এখন দেশৰ সামগ্ৰিক বিকাশৰ বাবে সংশ্লিষ্ট দেশখনৰ মানৱ সম্পদৰ উন্নয়নৰ প্ৰয়োজন। এখন উন্নয়নশীল দেশ হিচাপে ভাৰতবৰ্ষৰ বাবে মানৱ সম্পদৰ উন্নয়ন সাম্প্ৰতিক সময়ত এক প্ৰত্যাহ্বান।এই প্ৰত্যাহ্বানক অতিক্ৰম কৰি দেশখনৰ সামগ্ৰিক বিকাশ সম্ভৱপৰ কৰি তুলিবলৈ বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা হৈছে যদিও দেশখনে এইক্ষেত্ৰত সফলতা লাভ কৰিবলৈ এতিয়াও বহুত বাকী।সি যি কি নহওক দেশ এখনৰ মানৱ সম্পদৰ বিকাশত উচ্চ-শিক্ষাৰ ভূমিকাক অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰি। উচ্চ শিক্ষাই উন্নত কাৰিকৰী জ্ঞান সম্পন্ন লোক,পৰিচালনা দক্ষতাৰ অধিকাৰী ব্যক্তি,উচ্চ পৰ্যায়ৰ গৱেষক,বিজ্ঞানী আদিৰ সৃষ্টি কৰে আৰু মানৱ সম্পদৰ বিকাশ বাস্তবায়িত কৰে।কিন্তু কিমানদূৰ অসমৰ উচ্চ শিক্ষাই অসমৰ মানৱ সম্পদৰ বিকাশ সাধন কৰিছে সেয়া সন্দেহজনক। অপ্ৰিয় সত্য যে অসমৰ তত্ত্বসৰ্বস্ব শিক্ষা ব্যৱস্থাই মানৱ সম্পদৰ বিকাশ সাধন কৰাতকৈ মানৱ সম্পদৰ অপচয় সাধন কৰা পৰিলক্ষিত হৈছে। ফলত আমি শিক্ষিত নিবনুৱা নামৰ এচাম মানৱ সম্পদ(?) লাভ কৰিছো।ইয়াৰ অন্তৰালত বহুতো সমস্যা আছে যিবোৰে অসমৰ পটভূমিত উচ্চ শিক্ষা প্ৰকৃত লক্ষ্যত উপনীত হোৱাত প্ৰতিবন্ধকতাৰ সৃষ্টি কৰিছে। অসমৰ নিবনুৱা সমস্যা ইতিমধ্যে অসমৰ এটা অত্যন্ত ভয়াবহ আৰু জ্জ্বলন্ত সমস্যা হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।অত্যন্ত দূৰ্ভাগ্যজনক ভাৱে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ডিগ্ৰীলৈও এচাম যুৱক যুৱতী তথাকথিত শিক্ষিত নিৱনুৱাৰ তালিকাখন শুৱনি কৰিব লগা হৈছে।ইয়াৰ মূল কাৰণ হ’ল অসমৰ শিক্ষাব্যৱস্থাত প্ৰায়োগিক শিক্ষাৰ পাঠ্যক্ৰমৰ অভাৱ। প্ৰায়োগিক শিক্ষাৰ পাঠ্যক্ৰমৰ এই অনুপস্থিতিক অসমৰ শিক্ষা ব্যবস্থাৰ চৰম দূৰ্বলতা তথা নেতিবাচক দিশ বুলি অভিহিত কৰিব পাৰি।দূৰ্ভাগ্যজনকভাৱে তত্ত্বসৰ্বস্ব অসমৰ শিক্ষাব্যৱস্থাত ভাল ফলাফল লাভ কৰিবলৈ এক প্ৰকাৰৰ যুদ্ধত অৱত্তীৰ্ণ হৈ সংগ্ৰাম কৰি থাকোতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে বাস্তৱ পৃথিৱীখনৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ বাধ্য হয়। কিছুমান কামৰ কৰ্মপদ্ধতি আৰু কৌশল শিকি নোথোৱাৰ বাবে বহুসংখ্যক ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে স্ব-নিয়োজনৰ প্ৰচুৰ সম্ভাৱনা থকা সহজলভ্য ক্ষেত্ৰ একোখনো হেৰুৱাই পেলায়। অৱধাৰিতভাৱে অসমৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ ফচল হিচাপে আমি লাখ লাখ কৰ্মসংস্থানহীন শিক্ষিত যুৱক-যুৱতীক লাভ কৰো।অৰ্থাৎ নিবনুৱা সমস্যাৰ সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰত আমাৰ দেশ তথা আমাৰ ৰাজ্যৰ শিক্ষা নীতি বহু পৰিমাণে দায়ী।আমাৰ দেশে স্বাধীনতাৰ ষাঠীবছৰ পাছতো এক সুদঢ় জাতীয় শিক্ষানীতি গ্ৰহণ কৰিব পৰা নাই।ফলশ্ৰুতিত নিবনুৱা সমস্যা সাম্প্ৰতিক অসমৰ অন্যতম ভয়াবহ সমস্যা হিচাপে ধৰা দিছে যি অসমৰ বিপুল সম্ভাৱনাৰ অপমৃত্যু ঘটাইছে।এই নিবনুৱাসকলৰ এক বৃহত অংশ হ’ল শিক্ষিত নিবনুৱা। চৰকাৰী তথ্য অনুসৰি অসমৰ মুঠ ৩১২ লাখ জনসংখ্যাৰ ভিতৰত প্ৰায় ২৪ লাখেই শিক্ষিত নিবনুৱা।নিয়োগ বিনিময় কেন্দ্ৰৰ ২০১০ চনৰ এক তথ্য অনুসৰি অসমৰ মুঠ চাকৰি প্ৰত্যাশীৰ( job seekers) ৭৫% হ’ল শিক্ষিত নিবনুৱা। মুঠ ১৪,৩৩,২১৮ গৰাকী শিক্ষিত নিবনুৱাৰ ভিতৰত ২,৮৩,৪৭১ গৰাকী হ’ল স্নাতক(মুঠ শিক্ষিত নিবনুৱাৰ ২০%),২১,৩৫২ গৰাকী হ’ল স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীৰ অধিকাৰী আৰু ২,৮৩৯ জন হ’ল ইঞ্জিনিয়াৰিং ডিগ্ৰীৰ অধিকাৰী।কিন্তু এই সংখ্যাই চৰকাৰী নিয়োগ বিনিময় কেন্দ্ৰত নামভৰ্ত্তি কৰা নিবনুৱাসকলকহে প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে। তদুপৰি যথেষ্ট সংখ্যক নিবনুৱা আছে যিসকলে নিয়োগ বিনিময় কেন্দ্ৰত নামভৰ্ত্তি কৰা নাই। সঠিক শিক্ষা হৈছে এজন মানুহৰ এনে এটা অপৰিহাৰ্য অংগ যি তেওঁক বিচাৰ-বিবেচনা আৰু কাৰ্যক্ষমতাৰে সৎ পথত আগবঢ়াই নিয়াত সহায় কৰে। আমাৰ সমাজৰ নামমাত্ৰ এটা অংশৰ বাহিৰে প্ৰায় সকলো স্তৰ অৰ্থনৈতিক অসমতা,জনসংখ্যাৰ বিষ্ফোৰণ,নিবনুৱা সমস্যা আদিৰে ভাৰাক্ৰান্ত।ইয়াৰ মূলত হৈছে প্ৰকৃত শিক্ষাৰ অভাৱ।অসমৰ শিক্ষাব্যৱস্থাই যে নিবনুৱা সমস্যা সৃষ্টিত অৰিহনা আগবঢ়াইছে সেইটো ওপৰত কৰি অহা আলোচনাৰ পৰা স্পষ্ট হয়। এই দিশৰ পৰা অসমৰ নিবনুৱা সমস্যা নিৰ্মূলৰ বাবে সমগ্ৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাটোৰ এক আমূল পৰিবৰ্তনৰ প্ৰয়োজন হ’ব। অসমৰ উচ্চ শিক্ষাৰ পাঠ্যক্ৰমত প্ৰায়োগিক শিক্ষাৰ পাঠ্যক্ৰমৰ সংযোজন কৰিব লাগিব।পৰীক্ষা ব্যৱস্থাৰো আমূল পৰিবৰ্তনৰ প্ৰয়োজন। আচলতে শিক্ষা ব্যৱস্থাটো শিক্ষাৰ্থীৰ মানসিক আৰু বৌদ্ধিক প্ৰৱণতা অনুসৰি হ’ব লাগে।কাৰিকৰী শিক্ষাৰ সম্প্ৰসাৰণৰ বাবে কিছুমান বিশেষ পদক্ষেপ ল’ব লাগিব।কাৰিকৰী শিক্ষাৰ এটা বিশেষ গুণ যে কোনো চাকৰিত নিয়োজিত নোহোৱাকৈয়ে এজন মানুহে এনে শিক্ষাৰ জৰিয়তে নিজৰ বৃত্তিৰ সহায়ত স্বাধীনভাৱে উপাৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হয়।কাৰিকৰী শিক্ষা লাভৰ বাবে এটা উপযুক্ত পৰিবেশ অসমত গঢ়ি তুলিবলৈ হ’লে প্ৰথমে অসমত বিভিন্ন কাৰিকৰী শিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰিব লাগিব।এইক্ষেত্ৰত চৰকাৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিব লাগিব।সমগ্ৰ শৈক্ষিক ব্যৱস্থাটোক বৃত্তিমূখী,বাস্তৱ আৰু বিজ্ঞানসন্মত কৰি গঢ়ি তোলাৰ স্বাৰ্থত দেশৰ শিক্ষানীতিৰ সংস্কাৰ সাধনৰ বাবে বিশেষ শিক্ষা আয়োগ গঠনৰ ব্যৱস্থা চৰকাৰে ল’ব লাগিব।তৃতীয় বিভাগত উত্তীৰ্ণ আৰু অনুত্তীৰ্ণসকলৰ বাবেও সঠিক যুৱনীতিৰ প্ৰয়োজন। শিক্ষাখণ্ডত এনেধৰণৰ সংস্কাৰৰ বাবে যদিও বিভিন্ন পদক্ষেপ মাজেসময়ে লোৱা পৰিলক্ষিত হয় কিন্তু সুস্থ নীতিৰ অভাৱে এইবোৰক বিফল কৰি আহিছে। সি যি কি নহওক অসমৰ শিক্ষাব্যৱস্থাত এনেধৰণৰ এক সংস্কাৰ সাধন আৰু যথেষ্ট পৰিমাণৰ কাৰিকৰী শিক্ষানুষ্ঠান স্থাপন হ’ব এক দীৰ্ঘম্যাদী প্ৰক্ৰিয়া আৰু ইয়াৰ সুফল ভৱিষ্যত প্ৰজন্মইহে লাভ কৰিব।কিন্তু যিসকলে ইতিমধ্যে এই শিক্ষাব্যৱস্থাটোৰ মাজেৰে অধ্যয়ণ কৰি আছে তেওঁলোকৰ মাজৰ খুউব কম সংখ্যকেহে সংস্থাপন লাভ কৰিব আৰু বাকীসকল শিক্ষিত নিবনুৱা শাৰীত অন্তৰ্ভূক্ত হ’ব লাগিব। এনে প্ৰেক্ষাপটত কিছুমান বিকল্পৰ প্ৰয়োজন।অসমত চাকৰিৰ ক্ষেত্ৰখন যিহেতু অতি সীমিত গতিকে কৃষি,উদ্যোগ,ব্যৱসায়-বাণিজ্যৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি স্বনিয়োজিত হোৱাৰ বাহিৰে আন বিকল্প দূৰ্লভ।অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদসমূহক ভিত্তি কৰি সৰু বৰ উদ্যোগ স্থাপন আৰু ব্যৱসায় স্ব-নিয়োজনৰ এক সম্ভাৱণাপূৰ্ণ পথ।বিভিন্ন সেৱাভিত্তিক উদ্যোগ যেনে- বিউটি পাৰ্লাৰ,ম’বাইল মেৰামতিৰ দোকান,কম্পিউটাৰ বা আই আই টি ভিত্তিক দোকান, কেটাৰিং ছাৰ্ভিছ,কাৰ ছাৰ্ভিছিং,টি ভি ছাৰ্ভিছিং,হোটেল,ৰেষ্টোৰাঁ আদি আৰম্ভ কৰি স্বাৱলম্বী হ’ব পাৰি।অসম পৰ্যটন উদ্যোগৰো এক প্ৰচূৰ সম্ভাৱণাপূৰ্ণ অঞ্চল। কিন্তু আচল কথাটো হ’ল অসমৰ শিক্ষিত নিবনুৱাসকলৰ স্বনিয়োজনৰ পৰিৱৰ্তে চাকৰিৰ প্ৰতি আগ্ৰহ বেছি। অসমৰ শিক্ষিত যুৱক-যুৱতীৰ চাকৰিমুখী স্বভাৱৰ বাৰে অন্যান্য ক্ষেত্ৰসমূহ ক্ৰমাৎ বহিৰাগতই দখল কৰিছেহি। অসমৰ যুৱক-যুৱতীয়ে সংস্থাপনৰ আশাত বহি:ৰাজ্যলৈ কৰা প্ৰব্ৰজন সাম্প্ৰতিক অসমৰ এক প্ৰধান আৰ্থ-সামাজিক সমস্যা হিচাপে চিহ্নিত হৈছে। যদিও নিবনুৱাৰ উৎপত্তিৰ বাবে বহু পৰিমানে অসমৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাটো দায়ী কিন্তু তাৰ সমান্তৰালভাৱে শিক্ষিত নিবনুৱাসকলৰো দোষ আছে।স্থুল ৰুচি আৰু বিলাসিতাৰ পিছত দৌৰা আজিৰ সৰহভাগ যুৱক যুৱতীৰে জীৱনবোধ অগভীৰ।পৰিশ্ৰমবিমুখিতা, ধৈৰ্যহীনতা,অসহনশীলতা আদি যুৱক যুৱতীসকলৰ সাধাৰণ চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট্য।অৰ্থসৰ্বস্ব জীৱন এটাৰ কামনা কৰা এইসকল যুৱক-যুৱতীয়ে খেতি নকৰে,ব্যৱসায় নকৰে।ফলত অসমৰ আৰ্থ সামাজিক অৱস্থাত ইয়াৰ নেতিবাচক প্ৰভাৱ গভীৰ ভাৱে পৰিছে।মুঠ কথাত অসমৰ নিবনুৱা সমস্যা সমাধানৰ বাবে অসমত এক কৰ্ম সংস্কৃতিৰ প্ৰয়োজন আৰু এই কৰ্ম সংস্কৃতি গঢ়ি তোলাত নতুন প্ৰজন্মই হাত উজান দিব লাগিব।অসমত চাৰি বছৰৰ পৰা ছয় বছৰ বয়সতেই এটা শিশুৱে শিক্ষানুষ্ঠানৰ চৌহদ গৰকিবলৈ আৰম্ভ কৰে।কিছুমান ব্যক্তিগত মাধ্যমৰ শিক্ষানুষ্ঠান এইক্ষেত্ৰত এখাপ চৰা। তাৰপাছত আৰম্ভ হয় এক বিৰতিহীন যাত্ৰাৰ যাৰ কোনো নিকট সমাপ্তি নাই। কিছুসংখ্যকে উচ্চ মাধ্যমিক,উচচতৰ মাধ্যমিকৰ পাছত বৃত্তিমুখী,কাৰিকৰী পাঠ্যক্ৰমত অধ্যয়ন কৰে আৰু খুউব কম সংখ্যকে অন্যান্য আত্মসংস্থাপনৰ পথ বাচি লয়। কিন্তু গৰিষ্ঠসংখ্যকে স্নাতক,স্নাতকোত্তৰ পৰ্যায় অতিক্ৰম কৰিও সংস্থাপনহীন হৈ ৰয়।পৰীক্ষাৰ মেৰপেচত আবদ্ধ এক দীঘলীয়া প্ৰতিযোগিতাৰ অন্তত এক অনিশ্চিত ভৱিষ্যত।এক অসহায় অৱস্থা। উচ্চ শিক্ষা লাভ কৰিও অসমৰ এক বৃহৎ সংখ্যক যুৱক-যুৱতীৰ এনে অৱস্থা হয়।যদিও ইয়াৰ বাবে আমাৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাটো বহুত পৰিমানে দায়ী কিন্তু আমাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলকো আমি একাষাৰে দোষমুক্ত বুলি কব নোৱাৰো।এই সম্পৰ্কত ওপৰত আলোচনা কৰি অহা হৈছে। ছাত্ৰ ছাত্ৰীসকলো এই বিষয়ত সজাগ আৰু সচেতন হোৱা উচিত। অসমৰ উচ্চ শিক্ষাত বৰ্তমান ডিগ্ৰীটো কেৱল এটা স্বীকৃতিহে।তাৰ সমান্তৰালভাৱে প্ৰতিগৰাকী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে নিজকে অন্য কিছুমান দিশতো পাৰ্গত কৰি তোলাৰ প্ৰয়োজন যাতে বৰ্তমানৰ প্ৰতিযোগিতাৰ পৃথিৱীখনত প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিব পাৰে।আমাক এক কৰ্ম-সংস্কৃতিৰ প্ৰয়োজন। সি যি কি নহওক শিক্ষিত নিবনুৱাৰ সমস্যা সমাধানৰ বাবে অতি সোনকালে অসম তথা ভাৰতবৰ্ষৰ শৈক্ষিক ব্যৱস্থাটোৰ এক সংস্কাৰ সাধনৰ প্ৰয়োজন।যাতে যি হাৰত শিক্ষা ব্যৱস্থাটোৱে মানৱ সম্পদৰ অপচয় সাধন কৰি আহিছে সেই অপচয় বিকাশলৈ পৰিবৰ্তিত হৈ দেশ তথা ৰাজ্যখনৰ সামগ্ৰিক বিকাশ সম্ভৱপৰ হৈ উঠে।\nঅসমীয়া সমাজৰ বিৱৰ্তনৰ লগতে সংস্কৃতিয়েও নতুন নতুন ৰূপ পৰিগ্ৰহণ কৰিছে। অসমীয়া সংস্কৃতিৰ উল্লেখযোগ্য উপাদান ৰঙালী বিহুৱেও অনেক পৰিৱৰ্তন বৰণ কৰিছে। স্বাধীন অসমৰ দ্ৰুত পৰিৱৰ্তিত সমাজৰ লগতে খাপ খাবলৈ ৰঙালী বিহুৱে নানান এৰা ধৰা কৰিব লগা হৈছে। এই এৰা ধৰাৰ মাজেৰে স্বাধীনতাৰ পাছৰ আঢ়ৈকুৰিৰো অধিক কালজোৰা পথ অতিক্রম কৰি ৰঙালী বিহুটো বৰ্তমান যি অৱস্থাত উপনীত হৈছেহি সেয়া ভালেমান দিশৰ পৰা তাৎপৰ্যপূৰ্ণ। ৰঙালী বিহুৰ পৰিৱৰ্তৰ্নে আন যি কৰক যি নকৰক, বিহুটোক এক বৃহৎ ব্যৱসায়ৰ কেন্দ্ৰলৈ পৰিগণিত কৰিলে। সাম্প্ৰতিক সময়ৰ ৰঙালী বিহুৰ প্ৰত্যেকটো দিশৰ লগত জৰিত হৈ পৰিছে নানা তৰহৰ ব্যৱসায়।ৰঙালী বিহুৰ পৰিৱৰ্তন সম্পৰ্কত বুদ্ধিজীৱীসকলে যথেষ্ট বিতৰ্কৰ অৱতাৰণা কৰিছে পৰিৱৰ্তনবোৰক বাধা দিব পৰা হোৱা নাই। সাম্প্ৰতিক সময়ত বিহুৰ সমস্ত পুলি পোখা মঞ্চলৈ উঠিছে। বিহুৰ মঞ্চযাত্ৰাৰ বিপক্ষে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ একাংশ গৱেষক সময়ে সময়ে সৰৱো হৈছে। পিচে ব’হাগৰ পহিলা তাৰিখৰ পৰা অহাৰ-শাওন মাহলৈকে অসমৰ চুকে কোণে হাজাৰ বিজাৰ বিহুমেলা অনুষ্ঠিত হৈয়ে আছে। এই বিহুমেলাবোৰ এক বিৰাট ব্যৱসায়ৰ কেন্দ্ৰলৈ পৰিগণিত হৈছে। শুনিবলৈ ভাল নালাগিলেও এটা কথা সচাঁ যে এনে সৰহ সংখ্যক বিহুমেলাৰ উদ্যোক্তাসকল হ’ল সংস্কৃতিৰ ভূ ভটং বুজি নোপোৱা স্থল ৰুচিবোধৰ লোক। তথাকথিত নিৱনুৱাৰ সংখ্যাই তাত বেছি। তেওঁলোকে যে দিনেই নিশাই শ্ৰম কৰি বিহুমেলাখন অনুষ্ঠিত কৰে সেয়া সংস্কৃতিপ্ৰেমত উদ্বুদ্ধ হৈ নহয়, তেওঁলোকৰ হাতলৈ সেই সুবাদতে কিছু ধন আহিব লাগিব। তাৰবাবে সকলো প্ৰকাৰৰ সৎ আৰু অসৎ পন্থা তেওঁলোকে অৱলম্বন কৰে। ঠিক চ’ত মাহৰ মাজভাগৰ পৰা অসমৰ সকলো ঠাইতে হাতত চান্দাৰ কুপন লোৱা ডেকা ল’ৰাৰ ত্ৰাস পৰিলক্ষিত হয়। প্ৰয়োজনত মানুহৰ ঘৰত দাবী ধমকিৰেও চান্দা তোলা এনে ডেকাই ৰাস্তাত গাড়ী ভেটি যি চান্দা ত্ৰাসৰ সৃষ্টি কৰে সেয়া এবাৰ ভুগি যোৱা বিহাৰী ট্ৰাক ড্ৰাইভাৰ বিহুৰ সময়ত অসমলৈ দুনাই ট্ৰাক লৈ নাহে । বিহুমেলাৰ মঞ্চ, পেণ্ডেল আদিৰ যোগাৰ বহুসময়ত দাবী হুমকিৰেও হয়। বিহু ৰাণী, বিহু সম্ৰাজ্ঞী আদি প্ৰতিয়োগিতাৰ বিজেতাসকলৰ পুৰস্কাৰ স্থানীয় এম এল এ, নামী ব্যৱসায়ী অথবা যিকোনো বিত্তৱান লোকৰপৰা খুজি অনা হয়। ফলত চান্দাৰ দ্বাৰা সংগৃহীত সৰহ ভাগ ধনেই ৰক্ষা পৰে। অৱশ্যে বিহুমেলাৰ শেষৰ দিনাৰ নিশা গীত গাবলৈ নামী গায়ক মাতিলে কিছু টকা খহে। আজিকালি বিহু কুঁৱৰী, বিহু সাম্ৰাজ্ঞী আদি প্ৰতিয়োগিতাসমূহত উপঢৌকনৰ কাৰবাৰো চলিবলৈ ধৰিছে। ইয়ো বহুতৰ বাবে এক লাভ জনক, গোপন ব্যৱসায়। বিহুগীতৰ ব্যৱসায় অসমৰ মানুহৰ বাবে এটা স্বাভাৱিক বিস্ময় হৈ পৰিছে। আজিকালি বিহুগীতৰ স্বকীয়তা অথবা গুণগত বিশিষ্টতা ৰক্ষাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিবলৈ কাৰো আহৰি নাই। বিগত জীৱনত দহটা শাৰীৰ কবিতা এটা লিখি নোপোৱাজনো বিহুগীতৰ নামী দামী গীতিকাৰ হৈ পৰিছে ব্যৱসায়ৰ ধাণ্ডাত। গায়ক-গায়িকাৰো সীমা সংখ্যা নাই। বৰ্তমান অসমত এটা বছৰত কমেও ৫০টা বিহুগীতৰ কেছেট ওলায়। প্ৰতিটো কেছেটত আঠটাকৈ ধৰিলেও বছৰটোত মুঠ বিহুগীত ৰচিত হয় চাৰিশটা। কিন্তু দুভৰ্াগ্যজনকভাৱে স্বকীয়তা ৰক্ষিত হয় এমুঠিমান গীততহে। বাকীসকলৰ এইসৱ স্বকীয়তা তকীয়তাৰ কথা নাইব্যৱসায় কৰিব লাগে লাভ হ’ব লাগে। এই লাভৰ বাবে চাউলত যদি শিলগুটি মিহলাব লাগে মিহলাই দিছে। অতি সম্প্ৰতি বিহুগীত আৰু নৃত্যৰ এক নতুন ব্যৱসায় আৰম্ভ হৈছে ভিচিডি নিমৰ্াণৰ যোগেদি। দুই এখন ভিচিডিত কিছু পৰিমাণে সংস্কৃতিৰ গোন্ধ ৰক্ষিত নোহোৱাকৈ থকা নাই। কিন্তু সৰহ ভাগতেই স্থূল ৰুচিৰ বিকৃত উপস্থাপন। তেনেকৈয়ে চলিছে এক ব্যতিক্রমী ব্যৱসায়।কৃষিৰ লগত অসমীয়া সমাজৰ সৰহভাগ মানুহৰে সম্পৰ্ক নোহোৱা হৈ অহাৰ লগে লগে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ স্বৰূপো চুকুত লগাকৈ সলনি হ’ল। অসমীয়া মানুহৰ স্ব-নিৰ্ভৰশীলতা কমিল। ফলত অসমীয়া সমাজৰ পৰম্পৰাগত সামগ্ৰী কিছুমানৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিছে ভাৰতবৰ্ষৰ অন্য প্ৰদেশৰ চতুৰ ব্যৱসায়ীয়ে। বিহুৰ ভালেমান উপাদান তেনে ব্যৱসায়ৰ ভিতৰুৱা হ’ল। বিহু মাৰিবৰ বাৰে পুৰুষে পিন্ধা চুৰিয়া আজিকালি পঞ্জাৱৰ মিলৰপৰা আহে। গামোচাও আহে তাৰেপৰাই। আনকি টঙালি আৰু বিহুৱাৰ চোলাও বাহিৰৰপৰা আমদানি হ’বলৈ ধৰিছে। পুৰণি অসমত গৰুৰ চালেৰে ঢোল চাব জনাটো গৌৰৱৰ কাম বুলি বিবেচিত হৈছিল। কিন্তু শ্ৰম বিভাজনৰ উন্নাসিতাই গ্ৰাস কৰা অসমৰ মানুহে আজিকালি ঢোল চোৱাটো হৰিজন মানুহৰ কাম বুলি ভাবে। এই সুবিধাটো গ্ৰহণ কৰি ভালেমান অনা-অসমীয়া লাভৱান হৈছে। আনকি পেঁপা, বাঁহী, গগণা, সুতুলি আদিও এখন চকুত লগা বজাৰ সৃষ্টি হৈছে।বিহুকেন্দ্ৰিক ব্যৱসায় কিছুমানৰ শুভ দিশো অৱশ্যে নোহোৱা নহয় । গৰু বিহুৰ দিনা গৰুক গা-ধুওৱাৰ পৰম্পৰা অসমীয়া মানুহে যিমানদূৰ সম্ভৱ ৰাখিছে। নহ’লেও চাট এখনকে ঘৰলৈ যিকোনো প্ৰকাৰে আনে। কিন্তু আজিকালি দীঘলতি, মাখিয়তী, থেকেৰা আদি বহু অঞ্চলত পাবলৈ নোহোৱা হ’ল। ফলত সেইবোৰৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ হৈছে। বহু ঠাইত তিনিডলীয়া চাট পৰ্যন্ত বনাই বিক্রী কৰা হৈছে। একেদৰে জেতুকা পাতৰ ব্যৱসায় চলিছে। লক্ষ্যনীয়ভাৱে আজিকালি অসমীয়া পৰম্পৰাগত পিঠা, লাৰু আৰু জলপানৰ এক ব্যাপক বজাৰ আৰম্ভ হৈছে। অসমৰ প্ৰায়বোৰ নগৰতে তেনে পিঠা, লাৰু আৰু জলপানৰ পেকেট কিনিবলৈ পোৱা যায়। জল নিষ্কাশন পদ্ধতিৰে সংৰক্ষণযোগ্য কৰি তোলা এই বস্তুবোৰে থলুৱা সংস্কৃতিৰ স্বকীয়তা ৰক্ষাত যথেষ্ট অৱদান যোগায়।অতি দুভৰ্াগ্যজনকভাৱে ৰঙালি বিহুৰ ঘাই উপাদান হুঁচৰিক সম্প্ৰতি ব্যৱসায়লৈ ৰূপান্তৰ কৰা হৈছে। হুঁচৰি হ’ল এক মা!লিক আচাৰ। মানুহ বিহুৰ দিনা গাঁৱৰ হুঁচৰি দলে গাঁৱত প্ৰতিঘৰৰ চোতলত হুঁচৰি গাই বছৰটোৰ বাবে ম!ল কামনা কৰে। তেনে হুঁচৰি দলক গৃহস্থই সামান্য মাননি আৰু গুৱা-পানেৰে সেৱা জনায়। এতিয়া কিন্তু হুঁচৰিৰ সকলো পূৰ্ব পৰম্পৰা লোপ হৈ সেই ‘মাননিটোহে গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ পৰিল। পূৰ্ব-পৰম্পৰা সম্পৰ্কত বিশিষ্ট অভিনেতা ইন্দ্ৰ বনিয়াই লিখিছে নতুন গেঞ্জী চোলা পিন্ধি মানুহ হুঁচৰি গাই উঠি বিহু মাৰিবলৈ ঘৰৰ গৃহস্থৰ অনুমতি লৈছিল। মাননিৰ দাবী কেৱল বিহুগীতৰ ফাঁকিবোৰৰ মাজতহে আবদ্ধ আছিল। গৃহস্থই যি দিছিল সেয়াই গ্ৰহণ কৰিছিল। পিছত সেই মাননিৰ ধন সামাজিক উন্নয়নৰ কামত ব্যৱহৃত হৈছিল।(‘নতুন সময়’, বিহু বিশেষ সংখ্যা, ২০০০চন) এতিয়া আৰু সেই ৰীতি নাই। এতিয়া হুঁচৰি হ’ল চান্দা তোলাৰ এক অভিনৱ মাধ্যম। এই প্ৰসঙ্গত ডিম্বেশ্বৰ গগৈয়ে লিখিছে হুঁচৰি দল বিলাকে কোনো নীতি-নিয়ম নমনা হ’ল। ধন সংগ্ৰহৰ বাবে ডেকাহঁতে হুঁচৰি দল গঠন কৰে। তদুপৰি ধন সংগ্ৰহৰ উদ্দেশ্যে ধনী, অৱস্থাপন্ন তথা মন্ত্ৰী বিধায়ক আদিৰ ঘৰতো বিশেষ উৎসাহেৰে হুঁচৰি গোৱা দেখা যায়। অতি পৰিতাপৰ কথা যে হুঁচৰিক মান সৎকাৰ কৰিব নজনা অনা অসমীয়া ধনী ব্যৱসায়ী বা বিষয়া আদিৰ ঘৰতো হুঁচৰি গোৱা দেখা যায়। উদেশ্যে ধন সংগ্ৰহ। এয়া অসমীয়া বিহু সংস্কৃতিৰ প্ৰতি কৰা চৰম মৰ্যদা হানিকৰ কাৰ্য। হুঁচৰি ব্যৱসায়ৰ আহিলাৰূপে ব্যৱহাৰ কৰাতো হুঁচৰিৰ প্ৰতি কৰা চৰম অৱামাননাৰ পৰিচায়ক। (‘তিনিদিনীয়া অগ্ৰদূত’, বিহু বিশেষ সংখ্যা , ১৯৯৯)। এনে অৰ্থ লুি হুঁচৰিৰ দলে গাঁৱৰ দুখীয়া মানুহৰ ঘৰত হুঁচৰি গাবলৈ সংকোচ কৰে। ফলত সমাজত এক আচহুৱা ভেদ-ভাৱৰ সৃষ্টি হোৱাৰ সম্ভাৱনাও প্ৰৱল। আৰু অনেক বস্তুৰ ব্যৱসায় বিহুক কেন্দ্ৰ কৰি আৰম্ভ হৈছে। কিছুমান বস্তুৰ বিক্রীৰ মাত্ৰাআকৌ বিহুৰ কেইদিনতে অভাৱনীভাৱে বৃদ্ধি পায়। সেই বস্তুৰ তালিকাত নিচাযুক্ত পানীয়কো ধৰিব পাৰি। সেইবোৰ অন্য এক আলোচনা বিষয় হ’ব পাৰে। বিহুৰ মূল বস্তুবোৰক লৈ আৰম্ভ হোৱা নিন্দনীয় আৰু আদৰণীয় ব্যৱসায়সমূহৰ বিষয়ে ওপৰত থূলমূলকৈ আলোচনা কৰা হ’ল। এই ব্যৱসায় সমূহৰ অবাধ গতিয়ে এদিন যে বিহুৰ ইতিহাস সলনি কৰি পেলাব সেয়া নিশ্চিত। অসমীয়া মানুহে প্ৰকৃত সংস্কৃতি প্ৰেমত উদ্বুদ্ধ হৈ এইসমূহ নিয়ন্ত্ৰণ নকৰিলে বিহুৱে বিকৃত ৰূপ ধাৰণ কৰাৰ সম্ভাৱনাই অধিক।\nঅসম তথা ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল সাংস্কৃতিকভাবে বৈচিত্ৰপূৰ্ণ। বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীৰ মিলনভূমি এই অসমত বসবাস কৰা প্ৰতিটো জাতি জনগোষ্ঠীৰে নিজা নিজা সাংস্কৃতিক পৰিচয় আছে। প্ৰতিটো জাতি জনগোষ্ঠীৰ লোকে তেওঁলোকৰ নিজা নিজা সাংস্কৃতিক পৰিচয় পৰম্পৰাগতভাৱে কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছে। তাৎপৰ্যপূৰ্ণ কথাটো হ’ল এই সংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ পৰাই এটা জাতিৰ বিষয়ে সম্যক ধাৰণা পাব পাৰি।ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ অসম নামৰ এই নিৰ্দিষ্ট ভূ-খণ্ডত বসবাস কৰা লোকসকলৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয় বুলি ক’লে পোনতে বিহুৰ কথাই মনলৈ আহে। এই বিহুৱে আন্তৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যয়টো সমাদৰ বুটলিবলৈ সক্ষম হৈছে। এই বিহুৰ পৰম্পৰা কৌটিকলীয়া। কেতিয়াৰপৰা ই আৰম্ভ হৈছে সেয়া থিৰাংকৈ কৈ দিব নোৱাৰি। কোৱা বাহুল্য যে অসমীয়াই পালন কৰা এই বিহু তিনিটা। ৰঙালী, কঙালী আৰু ভোগালী। এই প্ৰতিটো বিহুৰ লগত জড়িত হৈ আছে অসমীয়াৰ আৱেগ-অনুভুতি, ৰীতি-নীতি, লোকাচাৰ-লোকবিশ্বাস।এই বিশ্বাসৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই প্ৰতিজন অসমীয়াই বিহু পালন কৰি আহিছে। কিন্তু বৰ্তমান গোলকীকৰণৰ প্ৰভাৱত অসমীয়াৰ হিয়াৰ আমঠু বাপতিসাহোন বিহুয়ে যেন প্ৰকৃত পৰিচয় হেৰুৱাৰ উপক্রম কৰিছে। বিশ্বায়নে আনি দিয়া যান্ত্ৰিকতাময় পৰিৱেশত বিহুৱে ঐতিহ্য ৰক্ষা কৰিব পৰা নাই। আজি বছেৰেকৰ বিহুৰ দিনা সকলো ঘৰলৈ অহাৰ পৰম্পৰা পৰম্পৰাহৈ থকা নাই। বিশ্বায়নৰ লগে লগে মানুহো হৈ পৰিল যান্ত্ৰিক। কেৱল সেয়াই নহয় বিশ্বায়নে আসমীয়াৰ ধৰ্ম সৰ্ম্পকীয় বিশ্বাসৰ ভেতিটো খহনীয়াৰ সৃষ্টি কৰিছে। ফলত বিহুৰ লগত জড়িত বিভিন্ন লোক-বিশ্বসো দিনক দিনে কমি আহিছে। তদুপৰি গোলকীকৰণে আনি দিয়া বজাৰকেন্দ্ৰিকতাই বিহুকো চুই গৈছে।অসমৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয় বুলি কোৱাৰ মাত্ৰকেই সততে আমাৰ মনলৈ যিটো ধাৰণা আহে সেয়াই হৈছে বিহু। হয়, বিহুৱে অতীজৰেপৰাই অসম তথা অসমীয়াৰ এক সুকীয়া পৰিচয় দি আহিছে। কৈ ভাল লাগে এই বিহুৱে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সমাদৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। প্ৰত্যেক সংস্কৃতিৰে এক সুকীয়া ৰীতি আদৰ্শ থাকে আৰু বিহুও তাৰ ব্যতিক্রম নহয়। অতীজৰে পৰা ই কিছুমান ৰীতি-পৰম্পৰাৰ বুকুচাত উঠি ডাঙৰ-দীঘল হৈছে। অৱশ্যে সংস্কৃতিয়ে পৰিৱৰ্তন স্বীকাৰ কৰে। কোৱা হয় স্থৱিৰ সংস্কৃতি কেতিয়াও জীয়াই নাথাকে, ই মৃত হৈ যায়। অসমীয়া সংস্কৃতিয়েও বিভিন্ন সময়ত নিজকে পৰিৱৰ্তন কৰি সমাজৰ লগত খোজ মিলাই আহিছে। বৰ্তমান গোলকীকৰণে সমগ্ৰ পৃথিৱীকে স্পৰ্শ কৰিছে। বিহুও ইয়াৰ পৰা হাত সাৰিব পৰা নাই। গোলকীকৰণৰ চাকনৈয়াত বিহুৱে এক সুকীয়া পৰিচয় লাভ কৰিছে। সংস্কৃতি সমাজ তথা পৰিৱেশৰ পৰিশিলিত ৰূপৰ পৰিচায়ক। সংস্কৃতিয়ে পৰিৱেশৰ লগত নিজকে একাকাৰ কৰিবৰ বাৱে বিভিন্ন সময়ত ন ন সাজ পৰিধান কৰি আহিছে। অসমীয়া সংস্কৃতিৰ মূল পৰিচায়ক বিহু আগৰ দৰে হৈ থকা নাই। বিশ্বায়নে আনি দিয়া যান্ত্ৰিকতাময় পৰিৱেশত বিহুৱে ঐতিহ্য হেৰুৱাৰ উপক্রম কৰিছে। গোলকীকৰণে সমাজলৈ কিছুমান বিশেষ সুবিধা কঢ়িয়াই আনিছে। ফলত কিছুমান সামগ্ৰী বজাৰত সহজলভ্য হৈ উঠিছে। ইবিলাকৰ ফলত অসমীয়া বিহুত ব্যৱহাৰ হোৱা কিছুমান মূল সামগ্ৰীৰ পৰিৱৰ্তে কৃতিম সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ হ’বলৈ লৈছে। এই সকলোবোৰ দিশৰ আলোচনা কৰাৰ প্ৰয়োজন নিশ্চয় আছে। তদুপৰি ইবিলাকৰ বিষয়ে এতিয়াৰলৈকে বৰ বিশেষ আলোচনা হোৱা নাই। যি দুই-একে আলোচনা কৰাৰ প্ৰয়াস কৰিছে তাটো সকলো দিশ সামৰিব পৰা নাই। আমাৰ এই আলোচনাৰ জৰিয়তে গোলকীকৰণৰ প্ৰভাৱ বিহুত কেনেদৰে পৰিছে টাৰ পুংখানুপুংখ আলোচনা কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছে। গোলকীকৰণৰ চাকনৈয়াত বিহু শীৰ্ষক বিষয়টো আলোচনাৰ এক নিৰ্দিষ্ট পৰিসৰ নিদ্ধাৰণ কৰি লোৱা হৈছে। আমাৰ আলোচনাত তিনিতা বিহুৰ ভিতৰত কেৱল ৰঙালী বিহুত গোলকীকৰণৰ কেনে প্ৰভাৱ পৰিছে সেই বিষয়ত অধিক গুৰুত্ত্ব দি আলোচনা কৰা হ’ব। অবশ্যে প্ৰসংগক্রমে কাতি বিহু আৰু মাঘ বিহু সম্প্ৰকীয় কিছু কথাও আহিব পাৰে।বিহু অসমৰ জাতীয় উৎসৱ। অসমৰ জাতীয় উৎসৱ ৰূপে পৰিচিত এই বিহু তিনিতা - ৰঙালী, কঙালী আৰু ভোগালী আৰু প্ৰতিটো বিহুৱেই কৃষি-কৰ্মৰ সৈতে জড়িত। ব’হাগ মাহত পালন কৰা ব’হাগ বিহু বা ৰঙালী বিহু মূলতঃ ধান খেতি নিৰোৱা, প্ৰকৃতিক আদৰা, গৰু-ম’হক ন পঘা পিন্ধোৱা অসমীয়া নতুন বছৰটোত ডাঙৰক সন্মান জনোৱা, সমনীয়া বা বন্ধ-বান্ধৱীক শুভেছা জনোৱা, ইঘৰে-সিঘৰে গৈ পিঠ-পনা, জা-জপ্লান আদি খোৱা, প্ৰিয়জনক বিহুৱান উপহাৰ দিয়া, সখিপতা আদি কৃষ্টি-পৰম্পৰাৰ লগত জড়িত।১ ব’হাগ বিহুৰ দৰে মাঘ বিহুও কৃষি-কৰ্মৰ লগত জড়িত। মাঘ মাহত অনুষ্ঠিত হোৱা এই বিহুত ধান চপোৱাৰ পিছত ন-দানৰ চিৰা পিঠা আদি প্ৰস্তুৰ কৰি ইঘৰি-সিঘৰে বা আত্মীয় কোটুম্বই ইজনেসিজনক আমন্ত্ৰণ কৰি খোৱায়। সোয় মাঘ মাহৰ এই বিহু ভোগালি বিহু ৰূপেও পৰিচিত। কাতি বিহু অনুষ্টিত হয় কাতি মাহত। এই সময়ত সাধাৰণতে গৃহিস্থৰ ঘৰত খাদ্যৰ নাটনি হয়, ক’ৰবাত আকালেও দেখা দিয়ে। সেয়ে খাদ্য সংকট, আকাল, মাৰি মৰক আৰু সংকট আঁতৰাবলৈ এই বিহুৰ দিনা তুলসিতলত আৰু পথাৰৰত চাকি জ্বলাই বিভিন্ন আনুষ্ঠানিক পৰম্পৰা পালন কৰা হয়।\nবিহু অসমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰথম পৰিচয়।বিহু বোলি কলে আমাৰ পোনতেই ৰঙালী বিহুৰ ছবিখনেই মানস পটত ভাঁহি আহে। এই বিহু কেতিয়া আৰম্ভ হৈ পৰম্পৰা হিচাপে চলি আহিবলৈ ল’লে সেয়া কোনেও সঠিককে কৈ দিব পৰা নাই আৰু কোৱাৰ সম্ভবো নহয়। ই লোকমনৰ লোক-বিশ্বাসৰ ভিত্তিত জন্ম। বিশেষকৈ কৃষিপম্পৰ্কীয় লোকবিশ্বাসৰ ফলশ্ৰুতিত জন্মা এই বিহু আনন্দৰো উৎসৱ হৈ পৰিল। ফলস্বৰূলে বিহুনামৰো জন্ম। সি যি কি নহওঁক আমাৰ এই কৌটিকলীয়া পৰম্পৰা বৰ্তমান গোলকীকৰণৰ ধামখুমিয়াত পৰি বহু পৰিমানে সলনি হৈছে। এতিয়া সেই পৰিবৰ্তন বিলাক বিশ্লেষণ কৰি চোৱাৰ প্ৰয়াস কৰা যাওঁক। প্ৰাচীনতে মানুহে পথাৰত অধিক শস্য উৎপাদন হ’ৰ বাবে খেতি-পথাৰত নৃত্য কৰিছিল। জনবিশ্বস অনুসৰি এনে কৰিলে নাচনীৰ ভৰীৰ গীৰিপনীত শস্য পথাৰ উৰ্বৰা হৈ উঠে আৰু অধিক শস্য উৎপাদন হয়। সেই সময়ৰ মানুহক দুটাই আধিক প্ৰয়োজন হৈছিল - এক শস্য আৰু আনটো সন্তান। কাৰণ অধিক শস্য পাবলৈ আধিৰ পৰিমানে খেতি কৰিব লগা হৈছিল আৰু অধিক খেতি কৰিবলৈ আজিৰ দৰে উন্নত মানৰ সঁজুলি নাছিল। সেয়েহে অধিক মানুহৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। কিন্তু পৰবৰ্তী সময়ত বিহুৱে ৰাজ সমাদৰ লাভ কৰি ৰংঘৰৰ বাকৰিলৈ আহিল আৰু তেতিয়াৰে পৰাই চোতাল বিহুৰো প্ৰচলন হ’ল বুলি ভবাৰ অৱকাশ আছে। বিহুৰ বাবে ১৯৫২ চনটো বিশেষ তাৎপৰ্যপূৰ্ণ। কাৰণ এই চনতে গোৱাহাটীৰ লতাশীল খেলপথাৰৰ জৰিয়তে পোন প্ৰথম বাৰৰ বাবে বিহু মঞ্চলৈ আহিল। মঞ্চলৈ অহাৰ লগে গগে বিহুৱে পৰিৱেশ্য কলাৰ ৰূপ লাভ কৰিলে। পৰিৱেশ্য কলাৰ ৰূপ পৰিগ্ৰহ কৰাৰ লগে লগে বিহু কিছুপৰিমানে বিকৃত হৈ পৰিল। অথাৎ বিহুৱে যেন প্ৰকৃৰ লোক (Filk) ৰূপটো হেৰুৱাবৰ উপক্রম কৰিলে। বৰ্তমান সময়ত বিহুৱে প্ৰতিযোগিতাৰ ৰূপ পৰিগহ কৰিলে। ফলস্বৰূপে বিহু নিৰ্দিষ্ট গণ্ডিৰ ভিতৰত আৱদ্ধ হৈ পৰিল। নিদ্ধাৰিত সময়ৰ ভিতৰত বিহু সামৰিৱ লগা হ’ল। আজিকালি হুঁচৰি গোৱা ৰাইজৰ সংখ্যা কমি গ’ল। কেৱল ব্যৱসায়ী আৰু কেৱল প্ৰতিযোগিতামুখী হুচৰি দলৰ সংখ্যা বাহিল। এইবোৰ দলে পৰম্পৰা নাৰাখে, ভাঙেহে। এতিয়াৰ বিহুৰ এই দলবোৰ ‘পৰিচালক’ৰ হাতৰ পুতলা হৈ পৰিছে।২ বিহুৰ লগত জৰিত কেতবোৰ সামগ্ৰি যিবেৰত গোলকীকৰণৰ প্ৰভাৱ স্পষ্ট সেইবোৰৰ একাংশ তলত বিশ্লেষণ কৰি চোৱাৰ প্ৰয়াস কৰা হ’ল-\nজেতুকা বিহুত নাচনীসকলে ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰসাধন জাতীয় এবিধ সামগ্ৰী। ইয়াক পতাত পিচি হাতত বোলাই লোৱা হয়। ইয়াৰ পৰা বিশেষ ধপণৰ ৰঙা ৰঙ এটা ধৰে। ইয়াৰ ঔষধী গুণো আছে। কিন্তু বৰ্তমান গোলকীকৰণে আনি দিয়া বজাৰত সহজলভ্য মেহেন্দিৰ ব্যৱবাৰে প্ৰাধান্য লাভ কৰিছে । আজিকালি কোনেও পতাত পিচি জেতুকা নলয় বুলি কলেও বঢ়ায় কোৱা নহয়।\nলোকসমাজত কপৌফুল যৌৱনৰ প্ৰতিক। বিহুত নাচনীসকলে খোপাত পিন্ধে । কপৌফুলৰ উল্লেখ থকা বহুতো বিহু গীতো পোৱা যায়। বৰ্তমান দুৰ্লভ এই কপৌফুলৰ পৰিৱৰ্তে গোলকীকৰণে আনি দিয়া বজাৰত সহজলভ্য প্লাষ্টিকৰ কপৌফুল পৰিধান কৰি বিহু নচা পৰিলক্ষিত হয়।\nই বিশেষ ধৰণৰ এবিধ গছৰ গুটী। ইয়াৰ পৰাও জেতুকা পাতৰ দৰে এবিধ ৰঙা ৰঙ ওলায়। এই ৰং নাচনবিলাকে নাচিবৰ সময়ত ওঠত বোলায় লয়। ই এবিধ বিহুৰ প্ৰসাধন সামগ্ৰী। বিহুগীতত ইয়াৰ উল্লেখ এনেদৰে পোৱা যায়- ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ কানতে/ বৰ্হমথুৰি এজুপি/ অমি খৰি লোৱা ঠাই/ উটুৱাই নিনিবা / ব্ৰহ্মপুত্ৰ দেৱতা/ তামোল দি মাতোতা নাই।৩---বিশেষকৈ ওঠত ব্যৱহাৰ কৰা এই বিধ সামগ্ৰীৰ পৰিৱৰ্তে আজিকালি বজাৰত সহজলভা বিভিন্ন ধৰণৰ প্ৰসাধন সামগ্ৰীহে ব্যৱহাৰ কৰে।\nই বিহুত পৰিধান কৰা এবিধ আলংকাৰ। অৱশ্যে আগতে বিভিন্ন আনুষ্ঠানতো গামখাৰু পিন্ধিছিল বুলি জনা যায়। এই গামখাৰু ৰূপেৰে গঢ়াই লৈছিল। কিন্তু বৰ্তমান সময়ত ৰূপেৰে গঢ়োৱা গামখাৰু কোনেও নিপিন্ধে বুলিব পাৰি। বজাৰত সহজলভ্য গামখৰুহে পৰিধান কৰা দেখা যায়।\nঔপন্যাসিকাৰ প্ৰথম উপন্যাস ‘চেনাবৰ সোঁত’ৰ সৈতে এই উপন্যাসখনৰ সাদৃশ্য বিচাৰি পোৱা যায়। এই উপন্যাসখনত মধ্যপ্ৰদেশৰ অহিৰণ নদীৰ আ্যকোয়িডাক্ট নিৰ্মাণ কাৰ্যৰ সৈতে জড়িত বনুৱাসকলৰ শোষিত,বঞ্চিত আৰু ব্যথিত জীৱনৰ কাহিনী অনুপম কৌশলেৰে লেখিকাই প্ৰকাশ কৰিছে । ঔপন্যাসিকাৰ সমাজ সচেতনতা আৰু সমাজ-সংসংস্কাৰমূলক দৃষ্টিভংগীৰ প্ৰকাশ এই উপন্যাসখনতো হৈছে।\nগামোচা অসমীয়াৰ এক বিশেষ বস্ত্ৰ। ই অসমীয়া মানুহৰ পৰম্পৰাগত সাজপাৰৰো পৰিচায়ক। ইয়াক অসমীয়া শিপিনীয়ে ঘৰতে বৈ প্ৰস্তুত কৰে। বিহুৰ লগত এই বস্ত্ৰখনি বিশেষভাৱে জড়িত। অৱশ্যে গোলকীকৰণৰ ফলত গঢ়ি উঠা বজাৰত বিভিন্ন ধৰণৰ গামোচাৰ প্ৰয়োভৰ দেখা গৈছে আৰু ইয়াৰ ব্যৱহাৰো বৃদ্ধি পাৱ ধৰিছে। অজি বিহুৰ দিনা চেনেহীয়ে চেনাইধনক বিহুৱান উপহাৰ দিয়া পৰম্পৰা এক প্ৰকাৰে বিলুপ্তি ঘটিল। ভিন্নজন মান্য ব্যক্তিক সন্মান যচাৰ সময়তো সেই বিদেশত উৎপাদিত গামোচাৰেহে আদৰা হয়।\nই বাঁহেৰে নিৰ্মিত এবিধ বাদ্য। বিহুত চেনেহীয়ে চেনাইধনে গগনা সাজি অনি দিৱ বুলি ৰৈ থকাৰ বিভিন্ন উদাহৰণ পোৱা যায়। - ধনে সাজি দিয়া/ লাহৰি গগনা/ বহি বড়ৰ তলত বাওঁ/ ধনো নাহিলে/ গগনা ফাটিলে/ খৰিকাত মংগল চাওঁ।৪ ----- চেনাইধনে নিজে সাজি দিয়া গগনা বৰ্তমান সময়ত কেইজনী চেনেহীয়ে পাবলৈ সক্ষম হৈছে সি সন্দেহৰ বিষয়। কাৰণ গোলকীকৰণে আনিদিয়া বজাৰত আজি ই সহজলভ্য।ইবিলাকৰ উপৰিও গোলকীকৰণৰ প্ৰভাৱ বিহুত বিভিন্ন ধৰণে পৰা দেখা যায়। আজি বিহুৰ দিনা ঘৰত পিঠা-পনা নকৰিলেও বজাৰত সহজেই পাৱ পাৰি। আজিকলি আৰু ঢেকীত চিৰা কৰি খোৱা মানুহ নাই বুলিবই পাৰি। তদুপৰি বৰ্তমান মানুহ ইমানেই অৰ্থকেন্দ্ৰিক হৈ পৰিল যে বিহুতোকো অৰ্থ উপাৰ্জনৰ আহিলা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ল’লে। আজি বিহু কৰিবৰ বাবে বিহুৱা, ঢুলিয়া, পেপোঁৱা আদি ভাড়ালৈ আনিব লগা পৰিস্থিতিও হৈছে। সময় গতিশীল। সময়ৰ সোঁতত সমাজ আৰু সংস্কৃতিৰ পৰিৱৰ্তন সাধিত হয়। অসমীয়াৰ জাতীয় উৎসৱটোও এই সময় তথা পৰিৱেশ পৰিস্থিতিৰ তাগিদাত পৰি সলনি হৈছে। গোলকীকৰনে আমাৰ বিহুত বিভিন্ন ধৰণে প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰা দেখা গৈছে। ইয়াৰ ইতিবাচক আৰু নেতিবাচক দুয়োটা দিশেই আছে। বজাৰ আৰ্থনীতিৰ ফলত আমাৰ জাতীয় সাজপাৰ বিশ্ব বজাৰলৈ যোৱাৰ সুবিধা লাভ কৰিছে। বজাৰত কিছুমান সামগ্ৰী সহজলভ্য হৈ উঠাৰ কাৰণে মানুহৰ সময় আৰু খৰচৰ পৰিমান কিছু পৰিমানে হলেও কমিছে। বিহুৰ সময়ত পিঠা-পনা বিক্রি কৰি এচাম মানুহ স্বাবলম্বী হোৱাও দেখা গৈছে।