ এটা এটাকৈ মাটিৰ লগত মিহলি হ’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ ৰন্‌দা জীয়াই থকাৰ অৰ্থ বিচাৰি হাঁহাকাৰ কৰি উঠিল৷ ঠিক এনে সময়তে এদিন ঘৰৰ নিৰ্জন বেলকনিত চকুলো টুকি উদাস হৈ বহি থকা ৰন্‌দাৰ পিঠিত হাত থ’লেহি জীয়ৰী হেইলীয়ে৷ জীয়েকৰ আগত মাক কান্দোনত ভাগি পৰিল৷ হতাশ, বিভ্ৰান্ত ৰন্‌দাই জীয়েকৰ আগত মনৰ ভাৱ অকপটে বেকত কৰিলে৷ হেইলীয়ে মন দি মাকৰ কথা শুনি ল’লে আৰু পাছত এখন পুৰণি উৱলি যোৱা পুথি আনি ৰন্‌দাৰ হাতত তুলি দিলেহি৷ ১৯১০ চনত প্ৰকাশ হোৱা এই কিতাপখনৰ নাম আছিল – The Science of Getting Rich লেখক Wallace Wattles৷\nকিতাপখনে ৰন্‌দাৰ জীৱনলৈ আমূল পৰিৱৰ্তন আনি দিলে৷ কিতাপখন আছিল এক অসাধাৰণ দৰ্শনৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত যাৰ মূল বিচাৰি খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩০০০ চনলৈকে ভটিয়াই যাব পাৰি৷ প্লেটো, গেলিলিঅ’, বিথোভেন, এডিছন, আইনষ্টাইনৰ দৰে বিশ্ববিশ্ৰুত মনীষীয়ে অতীততে এই দৰ্শন জানিছিল বুলি ৰন্‌দাই দাবী কৰিলে ৷ এই দৰ্শনৰেই নতুন নাম দিলে ৰন্‌দাই – Law of Attraction বা আকৰ্ষণ সুত্ৰ৷ সাম্প্ৰতিক সময়ৰ আমেৰিকাৰ ৫০ জন প্ৰতিষ্ঠিত পণ্ডিত আৰু দাৰ্শনিকৰ সাক্ষাৎকাৰ গ্ৰহন কৰি ৰন্‌দাই আটাইৰে মাজত এক যোগসূত্ৰ আৱিষ্কাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে৷ দাৰ্শনিক বব প্ৰক্টৰ (Bob Proctor), সমাজ-তাত্বিক লেখক ড˚ জৌ ভিটালে’ (Dr. Joe Vitale), ব্যৱসায়ী কৌটিপতি জন্ আছাৰাফ (John Assaraf), দাৰ্শনিক জীৱন-প্ৰশিক্ষক ড˚ জন্ দিমাৰটিনি (Dr. John Demartini), মানসিক বিজ্ঞানী ড˚ ডেনিছ ৱেট্‌লি (Dr. Denis Waitley), আধ্যাত্মিক গুৰু মাইকেল বাৰ্ণাড্ বেক্‌উইথ্ (Michael Bernard Beckwith) আৰু প্ৰসিদ্ধ লেখক জেক্ কেনফিল্ডৰ (Jack Canfield) ভাষ্য আৰু সাক্ষাৎকাৰ ৰন্‌দাৰ কিতাপখন আৰু তথ্যচিত্ৰখনত অন্তৰ্ভুক্ত হ’ল৷ তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মানৰ কামত সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিল ছেনেল নাইন নামৰ প্ৰতিষ্ঠানটো৷ দূৰদৰ্শন অনুষ্ঠান The Oprah Winfrey Show-ৰ পিছতে এই নতুন সুত্ৰৰ ঢৌৱে পৃথিৱী জোকাৰি গ’ল৷ ৰন্‌দা নিশাটোতে পৃথিৱী বিখ্যাত হৈ পৰিল৷\nআকৰ্ষণ সূত্ৰৰ মূল দৰ্শন হ’ল – মানুহৰ মগজুৰ শক্তি অসীম৷ ‘মন সম বলৱন্ত’ পৃথিৱীত একোৱেই নাই৷ এই শক্তিক চিনি পাব পাৰিলে, তাক কামত লগাব পাৰিলে, জীৱনত একো অসাধ্য নাথাকে৷ এই মানসিক শক্তিৰ ব্যৱহাৰে জীৱনত অসম্ভৱ বুলি ভবা কথাকো সম্ভৱ কৰি তুলিব পাৰে৷ মানুহৰ চৌপাশে ঘটি থকা ঘটনাপ্ৰৱাহ মানুহৰ চিন্তাৰেই প্ৰতিফলন৷ Thoughts become things ৷ চকুৰে দেখা নোপোৱা বিদ্যুৎ তৰংগৰ দৰে মানুহৰ চিন্তাৰো তৰংগ থাকে৷ ভাল চিন্তাৰ ভাল তৰংগ আৰু বেয়া চিন্তাৰ বেয়া তৰংগ৷ ধনাত্মক বা ইতিবাচক চিন্তাৰে মানুহে বিশ্ব-ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলো শক্তিকে একত্ৰিত কৰি নিজৰ ইপ্সিত ফল লাভ কৰিব পাৰে৷ ইয়াৰ উদাহৰণ পৃথিৱীত অনেক আছে৷ নিজৰ লক্ষ্যৰ প্ৰতি একাগ্ৰচিত্তে কাম কৰি গ’লে সেই লক্ষ্যত এদিন উপনীত হোৱাতো ধুৰুপ! এই সত্যই আকৰ্ষণ সুত্ৰ – Law of Attraction ৷ ছবি বা কিতাপখনত এই সত্যটোৱেই প্ৰক্ষেপ কৰা হৈছে নাটকীয় দৃষ্টিভঙ্গীৰে৷\nএই সুত্ৰৰ আৱিষ্কাৰে ৰন্‌দাৰ নিজৰ জীৱন সলনি কৰি দিলে৷ পিছলৈ ইয়াৰ সপক্ষে আৰু বিপক্ষে অনেক সমালোচনা চলিছে৷ কোনোবাই মানিছে কোনোবাই নাই মনা৷ সকলো সমালোচনা আৰু বিতৰ্ক একাষৰীয়া কৰি থৈ এই কথা দৃঢ়তাৰে ক’ব পাৰি যে এই ছবিখন বা পুথিখনে জীৱনলৈ যুগমীয়া প্ৰেৰণা কঢ়িয়াই আনিব পাৰে৷\nPosted by Utpal Badol Baruah at 8:23 AM No comments:\nসৰ্বেশ্বৰ ছাৰে যেতিয়া স্কুলখনৰ অধ্যক্ষৰ আসন শুৱনি কৰি আছিল, তেতিয়াই স্কুলখনত যোগদান কৰিবলৈ আহিছিল ৰেশমা৷ ৰেশমাক স্কুলখনৰে নহয় অঞ্চলটোৰ সকলোৱেই চিনি পাইছিল আৰু মৰম কৰিছিল৷ তাই পঢ়ি থাকোঁতেই খেলাধূলাত যথেষ্ট পাৰদৰ্শিতা দেখুৱাব পাৰিছিল আৰু এসময়ত ৰাজ্যখনক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি অসমৰ বাহিৰৰ কেইবাঠাইতো খেলিবলৈ গৈছিল৷ তাইৰ ফটো বাতৰিকাকততো ওলাইছিল৷\nপঢ়াশুনা শেষ কৰি ঘৰলৈ অহাৰ কিছুদিন পাছতেই এদিন তাইক স্থানীয় সংঘ এটাই নাটক এখনত অভিনয় কৰিবলৈ মাতি পঠিয়ালে৷ সংস্কৃতিৰ গোবৰ-পানীয়ে সাৰুৱা কৰি ৰখা অঞ্চলটোত এনে ঘটনা প্ৰায়েই ঘটে৷ লাজ আৰু শংকা মিহলি মাতেৰে তাই দলটোক সুধিছিল – পাৰিম জানো?\n- আমি দেখুৱাই দিম নহয় ৷ বিশিষ্ট পৰিচালক বুলি অঞ্চলটোত পৰিচয় থকা দাদাজনে তপৰাই মাতিলে৷\nৰেশমাক আচলতে একো দেখুৱাই দিব লগা নহ'লেই৷ চৰিত্ৰ একোটাৰ ভিতৰলৈ সোমাই গৈ তাক তলিলৈকে উপলব্ধি কৰি ৰূপায়িত কৰিব পৰাৰ দক্ষতা তাইৰ তেজৰ লগত মিহলি হৈ আহিছিল৷ বিমুগ্ধ হৈ দৰ্শকে একেস্বৰে স্বগঃত্যোক্তি কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল– বৰ ভাল কৰিছে দেই!\nতাৰ কিছুদিনৰ পিছতেই ভিডিঅ’ ছবি এখনত অভিনয় কৰাৰ সুবিধা পালে ৰেশমাই৷ তাৰ পিছত দূৰদৰ্শনৰ ধাৰাবাহিকত৷ অলপদিনৰ ভিতৰতে ৰেশমাৰ মুখখন দৰ্শকৰ পৰিচিত হৈ পৰিল৷ কথাই কথাই চাদৰৰ আঁচলেৰে চকুপানী মচি সোঁত-সোঁতাই উচুপি থকা তিৰোতাৰ ভাওত ৰেশমাই কৰা অভিনয়ৰ তুলনা নোহোৱা হ’ল৷ গ্লিচাৰিন নলগোৱাকৈয়ে সৰসৰকৈ চকুৰ পৰা ওলাই অহা চকুপানী মচি ফেঁকুৰি ফেঁকুৰি ৰেশমাই যেতিয়া কেমেৰাৰ আগত অভিনয় কৰে, কেমেৰামেনো ভোল যায়, চকুৱে ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে লেঞ্চ্‌ৰ বাহিৰলৈ আহি তাইৰ অভিনয় উপভোগ কৰিবলৈ লাগে৷ প্লাষ্টিকৰ চকীত বহি ডিৰেকচন দি থকা ডিৰেক্টৰে কাট্-কাট্ কোৱাৰ সলনি মিচিককৈ হাঁহি এটা মাৰে আৰু পিছত কেমেৰামেনক ডবিয়াই – মই ক্ল’জ আপ কৰিবলৈ কৈছিলো নহয়, আধাতে এৰিলি কিয়?\nসেইজনী ৰেশমা আহিল শিক্ষকৰ চাকৰিত যোগদান কৰিবলৈ আমাৰ স্কুলখনলৈ৷ কাৰ্যালয়ত নথি-পত্ৰসমূহ জমা দি তাই অধ্যক্ষৰ কোঠাত সোমাল৷ আমাৰ চেন্টাৰটোত মুঠতে তিনিখন হাইস্কুল আছিল – ল’ৰাৰ হাইস্কুলখন, ছোৱালীৰ কন্যা বিদ্যালয়খন আৰু একাডেমী স্কুলখন৷ উল্লেখযোগ্য কথা যে স্কুলকেইখনৰ শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীসকলক আটাইকেইখন স্কুলৰ বিদ্যাৰ্থীকূলে সমানে সন্মান কৰিছিল৷ ৰেশমা ছাৰৰ কোঠাত সোমাই টেবুলৰ সিফালে পোন হৈ থিয় হ’ল আৰু ছাৰক নমস্কাৰ জনাই আৰম্ভ কৰিলে – ছাৰ, চাকৰিটো পাই যিমান ভাল লাগিছিল, আপুনি থকা বাবে আৰু বেছি ভাল পাইছো৷\nতামোল চোবাই চোবাই ভৰিৰ পৰা মূৰলৈকে ছাৰে তাইলৈ এবাৰ চালে, তাৰ পিছত সুধিলে – সঁচাকৈ কৈছ, নে অভিনয় কৰিছ?\n- নাই, নাই ছাৰ ৷ ৰেশমাই উথপথপ লগালে৷ ছাৰে ওপৰলৈ চাই পাগ উঠা তামোলৰ মাজেদি এসময়ত উচ্চাৰণ কৰিলে – হব, যাহ, কমন্‌ৰুমতে বহগৈ!\nৰেশমাই মাষ্টৰৰ চাকৰিত যোগদান কৰিলে যদিও অভিনয় নেৰিলে৷ আচলতে অভিনয়ে ৰেশমাক নেৰিলে নে ৰেশমাই অভিনয়ক নেৰিলে সেইটো কোৱাটো টান৷ আমাৰ ৰাজ্যত অকল কলা-সংস্কৃতিৰ সাধনাৰেই পেট নভৰে৷ ১৯৯১ চনতে ৰাষ্ট্ৰীয় অভিনেত্ৰীৰ সন্মান পাইও মলয়া বাইদেউৱে কলেজৰ চাকৰি বাদ দিব পৰা নাই, ৰেশমাই কেনেকৈ পাৰিব? সেয়ে ভাল নাপালেও ৰেশমাই ঘনে ঘনে সৰ্বেশ্বৰ ছাৰৰ টেবুলখনৰ সিফালে গৈ থিয় হ’ব লগা হয় – ছাৰ, এইবাৰ মাত্ৰ তিনদিনৰ ছুটি লাগে, ডিৰেক্টৰ গুৱাহাটীৰ, অভিনয়ৰ বাবে ডিব্ৰুগড় আৰু বোকাখাতৰ পৰা মানুহ আহিছে….\nছাৰে সোধে - সঁচাকৈ কৈছ, নে অভিনয় কৰিছ? ছাৰে সদায় সোধা এই প্ৰশ্নটোত ৰেশমাৰ বেয়া নেলাগে, তাত একধৰণৰ আন্তৰিকতা নিহিত আছে বুলি তাই নিশ্চিত৷ ছাৰৰ একমাত্ৰ পুত্ৰইও ডাক্টৰি পাছ কৰি ৰাজধানী চহৰত থাকি লৈ অভিনয়ত নামিছে! সদায় শেষত কয় – যাহ্!\nপঢ়োৱাও নাই, ওচৰৰ পৰা পোৱাও নাই, তথাপিও ছাৰৰ সমূখত থিয় হ’লেই ৰেশমা কিয় ইম্মান নাৰ্ভাছ হয় তাই নিজেই নাজানে৷ বাঘা বাঘা কলাকাৰ, পৰিচালকৰ সমুখত ফেট তুলি ঠিয় দি থাকিব পৰা ছোৱালীজনী সৰ্বেশ্বৰ ছাৰৰ আগত কিয় পামযোৱা সাপ বেলুনৰ দৰে লেতুসেতু হৈ পৰে সেয়া তাই নিজেই নুবুজে - ভয়, ভক্তি, সন্মান নে কি?\nপূজাৰ সময়৷ চেন্টাৰটোত মানুহৰ সমাগম বাঢ়িছে৷ শৰতৰ আগমনে চেন্টাৰটোৰ দোকানকেইখনতো ৰঙ লগাইছে৷ ৰেশমাই চাইকেলখন লৈ সন্ধিয়া সময়ত পুৰণা চেন্টাৰৰ পৰা ঘৰলৈ উভতি আহিছে৷ মনৰ মাজত অলস চিন্তাৰ বিলাস লৈ আপোন মনে চাইকেলৰ পেডেল মাৰি মাৰি-মাৰি মাৰি আহি থকা ৰেশমাৰ মডাৰ্ণ ড্ৰাগ হাউচৰ সমুখতে বাৰাণ্ডাত থিয় দি থকা ছাৰৰ লগত ভেটাভেটি হ’ল – আচম্বিতে! তাইক দেখিয়েই ছাৰেও হঠাতে তামোল চোবোৱা বন্ধ কৰিলে আৰু প্ৰশ্নবোধক চাৱনিৰে তাইলৈ চাই সুধিলে – ক’ৰ পৰা?\nকি জানো হ’ল ৰেশমাৰ, হঠাতে তাইৰ মুখেদি ওলাই গ’ল – “সৰ্বেশ্বৰৰ ঘৰৰ পৰা আহিলো”!\nনিমিষতে ছাৰৰ চকুদুটা ঘোপা হৈ গ’ল৷ সম্বিৎ ঘুৰাই পোৱাৰ লগে লগে ৰেশমাৰ মুখখনে প্ৰথমবাৰৰ বাবে মেক-আপ নোলোৱকৈয়ে কমলা টেঙাৰ বৰণ ল’লে৷ কি কৰিলো- কি কৰিলো বুলি বাকৰূদ্ধ হৈ পৰা ৰেশমালৈ চাই মিচিককৈ হাঁহি এটা মাৰি ছাৰে ক’লে – যাহ্, যাহ্, বুজিছো!\n(“জীৱন বাটৰ ৰসঃ”-ত থকা কাহিনীবোৰ ইতিহাস নহয় আৰু চৰিত্ৰসমূহৰ বেছিভাগেই কাল্পনিক৷ কবিৰ ভাষাত – অৰ্ধেক মানৱী তুমি, অৰ্ধেক কল্পনা ৷ এই কাহিনীটো উদ্ধাৰ কৰাত সহায় কৰিলে ভন্টি (মানসী দেৱী), মাজনী (ৰূপালীম বৰা) আৰু মোৰ সহপাঠী ৰশ্মিয়ে (ৰশ্মি বৰুৱা)৷ তিনিওলৈ কৃতজ্ঞতা জনাইছো ৷ “জীৱন বাটৰ ৰস”-ৰ যিকোনো এটা খণ্ড পঢ়িবৰ মন গলে এই লিংকটোত পাব – http://utpalbaruah.blogspot.com)\nPosted by Utpal Badol Baruah at 8:42 AM No comments:\nPosted by Utpal Badol Baruah at 8:48 AM No comments:\nনামত ফাৰ্মাছি তিনিখনেই আছে, কিন্তু হলে কি হ’ব, এখন চেন্টাৰৰ পৰা দূৰত - চৰকাৰী হস্পিটেলখনৰ সমূখত৷ সেয়ে সচৰাচৰ বেছিভাগ মানুহেই চেন্টাৰটোৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় ঔষধৰ দোকানখনলৈকে আহে – নাম, মডাৰ্ণ ড্ৰাগ হাউচ ৷ “বৰা ক্লিনিক” নামৰ একমাত্ৰ প্ৰাইভেট্ ক্লিনিকখনৰ লগতে আছে মডাৰ্ণ ড্ৰাগ্ হাউচ্‌৷ ফাৰ্মাছিখন আছিল সৰ্বেশ্বৰ ছাৰৰ এজন নিকট আত্মীয়ৰ৷ দৈনিক কাকত কেইখন সংগ্ৰহ কৰি প্ৰত্যেকদিনাই আবেলি ছাৰ গৈ ফাৰ্মাচিখনত অলপ সময় বহেগৈ৷ গোটেইদিনটো ফাৰ্মাচিখনত বহি থাকি সমুখত পৰি থকা ৰঙীন আলোচনীখনৰ পাতবোৰ লুটিয়াই বগৰাই ফাৰ্মাচিষ্ট্ ল’ৰাজনৰ তেতিয়ালৈ আমনি লাগে৷ ৱাটছ্‌আপ্, ফে’চবুক নথকাটোৱেই আছিল আমনি লগাৰ প্ৰধান কাৰণ! সেয়ে ছাৰ আহিলেই তেওঁ সাউতকৈ নাইকিয়া হয়৷ ছাৰে মুখত তামোল এখন সুমুৱাই লৈ তাতেই বাতৰি কাকত কেইখন মেলি লয়৷ সেইখিনি সময়ত গ্ৰাহক আহিলে গ্ৰাহক-সোধাৰ দায়িত্বও ছাৰেই ল’ব লগা হৈছিল৷ দৰৱৰ ছেল্ফটোৰ পৰা টান মাৰি উলিয়াই অনা ঔষধ এটাৰ ম্যাদ পৰীক্ষা কৰিবৰ বাবে ছাৰে চশমাযোৰৰ পাৱাৰ থকা অংশইদি সাৱধানে দৰৱলৈ দৃষ্টি বান্ধে৷ অলপ অগা পিছা কৰি তাৰিখটো মনিবলৈ চেষ্টা কৰি থাকোতেই যদি কোনোবা গ্ৰাহকে সোধে –ছাৰ, আছেনে মিয়াদটো ঠিকেই? ছাৰে তেতিয়া ওপৰত ওলমি থকা ফেনখনলৈ চাই মুখত থকা পিকখিনি সুৰক্ষিত ঠাইলৈ আনি গ্ৰাহককে কয় – তই নিজেই চাছোন এইটো বিৰাশী নে উনাশী!