জিতেন দত্তই স্পষ্ট কৰক ৰাজনৈতিক আদৰ্শ ( টুনুজ্যোতি গগৈ ) - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / টুনুজ্যোতি গগৈৰ ৰচনা সম্ভাৰ / জিতেন দত্তই স্পষ্ট কৰক ৰাজনৈতিক আদৰ্শ ( টুনুজ্যোতি গগৈ )\nজিতেন দত্তই স্পষ্ট কৰক ৰাজনৈতিক আদৰ্শ ( টুনুজ্যোতি গগৈ )\nনৱেম্বৰ 26, 2017\tটুনুজ্যোতি গগৈৰ ৰচনা সম্ভাৰ, সমকাল কেৱল এটা মন্তব্য 415 দৰ্শন\nব্যক্তিগত স্মৃতিচাৰণ কৰিয়েই লেখাটো আৰম্ভ কৰোঁ৷ ২০০৫ নে ২০০৬ চনৰ কথা৷ মই তেতিয়া ‘দৈনিক অগ্ৰদূত’ কাকতৰ সম্পাদনা বিভাগত কৰ্মৰত৷ এদিন সন্ধিয়া কাকতখনৰ তেতিয়াৰ ডিব্ৰুগড়স্থ বিশেষ সংবাদদাতা শশী শইকীয়াই ফোন কৰি সুধিলে– ‘জিতেন দত্তৰ নিউজটো পঠালো, পালানে?’ সেই সময়ত আমাৰ কাকতখনত জিতেন দত্ত নামৰ জ্যেষ্ঠ সাংবাদিক এজন কৰ্মৰত হৈ আছিল৷ মই শশীদাক ফোনটো অলপ সময়ৰ বাবে ধৰি থাকিবলৈ কৈ দত্ত দাক সুধিলোগৈ– ‘শশী দাই পঠিওৱা নিউজটো পাইছেনে?’ তেওঁ বিশেষ নাভাবি পোৱা নাই বুলি জনোৱাত মই শশী দাক ক’লোহি– ‘নাই, দত্তদাই নিউজটো পোৱা নাই৷’ শশীদাই স্বাভাৱিকতে মোৰ উত্তৰটো ভালদৰে বুজিব পৰা নাছিল৷ তেওঁ ‘এইমাত্ৰ ফেক্সত জিতেন দত্তই ঘটোৱা ব’ম ব্লাষ্টৰ নিউজটো পঠাইছো, কিয় নাযাব?’ বুলি ওলোটাই জোৰ দি সোধাতহে মই বুজিব পাৰিলো – জিতেন দত্ত নামৰ আলফা নেতা এজন আছে আৰু তেৱেঁই উজনিত বোমা বিস্ফোৰণ ঘটাইছে৷\nসঁচা ক’বলৈ গ’লে, মই সাংবাদিকতাৰ সৈতে জড়িত হৈ থকা সময়ছোৱাত বাতৰি কাকতৰ প্ৰথম পৃষ্ঠা প্ৰায়ে আলফাৰ ২৮ নং বেটেলিয়নৰ ‘এ’ আৰু ‘চি’ কোম্পানীৰ দ্বাৰা সংঘটিত বিভিন্নধৰণৰ কূটাঘাতমূলক কাৰ্যকলাপৰ খবৰেৰে ভৰি আছিল আৰু প্ৰায়বোৰ কূটাঘাতৰ আঁৰত জিতেন দত্ত জড়িত বুলিয়েই সংবাদদাতাই খবৰ প্ৰেৰণ কৰিছিল৷ সামৰিক দিশত শক্তিশালী আলফাৰ এই ২৮ নম্বৰ বেটেলিয়নৰ গোটটোৱে ২০০৮ চনত যুদ্ধবিৰতি ঘোষণা কৰিছিল৷ যুদ্ধবিৰতি ঘোষণা কৰাৰ পাছত আলফাৰ মধ্যম পৰ্যায়ৰ নেতাসকলে কিছুমান অৰ্থনৈতিক কাৰ্যসূচী গ্ৰহণ কৰাৰ লগতে চৰকাৰৰ সৈতে আলোচনা প্ৰক্ৰিয়াও চলাই নিছিল৷ ‘সন্ধিক্ষণ’ নামৰ এখন আলোচনীও দুবছৰমান প্ৰকাশ কৰিছিল৷ কিন্তু, সেই অৰ্থনৈতিক কাৰ্যসূচীসমূহ সফল হ’ল নে নাই, তাৰ খবৰ নাপালো৷\nবহুদিন নীৰৱ হৈ থকা জিতেন দত্ত শেহতীয়াকৈ পুনৰ সংবাদ মাধ্যমৰ শিৰোনামালৈ আহিছে৷ যোৱা আগষ্ট মাহত নগাঁৱত বান সাহায্য বিচাৰি যোৱা এজন প্ৰাক্তন আলফা সদস্যক বাংলাভাষী ব্যৱসায়ীয়ে শাৰীৰিকভাবে আক্ৰমণ কৰা ঘটনাই সমগ্ৰ ৰাজ্য উত্তাল কৰি ৰাখিছিল৷ যোৱা ২৫ আগষ্টত প্ৰাক্তন আলফাক আক্ৰমণ কৰাৰ প্ৰতিবাদত নগাঁৱৰ নেহৰুবালিত কেইবা হেজাৰ অসমীয়া লোক সমবেত হৈছিল আৰু সেই প্ৰতিবাদস্থলীত জিতেন দত্তই ‘কাকপথাৰৰ পৰা আহিছো, মাৰিবও জানো, মৰিবও জানো’ বুলি প্ৰদান কৰা বক্তব্যই ব্যাপক চৰ্চা লাভ কৰিছিল৷ লক্ষ্যণীয় যে সেইদিনা দত্তৰ প্ৰতি সদৌ অসম সংখ্যালঘু ছাত্ৰ সংস্থা চমুকৈ আমছুৱে মুকলি সমৰ্থন আগবঢ়োৱাৰ বিপৰীতে তেওঁক বিৰোধিতা কৰিছিল হিন্দুত্ববাদী দল-সংগঠনসমূহে৷\nযোৱা বাৰ নৱেম্বৰত অসমৰ পৰা বিদেশী খেদিবলৈ ‘সংকল্পবদ্ধ’ হোৱা জিতেন দত্তৰ তৎপৰতাতে মাৰ্ঘেৰিটাৰ কেটেটং অঞ্চলৰ বুঢ়ীদিহিঙৰ চাপৰিত বসবাস কৰি থকা দুটিমান ভাৰতীয় পৰিয়ালকে ‘বহিৰাগত’ বুলি উচ্ছেদ চলোৱা হ’ল৷ অসমৰ মাটিত কেৱল খিলঞ্জীয়াৰ অধিকাৰ থাকিব বুলি ভবা দত্তই এই উচ্ছেদৰ সপক্ষে এনেদৰে যুক্তি দাঙি ধৰিছে – বহিৰাগত বুলিলে তেওঁলোক সন্দেহযুক্ত বিদেশী নাগৰিকো হ’ব পাৰে, ভাৰতীয় নাগৰিকো হ’ব পাৰে; কাকোৱেই খিলঞ্জীয়াৰ ভূমিত বহিবলৈ দিয়া নহ’ব৷ যদিওবা দত্তই বাংলাদেশী হিন্দুৱেই হওক বা মুছলমানেই হওক, কাকোৱেই গ্ৰহণ কৰা নহ’ব বুলি স্পষ্টভাষাৰে কৈছে: তথাপি বুঢ়ীদিহিঙৰ উচ্ছেদ অভিযানে হিন্দুত্ববাদী দল-সংগঠনবোৰক বেছি উৎসাহিত কৰা দৈখা গৈছে৷ অথচ, নগাঁও কাণ্ডৰ সময়ত এইসকলেই দত্তৰ তীব্ৰ বিৰোধিত কৰিছিল৷\nজিতেন দত্তই ‘জাতিৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ স্বাৰ্থ’ত গ্ৰহণ কৰা পদক্ষেপে অসমৰ মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ বহু যুৱককে যেন আশ্বস্ত আৰু অনুপ্ৰাণিত কৰিছে৷ ফেইচবুকৰ দৰে গণ মাধ্যমত হেজাৰ হেজাৰ অসমীয়া যুৱকে তেওঁলৈ মুকলি সমৰ্থন আগবঢ়োৱা পৰিলক্ষিত হৈছে৷ অৱশ্যে, মূলসুঁতিৰ প্ৰচাৰ মাধ্যম জিতেন দত্তক এতিয়াও অসমীয়া জাতিৰ ত্ৰাণকৰ্তাৰূপে প্ৰক্ষেপ কৰা নাই বাবে তেওঁৰ প্ৰতি ৰাজ্যখনৰ গৰিষ্ঠসংখ্যক লোকে মুকলি সমৰ্থন আগবঢ়োৱা দেখা নাই৷ সি যি নহওক, দত্তৰ প্ৰতি মুকলি সমৰ্থন আগবঢ়োৱা এই যুৱকসকলে নিশ্চয় উপলব্ধি কৰিছে যে ‘জাতি-মাটি-ভেটি’ ৰক্ষাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে ক্ষমতা দখল কৰা বিজেপি দল কংগ্ৰেছ দলৰ দৰেই অসম আৰু অসমীয়াৰ শুভচিন্তক নহয়৷ ছমাহতে ওলোটা খৰ মৰা দলটোৰ সাম্প্ৰদায়িক চৰিত্ৰও তেওঁলোকে বুজি উছিছে৷ ইপিনে, বিজেপি চৰকাৰে ইটোৰ পাছত সিটোকৈ অসম বিৰোধী পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰাৰ পাছতো কেৱল ব্যক্তিগত লাভালাভৰ বাবেই ‘নিমাতী কইনা’ৰ দৰে আচৰণ কৰা চৰকাৰৰ সহযোগী দল অসম গণ পৰিষদকো তেওঁলোকে আস্থাত ল’ব নোৱাৰা হ’ল৷ তদুপৰি, পুৰণি নেতৃত্বৰে ভৰা এই আঞ্চলিক দলটোৰ সীমাহীন দুৰ্নীতি-ভ্ৰষ্টাচাৰ-বিশ্বাসঘাতকতা-অকৰ্মণ্যতাৰ বিষয়ে তেওঁলোক ভালদৰেই অৱগত৷\nকংগ্ৰেছ চৰকাৰৰ দিনত কৃষক নেতা অখিল গগৈলৈ অসমৰ মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ যুৱকচামে সমৰ্থন আগবঢ়ালেও পৰৱৰ্তী সময়ত, বিশেষকৈ বিজেপিয়ে ৰাজ্যৰ শাসনভাৰ দখল কৰাৰ পাছত, গগৈক কেৱল পৰিৱৰ্তনৰ আশাত বিভোৰ হোৱা যুৱকসকলেই নহয়; বিজেপিৰ প্ৰতি মোহভংগ হোৱা যুৱকসকলেও নেতা হিচাপে মানি ল’বলৈ টান পোৱা হ’ল৷ অখিল গগৈয়ে সততে বংগমূলীয় ভাৰতীয় বৈধ নাগৰিকসকলৰ পক্ষত অৱস্থান গ্ৰহণ কৰি অহা বাবেই তেওঁ, লুঙি পিন্ধা দাঢ়িয়া লোক মানেই বাংলাদেশী বুলি ভবা অসমৰ মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীটোৰ সমৰ্থন, সাময়িকভাবে হ’লেও, হেৰুৱাই পেলাইছে৷ তাতে শাসকীয় দলটোৰ কিছুমান বেতনভোগী প্ৰচাৰকে নব্য প্ৰচাৰ মাধ্যমৰ জৰিয়তে গগৈৰ সম্পৰ্কত গোৱেলচীয় পদ্ধতিৰে বিভিন্ন ধৰণৰ অপপ্ৰচাৰ অহৰহ চলাই থকাত তেওঁলোকে গগৈক এজন সুবিধাবাদী ধনবন্ত নেতা বুলি ভাবিবলৈ লৈছে (যদিওবা গগৈৰ বিৰুদ্ধে উত্থাপিত অভিযোগসমূহৰ উত্তৰ তথ্য-প্ৰমাণসহকাৰে কোনেও দিব পৰা নাই)৷ জাতিৰ সংকটৰ সময়ত সমুজ্জ্বল কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য, লুৰিনজ্যোতি গগৈৰ দৰে প্ৰভাৱশালী ছাত্ৰনেতা যেনেদৰে সোচ্ছাৰ হৈ উঠিব লাগিছিল, তেনেদৰে নোহোৱাত অসমৰ পৰিৱৰ্তনকামী যুৱচামে আছু, জাতীয়তাবাদী যুৱ-ছাত্ৰ পৰিষদ আদি সংগঠনৰ ওপৰতো আস্থা হেৰুৱাই পেলাইছে৷\nএই সময়ছোৱাত বাঁওপন্থী দল-সংগঠনবোৰে জনসাধাৰণক এক তৃতীয় বিকল্পৰ আৰ্হি দেখুৱাব পাৰিব লাগিছিল৷ কিন্তু, বহুধা বিভক্ত বাঁওশক্তিৰ সংগঠনিক দুৰ্বলতাই যুৱপ্ৰজন্মৰ লগতে জনসাধাৰণক এতিয়াও আশ্বস্ত কৰাব পৰা নাই৷ তাতে বাঁওপন্থাৰ বিৰুদ্ধে শাসকীয় পক্ষই অবিৰাম অপপ্ৰচাৰ চলাই থকাৰ ফলত জাতীয়তাবাদী শিবিৰৰ লোকসকলে আজিও ভাবে যে অনবৰত সংখ্যালঘু তোষণত ব্যস্ত বাঁওশক্তিয়ে জাতীয় আশা-আকাংক্ষাবোৰক বিশেষ গুৰুত্ব নিদিয়ে, তেওঁলোকে খিলঞ্জীয়া জাতি-জনগোষ্ঠীসমূহৰ ‘আত্মনিয়ন্ত্ৰণৰ সংগ্ৰাম’খনতকৈ ‘শ্ৰেণী সংগ্ৰাম’তহে বেছি গুৰুত্ব দিয়ে৷ এনে নিৰন্তৰ অপপ্ৰচাৰৰ পাছতো ৰাজ্যখনৰ নতুন প্ৰজন্ম যে বাঁওপন্থাৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছে, সেয়া বিভিন্ন মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ একতা সভাৰ নিৰ্বাচনত বাঁও ছাত্ৰ সংগঠনসমূহৰ প্ৰাৰ্থীয়ে দেখুওৱা ভাল ফলাফলেই প্ৰমাণ কৰে৷ কিন্তু, বাঁওশক্তিৰ এই উত্থানক সাম্প্ৰদায়িকতাবাদীসকলেই হওক বা উগ্ৰ জাতীয়তাবাদীসকলেই হওক কেতিয়াও সহজভাবে ল’ব নোৱাৰে৷\nএনে এক প্ৰেক্ষাপটতে অসমৰ সংগ্ৰামী ৰাজনীতিত আৰ্বিভাৱ ঘটিছে জিতেন দত্তৰ৷ গণতান্ত্ৰিকভাৱে নিৰ্বাচিত ৰাজ্য চৰকাৰখনে সৰ্বসাধাৰণৰ গণতান্ত্ৰিক দাবী-আন্দোলনৰ প্ৰতি তিলমানো গুৰুত্ব প্ৰদান নকৰা কাৰ্যত অতিষ্ঠ হৈ পৰা মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ যুৱকচামে যেন ‘মাৰিবও জনা, মৰিবও পৰা’ জিতেন দত্তৰ পেশীবলৰ জৰিয়তেই মুক্তিৰ সপোন দেখিবলৈ লৈছে৷ কথা হ’ল– নৱ যৌৱনৰ সমগ্ৰ আৱেগ আৰু একাগ্ৰতাৰে জাতি আৰু ভেটি ৰক্ষাৰ বাবে আগুৱাই আহিব বিচৰা এই ডেকা শক্তিক জিতেন দত্তই সঠিক বাট দেখুৱাব পাৰিবনে?\nএই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিব লাগিব আন এটা প্ৰশ্নৰেঃ পেশীবলী জিতেন দত্ত নিজেই সঠিক বাটেৰে আগুৱাইছিল নে?\nনক’লেও হয় যে দত্তৰ দৰে বহু অসমীয়া যুৱকে এসময়ত সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামেই অসমীয়া জাতিৰ মুক্তিৰ একমাত্ৰ পথ বুলি ভাবি হাতত অস্ত্ৰ তুলি লৈছিল৷ কিন্তু, আলফাই চলোৱা সশস্ত্ৰ সংগ্ৰাম কিয় সফল নহ’ল বা এতিয়াও হোৱা নাই, সেই বিষয়ে তেওঁলোকে পুংখানুপুংখভাৱে চিন্তা-চৰ্চা কৰা যেন নালাগে৷ কিউবা-চীন-ভিয়েটনামত বিদ্ৰোহীসকলে হাতত অস্ত্ৰ তুলি লোৱাৰ পূৰ্বে জনসাধাৰণৰ মাজত সোমাই ব্যাপক ৰাজনৈতিক কাম-কাজ কৰিছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁলোকৰ সশস্ত্ৰ সংগ্ৰাম সফলো হৈছিল৷ কিন্তু, আলফাই সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামৰ পাতনি মেলিবলৈ গৈ প্ৰথমেই বিভিন্ন ক্ষুদ্ৰ জাতিসত্তাৰ গোষ্ঠীচেতনাৰ দেৱালখনত খুন্দা খাব লগা হৈছিল৷ ইমানদিনে তেওঁলোকে বৃহৎ অসমীয়া জাতিটোক অবিভাজ্য একক বুলি ভাবি আহিলেও অসমীয়া জাতিৰ মাজেতে বিভিন্ন বিভাজন দেখি বিমোৰত পৰিছিল৷ ভাৰত ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ হ’লে তেওঁলোকে এই সৰু-বৰ জনগোষ্ঠীসমূহৰ পৃথক পৃথক জাতিগত পৰিচয়বোৰ নোহোৱা কৰিব লাগিব বুলি ভাবি ‘নিৰ্জাতিকৰণ’ৰ দৰে এক অনা-ঐতিহাসিক আৰু অবৈজ্ঞানিক তত্ত্ব আৱিষ্কাৰ কৰিলে৷ সমাজ বাস্তৱ আৰু ইতিহাস সম্পৰ্কে গভীৰ অধ্যয়ন-উপলব্ধি নথকা আলফা নেতৃত্বই সৰু-বৰ জনগোষ্ঠীসমূহৰ স্বকীয় আশা-আকাংক্ষাক গুৰুত্ব দিব নিবিচৰাৰ পৰিণতিতে ডিম্বেশ্বৰ গগৈৰ দৰে সম্ভাৱনাপূৰ্ণ জনগোষ্ঠীয় নেতাই অকালতে প্ৰাণ হেৰুৱাবলগীয়া হ’ল৷ অথচ, সৰু-বৰ জনগোষ্ঠীসমূহৰ স্বকীয় আশা-আকাংক্ষাক মৰ্যাদা প্ৰদান কৰি আগবঢ়া হ’লে আলফাই সকলোৰে সমৰ্থন লাভ কৰিলহেঁতেন৷\nসি যি নহওক, অসমীয়া জাতিক নেতৃত্ব দিবলৈ গৈ পেশীবলী দত্তই যেনেধৰণৰ কাৰ্যপন্থা গ্ৰহণ কৰিছে আৰু যেনেধৰণৰ বক্তব্য প্ৰদান কৰিছে; সেইবোৰত সুস্থ জাতীয়তাবাদৰ লক্ষণ ফুটি উঠা নাই, উগ্ৰ জাতীয়তাবাদৰ লক্ষণহে ফুটি উঠিছে৷ নক’লেও হয় যে অসমীয়া উগ্ৰ জাতীয়তাবাদ বহু পৰিমাণে হিন্দু জাতীয়তাবাদেৰে সনাপোটোকা হৈ আছে৷ এই সময়ছোৱাত উগ্ৰ জাতীয়তাবাদৰ উত্থান ঘটিলে উগ্ৰ হিন্দুত্ববাদী শাসকপক্ষৰহে লাভ হয় বাবে শাসকপক্ষয়ো উগ্ৰ জাতীয়তাবাদৰ উত্থান ঘটাটো বিচাৰিছে, যাতে পুনৰ ঠন ধৰি উঠিব খোজা বাঁও-গণতান্ত্ৰিক চেতনাক মষিমূৰ কৰিব পৰা যায়৷ পাহৰিলে নহ’ব যে এই হিন্দু জাতীয়তাবাদ অৰ্থাৎ বৰ্ণবাদৰ বাবেই অসমৰ বহু জনগোষ্ঠীয়ে অসমীয়া জাতিৰ অংগ হৈ থাকিব বিচৰা নাছিল, অসমত জনগোষ্ঠীয় সমস্যাই জ্বলন্ত ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল৷ এনে কাৰণতে দত্তই স্বাভাৱিকতে ৰাজ্যখনৰ ক্ষুদ্ৰ¸ জাতিসত্তাবোৰৰ পৃথক আশা-আকাংক্ষাবোৰৰ সন্মুখীন হ’ব আৰু সেইবোৰ তেওঁ ৰাজনৈতিক পৰিপক্কতাৰে মোকাবিলা কৰিব পাৰিব নে নাই, নে নিজেই শাসকগোষ্ঠীৰ ক্ৰীড়নকলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ব, সেয়া আগন্তুক দিনত লক্ষ্যণীয় হ’ব৷\nজিতেন দত্তই ১৯৭১ চনৰ পূৰ্বলৈকে অসমত প্ৰৱেশ কৰা অভিবাসী মুছলমানসকলক অসমীয়া জাতিৰ সংজ্ঞাৰ আওতাত ৰাখিছে নে নাই নাজানো; কিন্তু অসমৰ সমাজ জীৱনৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ হৈ পৰা এই জনগোষ্ঠীটো (লগতে চাহ জনগোষ্ঠী)টোৰ ওপৰতে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতি-অৰ্থনীতি সুৰক্ষিত হৈ আছে, সেয়া বাস্তৱ উদাহৰণসহ ক’ব পাৰি৷ এইখিনিতে আমি মনত পেলাব পাৰো জাতীয়তাবাদী নেতা অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীয়ে ‘গাঁৱে-ভূঞে বহা মৈমনচিঙীয়া আৰু চাহ বাগিছাৰ বনুৱা ভাইসকলৰ প্ৰতি’ জনোৱা সেই আহ্বান–‘ভাই, তোমালোক যদিও বঙ্গদেশ, উৰিষ্যা, মাদ্ৰাজ, মধ্যপ্ৰদেশ আদি ঠাইৰ লোক আছিলা, কিন্তু অসমত থাকি অসমীয়া জাতিৰ তেজ-মঙহৰ লগত মিলি গৈ পৰস্পৰৰ যোগত পৰস্পৰে পৰিপুষ্ট হৈ বৃহৎ অসমীয়া জাতি সংগঠনৰ বাবেই তোমালোকে অসমৰ গাঁৱে-ভূঞে সোমাই পৰিছাহি, আৰু অসমীয়াই তোমালোকক প্ৰতি আলিঙ্গনেৰে বুকু মেলি গ্ৰহণ কৰিছে৷ তোমালোকে কোনো স্বাৰ্থপৰ লুন্ঠনকাৰীৰ প্ৰলোভনত পৰি অসমীয়া জাতিৰ প্ৰীতিৰ আলিঙ্গনৰ পৰা ছিন্ন হৈ নপৰিবা ভাই৷’ [ডেকা অসম, প্ৰথম বছৰ, প্ৰথম সংখ্যা, ১৮৫৭ শক, ৩১ আহাৰ]\nলক্ষ্যণীয় যে ক্ষুধাৰ তাড়নাত পূব বংগৰ পৰা অসমলৈ অহা মুছলমান কৃষকসকলে ৰায়চৌধুৰীৰ দৰে জাতীয়তাবাদী নেতাৰ উদাৰ আহ্বানৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই অসমৰ মাটি-পানী-বায়ুৰ সৈতে একাকাৰ হৈ যোৱাৰ লগতে অসমীয়া ভাষাকো শিক্ষাৰ মাধ্যমৰূপে গ্ৰহণ কৰিছিল৷ ৰাজ্যভাষা আন্দোলনৰ সময়ত ভাষান্তৰিত মুছলমান ৰাইজৰ বিপুল সমৰ্থনৰ ফলতে অসমীয়া ভাষাই ৰাজ্যস্তৰত প্ৰশাসনিক ভাষাৰ মান্যতা পাইছিল৷ সেইদৰে, তেওঁলোকৰ বেছিভাগেই অসমৰ থলুৱা সংস্কৃতিৰ প্ৰতি ধীৰে ধীৰে একাত্মতা অনুভৱ কৰিছিল৷ তেওঁলোকে যি অৰ্থোপাৰ্জন কৰে, সেয়া অসমতে বিনিয়োগ বা খৰছ কৰে; অন্য ভাষী সম্প্ৰদায়ৰ দৰে অসমৰ বাহিৰলৈ পঠিওৱা নাই৷\nফেইচবুকত প্ৰফাইল পিকচাৰ সলাই ‘অসমীয়াগিৰি’ দেখুওৱা মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ বহু যুৱকেই ভালদৰে অসমীয়া ভাষাটোৱে লিখিব-পঢ়িব নাজানে আৰু তেওঁলোকে নিজৰ সন্তানক অসমীয়া মাধ্যমৰ বিদ্যালয়ত পঢ়োৱাৰ সম্ভাৱনাও নাই৷ সেইদৰে, থলুৱা অৰ্থনীতি শক্তিশালী আৰু সুৰক্ষিত নোহোৱলৈকে এটা জাতিৰ অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতা বুলিবলৈ একো নাথাকে৷ অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতা নথকালৈকে এটা জাতিৰ-ৰাজনৈতিক অধিকাৰো সুৰক্ষিত নহয়৷ অসমৰ থলুৱা অৰ্থনীতিক সুৰক্ষিত কৰিবৰ বাবেও অভিবাসী মুছলমানসকলৰ সহায় ল’ব লাগিব৷ জিতেন দত্তই এই জনগোষ্ঠীটোক নিলগাই ৰাখি, উগ্ৰজাতীয়তাবাদৰ ঢৌ তুলি সাময়িকভাৱে হয়তো এটা বৃহৎ গণ আন্দোলন গঢ়ি তুলিব পাৰিব, দুদিনমান বাবে ৰাজপাটো দখল কৰিব পাৰিব; কিন্তু অসমত বসবাস কৰি অহা খিলঞ্জীয়াৰ অস্তিত্ব সুৰক্ষিত কৰিব নোৱাৰিব৷ ইতিহাসে আমাক এই কৰুণ সত্য সদায় সোঁৱৰাই থাকে যে বিদেশী বিতাড়নৰ লক্ষ্য আৰু অংগীকাৰেৰে ৰাজপাট দখল কৰা উগ্ৰ জাতীয়তাবাদী অগপ নেতৃত্বই যেনেকৈ এজনো বিদেশী খেদিব পৰা নাছিল, তেনেকৈ জনগোষ্ঠীয় সমস্যাবোৰো সমাধান কৰিব পৰা নাছিল৷\nঅসমৰ পৰিৱৰ্তনকামী যুৱক চামে বুজা উচিত যে ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিকতাৰ বিৰুদ্ধে দেশজুৰি চলোৱা সংগ্ৰামৰ মাজেদি ভাৰত ৰাষ্ট্ৰৰ ঐক্য গঢ় লৈ উঠাই নহয়, বিভিন্নধৰণৰ এৰা-ধৰাৰ মাজেৰে ভাৰত ৰাষ্ট্ৰই বিপুল শক্তিও আহৰণ কৰি লৈছে৷ অসম আৰু অসমীয়াক তীব্ৰ আৱেগৰে ভালপোৱা পৰাগ কুমাৰ দাসৰ দৰে দায়বদ্ধ সাংবাদিক এজনে হয়তো ভাৰত ৰাষ্ট্ৰৰ শক্তি উপলব্ধি কৰিব পৰা নাছিল, যাৰ পৰিণতিত তেওঁ অকালতে প্ৰাণ হেৰুৱাব লগীয়া হৈছিল৷ ইয়াৰ পৰা স্পষ্ট হয় যে এখন বৃহৎ দেশৰ অতিকেন্দ্ৰীভূত শক্তিশালী চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিবলৈ কেৱল পেশীবলেই নহয়; এক সঠিক ৰাজনৈতিক আদৰ্শ আৰু সঠিক ৰণনীতিও লাগিব৷ জিতেন দত্তই কেনে ৰাজনৈতিক আদেৰ্শৰে (যদিওবা ইতিমধ্যে তেওঁৰ কাম-কাজত উগ্ৰ জাতীয়তাবাদৰ লক্ষণ ফুটি উঠিছে) অসমীয়া জাতিৰ মুক্তি বিচাৰিছে, তেওঁ কেৱল মধ্যবিত্তীয় যুৱকসকলক লৈয়ে আগুৱাব বিচাৰিছে নে বৃহৎ সংখ্যক খাটিখোৱা কৃষক-শ্ৰমিকক লৈ আগুৱাব বিচাৰিছে, আৰু তেওঁৰ দৃষ্টিত অসমীয়া জাতিৰ সংজ্ঞানো কি– সেইবোৰ অসমীয়া জাতিৰ এক সুন্দৰ-সবল ভৱিষ্যতৰ স্বাৰ্থতে অসমৰ ৰাইজৰ আগত স্পষ্ট কৰা উচিত৷ তেওঁ নিজৰ ৰাজনৈতিক আদৰ্শ স্পষ্ট কৰাৰ পাছত অসমৰ বিদ্বৎমহলে সেই আদৰ্শ গ্ৰহণযোগ্য হয় নে নহয়, তাৰ যথোচিত ব্যাখ্যা নিশ্চয় দাঙি ধৰিব আৰু সেই ব্যাখ্যা তেৱোঁ নিশ্চয় দ্বিধাহীনভাৱে গ্ৰহণ কৰিব৷\nটেগআলফা উগ্ৰ জাতীয়তাবাদ গোষ্ঠীচেতনা ৰাজনৈতিক আদৰ্শ\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা সেই গুটিধানবোৰ ( নীলকান্ত শইকীয়া )\nপৰৱৰ্তী লেখা পদ্মাৱতী বিতৰ্ক ( সৌৰভ শইকীয়া )\nনৱেম্বৰ 26, 2017 at 1:14 অপৰাহ্ন\nলেখনিটো ভাল লাগিল, কেবল সংখ্যালঘু বিৰোধীতাই বৰ্তমানৰ শাসক শ্ৰেণীৰ আদৰ্শগত কেতবোৰ সাম্প্ৰদায়িক শক্তিক আনন্দ দিলেওঁ, ই অসমীয়া জাতিৰ সামগ্ৰীক উন্নতি নকৰে


প+য+স+প – ঈশানজ্যোতি বৰা – ফটাঢোল\nপ+য+স+প – ঈশানজ্যোতি বৰা\nবেলেগ কি হৈছে-নহৈছে; সেইবোৰ পাছৰ কথা৷ পেট্ৰ’লৰ দামে এশৰ ঘৰ চোৱে, দুশৰ ঘৰ চোৱে, আলু-কচুৰ কেজি গৈ পঞ্চাছ-ষাঠি হয়গৈ-সেইবোৰ তথ্য পাছত৷ আগতে ফূৰ্তি, ৰং-তামাছা, হৈ-হাল্লা৷ আৰু ৰং-তামাছা মানেই উৎসৱ; যিটো বস্তু আমাৰ এইফালে উভৈনদী৷ অভাৱ-অনাটন, দুৰ্ভিক্ষ-দুৰ্যোগ এইবোৰ বস্তু ৰাজ্যত থাকেই, থাকিবই৷ কিন্তু সেইবুলিয়েই যে আমি ফূৰ্তি নকৰিম, হৈ-হাল্লা নকৰিম তেনে কথা হ’ব পাৰে জানো! একেবাৰে নীতি-বৰ্হিভূত কথা৷ সিপিনে ছেপ্টেম্বৰ মাহ সোমালেই৷ উৎসৱবোৰো চমু চাপি আহিছে৷ গতিকে ৰাইজ সাজু হ’বৰ হ’ল৷ উৎসৱৰ আনন্দত আত্মসমৰ্পণ কৰিবলৈ ৰাইজ সাজু হ’বৰ হ’ল৷ ‘বাই হুক অৰ বাই ক্ৰুক’ মানে যি-কোনো প্ৰকাৰে আমি বিশেষ চাৰিটা পৰ্যায় অতিক্ৰম কৰিবই লাগি৷ এতিয়া প্ৰশ্নটো হ’ল- সেই চাৰিটা পৰ্যায়নো কি! যিকেইটা পৰ্যায়ৰ মাজেৰে যাত্ৰা কৰি আমাৰ মুলুকত উদ্‌যাপিত হোৱা অধিকাংশ উৎসৱৰেই ‘মহাসমাপ্তি’ ঘটে৷ সেইকেইটা হ’ল- ক) প মানে ‘পৰিকল্পনা’, খ) য মানে ‘যোগদান’, গ) স মানে ‘সংৰক্ষণ’ আৰু ঘ) প মানে ‘পৰ্যালোচনা’৷ তলত পৰ্যায়কেইটাৰ বিষয়ে বিতংকৈ আলোচনা কৰা হ’ল-\nক) পৰিকল্পনা- মংগল গ্ৰহলৈ মহাকাশযান প্ৰেৰণ কৰিবলৈ ওলোৱা এদল বিজ্ঞানীয়ে অভিযানটোক সাফল্যমণ্ডিত কৰাৰ উদ্দেশ্যৰে যিদৰে কেইবামাহ পূৰ্বৰেপৰা কঠোৰ কছৰৎ আৰম্ভ কৰে; তদ্ৰুপ আমাৰ এদল কৰ্ম-উৎসাহী আৰু সময়ানুৱৰ্তী যুৱকেও উৎসৱভাগৰ সঠিক পৰিচালনা আৰু সম্পাদনাৰ হেতু পাঁচ-ছমাহৰ আগৰে পৰাই সতৰ্কতা আৰু তৎপৰতা অৱলম্বন কৰে৷ পুৱাই উদৰত নামমাত্ৰ খাদ্যকণা এটা পেলাই লোৱাৰ পিছত অসমীয়াৰ পৰম আৱেগিক সম্পদ গামোচাখন ডিঙিত ওলোমাই লয়৷ গামোচা লোৱাৰ আঁৰত লুকাই থাকে-ৰাইজৰ অন্তৰত আৱেগিক ধুমুহা সৃষ্টি কৰাৰ এক গভীৰ প্ৰত্যাশা৷ পাকঘৰত কৰ্তব্যৰত অৱস্থাত থকা মাতৃক ‘মা আহিলোঁ’ শীৰ্ষক বাক্য একোটাৰে বিদায় জনাই তেখেতসকলে অনাগত দিনটোৰ প্ৰত্যাহ্বান প্ৰতিহত কৰাৰ উচ্চাকাংক্ষাৰে ঘৰৰ বাজ হয়৷ হাতত লয় সুৰুযৰ জ্যোতিৰে জ্যোতিৰ্ময় হৈ উঠা একোখন ৰঙীন ৰছিদ বহী, চোলাৰ পকেটত থাকে ক্ষীণ-মীন, লেৰেলি যোৱা বল পে’ন একোটা৷ ভৰিত পিন্ধে হাজাৰ টকীয়া উচ্চক্ষমতাসম্পন্ন ‘উডলেণ্ড’ৰ জোতা, পথৰ কেউকাষৰ পৰা উৰি অহা সহস্ৰাধিক ধূলিকণাৰ পৰা দুইনেত্ৰক ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰাৰ নিমিত্তে পৰিধান কৰে একো একোযোৰ মানসম্পন্ন চশমা৷ সময়ানুৱৰ্তিতাক বিশেষ গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা ডেকাসৱে পদসঞ্চালনৰ পৰিৱৰ্তে মটৰ চাইকেলত বিৰাজমান হয় আৰু বলিউদৰ ‘হুৰ হুৰ দাবাং’ক বেকগ্ৰাউণ্ডত বজাই তিনি কোটি এঘাৰ লাখ মানুহৰে ভৰি থকা মুলুকৰ অভ্যন্তৰলৈ গতি কৰে ৷ অৱশ্যে একাংশ মিতব্যয়ীয়ে মটৰ চাইকেলৰ সাহাৰ্য অবিহনে ৰাজপথতে একোখন ‘বেঞ্চ’ পাৰি মহান কৰ্মফেৰাত নিয়োজিত হয়৷ উৎসৱ আয়োজনৰ মহাআনন্দৰে উদ্বুদ্ধ আমাৰ ডেকাশক্তিৰ সূক্ষ্ম পৰ্যবেক্ষণৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ অসমৰ্থ জনগণৰ “কি কৰোঁ গোপাল, ক’লৈ যাওঁ কৃপাল” যোজনাফাঁকি সোঁৱৰাৰ বাহিৰে এইমুহূৰ্তত অইন কোনো বিকল্প নাথাকে৷ ৰাজপথ-পদপথ, ঘৰ-হোটেল, দোকান-পোহাৰ, কাৰ্যালয়-গ্ৰন্থালয় সকলোতে সদলবলে প্ৰৱেশ কৰি ডেকাশক্তিয়ে যোগাৰ কৰি লয় একো একোটা সন্তোষজনক অৰিহণা, যাক জনপ্ৰিয় ভাষাত বোলা হয় ‘চান্দা’৷ এটা সুস্থ-শকত অৰিহণাই হৈছে ‘পৰিকল্পনা’ নামৰ এই পৰ্যায়টোৰ মূল আধাৰ৷\nখ) যোগদান- এইটো পৰ্যায়ৰ সফল সম্পাদনত উৎসৱপ্ৰেমী ৰাইজৰ তুলনাত বৈদ্যুতিন মাধ্যমৰ যোগদানহে মন কৰিবলগীয়া৷ কোনোৱে আকৌ মাধ্যমটোৰ চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট্যক “সাপ হৈ খুঁটে আৰু বেজ হৈ জাৰে” জাতীয় ফকৰা এটাৰে তুলাধূনা দিয়ে৷ এওঁলোকৰ অন্তহীন উৎসাহ আৰু নিৰ্ভেজাল প্ৰচাৰে ৰাইজৰ মানসিক জগতখনক এটা উৎসৱমুখৰ পৰিৱেশৰ মাজত বুৰাই ৰাখে৷ উৎসৱলৈ তেতিয়াও মাজত তিনি-চাৰি সপ্তাহ৷ দৰমহাৰ টকাকেইটা একাউণ্টত সোমোৱাৰ পাছমুহূৰ্ততেই সপৰিয়ালে বীৰদৰ্পে গৈ বজাৰত পদাৰ্পণ কৰে৷ এসোপামান কাপোৰ-গহনা কিনি ভাগৰত জুৰুলা হোৱা ৰাইজে সন্ধ্যা বাসগৃহত সোমাইহি৷ সাংবাদিকে সুধিবলগীয়া “আপোনাৰ কেনে লাগিছে?” শীৰ্ষক ঐতিহাসিক প্ৰশ্নটোৰ সঠিকভাৱে মোকাবিলা কৰিবলৈও ৰাইজে মানসিক, আৰ্থিক আৰু আধ্যাত্মিকভাৱে প্ৰস্তুতি চলায়৷ মটৰ চাইকেলত উঠি ল’ৰা-ছোৱালী দুয়োজনাই গৈ বিউটি পাৰ্লাৰত প্ৰৱেশ কৰে আৰু নখ-চুলি চিকুণাই ওলাই আহে৷ আজিকালি পুৰুষ সমাজৰ বাবেও বিউটি পাৰ্লাৰ সহজলভ্য৷ গতিকে সৌন্দৰ্যচৰ্চাত যতি পৰাৰ আশংকা নাই৷ উৎসৱত অনুষ্ঠিত হ’বলগীয়া সুন্দৰ-সুন্দৰী প্ৰতিযোগিতাৰ‘ৰিহাৰ্চেল’ৰ বাবে যুৱক-যুৱতীসকলে অসমৰ ঘাঁইপথৰ ওপৰতে লয়লাস ভংগীমাৰে খোজ কাঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰে৷ অৱশ্যে বেছি দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰিব নোৱাৰে৷ অলপ দূৰ গৈয়েই ৰাস্তাৰ মাজৰ পানীহীন পুখুৰীটোত লুটি খাই পৰে৷ তাৰপিছতে “অ’ মাই গ’ড! ইমান গেলা ৰাস্তা!!” বুলি আৰ্তনাদ কৰি নিজকে চম্ভালে আৰু সেই বিশেষ আশ্বৰ্যসূচক উক্তিফাঁকি ফে’চবুকত লিপিবদ্ধ কৰি তেওঁলোকে সচেতনতাবোধৰ পৰিচয় দিয়ে৷ হেনসময়তে একাংশ সুযোগসন্ধানী ডেকাই মাক-বাপেকৰ পকেট খুচৰি উৎসৱৰ দিনকেইটা ক’ত, কেনেকৈ আৰু কিমান ধন বিনিয়োগ কৰিব পাৰি তাৰেই এখন খছৰা প্ৰস্তুত কৰাত ব্যস্ত থাকে৷ সমান্তৰালকৈ উৎসৱৰ দিনকেইটাত সুস্থ মানুহৰ দৰে খোজ-কাটল দিবলৈ শক্তি-সামৰ্থ্য আহৰণ কৰে৷\nগ) সংৰক্ষণ- পুৰণি অসমীয়া ছবি বিচাৰিলে পাবলৈ নাই৷ সেইষাৰ কথাৰ উদ্ধৃতি দিয়েই যদি কোনোবাই মন্তব্য কৰে-‘অসমীয়া মানুহ সংৰক্ষণত কেঁচা’; তেন্তে সেইয়া হ’ব অতিৰঞ্জিত অত্যুক্তি৷ কাজিৰঙাৰ গড়ৰ খড়্গ সংৰক্ষণ কৰিব নোৱাৰিব পাৰে; বনাঞ্চল সংৰক্ষিত নহ’ব পাৰে; থলুৱা গীত-বাদ্য-নৃত্যও সংৰক্ষিত নহ’ব পাৰে; কিন্তু তৎসত্বেও তেনেআষাৰ হৃদয়বিদাৰক বাক্য উচ্চাৰণ কৰাটো বিসংগতিপূৰ্ণ আৰু আহুকলীয়া হ’ব৷ তলে তলে অসমৰ মানুহে সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত কিমান কাম কৰি আছে; তাৰ কিছু আভাষ পাব পাৰি উৎসৱৰ দিনকেইটাতে৷ পানী-কেঁচুৱাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দাঁত নাইকিয়া বৃদ্ধজন-সকলোৰে হাতে হাতে বিৰাজমান কৰা ‘স্মাৰ্ট ফোন’ নামৰ অত্যাধুনিক যন্ত্ৰবিধত আজিকালি ‘ছেল্‌ফি’ সেৱা উপলব্ধ৷ এইবিধ সেৱাৰ দ্বাৰা প্ৰজাগণে অভিব্যক্তি, সাজ-পাৰৰ জিক্‌মিকনি, উৎসৱস্থলীৰ উছাহ, ভোজনালয়ত ভক্ষণ কৰি থকা মুৰ্গীৰ ঠেং-সকলোবোৰেই সংৰক্ষণ কৰি থ’ব পাৰে৷ অনাগত ভৱিষ্যতত সময়-সুযোগ উলিয়াই সংৰক্ষিত সম্পদসমূহ পুনৰীক্ষণ কৰিব পাৰে৷ অৱশ্যে কোৱাটো নিষ্প্ৰয়োজন যে এইবিধ সেৱাৰ মুখ্য পৃষ্ঠপোষকৰ ভূমিকাত আছে পৰম আদৰণীয় বৈদ্যুতিন মাধ্যম৷ ‘ছেল্‌ফি’ তোলোঁতে নাক আৰু কেমেৰাৰ লেন্সৰ মাজত কিমানখিনি ব্যৱধান থাকিব লাগে, তৰ্জনী আৰু মধ্যমা আঙুলিৰে চালে চকুৰোৱাকৈ কিদৰে “ইয়’ ইয়’ চাল” দিব লাগে, মুখখন কিদৰে পানীত চৰি ফুৰা ঘৰিয়ালটোৰ দৰে জোঙা কৰি ল’ব লাগে-ইত্যাদি তথ্যবোৰ তেওঁলোকে টক-শ্ব’ৰ জৰিয়তে ৰাইজক বিতঙকৈ বুজাই দিয়ে৷ আমাৰ ৰাইজেও বুজি লোৱাত ক্ৰূটি নকৰে৷ এনেই বুঢ়ী নাচনী, তাতে আকৌ নাতিনীয়েকৰ বিয়া৷ গতিকে উৎসৱৰ দিনা আটায়ে আজিকালি ‘ছেল্‌ফি’ তোলাত ব্যস্ত হৈ পৰে৷ ধলপুৱা দাঁত চাফা কৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সন্ধ্যা ৰাজপথত পায়চাৰি কৰি পুলিচৰ লাঠিৰ কোব খোৱালৈকে সমস্ত কাহিনী ছেল্‌ফিৰ জৰিয়তে সংৰক্ষণ কৰে আৰু বিভিন্ন মাধ্যমযোগে প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰ কৰি নিজৰ বল-পৰাক্ৰমৰ নমুনা পৃথিৱীবাসীৰ আগত দাঙি ধৰে৷ যোৱাবছৰ দুৰ্গা পূজাত কোনোবা এটা সংবেদনশীল টেলিভিশ্যন চেনেলত ওলমি থকা ‘প্ৰতিটো মুহূৰ্তৰ ছেল্‌ফি আমালৈ পঠিয়াওক’ আৱেদনখন দেখি মোৰ বন্ধু এজনে নতুনকৈ নিৰ্মাণ কৰা চৰকাৰী সাহায্যপ্ৰাপ্ত ‘মাইক্ৰ’ শৌচালয়’টোৰ সমুখতে ‘ছেল্‌ফি’ তুলি তুৰন্তে চেনেললৈ পঠিয়াই দিলে৷ চেনেলৰ কতৃপক্ষৰ মহা আনন্দ মিলিল৷ সেইখন ‘ছেল্‌ফি’ দেখুৱাই তেওঁলোকে বুজনসংখ্যক টি-আৰ-পি নিজৰ জোলোঙাত ভৰাই ল’লে৷ লগতে ‘এমেজিং, ওৱাণ্ডাৰফুল৷ থেংকছ্ ফ’ৰ ইউৰ ক’পাৰেশ্যন’ গোটাচেৰেক শুভেচ্ছাসূচক বাৰ্তাও বন্ধুলৈ প্ৰেৰণ কৰিলে৷\nঘ) পৰ্যালোচনা- এইটো পৰ্যায়ত ৰাইজে বিগত সময়ছোৱাৰ পৰ্যালোচনা কৰাত মন-প্ৰাণ সপি দিয়ে৷ একাংশ ৰাইজ নিজ কৰ্মত অনুতপ্ত হয়৷‘অতবোৰ ধন-বিত খৰছ হ’ল’,‘এই পূজা-টুজা সব খৰছৰ বাঁহ’ইত্যাদি স্পৰ্শকাতৰ সংলাপৰে বাসগৃহৰ আভ্যন্তৰীণ পৰিৱেশ উত্তপ্ত হৈ উঠে৷ বেপৰোৱাকৈ আৰু অনিয়ন্ত্ৰিতভাৱে উৎসৱ পালন কৰা পুতেক-জীয়েকক দেউতাকে অৰ্থনৈতিক, প্ৰাকৃতিক আৰু সামাজিক শিক্ষাৰে শিক্ষিত কৰি তুলিবলৈ অহোপুৰুষাৰ্থ কৰে৷ ‘অসমীয়া মানুহৰ উৎসৱমুখী স্বভাৱ আৰু ইয়াৰ প্ৰতিকাৰ’ জাতীয় বিচিত্ৰ-বিভিন্ন বিষয়ত নিউজ চেনেলৰ বাহিৰে-ভিতৰে আলোচনাচক্ৰৰ আয়োজন হয়৷ কাগজে-পত্ৰই প্ৰতিবাদী লেখা-মেলাবোৰ পঢ়িবলৈ পোৱা যায়৷ দুখৰ পীড়া সহিব নোৱাৰি বহুতো চাকৰিয়ালে এক সপ্তাহ পৰ্যন্ত কাৰ্যালয়ৰ দুৱাৰদলিতে ভৰি নথয়গৈ৷ টেলিভিশ্যনৰ পৰ্দাত ‘উৎসৱৰ গান’বোৰৰ লেথাৰি নিছিগা সম্প্ৰচাৰেও জ্বলা জুইত ঘিউ ঢালে৷ কিন্তু বৰ সন্তোষৰ কথা এইয়াই যে দুখ-বেদনা,হা-হুমুনিয়াহবোৰ বৰ বেছি দিনলৈ নিটিকে ৷ ৰাইজ বেদনাৰ ভাৱসাগৰত ডুবি থাকোঁতেই পাহোৱাল ডেকাৰ দল এটাই দুৱাৰত আহি টোকৰ দিয়েহিয়েই নহয় ! “অ’ ঘৰত কোন আছে ?”- আই ঔ দেহি-এনে আৱেগিক, এনে সুললিত কণ্ঠ ! ‘পৰিকল্পনা’ৰ মহামন্ত্ৰ লৈ তেৰাসৱ উপস্থিত৷ পিছে পিছে আহি ওলালহি সপ্ৰতীভ,সদাজাগ্ৰত বৈদ্যুতিন মাধ্যম৷ আৰু কোনে পায় ! মনৰ খং-ক্ৰোধ মনতে সামৰি ৰাইজো ওলাল নতুন উৎসৱটিত ‘যোগদান’ কৰিবলৈ৷ তাৰপিছত ‘সংৰক্ষণ’..তাৰপিছত ‘পৰ্যালোচনা’৷ এনেকৈয়ে অক্ষুণ্ণ আছে উৎসৱৰ এই ধাৰা ৷ প+য+স+প=আ(পৰিকল্পনা+যোগদান+সংৰক্ষণ+পৰ্যালোচনা=আনন্দ)ৰ অবিৰত-অন্তহীন ধাৰা৷\nকি ক’লে ! নাই-নাই,ইয়াত বিধি-পথালি নিদিব৷ চলি থাকক দিয়ক, তেতিয়াহে অসমত থকা নিচিনা লাগে৷ নহয় জানো !\n« লিমাৰিক : ধৰ্মজ্যোতি ভট্টাচাৰ্য\nগেদেং খানা খাবি আৰু – সদানন্দ দত্ত »\nআপোনাৰ লিখন শৈলীয়ে সুকীয়া। ভাল লাগিল পঢ়ি।\nক্ষুৰধাৰ, এটাই শব্দ\nবহুত ধুনীয়া। আজিৰ সমাজৰ পৰিচিত এখন চিত্ৰ।\nঈশানৰ ব্যংগ সদায় তীৰ্যক আৰু সাংঘাটিক ভাৱে সমাজ সচেতন। খুব ভাল লাগিল\nYour IP: 66.249.69.54