\nপ্ৰসংগসূত্ৰ নিৰ্দেশ :\n১ ইছমাইল হোছেইন, ৰঙলী বিহুৰ ঐতিহ্য বিচাৰ, পৃষ্ঠা- ০১\n২ জয়কান্ত গন্ধীয়া, ‘ৰঙালী বিহুৰ ব্যৱহাৰিক দিশৰ পৰম্পৰা ৰাখিবৰ উপায়’ শীৰ্ষক প্ৰৱন্ধ, প্ৰান্তিক ৩৩ বছৰ ৯ম সংখ্যা, ১-১৫ এপ্ৰিল ২০১৪\n৩ নকুল চন্দ্ৰ ভূঞা, বহাগী, পৃষ্ঠা- ১৫\n৪ লীলা গগৈ, অসমীয়া লোক-সাহিত্যৰ ৰূপৰিখা, পৃষ্ঠা - ১২৯\nগগৈ, লীলা : অসমীয়া লোক সাহিত্যৰ ৰূপৰেখা, বনলতা, ডিব্ৰুগড়-১, পুনৰ মুদ্ৰণ : ২০১১ চন\nগগৈ, লীলা : বিহুগীত আৰু বনঘোষা, বন লতা, ডিব্ৰুগড়-১, বনলতা সংস্কৰণ : নৱেম্বৰ, ২০০৮\nবৰদলৈ, নেৰ্মলপ্ৰভা : অসমৰৰ লোক সংস্কৃতি, বীণা লাইব্ৰেৰী,গুৱহাটী : অসম, পুনৰ মুদ্ৰণ : আগষ্ট, ২০১১\nবৰুৱা, হেমন্ত কুমাৰ : বিহুৰ উৎস, ঐতিহ্য আৰু পৰম্পৰা, এছ. এইছ. শৈক্ষিক ন্যাস, চন্দ্ৰকান্ত হাজৰিকা পথ, তৰুণ নগৰ, গুৱীহাটী-৭৮১০০৫, প্ৰথম প্ৰকাশ : ২০১৩\nভূঞা, নকুল চন্দ্ৰ : বহাগী, লয়াৰ্ছ বুক ষ্টল, পানবজাৰ, গুৱাহাটী, অষ্টম সংস্কৰণ : ২০০১\nনেওগ, প্ৰদীপ : বিহু বিনন্দীয়া, জ্যোতি প্ৰকাশণ, পানবজাৰ, গুৱাহাটী-৭৮১০০১, দ্বিতীয় সংস্কৰণ : ডিচেম্বৰ, ২০০৯\nশৰ্মা, হেমন্তকুমাৰ : অসমীয়া সাহিত্যত দৃষ্টিপাত, বীণা লাইব্ৰেৰী, গুৱাহাটী : অসম, দ্বাদশ সংস্কৰণ : আগষ্ট, ২০১১\nহোছেইন, ইছমাইল : ৰঙালী বিহুৰ ঐতিহ্য বিচাৰ, জ্যোতি প্ৰকাশণ, পানবজাৰ, গুৱাহাটী-৭৮১০০১, প্ৰথম প্ৰকাশ : ডিচেম্বৰ, ২০০৬\nবৰুৱা, প্ৰদিপ(সম্পা) : প্ৰান্তিক, ৩৩ বছৰ ৯ম আৰু ১০ম সংখ্যা সংখ্যা, ১-১৫ এপ্ৰিল ২০১৪\nযিহেতু আখৰ মূলতঃ নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজৰ কেইজনমান ছাত্ৰৰ এক বিনম্ৰ প্ৰয়াস গতিকে এই শিতানটোৰ জৰিয়তে আমি অসমৰ প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ স্বায়ত্বশাসিত মহাবিদ্যালয়খনৰ বিভিন্ন গুৰুত্বপূৰ্ণ খবৰ প্ৰকাশ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিছো৷\n» নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজ প্ৰকাশন সমিতিৰ উদ্যোগত 'কেম্পাছ' শিৰোনামেৰে এখন ‘Occasional News Paper’ প্ৰকাশ কৰা হৈছে। প্ৰকাশন সমিতিৰ সমন্বয়ক ড০ অৰবিন্দ ৰাজখোৱাৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশ পোৱা বাতৰিকাকতখনৰ চাৰিটা সংখ্যা ইতিমধ্যে প্ৰকাশ হৈছে। নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজত অনুষ্ঠিত হৈ যোৱা যুৱ মহোৎসৱৰ সৈতে সংগতি ৰাখি প্ৰথম তিনিটা সংখ্যা প্ৰকাশ পোৱা কাকতখনৰ চতুৰ্থ সংখ্যাটো প্ৰকাশন সমিতি বিশেষ সংখ্যা হিচাপে যোৱা মে মাহত প্ৰকাশ হৈছে। প্ৰকাশন সমিতিৰ এই উদ্যোগে ইতিমধ্যে অসমৰ সচেতন মহলৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।\n» নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজ আলোচনীখনৰ সমান্তৰালভাৱে কলেজখনৰ বিভিন্ন বিভাগ-আবাসসমূহৰ পৰা প্ৰকাশ হোৱা আলোচনীসমূহে কলেজখনত এক বৌদ্ধিক চিন্তা চৰ্চাৰ পৰিৱেশ সৃষ্টিত অৰিহণা যোগাই আহিছে। এনেধৰণৰ আলোচনীসমূহৰ ভিতৰত নৱছাত্ৰাবাসৰ স্মৃতিতীৰ্থ,অসমীয়া বিভাগৰ স্মৃতিৰ সঁফুৰা, প্ৰাণীবিজ্ঞান বিভাগৰ ৰেটিনা, উদ্ভিদ বিজ্ঞান বিভাগৰ লেমিনা, পুৰণি ছাত্ৰীনিবাসৰ নষ্টালজিয়া, নৱছাত্ৰীনিবাসৰ অভিজ্ঞান আদি অন্যতম। যোৱা ৭ এপ্ৰিল,১৫ তাৰিখে ভাস্বতী বৰুৱাৰ সম্পাদনাত নষ্টালজিয়াৰ ৬ষ্ঠ সংখ্যাটো প্ৰকাশ হৈছে আৰু যোৱা ১১ এপ্ৰিল তাৰিখে জ্যোতিষ্মান দাসৰ সম্পাদনাত স্মৃতিৰ সঁফুৰাৰ ১০ম সংখ্যাটো প্ৰকাশ হৈছে।\n» Tools and techniques of molecular biology and bioinformatics বিষয়ত যোৱা ২৭ আৰু ২৮ মাৰ্চ তাৰিখে মহাবিদ্যালয়ৰ Institutional Biotech hub ৰ উদ্যোগত এখন ৰাষ্টীয় পৰ্যায়ৰ কৰ্মশালা অনুষ্ঠিত হয় আৰু মহাবিদ্যালয়ৰ শিক্ষা বিভাগৰ উদ্যোগত যোৱা ৯ আৰু ১০ এপ্ৰিল তাৰিখে এখন ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ আলোচনা-সত্ৰ অনুষ্ঠিত হৈ যায়। উক্ত অনুষ্ঠানদুটাত অসম তথা উত্তৰ পূব ভাৰতৰ বিভিন্ন স্থানৰ শৈক্ষিক ক্ষেত্ৰৰ লগত জড়িত বিশিষ্ট ব্যক্তি,শিক্ষক,গৱেষক,ছাত্ৰ আদি উপস্থিত থাকে।\n» যোৱা ২৮ মাৰ্চ তাৰিখৰ পৰা নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ শাৰিৰীক শিক্ষা বিভাগৰ উদ্যোগত অনুষ্ঠিত হোৱা আন্তঃ বিভাগ ফুটবল প্ৰতিযোগিতাখনৰ যোৱা ৮ এপ্ৰিল তাৰিখে সফলভাৱে সমাপ্ত হয়। উক্ত প্ৰতিযোগিতাত ভূগোল বিভাগে বিজয়ীৰ খিতাপ অৰ্জন কৰাৰ বিপৰীতে গণিত বিভাগে বিজিতৰ সন্মান লাভ কৰে। প্ৰতিযোগিতাখনত মহাবিদ্যালয় পৰিয়ালৰ উৎসাহজনক সহযোগিতা আছিল।\nঅসমীয়া কবিতাৰ গতি-বৈচিত্ৰ্যঃ এক বিশ্লেষণ\nযোৱা ৯ ফেব্ৰুৱাৰী,২০১৫ তাৰিখে ‘অসমীয়া কবিতাৰ গতি-বৈচিত্ৰ্যঃ এক বিশ্লেষণ’ শীৰ্ষক এক আলোচনা আকাশবানী ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰৰ যুৱবাণী অনুষ্ঠানত সম্প্ৰচাৰ হৈছিল। আলোচনাত ‘আখৰ’ৰ সম্পাদক জ্যোতিষ্মান দাস,প্ৰতি সম্পাদক প্ৰাণকৃষ্ণ বৰগোহাঞি আৰু নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজৰ ছাত্ৰী চয়নিকা বৰাই আলোচক হিচাপে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ‘আখৰ’ৰ সম্পাদক জ্যোতিষ্মান দাসৰ সম্পাদনাৰে আলোচনাটো লিখিতৰূপত ‘আখৰ’ৰ পঢ়ুৱৈসকললৈ আগবঢ়োৱা হ’ল।\nপ্ৰযোজনাঃ বৰষা কোঁৱৰ।\nসম্পাদনাঃ কৌস্তুভমণি নাথ।\nএংকৰঃ উৰ্বশী হাজৰিকা ।\nঅংশগ্ৰহনকাৰীঃ জ্যোতিষ্মান দাস, চয়নিকা বৰা, প্ৰানকৃষ্ণ বৰগোহাঞি\nনমস্কাৰ, আজি আমি অসমীয়া কবিতাৰ গতি বৈচিত্ৰ্য সন্দৰ্ভত আলোচনাৰ বাবে আকাশবাণী ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰৰ মজিয়াত সমৱেত হৈছোঁ। অসমীয়া কবিতাৰ গতি বৈচিত্ৰ্য সম্পৰ্কত আলোকপাত কৰিবলৈ যাওঁতে আমাৰ বাবে সহজতম পন্থাটো হ’ল অসমীয়া কবিতাৰ ইতিহাসক আঠটা স্তৰত ভাগ কৰি আলোচনা কৰাটো। এই স্তৰ বিভাজনত কোনো কোনোৰ দ্বিমত থাকিলেও অসমীয়া কবিতাৰ ইতিহাসৰ আলোচনাৰ বাবে ইয়েই আটাইতকৈ সৰল ব্যৱস্থা। অসমীয়া কবিতাই আঠটা স্তৰৰ মাজেদি এহেজাৰ বছৰ গৰকি বিভিন্ন দিশত বিৱৰ্তনৰ মাধ্যমেৰে সাম্প্ৰতিক প্ৰেক্ষাপটত উপনীত হৈছেহি।অসমীয়া কবিতাৰ এহেজাৰ বছৰৰ পৰিক্ৰমাৰ প্ৰথমটো স্তৰক প্ৰত্ন বা আদি যুগ বুলি অভিহিত কৰা হয় যি ৯৫০-১৩০০ খীষ্ট্ৰাব্দ সময়ছোৱাক সামৰি লৈছে। এই সময়ছোৱাত অসমীয়া কবিতাৰ প্ৰকৃতি, স্বৰূপ সন্দৰ্ভত সংক্ষিপ্তভাৱে কবলৈ আমি চয়নিকা বৰাক অনুৰোধ জনাইছোঁ।\nহয়, ধন্যবাদ জ্যোতিষ্মান, প্ৰত্ন বা আদি যুগ বুলি অসমীয়া কবিতাৰ ইতিহাসৰ যি ছোৱা সময়ক অভিহিত কৰিছোঁ, সেই সময়ছোৱাতেই অসমীয়া কবিতাৰ ভেঁটি স্থাপন হৈছিল বুলি ক’ব পাৰি। প্ৰথম অসমীয়া ভাষাত লিখা কবিতাৰ নিদৰ্শন হিচাপে যদিও আমি চতুৰ্দশ শতিকাৰ হেম সৰস্বতীৰ ‘প্ৰহলাদ চৰিত’ক অভিহিত কৰোঁ।\nনিশ্চয়। প্ৰহ্লাদ চৰিত হৈছে অসমীয়া ভাষাত লিখা প্ৰথম কাব্য। কিন্তু অসমীয়া ভাষাই নিজস্ব ৰূপ পৰিগ্ৰহণ কৰাৰ আগৰ স্তৰৰ সাহিত্যিক নিদৰ্শনো আমাৰ হাতত যথেষ্ট পৰিমাণে আছে।কিন্তু এই সাহিত্যসমূহক অসমীয়া সাহিত্য বুলি অভিহিত কৰটো এটা বিবাদমান বিষয়।\nদশম শতিকাৰ পৰা দ্বাদশ শতিকাৰ ভিতৰত ৰচনা কৰা বুলি অনুমান কৰা চৰ্যাপদ, শ্ৰীকৃষ্ণ কীৰ্ত্তন, শূণ্য পুৰাণ আদিৰ কথা এই প্ৰসংগত উল্লেখ কৰিব পাৰো।এইসমূহ সাহিত্যকে অসমীয়া কবিতাৰ ইতিহাসৰ আদি বা প্ৰত্ন যুগটোৱে প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে। কাব্যিক গুণ নিহিত হৈ থকা অসমীয়া লিখিত সাহিত্যৰ প্ৰথম নিদৰ্শণ তথা প্ৰথম পদ্য সাহিত্য চৰ্যাপদক চৰ্যাগীত , বৌদ্ধগান বা দোহা বুলিও জনা যায়। চৰ্যাপদসমূহ বৌদ্ধধৰ্মী তান্ত্ৰিক সহজজান পন্থাৰ ধৰ্মীয় সাধন তন্ত্ৰৰ গীত। বডু চণ্ডী দাসৰ শ্ৰীকৃষ্ণ কীৰ্ত্তন আৰু ৰমাই পণ্ডিতৰ শূণ্য পুৰাণ এই সময়ছোৱাৰ অসমীয়া কাব্য সাহিত্যৰ নিদৰ্শণ। এই সময়ছোৱাত অসমত বৌদ্ধধৰ্মৰ প্ৰভাৱ সাহিত্যৰ মাজেৰে পৰিলক্ষিত হৈছে।\nকিন্তু অসমীয়া কবিতাৰ প্ৰত্নযুগ এটা বিবাদমান বিষয় কিয়নো এই সাহিত্যসমূহক অসমীয়া বঙালী, উৰিয়া আদি ভাষাৰ সাহিত্যইও তেওঁলোকৰ সাহিত্যৰ অন্তৰ্ভূক্ত বুলি দাবী কৰে। ইয়াক কেন্দ্ৰ কৰিয়ে মই ইতিমধ্যে উল্লেখ কৰি যোৱা বিবাদৰ সূত্ৰপাত হয়।\nআচলতে অসমীয়া ভাষাটো এটা পৃথক ভাষাত পৰিণত হোৱাৰ পূৰ্বেই লিখা এই সাহিত্যসমূহক অসমীয়া, বাংলা, উৰিয়া আদি নব্য ভাৰতীয় ভাষাসমূহৰ উমৈহতীয়া সাহিত্য বুলি অভিহিত কৰিব পাৰি। অথচ বহু আলোচনা বিলোচনাই এই কথা পোহৰলৈ আনে যে ব্যাকৰণগত দিশৰ পৰা উপৰোক্ত ভাষাসমূহৰ উমৈহতীয়া নিদৰ্শন এই সাহিত্যসমূহৰ ক্ষেত্ৰত অন্যান্য প্ৰান্তীয় ভাষাসমূহতকৈ অসমীয়া ভাষাই বেছি দাবীদাৰ।\nবিষয়টো যথেষ্ট গুৰুত্বপূৰ্ণ । এইখিনিতে এটা বেলেগ প্ৰসংগ আলোচনা কৰাটো প্ৰয়োজনীয়। অসমৰ লোকজীৱনৰ সাস্কৃতিক চেতনাৰ আধাৰত অসমীয়া কাব্যই নানা ৰূপ-ৰীতি,বিষয় আৰু পৰম্পৰাৰে সমৃদ্ধ হৈ পৰিবৰ্তন আৰু ক্ৰমবিকাশৰ পথেদি আহি আধুনিকতাৰ স্পৰ্শ লাভ কৰি সাম্প্ৰতিক স্থিতি লাভ কৰিছে। এই ঘাই সূঁতিটোৱে কঢ়িয়াই আনিছে অসমীয়া মানুহৰ দীৰ্ঘকালীন ভাৱ-অনুভূতি চিন্তা চেতনা সৃষ্টি চেতনা আৰু কল্পনাৰ বহুৰঙী সম্ভাৰ।অসমীয়া লোকসাহিত্যৰ মাজতে অগনন অনাখৰী কবি-গীতিকাৰৰ শৈল্পিক প্ৰতিভা,মানৱীয় আৱেগ-অনুভূতি সাৰ্বজনীন প্ৰকাশ সমাজ-সাংস্কৃতিক প্ৰমূল্য সমূহ বিচিত্ৰ প্ৰকাশভংগীৰে প্ৰকটিত হৈছে।এইসমূহৰ আলোচনা অবিহনে কবিতাৰ ইতিহাসৰ আলোচনা সম্পূৰ্ণ নহয়।\nমুঠৰ ওপৰত অসমীয়া কবিতাৰ বুনিয়াদ ৰচনাৰ ক্ষেত্ৰত অসমৰ লোকগীত আৰু লোক কবিতাৰ ভূমিকা অনস্বীকাৰ্য।এই সমূহৰ ভেটিতেই অসমীয়া কবিতাই ন ন ৰূপ লাভ কৰি বৰ্তমানৰ পৰ্যায় পাইছেহি।অসমীয়া কবিতাৰ ইতিহাসৰ প্ৰাথমিক স্তৰ হিচাপে এই যুগটোৰ গুৰুত্ব যথেষ্ট পৰিমাণে আছে।\nধন্যবাদ চয়নিকা বৰা, নিশ্চিতভাৱে অসমীয়া কবিতাৰ ইতিহাসত প্ৰত্নযুগটোৰ গুৰুত্ব যথেষ্ট পৰিমাণে আছে আৰু ই পৰবৰ্তী সময়ৰ অসমীয়া কবিতাৰ বহু পৰিমাণে অনুপ্ৰাণিত কৰিছে বুলি আমি ক’ব পাৰোঁ।এতিয়া যদি আমি অসমীয়া কবিতাৰ ইতিহাসৰ মধ্য যুগলৈ আহোঁ তেন্তে এটা কথা প্ৰথমতেই স্পষ্টভাৱে উল্লেখ কৰা প্ৰয়োজন যে এজন নিৰ্দিষ্ট ব্যক্তিক ভিত্তি হিচাপে লৈ মধ্য যুগটো বিভাজন কৰা হৈছে।\nনিশ্চিতভাৱে সেইগৰাকী শংকৰদেৱ। জ-শংকৰদেৱৰ প্ৰসিদ্ধিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি এই সময়ছোৱাক তিনিটা স্তৰত বিভক্ত কৰা হৈছে, আৰু সেইকেইটা হ’লঃ প্ৰাকশংকৰী যুগ, শংকৰী যুগ আৰু শংকৰোত্তৰ যুগ। প্ৰাকশংকৰী যুগৰ সময় নিৰ্দ্ধাৰণ কৰা হয় ১৩০০-১৪৯০ খ্ৰীঃ এই সময়ছোৱা আছিল অসমীয়া সাহিত্যৰ ভেঁটি প্ৰতিষ্ঠাৰ সময়। মূলত পাঁচ গৰাকী কবিয়ে কাব্য সাধনাৰে এই যুগটোক সমৃদ্ধ কৰিছে।\nতেওঁলোক হ’ল ক্ৰমে হেম সৰস্বতী, কবি ৰত্ন সৰস্বতী , ৰুদ্ৰ কন্দলী , মাধৱ কন্দলী আৰু হৰিবৰ বিপ্ৰ। নিঃসন্দেহে তেওঁলোকৰ কবিতাৰ আশ্ৰয় স্থল আছিল ধৰ্ম। উল্লেখযোগ্য যে প্ৰতিগৰাকী কবিয়ে ৰাজকীয় পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰিছিল।\nসেই পাঁচজন কবিৰ কাব্য চৰ্চাৰ ভিত্তিতে সেই যুগটোৰ সৃষ্টি হৈছিল। উল্লেখযোগ্য সাহিত্যকৰ্মৰ কথা কবলৈ গলে আমি হেম সৰস্বতী ৰ প্ৰহলাদ চৰিত,হৰগৌৰী সংবাদ;কবিৰত্ন সৰস্বতীৰ জয়দ্ৰথ বধ; ৰুদ্ৰ কন্দলীৰ সাত্যকিৰ প্ৰৱেশ।\nএইক্ষেত্ৰত মাধৱ কন্দলীৰ নামটো বিশেষভাৱে উল্লেখ কৰাৰ প্ৰয়োজন।\nতেওঁকেই প্ৰাক শংকৰী যুগৰ শ্ৰেষ্ঠ কবি বুলি কোৱা হয়।তেওঁক শংকৰদেৱে অপ্ৰমাদী কবি বুলি অভিহিত কৰিছিল।\nঅপ্ৰমাদী কবি মাধৱ কন্দলীয়ে সাৱলীল ছন্দেৰে এই সময়ছোৱাতে অসমীয়া কবিতাৰ এক সুমধুৰ জাগৰণৰ সৃষ্টি কৰে। কাব্যিক উৎসৰ পৰা ভাৰতীয় মহাকাব্য দুখন আৰু বিষয়বস্তুৰ দিশৰ পৰা ইতিহাস প্ৰীতি এই সময়ছোৱাৰ কবিতাৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য। মাধৱ কন্দলীৰ ৰামায়ণে অসমীয়া কবিতা সাহিত্যক বিশেষভাৱে সমৃদ্ধ কৰিছিল।\nইয়াৰ পৰৱৰ্তী সময়ছোৱাক শংকৰীযুগ বুলি অভিহিত কৰা হয় আৰু শংকৰী যুগ বুলিলেই আমি শংকৰদেৱৰ নামটো বিশেভাৱে উল্লেখ কৰিব লাগিব।পৰৱৰ্তী সময়ত মাধৱদেৱকে প্ৰমূখ্য কৰি অন্যান্য কবিসকলে এই যুগটোলৈ অৱদান আগবঢ়াইছে।এই যুগটোৰ সম্বন্ধে প্ৰাণমকৃষ্ণই দু-আষাৰ ক’ব।\nধন্যবাদ, শংকৰী যুগৰ অসমীয়া সাহিত্যক বিশেষভাৱে প্ৰভাৱিত কৰা সাহিত্যিকজন হ’ল শংকৰদেৱ। শংকৰদেৱৰ প্ৰসিদ্ধিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি অসমীয়া কবিতাৰ ইতিহাসৰ যি বিভাজনৰ আশ্ৰয় কৰি আমি অসমীয়া কবিতাৰ আলোচনা কৰি আছোঁ, সেয়া সম্পূৰ্ণৰূপে বিজ্ঞানসন্মত ।প্ৰথমে যদি আমি শংকৰদেৱৰ কবিতাৰ মাজলৈ যাওঁ, তেন্তে আমি দেখোঁ তেওঁ সমস্ত কবিতাৰাজি কাব্যিক সৌন্দৰ্যৰে পৰিপূৰ্ণ। কীৰ্তন ঘোষা হ’ল আখ্যানমূলক ভক্তি কাব্য। প্ৰত্যেক আখ্যানতে তেওঁ শ্ৰীকৃষ্ণৰ অপাৰ্থিৱ মহিমাৰ বৰ্ণনা দি ভক্ত শ্ৰোতা সকলক অনাবিল আনন্দ প্ৰদান কৰিছে। হৰমোহন, শ্যামন্ত হৰণ আদিত কথাষাৰ অধিক প্ৰযোজ্য। শংকৰী যুগৰ অন্যান্য কবি সকলৰ ভিতৰত মাধৱদেৱ , ৰামসৰস্বতী, অনন্ত কন্দলী সাৰ্বভৌম ভট্টাচাৰ্য, শ্ৰীধৰ কন্দলী , ৰত্নাকৰ কন্দলী আদিৰ নাম উল্লেখযোগ্য। বিভিন্ন কাব্যপুথিৰে তেওঁলোকে যুগটোক সমৃদ্ধ কৰিছে। ৰহস্যবাদী কবিতাৰ মৃদু আনন্দ প্ৰদান কৰাত মাধৱদেৱৰ নামঘোষা কিমান সফল সেই কথা দোহাৰিবৰ আৱশ্যক নাই। শংকৰী যুগৰ কবিতা তথা সাহিত্যৰ বৈশিষ্ট্যসমূহ বিচাৰ কৰি এই যুগৰ সাহিত্য সন্দৰ্ভত আমি কিছুমান সিদ্ধান্তত উপনীত হ’ব পাৰোঁ ।\nমূলত: সাহিত্যৰাজি আছিল বৈষ্ণৱ ভাৱাদৰ্শ প্ৰকাশক। অৰ্থাৎ উদ্দেশ্যধৰ্মী।সমাজৰ বিভিন্ন দিশতকৈ ধৰ্মীয় দিশটোৱে সাহিত্যত অধিক প্ৰাধান্য লাভ কৰিছিল।\nশংকৰী যুগৰ আলোচনা পাঁচালী কবি সকলৰ কবিতাৰ আলোচনা অবিহনে অসম্পূৰ্ণ। পাঁচালী কবিসকলে শংকৰী যুগৰ সময়ছোৱাতো বৈষ্ণব ভাৱাদৰ্শৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত নোহোৱা এটা সাহিত্যিক ধাৰাৰ জন্ম দিছিল।\nপাঁচালী কবি বুলিলে আমি পিতাম্বৰ, দূৰ্গাবৰ, মনকৰ আৰু সুকবি নাৰায়ণদেৱক বুজো।\nপাঁচালী সাহিত্যৰ দুটাভাগ দেখা যায় এটা ভাগত মনসা দেৱীৰ মাহাত্ম্য আৰু আনটো ভাগত ৰামায়ণ মহাভাৰত আদিৰ কাহিনী প্ৰকাশ হৈছে।\nএটা কথা উল্লেখ কৰা প্ৰয়োজন যে শংকৰ মাধৱৰ পিছৰ সময়য়ছোৱাত অসমীয়া কবিতাৰ জ্যোতি বহু পৰিমাণে স্তিমিত হৈ পৰা পৰিলক্ষিত হয়।\nইয়াৰ কাৰণ আছিল মৌলিক সৃষ্টিৰ অভাৱ আৰু শংকৰদেৱক অনুকৰণ তথা অনুকৰণ। সেয়েহে আমি আজি মত পোষণ কৰিছো যে শংকৰ মাধৱৰ পাছৰ সময়ছোৱাত অসমীয়া কবিতাৰ জ্যোতি বহু পৰিমাণে ম্লান হৈছে। এই প্ৰসংগক ভিত্তি কৰি শংকৰোত্তৰ যুগৰ কবিতাৰ সন্দৰ্ভত ক'বলৈ মই চয়নিকা বৰাক অনুৰোধ জনালোঁ।\n- শংকৰ মাধৱৰ পাছত বিশেষ প্ৰতিভাৱান আৰু একনিষ্ঠ কবি নথকাৰ বাবে দুই এখন ভাল কাব্য পোৱা গৈছে যদিও কবিতাৰ ইতিহাসত এই সময়খিনি বিশেষ সৌন্দৰ্যপূৰ্ণ বুলি অভিহিত কৰিব নোৱাৰি।শংকৰোত্তৰ যুগ বুলিলে সপ্তদশ শতিকাৰ পৰা ঊনবিংশ শতিকাৰ প্ৰথম চতুৰ্থাংশলৈকে ধৰা হয়। এই যুগৰ কাব্য চৰ্চাৰ প্ৰধান অৱলম্বন আছিল ঘাইকৈ সত্ৰসমূহ। লগতে আছিল ৰাজকীয় পৃষ্ঠপোষকতা আৰু উদগনি। এই সময়ছোৱাৰ কবিসকলে শংকৰদেৱৰ সাহিত্যিক আদৰ্শকে সাৰোগত কৰি কাব্যচৰ্চ্চা কৰিছিল। সেয়েহে বিশেষ নতুনত্বৰ নিদৰ্শন এই সময়ছোৱাৰ কবিতাত অনুপস্থিত। কবিসকলৰ ভিতৰত গোপল মিশ্ৰ , গোপীনাথ পাঠক, কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তী, দ্বিজৰাম আদি অন্যতম।\nএই যুগতে আদি ৰসাত্মক প্ৰণয় কাব্য ৰচনা হোৱাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰিঘটনা। লগতে শাক্ত আৰু শৈৱ সাহিত্যৰ পাদুৰ্ভাৱ উল্লেখযোগ্য কৃতি। এইক্ষেত্ৰত আনন্দ লহৰী আৰু মাৰ্কণ্ডেয় চণ্ডীৰ নাম উল্লেখযোগ্য। ইতিমধ্যে আমি অসমীয়া কবিতাৰ ইতিহাসৰ মধ্যযুগটোৰ সন্দৰ্ভত সংক্ষিপ্তভাৱে আলোচনা কৰিছোঁ। এতিয়া আমি আধুনিক যুগটোৰ প্ৰেক্ষাপটলৈ যাব খুজিছোঁ।\nঅসমীয়া কবিতাত আধুনিক যুগৰ সূচনাত ইউৰোপীয় কাব্য দৰ্শনৰ প্ৰভাৱক আমি স্বীকাৰ কৰিব লাগিব। সি যি কি নহওক, আধুনিক যুগটোক আমি চাৰিটা স্তৰত বিভক্ত কৰিব পাৰোঁ। ১৮২৬ চনৰ পৰা ১৮৮৮ চন পৰ্যন্ত সময়ছোৱাক অসমীয়া কবিতাৰ প্ৰাক- ৰোমাণ্টিক স্তৰ বুলি অভিহিত কৰিব পাৰি। অসমীয়া কবিতাৰ গতিপথৰ ইতিহাস বিচিত্ৰ। নানা পৰিস্থিতি, পৰম্পৰা আৰু প্ৰভাৱৰ ফলত এই গতিপথে ৰূপ লৈছে। প্ৰাক ৰোমাণ্টিক স্তৰৰ অসমীয়া কবিতাত অমিত্ৰাক্ষৰ ছন্দৰ প্ৰয়োগ, গীতি কবিতাৰ উন্মেষ ইত্যাদি আছিল উল্লেখযোগ্য বৈশিষ্ট্য। লগতে দেশাত্মবোধক কবিতাৰ এটা বলিষ্ঠ যাত্ৰাৰ সূচনা হৈছিল। সংখ্যাত বৰ সৰহ নহলেও প্ৰাক ৰোমাণ্টিক স্তৰত কেইবাজনো প্ৰসিদ্ধ কবি জন্ম হয়।\nসেইসকলৰ ভিতৰত ৰমাকান্ত চৌধুৰী, ভোলানাথ দাস, কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য, ৰত্নেশ্বৰ মহন্ত আদিৰ নাম উল্লেখযোগ্য। প্ৰাক ৰোমান্টিক স্তৰ বুলি কওঁতে যদিও আমি পৰোক্ষভাৱে এইসময়ছোবাৰ কবিতাৰ ৰোমাণ্টিকতাৰ উপস্থিতিক অস্বীকাৰ কৰিছোঁ কিন্তু ই সম্পূৰ্ণৰূপে গ্ৰহণযোগ্য নহয়। ভোলানাথ দাসৰ মেঘ কবিতাটোত যি ৰোমাণ্টিক আবেদন, প্ৰকৃতি প্ৰীতি পৰিলক্ষিত হৈছে সি কোনোগুণে ৰঘূনাথ চৌধাৰীৰ কবিতাতকৈ কম নহয়।