\nমডাৰ্ণ ড্ৰাগ্ হাউচ্‌ৰ লগতে লাগি থকা দোকানখনৰ নাম তৃপ্তি কৰ্ণাৰ৷ চাইন বৰ্ডত লিখা আছে- তৃপ্তিহাৰী মিঠা জৰ্দা পান, আমি সদায় ধৰোঁ যোগান, মণিহাৰী মালো পাব, সময় পালেই আহি যাব! এইখন দোকানতে ছাৰে নিতৌ তামোল খায়৷ লগতে আৰু এখন মণিহাৰী মালৰ দোকান আছে –ভাইটিদাৰ দোকান ৷ ভাইটিদা আগতে ‘ভট্টাচাৰ্য্য এজেঞ্চি’ত থাকি কামি শিকিছিল৷ পাক-চক্ৰ জানি বুজি আৰম্ভ কৰা বাবে অলপদিনতে দোকানখনৰ যথেষ্ট শ্ৰীবৃদ্ধি হৈছে৷ চেন্টাৰটোৰ আনখন ঔষধৰ দোকান ৰাস্তাটোৰ সিপাৰে আছে- মিতালী হোটেলৰ কাষত৷ মিতালী নামতহে হোটেল, তাত ভাত পোৱা নাযায়৷ আইনাৰ আলমাৰীত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ মিঠাই আৰু বুন্দিয়া-ভুজিয়া সজাই থোৱা থাকে তাত৷ দোকানখন এটা প্ৰধান আকৰ্ষণ আছিল গজা নামৰ মিঠাইবিধ ৷ বিভিন্ন মেল মিটিঙত, বিশেষকৈ মোক্তাবস্কুলত, প্ৰাইমাৰী স্কুলৰ শিক্ষকসকলৰ মাহেকত এবাৰকৈ অনুষ্ঠিত হোৱা বিল-মিটিঙত চাহৰ লগতে গজা-চিংৰা এইখন দোকানৰ পৰাই নিয়মীয়াকৈ গৈছিল৷ মালিকজন খাচ অসমীয়া, ভকত গাৱৰ লক্ষী খাটনিয়াৰ৷ অসমীয়া মালিকৰ দোকান যেতিয়া স্থানীয় ডেকাল’ৰাৰ বাবে সেই স্থান আছিল ঘৰৰ চ’ৰাঘৰৰ সমতুল্য৷ মিতালী ভাণ্ডাৰৰ এটা চিনাকি দৃশ্য হৈছে - আবেলি তালৈ ডেকা ল’ৰাকেইটামান গপগপাই সোমাই গৈ টেবুলএখন অধিকাৰ কৰি বহি ল’লে, কুচন পৰা চকীত বহি থকা মেনেজাৰে চিঞৰি উঠিল - ঐ পোৱালী, তিন নম্বৰত হাফ চাহ চাইটা লগা ! ভুজিয়া খাবলৈ অৱশ্যে মিতালী ভাণ্ডাৰলৈ চিনাকি মানুহ কমেই যায়৷ তাৰ বাবে জনপ্ৰিয় আছিল মডাৰ্ণ ড্ৰাগ্ হাউছ্-ৰ লগতে থকা মঙ্গলজীৰ চাহৰ দোকানখন৷ গুৰি দাঁতত পেলাই লৈ মচমচাই চোবাব পৰা গৰম গৰম ভুজিয়া বনাইছিল মঙ্গলজীয়ে৷ আৰু ভাত? ভাতৰ হোটেল আছিল মাত্ৰ এখন ৷ ভট্টাচাৰ্য্য এজেঞ্চিৰ পোনে পোনে ৰাষ্টাটোৰ সিফালে এজোপা কৃষ্ণচূড়াৰ গছ আছিল৷ বছৰটোৰ এটা সময়ত টিক্-টিক্‌কৈ ৰঙা ফুল ফুলি এই গছজোপায়েই আমাৰ চেন্টাৰটো উজ্বলাই তুলিছিল৷ কৃষ্ণচূড়াজোপাৰ সিফালে থকা দীঘল ঘৰটোত, য’ত ‘ফটো হাউছ’ নামৰ একমাত্ৰ ষ্টুডিঅ’টো আছিল, তাৰ লগতে থকা দোকানখনেই হৈছে ভাতৰ হোটেল৷ সমূখত বৰ ডাঙৰ ডাঙৰ আখৰেৰে লিখা আছিল – ইয়াত ভাত পোৱা যায়! তাত সঁচাকৈ ভাত পোৱা গৈছিল নে নাই জনা নগৈছিল কাৰণ সেই সৰু ঠাইখনত হোটেলৰ ভাত খাব লগাকৈ দিনৰ বেলা আলহী-অতিথি অহাৰ একেবাৰেই সম্ভাৱনা নাছিল৷ আৰু সন্ধিয়াতে দোকানখন বন্ধ হৈ গৈছিল৷\nএসময়ত অসম ৰাজ্যিক বাছ পৰিবহন নিগমৰ আস্থানবিলাকৰ লগতে চাহ চিংৰা খাব পৰাকৈ একোখন চাহৰ দোকান আছিল৷ ৰঙা বাছখন বেছি সময় ৰ’ব লগা হলে যাত্ৰীয়ে কেতিয়াবা তেনে দোকানতে বহি চাহ-চিংৰা বা পুৰি-পৰঠা খাব পাৰিছিল৷ আমাৰ চেন্টাৰটোতো তেনেকুৱা এখন দোকান আছিল – ভট্টাচাৰ্য্য এজেঞ্চিৰ গাতে গা লাগি৷ কিন্তু আমোদজনক কথা, তাত চাহ-চিংৰা বা পুৰি-পৰঠা পোৱা নগৈছিল৷ তাত আছিল বান, ব্ৰেড জাতীয় বেকাৰিত তৈয়াৰ কৰা খাদ্য কিছুমানহে৷ দোকানখনৰ ভিতৰফালে থকা এটা কোঠালিত কেইজনমান মানুহক প্ৰায়েই টাছপাত খেলি থকা দেখা গৈছিল৷ তেওঁলোকে দোকানখনৰ বান বা ব্ৰেড খাইছিল নে নাই সেইটো জনাৰ কোনো উপায় নাছিল৷\nবাছ ষ্টেণ্ডটোৰ সিহাতে, ভট্টাচাৰ্য এজেঞ্চিৰ মুখামুখিকৈ ‘সৃজনী পুস্তকালয়’-ৰ কাষত থকা মণিহাৰী দোকানখনত দূৰৰ পৰা চকুত পৰাকৈ কল, কমলা, আপেল, নাচপতি, আঙুৰ সজাই থোৱা হৈছিল৷ আমাদজনক কথা হৈছে - বাছ ষ্টেণ্ডৰ এফালে থকা কিতাপৰ দোকান - ভট্টাচাৰ্য এজেঞ্চি, তাৰ লগতে বান-ব্ৰেড খাব পৰা এখন চাহ-দোকান, বাছ ষ্টেণ্ডৰ সিফালেও এখন কিতাপৰ দোকন - সৃজনী পুস্তকালয়, তাৰ সিফালেও বান-ব্ৰেড খাব পৰা আন এখন চাহৰ দোকান! বিশ্বাস কৰিবলৈ টান কিন্তু সঁচা কথা৷ সৃজনী পুস্তকালয়ৰ পৰা অলপ আগলৈ ৰাষ্টাটোৰ সিপাৰে, চগমলালৰ দোকানৰ সমূখত, নাৰায়নৰ চাইকেল দোকানীৰ কাষতে আৰু এখন চাহৰ দোকান আছে – মাৰোৱাৰী মানুহৰ৷ গোটেই অঞ্চলটোত একমাত্ৰ এইখন দোকানতে কছৌৰী নামৰ মিঠাইবিধ পোৱা গৈছিল৷ কছৌৰী নিম্‌কিৰ বাবেই বিখ্যাত আছিল দোকানখন ৷ শীতকালত আবেলিৰ পৰা সন্ধিয়ালৈকে এই দোকানখনত বহিবলৈ খালি চকী পোৱাটোৱেই এটা কঠিন কাম আছিল৷\nঅৱশ্যে অঞ্চলবাসী সততে পীড়িত হোৱা পেটৰ অসুখ, শৌচ-বমি আদি বেমাৰৰ বাবে এই দোকান কেইখনৰ কোনো প্ৰত্যক্ষ অৱদান নাছিল৷ তেনে অসুখ হলে সকলোৱেই পোনে পোনে ঔষধৰ দোকান পাইছিলগৈ আৰু সাধাৰণ পিল দুই-এটাৰেই আৰোগ্য লাভ কৰিছিল৷ এতিয়া বিজ্ঞানে প্ৰমান কৰিছে যে মনত বিশ্বাস থাকিলে দেহৰ বিকাৰ সোনকালে আৰোগ্য হয়, আমাৰ অঞ্চলটোত এই সত্যটোৰ প্ৰয়োগ সেই তেতিয়াৰ পৰাই চলি আহিছে৷ মডাৰ্ণ ড্ৰাগ্ হাউচৰ সৰ্বশ্বৰ ছাৰৰ হাতৰ পৰা লোৱা দৰৱত এই দুয়োটা উপাদান এনেদৰে সন্তুলিত আছিল যে, কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত এটা ঔষধেই সৰ্বঢাক পৰ্যায়ত কাম কৰিছিল৷\nসৰ্বেশ্বৰ ছাৰে ফাৰ্মাছিত বহি লৈ টিউৱ লাইটৰ পোহৰত একান্ত মনে অসমবাণীখন পঢ়ি আছে৷ মুখত তামোল ৷ সন্ধিয়া লাগিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে, দোকানবিলাকত দুই এটাকৈ লাইট জ্বলি উঠিবলৈ ধৰিছে৷ তেনে সময়তে ফাৰ্মাছিখনলৈ উধাতু খাই সোমাই আহিল গেৰেকীৰ পূৰ্ণানন্দ৷ পূৰ্ণানন্দৰ হাতত সময়ৰ সদায় নাটনি - হকে বিহকে ব্যস্ত সি! ছাৰৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰ৷ চাইকেলখনৰ ষ্টেণ্ডডাল লগোৱাৰ পৰাই সি ছাৰ ছাৰ-কৈ চিঞৰি আহিছে৷\n- ছাৰ, ছাৰ, ডাঙৰ কথা হৈছে, বমিৰ দৰৱ দিয়ক৷\nছাৰ নিৰ্বিকাৰ, ধ্যান অসমবাণীত৷\n- ছাৰ, ছাৰ, সোনকালে কৰক, বমিৰ দৰৱ দিয়ক৷\nনাকৰ মাজডোখৰলৈ সামান্য খহি অহা চশমাযোৰৰ ওপৰেদি পূৰ্ণলৈ চাই এইবাৰ ছাৰে সুধিলে – কি লাগে?\n- ছাৰ, বমি, বমি, বমিৰ ঔষধ লাগে৷ উত্তেজনাত পূৰ্ণানন্দ ফোপাই আছে৷\nনিৰ্বিকাৰচিত্তে গহীন হৈ শান্ত মাতেৰে ছাৰে নিক্ষেপ কৰিলে -\n- বমি হোৱাবলৈ লাগে, নে বমি বন্ধ কৰাবলৈ লাগে?\nPosted by Utpal Badol Baruah at 9:11 PM No comments:\nবিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ এক চিৰন্তণ ৰহস্য – সময় Sadin,5Januray 2018\nবিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ এক চিৰন্তণ ৰহস্য – সময়\n- উৎপল বাদল বৰুৱা\n“পল পল দণ্ড কৰি, সময় গৈছে উৰি, পাখি লগা কাড়ৰ নিচিনা অবিৰাম ..” নতুবা “পল অনুপল কৰি ডাৰ দিন মাহ চৰি যুগ যুগ পাৰ হৈ যায় …” এই দুয়োফাঁকি কবিতাতে সময়ৰ এক অনন্ত গতিৰ কথা কোৱা হৈছে৷ “সময় আৰু জোৱাৰে কাৰো বাবে অপেক্ষা নকৰে” বুলিও ব্যৱহাৰিক দিশৰ পৰা এষাৰ অতি জনপ্ৰিয় উপদেশমূলক কথা আছে৷ তাৰ মানে, সময় এক চিৰপ্ৰৱাহমান বস্তু নেকি, কেনেকুৱা ইয়াৰ অস্তিত্ব? সময়ক দেখা পোৱা নাযায়, সময়ৰ কোনো শব্দ নাই, সময়ক স্পৰ্শও কৰিব নোৱাৰি ৷ অথচ আমাৰ জীৱনত সময়ৰ গুৰুত্ব অপৰিসীম৷ কি এই সময়? ১৯৩১ চনত বিখ্যাত চিত্ৰকৰ চালভাদোৰ দালিয়ে সময়ৰ এই দুৰ্বোধ ৰহস্যক তুলিকাৰে অংকণ কৰিব বিচাৰিছিল৷ “দি পাৰজিছটেন্স্ অৱ মেমৰি” নামৰ এই চিত্ৰখনৰ আধাৰতে ভূপেনদাই “নালাগে সমাজ, নালাগে নালাগে, সময় দেখুউৱা ঘড়ী..” আৰু “জীৱন ঘড়ীৰ প্ৰতিটো পল যেন গলি গলি গ’ল..” গীতদুটা লিখা বুলি কৈছিল!\nআচৰিত কিন্তু সত্য কথা যে সময়ৰ সৰ্বজন গ্ৰহনীয় সংজ্ঞা আজিলৈকে কোনেও দিব পৰা নাই৷ মানুহৰ কৃতিত্ব কেৱল ইয়াক নিখুঁটভাৱে জোখ-মাখ কৰিব পৰাটোতেই সীমাৱদ্ধ হৈ আছে ৷ ঘড়ী মানে সময় নহয়, ই কেৱল সময়ক মাপ কৰিবৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা এটা যন্ত্ৰ! মানুহে সময়ক সুক্ষ্মৰ পৰা সূক্ষ্মতৰ ভাগত হিচাপ কৰিব পাৰিছে৷ ঘন্টা, মিনিট, ছেকেণ্ডৰ পাছতো এটা ছেকেণ্ডক এহাজাৰ ভাগত বিভক্ত কৰি ‘মিলি ছেকেণ্ড’, দহলাখ ভাগত ভাগ কৰি ‘মাইক্ৰ ছেকেণ্ড’ আৰু এশ কোটি ভাগত ভাগ কৰি ‘নেন’ ছেকেণ্ড’ সময়ক কামত লগাব পৰা কৰি লৈছে৷ তথাপিও সময় নিজে কি, সেই ৰহস্যৰ অৱসান এতিয়াও হোৱা নাই৷\nসময়ৰ অস্তিত্বৰ অনুভৱ কৰিবৰ বাবে সময়হীন এক অৱস্থাৰ কল্পনা কৰি ল’ব লাগিব৷ সেই অৱস্থা হৈছে স্পন্দনহীন, গতিহীন, সঞ্চালনহীন, পৰিৱৰ্তনহীন এক অৱস্থা ৷ সেই অৱস্থাত সকলো স্থবিৰ, ক’তো একো লৰচৰ বা পৰিৱৰ্তন হ’ব নোৱাৰিব, কাৰণ কিবা লৰচৰ হোৱা মানেই তাৰ আগৰ আৰু তাৰ পাছৰ দুটা সময়ৰ সৃষ্টি হোৱা! সময়হীন পৃথিৱী মানে পৰিৱৰ্তনহীন, গতিহীন এক অনন্ত স্থবিৰ অচল অৱস্থা!\nসময় আৰু পৰিৱৰ্তনক বেলেগ কৰিব নোৱাৰি ৷ প্ৰতিটো সুক্ষ্ম অথবা বিশাল পৰিৱৰ্তনে সময়ৰ অস্তিত্বক প্ৰতিপন্ন কৰে ৷ সভ্যতাৰ আৰম্ভনিতে প্ৰকৃতিৰ বুকুত সলনি হোৱা একোটা অৱস্থাই মানুহৰ মনত প্ৰথম সময়ৰ ধাৰণাৰ জন্ম দিছিল৷ দৈনিক প্ৰত্যক্ষ কৰা দিন ৰাতিৰ পৰিৱৰ্তনে মানুহৰ মনত সৃষ্টি কৰিছিল এটা নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ ধাৰণা – এটা দিনৰ ধাৰণা ৷ তেনেকৈ ৰাতিৰ জোনবাইৰ ক্ৰমশঃ পৰিৱৰ্তন আৰু পূৰ্ণতাই জন্মদিছিল এটা মাহৰ ধাৰণা ৷ আকাশত বেলিটোৱে অহা-যোৱা কৰা পথৰ পৰিৱৰ্তনে জন্ম দিছিল এটা বছৰৰ ধাৰণাক৷ প্ৰাচীন মানৱে যেতিয়া চিকাৰ এৰি খেতিত ধৰিবলৈ শিকিছিল তেতিয়াই বতৰ পৰিৱৰ্তনৰ খবৰ অত্যন্ত জৰুৰী হৈ পৰিছিল ৷ তেনে সময়তে মানুহে সময়ৰ প্ৰতিটো পৰিৱৰ্তনক অধিক মনোযোগেৰে লক্ষ্য কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল ৷\nএটা দিনৰ সময়ৰ ভাগক গণিবৰ বাবে এসময়ত ‘ছান-ডায়েল” নামৰ এটা পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল৷ বহল এচটা পাতৰ ওপৰত থিয় হৈ থকা খুটি এটাৰে ‘ছান-ডায়েল’ এবিধ অতি সৰল সময় নিৰূপক আহিলা৷ আকাশত বেলিটো যেতিয়া পূৱৰ পৰা পশ্চিমলৈ গৈ থাকে খুটিটোৰ ছাঁটোও পাতচলাত এটা ফালৰ পৰা আন এটা ফাললৈ এটা নিৰ্দিষ্ট গতিত গৈ থাকে! এই হিচাপটোৱে সূৰ্যৰ উত্তৰায়ণ-দক্ষিণায়ণ গতিৰো সূচনা দিব পাৰে৷ এনেকৈয়ে এসময়ত মানুহে আৱিষ্কাৰ কৰিছিল এটা বছৰ ৩৬৫-টা দিনৰ সমষ্টি নতুবা ১২-টা মাহৰ ৷ তাৰ পাছত এদিন মানুহে দিনটোক ভাগ কৰিব পৰা হৈছিল, শিকিছিল ঘন্টা, মিনিট বা ছেকেণ্ড গণিব পৰাৰ কৌশল৷ সদায় বেলিৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰি সময় গণনা কৰা কামটো সুচল নহয়৷ বিশেষকৈ বেলিটোক ডাৱৰে ঢাকি ধৰিলে সময়ৰ সম্ভেদ পোৱাটো কষ্টকৰ আছিল৷ কালক্ৰমত বালিঘড়ীৰ প্ৰচলন হ’ল৷ দম্বৰু আকৃতিৰ এটা কাঁচৰ পাত্ৰৰ এটা অংশত বালি ভৰাই থোৱা থাকে সেইটোৰ পৰা তললৈ নিগৰি নিগৰি বালি সৰিবলৈ সময় লাগে পূৰাপূৰি এটা ঘন্টা, আকৌ ওলাটাই দিলে ওপৰৰ অংশটো খালি হবলৈ লাগে আন এটা ঘন্টা!