কোকিলা মাহাৰী - ৰবি পাটনায়ক, অনুবাদ: মহেন্দ্ৰ কুমাৰ নাথ - মণিকূট\nHomeগল্পগুচ্ছকোকিলা মাহাৰী – ৰবি পাটনায়ক, অনুবাদ: মহেন্দ্ৰ কুমাৰ নাথ\nFebruary 14, 2019 rdcpb গল্পগুচ্ছ 0\n(উৰিয়া গল্পকাৰ ৰবি পাটনায়ক ভাৰতীয় সাহিত্য জগতৰ এক প্ৰসিদ্ধ নাম৷ তেওঁৰ গল্প ইংৰাজীকে ধৰি বিভিন্ন দেশী-বিদেশী ভাষালৈ অনূদিত হৈছে৷ চাৰিশৰো অধিক চুটি গল্পৰ জনক ৰবি পাটনায়কে উৰিয়া সাহিত্য অকাডেমী বঁটা, সৰলা বঁটা আৰু ১৯৯২ চনত সাহিত্য অকাডেমী বঁটাও লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়৷)\nএই ক’লা চৰাইজনী কি কাৰণতনো ডাক-তাঁৰ বিভাগৰ এই ক’লা তাঁৰবোৰৰ মাজত প্ৰায়েই দোলা দি দি ওলমি থাকে ? ঘৰলৈ কোনোবা আলহী আহিব লগা থাকিলে কাউৰীজনীয়ে কিয়নো কা কা কৰি চিঞৰি থাকে ? আৰু সেই কুলি চৰাইজনীয়ে মুখখন গছৰ আঁৰত লুকুৱাই লুকুৱাই কিয়নো অকলে অকলে গান গাই থাকে ? কোকিলা মাহাৰীৰ জীৱনটো কিহৰ বাবেনো এনেকৈ নষ্ট হৈ গ’ল ? বিভিন্ন উশৃংখলতাৰ মাজেদি কোকিলা মাহাৰীৰ জীৱনটো কি কাৰণতনো এনেদৰে বিধ্বস্ত হৈ গ’ল ? কিয় ? কি কাৰণত ? কিহৰ বাবে ?\nঅৱধাৰিতভাবেই প্ৰত্যেকটা কাম আৰু ঘটনাৰ অন্তৰালত একো একোটা নির্দিষ্ট কাৰণ থাকে, একেদৰেই আছে একোটাকৈ উত্তৰ প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰে৷ কিন্তু কোকিলা মাহাৰীৰ জীৱনৰ পৰা এই প্ৰশ্নসমূহৰ প্ৰত্যেকটো উত্তৰেই এটা এটাকৈ আঁতৰি গৈছে৷ তাই সৰু হৈ থকা কালছোৱাত এই ধৰণৰ ধাৰণা তাইৰ মনত জন্ম হোৱা নাছিল, আনকি কল্পনাতো স্থান পোৱা নাছিল এনেবোৰ বাৰে-বিংকৰা চিন্তাই৷ আৰু লাহে লাহে তাই যেতিয়া গাভৰু হ’ল এই ধৰণৰ চিন্তা আৰু অনুভৱ কৰাৰ বাবে তাইৰ সময়ো নাছিল, অৱকাশো নাছিল৷ এতিয়া এই বৃদ্ধাৱস্থাত এনে শত সহস্ৰ বিভিন্ন প্ৰশ্নৰ দ্বাৰা জর্জৰিত হৈ হাড়-ছাল লগা কংকালসাৰ দেহাৰে সমগ্ৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ পোৱাৰ বাট বিচাৰি হাঁহাকাৰ কৰিছে কোকিলা মাহাৰীয়ে৷ বয়সৰ লগে লগে তেওঁ দিন প্ৰতিদিন বেছিৰ পৰা বেছিলৈ বেঁকাহে হৈ আহিব ধৰিলে৷ জীৱনৰ বোজাৰ ভৰত তেওঁ যিমানেই বেঁকা হৈ আহিছে, সিমানেই এই প্ৰশ্নসমূহৰ উত্তৰ লাভৰ বাট বিচাৰি তেওঁৰ হিয়া-মন ছাটিফুটি কৰিছে৷ পাবলৈ হাবাথুৰি খাই থকা এই প্ৰশ্নসমূহৰ উত্তৰলানিয়েই বোধকৰো কোকিলাৰ জীৱনৰ উত্তৰণৰ চাবিকাঠি,জীৱনৰ সমস্ত বোজা আৰু যাতনাৰ পৰা উদ্ধাৰ হোৱাৰ পথ৷ সেই প্ৰশ্নসমূহৰ উত্তৰ পোৱাৰ পিছতহে কিজানি তেওঁ জীৱনৰ এই দীর্ঘকাল জোৰা অভিযান সামৰি শান্তিৰে চকু মুদিব পাৰিব৷\nকাৰ জীয়েক আছিল বাৰু কোকিলা মাহাৰী? তেওঁ বৰ পাণ্ডাৰ জীয়েক নে ভগৱান জগন্নাথ মন্দিৰৰ প্ৰধান পুৰোহিতজনৰ জীয়েক? নে মন্দিৰৰ কর্মচাৰী তালিচ্ছু মহাপাত্ৰৰ, মুখ্য গাণনিক দেউলাকৰণৰ, নে ভগৱান জগন্নাথ মন্দিৰৰ মূল ৰান্ধনি মহাসুৱাৰৰ জীয়েক? নে কোকিলা মাহাৰীহঁতৰ নিজা গাঁও বুলি কোৱা চাহী নামৰ ঠাইখনৰ মল্লযোদ্ধা খুন্টিয়াৰ জীয়েক? কাৰ জীয়েক হ’ব পাৰে বাৰু তেওঁ ? ওঁহো নহয়, তেওঁ জগন্নাথৰ বাদে আন কাৰো জীয়েক নহয়৷ কোকিলা ভগৱান জগন্নাথ আৰু চঞ্চলা মাহাৰীৰ জীয়েক ৷\nযিজনী ছোৱালীয়ে স্বামীৰ গৃহাভিমুখী বাট হেৰুৱাইছে, পিতৃগৃহৰ ঠিকনা হেৰুৱাইছে তাইক কোনে দিব পিতৃ অথবা স্বামীৰ গৃহাভিমুখী পথৰ সন্ধান ? বহু মানুহেই জানে কোকিলাৰ ঘৰলৈ অহাৰ বাট কেনি, কিন্তু তাইৰ গিৰীয়েক হ’ব লগা তাইৰ বহু আকাংখিত প্ৰিয় মানুহজনেহে কোনোদিনে বিচাৰি উলিয়াব নোৱাৰিলে কোকিলাৰ ঘৰলৈ অহাৰ বাট৷ সেইবাবেই কোনোকালে কাৰোবাৰ বোৱাৰী হোৱাৰ সন্মান অথবা গৌৰৱ অনুভৱ কৰিব নোৱাৰিলে কোকিলাই৷ হয়তো তাইৰ ওচৰলৈ অহা পুৰুষসকলৰ মাজতে তাই বিচাৰি উলিয়াব পাৰিলেহেঁতেন তাইৰ নিজৰ মানুহজনক৷ কিন্তু সেই সময়খিনি কেতিয়ানো কেনেকৈ পাৰ হৈ গ’ল তাই গমকে নাপালে৷\nতিনিকুৰি দহটা বসন্তই গৰকি যোৱা এই বয়সত এতিয়া এইবোৰ কথা বিচাৰি চোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তাই বা কি ? বাৰাণ্ডাৰ সন্মুখৰ এচুকত অলসভাৱে দেহাটো আওজাই এক শূন্য আৰু উদাস দৃষ্টিৰে কোকিলাই সন্মুখৰ দীঘলীয়া ৰাস্তাটোৰ ফালে চাই ৰ’ল৷\nমানুহে কয়- কলীয়া অর্থাৎ জগন্নাথেই তেওঁৰ পতি৷\nপ্ৰায় দুকুৰি বছৰকাল ধৰি কলীয়াৰ সন্মুখত নাচি নাচি গীত গাই গাই তেওঁ ভাগৰি পৰিছে৷ কিন্তু এই চল্লিশটা বছৰত কলীয়াই মাথোন এটা মুহূৰ্তৰ বাবেও তেওঁৰ সন্মুখত দেখা দি কেতিয়াও এবাৰো নক’লে-এই কোকিলা, ময়েই তোমাৰ স্বামী, তুমি মোৰ প্ৰিয় অর্দ্ধাঙ্গিনী৷ কোকিলা মাহাৰী বহু নামজ্বলা , প্ৰতিষ্ঠিত পুৰুষৰ সুদীর্ঘদিনীয়া শয্যা-সঙ্গিনী আছিল যদিও আবিয়ৈ হৈ ৰোৱাৰ বাবেই বহু গঞ্জনা আৰু গৰিহণা খাব লগা হৈছিল তেওঁ৷\nবর্তমান তেওঁ দুচকুৰ অসুখত ভূগিছে৷ মূৰৰ চুলি মৰাপাটৰ দৰে ঢকঢকীয়া বগা হৈ পৰিছে৷ দাঁত সৰিছে৷ দন্তহীন মুখ আৰু শুকাই তললৈ নামি পৰা ওঁঠ৷ মণিবন্ধা ছাল ৷ কাণ দুখনেৰেও ইতিমধ্যে প্ৰায় নুশুনা হৈ পৰিছে৷\nকোনোবাই তেওঁৰ একেবাৰে কাণৰ কাষত চিঞৰি কোৱাদি ক’লে- ‘কোকিলা মাহী, তোমাৰ কাষলৈ কোনোবা এজন আহিছে৷’\nৰোগাক্ৰান্ত চকু দুটা নিৰলস দৃষ্টিৰে বহলাই মেলি দি তেওঁ প্ৰশ্নৰ সুৰত ক’লে-‘মোক ? এতিয়া কোনে আকৌ মোক লৈ ধেমালি খেলিবলৈ আহিছে ? এই বয়সত মোৰ ওচৰলৈ…………..?’\nকোকিলা মাহাৰী ৷ কোকিলাই হ’ল একমাত্ৰ প্ৰতিনিধি যি সেই হেৰাই যোৱা গোষ্ঠীটোৰ ধ্বজা বহন কৰি সম্প্ৰতিও জীৱনৰ উত্তৰণৰ প্ৰচেষ্টা অব্যাহত ৰাখিছে৷ তেওঁক লগ পাবলৈ ৰমেশ প্ৰতিহাৰি আহিছে৷ উৰিয়া সাহিত্যত পি এইচ ডি ডিগ্ৰীৰ বাবে গৱেষণা কৰি থকা ৰমেশ প্ৰতিহাৰিয়ে পুৰীৰ শ্ৰীমন্দিৰৰ বিষয়ে কৰিবলৈ লোৱা গৱেষণা প্ৰকল্পৰ কামত সহায়ক হোৱাকৈ কোকিলা মাহাৰীৰ সাক্ষাৎকাৰ বাণীবদ্ধ কৰি নিবলৈ আহিছে৷\nৰমেশে ক’লে এয়া ধেমালি নহয় মাহী, মই আহিছো, সচাঁই৷ তোমাৰ জীৱনৰ কাহিনী শুনিবলৈ আহিছোঁ ৷ মই তোমাৰ জীৱন সম্পর্কত কিছু কথা জানিব খোজোঁ৷\nতেওঁৰ ফালে বৃদ্ধাই অবিশ্বাস আৰু সন্দেহৰ দৃষ্টিৰে চালে- ‘বহু বছৰ পাৰ হৈ গ’ল৷ কিন্তু কোনেওটো মোৰ বিষয়ে জনাৰ ইচ্ছা নকৰিলে৷ আচৰিত হৈছো- তুমি যে মোৰ বিষয়ে জনাৰ আগ্ৰহ দেখুৱাইছা ৷ কেৱল ভগৱান জগন্নাথৰ ‘খাইভোগ’ৰ কাৰণেই মোৰ জীৱন শেষ হৈ গৈছে৷’\nৰমেশ প্ৰতিহাৰিও পুৰীৰে বাসিন্দা৷ সুদীর্ঘ চৌব্বিশ বছৰ ধৰি তেওঁ পুৰীতে আছে যদিও এই প্ৰথম বাৰৰ বাবেহে কোকিলা মাহাৰীৰ ঘৰলৈ আহিছে তেওঁ ৷\nৰমেশৰ বন্ধু চদেই পাণ্ডাই তেওঁক পৰামর্শ দি মাহীৰ সম্পর্কত কৈছিল-‘মাহীৰ মুখৰ পৰা কথা উলিওৱাটো বহুত টান কাম ভাই ৷ ভাং অথবা তেনেজাতীয় নিচাযুক্ত বস্তুৰ বাবে তুমি কেইটকামান খৰচ কৰিব লাগিব৷ মাহীয়ে কাণেৰে নুশুনে, চকুৰেও নেদেখে৷ কেৱল নিচাইহে তেওঁৰ মুখলৈ কিছু শব্দ আনিব পাৰিব বুলি আশা কৰিব পাৰি৷’\nসেইদিনা ৰমেশ ঘূৰি গ’ল৷ পিছদিনা তেওঁ আকৌ আহিল কোকিলা মাহীৰ ওচৰলৈ ৷\n‘মাহী তুমি পুৰীৰে বাসিন্দানে?’\n‘ ওঁ , হয়৷ মোৰ ইয়াতেই জন্ম আৰু ইয়াতেই মৰিমো৷’\n‘তোমাৰ সৰুকালৰ বিষয়ে মোক কিছু কথা জানিবলৈ দিবানে ?’\n‘নাই , মই এতিয়া একো মনত পেলাব নোৱাৰোঁ ৷ সকলোবোৰ পুৰি ছাই হৈ গ’ল৷ মোৰ এই মুর্খ মনটোৱে সকলো হেৰুৱাই পেলালে৷ মই চম্পা মাহাৰীৰ ছোৱালী৷ মোৰ…মা…চম্পা মাহাৰী, তুমি বুজিছা বাপু ? চম্পা মাহাৰী আহিছে বুলি ক’লে আনকি বৰ পাণ্ডাইও মূৰ দোঁৱাই বাট এৰি দিছিল৷ কেৱল তেওঁৰ গান শুনিবলৈকে যেন ৰজাই নিজকে সৃষ্টি কৰিছিল৷ তেওঁ আছিল মোৰ আই চম্পা মাহাৰী৷’\nবৃদ্ধাৰ স্মৃতিত আউল লাগিল৷ তেওঁ কি কৈ আছে বা কি ক’বলৈ গৈছে তাৰ কোনো লাগ বান্ধ নাই৷ জিভাখনো ভালকৈ লৰাব নোৱাৰে৷ তেওঁ কৈ যোৱা প্ৰায় আধাখিনি কথাই বুজিব নোৱৰা৷ ৰমেশে টেপ ৰেকর্ডাৰৰ পৰা পিছত পুনৰ শুনি নিজৰ প্ৰয়োজনীয়খিনি কামত লগাব পাৰে৷\n‘মই চম্পা মাহাৰীৰ জীয়েক৷ কোকিলা মাহাৰী৷ কোকিলা মাহাৰী মোৰ আচল নাম বুলি ভাবিছা নেকি তুমি ? এই নামটো মোক মহামান্য মহাৰাজে নিজে দিয়া৷ যিদিনা মই তেওঁৰ সন্মুখত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ‘ৰসকল্লোল’ গাইছিলোঁ ৷ তেতিয়া মোৰ বয়স কিমান আছিল মনত নাই ৷ মুঠতে মই চকু মেলিবলৈকো লাজ কৰিছিলোঁ৷ গোটেই সভামণ্ডপ জনসমাগমেৰে দলদোপ- হেন্দোলদোপ৷ ৰাজ বিষয়া, পণ্ডিত আৰু পুৰুহিতেৰে ৰাজ সভা ভৰি আছিল৷ আৰু যেতিয়া মোৰ গীত গোৱা শেষ হৈছিল , মই নাজানো সেয়া মই কি ভাষাৰে বর্ণনা কৰোঁ, সমগ্ৰ দর্শক-শ্ৰোতাই জাউৰিয়ে জাউৰিয়ে হাত চাপৰি বজাই মোক প্ৰশংসা কৰিছিল৷ মহাৰাজে কেৱল তেখেতৰ মণি মুকুতাৰ চেইনডাল মোলৈ দলিয়াই দি ‘কোকিলা’ বুলি সম্বোধন কৰিছিল৷ কোকিলা মানে কুলি ৷ সেইদিন ধৰি মই কোকিলা বুলিয়েই জনাজাত হৈ আহিছোঁ৷ মোৰ আয়ে মোক আকৌ কলাৱতী বুলিহে মাতিছিল৷ কলাৱতী নামটো মোৰ আইৰ চিতাজুইৰ লগতে যেন পুৰি ছাই হৈ গ’ল৷ মোৰ আইৰ মৃত্যুৰ লগে লগেই সেই নামটোৰো মৃত্যু হ’ল৷ সেইদিন ধৰি কোনেও আৰু মোক কলাৱতী বুলি মতা নাই ৷ মই নাচ শিকিছিলো ৰঘু ওস্তাদৰ পৰা৷ ৰঘু ওস্তাদ আছিল ‘গতিপুৱা’ নাচৰ ওজা৷ মই তেওঁৰ পৰা গীতো শিকিছিলোঁ৷ কিন্তু মোৰ আচল গুৰু আছিল মোৰ আই৷ তেওঁ মোক প্ৰায়েই কৈছিল- ‘তই যেতিয়া মহাপ্ৰভূ জগন্নাথৰ সমুখত গীত গাবি , তেওঁৰ চকুলৈ নাচাবি৷ কলীয়াই মাথোন তোক উপভোগ কৰি থাকিব৷ যেতিয়া তই গীত-গোবিন্দ গাবি তই তোৰ সমস্ত লাজ কাতি কৰি থ’ব লাগিব৷ তললৈ দুচকু থৈ সম্পূর্ণ আত্মনিৱিষ্ট হৈ কেৱল নাচি যাবি৷ সেই মুহূৰ্ত তই আবেগ বিহ্বলা হৈ পৰিব লাগিব৷ গীতৰ ছন্দলৈ মন দিয়াৰ দৰকাৰ নাই ৷ কেৱল অনুভৱকহে প্ৰাধান্য দি তই তোৰ নাচত একাত্ম হ’ব লাগিব৷ এক সুগভীৰ আত্মানুভূতিৰে সিক্ত হৈ নাচত যোগ দিব লাগিব ৷ আৰু নাচৰ সময়ত তই ভাবি ল’বি যে চিকাৰী কলীয়াই ধেমালিৰে তোৰ দেহৰ আটাইবোৰ কাপোৰ এপদ এপদকৈ খুলি তোৰ নিৰাভৰণ দেহ তেওঁৰ দুবাহুৰ মাজত সাৱটি লৈছে৷ তেৱেঁই তোৰ সেই যৌৱন ফুলৰ পাপৰি চোহা প্ৰেমিক ভোমোৰা৷ স্বামী কিন্তু নহয়, প্ৰেমিকহে৷ যৌন ক্ৰীড়নৰ খেলৰ লগৰী৷’\nমোৰ দেউতাৰ নাম মই নাজানো৷ কোন হ’ব পাৰে মোৰ দেউতা ? অ’ জগন্নাথেই মোৰ পিতৃ৷ জগন্নাথেই মোৰ পিতৃ আৰু তেওঁ মোৰ পতিও৷ মোৰ সন্মুখত তেওঁ কেতিয়াবা বৰ পাণ্ডাৰ ৰূপত আবির্ভাৱ হয়, কেতিয়াবা মহাসুৱাৰাৰ ৰূপত, অন্য কোনোবা এদি আকৌ দেউলাকৰণৰ ৰূপত ৷ মাজৰাতি তেওঁ বিচনালৈ যায়৷ মহাপ্ৰভূৰ নিদ্ৰাৰ কাল আৰম্ভ হয়৷ মন্দিৰৰ সমগ্ৰ দুৱাৰ খিৰিকি অতি নিকপকপীয়াকৈ বন্ধ কৰি দিয়া হয়৷ মই প্ৰায়েই আচৰিত হওঁ বন্ধ দুৱাৰ খিৰিকি ভেদি তেওঁ সেই একেই ক্ষুধাৰে মাজনিশা কি দৰে আহে মোৰ ওচৰলৈ ?\nৰাতি হ’লে তেওঁ মোৰ কোঠাত সোমায়৷ প্ৰেমৰ মধুৰ বাৰেৰহনীয়া খেল খেলে মোৰ সৈতে৷ গোটেই ৰাতি৷ আকৌ নাইকিয়া হৈ যায় যেতিয়া পুৱাৰ সুৰভিয়ে নিশা ভগাৰ বাতৰি আনে৷\nনিজকে যদি এজোপা গছৰ সৈতে ৰিজাই চাওঁ, তেতিয়াহ’লে ক’ব লাগিব যে সেইজোপা গছত সাধাৰণতে ফল নালাগে৷ যদি কিবাকৈ ফল লাগেও , তেওঁ সেই একেই ৰূপত আহে আৰু নোহোৱা কৰি থৈ যায়৷ অর্থাৎ সময়ত তেওঁ সেই ফল দূৰণিৰ কোনো কাউৰীৰ বাহলৈ দলিয়াই দিয়ে৷\nমৃত্যুৰ আগে আগে মোৰ আয়ে এবাৰ মোক কৈছিল – কলা, আমাৰ এই মাহাৰী জীৱনটো কুলি চৰাইৰ জীৱনটোৰ সৈতে একেই৷ বৰটোকোলা, কপৌ, হাঁহ, ভাটৌ আৰু মইনা চৰাই আদিৰ মতা-মাইকীহালে যোৰ পাতি প্ৰেম প্ৰণয়েৰে একেলগে পতি-পত্নীৰ দৰে জীৱন উদযাপন কৰে৷ মতা-মাইকী দুয়োটাই কণী উমনি দিয়ে, পোৱালিৰ আদৰ যতন লয়, ডাঙৰ-দীঘল কৰে৷ কেৱক কুলি চৰাইজনীয়েহে পতিহীন আৰু গৃহহীন হৈ জীৱন পাত কৰিব লাগে৷ মতা কুলি চৰাইবোৰে একোটা সময়ত দলবান্ধি তাইক উপভোগ কৰে ৷ আৰু উপভোগৰ অন্তত অকলশৰীয়াকৈ তাইক এৰি থৈ গুচি যায়৷ দুর্ভগীয়া মাইকীজনীয়ে কণী পাৰে৷ কিন্তু কণী উমনি দিবলৈ তাইৰ বাবে বাহ ক’ত৷ কণীবোৰ লগত লৈ এধানিমান আশ্ৰয়ৰ আশাত তাই ইফালৰ পৰা সিফাললৈ দৌৰি ফুৰে৷ তায়ো এজনী মাক৷ অথচ কাহানিও নিজৰ পোৱালিক তাই লগত ৰাখিব নোৱাৰে৷ সেই পোৱালিবোৰৰ পিতৃ হিচাপে তাই কাক আঙুলিয়াই দিব৷ কণী উমনি দিয়াৰ বেলিকা তাইক কোনে আহি খাদ্যৰ যোগান ধৰে ! কুলিৰ জীৱনত পতি অথবা স্বামী নামৰ কোনো শব্দই নাই , কলা৷ কেৱল আছে উপভোগ আৰু অভিসাৰৰ পিছত মৰিলোনে আছো কেতিয়াও কোনো খবৰ ল’বলৈ নহা এজাক কামাসক্ত প্ৰেমিক৷ সেই খং ক্ষোভ আৰু দুখতে কুলি চৰাইজনীয়ে নিজৰ মুখখন সদায় ডাঠ গছ আৰু বননিৰ পাতৰ আঁৰত লুকুৱাই ৰাখে৷ ক্ষোভৰ জুইত পুৰি ছাই হৈ যোৱা মুখখন তাই কাক কেনেকৈ দেখুৱাব !