\nনিশ্চয়। আচলতে এই সময়ছোৱাক আমি ৰোমাণ্টিকতাৰ উকমুকনিৰ সময় বুলি অভিহিত কৰিব পাৰোঁ। এই সময়ছোৱাতে অৰুণোদয় প্ৰকাশ হৈছিল যদিও অৰুণোদয়ৰ কবিতাত প্ৰাণৰ অভাৱ সুস্পষ্ট । ক্ষীণকৈ এই সময়ত বংগীয় আৰু পাশ্চাত্য সাহিত্যৰ প্ৰভাৱ পৰিছিল।\nসি যি কি নহওক, পৰৱৰ্তী সময়ৰ ৰোমাণ্টিক যুগে অসমীয়া কাব্য সাহিত্যলৈ এক নতুন জোৱাৰ আনিছিল।পাশ্বাত্যৰ কাব্য দৰ্শনৰ দ্বাৰা এই যুগটো প্ৰভাৱিত হৈছে।\tসেই সন্দৰ্ভত\tপ্ৰানকৃষ্ণব ৰগোহাঞিয়ে ক'ব।\n- হয়,ইতিহাসৰ আবৰ্তন বিৱৰ্তনৰ মাজেদি সাহিত্যই ন আংগিক ন কলাকৌশলেৰে ন সাহিত্যিক ৰূপ লৈ সৃষ্টিকৰে একোটা নতুন যুগ। সভ্যতাৰ স্তৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে সাহিত্যৰো ভাৱগত আৰু প্ৰকাশগত ভংগী পৰিৱৰ্তন ঘটে। উনবিংশ শতিকাত ইউৰোপীয় সভ্যতা সংস্কৃতি সাহিত্যৰ লগত সম্বন্ধ স্থাপিত হোৱা অসমীয়া সাহিত্যত, বিশেষকৈ কবিতাত এক আমূল পৰিৱৰ্তনৰ সূচনা হ'ল। এক নতুন আয়তন আৰু পূৰ্বে অনাস্বাদিত স্বাদ অসমীয়া কবিতালৈ আহিল। আমি সকলোৱে জানো এই ক্ষেত্ৰত জোনাকী যুগৰ ত্ৰিমূৰ্তিৰ অৱদান বিশেষভাৱে আছে। ওৱৰ্ডওৱৰ্থ আৰু কলেৰিজৰ যৌথ প্ৰচেষ্টাত প্ৰকাশ পোৱা লিৰিকেল বেলাডছ ৰ যোগেদি ইংৰাজী সাহিত্যত ৰোমাণ্টিক ধাৰাৰ সৃষ্টি হোৱাৰ দৰে অসমীয়া সাহিত্যত জোনাকীৰ জন্ম অসমীয়া ৰোমাণ্টিক প্ৰৱাহৰ ধাৰক।\nএই সময়ছোৱাৰ কবিতাত প্ৰকৃতিৰ প্ৰেম, স্বদেশ প্ৰেম, অতীত প্ৰীতি, কল্পনা বিলাস বিশেষ পৰিলক্ষিত হয় ।লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী, মফিচুদ্দিন আহমদ হাজৰিকা, পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱা আদিৰ কবিতাই জোনাকী যুগৰ অসমীয়া কবিতাক সমৃদ্ধ কৰে। উত্তৰ জোনাকী যুগত অসমীয়া কবিতাত ৰোমাণ্টিক চেতনাৰ যি বীজ ইতিমধ্যে ৰোপিত হৈছিল, সি পল্লৱীত হৈ উঠিল, প্ৰকৃতি প্ৰীতি, ৰহস্যবাদ, অতীত বুৰঞ্জীৰ প্ৰতি সন্মোহন আদি ভাৱে বিস্তাৰ ঘটিল। কবিতাৰ ছন্দ প্ৰয়োগো বৈশিষ্ট্য পূৰ্ণ ৰূপত দুই এজনৰ কবিতাত ধৰা পৰে। কাব্য গ্ৰন্থ ৰচনাৰ প্ৰৱণতাও আগতকৈ বৃদ্ধি পায়।\nউল্লেখ কৰা নামবোৰৰ লগত আৰু কেইটামান নাম সংযোজন কৰিব লাগিব। যেনে-চন্দ্ৰধৰ বৰুৱা, হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱা, ৰঘূনাথ চৌধাৰী, অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰী , দূৰ্গেশ্বৰ শৰ্মা আদিৰ কবিতাই উত্তৰ জোনাকী যুগক এক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰে।\nএই সময়ছোৱাত আলোচনীবোৰ এক বিশেষ ভূমিকা লৈছিল।\nবাঁহী আৰু তাৰ সমসাময়িক কিছুসংখ্যক আলোচনীয়ে এচাম তৰুণ কবিক আগবঢ়াই আনিছিল। এইক্ষেত্ৰত যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰা, সূৰ্যকুমাৰ ভূঞা, পদ্মধৰ চলিহা, নীলমণি ফুকন, শৈলধৰ ৰাজখোৱা, ধৰ্মেশ্বৰী দেৱী বৰুৱানী, নলিনী বালা দেৱী আৰু পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ৰ অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকা, বিনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱা, আদিৰ নাম উল্লেখযোগ্য। চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ বনকুঁৱৰীৰ জৰিয়তে আৰম্ভ হয় অসমীয়া ৰোমাণ্টিক কবিতাৰ জয়যাত্ৰা। ৰোমাণ্টিক কবিতাৰ ধাৰাটো প্ৰথমে কোবাল ৰূপত আহি পাছত বহু ধাৰাত বিভক্ত হৈ পৰিল।১৯৪০ দশক পৰ্যন্ত এই যুগৰ আভাস কবিতাত পৰিলক্ষিত হৈছিল যদিও পাছলৈ ই স্থবিৰ হৈ পৰিছিল।\nএই প্ৰসংগত মই সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাৰ এষাৰ কথা উল্লেখ কৰাৰ প্ৰয়োজনবোধ কৰিছো।তেখেতে কৈছিল যে- ১৯৩০-৪০ এই কালছোৱা অনুৰ্বৰ আৰু ১৯৪০-৪৭ চনলৈকে এইছোৱা সময়ক বন্ধ্যা যুগ বুলিব পাৰি। ১৯৩৯ চনত অহা বিশ্বযুদ্ধই অসমত এক ৰাজনৈতিক অস্থিৰতা,অৰ্থনৈতিক বিপৰ্যয়ৰ সূচনা কৰি সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখনকো প্ৰভাৱিত কৰিছিল।\n১৯৪০-৫০ দশকটোত উল্লেখযোগ্য নিৰ্মান কম হলেও ইতিপূৰ্বে যিসকলে অসমীয়া কবিতাৰ জগতলৈ অৰিহণা যোগাইছিল সেইসকলৰ ভিতৰত কেইবাজনেও কবিতাৰ চৰ্চা এই জটিল সন্ধিক্ষণতো অব্যাহত ৰাখিছিল।মিত্ৰশক্তিৰ সমৰ-সজ্জা,আনহাতে বিয়াল্লিচ্ছৰ বিপ্লৱ-এই দুটা পৰিঘটনাৰ প্ৰেক্ষাপটতত এহাতে যেনেকৈ আৰ্থ সামাজিক দিশত মধ্যবিত্তৰ জীৱন সংকটাপন্ন,অস্থিৰ আৰু ভীতিগ্ৰস্ত হৈছিল,সাংস্কৃতিক জগতখনো দিকভান্ত্ৰ হৈছিল।এই সময়ত ঘাইকৈ জ্যোতিপ্ৰসাদৰ কবিতাত সাম্ৰাজ্যবাদীৰ নিৰ্মমতাৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ ধ্বনিত হয়।অৱক্ষয় থাকিলেও কবিতাৰ মৃত্যু নাই। এই কথা প্ৰমাণ কৰিলে জয়ন্তীয়ে।\nজয়ন্তী আলোচনীৰ ভূমিকা আছিল প্ৰগতিশীল আৰু যুদ্ধোত্তৰ যুগৰ কবিতাত বাস্তৱবাদে ঠাই পাইছিল।\nসেয়ে পূৰ্বৰ ৰোমান্টিক ভাবাদৰ্শ ইয়াৰ বলিষ্ঠ প্ৰতিবাদ স্বৰূপ হৈ পৰিল। কোনো কোনোৱে এলিয়টী নৈৰ্ব্যক্তিকতাকো আদৰণি জনালে।এই সময়ছোৱাত অসমীয়া কবিতাত এহাতে মাৰ্ক্সীয় বিশ্ববীক্ষা আৰু সম্পূৰ্ণ এলিয়টী নহলেও এটি বুদ্ধিজাত সংশয় বেদনাৰ ইংগিত দেখা গৈছিল।পৰৱৰ্তী সময়ৰ ৰামধেনু যুগত তাৰ বিস্তৃতি অনুভৱ কৰিব পাৰি।জয়ন্তীৰ এই ভূমিকা নিসন্দেহে প্ৰশংসনীয় কিয়নো অসমৰ সংস্কৃতিয়ে যি পৰিবৰ্তন বিচাৰিছিল তাৰেই প্ৰতিভূৰূপে জয়ন্তীয়ে অসমীয়া কবিতাৰ দিক-পৰিবৰ্তনত অৰিহণা যোগালে।যুদ্ধোত্তৰ যুগৰ এই সময়ছোৱাতে অসমীয়া কবিতাত আধুনিকতাৰ বীজ ৰোপিত হ’ল।আধুনিক জীৱনৰ সংশয়-বেদনা,গ্ৰাম্য জীৱনতকৈ নগৰীয়া জিৱনৰ দৈন্য,ধৰ্ম-প্ৰেম আদি প্ৰমূল্যত সংশয়,ক্লান্তিবোধ,মননশীলতা,বিশ্বৰ বিভিন্ন সাহিত্যিক ঐশ্বৰ্যৰ সতে পৰিচয়ৰ আকাংক্ষা আৰু লগতে আংগিকৰ ক্ষেত্ৰত কবি-প্ৰসিদ্ধি বৰ্জন এই নতুন ধাৰাৰ কবিতাৰ বৈশিষ্ট হৈ পৰিল।দুই একে ফ্ৰয়েডীয় মনস্তত্বকো আশ্ৰয় কৰি ললে।মূলত: আত্মকেন্দ্ৰিক এই ধাৰাৰ বিপৰীতে সমাজ-সচেতন ধাৰা এটাও চলি থাকিল যাৰ মূল হ;ল মাক্সীয় দ্বান্দ্বিক বস্তুবাদ।\n- যুদ্ধোত্তৰ যুগৰ সময়ছোৱাত অসমীয়া আধুনিক কবিতাৰ সৃষ্টিৰ অন্তৰালৰ প্ৰেৰণা,কবিতাৰ নতুন ধাৰাৰ স্বৰূপ,প্ৰকৃতি সন্দৰ্ভত খুউব স্পষ্টভাৱে এক ধাৰণা লাভ কৰিছোঁ।ৰোমাণ্টিক কবিতা আৰু আধুনিক কবিতাৰ মাজত যোগসূত্ৰ স্থাপন কৰা কবিজন হ’ল নিঃসন্দেহে দোমোজাৰ কবি দেৱকান্ত বৰুৱা। তেখেতৰ কবিতাত যি নাটকীয় স্বৰ্গতোক্তি অসমীয়া কবিতাৰ এটা ব্যতিক্ৰম এটা প্ৰকাশভংগী আছে। যদিও আমি দেৱকান্ত বৰুৱাকে আমি প্ৰথম অসমীয়া আধুনিক কবি বুলি অভিহিত কৰোঁ কিন্তু বলিষ্ঠ ৰূপত অসমীয়া কবিতাৰ আধুনিক যুগৰ সূচনা হৈছিল হেম বৰুবা , নৱকান্ত বৰুৱা , অমূল্য বৰুৱা, ভবানন্দ দত্ত আদি কবি সকলৰ কবিতাৰ মাজেদি।\nজীৱনৰ গোপন গহবৰত প্ৰৱেশ কৰি জীৱনৰ মোহময় সত্যৰ অনুসন্ধানৰ দিশত বাটকটীয়া কবি হেম বৰুৱা । হেম বৰুৱাৰ কবিতাত জীৱনৰ এক কৰুণতম সত্য অনুভূত হয়। “ঘোলা কণীৰে সেকা / অমলেটৰ দৰে / ৰদে পোৰা নগ্ন এই পৃথিৱীৰ গোন্ধ । ( জীৱনৰ ৰং)\nএলিয়টধৰ্মী আত্মকদৰ্থনাও হেম বৰুৱাৰ কবিতাত নোহোৱা নহয়। নাটকীয় ভংগীটো এলিয়টৰ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়। হেম বৰুৱাৰ কবিতাৰ জীৱনৰ মৰ্মন্তুদ উপলব্ধিৰ দৰেই নৱকান্ত বৰুৱাৰ কবিতাটো জীৱনৰ কৰুণতম সত্য উপলব্ধি হয়। "স্নায়ুৱে স্নায়ুৱে মোৰ বাজি উঠেকত মৰা সভ্যতাৰ / কংকালৰ হাড়ৰ / কড় ড়ৎ মৰি যোৱা শতাব্দীৰ দেহ / উঠি আহে / সময়ৰ কবৰৰ পৰা ( এন্ধাৰ ৰাতিৰ ইলিজি)\nপ্ৰাচীন কালৰে পৰা ধৰ্ম আৰু ঈশ্বৰ বিশ্বাসে সমাজ পৰিচালিত কৰি আছিল, প্ৰকৃতাৰ্থত সমাজ কল্যাণৰ বাবে এজন নতুন ঈশ্বৰৰ প্ৰয়োজনীয়তা উপলব্ধি কৰি নীলমণি ফুকনে ঘোষণা কৰিলে আজি মোক এটা ঈশ্বৰ লাগে। "আজি মোক এটা ঈশ্বৰ লাগে / ৰণৰক্ত ৰণাহুতৰ / ক্ষত বিক্ষত / আত্মাৰ সীমাহীন / নৈশনীল শূন্যতাৰ / শ্ৰান্তি আৰু যন্ত্ৰণাৰ বাবে / আজি মোক এটা ঈশ্বৰ লাগে"\nনৱকান্ত বৰুৱাৰ কথা কওঁতে এটা কথা ক’ব লাগিব যে তেওঁৰ ‘হে অৰণ্য হে মহানগৰ’ কাব্যপুথিখনেই প্ৰথম অসমীয়া কবিতাপুথি।দেৱকান্ত বৰুৱাৰ আমি দুৱাৰ মুকলি কৰোঁ নামৰ কবিতাৰ দ্বাৰাই অসমীয়া কবিতাৰ আধুনিক যুগৰ দুৱাৰ মুকলি হৈছিল। সমসাময়িক অন্যান্য কবিৰ কবিতাটো আধুনিকতাবাদী চেতনা প্ৰৱাহ পৰিলক্ষিত হয়। চয়নিকা - নিশ্চিতভাৱে প্ৰচলিত কবিতাৰ ধাৰাটোৱে এটা আমূল পৰিৱৰ্তনৰ সূচনা কৰি যি আধুনিকতাৰ উন্মেষ ঘটিছিলে সেই আধুনিক চেতনাই পৰৱৰ্তী সময়ছোৱাত অধিক বিস্তাৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। কিছুসংখ্যক কবিয়ে কবিতাৰ জগতখনত একো একোটা পৃথক ধাৰাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। কিছুসংখ্যকে আৰম্ভ কৰিছিল নতুন পৰীক্ষা সম্পৰীক্ষা, যি অসমীয়া সাম্প্ৰতিক যুগৰ কবিতাক সমৃদ্ধ কৰিছে। যোৱা শতিকাৰ চল্লিছৰ দশকৰ পৰা কাব্য চৰ্চা কৰি অহা নৱকান্ত বৰুৱাৰ স্বীকৃতি এজন অগ্ৰণি আধুনিক কবি হিচাপে সময়ৰ কষটি শিলত সংশয়াতীত ।\nসাম্প্ৰতিক কবিসকলৰ ভিতৰত হীৰেণ ভট্টাচাৰ্যৰ প্ৰথমে ল’ব লাগিব।তেওঁ কবিতাক মানুহৰ মাজলৈ লৈ গৈছিল। জনপ্ৰিয় কবি হীৰেণ ভট্টাচাৰ্যৰ কবিতা মানুহৰ প্ৰতি গভীৰ প্ৰেমেৰে আৰ্দ্ৰ।\nহীৰেণ ভট্টাচাৰ্যৰ কবিতাসমূহত থকা প্ৰত্যয় উত্তৰ পুৰুষৰ বাবেও প্ৰেৰণাদায়ক। সেয়া প্ৰকাশ পাইছে ব্যক্তি নিষ্ঠতাৰে।\nযেনে-আহি আছে মোৰ ইন্তেকাল/ সামধিত নিদিবা ফুলৰ মালা, নাসাজিবা স্মৃতি সৌধ / মাথোঁ ফলকত লিখি থবা ইয়াত শুই আছে এটি সত্তা / যাৰ দুখৰ ভাটিয়ালীত মিলি যাব খুজিছিল / পৃথিৱীৰ সহস্ৰ চকুলো । ( উত্তৰ পুৰুষলৈ)\nসাম্প্ৰতিক কালৰ অন্য এগৰাকী কবি কেশৱ মহন্তৰ কবিতাসমূহত আমি দেখা পাওঁ সমাজ বাস্তৱতাক আন্তৰিকতাৰে উপলব্ধি কৰাৰ আভাস, পুৰা কাহিনী, লোক কাহিনী আদিৰে বৰ্তমানৰ অশান্তজৰ্জৰ হিংস্ৰ বাস্তৱতাক তুলি ধৰাৰ প্ৰয়াস।\nআধুনিক অসমীয়া কবিতাক সমৃদ্ধ কৰা বিভিন্ন উপাদানসমূহৰ ভিতৰত চিত্ৰ কল্পবাদ, প্ৰতীকবাদ, আংগিকৰ নতুনত্ব উল্লেখযোগ্য। এই উপাদানসমূহ অসমীয়া কবিতালৈ মূলত ইউৰোপীয় মূলৰ পৰা আহিছে আৰু ইউৰোপত এই চেতনাৰ উন্মেষ ঘটাইছিল এজৰা পাউণ্ডকে ধৰি বহু কেইগৰাকী সমসাময়িক পাশ্চাত্য কবি। আধুনিক যুগত এই সমূহ উপাদানৰ সফল প্ৰয়োগ হৈছে নৱকান্ত বৰুৱা,নীলমণি ফুকন, হীৰেণ ভট্টাচাৰ্য, ভৱেন বৰুৱা আদিৰ কবিতাত।\nসাম্প্ৰতিক কালৰ আন এগৰাকী জনপ্ৰিয় কবি অনন্ত তাঁতীৰ কবিতাত প্ৰেমতৃষ্ণা আৰু জীৱনৰ ক্ষুধা একাকাৰ হৈ পৰিছে। ই ৰোমণ্টিক প্ৰেম আৰু ৰোমাণ্টিক বিষাদবোধৰ আধুনিক বুদ্ধিনিষ্ঠ ৰূপ। সাম্প্ৰতিক কালৰ আন এগৰাকী কবি সমীৰ তাঁতিৰ কবিতাটো একেই সুৰ প্ৰতিফলিত হৈছে। সাম্প্ৰতিক যুগৰ এগৰাকী সাৰ্থক কবি জীৱন নৰহৰ কবিতা মানেই যেন এক সুৰ, জীৱন নহৰ কবিতাত মানুহৰ আনুভূতিক জীৱন এটাই যেন সুৰ হৈ বিয়পি পৰে আৰু কবিতা হৈ ধৰা দিয়ে।\nসম্প্ৰতি জনপ্ৰিয়তাৰ শিখৰত উঠা কবি অনুপমা বসুমতাৰী,গংগামোহন মিলি,জ্যোতিৰেখা হাজৰিকাৰ কবিতাত সাম্প্ৰতিক কালৰ আচহুৱা দণ্ড আৰু বহুধৰণৰ সমস্যা কাব্যময় ৰূপত প্ৰকাশ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।\nতৰুণ প্ৰজন্মৰ শক্তিশালী কবি সমীৰ তাঁতী বিষয় আৰু আংগিক নতুনকৈ চোৱাৰ ক্ষেত্ৰত সপ্ৰতীভ।সকলো প্ৰকাৰৰ শোষণ নিষ্পেষণৰ প্ৰতি প্ৰতিবাদ সমীৰ তাঁতীৰ কবি সত্বাৰ সৈতে নিবিড় ভাৱে যুক্ত হৈ আছে তাৰ উদাহৰণ আমি পাও কথোপকথন কবিতাটিত: ভোকত কাতৰ শব্দ,/ অত্যাচাৰৰ পংগু শব্দ,/ যন্ত্ৰণাত যথৰ শব্দ,/ কাঠগৰাত থিয় হোৱা শব্দ,/ সন্ত্ৰাসত বোবা শব্দ,নিৰ্বাসিত শব্দবোৰে মাতি আছে।\nআবেগক বোধলৈ ৰূপান্তৰিত কৰি তৰুণ প্ৰজন্মৰ শীৰ্ষস্থানীয় কবি অনুভৱ তুলসীয়ে অসমীয়া আধুনিকতাবাদী কবিতাক এক অন্য মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে ।\nসময় দূৰত্ব আুৰু মনৰ কেতবোৰ অভিব্যক্তি অনুভব তুলসীয়ে কিছু কবিতাত সীমিত শব্দৰে প্ৰকাশ কৰিছে ।প্ৰকৃতিৰ এটি অনুষংগ,পানীকাউৰীৰ সম্বোধনত আধুনিক জীৱনৰ কেতবোৰ দিশ উন্মোচিত হৈছে।\nঅভিনৱ বিষয়বস্তু আৰু ৰূপকীয় ভাষাই তিনিটা দশকজুৰি অসমীয়া কবিতাত সমৃদ্ধ কৰিছে বিশিষ্ট কবিু নীলিম কুমাৰে।\nনীলিম কুমাৰৰ কবিতাত অতীত ৰূপায়িত হয় মানুহৰ অসীম শূণ্যতা হিচাপে,কেতবোৰ কাৰুণ্যজনিত ঘটনা অন্তৰ্দৃষ্টিৰে মেদ হীন ভাষাৰে গাঠি দি কবিতাক প্ৰদান কৰে বহুমাত্ৰিকতা । এই ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ জেকেট,প্ৰত্নতাত্ত্বিক,বতাহ,ৰ'দ,নৰকাসুৰ আদি কবিতা উল্লেখযোগ্য আদি।\nইয়াৰ পাছতে তৰুণ কবি সকলৰ মাজৰ অন্যতম প্ৰতিশ্ৰুতিসম্পন্ন কবি মেগন কছাৰী,বিজয় শংকৰ বৰ্মণ,সৌৰভ শইকীয়া আদিয়ে সাম্প্ৰতিক অসমীয়া কবিতাক এক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে।\nঅসমীয়া সাম্প্ৰতিক কবিতাত এক ব্যতিক্ৰম পৰীক্ষা নীৰিক্ষাৰ দৃষ্টান্ত যুৱ কবি প্ৰণৱ কুমাৰ বৰ্মণ, উজ্জ্বল পাওগাম আদিৰ কবিতাত দেখা যায়।আধুনিক অসমীয়া কবিতা দূৰ্বোধ্য বুলি যিটো অভিযোগ সততে শুনাযায় সেইসম্পৰ্কত আপোনালোকৰ অভিমত কি?\nমনত ৰাখিবলগীয়া কথাটো হল আধুনিকতা আৰু দুৰ্বোধ্যতা সলনাসলনিকৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা শব্দ নহয়। প্ৰেমৰ আধুনিকতাৰ পৰাহে দুৰ্বোধ্যতাৰ জন্ম বুলি আৰু সকলো দুৰ্বোধ্যতাৰ বাবে কবিতাৰ আধুনিক গুণাগুণেই জগৰীয়া বুলি ধৰিল ল'লে ভুল হ'ব।\nকবিতাৰ সৈতে জীৱনৰ আৰু পঢ়ুৱৈৰ মানসিক আৰু সামাজিক কৰ্মৰ বিসংযোগ দুৰ্বোধ্যতাৰ মূল কাৰণ।\nআধুনিক জীৱন কৃষ্টিৰ যিহেতু এটা বিচ্ছিন্ন আধুনিক মানসিকতা সেই মানসিকতাৰ প্ৰেৰণাত জন্মা কবিতা দুৰ্বোধ্য হোৱাটো আচৰিত কথা নহয়। বিভিন্ন কাৰণত দুৰ্ভাগ্যজনক ভাৱে অসমীয়া কবিতাৰ সৈতে সাক্ষৰ লোকৰ সংখ্যাও কমি আহিছে। পঢ়ুৱৈৰ অনুনশীলিত আৰু অমনোযোগী দৃষ্টিৰ অস্বচ্ছতাই কবিতাক দুৰ্বোধ্য কৰি তুলিছে বুলি কলেও ভুল নহ'ব। চয়নিকা—মুঠ কথাত,অসমীয়া কবিতাৰ এটা এহেজাৰ বছৰীয়া দীৰ্ঘ পৰিক্ৰমা আছে, এই পৰিক্ৰমাত বিভিন্ন সময়ত কবিতাই বিভিন্ন ৰূপ লাভ কৰিছে।\nঅসমীয়া কবিতাৰ এই বিশাল ইতিহাসক ইমান কম সময়ৰ ভিতৰত আলোকপাত কৰাটো অসম্ভৱ। তথাপিও আমি আলোচনাৰ মাধ্যমেৰে অসমীয়া কবিতাৰ বিৱৰ্তনৰ ইতিহাসক থূলমূলকৈ দাঙি ধৰাৰ এক প্ৰয়াস কৰিলোঁ, আলোচনাৰ সফলতা শ্ৰোতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব আৰু আলোচক হিচাপে থকা সকলোলৈকে ধন্যবাদ জ্ঞাপনেৰে অসমীয়া কবিতাৰ গতি বৈচিত্ৰ সম্পৰ্কীয় আমাৰ আলোচনা সামৰিছোঁ।\nড০ অৰবিন্দ ৰজখোৱা : সহকাৰী অধ্যাপক, অসমীয়া বিভাগ, নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়\nহেমন্ত শৰ্মা : সহকাৰী অধ্যাপক, অসমীয়া বিভাগ, নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়\nপৰেশ খনিকৰ : ছাত্ৰ, নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়\nজ্যোতিষ্মান দাস : ছাত্ৰ, নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়\nসমুজ্জ্বল শইকীয়া : ছাত্ৰ, নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়\nদিবাকৰ দত্ত : ছাত্ৰ, নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়\nসংগীতা শইকীয়া : সদস্য, ইনফিনিটি চাইন্স ক্লাৱ,লখিমপুৰ\nজুলি বৰা : ছাত্ৰী, জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়\nসূৰজ দত্ত : ছাত্ৰ, নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়\nজ্যোতিমালা বৰা : ছাত্ৰী, নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়\nচয়নিকা বৰা : ছাত্ৰী, নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়\nৰাণীমণি হাজৰিকা : ছাত্ৰী, নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়\nজিন্টু হাজৰিকা : ছাত্ৰ, ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়\nলখিমী কলিতা : ছাত্ৰী, ঢকুৱাখনা মহাবিদ্যালয়\nৰাজদীক্ষিত গগৈ : ছাত্ৰ, নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়\nটিংকু শইকীয়া : ছাত্ৰ, সোৱনশিৰি মহাবিদ্যালয়\nশিৱ প্ৰসাদ হাজৰিকা : প্ৰাক্তন ছাত্ৰ, নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়\nসঞ্জীৱ তালুকদাৰ : বৰপেটা, ফোন ৮৮৭৬৬৮৬৭৫৬\nবিজু হাজং : ছাত্ৰ, নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়\nকেটন কৌশিক : ছাত্ৰ, ৰঞ্জিত শৰ্মা একাডেমী, মঙ্গলদৈ\nমুনমী শইকীয়া : ছাত্ৰী, নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়\nঅৰূপ কোঁৱৰ : নৰ্থ লখিমপুৰ\nমণিকংকনা কোঁৱৰ : ছাত্ৰী, নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়\nঅভিলাস দাস : ছাত্ৰ, জি আই এম টি তেজপুৰ\nমানস প্ৰতিম দাস : ছাত্ৰ, তেজপুৰ কেন্দ্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়\nতুলিকা হাজৰিকা : ছাত্ৰী, নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়\nগ্ৰন্থৰ খবৰ ‘আখৰ’ৰ এটা নিয়মীয়া শিতান । শিতানটোৰ জৰিয়তে আমি বিভিন্ন কিতাপৰ বিষয়ে আলোকপাত কৰাৰ প্ৰয়াস কৰিব খুজিছো। শিতানটোৱে ইয়াৰ আলোচনাৰ পৰিসীমাত অসমীয়া কিতাপৰ লগতে ভাৰতীয় সাহিত্য আৰু বিদেশী সাহিত্যৰ গুৰত্বপূ্ৰ্ণ কিতাপৰ আলোচনাকো সামৰি ল'ব। গ্ৰন্থ অনুৰাগী লেখক আৰু পাঠকসকলে তেওঁলোকে পঢ়া কিতাপসমূহৰ বিষয়ে এই শিতানলৈ প্ৰেৰণ কৰিব পাৰিব। আলোচনা/সমালোচনাসমূহ প্ৰকাশৰ উপযোগী হ'লে এই শিতানত প্ৰকাশ হ'ব।