অসমৰ মালিতা আৰু বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ লোক-সংস্কৃতিৰ এটি চমু আভাস -(ৰাজু দাস) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅসমৰ মালিতা আৰু বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ লোক-সংস্কৃতিৰ এটি চমু আভাস\nঅসমৰ মালিতা বা বেলাড\nঅসমৰ লোক কবিতাৰ বিভিন্ন শ্ৰেণী সমূহৰ ভিতৰত অন্যতম শ্ৰেণী হৈছে বেলাড বা মালিতা অথবা সহজ অৰ্থত কাহিনী গীত। বেলাডৰ গভীৰতালৈ যোৱাৰ আগতে লোক-কবিতা নো কি তাৰ বিষয়ে থূলমূল আভাস এটি জনাটো প্ৰয়োজনীয়। পদবন্ধে ৰচিত লোকসাহিত্যকে লোক-কবিতা বুলি কোৱা হয়। এই পদবন্ধে ৰচা কবিতাসমূহ সাংগীতিক আৰু বাদ্যযন্ত্ৰ সংগত কৰি এককভাৱে বা দলগতভাৱে নৃত্যৰ মাধ্যমত গোৱা হয়। সেইবাবে ইয়াক গীত বা পদ বা গান বুলি কোৱা হয়। সকলো ধৰণৰ লোক-কবিতাৰ নামেই লোকগীত বা গান বা পদ। লোক-কবিতাৰ অন্যতম শ্ৰেণী মালিতা বা বেলাড হৈছে বৰ্ণনাত্মক গীত। এইবিধ গীতৰ সুকীয়া বৈশিষ্ট্য কেইটামান মনকৰিবলগীয়া। সেইবোৰ হৈছে-\nবাদ্যযন্ত্ৰ সংগত কৰি নৃত্যৰ সহায়ত বেলাড গোৱা হয় যদিও নৃত্য বা বাদ্য মালিতা বা বেলাডৰ বাবে অপৰিহাৰ্য নহয়। বিভিন্ন পৰিৱেশ আৰু পৃথক জন-গাঁথনিৰ বাবে মালিতা বা বেলাডসমূহক কেইবাটাও শ্ৰেণীবিভাগত ভাগ কৰা হৈছে। সেইবোৰ হ’ল-\nক) পুৰাণগত মালিতা বা বেলাড – পুৰাণগত মালিতাত দেৱ-দেৱীৰ জন্মকথা বৰ্ণিত হয়। সীতাৰ জন্ম কাহিনী আৰু সোণোৱাল কছাৰীসকলৰ ‘হাইদাং’ গীতটি পুৰাণগত মালিতা বা বেলাড।\nখ) নৈদানিক মালিতা বা বেলাড- পুৰাণগত মালিতাৰ লগত নৈদানিক মালিতাৰ সাদৃশ্য লক্ষ্য কৰা যায়। পূজা-উপাসনাৰ প্ৰসঙ্গত গোৱা পিঠাগুড়ি, ঢেঁকী, ঘট, কলহ, চৰু আদিৰ জন্ম সম্পৰ্কীয় গীত পদবোৰেই নৈদানিক মালিতা। ৰাগ-ৰাগিনীৰ জন্মৰ বিষয়ে প্ৰচলিত গীতবোৰো নৈদানিক মালিতা।\nগ) ঐতিহাসিক মালিতা বা বেলাড- বৰফুকনৰ গীত, পদ্মকুমাৰীৰ গীত, হায়দৰ গাজীৰ গীত, মণিৰাম দেৱানৰ গীত, পথৰুঘাটৰ ৰণ, ফুলগুৰিৰ ধেৱা, গান্ধীৰ গীত আদি ঐতিহাসিক কাহিনীৰ ওপৰত গোৱা গীত সমূহেই হ’ল ঐতিহাসিক মালিতা।\nঘ) জনশ্ৰুতিমূলক মালিতা বা বেলাড- যি মালিতাত জনশ্ৰুতিমূলক কাহিনী বা ঘটনাই প্ৰাধান্য লাভ কৰে তেনে মালিতাৰ নামেই জনশ্ৰুতিমূলক মালিতা। উদাহৰণস্বৰূপে সতী ৰাধিকাৰ গীত, পাৰিজাতৰ গীত, কেন্দুকলাইৰ গীত আদিৰ নাম উল্লেখ কৰিব পাৰি।\nঙ) অলৌকিক মালিতা বা বেলাড- যি মালিতাৰ জৰিয়তে বিস্ময়াবহ বা অলৌকিক কাহিনী এটি বৰ্ণিত হয় সেইবিধ মালিতা বা বেলাডৰ নাম অলৌকিক মালিতা। বৰ্তমানলৈ অসমীয়া ভাষাত উদ্ধাৰ হোৱা অলৌকিক মালিতা বা বেলাড সমূহৰ ভিতৰত মণিকোঁৱৰ, জনা গাভৰুৰ গীত, কমলাকুঁৱৰীৰ গীত আদিয়েই উল্লেখযোগ্য।\nচ) ব্যংগ্যাত্মক মালিতা বা বেলাড- সমাজৰ অন্যায় বা অনুচিত আচৰণ, অশোভন বা তেনে কাৰ্য্যাৱলীক ব্যঙ্গ কৰি ৰচিত হোৱা মালিতাৰাজিক ব্যংগ্যাত্মক মালিতা বা বেলাড বুলিব পাৰি। এনেকুৱা বেলাডৰ অন্যতম উদ্দেশ্য হ’ল সমাজ সংস্কাৰ বা সংশোধন। সাধাৰণতে এনেবিধৰ মালিতা বা বেলাড আকস্মিক আৰু মৌখিকভাৱে ৰচনা কৰে। যেনেঃ ভাউৰা, ভাওৰীয়া, ভাইৰা, বহুৱা, ওজাপালি, ঢুলীয়া আদি চৰিত্ৰ। ব্যংগ্যাত্মক মালিতা বা বেলাডৰ উল্লেখযোগ্য গীত হ’ল ভূঁইকপৰ গীত আৰু ভাউৰাৰ ঘৰ।\nছ) বাস্তৱানুগ মালিতা বা বেলাড- যিবোৰ বেলাডত কম বেছি পৰিমাণে জীৱনৰ বাস্তৱ অভিজ্ঞতাৰ প্ৰতিফলন ঘটে আৰু সৰু সুৰা ঘটনা আৰু প্ৰেম-প্ৰীতিৰ পৰিচয় পোৱা যায় তেনে মালিতাক বাস্তৱানুগ মালিতা বা বেলাড বোলা হয়। এইবিধ মালিতাৰ উদাহৰণ হৈছে- দুবলা শান্তিৰ গীত, সাউদৰ গীত ইত্যাদি।\nঅতীজত ভাৰতবৰ্ষৰ আন আন ৰাজ্যৰ তুলনাত অসমে লোক-কবিতাৰ পৰম্পৰাত শীৰ্ষস্থান অধিকাৰ কৰিছিল। কিন্তু জাতিটোৰ অমনযোগিতা আৰু বৰ্হিমুখী সংস্কৃতিৰ প্ৰতি তীব্ৰ আকৰ্ষণে অসমৰ লোক-কবিতাৰ ক্ষেত্ৰখন ক্ৰমান্বয়ে সংকুচিত কৰি আনিছে। আজিৰ অসমৰ সমাজৰ অধিকাংশই মালিতা বা বেলাডৰ বিষয়ে অৱগত নহয়।\n[তথ্যসংগ্ৰহঃ বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা, অসমৰ লোক সংস্কৃতি\nড° নবীন চন্দ্ৰ ৰ্শমা, Dept of Folklore Research,\nলীলা গগৈ, অসমীয়া লোক-সাহিত্যৰ ৰূপৰেখা]\nকোচ-ৰাজবংশী সকলৰ লোক-সংস্কৃতি\nবৃহত্তৰ অসমৰ বৰ্ণিল লোক-সংস্কৃতিত বিভিন্ন জাতি জনগোষ্ঠীয়ে বিৰাজ কৰা অতি প্ৰাচীন জনগোষ্ঠী সকলৰ অন্যতম জনগোষ্ঠী হ’ল কোচ-ৰাজবংশীসকল। অসমৰ সাহিত্য সংস্কৃতিৰ ইতিহাসত ৰাজ দৰবাৰৰ পৰা গ্ৰাম্য জীৱনলৈ বিভিন্ন পৰিক্ৰমাত কোচ-ৰাজবংশী সকলৰ পৰশ বিৰাজমান। তেওঁলোক প্ৰধানতঃ শৈৱ আৰু শাক্ত পন্থাৰ অনুগামী আছিল। অৱশ্যে তেওঁলোকে প্ৰাচীন কালৰে পৰা দেৱ-দেৱীৰ পূজা-পাতল কৰিছিল। এই দেৱ-দেৱীৰ ভিতৰত মা মনসা বা পদ্মা বা বিষহৰি পূজা কৰাটো তেওঁলোকৰ অন্যতম ধৰ্মীয় ৰীতি। এই পূজাৰ বাবে গোটা মাৰাই, লাখল মাৰাই, ধূম কীৰ্তন আদি কৰা হ’য়। এই পূজাত নৃত্য-গীত আদিও কৰা হ’য় যাক পদ্ম পুৰাণ গাওন (গান) বোলা হ’য়। এনেধৰনৰ আন কেইটামান অনুস্থান হ’ল- মুখ জোৰানী গাওন, জাগেৰ গাওন, বাশী পুৰাণ, কুশান গাওন, খাৰাতাল, নামাতি গাওন, কাতিকা পূজা, পাতি নাম, ধুপালি নাম, মাটি গাওন আদি। এই চহকী লোকাচাৰ সমূহে মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ – মাধৱদেৱক অংকীয়া নাটৰ সমল যোগাইছিল।\nকোচ-ৰাজবংশীসকলৰ লোক উৎসৱসমূহৰ ভিতৰত বাঁশ পূজা এক অন্যতম উত্সৱ। এই পূজা পূৰ্ণাঙ্গ ৰূপত পাতিবলৈ হ’লে ১০৮ ডাল বাঁহ লাগে। প্ৰত্যেকডাল বাঁহ দেৱ দেৱীৰ নামত সজোৱা হ’য়। পূজাত দেওধা থাকে। ইয়াৰ ওপৰিও কাৰ্ত্তিক পূজা বা হুদুম পূজা একমাত্ৰ মহিলা সকলেহে পালন কৰে। সাধাৰণতে কোচ-ৰাজবংশী জনগোষ্ঠী সকলৰ মাজত দেৱতাৰ পূজাতকৈ দেৱীৰ পূজা বেছিকৈ দেখা পোৱা যায়।\nকোচ-ৰাজবংশী সকলে কৃষিকৰ্মৰ সৈতে জড়িত এক উত্সৱো পালন কৰে। কাতি মাহত ধানৰ পথাৰত গছা জ্বলাই পালন কৰে বাবে ইয়াক “কাতি গাছা” বোলা হ’য়। কাতিগাছাত ঔ টেঙাৰ খোলত বন্তি জ্বলোৱা আৰু তুলসী তলত নকৈ কাটি অনা বাঢ়নীক দেৱী মানি পূজা দিয়াৰ নিয়ম আছে।\n“অৰিমাগা” কোচ-ৰাজবংশী সকলৰ আন এক উৎসৱ। আঘোণ মাহৰ পূৰ্ণিমাত তেওঁলোকে অৰিমাগা পাতে। ঠাণ্ডা দিনত জুই পুওঁৱা অভ্যাসটো নাশ কৰিবৰ বাবে গাঁৱৰ মানুহে লগ হৈ ঘৰে ঘৰে ভিক্ষা খোজে। অৰিমাগাত বিভিন্ন ধৰণৰ গীত নৃত্য কৰে। গছ পাত বা শুকান কলপাত বান্ধি ভালুক সাজি “অৰি অৰি মোহ ছোঁ, মোহ মাৰিবা যাংছো” আদি গীত অৰিমাগাত গোৱা হয়।\nকোচ-ৰাজবংশী সকলে দেমাসী ব পুষনা নামেৰে মাঘ মাহৰ দোমাহীও পালন কৰে। মাঘৰ দোমাহী তিনিদিনীয়াকৈ পালন কৰা হ’য়। দোমাহীৰ আগ দিনা ঘৰবেৰা বা গুৱা পাণ বান্দ পৰ্ব তাৰপাছত যথাক্ৰমে প্ৰথম দিনা গৰু দোমাহী, দ্বিতীয় দিনা মানুহৰ দোমাহী আৰু তৃতীয় দিনা চৰাই-চিৰিকতিৰ দোমাহী। মাঘৰ দোমাহীত তেওঁলোকে ভেলাঘৰ জ্বলায়। ফাগুন মাহত ফাকুৱাৰ সময়ত কোচ-ৰাজবংশী সকলে “ধুলয় যাত্ৰা” পালন কৰে।\nকোচ-ৰাজবংশী সকলৰ সংস্কৃতিৰ এক অন্যতম দিশ হ’ল বিবাহ অনুষ্ঠান। পৰম্পৰাগতভাবে তেওঁলোকে বিয়াত দৰা আৰু কইনাৰ বাবে বস্ত্ৰ আৰু গহনা গাঁথৰি তৈয়াৰ কৰি লয়। বিয়াত দৰাই ১০হাত দীঘল আৰু ১০ ইন্সি বহল পাগুৰী পৰিধান কৰিব লাগে। কইনাৰ ডিঙিত হাসা, পেওচি, চন্দ্ৰহাৰ, বেচাহাৰ, আঙুলিত চিৰি আংঠি আদি পিন্ধিব লাগে।\nকোচ-ৰাজবংশী সকলৰ লোক সাহিত্যৰ ভঁৰালো চহকী। আধ্যাত্মিকমূলক, প্ৰেম-প্ৰীতিমূলক, আখ্যানমূলক, পূজা পাতল আদি প্ৰায় কুৰিৰো অধিক প্ৰকাৰৰ লোকগীত এই জনগোষ্ঠীৰ এক অলিখিত ইতিহাস হৈ আছে। চৰ্যাগীতৰ ভাষা আৰু ৰাগৰ নিদৰ্শন কোচ-ৰাজবংশীৰ গীত মাতত পোৱা যায়। বিষহৰি, কাতিকা পূজা, শীতলা পূজা আদি কৃষ্টিয়ে যিদৰে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছে সেইদৰে কুশান নৃত্য, গোৱালিনী নৃত্য, হাতী মাউতৰ গীত, মৈশাল গীত নামেৰে জনাজাত ভাওয়াইয়া-চটকা আদিও অসমীয়া সমাজে আদৰি লোৱাটো আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ত প্ৰদৰ্শনৰ সুবিধা লাভ কৰাটোৱে কোচ-ৰাজবংশীৰ ঐতিহ্যকে আকৌ এবাৰ প্ৰতিপন্ন কৰিছে। প্ৰাক্শংকৰী, শংকৰী আৰু উত্তৰ শংকৰী যুগৰ সাহিত্য সমূহত প্ৰতিফলিত লোকজীৱনৰ চানেকি কোচ-ৰাজবংশী সকলৰ লোক জীৱনতো বিদ্যামান।\n[তথ্যসংগ্ৰহঃ প্ৰৱন্ধ, ড° নবীন চন্দ্ৰ ৰ্শমা, Dept of Folklore Research, GU.\nনাহেন্দ্ৰ পাদুন- অসমীয়া সংস্কৃতিলৈ জনজাতীয় বৰঙণি, ১৯৮৮]\nবৰ্ণাঢ্য হাজং জনগোষ্ঠী\nহাজং সকলে সমাজ পাতি বাস কৰে। তেওঁলোকৰ সমাজ তিনিটা পদ্ধতিৰে পৰিচালিত হয়। এইবোৰ হ’ল ১)গাওঁলা সমাজ, ২)পাঁচ-গাওঁ আৰু ৩)জোৱাৰ। হাজং সকলৰ তিৰোতা সকলে তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত তাঁতশাল “বানা” ত ৰংচঙীয়া পাটানি বৈ লয়। আনহাতে পুৰুষে সাধাৰণতে আঠুমুৰীয়া নেংটি পিন্ধে। ই নীলা, সেউজীয়া আৰু বগা পখৰা চিখৰাকৈ বৈ লোৱা।\nহাজং সকল এসময়ত জড়োপাসক আছিল, কিন্তু বৰ্তমান তেওঁলোক হিন্দু। হাজং সকল এসময়ত মাতৃতান্ত্ৰিক জনগোষ্ঠী আছিল। মাতৃতান্ত্ৰিক এই গোত্ৰ সকলক “নিকনি” বোলা হ’য়। তেওঁলোকৰ মাজত ২২ টা নিকনি আছে। ধৰ্মীয় আচাৰ অনুসৰি হাজং সকলক দুই ভাগত বিভক্ত- ১) শাক্ত আৰু ২) খাটল। যিসকলে প্ৰাচীন স্বগোষ্ঠীয় পৰম্পৰা নীতি-নিয়ম মানি আহিছে আৰু আমিষভোজী তেওঁলোক শাক্ত। আনহাতে যি সকলে হিন্দু ধৰ্মত শৰণ লৈ পূজা পাতল কৰে আৰু নিৰামিষভোজী তেওঁলোকক খাটল বোলা হয়।\nহাজং সকল ব’হাগত সঙৰাণি বুলি বিহুটোকে উদযাপন কৰে। তেওঁলোকে ব’হাগত পাগলা বাশুপুজা উদযাপন কৰে। সাধাৰণতে একোখন সমাজে কোনো আওহতীয়া ঠাইৰ কোনো গছৰ তলত দেৱ-দেৱীৰ থান শাৰী পাতি সজাই সকলোৱে মিলি পূজা কৰে। থান খনক “বাইশশালী” বোলা হ’য়। বাশু দেৱতাৰ লগতে তাত কেইবাটাও দেৱ-দেৱী থাপিত হ’য়। সেই দেৱ-দেৱী সমূহ হ’ল – বাশু, কালী, কামাখ্যা, চৰাবুৰি, পাৱলী, লক্ষ্মী, হাংহাঙী, খাংখাঙী, দাদৰী আদি। হাজং সকলৰ এই বাশু দেৱতাই মূল কাৰণে থানটোক “বাইশশালী” দেৱী বোলা হ’য়। পূজাত যাৱতীয় সামগ্ৰীৰ লগতে ঘৰুৱা মদৰো প্ৰয়োজন হ’য়।\nহাজং সকলে বাৰিষাত আমতিচুৱা, শাওনত “বৰত” পূজা, আহিনত “যাত্ৰাপূজা”, দ্বীপাৱলী-আউসীত “চৰখেলা” উত্সৱ, কাতিত কঙালী বিহু, পুহৰ শেষত পুষনৌ উত্সৱ আদি পৰম্পৰাগত ভাবে পালন কৰি আহিছে। হাজং সকলৰ নৃত্য গীতৰ শ্ৰেষ্ঠ উত্সৱ হ’ল “চৰমাগা” উত্সৱ। এই উৎসৱে দ্বীপাৱলী-আঁউসীৰ পৰা আৰম্ভ হৈ সাত আঠ দিন চলে। এই সময়ত গাঁৱৰ ডেকা গাভৰু সকলে ঘৰে ঘৰে নানা ধৰণৰ নৃত্য গীত গাই গৃহস্থক আশীৰ্বাদ প্ৰদান কৰি ধান বা চাউল বৰঙণি স্বৰূপে লয়। এই নৃত্যটোৱে হ’ল বিখ্যাত “লেৱাটানা নৃত্য”। তদুপৰি ভাপত বনোৱা “বিচিভাত” আৰু গঁজালি মেলা ধানেৰে ৰন্ধা “বুকলি ভাত” আলহী আপ্যায়নৰ বাবে অতি অপৰিহাৰ্য্য। হাজং সকলে অসমৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অংশৰ গোৱালপাৰা আৰু ধুবুৰী জিলাৰ দক্ষিণপাৰে মেঘালয়ৰ গাৰো পাহাৰৰ পশ্চিম-দক্ষিণ অংশ আৰু খাচিয়া পাহাৰৰ দক্ষিণাঞ্চল আৰু পূৰ্বৰ পূৰ্ববঙ্গৰ মৈমনসিং আদি অঞ্চলত অতীজৰে পৰা বসবাস কৰি থকা কাৰণেই মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ প্ৰৱৰ্তিত ভাগৱতী ধৰ্মৰ প্ৰভাৱ তেওঁলোকৰ ওপৰত পৰা নাই। বৰং বঙ্গীয় চৈতন্য ধৰ্মৰ প্ৰভাৱহে তেওঁলোকৰ ওপৰত পৰিছে। ফলস্বৰূপে চৈতন্যদেৱৰ দ্বাৰা প্ৰৱৰ্তিত ধৰ্মই হাজং সকলৰ সামাজিক সাংস্কৃতিক দিশত যথেষ্ট প্ৰভাৱ পেলাইছে।\nহাজং সকলৰ অঞ্চল হিচাপে ১) দশকাহনীয়া, ২) কৰাইবাৰীয়া, ৩) ছছঙী, ৪) মেছপৰীয়া, ৫) বাৰহাজাৰী- এই পাঁচ ভাগত ভগোৱা হৈছে। এইবোৰৰ ভিতৰত ভাষাৰ ক্ষেত্ৰত দশকাহনীয়া, ছছঙী আৰু কৰাইবাৰী শাখাই স্বকীয় বৈশিষ্ট্য অটুট ৰাখিছে। আনহাতে মেছপৰীয়া আৰু বাৰহাজাৰী শাখাই গোৱালপৰীয়া ভাষাৰ পশ্চিম আঞ্চলিক ভাষাৰ ৰূপত বিলীন হোৱা বুলি ক’ব পাৰি। এসময়ত চহকী হাজং জনজাতীয় লোকৰ যি স্বকীয় সাংস্কৃতিক ৰূপ বিদ্যমান আছিল আজি অৰ্থনৈতিক দুৰৱস্থাৰ বাবে হাজং জনজাতীয় লোকসকলৰ স্বকীয় সাংস্কৃতিক ৰূপটো অতি দুৰ্বল হৈ পৰা দেখা যায়।\n[তথ্যসংগ্ৰহঃ পৰেশচন্দ্ৰ হাজং, হাজং জাতি আৰু কৃষ্টিৰ আভাস, ২০০০।\nপ্ৰমোদচন্দ্ৰ ভট্টাচাৰ্য, অসমৰ জনজাতি, ১৯৬২]\nবৈচিত্ৰময় মিছিং জনগোষ্ঠী\nমিৰি বা মিছিংসকল অসমৰ ভৈয়াম অঞ্চলত বাস কৰা এটি উন্নত কৃষ্টিসমৃদ্ধ জনজাতি। বৰ্তমানে আৰৱ পাহাৰত থকা “মিয়াং” আৰু “দাম্ৰ” নামৰ দুই জাতিৰ মানুহৰ পৰা এওঁলোক ফাটি আহিছে বুলি অনুমান কৰা হয়। নদীমাতৃক ৰাজ্য অসমৰ প্ৰধানতঃ উজনি অসমৰ সৰু-ডাঙৰ নৈৰ পাৰত মিছিং সকলৰ বসতি আছে। ব্ৰহ্মপুত্ৰ, সোৱণশিৰী, ভৰলু, দিচাং, দিখৌ, দিহিং-দিবাং, লোহিত, খেৰকটা, ঘুণাসুঁতিৰ পাৰে পাৰে মিছিং সমাজৰ বসতি স্থান। বাসস্থান অনুসাৰে মিছিংসকলক প্ৰধানকৈ আঠোটা খেলত ভাগ কৰিব পাৰি। যেনে- চায়াং, অয়ঁন, ময়িং, দেলো, পাগৰ, দাম্বুক, চামগুৰিয়া আৰু তামাৰ।\nমিছিং সমাজ শান্তিপ্ৰিয়। কোনো বাদ বিবাদ হ’লে বা কোনোবাই দায়-জগৰ লগালে “কেবাং” পাতি সমাধান কৰি দিয়ে। উত্সৱ-পাৰ্বন আদিত তেওঁলোকে নাচ গান কৰি ভাল পালেও প্ৰতিটো নাচ গানতেই কিন্তু কিছুমান অৰ্থ তথা উদ্দেশ্য আছে। যেনে নৰা ছিগা বিহু বা পঃৰাগত নচা নাচ সামাজিক হ’লেও মুখ্যতঃ ই এখন সমাজৰ আশীৰ্বাদ লাভ বা মিলাপ্ৰীতিৰ পৰিৱেশো দিয়ে। দেওধাইৰ লগত গাভৰু ছোৱালীয়ে নচা নাচো ধৰ্মমুলক হ’য়। তেনেদৰে আলি-আয়ে-লৃগাং উত্সৱত নচা নাচবোৰত ধৰ্মমূলক বিশ্ৱাস প্ৰচলিত আছে। মিছিং সকল হিন্দুধৰ্মী হ’লেও তেওঁলোকৰ কিছুমান নিজা পূজা আৰু উত্সৱ আছে। তেওঁলোকে “তালেং উয়ু” বুলি ওপৰ দেৱতা দু-মুৰ্গ, দংবাং, মুগলিং, তাকাৰ, দঞি, পল আদিক পূজা কৰে। “অচাগ” আৰু “গিয়াতি” বুলি ন-পুৰুষীয়া সকামো পাতে। ইয়াৰ ওপৰি বছৰি “দবুৰ” বুলি পৃথিৱীত শস্য হ’বৰ কাৰণে এটা পূজা পাতে। মিছিং সকলে কাতি বিহু, মাঘ বিহু, ব’হাগ বিহু পালন কৰাৰ উপৰিও আহিন-কাতিমহীয়া আহু ধান চপাই শেষ কৰি পঃৰাগ আৰু আহুধান সিঁচিবৰ সময়ত আলি-আয়ে-লৃগাং উৎসৱ পালন কৰে।\nমিছিং সকলে গীত মাত আদিতো অতি চহকী। মৌখিক ভাষাৰ ৰচনা কৰা অনেক ঐনিঃতম (বনগীত) মিছিং সকলৰ আছে। প্ৰেম, সৌন্দৰ্য পিপাসা, আশা-নিৰাশা, মিলন-বিচ্ছেদ আদি ছবি ইয়াতে প্ৰতিফলিত হয়। তদুপৰি নিচুকনি গীততো মিছিং লোকগীত অতি চহকী। তেনেদৰে আদিম মানুহৰ বিশ্বাসৰ ভেটিত বহুতো সাধু কথা পোৱা যায়। যোজনা-পটন্তৰ, ফকৰা আদি সমূহেও মিছিং সমাজৰ ছবি প্ৰতিফলিত কৰে। বাদ্যযন্ত্ৰৰ দিশতো মিছিং সকল চহকী বুলি ক’ব পাৰি। দুমদুম, পেম্পা, তু-লু, গুংগাং, কুৰুলি, পুলি, অজুক, দুম্পাক, দেনদুন, কেকুং, তক্ক, লেলং, লুপি আদি মিছিং সকলৰ পৰম্পৰাগত বাদ্যযন্ত্ৰ।\nঅসমৰ উত্তৰ-পূৱ প্ৰান্তৰ পাহাৰৰ পৰা নামি অহা এই মিৰি বা মিছিং সকল অসমৰ অতি পুৰণি বাসিন্দা। নৈৰ পাৰে পাৰে বাস কৰে বাবে এওঁলোকক কোনো ভৌগলিক পৰিসীমাৰে বান্ধি ৰাখিব নোৱাৰি। তেনেদৰে তেওঁলোকৰ বৰ্ণাঢ্য কৃষ্টি-সংস্কৃতিকো সীমাৰ ভিতৰত ৰাখিব পৰা নাযায়। বৰ্তমান বিভিন্ন ৰাজনৈতিক অৰ্থনৈতিক তথা সামাজিক কাৰণত ৰীতি-নীতিৰ পৰিৱৰ্তন ঘটিলেও মিছিং সকলে স্বকীয়তা বিসৰ্জন দিয়া নাই। অসমীয়া সামাজিক-সাংস্কৃতিক সমন্নয়ত মিছিংসকলৰ অৱদান অনস্বীকাৰ্য। সাংস্কৃতিক দিশত অতিকে চহকী মিছিং সকলৰ পৰা অসমীয়া সংস্কৃতিয়ে বহু উপাদান আহৰণ কৰিছে। বৰ্তমান মিছিং লোকগীত আৰু তাৰ সুৰৰ আধাৰত ৰচিত গীত সমূহ সাম্প্ৰতিক অসমত অতি জনপ্ৰিয়।\n[তথ্যসংগ্ৰহঃ ভৃগুমণি কায়গুং-মিছিং সংস্কৃতিৰ আলেখ্য, ১৯৭০।\nৰামচন্দ্ৰ চুতীয়া- পৰ্বতীয়া মিৰি, ১৯৮১]\nঅসমৰ দেউৰী জনগোষ্ঠী\nঅসমৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠী সকলৰ ভিতৰত দেউৰী সকল এক স্বকীয় জনগোষ্ঠী। সামাজিক স্থিতি অনুযায়ী দেউৰী সকলক চাৰিটা শাখাত পোৱা যায়। সেই শাখা চাৰিটা হ’ল- ১) দিবং নৈৰ পাৰত বাস কৰা আৰু গিৰা-গিৰাচিৰ উপাসক সকলৰ বংশধৰ হ’ল ডিবঙীয়া। ২) টেঙাপানী নৈৰ পাৰত বাস কৰা আৰু পিচা ডেমাৰ উপাসক সকলৰ বংশধৰ হ’ল টেঙা পনীয়া। ৩) বৰগাং অৰ্থাৎ বৰনৈৰ পাৰত বাস কৰা আৰু পিচাচিৰ উপাসক সকলৰ বংশধৰ হ’ল বৰগঞা। ৪) বৰ্তমান বিলুপ্ত পাটশদিয়াৰ পাটৰ শালত যিসকলে পূজা উপাসনা কৰিছিল সেই উপাসক সকলৰ বংশধৰ হ’ল পাটৰ গঞা।\nদেউৰী সকলে বৰ্তমান নিজকে জিম’চায়াঁ বুলি চিনাকী দি ভাল পালেও এসময়ত তেওঁলোকক চুতীয়া বুলিও কোৱা হৈছিল। স্বতী নদীৰ তীৰৱৰ্তী কুণ্ডিল ৰাজ্যৰ বংশধৰ সকলেই হ’ল চুতীয়া। উজনি অসমৰ শদিয়া, তিনিচুকীয়া, ডিব্ৰুগড়, শিৱসাগৰ, যোৰহাট, লখিমপুৰ, ধেমাজি আদি অঞ্চলত সংখ্যাগৰিষ্ঠ ভাবে বসবাস কৰি আহিছে। দেউৰীসকল আমিষাহাৰী আৰু দুই এজন মহাপুৰুষীয়া ভকতৰ বাহিৰে মাছ, মাংস, কেঁকোৰা, কুচিয়া, কুকুৰা, গাহৰী আদি খায়। নিজ ঘৰতে পতা মদ চঁজে। কাঠ-বাঁহ-খেৰেৰে সজা তেওঁলোকৰ ঘৰবোৰ চাংঘৰ হিচাপে সাজে। পূৱ-পশ্চিমাকৈ সজা ঘৰবোৰৰ ঘাই দুৱাৰ এখন আৰু ঘৰসমূহ কেবা কোঠালীয়া। চাংঘৰৰ প্ৰথম চোৱা মুকলি আৰু ইয়াক ‘মিচ্চ’ বুলি কোৱা হ’য়। ইয়াতে ল’ৰাবোৰে ৰাতি শোৱে আৰু ইয়াতে জুহালো থাকে। তাৰ পাছত গৃহদেৱতাৰ নামত ‘সুবচনী’ নামৰ কোঠা এটা থাকে। ঘৰটোৰ শেষ মূৰত ৰন্ধনশাল থাকে। মন কৰিবলগীয়া যে দেউৰীসকলে মাটিত বহি খোৱা-বোৱা কৰিলেও ভাতৰ কাঁহীখন ‘মেহেঙা’ নামৰ বেতেৰে নিৰ্মিত বিশেষ সঁজুলিৰ ওপৰত থৈহে খোৱা-বোৱা কৰে। তেওঁলোক অতি আতিথ্য পৰায়ণ আৰু আলহী অতিথিক তামোল-পাণ নাযাচি নোসোধে।\nদেউৰীসকলে পূজা আদি সম্পাদন কৰা বাবে গণতান্ত্ৰিক পদ্ধতিৰে ৰাইজৰ মাজৰ পৰা ন-জন বিষয়া বাচনি কৰে। তাৰে চাৰিজন মুখ্য হ’ল- ১) বদেৰী, ২) সদেৰী, ৩) বৰ ভঁৰালী আৰু ৪) সৰু ভঁৰালী। পূজাত নৃত্য গীতৰ পৰিৱেশন বাধ্যতামূলক। বুধবাৰে উদ্যাপিত বিহু তিনিটাৰ উপৰিও শাওনত “ন ভাতৰ পূজা” আহাৰত “ষাঠৰ চুৱা”, পুহত “ন খুউৱা” আদি উলাহেৰে পালন কৰে। পূজাত সকলোৱে ইষ্টদেৱতাক তামোল-পাণৰ শৰাই দি “এৰাও” কৰে আৰু ব’হাগৰ বিহুত হ’লে সাত বিহুৰ দিনাখন বিহু উৰুৱা, দেওধনি নচুৱা, ডিঙা উটুৱা আদি পৰ্ব পালন কৰে। ইয়াৰ উপৰিও লখিমী, গৰখীয়া ভোজ, দেওপূজা, বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ পূজা, জলশাই থলশাই ডাঙৰীয়াৰ পূজা, গাঁৱ ৰখীয়া পূজা, অপেশ্বৰী সবাহ, আইনাম গোৱা, প্ৰেতকৰ্ম, গাটিয়াল আৰু খেদি খুকুৰি, ছায়ায়াঁ দেৱতাৰ পূজা, ৰঙাচন দেৱতাৰ পূজা, নপুৰুষৰ সকাম আদি উত্সাৱো যথা সময়ত পালন কৰে। প্ৰাচীন বিধিমতে পূজাত চ্চমো, চ্চকাৰি, চ্চাগি বিচ্চা, কিমাৰু আদিৰ বিশেষ ব্যৱহাৰ আছে।\nউৎসৱ-পাৰ্বনৰ লগত জড়িত গীতৰ ভিতৰত বিহুনাম, দেওধনি উত্সৱত গোৱা নাম, হাঁচতি নাম, আবৰব’ হুৰাই ৰাঙলী বিহু, হুচৰী, আইনাম, বিয়ানাম, মজেবা ইত্যাদিয়ে প্ৰধান। দেউৰীসকলৰ মাজত নিচুকনি গীতৰো প্ৰচলন আছে। গীত মাত চৰ্চাৰ উপৰিও নানা ধৰণৰ খেল-ধেমালি দেউৰী সকলৰ প্ৰিয়। সেইবোৰৰ ভিতৰত ঘিলাখেল, লাটুম ঘুৰুৱা, ধোপ খেল, বাঘ-গৰু, লাঠি খেল, মালযুঁজ, জাঁপমৰা, চেকুৰা, সাঁতোৰা, নাওখেল প্ৰভৃতিয়ে প্ৰধান। পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত নহ’লেও দেউৰী নাৰীৰ সাজ পাৰত সম্পূৰ্ণ স্বকীয়তা বিদ্যমান। দেউৰী নাৰীৰ সাজ পাৰ বয়স আৰু সামাজিক মৰ্যাদাভেদে কিছু সুকীয়া। গাভৰু হোৱাৰ আগলৈকে কঁকালত আঁঠুমূৰীয়া মেখেলা পিন্ধে, তাৰপিছত গাভৰু হ’লে কলাফুল ঢকা মেখেলাৰে বুকুত পাউগা বা বাইগা নামৰ টঙালি মেৰিয়াই বান্ধে। বিবাহিত সকলে ‘জকা চ্চিবা’ নামৰ কাপোৰেৰে কঁকাল বান্ধে আৰু মূৰত ওৰণি সদৃশ ‘গাতিগি’ নামৰ ফুলাম গামোছা বান্ধে। কামৰ সময়ত আকৌ চুলি বান্ধিবলৈ মুজোৰি বা টকয়া ব্যৱহাৰ কৰে। দেউৰী নাৰীয়ে নাকফুলি নিপিন্ধে।\n[তথ্যসংগ্ৰহঃ ড° উপেন ৰাভাৰ হাকাছামঃ লোক সাহিত্য।\nসত্যেন্দ্ৰনাৰায়ণ গোস্বামীঃ অসমীয়া সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ সমীক্ষা, ১৯৭১।]\nঅসমৰ খুলীয়া ভাউৰীয়া, কুশান গান আৰু ভাৰী গান\nপোনতে এই লোকনাট্যানুষ্ঠান সমূহ ওজাপালিৰ দৰে অৰ্ধ নাটকীয় অনুষ্ঠান আছিল। যেতিয়া অপ্ৰমাদী কবি মাধৱ কন্দলিৰ ৰামায়ণ আৰু হাজোৰ দুৰ্গাবৰৰ ৰচিত বিৰল দুৰ্গাবৰী ৰামায়ণ স্ত্ৰী-শূদ্ৰে বুজি পোৱা হ’ল তেতিয়াহে এই দুই ৰামায়ণৰ প্ৰভাৱ লোক অনুষ্ঠানত পৰিল। আনহাতে বৰপেটা, কোচবিহাৰ আদি ঠাইত গুৰু দুজনাই অংকীয়া নাট, ভাওনাৰ প্ৰচলন কৰাত এই প্ৰণালীৱদ্ধ নাট, ভাওনাৰ প্ৰভাৱ উল্লিখিত অৰ্ধনাটকীয় অনুষ্ঠানৰ ওপৰত পৰিল। অংকীয়া নাট-ভাওনাৰ বৰধেমালি, সৰু ধেমালিৰ দৰে খুলীয়া ভাউৰীয়া আৰু ভাৰী গানত খোল ঘাটেনী হিচাবে আৰু কুশান গানত খোলা বন হৈ প্ৰৱেশ কৰে। আধুনিক যুগত মাধৱ কন্দলি, দুৰ্গাবৰী ৰামায়ণতকৈ কৃতিবাসী ৰামায়ণৰ মুদ্ৰিত সংস্কৰণ সহজলভ্য হৈ পৰাত অসমৰ পশ্চিম অঞ্চলত কৃতিবাসী ৰামায়ণ জনপ্ৰিয় হৈ পৰিল আৰু ইয়াৰ প্ৰভাৱ ভাৰী গান আৰু কুশান গানতো পৰিলক্ষিত হয়।\nভাৰীগানতো অনুৰূপ ‘মূল’ আৰু ‘কেতুৱাই’ কাহিনী ভাগ আগবঢ়াই নিয়ে। মূল আৰু কেতুৱাৰ অভিনয় আৰু সংলাপ গুৰুত্বপূৰ্ণ। ভাৰী গান আৰু খুলীয়া ভাউৰীয়াত মূল অথবা ওঝাৰ নিৰ্দেশ মতেহে চৰিত্ৰসমূহ নাচি নাচি প্ৰৱেশ কৰে। ভাৰীগান আৰু খুলীয়া ভাউৰীয়াক বীৰ ৰস প্ৰধান লোকনাট্যানুষ্ঠান বুলি ক’ব পাৰি। যেনে- খুলীয়া ভাউৰীয়াত-\nখুলীয়া ভাউৰীয়াৰ গীত-পদৰ উপৰিও ওঝাৰ বেশভুষাতো এই পৰম্পৰা পৰিলক্ষিত। এসময়ত দৰঙত থকা শক্তিশালী বিষ্ণু পূজাৰ পৰম্পৰাৰ বৰভেটিতেই ওজাপালি, খুলীয়া ভাউৰীয়া, ঢুলীয়া আদি অনুস্থানে গঢ় লৈ উঠিছিল। এই দৰঙৰেই কোনো খুলীয়া ভাউৰীয়াৰ ওঝা শিল্পীয়ে হয়তো দক্ষিণ গোৱালপাৰালৈ আহি ৰাভা-পাতিৰাভা সকলৰ মাজত ভাউৰীয়া শিকাইছিল। সেয়াই স্থানীয় ৰূপত ‘ভাৰী’ হৈ ভাৰীগান হৈ পৰিল। গুৰু দুজনাই এনে ঐশ্বৰ্যমণ্ডিত লোকানুস্থানৰ গইনা লৈ সংস্কৃত নাটকৰ মধুৰ মিশ্ৰনেৰে যি শক্তিশালী অংকীয়া নাট ভাওনাৰ সৃষ্টি কৰিলে- এনে পৰিশীলিত প্ৰণালীৱদ্ধ নাট্যানুস্থানৰ প্ৰভাৱ তেৰাৰ পৰৱৰ্তী কালৰ উল্লিখিত লোক নাট্যানুস্থানৰ ওপৰত নপৰাটোহে অস্বাভাৱিক হ’লহেঁতেন। আজি খুলীয়া ভাউৰীয়া, ভাৰীগান, কুশান গান অংকীয় নাট-ভাওনাৰ স্পৰ্শত অধিক বৈচিত্ৰময় হৈ পৰিছে।\n[তথ্যসংগ্ৰহঃ ড° প্ৰফুল্ল কুমাৰ নাথ, অসমৰ সংস্কৃতি\nনবীন চন্দ্ৰ শৰ্মা, লোক সংস্কৃতি।]\nঅসমৰ বিভিন্ন লোক সংস্কৃতিসমূহৰ ভিতৰত প্ৰাচীন ওজাপালি অনুস্থানো অন্যতম। অসমৰ বিভিন্ন লোক নাট্যনুস্থানত ইয়াৰ প্ৰভাৱ সুদূৰ প্ৰসাৰী। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ নাট ভাওনাৰ ওপৰতো ইয়াৰ প্ৰভাৱ দেখিবলৈ পোৱা যায়। ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তা ইমানেই বেছি আছিল যে অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত ওজাপালি অনুস্থানৰ সমপৰ্যায়ৰ বিভিন্ন পৰিবেশ্য কলা গঢ় লৈ উঠে। যেনে- অবিভক্ত গোৱালপাৰাত মাৰে গান, ভাসান গান, পদ্দা পুৰাণৰ গান, গীদালু গান, নগাঁৱৰ নগঞা ওজাপালি, অবিভক্ত কামৰূপৰ আপী ওজাপালি, ৰাইমন ওজাপালি, ভাইৰা ওজা, দুলড়ী ওজাপালি আদি প্ৰাচীন ওজাপালিৰ আৰ্হিত গঢ়ি উঠা আঞ্চলিক ৰূপ।\nওজাপালি অসমৰ এক অৰ্ধ নাটকীয় পৰিবেশ্য কলা। ওড্ৰ- মাগধী শৈলীৰ চৰিত্ৰৰ লগত ভালেখিনি খাপখোৱা ওজাপালি অনুস্থান ভাৰতীয় মাৰ্গীয় সংগীত পৰম্পৰাত জন্ম। এই ওজাপালি কলা শৈলীৰ উদ্ভৱ আৰু বিকাশ সন্দৰ্ভত বিভিন্ন কিংবদন্তি আৰু জনশ্ৰুতি জড়িত হৈ আছে। এক দৈৱিক মতবাদমতে বৃহন্নলাৰূপী অৰ্জুনৰ দ্বাৰা এইবিধ কলা স্বৰ্গৰ পৰা মৰ্ত্যত প্ৰচলিত হয়। আকৌ পাৰিজাত নামৰ এগৰাকী মহিলাই স্বপ্নৰ দ্বাৰা এই কলা আয়ত্ব কৰি শিষ্য সকলক শিকায় বুলি বিয়াহৰ ওজাপালি সকলে বিশ্বাস কৰে। ব্যাসকলাই আৰু কেন্দুকলাই এই দুগৰাকী ব্যক্তি বিশেষো ওজাপালিৰ জনক বুলি জনশ্ৰুতি প্ৰচলিত। যিয়েই নহওক, অসমৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মাজত প্ৰচলিত এই মাৰ্গীয় সংগীত পৰম্পৰাই মহাকাব্য অথবা পুৰাণৰ কাহিনী গীত, নৃত্য আৰু অভিনয় মাধ্যমেৰে প্ৰচাৰ কৰা এক জন-চিত্ত বিনোদক লোক কলা শৈলীৰূপে বৰপীৰা পাৰি বহিল।\n১) মহাকাব্য আশ্ৰয়ী আৰু ২) মহাকাব্য অনাশ্ৰয়ী।\nমহাকাব্য আশ্ৰয়ী ওজাপালিক আকৌ সাতোটা উপভাগত ভাগ কৰিব পাৰি। ভাগসমূহ হ’ল- ১) বিয়াহৰ অথবা সভা গোৱা ওজাপালি, ২) ৰামায়ণ অথবা ৰায়মন ওজাপালি, ৩) ভাউৰা বা ভাইৰা ওজাপালি, ৪) দুৰ্গাবৰী ওজাপালি, ৫) সত্ৰীয়া ওজাপালি, ৬) পাঞ্চালী ওজাপালি, ৭) দুলড়ী ওজাপালি।\nএকেদৰে মহাকাব্য অনাশ্ৰয়ী ওজাপালিক ছয় ভাগত ভগাব পাৰি- ১) সুকনান\n← সম্পাদকীয় (ধীৰাজ কলিতা)\nদয়া কৰি মোক ঘূৰাই দিয়াচোন -(ৰাজু সোণোৱাল) →\nDilip kr. Rabha\nComment text..ভাৰি গান\nভৰি গানৰ দলটিৰ সমগ্ৰ সামগ্ৰী ভাৰ বান্ধি কুঢ়িয়াই নিবলগীয়া হোৱাৰ বাবে এই নৃত্য-গীত বিধক ভাৰি গান হিচাবে জনপ্ৰীয়, সচা।ভাৰি গানত ঢোল ব্যৱহাৰ নকৰে।খোল ব্যৱহাৰ কৰে।গোৱালপাৰা জিলাৰ দুধনৈৰ দক্ষিণ-পশ্চিম দিশত কেৱল সীতা পুৰী,ৰাৱণ বধ,মেঘনাথ বধ,শক্তি শেল,পাতাল কাণ্ড এই নৃত্য-গীত নাট কেইটি ৰাতিৰ ভাগত প্ৰদৰ্শন কৰোৱা হয়।সীতা পুৰী নাটত সীতাক অগ্নিপৰীক্ষা কৰিলেই যৱনিকা পৰে, ৰাৱণ বধ নাটত ৰাৱণক বধ কৰিলেই যৱনিকা পৰে,মেঘনাদ বধ নাটত মেঘনাদক বধ কৰিলেই যৱনিকা পৰে।\nদিনৰ ভাগত আবেলি ১-00বজা সময়ৰ পৰা দধি-মথন নৃত্য-গীত পৰিবেশন কৰা হয়।গোৱাল,নন্দৰাণী,গোপাল আৰু বলৰাম ইহঁতৰ দৈনন্দিন ঘৰুৱা পৰিবেশৰ কাব্যিক বৰ্ণাৰ নৃত্য-গীত।এই কাব্যিক নৃত্য-গীত অতি শ্ৰুতি মুধুৰ।নন্দলালক-গোৱাল,যশোদাক-নন্দৰাণী,গোপাল আৰু বলৰামক লাখৰ চাৱা বুলি নামাকৰণ দিছে।সাধাৰণতে আমি সৰু লৰাবোৰক চাৱা বুলি কলে সকলোৱে বুজি পায়।\nঘুম যাওঁৰে,ঘুম যাওঁৰে বাচা\nশোৱে নিন্দ্ৰা ঘৰে,\nমোৰে দধি মথি বাৰে ।\nএইটো দধি-মথনৰ এফাঁকি গীত।