\nকেলেণ্ডাৰৰ প্ৰচলন কেতিয়াৰ পৰা হৈছিল সঠিককৈ কোনেও নাজানে ৷ আমি এতিয়া ব্যৱহাৰ কৰি থকা কেলেণ্ডাৰ পদ্ধতিৰ ব্যৱহাৰ আৰম্ভ কৰিছিল আজিৰ পৰা চাৰিহাজাৰ বছৰৰ আগতে বেবিলনৰ মানুহে৷ ১৮ শতিকাত সময়ৰ হিচাপ ৰাখিবলৈ যান্ত্ৰিকভাবে তৈয়াৰ কৰা ঘড়ী প্ৰস্তুত হ’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ আজিৰ দিনৰ ইলেকট্ৰনিক ঘড়ীয়ে এটা ছেকেণ্ডকো ভাগ কৰি দেখুৱাবলৈ সমৰ্থ হৈছে ৷ তথ্য আৰু প্ৰযুক্তি বিদ্যা, অনাতাঁৰ, বিমান পৰিবহন আদিত ব্যৱহাৰ হোৱা কেতবোৰ যন্ত্ৰই মাইক্ৰ ছেকেণ্ড বা নেন’ ছেকেণ্ডৰ দৰে অতি সূক্ষ্ম সময়ৰ হিচাপো কৰিব পাৰে ৷\nপৃথিৱীৰ সকলো ঠাইতে সময়ৰ হিচাপ একেই নে? নহয় ৷ সকলোৱে বেলিটো মূৰৰ ওপৰত থকাৰ সময়ত দুপৰীয়া বাৰ বজাটো বিচাৰে৷ পৃথিৱীৰ আকৃতি যিহেতু গোলাকাৰ, সেয়ে এইটো সকলোৰে বাবে একে সময়তে সম্ভৱ হব নোৱাৰে৷ আমি জানো যে ভাৰতবৰ্ষত দিন হলে এমেৰিকাত ৰাতি হয়! কিন্তু আন আন দেশত? প্ৰতিখন দেশৰ সময়কে কোৱা হয় সেই দেশখনৰ স্থানীয় সময়; যেনে আমাৰ দেশত - ইণ্ডিয়ান ষ্টে্ণ্ডাৰ্ড টাইম বা ‘IST’ ৷ দেশ এখনৰ কাম-কাজ সুচাৰুৰূপে পৰিচালনা কৰিবলৈ এই সময়ৰ প্ৰয়োজন হলেও আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় যোগাযোগ বা বিমান পৰিবহনৰ ক্ষেত্ৰত এই ব্যৱস্থাই অসুবিধাও কৰে বহুত৷ এনে কামৰ বাবে বিশ্বজুৰি ব্যৱহাৰ কৰিব পৰাকৈ সকলোৰে বাবে এটাই সময় হোৱা উচিত৷ ১৮৮৪ চনত হোৱা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় এখন সন্মিলনত সিদ্ধান্ত হ’ল যে লণ্ডনৰ ওচৰত থকা গ্ৰীনউইছ নামৰ ঠাইখনৰ স্থানীয় সময়কে গোটেই পৃথিৱীয়ে এনেবোৰ কামৰ বাবে ‘গড় সময়’ হিচাপে গ্ৰহন কৰিব৷ প্ৰথম অৱস্থাত এই সময়ক GMT বা “গ্ৰীনউইছ মিন টাইম” বুলি জনা গৈছিল৷ আজিকালি এই সময়ক UTC অৰ্থাৎ ‘ইউনিভাৰ্ছেল টাইম ফৰ কৰ্ডিনেচন্’ বুলি কয় ৷ সেই একেখন সন্মিলনতে গোটেই পৃথিৱীখনৰ সময়ক মুঠ চৌৱিশটা ‘সময়-খণ্ড’ত (Time Zone) ভাগ কৰি লোৱা হৈছিল – বাৰটা পূৱ দিশত আৰু বাৰটা পশ্চিম দিশত৷ আমাৰ দেশৰ স্থানীয় সময় এই সময়তকৈ চাৰে পাঁচ ঘন্টা আগবঢ়া৷ পূৱলৈ সময় আগবাঢ়ি গৈ থাকে, পশ্চিমলৈ পিছুৱাই যায় ৷ এই হিচাপ মতে পৃথিৱী নামৰ গোলকটোত গ্ৰীনউইছৰ ওলোটা পিঠিত থকা ঠাইবোৰত সময় গণিবৰ বাবে এটা আচৰিত ধৰণৰ গণ্ডগোল হয়৷ ১৮০ ডিগ্ৰী দ্ৰাঘিমাৰ দুয়োফালে দুটা সময় হয়, অৰ্থাৎ এই কাল্পনিক ৰেখাডাল যদি গুৱাহাটীৰ ওপৰেদি পাৰ হৈ গ’লহেঁতেন তেনেহলে নুনমাটিত সোমবাৰ হ’লে, বৰঝাৰত মঙ্গলবাৰ হ’লহেঁতেন! এই বিসংগতি আঁতৰাবলৈকে এই ৰেখাডাল মহাসাগৰৰ ওপৰেদি একা-বেকাকৈ কল্পনা কৰা হৈছে ৷ প্ৰশান্ত মহাসাগৰৰ ওপৰেদি পাৰ হৈ যোৱা ১৮০ ডিগ্ৰী দ্ৰাঘিমা ৰেখাই চাইবেৰিয়াৰ ওচৰৰ ৰেনজেল দ্বীপপুঞ্জ, হাৱাই দ্বীপপুঞ্জ, ফিজি দ্বীপপুঞ্জৰ ঠাইসমূহক একাষৰীয়া কৰি থৈ পানীৰ ওপৰেৰে উত্তৰ আৰু দক্ষিণক সংযোগ কৰিছে ৷ গোলকটোৰ ওপৰত থকা এইডালেই একমাত্ৰ একা-বেকা ৰেখা, নাম “ইন্টাৰনেচনেল্ ডেইট্ লাইন্”৷\nএইয়া সকলো সময়ৰ হিচাপ ৰখাৰহে কথা ৷ এক ধৰণৰ দৰ্শন মতে সময় চিৰন্তন, সৰ্বব্যাপি ৷ ইয়াৰ কোনো গতি নাই, নাই আদি অন্ত ৷ সময়ক কোনেও অহা দেখা নাই, দেখা নাই যোৱাও৷ সময়ক বাদ দি সকলো বস্তুৰে আগমণ আৰু প্ৰস্থান আছে৷ জন্ম হোৱা শিশু এটাৰ বৃদ্ধ হৈ এদিন মৃত্যু হয় অৰ্থাৎ জীৱনটোৰ এটা গতি আছে, সময়ৰ নাই ৷ সময় তেতিয়াও আছিল, এতিয়াও আছে! “গোটোৱা গোলাপ কলি, সময় থাকোতে সখি, জীৱনৰ সোঁত বলি যায়, যিটি ফুলে হাঁহি আজি ফুলনি শুৱাই তোলে, কালিলৈ পাহি মেলি নেহাঁহে দুনাই ..” কবিয়ে ইয়াত চলমান জীৱনৰ গুণগান কৰিছে৷\nসময়ৰ ওভটনি যাত্ৰা সম্ভৱ নে? সময়ক লৈ গুণাগথা কৰা বেছিভাগ বৈজ্ঞানিকেই বিশ্বাস কৰে যে সময়ৰ গতি ভৱিষ্যতলৈহে ৷ আমাৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখন হেনো ক্ৰমান্বয়ে প্ৰসাৰ হৈ আছে (Movement of Matters) আৰু সেইয়ে সময়ৰ গতি আগলৈ গৈ আছে, এই প্ৰসাৰণৰ যেতিয়াই অন্ত পৰিব বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সংকোচন আৰম্ভ হ’ব৷ তেতিয়াই সময়ৰ যাত্ৰা এদিন ওভোটা দিশলৈ আৰম্ভ হ’ব৷ আন একাংশ বিজ্ঞানীয়ে বিশ্বাস কৰে যে তাপগতি বিজ্ঞানৰ (Thermodynamics) দ্বিতীয় সুত্ৰটোৱেই সময়ক পৰিচালনা কৰিছে৷ এই সুত্ৰমতে বিকাৰ বা ব্যাধি (Disorder) সময়ৰ লগে লগে বাঢ়ি যায়৷ এই বিকাৰ সংঘটিত হ’ব পাৰে বিভিন্ন অৱস্থাত, কিন্তু ক্ৰমৰ (Order) বাবে লগা অৱস্থা একক৷ অৰ্থাৎ গিলাচ এটা বিভিন্ন প্ৰকাৰে ভাঙি খণ্ড-বিখণ্ড কৰি পেলাব পাৰি কিন্তু ভগা গিলাচটো গঢ়িবৰ বাবে টুকুৰাবিলাক একমাত্ৰ এটা ক্ৰমতহে লগ লাগিব পাৰিব ৷ যিহেতু তাপগতি বিজ্ঞানৰ সুত্ৰ মতে সময়ৰ লগত বিকাৰ বাঢ়িহে যায়, একক হব নোৱাৰে, সেয়ে সময়ৰ ওভটনি যাত্ৰা বাস্তৱতে অসম্ভৱ ৷\nবাক বিতণ্ডা অব্যাহত আছে, তাৰ লগে লগে অব্যহত আছে সময়ৰ এই প্ৰাচীন ৰহস্যময়তা! সময় বৈ আছেনে ৰৈ আছে আমি কোনেও সঠিককৈ নাজানো, যি জানো সেইয়া হৈছে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত জীৱনৰ বিৰামহীন অহা-যোৱা ৷\nPosted by Utpal Badol Baruah at 6:43 AM No comments:


ভাৰতীয় ৰেনেচাঁৰ অন্যতম পথিকৃৎ জ্যোতিপ্ৰসাদৰ সংগ্ৰামৰ উত্তৰাধিকাৰ-(অজিত কুমাৰ পটঙ্গীয়া) - মুক্ত চিন্তা\nভাৰতীয় ৰেনেচাঁৰ অন্যতম পথিকৃৎ জ্যোতিপ্ৰসাদৰ সংগ্ৰামৰ উত্তৰাধিকাৰ-(অজিত কুমাৰ পটঙ্গীয়া)\nএই চলমান বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত একোৱেই স্থিৰ থকা নাই। স্থিৰ হৈ থকা নাই সৌৰজগত, আমাৰ পৃথিৱী আৰু আমাৰ সমাজো। বোৱতী নদীৰ দৰে প্ৰবহমান সমাজৰ গতিধাৰাৰ বিভিন্ন যুগত এই সমাজখনক প্ৰগতিৰ পথত আগুৱাই নিবলৈ সেই সময়ৰ চাহিদা পূৰ্ণ কৰি বিভিন্ন মতাদৰ্শ বিশেষ নাম লৈ সমাজলৈ আহে। কোনোবা এটা যুগৰ এটা বিশেষ পৰিস্থিতিত সমাজৰ প্ৰগতিৰ বাবে সমাজ অভ্যন্তৰত চলি থকা দ্বন্দ্ব-সংগ্ৰামৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই গঢ়ি উঠে সেই মতাদৰ্শ। মতাদৰ্শবোৰ আহে সমাজচিন্তাৰ ব্যক্তিকৰণ হৈ সমাজৰ এচাম প্ৰতিভাৱান মানুহৰ চিন্তাৰ মাজেদি। জাতি আৰু জাতীয়তাবাদৰ ধাৰণা মানৱ সমাজত অতীতৰপৰা নাছিল। মানৱ সভ্যতাৰ ইতিহাসত আধুনিক জাতি আৰু জাতীয়তাবাদৰ অভ্যুখান ঘটিছে মাথোন সৌ সিদিনা - অৰ্থনীতি আৰু ৰাজনীতিৰ এটা বিশেষ প্ৰেক্ষাপটত গণতান্ত্ৰিক সমাজ প্ৰতিষ্ঠাৰ আৰম্ভ হোৱাৰপৰা৷ পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ঠাইত যেতিয়া ৰাজতন্ত্ৰত চলি থকা অন্যায়, অত্যাচাৰ, ধৰ্মীয় কুসংস্কাৰ, গোড়ামি, অন্ধবিশ্বাস, উচ্চ-নীচ, জাত-পাতৰ ভেদাভেদ ইত্যাদি সামন্তবাদী মূল্যবোধবোৰ সমাজখনৰ প্ৰগতিৰ আৰু সহায়ক হৈ থকা নাছিল, সেই সময়তেই ৰাজতন্ত্ৰৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰাম কৰি তাতোকৈ উন্নত উদাৰ মানৱতাবাদী দৃষ্টিভঙ্গী আৰু বিজ্ঞানসন্মত মূল্যবোধৰে পুঁজিবাদী গণতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল। পুঁজিবাদী গণতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰসমূহ গঢ়ি উঠিছিল 'সাম্য, মৈত্ৰী আৰু স্বাধীনতা'ৰ বাণী কঢ়িয়াই পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ঠাইত এক নিৰ্দিষ্ট ভৌগোলিক সীমাৰ মাজত এক জাতীয় বজাৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি শিল্প বিপ্লৱৰ জৰিয়তে। শিল্প বিপ্লৱৰ দাৰ্শনিক ভিত্তি আছিল নিউটনীয় বিজ্ঞানৰ আধাৰত যান্ত্ৰিক বস্তুবাদ। শিল্প বিপ্লৱৰ আলমত পুঁজিপতি শ্ৰেণীৰ উত্থানৰ জৰিয়তে গণতান্ত্ৰিক সমাজ স্থাপনৰ বাবে হোৱা এই আন্দোলনক কোৱা হৈছিল নৱজাগৰণ বা ৰেনেচাঁ। মহান চিন্তাবিদ এঙ্গেলছে এই সংগ্ৰাম সম্পৰ্কে কৈছিল - "মানৱ সভ্যতাৰ ইতিহাসত পূৰ্বৰ সকলো বিপ্লৱতকৈ প্ৰগতিশীল বিপ্লৱ - যি মানসিকতা, আৱেগ, অনুভূতি আৰু চৰিত্ৰৰ ফালৰপৰা বিশাল আৰু এই মানৱতাবাদী বিপ্লৱে সৃষ্টি কৰিছিল অলেখ মহৎ চৰিত্ৰৰ।" (ভূমিকা, ‘ডায়লেটিকছ অফ নেচাৰ’)\nকোনো এখন ঠাই বা অঞ্চলত কোনো এটা যুগত এজন প্ৰতিভাৱান মানুহ বা মনীষীৰ আবিৰ্ভাৱ সেইখন সমাজ বিকাশৰ এটা বিশেষ স্তৰত ঠাইখনৰ এটা সামাজিক প্ৰয়োজন, সামাজিক চাহিদা বা সমাজ আকুতিক ভিত্তি কৰিয়েই ঘটে। সেই কাৰণেই মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱৰ যুগত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা বা জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ যুগত মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱৰ আবিৰ্ভাৱ সম্ভৱ হোৱা নাছিল। সেই অৰ্থত মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱ আৰু জ্যোতিপ্ৰসাদৰ আদৰ্শ-ভাবনা আৰু কৰ্মৰাজিক তেওঁলোকৰ সময়ৰ প্ৰেক্ষাপটতত তেওঁলোকৰ চিন্তাৰ সীমাবদ্ধতাৰ কথা মনত ৰাখি বুজিব লাগিব।\nএখন গণতান্ত্ৰিক সমাজত থাকিব লগা মানৱতাবাদী ধাৰণাসমূহ – ব্যক্তি স্বাধীনতা, মানুহৰ মাজত সমতাৰ ধাৰণাৰপৰা নৰ-নাৰীৰ সমমৰ্যাদা, নৰ-নাৰীৰ মাজত প্ৰেমৰ সামাজিক স্বীকৃতিৰ ধাৰণালৈকে সকলো হৈছে নৱজাগৰণ বা ৰেনেচাঁৰ ফচল। বহুমুখী প্ৰতিভাধাৰী জ্যোতিপ্ৰসাদৰ স্বল্পায়ু অথচ বহু দিশত সমৃদ্ধিশালী শিল্পীজীৱনত প্ৰবন্ধ-গল্প-উপন্যাস-কবিতা-নাটক-গান-চিনেমা সকলোতে ফুটি উঠিছে মানুহৰ হৃদয়তন্ত্ৰত স্পৰ্শ কৰি যোৱা এই মানৱতাবাদী মতাদৰ্শৰ সুৰ। মাত্ৰ ১৪ বছৰীয়া নাবালক জ্যোতিপ্ৰসাদে লিখি উলিওৱা ‘শোণিত কুঁৱৰী’ নাটকখনৰ বিষয়ে অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকাৰ ভাষাত – 'প্ৰাচীন লোকগাথাৰ নান্দনিক ঐশ্বৰ্য আৰু বক্তব্যক আধুনিক সময়ৰ ভাষা আৰু ষ্টাইলেৰে নতুনকৈ তুলি ধৰাৰ সফল প্ৰয়াস।' ইয়াৰ পাছত লিখা ‘কাৰেঙৰ লিগিৰী’ নাটকৰ যোগেদি জ্যোতিপ্ৰসাদে বলিষ্ঠভাৱে ফুটাই তুলিছিল সামাজিক অন্যায় আৰু বিধি-নিষেধৰ বিৰুদ্ধে ব্যক্তিৰ সংগ্ৰাম, আশা-আকাংক্ষা আৰু মুক্তিৰ আকুতি। সেয়া আছিল ৰেনেচাঁৰ ৰোমান্টিচিজম - সামন্তবাদী সমাজত ধনী-দুখীয়াৰ মাজৰ বান্ধোন ছিঙি, ধন-মানৰ ঊৰ্ধ্বত প্ৰেমত পৰাৰ স্বাধীনতাৰ স্বীকৃতি নোপোৱা দুটি নবীন হৃদয়ৰ আত্মহত্যাৰ দৰে কৰুণ পৰিণতি উপস্থাপনেৰে সামন্তবাদী সমাজৰ প্ৰতি ঘৃণা সৃষ্টি কৰাৰ এক সফল প্ৰয়াস।\nদেশপ্ৰেমিক জ্যোতিপ্ৰসাদে কংগ্ৰেছৰ তেজপুৰ সেৱাদলৰ অধিনায়ক আৰু সংগঠক হিচাপে ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত অংশ গ্ৰহণ কৰি জে’ললৈ গৈছিল। ভাৰতৰ স্বাধীনতা প্ৰাপ্তিৰ বাবে একত্ৰিত হোৱা বিভিন্ন আদৰ্শ তথা চিন্তাত বিশ্বাসী দল আৰু লোকৰ এখন মঞ্চ (Platform) কংগ্ৰেছৰ মাজত প্ৰধানতঃ দুটা পথেৰে স্বাধীনতা বিচৰা লোকৰ সমাবেশ ঘটিছিল৷ এচামে বিচাৰিছিল জাতীয় অভ্যুত্থান বা গণবিপ্লৱৰ জৰিয়তে ব্ৰিটিছক ভাৰতবৰ্ষৰপৰা খেদি স্বাধীন ভাৰত ৰাষ্ট্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা - যি আছিল আদৰ্শগতভাৱে যৌৱনোদ্দীপ্ত, আপোচহীন আৰু বৈপ্লৱিক ধাৰা আৰু আন এচামে বিছাৰিছিল ব্ৰিটিছৰ লগত আপোচ কৰি ক্ষমতা হস্তান্তৰ কৰা - যিটোৱে ক্ষমতা দখলৰ বাবে উদগ্ৰীৱ হৈ থকা ভাৰতৰ উঠি অহা পুঁজিপতি-বুৰ্জোৱা শ্ৰেণীটোক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল৷ দেশবন্ধু চিত্তৰঞ্জন দাস, লালা লাজপত ৰায়, নেতাজী সুভাষচন্দ্ৰ বসু, বিদ্যাসাগৰ, শৰৎচন্দ্ৰ, নজৰুল ইছলাম, প্ৰেমচন্দ, ভগৎ সিং আদি মহান মানৱতাবাদী চিন্তাবিদসকলৰ দৰে জ্যোতিপ্ৰসাদো আছিল ভাৰতবৰ্ষৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ যৌৱনোদ্দীপ্ত আৰু বিপ্লৱাত্মক আপোচহীন ধাৰাটোৰ প্ৰতিনিধি। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ সেই মনোভাব প্ৰতিফলিত হৈছে তেওঁৰ সাহিত্য-শিল্প-কৰ্মত।