\n'চিত্ৰশিল্প' শীৰ্ষক এই শিতানটোৰ জৰিয়তে নতুন প্ৰজন্মৰ চিত্ৰশিল্পীসকলক এখন মঞ্চ প্ৰদান কৰাৰ চেষ্টা কৰা হৈছে। ইচ্ছুক শিল্পীসকলে তেওঁলোকৰ শিল্পকৰ্মসমূহ আমালৈ প্ৰেৰণ কৰিব পাৰিব। এইক্ষেত্ৰত কমেও দুখন ছবি পঠিয়াব লাগিব। ফ'টো আকাৰে প্ৰেৰণ কৰা ছবিও গ্ৰহণযোগ্য হ'ব।\nফটোগ্ৰাফী শিতানটোৰ মাধ্যমেৰে নতুন প্ৰজন্মৰ ফটোগ্ৰাফাৰসকলক এখন মঞ্চ ‘আখৰ’ৰ জৰিয়তে প্ৰদান কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছে৷\nঅনুবীক্ষণ শিতানটোৰ জৰিয়তে আমি কিছুমান নিৰ্দিষ্ট বিষয়ক সূক্ষ্ম দৃষ্টিৰে পৰ্যালোচনা কৰাৰ প্ৰয়াস কৰিব খুজিছো৷ প্ৰচুৰ সম্ভাৱনাপূৰ্ণ কিছুমান বিষয়বস্তুক উন্মোচিত কৰাটো শিতানটোৰ অন্য এক প্ৰধান উদেশ্য৷ সাধাৰণ কিন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়সমূহক আলোচনাই সামৰি ল’ব৷ লেখক সকলে এনেধৰণৰ বিষয়ৰ লেখা শিতানটোলৈ প্ৰেৰণ কৰিব পাৰিব ৷\nবোলছবি হ’ল ‘আখৰ’ৰ এটা নিয়মীয়া শিতান৷ শিতানটোত সদ্য মুক্তিপ্ৰাপ্ত বিভিন্ন চলচ্চিত্ৰ সমন্ধীয় পৰিচয়মূলক আলোচনা তথা বোলছবি জগতৰ সৈতে জড়িত বিভিন্ন খবৰ আৰু তথ্য অন্তভূক্ত কৰা হ’ব৷ আলোচনাৰ পৰিসৰে অসমীয়া বোলছবিৰ লগতে বলিউড, হলীউদ আদিৰ ছবিকো সামৰি ল’ব৷ লেখকসকলে বোলছবিৰ সৈতে জড়িত বিভিন্ন লেখা এই শিতানটোলৈ প্ৰেৰণ কৰিব পাৰিব ৷\nএখন দেশৰ সামগ্ৰিক বিকাশৰ বাবে সংশ্লিষ্ট দেশখনৰ মানৱ সম্পদৰ উন্নয়নৰ প্ৰয়োজন। এখন উন্নয়নশীল দেশ হিচাপে ভাৰতবৰ্ষৰ বাবে মানৱ সম্পদৰ উন্নয়ন সাম্প্ৰতিক সময়ত এক প্ৰত্যাহ্বান।এই প্ৰত্যাহ্বানক অতিক্ৰম কৰি দেশখনৰ সামগ্ৰিক বিকাশ সম্ভৱপৰ কৰি তুলিবলৈ বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা হৈছে যদিও দেশখনে এইক্ষেত্ৰত সফলতা লাভ কৰিবলৈ এতিয়াও বহুত বাকী।সি যি কি নহওক দেশ এখনৰ মানৱ সম্পদৰ...\nএই সংখ্যাত আছেঃ\nড০ অৰবিন্দ ৰাজখোৱাৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ নিবন্ধ 'ৰঙালী বিহু আৰু ব্যৱসায়'/ পৰেশ খনিকৰৰ 'গোলকীকৰণৰ চাকনৈয়াত বিহু'/ ৰামধেনুৰ কবিতাৰ সূক্ষ্ম আলোকপাতেৰে হেমন্ত শৰ্মাৰ 'ৰামধেনুৰ কবিতাত প্ৰতিফলিত সমাজ চেতনা'/ জ্যোতিষ্মান দাসৰ 'নীলকণ্ঠী ব্ৰজ উপন্যাসৰ সমাজ সংস্কাৰমূলক চেতনা'/ সংগীতা শইকীয়া আৰু সুৰজ দত্তৰ বিজ্ঞান বিষয়ক প্ৰবন্ধৰ লগতে চাৰিটা গল্প আৰু দহটা কবিতা, দিবাকৰ দত্তৰ ব্যংগ আৰু নিয়মীয়া প্ৰতিটো শিতান৷\nআপোনাৰ যদি ই-আলোচনীখন পঢ়াত নতুবা আখৰসমূহ দেখাত অসুবিধা হৈছে তেন্তে "কালপুৰুষ" ফণ্টতো ডাৱনল'ড কৰক৷


স্বামী বিভ্ৰাট- উৰ্বশী ভাগৱতী – ফটাঢোল\nAugust 1, 2020 লটিঘটি\t2 Comments\nস্বামী বিভ্ৰাট- উৰ্বশী ভাগৱতী\n“দা কুইন অৱ হিলছ্”\nএই উপনামেই হয়তো যথেষ্ট ঠাইডোখৰৰ নামটো জানিবলৈ। সৰুতে ‘চাজন’ চিনেমাখন চাওঁতেই শপত খাইছিলোঁঁ, এদিন নহয় এদিন ঠাইডোখৰলৈ যামেই যাম। হয় বহুদিনীয়া অপেক্ষাৰ অন্তত আৰু মানুহজনক দিয়া ৰাম কামোৰৰ ফলাফল হিচাপে ২০১৮ চনৰ শেষৰ ফাললৈ তামিলনাডুৰ বিখ্যাত পাহাৰীয়া চহৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰ ভড়াল উটিলৈ বুলি ওলালোঁ। লগতে বাংগালোৰ আৰু মহীশুৰো ফুৰিম। মানুহজনে যাম বুলি খাটাং কৰি দিয়াৰ পিছৰে পৰা গাত তত নোহোৱা হ’ল। প্ৰায় তিনিমাহ আগৰ পৰাই আৰম্ভ কৰি দিলোঁ তৈয়াৰী। যিহেতু ছোৱালী আমাৰ অকণমান ডাঙৰ হৈছে। গতিকে তায়ো মোক যথেষ্টখিনি সহায় কৰি দিব পৰা হ’ল। কাপোৰ পচন্দ কৰা আৰু কিনাত দেই৷ জীয়ৰীৰ সৈতে মানুহজনৰ মূৰত কেঁচা কঁঠাল ভাঙি চহাম চপিত ভালদৰে চপিং কৰি ল’লোঁ। এহ অকণমান শকত যেন দেখিলোঁ নিজকে। বচ, আৰম্ভ কৰি দিলোঁ যোগা। আফটাৰ অল উটি যাম পাই। ফটোত শকত লাগিলে আকৌ ফেচবুকত কেনেকৈ দিম। শাহু আয়ে কান্দ কাৰখানা চাই চাই এদিন কৈয়েই দিলে,\n: আৰুনো কিমান খিনাব লাগে অ?\nবাৰু যি নহওক এটা সময়ত সেই পৰম আকাংক্ষিত দিনটো আহি পালেহি। ঘৰৰ পৰা শতাব্দী এক্সপ্ৰেছত উঠি গুৱাহাটী পালোঁগৈ। ৰাতিটো ননন্দজনীৰ ঘৰত কটাই পিছদিনা ১০.৩০ ফ্লাইটখনত উঠিবলৈ গৈ দুপৰীয়া ২.৩০ বজাতহে উঠিবলৈ পালোঁ দেই। পাখি মেলি উৰি গৈ আবেলি পাঁচটা মানত পালোঁগৈ বাংগালোৰ। পৰিপাটি এয়াৰপৰ্টটো দেখি মনটো ভাল লাগি গ’ল। ইফালে ভোকত প্ৰাণ যাওঁ অৱস্থা। ফ্লাইটত দিয়া টমেট চিকেন ৰাইচ আৰু চিকেন নাগেটছ এণ্ড ফ্ৰেঞ্চ ফ্ৰাইৰে পেটৰ চুক এটাহে ভৰিছিল যেনে তেনে।ল’ৰা ছোৱালী হালে খাম বুলিলে নিজে নাখায়ো দিয়াটো মাকবিলাকৰ ধৰ্মই নহয় জানো। বাৰু আগতেই ঠিক কৰি থোৱা গাড়ীত বহি বুক কৰি থোৱা হোটেল পালোঁহি। পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্ন ধুনীয়া হোটেলখন পায়েই চিধাই গাটো ধুই বিছনাত বাগৰিলোঁ। ৰাতি ভাতৰ পাতত নিৰামিষ। অৱশ্যে দক্ষিণ ভাৰতৰ ঠাইবিলাকত সাধাৰণতে নিৰামিষ আহাৰক প্ৰাধান্য দিয়া হয়। লাগিল লেঠা তাতেই। পোৱালি ছোৱালী কোনেও নাখায়। শেষত যেনিবা পনীৰৰ বাউলটো দেখি খালেগৈ। পিছদিনাই যিহেতু আমি উটিলৈ যাম গতিকে শুই পৰিলোঁ সোনকালেই। কাউৰি পুৱাতে উঠি গা ধুই ব্ৰেকফাষ্ট খাই ল’লোঁ গোটেইকেইটাই। হোটেলৰ বাহিৰলৈ আহি দেখোঁ আমাৰ ড্ৰাইভাৰ কেতিয়াবাই আহি ৰৈ আছেহি গাড়ী সাজু কৰি। আৰম্ভ হ’ল আমাৰ উটি যাত্ৰা। আস! কি সুন্দৰ যাত্ৰা আছিল সেয়া।ক’ৰবাত যদি শাৰী শাৰী নাৰিকলৰ গছ, ক’ৰবাত আকৌ তেতেলী গছৰ মন জুৰোৱা সৌন্দৰ্য্য। মহীশুৰত আমি দুপৰীয়াৰ আহাৰ খাবলৈ ৰ’লোঁ। ভাত সাজ চিকেন আৰু ইলিছ মাছেৰে খাইহে পেটটোৱে শান্তি পোৱা যেন লাগিল। আমাৰে যদি এয়া অৱস্থা ইহঁত দুটাৰ কি হৈছিল বাৰু ভাবি চাওকচোন।\nলাহে লাহে পাহাৰীয়া ৰাষ্টাৰ উঠিলোঁগৈ। কি যে সুন্দৰ! বান্দীপুৰ, মদুমালাই অভয়াৰণ্যৰ ময়ূৰকেইটা, ফুটুকী হৰিণীকেইজনীয়ে যেন আমাক স্বাগতম জনাবলৈ ৰৈ আছিল। কোনোবাটো বিশেষ পাহাৰত ফুলি উঠা বেঙুনীয়া ৰঙৰ নীলকুৰুঞ্জী ফুলসোপাই যেন শোভা বৰ্ধন কৰিছে প্ৰকৃতিৰ। এই নীলকুৰুঞ্জী ফুল আকৌ ১১ বছৰৰ মূৰে মূৰেহে ফুলে। আমাৰ সৌভাগ্য আছিল। মিঠা গোমধানৰ সোৱাদ লৈ লৈ উটি পালোঁগৈ। হয় দেই পাহাৰৰ ৰাণী বুলি এনেয়ে নকয় উটিক। ভাবিলোঁ মনতে, প্ৰকৃতিয়ে যেন অকৃপণ হাত উজাৰি ৰূপ ঢালিছে ঠাইডোখৰত। উটিত আমাৰ কাৰণে ডেক্কান পাৰ্ক নামৰ ৰিজৰ্ট এটাত ৰুম বুক কৰা হৈছিল। টিলাৰ ওপৰত অৱস্থিত অনন্য সুন্দৰ ৰিজৰ্টটো। গাড়ীৰ পৰা নামোতেই উটিৰ শীতল বতাহ এচাটিয়ে আদৰণি জনালে। হাড়লৈকে কপি যোৱা ঠাণ্ডা। ৰিজৰ্টটোত আকৌ ৰূম মানে কটেজ সকলোবোৰ। দেখিলোঁ কটেজবিলাক দেখিবলৈ ইমানেই একেই যে কটেজ নাম্বাৰটো নাচালে নিজৰটো উলিয়াবলৈকে টান হ’ব। একো নাই চলি যাব টাইপ ভাবি ভাবি আমাৰ কাৰণে নিৰ্দিষ্ট কৰি থোৱা কটেজটোত সোমালোঁ। ফ্ৰেছ হৈ ওলাই গ’লোঁ বিখ্যাত ডডাবেদা হিলছৰ সূৰ্য্যাস্ত উপভোগ কৰিবলৈ৷\nএতিয়াহে আচল কথালৈ আহিছোঁ দেই। পিছদিনা ৰাতিপুৱাৰ কথা৷ উটিত য’তেই নাথাকোঁ ততেই মৰ্ণিং ৱাক কৰিম বুলি থিৰাং কৰিছিলোঁ ঘৰতে। গতিকে চাল দিবলৈ ট্ৰেক ছ্যুট, জোটা আদি লগতে লৈ গৈছিলোঁ।আহি পালেহি সেই ক্ষণ। লৰালৰিকৈ ওলালোঁ ট্ৰেক ছ্যুট জোটা পিন্ধি। বিৰাট ঠাণ্ডা যদিও টুপী হ’লে নাই পিন্ধা দেই। মানুহজনে মিচিকমাচাক হাঁহিছে মোলৈ চাই। হাঁহিবলৈ মন গৈছে হাঁহি থাকা৷ তোমাৰহে দাঁত ওলাব৷ হুহ্! বুলি সংসাৰখন তাতে এৰি কটেজৰ পৰা বাহিৰ ওলালোঁ মৰ্ণিং ৱাকলৈ বুলি। গহীনত খোজ কাঢ়িছোঁ। মোৰেই ভাগ্য নেকি। মনোমোহা ৰিজৰ্টটো ইমান ডাঙৰ এলেকা জুৰি আছিল যে মোৰ মৰ্ণিং ৱাক ভালদৰেই হ’ল। দুই এজনে ঘূৰি ঘূৰি চাইছিল খোজ কাঢ়ি থাকোঁতে। লক্ষ্য কৰি মনে মনে গৰ্বিত অনুভৱ কৰিছিলোঁ হ’লে৷ সঁচা কথাটো কৈ দিছোঁ আৰু। এটা সময়ত ভাগৰ লাগিল। বোলো ঘূৰি যাওঁ আৰু। নহ’লে অকনমানিটো সাৰ পাই মোক নেদেখিলে কন্দা কটাখন কৰিব পুৱাই। এইবুলি ৰিজৰ্টখনৰ ফুলি থকা ফুলবিলাক চাই চাই কটেজৰ কলিংবেলত হাত দিলোঁ। লাহেকৈ দুৱাৰখন খোল খোৱাৰ শব্দ শুনিছোঁ যদিও মোৰ দৃষ্টি নিৱদ্ধ কাষতে ফুলি থকা ভিন্ন ৰঙী গোলাপপাহত। “য়েছ???” গৰগৰিয়া মাত এটা শুনি উচাপ খাই উঠিলোঁ। কোনে কাক মাতিছে ইফালে সিফালে চাওঁতেই দেখিলোঁ আমাৰ কটেজৰ দুৱাৰ খুলি ৰৈ আছে টাও দিয়া একোছা ডাঠ মোছ থকা প্ৰকাণ্ড মেদেলা মানুহ এটা। থৰ হৈ ৰৈ গ’লোঁ, “হে ভগবান এয়া কি আকৌ। ক্লিন চেভড গালেৰে সৈতে মোছহীন মোৰ পতিদেৱতাৰ মুখত এইকোছা পৰ্বতীয়া বিছাহেন মোছ কেতিয়া গজিল? তেওঁৰ মেদহীন শৰীৰটোত এইডাল গেৰেলা পেট কেতিয়া ওলাল? উস! মই এঘণ্টাৰ কাৰণেই ওলাই যাওঁতে প্লাষ্টিক চাৰ্জাৰী কৰি পেলালে নেকি বাৰু? ইমান সোনকালে?” বিভিন্ন চিন্তাৰে মূৰটো পাকঘূৰণি খাবলৈ ধৰিলে। ইপিনে যিমানসোপা চকুপানীয়ে ভিৰ কৰিছিলহি চকুত৷ নিশ্চিতকৈ উটিত বানপানী হ’ল হয়। কাৰণটো বুজিছেই নহয় প্লাষ্টিক চাৰ্জাৰী কৰালা কৰালা বাৰু চেহেৰা এইটোহে পালানে? ভাবি চকুপানীকন টুকিবলৈ লৈছোঁ আৰু। ইপিনে মেডেলাৰ তীক্ষ্ণ দৃষ্টি মোৰ ওপৰত। হঠাৎ চকুত পৰি গ’ল কটেজ নাম্বাৰ। ধেৎতেৰি আমাৰ চাৰি নং কটেজটোৰ ঠাইত মইনো দুই নং টোত সোমাব লাগেনে। অশেষ ধন্যবাদ প্ৰভু তোমাক মোৰ মানুহটোৰ তাৰমানে মোছো গজা নাই আৰু পেটুৱাও হোৱা নাই পাই। বেঙীৰ নিচিনাকৈ হাঁহি এটা মাৰি কিবাকিবি এসোপা গোকাট মিছা বাহানা দেখুৱাই লৰালৰিকৈ উভতি আহিলোঁ মোৰ সংসাৰখনৰ ওচৰলৈ৷ গোটেইকেইটাক একেলগে দেখিহে শান্তি। কাণত ধৰিলোঁ থকা কেইদিন উটিত কেতিয়াও মৰ্ণিং ৱাক নকৰোঁ বুলি৷\n« যজ্ঞৰ খিচিৰি – সুস্মিতা দাস\nকৌতুক-কৃষ্ণ দাস »\nমিছা বাহানা কি কি বনালে সেইখিনি হে জানিবলৈ থাকি গ’ল দেই।\nহাহাহা…জনাম কেতিয়াবা বাৰু 😁


দেওডৰিক চিকাৰ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nলেখক- মূল গল্প: ফিজেণ্ট হাণ্টিৎ, লেখিকা: মিনৰোজ গুইন, অনুবাদ: ধ্ৰুৱ শইকীয়া\nতেওঁ তেতিয়া ডিভৰ্চৰ কামখিনিত লাগি আছিল। বিয়া-বাৰু কৰাই মই তেতিয়া দুটা কিশোৰ সন্তানৰ মাক। ডিভৰ্চৰ প্ৰক্ৰিয়া চলি থকাৰ সময়তে তেওঁ আন এজনী মানুহৰ সৈতে ডেটিং চলাই্ছিল, ক’বলৈ গলে মানুহজনীৰ লগতে থাকিবলৈয়ো লৈছিল। তাইৰ ক’লা-নীলা চুলিটাৰি কঁকালত পৰেহি। হৃষ্ট-পু্ষ্ট মানুহজনীৰ উচ্চতা ছফুট, আটাইকেইটা আঙুলিতে একোটাকৈ আঙঠি, আনকি দুই হাতৰ বুঢ়া আঙুলিও বাদ পৰা নাই। মানুহগৰাকী এগৰাকী কবি, লগতে নিজকে চেৰকি বংশৰ বংশধৰ বুলিও কয়। মোৰ কাম হ’ল পীনাট বাটাৰ আৰু জেলি চেণ্ডউইচ বনোৱা, কাৰপুল চলোৱা, তিনিটাকৈ ক্লাচত পঢ়োৱা আৰু ল’ৰা-ছোৱালী ডাঙৰ-দীঘল কৰাৰ কামত লাগি থাকি গ্ৰেজুৱেট স্কুলৰ পৰীক্ষা সময়মতে দিব নোৱাৰিলোঁ কাৰণে এতিয়া এখন কিতাপ লিখিব লগা হৈছে। মোৰ মানুহজন দেখিবলৈ মুখত একোচা দাড়িৰে সৈতে একেবাৰে ৰবাৰ্ট ৰেডফ’ৰ্টৰ নিচিনা, মইহে দেখাত তেনেই সাধাৰণ।\nকেনেকৈ হ’বলৈ পালে, আৰম্ভণি কিদৰে হৈছিল, সেইবোৰ মোৰ একো মনত নপৰে। আমি দুয়ো বিশ্ববিদ্যালয়ত পঢ়ুৱাইছিলোঁ, তেওঁৰ অফিচ আছিল মোৰ অফিচৰ মুখতে থকা হলটোৰ ইমূৰে। আামাৰ দুজনৰ কোনোবা এজনে নিশ্চয় ইজনৰ দুৱাৰমুখত জুমা-জুমি কৰিছিল। এদিন আমাৰ দুজনৰে কোনোবা এজনে মাত লগালে, ইজনেও উত্তৰত কিবা ক’লে আৰু তেনেকৈয়ে কথা বতৰা আৰম্ভ হ’ল। আমি যিটো হলত থিয় হৈছিলোঁ, তাৰ মজিয়াত আছিল সেউজীয়া আৰু ক’লা ৰঙৰ চেক, এই কথা মোৰ মনত আছে কাৰণ মই লাজকুৰীয়া স্বভাৱৰ হোৱা কাৰণে কথা পাতোঁতে তলমূৰকৈ মজিয়াখনলৈকে চাই আছিলোঁ। প্ৰথমতে চাগে কিছু সাধাৰণ কথা-বতৰা হৈছিল, হাঁহি-ধেমালিও হৈছিল চাগে, বা হয়তো আমাৰ লগৰে কাৰোবাৰ বিষয়ে ওলোৱা গুজৱৰ কথাও ওলাব পাৰে। এই বিভাগটোৰ আটাইতকৈ সজীৱ, সতেজ লোক বুলি সকলোৱে তেওঁকে কয়। সেই সময়ত তেওঁ আছিল এজন তত্ত্ববিদ, ডিপাৰ্টমেণ্টেল থিয়ৰিষ্ট। এনে ব্যক্তি সেইসময়ত বিশেষ শ্ৰেণীসম্পন্ন, কিন্তু তেতিয়া মই এইবোৰ কথা জনা নাছিলোঁ। তেওঁ মোক লাহে লাহে কিছুমান এচাইনমেণ্ট আৰু অধ্যয়নৰ বিষয় বাচি দিবলৈ ললে; ডেৰিডা, বাখটিন, ফউকল্ট, ৰিকৰ, ডিলিউজে আৰু গুৱাটাৰি, আটাইকেইজনেই পুৰুষ। তেওঁ নিজে আছিল এজন দক্ষ শিক্ষক, লগতে নিষ্ঠাবান ছাত্ৰ।\nপঢ়া-শুনা কৰি সেই বিষয়ে আমি তেওঁৰ অফিচতে আলোচনা কৰোঁ, কেইবাখনো খিৰিকীৰে এটা আহল-বহল অফিচ তেওঁৰ। হলৰ যিটো দিশত খিৰিকী নাই মোৰ অফিচ কোঠাতো সেইপিনে আছিল, তাতে আকৌ একেটা কোঠাতে আন তিনিজন সহকাৰী অধ্যাপকো বহে।\nএনেকৈ কিছুদিন পাৰ হৈ গৈছিল নিশ্চয়। তাৰ পিচত তেওঁ এদিন মোক ক’লে যে আমি আমাৰ সৰু ইউনিভাৰ্চিটি টাউনৰ এমূৰে থকা, চহৰখনলৈ সোমাই অহা হাইৱেৰ কাষৰ বেষ্ট ৱেষ্টাৰ্ণ নামৰ এখন বাৰত লগ ধৰো আহা, তাতে ভালকৈ, কাৰো একো হস্তক্ষেপ নোহোৱাকৈ এই থিয়ৰিবোৰ খৰচি মাৰি আলোচনা কৰিব পাৰিম। এই কথা কোৱাৰ সময়ত তেওঁৰ অংগী ভংগী, মুখৰ ৰং বা কথাৰ সুৰ কেনেকুৱা হৈছিল, মোৰ একো মনত নাই; মই কেৱল জানিছিলোঁ যে মোৰ দৰে লাজকুৰীয়া মানুহ এজনীয়ে তেনেকুৱা কথা কেতিয়াও কব নোৱাৰে। ষোল্ল বছৰ ধৰি এজন সৎ আৰু মাৰ্জিত লোকৰ সৈতে ঘৰ কৰিছোঁ, মোৰ স্বামীৰ প্ৰতি মই অনুগত, মোৰ প্ৰতিও মোৰ স্বামী একেই।\nমই বেষ্ট ৱেষ্টাৰ্ণ বাৰ গৈ পোৱাৰ লগে লগে তেওঁ তৎক্ষণাৎ চুকৰ টেবুল এখন পাইছিলগৈ য’ত তেওঁৰ বাবে আছিল এবটল বুজোলেই। আমি সপ্তাহত এবাৰকৈ, কেতিয়াবা দুবাৰো, আবেলি অলপ দেৰিকৈ এৰ্ইদৰে লগ পাবলৈ ললোঁ। আবেলিৰ সময়ত মই মদ নাখাইছিলোঁ, তেতিয়াহে নিজকে আনতকৈ সাহসী যেন লাগে, কথাও কব পাৰো বেচিকৈ। এদিন মই টেবুলখনৰ ওপৰেৰ হাউলি তেওঁক কৈছিলোঁ যে জাক লাকাৰ লিখনি মই ভালকৈ বুজি পাওঁ। উত্তৰত তেওঁ কৈছিল যে মোৰ কথা শুনি তেওঁ আচৰিত হৈছে কিয়নো বেচিভাগ লোকৰ বাবে লাকা বৰ জটিল, বিশেষকৈ অনুবাদখিনি।\nএদিন ৰাতি মই তেওঁৰ ঘৰলৈ যাবলগীয়া হৈছিল, কাৰণ আমাৰ ডিপাৰ্টমেণ্টৰ পাৰ্টি এটা তেওঁৰ ঘৰতে হৈছিল। খাবলৈ দিয়া বস্তুৰ ভিতৰত এবিধত বৰ সোৱাদ পাইছিলোঁ মই। কিবা এবিধ সেউজীয়া স্পিয়াৰ, মানে ব্ৰকলিৰ ঠাৰি বা আগটোৰ দৰে। তেওঁক সেইটো কি বুলি সোধাত ক’লে যে হয়, ব্ৰকলিৰ বাকলি গুচাই এইদৰে বনোৱা হৈছে। ব্ৰকলিৰ যে বাকলি গুচাব পাৰি, গুচালেও কেনেকৈ গুচাই, মই নাজানিছিলোঁ। তেওঁ ক’লে এটা বিশেষ কায়দা আছে, কেতিয়াবা মোকো দেখুৱাব কেনেকৈ ব্ৰকলিৰ বাকলি গুচায়। মোৰ মনে কৈছিল, এয়া যেন আছিল ঘৰুৱা কাম-কাজৰ বাবে মোলৈ তেওঁৰ এক আহ্বান।