mankachar-bjp-presidents-relation-with-RH-khan-it-may-creates-trouble-for-bjp-tvraju– News18 Assam\nদুৰ্নীতিৰ খলনায়ক আৰ এইছ খানৰ সৈতে কি সম্পৰ্ক বিজেপি নেতাৰ?\nUpdated:July 12, 2020, 11:26 PM IST\nডিমা হাছাওৰ হাজাৰ কোটি টকীয়া কেলেংকাৰীৰ খলনায়ক আৰ এইছ খানৰ সৈতে বিজেপিৰ একাংশ নেতাৰ ঘনিষ্ঠতা।\nLast Updated: July 12, 2020, 11:26 PM IST\nডিমা হাছাওৰ হাজাৰ কোটি টকীয়া কেলেংকাৰীৰ খলনায়ক আৰ এইছ খানৰ সৈতে বিজেপিৰ একাংশ নেতাৰ ঘনিষ্ঠতা। বিজেপিৰ মানকাছৰ জিলা সভাপতি নিযুক্তিৰ আঁৰত খান পৰিয়ালৰ ব্যৱসায়িক পাৰ্টনাৰৰ হাত। খানৰ সৈতে দুৰ্নীতিত লুতুৰি-পুতুৰি মানকাছৰ জিলা বিজেপিৰ সভাপতি আলটাফ হুছেইন। এই সন্দৰ্ভত দিল্লী নিবাসী অসম প্ৰদেশ বিজেপি কৰ্মীয়ে লিখিত অভিযোগ দিছে বিজেপিৰ সভাপতি জে পি নাড্ডা আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় সাধাৰণ সম্পাদক ৰাম মাধৱক ৷\nকে সঞ্জীৱ কুমাৰ সিংহ নামৰ বিজেপি কৰ্মীজনে শেহতীয়াকৈ বিজেপিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সভাপতি জে পি নাড্ডা আৰু দলটোৰ উত্তৰ পূৱৰ দায়িত্বত থকা সাংগঠনিক সম্পাদক ৰাম মাধৱলৈ লিখা দুখন অভিযোগ পত্ৰই স্বাভাৱিকতেই অস্বস্তিত পেলাব বিজৰপিৰ ৰাজ্যিক নেতৃত্বক।\nএমাহ পূৰ্বে পোহৰলৈ আহিছিল এক বিশেষ পৰিঘটনা। হাজাৰ কোটি টকীয়া কেলেংকাৰীত দোষী সাব্যস্ত আৰ এইছ খানৰ পত্নীৰ প'ষ্টিঙক লৈ অহেতুক দৰদ প্ৰকাশ কৰিছিল বিজেপিৰ মানকাছৰ জিলাৰ সভাপতি আলতাফ হুছেইনে। এই সন্দৰ্ভত বিভাগীয় কৰ্তৃপক্ষক হুছেইনে দলীয় পেডত ছুপাৰিছ কৰা তথ্যও ফাদিল হৈছিল। এই বিতৰ্কৰ ঢৌ মাৰ নৌযাওঁতেই বিজেপিৰ এজন তৃণমূলৰ কৰ্মীয়ে আৰ এইছ খানৰ সৈতে আলতাফ হুছেইনৰ মিতিৰালি সন্দৰ্ভত ফাদিল কৰিছে একাধিক বিস্ফোৰক তথ্য ৷\nঅভিযোগ পত্ৰত সিংহই মানকাছৰ জিলাৰ নৱনিযুক্ত বিজেপি সভাপতি আলতাফ হুছেইনৰ নিযুক্তি সন্দৰ্ভটো ফাদিল কৰিছে গুৰুত্বপূৰ্ণ তথ্য। সিংহৰ দাবী মানকাছৰৰ উচ্চ শিক্ষিত যুৱ প্ৰজন্মৰ নেতা থকাৰ পিছতো সকলোকে উপেক্ষা কৰি আলতাফ হুছেইনক জিলা সভাপতি হিচাপে দায়িত্ব দিয়াৰ আঁৰত জড়িত আছে এক পৰিকল্পিত ষড়যন্ত্ৰ ৷ বিতৰ্কিত আলতাফক সভাপতি পাতিবলৈ বিশেষ ভূমিকা লৈছিল মতিউৰ ৰহমানে। সিংহৰ বিস্ফোৰক দাবী মতিউৰ ৰহমান আৰ এইছ খান পৰিয়ালৰ ব্যৱসায়িক অংশীদাৰ।\nএনে সু-সম্পৰ্কৰ বাবেই মতিউৰৰ দ্বাৰা আলতাফক মানকাছৰ বিজেপিৰ সভাপতিৰ গাদীত বহুৱাত বিশেষ ভূমিকা লৈছে আৰ এইছ খানে। এই ক্ষেত্ৰত দলে বিহিত ব্যৱস্থা নল'লে সমাগত বিধানসভা নিৰ্বাচনত বিৰূপ প্ৰভাৱ পৰিব বুলি দাবী সিংহৰ ৷ "এনেকুৱা এজন দুৰ্নীতিপৰায়ন লোকক ৰাজ্যিক নেতৃত্বই কিয় ৰাখিছে বুজা নাই ৷ দল বিপদত পৰাতো মই কামনা নকৰো ৷ দলে বিবেচনা কৰিব নিশ্চয় ৷"—সঞ্জীৱ কুমাৰ সিংহ "\nখোদ বিজেপি কৰ্মীৰ এই অভিযোগৰ পিছত কি স্থিতি হ’ব বিজেপি নেতৃত্বৰ? যি আৰ এইছ খানৰ দুৰ্নীতিৰ বিৰুদ্ধে ৰণহুংকাৰ দি শাসনৰ ভাৰ লাভ কৰা গেৰুৱা দলটো এতিয়া কিয় একেজন খলনায়কৰ ওচৰত কিয় শৰণ্নাপন্ন হৈছে ? সেয়া সময়ত হৈ পৰিব স্পষ্ট।\nFirst published: July 12, 2020, 11:15 PM IST


-কোৰআন আৰু শ্বহী হাদিছ অনুসৰি হজ্জ ও ওমৰাহ- – sogoodislam\nঅজু কৰি থকা ব্যক্তিৰ ওপৰত চাৰিজন ফিৰিস্তাই এখন ৰুমাল ধৰি থাকে-fake\nছহী দলিলৰ সৈতে কোৰবাণীৰ মছলা[video timer mentioned]sgis\n-কোৰআন আৰু শ্বহী হাদিছ অনুসৰি হজ্জ ও ওমৰাহ-\n-সংগ্রহ,সম্পাদনা আৰু সংকলনত-\n-চৈয়দ চ’গুদ ইছলাম-[২২.০৮.২০১৬]-\n১০]-হাজাৰে আসওয়াদ ও ত্বাওয়াফ(الحجر الأسود والطواف) :-ৰাসূলুল্লাহে (ছাঃ)কৈছিল, ‘যি ব্যক্তিয়ে ৰুক্নে ইয়ামানী ও হাজাৰে আসওয়াদ (কলা পাথৰ) স্পর্শ কৰিব, তেওঁৰ সকলো গোনাহ সৰি পৰিব’। তেওঁ(ছাঃ) কৈছিল, ‘যি ব্যক্তি বায়তুল্লাহৰ সাতটি ত্বাওয়াফ কৰিব ও শেষত দুই ৰাকাত ছালাত আদায় কৰিব, তেওঁ যেন এটা গোলাম আযাদ কৰিলে’। ‘এই সময়ত প্রতি পদক্ষেপত এটাকৈ গোনাহ সৰি পৰে আৰু এটাকৈ নেকী লেখা হয়’। তেওঁ(ছাঃ) কৈছিল, ‘ত্বাওয়াফ হ’ল ছালাতৰ দৰে। গতিকে এই সময়ত প্রয়োজনত সামান্য নেকীৰ কথা কোৱা হ’ব’।\nতেওঁ(ছাঃ) কৈছিল, ‘আল্লাহে ক্বিয়ামতৰ দিনা হাজাৰে আসওয়াদক উঠাব, এই অবস্থাতযে, তাত দু’টি চকু থাকিব, যাৰ দ্বাৰা সি দেখিব ও এখন কথা কব পৰা মুখ থাকিব, যাৰ দ্বাৰা সি কথা ক’ব আৰু সেই ব্যক্তিৰ বাবে সাক্ষী দিব, যি ব্যক্তিয়ে খালেছ অন্তৰে তাক স্পর্শ কৰিছিল’।\nৰাসূলুল্লাহে (ছাঃ)কৈছিল, ‘হাজাৰে আসওয়াদ’ প্রথমে গাখীৰ বা বৰফৰত কৈয়ো বগা ও মিহি অবস্থাত জান্নাতৰ পৰা অবতীর্ণ হৈছিল। পিছত বনু আদমৰ(বংশধৰ) পাপ সমূহে তাক কলা কৰি দিয়ে’।\n–মনত ৰখা উচিতযে, পাথৰৰ নিজস্ব কোনো ক্ষমতা নাই। আমি কেৱলমাত্র ৰাসূলৰ(ছাঃ) সুন্নাতৰ ওপৰত আমল কৰিম। যিদৰে ওমৰ ফাৰুকে (ৰাঃ) উক্ত পাথৰত চুমা দিয়াৰ সময়ত কৈছিলে,\nإِنِّىْ لَأَعْلَمُ أَنَّكَ حَجَرٌ مَا تَنْفَعُ وَلاَ تَضُرُّ، وَلَوْلاَ أَنِّيْ رَأَيْتُ رَسُوْلَ اللهِ صَلَّى اللهُ عليه وسَلَّمَ يُقَبِّلُكَ مَا قَبَّلْتُكَ، متفق عليه-\n‘মই জানোযে, তুমি এটা পাথৰ মাত্র। তুমি কোনো উপকাৰ বা ক্ষতি কৰিব নোৱাৰা। সেয়েহে আমি যদি আল্লাহৰ ৰাসূলক(দঃ) নেদেখিলো হেতেঁন তোমাক চুমা দিয়া, তেতিয়া হ’লে মই তোমাক চুমা নিদিলো হেতেঁন।ওমৰ ফাৰুক (ৰাঃ) উক্ত পাথৰত চুমা খাইছিলে আৰু কান্দিছিল’।\n১১]-. যমযম পানি (ماء زمزم):- ত্বাওয়াফৰ শেষত দুই ৰাকাত ছালাতৰ অন্তত মাত্বাফৰ পৰা ওলায়েই ওচৰৰ যমযম কুৱা এলাকাত প্রবেশ কৰিব আৰু তাতেই যমযমৰ পানী বিসমিল্লাহ বুলি ঠিয়হৈ পান কৰিব ও কিছু মূৰত দিব। যমযম পানী পান কৰাৰ সময়ত ইবনু আব্বাসৰ(ৰাঃ)পৰা বর্ণিত বিশেষ দো‘আ পাঠ কৰাৰ যি প্রচলিত হাদীছটি আছে,সেইটো যঈফ। ৰাসূলুল্লাহে (ছাঃ) কৈছিল,خَيْرُماءٍ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ مَاءُ زَمْزَمَ، فِيْهِ طَعَامٌ مِِّنَ الطُّعْمِ وَشِفَاءٌ مِّنَ السُّقْمِ ‘ভূপৃষ্ঠত উৎকৃষ্ট পানী হ’ল যমযমৰ পানী। ইয়াত আছে পুষ্টিকৰ খাদ্য আৰু ৰোগৰ পৰা আৰোগ্য’। অন্য বর্ণনাত আহিছে إِنَّهَا مُبَارَكَةٌ ‘ই বৰকত মন্ডিত’। ৰাসূলুল্লাহে (ছাঃ)কৈছিল, এই পানী কোনো ৰোগৰ পৰা আৰোগ্যৰ উদ্দেশ্যে পান কৰিলে তোমাক আল্লাহে আৰোগ্য দান কৰিব’। বস্ত্ততঃ যমযম হ’ল আল্লাহৰ বিশেষ অনুগ্রহত সৃষ্ট এক অলৌকিক কুৱা। যিটো শিশু ইছমাইল(আঃ) ও তেওঁ মাক হাজেৰাৰ জীবন ৰক্ষার্থে আৰু পৰবর্তীত মক্কাৰ আবাদ ও শেষনবী (ছাঃ)-ৰ আগমন স্থল হিচাবে গঢ়ি তোলাৰ উদ্দেশ্যে সৃষ্টি হৈছিল।\n. ছহীহ ইবনু খুযায়মা হা/২৭২৯; ছহীহ নাসাঈ হা/২৭৩২।\n. তিৰমিযী ও অন্যান্য, মিশকাত হা/২৫৮০।\n.তিৰমিযী, নাসাঈ, মিশকাত হা/২৫৭৬; ইৰওয়া হা/১১০২।\n. তিৰমিযী, ইবনু মাজাহ, দাৰেমী, মিশকাত হা/২৫৭৮।\n. তিৰমিযী, মিশকাত হা/২৫৭৭; ছহীহ ইবনু খুযায়মা হা/২৭৩৩।\n. মুত্তাফাক্ব ‘আলাইহ, মিশকাত হা/২৫৮৯।\n. বায়হাক্বী ৫/৭৪ পৃঃ, সনদ জাইয়িদ।\n. মুত্তাফাক্ব ‘আলাইহ, মিশকাত হা/৪২৬৮; আহমাদ (কায়ৰো, তাবি) হা/১৫২৮০ সনদ ছহীহ, আৰনাঊত্ব; ক্বাহত্বানী পৃঃ ৯৩।\n. ইৰওয়া ৪/৩৩২-৩৩ পৃঃ হা/১১২৬-ইয়াৰ আলোচনা দ্রঃ।\n. ত্বাবাৰাণী আওসাত্ব হা/৩৯১২; ছহীহাহ হা/১০৫৬।\n. আহমাদ, মুসলিম; ছহীহাহ হা/১০৫৬।\n. দাৰাকুৎনী, হাকেম, ছহীহ তাৰগীব হা/১১৬৪।\n. ছহীহ বুখাৰী হা/৩৩৬৪; দ্রঃ লেখক প্রণীত ‘নবীদেৰ কাহিনী’ ১/১৩৪-৩৫ পৃঃ।\n[N.B-to be translate]-‘যমযম’ (زمزم) : ১৮ ফুট দৈর্ঘ, ১৪ ফুট প্রস্থ ও অন্যূন ৫ ফুট গভীরতার এই ছোট্ট কুয়াটি অত্যাশ্চর্য বৈশিষ্ট্যমন্ডিত। বিগত প্রায় চার হাযার বছরের অধিককাল ধরে এই কুয়া থেকে দৈনিক হাযার হাযার গ্যালন পানি মানুষ পান করছে ও সুস্থতা লাভ করছে। কিন্তু কখনোই পানি কম হ’তে দেখা যায়নি বা নষ্ট হয়নি। বিজ্ঞানীরা বহু পরীক্ষা-নিরীক্ষা করে অবশেষে এ পানির অলৌকিকত্ব স্বীকার করতে বাধ্য হয়েছেন। ইউরোপীয় বিজ্ঞানীদের ল্যাবরেটরী রিপোর্ট এই যে, এ পানিতে ক্যালসিয়াম ও ম্যাগনেশিয়াম সল্টের আধিক্যের কারণেই পানকারী হাজীদের ক্লান্তি দূর হয়। অধিকহারে ফ্লোরাইড থাকার কারণে এ পানিতে কোন শেওলা ধরে না বা পোকা জন্মে না’। অথচ দেড় হাযার বছর আগেই নিরক্ষর নবী মুহাম্মাদ (ছাঃ) এ পানির উচ্চগুণ ও মর্যাদা সম্পর্কে বর্ণনা করে গেছেন(দ্রঃ মাসিক আত-তাহরীক, রাজশাহী ৪/৭ সংখ্যা, এপ্রিল ২০০১, পৃঃ ১৭-১৮)।\nঅজু কৰি থকা ব্যক্তিৰ ওপৰত চাৰিজন ফিৰিস্তাই এখন ৰুমাল ধৰি থাকে-fake Previous\nছহী দলিলৰ সৈতে কোৰবাণীৰ মছলা[video timer mentioned]sgis Next