\nভাৰতবৰ্ষৰ কিছুমান বামপন্থীৰ মতে ভাৰতবৰ্ষত এতিয়াও হেনো ৰেনেচাঁ বা নৱজাগৰণ আন্দোলন হোৱাই নাই। তেওঁলোকৰ মতে ভাৰতবৰ্ষ হৈছে অৰ্ধ-সামন্ততান্ত্ৰিক, সাম্ৰাজ্যবাদৰ বহতীয়া পুঁজিবাদী ৰাষ্ট্ৰ। যদি সেয়া সঁচা হ'লহেঁতেন তেনেহ'লে এই বিশ্বায়নৰ যুগৰ তীব্ৰ প্ৰতিযোগিতামূলক বিদেশৰ বজাৰত বৰ্তমান সময়ত ভাৰতবৰ্ষৰ পুঁজিপতি আম্বানী, মিট্টাল আদিয়ে ইমান দপদপাই স্বাধীনভাৱে নিজৰ ব্যৱসায় সাম্ৰাজ্য বিস্তাৰ কৰি বিশ্বৰ আগশাৰীৰ পুঁজিপতিৰ মাজত স্থান অধিকাৰ কৰিব নোৱাৰিলেহেঁতেন। প্ৰকৃত সত্য হৈছে, ভাৰতত কংগ্ৰেছৰ নেতৃত্বত স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ মাজেদি ভাৰতীয় জাতি গঠনৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰু পুঁজিবাদী সমাজ প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে ৰেনেচাঁ সংগ্ৰাম এনে এটা সময়ত হৈছিল যেতিয়া বিশ্বত পুঁজিবাদে ইতিমধ্যে সাম্ৰাজ্যবাদৰ পিনে অগ্ৰসৰ হৈ তাৰ বৈপ্লৱিক চৰিত্ৰ হেৰুৱাই পেলাইছিল আৰু পৃথিৱীৰ এক-তৃতীয়াংশ দেশত সমাজ প্ৰগতিৰ স্বাৰ্থত পুঁজিবাদী সমাজক নাকচ কৰি জনগণে সমাজবাদী সমাজক আঁকোৱালি লৈছিল। তাৰোপৰি ভাৰতত পুঁজিবাদ গঢ়ি উঠিছিল ইয়াৰ চাৰিওফালে থকা সামন্তবাদী সম্পৰ্কৰ মাজতে বিদেশী বণিক পুঁজিৰ অধীনত৷ ভাৰতীয় বুৰ্জোৱা শ্ৰেণীয়ে ভাৰতত পুঁজিবাদী গণতান্ত্ৰিক শাসন ব্যৱস্থা প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যবাদী শাসনৰ বিৰুদ্ধে আন্দোলন গঢ়ি তুলিছিল যদিও তেওঁলোক আছিল সাম্ৰাজ্যবাদৰ বিৰুদ্ধে জাতীয় মুক্তিৰ বাবে গঢ়ি উঠা আপোচহীন ধাৰাটোৰ বিৰোধী, কিয়নো তেওঁলোকৰ এই আশংকাত ভুগিছিল যে সাম্ৰাজ্যবাদৰ বিৰুদ্ধে আপোচহীন বিপ্লৱী জাতীয় মুক্তি আন্দোলন সফল হ'লে ই দেশৰপৰা মাথোন সাম্ৰাজ্যবাদী শোষককেই উৎখাত কৰি ক্ষান্ত নহ'ব, স্বাধীনতা আন্দোলনৰ নেতৃত্বৰপৰা বুৰ্জোৱা শ্ৰেণীক উচ্ছেদ কৰি দেশত পুঁজিবাদী শাসন প্ৰতিষ্ঠাৰ সকলো সম্ভাৱনা নোহোৱা কৰি পেলাব৷ এহাতে সাম্ৰাজ্যবাদৰ বিৰোধিতা আৰু আনহাতে সাম্ৰাজ্যবাদৰ বিৰুদ্ধে জনসাধাৰণৰ আপোচহীন বিপ্লৱী জাতীয় মুক্তি আন্দোলনৰ ধাৰাটোৰ প্ৰতি চূড়ান্ত ভয়ৰ বাবে ভাৰতীয় বুৰ্জোৱা শ্ৰেণীৰ জাতীয়তাবাদী অংশ হৈ পৰে সংস্কাৰমূলক বিৰুদ্ধবাদী৷ অন্ধবিশ্বাস, কুসংস্কাৰ, ধৰ্মান্ধতা, জাত-পাত আদি সামন্তবাদী মূল্যবোধৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰাম কৰি সকলোৰে সমানাধিকাৰৰ ভিত্তিত বিজ্ঞানসন্মত পুঁজিবাদী গণতান্ত্ৰিক মূল্যবোধ প্ৰতিষ্ঠা কৰাত বলিষ্ঠ ভূমিকা লোৱাৰ পৰিবৰ্তে সামন্তবাদী ভাবধাৰাৰ প্ৰতি ই হৈ পৰে সমানেই আপোচকামী৷ ইয়াৰ ফলস্বৰূপে ফ্ৰান্স, ইংলণ্ডসহ ইউৰোপৰ বিভিন্ন দেশ আৰু আমেৰিকা, কানাডা আদি দেশত নানা জনগোষ্ঠী থকা সত্ত্বেও সুসংহত এখন দেশ-এটা জাতি গঢ়ি তোলাৰ সংগ্ৰাম কৰাৰ দৰে ভাৰতৰ জাতীয় বুৰ্জোৱা শ্ৰেণীয়ে অন্ধবিশ্বাস, কুসংস্কাৰ, ধৰ্মান্ধতা, জাত-পাত আদি সামন্তবাদী মূল্যবোধৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰাম কৰি সকলোৰে সমানাধিকাৰৰ ভিত্তিত সমাজক গণতন্ত্ৰীকৰণ কৰাৰ লগতে ভাৰতৰ বিভিন্ন ভাষা-ভাষী, ধৰ্মাৱলম্বী জনগোষ্ঠীসমূহৰ একত্ৰীকৰণৰ মাজেৰে এটি অখণ্ড জাতি গঠনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক বিপ্লৱৰ কাম সমাধা কৰিব নোৱাৰিলে৷ গতিকে ভাৰতীয় জনসাধাৰণ সাম্ৰাজ্যবাদবিৰোধী স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ মাজেৰে ৰাজনৈতিকভাৱে এটা গণতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰ ব্যৱস্থাৰ মাজেদি এটা জাতিৰূপে গঢ়ি উঠিল যদিও জাতি-ধৰ্ম-ভাষা-বৰ্ণ-গোষ্ঠীৰ ভিত্তিত সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিকভাৱে হৈ থাকিল বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ত বিভক্ত আৰু বিভিন্ন সামন্তবাদী মূল্যবোধত আসক্ত। ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত সাম্ৰাজ্যবাদ আৰু সামন্ততন্ত্ৰৰ সৈতে আপোচমুখী 'সংস্কাৰপন্থী বিৰুদ্ধবাদী' কংগ্ৰেছৰ নেতৃত্বত ভাৰতবৰ্ষত গণতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰ ব্যৱস্থাৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ জৰিয়তে কিছু পৰিবৰ্তন আহিলেও গণতন্ত্ৰৰ নামত শোষণমূলক সমাজব্যৱস্থাহে প্ৰতিষ্ঠা হোৱাত ইয়াৰ স্বৰূপ দেখি জ্যোতিপ্ৰসাদে কৈ উঠিছিল - '...স্বাধীনতা আহিল...মানুহৰ তেজৰে, চকুৰ পানীৰে আৰু আমি আজি সেই স্বাধীনতাক কলুষিত কৰিলোঁ আমাৰ দুৰ্নীতিৰে, আমাৰ নৈতিক অধঃপতনৰে।' (বিয়াল্লিছৰ কাহিনী) আৰু কৈছিল -'সিদিনালৈকে দেৱতা যেন দেখা আমাৰ দেশৰ নেতাসকলক আজি জনতাই কিয় সন্দেহ কৰিবলৈ ধৰিছে? সকলো ৰাষ্ট্ৰক্ষমতা হাতত থকা, জনশক্তিৰ ওপৰত সুপ্ৰতিষ্ঠিত হৈ থকা বুলি ভবা আমাৰ জাতীয় গৱৰ্নমেন্ট কিয় দেশত থকা মুষ্টিমেয় চোৰাং কাৰবাৰীক ইমান দিনে উভালি পেলাব পৰা নাই?...আজীৱন কংগ্ৰেছ কৰ্মী, কোনো ত্যাগলৈ কুন্ঠা নকৰি কংগ্ৰেছৰ নিৰ্দেশ পালন কৰি অহা শিল্পী মই আজি অন্তৰে অন্তৰে অনুভৱ কৰিছো যে There is something wrong in the State of Denmark.’ (শিল্পীৰ পৃথিৱী)\nজাতীয়তাবাদ গঢ়ি তোলাত সদায় উন্নত চিন্তা-চেতনাৰে আগৰণুৱা শিক্ষিত মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ এক ঐতিহাসিক নেতৃত্বকাৰী ভূমিকা থাকে। ব্ৰিটিছে সৰু-বৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীয় ৰজাৰ শাসনৰ অধীনত থকা পিছলৈ ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত পৰিণত হোৱা সমগ্ৰ অঞ্চল অধিকাৰ কৰি এক প্ৰশাসনিক ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থাৰ অধীনত অনাৰেপৰা বৃহত্তৰ অসমীয়া সমাজ গঢ়াৰ প্ৰগতিশীল লক্ষ্যৰে অসমীয়া জাতীয়তাবাদ গঠনত ভূমিকা লৈছিল প্ৰধানতঃ শিক্ষিত মধ্যবিত্ত বৰ্ণহিন্দুসকলকে ধৰি অসমৰ মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীটোৱে। অসমীয়া জাতীয়তাবাদ গঢ়ি তোলাৰ প্ৰক্ৰিয়াত দুটা ধাৰাৰ প্ৰভাৱ দেখা যায়৷ এটা ধাৰা হৈছে এক স্বল্পায়ু প্ৰতিভা আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনে (১৮২৯-১৮৫৯) দাঙি ধৰা হিন্দু জাত-পাত-বৰ্ণৰ ধ্যান-ধাৰণাৰ ভিত্তিত অহিন্দু বিশাল জনজাতি ভাই-ভনীসকলক এলাগী কৰি সৃষ্টি কৰা অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ ধাৰণা৷ সেই সময়ৰ জাত-পাত-ধৰ্ম-বৰ্ণত বিভক্ত আৰু পুৰোহিত-তন্ত্ৰৰ অনুশাসন আৰু লোকাচাৰৰ নাগপাশত আবদ্ধ অসমৰ সামাজিক পৰিস্থিতিত উদাৰ মানৱতাবাদী গণতান্ত্ৰিক চিন্তা-চেতনাৰ অভাৱত এই ধাৰাৰদ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱা বহুতৰে মানসিকতাত হিন্দুধৰ্মীয় জাত-পাতৰ ধাৰণা থকাটো একো আচৰিত কথা নহয় আৰু নিশ্চিতভাৱে শাসকৰ 'ভাগ কৰা আৰু শাসন কৰা (Divide and Rule)' নীতিৰ কু-প্ৰভাৱো তেওঁলোকৰ ওপৰত পৰিছে৷ আনটো দাঙি ধৰিছিল উদাৰ মানৱতাবাদী দৃষ্টিভঙ্গীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা (১৮৬৪-১৯৩৮)ই পাশ্চাত্য শিক্ষা-প্ৰণোদিত আধুনিক মানৱতাবাদী চিন্তা-ভাবনা আৰু ঐক্যবদ্ধ বৃহত্তৰ অসমীয়া সমাজ গঢ়াৰ পথ নিৰ্দেশনা দিয়া অসমীয়া বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ উদাৰ মানসিক পৰিমণ্ডলটোৰ আঁত ধৰি৷ যি প্ৰক্ৰিয়াত জনজাতিসকলক হেয় জ্ঞান কৰা গোড়া ব্ৰাক্ষণ্যবাদী আনন্দৰাম ঢ়েকিয়াল ফুকনৰ দৰে লোকৰ চিন্তাই মানুহৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাইছিল সেই একে প্ৰক্ৰিয়াত উদাৰ মানৱতাবাদী দৃষ্টিভঙ্গীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ দৰে মহান লোকৰ চিন্তায়েও বহুসংখ্যক লোকৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাইছিল৷ প্ৰকৃত গণতান্ত্ৰিক মূল্যবোধসম্পন্ন ধৰ্ম-জাত-পাত-বৰ্ণ-ভাষাৰ গোড়ামিৰ ঊৰ্ধত সকলোকে সম দৃষ্টিৰে এখন বিশাল সমাজৰ পৰিধিলৈ আদৰিব খোজা এই ধাৰাৰপৰা আমি শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিব লগীয়া সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ প্ৰতিনিধি হৈছে জ্যোতিপ্ৰসাদ৷ সমাজৰ মাজত ধনী-দুখীয়া, শোষক-শোষিতৰ বিভাজন লক্ষ্য কৰাৰ লগতে জ্যোতিপ্ৰসাদে বিচাৰিছিল সমাজৰ শতকৰা নব্বৈ ভাগ জনতা - খাটিখোৱা মানুহৰ ঐক্য। জ্যোতিপ্ৰসাদে সেই সময়ৰ অবিভক্ত অসমত অসমীয়া মানে বুজিছিল -\n"ময়েই খাছীয়া/মই জয়ন্তীয়া/ডফলা-আবৰ-অঁকা/ময়ে চিংফৌ/ভৈয়ামৰ মিৰি/সোৱণশিৰীয়া ডেকা/বিজয়ী আহোম কাছাৰী-কোঁচৰ/মেছৰ কুমাৰ মই/ৰাজবংশীয় ৰাভা/কপালত জ্বলে শত গৌৰৱ আভা/মই/লালুং-চুটীয়া/লুচাই-মিকিৰ-গাৰো/মিছিমি-খামতি/নগা-আঙ্গামী বীৰ/পৰ্বতে-পাহাৰে/জ্বলিছে উচ্চ শিৰ/সাম্য-মৈত্ৰীৰ ময়েই ৰণুৱা/চাহ-বাগিচাৰ ময়েই বনুৱা/ন-অসমীয়া মৈমনছিঙীয়া/থলুৱা নেপালী/ নৃত্য-কুশলী মণিপুৰীয়া মই।" (অসমীয়া ডেকাৰ উক্তি)\nজ্যোতিপ্ৰসাদে বিশ্বভ্ৰাতৃত্ববোধৰ চিন্তাও গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ কৈছিল - 'বিশ্ববৈচিত্ৰ্য ৰক্ষা কৰিবলৈ আমি আমাৰ অসমীয়া সভ্যতা-সংস্কৃতি ৰক্ষা কৰিবলৈ যি চিন্তা বা কৰ্ম কৰিম সি সঙ্কীৰ্ণ প্ৰাদেশিকতা হ’ব নোৱাৰে। কিন্তু আমি যদি আমাৰ সভ্যতা-সংস্কৃতি এই সাৰ্বভৌম আদৰ্শৰপৰা আঁতৰাই আমাৰ মনটোক কেৱল লুইতৰ বৰচাপৰিতেই এৰাল দি থওঁ তেন্তে আমাৰ মনটো অসমৰ গৰুৰ দৰেই টিলিকা হৈ থাকিব। আমাৰ সংস্কৃতি, সাহিত্য, কলা, সকলোৱেই থাকিব অসমৰ নামঘৰত পৰি।... ... বিশ্ববৈচিত্ৰ্যবোধৰ ভাবেৰে সকলো জাতি, মহাজাতি, উপজাতিয়ে নিজৰ সভ্যতা-সংস্কৃতি গঢ়িবলৈ আগ বাঢ়িলে তাত আৰু সংঘৰ্ষৰ ঠাই ক'ত? ... অসমীয়া ভৈয়ামীয়াসকলেও তেতিয়া আমাৰ অসমৰ জনজাতিসকলৰ সভ্যতা সংস্কৃতি যে ৰক্ষা কৰিব লাগিব তাকো বুজিব পাৰিব ভালকৈয়ে।' (অসমীয়া স্থাপত্যৰ নৱৰূপ)\nজ্যোতিপ্ৰসাদে 'নতুনৰ পূজা' লিখনিত মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱে তেওঁৰ সময়ত বহুধাবিভক্ত অসমৰ জনগোষ্ঠীসমূহক ঐক্যবদ্ধ কৰাৰ ইতিহাসক বিজ্ঞানসন্মত পদ্ধতিৰে বিশ্লেষণ কৰাৰ কথা উল্লেখ কৰি কৈছে যে অসমৰ পৰ্বতে-ভৈয়ামে জকমকাই থকা নানা ভাষা-ভাষী মানুহৰ বিচিত্ৰ সংস্কৃতি, তেওঁলোকৰ মাতৃভাষা, দোৱান আদি এৰিবলৈ কোৱাটো মহাপুৰুষজনাৰ সমন্বয় নীতিৰ ফালৰপৰাও অসঙ্গত। শঙ্কৰদেৱে সংস্কৃতিৰ এই সমন্বয় কৰিবলৈ যাওঁতে যেনেকৈ নিজৰ ভিতৰত বৈপ্লৱিক ৰূপান্তৰ ঘটাইছিল, সেইদৰে যাৰ সৈতে সমন্বয় কৰিছিল তাৰো জাতীয় ৰীতি-নীতি, বৈশিষ্ট্য নষ্ট হ'বলৈ নিদিয়াকৈ নতুন সংস্কৃতিৰ পোহৰত চালি-জাৰি অসমীয়া সংস্কৃতিৰ এক নৱ প্ৰকাশ ঘটাব বিচাৰিছিল। কাৰণ জ্যোতিপ্ৰসাদে তেতিয়াই বুজিছিল যে অসমীয়াভাষীসকলে যেনেকৈ নিজৰ ভাষা-সংস্কৃতিক লৈ গৌৰৱ অনুভৱ কৰে, নগা, মিজো, খাচিয়া, গাৰো, বড়ো, ৰাভা, মিচিং বা কাৰ্বি এজনেও নিজ নিজ মাতৃভাষা-সংস্কৃতিক লৈ গৌৰৱ অনুভৱ কৰে। এটা স্বাভাৱিক সুস্থ পৰিবেশত সমতাৰ ভিত্তিত দীৰ্ঘদিনৰ আদান-প্ৰদানৰ মাজেৰে সংমিশ্ৰণৰ বিজ্ঞানসন্মত প্ৰক্ৰিয়া গ্ৰহণ কৰাৰ কথা তেতিয়াই তেওঁ উপলব্ধি কৰিছিল। কংগ্ৰেছৰ নেতৃত্বত আমাৰ দেশত চলা স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সময়ত যেতিয়া ভাৰতীয় জাতীয়তাবোধে জীৱন্তৰূপে কাম কৰি আছিল তেতিয়া এই অঞ্চলৰ সকলো মানুহক এটা ঐক্যবদ্ধ সমূহীয়া জনগোষ্ঠীলৈ ৰূপান্তৰিত কৰাৰ পূৰ্ণ সুযোগ আছিল যদিও কংগ্ৰেছে ইয়াৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক বিপ্লৱৰ কাম হাতত নল’লে৷ কিন্তু তাৰ পৰিবৰ্তে ৰাজ্যখনত স্বাধীনোত্তৰ অধিক কাল ক্ষমতাসীন কংগ্ৰেছ দলে ব্ৰিটিছৰ দৰে 'ভাগ কৰা আৰু শাসন কৰা (Divide and Rule)' নীতি অনুসৰণ কৰায়েই নহয়, অধিক বৃদ্ধি কৰাৰ চেষ্টাত লিপ্ত হৈ অসমৰ কিছুমান জনগোষ্ঠীয়ে বিচৰা নিবিচৰাকৈয়ো স্বায়ত্তশাসিত আৰু উন্নয়ন পৰিষদসমূহ গঠন কৰি অসমৰ জনগণক বহুধাবিভক্ত কৰি পেলালে।