\nস্মকি মাউণ্টেইনৰ পৰা আমাৰ বিশ্ববিদ্যালয়লৈ বৰ বেচি দূৰ নহয়, আমিও সেয়ে তাৰ বননিৰ মাজে মাজে খোজ কাঢ়িবলৈ ললোঁ। কেতিয়াবা দিনটোৰ বেচিভাগ সময় তেনেকৈয়ে পাৰ হয়। তেওঁ মোক জলপ্ৰপাত, পুখুৰী, ঘন অৰণ্য এইবোৰ দেখুৱায়। খোজ কাঢ়ি কাঢ়ি ভাগৰ নলগালৈকে আমি নৰওঁ, তাৰ পিচত কৰবাত বহি লৈ থিয়ৰিৰ কথা আলোচনা কৰোঁ। ঘৰত মই মানুহজনৰ সৈতে লঘু বা চঞ্চল যদিও ল’ৰা-ছোৱালীৰ সৈতে বেচ প্ৰসন্ন আৰু ৰঙিয়াল। কেতিয়াবা পিচদিনাৰ ক্লাচৰ কাৰণে পঢ়া-শুনা কৰোঁতে ৰাতি বহুত দেৰিলৈকে নোশোৱাকৈ থাকিব লগা হয়। এদিন খোৱা-বোৱাত বৰকৈ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ ললোঁ, লগতে এখন কিতাপ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ, বিষয় হৈছে ‘ভা্ষাৰ প্ৰতি লেখকৰ আকাংক্ষা আৰু ভাষাৰ সিপাৰে আছে কি: কোনো এক মুহূৰ্তৰ স্ফটিকসদৃশ স্বচ্ছ আৱৰণ, আনন্দৰ সোৱাদ।\nমোৰ বাস্তৱ জীৱনত মা আছিল মানসিকভাবে উন্মাদ, হাইস্কুলত পঢ়ি থকা ছোৱালীজনীয়ে বয়সত নিজতকৈ ভালেমান ডাঙৰ এক ফুটবল খেলুৱৈৰ প্ৰেমত পৰিছে, মোৰ ল’ৰাই দেউতাককে-মোকে মাতবোল কৰিবলৈ এৰি দিছে। এদিন চেপ্টেম্বৰ মাহৰ ৰাতিপুৱাৰ কথা, কাপোৰ-কানি পিন্ধি দিনটোৰ বাবে ওলাইছোঁ, তেনেতে ৱৰ্ল্ড ট্ৰেড চেণ্টাৰ কঁপি উঠিল আৰু ক্ৰমাৎ খহি পৰিবলৈ ললে। মানুহৰ সাজ-পোচাক পৰিহিত ক’লা চৰাইবোৰ ভঙা খিৰিকীৰে ওলাই পাখি মেলি উৰিবলৈ ললে যদিও আৱৰি ধৰা ধোঁৱাৰ মাজেৰে সৰি পৰিছিল, সৌন্দৰ্য্য আৰু বিভীষিকাই যেন ইটোৱে সিটোৰ হাতত ধৰিছে। মই নিজকে সুধিলোঁ, ইয়াত কোনটো থিয়ৰি খাটে?\n১২ চেপ্টেম্বৰ, ২০০১ৰ দিনা তেওঁ মোক তেওঁৰ ঘৰলৈ মাতিলে, যিজনী মানুহৰ সৈতে তেওঁ থাকে সেই মানুহজনী মাকৰ ঘৰলৈ যাব। তেওঁলোক শোৱা বিছনাখনতে পৰি বহুসময় মই কান্দিছিলোঁ। তেওঁ কৈছিল মোৰ দেহাটো এজনী ষোড়শী গাভৰুৰ দেহা। তেওঁৰ বাথৰূমত টইলেট পেপাৰ বিচাৰোতে পাইছিলোঁ মাহেকীয়া হোৱাৰ সময়ত লগা পেড। তাৰ পিচৰে পৰা কিমান দিন আমি একেলগে শুইছিলোঁ, মোৰ মনত নাই।\nইমান সময় মই ক’ত থাকোগৈ বুলি স্বামীয়ে মোক সুধিবলৈ লৈছিল। কাৰোবাৰ সৈতে মোৰ সম্পৰ্ক স্থাপন হোৱাৰ অভিযোগ আনিছিল। মই নহয় বুলি কৈছিলোঁ। পাঁচশ মাইল বাট গাড়ী চলাই গৈ মাক এখন মানসিক চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰাইছিলোঁ। কুঠৰীটোলৈ মা সোমাই যাওঁতে হাতত টেলিফোনৰ বহীখন আৰু কেইবা পাউণ্ড কেঁচা হেমবাৰ্গাৰ, তাৰ পিচত মা ওলাই নাহে। মই সোমাই যোৱাত হাতত কেচি এখন লৈ মোক খুচিবলৈ আহিছিল। মই পুলিচ মাতিলোঁ, তাৰ পিচত পৰি থকা মাংস অলপ চাফা কৰিলোঁ। যি বিচাৰকে মাক ইয়ালৈ পঠাইছিল, সেই আটাইকেইজন বিচাৰকৰ নামত মায়ে চিঞৰ-বাখৰ আৰম্ভ কৰিছিল। মাক ইয়ালৈ পঠিয়াবলৈ কোন তেওঁলোক? হাইস্কুলত থাকোঁতেই সিহঁতৰ স্থায়ী প্ৰেম হৈছিল।\nটাউনলৈ ঘূৰি অহাৰ কেইদিনমান পিচত তেওঁ মোক এদিন পাহাৰৰ ওপৰলৈ যাম নেকি বুলি সুধিলে, মোক বোলে তেওঁ ঠাই এটুকুৰা দেখুৱাব। কথাও আছে পাতিবলগীয়া।\nহাবিৰ মাজৰ মুকলি ঠাইটুকুৰাত বেলিৰ পোহৰ উজ্জ্বল, বতাহজাক ফিৰফিৰিয়া আৰু শীতল। গছৰ পাতত ভৰি পৰোঁতে বুজিছিলোঁ পাতবোৰো সেমেকি আছে। আমাৰ নিঃশ্বাস যেন নীল আকাশত ডাৱৰৰ ৰূপত গোট মাৰিছেগৈ।\nমই গোটেই ঠাইটুকৰা এবাৰ চাই লওঁ বুলি ঠাইতে এপাক ঘূৰি ললোঁ, হাবিৰ মাজৰ এই মুকলিত গছবোৰ লঠঙা, কাঁইটীয়া জোপোহাই সজাই থৈছে যেন এখন বিছনা। দূৰণিলৈ চাই তেওঁ এটা হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে। তেওঁৰ সৈতে থকা মানুহজনীৰ মাক এতিয়া মৃত্যু শয্যাত, সেয়ে মানুহজনী মাকৰ লগতে থাকিবলগীয়া হৈছে।\nউত্তৰত মই ক’লো মোৰ মা পাগলী। ঘৰটো এদিন জ্বলাই দিম বুলি ভাবিছিলোঁ। মোৰ স্বামী, মা, মোৰ চাকৰি আৰু ল’ৰা ছোৱালী আটাইবোৰকে। মই মৰাৰ পিচত কোনো উত্তৰাধিকাৰী থাকিব নালাগে।\nজোপোহা কেইজোপাৰ মাজত কিবা এটাই লৰ-চৰ কৰিছে, এটা দেওডৰিক। এই শীতল উদং পৰিবেশৰ মাজত হঠাৎ সেউজীয়া, ৰঙা আৰু তামবৰণীয়া কিবা এটা দেখি চমক খাই উঠিছিলোঁ, বৰ ভয়াবহ এই বনৰীয়া সৌন্দৰ্য্য। চৰাইটোৰ ডিঙিত ঘূৰণীয়াকৈ এটা বগা দাগ, যেন ডিঙিত পিন্ধি থকা চেইনডাল ছিঙি থাকিল। পাখি জোকাৰি চৰাইটোৱে নিজকে চম্ভালি ললে, পাখিবোৰৰ জোকাৰণিৰ শব্দ হৈছিল। তাৰ পাচত চৰাইটোৱে উৰা মাৰিলে। আকাশৰ বুকুত যেন চৰাইটোৰ গাৰ আটাইকেইটা বৰণৰ বিস্ফোৰণ ঘটিছিল।\nতেওঁৰ মুখৰ পৰা ওলাল, ‘এনেকুৱা চৰাইবোৰ মই চিকাৰ কৰিছিলোঁ।’\n(মোৰ নিজৰ) তত্ত্ব: কিবা এক উন্মাদনাই আমাক অধিকাৰ কৰে, আন এক উন্মাদনাই দিয়ে মুক্তি- মুখত বুলাই দিয়া পাখিৰ স্পৰ্শৰ দৰে।\nএদিন যেতিয়া মই এজনী বুঢ়ী মানুহ হম, সেইদিনা সুৰুয ধিয়াই আকাশলৈ উৰি যোৱা এই দেওডৰিকলৈ মোৰ মনত পৰিব। সেইদিনাও চাগে এই গল্পটোকে মই লিখিম, কিছু অইন ধৰণেৰে।


আলফাও গণতন্ত্রত বিশ্বাসী : পৰেশ বৰুৱা - বিৰিয়া Biriyaa\nবুধবাৰ, 15 জুলাই 2020\nজ্যেষ্ঠ সাংবাদিক-লেখক বুলন কুমাৰ শইকীয়াৰ\nআলফা (স্বাধীন)ৰ সেনাধ্যক্ষ পৰেশ বৰুৱাৰে আছুতীয়া বাৰ্তালাপ\nহঠাতে এটা ফোন কল আহিল। ফোনটোৰ সিটো মূৰত নিষিদ্ধ ঘোষিত আলফা স্বাধীনৰ সেনাপ্রধান পৰেশ বৰুৱা। ৰাজ্যখনৰ সাম্প্রতিক পৰিস্থিতিত, পাতনি নেমেলাকৈয়ে তেওঁ আৰম্ভ কৰিলে সুদীর্ঘ আলাপ। উল্লেখ্য যে বিতর্কিত নাগৰিকত্ব আইন সংশোধনী বিধেয়কখনৰ প্ৰসংগত অসম উত্তাল হৈ পৰাৰ ক্ষণতে পুনৰ আলফাৰ যেন প্রাসংগিকতা বৃদ্ধি পাইছে। এফালে প্রচলিত ভাৰতীয় ব্যৱস্থাটোৰ মাজত মানুহৰ মনত ক্রমশঃ বাঢ়ি অহা ক্ষোভ আৰু আনফালে স্বেচ্চাচাৰী ভাৰত ৰাষ্ট্রযন্ত্র প্রতি মোহভংগ, এই দুয়োটা দিশে বহু ক্ষুদ্ধ যুৱকক প্ৰৰোচিত কৰিছে নিষিদ্ধ ঘোষিত আলফাৰ প্ৰতি। পৰেশ বৰুৱাৰ পথেই যুক্তিযুক্ত বুলি বহুতে মুকলিকৈ গণ্য কৰা সময়ত আমালৈ অহা নির্দিষ্ট ফোন কলটোত সংগঠনটোৰ নেতাগৰাকীয়ে স্পষ্ট কৰিলে বহুবোৰ কথাও যিবোৰ অসমীয়া মানুহে জনাটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল। ৫৪ মিনিট ১৪ ছেকেণ্ডৰ সেই আলাপত তেওঁ সামৰি ল’লে বিতর্কিত নাগৰিকত্ব আইন সংশোধনী বিধেয়কৰ পৰা ডঃ হীৰেন গোঁহাই, ভাৰতীয় গণতন্ত্রৰ স্বৰূপ, সামাজিক সংগঠনসমূহৰ আন্দোলন, অখিল গগৈ, অসমৰ সাংবাদিকতা, শিক্ষা ব্যৱস্থাকে ধৰি বিভিন্ন বিষয়। আনহাতে তেওঁ উন্মোচিত কৰিলে অসমজনিত কেইবাটাও প্ৰসংগ, যি বাস্তৱিকতে বিশেষভাৱে তাৎপর্যপূর্ণ বুলি বিবেচিত হৈছে প্ৰসংগ কেইটাই বহন কৰা নতুনত্বৰে। আলফাৰ আপোচবিহীন নেতাগৰাকীৰ উক্ত আলাপৰ সম্পাদিত ৰূপটো পাঠকসকললৈ আগবঢ়াই দিয়া হৈছে।\nআলফাও গণতন্ত্রত বিশ্বাসী\nআলফাও গণতন্ত্ৰৰ বিৰোধী নহয়। আমিও গণতন্ত্রত বিশ্বাসী। কিন্তু সঁচা গণতন্ত্রত। ভাৰতীয় ভুৱা গণতন্ত্র বা এই ভুৱা গণতন্ত্ৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত সংসদীয় নির্বাচনী প্রক্রিয়াটোৰ প্ৰতি আমি কোনোপধ্যে লালায়িত নহয়। এই ভুৱা গণতন্ত্ৰত অসমীয়া মানুহে হামৰাও কাঢ়িব লাগিব। তাৰ বাদে আন কোনো আশা নাই। ভাৰতত যদি সঁচা গণতন্ত্র থাকিলহেঁতেন, তেন্তে আমি অসমৰ স্বাধীনতাৰ বাবে সংগ্রাম কৰিবলগীয়া নহ’লহেঁতেন। আমি মানুহক কওঁ – আপোনালোকে নির্বাচনী ৰাজনীতিক ৰিজাল্ট অৰিয়েন্টেড কৰিবলৈ চেষ্টা কৰক। কিবা পাবলৈ চেষ্টা কৰক। কেবল সমস্যা আৰু টোপবিলাককলৈ ব্যস্ত নাথাকিব। ভাৰতীয় গণতন্ত্রত বিশ্বাসীসকলে সঁচা গণতন্ত্র অনুশীলন কৰা নাই। তেওঁলোকে সাধাৰণ মানুহক ঠগিবলৈ দালালগিৰি কৰিছে। যদি ভাৰতত সঁচা গণতন্ত্ৰৰ অৱকাশ থাকিলহেতেন তেন্তে অসম কিয় ভাৰতৰ সকলো প্রান্ততে সম অধিকাৰ দেখিবলৈ পোৱা গ’লহেতেন। এই গণতন্ত্ৰত মানুহক সচেতন কৰাৰ পদক্ষেপেই নাই। তাৰ সলনি মানুহক অশিক্ষিত কৰা হৈছে। এখন কম্বল আৰু সস্তীয়া চাউলৰ ৰাজনীতিয়েই তাৰ প্ৰমাণ। প্রকৃত গণতন্ত্র থাকিলে ৰাতিটোৰ ভিতৰতে কোটি কোটি টকাৰ সম্পত্তি থকা ৰাজনৈতিক দালালবোৰৰ সৃষ্টিয়েই নহ’লহেঁতেন।\nএই গণতন্ত্ৰত মানুহক সচেতন কৰাৰ পদক্ষেপেই নাই। তাৰ সলনি মানুহক অশিক্ষিত কৰা হৈছে। এখন কম্বল আৰু সস্তীয়া চাউলৰ ৰাজনীতিয়েই তাৰ প্ৰমাণ। প্রকৃত গণতন্ত্র থাকিলে ৰাতিটোৰ ভিতৰতে কোটি কোটি টকাৰ সম্পত্তি থকা ৰাজনৈতিক দালালবোৰৰ সৃষ্টিয়েই নহ’লহেঁতেন।\nঅখিল গগৈ আৰু সামাজিক সংগঠনসমূহ\nএই পৰিস্থিতিটোক ভালদৰে চকু ৰাখিব লাগিব। অখিল গগৈয়ে কৈছে, ‘আমি ২০১৯ ৰ নিৰ্বাচনত বিজেপিক উৎখাত কৰিম।’ তাৰ অর্থ কি? অর্থটো হৈছে অখিল গগৈয়ো ভাৰতীয় ভুৱা গণতন্ত্রৰ মোহত আৱদ্ধ। সামাজিক সংগঠনসমূহে ভাবি চাবৰ হ’ল তেওঁলোকে আৰু কিমান দিন ভুৱা গণতন্ত্রৰ দ্বাৰা পৰিচালিত নির্বাচনী ব্যৱস্থাটোৰ মাজত অসমৰ সমস্যাৰ সমাধান বিচাৰি থাকি? নির্বাচনী ব্যৱস্থাটোৱে আমাক দিবই বা কি? আজি সত্তৰটা সংগঠনে সংশোধনী বিধেয়কৰ বিৰুদ্ধে আন্দোলন কৰিছে। কিন্তু কাইলৈ নির্বাচন আহিলেই তেওঁলোকৰ একাংশই নির্বাচনৰ জৰিয়তে ক্ষমতা দখলৰ অংক কৰিব। এনেকৈয়ে বহু নেতাই লালায়িত হৈ ভাৰতীয় ভুৱা গণতন্ত্রৰ মোহত আৱদ্ধ হৈ আছে। তেওঁলোকে অসমীয়াক প্ৰৱঞ্চনাৰ বাদে আন একো কৰিব পৰা নাই। ভুৱা গণতন্ত্রৰ দ্বাৰা পৰিচালিত নির্বাচনী ব্যৱস্থাক তেওঁলোকে প্রত্যাহ্বান নজনায়।\nআমাৰ সাংসদে কিয় মাত মাতিব নোৱাৰে\nআমাৰ ১৪ জন সাংসদে দিল্লীত কি মাত মাতিব পাৰিব? তেওঁলোক বিভাজিত ৰূপতহে প্ৰতিটো দলৰ পৰা যাব। তেওঁলোক সর্বভাৰতীয় নেতাৰ ভয়ত কম্পমান হৈ থাকে। বিভাজিত ৰূপত ইটো দলৰ পৰা দুজন, সিটো দুজনৰ পৰা তিনিজনকৈ গৈ তেওঁলোকে অসমৰ হৈ কি মাত মাতিব ?\nঅসমৰ মানুহ কিয় সজাগ হোৱা উচিত\nঅসমৰ মানুহ সজাগ হোৱা উচিত। আমাৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদ লুণ্ঠন হৈ আছে। তাৰ বিনিময়ত অসমে ৰয়েল্টীহে লাভ কৰি আছে। আজি চাৰি-পাঁচ হাজাৰ কোটি টকাৰ ৰয়েল্টী মোকলাই আমাৰ দালাল বিলাকে বাহ্ বাহ্ ল’বলৈ যায় কিন্তু তেওঁলোকে অসমৰ ৰাইজক হিচাপ কৰি নেদেখুৱাই সেই ৰয়েল্টীৰ বিনিময়ত অসমৰ পৰা কিমান মিলিয়ন মিলিয়ন ডলাৰৰ সম্পদ লৈ যোৱা হ’ল। কেন্দ্ৰই ৰয়েন্টীখিনি একেবাৰে মোকলাই নিদিয়ে। কিন্তু তাতেই দালাল বিলাকে নিজৰ প্ৰচাৰ কৰি থাকে ইমানখিনি, সিমানখিনি ৰয়েল্টী মোকলোৱা হ’ল বুলি। কিন্তু অসমৰ পৰা আহৰিত কৰা প্রাকৃতিক সম্পদৰ হিচাপ কেতিয়ালৈ? অসমৰ মানুহে কিন্তু এই বিষয়ত সজাগ হ’ব লাগিবই।\nঅসম চুক্তি আৰু নিবাৰণ বৰা আদি\nআলফাই কিয় অসম চুক্তিৰ বিৰোধিতা কৰিছিল? কাৰণ আলফাই জানিছিল পেকেজ নির্ভৰ চুক্তিৰ দ্বাৰা অসমৰ একো লাভ নহয়। আৰু সেয়ে প্ৰথমৰে পৰা আলফাই বিৰোধিতা কৰিছিল চুক্তিখন। কিন্তু চুক্তিখন সম্পন্ন হোৱাত আলফাৰো ভূমিকা আছিল। কাৰণ সেইসময়ত, ১৯৮৩ ত এন.এছ.চি.এনৰ নগালেণ্ডৰ মনত থকা কেম্পৰ এজন নেতা ধৰা পৰিছিল। তেওঁৰ জেপত এখন চিঠি পাইছিল, যিখন চিঠি সংগঠনৰ ভিতৰৰ পৰা বাহিৰলৈ পঠিওৱা হৈছিল। এইবোৰ কথা সমুজ্জ্বলে হয়তো অলপ অলপ জানিব লাগে। সেই চিঠিৰ পৰা চোৰাংচোৱাই গম পাইছিল কেনেকৈ অসমৰ পৰা দলে দলে ল’ৰা স্বাধীনতাৰ দাবীত আলফাৰ ট্ৰেইনিং ল’বলৈ গৈ আছে। পৰিস্থিতিৰ ভয়াৱহতা বুজি উঠিছিল ভাৰত চৰকাৰে। তেতিয়াৰে পৰা চুক্তিৰে আন্দোলনটো শেষ কৰিবলৈ বিচাৰিছিল ভাৰত চৰকাৰে। যুৱ চাম নেতা প্রলোভিত হ’ল। তেওঁলোকে নিজৰ অংক কৰি ল’লে ৰ’ৰ লগত। দিল্লীলৈ গৈছিল নিবাৰণ বৰাও। কিন্তু নিবাৰণ বৰাক একাংশই ওৰেটো ৰাতি মদ খুৱাই অচেতন কৰি তুলিলে। ফলাফল কি হ’ল দেখিলেই সকলোৱে।\nনাগৰিকত্ব আইন (সংশোধনী) বিধেয়ক\nএমেণ্ডমেন্ট বিল ধর্মীয় ভোটৰ আশাত ২০১৯ চনৰ নির্বাচন জিকিবলৈ বিজেপিৰ কুটকৌশল। কোনোবাই কোনোবাই কৈছে এমেণ্ডমেন্ট বিলৰ বিৰুদ্ধে উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ কাষ চাপিব লাগে। অসমীয়া মানুহৰ আৰু কাম নাই নেকি? দিল্লীয়ে আমাক এইবিলাকতে ব্যস্ত কৰি থ’ব নেকি? অসমীয়াই কি সকলো কাম এৰি আন্দোলনতে ব্ৰতী হৈ থাকিব লাগে ? ৰাইজে বিৰোধিতা কৰিছে ভাল। কিন্তু লগতে এইটোৱে চাব লাগে যাতে এই আন্দোলনৰ ফলশ্ৰুতিত পুনৰ প্ৰৱঞ্চনা কৰিব পৰা নেতাৰ জন্ম নহয়।\nআলফাৰ নিজস্ব সংগ্রামখন\nদীঘলীয়া এই সংগ্ৰামৰ পথছোৱাত আমি মানুহ চিনি পোৱাৰ গুণ আয়ত্ত্ব নকৰাকৈ আছেনে? কোনোবাই আমাৰ পিঠিত উঠি, আমাকে বিশ্বাসঘাতকতা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব, সেয়া আমি কি উপলব্ধি নকৰিম? আমি শত্ৰু কোন, মিত্র কোন চিনি পাইছো। সেয়ে মহা শক্তিমান ভাৰত ৰাষ্ট্ৰৰ বিৰুদ্ধে আমি এতিয়াও যুঁজি থাকিবলৈ সক্ষম হৈছো। আমি কিবা পোৱাৰ আশাত সংগ্রাম কৰা নাই। আমি ‘গিভ এণ্ড টেক‘ পলিচীত বিশ্বাসী নহয়।\nকোনোবাই যদি ভাবিছে আমি সংসদীয় ৰাজনীতিৰ প্রতি লালায়িত হৈ এই পথ এৰিম, তেন্তে তেওঁ মুৰ্খৰ দৰে ভাবিছে। আমি পাবলৈ নহয়, দিবলৈ সংগ্রাম কৰিছো। আত্মত্যাগেই আমাৰ উদ্দেশ্য। স্বাধীনতাৰ প্ৰসংগটো জিঅ‘ পলিটিক্স নিৰ্ভৰ। আজিৰ তাৰিখত আলফাৰ সপক্ষে জিঅ‘ পলিটিক্স নাই। কিন্তু সদায়ে একে পৰিস্থিতি হৈ নাথাকে। পৰিস্থিতি সলনি হ’লে আমাৰ সংগ্ৰামখনেও ফলাফল লাভৰ দিশত গতি কৰিব। আমি নিজৰ লক্ষ্য-উদ্দেশ্য, নীতিৰ প্ৰতি অবিচল। এইবিলাক আমাৰ তেজৰ ৰন্ধ্রে ৰন্ধ্রে বিয়পি আছে। আমি বাস্তৱসম্মত লক্ষ্যত আছো। স্বাধীনতাৰ কাৰণে সশস্ত্র সংগ্রাম যুগে যুগে ঘটি আছে। এইটো অবাস্তৱ কথা নহয়।\nপ্রসংগঃ হীৰেন গোঁহাই\nহীৰেন গোঁহাই দদাইদেউ আমাৰ নমস্য ব্যক্তি। তেওঁ শেহতীয়াকৈ স্বাধীন অসমৰ সম্পৰ্কত মাত মাতিবলৈ বাধ্য হৈছে। আমি তেওঁৰ বক্তব্যক আদৰণি জনাইছে। কিন্তু এই কথাটোকে যদি তেওঁৰ দৰে এগৰাকী ব্যক্তিয়ে দহ বা বিছ বছৰৰ আগতে কলেহেঁতেন, অসমৰ ছবিখন এতিয়াতকৈ বহুত পৃথক হ’লহেঁতেন। আমি তেওঁৰ তুলনাত একোৱেই নাজানো। কিন্তু ভাৰতৰ বিৰুদ্ধে সংগ্রাম কৰি ৰাষ্ট্রৰ চৰিত্ৰ চিনি পাইছো। দদাইদেৱে আজিহে সেইটো উপলদ্ধি কৰিছে। মানুহে আমাক নুবুজে, আমাৰ বেথা নোহোৱা নহয়। কিন্তু হীৰেন গোঁহাই দদাইদেউৰ অৱস্থা কি হ’ল? আলোচনাপন্থীৰ দাবী চনদ তেওঁ লিখি উলিয়ালে তিনিশ পৃষ্ঠাৰ। কিন্তু দিল্লীত দাখিল হ’ল মাত্র তিনি পৃষ্ঠাৰ। দদাইদেউক সুধিছিলোঁ, কিয় এনেকুৱা হ’ল? এতিয়া আলোচনাপন্থী নেতাবিলাকক লগ পাই নে? তেওঁৰ উত্তৰ আছিল- ‘প্রদীপ গগৈক লগ পাইছিলোঁ। প্রদীপে ক’লে আমাৰ হাতভৰি বন্ধা। আমি একো কৰিব নোৱাৰোঁ’ … সেই হীৰেন গোঁহায়ে এতিয়া নিজৰ ভুল বুজি পাইছে। তেওঁৰ মোহভংগ ঘটিল।\nআমাৰ শিক্ষা ব্যৱস্থা\nআজি অসমক মানৱ সম্পদৰ দৰকাৰ হৈছিল। কিন্তু অসমৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাটোৱে কি উৎপাদন কৰে? আই.এ.এছ মানে কি? ভাৰত ৰাষ্ট্রৰ চাকৰ। শিক্ষা ব্যৱস্থাটোৱে ভাৰতৰ চাকৰ কিছুমান সৃষ্টি কৰিছে। তাৰ বাদে শিক্ষা ব্যৱস্থাটোৰ সার্থকতা ক’ত। আমাক টেকন’লজী জনা ল’ৰা লাগে। কেনেকৈ আৱিষ্কাৰ কৰে, কেনেকৈ গাড়ী নির্মাণ কৰে তাক জনা ল’ৰা ছোৱালী লাগে। অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদক আধাৰ কৰি কেনেকৈ অসমক উন্নত হিচাপে গঢ়ি তুলিব পাৰি তেনেকুৱা গৱেষণা কৰা ল’ৰা-ছোৱালী লাগে। কিন্তু শিক্ষা ব্যৱস্থাত সেইটো নাই। ভাৰতক কেনেকৈ উন্নত কৰিব পাৰি সেইটোৰ ব্যৱস্থাহে শিক্ষা ব্যৱস্থাত আছে। অইল ইণ্ডিয়াৰ দৰে প্রতিষ্ঠানলৈ চাওক; য’ত অসমীয়া বুর্বক অভিযন্তা কিছুমান আছে। তেওঁলোকৰ অৰিহণা কি? বিলিয়ন বিলিয়ন ডলাৰৰ অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদ আমাৰ মাটিৰ পৰা খনন কৰি বাহিৰলৈ লৈ যোৱাত তেওঁলোকে সহায় কৰি দিয়াৰ বাদে আৰু কি কৰিছে?\nআমাক টেকন’লজী জনা ল’ৰা লাগে। কেনেকৈ আৱিষ্কাৰ কৰে, কেনেকৈ গাড়ী নির্মাণ কৰে তাক জনা ল’ৰা ছোৱালী লাগে। অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পর্ক আধাৰ কৰি কেনেকৈ অসমক উন্নত হিচাপে গঢ়ি তুলিব পাৰি তেনেকুৱা গৱেষণা কৰা ল’ৰা-ছোৱালী লাগে। কিন্তু শিক্ষা ব্যৱস্থাত সেইটো নাই। ভাৰতক কেনেকৈ উন্নত কৰিব পাৰি সেইটোৰ ব্যৱস্থাহে শিক্ষা ব্যৱস্থাত আছে।\nনুমলীগড় ৰিফাইনেৰীৰ পৰা অসমে কি পাই জানে আপোনালোকে? সেইবোৰ কথাও চর্চা কৰক কেতিয়াবা। মাত্র তিনি শতাংশ, মাত্র তিনি শতাংশ লাভাংশৰ বাদে অসম চৰকাৰে আন একো নাপায় নুমলীগড় শোধনাগাৰৰ পৰা। এইবোৰেই হ’ল প্রফুল্ল (নামৰ আগত এটা চাৰিঠেঙীয়া প্ৰাণীৰ নাম সংযোগ) কাম। এতিয়া অৱশ্যে এঘাৰ শতাংশ হৈছেগৈ।