Bank Strike: বৃহস্পতি আৰু শুকুৰবাৰে বন্ধ থাকিব বেংক, প্ৰতিবাদত বহিব বেংক কৰ্মচাৰী! employees-bank-strike-public-sector-bank-will-be-closed-for-two-days-from-tomorrow-hb– News18 assam\nBank Strike: বৃহস্পতি আৰু শুকুৰবাৰে বন্ধ থাকিব বেংক, প্ৰতিবাদত বহিব বেংক কৰ্মচাৰী!\nBank Strike News: কাইলৈ আৰু পৰহিলৈ বন্ধ থাকিব বেংক। দেশৰ পাব্লিক চেক্টৰ বেংকৰ কৰ্মচাৰীসকল বহিব প্ৰতিবাদত।\nBank Strike News: বৃহস্পতি আৰু শুকুৰবাৰে বন্ধ থাকিব বেংক। দুয়োটা দিনতে বিভিন্ন সমস্যা সমাধানৰ দাবীৰে দেশজুৰি প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচী গ্ৰহণ কৰিছে বেংকৰ কৰ্মচাৰীসকলে। ভাৰতীয় ষ্টেট বেংকৰ তৰফৰ পৰা বাকী বেংকসমূহলৈ প্ৰতিবাদ প্ৰত্যাহাৰ কৰিবলৈ আবেদন জনোৱা হৈছিল যদিও কৰ্মচাৰী ইউনিয়ন নিজৰ স্থিতিত অটল আছে। কৰ্মচৰীসকলে বেংক ব্যক্তিগতকৰণৰ বিৰোধিতাৰে প্ৰতিবাদত বহিব।\nষ্টেট বেংক অব ইণ্ডিয়াই নিজৰ টুইটাৰ হেণ্ডলৰ জৰিয়তে নিজৰ কৰ্মচাৰীসকলক প্ৰতিবাদৰ সিদ্ধান্ত প্ৰত্যাহাৰ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল। বেংকৰ ফালৰ পৰা কোৱা হৈছিল যে, কোৰোণা মহামাৰীৰ বাবে কৰ্মচাৰীৰ এই ষ্ট্ৰাইকে ষ্টোকহোল্ডাৰক বিপদত পেলাব। গতিকে কৰ্মচাৰীসকলে আলোচনাত ভাগ লব লাগে।\nবিভিন্ন মিডিয়া ৰিপৰ্টচ অনুসৰি জানিব পৰা গৈছে যে, বেংকৰ প্ৰৱন্ধক একেৰাহে বেংক এচচিয়েশ্যন আৰু বেংক ইউনিয়নৰ সৈতে সম্পৰ্কত আছে। তেওঁলোকে প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচী প্ৰত্যাহাৰ কৰিবলৈ আহ্বান জনাই আহিছে। বিগত সাধাৰণ বাজেটত বিত্তমন্ত্ৰী নিৰ্মলা সীতাৰমণে দুটা চৰকাৰী বেংক ব্যক্তিগতকৰণ কৰাৰ ইংগিত দিছিল। সোমবাৰে বিত্তমন্ত্ৰীয়ে লোকসভাত ব্যক্তিগতকৰণৰ সন্দৰ্ভত গঠন কৰা কেবিনেট কমিটীৰ সন্দৰ্ভত কয় যে, দুটা বেংকৰ ব্যক্তিগতকৰণ হব। কিন্তু ইয়াৰ ওপৰত এই পৰ্যন্ত সিদ্ধান্ত হোৱা নাই।\nBank Employees StrikeBank PrivatizationGovernment BankModi GovernmentsbiState Bank of India


কম্পিউটাৰ - Gonit Sora\n22 Aug কম্পিউটাৰ\nPosted at 01:05h in সঁফুৰা by পংকজ জ্যোতি মহন্ত2Comments\nএদিন মাংসৰ বজাৰলৈ যাওঁতে\nহঠাৎ আহি মোৰ মোনাখনত বহি ল’লে ই\nআৰু আবদাৰ ধৰিলে\nমোৰ ঘৰৰ লগুৱা হ’বই হ’ব সি\n-তইনো মোৰ ঘৰত কৰিবলৈ কি?\nমোৰ হোজা প্ৰশ্নটো শুনি\nঅলপ সময় সি তভক মাৰি ৰ’ল\nআৰু তাৰ পাছত ৰহস্যময় ভংগিমা এটাৰে\nমোলৈ চাই ঢেকঢেকাই হাঁহি দিলে\n-প্ৰথমেই মই তোমাক\nতৈয়াৰ কৰি দিম এখন দৈনিক ৰুটিন\nতাৰ পাছত তোমাৰ ভোক-পিয়াহ\nসুখ-দুখ অভাৱ-অভিযোগ প্ৰাপ্তি-অপ্ৰাপ্তি…\nএই সকলোবোৰ তদাৰক কৰিম মই\nএনেকি তুমি কেতিয়া কান্দিবা আৰু দিনটোত\nকিমানবাৰ কি ধৰণেৰে কিমান পৰিমাণে কেনেকৈ\nহাঁহিবা- সেয়াও নিয়ন্ত্ৰণ কৰিম মই…\nতাৰ টেং-টেঙীয়া মাতটোৰে এখন শেষহীন তালিকাৰে\nআমাৰ কথোপকথন কাষৰ কোনোবাই শুনে বুলি\nলাজতে বা সংকোচতে ময়ো মনে মনে\nকিনি লৈ আহিলোঁ তাক\nশ্ৰীমতীয়েও বহুদিনৰেপৰা কুতুৰি আছিল—\nবোলে আটাইৰে ঘৰতে আছে সি\nআমাৰ ঘৰতনো থাকিলে হয় কি?\nতাৰ পাছৰেপৰা তাৰ ঘৰৰ দুদিনীয়া আমি\nকবি:- কুশল দত্ত।\nকবি হিচাপে অসমীয়া তথা ভাৰতীয় সাহিত্য জগতৰ অন্যতম চিনাকী নাম কুশল দত্তদেৱৰ বৰ্তমানলৈকে প্ৰকাশিত কবিতা পুথিসমূহ হ’ল- সোণালী ঈগল, টোকোৰা চৰাইৰ বাহ, ইলেকট্ৰনিক চৰাই আৰু জ্ঞানী গৰখীয়াই জানে উমনিত বঢ়া চৰাইৰ বাহ কিয় ভাঙিব নালাগে। তেখেতৰ বহুতো কবিতা ইংৰাজীলৈয়ো অনুবাদ কৰা হৈছে। ‘কম্পিউটাৰ’ নামৰ কবিতাটো ১৯৯৯ চনত প্ৰকাশিত তেখেতৰ ‘সোণালী ঈগল’ কবিতা পুথিখনৰ পৰা লোৱা হৈছে। মুনিন বৰকটকী বঁটা বিজয়ী কবিগৰাকীয়ে দেশৰ বহুতো কবি সন্মিলন আদিতো অংশগ্ৰহণ কৰিছে। আনহাতে তেখেত এগৰাকী নিবন্ধকাৰ, সাংবাদিক আৰু সম্পাদকো। বিজ্ঞানৰ প্ৰতিও তেখেতৰ অনুৰাগ বহুত। তেখেত জড়িত থকা ‘জিলিঙনি’ নামৰ আলোচনীখন এসময়ত অসংখ্য শিক্ষাৰ্থী আৰু অন্যান্য পাঠক সমাজৰ প্ৰিয় লগৰীয়া আৰু জ্ঞান আহৰণৰ উৎস আছিল। বৰ্তমান তেখেত ‘দৈনিক অসম’ কাকতৰ লগত জড়িত।\nPosted at 22:12h, 26 September Reply\nPosted at 17:49h, 30 September Reply


কৰ'ণাৰ সময়ত বিহু পাতিবলৈ এইবাৰ আয়োজকে কি কি নিয়ম পালন কৰিব লাগিব?\nকৰ’ণাৰ সময়ত বিহু পাতিবলৈ এইবাৰ আয়োজকে কি কি নিয়ম পালন কৰিব লাগিব?\nLast updated Apr 9, 2021 749\nদ্য ষ্টেটমেন্ট: দেশত যোৱা ৫ দিনৰ পৰা লাখৰ ঘৰত দেশৰ নাগৰিক কৰ’ণা ভাইৰাছত আক্ৰান্ত হোৱাৰ মাজতে অসম চৰকাৰে আজি বিহু উদযাপনৰ ক্ষেত্ৰত এখন গাইডলাইন জাৰি কৰিছে। কোৱা হৈছে ৰাজ্যখনৰ সকলো বিহু কমিটিয়ে এই গাইডলাইন মানি চলিব লাগিব।\nউল্লেখ্য যে দেশত কৰ’ণাৰ সংক্রমণ বৃদ্ধি হোৱাৰ সময়ত বহাগ বিহু উদযাপনক লৈ কিছু অনিশ্চয়তা আছিল যদিও বৃহস্পতিবাৰে স্বাস্থ্য তথা বিত্তমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই এখন সংবাদমেল সম্বোধন কৰি যে, এইবাৰ বিহু উদযাপনৰ কৰিব পাৰিব। কিন্তু বিহু উদযাপনৰ ক্ষেত্ৰত এখন বিশেষ এছঅ’পি প্ৰস্তুত কৰা হ’ব।\nচৰকাৰে জাৰি কৰা গাইডলাইন অনুসৰি কি কি নিয়ম পালন কৰিব লাগিব?\n১) বিহু অনুষ্ঠান আয়োজন কৰিবলৈ হ’লে আয়োজক সমিতিয়ে জিলা প্ৰশাসনৰ অনুমোদন ল’ব লাগিব।\nআলফা স্বাধীনৰ পত্ৰৰ পিছতেই টাটা টীৰ সিদ্ধান্ত: কৰ্পৰেট…\nগামোচা লোৱা নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে পাহৰিলে বিহু: ১৪ এপ্ৰিলত…\n২) নিশা ১১ বজাত অনুষ্ঠান সমাপ্ত কৰাটো বাধ্যতামূলক।\n৩) আয়োজক আৰু স্বেচ্ছাসেৱক উভয়ে অনুষ্ঠানৰ ৩ দিন পূৰ্বে কোভিড টেষ্ট কৰাটো বাধ্যতামূলক।\n৪) প্ৰৱেশ দ্বাৰত সকলোৱে হাত চেনিচাইজেশ্বন কৰিব লাগিব।\n৫) অনুষ্ঠানস্থলী দিনত দুবাৰ চেনিটাইজেশ্বন কৰিব লাগিব।\n৬) বহা আসনৰ দূৰত্ব বৰ্তাই ৰখাটো বাধ্যতামূলক।\n৭) কোভিড টেষ্ট কৰাৰ বাবে চৰকাৰী-ব্যক্তিগত কেন্দ্ৰৰ সুবিধা থাকিব।\n৮) অনুষ্ঠানস্থলী চাৰিওফালে খোলা থাকিব লাগিব।\n৯) সকলোৱে সামাজিক আৰু শাৰীৰিক দূৰত্ব মানি চলাটো বাধ্যতামূলক।\n১০) প্ৰৱেশ আৰু প্ৰস্থানৰ বাবে ভালেইকেইখন দ্বাৰ থাকিব লাগিব।\n১১) অনুষ্ঠানৰ স্বেচ্ছাসেৱকসকলে অংশগ্ৰহণকাৰী আৰু দৰ্শকক থাৰ্মেল স্কেনাৰেৰে তাপমাত্ৰা নিৰীক্ষণ কৰিহে অনুষ্ঠানস্থলীত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ অনুমতি দিব লাগিব।\n১২) আয়োজক সমিতিৰ সদস্যসকলে অনুষ্ঠানস্থলীত জনসাধাৰণক টিকাকৰণ কৰাৰ প্ৰতি উৎসাহ জনোৱা আৰু প্ৰয়োজনীয় আচৰণ বিধি অনুসৰণ কৰিবলৈ অনুপ্ৰেৰণা যোগোৱা কথাৰে বেনাৰ তথা পোষ্টাৰ লগাব লাগিব।\n১৩) অনুষ্ঠানস্থলীত সহজে সহায় পোৱাকৈ স্বেচ্ছাসেৱক নিয়োজিত হৈ থাকিব লাগিব।\n১৪) আয়োজক, স্বেচ্ছাসেৱকসকলে সকলো সময়তে ভিৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ প্ৰস্তুত থাকিব লাগিব।\n১৫)আয়োজক, স্বেচ্ছাসেৱক, দৰ্শক সকলোৱে মাস্ক পিন্ধাটো বাধ্যতামূলক।\n১৬) প্ৰিন্ট, ইলেক্টনিক আৰু সামজিক মাধ্যমৰ লগত জড়িত সকলো লোকে মাস্ক পিন্ধাৰ লগতে কোভিডৰ প্ৰয়োজনীয় নিয়মসমূহ পালন কৰিব লাগিব।\n📣আমি ভাবো যে আপুনি আমাৰ ৰিপোৰ্ট পঢ়ি ভাল পাইছে। ইয়াত ক্লিক কৰি আপুনি আমাক ফেচবুকত ‘লাইক‘ কৰিব পাৰে। আমাৰ ভিডিঅ‘ ৰিপোৰ্ট চাবলৈ ইউটিউবত আমাক ‘চাবস্ক্ৰাইব‘কৰক, তাৰবাবে ইয়াত ক্লিক কৰিব পাৰে।\nBihu SOPbohag BihuHimanta Biswa Sarma\nটোলটেক্স পৰিশোধ কৰি অতীষ্ঠ হৈ গাঁওবাসীয়ে JCB ব্যৱহাৰ কৰি নিজেই বনালে বিনামূলীয়া পথ\nকোভিড’ৰ নীতি নিৰ্দেশনা উলংঘা কৰাৰ বাবে আৰক্ষীয়ে জৰিমনা বিহিলে দেশৰেই প্ৰধানমন্ত্ৰীক\nমোদী জী, আমাৰ সন্তানৰ ভেক্সিন বিদেশলৈ কিয় পঠিয়ালে: কিয়…\nসময় নিৰ্ধাৰিত সাবৰ্জনীন বিনামূলীয়া ভেকচিন প্ৰদান অভিযানেই…\nদেশৰ লোকে কেৱল অক্সিজেন খুজিছিল, ৰাফেল খোজা নাছিল: চৰকাৰক…\nকৰ’ণা: ২৪ ঘণ্টাত আক্রান্তৰ সংখ্যা ৩.১১ লাখ, ৪০৭৭ ৰোগীৰ…\nদেশ কষ্টত আছে,মইও কষ্টত আছো:মোদী, সঞ্জয় সিঙ: কষ্টত…\nকৰ’ণাও এটা জীৱ, বাকী লোকৰ দৰে কৰ’ণাৰো জীয়াই থকাৰ…\n‘কোভেক্সিন’: ভাৰত বায়টেকৰ ৫০ জন কৰ্মচাৰী…\nচৰকাৰে ‘ইমেজ বিল্ডিং’বন্ধ কৰি নাগৰিকৰ জীৱন…\nকৰ’ণা: ২৪ ঘণ্টাত দেশত আক্ৰান্ত হ’ল ৩.৬২ লাখ লোক,…\nৰোগীয়ে অক্সিজেনৰ অভাৱত মৃত্যুক সাৱটি লোৱাৰ সময়ত মই ঠিকেই আছো…\nমোদী জী, আমাৰ সন্তানৰ ভেক্সিন বিদেশলৈ কিয় পঠিয়ালে: কিয় চৰ্চিত হৈছে এই পোষ্টাৰ?\nসময় নিৰ্ধাৰিত সাবৰ্জনীন বিনামূলীয়া ভেকচিন প্ৰদান অভিযানেই ক’ভিড বিৰোধী যুদ্ধৰ মূল ৰণনীতি: অখিল গগৈ\nদেশৰ লোকে কেৱল অক্সিজেন খুজিছিল, ৰাফেল খোজা নাছিল: চৰকাৰক সমালোচনা কুমাৰ বিশ্বাসৰ