জীৱনৰ দুখৰ গাথা গাই গাই সেয়ে অন্ধকাৰাচ্ছন্ন অৰণ্যৰ মাজে মাজে তাই টলৌ টলৌকৈ অকলে অকলে ঘূৰি ফুৰে৷ আহ ! কি যে সুৱদী কন্ঠ ! কি যে সৌন্দর্য ! সকলোৱে স্বীকাৰ কৰে তাইৰ সেই সুৱদী কন্ঠৰ কথা৷ কিন্তু কোনে বুজিব বসন্তৰ ৰং উলাহৰ মাজতো তাই যে এজনী নি:সঙ্গ মাহাৰী, আনৰ সুখ আৰু সম্ভোগৰ বাবেই যাৰ জন্ম !\nকুলিৰ সন্তানে নাজানে সিহঁতৰ মাক কোন , দেউতাক কোন ? কি যে এক অবৈধ জীৱন ! অবৈধতাত নিমিজ্জত হৈ থাকি তাই কি দৰে কেনেকৈ আনৰ আগত মুখ উলিয়াবলৈ সাহস কৰিব ৷ যেতিয়া তাই বুজি পোৱা হয় জীৱন কি, পৃথিৱী কি ইতিমধ্যে লজ্জা আৰু বিৰহৰ জুইত পুৰি তাই মৃতপ্ৰায় হয়৷ সেই বাবেই ঘনঘোৰ অৰণ্যকে তাই হয়তো বাছি লৈছে তাইৰ নিৰাপদ আশ্ৰয় স্থল হিচাপে৷ এক অবৈধ সন্তান, সমাজে যাক কেতিয়াও স্বীকাৰ কৰি নলয়, আদৰি নলয়৷ হয়তো, কোনো পূর্বজন্মত তাই কৰি অহা পাপৰ পৰিণতিয়ে তাইক আনি এনে এক জীৱনৰ সৈতে মুখামুখি কৰালেহি৷ আৰু বা কিমান দিনলৈ কত যুগ যুগান্তৰলৈ জীৱনে জীৱনে তাই এই পাপৰ শাস্তি ভূগিব লগা হয়৷ কোনে ক’ব পাৰে এই অভিশপ্ত জীৱনৰ পৰা তাই কেতিয়া মুক্ত হ’ব ? কোনে দিলে এই অভিশাপ ? কাহানিও কৈ শেষ কৰিব নোৱাৰা এনে পাপেৰে সিক্ত কদর্য জীৱন সমস্ত চৰাইক বাদ দি কেৱল কুলি চৰাইৰ ওপৰতহে জাপি দিব লাগেনে ?’\n‘বুজিছ কলা , আমাৰ ভাগ্যও এনেকৈয়ে লিখা ৰ’ল৷ তাক কোনে খণ্ডন কৰে৷ এনেকৈয়ে সুদীর্ঘ দিনৰ বাবে , শ শ বছৰ জুৰি কলীয়াৰ ওচৰত আমাৰ দুখ বিজড়িত সংগীত আমি গাই আহিছোঁ৷ তথাপি সেই পাপবন্ধনৰ পৰা তেওঁ আমাক মুক্তি দিয়া নাই ৷ তেহেলৈ এই যাতনা চক্ৰৰ পৰা আমাক আৰু কোনে ৰক্ষা কৰে ! দুখ নকৰিবি মাজনী , সংসাৰ , স্বামী, সন্তান এইবোৰ চিন্তা তহঁতৰ মনৰ পৰা আঁতৰাই পেলা৷ যদি এনে চিন্তা এটা মনৰ পৰা আন এটা মনলৈ বিয়পে, নোপোৱাৰ বেদনাই তহঁতৰ হিয়া মন আৰু গধুৰ কৰি তুলিব৷ খং ক্ষোভে যৌৱনৰ ক্ষণিক সৌন্দর্য অনুভৱো ধূলিস্যাৎ কৰি পেলাব৷ গতিকে সকলোবোৰ ভাগ্যৰ লিখন বুলি মানি লৈ যি কৰিব লগাত পৰে কৰি যা৷ এনেকৈয়ে জীৱনৰ পৰা যিমান আনন্দ ল’ব পাৰি সেইখিনি লৈ জীৱনটো উপভোগ কৰাৰ যত্ন কৰিবি৷ যিমান দিন পাৰি কলীয়াৰ সন্মুখত হাঁহি খেলি নাচি গাই দিনবোৰ পাৰ কৰাৰ চেষ্টা কৰ৷ সম্ভৱ কেতিয়াবা তেওঁ মাহাৰীৰ দুখ দূৰ কৰিব৷ তোৰ সময়ৰ মাহাৰীবিলাকৰ নহলেও হয়তো তহঁতৰ পিছৰ মাহাৰীসকলক এই যুগমীয়া দাসত্বৰ পৰা কলীয়াৰ কৃপাই নিষ্কৃতি দিব৷’\nমোৰ আইয়ে কোৱা এই কথাবোৰ সদায় মোৰ মনত বাজি থাকে৷ ইতিমধ্যে মই তিনিকুৰি দহ বছৰ পাৰ কৰিলোৱেই ৷ কিছুদিন সুখেৰে, কিছুদিন দুখেৰে৷ এতিয়া মোৰ কোনো বিষাদো নাই , কোনো আনন্দও নাই৷\nৰমেশ প্ৰতিহাৰিয়ে চিঞৰি কোৱাদিয়েই ক’লে-‘মাহী, আজিকালি মন্দিৰত তোমালোকৰ দিনৰ মাহাৰী প্ৰথা আৰু নাই নহয়৷ বহু বছৰৰ আগেয়েই এই প্ৰথাৰ অৱলুপ্তি ঘটিছে৷ তোমাৰ প্ৰর্থনা ভগৱানে শুনিলে মাহী৷’\nনিয়তিৰ কি নিষ্ঠুৰ পৰিক্ৰমা ! কোকিলা মাহাৰীয়ে এতিয়া কাণেৰে একো শুনি নোপোৱাৰ দৰেই ৷ শ্ৰৱণেন্দ্ৰিয় প্ৰায় অকামিলা ৷ তদুপৰি টোপনিৰ নিচাই মাহীৰ দুচকুৰ পতা জাপ খুৱাই আনিছে ৷ টোপনিৰ জালত মাহীৰ অলস দেহা লাহে লাহে বাৰাণ্ডাৰ মজিয়াত ঢলি পৰিল ৷ *\n[অনুবাদক তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পুথিভঁড়ালৰ কৰ্মচাৰী]\n475 475Shares 35Shares\n44 44Shares 35Shares\n216 216Sharesবেহেলা: অৰিন্দম শইকীয়া, দশম শ্ৰেণী আৰু তবলা: অৰিজিৎ শইকীয়া, ষষ্ঠ শ্ৰেণী, আৰ্মী পাব্লিক স্কুল, ডিনজান, ডিব্ৰুগড়৷ 35Shares\nhttps://m.facebook.com/story.php?story_fbid=2235075576520331&id=100000537303650 [এই শিতানত প্ৰকাশিত লেখাসমূহ সম্পাদনা কৰা নহয়] 35Shares


মৰণৰে তুহু মম শ্যাম সমান - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nলেখক- ড° বিদিশা মহন্ত\nআকৌ এটা শিল নৈখনত পৰিল গৈ। ঐককেন্দ্ৰিক বৃত্ত এসোপা নৈতে সৃষ্টি হৈ আকৌ তাতে লয় পালে। অথনিৰে পৰা বুবুলে সেইটো কামকে কৰি আছে। তাৰ চকু কিন্তু নৈৰ বুকুত নাই। নৈৰ সিপাৰে ওলমি থকা পোহৰ চমকাতো নাই। সি কেৱল শিল এটা হাততে লৈ ঘূৰাই আছে। আনমনা হৈ মাজে মাজে জেপৰ ওপৰত আলফুলে হাত ফুৰাইছে।\nএনেকুৱা সময়বোৰত সাধাৰণতে সিহঁত শোৱাৰ পৰা নুঠেই। ৰাতিপুৱা এডাল প্ৰকাণ্ড অজগৰৰ দৰে ইউনিভাৰ্চিটিৰ বিশাল অট্টালিকাবোৰ কুঁৱলীৰ মাজত ঢাক খাই পৰি থাকে। সন্ধিয়াৰ ৰঙীন পোহৰতহে ইউনিভাৰ্চিটিৰ গেটৰ মুখত আড্ডাই ভৰপক দিয়ে। নানান কথা, ৰাজনীতিৰ পৰা মূল্যবোধলৈকে, নেপ’টিজিমৰ পৰা শেহতীয়া ৱেব চিৰিজলৈকে, কোন প্ৰফেচাৰৰ কাৰ লগত গোপন সম্পৰ্ক আছে তাৰ পৰা কোন ডিপাৰ্টমেণ্টৰ নতুনকৈ অহা ধুনীয়া ছোৱালীজনীয়ে কাক হাৱা নিদিলে তালৈকে সকলো কথা আলোচনা হয়। হাতে হাতে থকা স্মাৰ্টফোনত ভাইৰেল ভিদিঅ বিলাক ঘূৰি ফুৰে। সকলো শেহতীয়া খবৰ চেকেণ্ডৰ ভিতৰতে হাতৰ মুঠিত ভৰোৱাৰ হেঁপাহ এটা লৈ দুৰন্ত গতিত দৌৰি থাকে এজাক তৰুণ তৰুণী।\nএনেকুৱা আড্ডা বোৰত বৰ জনপ্ৰিয় সি। শেহতীয়াকৈ ৰাষ্ট্ৰ আৰু চৰকাৰক সমালোচনা কৰি লিখা ‘মুক্তিৰ বাট কেনি’ শীৰ্ষক তাৰ এলানি লেখাই বেচ সমাদৰ লাভ কৰিছে। কেইবাখনো কাকতে তাক তেওঁলোকৰ কাকতৰ প্ৰথম কলমত লিখিবলৈ অনুৰোধ জনাইছে। আনকি বহুতো প্ৰফেচাৰে তাৰ মাজত থকা সম্ভাৱনাৰ কথা মুক্তকণ্ঠে ঘোষণা কৰিছে।\n‘বোকাত পদুম ফুলে’, সেইদিনা ৰাজনৈতিক সভা এখনত বৰ্তমান চৰকাৰৰ এজন প্ৰভাৱশালী মন্ত্ৰীয়ে তাৰ কথা তেনেদৰে দ্ব্যৰ্থকভাৱে উল্লেখ কৰিছিল। ইংগিতটো বুজিও সি তাৰ আক্ষৰিক অৰ্থটোকে লৈছিল।\nতাহাঁ‌তৰ গাওঁখন বৰ ঘোকোট। ম’বাইল সংযোগ দূৰৰ কথা গাঁৱলৈ ইলেক্ট্ৰিচিটিয়েই অহা নাই। প্ৰতি পাঁচ বছৰৰ মূৰে মূৰে গাওঁ খনত নেতাসকলৰ পদধূলি পৰে। এসোপা মান প্ৰতিশ্ৰুতিৰ বন্যা বোৱাই ভোজ ভাত খাই তেওঁলোকে বিদায় লয়। গাঁওখন একেদৰেই থাকে। এয়া পিছে কোনো আচৰিত কথা নহয়, আচৰিত কথাটো হ’ল যে ইমান পিছপৰা গাওঁ খনৰ পৰা গৈ সি হোষ্টেলত থাকি পঢ়িছে- সেইটোহে।\nএখন অটব্য হাবি, এখন নৈ আৰু এখন বিশাল পথাৰেৰে তাৰ গাওঁ‌খন সি ধুনীয়াই দেখে। মানুহবোৰে যেতিয়া এদিনৰ বাবে কোনোবা ৰিজৰ্ট এটালৈ গৈ চচিয়েল মেডিয়াত ফিলিং এথ্নিক বা এমিডষ্ট অৱ নেচাৰ বুলি আপডেট দিয়ে, এজোপা টাবৰ ফুলেৰে নিজৰ প্ৰকৃতি প্ৰেম জাহিৰ কৰে তাৰ বৰকৈ হাঁহিবলৈ মন যায়। উদং পথাৰ এখনত উদাস সন্ধ্যা এটা মেঘৰ খেলা চাবলৈ বহি থকা সময়কণ, নিদাঘ আকাশ মূৰত লৈ চৰাইৰ কিচিৰ-মিচিৰ মাত শুনি হাবিকাষৰ আলিত বহি ৰবাব টেঙা খোৱাৰ মাদকতা কণ, সেউজ পথাৰৰ ভৰুণ বুকুৱে কঢ়িয়াই অনা আশাকণ…। বিলাসী গাড়ী বাইকত উঠি ফুৰা, জীৱনৰ নিগনি দৌৰত ভাগ লোৱা তাৰ বন্ধুবোৰ জীৱনে দিয়া এই অকৃপণ প্ৰাচুৰ্যৰ পৰা বঞ্চিত। একেধৰণে সিয়ো পোৱা নাই আধুনিক জীৱনটো সজাই তুলিবলৈ লগা সম্ভাৰ, পৰা নাই মন পচন্দৰ বস্তু এপদ হেঁপাহ পলুৱাই কিনিব পৰা নাই সঘনাই সলনি কৰিব ইটোৰ পিছত সিটো মবাইল, পিন্ধা নাই ব্ৰেণ্ডেড কাপোৰ! চেমিষ্টাৰ ব্ৰেকত গোৱাৰ চী বীচ্চত উদ্দাম সংগীতৰ তালে তালে নাচি বাগি জীৱন উপভোগ কৰি পোৱা নাই, টাৱাঙ বা ব’মডিলাৰ শিলাময় পথেৰে তীব্ৰ গতিত বাইক চলাই জীৱনৰ মাদকতা ভৰা শিহৰণ অনুভৱ কৰা নাই।\nজীৱনটোত কিয় ইমান ট্ৰেড অফ! কিয় সকলোবোৰ একেলগে পোৱা নাযায়!\nকথাখিনিকে পাগুলি পাগুলি বহি থাকিল বুবুল।\nদেউতাকেও জীৱনত ট্ৰেড অফ কৰিলে; তাৰ আৰু মাকৰ নিৰাপত্তাৰ বিনিময়ত নিজৰ জীৱন দি দিলে।\nনিয়ৰ পৰা পুৱাটোত নৈৰ ধূসৰ পানী খিনিয়ে ৰহস্যময় ৰূপ ধাৰণ কৰিছে। তাৰ শৈশৱৰ নৈখনলৈ মনত পৰিল। তাৰ সমুখত যেন এয়া যেন বিশাল ব্ৰহ্মপুত্ৰ নহয়, তাৰ মৰমৰ সোৱণশিৰিহে। এইমাত্ৰ যেন কুঁৱলী ফালি নৈৰ বুকুৰ পৰা দেউতাক ওলাই আহি কলিজা কঁ‌পোৱা মাতেৰে ক’ব, ‘পঢ়া-শুনা নকৰাকৈ ইয়াত বহি কি কৰিছ? এতিয়াই যা।’\nদেউতাকৰ মাতটোৰ লগে লগে শৈশৱৰ অলেখ কথা পানীৰ মাজৰ পৰা উঠি আহিবলৈ যেন লৰা-ধপৰা লগালে। স্মৃতি আচলতে নিউৰণৰ মাজেৰে হোৱা বিদ্যুৎ প্ৰৱাহৰ বাদে একো নহয়, সেয়ে স্মৃতি ক্ষিপ্ৰ-ক’ৰবাত পঢ়িছিল সি। দেউতাকে ফেৰীত কাম কৰিছিল। দেউতাক আছিল খবৰৰ ভঁ‌ৰাল। দক্ষিণ পাৰৰ খবৰবোৰ উত্তৰ পাৰৰ গাঁৱলৈ দেউতাকেই বোৱাই আনিছিল। সেই সময়ত অসমত সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামৰ ভৰপক। টুকুৰা টুকুৰ স্মৃতি–তাৰ মনত আছে মাজে মাজে মদগজ চেহেৰাৰ ডেকা ল’ৰাৰ দল একোটা আহি দুই তিনিদিন সিহঁতৰ ঘৰত থাকি যায়হি। এবাৰ সিহঁতক খুৱাবলৈ তাৰ মৰমৰ হাঁহটো মৰাৰ সময়ত সি হিয়ালি-জিয়ালিকৈ কন্দা মনত আছে। এবাৰ দেউতাকক সিহঁতে চহৰত কৰ’বাত কিবা টোপোলা এটা থৈ আহিবলৈ কৈছিল। সেই সময়ৰ দেউতাকৰ মুখখন আৰু অসহায় চকুকেইটা তাৰ মনত আছে।\nসেই ঘটনাটোত সেইবাৰ ভালেমান সৰু ল’ৰা ছোৱালীও মৰিছিল। নৈৰ ঘাট, পথাৰ সমাৰ, হাট-বজাৰ সকলোতে কথাবোৰ জুই আৰু কুকুঁহাৰ দৰে উৰি ফুৰিছিল।\nৰাতি দেউতাকে মাকক কিবা শপত দিয়া আৰু মাকে কন্দাৰ কথা তাৰ মনত আছে, ‘আৰু পাপৰ ভাগী নহওঁ’ বুলি কোৱা কথাষাৰো মনত আছে।\nসেইদিনা ৰাতিয়েই এসোপামান ল’ৰা সিহঁতৰ ঘৰত লুকাইছিলহি। কেনেবাকৈ আৰ্মীয়ে খবৰ পাইছিল। গুলীয়াগুলীত থকা সৰকা হৈছিল সিহঁতৰ ঘৰ। কেইবাটাও ল’ৰা মৰা পৰিছিল। চালনীৰ দৰে অসংখ্য ফুটা গাত লৈ ঢলি পৰিছিল দেউতাক। বিছনাৰ চুকত কুচিমুচি লুকাই আছিল সি। ওলাব খোজা চিঞৰটো জোৰকৈ গিলি তাক লৈ পাচ ফালৰ মূৰ্গী গৰালেৰে বগুৱা বাই পথাৰ পাইছিলগৈ মাক। তাৰ পৰাই দেখিছিল দাউ দাউ কৈ জ্বলি উঠা সিহঁতৰ ঘৰ বাৰী — ভঁ‌ৰাল, গোহালি। নিমিষতে চকুৰ আগতে সকলো শেষ হৈ গৈছিল। পথাৰৰ ঠেৰেঙা লগা শীতত জুইৰ উত্তাপে ৰঙচুৱা কৰা মুখ দুখনত কি আছিল সেইদিনা খং-ক্ষোভ! দুখ-ভয়!\nসকলো শেষ হৈও জানো শেষ হয়! জীৱন চলি থাকে। শান্ত মাকজনীয়ে তাক কথাবোৰ পাহৰাব খুজিছিল। চন পৰি থকা মাটি সেউজীয়া হৈছিল। প্ৰচণ্ড কষ্ট কৰি হ’লেও মাকে বছৰটোত কেইবাটাও খেতি কৰিছিল। সিহঁতৰ বাম খেতিৰ আলু, কচু, কবি, মূলাৰে বুধবৰীয়া বজাৰ জিলিকি আছিল। তাৰ পৰাই ওলাইছিল তাৰ পঢ়াৰ খৰচ, তেল নিমখৰ খৰচবোৰ। ঘৰৰ ভাত কেইটাৰে আকাল ভঁ‌ৰাল নোহোৱাকৈ সিহঁত চলি গৈছিল। ডাঙৰ হৈ যোৱাৰ লগে লগে সি উপলব্ধি কৰিছিল সেই কোনোমতে চলি থকাটোৱেই জীৱনৰ এক মাত্ৰ প্ৰাপ্তি হ’ব নোৱাৰে। পৃথিবীৰ নব্বৈ শতাংশ সম্পদ মুষ্টিমেয় দহ শতাংশ মানুহৰ কুক্ষিগত। বঞ্চনা-অন্যায়-শোষণ! কিহে মুক্তি দিব তাক- সিহঁ‌তক- দহ শতাংশ সম্পদ লৈ সুখী হোৱাৰ গান আওঁৰোৱা নব্বৈ শতাংশ মানুহক। শিক্ষা! কেৱল পুথিগত শিক্ষাই? বুবুলৰ সমুখত ডাঙৰ প্ৰশ্নবোধক এটা আহি পৰে। এই একেটা প্ৰশ্ন লৈয়ে তাৰ দেউতাকো নোহোৱা হ’ল।\nসি পকেটত থকা ক’লা ৰঙৰ অকণমানি ধাতৱ যন্ত্ৰটো চুই চালে। মুক্তিৰ বাট কেনি?\nক’লা বস্তুটোৱে দেখুওৱা মুক্তিৰ বাটটোও সি পুৰাপুৰি বিশ্বাস নকৰে। চ’চিয়েলিজম ফেইলড মডেল। সেয়েহে এসময়ৰ সমাজবাদী মতাদৰ্শত বিশ্বাসী চোভিয়েট ইউনিয়নৰ পতন ঘটিল। ৰঙা চীনেও এতিয়া বজাৰ অৰ্থনীতিৰ দিশে হাতোৰা মেলিছে। হাতে হাত ধৰি আগুৱাই যাম আমি ধৰণৰ কথাবোৰ বুবুলৰ আজিকালি ইউটোপিয়া যেন লাগে।\nএইধৰণৰ লেখা-মেলা কৰাৰ পৰাই বুবুল সিহঁতৰ চকুত পৰিল। দুটা মান দশকৰ তেজ, জুই, ধোঁৱা আৰু ছাইৰে লেটি-পেটি হোৱা অস্থিৰ সময়বোৰ লাহে লাহে শান্ত হৈছে। কিন্তু বঞ্চনা আৰু শোষণ শেষ হোৱা নাই। ক’ৰবাত সেয়ে সিহঁতো উমি উমি জ্বলি আছে। যথেষ্ট আদৰ্শগত আলোচনা-বিলোচনাৰ অন্তত সি সিহঁতৰ হকে লিখিবলৈ গাত ল’লে। ফেইচবুকৰ দৰে প্ৰভাৱশালী চচিয়েল মেডিয়াত সি সঘনাই সিহঁতৰ লক্ষ্য উদ্দেশ্যসমূহ সাম্প্ৰতিক সময়ৰ পটভূমিত বিশ্লেষণ কৰে। কিন্তু সিমানলৈকেহে তাৰ কাম। তাহাঁতৰ অন্য কাৰ্য-কলাপত সি কাহিনীও ভাগ লোৱা নাই, তাৰ আগ্ৰহো নাই। পিছে অলপ দিনৰ পৰা অচিন্ত্যহঁ‌তে তাৰ পৰা আকাৰে-ইংগিতে অন্য সহায়ো বিচাৰিছে।\nএইকেইদিনতে! সিহঁতৰ আলোচনাবোৰ শুনি বুবুলো উত্তেজিত হৈ আছে। অভয়াৰণ্যত অবৈধ কয়লাৰ খনন কৰি মানুহজনে সোঁৱে-বাঁ‌ৱে টকা ঘটিছে। তদুপৰি তেওঁৰ অন্য কেলেংকাৰিও যথেষ্ট। তেখেতক সাৱধান কৰি দিয়া হৈছিল আৰু ক্ষতিপূৰণ হিচাপে বুজন পৰিমাণৰ ধনো দাবী কৰা হৈছিল। তেওঁ কোনোবাই ধেমালি কৰিছে বুলি পোনচাটেই নাকচ কৰিলে। অৱশ্যে দুদিনমান তেওঁক বডীগাৰ্ড লৈ ঘুৰা দেখা গ’ল। এতিয়া পিছে ভালেমানদিন একো উমঘাম নোপোৱা দেখি বডীগাৰ্ডৰ ব্যৱস্থাটো শিথিল হৈছে। এতিয়াই কামটো কৰি পেলোৱাৰ উপযুক্ত সময়। এনেকুৱা সমাজৰ আৱৰ্জনা বোৰক আঁতৰোৱাৰ দায়িত্ব অচিন্ত্যহঁ‌তে স্বেচ্ছাই নিজৰ কান্ধত লৈছে। মানুহজন সদায় প্ৰাতঃভ্ৰমণত ওলায়। কালিলৈ নৈৰ পাৰৰ সেই নিৰ্দিষ্ট ঠাই পোৱাৰ লগে লগে একদম জিৰ’ ৰেঞ্জৰ পৰা অচিন্ত্যই গুলি চলাব। তাৰ পিছত মুহূৰ্ততে বাইকত উঠি সিহঁতে সেই ঠাইখনৰ পৰা আঁতৰি আহিব।