\nঅসমৰ সংবাদ মাধ্যম\nহিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা, ৰকিবুল হুছেইন ভাৰতীয় ভুৱা গণতন্ত্রই সৃষ্টি কৰা ধনাঢ্য দালাল। তেওঁলোকে টিভি চেনেল চলায়। হিমন্তৰ সৈতে সংঘাতৰ বাবে জয়ন্ত বৰুৱাই নিজৰ কাকত-চেনেলত বিজেপিৰ বিৰোধ কৰিবলৈ কিছু পূর্বৰে পৰা আৰম্ভ কৰি দিলে। বিজেপিক শাসনলৈ অনাত এক নম্বৰৰ মানুহ কোন আছিল? উৎপল বৰুৱা আৰু ননীগোপাল (সম্ভৱতঃ পৰেশ বৰুৱাই ননীগোপাল মহন্তৰ কথাই উল্লেখ কৰিছিল)। বিজেপিৰ অৱস্থা বেয়া দেখি এতিয়া উৎপল বৰুৱাৰ সুৰ সলনি হৈছে। প্ৰাগ চেনেলটো অলপ ইণ্ডিপেণ্ডেন্ট হৈ আছে। কেইদিনমান আগলৈকে বিজেপিৰ প্রশংসা গাই থকা ডি.ৱাই.- ৩৬৫এ এতিয়া পৰিস্থিতি দেখি দোধোৰ-মোধোৰত পৰি আছে। সাংবাদিক ভাইসকলে কি কৰিব? তেওঁলোকক পণ্য সামগ্রীৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। তেওঁলোকৰ সততা থাকিও সেয়া দেখুৱাব পৰা নাই। আমাৰ কথা তেওঁলোকে সৱিশেষ নুলিয়ায়। নেগুৰ-শিং কাটি সেইটোৰ অৱস্থা গৰু নে গাধ নে শিয়াল ধৰিব নোৱাৰা কৰি পেলায়। আমি অনুৰোধ কৰিলেও উলিয়াবলৈ টান পায়। কিন্তু আজি জাতিৰ সংকটৰ ক্ষণত অসমৰ সংবাদ মাধ্যমৰ চৰিত্ৰ হ’ব লাগে এক জাতি এক স্থিতি।\n২০২৬: কোনে কি কয়\nইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ ম্যাদ শেষ হ’বলৈ হ’ল। মানুহে এতিয়া চৰ্চা কৰিব লাগিছিল অসম ভাৰতৰ লগত থাকিব নে নাথাকে। কিন্তু সেইবিলাক কথা আলোচনাৰ অৱকাশ ক’ত? সংবাদ মাধ্যমৰ সেই কথা আলোচনা কৰাৰ সৎসাহস আছেনে? বুদ্ধিজীৱিৰ চিন্তা দেখি আমি অবাক হওঁ। তেওঁলোকে আমাক সমর্থন নকৰে সেইটো বেলেগ কথা। কিন্তু তেওঁলোকে জাতীয় উন্নয়নৰ প্ৰসংগত দিগ্ নির্দেশনা দিব পৰা নাই। এইটো দুর্ভাগ্য।\nসাংবাদিক ভাইসকলক পণ্য সামগ্রীৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। তেওঁলোকৰ সততা থাকিও সেয়া দেখুৱাব পৰা নাই। আমাৰ কথা তেওঁলোকে সৱিশেষ নুলিয়ায়। নেগুৰ-শিং কাটি সেইটোৰ অৱস্থা গৰু নে গাধ নে শিয়াল ধৰিব নোৱাৰা কৰি পেলায়। কিন্তু আজি জাতিৰ সংকটৰ ক্ষণত অসমৰ সংবাদ মাধ্যমৰ চৰিত্ৰ হ’ব লাগে এক জাতি এক স্থিতি।\nবু ল ন কু মা ৰ শ ই কী য়া\nঅসমৰ এগৰাকী জ্যেষ্ঠ সাংবাদিক, লেখক তথা ৰাজনৈতিক পৰ্যালোচক আৰু 'বিৰিয়া'ৰ নিয়মীয়া বিশ্লেষক।\n২০১৬Akhil GogoiAssamAssamese MediaAssamese News ChannelCABDr. Hiren GohainKMSSParesh BaruahRAWSedition ChargesULFAULFA (I)অখিল গগৈঅসমঅসমৰ ৰাজনীতিঅসমৰ সংবাদ মাধ্যমআলফাইয়াণ্ডাবু সন্ধিড০ হীৰেন গোঁহাইনাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কপৰেশ বৰুৱাস্বাধীনতাৰ প্ৰসংগ\nPrevious নাগৰিকত্ব (সংশোধনী) বিধেয়ক আৰু কংগ্ৰেছৰ স্থিতি\nNext গণিতৰ এক পীঠস্থান : গটিনগেন\nভাৰত ৰত্ন : ভূপেন হাজৰিকাক লৈ কংগ্ৰেছ-বিজেপিৰ ৰাজনীতি\n18 জানুৱাৰী, 2019\nপ্ৰাসংগিক বিষয় আৰু আলোচনা\n19 জানুৱাৰী, 2019\nবিৰিয়াৰ সাউৰি 16 ঘণ্টা ago\nনিতুপৰ্ণ ৰাজবংশী 18 ঘণ্টা ago\nনিতুপৰ্ণ ৰাজবংশী2দিন ago\nপ্ৰিয়ংকা দাস2দিন ago


মস্তিষ্ক আৱৰণী বা meninges (/məˈnɪndʒiːz/, একক: meninx (/ˈmiːnɪŋks/ বা /ˈmɛnɪŋks/), প্ৰাচীন গ্ৰীক: μῆνιγξ mēninx "membrane", বিশেষণ: meningeal /məˈnɪndʒəl/) বুলিলে মস্তিষ্ক আৰু স্নায়ুৰজ্জুক আবৃত কৰি ৰখা সংযোজী কলাৰ আৱৰণীসমূহক বুজায়। স্তন্যপায়ী প্ৰাণীৰ ক্ষেত্ৰত এই আৱৰণীৰ তিনিটা স্তৰ থাকে: ডুৰা মেটাৰ, এৰেক্‌নয়ড্ মেটাৰ আৰু পায়া মেটাৰ। এই মস্তিষ্ক আৱৰণী আৰু চেৰিব্ৰ'স্পাইনেল ৰসৰ মুখ্য কাম হৈছে কেন্দ্ৰীয় স্নায়ুতন্ত্ৰক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰা।\nমস্তিষ্ক আৱৰণীসমূহ: ডুৰা মেটাৰ, এৰেক্‌নয়ড্ মেটাৰ আৰু পায়া মেটাৰ\nডুৰা মেটাৰ (dura mater) (লেটিন: tough mother ) (মেনিংক্স ফাইব্ৰ'ছা বা পেকীমেনিংক্স) কৰোটিৰ হাড়ৰ কাষতে থকা এখন ডাঠ আৱৰণী। ইয়াৰ একেবাৰে বাহিৰৰ অংশ ইটোৰে-সিটোৰে লাগি থকা ফাইব্ৰ'ইলাষ্টিক কোষৰ সমষ্টি। কোষৰ বাহিৰত ক'লাজেন নাথাকে আৰু যথেষ্ট খালী ঠাই থাকে। বাকী অংশক দুটা স্তৰত ভগাব পাৰি: অধো অস্থীয় স্তৰ (endosteal layer) আৰু আৱৰণীস্তৰ (meningeal layer)। অধো-অস্থীয় স্তৰটোৱে কৰোটিৰ ভিতৰফালৰ তলখনত লাগি তাক আৱৰি ৰাখে। কৰোটইৰ অধোদেশত থকা মহাৰন্ধ্ৰইদি ই পাৰ নহয়। কিন্তু কৰোটিৰ আন আটাইবোৰ ছিদ্ৰইদি ই কৰোটিৰ বাহিৰলৈ ওলাই গৈ কৰোটিৰ বহিঃপৃষ্ঠাকো আৱৰি ৰাখে। আনহাতে আৱৰণী স্তৰটো ঘন আঁহেৰে গঠিত। ই সম্পূৰ্ণ মস্তিষ্কটো আৱৰি ৰাখে আৰু মহাৰন্ধ্ৰইদি সৰকি স্নয়ুৰজ্জুৰ ডুৰা মেটাৰ আৱৰণীৰো সৃষ্টি কৰে।\nডুৰাৰ চাৰিটা ভিতৰলৈ সুমোৱা ভাঁজ থাকে:\nফাক্স চেৰিব্ৰাই, যি চেৰিব্ৰেল অৰ্ধগোলক দুটাক পৃথক কৰে।\nটেণ্ট'ৰিয়াম চেৰিবেলাই, যি নিম্ন পৃষ্ঠীয় পিণ্ড (occipital lobe)-ক চেৰিবেলামৰ (cerebellum) পৰা পৃথক কৰে।\nফাক্স চেৰিবেলাই, যি চেৰিবেলাৰ অৰ্ধগোলক দুটাক পৃথক কৰে।\nডায়েফ্ৰাগ্‌মা ছেলি, যি পিটুইটেৰী গ্ৰন্থি আৰু চেলা টাৰ্চিকাক ঢাকি ৰাখে।\nমস্তিষ্ক আৱৰণীৰ মধ্যস্তৰটো এৰেক্‌নয়ড্ মেটাৰ (arachnoid mater)। দেখাত মকৰা জালৰ দৰে হোৱা বাবে ইয়াক এই নাম দিয়া হৈছে। ই এখন কোমল, সোপোকা আৰু ভেদ্য আৱৰণ। এই আৱৰণো আঁহেৰে গঠিত আৰু পায়া মেটাৰৰ দৰে চেপেটা কোষেৰে আবৃত। এৰেক্‌নয়ড্ মেটাৰ আৰু ডুৰা মেটাৰৰ মাজত কিছু ব্যৱধান থাকে। এই ঠাইখিনি পূৰ্ণ কৰি ৰখা তৰল দ্ৰব্যবিধক চেৰিব্ৰ'স্পাইনেল ৰস (cerebrospinal fluid) বোলে।\nপায়া মেটাৰ (pia mater) (লেটিন: tender mother ) এখন অতি পাতল আৱৰণ। ই স্তৰটো মস্তিষ্ক আৰু স্নায়ুৰজ্জুৰ গাত লিপিট খাই লাগি থাকে আৰু মস্তিষ্কৰ সকলো উঠা-নমা (যাইৰাছ আৰু ছাল্‌কাছ) অনুসৰণ কৰে। আঁহযুক্ত কলাই গঠন কৰা এই স্তৰটোক বাহিৰৰ অংশত চেপেটা কোষৰ সমষ্টিয়ে ঢাকি ৰাখে। মস্তিষৰ ৰক্তবাহী নলীকাবোৰ পায়া মেটাৰৰ মাজেদি পাৰ হৈ যায় আৰু কেপিলাৰীবোৰে মস্তিষ্কক পুষ্টি যোগান ধৰে।\nএৰেক্‌নয়ড্ মেটাৰ আৰু পায়া মেটাৰক কেতিয়াবা একেলগে লেপ্ট'মেনিঞ্জেজ (leptomeninges) বোলা হয় যাৰ অৰ্থ পাতল আৱৰণী। এৰেক্‌নয়ড আৰু পায়া মকৰা জালৰ দৰে প্ৰৱৰ্ধৰে সংযুক্ত হৈ থাকে বাবে নামটো পায়া-এৰেক্‌নয়ড্ বা লেপ্ট'মেনিঞ্জেজ।\nছাব্‌এৰেক্‌নয়ড্ ব্যৱধান বুলিলে এৰেক্‌নয়ড্ মেটাৰ আৰু পায়া মেটাৰৰ মাজত থকা খালি ঠাইক বুজায়। এই ঠাই চেৰিব্ৰ'স্পাইনেল ৰস নামৰ তৰল দ্ৰব্যই পূৰ্ণ কৰি ৰাখে।\nসাধাৰণতে ডুৰা মেটাৰ মানুহৰ কৰোটিৰ (Human skull) লগত লাগি থাকে। স্নায়ুৰজ্জুত ডুৰা মেটাৰক ৰাজহাড়ৰ পৰা এপিডুৰেল ব্যৱধানে পৃথক কৰি ৰাখে। এৰেক্‌নয়ড্ ডুৰাৰ লগত লাগি থাকে আৰু পায়া মেটাৰ কেন্দ্ৰীয় স্নায়ুতন্ত্ৰৰ কলাৰ লগত লাগি থাকে। আঘাট বা ৰোগত ডুৰা আৰু এৰেক্‌নয়ড্ পৃথক হৈ পৰিলে ছাব্‌ডুৰেল ব্যৱধানৰ সৃষ্টি হয়। পায়া মেটাৰৰ তলতো ছাব্‌পায়েল ব্যৱধান থাকে যি ইয়াক গ্লায়া লিমিটেন্সৰ পৰা পৃথক কৰে।\nমস্তিষ্ক আৱৰণীত তিনিপ্ৰকাৰৰ ৰক্তস্ৰাৱ (hemorrhage) হ'ব পাৰে:\nছাব্‌এৰেক্‌নয়ড্ ৰক্তস্ৰাৱ এৰেক্‌নয়ডৰ তলত হোৱা ৰক্তস্ৰাৱ। কেতিয়াবা আপোনা-আপুনি বা আঘাটৰ ফলত এনে হ'ব পাৰে।\nছাব্‌ডুৰেল হিমাট'মা একপ্ৰকাৰৰ হিমাট'মা (তেজ জমা হোৱা)। এৰেক্‌নয়ড্ আৰু ডুৰাৰ মাজত এনে হয়। ডুৰা আৰু এৰেক্‌নয়ড্ সংযুক্ত কৰা সৰু সিৰাবোৰ আঘাটৰ ফলত ক্ষতিগ্ৰস্ত হ'লে এই অৱস্থাৰ সৃষ্টি হয়।\nএপিডুৰেল হিমাট'মা আঘাট বা নিজে নিজে হ'ব পাৰে।\nমস্তিষ্কৰ আৱৰণীত প্ৰভাৱ পেলোৱা আন কিছুমান ৰোগ হৈছে মেনিঞ্জাইটিছ (বেক্টেৰিয়া, ভাইৰাছ বা ভেঁকুৰৰ সংক্ৰমণৰ ফলত হোৱা আৱৰণীৰ প্ৰদাহ), আৰু কৰ্কট ৰোগৰ ফলত হোৱা মেনিঞ্জিঅ'মা (meningioma)।\nমাছৰ ক্ষেত্ৰত এখনেই আৱৰণ থাকে (আদিম আৱৰণী/primitive meninx)। উভচৰ প্ৰাণী, সৰীসৃপ আৰু চৰাইৰ ক্ষেত্ৰত আৱৰণীৰ বাহিৰফালে এটা ডাঠ স্তৰ ডুৰা মেটাৰ আৰু ভিঅৰফালে পাতল দ্বিতীয় আৱৰণী থাকে (secondary meninx)। স্তন্যপায়ী প্ৰাণীৰ ডুৰা মেটাৰ থাকে, লগতে দ্বিতীয় আৱৰণীখন এৰেক্‌নয়ড্ আৰু পায়া মেটাৰত বিভক্ত হৈ পৰে।\nEntry "meninges" in Merriam-Webster Online Dictionary, retrieved 2012-07-28.\nEntry "meninx" in Merriam-Webster Online Dictionary, retrieved 2012-07-28.\nμήνιγξ, Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon, on Perseus.\nযশোদানন্দ ভৰালী, ড° ৰঞ্জিত নাথ ভট্টাচাৰ্য, ড° ৰাতুল চন্দ্ৰ ৰাজখোৱা (২০০৮). উচ্চতৰ মাধ্যমিক জীৱবিজ্ঞান. প্ৰকাশক গুৱাহাটী: অসম বুক ডিপো. পৃষ্ঠা. ২৭৭.\n"Overview of Adult Traumatic Brain Injuries". Orlando Regional Healthcare, Education and Development. 2004. Archived from the original on February 27, 2008. https://web.archive.org/web/20080227162001/http://www.orlandoregional.org/pdf%20folder/overview%20adult%20brain%20injury.pdf.\nKardong, Kenneth V. (1995). Vertebrates: Comparative Anatomy, Function, Evolution. Wm. C. Brown Publishers.. পৃষ্ঠা. 539. ISBN 0-697-21991-7.


Watch “An speach একালৰ সদৌ মিছিং ছাত্ৰ সন্থাৰ প্ৰতাপী নেতা যুক্তা কুম্বাঙৰ ভাষনটো আপোনালোকে শুনিলেনে? বাতৰি” on YouTube – Tultul Kutum\nWatch “An speach একালৰ সদৌ মিছিং ছাত্ৰ সন্থাৰ প্ৰতাপী নেতা যুক্তা কুম্বাঙৰ ভাষনটো আপোনালোকে শুনিলেনে? বাতৰি” on YouTube\nOctober 30, 2017 Tultul KutumLeaveaComment on Watch “An speach একালৰ সদৌ মিছিং ছাত্ৰ সন্থাৰ প্ৰতাপী নেতা যুক্তা কুম্বাঙৰ ভাষনটো আপোনালোকে শুনিলেনে? বাতৰি” on YouTube\nPrevious একালৰ সদৌ মিছিং ছাত্ৰ সন্থাৰ প্ৰতাপী নেতা শ্ৰী যুক্তানাথ কুম্বাঙৰ এই ভাষনটো শুনিছেনে?\nNext Agom Longésok Lupénam Agom


বছেৰেকীয়া পৰীক্ষা দি সৰুতে ডিচেম্বৰ মাহত মামাহঁতৰ ঘৰত কটোৱা দিনবোৰ (লক্ষ্য জ্যোতি নাথ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n“মামাহঁতৰ ঘৰলৈ যাওঁ” বুলি ক’লে মোৰে নহয় সকলোৰে ফূর্তি লাগে নহয় জানো! মামাহঁতৰ ঘৰখনৰ আর্থিক অৱস্থা ভালেই হওঁক বা বেয়াই হওঁক সকলোৱে মামাহঁতৰ ঘৰলৈ ফূৰিবলৈ গৈ আৰু বছেৰেকীয়া পৰীক্ষা দি বা গৰম বন্ধত কেইদিনমান থাকি বৰ ভাল লাগে। এনে লাগে যেন পঢ়া-শুনাৰ সকলো টেনচন এৰি এতিয়া মামাহঁতৰ ঘৰত ‘বিন্দাচ’ ফূর্তি কৰিম।\nআনৰ দৰে ময়ো সৰু থাকোতে (এতিয়াও যাওঁ বাৰু) পৰীক্ষা দি আজৰি হৈ মামাহঁতৰ ঘৰলৈ গুচি যাওঁ। এনেকুৱা ডিচেম্বৰ মাহত মামাহঁতৰ ঘৰত ধান কটা, মৰণা মৰা আদি কাম চলি থাকে, মৰণা মাৰি ধানৰ খেৰবোৰ য’ত-ত’ত দমাই থয়। মামাৰ আগৰ পৰাই কিতাপ পঢ়াৰ চখ আৰু আমাকো পঢ়িব কয়। অন্য আলোচনী, কিতাপৰ উপৰিও মামায়ে প্রতিমাহে ‘মৌচাক’ আৰু ‘নতুন আৱিষ্কাৰ’ এই দুখন শিশু আলোচনী লৈছিল। এনেকুৱা ঠাণ্ডা দিনত মামাহঁতৰ ঘৰত থাকিলে ৰাতিপুৱা শুই উঠি চাহ জলপান খায়েই এই আলোচনী দুখন পঢ়িছিলো। বিশেষকৈ ‘মৌচাক’ত কৌতুক, সাঁথৰবোৰ , সাধু আদি খুব পঢ়িছিলো; ‘নতুন আৱিষ্কাৰ’ত ডাইনছ’ৰৰ জীৱাশ্মৰ কথা পঢ়ি ডাইনছ’ৰবোৰ কেনেকুৱা, এতিয়া থকা হ’লে কি হ’লহৈ এইবোৰ ভাবিছিলো; অন্য গ্রহৰ কথা, মহাকাশৰ কথা; সাগৰৰ তলিৰ কথা পঢ়ি মনত এইবোৰৰ প্রতি কৌতুহ’লবোৰ বাঢ়ি গৈছিল।\nএক-ডেৰ ঘন্টা এইবোৰ ৰ’দত পঢ়া পাছত ওচৰৰ লগৰীয়াবোৰে মুখ দেখা দিয়ে , লগে লগে আলোচনী তাতে এৰি চুৱেটাৰ-টুপি খুলি তাতে পেলাই খেলিবলৈ দৌৰিলোঁৱেই আৰু… প্রথম জাঁপটো গৈ সেই ধানৰ খেৰৰ মেজিতহে মাৰোগৈ আৰু। তাৰ পিছত আৰম্ভ হৈ গ’ল লুকা-ভাকু , এটা আগফালে চকু মুদি থাকিব আমি আহি খেৰৰ দমত লুকাওঁহি । খেৰতে ডাঙৰ ডাঙৰ গাঁত খান্দি সোমাই যাব এটা, এটাই ওপৰৰ পৰা খেৰ জাপি তাক নেদেখা কৰি দিব। সেইয়া খেলি খেলিয়ে খেৰত জপিওৱা আৰম্ভ আৰু, খেৰৰ মেজিৰ ওপৰৰ পৰা ‘শক্তিমান’ হৈ তলত পৰা, ক্রিকেট খেলত যুৱৰাজ সিঙে ‘ড্রাইভ’ মৰাদি খেৰত ড্রাইভ মৰা, ইটোৱে সিটোক ঠেলি খেৰত পেলাই দিয়া এইবাৰ দুপৰীয়া ১২.৩০ মান বজালৈকে খুউব খেলো।\n১২.৩০ বজাৰ লগে লগেই মামীৰ দুপৰীয়া ভাত হ’ব হয় আৰু আমাক গা ধুবলৈ মাতে। বগা-বগা আঁচ পৰি ফপৰা হৈ থকা হাত-ভৰি লৈ আমি গা ধুবলৈ আহোঁ, মামীয়ে গৰম পানী কৰি ৰ’দত দি দিব আমি ভালকৈ গা ধুই লওঁ। খেৰত জপিওঁৱা মজা গা ধুওঁতেহে ওলাই আমাৰ ; যি খজুৱাই নহয়…\nভাত-পানী খাই অলপ আৰাম কৰি আকৌ আমাৰ দ্বিতীয় অধ্যায় আৰম্ভ কৰি দিওঁ, আবেলি ক্রিকেট খেলিম, লুকা-ভাকু বা কিবা নহয় কিবা খেলিমেই আৰু।\nখেলি আহি হাত-ভৰি ধুওঁতেই সন্ধিয়া লাগে; মামীয়ে ধূনা দি আমালৈ আকৌ চাহ, বৰা চাউল-গাখীৰ-ঘৰৰ গুৰৰ জলপান ৰেডি কৰিলেই নহয়। সেইখিনি খাই কেতিয়াবা মাহীৰ লগত মামাহঁতৰ ওচৰৰ মানুহৰ ঘৰত ফুৰিবলৈ যাওঁ। ৰাতি আহি কেতিয়াবা মামা ছোৱালীজনীৰ লগত ছবি আঁকো। তাৰ পিছত ভাত খাই পিছদিনালৈ অপেক্ষা… মুঠতে আমি তেতিয়া “এৰাল চিগা গৰু” , ফুল টাইম মষ্টি…\nনকৰিমনো কিয় পৰীক্ষা কেইদিন কম পঢ়িব লাগেনে, খেলিবলৈও নাপাওঁ।\n২০০৩ চনৰ কথা; ২০০৩ চন বুলি এই কাৰণেই মনত আছে তেতিয়া বিশ্বকাপ ক্রিকেট চলি আছিল, ৰাতিপুৱা ৮ বজাৰ পৰা ৯ বজালৈকে DD NATIONAL ত বিশ্বকাপৰ আগদিনা হৈ যোৱা Highlights চোৱা মনত আছে মোৰ।\nমামাহঁতৰ তেতিয়াও ধান কাটি আছে, পথাৰখন অলপ দুৰত, ধান আনিবলৈ মামায়ে গৰুগাড়ী লৈ যায়।\nগৰুগাড়ীত উঠাৰ মজা আজিকালিৰ সৰু সৰু ল’ৰা-ছোৱালীয়ে ইমান নুবুজিব, ট্রেক্টৰ হ’ল যে ! আমি তেতিয়া গৰুগাড়ীত উঠিবলৈ পাগল, সেইদিনাও মামায়ে ৰাতিপুৱা গৰুগাড়ী লৈ ধান আনিব গৈছে, মই আৰু মামাৰ ছোৱালীজনী লাগি আছো গৰুগাড়ীত উঠি আমাকো পথাৰলৈ নিবলৈ, পথাৰখন দূৰ বাবে মামায়ে লগত নিনিয়ে, অৱশেষত লাগি থকা বাবে অলপ দূৰ গৰুগাড়ীত নি আমাক নমাই দি ঘৰলৈ উভতি যাবলৈ ক’লে। আমি কি কৰিলো উভতি নাহিলো, গৰুগাড়ীৰ পিছে পিছে মনে মনে লুকাই লুকাই খোজকাঢ়ি গৈ আছো । ৩ কি.মি. মান পিছে পিছে গৈ আমিও পথাৰ পালোগৈ। পথাৰত আমাক দেখি মামায়ে খঙতে কথা নুশুনাৰ বাবে পথাৰতে দুয়োটাকে অলপ সময় আঠু কঢ়াই থলে, ধমকিও দিলে।\nহাতত ৫ টকা দি আমাক অহা বাটেই ঘৰলৈ উভতি যাবলৈ ক’লে, যাওঁতে ৰাস্তাত দোকান পাম আৰু তাৰ পৰা কণী দুটা লৈ যাব দিলে। তেতিয়া ফাৰ্মৰ কণীৰ যোৰা (দুটাত) ৪ টকা আছিল, বাকী ১ টকাৰে আমি দুটাই দালবুট খাই খাই মামাহঁতৰ ঘৰলৈ গ’লোগৈ। মোৰ দুটা হাতত দুটা কণী লৈ গৈ আছো, হাতৰ মুঠিৰ তাপত কণী ঘামি গৈছেগৈ; ইমান দূৰ ঠিকেই আনিলো, আহি মামাহঁতৰ ঘৰৰ দর্জামুখতে উজুতি খাই এটা কণী ভাগি দিলো নহয়। এনেই পথাৰলৈ মনে মনে গৈ মামাক জগৰ লগাই আহিছো, তাতে ইয়াত আহি কিনি অনা কণী এটা ভাগিলো। মই বোলো মোৰ আজি দিনেই বেয়া আৰু… পিছত পৰিস্থিতি শান্ত হ’ল বাৰু।\nকেতিয়াবা আকৌ মাঘৰ বিহুৰ দুদিন মান পাছত মামাহঁতৰ ঘৰলৈ যাওঁ, মামাহঁতে তেতিয়া চোতালতে বিহুত বনোৱা ভেলাঘৰ (বিহুঘৰ/কিছুমানে ভেলাঘৰ, হেৱালিঘৰ বুলিও কয়) নাভাগে, তাতে বহি সন্ধিয়া ঠাণ্ডাত জুই পুৱাওঁ , ককা জীয়াই থাকোতে তাতে জুই পুৱাই পুৱাই ককায়ে সাধু কৈছিল, কাহিনী কৈছিল। ইফালে আমি ইয়াত জুই পুৱাই থাকো, সিফালে মামা আৰু মাহীহঁতে খাবলৈ বুটৰ বা মটৰৰ ঘুগুনীৰ জোগাৰ কৰে, আমি ভেলাঘৰৰ ভিতৰত কথা পাতি পাতি খাবলৈ কি আনিব বুলি গোন্ধ লৈ থাকো। ঘুগুনী নানিলেও বৰা চাউলৰ জলপান, ঘৰৰ গাখীৰ, ঘৰতেই কুঁহিয়াৰ খেতি কৰি তৈয়াৰ কৰা গুৰ মামীয়ে বাটিত আনিব বুলি আমি খাটাং।\nএতিয়া যেতিয়া কেতিয়াবা মুম্বাইৰ ৰেষ্টুৰেণ্টত বহি চিকেন আফগানি, চিকেন মচলা , বাটাৰ পৰঠা , পিজা আদি খাওঁ আৰু সেই আগৰ দিনবোৰলৈ মনত পৰে তেতিয়া নিজকে কিবা দুখীয়া যেন হে লাগে, পাইয়ো যে বহুত নাই পোৱা এনে লাগে। সেই বছেৰেকীয়া পৰীক্ষা দি খেৰত জপিওঁৱা দিনবোৰ আৰু জীৱনত কেতিয়াওঁ নাপাওঁ, কিয় ডাঙৰ হ’লো ভাবিলে বৰ দুখ লাগে; ভাবুক হৈ পৰো।\nসঁচাকৈয়ে সোণালী দিন আছিল সেই বছেৰেকীয়া পৰীক্ষা দি খেৰত জপিওঁৱা দিনবোৰ।\n← সোঁৱৰণিৰ বঁকিয়াৰে (নিপুল ভট্টাচাৰ্য্য)\nধেমাজি Land and People (ড° বুলজিৎ বুঢ়াগোহাঁই) →\nশৈশৱৰ ভাওনাৰ ডোখৰীয়া স্মৃতি আৰু বৰ্তমানৰ কিছু অনুভৱ– অঞ্জুমণি শইকীয়া\nBahubosor agoloi ghurai nila…..