ৰংবং তেৰাঙৰ চুটিগল্পত কাৰবি সমাজ-জীৱনৰ চিত্ৰ- মৃদুল মৰাণ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nসাম্প্ৰতিক সময়ৰ অসমীয়া চুটিগল্পকাৰসকলৰ ভিতৰত ৰংবং তেৰাং অন্যতম৷ তেওঁৰ গল্পৰ গাঁথনি সৰল৷ কিন্তু সেই সৰলতাৰ মাজতে আছে তেওঁৰ গল্পৰ মূল আবেদন৷ ৰংবং তেৰাঙৰ প্ৰথম গল্প সংকলন হ’ল ‘বন ফৰিঙৰ গীত’৷ ‘লাংছ’লিএতৰ কাক্ৰুং’ নামৰ আন এখন গল্প পুথিও প্ৰকাশ পাইছে৷ ৰংবং তেৰাঙৰ চুটিগল্পৰ এটা প্ৰধান বৈশিষ্ট্য হ’ল কাৰবি সমাজ-জীৱনৰ প্ৰতিফলন৷ কাৰবি সমাজ-জীৱনৰ চিত্ৰই তেওঁৰ গল্পক এক অনন্য মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে৷\nকাৰবি সমাজৰ প্ৰতি গল্পকাৰৰ এক স্বাভাৱিক আকৰ্ষণ আছে৷ গল্পকাৰে তেওঁৰ গল্পৰ কাহিনী আৰু চৰিত্ৰ বিচাৰি বাহিৰলৈ যোৱা নাই৷ নিজৰ কাৰবি সমাজখনৰ পৰাই তেওঁৰ গল্পৰ প্ৰয়োজনীয় কাহিনী আৰু চৰিত্ৰসমূহ গ্ৰহণ কৰিছে৷ তেওঁৰ গল্পৰ পটভূমিসমূহ হ’ল ডিফু, শিলঘাট, লাংছ’লিএত, ৰংকিমি, লাংমিলি আদি কাৰবি পাহাৰৰ বিভিন্ন অঞ্চল আৰু গাঁও৷ ৰংবং তেৰাঙৰ চুটিগল্পত কাৰবি সমাজ-জীৱন আৰু তাৰ লগত সম্পৰ্ক জড়িতভাৱে বিভিন্ন দিশৰ প্ৰতিফলন কিদৰে হৈছে তাক এই প্ৰবন্ধত আলোচনা কৰিবৰ যত্ন কৰা হ’ব৷\n১.০০ ৰংবং তেৰাঙৰ চুটিগল্পত কাৰবি সমাজ-জীৱনঃ\nৰংবং তেৰাঙৰ চুটিগল্পত কাৰবি সমাজ আৰু তাক কেন্দ্ৰ কৰি প্ৰতিফলিত হোৱা বিভিন্ন দিশবোৰ এনেদৰে নিৰ্দেশ কৰিব পাৰি\n১.০১ কাৰবি লোক-সংস্কৃতিৰ বিভিন্ন দিশৰ প্ৰতিফলনঃ\nৰংবং তেৰাঙৰ চুটিগল্পত কাৰবি লোক-সংস্কৃতিৰ বিভিন্ন দিশৰ সজীৱ চিত্ৰ কিছুমান পোৱা যায়৷ কাৰবি লোক-বিশ্বাস অনুসৰি বহুতো দেৱ-দেৱী আছে আৰু এই দেৱ-দেৱীসমূহ তেওঁলোকৰ জীৱনচৰ্যাৰ লগত ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ আছে৷ গৃহদেৱতা ‘হেমফু’ৰ পূজাৰ কথা আছে ‘দুশ্চিন্তা’ গল্পত৷ কাৰবি কিংবদন্তিৰ এগৰাকী বয়ন-শিল্পৰ দেৱী ‘ছেৰদিহুন’ৰ উল্লেখ আছে ‘তিছ’লংজনৰ গাভৰু’ নামৰ গল্পত৷ কাৰবিসকলৰ জন-বিশ্বাসত পৰ্বতৰ এক প্ৰধান স্থান আছে৷ তেওঁলোকৰ বহুতো দেৱতাৰ নাম পৰ্বতৰ নামৰ সৈতে একে৷ যেনে- কংজুকছাৰপ’ আৰু মেকবিছাৰপ’ পাহাৰ আৰু দেৱতা(বিপ্লৱৰ সুৰ)৷ ‘কংজুক’ পাহাৰ আৰু দেৱতাৰ নামৰো উল্লেখ আছে ‘বিপ্লৱৰ সুৰ’ গল্পত৷ কাৰবি জন-বিশ্বাসত বৰাইল পৰ্বতৰো স্থান আছে৷ কাৰবি ভাষাত এই পৰ্বতৰ নাম হ’ল ‘মুকিন্দ’ আংলং’৷ ‘গাজাউডিছাৰ সন্ধানত’ নামৰ গল্পত কোৱা হৈছে- “জন-বিশ্বাসৰ মতে ‘মুকিন্দ’ আংলং’ হ’ল- স্বৰ্গ যাত্ৰাৰ সিংহ দুৱাৰ৷ ইমান ওখ পাহাৰ অতিক্ৰম কৰি ‘চম আৰাং’ অৰ্থাৎ যমপুৰীত আত্মাই আশ্ৰয় ল’ব পৰাটো এক প্ৰকাৰ ‘মুক্তি’ বুলি কাৰবি সমাজে বিশ্বাস কৰে৷ … এই মায়াময় পৰ্বতৰ বিৱৰণ কাৰবিসকলৰ মৃত্যুৰ পাছত আত্মাৰ মুক্তিৰ পথৰ পথ নিৰ্দেশনা গীতত ‘ওচেপী’য়ে গায় আৰু আত্মাক পৃথিৱীৰ পৰা স্বৰ্গপথেৰে যমপুৰীলৈ লৈ যোৱাৰ পথ নিৰ্দেশ কৰে৷”(গল্প সমগ্ৰঃ ৰংবং তেৰাং, ২০১২, পৃষ্ঠা- ১৩)\nকাৰবি সমাজৰ বিশ্বাস অনুসৰি ‘ইংলংকিৰি’ দেৱতাৰ লগত বৰষুণৰ সম্পৰ্ক আছে৷ তাৰ প্ৰকাশ ‘শিপাৰ সন্ধানত’ গল্পটোত এনেদৰে আছে- “ডিফু-লুম্বাজং অঞ্চলটো ৰেইন-শ্বেড’ অঞ্চল৷ বৰষুণ আনিলেও পঞ্জিকাৰ বৃষ্টিকৰণ এই ভূখণ্ডত সম্ভৱ নহয়৷ স্থানীয় কাৰবিসকলে সেয়া ইংলংকিৰি দেৱতাৰেই মায়া বুলি বিশ্বাস কৰে৷ তামোল-পাণৰ বঁটাৰে সেৱা আগনবঢ়ালে ইংলংকিৰি দেৱতাই বৰষুণ ননমাই হেনো৷” (পৃষ্ঠা- ১১৯) কাৰবি লোক-বিশ্বাস মতে গাগিনী ফৰিং(লং পককাং) অহাটো ভাল৷ তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে যে ই হেনো ধান-চাউলৰ খবৰ লৈ আহে৷ (অহেতুক)\n‘প্ৰেতাত্মা’ নামৰ গল্পটোত যোৰহাটৰ জয়ন্ত বৰুৱাই খনিজ সম্পদৰ অনুসন্ধান কৰিবলৈ মিকিৰ পাহাৰলৈ গৈছে৷ বাট-পথ দেখুৱাই দিবৰ বাবে ৰংপি গাঁৱৰ লংবি টেৰণক তেওঁ লগত লৈছে৷ লংবি টেৰণহঁতে পাহাৰৰ পৰা কয়লা বুটলিবলৈ ভয় কৰে৷ কাৰণ তেওঁলোকে ভাবে- “বাবু, ইজাত থাকা দেওটো বৰ কাৰা আছে৷ এই কালা মাটি ঘৰতে নিলে, আমাৰ কলিজাভি কালা হ’ব৷ হেই নিমিত্তে আমাৰ বস্তি মানুহে ইজাতে আৰা খেতি নকৰে৷ মই হ’লে বৰ ভয় লাগে দেই বাবু৷ ”(পৃষ্ঠা- ১৩)\nএই সংসাৰত কিছুমান অদৃশ্য গাঁও আছে বুলি কাৰবিসকলে বিশ্বাস কৰে৷ এই কথা ‘বিপ্লৱৰ সুৰ’ নামৰ গল্পটোত পোৱা যায়৷ কাৰবি ভাষাত অদৃশ্য গাঁৱক ‘ৰংবিন’ বুলি কোৱা হয়৷ আকস্মিকভাৱে মৃত্যু হোৱা মানুহৰ শ ‘কাখ্ৰে’ৰদ্বাৰা শুধি কৰিহে স্পৰ্শ কৰিব পাৰি বা সৎকাৰ কৰিব পাৰি সেই কথা ‘দুশ্চিন্তা’ নামৰ গল্পটোত আছে৷ কাৰবি সমাজত অনুষ্ঠিত কৰা বিভিন্ন পূজা-পাতালত ৰঙা কুকুৰাৰ প্ৰয়োজন হয়৷ ‘শিপাৰ সন্ধানত’ নামৰ গল্পত আছে- “সৌটো ৰঙা কুকুৰা হ’ব৷ ভালদৰে তাক চাব লাগিব৷ খৰালি কালত ৰাহি পূজা কৰাবলৈ ভাল হ’ব৷ ”(পৃষ্ঠা-১২৫)\nকাৰবি সমাজৰ বিভিন্ন ধৰ্মীয় কাৰ্যত মদৰ ব্যৱহাৰ আছে৷ শ দাহ কৰাৰ সময়তো মদ আৰু তামোল যচা হয়৷ চ’মাংকান উৎসৱ, চ’জুন পূজা আদিতো মদৰ প্ৰয়োজন হয়৷ ৰংবং তেৰাঙৰ বিভিন্ন গল্পত ইয়াৰ নিদৰ্শন পোৱা যায়৷\nসহজ-সৰল কাৰবি মানুহখিনিৰ মনত দেৱতাৰ উপস্থিতি সজীৱ৷ সেয়ে বিপদ-অমংগলৰ সময়ত অদেখাজনৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা জনাই কিবা এটা আশা কৰে৷ প্ৰাচীন মূল্যবোধৰ পৰিৱৰ্তনৰ ছবি দেখিও তেওঁলোকে ভাবে দেৱতাই এইবোৰ কিয় সহি আছে? গ্ৰাম্য কাৰবি লোকসকলৰ এনে সৰল মানসিকতাৰ চিত্ৰ ৰংবং তেৰাঙৰ বহুবোৰ গল্পৰ মাজত দেখা যায়৷ এই ক্ষেত্ৰত ‘বিপ্লৱৰ সুৰ’, ‘পাহাৰৰ উচুপনি’ আদি গল্পৰ কথা ক’ব পাৰি৷\n১.০২ ধৰ্মান্তৰকৰণৰ কৌশলী জালত কাৰবি লোক-সমাজঃ\nখ্ৰীষ্টান মিছনেৰীসকলে আৰম্ভণিৰে পৰা অসমৰ বিভিন্ন জনজাতীয় লোকসকলক খ্ৰীষ্ট ধৰ্মত দীক্ষিত কৰিবৰ প্ৰয়াস কৰি আহিছে৷ বৰ্তমান অসমৰ কাৰবি লোক-সমাজখনো ধৰ্মান্তৰকৰণৰ কৌশলী আগ্ৰাসনৰ কবলত পৰিছে৷ ৰংবং তেৰাঙৰ গল্পত এই দিশটোৰ প্ৰতিও সচেতনতা ফুটি উঠিছে৷ তেওঁ অনুভৱ কৰিছে যে ধৰ্মান্তৰকৰণৰ প্ৰক্ৰিয়াই কাৰবি মানুহ এখিনিক শিপাৰ পৰা বিচ্ছিন্ন কৰি পেলাইছে৷ তেওঁলোকৰ নিজা সাংস্কৃতিক পৰিচয় লুপ্ত হৈ গৈছে৷ সংস্কৃতিৰ মূল শিপাডালেই যদি চেতনাৰ জগতত নাথাকে, তেন্তে তেনে মানুহৰ নিজা কোনো পৰিচয় থাকিব নোৱাৰে- তেনে চিন্তা-মানসিকতা ৰংবং তেৰাঙৰ গল্পত প্ৰকট৷ ‘অচিন গছৰ গুটি’ নামৰ গল্পত ৰংকমি গাঁৱৰ লংজুত টেৰণক পুতেকে মৃত্যুৰ পাছত কবৰ দিছে৷ “কাঠৰ বাকচত ভৰাই গজাল মাৰি দিলে, লংজুতৰ পাৰ্থিৱ দেহটোক৷”কংজুক ইংতিয়ে লংজুতৰ শ সৎকাৰৰ সময়ত দিবৰ বাবে মদ দুবটল লৈ গৈছিল, সেয়া তেওঁৰ মোনাৰ ভিতৰতে থাকিল৷ কংজুকে ভাবিছে- “পুতেক লাংনিমটোৱে বাপেকৰ ইহকাল-পৰকাল সঁচাকৈয়ে নষ্ট কৰি পেলালে৷ দাহ নকৰা দেহটো এতিয়া গেলি-পচি যাবই, সিফালে জীৱটোও মুক্তি নাপাই ভূতহে হ’ব৷ ছিঃ ছিঃ৷ পুতেক হৈ বাপেকৰ ইমান অহিত চিন্তিব পাৰিলে৷ উস! ধৰ্মই মানুহক ইমান অন্ধ কৰিব পাৰেনে? ”(পৃষ্ঠা-৭৩) সামাজিক পৰিৱৰ্তনে কাৰবি সমাজত পেলোৱা প্ৰভাৱৰ প্ৰতি গল্পকাৰ সচেতন৷\n১.০৩ কাৰবি সমাজ আৰু সন্ত্ৰাসবাদঃ\nসাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষই জীৱন থান-বান কৰা মানুহৰ কথাও আছে ৰংবং তেৰাঙৰ গল্পত৷ ‘টামহিদিৰ অশ্ৰু’ গল্পত কাৰবি পাহাৰৰ চাৰচিমত সংঘটিত হোৱা কাৰবি-ডিমাচাৰ সংঘৰ্ষই আশ্ৰয়হীনা কৰা টামহিদিৰ কৰুণ কাহিনী বৰ্ণিত হৈছে৷ ‘পাহাৰৰ উচুপনি’ নামৰ গল্পটো ৰচিত হৈছে কাৰবি পাহাৰৰ মাটিত সন্ত্ৰাস সৃষ্টি কৰা কে এন এল এফৰ আত্ম-সমৰ্পণক লৈ৷ সন্ত্ৰাসবাদী সংগঠনৰ সদস্যসকলে সমাজৰ দৰিদ্ৰসকলৰ পৰাও ধন দাবী কৰি হাৰাশাস্তি কৰা দেখা যায়৷ ‘বিপ্লৱৰ সুৰ’ গল্পত লাংবিৰি গাঁৱৰ পংগু আৰু অতি দৰিদ্ৰ ঠেংক্লং ইংতিৰ পৰা বিদ্ৰোহী সংগঠনৰ সদস্যই ধন দাবী কৰিছে৷ দাবী কৰা ধন ঠেংক্লঙে কেতিয়াও দিব নোৱাৰে৷ সেয়ে সি মৃত্যুহে কামনা কৰিছে- “ৰংবিনৰ ল’ৰাহঁত আজি আহিব৷ ফটা চোলাটোকে সাৰথি কৰি ময়ো অপেক্ষা কৰিম৷ ফটা চোলাৰ ফাঁকেৰে গুলী সৰকে যদি ভালেই হ’ব৷ এই কোঙা ভৰিৰে মই আৰু জীয়াই থাকিব নিবিচাৰোঁ৷ অন্ততঃ কংজুক দেৱতাই শুনিব ৰংবিনৰ ডেকাহঁতৰ গুলীৰ শব্দ! ”(পৃষ্ঠা- ১৯৬)\nগোষ্ঠী সংঘৰ্ষৰ পৰিণতি স্বৰূপে জীৱনৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে যে এক ভয়ে আৱৰি থাকে তাৰ প্ৰকাশ ঘটিছে ‘সেই নোদোকা গাহৰিটো’ নামৰ গল্পটোত৷ সিংহাসন, খনবামন, দিলাই পৰ্বতত জ্বলি উঠা গোষ্ঠী সংঘৰ্ষৰ জুয়ে লাংমিলি গাঁওখনকো ছানি ধৰিছিল৷ মানুহে মানুহক হত্যা কৰিছিল, এটা দুটাকৈ মানুহৰ ঘৰবোৰ জ্বলি উঠিছিল৷ চ’জুন দেৱতালৈ বুলি আগ কৰি থোৱা গাহৰিটোকো দুৰ্বৃত্তবোৰে মাৰি লৈ গৈছিল৷ সন্ত্ৰাসৰ সেই দিনবোৰে দহ বছৰ অতিক্ৰম কৰিলে যদিও মেকৃ ইংতিপীৰ মনত আজিও ভয়ৰ বাহ৷ সেয়ে- “বলি থকা ফাগুনী বতাহজাকে ঠনৰকৈ শুকান ডাল এটা ভাঙি বাৰীৰ চুকত পেলাই দিলে৷ শব্দটো শুনি মেকৃয়ে ভয় খায় উঠিল, জানোচা কোনোবা দুৰ্বৃত্ত আহিল, এই ভাবি৷ ”(পৃষ্ঠা- ৯৬)\n১.০৪ কাৰবি সমাজখনলৈ অহা নানা পৰিৱৰ্তনৰ ছবিঃ\nকাৰবি সমাজখনলৈ অহা নানা পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰতি গল্পকাৰৰ এক সচেতনতা পৰিলক্ষিত হয়৷ সহজ-সৰল কাৰবি সমাজখনলৈ অহা নানা পৰিৱৰ্তন আৰু তাৰ প্ৰভাৱত সলনি হোৱা মানুহৰ মন-মানসিকতা তথা মূল্যবোধে গল্পকাৰৰ মনত এক বিষাদবোধৰ জন্ম দিছে৷ ৰংবং তেৰাঙৰ গল্পত প্ৰকাশিত বিষাদবোধৰ প্ৰসংগত অৰিন্দম বৰকটকীয়ে লিখিছে- “বহিঃবিশ্বৰ সৈতে জনজাতীয় জীৱনৰ সংযোগে আনি দিয়া জটিলতাই সৃষ্টি কৰা বিষাদবোধে এইগৰাকী লেখকৰ সৰল লেখকসত্তাক প্ৰভাৱিত কৰি আহিছে বুলি ‘ৰংমিলিৰ হাঁহি’ৰ পৰা তেখেতৰ শেহতীয়া গল্পসমূহলৈ লক্ষ্য কৰিলে ভাব হয়৷” ‘সংঘাত’, ‘অন্তৰ্বিপ্লৱ’ আদি গল্পত তাৰ ছবি পোৱা যায়৷ ‘সংঘাত’ গল্পটোত আছে- “দেশৰ পৰিৱৰ্তনে মানুহৰ মনবোৰকো পৰিৱৰ্তন কৰিব পাৰে যেন পাইছোঁ৷ ” (পৃষ্ঠা- ২১) আকৌ “আমাৰ আৰলেং মানুহৰ মনতো বেয়া দস্তুৰ সোমাই গ’ল৷ ”(পৃষ্ঠা- ২৩)\nৰাজনীতিয়ে কাৰবি সমাজখনলৈ আনি দিয়া জটিলতা আৰু সংঘাতক কেন্দ্ৰ কৰি ‘আক্ৰান্ত’ নামৰ গল্পটো ৰচিত হৈছে৷ স্বায়ত্ব শাসিত ৰাজ্যৰ দাবীত কাৰবি আংলঙৰ ৰাজনীতিয়ে এক হিংসাত্মক ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল৷ কাৰবি মানুহখিনিৰ মাজতেই আছিল মতৰ পাৰ্থক্য৷ ৰাজনীতিৰ জটিলতাত মানুহৰ মূল্যবোধ কিদৰে সলনি হৈ যায় সেয়া গল্পটোত স্পষ্ট৷ “সন্দেহ, অবিশ্বাসৰ ছায়ামূৰ্তিয়ে ডিলাইবাসীৰ মন সদায় সন্ত্ৰস্ত কৰি তুলিছে৷ গাঁৱে-গাঁৱে আজি সকলোৱে দলীয় সংঘৰ্ষৰ আতংকৰে আতংকিত৷ ঘৰে ঘৰে আজি মত বিৰোধৰ বিভাজন৷ ”(পৃষ্ঠা- ১৭৩) আনহাতে ‘অন্তৰ্বিপ্লৱ’ নামৰ গল্পটোত কাৰবিসকলৰ মাজত হোৱা খোৱা-কামোৰাৰ কথা আছে৷ ডিফু চৰকাৰী মহাবিদ্যালয়ৰ সিংহ দুৱাৰত স্থাপন কৰা কাৰবিসকলৰ জাতীয় বীৰ থং-নকবেৰ প্ৰতিমূৰ্তিটো কাৰবি ডেকা কিছুমানেই বগৰাই পেলাইছে৷ এচাম মানুহে থং-নকবেক লৈ স্বাৰ্থ পূৰণৰ ৰাজনীতি খেলিছে৷\nএইবোৰৰ উপৰি কাৰবি আংলঙৰ বিভিন্ন পাহাৰৰ সৌন্দৰ্যৰ ছবি তেওঁৰ গল্পত প্ৰকাশিত হৈছে৷ পাহাৰৰ সৌন্দৰ্য কাৰবিলোকসকলৰ জীৱনৰ লগত নিবিড়ভাৱে সাঙোৰ খাই আছে৷ ‘কেঁকোৰাৰ ডায়েৰী’ গল্পত আছে- “লাংহিন-ডকমকা অঞ্চলৰ প্ৰায়বোৰ পথাৰেই সঁজাল ধৰিব ধৰিছে৷ কজলা ৰঙৰ পাহাৰবোৰৰ দাঁতিলৈকে কেৱল ধাননিৰ সেউজ ৰং৷ বিস্তীৰ্ণ পথাৰবোৰে যেন কঢ়িয়াই আনিছে সেউজ ৰঙৰ বিঢৌত বান! ”(পৃষ্ঠা- ৯৯) ইয়াৰ লগতে দাৰিদ্ৰপীড়িত গ্ৰাম্য কাৰবি জীৱনৰ স্বৰূপ ৰংবং তেৰাঙৰ বহু গল্পত প্ৰকাশিত হৈছে৷ ‘উন্মুক্ত খিৰিকী’ নামৰ গল্পটোত কাৰবি তিৰোতাই পিঠিত খাং লৈ বনৰীয়া শাক-পাচলি মানুহৰ ঘৰে ঘৰে বিক্ৰী কৰাৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে৷ “কাৰবি আংলঙৰ এয়া নতুন দৃশ্য৷ বনৰীয়া শাকেৰে এখন সংসাৰ চলোৱা, এয়া এক ভাবিব নোৱাৰা কথা৷ ”(পৃষ্ঠা- ২৩১)\n২.০০ সামৰণি আৰু সিদ্ধান্তঃ\nৰংবং তেৰাং যিহেতু কাৰবি সমাজখনৰে এজন সদস্য, গতিকে তেওঁৰ গল্পত থকা কাৰবি চৰিত্ৰসমূহ তেজ-মহঙৰ মানুহ হিচাপে জিলিকি উঠিছে৷ নিজৰ সমাজ, নিজৰ জাতিৰ প্ৰতি গল্পকাৰৰ সঁচা ভালপোৱা আছে৷ কাৰবি সমাজ আৰু কাৰবি মানুহৰ জীৱনৰ ছবি দাঙি ধৰাই তেওঁৰ গল্পৰ ঘাই উদ্দেশ্য৷ কাৰবি সমাজ-জীৱনৰ বিভিন্ন বীৰ-বীৰাঙ্গনা, দেৱ-দেৱী, উৎসৱ-পাৰ্বণ, পূজা-পাতল, ৰীতি-নীতিৰ প্ৰসংগ তেওঁৰ গল্পত বৰ্তমান৷ কাৰবি সমাজ-জীৱনলৈ আগমন ঘটা পৰিৱৰ্তনৰাজিৰ প্ৰতিও গল্পকাৰ সচেতন৷\nনাগৰিক জীৱনৰ মূল্যবোধহীনতা আৰু যান্ত্ৰিকতাৰ সলনি গ্ৰাম্য সৰলতাৰ প্ৰতিহে গল্পকাৰৰ বিশেষ আস্থা৷ এনে ধৰণৰ দৃষ্টিভংগীৰ জৰিয়তে গল্পকাৰে কাৰবি সমাজ-জীৱনৰ স্বতন্ত্ৰ বৈশিষ্ট্য তথা সাংস্কৃতিক মূলৰ অস্তিত্ব জীয়াই থকাৰ পোষকতা কৰিছে৷\nজনজাতীয় জীৱন আৰু সমাজক আধাৰ কৰি তথা জনজাতীয় সমাজ-জীৱনৰ পৰা বিভিন্ন উপাদান সংগ্ৰহ কৰি অনন্য সুন্দৰ সৃষ্টিশীল সাহিত্য ৰচিত হ’ব পাৰে৷ ৰংবং তেৰাঙৰ গল্পসমূহ তাৰেই এক উৎকৃষ্ট নিদৰ্শন৷ এই ক্ষেত্ৰত আমি স্বৰ্ণ বৰাৰ ৰচনাৰাজিৰ কথাও ক’ব পাৰোঁ৷ অসমৰ সকলোবোৰ জনজাতীয় লোকৰ ব্যক্তি আৰু সমাজ-জীৱন সাহিত্যৰ মাজত এনেদৰে প্ৰকাশিত হৈ উঠিলে আমাৰ অসমীয়া সাহিত্য এক স্বতন্ত্ৰ বৈশিষ্ট্যৰে সমুজ্জ্বল হৈ উঠিব বুলি মত প্ৰকাশ কৰিব পাৰি৷\n← মাননীয় শিক্ষামন্ত্ৰীলৈ এখন চিঠি – উজ্জ্বল ফুকন\nকাহিনী নহয়, সঁচা কথা ( জয়ন্ত আকাশ বৰ্মন ) →


'Chillai Kalan' মানে কি? 'Chillai Kalan' মানে হ'ল...\n‘Chillai Kalan’ মানে কি? ‘Chillai Kalan’ মানে হ’ল…\nশীত প্ৰবাহে ৰূপত জেউতি চৰাইছে ভূ-স্বৰ্গ কাশ্মীৰত, ২৪ নৱেম্বৰত হ'ব প্ৰচণ্ড হিমপাত\nসংগোপনে দেশৰ প্ৰান্তে প্ৰান্তে খোপনি পুতিছে শীতে।\nগোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধিৰ লগতে অন্যান্য কেতবোৰ কাৰণত ধৰালৈ শীত নামি অহাত ক্ৰমাৎ বিলম্ব হ’বলৈ ধৰিছে।\nইয়াৰ মাজতে বছৰৰ প্ৰথমটো শীত প্ৰবাহে জোকাৰি গৈছে ভূ-স্বৰ্গ কাশ্মীৰক। আহিছে ‘Chillai Kalan’।\nশীত আৰু কাশ্মীৰৰ মাজত আছে এক অভিন্ন সম্পৰ্ক। শীতৰ দিনতেই মূলতঃ কাশ্মীৰলৈ সোঁত বয় দেশী-বিদেশী পৰ্যটকৰ।\nকাশ্মীৰ উপত্যকাৰ বৰফৰ মাজত পৰ্যটকে সময় কটাই অনুভৱ কৰে বিমল আনন্দ।\nসেই আনন্দৰ দিন বোৰ পুনৰ উভতি আহিছে কাশ্মীৰলৈ।\nকালিৰে পৰা কাশ্মীৰৰ লগতে লাডাখত তাপমাত্ৰা ০ ডিগ্ৰীৰ বহু তললৈ নামি গৈছে। শ্ৰীনগৰ চহৰত আজি তাপমাত্ৰা হৈছে -১.৫ ডিগ্ৰী চেলচিয়াছ, কাজীগণ্ডত -১.৮ ডিগ্ৰী,পেহেলগামত -৪.৩ ডিগ্ৰী, ছপিয়ানত -৫ ডিগ্ৰী,ককৰেনাগত -১.৩ ডিগ্ৰী চেলচিয়াছ হৈছে।\nএকেদৰে কুপৱাৰাত তাপমাত্ৰা হৈছে -২.৭ ডিগ্ৰী চেলচিয়াছ, স্কী ৰিজ’ৰ্ট হিচাবে পৰিচিত গুলমাৰ্গত তাপমাত্ৰা হৈছে -১.০ ডিগ্ৰী। লেহত তাপমাত্ৰা হৈছে -৭.৮ ডিগ্ৰী, কাৰ্গিলত -১২.০ ডিগ্ৰী চেলচিয়াছ তাপমাত্ৰা হোৱা দেখা গৈছে।\nশীত প্ৰবাহৰ লগতে কাশ্মীৰ উপত্যকাত কুঁৱলীয়ে সৃষ্টি কৰিছে মায়াময় পৰিবেশৰ।\nকেন্দ্ৰীয় বতৰ বিজ্ঞান কেন্দ্ৰই প্ৰকাশ কৰা তথ্য অনুসৰি ২৪ আৰু ২৫ নৱেম্বৰত কাশ্মীৰত উপত্যকাত প্ৰচুৰ মাত্ৰাত হিমপাত হ’ব। উল্লেখ্য প্ৰতি বছৰে ডিচেম্বৰৰ তৃতীয় সপ্তাহৰ পৰা কাশ্মীৰত শীতে ৰুদ্ৰ মূৰ্তি ধাৰণ কৰে।\nসচৰাচৰ প্ৰতি বছৰে ২১ ডিচেম্বৰৰ পৰা উপত্যকাটোত শীতৰ সংহাৰ বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰে। বতৰৰ এনে প্ৰতিকূল অৱস্থাক কাশ্মীৰী লোকসকল ‘Chillai Kalan’ বুলি কয়।\n২১ ডিচেম্বৰৰ পৰা ৪০ দিনলৈ কাশ্মীৰত অব্যাহত থাকে বতৰৰ প্ৰতিকূল অৱস্থা।\n‘Chillai Kalan’পিছতে আন কেইবাটাও পৰ্যায় আহে।\nChillai Khurd অৰ্থাৎ ‘সৰু শীত’ হয় ২০ দিনীয়া।\nChillai Khurd ৩০ জানুৱাৰীৰ পৰা ১৮ ফেব্ৰুৱাৰীলৈ অব্যাহত থাকে।\nইয়াৰ পিছত আহে Chillai Bachha অৰ্থাৎ ‘বেবী কোল্ড’ , এয়া ১৯ ফেব্ৰুৱাৰীৰ পৰা ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীলৈ দহ দিন ধৰি চলে।\nমূলতঃ কাশ্মীৰত ২১ ডিচেম্বৰৰ পৰা ২৯ জানুৱাৰীৰ ভিতৰত শীতৰ তীব্ৰতা বাঢ়ে আৰু এই সময়ছোৱাক ‘Chillai Kalan’ বুলি কোৱা হয়।।


এখন দেশ আৰু এটা ভাষা\nPublished on September 16, 2019 | News Source: নগেন শইকীয়া\nহিন্দী ভাষাৰ সপক্ষে নহয়, বৰং হিন্দী ভাষাৰ বিপক্ষে দেশৰ গৃহমন্ত্রী অমিত শ্বাহ থিয় দিছে যেন লাগিছে৷ কোনো সন্দেহ নাই উত্তৰ ভাৰতৰ কেইবাখনো ৰাজ্যৰ মানুহৰ মৌখিক ভাষাৰ পৃথকতা থাকিলেও লিখিত আনুষ্ঠানিক ভাষাটো হিন্দী হোৱাৰ বাবে তেওঁবিলাক ভাষাগোষ্ঠী হিচাপে ডাঙৰ ভাষাগোষ্ঠী৷ তেওঁবিলাকৰ এই ভাষিক সংখ্যাগৰিষ্ঠতাই সৃষ্টি কৰা ‘হিন্দী বলয়’টোৱেই যে ভাৰতবর্ষ নহয়, এই সত্যটো বুজিব আৰু মানিব নোৱৰাসকলে ভাৰতবর্ষৰ বাকী ভাষাবিলাকক ক্ষুদ্র আৰু অপাংক্তেয় জ্ঞান কৰিবলৈ ধৰাটো দেশৰ বাবে অত্যন্ত অশুভ লক্ষণ৷ তেওঁবিলাকে পাহৰি যায় যে হিন্দীটোও অন্যান্য ভাৰতীয় ভাষাসমূহৰ দৰে এটা ভাষা৷ তেওঁবিলাকে এই কথাও পাহৰি যায় যে প্রত্যেক জনসমষ্টিৰ ঘাই পৰিচয় হ’ল ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ নিজস্ব বৈশিষ্ট্যই দান কৰা পৰিচয়৷ এই ভাষিক-সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰেই ভাৰতবর্ষৰ ৰাজ্যসমূহ সংবিধানসন্মতভাৱে পৰিচিত হৈ আছে৷ দেশৰ গৃহমন্ত্রী অমিত শ্বাহে সমগ্র দেশত হিন্দী ভাষা জাপি দিয়াৰ যিটো সদম্ভ আৰু সগর্ব ধবনি তুলিছে সেই ধবনিয়ে যে অহিন্দীভাষী ৰাজ্যসমূহৰ মানুহৰ মনত ‘হিন্দী-বিদ্বেষ’ গঢ়ি তুলিব এই কথা জনাৰ জ্ঞানচক্ষু মুকলি নহ’লে ই হৈ উঠিব ভৱিষ্যতে দেশৰ অখণ্ডতা আৰু সার্বভৌমত্বৰ বাবেই ক্ষতিকাৰক ঘটনা৷\nসংবিধানৰ ৩৭০ ধাৰা উঠাই দিয়াৰ সফলতাই গৃহমন্ত্রীগৰাকীক বোধকৰোঁ এনেধৰণৰ মন্তব্য কৰিবলৈ উৎসাহ যোগাইছে৷ তেওঁ ভাবি চোৱা নাই যে ভাষা মানুহে ব্যৱহাৰিক প্রয়োজনত শিকে৷ হিন্দী ভাষা চৰকাৰী ভাষাস্বৰূপে স্বীকৃত হৈ যেনেভাৱে চলি আহিছে ইয়াৰ বিৰুদ্ধে এই মুহূর্তলৈকে কোনেও থিয় দিয়া নাছিল৷ কিন্তু ভাষা যেতিয়া নিজৰ স্বার্থত কোনোবাই আনৰ মূৰত জাপি দিব বুলি ঘোষণা কৰে সেই ঘোষণাই সেই ভাষা নোকোৱা অঞ্চলত তেনে ভাষাৰ বিৰুদ্ধে এটা স্বাভাৱিক মানসিক পৰিৱেশ গঢ়ি তোলে৷ অমিত শ্বাহে এতিয়া হিন্দী ভাষাৰ বিৰুদ্ধে অহিন্দীভাষী অঞ্চলত তেনে এটা মানসিক পৰিৱেশ যে গঢ়ি তুলিব সেই বিষয়ে বোধকৰোঁ সন্দেহ কৰিবলগীয়া নাথাকিব৷ গৃহমন্ত্রীৰ ক্ষমতাৰে কোনো মানুহক তেওঁ নোখোৱা কোনো বস্তু মুখত গুজি দি খুৱাব নোৱাৰে৷ সামৰিক, অর্ধ-সামৰিক, আৰু আৰক্ষী বাহিনী মেলি দি কোনো এটা ভাষা চলাব নোৱাৰে৷ হিন্দী ভাষাৰ গীত-মাত আৰু চিনেমাই এই ভাষাৰ প্রসাৰত এটা ডাঙৰ ভূমিকা গ্রহণ কৰি আহিছে৷ কিন্তু ভাষা হিচাপে আমাৰ ৰাজ্যসমূহৰ ভাষিক বিশিষ্টতা মষিমূৰ কৰি গোটেই ভাৰতক একভাষী কৰাৰ যিটো মনোভাব কেন্দ্রীয় গৃহমন্ত্রীয়ে প্রকাশ কৰিছে ই ভাৰতবর্ষত ৰাজ্যই ৰাজ্যই প্রথমে বিৰোধৰ তুঁহজুই জ্বলাব৷ ইতিমধ্যেই দক্ষিণৰ ডি এম কে, আনকি বিজেপিৰ সহযোগী এ আই ডি এম কে, জে ডি এছ, পশ্চিমবংগ, ওড়িশা এই সকলোতে এটা প্রতিবাদৰ ধবনি উঠিছেই৷ দেশৰ বিৰোধী দলসমূহেও লগে লগে ‘ত্রিভাষাসূত্র’ বলিশাললৈ পঠাই এক ভাষা কৰাৰ এই অভিসন্ধিৰ বিৰুদ্ধে স্বাভাৱিকভাৱেই মাত মাতিছে৷ বিজেপিৰ ‘হিন্দী’ আৰু ‘হিন্দুত্ব’ৰ একপক্ষীয় অনুদাৰ দৃষ্টিভংগীয়ে দেশৰ ঐক্য নষ্ট কৰাৰ সম্ভাৱনা বাঢ়ি আহিছে৷ ক্ষমতাত থাকি অন্ধ হৈ পৰা কামে কেতিয়াও ভাল ফল দিব নোৱাৰে৷\nবিজেপিৰ সৰু-বৰ অনেক নেতাৰ ভাষা-সম্পর্কে কিমান জ্ঞানগম্ভীৰ দৃষ্টিভংগী আছে মই নাজানো৷ অমিত শ্বাহৰ ঘোষণাই এই সন্দেহ অধিক গভীৰ কৰি তুলিছে৷ এওঁবিলাকে নাজানে যে মাতৃভাষা মাতৃদুগ্ধৰ দৰে৷ এই কথাও বোধকৰোঁ নাজানে যে যিমানেই কম মানুহে কোৱা সৰু বুলি ভবা ভাষাই নহওক সেই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰি থকাসকলৰ বাবে সেই ভাষা আটাইতকৈ মৰমৰ ভাষা৷ ভাষাৰ এই গুণগত মহত্ব দেশৰ শাসনৰ বাঘজৰী ধৰি থকাসকলে বুজিব নোৱৰাটো দেশৰ বাবেই অত্যন্ত দুর্ভাগ্যৰ কথা৷ এইটো তেওঁবিলাকে জনা উচিৎ যে উত্তৰ ভাৰতৰ সংস্কৃত মূলজ ভাষাসমূহৰ উপৰিও দক্ষিণ ভাৰতবর্ষত সু-প্রাচীন দ্রাৱিড়মূলীয় ভাষা যিদৰে আছে তেনেভাৱে উত্তৰ-পূব ভাৰতকে ধৰি বিভিন্ন ৰাজ্যত সৰু-বৰ অনেক দেশীয় ভাষা আছে৷ এই আটাইবোৰেই ভাৰতীয় ভাষা৷ এই ভাষাসমূহৰ কণ-কঠীয়া মাৰি কেৱল হিন্দী ভাষাৰ ‘ষ্টীম ৰ’লাৰ’ চলাই দিবলৈ কৰা যত্নই দেশ এসময়ত যে ভাগ ভাগ কৰিবগৈ সেই বিষয়ে সন্দেহ নাই৷ ৰুছ দেশত সাম্যবাদ গধুৰকৈ জাপি দিয়াৰ পিছত লাহে লাহে আহি গর্বাছভৰ দিনত ইয়াৰ বিৰুদ্ধে বিভিন্ন অংশসমূহে আন্দোলন কৰি ৰুছৰ সীমাৰ পৰা আঁতৰি গ’ল৷ শক্তিশালী সাম্যবাদী ৰুছ ভাগি-ছিগি টুকুৰা-টুকুৰ হ’ল৷ মানুহে নিবিচৰা কোনো বিষয় যেতিয়া ওপৰৰ পৰা কোনোবাই জাপি দিব খোজে তেনে অপপ্রচেষ্টাৰ বিৰুদ্ধে মানুহ জাগি উঠিবই৷ ইতিহাসৰ এনেবোৰ ঘটনাৰ পৰা যদি মানুহে শিক্ষা ল’ব নাজানে তেনে মানুহে দেশখন একে কৰি ৰাখিব কেনেকৈ? কিছু দিনলৈ শক্তি প্রয়োগ কৰি নিজৰ ক্ষমতা দেখুৱাব পাৰিব, কিন্তু শেষ ফল কেতিয়াও গ্রহণীয় হৈ নুঠিব৷\nযিকোনো বিষয় মানুহক জোৰ কৰি গ্রহণ কৰাব নোৱাৰি৷ গ্রহণ কৰাব পাৰি মানুহৰ প্রতি সন্মানসহকাৰে নমনীয়তাৰে দাঙি ধৰিহে৷ অমিত শ্বাহৰ এই সগর্ব ঘোষণাই বিজেপিয়ে যে হিন্দীৰ বাহিৰে ভাৰতীয় ভাষাসমূহক সমান জ্ঞান নকৰে আৰু এই ভাষাসমূহৰ প্রতি তেওঁবিলাকৰ মনত কোনো সন্মানৰ ভাব নাই সেই কথাও ঘোষণা কৰিছে৷ ভাৰতবর্ষৰ বিচিত্রতা নষ্ট কৰি কোনো শক্তিয়ে ভাৰতৰ মর্যাদা আৰু ঐক্য ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰে৷ এই কথা তেওঁবিলাকে বুজিব নোৱৰাটো অত্যন্ত দুর্ভাগ্যৰ কথা যে বিচিত্রতাই আমাৰ জাতীয় জীৱনৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূর্ণ আৰু মূল্যৱান অলংকাৰ৷ এই কথা গান্ধীজীয়ে বুজিছিল আৰু সেইবাবেই ‘বাপু’ৱে কৈছিল, India is one in many and many in one. দুর্ভাগ্যৰ কথা এয়ে যে সেই উচচতাৰ মানুহ এতিয়া ভাৰতবর্ষত পাবলৈ নোহোৱা হ’ল৷ আনক মর্যাদা দিব নোখোজাজনে নিজৰ মর্যাদাও যে ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিব সেই কথা ইতিহাসৰ পাতে পাতে বিয়পি আছে৷ হিন্দীক চৰকাৰী ভাষা হিচাপে ভাৰতীয় মানুহে গ্রহণ কৰি অহাৰ পিছতো গৃহমন্ত্রীৰ এনে সদম্ভ ঘোষণাই মানুহৰ মনত পূর্বে কৈ অহাৰ দৰে হিন্দী-বিদ্বেষৰ জন্ম দিব৷ ভাষিক স্বাধীনতা খর্ব কৰিব খুজিলে কোনো মানুহে তেনে কার্য সমর্থন আৰু সহ্য কৰি থাকিব বুলি ভবা উচিৎ নহয়৷ সময়ৰ এই সকীয়নি বুজিব পাৰিলে মংগল, নোৱাৰিলে অমংগলৰ সম্ভাৱনা প্রবল৷\nAll Rights Reserved 2020 © The Janambhumi | Total visits : 15767226