\n: ভাবাচোন তুমি এনেকুৱা মানুহ মৰিলে সমাজখনৰে লাভ, ব’লা যোৱা যদি।\n: হে! মই!! নাই নাই! মই নোৱাৰিম। মই এনেকৈয়ে ঠিক আছো। এইবোৰ মোৰ দ্বাৰা নহ’ব।\nঅচিন্ত্যৰ কথাত সি সৰৱে প্ৰতিবাদ কৰিলে।\n: এয়াই প্ৰথম আৰু শেষ। তুমি লাইমলাইটলৈ আহিলে আমাৰে দিগদাৰ হ’ব। কিন্তু তুমি গ’লে অন্ততঃ গম পাবা আমাৰ উদ্দেশ্য ওচৰৰ পৰা অনুভৱ কৰিব পাৰিবা। ইয়াৰ পিছতে তুমি আকৌ লিখা-মেলা কৰি পৰিৱেশটো আমাৰ ফেভাৰত আনিবলৈ যত্ন কৰিবা। আৰু এইটো ৰাখা, এনেকৈ এনেকৈ ল’বা তাৰ পিছত এইফালে এইম কৰি এনেকৈ ট্ৰিগাৰ টিপিবা।\nঅচিন্ত্যই তাক নৈৰ কাষৰ হাবিডৰাতে মোটামুটি পিষ্টলটো চলোৱাৰ ট্ৰেইনিং এটা দি দিলে।\n: এনেই দৰকাৰ নহয়, তথাপিও আৰু। বাইচাঞ্চ!\n: তাকেই বাইচাঞ্চৰ কোনো লাইচেন্স নাই- লৈ থোৱা বুবুল।- মৃগেনে ৰসিকতা কৰিলে।\nকোনেও নাহাঁহিলে পিছে। ভিতৰি ভিতৰি অত্যন্ত উত্তেজিত হ’লেও পিষ্টলটো হাতত লৈ গুটকাৰ পেকেট সোমোৱাদি অত্যন্ত স্বাভাৱিকভাৱেই বুবুলে পেণ্টৰ জেপত ভৰাই থ’লে।\nতাৰ পিছৰ পৰাই পিষ্টলটোত হাত বুলাই বুলাই বুবুল নৈৰ পাৰত বহি আছে। পিষ্টলটো লগত থকাৰ বাবে তাৰ নিজকে খুব শক্তিশালী যেন লাগিছে। সি যেন কাকো পৰোৱাই নকৰিব– সাংঘাতিক নিৰাপদ, চুপাৰমেন ধৰণৰ ভাৱ এটাই অনবৰতে ক্ৰিয়া কৰি আছে।\nসি দেখোন যি কোনো কামেই কৰিব পাৰে। আচ্ছা– পৰীক্ষা কৰি চোৱা যাওক।\nসি নৈৰ পাৰৰ পৰা উঠি আহিল। তাৰ ভোক লগা যেন লাগিল। সি অলপ দূৰ গৈ মজলীয়া ধৰণৰ হোটেল এখনত সোমাল। এক প্লেট পুৰী-চৱজী আৰু একাপ চাহ।\nৰাতিপুৱাই বিহাৰী মেনেজাৰ আৰু পোৱালি বয়কেইটাৰ বাহিৰে হোটেলখনত কোনো মানুহ নাই। বাৰ বছৰীয়া মানৰ ল’ৰা এটাই লেতেৰা ফটাকানি এখনেৰে তাৰ টেবুলখন দুবাৰ মান ঘঁ‌হা মাৰিলেহি। আন এটাই তাৰ সন্মুখতে থক কৈ শব্দ কৰি পুৰী-ভাজিৰ প্লেটখন থৈ গ’ল। সি এবাৰ ইফালে-সিফালে চাই লাহেকৈ পিষ্টলটো উলিয়াই মেনেজাৰে দেখাকৈ টেবুলতে থ’লে।\nমুহূৰ্ততে যেন পৰিবেশ বদলি গ’ল। চেপা উত্তেজনা এটা হোটেলখন জুৰি বৈ থাকিল। বয়বোৰ ভিতৰত অদৃশ্য হৈ গ’ল। হাত কচালি -কচালি বিনয়ৰ অৱতাৰ হৈ মেনেজাৰৰ খিদমৎ চলি থাকিল। কঁ‌পালত তেওঁৰ বিন্দু বিন্দু ঘাম। বুবুলে বৰকৈ উপভোগ কৰিলে পৰিৱেশটো। খাই উঠি পইচা দিব খোজোতেই মেনেজাৰে হাতযোৰ কৰিলে।\nবুবুল আগতকৈও অধিক আত্মবিশ্বাসেৰে ওলাই আহিল।\nদিনৰ দিনটো সি চহৰখনত ঘূৰি থাকিল। এটাও টকা খৰচ নকৰাকৈ সি চাহ, ভাত, চিকেন, মিঠাই কেপি, গুটকা চব খালে।\nবাৰে বাৰে সি পিষ্টলটো চুলে, তাক চুমা খালে। বুবুল চমৎকৃত হয়- এই কণমান অস্ত্ৰটিয়ে সমগ্ৰ পৃথিৱী পদানত কৰাৰ ক্ষমতা ৰাখে। সি বস্তুটোৰ প্ৰেমত পৰে। সি কল্পনা কৰিবলৈ ধৰে….\nপিষ্টলটো লৈ এফালৰ পৰা দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত মানুহবোৰক গুলীয়াই যাব। ক’তো দৰিদ্ৰতা নাথাকিব, অপুষ্টি, শোষণ-বঞ্চনা একো নাথাকিব। সকলো সমান, সকলো একে!\nতাৰ কোনোবা এখন চিনেমা চোৱা মনত পৰিল, ‘গৰ্বিত ভংগীৰে উদ্যত পিষ্টলেৰে নায়কে এফালৰ পৰা সকলোকে গুলীয়াই যোৱাৰ দৃশ্য।’\nকালিলৈ ৰাতিপুৱা! মানুহজনৰ শেষ ৰাতিপুৱা!\nৰিম’ভেল অৱ ওৱান চ’চিয়েল বেড লিডচ টু চচিয়েল ৱেলফেয়াৰ- এজ চুন এজ পচিব’ল।\nযদি সি ৰিভাৰ্চ কৰি দিয়ে খেলখন! কথাটো ভাবিয়েই সি উত্তেজনাৰ শীৰ্ষত অৱস্থান কৰিলে।\nমানুহজনক যদি আজিয়েই মৰা যায়!\nএই অকণমানি পিষ্টলটোৰ ইমান শক্তি– যি ওলট পালট কৰি দিব পাৰে হ’ব লগীয়া ঘটনা প্ৰৱাহ! য়েচ! কালিলৈৰ ৰাতিপুৱা নহয় -আজি ৰাতি! আজি ৰাতিয়েই হ’ব তেওঁৰ শেষ ৰজনী! তাৰ নিজকে ভগৱানৰ দৰে লাগিল। মানুহজনৰ অদৃষ্ট সি লিখিব।\nজাঁপ মাৰি সি চিটিবাছ এখনত উঠিল। গণেশ মন্দিৰৰ ওচৰত নামি দি সি বেপৰোৱা হৈ আগবাঢ়ি গ’ল। আৰু অলপ গ’লেই মানুহজনৰ প্ৰসাদোপম অট্টালিকা। চাকৰি প্ৰাৰ্থী বুলি নিজৰ পৰিচয় দি সি তেখেতৰ অফিচৰুমৰ সমুখতে বহিল। এয়া শেষ দৰ্শনাৰ্থীজন ওলাই গৈছে। তাক ভিতৰলৈ মাতিছে। সি উল্লাসিত হৈ উঠিল। আৰু কেইটামান মুহূৰ্তৰ পিছতে অচিন্ত্যহঁ‌তে ভাবিব নোৱাৰা ঘটনা এটা ঘটিব। পকেটৰ ভিতৰতে পিষ্টলটো জোৰকৈ খামুছি সি ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল। এইজনেই- নিউজে-চিউজে দেখিছে যদিও আজিহে সি লগ পালে।\n: কোৱাচোন ডেকাল’ৰা কি মন কৰি আহিলা। তোমাৰ লেখাবোৰ পাই থাকো। ভাল লিখা তুমি- মছলা আছে। ৰেইজ কৰিব পাৰিবা।\nকৈ কৈ মানুহজনে তালৈ মূৰ তুলি চাই শেঁতা পৰি গ’ল। তেওঁৰ ফালে উদ্যত পিষ্টলটো টোঁৱাই সি ৰৈ আছে। অস্থিৰ উত্তেজনাত তাৰ চকুৰ মণিকেইটা তিৰ-বিৰাই আছে। আজিলৈকে সি হাঁহ এটাও মাৰি পোৱা নাই। আজি সি মানুহ মাৰিব। ঠিক কপালৰ সোঁ‌মাজত– আস! ফিচকাৰীৰ দৰে ওলাই অহা তেজবোৰ! তাৰ ট্ৰিগাৰ চুই থকা হাতখন ঘামিবলৈ ধৰিলে। এইটো চাইলেন্সাৰ থকা পিষ্টল, শব্দ নহ’ব। বুবুলক শব্দও লাগে। সি সম্পূৰ্ণ ঘটনাটো উপভোগ কৰিব বিচাৰে।\nখটংকৈ কিবা এটা শব্দ হ’ল। তেতিয়াহে সি দেখিলে মানুহজনৰ কিশোৰ পুত্ৰই কোঠাটোৰ পৰা বগুৱা বাই ওলাই যাব খোজোতে খুন্দা মাৰি কাষৰ টিপয়খনৰ ফুলদানিটো পেলাই দিলে।\nভয়াৰ্ত দুচকু আৰু শেঁতা পৰা মুখ! গিলি পেলোৱা চিঞৰ! সেয়া যেন এসময়ৰ সিয়েই। মূৰ্গীৰ গড়ালেৰে পলাওতে ধৰা পৰা হ’লে সি আজি ইয়াত ৰৈ থাকিলহেঁতেননে!\nসেই ৰাতিটো! ভয় আৰু দুখত মুখৰ মাত নোহোৱা এটি কিশোৰ– সদ্য বিধৱা এগৰাকী নাৰী, জ্বলি থকা একুৰা জুই তাৰ চকুৰ আগত নাচিব ধৰিলে।\nআকৌ একেধৰণৰ ঘটনা! নহ’ব।\nসৰ্ব শক্তিমান সি! গেম চেইঞ্জাৰ!\nতাক এবাৰ সাবটি লৈ আশ্বস্ত কৰিবৰ মন গ’ল বুবুলৰ। পিষ্টলটো টেবুলতে থৈ দুহাত মেলি সি কণমানিটোৰ ওচৰলৈ আগবাঢ়িল। সি থকালৈকে পৃথিৱীৰ কোনো শক্তিয়ে কণমানিটোৰ দেউতাকক তাৰ পৰা কাঢ়ি নিব নোৱাৰে।\nসি তাক সাৱটি ধৰিব খোজোতেই চাইলেন্সাৰ থকা পিষ্টলেৰে সুহুৰিৰ দৰে শব্দ এটা হ’ল।\nএক পলক! এক পলকত তাৰ কলিজা ভেদী তীক্ষ্ন ধাতুৰ টুকুৰাটো পাৰ হৈ গ’ল। কণমানিটোৰ কাষতে হামখুৰি খাই পৰি গ’ল বুবুল। হাতত তাৰ পিষ্টলটো লৈ সেয়া কণমানিটোৰ দেউতাক!\nবুবুলে হাঁহিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। কণমানিৰ দেউতাক বাচি গ’ল! কি ভাল লগা ন? সি ওলোটাই দিলে খেলখন।\nএই যন্ত্ৰণা কি মিঠা –কি সুন্দৰ! মৰণো ইমান সুন্দৰনে! তাৰ হাঁহিটো… মানুহজনৰ কিশোৰ পুত্ৰলৈ চাই মাৰিব খোজা হাঁহিটোৰ ৰেশ অকণ তাৰ তিৰবিৰোৱা চকু দুটিত লাগি থাকিল।\nবহুত ভাল লাগিল বাইদেউ


উত্তৰণ আৰু মানুহ — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / শিক্ষা / শিকাৰ আনন্দ / উত্তৰণ আৰু মানুহ\nউত্তৰণ আৰু মানুহ\nআজিৰ পৃথিৱীত মানুহ নামৰ জীৱবিধ অন্য সকলো জীৱতকৈ উন্নত, অন্য অৰ্থত ক’বলৈ গ’লে সকলোতকৈ শ্রেষ্ঠ\nআজিৰ পৃথিৱীত মানুহ নামৰ জীৱবিধ অন্য সকলো জীৱতকৈ উন্নত, অন্য অৰ্থত ক’বলৈ গ’লে সকলোতকৈ শ্রেষ্ঠ। পৃথিৱীত অন্যান্য জীৱ সৃষ্টি হোৱাৰ বহু বছৰৰ পিছতহে মানুহ নামৰ জীৱবিধৰ জন্ম হৈছিল। সাধাৰণ দৃষ্টিত মানুহ নামৰ জীৱবিধ পৃথিৱীৰ অন্য বহু জীৱৰ তুলনাত নবীন আৰু শাৰীৰিকভাৱে দুৰ্বল। কিন্তু বিস্ময়জনক কথা এয়াই যে শাৰীৰিকভাৱে দুৰ্বল আৰু নবীন এই জীৱবিধেই আজিৰ পৃথিৱীখনত প্রভুত্ব খটুৱাই আহিছে। অৱশ্যে বহু লক্ষ বছৰৰ আগতে মানুহ আৰু অন্য ইতৰ জীৱৰ মাজত কোনো পাৰ্থক্য নাছিল। সেই ইতৰ প্রাণীবোৰ লক্ষ বছৰৰ আগতে যেনে আছিল – এতিয়াও প্রায় তেনে অৱস্থাতেই আছে। কিন্তু মানুহ নামৰ জীৱবিধে উন্নতিৰ জখলাত খাপে খাপে উঠি আহি আজি এনে এটা স্তৰত উপনীত হৈছে যে এই বিশাল বিশ্বব্রহ্মাণ্ডৰ পৃথিৱী নামৰ ক্ষুদ্র এই গ্রহটোৰ মানুহ নামৰ জীৱবিধে ব্রহ্মাণ্ডৰ অন্য এটা গ্রহত থাকিবৰ বাবে পৰিকল্পনা কৰিব পাৰিছে। পৃথিৱীৰ এটা চুকত বহি বহিয়েই কোটি কোটি আলোকবৰ্ষৰ দূৰত থকা নক্ষত্র, তাৰকামণ্ডলীৰ বিষয়ে জ্ঞান আহৰণ কৰিব পাৰিছে।\nশাৰীৰিকভাৱে দুৰ্বল হৈয়ো মানুহে অসাধ্য সাধন কৰিছে। নিজকে পৃথিৱীৰ সকলো জীৱতকৈ শ্রেষ্ঠ বুলি প্রতিষ্ঠিত কৰিব পাৰিছে। এই সকলোবোৰ সম্ভৱ হৈছে – মানুহৰ বুদ্ধি তথা চিন্তাশক্তিৰ বলত।\nকিন্তু এইখিনিতে এটা কথা বিশেষভাৱে মন কৰিবলগীয়া। যদিও মানুহে আদিম অৱস্থাৰপৰা ক্রমে ক্রমে উন্নতি কৰি আজিৰ অৱস্থা পাইছেহি – মানুহৰ উন্নতিৰ গতিবেগ কিন্তু সকলো সময়তে সমান নহয়। মানুহৰ বুদ্ধি তথা চিন্তাশক্তিৰ উত্তৰণ এটা বিশেষ যুগত অতি ক্ষিপ্ৰভাৱে হ’ল। কি পৰিস্থিতিয়ে মানুহক ক্ষিপ্ৰ উত্তৰণত সমল যোগালে তাৰ বিশ্লেষণ কৰাটোৱেই এই লেখনিৰ উদ্দেশ্যে ।\nমানুহৰ উপৰিপুৰুষ বুলিলে আমি যাক বুজো, নৃতাত্ত্বিক পৰিভাষাত সেই হ’ম’-ছেপিয়েনছ জাতীয় মানুহৰ পৃথিৱীত আবিৰ্ভাব ঘটিছিল মাত্র তিনি লাখ বছৰৰ আগতে। কিন্তু সেই মানুহকো আমি আচল মানুহ বুলি নকওঁ। মানুহৰ সম্পূৰ্ণ লক্ষণ ফুটি উঠিবলৈ তাৰ পাছতো প্রায় আঢ়ৈ লক্ষ বছৰ দৰকাৰ হ’ল। পৃথিৱীৰ বুকুত বৰ্তমান কালৰ মানুহৰ লগত মিল থকা মানুহক দেখা গ’ল মাত্র চল্লিছ হেজাৰ বছৰৰ আগতে।\nসভ্যতাৰ প্রথম ক্ষীণ পোহৰ দেখিবলৈ তাৰ পিছতো মানুহক ত্রিশ হাজাৰ বছৰতকৈ বেছি সময় লাগিল। সভ্যতাৰ আৰম্ভণি হ’ল মাত্র ছহেজাৰ বছৰৰ আগতে। ছহেজাৰ বছৰৰ আগতে যি মানৱ সভ্যতাৰ আৰম্ভণি হৈছিল, সৌ সিদিনাখনলৈকে অৰ্থাৎ তিনিশ বছৰৰ আগলৈকে তাৰ কোনো মৌলিক পৰিবৰ্তন হোৱা নাছিল। পৰিবৰ্তন যিখিনি হৈছিল তাৰ গতিবেগ আছিল অতি মন্থৰ গতিৰ। কিন্তু লুইতৰ বলিয়া বানে মথাউৰি ভাঙি চৌদিশ প্লাৱিত কৰাৰ দৰে হঠাৎ এদিন পৰিবৰ্তনৰ জোৱাৰে সমগ্র পৃথিৱী প্লাৱিত কৰি পেলালে। এই ঘটনা ঘটিছিল মাত্র তিনিশ বছৰৰ আগতে। মানুহৰ ইতিহাসত ছহেজাৰ বছৰৰ আগতে যি পৰিবৰ্তন হোৱা নাছিল, তাতকৈ হেজাৰ গুণ বেছি পৰিবৰ্তন ঘটিল মাত্র যোৱা তিনিশ বছৰৰ ভিতৰত। বাষ্পচালিত ইঞ্জিনৰপৰা আৰম্ভ কৰি স্বয়ংচালিত মহাকাশযানলৈ, টেলিগ্রাফ-টেলিফোনৰপৰা আৰম্ভ কৰি সংযোগী কৃত্রিম উপগ্রহলৈ, ৰাইট ভাতৃদ্বয়ৰ প্রথম আকাশ ভ্রমণৰপৰা আৰম্ভ কৰি চেলেঞ্জাৰৰ মহাকাশ অভিযানলৈকে – মাত্র যোৱা তিনিশ বছৰৰ ভিতৰত মানুহে যি নতুন বিস্ময়কৰ সভ্যতা গঢ়ি তুলিছে তেনে এক সভ্যতাৰ কথা অতীতৰ সকলো যুগৰ মানুহৰ বাবে সপোনৰো অগোচৰ আছিল। মানুহৰ এই অবিশ্বাস্য উন্নতি কেৱল বিজ্ঞান আৰু প্রযুক্তিবিদ্যাৰ ক্ষেত্রতে সীমাবদ্ধ নহয়। সমাজ, ৰাজনীতি, ধৰ্ম সকলোতে মানব সমাজৰ বৈপ্লৱিক পৰিবৰ্তন ঘটিল। গণতন্ত্র, মানৱ অধিকাৰ, নাৰীমুক্তি, সাৰ্বজনীন শিক্ষা, ধৰ্মনিৰপেক্ষতা আদি উন্নত ভাবধাৰাৰ সৃষ্টি হ’ল।\nএই গোটেই যুগটোৱেই আমি মানৱ জাতিৰ ইতিহাসত আধুনিক যুগ বুলি কওঁ। মানৱ সভ্যতাৰ ছহেজাৰ বছৰত নঘটা যুগান্তকাৰী ঘটনাবোৰ মাত্র যোৱা তিনিশ বছৰতে ঘটাটো কেনেকৈ সম্ভব হ’ল বা মানুহৰ মন আৰু চিন্তাশক্তিত সংঘটিত কিধৰণৰ পৰিবৰ্তনৰ ফলত ই সম্ভৱ হ’ল – সেই কথা বিশ্লেষণ কৰিলে আমি দেখো যে মানুহে যেতিয়াই গোড়ামি, ৰক্ষণশীলতা আৰু অন্ধবিশ্বাসৰ দাসত্ব বন্ধনৰপৰা মনক মুক্তি দিবলৈ সক্ষম হৈছিল – তেতিয়াই আধুনিক যুগৰ সূচনা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।\nইউৰোপৰ নৱজাগৰণেই আধুনিক যুগৰ সূচনা কৰছিল। নৱজাগৰণে গোড়ামি, ৰক্ষণশীলতা আৰু অন্ধবিশ্বাসৰ দাসত্ব বন্ধনৰপৰা মানুহৰ মনক মুক্তি দিছিল।\nআমাৰ ভাৰতৰ সভ্যতা আৰু সংস্কৃতিও অতি প্রাচীন আৰু চহকী। কিন্তু এইটো অনস্বীকাৰ্য যে আধুনিক যুগৰ সূচনা সৃষ্টিত ভাৰতৰ বিশেষ বৰঙণি নাই, কাৰণ ৰক্ষণশীলতা, অন্ধবিশ্বাস আৰু গোড়ামিৰপৰা ভাৰত সম্পূৰ্ণ মুক্ত হ’ব পৰা নাই। ৰক্ষণশীলতা, অন্ধবিশ্বাস আৰু গোড়ামিৰপৰা এখন দেশ, এটা জাতি বা এজন ব্যক্তি যিমান সোনকালে মুকলি হ’ব জ্ঞান আৰু উন্নতিৰ পথ সিমানে তীব্রতৰ হ’ব। কিন্তু মানুহৰ মাজত ৰক্ষণশীলতা, অন্ধবিশ্বাস, কু-সংস্কাৰ আদিৰ প্রভাৱ যিমান দিনলৈ থাকিব, এই তীব্র উত্তৰণেই পৃথিৱী ধ্বংস হোৱাৰ কাৰক হৈ পৰিব পাৰে|\nলেখক: অনুপমা বৰগোহাঁই\nউৎস: মুক্তচিন্তা ই-আলোচনী\nপৃষ্ঠাৰ মান নিৰ্ধাৰণ (36 ভোট দিয়ক)\nশিক্ষাৰ উৎকৃষ্ট অনুশীলন\nতথ্য প্ৰযুক্তি সাক্ষৰতা\nকথা কোৱা খেল\nবিজ্ঞানৰ পৰীক্ষা নিৰীক্ষা\nখাৰুৱা তেলৰ ৰাজনীতি\nচিয়াঁহি প্ৰস্তুত প্ৰণালী\nজিলমিল জিলমিল তৰাটি\nজীৱ বিজ্ঞানৰ গুৰুত্ব\nগ্ৰহাণুৰ দিশে যাব ‘নাছা’ৰ যান\nজেলী মাছৰ প্ৰ’টিনৰ পৰা লেজাৰ ৰশ্মি\nস্মাৰ্টফোনত ক্ষুদ্ৰ আহিলাই দিব গাড়ীৰ সন্ধান\nজৈৱতথ্যবিদ্যা – নৱ প্ৰজন্মৰ অন্বেষণ\nবিজ্ঞান, বৈজ্ঞানিক মানসিকতা আৰু আধুনিক সমাজ\nআমি কিমান ‘স্মার্টʼ\nকোনবোৰ কথা বিজ্ঞানসন্মত\nঅসমীয়া ভাষাত দীঘল বাক্যৰ এটা শব্দত প্ৰকাশ\nবহিঃজগতৰ জীৱৰ সন্ধানত\nবৰ্তমানৰ কিছুমান গভীৰ মহাকাশ অভিযানসমূহ\nলুডোমেনিয়াঃ এক আসক্তি-\nপৃথিৱীৰ বয়স আৰু মেগীত সীহঃ\nঅসমীয়াত কম্পিউটাৰ বিজ্ঞান\nছয়ুজ-১১ : ধৰালৈ ঘূৰিও নুঘূৰা মহাকাশ অভিযান\nকি? কিয়? কেনেকৈ ?\nগছৰ বিষয়ে কিছু কথা\nমালিনীয়ে নাপাহৰে ফুলৰ শোক সাপে নাপাহৰে কঁকালৰ কোবঃ\nঅসাধাৰণ আকৃতি আৰু সৌন্দৰ্যৰ প্ৰতীক অৰ্কিড\n৭২ ৰ নিয়মৰ সহায়ত তিনিটা পৰীক্ষা\nঅসমীয়া সাহিত্যত চুফী দৰ্শনৰ সূত্ৰপাত\nতিব্বতীয় ঐতিহ্যৰ প্ৰতীক পোটালা পেলেচ:\nঅতি নিম্ন উষ্ণতাত পদাৰ্থৰ অৱস্থা আৰু অৱস্থাৰ পৰিৱৰ্তন\nঅণুৰ আকাৰৰ যন্ত্ৰলৈ ৰসায়নবিজ্ঞানৰ ন’বেল বটা\nআন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় বোকা দিৱস\nবংশগতি আৰু বংশগতিৰ একক – জিন\nজতুৱা-ঠাঁচেৰে বাক্য ৰচনা:\nজৈৱ প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ অৱদান:জিনীয় উৎপৰিৱৰ্তিত খাদ্য\nঅসমীয়া ভাষাৰ ব্যৱহাৰিক কিছু কথা:\nদুৰৰ তাৰকাৰাজ্য এখনেও আমাৰ বিৱৰ্তনত ভুমিকা ল’ব পাৰে\nবাইচাইকেলৰ জন্ম কাহিনী\nজল-পদাংক আৰু আভাসী জল: ধাৰণা আৰু গুৰুত্ব:\nআমি কিয় কথা কওঁ:\nবিদেশী ভাষা এটা কেনেকৈ সহজে শিকিব পাৰি?\nঅসমৰ শাৰদোৎসৱ আৰু বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ লোকাচাৰ:\n‘অহিংসাই পৰম ধৰ্ম’:\nশনি গ্ৰহৰ ন-পুৰণি কথা\nবিখ্যাত পাঁচটা শৈক্ষিক গ্ৰন্থাগাৰ\nঋণাত্মক হাইড্ৰোজেন আয়নৰ নতুন উৎস\nঅসমীয়া বৰ্ণ :\nপৃথিৱীৰ চৌম্বকীয় ক্ষেত্ৰ আৰু ইয়াৰ বিসংগতি\nসৌৰজগতৰ কিছু বিচিত্ৰ তথ্য\nচন্দ্ৰবিন্দু আৰু ৰেফৰ ব্যৱহাৰ\nমস্তিষ্কৰ বিষয়ে কেইটিমান জানিবলগীয়া কথা :\nকিছুমান প্ৰয়োজনীয় গছৰ বৈজ্ঞানিক নাম\nষ্টিফেন হকিঙৰ এক স্মৰণীয় আৱিষ্কাৰঃ হকিং বিকিৰণ\nঅসমীয়া ভাষাৰ আপুৰুগীয়া সম্পদ ফকৰা-যোজনা\nলিমাৰিক অথবা আপদীয়া পদ্য\nডালিম ঐ ডালিম আমালৈ আনিছা কি?\nজিলাভিত্তিক শিক্ষাৰ তথ্য\nবৰ্তমানৰ পৰিঘটনা সমূহ\nডিমাছাসকলৰ সমাজ, সংস্কৃতি আৰু ভাষা\nলাঙামাৰা পূজা আৰু বৃহত্তৰ গুৱাহাটীৰ পাতিৰাভাসকল\nশেহতীয়া উন্নীতকৰণ: Jan 21, 2019