আজৱ কাণ্ড! ২০২৫ৰ টি–২০ বিশ্বকাপত পাকিস্তান দলত অন্তৰ্ভূক্ত কোহলী, জাদেজা, ধাৱান!|netizens-die-laughing-after-pakistani-video-shows-virat-kohli-playing-for-them-in-2025– News18 Assam\nআজৱ কাণ্ড! ২০২৫ৰ টি–২০ বিশ্বকাপত পাকিস্তান দলত অন্তৰ্ভূক্ত কোহলী, জাদেজা, ধাৱান!\nপাকিস্তানী সাংবাদিক নাইলা ইনায়তে ছ’চিয়েল মিডিয়াত প্ৰচাৰ কৰা বিশেষ ভি়ডিঅ’ ভাইৰেল হোৱাৰ পিছতে পাকিস্তানীৰ মানসিকতাক ধিক্কাৰ\nUpdated:September 7, 2019, 3:28 PM IST\nUpdated: September 7, 2019, 3:28 PM IST\nকি আচৰিত! ২০২৫ চনৰ টি-২০ বিশ্বকাপত ভাৰতীয় দলৰ অধিনায়ক বিৰাট কোহলী, অপেনিং বেটছমেন শিখৰ ধাৱান, ৰবিচন্দ্ৰন আশ্বিন আৰু ৰবীন্দ্ৰ জাদেজাই ভাৰতৰ হৈ নহয়, পাকিস্তানৰ হৈ খেলিব!\nএই কথা উল্লেখ কৰা হৈছে পাকিস্তানৰ সাংবাদিক নাইলা ইনায়তে শ্বেয়াৰ কৰা এটা বিশেষ ভিডিঅ’ত। ভিডিঅ’টো ছচিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল হোৱাৰ পিছতে এতিয়া সৰ্বত্ৰ সৃষ্টি হৈছে প্ৰতিক্ৰিয়া।পাকিস্তানৰ এনে মানসিকতাক এতিয়া ধিক্কাৰ দিছে সকলোৱে।\nসেই বিশেষ ভিডিঅ’টোত ২০২৫ চনৰ টি-২০ বিশ্বকাপৰ ফাইনেলখন পাকিস্তান আৰু ইংলেণ্ডৰ মাজত জম্মু-কাশ্মীৰৰ ৰাজধানী শ্ৰীনগৰত অনুষ্ঠিত হোৱা দেখুওৱা হৈছে। য’ত বিৰাট কোহলী আৰু বাবৰ আজমে পাকিস্তানৰ হৈ অপেনিং কৰিবলৈ খেল পথাৰত নামিছে। চাৰিগৰাকী ভাৰতীয় খেলুৱৈক লৈ মূল পাকিস্তানী একাদশটো গঠন কৰা হৈছে বিতৰ্কিত পাকিস্তানী ভিডিঅ’টোত।\nছ’চিয়েল মিডিয়াত ভিডিঅ’টো প্ৰচাৰ কৰাৰ পাছতে পাকিস্তানী নাগৰিক সকল ট্ৰ’লৰ সন্মুখীন হৈছে। ভিডিঅ’টোত ভাৰতক এটা পাকিস্তানী পৰিয়ালে তাচ্ছিল্ল কৰা পৰিলক্ষিত হৈছে। সমগ্ৰ ভাৰত ভুমি পাকিস্তানে দখল কৰা দেখুওৱা হৈছে ভিডিঅ’টোত।


দেশী গৰুৰ গাখীৰত সোণ থাকে! বিদেশী প্ৰজাতিৰ গৰু মাতৃ নহয় মাহীহে! মন্তব্য বিজেপি নেতা দিলীপ ঘোষৰদেশী গৰুৰ গাখীৰত সোণ থাকে! বিদেশী প্ৰজাতিৰ গৰু মাতৃ নহয় মাহীহে! অদ্ভূত মন্তব্য বিজেপি নেতা দিলীপ ঘোষৰ– News18 Assam\nদেশী গৰুৰ গাখীৰত সোণ থাকে! বিদেশী প্ৰজাতিৰ গৰু মাতৃ নহয় মাহীহে! মন্তব্য বিজেপি নেতা দিলীপ ঘোষৰ\n‘গো–মাতা’ক যিকোনো প্ৰকাৰে ৰক্ষা কৰিবলৈ বুলি মন্তব্য কৰে দিলীপ ঘোষে।\nUpdated:November 5, 2019, 2:16 PM IST\nUpdated: November 5, 2019, 2:16 PM IST\nপশ্চিম বংগৰ বিজেপিৰ সভাপতিজনে যি মন্তব্য কৰিছে সেই কথা শুনিলে আপোনাৰ মুখৰ মাত হৰিব। ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যম ANIত প্ৰকাশ পোৱা বাতৰি অনুসৰি দিলীপ ঘোষৰ মতে দেশী গৰুয়ে দিয়া গাখীৰত সোণ থাকে, যাৰ কাৰণে এই গাখীৰৰ সামান্য হালধীয়া। সূৰ্যৰ পোহৰ দেহৰ নাড়ীৰে গ্ৰহণ কৰি সোণ প্ৰস্তুত কৰে দেশী গৰুৱে আৰু সেইকাৰণে এই ‘গো–মাতা’ৰ গাখীৰ সুস্বাদু আৰু পুষ্টিকৰ। অৱশ্যে দিলীপ ঘোষৰ মতে বিদেশী প্ৰজাতিৰ অৰ্থাত্ জাৰ্চী আদি গাই আমাৰ মাতৃ নহয়। বিদেশী এই গৰুবোৰ আমাৰ মাহীহে! এইবোৰৰ গাখীৰ সিমান পুষ্টিকৰ নহয় আৰু ইয়াৰ গাখীৰত সোণ আদিও নাথাকে। গো–মাংস খোৱাসকলকো কঠোৰ তাচ্ছিল্য কৰি দিলীপ ঘোষে কয় যে একাংশ বুদ্ধিজীৱিয়ে পথৰ ওপৰতে গো–মাংস খায়, তেওঁলোকে ইচ্ছা কৰিলে কুকুৰৰ মাংসও খাব পাৰে কিন্তু পথৰ ওপৰত কিয়, নিজৰ ঘৰত খাওক। পশ্চিম বংগৰ এক গোপাষ্টমী মেলাৰ অনুষ্ঠানত দিলীপ ঘোষে কৰা মন্তব্যক লৈ যথেষ্ট চৰ্চা হৈছে এতিয়া।


‘আনদেৱ পূজে যিটো সেহি মোৰ দ্ৰোহী’:শৰণম্ আশ্ৰয়-শ্ৰীঅচ্যুত কৃষ্ণ মিশ্ৰ :: ATributeToSankaradeva\nPDF | Translation\n‘আনদেৱ পূজে যিটো সেহি মোৰ দ্ৰোহী’: শৰণম্ আশ্ৰয়\nশ্ৰীঅচ্যুত কৃষ্ণ মিশ্ৰ\nশৰণ মানে আশ্ৰয় ৷ পৰমাৰ্থ প্ৰাপ্তিৰ কাৰণে প্ৰথমে দুঠা‍ইত শৰণ লব পাৰি ৷ যেনে শাস্ত্ৰ আৰু শাস্ত্ৰজ্ঞ ভক্ত ৷ শাস্ত্ৰ মানে সত্‍শাস্ত্ৰ ৷ যেনে - গীতা, ভাগৱত, বেদ, উপনিষদ, বেদান্ত, ঘোষা, ৰত্নাৱলী আদি শাস্ত্ৰ‌ই সত্‍শাস্ত্ৰ ৷ এই শাস্ত্ৰবোৰত সত্ পৰমাত্মা বস্তু বিষয়ক বিচাৰ আছে ৷ ভক্তি কি? ঈশ্ৱৰ কি? তেওঁক পাবৰ উপায় কি? সংসাৰ কি? তাক ত্যাগ কৰিবৰ উপায় কি?\nউভয়ৰ গুণ দোষ বিচাৰ কৰি কৰ্ত্তব্যাকৰ্ত্তব্য বিষয়ে বেছিকৈ নিৰ্দ্ধাৰণ কৰি দিয়া আছে ৷ মহান পণ্ডিত সকলে শাস্ত্ৰক আশ্ৰয় কৰি বিচাৰ পূৰ্ব্বক গতি লাভ কৰিব ৷ কিন্তু আনবোৰে তেনে কৰিব নোৱাৰাত সত্‍শাস্ত্ৰ জনা ভক্ত এজনক আশ্ৰয় কৰি মানৱী জন্মৰ কৰ্ত্তব্য সিদ্ধি কৰিব ৷\nএই শৰণ ধৰ্ম্ম সম্বন্ধে গীতাত সবিশেষ পোৱা যায় ৷ শ্ৰীকৃষ্ণদেৱে গীতাৰ শেষ অধ্যায়ত মাত্ৰ দুটি শ্লোকত সবাতো গুহ্যতম বাণী প্ৰচাৰ কৰিছে ৷ যেনে:\n(১) মন্মনা ভৱ মদ্ভক্তো মদ্‌যাজী মাং নমস্কুৰু ৷ মামেৱৈষ্যসি সত্যং তে প্ৰতিজানে প্ৰিয়োহসি মে ৷৷ -১৮ ৷ ৬৫\nমোতে মাত্ৰ সদা দিয়া মন, মোৰ ভক্ত হোৱা সৰ্ব্বক্ষণ মোকে পূজা মাত্ৰ মোকে কৰা নমস্কাৰ ৷ কহিলো তোমাত সত্যবাণী পাইবা সুখে মোক মহামানী তুমি প্ৰিয়তম সুহৃদ সখি আমাৰ ৷৷ -নাম-ঘোষা\n(২) সৰ্ব্বধৰ্ম্মান্ পৰিত্যজ্য মামেকং শৰণং ব্ৰজ ৷ অহং ত্বাং সৰ্ব্বপাপেভ্যো মোক্ষয়িষ্যামি মা শুচঃ ৷৷ -১৮ ৷ ৬৬\nসৰ্ব্ব ধৰ্ম্ম এৰি এক শৰণ সাক্ষাত্ ৷ সুদৃঢ় বিশ্ৱাসে সখি লৈয়োক আমাত ৷৷ নকৰিবা ভয় হেৰা কৰোঁ অঙ্গীকাৰ ৷ সমস্তে পাপতে ম‍ই কৰিবো নিস্তাৰ ৷৷ -একাদশ\nমহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে ওপৰোক্ত গুহ্যতম বাণী তেৰাৰ প্ৰৱৰ্ত্তিত ধৰ্ম্মৰ অন্তৰ্ভুক্তি কৰি লৈছে ৷ এয়ে তেৰাৰ একশৰণ নাম বা ভাগৱত ধৰ্ম্ম ৷\nএই একশৰণ ধৰ্ম্ম সম্বন্ধে তেৰাই লিখিছে:\nওবা নৰলোক / হৰি ভজিয়োক ধৰা ইটো উপদেশ ৷ এৰা আলজাল / জীৱা কতকাল জৰা ভৈল পৰবেশ ৷৷ অন্য দেৱী দেৱ / নকৰিবা সেৱ নাখাইবা প্ৰসাদ তাৰ ৷ মূৰ্ত্তিকো নচাইবা / গৃহো নপশিবা ভক্তি হৈব ব্যভিচাৰ ৷৷ কৃষ্ণৰ স্থানক / যত্নে চলিয়োক সাঞ্চিয়ো পুণ্যৰ দাম ৷ কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে / কহে নিৰন্তৰে ডাকি বোলা ৰাম ৰাম ৷৷ -২য় স্কন্ধ ভাগৱত\nএই ধৰ্ম্ম ভক্তিমূলক ৷ উপাস্য এক কৃষ্ণদেৱ ৷ শ্ৰীকৃষ্ণ‍ই পৰম ব্ৰহ্ম, জ্ঞানময় আৰু আনন্দময় ৷ শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তনেই এই ধৰ্ম্মৰ মূল বস্তু, যেনে:\nযদ্যাপি ভক্তি নৱবিধ মাধৱৰ ৷ শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন তাতে মহাশ্ৰেষ্ঠতৰ ৷৷ -১ম স্কন্ধ ভাগৱত\nশ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন মনে মনে অস্পষ্টভাৱে কৰা নহয় ৷ ই সাৰ্ব্বজনিক্ ৷ সমৱেত ভকতে একেলগে শুনিব আৰু গাব ৷ ইয়াত সকলোৰে সমান অধিকাৰ ৷\nএই ধৰ্ম্মৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য একেশ্ৱৰবাদ বা অদ্ৱৈত জ্ঞান ৷ ‘একমেবাদ্ৱিতীয়ম্’ ৷ একদেৱ, একসেৱ, এক বিনে নাহি কেৱ ৷৷\nমায়াতেসে দেখয় বিবিধ পৰিচ্ছেদ ৷ স্ৱৰূপতে তোমাৰ নাহিকে কিছু ভেদ ৷৷ চৈতন্য স্ৱৰূপে ব্যাপি এক নিৰঞ্জন ৷ তোমাক বুলিবে দ্ৱৈত কোন অজ্ঞজন ৷৷ -কীৰ্ত্তন\nমহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ প্ৰৱৰ্ত্তিত একশৰণ ধৰ্ম্মত দাস্যভাৱৰহে উত্‍কৃষ্টতা প্ৰমাণ কৰিছে ৷ তেৰা নিজেই কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰ ৷ এই ধৰ্ম্মত ৰাধাও নাই আৰু মধুৰ ভাবো নাই ৷ অৱশ্যে তাত সখিত্ৱৰ উল্লেখ আছে ৷তেৰাৰ ধৰ্ম্মত দীক্ষা নাই আৰু ষোল্ল নামৰ মন্ত্ৰও নাই ৷ আছে মাত্ৰ কৃষ্ণত শৰণ ৷ শৰণত চাৰি বস্তু আছে ৷ যেনে—গুৰু, দেৱ, নাম আৰু ভকত ৷\nচাৰিও বস্তুৱে একে ভগৱন্তকে নিৰ্দ্দেশ কৰে ৷\nধ্যান যজ্ঞ পূজা একো কলিত নকৰি ৷ হুয়া একশৰণ কীৰ্ত্তন সদা কৰি ৷৷ এতেকে তৰিবা সুখে সংসাৰ সাগৰ ৷ নিশ্চয় কলিত হোৱে নাৰায়ণ পৰ ৷৷ -ৰত্নাকৰ\nওপৰৰ চাৰি বস্তুৰ ভিতৰত গুৰুৰ অৰ্থ কৃষ্ণক চিনাওঁতা গুৰু, অৰ্থাত্ শ্ৰীশঙ্কৰদেৱ, দেৱৰ অৰ্থ কৃষ্ণদেৱ, নামৰ অৰ্থ হৰিনাম আৰু ভকতৰ অৰ্থ সাধুসঙ্গ ৷\nএই ধৰ্ম্মৰ অপৰ নাম ভাগৱত ধৰ্ম্ম বা নামধৰ্ম্ম ৷\nএই ধৰ্ম্মৰ লোকসকলে যদি আন দেৱ-দেৱীৰ পূজা সেৱা কৰে তেন্তে ভক্তি ব্যভিচাৰ হয় ৷ যেনে:\nনকৰিবা সেৱা সখি আন দেৱতাৰ ৷ নুহি যেন আমাৰ ভকতি ব্যভিচাৰ ৷৷ -একাদশ\nঅন্য দেৱ-দেৱতা পূজা কৰা কিমান দোষৰ কথা আৰু পাপৰ কথা, তলত উদ্ধৃত কৰা মহাপুৰুষৰ লিখনিৰ পৰা বুজিব পাৰি:\nঅনাচাৰ কৰি অপৰাধী মোৰ নুহি ৷ আন দেৱ পূজে যিটো সেহি মোৰ দ্ৰোহী ৷৷ সেহি একশৰণ ভজন অনুপাম ৷ কৰ্ণে নুশুনিবে আন দেৱতাৰ নাম ৷৷ অব্যভিচাৰিণী তাকে বোলয় ভকতি ৷ নাহিকে প্ৰয়াস আতি অল্পে সাধে গতি ৷৷ -ভক্তি ৰত্নাকৰ\n(শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘৰ ‘নাম-ধৰ্ম , একত্ৰ সঙ্কলন: প্ৰথম খণ্ড’ৰ পৰা)


বৰাগী মেকুৰী - ৱিকিউৎস\nবুঢ়া আৰু শিয়াল→\n1863বৰাগী মেকুৰীলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা\nএটা বোন্দামেকুৰী লাহে লাহে আৰু এন্দুৰ, চৰাই আদি ধৰিব নোৱাৰা হলত খোৱাৰ দুখত পৰিল। এদিন সি মনে মনে এটা বুধি সাজি, এঘৰৰ চোতালত পৰি থকা ধানখেৰৰ পকোৱা বিৰিয়া এটা দেখি তাকে তাৰ ডিঙিত সুমাই লৈ হাবিলৈ গ'ল। এতা চুতীয়াশালিকাই তাক তেনেকৈ যোৱা দেখি সুধিলে, "ককাই! সেইডাল তোমাৰ ডিঙিত কি?" মেকুৰীটোৱে গহীনকৈ উত্তৰ দিলে, "ভাইটি, এইডাল তুলসীৰ মলা মোৰ গুৰুৱে মোক পিন্ধিবলৈ দিছে। মই গুৰুৰ ওচৰত মন্ত্ৰ লৈ বৈষ্ণৱ হৈছোঁ। এতিয়া ধৰ্ম্ম কৰ্ম্মত মোৰ মতি হৈছে, পৰকালৰ চিন্তাৰ বাহিৰে মোৰ মনত আৰু একো চিন্তা নাই। সেইদেখি বৃন্দাবনলৈ যাওঁ বুলি ওলাই আহিছোঁ। বাকী কেইটা দিন কৃষ্ণক চিন্তি বৃন্দাবনতে কটাওঁ বুলি থিৰ কৰিছোঁ। হৰি ভগৱন্ত বস্তুৱে মনৰ কামনা সিদ্ধি কৰিলেই হয়"। শালিকাটোৰো বয়স হৈছিল, সেইদেখি মেকুৰী বৰাগীৰ কথাই তাৰো মনত বৰাগীৰ ভাৱ ওপজালে। শালিকাই মাত লগালে, " সঁচা কৈছা ককাই। মইও বুঢ়া হৈ আহিছোঁ। বিষয়ৰ সুখ আৰু ভাল নালাগে। মইও বৰাগী হৈ তোমাৰ লগতে বৃন্দাবনলৈ যাওঁ বুলি ভাবিছোঁ। সাধুৰ সংগ লাগে বুলিলেই সতকাই পোৱা নাযায়। মোৰ মহা ভাগ্য যে তোমাক পাইছোঁ"। মেকুৰীয়ে উত্তৰ দিলে, "সজ, সজ, মইও তোমাৰ নিচিনা সাধু লোককহে বিচাৰিছিলোঁ। আহাঁ, একে লগেই যাওঁহঁক"। এই বুলি শালিকাক লগত লৈ মেকুৰী গৈ আছে। এনেতে বাটতে এটা ফেঁচুৰে সৈতে তাৰ দেখা হ'ল। ফেঁচুৱে তাক সুধিলে, "মেকুৰী ককাই! আজিনো এইটো কি ভেশ? একেবাৰেই দেখোন উদাসীন ভকতটি হৈ আলধৰা এটি পাচত লৈ আৰু লাখুটি এডাল হাতত লৈ গুজ্‌গুজ্ কৰে হৰিনাম গাই যাব লাগিছা"?\nফেঁচুৰ কথা শুনি মেকুৰীয়ে থমকি ৰৈ লাখুটিত ভিৰ দি ক'লে -"বান্ধৱ কৃষ্ণ। আতৈয়ে যি সুধিছে সজ কথা। আতৈ! মই বৃন্দাবনলৈ যাওঁ বুলি আহিছোঁ। বুঢ়া হ'লো, এতিয়াও ধৰম কৰম নকৰিলে পৰকাললৈ কি লৈ যাম? সেইদেখি আতৈ ভগৱন্তৰ নামগুণ গাই বৃন্দাবনতে থাকি শেষ কালডোখৰ নিয়াওঁ বুলিছোঁ"।\nমেকুৰীৰ কথা শুনি ফেঁচুৱেও অলপ পৰ ভাবি কলে, "আতৈ! তোমোৰাই সজ কাম কৰিছে। আজি কিছুমান দিনৰ পৰা মোৰও কিবা বিষয়ত বিৰকতি জনমি আহিছে; মইও তোমোৰাৰ লগতে বৃন্দাবনলৈকে যাওঁ। বয়স হৈ আহিছে। ডেকা কালৰ তেজ আৰুতো মোৰ গাত নাই"। এই বুলি ফেঁচুৱো মেকুৰীৰ লগতে বৃন্দাবনলৈ যাবলৈ ওলাল।\nসিহঁত তিনিও গৈ আছে। এনেতে বাটতে এটা শিলকপৌৰে সৈতে তিনিওৰো দেখা হল। শিলকপৌৱেও মেকুৰীৰ মুখৰ পৰা সকলো কথা শুনি সিহঁতৰ লগতে বৰাগী হৈ বৃন্দাবনলৈ যাবলৈ ওলাল।\nএইদৰে সিহঁত গৈ থাকোতে গধূলি হলত – সিহঁতে ৰাতিটো কটাবলৈ এজোপা গছৰ ধোন্দ এটাত সোমাই থাকিল। মেকুৰীয়ে ধোন্দটোৰ মুখৰ ফালে শুই থাকিবলৈ লৈ সিহঁতক কলে, "আতৈসকল! মই দুৱাৰমুখতে তোমোৰা সৱক ৰখি পৰি থাকোঁ। তোমোৰাসৱে দুখে ভাগৰে আহিছে, ভিতৰত শয়ন কৰক"।\nৰাতি তিনি পৰমান হলত মেকুৰীয়ে উঠি চুতীয়াশালিকাক মাত লগালে - "শালিকাৰাম আতৈ। তোমোৰাৰ নিদ্ৰা ভাগিছে নে? ভাগিছে যদি এইফালে মোৰ ওচৰ চাপি আহাচোন। আমি অলপ কৃষ্ণ-কথাৰ আলাপ কৰোহঁক"। শালিকা উঠি মেকুৰীৰ ওচৰলৈ আহিলত মেকুৰীয়ে ক'লে, "আতৈ! মোৰ প্ৰভু কৃষ্ণদেৱক বকাসুৰে কেনেকৈ গিলিছিল আপুনি জানে নে"? শালিকাই কলে, "নাজানো"। "নাজানে যদি আহক মই সেই লীলা কৰি দেখুৱাওঁ"। এই বুলি সি শালিকাক খাই পেলালে। ফেঁচু আৰু কপৌৰ এনেতে টোপনি ভাগিল। সিহঁতে দেখিলে - সৰ্ব্বনাশ। সিহঁত দুৰ্জ্জন মেকুৰীৰ ফাঁকিত পৰিল। ভয়ত দুয়ো থক্ থক্ কৰে কঁপিবলৈ ধৰিলে। এনেতে মেকুৰীয়ে শিলকপৌক মাতিলে, "আতৈ! মোৰ কৃষ্ণদেৱে অঘাসুৰৰ লীলা কেনেকৈ কৰিছিল সেই কথা তোমোৰাক দেখুৱাওঁ। মোৰ ওচৰ চাপি আহক"। এই বুলি টানি আনিলত দুইৰো জোটাপুটি লাগিল। সেই সুৰুঙাতে ফেঁচু ধোন্দৰ পৰা ওলাই ভুৰুং কৰে উৰি গল। কিন্তু শিলকপৌৰ মূৰটো একে কামোৰেই মেকুৰীটোৱে চোবাই পেলাই শেষ কৰিলে।\nশঠ দুৰ্জ্জনত জানা পতিয়ন নাই,\nপতিয়ালে বিপদক পদে – পদে পায়।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=বৰাগী_মেকুৰী&oldid=74442"ৰ পৰা অনা হৈছে\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ সাধু\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ২৪ জুলাই ২০২০ তাৰিখে ০৯:০৯ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


December 21, 2018 – অসম খবৰ 24X7\nবাক্সা জিলাৰ তামুলপুৰ মহকুমাৰ অন্তৰ্গত খৈৰাণীত পথ দুৰ্ঘটনা\nDecember 21, 2018 December 22, 2018 ধীৰজ উপাধ্যায়, বাক্সা\nবাক্সা জিলাৰ তামুলপুৰ মহকুমাৰ অন্তৰ্গত খৈৰাণীত পথ দুৰ্ঘটনা। বাইক আৰু ডি আইৰ মুখামুখিৰ ফলত এই পথ দুৰ্ঘটনা। দুৰ্ঘটনাৰ ফলত দুজন যুৱক গুৰুতৰ ভাৱে আহত। আহত যুৱক দুজন লৱ আৰ্য্য (২৪), আৰু অধীৰ আৰ্য্য (২৩)। আহত লোক দুজন বেলখুটিৰ বুলি জানিব দিয়ে। স্থানীয় লোকে কুমাৰীকাটা আৰক্ষীক খবৰ দিয়ে আৰু লগে লগে ঘটনা স্থলীত উপস্থিত হয় আৰু আৰক্ষীয়ে সোধা পোচা কৰে। স্থানীয় লোকৰ দ্বাৰা কুমাৰীকাটা ৰাজ্যিক চিকিৎসালয় লৈ অনা হয় আৰু কুমাৰীকাটাৰ চিকিৎসকে প্ৰাথমিক চিকিৎসা কৰি গুৱাহাটী জি এম চি লৈ প্ৰেৰণ কৰে।\nEminent singer of Assam Dipali Borthakur no more\nDecember 21, 2018 December 21, 2018 অসম খবৰ\nEminent singer of Assam Dipali Borthakur passes away at Guwahati. Dipali Borthakur was ailing since the past many years and was admitted to Nemcare Hospital in Guwahati where she breathed her last at 1:25 pm today.\nউদ্বোধনৰ প্ৰাকক্ষণত বগীবিল দলং উৰুৱাই দিয়াৰ পৰিকল্পনা আলফা স্বাধীনৰ !\nDecember 21, 2018 অসম খবৰ\nবিস্ফোৰক সামগ্ৰীসহ সোণাৰিত আটক আলফাৰ লিংক মেন উদ্বোধনৰ প্ৰাকক্ষণত বগীবিল দলং উৰুৱাই দিয়াৰ পৰিকল্পনা আলফা স্বাধীনৰ ! চৰাইদেউ জিলাৰ আৰক্ষী অধীক্ষক জিৎমল দলেৰ নেতৃত্বত ১৪৯ চি আৰ পি এফ ২৪৪ ৰেজিমেণ্ট আৰু ভাৰতীয় সেনাৰ সহযোগত চলা অভিযানত চৰাইদেউ জিলাৰ অসম-অৰুণাচল সীমান্তৱৰ্তী বালিজান গ্ৰাণ্টৰ পৰা আৰক্ষী আৰু চি আৰ পি এফে এজন আলফাৰ লিংকমেন আটক কৰে। দ্বীপ আৰন্ধৰা ওৰফে মদন নামৰ আলফা স্বাধীনৰ লিংকমেনজনৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা হয় ২ কেজি ওজনৰ বিস্ফোৰক আৰ ডি এক্স, এটা ফিউজ মিটাৰ, দুটা নন-ইলেক্ট্ৰ’নিক ডিটনেটৰ, এটা পইণ্ট ২.২ পিষ্টল আৰু তিনি জাঁই সজীৱ গুলী। বগীবিল…\nTotal views : 1035191


Online Apply for PNRD Assam Grade IV - Dimpu Baruah\nOnline Apply for PNRD Assam Grade IV\nOnline Job Apply for PNRD Assam Grade IV\nঅপেক্ষা কৰক ! আপোনাৰ আবেদন ফৰ্মখন 15 ছেকেণ্ড পাছত উপলব্ধ হব ।মনত ৰাখিব ২৭ জানুৱাৰী, ২০২১ৰ পৰাহে PNRD Assam Grade IV ত আবেদন কৰিব পাৰিব ।\nClick here if your link does not open.\n৮ গিলাচ নহয়, বয়স অনুসৰি আপুনি কিমান পানী খাব লাগিব জানি লওঁক । How Much Water Should We Drink Per Day?\nHow Much Water Should We Drink Per Day এই কথাষাৰ সচৰাচৰ শুনা যায় যে সকলোৱে স্বাস্থ্যৰ বাবে প্ৰায় দৈনিক ৮ গিলাচ পানী খাব লাগে, কিন্তু প্ৰ...


priyanka-chopra-reveals-that-nick-jonas-has-a-cute-but-strange-habit-in-bedroom-skd– News18 Assam\nUpdated:December 1, 2020, 6:50 PM IST\nটোপনি ভাঙিলে এই কথা আৱিষ্কাৰ কৰি অবাক হয় প্ৰিয়ংকা। অৱশ্যে প্ৰিয়ংকাৰ ভালো লাগে স্বামীৰ এই অভ্যাস।\nLast Updated: December 1, 2020, 6:50 PM IST\nখুব বেছি দুটা নে তিনিটা ডেট! তাৰ পিছতে একেবাৰে বিয়াৰ সিদ্ধান্ত। মাতৃক গৈ জনালে, জীৱনসংগী পাই গৈছে। এইগৰাকী অভিনেত্ৰী হ’ল বলীউদ ডিভা প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰা। স্বামী বিখ্যাত সংগীতশিল্পী তথা অভিনেতা নিক জোনাছ। এই কাহিনী ২০১৮ চনৰ। ১ ডিচেম্বৰ ২০১৮ত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় দুই চেলিব্ৰেটী যুটী। আজি তেওঁলোকৰ দ্বিতীয় বিবাহবাৰ্ষিকী।\nবিয়াৰ পিছৰে পৰা নিজৰ একাধিক ফটো শ্বেয়াৰ কৰিছে এই দম্পতীয়ে। বহুবাৰ প্ৰিয়ংকাৰ সৈতে ৰোমাণ্টিক মুহূৰ্ত কটোৱা দেখা গৈছে নিকক। তেওঁলোকৰ প্ৰেমৰ প্ৰশংসা কৰিছে বহুতেই। প্ৰিয়ংকাই তেওঁলোকৰ বিবাহবাৰ্ষিকীত এক পোহৰলৈ আনিলে নিকৰ এক মিঠা সৰু কাহিনী।\nএক সৰ্বভাৰতীয় সংবাদ মাধ্যমক দিয়া এক সাক্ষাৎকাৰত প্ৰিয়ংকাই কয়, টোপনিৰ পৰা উঠাৰ পিছত প্ৰিয়ংকাৰ ফালে চাই থাকে নিকে। মন ভৰি চায় প্ৰিয়ংকাক। মেকআপবিহীন প্ৰিয়ংকাৰ সৌন্দৰ্য চোৱাটো নিকৰ আটাইতকৈ পছন্দ বিষয়! প্ৰিয়ংকাই কয়, এয়া খুব এক অদ্ভুত অভ্যাস নিকৰ। খুব অস্বস্তি হয় যদিও এয়া এক মিঠা অনুভৱ। স্বামী হিচাপে নিক যে আদৰ্শ সেই কথাও স্বীকাৰ কৰে প্ৰিয়ংকাই।\nপ্ৰিয়ংকাই আৰু জনায়, নিকে এনেদৰে কিমান সময় চাই থাকে বুজিব নোৱাৰে। টোপনি ভাঙিলে এই কথা আৱিষ্কাৰ কৰি অবাক হয় প্ৰিয়ংকা। অৱশ্যে প্ৰিয়ংকাৰ ভালো লাগে স্বামীৰ এই অভ্যাস।\nFirst published: December 1, 2020, 6:46 PM IST