হায় হায়, হে মোৰ মাতৃ! সমস্ত পৃথিৱীত বিবাদ আৰু কন্দল কৰাকৈ তুমি মোক প্ৰসৱ কৰিলা। মই কাকো সুতলৈ ধাৰ দিয়া নাই, বা মোকো কোনেও সুতলৈ ধাৰ দিয়া নাই; তথাপি সকলোৱে মোক শাও দিয়ে।\nযিদৰে ঘৰ চিৰিকাই জাপ মাৰি মাৰি খোৱা বস্তু গিলি ক্ষিপ্র গতিত উৰি যায়, সেইদৰে অকাৰণে দিয়া শাও প্রজ্বলিত নহয়।\nদ্বিতীয় বিবরণ 5:9\nসেইবোৰৰ আগত তোমালোকে প্ৰণিপাত নকৰিবা আৰু সেইবোৰৰ সেৱাপূজাও নকৰিবা; কিয়নো কেৱল মই যিহোৱা, তোমালোকৰ ঈশ্বৰ। মই নিজ মর্য্যাদা ৰখাত উদ্যোগী; যিসকলে মোক ঘিণ কৰে, তেওঁলোকৰ দুষ্টতাৰ শাস্তি মই তেওঁলোকৰ তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ পুৰুষলৈকে দিওঁ।\n২ সামুয়েল 16:5-8\n যেতিয়া দায়ুদ ৰজাই বহূৰীম পালে, চৌলৰ বংশৰ ভিতৰৰ গেৰাৰ পুতেক চিমিয়ী নামেৰে এটা মানুহ তাৰ পৰা ওলাল; সি ওলাই যাওঁতে যাওঁতে শাও দি দি গ’ল। সি দায়ূদলৈ আৰু দায়ুদ ৰজাৰ সকলো দাসলৈ শিল দলিয়ালে; যদিওঁবা সকলো লোক আৰু সকলো বীৰ তেওঁৰ সোঁ আৰু বাওঁ ফালে আছিল। চিমিয়ীয়ে শাও দি দি কৈছিল, “হেৰৌ ৰক্তপাতি পাষণ্ড, যা, গুচি যা! তই যাৰ পদত ৰজা হ’লি, সেই চৌলৰ বংশৰ সকলো ৰক্তপাতৰ প্ৰতিফল যিহোৱাই তোক দিছে৷ যিহোৱাই তোৰ পুতেক অবচালোমৰ হাতত ৰাজ্য সমৰ্পণ কৰিলে৷ চা, তই নিজেই ধ্বংস হ’লি, কিয়নো তই ৰক্তপাতি মানুহ।”\n সেইবোৰৰ আগত তোমালোকে প্ৰণিপাত নকৰিবা, আৰু সেইবোৰক সেৱাপূজাও নকৰিবা; কাৰণ মই যিহোৱা, তোমালোকৰ ঈশ্বৰ। মই ঈৰ্ষাম্বিত ঈশ্বৰ। মোক ঘৃণা কৰা লোকসকলৰ সন্তানসকলক তেওঁলোকৰ পিতৃসকলৰ অপৰাধৰ শাস্তি মই তৃতীয় চতুৰ্থ পুৰুষলৈকে দিওঁ। কিন্তু মোক প্ৰেম কৰা আৰু মোৰ আজ্ঞা পালন কৰা সকলক মই মোৰ বিশ্বাসযোগ্য চুক্তি হাজাৰ হাজাৰ পুৰুষলৈকে দেখাও।\n১ সামুয়েল 17:43\nতাতে সেই পলেষ্টীয়াজনে দায়ূদক ক’লে, “মই এটা কুকুৰ নেকি যে, তই লাখুটি লৈ মোৰ ওচৰলৈ আহিছ?” আৰু সেই পলেষ্টীয়াজনে নিজ দেৱতাবোৰৰ নাম লৈ দায়ূদক শাও দিলে।\n সেই দিনবোৰত কোনো এজন লোকে এনে কথা নকব, ‘পিতৃসকলে টেঙা দ্ৰাক্ষা গুটি খালে, কিন্তু পুতেকসকলৰ দাঁত টেঙালে।’ কিয়নো প্ৰতিজনে নিজ নিজ অপৰাধৰ কাৰণে মৰিব; যি সকলে টেঙা দ্ৰাক্ষাগুটি খাব, তেওঁৰেইহে দাঁত টেঙাব।\n তেওঁ আদমক ক’লে, “যি গছৰ ফল খাবলৈ মই তোমাক নিষেধ কৰিছিলোঁ, তুমি তোমাৰ স্ত্রীৰ কথা শুনি তাক খালা। সেয়ে তোমাৰ কাৰণে ভূমি অভিশপ্ত হৈছে। তুমি গোটেই জীৱন কালত কষ্টৰে পৰিশ্রম কৰি তাৰ পৰা খাবলৈ পাবা। ভূমিয়ে তোমালৈ কাঁইট আৰু কাঁইটীয়া বন উৎপন্ন কৰিব আৰু তুমি পথাৰৰ শস্য ভোজন কৰিবা। মাটিলৈ উলটি নোযোৱা পর্যন্ত মূৰৰ ঘাম পেলাই তুমি আহাৰ কৰিব লাগিব; কিয়নো তোমাক মাটিৰ পৰা লোৱা হৈছিল; তুমি ধুলি মাথোন আৰু পুনৰায় ধুলিলৈকে উলটি যাবা।”\n তেতিয়া যিহোৱাই ক’লে, “তুমি কি কৰিলা? তোমাৰ ভাইৰ তেজে ভূমিৰ পৰা মোলৈ চিঞৰি মাতিছে । সেয়ে যি ভূমিয়ে তোমাৰ হাতৰ পৰা তোমাৰ ভাইৰ তেজ গ্ৰহণ কৰিবৰ কাৰণে মুখ মেলিলে, সেই ভূমিৰ পৰাই তুমি অভিশপ্ত হ’লা। এতিয়াৰে পৰা তুমি ভূমিত খেতি কৰিলেও ভুমিৰ পৰা উৎপাদিত বহু শস্য তুমি নাপাবা। তুমি পৃথিবীত পলৰীয়া আৰু থানথিত নোহোৱা হ’বা।”\n জাহাজৰ পৰা নোহৰ পুত্ৰ চেম, হাম আৰু যেফৎ বাহিৰলৈ ওলাই আহিল। পাছত কনান নামেৰে হামৰ এটি পুত্র জন্মিল। গোটেই পৃথিৱীতে নোহৰ এই তিনি জন পুত্ৰৰ বংশধৰসকল বিয়পি পৰিল। নোহ এজন কৃষক হ’ল আৰু তেওঁ এখন দ্ৰাক্ষাবাৰী পাতিলে। তেওঁ এদিন দ্রাক্ষাৰস খাই মতলীয়া হ’ল আৰু নিজৰ তম্বুৰ ভিতৰত বিবস্ত্ৰ হৈ পৰি আছিল। তেতিয়া কনানৰ পিতৃ হামে নিজৰ দেউতাকক বিবস্ত্ৰ অৱস্থাত দেখিলে আৰু বাহিৰলৈ আহি সেই কথা তেওঁৰ দুজন ভাই-ককাইক ক’লে। তাতে চেম আৰু যেফতে এখন কাপোৰ তেওঁলোকৰ কান্ধত তুলি ল’লে আৰু পাছ হুঁহকি হুঁহকি গৈ বাপেকৰ বিবস্ত্ৰতা ঢাকিলে। তেওঁলোকৰ মুখ বিপৰীত দিশত আছিল বাবে বাপেকৰ নগ্নতা তেওঁলোকে দেখা নাপালে। পাছত নোহৰ চেতনা অহাত তেওঁৰ সৰু পুতেকে তেওঁলৈ যি কৰিলে, তাক জানিবলৈ পালে। তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “কনানৰ ওপৰত অভিশাপ আহঁক; সি তাৰ ভাতৃসকলৰ দাসবোৰৰো দাস হওক।” তেওঁ পুনৰ ক’লে, “চেমৰ ঈশ্বৰ যিহোৱা ধন্য; কনান চেমৰ দাস হওক। ঈশ্বৰে যেফতক যেন বিস্তাৰিত কৰে, সি চেমৰ তম্বুত বসতি কৰক, আৰু কনান তাৰ দাস হওঁক।”\n১ রাজাবলি 2:32-46\n আৰু যিহোৱাই তেওঁৰ ৰক্তপাতৰ দোষ তেওঁৰেই ওপৰত থ’ব, কিয়নো তেওঁ মোৰ পিতৃ দায়ূদে নজনাকৈ, তেওঁ নিজতকৈ ধাৰ্মিক আৰু উত্তম দুজন লোকক, অৰ্থাৎ ইস্ৰায়েলৰ প্ৰধান সেনাপতি নেৰৰ পুত্ৰ অবনেৰক আৰু যিহূদাৰ প্ৰধান সেনাপতি যেথৰৰ পুত্ৰ অমাচাক আক্ৰমণ কৰি তৰোৱালৰ দ্বাৰাই বধ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ ৰক্তপাতৰ দোষ যেন যোৱাবৰ মূৰত আৰু তেওঁৰ বংশৰ মূৰত চিৰকাললৈকে থাকক; কিন্তু দায়ুদ আৰু তেওঁৰ সন্তান সকললৈ, তেওঁৰ বংশলৈ আৰু তেওঁৰ সিংহাসনলৈ যিহোৱাৰ পৰা সৰ্ব্বদায় শান্তি হ’ব।” তেতিয়া যিহোয়াদাৰ পুত্ৰ বনায়াই উঠি গ’ল, আৰু তেওঁক আক্ৰমণ কৰি বধ কৰিলে৷ পাছত মৰুপ্ৰান্তত থকা তেওঁৰ নিজৰ ঘৰলৈ নিলে, আৰু তেওঁক তাতে মৈদাম দিলে। পাছত ৰজাই তেওঁৰ পদত যিহোয়াদাৰ পুত্ৰ বনায়াক প্ৰধান সেনাপতি পাতিলে আৰু ৰজাই অবিয়াথৰ পদত চাদোকক পুৰোহিত নিযুক্ত কৰিলে। তাৰ পাছত ৰজাই মানুহ পঠিয়াই চিমিয়ীক মতাই আনি ক’লে, “তুমি যিৰূচালেমত নিজৰ কাৰণে এটা ঘৰ সাজা আৰু তাতে আহি বাস কৰা। সেই ঠাইৰ পৰা তুমি আন কোনো ঠাইলৈ ওলাই নাযাবা। কিয়নো তুমি যিদিনা বাহিৰ হৈ কিদ্ৰোণ জুৰি পাৰ হ’বা, সেইদিনা অৱশ্যে তোমাৰ প্ৰাণ যাব, সেই বিষয়ে জানিবা; তেতিয়া তোমাৰ ৰক্তপাতৰ দোষ তোমাৰেই মূৰত থাকিব।” গতিকে চিমিয়ীয়ে ৰজাক ক’লে, “আপুনি যি কথা কৈছে, সেয়ে উত্তম৷ মোৰ প্ৰভু মহাৰাজে যেনেকৈ ক’লে, আপোনাৰ এই দাসে সেইদৰেই কৰিব।” পাছত চিমিয়ীয়ে অনেক কাললৈকে যিৰূচালেমত বাস কৰিলে। কিন্তু তিনি বছৰৰ মূৰত চিমিয়ীৰ দুজন দাসে পলাই গৈ মাখাৰ পুত্ৰ আখীচ নামেৰে গাতৰ ৰজাৰ ওচৰলৈ গ’ল। তেতিয়া লোকসকলে ক’লে “চোৱা, তোমাৰ বন্দীহঁত গাতত আছে”, এই বুলি কোনোবাই চিমিয়ীক ক’লে, তেতিয়া চিমিয়ীয়ে উঠি গাধ সজাই তেওঁৰ বন্দীবোৰ বিচাৰি গাতত থকা আখীচৰ ওচৰলৈ গ’ল, আৰু গাতৰ পৰা তেওঁৰ বন্দীবোৰক লৈ আহিল। পাছত চিমিয়ী যিৰূচালেমৰ পৰা গাতলৈ গৈ উভতি অহাৰ কথা কোনোবাই আহি ৰজা চলোমনক জনালে। তেতিয়া ৰজাই মানুহ পঠিয়াই চিমিয়ীক মতাই আনিলে, আৰু তেওঁক ক’লে, “যি দিনা তুমি বাহিৰ ওলাই কোনো ফালে যাবা, সেইদিনা অৱশ্যে তোমাৰ প্ৰাণ যাব, এইদৰে জানো যিহোৱাৰ নামেৰে তোমাক শপত দিয়া হোৱা নাই? আৰু এই বিষয় নিশ্চিতভাৱে জানো তোমাক কোৱা হোৱা নাই? তেতিয়া তুমিও কৈছিলা, ‘মই যি শুনিলোঁ, সেয়ে উত্তম’। এতিয়া যিহোৱাৰ নামেৰে দিয়া শপত আৰু মই তোমাক দিয়া আজ্ঞা তুমি কিয় পালন কৰা নাই?” ৰজাই চিমিয়ীক পুনৰ ক’লে, “মোৰ পিতৃ দায়ূদলৈ কৰা তোমাৰ যি দুষ্টতাৰ বিষয়ে তোমাৰ মনে সাক্ষ্য দি আছে, সেই বিষয়ে তুমি জানি আছা; এতেকে এতিয়া যিহোৱাই তোমাৰ দুষ্টতাৰ ফল তোমাৰ নিজ মূৰতে দিব। কিন্তু চলোমন ৰজাই আশীৰ্ব্বাদ পাব আৰু যিহোৱাৰ সন্মুখত দায়ূদৰ সিংহাসন চিৰকাললৈকে থাকিব।” পাছত ৰজাই যিহোয়াদাৰ পুত্ৰ বনায়াক আজ্ঞা কৰিলে, আৰু বনায়া ওলাই গৈ তেওঁক আক্ৰমণ কৰি বধ কৰিলে। এইদৰে চলোমনৰ হাতত ৰাজ্য দৃঢ় হ’ল।\nমোৰ তিৰোতাৰ আগত মোৰ নিশ্বাস, আৰু মোৰ সহোদৰৰ আগত মোৰ গাৰ গোন্ধ ঘিণলগীয়া হৈছে।\n অৱশেষত, প্ৰভুত আৰু তেওঁৰ শক্তিৰ পৰাক্ৰমত বলৱন্ত হওক। ঈশ্বৰৰ আটাই যুদ্ধৰ সাজ পিন্ধি লওঁক যাতে চয়তানৰ নানা বিধ কৌশলৰ বিৰুদ্ধে থিয় হব পাৰে। কিয়নো ৰক্ত আৰু মাংসৰ সৈতে আমাৰ মালযুদ্ধ হোৱা নাই; কিন্তু আধিপত্য, ক্ষমতা, এই অন্ধকাৰ যুগৰ শাসনকৰ্তা, আৰু স্বৰ্গীয় ঠাইবোৰৰ মন্দ শক্তিৰ দলবোৰৰ সৈতে হৈছে। এই হেতুকে, আপোনালোকে ঈশ্বৰৰ আটাই সাজ-পোছাক পিন্ধি লওঁক; মন্দ দিনত চয়তানক প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ সমর্থ হবৰ কাৰণে সকলোকে সিদ্ধ কৰি থিৰে থাকক। এতেকে সত্যেৰে কঁকাল বান্ধি, ধাৰ্মিকতাৰ বুকুবৰি পিন্ধি, শান্তিৰ শুভবাৰ্তা ঘোষণাৰ কাৰণে প্ৰস্তুততাৰ ভৰিত জোতা পিন্ধি থিৰে থাকক। যিহেৰে আপোনালোকে সকলো পাপ শক্তিৰ অগ্নিময় শৰ সমূহ নুমাব পাৰে, এনে বিশ্বাসৰ ঢাল লওঁক: পৰিত্রাণ শিৰস্ত্ৰাণ আৰু আত্মাৰ তৰোৱালৰূপ ঈশ্বৰৰ বাক্য গ্ৰহণ কৰক।\nতেতিয়া তেওঁ ক’লে, “কনানৰ ওপৰত অভিশাপ আহঁক; সি তাৰ ভাতৃসকলৰ দাসবোৰৰো দাস হওক।”