\nআজি বিশ্বায়নে অৰ্থনীতিক বিশ্বায়িত কৰাৰ ফলত পণ্য প্ৰযুক্তি আৰু তথ্যৰো বিশ্বব্যাপী অবাধ যাতায়াত হৈছে। ইয়াৰ ফলত আজি বাতৰিকাকত-আলোচনী, ডিস্ক টিভি, স্মাৰ্টফোন, ইন্টাৰনেট আদিয়ে আমেৰিকান কালচাৰৰ নামত এক ভোগবাদী সংস্কৃতিৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰ সমগ্ৰ বিশ্বতে ঘটাইছে। ই সাধাৰণ মানুহৰ জীৱনলৈ কঢ়িয়াই আনিছে অভূতপূৰ্ব সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক সংকটৰ বীজাণু। এই অনৈতিক অমানৱীয় পৰিকল্পনাত আছে এক অধঃপতিত নৈতিক-সাংস্কৃতিক ধ্যান-ধাৰণা। কৃত্ৰিম এই সংস্কৃতিৰ জন্ম ক্ষয়িষ্ণু পুঁজিবাদী অৰ্থনীতিৰ মুনাফাৰ লোভ আৰু বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰপৰা বিচ্যুত প্ৰযুক্তিৰ হাতত ধৰি। ইয়াৰ মূল কথা হল কনজুমাৰিজিম বা ভোগবাদ। উন্নত প্ৰযুক্তিৰ হাতত ধৰি ভাইৰাছৰ দৰে সমগ্ৰ বিশ্বতে বিয়পি পৰিছে এই বিকৃতি। এই ভয়ঙ্কৰ প্ৰচাৰৰ ষ্ট্ৰিমৰোলাৰত উন্নত পুঁজিবাদী দেশবোৰতকৈয়ো বেছিকৈ পিষ্ট হৈছে দৰিদ্ৰ দেশৰ কিশোৰ-কিশোৰীসকল। ইয়াৰ প্ৰভাৱ পৰিছে আমাৰ বিহু উদযাপনৰ ওপৰতো। আমাৰ সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰখনতো ভৰি পৰিছে স্থূল চিন্তা, অদ্ভূত বেশভূষা, যৌনতা, অবাস্তৱতা, উদ্দেশ্যহীনতা। এই ক্ষেত্ৰত এজন প্ৰকৃত শিল্পীৰ কৰ্তব্য সন্বন্ধে জ্যোতিপ্ৰসাদে 'শিল্পীৰ পৃথিৱী' শীৰ্ষক প্ৰবন্ধটিত কৈছিল - 'এই জনতাক শিল্পীৰূপ দি, সংস্কৃতি এই জনতাৰ হাতত পৃথিৱীখন দিয়াই শিল্পীৰ পলিটিক্স। এই জনতাক খাই বৈ সুস্থ-সবল হৈ শিল্পীৰূপে প্ৰকাশ হ'বলৈ সকলো বাস্তৱিক সুযোগ-সুবিধা দিয়াই শিল্পীৰ অৰ্থনীতি। যি সমাজৰ গাঁথনিত, মাথোন সকলো শিল্পী প্ৰকাশৰ-বিকাশৰ সমান অধিকাৰ সুযোগ-সুবিধা সেয়েই শিল্পীৰ সমাজনীতি। যি প্ৰকাৰৰ সংঘাতৰেই দুষ্কৃতিৰ বিনাশ হ'ব সেয়াই শিল্পীৰ সমৰ-নীতি।....আজি সকলো কথাকেই জনতাৰ কল্যাণৰ কষটি শিলত ঘঁহি সি আচল সোণ নে পিতল পৰীক্ষা কৰি চাব লাগিব। যি অৰ্থনীতিৰদ্বাৰা জনতাই সংস্কৃতি গঢ়িবলৈ সুবিধা নাপায় সেই অৰ্থনীতি অনুপযোগী। সি সাংস্কৃতিক অৰ্থনীতি নহয়, সি দুষ্কৃতিমূলক অৰ্থনীতি। সাম্ৰাজ্যবাদ আৰু পশ্চিমীয়া যি ধনতন্ত্ৰবাদৰ অৰ্থনীতি সি দেখাতেই দুষ্কৃতিমূলক।.... এই দুই অৰ্থনীতি আমাৰ নিশ্চয় শিল্পীৰ নহয়।' গতিকে আজি শিল্প-সংস্কৃতিৰ চৰ্চাৰ উদ্দেশ্য হোৱা উচিত এই ভোগবাদী অধঃপতিত নৈতিক সংস্কৃতি অৰ্থাৎ দুষ্কৃতিৰ বিনাশৰ বাবে শিল্প-সংস্কৃতিক ব্যৱহাৰ কৰা, তাৰ আলম লৈ শিল্প-সংস্কৃতি চৰ্চা কৰা নহয়। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ মতে মাথোঁ শিল্প-সাহিত্য সৃষ্টি কৰিলেই নহ’ব, যি শিল্পী-সাহিত্যিকে মানুহৰ জীৱন সাংস্কৃতিক কৰি তোলে, প্ৰগতিৰ পথ দেখুৱায় তেৱেঁই যথাৰ্থ শিল্পী। তেওঁৰ সাহিত্য-সংস্কৃতি-প্ৰেম-ভালপোৱা-দৰদী হৃদয়বৃত্তি সকলো আহিছে সমাজৰ অত্যাচাৰিত, বঞ্চিত মানুহৰ প্ৰতি আন্তৰিক ভালপোৱা, দায়বদ্ধতা আৰু তেওঁলোকৰ বাবে এখন সুন্দৰ শোষণহীন সমাজ গঢ়িব খোজাৰ আকুতিৰপৰা। সেয়াই হৈছে প্ৰকৃত জনতাৰ শিল্পীৰ লক্ষণ। তেওঁ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰো এজন বাটকটীয়া। পিছে তেওঁ আজি বহুতৰ দৰে চলচ্চিত্ৰৰ ৰঙীন চৌখিনতাত ভোল যোৱাৰ পৰিবৰ্তে চলচ্চিত্ৰকো সংগ্ৰামৰ আহিলা হিচাপে বিবেচনা কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰথমখন বাস্তৱবাদী সবাক ৰাজনৈতিক চলচ্চিত্ৰ 'জয়মতী'ৰ জৰিয়তে নায়িকা জয়মতীয়ে ৰজাৰ ইমান অত্যাচাৰৰ পিছতো নিজে গিৰীহঁতৰ সম্ভেদ নিদি ৰজাৰ অত্যাচাৰ নিৰৱে সহি মৃত্য বৰণ কৰা ঘটনাৰ জৰিয়তে মহাত্মা গান্ধীৰ অহিংসাবাদৰ কথা প্ৰচাৰ কৰিব বিচাৰিছিল। সেইদৰে তেওঁৰ নাটক ‘খনিকৰ’ত আছে নাৰী স্বাধীনতাৰ বাণী আৰু ‘লভিতা’ত নেতাজী সুভাষ চন্দ্ৰ বসুৰ আপোচহীন আদৰ্শৰে গঠিত আজাদ হিন্দ ফৌজৰ দেশপ্ৰেমৰ এক আপোচহীন সংগ্ৰামী চেতনা।\nজ্যোতিপ্ৰসাদে তেওঁৰ সময়ৰ আদৰ্শৰ প্ৰেক্ষাপটত ভাৰতীয় আৰু অসমীয়া সমাজৰ গৰ্ভত জন্ম হোৱা নৱজাগৰণ বা ৰেনেচাঁৰ আকংক্ষাক বাস্তৱ ৰূপ দিবলৈ গৈ কি পথ গ্ৰহণ কৰিছিল, তাৰ যথাৰ্থ উপলব্ধিৰ ভিত্তিত আজিৰ ভিন্ন পৰিস্থিতিত শিল্প-সাহিত্য সম্পৰ্কে, আজিৰ দিনৰ সমাজ সম্পৰ্কে বিজ্ঞানসন্মত যুগোপযোগী ধাৰণা গঢ়ি তোলাৰ বাবে জ্যোতিপ্ৰসাদৰ জীৱন সংগ্ৰামৰপৰা শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাই হ'ব তেওঁৰ প্ৰতি যথাৰ্থ শ্ৰদ্ধা জ্ঞাপন। দেশৰ শোষিত মানুহ, ছাত্ৰ-যুৱকক অনুপ্ৰেৰণা যোগাবলৈ জ্যোতিপ্ৰসাদ প্ৰকৃতপক্ষে কেনেধৰণৰ আপোচহীন বিপ্লৱী মনীষী আছিল, সত্যৰ বাবে, দেশৰ শোষিত মানুহৰ বাবে, যি আন্তৰিকতাৰে সমাজৰপৰা অত্যাচাৰ, অনাচাৰ, বৈষম্য দূৰ কৰাৰ বাবে আজীৱন সংগ্ৰাম কৰিছিল তাৰ বহল চৰ্চা হোৱা উচিত। কাৰণ তেওঁৰ দৰে এজন মহান বহুমুখী বিপ্লৱী মানৱতাবাদী মনীষীৰ চিন্তা, আদৰ্শ আমি গ্ৰহণ কৰি আমাৰ মাজত বিলীন নকৰাকৈ আজিৰ যুগত উত্তৰণৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় তাতোকৈ উন্নত সমাজবাদী আদৰ্শ-সংস্কৃতি আমি গঢ়ি তুলিব নোৱাৰো, কাৰণ তেওঁ য'ত শেষ কৰিছে তাৰপৰায়েই আমি আৰম্ভ কৰিব লাগিব।\nNo Comments : "ভাৰতীয় ৰেনেচাঁৰ অন্যতম পথিকৃৎ জ্যোতিপ্ৰসাদৰ সংগ্ৰামৰ উত্তৰাধিকাৰ-(অজিত কুমাৰ পটঙ্গীয়া)"


সংখ্যাটোৰ আঁৰৰ কথা – মনজিৎ – ফটাঢোল\nসংখ্যাৰ আঁৰৰ কথা লিখিবলৈ গৈ যদি আঁৰ কাপোৰখন আঁতৰাই দিওঁ তেতিয়া দেখোঁ আমাৰ সকলোৰে মৰমৰ দিম্পু ভাইটিৰ ফোন এটাৰ বাবেই আজি “সংখ্যাৰ আঁৰৰ কথা” শিতানৰ বাবে কীবোর্ড তুলি ল’ব লগা হ’ল।\nনবেম্বৰৰ কোনোবা সন্ধিয়া এটাত ফোন কৰি ক’লে,\n: মনা কাই আপোনাক অহা মাহৰ সম্পাদক হিচাপে ভবা হৈছে। পাৰিব নাই? ৰিণ্টু দাই ফোন কৰিব মই জনাই থ’লোঁ।\nমোৰতো লাগিল লেঠা। আংবাং মানুহ গহীন গম্ভীৰ কাম বুলি ক’লেই পেটতে হাত ভৰি লুকাই। ভগৱান কা দিয়া হুৱা চবকুচ হে মেৰে পাচ পৰ, ধৈৰ্য্যহে নিদিলে৷ একেবাৰে নোৱাৰোঁ বুলি মিহিকে কৈ চাইছিলোঁঁ৷ পিচে কামত নিদিলে। বিজয় মহন্ত নামৰ সনাহী বন্ধুটোও আহি চিঞৰ বাখৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। ইফালে কোনোবাই কিবা এটা ক’লে কথাও পেলাব নোৱাৰোঁ। তাতে ৰিণ্টু দা আৰু মই আকৌ সমন্ধত জোঁৱাই-জেঠেৰি। মিতিৰৰ টান এটাও আহি গ’ল নহয়। সাঁতে সোতৰই মিলি তেৰা সবক ক’লোঁ বোলে আপোনালোকৰ সাহসতেই আগবাঢ়িছো নিজকে চেলেঞ্জ কৰিবলৈ। পৰিলে তুলি ধৰিব। তেখেত লোকে নির্ভয় দি ক’লে,\n: চিন্তা নকৰিবা ডেকা ল’ৰা আমি বেকত আছোঁ।\nতেনেকৈয়ে এদিন গ্ৰুপত ঘোষণা হ’ল এইমাহৰ চম্পাদকৰ দায়িত্বত মই অভাজন। এক কথাত ক’বলৈ গ’লে মেট্ৰিক পৰীক্ষাৰ দিন ঘোষণা হ’ল। ময়ো জোচত আহি গ’লোঁ। সকলোকে লেখাৰে ওপচাই দি মোক পৰীক্ষাত ভাল ফলাফল দেখুৱাত সহায় কৰিব বুলি গ্ৰুপত পোষ্ট দি দিলোঁ। কাতৰ অনুৰোধ কৰিলোঁ। চিনাকি সকলৰ ইনবক্সে ইনবক্সে লেখা লাগিবই বুলি ফটোৱা জাৰিও কৰা হ’ল। ৰাইজেও সঁহাৰি দিলে; প্রতিশ্ৰুতি দিলে লগতে শুভেচ্ছা শুভকামনা ৰে উপচাই পেলালে।\nআৰম্ভণি বঢ়িয়া, বলেট’ ফাটা ফাটি। তাৰ পিছতে আহিল টুইষ্টটো৷ আত্মসন্তুষ্টিত ভোগা বেবেৰিবাং চম্পাদকে পৰীক্ষালে ঢেৰ দিন আছে হৈ যাব লাহে লাহে, এই বুলি অলপ ইফাল সিফাল কৰিবলৈ ধৰিলোঁ নিজৰ দুনীয়াত। পুৰণি বদ অভ্যাস, এনেও পৰীক্ষাৰ দুদিন আগতহে পঢ়া হয়, হৈ যাব টেনচন নাই বুলি ভাবি থাকোঁতেই সময়বোৰ ইমান স্পীডত গুছি গ’ল যে সম্পাদনা মণ্ডলীৰ বাকী সদস্যসকল টেনচনত আহি গ’ল। চম্পাদকলৈ ফোন আহিবলৈ ল’লে পঢ়া শুনা কেনে চলিছে কিমান আগবাঢ়িছে।\nইফালে চম্পাদকৰো আকৌ সেইকেইদিনহে অৱস্থা বেয়া। অফিচৰ কাজিৰঙা গেষ্ট হাউচত ডাঙৰ ডাঙৰ চাহাবৰ আগমন এশিঙিয়া গড় চাবলৈ। হাটী বুক কৰা, জীপ বুক কৰা, থকা খোৱাৰ ব্যৱস্থা ইত্যাদি কামত দিনটো ব্যস্ত। এনেকুৱা দিন পৰিল যে অফিচত ফেচবুক নটিফিকেচনে আমনি কৰে বাবেই পুৱা ১০ বজাত uninstall কৰোঁ আৰু ৰাতি ৭ মান বজাত আকৌ install কৰোঁ। ইফালে ৰাতিলে দেখোঁ চাল্লা পুৰণি ডেস্কটপটোৱেও ওফোন্দ পাতি ৰিষ্টার্ট হৈ যাবলৈ ধৰিলে। মুঠতে সুন্দৰ পৰিবেশ।\nপৰীক্ষাত ফেইল কৰাটো খাটাং টাইপ ফিলিং এটা আহিবলৈ ল’লে। ক’ত যাওঁ গোপাল ক’ত যাওঁ কৃপাল অৱস্থাত ককবকাই থাকোঁতেই ঘৰৰ জেষ্ঠ্য কেইজন ফিল্ডত নামি দিলে। পৰীক্ষাৰ্থীৰ ওপৰত সামান্য খং এটা উঠিলেও নিজৰেই মানুহ বুলি উদ্ধাৰ অভিযানত নামি গ’ল। তাৰ পিছত হিন্দী চিনেমাৰ দৰে হ’বলৈ ধৰিলে কথাবোৰ। খেলখনৰ গতি সলনিহৈ গ’ল পলকতে। গোটেই পৰিবেশটোৱেই চম্পাদকৰ সপক্ষে ঘূৰি দিলে। যেনি তেনি লেখা আহিবলৈ ধৰিলে। বানান চোৱাই বানান চালে; লেখা বিচৰাই লেখা বিচাৰিলে৷ তাক আনি চম্পাদকৰ মেজত ৰেডিমেইডকৈ সাজু কৰি দিলে। সম্পাদনা মণ্ডলীৰ কর্মদক্ষতাই সঁচাই আবেগিক কৰি তুলিলে। তেওঁলোকৰ কামক সন্মান জনাই ধৈৰ্য্য কম থাকিলেও মনত জোৰ বান্ধি চম্পাদক শেষৰ কেইদিন টেবুলত বহিলে। ষ্টাইলটো সেই কলেজৰ দিনৰে। শেষৰ দুদিন কেৱল মাথো কেৱল পৰীক্ষাৰ নামত। সকলোৰে আন্তৰিক সহযোগত মাজতে থৰক বৰক হৈ পৰিব খোজা নতুন সম্পাদকৰ নতুন বছৰৰ নতুন সংখ্যাই নতুন ৰূপ লৈ উঠিল। এতিয়া হেঁপাহৰ আলোচনীখন আপোনালোকক গতালোঁ। আশা কৰোঁ আদৰি ল’ব। লগতে নিজগুণে মৰিষণ কৰি ভুল ক্ৰুটিবোৰ আঙুলিয়াই দিব।\nএতিয়া আহোঁ সংখ্যাৰ আঁৰৰ মানুহখিনিৰ কথালৈ যাৰ নেৰাপেৰা ত্যাগৰ বিনিময়তেই প্ৰতিবাৰেই উজলি উঠে মৰমৰ ‘ফটাঢোল’ আলোচনীখন। ৱাহ মানি গ’লোঁ দেই। বিগ চেলিউত টু অল! অসমীয়াত ক’বলৈ গ’লে “টুপি খুলি দিলোঁ”।\nএতিয়া এমহীয়া কাৰ্য্যকালটো যদি এখন থ্ৰিলাৰ চিনেমা বুলি ধৰোঁ তেন্তে চিনেমাৰ নাম আৰু কাষ্টিংখিনি ঠিক এনেকুৱা হ’ব৷\n“চঞ্চল চম্পাৰ মেটিক পৰীক্ষা”\nপৰীক্ষার্থী: মনাই মকৰধ্বজ খোৱা\n**পিতাই: হেকা দা\n(গহীন আৰু সুশৃংখল ধৰণৰ ৰসিক প্রকৃতিৰ ইচটাইলিছ মানুহ, ঘৰখনৰ মূল খুঁটা)\n**ডাঙৰ দা: অভিজিৎ দা\n(চোকা টেলেণ্টেড আৰু ঠাণ্ডমুণ্ডা, লোকেলি বিদেশত আপোন মানুহ)\n**সৰু দা: ৰিণ্টু দা\n(ডন টাইপ, বিদেশৰ পৰাই আঙুলিৰ টিপত সাম্ৰাজ্য চলাই। বাঘা বাঘা মানুহে তেওঁ কিবা এটা ক’লে না ক’ব নোৱাৰে। আৰু সঁচাসঁচিকৈ বিদেশত আপোন মানুহ)\n**ডাঙৰ বাই: বিনা বাই\n(ষ্ট্ৰিক্ট ডিচিপ্লিন, পাংচুৱেল ডেডিকেটেড, কিন্তু অন্তৰেৰে তেনেই কোমল লগতে দেখাত অত্যন্ত ৰূপহীও। মৰমৰ শাসন তেওঁৰ মূল শক্তি)\n**সৰু: ৰিমঝিম বৰঠাকুৰ\n(ৰূপহী কৰ্মঠ আৰু নিয়াৰি, নিজৰ কাম আটোমটোকাৰীকৈ কৰি যায়। বৰ ভাল ছোৱালী)\n(শান্ত অমায়িক বাধ্য আৰু বৈদ্য হেণ্ডচম্। ২৪*৭ এভেইল ভেল)\n**ভনী: মনিষা কাকতি\n(বগী বুলি জোকাই ভাল লাগে, ৰূপহী কাইন্দ অফ যোগ্য বালিকা তাই, নিজৰ কাম সদায় নিয়াৰিকৈ কৰি যায়, কৈ থাকিব নেলাগে।)