পিয়াজৰ মূল্যত আকাশ পাতাল পাৰ্থক্য, দিল্লীত প্ৰতি কেজিৰ মূল্য ২৩.৯ টকা হোৱাৰ বিপৰীতে গুৱাহাটীত ৭০–৮০ টকা |onion-price-delhi-rs-23-9-per-kg-guwahati-70-80-per-kg– News18 Assam\nপিয়াজৰ মূল্যত আকাশ পাতাল পাৰ্থক্য, দিল্লীত প্ৰতি কেজিৰ মূল্য ২৩.৯ টকা হোৱাৰ বিপৰীতে গুৱাহাটীত ৭০–৮০ টকা\nচেঞ্চুৰীৰ দিশে পিয়াজৰ মূল্য! প্ৰত্যেক দিনাই ৰাজ্যত বৃদ্ধি পাইছে পিয়াজৰ দাম\nUpdated:September 29, 2019, 4:06 PM IST\nUpdated: September 29, 2019, 4:06 PM IST\nবজাৰত জুই! অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰীৰ মূল্যবৃদ্ধিৰ ফলত এতিয়া বাৰুকৈয়ে জীয়াতু ভূগিছে সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজে। ৰাজ্যত প্ৰত্যেক দিনাই বৃদ্ধি পাইছে পিয়াজৰ মূল্য। গুৱাহাটীৰ বজাৰত এতিয়া প্ৰতি কেজি পিয়াজৰ দাম হৈছে ৭০ ৰ পৰা ৮০ টকা পৰ্যন্ত। কিন্তু সেই অনুপাতে দিল্লীত প্ৰতি কেজি পিয়াজৰ মূল্য ২৩.৯ টকা।\nদিল্লীত মুখ্যমন্ত্ৰী অৰৱিন্দ কেজৰিৱালে খাদ্য সামগ্ৰীৰ মূল্য নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হ’ব বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়াৰ পিছত যেন কাৰ্যত ৰূপায়ন কৰিলে নিজৰ প্ৰতিশ্ৰুতি। কিন্তু মূল্য বৃদ্ধি নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰা অসম চৰকাৰৰ যোগান বিভাগৰ অৰ্কমন্যতাক এতিয়া সৰ্বত্ৰ ধিক্কাৰ দিয়া পৰিলক্ষিত হৈছে।


পৰিদৰ্শন/বিবেক-বিপৰ্য্যয় - ৱিকিউৎস\n[ //১// ]\nপঁচিশ-ত্ৰিশ বছৰমান আগৰ কথা। তেতিয়া আমাৰ দেশখন অসম প্ৰদেশ নহয়, পূৰ্ব্ববঙ্গ আৰু অসম প্ৰদেশ।\nবৰুৱাবাৰী গভৰ্ণমেণ্ট হাইস্কুল। আজিকালিৰ কেইবাখনো হাইস্কুলৰ দৰে তেতিয়াৰ হাইস্কুলৰ ঘৰ-বাৰী ইমান পকা-পকী নহয়, মাষ্টাৰসকলৰো দৰমহা কম; আৰু নিয়মকাৰণো কিছু টিলা।\nডাইৰেক্টৰ চাহাবজন কিন্তু বৰ চোকা। তেওঁ চাৰ্কুলাৰ দিয়াত বৰ পাকৈত, আৰু তাতোকৈ পাকৈত সেই চাৰ্কুলাৰ মতে কাম কৰে নে নাই এনে কথাবোৰ ধৰাত, আৰু ধৰি শাস্তি দিয়াত।\nএনে সময়তে সচ্চিদানন্দ সেৱাদাস বৰুৱাবাৰী হাইস্কুলৰ এজন মাষ্টাৰ— চতুৰ্থ, কি পঞ্চম, কি ষষ্ঠ, কি সপ্তম মাষ্টাৰ— [ ২ ] হেড্‌মাষ্টাৰ, চেকেণ্ড মাষ্টাৰ আৰু থাৰ্ড মাষ্টাৰৰ তলত কোনজন কি মাষ্টাৰ সকলো ল’ৰাই ভালকৈ বুজি নাপায়।\nসচ্চিদানন্দ সেৱাদাস নামটো কিছু নতুন। এতেকে কেনেকৈ এই নাম হ’ল তাৰ চমু বুৰঞ্জী কোৱাৰ আৱশ্যক।\nসৰু কালতে পিতৃ-মাতৃদত্ত এওঁৰ নাম আছিল সৎৰাম দাস। গুৱাহাটীৰ আৰু কলিকতাৰ কলেজত পঢ়োঁতে কিছুমান ব্ৰাহ্ম ছাত্ৰৰ আৰু তাৰ পাচত এটা ব্ৰাহ্ম পৰিয়ালৰ সংশ্ৰৱ পাই সৎৰামৰ ঠাইত তেওঁ নাম ললে সচ্চিদানন্দ। আৰু যেতিয়া কলেজৰ পৰা বি.এ. ফেইল মাৰি ওলাই আহিল, তেতিয়া কিছুদিন কতো একো কাম-কাজ যো-জা কৰিব নোৱাৰি দেশসেৱা মহাব্ৰতত জীৱন প্ৰায় উচৰ্গা কৰি ঠায়ে ঠায়ে বক্তৃতা দি ফুৰিলে। সেই সময়ত স্বদেশী ব্যৱহাৰ আৰু বিদেশী বৰ্জ্জনৰ আন্দোলন। এই দেশসেৱা ব্ৰতত ফুৰোঁতে হঠাৎ তেওঁৰ মনত ভাব হ’ল যে, সচ্চিদানন্দ দাসতকৈ সচ্চিানন্দ সেৱাদাস নাম ললে তেওঁৰ মনৰ ভাব, শৰীৰৰ শক্তি আৰু সম্প্ৰতি লোৱা ব্ৰত— এই সকলোটিৰে সুন্দৰ সামঞ্জস্য ৰক্ষা কৰা হয়— তেতিয়াৰে পৰা তেওঁ নাম ললে সচ্চিদানন্দ সেৱাদাস।\nইয়াৰ পাচত দেখা গ’ল যে, দেশসেৱা ব্ৰতত বক্তৃতা দিবলৈ সুযোগ বহুত ওলায়, কিন্তু পেট পুহিবলৈ তিমান সুবিধা নাই—নিজৰ পেট পুহিবলৈ কিছু থাকিলেও, পৰিয়ালৰ ফালে [ ৩ ] মন দিয়া বৰ টান। সেইদেখি কোনো ছেগত ইন্সপেক্টৰ চাহাবক কৈ-মেলি ৪০৲ টকাৰ এটা মাষ্টাৰী চাকৰি ললে। সম্প্ৰতি সচ্চিদানন্দ সেৱাদাস, আগত কোৱা হৈছে, বৰুৱাবাৰী চৰকাৰী হাইস্কুলৰ এজন মাষ্টাৰ।\nমাষ্টাৰ হৈ তেওঁ তেওঁৰ বক্তৃতা দিয়াৰ অভ্যাস আৰু ব্ৰাহ্ম ধৰ্ম্মৰ নৈতিকতাৰ সূত্ৰবোৰ এৰা নাছিল; বৰঞ্চ এইবোৰৰ চৰ্চ্চা কৰিবলৈ স্কুলত সুযোগহে ঘটিছিল। স্কুলৰ ডিবেটিং ক্লাব, প্ৰাইজ সভা, ছাত্ৰোন্নতি সমিতিৰ বছেৰেকীয়া অধিবেশন, ৰামমোহন ৰায়ৰ বাৰ্ষিক উৎসৱ, ৰামকৃষ্ণ পৰমহংসৰ তিথি পালন ইত্যাদিবোৰত তেওঁৰ বক্তৃতা ধ্বনিয়ে গোটেই সভামণ্ডপ তোলপাৰ লগাইছিল; আৰু তেৱেঁ তেওঁৰ ধৰ্ম্ম আৰু নীতিৰ সূত্ৰবোৰৰ পুনৰাবৃত্তি কৰিবলৈ একোটা সুবিধা পাইছিল।\nসেই সময়ত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ বা আনন্দৰাম বৰুৱাৰ স্মৃতিৰ অৰ্থে বছেৰেকীয়া সভা নবহিছিল; আৰু শঙ্কৰদেৱৰ বা দেৱ দামোদৰৰ তিথিও এতিয়াৰ দৰে পালন কৰা নহৈছিল।\nসেই সময়ত আৰু এটা কথা বিদ্বৎ-সমাজত প্ৰচলিত আহিল যে বি.এ. পাচ কৰা মানুহতকৈ বি.এ. ফেইল কৰা মানুহৰ ইংৰাজী ভাষাৰ জ্ঞান বেচি পূৰা; কাৰণ, ফেইল কৰা ডেকাসকলৰ ইংৰাজী সাহিত্যৰ প্ৰতি ইমান আগ্ৰহ যে, তেওঁলোকে এই বিষয়ত বৰ বেছিকৈ মন দিয়াৰ কাৰণে বি.এ. পৰীক্ষাৰ [ ৪ ] অন্য দুটা বিষয়লৈ তিমান কাণ কৰিব নোৱাৰে। তাৰ ফলত, অন্তৰ্দৃষ্টিশূন্য সহানুভূতিবিহীন বিশ্ববিদ্যালয়ে এনেহেন ইংৰাজী অভিজ্ঞ ডেকাসকলক ফেইল কৰি থয়।\nসচ্চিদানন্দ সেৱাদাসে এই বিষয়তে প্ৰচলিত মতৰ সত্যতা প্ৰমাণ কৰিছিল, তেওঁৰ ফট্‌ফটীয়া ইংৰাজী বক্তৃতাৰ দ্বাৰা।\nএই প্ৰকাৰে নানা প্ৰকাৰ কাৰ্য্য-কাৰণৰ সমন্বয়ত বৰুৱাবাৰী চহৰত এই খ্যাতি বিস্তৃত হৈছিল যে, সচ্চিদানন্দ সেৱাদাস এজন বিদ্বান্, বক্তা, সমদৰ্শী, দেশসেৱাপৰায়ণ লোক। তেওঁ নিজৰ বা আন কাৰো সুখ-দুখ, লাভ-ক্ষতিলৈ বিচাৰ নকৰি, কাৰো প্ৰতি অলপো কৃপা বা শঙ্কা নকৰি, নিজৰ বিবেকে যিহকে ভাল বুলি কয় সেইদৰে চলে। ইংৰাজীত তেওঁ কয় যে, তেওঁ এজন fearless conscientious worker.\nবৰুৱাবাৰী হাইস্কুলৰ পৰীক্ষা-হল। শাৰী শাৰীকৈ বেঞ্চ পতা। দেৰশ-দুশ মান ছাত্ৰই পৰীক্ষা দিবলৈ বহিছে।\nসচ্চিদানন্দ সেৱাদাস ‘গাৰ্ড’ সকলৰ ভিতৰৰ এজন— তেতিয়াও ইন্‌ভিজিলেটৰ শব্দটো প্ৰচলিত হোৱা নাই; গতিকে, গাৰ্ড বুলিলে তাচ্ছিল্য কৰা নহয়।\n[ ৫ ] যিফালে সেৱাদাস যায়, সেইফালেই ছাত্ৰবিলাক নিজম। এনেকি, অঙ্ক কৰোঁতে দুই-চাৰিজনৰ মুখত যি গুণ্‌গুণনি উঠে সেই শব্দও নাথাকে। সকলোৱে জানে, সেৱাদাস মাষ্টাৰ বৰ বিবেকী, তেওঁৰ আগত ধৰা পৰিলে ৰক্ষা নাই।\nসেইদিনা পৰীক্ষা দিয়া ছাত্ৰৰ ভিতৰত আছিল অতুলকৃষ্ণ। অতুলকৃষ্ণ বুদ্ধিমান, চোকা ল’ৰা; শ্ৰেণীত প্ৰথম, দ্বিতীয় হৈ থাকে; এতিয়া তৃতীয় (আজিকালিৰ অষ্টম মান) শ্ৰেণীত পঢ়ে। অতুলকৃষ্ণ ইংৰাজীত সদায় শ্ৰেণীত প্ৰথম হয়; অঙ্কত অলপ কেঁচা। আজিকালিৰ দৰে তেতিয়া খেলাৰ তিমান প্ৰচলন নাছিল। কিন্তু অতুলকৃষ্ণই ফুটবল আৰু ক্ৰিকেট দুয়োবিধ খেলিছিল; আৰু মাজে-সময়ে অনুগ্ৰহ কৰি যেতিয়া চাহাবসকলে স্কুলৰ ছাত্ৰৰ লগত দুখন-এখন মেচ খেলিছিল, তেতিয়া স্কুলৰ এঘাৰজনৰ ভিতৰত অতুলকৃষ্ণ থাকিছিল। ইয়াৰ বাহিৰে কিছু দুষ্ট আৰু সাহসী বুলিও অতুলৰ অলপ খ্যাতি আছিল। সকলোৰে ওপৰত অতুলৰ মোমায়েক এজন হাকিম, আৰু ককায়েকে ইন্সপেক্টৰ চাহাবৰ বিশ্বাসী কেৰাণীৰ কাম কৰে।\nসেইদিনা তৃতীয় শ্ৰেণীৰ অঙ্কৰ পৰীক্ষা। সচ্চিদানন্দ সেৱাদাসে অতুল বহা বেঞ্চৰ ওচৰে-পাজৰে কেইবাবাৰো ঘূৰিছে। শেষত খপ্‌কৈ অতুলৰ আগত থিয় হৈ অতুলক সুধিলে,— “তোৰ চোৰ মোনাত সেইসোপা কি?” আৰু [ ৬ ] এইবুলি কৈয়েই চোলাৰ মোনাৰ ওপৰেদি মূৰ ওলাই থকা ফটা কিতাপৰ পাত কেইখিলান উলিয়াই আনিলে।\nগোটেই হল নিমাত, নিস্তব্ধ!— হঠাৎ যেন বজ্ৰ পৰিল। অতুল ৰঙা পৰি থিয় হৈ কঁপিবলৈ ধৰিলে; আন ল’ৰাৰ বুকতো ধপ্‌ধপনি উঠিল।\nসেৱাদাসে অতুলৰ উত্তৰৰ কাগজসোপা টোপোলা বান্ধি লৈ ক’লে,- “আহ, হেড্‌মাষ্টাৰৰ ওচৰলৈ।”\nহেড্‌মাষ্টাৰৰ ওচৰ পাই সেৱাদাসে ক'লে— “ছাৰ, অতুলৰ জেপত এইবোৰ কিতাপৰ ফলা পাত। চাওক, জ্যামিতিৰ পাত। আজি ইহঁতৰ অঙ্কৰ পৰীক্ষা।”\nহেড্‌মাষ্টাৰে ফলা পাতবোৰ চালে— হয়, জ্যামিতিৰ পাত! সুধিলে,— সি চাইছিল নেকি?”\nসেৱাদাস— “চোৱা নাই হ’বপায়! মই কেইবাবাৰো মন কৰিছোঁ, তাৰ জেপৰ ওপৰেদি পাত কেইখিলামান ওলাই আছে। তিনি-চাৰিবাৰমান অহা-যোৱা কৰি শেষত তাক উঠিবলৈ কৈ চাওঁ যে এইসোপা।”\nহেড্‌মাষ্টাৰে অতুলক বুদ্ধিমান আৰু চতুৰ ল’ৰা বুলি অলপ মৰম কৰে; আৰু তাৰ সম্পৰ্কৰ বাবে মনে মনে অলপ খাতিৰো কৰে। বিবেকী আৰু সমদৰ্শী সেৱাদাসৰ ঠিক এই কাৰণেই অতুলৰ ওপৰত তিমান সন্তোষৰ ভাব নাই। হেড্‌মাষ্টাৰে সুধিলে— “অতুল! কিয় নকল কৰিছিলি?"\n[ ৭ ] অতুল— “নকল কৰা নাই, ছাৰ! আৰু সেই কেই পাতত আজিৰ পৰীক্ষাত অহা কোনো প্ৰতিজ্ঞাও নাই।”\nহেড মাষ্টাৰে— “হয়নেকি?” বুলি পাতকেইটা প্ৰশ্নৰ লগত মিলাই চাই দেখে যে হয়, প্ৰশ্নত অহা কোনো এটা প্ৰতিজ্ঞাই তাত নাই। তেওঁ সুধিলে,— “পাতবোৰ আনিছিলি কিয়?”— অতুল নিমাত!\nসেৱাদাসে কলে— ‘পাতবোৰ আনিছিল নকল কৰিবলৈ। আজিৰ প্ৰতিজ্ঞা নাই দেখি নকল কৰিব নোৱাৰিলে। তাৰ মত্‌লব্‌টো বেয়া। কোনো কাৰ্য্যৰ শেষ ক্ৰিয়াটো চাব নে তাৰ উদ্দেশ্যটো চাব। তাৰ intention (মত্‌লব্) নকল কৰা হে আছিল; বিশেষ circumstance-ত (অৱস্থাত) পৰি সেই মত্‌লব্ সিদ্ধ কৰিব নোৱাৰিলে। সি দণ্ড পাবই লাগে।”\nহেড্‌মাষ্টাৰে জানে যে ethics লৈ সেৱাদাসৰ লগত তৰ্ক কৰাৰ একো ফল নাই। তেওঁ সেৱাদাসক পৰীক্ষা-হলৈ পঠাই অতুলক সেই দিনালৈ পৰীক্ষা নিদি ঘৰলৈ যাবলৈ ক’লে।\nসময়ত প্ৰমোচন দিবৰ কাৰণে শিক্ষকসকলৰ মিটিং বহিল। অতুলৰ কথা ওলাল। হেড্‌মাষ্টাৰে আগৰ নম্বৰ, ক্লাছৰ পঢ়া-শুনা সকলো চাই, অতুলক প্ৰমোচন পাব বুলি মত দিলে। গণিতৰ মাষ্টাৰজনে দেখুৱালে যে, অঙ্কৰ পৰীক্ষাৰ দিনা সি [ ৮ ] আধাআধি লিখা সত্বেও পাছ নম্বৰ পাইছে। আন আন মাষ্টাৰসকলৰো তাক প্ৰমোচন দিবৰে মত— বিশেষ হেড্‌মাষ্টাৰৰ মতৰ বিপক্ষে কোনোৱে একো কোৱাও উচিত নহয়, আৰু শিক্ষকৰ সাধাৰণ মনৰ ভাব, ল’ৰাই যিমানে প্ৰমোচন পায় সিমানে ভাল।\nকিন্তু এই কথাই বিবেকী সেৱাদাসৰ বিবেকত খুন্দা মাৰি দিলে। তেওঁ খপকৈ থিয় হৈ কবলৈ ধৰিলে,— “এই কথাত মই মান্তি নহওঁ, ছাৰ! অতুলক আপোনালোকে গুৰু অপৰাধত অপৰাধী বুলি জানিও শাস্তি নিদিয়ে। এনে অনীতিৰ কথাত মই নাই, ছাৰ!”\nহেড্‌মাষ্টাৰ— “কিয়, তাক বেত মাৰিব খুজিছিলোঁ নহয়। আৰু বিশেষ সিতো সেইদিনা নকল কৰা নাছিল।”\nসেৱাদাস— “ছাৰ, মাফ কৰিব। মোৰ সেই মত নহয়। সি নকল কাৰ্য্যেৰেহে কৰা নাছিল; তাৰ নকল কৰাৰ অভিপ্ৰায় সম্পূৰ্ণ আছিল। অৱস্থা বিশেষতহে সি নকল কৰিব নোৱাৰিলে। Intention is all that counts in morality. (নৈতিকতাত অভিপ্ৰায় হে আচল কথা।)”\nকোনোবা এজন মাষ্টাৰ অলপ মুখ চোকা। তেওঁ ক'লে— “থাওক আপোনাৰ নৈতিকতা (morality)। অতুলে প্ৰমোচন পাব লাগে ছাৰ।”\nসেৱাদাস গৰ্জি উঠিল— “থাওক morality (নৈতিকতা)। [ ৯ ] Conscience (বিবেক) নাথাকিলে, শিক্ষা কিহৰ? সকলোকে সমান দেখিব নোৱাৰিলে বিদ্যামন্দিৰৰ পবিত্ৰতা ক’ত থাকে? অতুল অমুকা হাকিমৰ ভাগিন, আৰু অমুকা কেৰাণীৰ ভায়েক নোহোৱা হ’লে, অপোনালোকে তাক প্ৰমোচন নিদিলেহেঁতেন। এতিয়া ভাঙৰ মানুহৰ ল’ৰা দেখি তাৰ দোষ, দোষ নহয়। মই এনে কথাত নাই। নীতিৰ আগত, বিবেকৰ আগত সকলো সমান।”\nকথা অপ্ৰীতিকৰ হৈ উঠে দেখি হেড্‌মাষ্টাৰে ক’লে,— ‘বাৰু! অতুলৰ কথা এৰা যাওক। মই বাৰু প্ৰেচিডেণ্ট চাহাবক পৰামৰ্শ কৰি চাম।” —অন্য কাম কৰি মিটিং শেষ হ’ল।\nঅতুলে অৱশ্যে প্ৰমোচন পালে।\nপৰীক্ষাৰ এমাহমান পাচৰ কথা। ডাইৰেক্টৰ চাহাব স্কুল চাবলৈ আহিছে। লগতে ইন্সপেক্টৰ চাহাবো আছে। হেড্‌মাষ্টাৰৰ গাত তত্ নাই। — কিজানি ক’ৰবাত কিবা প্ৰকাৰে চাহাবদ্বয়ে বেয়া পাই যায়। তলৰ মাষ্টাৰসকলৰো মনত ভয়।\nচতুৰ্থ শ্ৰেণী (আজিকালিৰ সপ্তমমান) চাওঁতে এটা বিষম [ ১০ ] কথা হ’ল। ইংৰাজীৰ শিক্ষকসকলে দঢ়াই দঢ়াই ছাত্ৰক কৈ পঠাইছিল যেন কী-বুক (অৰ্থৰ কিতাপ) কোনোৱে স্কুললৈ লৈ নাহে। ইংৰাজী কিতাপৰ বঙালী অৰ্থৰ কিতাপ সকলো ল’ৰাই পঢ়ে; শিক্ষকসকলে জানেও আৰু পঢ়িবলৈকো কয়। কিন্তু কিছুদিন পূৰ্ব্বে ডাইৰেক্টৰ চাহাবে হুকুম দিছে চাৰ্কুলাৰ জাৰি কৰি, যে প্ৰকৃত শিক্ষাৰ কাৰণে কী-বুক ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰকৃততে অনিষ্টজনক। গতিকে প্ৰত্যেক শিক্ষক সাৱধান হব, যেন কোনো ল’ৰাই কী-বুক নপঢ়ে।\nচতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ ল’ৰা এজনক ইংৰাজী পঢ়ি থাকোঁতে ডাইৰেক্টৰ চাহাবে অৰ্থ সুধিলে; ল’ৰাজনে এনে ইংৰাজী দি অৰ্থটো কলে যে, চাহাবৰ মনত সংশয় জন্মিল যে শব্দটো ইংৰাজী কী-বুকৰ! চাহাবে সুধিলে,— “তুমি কী-বুক ব্যৱহাৰ কৰা হ’বপায়?” ল’ৰাজনৰ উচিত আছিল ‘নকৰোঁ।’ বুলি উত্তৰ দিয়া। কিন্তু ভয়তে তাৰ ভগৱন্ত কঁপি আছিল; তাৰ মুখত ওলাল— “হয় ছাৰ!”\nচাহাবে ক্লাছ মাষ্টাৰক মাতিলে,— “মাষ্টাৰ এই বিষয়ে আপোনাৰ কি কবলগীয়া আছে?”\nক্লাছ মাষ্টাৰ আহিল সচ্চিদানন্দ সেৱাদাস! তেওঁ ক’লে,— “ছাৰ, মই আপোনাৰ চাৰ্কুলাৰৰ কথা বঢ়িয়াকৈ বুজাই দিছোঁ। সিহঁতে কী-বুক ব্যৱহাৰ নকৰে।”\nচাহাব— “এই ল’ৰাজনে সেখোন কৰা বুলি কয়।”\n[ ১১ ] সেৱাদাস— “হয় নে, তই কী-বুক ব্যৱহাৰ কৰ নেকি?”\nতিমানখিনি সময় ল’ৰাৰ বুদ্ধি চাপি আহিছে। সি ক'লে,— “নকৰোঁ ছাৰ, চাহাবৰ কথা বুজিব নোৱাৰিহে ‘ইয়েছ’ বুলিলোঁ!”\nসেৱাদাসে কথাষাৰ বুজাই দিলে। এইদৰে এটা কথাত অপমান বাধা পাই চাহাবৰ ৰোষ চাপিল। ‘বাৰু’ এইবুলি ইন্সপেক্টৰেৰে সৈতে গোটেইটো ক্লাছৰ কিতাপপত্ৰবিলাক ঘূঁকটি চাব ধৰিলে। চোৱা হ’ল, বহুতো মলি বহী, ৰাফ্ বুক, ফটা কাগজ— এইবোৰ ওলাল। কিন্তু কী-বুক এখনো নোলাল।\nসেৱাদাস মাষ্টাৰৰ মুখ জয়ৰ গৰ্ব্বত ফুলি পৰিল। ক'লে,— “মই কৈছিলোঁ নহয় ছাৰ! মোক বিশ্বাস কৰিব পাৰিলেহেঁতেন।”\nস্পষ্ট কথা কোৱাত ভয় নকৰে বুলি সেৱাদাসৰ খ্যাতি ছাত্ৰৰ আগত অক্ষুণ্ণ ৰাখিব লাগে নহয়।\nবাঘ আৰু হৰিণাৰ লগত তুলনা নকৰি ঘৰুৱা মেকুৰী আৰু নিগনিৰ লগত তুলনা কৰিয়েই কওঁ। মেকুৰীৰ হাতৰ পৰা নিগনিটো পলাই সাৰিলে মেকুৰীৰ মনত যেনে ভাব হোৱা সম্ভৱ, এইদৰে ধৰোঁ ধৰোঁ পৰোঁ পৰোঁ আসোৱাহৰ পৰা মাষ্টাৰ মুক্ত হোৱা দেখি, চাহাবৰ মনতো তেনে ভাব হ’ল। তেওঁ ৰঙা পৰি ক’লে— ‘বাৰু, হেড্‌মাষ্টাৰ, তোমাৰ ল’ৰাক কিতাপ যোগায় কোনে?’\n[ ১২ ] এই প্ৰশ্নটোৰ এটা উদ্দেশ্য আৰু সাৰ্থকতা আছিল। সেই সময়ত কোনো কোনো স্কুলত একোজন শিক্ষকক ছাত্ৰৰ কিতাপ-কাগজ, বহী-কলম আদি যোগাবৰ অনুমতি দিয়া হৈছিল। বৰুৱাবাৰী স্কুলতো এই অনুমতি আছিল, আৰু সেই অনুমতি পাইছিল শ্ৰীযুক্ত সচ্চিদানন্দ সেৱাদাসে।\nহেড্‌মাষ্টাৰে ক’লে,— “সচ্চিদানন্দ বাবুৱে— এৱেঁই।”\nচাহাব,— “আপোনাৰ কিতাপবোৰ ইয়াতে থয় নে?”\nউচিত উত্তৰ উচিত সময়ত ওলাবলৈ হলে সচ্চিদানন্দই কব লাগিছিল যে, তেওঁ কিতাপ স্কুলত নথয়, বা কিতাপবোৰ বিক্ৰী হৈ গৈছে, বা এনে এটা অন্য কথা। অৱশ্য স্কুলত নিজৰ আলমাৰীত বিক্ৰীৰ কিতাপ থলেও তেতিয়া একো অপৰাধ নহৈছিল। কিন্তু সচ্চিদানন্দৰ মুখত উচিত উত্তৰটো নোলাল; সঁচাটো ওলাল।\nচাহাবে ‘বাৰু, চাওঁহঁক” বুলি খোজ ললে। তেতিয়া আৰু অন্য কথা কৈ চাহাবৰ গতি সলাবৰ অৱসৰ নাইকিয়া হ’ল।\nকিতাপৰ আলমাৰীটো সেৱাদাসে খুলি দিলে। হেড্‌মাষ্টাৰে আৰু ইন্সপেক্টৰ চাহাবে পাত্‌পাত্‌কৈ কিতাপ বোৰ চালে। তাৰ মাজৰ পৰা ওলাল— এখন নহয়, দুখন নহয়, সাতখন কী-বুক!\nঘোঁৰাত উঠি চুটি মেলি গৈ আছা, হঠাৎ ঘোঁৰাটো\n[ ১৩ ] ৰলে, গাটো যেনে হমাৎ কৰি উঠে; একান্তমনে কোনো এখন কিতাপ পঢ়ি আছা, কাণৰ কাষত কোনোবাই আটাহ পাৰি দিলে মনটো যেনেকৈ ঝিনিৎ কৰি বাজে, সেৱাদাসৰ এইবাৰ মনৰ অৱস্থা তেনে হ’ল। তেওঁ ক’লা পৰিল, কঁপিব ধৰিলে, আৰু গাৰ তত হেৰুৱাই বহি পৰিল।\nতেওঁৰ তেনে অৱস্থা দেখি চাহাব দুজনে বিশেষ একো নকলে। ডাইৰেক্টৰ চাহাবে হেড্‌মাষ্টাৰক ক’লে,— “হেড্‌মাষ্টাৰ, আপোনাৰ supervision (তলৰ মানুহৰ কাম-কাজ চোৱাত) ইয়াতকৈ বহুতো ভাল হোৱা যুগুত।” আৰু স্কুলৰ পৰা ওলাই গ’ল।\nযাবৰ বেলিকা ডাইৰেক্টৰ চাহাবে ইন্সপেক্টৰ চাহাবক ক’লে,— “The cheek of some men! He himself encourages the boys to use keys and makesaprofit out of it and has the audacity to contradict us!"\nচাহাব যোৱাৰ একমিনিটমানৰ ভিতৰতে গোটেই স্কুলত ৰজন্‌জনাই গ’ল, কি কাণ্ড আজি ঘটিল!\nহেড্‌মাষ্টাৰ ক’লা পৰি অফিচ ঘৰ সোমাল। তেওঁক মাতিবলৈ কাৰো সাধ্য নহ’ল।\n[ ১৪ ]  সচ্চিদানন্দ কমনৰুমলৈ গ’ল। নবীন মাষ্টাৰৰ মুখ চোকা বুলি খ্যাতি আছিল। তেওঁ ক’লে— “আপোনাৰ morality আৰু conscience আজি ধৰা পৰিল।”\nবিনয় মাষ্টাৰ ভদ্ৰলোক। তেওঁ ক’লে,— “ৰ’বা নবীন, সকলোতে তোমাৰ ধেমালিখন! In all conscience it is an extremely serious matter. বৰ বেয়া কথাটো ঘটিল। কিবা এটা কৰিব লাগে।”\nসচ্চিদানন্দই একো নমতাকৈ আছিল। তেওঁ ক’লে— “Even the best of us have faults; নহলেতো পৃথিবী গুচি স্বৰ্গই হ’লহেঁতেন। A friend in need isafriend indeed. কিবা পাৰে যদি পৰামৰ্শ দিয়ক।”\nসকলোটি পৰামৰ্শত লাগিল। কিছু পৰৰ পাচত নবীন মাষ্টাৰে বিনয়েৰে সৈতে লগলাগি সচ্চিদানন্দক এফলীয়া কৰি মাতি নিলে আৰু অনেক পৰ কথাবাৰ্ত্তা হ’ল।\nশেষত সচ্চিদানন্দই ক’লে,— “তেনে হলে দিয়ক তাকে কৰি। ৰক্ষা কৰক মোক। স্কুলৰ বদ্‌নামটো যাওক। ইয়াত আমাৰ সকলোৰে বদনাম।”\nনবীন— “আপুনি নিজে সকলো দুৰ্ঘটনা ঘটাব, morality গাব; আৰু এই কাম কৰিবৰ বেলিকা লাগে আমাক— immoralityৰ কাৰণ। সেইটি নহয়। আপোনাৰ চাকৰি [ ১৫ ] যায় যাব; আমাৰ কিহৰ বদ্‌নামটো হ’ব। উপায় দিছোঁ— কৰক।”\nবিনয়,— “ৰবা হে নবীন, তুমি কোন দিন খাটি খোৱাহে। নহয় সেৱাদাস, আপুনি নিজে কৰিলেহে ভাল। নহলে আৰু ৰক্ষা নাই।”\nসেৱাদাসে ক’লে,— “বাৰু।”\nগধূলি সময়। অতুলকৃষ্ণৰ পদূলিৰ আগত সেবাদাস, তেওঁৰ হাতত এটা টোপোলা। অতুল এই সময়তে খেলি আহে। অলপ ইফাল সিফাল কৰাৰ পাচতে অতুল আহিল; আহিয়েই সেৱদাস মাষ্টাৰ পদূলিত দেখি নমস্কাৰ দিলে।\nসেৱাদাসে ক’লে— “অতুল, তোমাৰ কাৰণে ৰৈ আছোঁ।”\nঅতুল আচৰিত হ’ল। ক’লে,— “কিয় ছাৰ?”\nসেপ ঢুকি সেৱাদাসে ক’লে— “বৰ কথা এটা হ’ল। তুমি ৰক্ষা কৰিব লাগে। আজি স্কুলৰ ঘটনা শুনিছাই নহয়। তুমি জানা এইবাৰৰ পৰীক্ষাৰ কথা। তোমাক পৰীক্ষা দিবলৈ কাৰো মতেই নাছিল। ময়ে হে হেড্‌মাষ্টাৰক ধৰি মেলি প্ৰমোচন দিয়ালোঁ।”\nঅতুলে প্ৰমোনচনৰ মিটিঙৰ সকলো কথা জানে। তেওঁ মাষ্টাৰক খাতিৰ কৰি ক’লে— “হয়, ছাৰ।”\n[ ১৬ ] সেৱাদাস— “আজি কী-বুকৰ কথাত মোৰ চাকৰি যায়। চাকৰি যোৱাৰ অৰ্থ কি জানা নহয়! ল’ৰা-তিৰোতাৰ খাবলৈ নোহোৱা হয়। আচলতে কী-বুকৰ কথাত মই নিৰপৰাধ। ডাইৰেক্টৰ চাহাবেই হওক বা যেয়ে হওক সকলো কথাৰ আৰু আদেশৰ একোটা অৰ্থ থাকিব লাগে। বিবেক-বিবেচনাৰ বিৰুদ্ধে দিয়া আদেশ আমি কিয় পালিব লাগে? মোৰ মনেৰে ছাত্ৰই কী-বুক পঢ়া একো দোষণীয় নহয়। সেইদেখিহে মই পঢ়িবলৈ কওঁ আৰু বিক্ৰী কৰোঁ— ছাত্ৰৰ ভালৰ অৰ্থেহে।”\nঅতুল— “হয়, ছাৰ।”\nসেৱাদাস— “এতিয়া এই বিপদৰ পৰা তুমি উদ্ধাৰ নকৰিলে আনে নোৱাৰে। প্ৰকৃততে অকল মোৰ বিপদ নহয়; আমাৰ স্কুলৰ বদ্‌নাম আৰু হেড্‌মাষ্টাৰৰো বেয়া। সেই দেখিহে তোমাক কৈছো। অকল মোৰ নিজৰ কথা হোৱা হলে তোমাক এই কথা নকওঁ।”\nঅতুল— “হয় ছাৰ! পিচে কি কৰিব লাগে?”\nসেৱাদাস— “বিশেষ টান কাম নহয়। মোৰ হাতত যে এই টোপোলাটো আছে, ইয়াত পাঁচ-ছ বছৰীয়া পুৰণা পাঠ্য পুথিৰ কী-বুক সাতখন আছে। আজি ইন্সপেক্টৰ চাহাবে যি কেইখন লৈ গ’ল, সেই কিখন আজিকালিৰ পাঠ্যৰ কী-বুক। তুমি যদি এই কেইখন চাহাবৰ টেবিলৰ ওপৰত থৈ তাত থকা কেইখন আনি দিব পাৰা, তেনেহলে আমাৰ [ ১৭ ] সকলোৰে দোষ খণ্ডন হয়। তোমাৰো একো ভয় নাথাকে। তুমিতো চাহাবৰ বঙলালৈ অহা-যোৱা কৰাই।”\nঅতুল— “কৰোঁ হয়, ছাৰ। পাছে চাহাবে বা কিতাপবোৰ থৈছে ক’ত? যদি অফিচৰ টেবিলৰ ওপৰতে আছে, মই যাম। কিন্তু যদি ড্ৰৱাৰ বা আলমাৰীত বন্ধ কৰি থৈছে, তেনেহলে কি হ’ব?”\nসেৱাদাস— “তেতিয়া কপালত যি হয় হব। তুমি এবাৰ যাব লাগে, অতুল। তোমাৰ বুদ্ধি আৰু সাহ আমি সকলোৱে জানো। সেই দেখিয়ে সকলো মাষ্টাৰে তোমাক এইটো কাম কৰিবলৈ কৈ পঠাইছে। হেড্‌মাষ্টাৰেও ভাল পাব।”\nঅতুল— (আচৰিত হৈ) “হেড্‌মাষ্টাৰেও কৈছে নে?” সেৱাদাস— (থতমত, খাই) হেড্‌মাষ্টাৰে ঠিক এইদৰে স্পষ্টকৈ কোৱা নাই। কিন্তু এই বিপদৰ পৰা উদ্ধাৰ পাবলৈ বুদ্ধি সাজিব পাৰিলে, নিশ্চয় ভাল পাব বুলি আমি ভাবিছোঁ।”\nঅতুল— “ভাল, ভাল! মই এতিয়াই চেষ্টা কৰি চাম। চাহাব ক্লাবত থাকিব পায়।”\nসেবাদাস— “পাৰিবা, বাপা তুমি। তোমাক ঈশ্বৰে কল্যাণ কৰক।”\nএই ঘটনাৰ পাচ দিনা ইন্সপেক্টৰ চাহাবৰ পৰা তাগাদা চিঠি আহিল, ডাইৰেক্টৰ চাহাবৰ আদেশৰ বিৰুদ্ধে স্কুলত [ ১৮ ] কিয় কী-বুক চলোৱা হয় আৰু স্কুলৰ মাষ্টাৰ এজনে কিয় কী-বুক বিক্ৰী কৰে, আৰু সেই মাষ্টাৰজনক এই অপৰাধৰ কাৰণে শাস্তি দিয়া নহ’ব কিয়?\nএই চিঠিৰ উত্তৰত হেড্‌মাষ্টাৰে যথাবিহিত সম্মান আৰু বিনয় দেখুৱাই আৰু পূৰ্ব্বাপৰ ঘটনা বিবৰি লিখিলে,— “The teacher in question, Sjt. Sachchidananda Sevadas says that the keybooks are old ones and were in stock from four or five years past. I have taken special care to see that keybooks are not used in the school; and so far as I am able to ascertain no new keybook has been used or sold in my school since the date of the D. P. I.'s Circular.’\nইন্সপেক্টৰ চাহাবে চিঠি পালে অফিচত, আৰু পাই পকেটত সুমাই থৈ দিলে। ভাটিবেলা ৪ ১/২ বজাত চাহ খাবৰ সময়ত চিঠিখন ডাইৰেক্টৰ চাহাবক দেখুৱালে। ক’লে যে তেওঁ keybook বোৰ পৰীক্ষা কৰি চাইছে, হয় সেইবোৰ চাৰি-পাঁচবছৰীয়া পুৰণা।\nডাইৰেক্টৰ চাহাব অলপ তভক্ মাৰি ৰ’ল। শেষত ক’লে— “We were fools not to examine their dates on the spot.”\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পৰিদৰ্শন/বিবেক-বিপৰ্য্যয়&oldid=92055"ৰ পৰা অনা হৈছে


ভুল কাৰ? প্ৰেম-প্ৰতাৰণা-হত্যাৰ চেষ্টা; বিবাহিত পুৰুষে প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক গঢ়িছিল এগৰাকী যুৱতীৰে, কিন্তু প্ৰেমিকাই জনা নাছিল যে প্ৰেমিক বিবাহিত বুলি, গম পোৱাৰ পিছত প্ৰেমিকাই ডিঙি কাটিলে বিবাহিত প্ৰেমিকৰ\nStrawberry Benefits: ষ্ট্ৰবেৰীত (Strawberry) এণ্টিঅক্সিডেণ্ট গুণ আৰু পলিফেনল যৌগ থাকে, যি আপোনাৰ স্বাস্থ্যৰ বাবে উপকাৰী প্ৰমাণিত হ'ব পাৰে। ইয়াত থকা ভিটামিন চি আপোনাৰ ছাল আৰু চুলিৰ যত্ন লোৱাতো সহায়ক হয়।\nপ্ৰায় হৃদযন্ত্ৰৰ দৰে গাঁথনি থকা ষ্ট্ৰবেৰী (Strawberry) ফলক আটাইতকৈ আকৰ্ষণীয় ফল বুলি কোৱাটো ভুল নহ’ব। উজ্জ্বল ৰঙা ৰঙৰ এই ফলবিধ যিমান সুস্বাদু, সিমানেই স্বাস্থ্যকৰো হয়। ইয়াৰ ৰসাল টেঙা-মিঠা সোৱাদ মানুহে যথেষ্ট ভাল পায়। একে সময়তে ইয়াৰ গোন্ধয়েও ইয়াক আন ফলতকৈ পৃথক কৰে। ষ্ট্ৰবেৰীত (Strawberry) এণ্টিঅক্সিডেণ্ট গুণ আৰু পলিফেনল যৌগ থাকে, যি আপোনাৰ স্বাস্থ্যৰ বাবে উপকাৰী প্ৰমাণিত হ’ব পাৰে। ইয়াত থকা ভিটামিন চি আপোনাৰ ছাল আৰু চুলিৰ যত্ন লোৱাতো সহায়ক হয়।\nষ্ট্ৰবেৰী (Strawberry) এনেকুৱা বহু লাভালাভ আছে যিবোৰ শুনিলে আপুনিও আচৰিত হ’ব, আহক জানো কি কি?\n১. ষ্ট্ৰবেৰী হৈছে কম কেলৰিযুক্ত ফল, যাক আপুনি ওজন হ্ৰাস কৰাৰ বাবেও খাব পাৰে। একাপ ষ্ট্ৰবেৰীত মাত্ৰ ৫০ কেলৰি থাকে। একে সময়তে ফাইবাৰ সমৃদ্ধ ষ্ট্ৰবেৰী খোৱাৰ পিছত আপোনাৰ পেট দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে ভৰ্তি হৈ থাকে। ক্ষতিকাৰক লঘু আহাৰ (Snacks) এৰাই চলি আপুনি আপোনাৰ আহাৰত ষ্ট্ৰবেৰী অন্তৰ্ভুক্ত কৰি ওজন হ্ৰাস কৰিব পাৰে।\n২. কেঞ্চাৰৰ দৰে মাৰাত্মক ৰোগৰ বাবে ষ্ট্ৰবেৰী এক ৰামবাণ চিকিৎসা হ’ব পাৰে। এক গৱেষণা অনুসৰি, ষ্ট্ৰবেৰীত কৰ্কট ৰোগ প্ৰতিৰোধমূলক আৰু কৰ্কট ৰোগৰ চিকিৎসামূলক গুণাগুণ আছে, যি কৰ্কট ৰোগ প্ৰতিৰোধ আৰু চিকিৎসাত কাৰ্যকৰী প্ৰভাৱ দেখুৱাব পাৰে। একে সময়তে, ষ্ট্ৰবেৰীত থকা কেমো প্ৰতিৰোধমূলক গুণাগুণবোৰে কৰ্কট কোষৰ বিস্তাৰ প্ৰতিহত কৰিবলৈ কাম কৰিব পাৰে। গৱেষণাটোত এইটোও পোৱা গৈছে যে ষ্ট্ৰবেৰী স্তন কৰ্কটৰোগৰ বাবেও উপকাৰী প্ৰমাণিত হ’ব পাৰে।\n৩. ষ্ট্ৰবেৰীত এণ্টিঅক্সিডেণ্ট গুণাগুণ আৰু পলিফেনল যৌগ থাকে। ষ্ট্ৰবেৰীয়ে আপোনাক হৃদযন্ত্ৰৰ সমস্যাৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰিব পাৰে আৰু আপোনাৰ হৃদযন্ত্ৰ স্বাস্থ্যৱান ৰখাত সহায় কৰিব পাৰে। এই কাৰণে, হৃদযন্ত্ৰৰ স্বাস্থ্য বজাই ৰাখিবলৈ সপ্তাহত তিনিবাৰ ষ্ট্ৰবেৰী খোৱাৰ পৰামৰ্শ দিয়া হয়। একে সময়তে, ষ্ট্ৰবেৰীক হৃদযন্ত্ৰৰ বাবে আটাইতকৈ স্বাস্থ্যকৰ ফল বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু ইয়াক হৃদযন্ত্ৰৰ স্বাস্থ্যকৰ ফলৰ শ্ৰেণীত ৰখা হৈছে।\n৪. যদি আপুনি দাঁতবোৰ ক্ষতি নকৰাকৈ বগা কৰিব বিচাৰে, তেন্তে আপুনি ষ্ট্ৰবেৰী ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। এই ফলটোৱে প্ৰাকৃতিকভাবে দাঁত বগা কৰিবলৈ কাম কৰিব পাৰে। ভিটামিন-চি-সমৃদ্ধ ষ্ট্ৰবেৰীয়ে আপোনাৰ দাঁতৰ হালধীয়া ৰং আঁতৰ কৰি এনধৰণৰ এনজাইম সৃষ্টি হোৱা প্ৰতিহত কৰে, যি দাঁতত বেক্টেৰিয়া জন্ম দি প্লাক আৰু দাঁত ভাঙি যোৱাৰ কাৰণ হৈ পৰে।