Homeগল্পঅৰ্ণৱ আস্থা জে চি বি arnab astha jcb full story\nজোনাক অসম - July 11, 2019\n(ৰগৰ গল্প )\nআজি বহুদিনৰ পিছত আস্থাই ফেইচবুকত লগ ইন কৰিছে ৷ উচ্চমাধ্যমিকৰ চুড়ান্ত পৰীক্ষাৰ বাবে যোৱা তিনিমাহ তাই চ'চিয়েল মিডিয়াৰ পৰা সম্পুৰ্ণৰুপে আঁতৰি আছে ৷ আজি ফেইচবুক প্ৰ'ফাইলটো খুলিয়ে তাই আচৰিত হৈ গ'ল ৷ যিজনী ছোৱালীলৈ মাহেকে পষেকে এটা বা দুটা বন্ধুত্বৰ প্ৰস্তাৱ আহে , সেইজনীলৈ আজি ধুমুহা গতিৰে প্ৰায় সোতৰ শ বন্ধুত্বৰ প্ৰস্তাৱ ৷ তাই বন্ধুত্ব প্ৰাৰ্থীবোৰৰ নামবোৰ দেখিহে হতভম্ব হৈ পৰিল ৷ সকলোৰে নাম একেটাই ৷ অৰ্ণৱ ৷ উপাধিবোৰহে বেলেগ ৷ প্ৰায়ভাগৰ উপাধিবোৰৰো মিল আছে ৷ ঘটনা কি? এই কেইটা দিনত আৰু কিবা ভাইৰেল হ'ল নেকি ফেইচবুকত? প্ৰায় দুদিনৰ মুৰে মুৰে কিবা নহয় কিবা এটা টো ভাইৰেল হৈয়ে থাকে ৷ আস্থাই কোনোদিনেই সেইবোৰত মুৰ নঘমাই ৷ কিন্তু আজি যেন তাই নিজৰ মনটোক দমাব পৰা নাই ৷ ইমানবোৰ বন্ধুত্বৰ প্ৰস্তাৱ! নিশ্চয় কিবা এটা ঘটিছে ৷ তাই চাৰ্চ ইউণ্ড'ত গৈ টাইপ কৰিলে হেচ টেগ অৰ্ণৱ ৷ অৰ্ণৱ নামৰ দুটা মান প্ৰ'ফাইলৰ বাদে বিশেষ একো ফেইচবুকে নেদেখুৱালে ৷ একো বিচাৰি নাপালেও ফেইচবুকৰ গতিবিধিৰ লগত অভ্যস্ত আস্থাই ভালকৈ বুজি পালে যে একেনামৰ গোটেইবোৰ ডেকা কিবা নহয় কিবা ভাইৰেল ৰোগত আক্ৰান্ত ৷ গতিকে তাই সকলোবোৰ প্ৰস্তাৱত এপিনৰ পৰা ইগন'ৰ মাৰি গৈ থাকিল ৷ হঠাৎ এজনী ছোৱালীৰ নাম দেখি আস্থা ৰৈ গ'ল ৷ ঋতুপৰ্ণা ডেকা ৷ কোনো প্ৰ'ফাইল ফটো নাই তাইৰ ৷ তথাপি ছোৱালী নাম দেখি বিশেষ একো নোচোৱাকৈ আস্থাই বন্ধুত্বৰ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰি থ'লে ৷\nসন্ধিয়া ন মান বজাত মেছেঞ্জাৰত ঋতুপৰ্ণাৰ এটা মেচেজ আহিল , ' হাই… ' ৷ উত্তৰ দিবলৈ বিশেষ মন নোযোৱাত আস্থাই চিন কৰি কোনো উত্তৰ নিদিয়াকৈ থৈ দিলে ৷ 'ইউ ৱনা কিল ম্যি… ড্যেম ইট' কেইমুহুৰ্তমান পিছতে ঋতুপৰ্ণাৰ পুনৰ মেচেজ আহিল ৷ এইবাৰ আস্থা সচকিত হৈ উঠিল ৷ এই ছোৱালীজনীয়ে কয় কি? তাই তৎক্ষণাত তাইৰ প্ৰ'ফাইল চেক কৰিলে ৷ ঋতুপৰ্ণা ডেকা ৷ পাণ্ডু কলেজ ৷ বি এছ ছি দ্বিতীয় ষাণ্মাষিক ৷ মেল ৷ তাইৰ দুইওঠ নিগৰি হাঁহি এটি ওলায় আহিল ৷ তাই যাক ঋতুপৰ্ণা বুলি ভাবিছিল সেইজনী আচলতে ঋতুপৰ্ণহে ৷ ছোৱালী নহয় ল'ৰা সি ৷\nটিং… টিং … আৰু এটা মেচেজ ঋতুপৰ্ণৰ ৷ "ইউ ৰিয়েলী ৱানা কিল মি? "\nএইজনে কি কৈ আছে একো ওৱাদিহ নাপায় " কোন হয় " বুলি তাইয়ো মেচেজ দিলে ৷\nলগে লগে উফাইদাং মাৰা কথাৰে কেইটামান মেছেজ বৰষুণ পৰা দি পৰিল ৷ আস্থায়ো ল'ৰাজন কোন জানিবলৈ বুলি দুই এটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দি গ'ল ৷ এনেদৰে প্ৰায় তিনিঘণ্টা ধৰি কথা বতৰা চলি থাকিল ৷ আস্থাই যদি কিবা প্ৰসংগত কিবা এটা সোধে ল'ৰাজনে অপ্ৰাসংগিক ভাৱে পাঁচটা উত্তৰ দিয়ে ৷ তাতোকৈ ডাঙৰ কথা কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈ সি খং কৰে ৷\n: ইউ ৰিড ইন হেণ্ডিক কলেজ ৰাইট? - ঋতুপৰ্ণই সুধিলে ৷\n: হয় ৷ - ইচ্ছা নাছিল যদিও তাই ক'লে ৷\n: টুমৰো চাৰ্প টেন অ' ক্ল' ক ৷ আই ৱল বি ৱেইটিং ফৰ ইউ ইন কাছাৰী ফুড ভিলা ৷ - পুণৰ তাৰ মেচেজ ৷\nকি আচৰিত মানুহ এইজন ৷ কথা নাই বতৰা নাই চিধাই লগ ধৰে ৷ তাই একো উত্তৰ নিদিলে ৷\nক্ষন্তেক সময়ৰ পিছতে পুণৰ তাৰ মেচেজ , " আনচাৰ মি… ড্যেম ইট… ৷ ইউ ৱানা কিল মি? টুম'ৰু চাৰ্প টেন এট ফুড ভিলা ৷ ইউ ৱল বি কামিং গট ইট?\nআস্থাই বুজি নাপায় কি ধৰণৰ মানুহ এইজন ৷ অচিনাকী ছোৱালী এজনীক এনেকৈ ধমক দিয়ে যে মানসিক ৰোগী নেকি ল'ৰাজন ৷ যি নহওক অৱশেষত তাই লগ কৰিবলৈ সন্মত হ'ল মাথো এটা কথাৰ বাবেই যে তাই এই আচহুৱা প্ৰাণীটোক চাব বিচাৰে ৷\nআস্থাৰ সন্মতি পায় ঋতুপৰ্ণ আনন্দত উত্ৰাৱল হৈ পৰিল ৷ " ইয়া … হু … চাহে কয়ি মুঝে অৰ্ণৱ কহ্যে … কেহনে দো জী ক্যেহতা ৰহে ৷ " তাৰ মুখৰ পৰা স্বতস্ফূৰ্তভাৱে গীতৰ কলিৰ আকাৰত কথাখিনি ওলায় গ'ল ৷ ওলাবৰে কথা ৷ জীৱনত কোনো ছোৱালীয়ে পাত্তা নিদিয়া ল'ৰাজনে একেকোবে ছোৱালী ধৰাশায়ী কৰি দিলে ৷ বাহ কি যাদু! কি কামাল অৰ্ণৱৰ ব্যক্তিত্বৰ ৷ ছোৱালীবোৰে আচলতে অৰ্ণৱৰ নিচিনা উখুহা চৰিত্ৰৰ ল'ৰাবোৰক হে ভাল পায় ৷ তাৰ নিচিনা মৰমীয়াল ল'ৰা নালাগে সিহঁতক ৷ সেই বাবেইটো সি আস্থাক পতাব পাৰিলে ৷ অৰ্ণৱ নামৰ এপাত অস্ত্ৰতে চেটেপ তাই ৷ সি তৎক্ষণাত ফেইচবুক খুলি ফেচবুকত ভাইৰেল হোৱা #জেইচি # খন উলিয়াই পিছৰ খণ্ডবোৰ পঢ়িব ধৰিলে ৷ উত্তেজনাত কঁপিছে সি ৷ তাক শৰ লাগে শৰ ৷ আস্থাৰ কলিজাত আঘাত কৰিব পৰা অৰ্ণৱ নামৰ শৰ ৷\nইয়াৰ পিছৰখিনি পাঠকে ঋতুপৰ্ণ আৰু আস্থাৰ মুখেৰেই শুনক\n#ঋতুপৰ্ণৰ ভাষাৰে :\nমোৰ প্ৰেমত বিভুৰ আস্থা ঠিক দহ বাজি দহ মিনিটত ফুড ভিলাৰ বিপৰীত দিশত ৰিক্সাৰ পৰা নামিল ৷ অকলে আহিছে তাই ৷ আহিবই… যিপাতহে শৰ মাৰিছো ৷ নহাকৈ থাকিব পাৰেনে ! সুন্দৰ গুলপীয়া ৰংৰ চুৰিদাৰ এযোৰ পিন্ধি আহিছে মোৰ আস্থা ৷ বুকুত শুভ্ৰ দোপাত্তা ৷ খোলা চুলি ৷ এজাক দুষ্ট বতাহে তাইৰ মেলি থোৱা চুলিখিনিৰ লগত খেলি অবিনষ্ট কৰি পেলাইছে চুলিখিনি ৷ তথাপি ধুনীয়া লাগিছে তাইক ৷ গাখীৰৰ দৰে ঢকঢকীয়া গাল দুখন মোক দেখাৰ লগে লগে লাজত ৰঙা পৰি গৈছে তাইৰ ৷ ৰাস্তাৰ সিটোপাৰৰ পৰা তাই মোলৈ চায় আছে ৷ খচমচ লাগিল মোৰ মনৰ ভিতৰত ৷ আস্থা আহি গ'ল ৷ ৷ অৰ্ণৱ ক'ত অৰ্ণৱ ৷ মই নিজকে অৰ্ণৱলৈ পৰিৱৰ্তনৰ চেষ্টা কৰিছো ৷ ৰাউডী ৰাথোৰৰ দৰেই মুৰটোত লাহেকৈ খুণ্ডা এটা মাৰি অৰ্ণৱক জাগ্ৰত কৰাৰ চেষ্টা এটা কৰি ল'লো "জাগ যা ফ'লাড কে ৱলাড, জাগ যা মেৰে বাপ ৷ জাগ যা অৰ্ণৱ ৷ মাই হিৰো… মনৰ ভিতৰতে আকৌ এবাৰ অৰ্ণৱৰ ব্ৰহ্মবাক্য কেইটা আওৰালো ' আনচাৰ মি… ড্যেম ইট ৷ ইউ ৱনা কিল মি ৷ হ্যে কাম হিয়েৰ ৷ "\nআস্থা এতিয়াও ৰাস্তাৰ সিটো পাৰে ৰৈ আছে ৷ কিমান সময় হ'ল বাৰু তাই আহিবৰ! পাঁচ, দহ, নে পোন্ধৰ মিনিট! তাই চাগে ভাবিছে অন্য সাধাৰণ ল'ৰা নিচিনাকৈ সি তাইক গুৰুত্ব সহকাৰে আগবঢ়াই আনিব ৷ ন্যো… নেভাৰ ৷ মই অৰ্ণৱ ৷ অৰ্ণৱ নেভাৰ দাজ দিছ ৷ বাহ বাহ… আজিচোন মনৰ ভিতৰত অসমীয়াৰ ঠাইত ইংৰাজী ফুটিছে ৷ #জেইচি জিন্দাবাদ ৷ অৰ্ণৱ জিন্দাবাদ ৷ আস্থাই বাৰে বাৰে মোলৈ ফোন লগাইছে ৷ কিন্ত কিয় জানো মোৰ ফনটো ৰিং হোৱা নাই ৷ মই হাতৰ ফোনটোৰ নেটৱৰ্ক পৰীক্ষা কৰিলো ৷ ঠিকেইটো আছে ৷ সময় গৈ আছে… কিমান সময় হ'ল বাৰু? নাই , নাই এতিয়া আৰু ঘড়ী চাই সময় নস্ত কৰি লাভ নাই ৷ হাতে কামে লাগি যাব লাগে ৷ মই ৰাস্তাৰ এইটো মুৰৰ পৰা অৰ্ণৱ ষ্টাইলত চিঞৰ দিলো, "হ্যে কাম হিয়েৰ… " মাতটো অলপ পাতল হ'ল নেকি বাৰু ? তাইচোন গুৰুত্বই দিয়া নাই ৷ কেইবাৰমান মই গলটো চাফা কৰি লৈ দুখোজমান আগুৱাই গ'লো , তাৰ পিছত ভইচকডত হেচামাৰি ধৰি মাতটো গহীন কৰি লৈ তাইক ক'লো, "হ্যে কাম হিয়েৰ ৷" অৰ্ণৱ অস্ত্ৰ এৰাৰ লগে লগে তাই পুণৰ চেটেপ ৷ লগে লগে মোৰ পিনে খোজ ল'লে ৷ লাজত তাইৰ গাল ৰঙা পৰি গৈছে ৷ খোজবোৰ থৰক বৰক হৈছে ৷ তাই বাৰু লাজতে কঁপিছে নেকি? #জেইচি ৰ আস্থাৰ নিচিনা মোৰ আস্থাও পৰি যাও পৰি যাও হৈছে নেকি লাজতে! কিন্তু তাই যদি পৰি যায় তেন্তে তাইক ধৰিব কোনে? #জে ই চি ৰ বান্ধবী গৰাকীৰ নাম কি আছিল বাৰু … …? নাই তাৰ মনত পৰা নাই ৷ আস্থাৰ বস্তুবোৰ যে অৰ্ণৱক জোগাৰ ধৰে সেই গৰাকী… অংকিতা… কংকনা… নাই নহয়… কিবা বেলেগ ধৰণৰহে আছিল নামটো তাইৰ ৷ চেহ কি যে মস্কিল ! সময়ত কথাবোৰ মনত নপৰে তাৰ ৷ সেই বাবেই তাৰ এটা চেমিষ্টাৰত দুবাৰকৈ বেক লাগে প্ৰতিবাৰে ৷\nআস্থা আহি মোৰ কাষত ঠিয় হৈছে তলমুৰকৈ ৷ এয়া তাই ফুড ভিলাৰ ভিতৰলৈ খোজ লৈছে ৷ এই মুহুৰ্তত মই কি কৰা উচিত ? অৰ্ণৱে কি কৰিলহৈ এইমুহুৰ্তত ? খাউতকৈ কথা এটা মনত পৰি গ'ল মোৰ ৷ অৰ্ণৱে সৰু সৰু কথাতে সূখী হয় ৷ সৰু সৰু বস্তু বিচাৰে আস্থাৰ পৰা ৷ কিন্তু এই মুহুৰ্তত খোজিব পৰা সৰু বস্তু কি আছে আস্থাৰ লগত? মই তাইৰ মুৰৰ পৰা ভৰিলৈ ভালদৰে নিৰীক্ষণ কৰিলো তাৰ পিছত ঘপহ কৰি পিছপিনৰ পৰা তাইৰ এখন হাতত থাপ মাৰি ধৰিলো ৷ তাই মোলৈ চাইছে ৷ মই তাইলৈ ৷ তাইৰ অইনখন হাতেৰে ফুডভিলাৰ দুৱাৰখন থেলিছিল ৷ সেইখন এতিয়া আধা মেল খায় আছে ৷ আমি তাকলৈ কোনো ভ্ৰুক্ষেপ কৰা নাই ৷ মোৰ চকু আস্থাৰ চকুত, তাইৰ চকু মোৰ দুচকুত স্হিৰ ৷ লাজত ৰঙা পৰি গৈছে তাই ৷ মই ক'লো, " গিভ মি ইউৰ… " চেহ ছোৱালীয়ে কঁপালত লোৱা বিন্দিটোক ইংৰাজীত কি বুলি কয় বাৰু? আকৌ পাহৰিলো ৷ পাৰে মানে যোৰ দিছো মগজুত ৷ নাই মনত নপৰেহে নপৰে ৷ উপায় নাপায় যিখিনি মনত পৰিছে সেইখিনি কৈ তাইৰ বিন্দিটোলৈ আঙুলিয়ালো ৷ তাই লাহেকৈ বিন্দিটো কঁপালৰ পৰা এৰোৱাই মোক দিলে ৷ বাহ কি ইমিডিয়েট এক্সন ৷ সকলো ছোৱালীয়ে অৰ্ণৱৰ নিচিনা ল'ৰাকহে ভাল পায় ৷ মোৰ নিচিনা মৰমীয়াল ল'ৰাৰ আজিৰ পৃথিৱীত কোনো মূল্যই নাই ৷ ধিক এই জীৱন ৷ #জে ইচি ভাইৰেল নহ'লে মোৰচোন জীৱন অথলেই গ'লহেঁতেন ৷ এই সুন্দৰী আস্থাক ক'ত পালোহেতেন! মই কথাবোৰ ভাবি থাকোতেই আস্থা ভিতৰলৈ সোমায় গ'ল ৷ মই তাইক অনুসৰণ কৰিলো ৷ তাই এখন টেবুলৰ কাষত গৈ লাজতে আমন জিমন কৰি থাকোতে মই সাউতকৈ টান মাৰি আনি চকী এখনত বহি ল'লো ৷ তাৰ পিছত তাইক ক'লো, " প্লীজ চিট ডাউন " ৷ লাজ লাজ কৈ বহো নবহোকৈ আস্থা মোৰ সমুখত বহিল ৷ আমাৰ পিছে পিছে সোমায় অহা ল'ৰা ছোৱালী হালৰ ল'ৰাজনে ছোৱালীজনীয়ে বহা চকী খন ঠিক কৰি দি আলফুলে তাইক বহোৱাৰ পিছত অত্যন্ত ভদ্ৰ ভাৱে সমুখৰ চকীখনত বহি সৰু সৰু কণ্ঠেৰে কথা পতাত লাগিল ৷ ইচ এনেই গোটেই… ৷ এইবোৰ সকলো ষ্টাৰ প্লাচৰ কায়দা ৷ বেকাৰ কায়দা ৷ এইবোৰ কথা কাৰবাৰ কোনো ছোৱালীয়ে ভাল নাপায় ৷ অন্য দিনা চাগে ময়ো তেনে ভূলেই কৰিলোহেঁতেন ৷ কিন্তু আজি নকৰো ৷ আজি মই অৰ্ণৱ ৷#জে ই চি জিন্দাবাদ ৷\nফুড ভিলাৰ এ চি' ৰ পৰা অহা চেঁচা বতাহে দেহ মন শীতল কৰি পেলালে ৷ বাহিৰত যিহে গেলা গৰম ৷ ঘামত টিটি পিঠিৰ পিনে লিপিট খায় ধৰা চাৰ্টটো অকণমান টানি গাৰ পৰা এৰোৱাই ল'লো ৷ আস্থাই তাইৰ কান্ধৰ সৰু বেগটোৰ পৰা ৰুমাল এখন উলিয়াই মুখ আৰু গলৰ ওপৰ অংশৰ গামবোৰ এবাৰ মচি ল'লে ৷ তাৰ পিছত ৰুমাল খন সমুখৰ মেজ খনৰ এটা চুকত থলে ৷ লগে লগে মোৰ মনটো #জে ইচি লৈ উৰি গ'ল ৷ অৰ্ণৱ… , অৰ্ণৱে এই মুহুৰ্তত কি কৰিলেহেঁতেন ৷ লগে লগে মোৰ মনত পৰিল, অৰ্ণৱ সৰু সৰু কথাতে সুখী হয় ৷ ময়ো হ'ব লাগিব ৷ ক'ৰবাত অৰ্ণৱে আস্থাৰ ৰুমাল খন যে… ৷ নাই, নাই আৰু ভাবি থাকিবৰ সময় নাই ৷ অৰ্ণৱ শৰ নিক্ষেপ কৰাৰ হে কথা এতিয়া ৷ লগে লগে মই তাইক ক'লো, " হে গিভ ইট ট্যু ম্যি ৷" - এইবাৰ তাইৰ ৰুমাল খনলৈ আঙুলিয়ালো ৷ তাই লাজতে ৰঙা চিঙা পৰি গ'ল কিন্তু ৰুমাল খন নিদিলে ৷ তাৰ পৰিৱৰ্তে তাই ৰুমালখন বেগত সোমায় থবহে বিচাৰিলে ৷ " গিভ ইট ট্যো ম্যি ড্যাম ইট ৷ " কথাষাৰ চাগে মই ভবাতকৈ কিছু জোৰকৈয়ে ওলাল ৷ ফুড ভিলাৰ এটা চুকত বহি থকা ল'ৰা তিনিজনমানে মোলৈ ঘোপাকৈ চালে ৷ আস্থাই লাহেকৈ ৰুমালখন মোলৈ আগবঢ়াই দিলে ৷ লগে লগে মোৰ মন আনন্দত নাচি উঠিল ৷ #জেইচি জিন্দাবাদ ৷ অৰ্ণৱ জিন্দাবাদ ৷ মই আস্থাৰ ৰুমাল খন হাতত লৈ অৰ্ণৱ ষ্টাইলত চকু দুটা মুদি তীব্ৰ উশাহ এটা ল'লো ৷ বহুদিন নোধোৱা ৰুমালৰ ভেকেটা ভেকেট আৰু তাইৰ গাৰ দুৰ্গন্ধ মিলি সৃষ্টি হোৱা উৎকট গোন্ধ এটা মোৰ নাৰী ভুৰী লৈকে সোমায় যোৱাত সকলোৱে একেলগে বিদ্ৰোহ কৰি উঠিল ৷ মই কোনোমতেহে উকালি নহাকৈ থাকিলো ৷ উকালিটো কোনো মতে সম্বৰণ কৰোতে মই চৈধ্য ভৱন দেখিলো ৷ চকু দুটা চলচলীয়া হৈ পৰিল ৷ তথাপি নিজকে সম্বৰণ কৰি কোনোমতে প্ৰেমভাব এটা মুখত ফুটাইলৈ আস্থালৈ চালো ৷ তাই একেথৰে মোলৈকে চায় আছে ৷ কি মায়াবী চাৱনি তাইৰ ৷ লাজত ৰঙা পৰা চকুযুৰীয়ে যেন এইমাত্ৰ কথা ক'ব ৷ হুবহু #জেইচিৰ আস্থাৰ নিচিনা মোৰ আস্থাজনী ৷ চুকত বহি থকা ল'ৰা কেইটালৈ চালো ৷ সিহঁতে একেথৰে আমালৈকে চায় আছে ৷ বপুৰাহঁত চাগে আস্থাৰ ৰুপত মোহিত হৈছে ৷ সিহঁতে মনে মনে মোক ঈৰ্ষা কৰিছে চাগে ন? কৰ কৰ এনেকুৱা দিন এই ঋতুপৰ্ণৰো বহুত গৈছে বোপাইহঁত ৷\n: কি খাবা? - আস্থাক সুধিলো ৷\n: … ৷\n: কি খাবা কোৱা আকৌ ৷ - মই আকৌ সুধিলো ৷\n"আনচাৰ মি ড্যেম ইট ৷ " - আস্থাৰ পৰা উত্তৰ পাবলৈ পুৰা অৰ্ণৱ ষ্টাইলত চিঞৰি উঠিলো ৷ কিন্তু এয়া কি ? তাইচোন উত্তৰ নিদি যাবলৈ উদ্দত হ'ল ৷ মই তাইৰ হাতত থাপ মাৰি ধৰি কলো, এতিয়াই ক'ত যোৱা? তোমাক গিফট এটা দিবলৈ আছে ৷ " তাইৰ চকুত চকু থৈ কথাষাৰ ক'লো ৷ তাই লাজতে অন্যফালে মুখ ঘুৰালে ৷ মই অ'তপৰে জেপত লুকাই থোৱা টেডি এটা উলিয়াই তাইলৈ আগবঢ়াই দিলো ৷ তাই লও নলওকৈ টেডিটো লৈ লাজ লাজকৈ নিৰীক্ষণ কৰিলে ৷ ৱাহ …ৱাহ …ৱাহ … কি মধুৰ দৃষ্টি ৷ যেন টেডিটোলৈ চাই প্ৰেম বৰষিছে ৷ বৰষিবৰে কথা ৷ মই দিছো ৷ অৰ্ণৱে ৷ # জে ই চিৰ অৰ্ণৱে ৷ প্ৰেমত নপৰি পাৰেনে?\nখোৱা বোৱা শেষ কৰি এটা সময়ত আমি ওলাই আহিলো ৷ ৰিক্সা এখনৰ বাবে ফুটপাথত দুয়ো ৰৈ আছো ৷ নিৰৱে ৷ এটা সময়ত মই সুধিলো , "গিফ、টৰ কথা কওতে তুমি কিছ দিম বুলি ভাবিছিলা নহয়নে? আস্থাই একো নামাতি ইতিমধ্যে আহি পোৱা ৰিক্সা খনত উঠিব খোজোতেই মই পিছপিনৰ পৰা তাইৰ দোপাত্তা খনত খামুচি ধৰিলো ৷ " হেই গিভ ইট ট্যু মি ৷" তাই আশ্বৰ্যস্বকীত ৷ কোনোবাই ছোৱালীয়ে বুকুত লৈ থকা দোপাত্তা খন খুজিব পাৰে বুলি তাই হয়তো ভাবিবই পৰা নাছিল ৷ পাৰে সুজিব ৷ অৰ্ণৱে পাৰে ৷ সি পাৰে ৷\nতাই কোনোবাই দেখে বুলি লাজতে ইফালে সিফালে চালে ৷ তাৰ পিছত মোৰ হাতৰ পৰা দোপাত্তা খন এৰাব খোজিলে ৷ ঠিক সেই সময়তে ইতিমধ্যে ৰিক্সাৰ ওপৰত থোৱা ভৰিখন পিচলি যোৱাত তাই জতপট খায় মাটিত বাগৰি পৰিল ৷ মই কিবা এটা কৰিব পৰাৰ আগতেই ক'ৰ পৰা জানো চুকত বহি থকা সেই চকুচৰহা ল'ৰা কেইটা আহি মোৰ ওপৰত জপিয়াই পৰিল ৷\n#আস্থাৰ ভাষাৰে :\nমোৰ প্ৰেমত বিভুৰ ঋতুপৰ্ণা মই গৈ পোৱাৰ আগৰে পৰা ফুড ভিলাৰ সন্মুখত ৰৈ আছিল ৷ মই প্ৰায় দহ বাজি দহ মিনিটত গৈ জানি বুজিয়ে ফুড ভিলাৰ বিপৰীত দিশত ৰিক্সাৰ পৰা নামিলো ৷ দেখাত যদিও অকলে আহিছো আহিবৰ পৰত কটনৰ বয়জ হোষ্টেলৰ সীমান্ত দা হঁতক সকলো কথা কৈ আহিছো ৷ সিহঁতে আলেঙে আলেঙে নজৰ ৰাখিব আমাৰ ওপৰত৷ যিহে দিন কাল ৷ সিহঁতক নমতাকৈ থাকিব পাৰোনে ৷ ৰাতি বহুপৰলৈ ঋতুৰ লগত কথা পতাৰ বাৱে টোপনি পূৰা নহ'ল ৷ গতিকে পুৱা উঠোতে বহুত পলম হ'ল ৷ আহিবৰ পৰত দৌৰা দৌৰিকৈ সদায় পিন্ধা গুলপীয়া ৰংৰ চুৰিদাৰ যোৰ আৰু তাঁৰত ওলোমি থকা ৰুমমেটৰ বগা দোপাত্তা খনকে লৈ আহিছো ৷ দৌৰা দৌৰিতে চুলি আচোৰাই নহ'ল ৷ হোষ্টেলৰ গেটৰ বাহিৰতহে হাতেৰে দুবাৰ মান আচাৰ মাৰি চুলিখিনি মেলি লৈয়ে আহিছো ৷ তথাপি অলপ অবিনষ্ট হৈয়ে থাকিল চাগে চুলিখিনি ৷ ঋতুপৰ্ণ ল'ৰাজন বেয়া লগা নাই দেখিবলৈ ৷ ফেইচবুকৰ ফটোতকৈ ৰিয়েলত বেছি হেণ্ডচাম লাগিছে তাক ৷ তাৰ গাখীৰৰ দৰে ঢকঢকীয়া গাল দুখন মোক দেখাৰ লগে লগে লাজত ৰঙা পৰি গৈছে ৷ ৰাস্তাৰ সিটোপাৰৰ পৰা মোলৈ চায় আছে সি ৷\nমই ৰাস্তাৰ ইটো পাৰে ৰৈ আছো ৷ সীমান্ত দা হঁতৰ গ্ৰীণ চিগনেল পালেই আগবাঢ়িম ৷ মই সোমোৱাৰ আগতে সীমান্ত দা, অলক দা , জ্যোতি দা আৰু ভাইটী অতনুৱে ভিলাৰ ভিতৰৰ কৰবাত পজিচন লৈ তাৰ পৰাই ৰেহ ৰুপ নিৰীক্ষণ কৰি থাকিব ৷ কিমান সময় হ'ল বাৰু তাই আহিবৰ! সময়বোৰ বাগৰিছে… ইতিমধ্যে সীমান্ত দা হঁতৰ ইটোৰ পিছত সিটো গ্ৰীন চিগনেল আহিয়ে আছে ফ'নত ৷ ঋতুৱেচোন তাইক আগবঢ়াই নিবলৈ নাহে ৷ মাথো ৰাস্তাটোৰ সিটোপাৰৰ পৰা মজনুৰ নিচিনাকৈ ভেবা লাগি চাই আছে তাইলৈ ৷ সি চাগে ভাবিছে সি তাইক গুৰুত্ব নিদিলে মই উপযাঁচি তাৰ ওচৰলৈ যাম ৷ ন্যো… নেভাৰ ৷ মই আস্থা বৰুৱা ৷ আস্থা নেভাৰ দাজ দিছ ৷ পুৰুষবোৰ ৱেল মেনাৰড、 হ'ব লাগে ৷ এটা কাৰটেছী থাকিব লাগে পুৰুষবোৰৰ ৷ সকলো পুৰুষে সৌজন্যতাৰ এটা ক্লাছ মেইনটেইন কৰিব লাগে ৷ সেই সৌজন্যতা চাগে ঋতুৰ নাই ৷ সি মোক আগবঢ়াই নিব এৰি বাৰে বাৰে ফোনটোহে চাই আছে ৷ সময় গৈ আছে… কিমান সময় হ'ল বাৰু? নাই নাই ঘড়ী চায় থাকি লাভ নাই ৷ এই মুৰ্খটোলৈ ৰৈ থকাতকৈ হোষ্টেললৈ উভতাই ভাল ৷ কথাখিনি ভাবিছোহে মাত্ৰ ৰাস্তাৰ সেইটো মুৰৰ পৰা ঋতুৱে চিঞৰ দিলে , "হ্যে কাম হিয়েৰ… " মাতটো বৰ পাতল ল'ৰা জনৰ ৷ কিবা ছোৱালী লেখীয়া ৷ মোৰ গা বিজবিজাই গ'ল ৷ এনেৱেও তাই এই লেডীজ টাইপ ল'ৰাবোৰক চকুৰ কোণেৰে দেখিব নোৱাৰে ৷ ৰুমলৈ উভতি যোৱাটোকে ঠিৰাং কৰি তাক গুৰুত্বই নিদিলো ৷ এইবাৰ সি দুটামান গলখেকাৰী মাৰি দুখোজমান আগুৱাই আহিল ৷ তাৰ পিছত ভইচকডত হেচামাৰি ধৰি মাতটো গহীন কৰি লৈ ক'লে, "হ্যে কাম হিয়েৰ ৷" উৱা এইটো আকৌ কি প্ৰজাতিৰ মানুহ ৷ তই তেনেকৈ মাতিলে ছোৱালী এজনী দৌৰি যাবনে? ছোৱালী এজনীকনো এনেকৈ মাতেনে বাৰু! তাৰ কাণ্ড দেখি খংত মোৰ কাণ মোৰ গৰম হৈ গ'ল ৷ সম্ভৱত গাল দুখনো ৰঙা পৰিছে ৷ খংৰ ভমকত মই অলপ কঁপিছো চাগে ৷ বহু কষ্ট কৰি নিজকে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছো ৷ খংৰ ভমকত খোজবোৰো চাগে থৰক বৰক হৈছে ৷ ইপিনে ফুড ভিলাৰ সমুখৰ পৰা বাৰে বাৰে সীমান্ত দা হঁতে ভিতৰলৈ আহিবলৈ ইংগিত দিছে ৷\nমই আগবাঢ়ি গ'লো যদিও খংত তাৰ মুখলৈ নাচায় তলমুৰকৈ চিধাই ফুড ভিলাৰ ভিতৰলৈ খোজ ল'লো ৷ মই দুৱাৰখন খুলিছিলোহে মাথো ঘপহ কৰি পিছপিনৰ পৰা সি মোৰ এখন হাতত থাপ মাৰি ধৰিলে ৷ মই তালৈ চালো ৷ সি অঁকৰাৰ দৰে মোলৈ ভেবা লাগি চাইছে ৷ এইপিনে ফুড ভিলাৰ দুৱাৰখন আধা মেল খায় আছে ৷ ভিতৰৰ মানুহবোৰে আমালৈ চাইছে ৷ কিন্তু ঋতুৱে সেইলৈ কোনো ভ্ৰুক্ষেপেই কৰা নাই ৷ ভিতৰৰ প্ৰায়বোৰ মানুহৰ চকু মোৰ ওপৰত নিবদ্ধ ৷ লাজত ৰঙা চিঙা পৰি গৈছো মই ৷ এনেতে সি আধাখলপীয়া ইংৰাজী (?)তে মোৰ বিন্দিটোলৈ আঙুলিয়ালে ৷ তাক মোৰ কঁপালৰ বিন্দিটো লাগে ৷ উৱা, এইটো আকৌ কেনেকুৱা ল'ৰা ৷ কঁপালৰ বিন্দিওনো কিবা দিয়া বস্তু নে ৷ তাৰোপৰি এইটো বিন্দি ৰুমমেট নমিতাৰহে ৷ আহোতে লুকিং গ্লাছ খনত পায়হে লগায় আহিছো ৷ সি খোজিলে বুলিয়েই দি দিব পাৰিনে? কিন্তু নাই, জহনিটোক লাগেহে লাগে ৷ নহ'লে হাতখন এৰি নিদিয়ে ৷ উপায়অন্তৰ হৈ মনৰ ভিতৰতে যিমান পাৰো খাটি অসমীয়া গালি পাৰি দিও নিদিওকৈ লাহেকৈ বিন্দিটো কঁপালৰ পৰা এৰোৱাই তাৰ হাতত দি ভিতৰলৈ সোমায় গ'লো ৷ সি মোক অনুসৰণ কৰিলে ৷ ভিতৰলৈ গ'লো যদিও তাৰ ওচৰত বহিবলৈ অলপো মন নগ'ল মোৰ ৷ উভতিয়ে যাওনে ভিতৰতে থাকো দুধোৰ মোধোৰত পৰি এখন টেবুলৰ কাষতে ৰৈ দিলো ৷ মই টেবুলখনৰ ওচৰত ৰ'বহে পালো, সি চকী এখন সাউতকৈ টান মাৰি আনি টপিনা পাৰিয়ে ল'লে ৷ তাৰ পিছতহে চাগৈ মহাপুৰুষৰ মনত পৰিল যে তাৰ লগত ছোৱালী এজনীও আছে ৷ সি মোক পুণৰ ইংৰাজীতে বহিবলৈ ক'লে ৷ বৰ একেবাৰে ইংৰাজৰ পুতেক ৷ বহো নবহোকৈ ময়ো তাৰ সমুখতে বহিলো ৷ আমাৰ পিছে পিছে সোমায় অহা ল'ৰা ছোৱালী হালৰ ল'ৰাজনে ছোৱালীজনীয়ে বহা চকী খন ঠিক কৰি দি আলফুলে তাইক বহোৱাৰ পিছত অত্যন্ত ভদ্ৰ ভাৱে সমুখৰ চকীখনত বহি সৰু সৰু কণ্ঠেৰে কথা পতাত লাগিল ৷ এয়াহে প্ৰকৃত পুৰুষ … ৷ কালচাৰড、 , ৱেলমেনাৰড、 ৷ ঋতুহঁতৰ দৰে ল'ৰাবোৰে যদি ইয়াৰ দহ শতাংশও জানিলেহেঁতেন !\nফুড ভিলাৰ এ চি' ৰ পৰা অহা চেঁচা বতাহে মগজটো অলপ শীতল কৰিলে ৷ বাহিৰত যিহে গেলা গৰম ৷ঋতুলৈ চালো, সি তাৰ ঘামত টিটি পিঠিৰ পিনে লিপিট খায় ধৰা পলিয়েষ্টাৰৰ চাৰ্টটো টানি টানি গাৰ পৰা এৰোৱাবৰ চেষ্টা কৰিছে ৷ বেচেৰাটো ৷ এই গেলা গৰমত পলিয়েষ্টাৰৰ চোলা পিন্ধি গা পুৰণি উঠিছে চাগে তাৰ ৷ কান্ধৰ সৰু বেগটোৰ পৰা ৰু মাল এখন উলিয়াই মুখ আৰু গলৰ ওপৰ অংশৰ গামবোৰ মচি ললো '৷ তাৰ পিছত ৰুমাল খন সমুখৰ মেজ থনৰ এটা চুকত থবহে পালো লগে লগে সি কৈ উঠিল , " হ্যেই গিভ ইট ট্যু ম্যি ৷" যোৱা দুদিন ধৰি নুধোৱা নেমেলাকৈ একেখন ৰুমালকে লৈ আছো ৷ হাতত লওতেই ভেকেটা ভেকেট গোন্ধ পাইছো ৷ তাৰোপৰি ৰুমালখন ঘামত সম্পুৰ্ণ ভিজি গৈছে ৷ এইখন ৰুমাল তাক দি নিজৰ সন্মান নিজে খেদালেহে হ'ব ৷ নিজৰ ওপৰতে খং উঠিল মোৰ ৷ কি প্ৰয়োজন আছিল এইখন ৰুমাল লৈ আহিবৰ! অলপ লাজো লাগিল ৷ অৱশেষত ৰুমালখন তাক নিদি বেগত সোমায় থব বিচাৰিলো ৷ " গিভ ইট ট্যো ম্যি … ড্যাম ইট ৷ " সি ইম্মান জোৰকৈ চিঞৰিলে যে চুকত বহি থকা সীমান্ত দা হঁতৰ খঙেই উঠিল ৷ মই চকুৰ ইংগিতেৰে সিহঁতক একেঠাইতে বহি থাকিব দিলো ৷ মোৰ কথাত সিহঁত বহি থাকিল যদিও খং দমাব নোৱাৰি ঘোপাকৈ আমালৈকে চাই থাকিল ৷ কথা আৰু বঢ়ালে পৰিস্হিতি বিষম হ'ব ভাবি লাহেকৈ ৰুমালখন তালৈ আগবঢ়াই দিলো ৷ মনতে ভাবিলো যি কৰ কৰ জহনি যোৱা ৷ ৰুমাল খন হাতত দিবহে পালো সি চকু মুদি পৰম তৃপ্তিত যিহে শুঙনি দিলে ৷ বহুদিন নোধোৱা ৰুমালৰ ভেকেটা ভেকেট আৰু তাইৰ গাৰ দুৰ্গন্ধ মিলি সৃষ্টি হোৱা উৎকট গোন্ধটো যে কোনোবাই তৃপ্ত হ'ব পাৰে আজিলৈ ভাবিবই পৰা নাছিলো ৷ এই যে মাজে সময়ে পঢ়িব পাও কিছুমান বিকৃত কামনাৰ পুৰুষে ছোৱালী মাইকীৰ অন্তৰ্বাস গুপনে শুঙি ফুৰে, এইজনো সেই কেটেগৰীৰে নেকি বাৰু? চৰম তৃপ্তিত ইতিমধ্যে তাৰ চকু পানীৰে ভৰি গৈছে ৷ তাৰ কাণ্ড দেখি মই কোনোমতেহে উকালি নহাকৈ থাকিলো ৷ মনতে ভাবিলো হাইজা লাগি নমৰ কিয় তহঁতবোৰ জহনি যোৱাহঁত ৷ নিজকে সম্বৰণ কৰি কোনোমতে প্ৰেমভাব এটা মুখত ফুটাই লৈ ঋতুপৰ্ণলৈ চালো ৷ সি একেথৰে মোলৈকে চায় আছে ৷ কি সাংঘাটিক চাৱনি তাৰ ৷ যেন কাপোৰ ভেদি ভিতৰলৈ হে সোমায় যাব তাৰ দৃষ্টি ৷ টিকিচকৈ খংটো উঠি আহিল ৷ অলপ লাজো লাগিল ৷ সীমান্ত দা হঁতলৈ চালো আটাইকেইটাই একেথৰে আমালৈকে চাই আছে ৷ সিহঁতো চাগে তাৰ কাণ্ড কাৰখানাত আচৰিত হৈছে ৷\n: কি খাবা? - ঋতুপৰ্ণই মোক সুধিলে ৷\n: কি খাম বুলি ক'মনো ৷ তোক দেখিলেই গম পায় তই কিমান পানীৰ মাছ ৷ যি সামাৰ্থ আছে অৰ্ডাৰ দে নিজৰ মতে বুলি ভাবি একো নামাতিলো ৷\n: কি খাবা কোৱা আকৌ ৷ - সি আকৌ সুধিলে ৷\n: তোৰ কাৰু কাৰ্যই আমুৱাইছে বোপাই ৷ নাখাও একো বুলি মনে মনে থাকিলো ৷\n"আনচাৰ মি ড্যেম ইট ৷ " - সি পুনৰ চিঞৰি উঠিল ৷\nএইবাৰ মোৰ ধৈৰ্যৰ বান্ধ চিঙিল ৷ তোৰ দৰে পাগলটোৰ লগত আৰু এক মিনিটো নাথাকো বুলি ওলায যাব ওলালো ৷ সিয়ো বেটা কম নহয় ৷ তৎক্ষণাত মোৰ হাতত থাপ মাৰি ধৰি কলে , এতিয়াই ক'ত যোৱা? তোমাক গিফট এটা দিবলৈ আছে ৷ " একেবাৰে মোৰ চকুত চকু থৈ কথাষাৰ ক'লে সি ৷ মই সীমান্ত দা হঁতলৈ চালো ৷ আটাইকেইটাই একেলগে ইংগিত দি বুজালে যে সময় খৰচ কৰি আহিছাই যেতিয়া পেটতো ভৰাই যা ৷ হোষ্টেলত টিফিন টাইম খটম ৷ লঘোনে মৰিবি ৷ সিহঁতৰ কথামতে মই পুনৰ বহিলো ৷ সেই চেগতে সি অ'তপৰে জেপত লুকাই থোৱা টেডি এটা উলিয়াই মোলৈ আগবঢ়াই দিলে ৷ টেডীটো দৰ্শন মাত্ৰই মই বুজিব পাৰিলো টাউন ক্লাবৰ সমুখৰ ফুটপাথৰ দহ টকীয়া টেডী ৷ লবলৈ অলপো মন নাছিল যদিও সি পুনৰ কিবা 'চিন ক্ৰিয়েট ' কৰে বুলি লও নলওকৈ টেডিটো হাত পাতি ল'লো ৷ অলপ লাজো লাগিল৷ মনৰ ভিতৰতে ভগবানক ক'লো, " এইহেন ভৌজচডৌডদডডদডডৰ যৌৱনত মোৰ ভাগ্যত এইডাল হে গিফট লিখিলানে প্ৰভু ৷ মোলৈ অকণো বেয়া নালাগিলনে তোমাৰ? লাজে অপমানে টেডীটোকে লিৰিকি বিদাৰি থাকিলো ৷ এতিয়া আৰু ঋতুপৰ্ণৰ মুখখন চাবলৈ অলপো মন নোযোৱা হ'ল ৷খোৱা বোৱা শেষ কৰি এটা সময়ত আমি ওলাই আহিলো ৷ ৰিক্সা এখনৰ বাবে ফুটপাথত দুয়ো ৰৈ আছো ৷ নিৰৱে ৷ এটা সময়ত সি সুধিলে , "গিফ、টৰ কথা কওতে তুমি কিছ দিম বুলি ভাবিছিলা নহয়নে? উফ কি পাগল এইটো ৷ প্ৰেম ভালপোৱাৰ কোনো কথা নাই, বতৰা নাই, কেলেই বাৰু চুমাৰ কথা ভাবিম মই ! মই একো উত্তৰ নিদি, আচলতে দিবৰ মনেই নগ'ল, ইতিমধ্যে আহি পোৱা ৰিক্সা খনত উঠিব খোজোতেই সি পিছপিনৰ পৰা মোৰ দোপাত্তা খনত খামুচি ধৰিলে ৷ " হেই গিভ ইট ট্যু মি ৷" মই আশ্বৰ্যস্বকীত ৷ কোনোবাই ছোৱালীয়ে বুকুত লৈ থকা দোপাত্তা খন খুজিব পাৰে বুলি মই কেতিয়াও ভাবিবই পৰা নাছিলো ৷ আজি ভাবিছো ৷ পাৰে সুজিব ৷ ঋতুপৰ্ণই পাৰে ৷ তাৰ দৰে দুশাসন বোৰে যুগে যুগে খুজি আহিছে ৷ খুজি থাকিব ৷ গাভৰু, মাইকীৰ গাৰ কাপোৰ ফালি নেফা নেফ কৰিব পাৰে ৷ চাৰি মহীয়া শিশুকো ধৰ্ষণ কৰিব পাৰে সিহঁতে ৷ দুচকুৱে সহায়ৰ বাবে সীমান্তদা হঁতক বিচাৰিলে ৷ নাই, দুচকুৰ পৰিসৰত কোনো নাই ৷ এতিয়া মই নিজ আত্মসন্মানৰ বাবে নিজেই যুঁজিব লাগিব বুলি তাৰ হাতৰ পৰা দোপাত্তা খন এৰোৱাবৰ বাবে যুঁজ দিলো ৷ ঠিক সেই সময়তে ইতিমধ্যে ৰিক্সাৰ ওপৰত থোৱা মোৰ ভৰিখন পিচলি যোৱাত জতপট খায় মই মাটিত বাগৰি পৰিলো ৷ মই উঠি কিবা এটা কব পৰাৰ আগতেই ক'ৰ পৰা জানো সীমান্ত দা হঁত আহি তাৰ ওপৰত জপিয়াই পৰিল ৷ কলিৰ দুশাসনটোৱে মাৰৰ কোবত চিঞৰিলে অৰ্ণৱ…আস্থা… জে চি বি\nUnknown July 12, 2019 at 10:57 PM\nReality khini dekhi bht vl lgil .... Sokolu story ai j real life t exist kriba xaitu tu nhoi.....


netizen-takes-a-dig-on-virat-kohli-and-anushka-sharma-on-their-wish-of-environment-friendly-diwali-skd– News18 Assam\nষ্টাইল মৰা বাদ দিয়ক, দীপাৱলীৰ শুভেচ্ছা জনোৱাৰ পিছতে বিৰাট–অনুষ্কাক কিয় ইমান সমালোচনা!\nUpdated:November 15, 2020, 10:46 AM IST\nবিৰাট কোহলীয়ে এটা ভিডিঅ’ বাৰ্তাত সকলোকে দিৱালী শুভেচ্ছা জনাইছে। লগতে আতচবাজিবিহীন দিৱালী পালনৰ আহ্বান জনাইছিল।\nLast Updated: November 15, 2020, 10:46 AM IST\nদীপাৱলী পোহৰৰ উৎসৱ। আনন্দৰ এই বিশেষ দিনটোত সকলোৱে সকলোকে শুভেচ্ছা জনায়। সাধাৰণ লোকৰ পৰা চেলিব্ৰেটীলৈ সকলোৱে এই বিশেষ দিনটোত নিজৰ লগতে নিজৰ ঘৰখন সজাই তোলে। বিৰাট কোহলী আৰু অনুষ্কা শৰ্মা সাধাৰণতে ছচিয়েল মিডিয়াত সদাই সক্ৰিয়। তেওঁলোকৰ ফেন ফলোৱাৰো বহুত। সেয়েহে দীপাৱলীৰ দিনা স্বামী–স্ত্ৰী দুয়ো সকলোকে জনালে দীপাৱলীৰ শুভেচ্ছা।\nআই পি এলৰ সময়ত সন্তানসম্ভৱা অনুষ্কাই বিৰাটৰ সৈতেই সংযুক্ত আৰব আমিৰশ্বাহিত আছিল। কিন্তু এডভাঞ্চ প্ৰেগনেন্সি ষ্টেজত বিৰাটৰ সৈতে আৰু অষ্ট্ৰেলিয়া ভ্ৰমণলৈ নগ’ল অনুষ্কা। বিৰাটেও সন্তান জন্মৰ পূৰ্বে পিতৃত্বকালীন ছুটি বিচাৰিছিল ব’ৰ্ডৰ পৰা। এই অৱস্থাত অনুষ্কা আৰু বিৰাটৰ শুভেচ্ছা সেয়ে পৃথক পৃথককৈ পোষ্ট হৈছে।\nঅনুষ্কাই ‘হেপী দিৱালী’ লিখা পোষ্ট কৰিছে নিজৰ হেণ্ডেলত।\nআৰু বিৰাট কোহলীয়ে এটা ভিডিঅ’ বাৰ্তাত সকলোকে দিৱালী শুভেচ্ছা জনাইছে। লগতে আতচবাজিবিহীন দিৱালী পালনৰ আহ্বান জনাইছিল।\nকিন্তু ইয়াতে ক্ষুব্ধ একাংশ অনুৰাগী। তেওঁলোকৰ দাবী, যাৰ ওচৰত অসংখ্য গাড়ী, প্ৰাইভেট জেট আছে তেওঁলোকৰ মুখত প্ৰদূষণ কমোৱাৰ কথা শোভা নাপায়। তেওঁলোকৰ মতে, এই যান–বাহনসমূহৰ পৰা যি পৰিমাণৰ প্ৰদূষণ হয় তেতিয়া কি কৰে।\nIndia's per person per year CO2 emission is approx 1.8 tonnes.\nKohli & Anushka’s #PrivateJet, Audi S5,RS 5,Q7,Q8,A8 L,R8 LMX, & R8 V10 Plus, BMW7series,Toyota Fortuner, Renault Duster ONLY emit oxygen which protects the ozone layer, thus is environmentally safe, even in daily use\nBut those Diwali crackers onceayr r the real culprits\n— Rupa Murthy (@rupamurthy1) November 15, 2020\n"Kohli and Anushka"\nবিৰাট আৰু অনুষ্কাৰ ক্ষেত্ৰত সকলো সময়তে এনেকুৱা হয় যে বহু মানুহে যিদৰে তেওঁলোকক অসম্ভৱ পছন্দ কৰে, তেনেদৰেই বহু মানুহে কোনো কথাতে সমালোচনা কৰিবলৈ নেৰে।\nFirst published: November 15, 2020, 10:46 AM IST


ঐকতান - জীৱনৰ গান: মই সুখত আছোঁ\nমই সুখত আছোঁ\nধাৰাসাৰ বৰষুণ। দেউতাই মাজে মাজে হাত লেমটো লৈ এবাৰ আকাশলৈ আৰু এবাৰ চোতালখনলৈ চাই আছে। মনতে ভাবিছে আৰু কিমান সময় বৰষুণ দিলে দেউতাৰ পঢ়া-শুনা কৰা কোঠাটোলৈ পানী সোমাব। কোঠাটোৰ মজিয়াতে বহু কিতাপ-পত্ৰ-আলোচনী আছে। পানী সোমোৱাৰ আগতে সেইবোৰ ক'ৰবাত ওপৰত দাঙি নি থ'ব লাগিব।\nএইবাৰ হাতখন আগবঢ়াই আঙুলিৰে বাৰাণ্ডা আৰু চোতালত বাঢ়ি অহা পানীৰ মাজৰ জোখ লৈছে। "দুই আঙুলি..ৰাতিপুৱালৈ ৰ'লে সৰ্বনাশ হ'ব!"\n"দুই আঙুলি দিবি দেই চ'ডা, পানী মই লৈ ল'ম"- সেয়া বন্ধু অনিৰ্বান। আমাৰ ঘৰৰ ওচৰৰে। অসমৰপৰা আজি আহিছে মোৰ ঘৰলৈ। কাইলৈ পুৱাই যাবগৈ গোৱা।\n"তোৰ মস্তি লাইফ অ' দোস্ত! একো টেনশ্যন নাই। এই ৰাতি বাৰবজাতো ক'ৰবাত ওলাই যা, একো প্ৰ'ব্লেম নাই। আমাৰ তাত চাল্লা আঠবজাতে মাজৰাতি হয়। ঘৰৰ টেনশ্যন-অশান্তি! তোৰেই ভাল। ঘৰৰপৰা নিলগত আছ, একো দুখ-কষ্টই তোক নাপায়। বৰ সুখত আছ অ' তই"।\nমই থকা চতুৰ্থ মহলাৰ ফ্লেটটোৰ বেলক'নীত গৈ বাহিৰলৈ চালোঁ। কিনকিনিয়া বৰষুণ এজাক আৰম্ভ হৈছে। তলত ছ'ছাইটিৰ কণমানি দুটামানে মাক-দেউতাকৰ লগত বৰষুণত তিতি ফূৰ্ত্তি কৰিছে।\nসন্ধিয়াৰেপৰা মাৰ ফোনটো অ'ফ। মনটো ভাল লগা নাই। প্ৰতি সন্ধিয়া মালৈ ফোন কৰাটো মোৰ অভ্যাস। কেতিয়াবা ভাবোঁ হয়তো দহ মিনিট কথা পাতি মোৰ দায়িত্ব শেষ কৰিছোঁ। আকৌ এবাৰ ডায়েল কৰিলোঁ। নাই, ছুইটচ্ অ'ফ!\nৰাতিপুৱাই মোৰ মোবাইলটো বাজিল। আনটো মূৰত আমাৰ গাঁৱৰ নৰহৰি কাই।\n'বোপা, কালি তোৰ মাৰাৰ অলপ গাটো বেয়া হৈছিল বাবে আজি টাউনৰ হ'স্পিটেললৈ লৈ আহিলোঁ। ইয়াত বা কিমান খৰছ হয়.. তই অলপ পইচা পঠাই দিব পাৰিবি নহয় দেউতাৰাৰ তাত?'\n'কি হৈছে মাৰ? কালি কিমান ফোন কৰিলোঁ...মই এতিয়াই পইচা পঠিয়াই আছোঁ...'\n'নাই নাই, সামান্য বুকুৰ বিষ। তই চিন্তা নকৰিবি, আমি আছোঁ নহয়....।'\nমই দৌৰা-দৌৰিকৈ উঠি দেউতালৈ পইচা অলপ ট্ৰান্সফাৰ কৰিলোঁ। আজিকালি ইন্টাৰনেটেৰে 'ফাণ্ড ট্ৰান্সফাৰ' ইমান সহজ, একেবাৰে কষ্ট নাই!\nঅনিৰ্বান যাবলৈ ওলাইছে- 'বৰ মজ্জা লাগিল বন্ধু তোৰ ইয়াত। আৰু দুদিনমান থাকিব পাৰিলে ভাল লাগিলেহেঁতেন। হিংসাই হয় অ' তোলৈ! ইমান সুন্দৰ লাইফ তোৰ..ইমান সুখত আছ!'\nদুদিন ঘৰত ফোন কৰিও পোৱা নাই। গাঁৱৰ অজয়ৰ পিচিঅ'ত ফোন কৰি গম পালোঁ যোৱা তিনিদিন হেনো কাৰেণ্টেই নাই, মানুহে মোবাইল চাৰ্জ ক'ত কৰিব!\nসন্ধিয়া অজয়ৰ পিচিঅ'ৰ পৰাই ফোন আহিল। নৰহৰি কায়ে কৰিছে।\n'বোপা, হেৰি নহয়...ডাক্তৰে মাৰাক মাদ্ৰাজলৈ যাবলৈ কৈছে। কাইলৈ ৰাতিপুৱাই যাম। দেউতাৰাৰ বয়স হৈছে, নালাগে দে। মই পাৰিম লৈ যাব। তয়ো নালাগে...তোৰ অ'ফিচ আছে নহয়...এনেয়ে কষ্ট হ'ব...তোৰ তাৰ পৰাও দূৰ হয়'।\nমাহঁত চেন্নাই পালে। মই ফোন কৰি খবৰ লওঁ। মাই কয় মই হেনো যাব নালাগে ইমান দূৰ কষ্ট কৰি। দুদিন পিছত ময়ো চেন্নাই পালোঁ।\nহ'স্পিটেলৰ কেবিন এটাত মা শুই আছে। ডাক্তৰে মাৰ বুকু ফালি কাটি উলিয়াই নিছে দুখৰ বোজা। মোক দেখি হাঁহিছে। শেতা হাঁহি। যেন সকলো ঠিক, ক'তো একোৱেই হোৱা নাই!\n'তই কিয়নো আহিলি? অ'ফিচত দিগদাৰী নহ'বনে ইমান ছুটি ল'লে?' মই মাৰ কঁপালত পৰা চুলিকেইডাল ঠিক কৰি দিলোঁ।\nৰাতি মাই ক'লে -'তোৰ দিনটো কষ্টতে গ'ল। তই এতিয়া যা গৈ। অলপ জিৰাই ল। মই এতিয়া ভাল পাইছোঁ। ইয়াৰ নাৰ্চবোৰ বৰ ভাল। এই চুইটচটো টিপি দিলে দৌৰি আহে...'\n'বোপা, তই যা গৈ। ৰাষ্টাৰ আনটো মূৰতে ভাল হোটেল আছে। আজিও ময়ে ৰখিম যা। আমাৰ এইবোৰ অভ্যাস আছে। তই ৰাতিপুৱা আহিবি। মই থাকোঁতে তইনো কিয় মিছাতে কষ্টকণ কৰিব লাগে?'- নৰহৰি কাইৰ চকু দুটা ৰঙা পৰিছে। যোৱা তিনি-চাৰিদিন হয়তো অলপো শুব পৰা নাই।\nঘৰৰপৰা হাজাৰ মাইল দূৰত থকা বাবে মোৰ গাত কোনেও ঘৰৰ দুখ-কষ্টৰ ছিটিকনি পৰিব দিব নুখুজে। দেউতাৰ কাঁহত টোপনি নাহিলে মই ৰাতি ফাৰ্মাচীলৈ দৌৰিব নালাগে। মাৰ অসুখৰ কথা মই গম নাপাওঁ, মোক নকয়। সকলোৱে মোক সুখত থকাটোৱেই বিচাৰে। কেতিয়াবা ভাবোঁ মই সঁচাকৈয়ে সুখত আছোঁ নে??\nPosted by Diganta Kumar Bhattacharya at 04:04


সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগঃ আস্থা বনাম বৈষম্যৰ ৰাজনীতিঃ সৱৰীমালা মন্দিৰত নাৰীৰ প্ৰৱেশৰ প্ৰশ্নত :: মণিকংকনা দাস - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome CURRENT ISSUES MONIKONGKANA DAS MONOR KATHA MONOR-KATHA মণিকংকনা দাস মনৰ কথা সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগ সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগঃ আস্থা বনাম বৈষম্যৰ ৰাজনীতিঃ সৱৰীমালা মন্দিৰত নাৰীৰ প্ৰৱেশৰ প্ৰশ্নত :: মণিকংকনা দাস\nসাম্প্ৰতিক প্ৰসংগঃ আস্থা বনাম বৈষম্যৰ ৰাজনীতিঃ সৱৰীমালা মন্দিৰত নাৰীৰ প্ৰৱেশৰ প্ৰশ্নত :: মণিকংকনা দাস\nxukhdukh.com November 16, 2018 CURRENT ISSUES, MONIKONGKANA DAS, MONOR KATHA, MONOR-KATHA, মণিকংকনা দাস, মনৰ কথা, সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগ,\nদেশত শাসনাধিষ্ঠিত চৰকাৰখন তথা দলটোৱে যেতিয়া ন্যায়পালিকাৰ নিদের্শ মানিবলৈ অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰি পৰম্পৰা ৰক্ষাৰ নামত কুসংস্কাৰ বাহাল ৰাখিব বিচৰাসকলক সমর্থন দিয়, তেতিয়াই আৰম্ভ হয় এক অস্থিৰ অৱস্থা। সংবাদ শিৰোনামত ভগৱানৰ পূজা-অর্চনা আৰু মহিলাৰ অধিকাৰৰ প্রসংগ। যোৱা ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ শেষৰ পৰা সঘনাই সংবাদ শিৰোনাম দখল কৰি অাছে সবৰীমালাৰ আয়াপ্পা মন্দিৰত মহিলাক প্রৱেশৰ অনুমতি দিয়া বিষয়টোৱে। সবৰীমালা মন্দিৰত উচচতম ন্যায়ালয়ে মহিলাক প্রৱেশৰ অনুমতি দিয়াৰ পাছৰে পৰা উত্তপ্ত হৈ উঠিছে সমগ্র দক্ষিণ ভাৰতৰ ৰাজনীতি। উল্লেখ যে সুদীর্ঘ কালৰ পৰা কেৰালাৰ অন্যতম প্রাচীন তথা বিখ্যাত সবৰীমালা মন্দিৰৰ ভিতৰত ১০ বছৰ বয়সৰ পৰা ৫০ বছৰ বয়সৰ ভিতৰৰ মহিলাক প্রৱেশ কৰিবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল। কিন্তু যোৱা ২৮ ছেপ্টেম্বৰত দেশৰ মহামান্য উচচতম ন্যায়ালয়ে এক ঐতিহাসিক ৰায়দানেৰে ৰজঃস্বলা হােৱা বয়সৰ মহিলাক মন্দিৰৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ নিদিয়া কার্য বেআইনী বুলি ঘোষণা কৰাৰ পাছত কেৰালাত সৃষ্টি হৈছে অৰাজকতাৰ।\nদেশৰ অন্যতম বিখ্যাত সবৰীমালা মন্দিৰত প্রতি বছৰে লাখ লাখ ভক্তৰ আগমন ঘটে। বছৰৰ নিৰ্দিষ্ট কিছুমান সময়তহে এই মন্দিৰটো ভক্তৰ বাবে মুকলি হয় আৰু সেই সময়ছােৱাত মন্দিৰ চৌহদ ভিৰ কৰে বৃহৎ সংখ্যক ভক্তই। বিভিন্ন জনে বহু ধৰণৰ যুক্তি দর্শালেও পুৰণি কোনাে বিশ্বাস অনুসৰি ৰজঃস্বলা হোৱা বয়সৰ মহিলাসকলক এই মন্দিত প্রৱেশৰ অনুমতি দিয়া হোৱা নাছিল সুদীর্ঘ সময়ৰ পৰা। কিন্তু সময়ৰ অগ্ৰগতিৰ লগে লগে মহিলাৰ দেহৰ পৱিত্ৰতা অপৱিত্ৰতাৰ বিচাৰ কৰি তেওঁলােকক মন্দিৰৰ ভিতৰত প্রৱেশ কৰিবলৈ নিদিয়া বিষয়টো মহিলাসকলৰ বাবে আত্মসন্মানৰ কথা হৈ উঠে। পূৰ্বতে বহুক্ষেত্ৰত পুৰুষতান্ত্রিক সমাজ ব্যৱস্থাই মহিলাক অৱদমন কৰি ৰখাৰ দৰে আজিৰ এই সময়তো মহিলাক মন্দিৰৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ নিদিয়া কথাটো গ্রহণযোগ্য হ'ব নোৱাৰে। এয়া যেন ভয়ংকৰ লিংগ বৈষম্যতাৰ নিদর্শন।\nআধুনিক সমাজ ব্যৱস্থাত মহিলাৰ অধিকাৰৰ দাবী কৰি এই বিষয়েটা অৱশেষত আদালতৰ মজিয়ালৈ নিয়া হৈছিল। বিষয়টোক অাদালতলৈ নিয়া অধিবক্তাসকলেও সময়ে সময়ে বহু ভয়-ভাবুকিৰ সন্মুখীন হৈ আহিছিল। ধর্মীয় পৰম্পৰা আৰু লিংগসমতাৰ মাজৰ যুঁজখনৰ অন্তত জয়ী হ'ল লিংগসমতা। দেশৰ উচচতম ন্যায়ালয়েও মহিলাসকলৰ সপক্ষত ৰায়দান দিবলৈ বাধ্য হ'ল। ভাৰতীয় সংবিধানৰ সমঅধিকাৰ, লিংগসমতা, ধৰ্মৰ অধিকাৰ আদিৰ ভিত্তিত মহামান্য ন্যায়ালয়ৰ পাঁচজনীয়া বিচাৰপীঠে দিয়া ৰায় কার্যকৰী কৰিবলৈ কেৰালাৰ শাসনত থকা বাঁওপন্থী চৰকাৰখন অগ্ৰসৰ হৈছে। কিন্তু ইয়াৰ লগে লগে সৃষ্টি হৈছে অস্থিৰ এক পৰিৱেশৰ। ধর্মীয় অাৱেগক লৈ ৰাজনৈতিক দলাবোৰে আৰম্ভ কৰিছে নিকৃষ্ট ৰাজনীতিৰ খেল। উল্লেখনীয় যে উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ঐতিহাসিক নিদের্শনাৰ পাছত যােৱা ১৭ অক্টোবৰত প্ৰথমবাৰৰ বাবে মন্দিৰৰ দুৱাৰ খোল খাইছিল। সাংবাদিকসহ কেইবাগৰাকীও মহিলাই সিদিনা মন্দিৰৰ ভিতৰত প্ৰৱশ কৰিবলৈ যাওঁতেই উত্তপ্ত হৈছিল পৰিস্থিতি। বৃহৎসংখ্যক ভক্ত তথা মন্দিৰ পৰিচালনাৰ সৈতে জড়িত লোকসকলে শতিকা প্রাচীন নিয়ম উলংঘা কৰি মহিলাক মন্দিৰৰ ভিতৰত প্রৱশ কৰাত বাধা অাৰোপ কৰিছিল। আনকি মহিলাসকলৰ ওপৰত চলোৱা হৈছিল অত্যাচাৰ। ইয়াৰ পাছত পৰিস্থিতি নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে আৰক্ষীয়ে লাঠী চালনা কৰিছিল। মন্দিৰৰ শীর্ষ পূজাৰীয়েও নিয়মৰ উলংঘা হ'লে মন্দিৰৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰাৰ হুংকাৰ দিছিল। মুঠতে এফালে ধর্মীয় বিশ্বাস আৰু অানফালে ন্যায়ালয়ৰ নিদের্শনাই সমগ্র কেৰালাক অস্থিৰ কৰি তুলিছে। পুৰণি পৰম্পৰা অব্যাহত ৰাখিব বিচৰাসকলৰ সমৰ্থনত থিয় দিছে বিজেপি আৰু আৰ এছ এছ। মুখ্যমন্ত্রী পিনাৰায়ী বিজয়ান নেতৃত্বাধীন বাওঁপন্থী চৰকাৰখনে হিন্দু ধর্ম আৰু পৰম্পৰাক লুপ্ত কৰিব বিচাৰিছে বুলি অভিযোগ কৰিছে বিজেপিয়ে।\nআনহাতে বিজেপিক সমালোচনা কৰি বাওঁপন্থী চৰকাৰখনে বাৰম্বাৰ অতিযােগ কৰিছে যে অযোধ্যাৰ দৰে সৱৰীমালাতো অৰাজক পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰিব খুজিছে বিজেপিয়ে৷ সবৰীমলাৰ প্রসংগত ৰাজ্য চৰকাৰখনৰ নিষ্ঠুৰতাৰ বিৰুদ্ধে কেৰালত বৃহসংখ্যক প্রতিবাদকাৰীয়ে বিক্ষোভ প্রদর্শন কৰিছে। এই প্রতিবাদত সমর্থন জনাইছে বিজেপিয়ে। অানকি 'ছেভ সবৰীমালা ৰথযাত্রা' নামেৰে ২ ২ দিনীয়া এক বিশাল যাত্ৰাৰ নেতৃত্ব দিছে কর্ণাটকৰ প্রাক্তন মুখ্যমন্ত্রী তথা বিজেপিৰ নেতা বি এছ য়েডুৰাপ্পাই। মধুৰ সিদ্ধিবিনায়ক মন্দিৰৰ পৰা আৰম্ভ হােৱা এই যাত্ৰা অহা ৩০ নৱেম্বৰত সবৰীমালাত উপস্থিত হৈ সামৰণি পৰিব। য়েডুৰাপ্পাৰ এই ভূমিকাৰ পাছত তেওঁক দাক্ষিণাত্যৰ 'অাদৱানি' বুলিও সমালোচনা কৰা হৈছে। যিদৰে আজিৰ পৰা ঠিক ২৮ বছৰ পুর্বে সেই সময়ৰ বিজেপিৰ সভাপতি লালকৃষ্ণ আদৱানিয়ে ৰাম মন্দিৰ আন্দোলনৰ সমৰ্থনত ৰামৰথ যাত্ৰাৰ নেতৃত্ব দিছিল, ঠিক সেইদৰে এইবাৰ দাক্ষিণাত্যত সবৰীমালা মন্দিৰৰ ক্ষেত্ৰত একেই ভুমিকা লৈছে য়েডুৰাপ্পাই। আনকি বিজেপিৰ ৰাষ্ট্রীয় সভাপতি অমিত শ্বাহেও সবৰীমালাৰ প্রতিবাদকাৰীসকলক মুকলিকৈ সমর্থন জনাইছে। বিজয়ান চৰকাৰখনে সবৰীমালা মন্দিৰৰ ঐতিহ্য ধবংস কৰিব বিচাৰিছে বুলি অলপতে বিজেপিৰ সভাপতিগৰাকীয়ে মুকলিকৈ এক ভাষণত ব্যক্ত কৰিছে। হিন্দু মন্দিৰৰ বিৰুদ্ধে এয়া ৰাজ্য চৰকাৰৰ ষড়যন্ত্ৰ, সবৰীমালাৰ অনন্য নিয়ম বাহাল থাকিব লাগে বুলিও অমিত শ্বাহে প্রকাশ কৰিছে। অানহতে এই ক্ষেত্ৰত সুবিধাজনক স্থিতি গ্রহণ কৰি অহা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে কংগ্ৰেছক। উল্লেখনীয় যে অহা ১৭ নৱেম্বৰত পুনৰ দুৱাৰ খোল খাব সবৰীমালা মন্দিৰৰ। মন্দিৰৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ নাম পঞ্জীয়ন কৰিছে পাঁচ শতাধিক মহিলাই। কিন্তু প্রৱেশ কৰিব পাৰিবনে তেওঁলােকে ? মহাৰাষ্ট্ৰৰ ঐতিহাসিক শনি মন্দিৰ, হাজি আলী দৰগাহৰ পাছত এইবাৰ দাক্ষিণাত্যৰ সবৰীমালাৰ মন্দিৰত মহিলাৰ প্রৱেশৰ বাবে ন্যায়ালয়ে বাট মুকলি কৰি দিছে যদিও দেশৰ শাসনত অধিষ্ঠিত হৈ থকা দলটোৱে ন্যায়ালয়ৰ নির্দেশ অমান্য কৰা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। যিসময়ত পুৰুষৰ সমানে নাৰীক আগুৱাই নিবলৈ খোদ প্রধানমন্ত্রী নৰেন্দ্র মােদীয়ে বিভিন্ন ধৰণৰ আঁচনি মুকলি কৰি অাকৰ্ষণীয় শ্লোগান দিছে, তেনে সময়ত সবৰীমালা মন্দিৰৰ ক্ষেত্ৰত প্রধানমন্ত্রীগৰাকীয়ে মৌনতা অৱলম্বন কৰি অহাটো ৰহস্যৰ বিষয় হৈ উঠিছে। শাসনত থকা চৰকাৰ তথা দলটোৱে যদি ন্যায়পালিকাৰ নির্দেশ অমান্য কৰি প্রতিবাদকাৰীসকলক সমর্থন দিয়াটো কিমান দূৰ গ্ৰহণযোগ্য? ইতিমধ্যে বিভিন্ন মহলে উচ্চতম না্যয়ালয়ক উক্ত ৰায়দান পুনৰ বিবেচনা কৰিবলৈ অাবেদন দাখিল কৰিছে। এই আবেদন শুনানি গ্রহণ কৰি মহামান্য ন্যায়ালয়ে মহিলাৰ অধিকাৰৰ এই প্ৰসংগত ধৰ্মীয় পৰম্পৰাৰ সমুখত নতশিৰ হ’ব নেকি?\nTags # CURRENT ISSUES # MONIKONGKANA DAS # MONOR KATHA # MONOR-KATHA # মণিকংকনা দাস # মনৰ কথা # সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগ\nBy xukhdukh.com on November 16, 2018\nLabels: CURRENT ISSUES, MONIKONGKANA DAS, MONOR KATHA, MONOR-KATHA, মণিকংকনা দাস, মনৰ কথা, সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগ


স্বপ্নিল হৃদয়ৰ গান -মল্লিকা শৰ্মা বৰদলৈ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n“পৰজনমৰ শুভলগনত যদিহে আমাৰ হয় দেখা” …\n: মনে মনে থাকাচোন, আৰু বেলেগ গান নাজানাই নেকি?\nগানটো আওৰাব লৈছিলোঁহে, তাই বিৰক্ত হৈ যিটোহে ধমকি মাৰিলে বন্ধ কৰিবলৈ বাধ্য৷ কিয় জানো এই গীতটো বাৰে বাৰে গাই থাকিবলৈ মন যায় মোৰ৷ মই জানো তাই মোৰ গীত শুনি খুব ভালপায়৷ কেবল এই গীতটোৰ ক্ষেত্ৰত হে এনেকুৱাখন কৰে৷ হ’ব, আৰু কাজিয়া লগাতকৈ এনেই গীটাৰখন বজাই থাকিলোঁ..\nৰাগিণী আৰু মোৰ চিনাকি দুবছৰৰ পৰা৷ তাইক গানৰ ক্লাছলৈ আহোঁতেই লগ পাইছিলোঁ৷ একেটা ক্লাবতে তাই নাচ শিকাই, মই গান শিকাওঁ৷ সদায়ে দেখা-দেখি হয় যদিও এদিন মিটিং এখনত একেলগে বহোতেহে চিনাকি হৈছিলোঁ আমি৷ দেখিবলৈ খুব ধুনীয়া নহয় যদিও কিবা এটা আছে চকুত, যিটোত মই আকৰ্ষিত হৈছিলোঁ৷ তাইৰ আৰু মোৰ মাজত খুব সোনকালেই বন্ধুত্বৰ সম্পৰ্ক এটা গঢ় লৈ উঠিছিল৷ তাই মোৰ লগত সকলো কথা আলোচনা কৰে৷ ময়ো ভবা কথাবোৰ তাইক নজনোৱালৈকে শান্তি নাপাওঁ৷ ক্লাছৰ পৰা একেলগেই ওলাই যাওঁ৷ গোটেই ৰাস্তাটো একেলগে খোজ কাঢ়োঁ৷ যদিও মোৰ বাইক আছে, তায়ো বাছত যোৱাৰ সুবিধা আছে, তথাপি তাইৰ লগত এই অকাৰণতে খোজ কঢ়াটো কিবা অভ্যাস যেন হৈ পৰিল৷ ছোৱালীজনী শান্ত কিন্তু খংটোও কম নহয়৷ কেতিয়াবা সৰু কথাতেই কিবা যেন দমাই ৰখা খং এটাই উক দিয়ে তাইৰ৷ এদিন মই তাইৰ ঘৰলৈ যাম বুলি কওঁতে ক’লে\n: সদায় লগ পাই থাকাই, কিবা ক’ব থাকিলে ইয়াতেই ক’বা, কিহৰ বাবে বিনা কাৰণত ঘৰলৈ যাবলগীয়া হ’ল?\nশপত খাই ক’লোঁ সেইদিনা, তাইৰ ঘৰলৈ আৰু মৰিলেও নাযাওঁ৷ বেছি কৰে কিবা৷ তেতিয়া অৱশ্যে তাইৰ বিষয়ে বিশেষ একো নাজানিছিলোঁ৷\nবাৰু যি নহওক ছোৱালীজনীৰ অন্তৰখন ভাল৷ মানুহৰ দুখবোৰ বুজে৷ কেতিয়াবা কাৰোবাৰ বাবে চকুও সেমেকি উঠে৷ বৰ মৰম লাগে তেতিয়া তাইলৈ৷ ব্যক্তিগত বিদ্যালয় এখনত শিক্ষকতা কৰে ৰাগিণীয়ে৷ তাতে পোৱা নিজৰ সামান্য পৰিমাণৰ দৰমহাৰ পৰা কেতিয়াবা অনাথ আশ্ৰমৰ শিশুবোৰৰ কাৰণে কিবাকিবি লৈ যায়৷ তাইৰ সিহঁতৰ লগত কটোৱা সময়খিনিত চকু-মুখ যেনেকৈ হাঁহিৰে উজ্জ্বল হৈ পৰে, আন কোনো সময়তে সেই হাঁহি নেদেখোঁ৷ অন্তৰত ইমান দুখ লুকুৱাই ৰখাৰ পিছতো ইমান নিস্বাৰ্থ মনটো৷ তাইৰ সন্মুখত নিজকে বৰ সৰু সৰু লাগে ভাবিলে৷\nৰাগিণীৰ কথা ভাবি নিজক পাহৰি থাকোঁতেই ফোনটো বাজিল, ৰাগিণীৰেই ফোন৷\n: হেল্ল’, আপুনি এতিয়া আহিবনে?\nসিফালৰ পৰা ৰাগিণীৰ ভায়েকে মোক সুধিলে, তাইৰ নম্বৰটো যে ভায়েকে ব্যৱহাৰ কৰি আছে পাহৰিয়েই যাওঁ ..\n: আধা ঘণ্টাৰ ভিতৰতে পামগৈ। – কৈয়ে মই ফোনটো কাটি দিলোঁ৷ লৰালৰিকৈ যাবলৈ সাজু হৈ, বাইক ষ্টাৰ্ট দিলোঁ৷ ৰাগিণীৰ কথাবোৰ মনত দোলা দি থাকিল৷\nৰাগিণীৰ বয়স চাগে দহ নে এঘাৰ আছিল, তেতিয়াই তাই মাকক হেৰুৱাইছিল৷ ঘৰখনত তেতিয়া কেবল দেউতাক আৰু তাই৷ দেউতাক একপ্ৰকাৰ ভাগি পৰিছিল, সেই ঘটনাৰ পিছত৷ সংগীহীন জীৱন সহজ নহয় বাবেই সম্পৰ্কীয় মানুহবোৰে দ্বিতীয় বিবাহৰ কথা ক’লেও ৰাগিণীৰ কথা ভাবিয়েই দেউতাকে মত দিয়া নাছিল৷ সকলো কথা বুজা হোৱা সৰু ছোৱালীজনীয়ে বুজিছিল দেউতাকৰ নিসংগতাৰ কথা৷ বাৰে বাৰে নতুন মাক এগৰাকী আনিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল দেউতাকক৷ দেউতাকে তাইক বুজাইছিল, নতুন মাক অনাতো কিয় সহজ নহয়৷ দেউতাকক আচৰিত কৰি তাই হেনো কৈছিল, “চিন্তা নকৰিবা দেউতা, মোৰ নতুন মাই মোক মৰম কৰিব, ময়ো মৰম কৰিম।” তাইৰ আব্দাৰতে অৱশেষত দেউতাকে মত দিবলগীয়া হৈছিলগৈ৷ ঘৰলৈ ৰাগিণীৰ নতুন মাক আহিল৷ সঁচাকৈয়ে তাইৰ কোমল মনৰ প্ৰাৰ্থনা ভগৱানে শুনিছিল চাগে’৷ মাকে তাইক প্ৰথমৰপৰাই নিজৰ সন্তানৰ দৰে মৰম কৰিব লৈছিল৷ নতুন মাকক কেতিয়াৰপৰা নো তাই ‘মা’ বোলা আৰম্ভ কৰিলে তাইৰ নিজৰেই মনত নপৰে৷\nসকলোবোৰ সুন্দৰকৈ চলি আছিল৷ এবছৰ পিছতে ৰাগিণীৰ ভায়েকো আহিল পৰিয়াললৈ৷ তাইৰ আনন্দৰ সীমা নাই৷ কিমান যে মৰম কৰে ভায়েকক৷ মাকৰ ওচৰত যেন তাই কৃতজ্ঞ৷ এবছৰ দুবছৰ কৈ সময়বোৰ পাৰ হৈ গৈ থাকিল৷ ভায়েক ডাঙৰ হৈ আহিল৷ ৰাগিণী চকুতলগা গাভৰুজনী হ’ল৷ কিন্তু সুখবোৰ যে ক্ষণস্থায়ী৷ সুন্দৰকৈ চলি থকা সংসাৰখনৰ হঠাৎ কথাবোৰ সলনি হৈ গ’ল৷ সেইদিনা, ৰাতিপুৱা সুস্থ হৈ থকা দেউতাকজনৰ অফিচলৈ গৈ গাটো বেয়া লাগিল৷ অফিচত থকা অৱস্থাতে ঢলি পৰিল তেওঁ, “হাৰ্টএটেক”..৷ চিকিৎসালয়লৈ নিয়া হ’ল যদিও মানুহজন আৰু উভতি নাহিল৷ ৰাগিণী কোনোবাখিনিত অকলশৰীয়া যেন হৈ পৰিল৷\nদেউতাকৰ মৃত্যুৰ পিছত সিহঁতৰ ঘৰলৈ মহাক আৰু মাহীয়েক মানে মাকৰ ভনীয়েক আৰু ভনীজোঁৱায়েক সঘনাই আহিবলৈ ল’লে৷ ৰাগিণীয়ে লক্ষ্য কৰিছিল, প্ৰতিদিনেই তেওঁলোক যোৱাৰ পিছত মাক যেন গহীন হৈ পৰে৷ ৰাগিণীৰ কথাবোৰত গুৰুত্ব নিদিয়ে৷ মাকে যদিও তাইক বেয়াকৈ একো নকৈছিল, তথাপি ক’ৰবাত কিবা অলপ সলনি হ’ব ধৰিছিল লাহে লাহে৷ তাৰ মাজতে ঘটিছিল সেই ঘটনাটো, যিটোৱে তাইৰ জীৱন সলনি কৰি পেলাইছিল৷\nৰাগিণীৰ সেইদিনা গাটো ভাল নাছিল বাবে নাচ শিকাবলৈ যোৱা নাছিল৷ মাকে ভায়েকক লৈ গৈছিল টিউচনলৈ৷ তাই সন্ধিয়া অকলে আছিল ঘৰত৷ তেনে সময়তে মহাকৰ ভায়েকজন আহিছিল ফুৰিবলৈ৷ তাই অলপ অশান্তি পাইছিল, তথাপি সৌজন্যৰ খাতিৰতেই ভিতৰলৈ মাতি দুই এটা কথাৰ অন্তত চাহ বনাবলৈ পাকঘৰলৈ গৈছিল৷ হঠাৎ তাইৰ কঁকালটো কোনোবাই পিছফালৰ পৰা খামোচ মাৰি ধৰা যেন পাই, উভতি চাই দেখিছিল তাৰ হিংস্ৰ চাৱনিটো৷ হাতখন এৰুৱাই আঁতৰি যাব খোজোঁতে তাইৰ কাপোৰত টানি ধৰিছিল সি৷ সম্ভাব্য বিপদৰ উমান পাই, উতলি থকা চাহৰ চচপেনটোকেই তাৰ গালৈ দলিয়াই দি বাহিৰলৈ দৌৰিছিল তাই৷ সি কি কৰিছিল তাই নাজানে, মাথোঁ গেঙনিৰ দৰে শব্দ এটা কাণত পৰিছিল৷ তাই ভাবিছিল মাকহঁত আহিলে ঠিক হ’ব সকলোবোৰ৷ তাক তাৰ ব্যৱহাৰৰ উচিত শাস্তি দিব৷ কিন্তু কথাবোৰ হোৱা নাছিল তেনেকুৱা৷ মাকহঁত অহাৰ অলপ পিছতে মহাক আৰু মাহীয়েক আহি ওলাইছিল৷ কোনেও তাইৰ কথাখিনি শুনিব খোজা নাছিল৷ তাৰ চিঞৰৰ ওচৰত তাইৰ মাত তল পৰিছিল৷ তৰ্ক-বিতৰ্কৰ অন্তত মাক আৰু মাহীয়েকে কৈছিল,\n: নিজে সুযোগ নিদিলে কোনেও ইমান কাষ চাপিবলৈ সাহস নকৰে।\nসেই এষাৰ কথাতেই স্তব্ধ হৈ ৰৈ গৈছিল ৰাগিণী৷ কাকো একো বুজোৱা নাছিল আৰু৷ কান্দিবলৈ ইচ্ছা নাছিল৷ কোনোমতে সেই ৰাতিটো দুৱাৰ বন্ধ কৰি সোমাই থাকিল, পিছদিনা পুৱাই নিজৰ অতি মৰমৰ বস্তুকেইপদমান সামৰি লৈ আঁতৰি আহিল ঘৰৰ পৰা৷ বন্ধুৰ সহায়ত এখন প্ৰাইভেট হোষ্টেল বিচাৰি, তাৰ পৰাই চাকৰি আৰু নাচ শিকোৱা কামটো কৰি নিজৰ খৰচ উলিয়াই থাকিল তাই৷ কোনেও তাইক বিচাৰি নাহিল৷ ভায়েকে অৱশ্যে তাইৰ খবৰ লৈ থাকিল৷ সি হেনো তাইক এই কথাখিনিৰ কাৰণে কেতিয়াও ভুল বুজা নাই৷ তাৰ পিছতহে তাইৰ লগত মোৰ চিনাকি৷ এইখিনি কথা এদিন মন খুলি তায়েই কৈছিল মোক৷ কাকো বিশ্বাস নকৰা ছোৱালীজনীয়ে হয়তো মোক বিশ্বাস কৰিছিল৷ সেইদিনাৰে পৰা ৰাগিণীৰ প্ৰতি মোৰ অন্তৰত সন্মান আৰু বাঢ়িল৷ চাওঁতে চাওঁতে কেতিয়ানো তাইৰ প্ৰেমত পৰিলোঁ মই গমেই নাপালোঁ৷ সেইদিনা ক’ম বুলি ভাবোঁতেই ৰাগিণীৰ গাটো বেয়া লাগিল বাবে তাইক ঘৰত থৈ গুচি আহিলোঁ৷\nঅতীতৰ স’তে বিচৰণ কৰি কেতিয়ানো লক্ষ্যস্থান পালোহি ধৰিবই নোৱাৰিলোঁ৷ বাইকখন ভালকৈ থৈ, এইকেইদিন চিনাকি হৈ পৰা বাটটোৰে খোজ দিলোঁ৷ ‘আই চি ইউ’ৰ বাহিৰত চেন্দেল খোলাৰ কথা ক’ব নালাগে এতিয়া কোনেও৷ এপ্ৰনখন পিন্ধি মই ৰুমটোত সোমালোঁ৷ ৰাগিণীৰ ভায়েক বাহিৰতে ৰৈ আছিল৷ মই ভিতৰলৈ সোমাই আহিলোঁ৷ এয়া বিছনাত শান্ত হৈ শুই আছে তাই, মোৰ ৰাগিণী৷ সেইদিনা গাটো বেয়া লগা বুলি কোৱাৰ পিছত তাইক ৰুমত থৈ উভতি আহিলোঁ৷ মাজৰাতি হোষ্টেলৰ পৰা ছোৱালী এজনীয়ে ফোন কৰিলে৷ ৰাগিণীৰ মূৰটো ঘূৰোৱা বুলি কৈ বাগৰি পৰিছিল হেনো৷ মই ঢপলিয়াই গ’লোঁ৷ অচেতন অৱস্থাতেই আমি তাইক চিকিৎসালয়লৈ লৈ আহিলোঁ৷ চিকিৎসকে বহুত কিবাকিবি কৈছে৷ ৰাগিণীৰ হেনো মনৰ ৰোগ৷ অত্যন্ত মানসিক চাপ আৰু বুকুত কঢ়িয়াই ফুৰা গধুৰ বোজাৰ ফলত হোৱা, হতাশাগ্ৰস্ত, অকলশৰীয়া যেন লগা মানসিক স্থিতি৷ কি হৈছে, কি হোৱা নাই সেইবোৰ মই নাজানো৷ মই মুঠতে জানো ৰাগিণী সুস্থ হৈ উঠিব৷ ৰাগিণীৰ হাতখন আলফুলে হাতত লৈ কাষতে বহিছোঁ, কিজানিবা তাই মোৰ হৃদয়ৰ শব্দ শুনেই৷ কিমান যে নিসংগ তাই৷ আজি আশা কৰিছোঁ সেই একেটা গান হৃদয়ত বাৰে বাৰে বাজি উঠক, তাই শুনক আৰু মোক কওক, মনে মনে থাকাচোন, পৰজনম নহয়, এই জনমতেই আমি দুয়ো দুয়োৰে …৷\nঅজানিতেই হাতখন জোৰকৈ খামুচি ধৰি তাই নুশুনাকৈয়ে কৈ গৈছোঁ..\n: মই তোমাক এই নিসংগতাৰ পৰা আঁতৰাই লৈ যাম৷ কেতিয়াও আৰু অকলশৰীয়া হ’ব নিদিওঁ৷ জানানে, বহুত বহুত ভালপাওঁ তোমাক ..৷\nকথাখিনি কওঁতে চকুপানীখিনি নিগৰি আহি তাইৰ গালতে পৰিল৷ মচি দিব খোজোতেই চকু মেলি চালে তাই৷ যেন অত দেৰি সাৰেই আছিল৷ কি কৰিছোঁ মনে মনে চাই আছিল৷ হাতবাউল দি মোক কাষলৈ মাতিলে তাই৷ কাষলৈ, বহুত কাষলৈ চাপি গ’লোঁ৷ তাইৰ উশাহবোৰ স্পষ্টকৈ শুনিছোঁ৷ অৱশ যদিও, স্পষ্ট সুৰত ক’লে তাই,\n: পাগল! পৰজনমৰ নহয়৷ বেলেগ গীত এটা শুনোৱাচোন জীৱনৰ, হেঁপাহৰ, প্ৰাপ্তিৰ গীত…\nৰাগিণীৰ চকুত চকু থ’লোঁ৷ একো নোকোৱাকৈয়ে যেন এইমাত্ৰ বহুত কিবা কৈ গ’ল মোক৷ স্পষ্টকৈ দেখিছোঁ, তাইৰ দুচকুত এতিয়া তিৰবিৰ এজাক সপোন ….৷ ৷


পৰৱৰ্তী ২৫ বছৰলৈ দেশত শাসনৰ লক্ষ্য! জয়পুৰৰ কৰ্মীসভাত কি ক’লে প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে? Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nপৰৱৰ্তী ২৫ বছৰলৈ দেশত শাসনৰ লক্ষ্য! জয়পুৰৰ কৰ্মীসভাত কি ক’লে প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে?\nডিজিটেল ডেস্ক : যেন বৈঠকৰ উত্তৰ দিবলৈহে বৈঠক! ৰাজস্থানক কংগ্ৰেছে চিন্তন বৈঠক অনুষ্ঠিত কৰাৰ পাছত এইবাৰ বিজেপিয়েও জয়পুৰত অনুষ্ঠিত কৰিছে কৰ্মীসকলৰ এখন বৈঠক। এই বৈঠকত স্বয়ং প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে বিজেপি নেতা, কৰ্মীসকলক সম্বোধন কৰে। প্ৰধানমন্ত্ৰী মোডীয়ে নিজেই এই তথ্য টুইট কৰিছিল, য'ত তেওঁ কৈছিল যে তেওঁ নিশা ১০ বজাত কাৰ্য্যালয়ৰ এই বৈঠকত উপস্থিত থাকিব আৰু তেওঁৰ মতামত প্ৰকাশ কৰিব। বিজেপি কৰ্মীসকলক সম্বোধন কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰী মোডীয়ে কয়, ‘আমি দেশৰ সন্মুখীন হোৱা প্ৰত্যাহ্বানৰ মোকাবিলা কৰিব লাগিব।’\nভাৰ্চুৱেলী এই বৈঠকত অংশগ্ৰহণ কৰে প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে। বিজেপিৰ কাৰ্যালয়ৰ বিষয়াসকলৰ বৈঠকত ৰাষ্ট্ৰীয় সভাপতি জে পি নাড্ডাকে ধৰি বিজেপিৰ ভালেসংখ্যক শীৰ্ষ নেতাই অংশ গ্ৰহণ কৰে। এই বিশেষ বৈঠকতে প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে কয়, ‘আমি দেখিছোঁ যে আজি কিছুমান দলে তেওঁলোকৰ পূৰ্ণ শক্তি প্ৰয়োগ কৰিছে দেশৰ মূল বিষয়সমূহক বিপথে পৰিচালিত কৰাৰ কামত। আমি কেতিয়াও এনে দলৰ ফান্দত পৰিব নালাগে। আমি কেতিয়াও কোনো শ্বৰ্ট কাট ল'ব নালাগে। আমি ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাৰ্থৰ সৈতে সম্পৰ্কিত মৌলিক বিষয়বোৰক লৈ অগ্ৰসৰ হ’ব লাগিব, যিবোৰ হৈছে মূল বিষয়।\nনিজৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে লগতে কয় যে যেতিয়া মই এই দলটোৰ ৰূপ আৰু স্বৰূপ দেখা পাওঁ, তেতিয়া মই গৌৰৱান্বিত হৈ উঠোঁ আৰু দলটোৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সকলো লোকক প্ৰণাম জনাইছোঁ। তেওঁ লগতে কয় যে, একবিংশ শতিকা ভাৰতৰ বাবে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। বিশ্বই আজি ভাৰতৰ ফালে বহুত আশাৰে বাট চাই আছে। একেদৰে, ভাৰতত বিজেপিৰ প্ৰতি জনসাধাৰণৰ বিশেষ মৰম দেখা যায়। আমি দেশৰ জনসাধাৰণৰ আশা পূৰণ কৰিব লাগিব। দেশখনে সন্মুখীন হোৱা প্ৰত্যাহ্বানসমূহ, আমি দেশৰ জনসাধাৰণৰ সৈতে একেলগে প্ৰতিটো প্ৰত্যাহ্বান অতিক্ৰম কৰিব লাগিব।\nআমাৰ দেশে এনেকুৱা এটা সময় পাৰ কৰিবলগীয়া হৈছিল যে, জনসাধাৰণে কোনোমতে সময়খিনি পাৰ কৰাৰ কথা ভাবিছিল। তেওঁলোকে চৰকাৰ পৰা কোনো আশা কৰা নাছিল বা চৰকাৰেও তেওঁলোকৰ প্ৰতি কোনো দায়বদ্ধতা অনুভৱ কৰা নাছিল। ২০১৪ চনৰ পাছত, বিজেপিয়ে দেশখনক এই চিন্তাধাৰাৰ পৰা বাহিৰ লৈ আহিছে। মই দেশৰ উজ্জ্বল ভৱিষ্যতলৈ এতিয়া দৃষ্টি দি আছোঁ। যেতিয়া মই আত্মবিশ্বাসেৰে ভৰা এখন দেশৰ যুৱক-যুৱতীসকলক দেখা পাওঁ, যেতিয়া মই কিবা এটা কৰাৰ উৎসাহেৰে আগবাঢ়ি অহা ভগ্নী আৰু কন্যাসকললৈ চাওঁ, মোৰ আত্মবিশ্বাসো বহুগুণে বৃদ্ধি পায়।\nপ্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে লগতে কয় যে দেশৰ জনসাধাৰণৰ এই আশা আৰু আকাংক্ষাই আমাৰ দায়িত্ব যথেষ্ট বৃদ্ধি কৰে। স্বাধীনতাৰ এই মহৎ কামত দেশখনে পৰৱৰ্তী ২৫ বছৰৰ বাবে নিজৰ বাবে লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰিছে। বিজেপিয়ে পৰৱৰ্তী ২৫ বছৰৰ বাবে লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ, তেওঁলোকৰ বাবে নিৰন্তৰভাৱে কাম কৰাৰ সময় আহি পৰিল। আমাৰ দৰ্শন হৈছে পণ্ডিত দীনদয়াল উপাধ্যায়ৰ একত্ৰিত মানৱতাবাদ আৰু অন্ত্যোদয়। আমাৰ চিন্তা হৈছে ড০ শ্যামা প্ৰসাদ মুখাৰ্জীৰ সাংস্কৃতিক ৰাষ্ট্ৰীয় নীতি। আমাৰ মন্ত্ৰ হৈছে 'সবকা সাথ, সবকা বিকাশ, সবকা বিশ্বাস আৰু সবকা প্ৰয়াস'।