\n**বৰতাৰ ডাঙৰ ল’ৰা: জ্যোতি দা\n(অসমীয়া অনিল কাপুৰ, অগ্নি যুগৰ ফিৰিঙতি তেওঁ। একোতেই বলে নোৱাৰিম আপুনি মই। ফেৰেণ্ড ফিলচফাৰ গাইড)\n**বৰতাৰ সৰু ল’ৰা: সঞ্জীৱ দা\n(স্মার্ট প্ৰতিভাবান আৰু বিপদৰ বন্ধু)\n**জেঠাইৰ ছোৱালী: প্রণিতা গোস্বামী বৰঠাকুৰ\n(মৰম ছাঁৰে জীপাল কৰি ৰাখে আটাইকে, মৰমেৰে ভুল বোৰ আঙুলিয়াই দিয়ে শুধৰাই দিয়ে)\n**মামাৰ ছোৱালী: ৰিতুপর্ণা\n(ফটাঢোলৰ গায়ত্ৰী মহন্ত গোটেইজনী, বিয়ালে নেমাতিলেও মৰমৰ ভনী, ভুল বানানবোৰ চেকেণ্ডত স্কেন কৰি পেলাব পাৰে। বিউটি উইঠ ব্ৰেইন)\n**মাহীৰ ছোৱালী: মন্দিৰা বাই\n(ৰূপে গুণে চৌচৌৱাই থাকে, যোহাটৰ ফালে ইচকুলত দেশৰ ভবিষ্যত গঢ়ে। সকলোৰে মৰমৰ)\nলাষ্ট বাট নট দি লিষ্ট\n**লংগোটিয়া য়াৰ: বিজয় মহন্ত\n(নাচাৰ চেটেলাইটৰ পৰাও দেখা পোৱা পেটেৰে মৰমৰ বন্ধু মহন্ত। ধদুৱা পেটুৱা কিন্তু কামৰ মানুহ। ফটাঢোলক নিজৰ মানুহজনীতকৈয়ো বেছি ভাল পায়। আৰু মই সময় মতে নপঢ়াৰ বাবে সিয়েই গালি খাই।হাজাৰ পেট চলিলেও হাঁহ খাবলে নেৰে।)\nপেহীৰ ছোৱালী : তৃষ্ণা সোণোৱাল প্ৰতিভাৱান ছোৱালী বৰ কামৰ ছোৱালী ভগৱানে তাইক কুশলে ৰাখক৷\nপ্ৰতিবেশী: পৰীস্মিতা গগৈ নিৰবে সকলোকে সহায় কৰি যায়। সাংসাৰিক জঞ্জালেও সহায় কৰাৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিব নোৱাৰে।\nবিদেশত আপোন বন্ধু: ৰিতুপৰ্ণ বৰা সখা দোস্তি য়াৰৌ কা য়াৰ। আলোচনীখনক ই ধুনীয়াকৈ সজোৱাৰ দৰে ইয়াৰ জীৱনটোকো ধুনীয়াকৈ সজাবলৈ বাপেকৰ বোৱাৰিয়েক এজনী গোটোৱাৰ বাবে পাৰফেক্ট মানুহ৷\nসকলোৰে নেৰানেপেৰা সমজুৱা প্রচেষ্টাত মনাইৰ ডুবিবলৈ ধৰা নাওখনৰ বৈতৰণি পাৰ কৰাই দিলে। ফেল কৰিম বুলি চিন্তা কৰি থকা “মনাই আজি মেটিক পাছ”। ওপৰোক্ত প্রতিজন ব্যক্তিৰ সহায়ৰ অবিহনে এই পৰীক্ষাত পাছ কৰা অসম্ভৱ আছিল। লাচিতে এৰাতিত গড় বান্ধিছিল আমি যেনিবা তিনি চাৰি ৰাতিত বান্ধিলোঁ। (including বিনা বাইৰ উজাগৰি নিশাবোৰ)\nযৌথ পৰিয়াল এটাত থাকিলে বিয়া বাৰুত যেনেকৈ ঢেৰ কাম কৰি থাকিলেও ভাগৰ নালাগে। ফটাঢোল সম্পাদনা সমিতিখনো তেনে এটা আটোমটোকাৰি যৌথ পৰিয়াল। এজাক সুশৃংখল অান্তৰিকতাপুর্ণ মৰমিয়াল মানুহৰ সমষ্টি। তেজেৰে নহ’লেও অন্তৰেৰে কটকটীয়াকৈ বান্ধ খাই আছে। এনে এক আদর্শবান পৰিয়াৰ সদস্য হ’বলৈ পাই অভাৱনীয় ভাবে আপ্লুত অভিভূত। লং লিভ ফটাঢোল। জয়তু ফটোঢোল। নমৰালৈকে নেপাহৰোঁ এই সময়। লাভ ইউ অল!\n(বি: দ্ৰ: .doc ফাইলবোৰ পঢ়িব লাগে বাবেই সম্পা’দক’ বুলি কয় চাগে আৰু সকলোৰে ঠিকছে ফাটে বাবেই আলোচনীখন ফটা-ফাটি হয়।)\nদ্বিতীয় বৰ্ষ, সপ্তম সংখ্যা\n« ফটোৱেনো কি কয় 7\nএইম ইন লাইফ – মণিষা কাকতি »\nবিজয় দাক ইয়াতো ফালিলে ৰে।\nবাকী ককাই হিট বুলি কলো।\nতোমাৰ লগত কাম কৰা সময়বোৰ চিৰ দিনলৈ মনত থাকিব মনজিৎ৷ সুন্দৰ সময় পাৰ কৰিলোঁ৷\nএকদম চেম টু ইউ\nঅন অ চিৰিয়াচ নোট, ফটাঢোলৰ সম্পাদনা কক্ষৰ দক্ষতা আৰু ডেডিকেচন অনন্য। বৰ ভাল লাগে কাম কৰি\nএকদম… বুকুত সযতনে ৰাখিলো সময় খিনি\nসম্পা’দক’ৰ সাংঘাটিক ডেফিনেচন দিলে দেই !\nবাকী আৰু কি কম ! চুই গল ।\nবাকী আৰু কি কম ! চুই গল দাদা ।\nসুন্দৰ আলোচনীখন উপহাৰ দিয়াৰ বাবে সম্পাদকৰ লগতে সম্পাদনা কক্ষৰ আটাইলৈকে ধন্যবাদ ।\nলেপটপ পাবি না?\nদিব ৰবিন্দ্ৰ ভৱনত\nDaisy Dolly gogoi\nএহ মজা মনাই ককাইটি\nইমান ধুনীয়াকৈ লিখিলে আঁৰৰ কথাখিনি\nতোমালোকেও ইমান ধুনীয়াক ৈসহায় কৰিলা। বৰ ভাল লাগিল\nওস্তাদৰ খেল শেষ ৰাতি বুলি এনেই নকয় তো৷ বৰ ভালকৈ কৰিলা মনাই৷ বহুত শুভেচ্ছা আৰু অভিনন্দন৷\nএকদম দেই কাকতি দা\nটিম হো তো এইছা। অভিনন্দন\nবহুত বহুত শুভেচ্ছা,অভিনন্দন,ধন্যবাদ সকলো।\nআৰৰ কথাখিনি পঢ়ি আপ্লুত হলো৷সচাকৈয়ে কেইজনমান মানুহৰ নিষ্ঠা আৰু ত্যাগৰ ফল এই আলোচনী খন৷\nআঁৰৰ চিনেমাখন বিৰাট ৰসলগাকৈ লিখিলে, সুন্দৰ আলোচনী এখন আগবঢ়োৱাৰ বাবে অভিনন্দন\nহয় অচৰিত অান্তৰিকতা আৰু দেদিকেচন।মই অভিভূত


BHARATIYA SAMAJ ভাৰতীয় সমাজ Indian Society A Text Book of Sociology For 4th Semester Core ( Optional-1 ) for Gauhati University উৎপল শইকীয়া প্ৰকাশক : অশোক বুক ষ্টল - SCIENTIA BOOK SHOP\nAll categoriesAssamese Author অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্যিকসকল Abantika Parashar অবন্তিকা পৰাশৰ AJAY PRITAM অজয় প্ৰীতম Amarjyoti Choudhury অমৰজ্যোতি চৌধুৰী Ambikagiri Raichoudhury অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰী Aminur Rahman আমিনুৰ ৰহমান Anjan Sarma অঞ্জন শৰ্মা Anuj Boruah অনুজ বৰুৱা Anuradha Sharma Pujari অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰী Apurba Sharma অপূৰ্ব শৰ্মা Arun Sharma অৰুণ শৰ্মা Arundhatee Dutta অৰুন্ধতি দত্ত Arupa Kalita Patangia অৰূপা কলিতা পতংগীয়া Atulananda Goswami অতুলানন্দ গোস্বামী Babul Tamuli বাবুল তামুলী Baiduryya Boruah বৈদুৰ্য্য বৰুৱা Bandita Phukan বন্দিতা ফুকন Banikanta Kakati বাণীকান্ত কাকতি Benudhar Sharma বেণুধৰ শৰ্মা Bhaben Barua ভবেন বৰুৱা Bhabendra Nath Saikia ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া Bhupen Hazarika ভূপেন হাজৰিকা Binoy Mohan Saikia বিনয় মোহন শইকীয়া Bipasha Bora বিপাশা বৰা Bipul Deuri বিপুল দেউৰী Birendra Kumar Bhattacharya বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য Bishnu Prasad Rabha বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা Chandana Goswami চন্দনা গোস্বামী Chandra Prasad Saikia চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শ‍ইকীয়া Dalim Das ডালিম দাস Deepamoni Saikia দীপামণি শইকীয়া Devendranath Acharya দেবেন্দ্ৰ নাথ আচাৰ্য Dhrubajyoti Bora ধ্ৰুৱজ্যোতি বৰা Dinesh Chandra Goswami দীনেশচন্দ্ৰ গোস্বামী Eli Ahmed এলি আহমেদ Gautam Prasad Baroowah গৌতম প্ৰসাদ বৰুৱা Gautam Prasad Barua গৌতম প্ৰসাদ বৰুৱা Gitimalika Neog গীতিমালিকা নেওগ Gobin Kumar Khound গোবিন কুমাৰ খাউণ্ড Gobinda Prasad Sarma গোৱিন্দ প্ৰসাদ শৰ্মা Gunaram Khanikar গুণাৰাম খনিকৰ Gyan Puzari জ্ঞান পূজাৰী Harekrishna Deka হৰেকৃষ্ণ ডেকা Hem Barua হেম বৰুৱা Hiranya Kumar Bhattacharyya হিৰণ্য কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্য Hiranyamayee Baruah হিৰণ্যময়ী বৰুৱা Hiren Bhattacharjya হীৰেন ভট্টাচাৰ্য Hiren Gohain হীৰেন গোহাঁই Hirendra Nath Dutta হীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্ত Homen Borgohain হোমেন বৰগোহাঞি Ilaram Das ইলাৰাম দাস Indrajit Bezbaruah ইন্দ্ৰজিৎ বেজবৰুৱা Indrajit Dutta ইন্দ্ৰজিৎ দত্ত Ismail Hossain ইছমাইল হোছেইন Janardan Goswami জনাৰ্দন গোস্বামী Jayanta Madhab Bora জয়ন্ত মাধৱ বৰা Jogesh Das যোগেশ দাস Joyasree Goswami Mahanta জয়শ্ৰী গোস্বামী মহন্ত Juri Borah Borgohain জুৰী বৰা বৰগোহাঞি Jyoti Prasad Agarwala জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা Kaberi Kochari Rajkonwor কাবেৰী কছাৰী ৰাজকোঁৱৰ Kabin Phukan কবীন ফুকন Kanchan Baruah কাঞ্চন বৰুৱা Karabi Deka Hazarika কৰবী ডেকা হাজৰিকা Keshab Mahanta কেশৱ মহন্ত Khargeswar Bhuyan খৰ্গেশ্বৰ ভূঞা Konoklota Neog কণকলতা নেওগ Krishna Kanta Handique কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ Kuladhar Saikia কুলধৰ শইকীয়া Kulendu Pathak কুলেন্দু পাঠক Lakshminath Bezbaroa লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা Laksminandan Bora লক্ষ্মীনন্দন বৰা Lila Gogoi লীলা গগৈ Loknath Goswami লোকনাথ গোস্বামী Mafizuddin Ahmed Hazarika মফিজুদ্দিন আহমদ হাজৰিকা Mahapurush Sri Sri Madavdeb মহাপুৰুষ শ্ৰী শ্ৰী মাধৱদেৱ Mahapurush Srimanta Sankard মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ Maheswar Neog মহেশ্বৰ নেওগ Mahim Bora মহিম বৰা Maini Mahanta মাইনী মহন্ত Malini Goswami মালিনী গোস্বামী Mamoni Raisom Goswami মামণি ৰয়ছম গোস্বামী Manika Devi মণিকা দেৱী Mayur Bora ময়ূৰ বৰা Medini Choudhury মেদিনী চৌধুৰী Monikuntala Bhattacharya মণিকুন্তলা ভট্টাচাৰ্য Mousom Gogoi মৌচম গগৈ Mridul Haloi মৃদুল হালৈ Mrinal Kalita মৃণাল কলিতা Mrinal Talukdar মৃণাল তালুকদাৰ Nabakanta Barua নৱকান্ত বৰুৱা Nagen Saikia নগেন শইকীয়া Nalinibala Devi নলিনীবালা দেৱী Nalinidhar Bhattacharya নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য Neelim Akash Kashyap নীলিম আকাশ কাশ্যপ Nilim Kumar নীলিম কুমাৰ Nilmani Phookan নীলমণি ফুকন Nirmal Prabha Bordoloi নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ Nirode Choudhury নিৰোদ চৌধুৰী Nirupama Borgohain নিৰূপমা বৰগোহাঞি Padmanath Gohain Baruah পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা Parag Kumar Das পৰাগ কুমাৰ দাস Partha Bijoy Dutta পাৰ্থ বিজয় দত্ত Partha Chattopadliyay পাৰ্থ চট্টোপাধ্যায় Parthapratim Hazarika পাৰ্থপ্ৰতিম হাজৰিকা Phanibhusan Das ফণীভূষণ দাস Phanindra Kumar Dev Choudhury ফণীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱ চৌধুৰী Pradip Kumar প্ৰদীপ কুমাৰ Prafulla Kataki প্ৰফুল্ল কটকী Pranav Jyoti Deka প্ৰণৱজ্যোতি ডেকা Prarthana Saikia প্ৰাৰ্থনা শইকীয়া Prodan Saikia প্ৰদান শইকীয়া Purabi Bormudoi পূৰবী বৰমুদৈ Ramesh Chandra Deka ৰমেশ চন্দ্ৰ ডেকা Ranju Hazarika ৰঞ্জু হাজৰিকা Rebati Mohan Dutta Choudhury শীলভদ্ৰ (ৰেৱতী মোহন দত্তচৌধুৰী) Rita Chowdhury ৰীতা চৌধুৰী Rongbong Terang ৰংবং তেৰাং Rumee Lashkar Bora ৰুমী লস্কৰ বৰা Runumi Sarma ৰুণুমী শৰ্মা Sadananda Gogoi সদানন্দ গগৈ Samadrita Goswami সমাদৃতা গোস্বামী Santanu Kausik Baruah শান্তনু কৌশিক বৰুৱা Satyendranath Sarma সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা Saumitra Jogee সৌমিত্ৰ যোগী Saurabh Kumar Chaliha সৌৰভ কুমাৰ চলিহা Shantanu Tamuli শান্তনু তামূলী Sharmistha Pritam শৰ্মিষ্ঠা প্ৰীতম Sibananda Kakoti শিৱানন্দ কাকতি Soumyadeep Dutta সৌম্যদ্বীপ দত্ত Surya Kumar Bhuyan সূৰ্যকুমাৰ ভূঞা Syed Abdul Malik চৈয়দ আব্দুল মালিক Taslima Nasrin তছলিমা নাছৰিন Tirthanath Sarma তীৰ্থনাথ শৰ্মা Tosha Probha kalita তোষপ্ৰভা কলিতা Trailokya Nath Goswami ত্ৰৈলোক্য নাথ গোস্বামী Tunujyoti Gogoi টুনুজ্যোতি গগৈ Utpal Baruah উৎপল বৰুৱা Yeshe Dorjee Thongchi য়েছে দৰজে ঠংচি Yugallochan Das যুগললোচন দাসAssamese Book Publications অসমীয়া কিতাপ প্ৰকাশন AALIBAAT PRAKASHAN আলিবাট প্ৰকাশন AANK-BAAK আঁক-বাক AKHAR PRAKASH আখৰ প্ৰকাশ ASHOK BOOK STALL অশোক বুক ষ্টল ASSAM BOOK HIVE অসম বুক হাইভ ASSAM BOOK TRUST অসম বুক ট্ৰাষ্ট ASSAM PUBLISHING COMPANY অসম পাবলিচিং কোম্পানী BANALATA PRAKASHAN বনলতা প্ৰকাশন BANDHAV বান্ধৱ প্ৰকাশন BANI MANDIR বাণী মন্দিৰ BANPHOOL PRAKASHAN বনফুল প্ৰকাশন BHABANI BOOKS ভৱানী বুক্ছ BINA LIBRARY বীণা লাইব্ৰেৰী CHANDRA PRAKASH চন্দ্ৰ প্ৰকাশ GAUHATI UNIVERSITY PRESS গুৱাহাটী ইউনিভাৰ্ছিটি প্ৰেছ J. S. Publications JAGARAN SAHITYA PRAKASHAN জাগৰণ সাহিত্য প্ৰকাশন JOURNAL EMPORIUM জাৰ্ণাল এম্প’ৰিয়াম JYOTI PRAKASHAN জ্যোতি প্ৰকাশন KATHA PUBLICATION কথা পাব্লিকেশ্বন LBS PUBLICATIONS লয়াৰ্ছ বুক ষ্টল LAWYER’S BOOK STALL M R PUBLICATION এম আৰ পাব্লিকেশ্যন NATIONAL BOOK TRUST নেশ্যনেল বুক ট্ৰাষ্ট, ইণ্ডিয়া NISTHA PRAKASHAN নিষ্ঠা প্ৰকাশন OTHERS অন্যান্য প্ৰকাশন & প্ৰকাশক PANCHAJANYA BOOKS পাঞ্চজন্য বুকছ PUBLICATION BOARD ASSAM অসম প্ৰকাশন পৰিষদ PURBANCHAL PRAKASH পূৰ্বাঞ্চল প্ৰকাশ PURBAYON PUBLICATION পূৰ্বায়ণ প্ৰকাশন R. G. Publications REKHA PRAKASHAN ৰেখা প্ৰকাশন SAHITYA AKADEMI সাহিত্য অকাদেমি SAHITYA PRAKASH সাহিত্য প্ৰকাশ SARAIGHAT PRAKASHAN শৰাইঘাট প্ৰকাশন STUDENTS’ STORE ষ্টুডেণ্টচ্ ষ্ট’ৰচ্Book Categories 2019 PUBLISHED Autobiography আত্মজীৱনী Award Winners Assamese Books পুৰস্কাৰপ্ৰাপ্ত অসমীয়া কিতাপ Children Literature সাধুকথা আৰু শিশু সাহিত্য Dictionary অভিধান Health Related স্বাস্থ্য-ৰোগ আৰু ইয়াৰ প্ৰতিকাৰ বিষয়ৰ অসমীয়া গ্ৰন্থ Rachanavali ৰচনাৱলী Translation অনুবাদ সাহিত্য Travelogue ভ্ৰমন কাহিনীCompetitive Examination Books ASSAMEnglish Books Evergreen English BooksEntrance Examination BooksNCERT TextbooksNEW ARRIVALSOUT OF PRINTSchool BooksUncategorized Search input\nAALIBAAT PRAKASHAN আলিবাট প্ৰকাশন\nJ. S. Publications\nAjit Barua অজিৎ বৰুৱা\nArupa Kalita Patangia অৰূপা কলিতা পতংগীয়া\nAJAY PRITAM অজয় প্ৰীতম\nAbantika Parashar অবন্তিকা পৰাশৰ\nChildren Literature সাধুকথা আৰু শিশু সাহিত্য\nTravelogue ভ্ৰমন কাহিনী\nTranslation অনুবাদ সাহিত্য\nHealth Related স্বাস্থ্য-ৰোগ আৰু ইয়াৰ প্ৰতিকাৰ বিষয়ৰ অসমীয়া গ্ৰন্থ\nAward Winners Assamese Books পুৰস্কাৰপ্ৰাপ্ত অসমীয়া কিতাপ\nBHARATIYA SAMAJ ভাৰতীয় সমাজ Indian Society A Text Book of Sociology For 4th Semester Core ( Optional-1 ) for Gauhati University উৎপল শইকীয়া প্ৰকাশক : অশোক বুক ষ্টল\nগুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতক মহলাৰ সমাজতত্ব বিষয়ৰ চতুৰ্থ ষান্মাসিকৰ ( ঐচ্ছিক-১ ) পাঠ্যক্ৰমৰ ভিত্তিত প্ৰস্তুত পাঠ্যপুথি\nA Text Book of Sociology For 4th Semester Core ( Optional-1 ) for Gauhati University\nএম. এ., এম.ফিল, বি.এড,\nঅধ্যাপক, সমাজতত্ব বিভাগ\nপ্ৰকাশক : অশোক বুক ষ্টল\nপ্ৰথম প্ৰকাশ : মাৰ্চ, ২০১৯\nRegular Price Rs. 220 Sale Price Rs. 198\nCategory: ASHOK BOOK STALL অশোক বুক ষ্টল\nTag: Indian Society\nBHARATIYA SAMAJ ( Indian Society ) : A text book of Sociology for 4th semester core (optional-1) course, for Three Year Degree Course of Gauhati University written by Utpal Saikia and Published by Madhab Das on behalf of Ashok Book Stall of Panbazar\nFirst Edition : March, 2019\nTechniques of Social Research A Text Book of Sociology সামাজিক গৱেষণা পদ্ধতি : উৎপল শইকীয়া (অশোক বুক ষ্টল) Samajtattar Porichay ( Introduction to Sociology ) গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ C.B.C.S পাঠ্যক্ৰমৰ আাধাৰত সমাজতত্ত্বৰ পৰিচয় : উৎপল শইকীয়া প্ৰকাশক : অশোক বুক ষ্টল Introduction to Sociology সমাজতত্ত্বৰ পৰিচয় গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ C.B.C.S পাঠ্যক্ৰমৰ আধাৰত : উৎপল শইকীয়া প্ৰকাশক : অশোক বুক ষ্টল SAMAJTATTAR PORICHAY সমাজতত্ত্বৰ পৰিচয় (গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ C.B.C.S পাঠ্যক্ৰমৰ আধাৰত) প্ৰকাশক : অশোক বুক ষ্টল Bharatiya Sahityar Tulanamulak Alochana ভাৰতীয় সাহিত্যৰ তুলনামূলক অধ্যয়ন ড° প্ৰফুল্ল কুমাৰ নাথ প্ৰকাশক : অশোক পাব্লিকেশ্বন্ Bharatiya Aine Aru Adalatar Kramabikash ভাৰতীয় আইন আৰু আদালতৰ ক্ৰমবিকাশ Author: Bimal Chandra Saikia বিমল চন্দ্ৰ শইকীয়া (ASSAM BOOK TRUST) Bharatiya Chinta ভাৰতীয় চিন্তা প্ৰকাশক : অসম প্ৰকাশন পৰিষদ BHARATIYA SANSKRITIR BHITTI ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ ভিত্তি শ্ৰীঅৰবিন্দ ৰচিত (OTHERS) Kavita, Dharma Aru Sanskriti : Bharatiya Prekshapatat Sankardeva কবিতা, ধৰ্ম আৰু সংস্কৃত ভাৰতীয় প্ৰেক্ষাপটত শঙ্কৰদেৱ : অমৰেশ দত্ত অনুবাদ : পোনা মহন্ত প্ৰকাশক : পূৰ্বাঞ্চল প্ৰকাশ Asamiya Samaj Aru Navabaishnavabad অসমীয়া সমাজ আৰু নৱবৈষ্ণৱবাদ অনিল ৰায়চৌধুৰী প্ৰকাশক : অসম প্ৰকাশন পৰিষদ BHARATIYA SAHITYA SATOTA PRABANDHA ভাৰতীয় সাহিত্য সাতোটা প্ৰৱন্ধ ড° প্ৰাণজিৎ বৰা (PANCHAJANYA BOOKS) WOMEN & POLITICS মহিলা আৰু ৰাজনীতি ( Woman and Politics ) লিংগ ন্যায়, নাৰীবাদ আৰু মুক্তি সংগ্ৰাম প্ৰকাশক : অশোক বুক ষ্টল Bigyan, Andhabiswas Aru Samaj বিজ্ঞান অন্ধবিশ্বাস আৰু সমাজ সম্পাদক : পৰমানন্দ মজুমদাৰ প্ৰকাশক : অসম প্ৰকাশন পৰিষদ Bigyan Juktibad Aru Samaj বিজ্ঞান, যুক্তিবাদ আৰু সমাজ সম্পাদক : পৰমানন্দ মজুমদাৰ প্ৰকাশক : অসম প্ৰকাশন পৰিষদ Dharma Samaj Aru Sampradayikata ধৰ্ম সমাজ আৰু সাম্প্ৰদায়িকতা সম্পাদনা : প্ৰসেনজিৎ চৌধুৰী & পৰমানন্দ মজুমদাৰ প্ৰকাশক : অসম প্ৰকাশন পৰিষদ Bharatiya Ganitar Chamu Itihash ভাৰতীয় গণিতৰ চমু ইতিহাস ( বৈদিক যুগৰ পৰা কুৰি শতিকালৈ ) ড° কৈলাশ গোস্বামী প্ৰকাশক : অসম প্ৰকাশন পৰিষদ Bharatiya Bhasa Aru Sahitya ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্য : ড° নগেন ঠাকুৰ (JYOTI PRAKASHAN) SAMAJ SAHITYA ARU SANHATI সমাজ, সাহিত্য আৰু সংহতি : ড° দিলীপ বৰা (BHABANI BOOKS) Asamar Char-Chaparir Jiban Aru Samaj অসমৰ চৰ-চাপৰিৰ জীৱন আৰু সমাজ : ইছমাইল হোছেইন প্ৰকাশক : অসম প্ৰকাশন পৰিষদ Bharatiya Bigyanor Sonali Atit Aru Bivartan ভাৰতীয় বিজ্ঞানৰ সোণালী অতীত আৰু বিৱৰ্তন ড° ৰমেশ চন্দ্ৰ গোস্বামী প্ৰকাশক : অসম প্ৰকাশন পৰিষদ BHARATIYA DHARMA SADHANA ভাৰতীয় ধৰ্ম সাধনা : শ্ৰীবাপচন্দ্ৰ মহন্ত Asomiya Lokasahitya Aru Sanskriti অসমীয়া লোকসাহিত্য আৰু সংস্কৃতি ড° প্ৰফুল্ল কুমাৰ নাথ প্ৰকাশক : অশোক পাব্লিকেশ্বন্ BHAXABIGYAN PARICHAY ভাষাবিজ্ঞান পৰিচয় ( Introduction to Linguistics ) গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় স্নাতক মহলাৰ CBCS পাঠ্যক্ৰমৰ দ্বিতীয় ষান্মাসিকৰ সন্মান ( Honours ) পাঠ্যক্ৰম HC- 2016 ড° মামনি বৰা & ৰঞ্জিত হাজৰিকা প্ৰকাশক : জে. এছ পাব্লিকেশ্বন্‌ছ GOLDEN English Core (A Book With A Difference) Regular price Rs. 535 Sale price Rs. 321\nSnatak Mahalar Manab Bikash মা...\nAsomiya Lokasahitya Aru Sanskr...\nSivapurana স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহ প্ৰণীত শিৱ-পুৰাণ আৰু অন্যান্য প্ৰসঙ্গ ড° মঞ্জু লস্কৰ প্ৰকাশক : অশোক বুক ষ্টল\n200.00 180.00 Add to cart\nMor Jiwan Natar Smritikatha মোৰ জীৱন নাটৰ স্মৃতিকথা গিৰিশ চৌধুৰী প্ৰকাশক : কিৰণ প্ৰকাশন (Ashok Book Stall)\n300.00 270.00 Add to cart\nASHOK BOOK STALL অশোক বুক ষ্টল, Bhupen Hazarika ভূপেন হাজৰিকা\nDr. Bhupen Hazarikaar Geet Aru Kishu Prashangik Katha ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ গীত আৰু কিছু প্ৰাসঙ্গিক কথা থানেশ্বৰ কুমাৰ প্ৰকাশক : অশোক বুক ষ্টল\n120.00 108.00 Add to cart\nGoalparar Jana Itihas গোৱালপাৰাৰ জন ইতিহাস শান্ত বৰ্মণ প্ৰকাশক : অশোক পাব্লিকেশ্বনচ্\nASHOK BOOK STALL অশোক বুক ষ্টল, Dictionary অভিধান\nSAMAGRIK AXOMIYA SABDAKOSH সামগ্ৰিক অসমীয়া শব্দকোষ প্ৰণেতা : ড° ৰমেশ পাঠক প্ৰকাশক : অশোক বুক ষ্টল\n799.00 Add to cart\nBrajawali Sahitya Mukur ব্ৰজাৱলী সাহিত্য মুকুৰ ভৱজিৎ বায়ন প্ৰকাশক : পাহি প্ৰকাশ (ASHOK)\n180.00 162.00 Add to cart\nASHOK BOOK STALL অশোক বুক ষ্টল, OTHERS অন্যান্য প্ৰকাশন & প্ৰকাশক\nHistory Of Western Philosophy পাশ্চাত্য দৰ্শনৰ সংক্ষিপ্ত ইতিহাস ( তিনি বছৰীয়া স্নাতক মহলাৰ বাবে ) ড° জ্যোৎস্না ভট্টাচাৰ্য্য (OTHERS) (ASHOK)\nNimi-Nava Siddha Samvada মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বিৰচিত নিমি-নৱসিদ্ধ সংবাদ সম্পাদক : ড° নবীন চন্দ্ৰ শৰ্মা প্ৰকাশক : অশোক বুক ষ্টল\n95.00 85.00 Add to cart\nUjani Asamar Biyanaam : Eti Bisesh Adhyayan উজনি অসমৰ বিয়ানাম এটি বিশেষ অধ্যয়ন : ড° ৰুবী মহন্ত প্ৰকাশক : অশোক বুক ষ্টল\n125.00 112.00 Add to cart\nSamajtattar Porichay ( Introduction to Sociology ) গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ C.B.C.S পাঠ্যক্ৰমৰ আাধাৰত সমাজতত্ত্বৰ পৰিচয় : উৎপল শইকীয়া প্ৰকাশক : অশোক বুক ষ্টল\n240.00 216.00 Read more


সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত জিলিকিল বিদ্যুৎ | News Next One\nসৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত জিলিকিল বিদ্যুৎ\nবঢ়মপুৰঃ ২০১৮ বৰ্ষত অসমৰ ক্ৰীড়াবিদসকলে ৰাষ্ট্ৰীয়-আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত এটাৰ পিছত আনতো সুনাম কঢ়িয়াই আনিবলৈ সক্ষম হৈছে। এইবাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ কাৰাটে প্ৰতিযোগিততা বিজয় ধ্বজ্জা উৰুৱালে অসম সন্তান বিদ্যুৎ বৰাই।\nনেচনেল বুড'কেন ফেডাৰেছন, ইণ্ডিয়াই কৰ্ণাটকত আয়োজন কৰা ৰাষ্ট্ৰীয় কাৰাটে চেম্পিয়নশ্বিপ ২০১৮-১৯ত বঢ়মপুৰৰ বিদ্যুৎ বৰাই খিতাপ দখল কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।\nগুৱাহাটীৰ শিঙিমাৰীৰ পূব বংশৰ ছিনিয়ৰ ছেকেণ্ডেৰী বিদ্যালয়ৰ ছাত্র বিদ্যুৎ বৰাই ৰাষ্ট্ৰীয় কাৰাটে চেম্পিয়নশ্ব-২০১৮-১৯ত স্বৰ্ণ পদক অৰ্জন কৰি অঞ্চলটোৰ লগতে সমগ্ৰ অসমলৈ গৌৰৱ কঢ়িয়াই আনে।\nনিউজ পৰ্টেলসমূহ অবৈধ নেকি? নিউজ পৰ্টেলক লৈ কোনে চলাইছে অপপ্ৰচাৰ?\nলুইতৰ সুৰংগ পথ কিমান নিৰাপদ? কেনেকৈ সম্ভেদ উলিওৱা হয় গোপন সুৰংগৰ?\n5G বাজিমাৎ! ফেচবুকৰ পিছত এইবাৰ আম্বানিৰ জিঅ'ত গুগলৰ হাত\nমুছলিম লীগৰ সৈতে কি সম্পৰ্ক আছিল BJPক জন্ম দিয়া এইজন নেতাৰ?\nকৰ'না কালৰ মাজতে হঠাৎ কিয় পৰাজয়ৰ কথা ক'লে মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই?\nনিত্য নতুন চমকেৰে প্ৰধানমন্ত্ৰী হোৱাৰ ৬ বছৰ পিছতো অপৰাজেয় মোদী!\nভেকচিনলৈ বহুদূৰ! ভাইৰাছৰ সৈতে জীয়াই থকাৰ কৌশল শিকিবলৈ আহ্বান WHOৰ\nছুইচাইড মিছন! যুদ্ধত মৃত্যুৰ পূৰ্বে সৈনিকৰ দুচকুত কাৰ ছবি ভাহি উঠে?\nলেহত মোদীয়ে কাৰ সৈতে তুলিলে ফটো? কনফাৰেন্স হলত কাৰ চিকিৎসা চলিছে?


ইছলামৰ দৃষ্টিত প্ৰতিৱেশীৰ অধিকাৰ - মৌলানা মুস্তাক আহমদ আনফৰ » Gana Adhikar\nHome Uncategorized ইছলামৰ দৃষ্টিত প্ৰতিৱেশীৰ অধিকাৰ – মৌলানা মুস্তাক আহমদ আনফৰ\nইছলামৰ দৃষ্টিত প্ৰতিৱেশীৰ অধিকাৰ – মৌলানা মুস্তাক আহমদ আনফৰ\nপৱিত্ৰ কোৰআনত এতীম-মাউৰা আৰু গৰীব-দুখীয়াসকলৰ খা-খবৰ লোৱাৰ প্ৰতি গুৰুত্ব প্ৰদান কৰাৰ লগতে প্ৰতিৱেশী অৰ্থাৎ ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ সৈতে সদ্ব্যৱহাৰ কৰাৰ প্ৰতিও গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে। আল্লাহ পাকে কৈছে- “আৰু তোমালোকে আল্লাহৰ উপাসনা কৰা, তেওঁৰ সৈতে আন কাকো অংশী নকৰিবা। পিতৃ-মাতৃ, আত্মীয়-স্বজন, অনাথ, অভাৱগ্ৰস্ত আত্মীয় প্ৰতিৱেশী, অনাত্মীয় প্ৰতিৱেশী, কাষত থকা লগৰীয়া, মুছাফিৰ আৰু তোমালোকৰ অধীনস্থ দাস-দাসীসকলৰ প্ৰতি সদ্ব্যৱহাৰ কৰিবা। নিশ্চয় আল্লাহে গৰ্বী আৰু দাম্ভিক মানুহক ভাল নাপায়।” (ছুৰা–নিছা, আয়াত-৩৬)\nইছলাম এটা স্বভাৱগত আৰু সমাজপ্ৰিয় ধৰ্ম। ইয়াৰ মানৱতাপ্ৰিয় শিক্ষাসমূহৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা হৈছে যে ইছলামে নিজৰ অনুসাৰীসকলক ইজনে-সিজনক দুখ-কষ্টৰ সমভাগী হৈ জীৱন নিৰ্বাহ কৰাৰ প্ৰতি গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে। বৰ্তমান যুগৰ তথা কথিত সভ্য সমাজৰ দৰে নহয় । যি সমাজৰ প্ৰত্যেক ক্ষেত্ৰত কেৱল নিঃসংগতাহে বিৰাজিত আৰু প্ৰতিজন মানুহ নিজৰ উদ্দেশ্য আৰু স্বাৰ্থৰ দাস, আনৰ জীৱনৰ লগত কোনো সম্পৰ্ক নাই, কোনো উদ্দেশ্য নাই। এই নিঃসংগতাপ্ৰিয় জীৱন কেতিয়াও মানৱতা হ’ব নোৱাৰে, বৰঞ্চ এয়া ইতৰ প্ৰাণীৰ সমতুল্য জীৱন, য’ত প্ৰত্যেক মানুহে অন্য মানুহৰ লগত সম্পৰ্ক ত্যাগ কৰি কেৱল নিজৰ স্বাৰ্থটোকেই অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ে। সাম্প্ৰতিক কালত পশ্চিমীয়া সভ্যতাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত ‘কল’নী’বিলাকলৈ গ’লে এই বেদনাদায়ক সত্য ওলাই পৰে যে একেটা কল’নীত দুজন প্ৰতিৱেশী দীৰ্ঘ দিন ধৰি বসবাস কৰি আছে, কিন্তু এজনে আনজনৰ বিষয়ে একোকে নাজানে। আজিৰ বিশ্বত দূৰ-দূৰন্তত বসবাস কৰা মানুহৰ লগত নিজৰ স্বাৰ্থ সিদ্ধিৰ বাবে সম্পৰ্ক স্থাপনৰ চিন্তা কৰা হয়, কিন্তু নিজৰ কাষৰ চুবুৰীয়া মানুহৰ কেনে অৱস্থাত আছে তাৰ একো খবৰ লোৱা নহয়। ইছলাম ধৰ্ম এনে চিন্তাধাৰাৰ সম্পূৰ্ণ পৰিপন্থী। এনে পশুতুল্য জীৱনক ইছলামে মানৱতাবিৰোধী বুলি গণ্য কৰে।\nচুবুৰীয়াৰ লগত সদ্ব্যৱহাৰ সম্পৰ্কে মহানবী মুহাম্মদ ছল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে বহুতো নীতি-নিৰ্দেশনা ব্যক্ত কৰি তাক বাস্তৱতো ৰূপায়ণ কৰি গৈছে। তাৰে কিছুমনা ইয়াত উল্লেখ কৰা হ’ল।\n১। জনৈক ইহুদী নবী মুহাম্মদ(ছঃ)ৰ প্ৰতিবেশী আছিল। তেখেতে তাৰ সুখ-দুখত সদায় লক্ষ্য ৰাখিছিল। তেখেতৰ ব্যস্ততা বৃদ্ধি হোৱাৰ বাবে কেইদিনমান খবৰ ল’ব পৰা নাছিল, সেয়ে তেখেতে উপস্থিত ছাহাবাক সুধিলে-মোৰ প্ৰতিবেশী ইহুদীজনৰ কি হল? দেখা নাপাওঁ। ছাহাবাই ক’লে, হে আল্লাহৰ ৰছুল তেওঁ ঢুকালে। তেতিয়া তেখেতে কৈছিল, তোমালোকে মোক কিয় অৱগত কৰা নাই ? মই তাৰ পৰিয়ালৰ ওচৰত গৈ সমবেদনা জ্ঞাপন কৰিলোহেঁতেন। (তাৰগীব ও তাৰহীব)\n২। আব্দুল্লাহ ইবনে আমৰ (ৰাঃ)ৰ ঘৰত এটা ছাগলী জবেহ কৰা হৈছিল। তেওঁ ঘৰলৈ আহি পৰিয়ালৰ লোকক ক’লে, আমাৰ প্ৰতিৱেশী ইহুদীৰ ঘৰত মাংস দিছানে, কিয়নো মই নবী মুহাম্মদ(ছঃ)ক কোৱা শুনিছোঁ যে ঐশীৰ্বানী বাহক দূত জিব্ৰাইল আলাইহিছছালামে মোক প্ৰতিৱেশীৰ লগত সদ্ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ইমান তাগিদা কৰিছিল। ফলত মোৰ অনুভৱ হ’ল যে তেওঁ প্ৰতিৱেশীক নিজৰ পৈতৃক সম্পত্তিৰ অংশীদাৰ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দি দিয়ে নেকি। (তিৰমিজী)\n৩। আবু হুৰাইৰা ৰাজিয়াল্লাহু আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, নবী মুহাম্মদ ছল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে কৈছে- শপত আল্লাহৰ, শপত আল্লাহ, শপত আল্লাহ!প্ৰকৃত মুছলমান নহয় (তিনিবাৰ ক’লে) সোধা হ’ল, সেইজন কোন? হে আল্লাহৰ ৰছুল তেখেতে ক’লে-যাৰ অত্যাচাৰৰ পৰা প্ৰতিৱেশী নিৰাপদ নহয়।\n৪। আমৰ ইবনে শুৱাইবে তেওঁৰ আতায়েকৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে, নবীয়ে কৰিম ছল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে কৈছে- তোমালোকে জানানে, ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ প্ৰাপ্য- কি? তেখেতে ক’লে, যদি সি তোমাৰ পৰা সহায় বিচাৰে, তেন্তে তুমি তাক সহায় কৰিবা, ঋণ বিচাৰিলে ঋণ দিবা, অভাৱগ্ৰস্ত হ’লে তাৰ অভাৱ দূৰীকৰণৰ ব্যৱস্থা কৰি দিবা, আনন্দ-সুখ লাভ কৰিলে ধন্যবাদ জনাবা, বিপদত সান্ত্বনা প্ৰদান কৰিবা। তাৰ অনুমতিবিহীন তোমাৰ ঘৰ ইমান ওখ নিৰ্মাণ নকৰিবা যে বতাহ চলাচলত বিঘিনি ঘটিব পাৰে। তুমি ফল-মূল কিনিলে তাৰ পৰা চুবুৰীয়াক অলপ দিবা, যদি এয়া দিয়া সম্ভৱ নহয়, তেন্তে ফল-মূল লৈ গোপনভাৱে নিজৰ ঘৰতে প্ৰৱেশ কৰিবা, ইয়াৰ পিছত তোমাৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে সেয়ালৈ বাহিৰত ওলাই নাযায় যেন; কাৰণ তাৰ দ্বাৰা তোমাৰ চুবুৰীয়াৰ সন্তানহঁতৰ মনত কষ্ট জন্মিব পাৰে। তোমাৰ ঘৰত যি আঞ্জা প্ৰস্তুত হ’ব তাৰ পৰা সামান্য তোমাৰ প্ৰতিৱেশীৰ ঘৰলৈ পঠিয়াবা যাতে আঞ্জাৰ ঘ্ৰাণৰ দ্বাৰা তাৰ মনত কষ্ট নাহে। (কনজুল উম্মাল)।\n৫। আঈশ্বা ৰাজিয়াল্লাহু আনহাৰ পৰা বৰ্ণিত-নবীয়ে কৰীম ছল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে ক’লে হে আইশ্বা যেতিয়া তোমাৰ ওচৰত তোমাৰ প্ৰতিৱেশীৰ সন্তান-সন্ততি উপস্থিত হয়, তেতিয়া সিহঁতৰ হাতত কিছু নহয় কিছু দিবা, কিয়নো ইয়াৰ দ্বাৰা মৰম-স্নেহ সৃষ্টি হয়। (কনজুল উম্মাল)\n৬। আনছ ৰাজিয়াল্লাহু আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, নবীয়ে কৰীম ছল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে কৈছে যিয়ে প্ৰতিৱেশীক কষ্ট দিয়ে সি মোক কষ্ট দিয়ে আৰু যিয়ে মোক কষ্ট দিয়ে সি পালন কৰ্তা আল্লাহক কষ্ট দিয়ে আৰু যিয়ে প্ৰতিৱেশীৰ সৈতে হাই-কাজিয়া কৰে সি মোৰ সৈতে হাই-কাজিয়া কৰে আৰু যিয়ে মোৰ সৈতে হাই-কাজিয়া কৰে সি আল্লাহৰ সৈতে হাই-কাজিয়া কৰে। (কনজুল উম্মাল)।\nপ্ৰিয় পাঠকবৃন্দ ! প্ৰতিৱেশীৰ লগত সদ্ব্যৱহাৰৰ প্ৰতি ইছলামে কিমান গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে, সেয়া উল্লিখিত হাদিছসমূহৰ পৰা সহজে অনুধাৱন কৰিব পাৰে। এয়া হ’ল ইছলামী শিক্ষাত মানৱতাবোধৰ এটা উজ্জ্বল অধ্যায়, যাৰ প্ৰতি আজিৰ বিশ্ব সম্পূৰ্ণ উদাসীন। আহকচোন আমি জাতি-ধৰ্ম-বৰ্ণৰ ভেদাভেদ নেওচি সকলোৱে ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ প্ৰতি কৰুণাৰ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰোঁ। উল্লিখিত হাদিছসমূহত প্ৰতিৱেশী সম্পৰ্কে কোনো বিশেষ জাতিক নিৰ্ধাৰিত কৰা হোৱা নাই, লাগিলে প্ৰতিৱেশীজন হিন্দু, খৃষ্টান, ইহুদী, মুছলিম, বৌদ্ধ আদি যি কোনো ধৰ্মাৱলম্বী হওক, তাৰ প্ৰতি সদ্ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে ইছলামে মানৱ জাতিক অনুপ্ৰাণিত কৰিছে।\nমৌলানা মুস্তাক আহমদ আনফৰ,\nসভাপতি- অসম ৰাজ্যিক জমিয়ত উলামা\nPrevious articleঅসমৰ পৰৱৰ্তী মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা\nNext articleদেশ ৰজাৰ বাবে নহয়, ৰজা দেশৰ বাবে, এনডিএৰ বৈঠকত বিদায়ী মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱাল\nসৰ্বানন্দ সোণোৱাল ৰাজ্যসভাৰ উপ নিৰ্বাচনৰ বাবে অসমৰ বিজেপি প্ৰাৰ্থী হ’ব


সহায়:কিতাপ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nthe Wikimedia sister projectৰ বাবে, Wikibooks চাওক।\nnotable books with articles about them on Wikipediaৰ বাবে, List of books চাওক।\nbooks in generalৰ বাবে, Books চাওক।\nসতৰ্কীকৰণ: ২০১৪ চনত পুনৰ্নিৰ্মান কৰা এই কিতাপ প্ৰস্তুতকাৰক সজূলিটোৰ কিছুমান নিৰ্দিষ্ট সীমাবদ্ধতা আছে আৰু সমলৰ অভাৱত ইয়াৰ পৰিচৰ্যা বহুদিন ধৰি বন্ধ হৈ আছে।\nইয়াত কিছুমান প্ৰশ্নৰ উত্তৰ পাব।\nঅন্য এটা বিকল্প সজূলিও মুক্ত উৎসত উপলব্ধ, চাওক https://de.wikibooks.org/wiki/Benutzer:Dirk_Huenniger/wb2pdf .\n৫ আগষ্ট ২০১৬ত শেহতীয়া স্থিতি সময়ানুকুল কৰা হৈছিল।\nHelp on downloadingapage asaPDFৰ বাবে, Help:Download as PDF চাওক।\nএখন কিতাপ সৃষ্টি কৰক\nYou can add the booklink template to any page. This will addasidebox withalink to your book. There is no agreed guideline, but it is suggested that you add it at the top of the See also section.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=সহায়:কিতাপ&oldid=166555"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ২৬ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০১৭ তাৰিখে ০১:৩৮ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


সম্পাদকীয় : ২য় বৰ্ষ, ৫ম সংখ্যা - সন্ধান\nYou are at:Home»সম্পাদকীয়»সম্পাদকীয় : ২য় বৰ্ষ, ৫ম সংখ্যা\nBy সন্ধান on November 5, 2013 সম্পাদকীয়\nসফল হোৱা ; অহংকাৰী নহয় ….\nসকলো মানুহেই নিজৰ জীৱনত সফল হোৱাটো বিচাৰে ৷ ভিন্ন জনৰ বাবে আকৌ সফলতাৰ সূত্ৰও বেলেগ বেলেগ ৷ কিছুমানে ভাল কাম কৰি সফল হ’ব বিচাৰে, আনহাতে কিছুমানে আকৌ বেয়া কামত নিজকে সফল ৰূপে প্ৰতিস্থিত কৰিব বিচাৰে ৷ পিছে আমি প্ৰকৃততে কোনজনক সফল বুলি কম ? নিজেই কৰিব খোজা কামটো সম্পন্ন কৰিব পাৰিলেই এজন সফল হৈ যায় নেকি…? আৰু যদি তেনেকৈয়ে এজন মানুহৰ সফলতাৰ মাপ-কাঠী জোখা হয় তেতিয়াহ’লে এই পৃথিৱীত সফল হোৱাটো খুবেই সহজ ৷ নহয়নে বাৰু …?\nএইখিনিতে অকনমান বহলাই আলোচনা কৰোহক….\nধৰা হওক এজন মানুহৰ ইচ্ছা হ’ল দেশখনৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হোৱা … আৰু যথাসময়ত তেওঁ যেনিবা দেশখনৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী পদত অধিষ্ঠিতও হ’ল ৷ এইখিনিতে তেওঁক আমি সফল ব্যক্তি বুলি কোৱাটো উচিত হ’বনে বাৰু ? অৱশ্যে ব্যক্তিগত অৰ্থত তেওঁক আংশিক ভাৱে সফল বুলি ক’ব পাৰি যদিও সামগ্ৰিক অৰ্থত তেওঁ এতিয়াও সফলতাৰ শেষ ৰেখাডালৰ পৰা বহু দূৰৈত ৷ কাৰণ এইটো ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ সফলতাৰ জোখ নিৰ্ণয় কৰা যাব প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে তেওঁৰ পাৰদৰ্শিতাৰ ওপৰতহে ৷ যদিহে তেওঁ দেশৰ জনসাধাৰণৰ সদিচ্ছাবোৰ পূৰণ কৰিব পাৰিছে তেনেহ’লে তেওঁক নিঃসন্দেহে এজন জনগণৰ নেতা বুলিব আৰু তেতিয়াহে তেওঁ নিজকে এজন সফল বুলি কোৱাৰ অধিকাৰ পাব ৷ কিন্তু যদিহে তেওঁ প্ৰধানমন্ত্ৰী হৈয়েই নিজকে এক বৃহত সফলতাৰ গৰাকীৰূপে মানি লৈ জনগণক পাহৰি বিলাসিতাৰ জীৱনত মতলিয়া হৈ থাকে তেন্তে তেনে এক সফলতাক কি বুলি কোৱাটো উচিত হ’ব বাৰু ? অসফল বুলি কোৱাটোও ভুল হব ; কাৰণ তেওঁ অসফল হ’বলৈও একো কৰা নাই ৷ অ তেওঁক অহংকাৰী বুলি কব পাৰি ; কাৰণ তেওঁ নিজ স্বাৰ্থৰ বাবে বাকি থকা শত-সহস্ৰৰ স্বাৰ্থ বলি দিছে ৷ ঠিক তেনেদৰে প্ৰতিজন মানুহৰে সফলতাৰ কাহিনী একেই ৷ নিজৰ পিতৃ-মাতৃক অৱহেলিত কৰি কোনোৱে সফলতাৰ শিখৰত উঠিব নোৱাৰে ; নিজৰ ঘৰখনক হেয় বুলি ভাবি অট্টালিকাৰ প্ৰতি ধাৱিত হোৱাটোও কোনো সফলতাৰ প্ৰতীক নহয় ৷ সফলতাৰ যাত্ৰা ইমান সহজ নহয় ৷ গতিকে তেনে সফলতাৰ খাতিৰত অন্ধ হৈ বাট বুলিলে সফলতাৰ ৰূপত এক অহংকাৰী প্ৰতিবিম্বহে দেখা যায় ৷ নিজৰ মনটোক বান্ধি ৰাখি প্ৰতিটো খোজ নিজৰ বিচাৰ বিবেচনাৰে আগবঢ়ালেহে যথাসময়ত এক সফল হিচাপে প্ৰতিস্থিত কৰিব পৰা যায় ৷ আৰু এই ক্ষেত্ৰত কিন্তু মানুহজনৰ মনটো প্ৰতিটো মূহুৰ্ততে দৃঢ় হৈ থকা উচিত ৷\nগতিকে মানুহ এজন সফল বুলি ক’ব যোৱাৰ আগতে তেওঁৰ কৰ্মৰাজীৰ প্ৰভাৱ সামুহিকভাৱে পৰিলক্ষিত কৰাটো নিত্যান্তই প্ৰয়োজনীয় ৷\nPrevious Articleস্থবিৰ সময় : নবেম্বৰ, ২০১৩\nNext Article অত্যাচাৰ