\n৫. সোৱাদ আৰু স্বাস্থ্যৰ বাবে ষ্ট্ৰবেৰীৰ নিজা অনন্য গুণাগুণ আছে। ষ্ট্ৰবেৰীত ভিটামিন চি প্ৰচুৰ পৰিমানত থাকে। ই উৰ্বৰতা উন্নত কৰে। বহুতো গৱেষণাই প্ৰমাণ কৰিছে যে পুৰুষৰ উৰ্বৰতা বৃদ্ধিত ভিটামিনে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।\n৬. হাড় শক্তিশালী ৰখাৰ বাবে ষ্ট্ৰবেৰী যথেষ্ট উপকাৰী বুলি প্ৰমাণিত হ’ব পাৰে। প্ৰকৃততে, ষ্ট্ৰবেৰীক বেৰীৰ অন্তৰ্গত গণ্য কৰা হয় আৰু বেৰীক বৰ্ধিত বয়সৰ বাবে দুৰ্বল হোৱা হাড়ৰ স্বাস্থ্য বজাই ৰখাত সহায়ক বুলি গণ্য কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰিও, ষ্ট্ৰবেৰীত থকা মেগনেছিয়ামে হাড়বোৰ শক্তিশালী কৰে।\n৭. ষ্ট্ৰবেৰী খোৱাৰ লাভালাভ চকুৰ ক্ষেত্ৰটো দেখা যায়। ষ্ট্ৰবেৰীত এক বিশেষ এচিড আলফা-হাইড্ৰক্সি পোৱা যায়, যি ছাল কোমল কৰাত কাম দিয়ে, যাৰ ইতিবাচক প্ৰভাৱ ফুলা চকুৰ ওপৰতো দেখা যায়। অৱশ্যে, ফুলা চকুৰ বাবে আলফা-হাইড্ৰক্সি এচিড কিমান কাৰ্যকৰী হ’ব তাৰ কোনো সঠিক বৈজ্ঞানিক প্ৰমাণ উপলব্ধ নাই। তথাপিও চকু ফুলি থাকিলে এনেদৰে ষ্ট্ৰবেৰী ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।\nকেনেদৰে ব্যৱহাৰ কৰিবঃ\nপ্ৰথমে এটা ষ্ট্ৰবেৰী ঠাণ্ডা হ’বলৈ অলপ সময়ৰ বাবে ফ্ৰিজত ৰাখি থওক।\nতাৰ পিছত ইয়াক মোটা-মোটাকৈ টুকুৰা কৰি কাটি লওক।\nএতিয়া আপুনি ঠাণ্ডা হোৱা ষ্ট্ৰবেৰীৰ টুকুৰাকেইটা দুয়োটা চকুতে ১০ মিনিটৰ বাবে লগাব লাগিব।\nআপুনি আৰাম নোপোৱালৈকে দৈনিক দুবাৰকৈ এই প্ৰতিকাৰটো কৰিব।\n৮. ষ্ট্ৰবেৰীয়ে ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণতো ৰাখে। প্ৰকৃততে, ষ্ট্ৰবেৰীত পটাছিয়াম প্ৰচুৰ পৰিমাণে পোৱা যায়, যি ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণ কৰি ষ্ট্ৰোকৰ আশংকা হ্ৰাস কৰাত সহায় কৰে। ইয়াৰ উপৰিও, ষ্ট্ৰবেৰীত থকা দ্ৰৱণীয় ফাইবাৰে বেয়া কলেষ্টেৰল (LDL) হ্ৰাস কৰে, যি ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণত ৰখাত সহায় কৰে।\n৯. ষ্ট্ৰবেৰী খাই আপুনি আপোনাৰ মগজু স্বাস্থ্যকৰ কৰি ৰাখিব পাৰে। এটা অধ্যয়ন অনুসৰি, ষ্ট্ৰবেৰীত থকা ফ্লেবোনইড (Flavonoids) বয়সৰ লগে লগে দুৰ্বল হোৱা স্মৃতি শক্তি প্ৰতিৰোধ কৰাত সহায়ক হ’ব পাৰে । ইয়াৰ উপৰিও, ষ্ট্ৰবেৰীত থকা প্ৰাকৃতিক এণ্টিঅক্সিডেণ্ট আৰু এণ্টিইনফ্লেমেটৰী গুণাগুণে আপোনাৰ মনক চাপমুক্ত কৰি ৰাখে। লগতে মগজু সম্পৰ্কীয় ৰোগৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়াত সহায় কৰে।\n১০. যদি আপুনি সুস্বাদু ফল খাই আপোনাৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰিব বিচাৰে, তেন্তে ষ্ট্ৰবেৰীয়ে আপোনাক সহায় কৰিব পাৰে। ইয়াত থকা ভিটামিন-চি-য়ে আপোনাৰ শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা উন্নত কৰে। আপুনি জানি আচৰিত হ’ব যে একাপ ষ্ট্ৰবেৰীত কমলাতকৈ অধিক ভিটামিন চি থাকে।\n১১. ষ্ট্ৰবেৰী খোৱাৰ লাভালাভ নিশ্চিতভাৱে বহুত। ইয়াক পুৰুষৰ বাবে বিশেষভাৱে লাভজনক বুলি গণ্য কৰা হয়। ষ্ট্ৰবেৰীত কামোদ্দীপক (Aphrodisiac) উপাদান থাকে, যি কাম উত্তেজনা বৃদ্ধি কৰাত সহায়ক বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰ উপৰিও ষ্ট্ৰবেৰী সেৱনে নপুংসকতাটো উপকাৰী বুলি গণ্য কৰা হয়। অৱশ্যে, ইয়াৰ বাবে অতিৰিক্ত গৱেষণাৰ প্ৰয়োজন।\n১২. গৰ্ভাৱস্থাৰ সময়ত মহিলাসকলক অতিৰিক্ত পৰিমাণৰ ভিটামিন আৰু কেলচিয়ামৰ প্ৰয়োজন হয়। বিশেষকৈ, ফলেট (এক প্ৰকাৰৰ ভিটামিন-বি) লোৱাটো অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ হয়, যিটো ষ্ট্ৰবেৰীত প্ৰচুৰ পৰিমানে থাকে। ফলেট গৰ্ভাৱস্থাৰ সময়ত সহায়ক বুলি কোৱা হয়।\n১৩. ষ্ট্ৰবেৰী খালে কোষ্ঠকাঠিন্য উপশম হয়। ষ্ট্ৰবেৰীত ফাইবাৰ থাকে, সেয়েহে ই কোষ্ঠকাঠিন্যৰ চিকিৎসাত সহায় কৰিব পাৰে। ফলটোত থকা ফাইবাৰবোৰে হজমৰ সমস্যা আঁতৰ কৰাত সহায় কৰে।\n১৪. ষ্ট্ৰবেৰী আপোনাৰ দৃষ্টিশক্তি বজাই ৰখাত সহায়ক প্ৰমাণিত হ’ব পাৰে। ইয়াত থকা এণ্টিঅক্সিডেণ্ট গুণাগুণবোৰে আপোনাক চকুত ছানি ধৰা আৰু চকুৰ অন্যান্য ৰোগৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰাত সহায়ক হিচাপে প্ৰমাণিত হ’ব পাৰে।\n১৫. ষ্ট্ৰবেৰীত পেকটিন থাকে, যি হৈছে এক প্ৰকাৰৰ দ্ৰৱণীয় ফাইবাৰ। ই শৰীৰত বেয়া কলেষ্টেৰলৰ স্তৰ হ্ৰাস কৰে । সেয়েহে, আহাৰত ষ্ট্ৰবেৰী অন্তৰ্ভুক্ত কৰি আপুনি কলেষ্টেৰল সম্পৰ্কীয় হৃদৰোগ পৰিহাৰ কৰিব পাৰে।\n১৬. ষ্ট্ৰবেৰীত গ্লাইচেমিক ইণ্ডেকছ যথেষ্ট কম থাকে, সেয়েহে ই ৰক্ত শৰ্কৰাৰ স্তৰ নিয়ন্ত্ৰণত ৰখাত সহায় কৰিব পাৰে। ডায়েবেটিক-২ ৰোগীৰ বাবেও ষ্ট্ৰবেৰী উপকাৰী বুলি গণ্য কৰা হৈছে। মনত ৰাখিব যে আপুনি গোটাকৈহে ষ্ট্ৰবেৰী খাওক, কিয়নো যদিও গোটা ষ্ট্ৰবেৰীয়ে লাভালাভ দিব পাৰে, ইয়াৰ ৰসে ক্ষতিও কৰিব পাৰে । আপুনি ৰক্ত শৰ্কৰা নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ ষ্ট্ৰবেৰী পাউডাৰো ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।\n১৭. আপুনি ষ্ট্ৰবেৰী খাই আৰ্থ্ৰাইটিছৰ (Arthritis) পৰা সকাহ পাব পাৰে। ইয়াত থকা পলিফেনল আৰু (Polyphenols) পুষ্টিকৰ উপাদানে আঁঠুৰ প্ৰদাহ আৰু বিষ দুয়োটা হ্ৰাস কৰিব পাৰে। ইয়াৰ উপৰিও, ভিটামিন চিৰ অভাৱৰ ফলত দাঁতৰ আলুত হোৱা প্ৰদাহ হ্ৰাস কৰাত সহায়ক প্ৰমাণিত হ’ব পাৰে।\n১৮. ষ্ট্ৰবেৰীৰে আপুনি ছালখনো সুন্দৰ কৰি ৰাখিব পাৰে। ই ছালক সূৰ্যৰ ক্ষতিকাৰক ৰশ্মিৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰি ৰখাত সহায়ক হয়। এইকাৰণে বহুতো প্ৰসাধনত Strawberry Extracts ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াত বহু পৰিমানৰ Polyphenols থাকে, যিয়ে এণ্টিঅক্সিডেণ্ট আৰু প্ৰদাহ-প্ৰতিৰোধীৰ দৰে কাম কৰে। ইয়াত Anthocyanins নামৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান পোৱা যায়। এই উপাদানৰ কাৰণে ষ্ট্ৰবেৰীৰ ৰং ৰঙা আৰু উজ্জ্বল হয়।\n১৯. ষ্ট্ৰবেৰী ফলৰ সুবিধাবোৰৰ ভিতৰত আছে এণ্টি-এজিঙো (Anti Aging)। ষ্ট্ৰবেৰীয়ে বয়সৰ লগে লগে হ্ৰাস হোৱা মুখৰ উজ্জ্বলতা আৰু ছাল টান কৰি ৰখাত সহায় কৰে। ইয়াত থকা ভিটামিন-চি-য়ে আপোনাৰ মুখমণ্ডলৰ ৰং বৃদ্ধি কৰে আৰু ছালৰ আৰ্দ্ৰতা বজাই ৰখাত সহায় কৰে। ষ্ট্ৰবেৰী খোৱাৰ লগতে, আপুনি ইয়াৰ পেষ্ট বনাই মুখত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।\n২০. ষ্ট্ৰবেৰী চুলিৰ বাবেও এক আশীৰ্বাদ হিচাপে প্ৰমাণিত হ’ব পাৰে। দৰাচলতে, চুলি স্বাস্থ্যৱান ৰাখিবলৈ আৰু সৰি যোৱাৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰিবলৈ আপোনাৰ আহাৰৰ প্ৰতি মনোযোগ দিয়াটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। আহাৰত ভিটামিন চিৰ পৰিমাণ কম হোৱাৰ ফলত চুলি সৰা বেছি হয়। এনে পৰিস্থিতিত ষ্ট্ৰবেৰী সেৱন কৰি,আপুনি চুলি সৰা প্ৰতিহত কৰিব পাৰে। চুলি স্বাস্থ্যৱান ৰাখিবলৈ ষ্ট্ৰবেৰী পেষ্টক জলফাই বা নাৰিকল তেল আৰু অলপ মৌৰ সৈতে মিহলি কৰি হেয়াৰ মাস্ক তৈয়াৰ কৰিব পাৰে। ই চুলি সৰা হ্ৰাস কৰাৰ লগতে চুলিত প্ৰাকৃতিক উজ্জ্বলতা আনিব।\n২১. ষ্ট্ৰবেৰী খাই হৃদযন্ত্ৰ স্বাস্থ্যবান কৰি ৰাখিব পাৰে (Strawberry for Heart Health)। যদি আপুনি হৃদযন্ত্ৰটো স্বাস্থ্য়বান কৰি ৰাখিব বিচাৰিছে তেন্তে নিয়মীয়াভাবে নিজৰ আহাৰত ষ্ট্ৰবেৰী অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পাৰে।\nষ্ট্ৰবেৰী স্বাস্থ্যৰ বাবে যথেষ্ট উপকাৰী, কিন্তু যদি আপুনি ইয়াৰ অধিক সেৱন কৰে তেন্তে ই আপোনাৰ শৰীৰৰ কিছু ক্ষতিও কৰিব পাৰে।\nআৰু পঢ়কঃ https://khatangkhobor.com/%e0%a6%95%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a6%87%e0%a6%ae/girl-arrest-for-allegedly-trying-to-kill-her-married-boyfriend-by-slitting-his-throat-at-karimganj-in-assam/9475/\nTags: FoodHealthHealth BenefitsHealth Care TipsLifestyleStrawberryStrawberry Benefitsখাদ্যজীৱনশৈলীষ্ট্ৰবেৰীষ্ট্ৰবেৰীৰ লাভালাভস্বাস্থ্যস্বাস্থ্যৰ পৰামৰ্শস্বাস্থ্যৰ লাভালাভ


Bhaskor Jyoti Borah, Author at TIME8 | Page4of 4\nBhaskor Jyoti Borah\nচৰকাৰৰ সুমতি হ’বলৈ খোল-তাল বজাই প্ৰতিবাদ কাকজান মহাবিদ্যালয়ৰ শিক্ষাৰ্থীৰ\nঅসম Bhaskor Jyoti Borah - 7-Dec-19 @ 15:53\nকাকজান মহাবিদ্যালয়ত নিষিদ্ধ ঘোষণা চৰকাৰৰ মন্ত্ৰী বিধায়কক\nপিতাইৰ আদ্যশ্ৰাদ্ধৰ বাবে খৰি যোগাৰ হ’ল, ঘুৰি আহিবিঃ TIME8ৰ জৰিয়তে পুত্ৰক পিতৃৰ আদ্যশ্ৰাদ্ধলৈ নিমন্ত্ৰণ এগৰাকী মাতৃৰ\nঅসম Bhaskor Jyoti Borah - 27-Nov-19 @ 14:00\n২০১৪ চনতে কৰ্মৰ সন্ধানত মহাৰাষ্ট্ৰলৈ যোৱা পুত্ৰ দেৱজিত বৰদলৈৰ সৈতে যোগাযোগ কৰাত অসমৰ্থ পৰিয়াল৷ প্ৰথম এবছৰ যোগাযোগ হৈছিল যদিও পিছত কোনোধৰণৰ যোগাযোগ কৰিব পৰা নাই পুত্ৰ দেৱজিত বৰদলৈৰ সৈতে\nটীয়কত এজন যুৱকক গুলীচালনা, গুৰুতৰভাৱে আহত যুৱকজন\nঅসম Bhaskor Jyoti Borah - 8-Nov-19 @ 13:28\nআহত যুৱকজনৰ নাম ভাইটি নায়ক। ভৰিত আঘাতপ্ৰাপ্ত ভাইটি নায়কক JMCHত ভৰ্তি কৰোৱা হয়\nThis Assam School Has A Unique Way To Teach Students How To End Plastic Menace\nAssam Bhaskor Jyoti Borah - 3-Nov-19 @ 13:42\nThe teachers of the school have resorted to making their students motivated through these co-curricular activities to attend school every day.\nআৰক্ষীৰে ধনৰ লেনদেন হয় গৰু সৰবৰাহকাৰীৰ! টীয়কত জব্দ ৮খন গৰুভৰ্তি ট্ৰাক\nঅসম Bhaskor Jyoti Borah - 30-Sep-19 @ 13:51\n২০০০ টকাৰ বিনিময়ত আৰক্ষীয়ে পাৰ কৰাই চোৰাং গৰুৰ বাহন, টীয়ক আৰক্ষীৰ বিৰুদ্ধে ক্ষোভ দল-সংগঠনৰ


Download and installaunicode font (Click here to download), if your system does not support Assamese text. কৃপাবৰ বৰুৱাৰ কাকতৰ টোপোলা অসমীয়া জাতি ডাঙৰ জাতিবাতৰি কাকতৰ জাননীবিষয় আৰু বিষয়াবৰবৰুৱাৰ 'ফটোগ্ৰাফ'চুমা বিজ্ঞানকাপ আৰু কাকতৰ কথোপকথনঢেকী-কবিঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰকবিতামোৰ জন্ম-ৰহস্যপ্ৰত্নতত্ত্বৰাজেন্দ্ৰ লাল মিত্ৰসমাজিককৃপাবৰ বৰুৱাকৃপাবৰ বৰুৱাৰ ওভতনি উদ্বোধন অৱতাৰভাৰত-উদ্ধাৰআনন্দৰাম বৰুৱাৰ চমু জীৱন চৰিতবন্দে মাতৰমপাৰ্লেমেণ্টজগন্নাথ বৰুৱাএখন মুকলি চিঠিপুৱাৰ বৰগীতভুলটোপনি ভাঙনিবৰবৰুৱাৰ বৰ বক্তৃতাভাৰতবৰ্ষীয় জাতীয় সঙ্গীতঅশ্বাৰোহণ পৰ্ব্বঅসমীয়া ডেকাৰ প্ৰতি উপদেশটকৰুৰ দৌৰাত্ম্যবসন্তবাৰজন বিখ্যাত লোকৰ চমু জীৱন-চৰিত্ৰকবিতা দেৱীবৰবৰুৱাৰ সাহিত্যিক ৰহস্য কৃপাবৰ বৰুৱাৰ নতুন টোপোলা অৱতাৰ\n“যদা যদা ধৰ্ম্মস্য গ্লানিৰ্ভবতি ভাৰত!ধৰ্ম্ম সংৰক্ষণায় বিনাশৰ চাসাধুনাম সম্ভবামি যুগে যুগে।”ইয়াৰ অৰ্থটো তোমালোকে নিশ্চয় বুজিছা; কাৰণ তোমালোক সকলোবোৰ পণ্ডিত বুলি মোৰ বিশ্বাস। অৱ্শ্যে, সংস্কৃত কেইফাঁকিত অশুধ আছে যদি তোমালোকে ধৰিবা; নধৰা যদি সি তোমালোকৰ গাফিলি মোৰ কচুৰ নহয়। বৰবৰুৱাই শুধকৈ সংস্কৃত কব আৰু তাত থকা অশুধবিলাকো ধৰি দিব, এই দুটা কাম একেবেলিয়ে তেওঁৰ পৰা হব নোৱাৰে। মুঠতে তেওঁ ইয়াকে কয় যে তেওঁ সম্পতি স্বৰ্গফেৰত। পৃথিৱীত ধৰ্ম্মকৰ্ম্মৰ নানা গ্লানি দেখি সেইবিলাকৰ প্ৰতিকাৰ সাধি জীৱক কৃপা কৰিব মনেৰে কিছুকালৰ নিমিত্তে কলিতম্ যুগত, অৰ্থাত্ কলিৰো-কলি আওকলি যুগত তেওঁ আকৌ প্ৰকাশ হ’ল, মানে পূৰ্ণাৱতাৰ হ’ল। তোমালোকে নিশ্চয় দেখিছা যে দা-কটাৰী ব্যৱহাৰ কৰোঁতে কৰোঁতে ক্ষয় যায়; কাঠ ছেও দিওঁতে কৰতৰ দাৰ ভোটা হয়। এই উদাহৰণৰ পৰা কি বুজিলা কব লাগিব? নুবুজিলা যদি গাওঁ লোৱা আৰু শুনা। বৰবৰুৱা স্বৰ্গবাসী হৈ থকা ডোখৰ কালত দিনে ৰাতিয়ে তেওঁ দেৱভাষা সংস্কৃত কবলগীয়াত পৰিছিল। পানী-ভাৰীক তেওঁ এগাগৰি পানী আনি বৰজকাত ঢালিবলৈ কব খুজিলেও “জলন্তে স্বধা” নুবুলিলে নহৈছিল। “তত্ৰং পত্ৰং” নুবুলিলে চাংমায়ে তেওঁৰ পাতৰ ভাত এমুঠি বাঢ়ি নিদিছিল। “শাকে-পোৰ্কোতে” বুলি সাৱধান কৰি নিদিলে শাক বাছতীজনীয়ে পোকেজোকে শাক বাছি খুৱাই তেওঁৰ ভিকাচন ভাঙিব খুজিছিল। বাহিৰত মেলি দিয়া তেওঁৰ তলত পৰা আৰু গাৰু বৰষুণত তিতি গলেও সেইবোৰ ভিতৰত সুমাবলৈ লগুৱাক মাতি কলে, “ভৃতং টোপং” নুবুলিলে গাৰু তল পৰা বাহিৰতে তিতি জোল হৈছিল। এনেস্থলত “উঠন্তে, বহন্তে আৰু পথত ভ্ৰমন্তে, নিশ্বাস কাঢ়ন্তে নিশা শয়ন কৰন্তে” তেওঁৰ সম্পত্তি মুঠেই এভুৰুকা সংস্কৃতৰ তলি উদং নহবৰ বা তেওঁৰ সংস্কৃতৰ একেখন মাথোন হাত কৰতৰ দাৰ ভোটা হৈ নেযাবৰ কি কাৰণ আছে? তোমাকলৰ পৃথিৱীৰ ওলোটা শাস্ত্ৰমতে তোমালোকে কিজানি এতিয়াই কবা যে, কওঁতে কওঁতে সংস্কৃত শুদ্ধ আৰু চোকা হে হবৰ কথা, ভোটা হব কিয়? বৰবৰুৱাই ইয়াৰ উত্তৰত ইয়াকে কয় যে তোমালোকৰ আইন আৰু তেওঁ স্বৰ্গৰ আইন দুটা সুকীয়া পদাৰ্থ। যেনে, তোমালোকৰ দেশত কৰতীপাৰৰ গোসাঁইৰ শিষ্যক বুদবাৰীৰ গোসাঁয়ে ভঙাই নি নিজৰ শিষ্য কৰি মুকুতি দিব খুজিলে নাইবা মহাপুৰুষীয়া মানুহক পৰ্ব্বতীয়া গোসাঁয়ে শিষ্য কৰি স্বৰ্গলৈ যাবলৈ ফ্ৰী পাচ বা টিকট দিব খুজিলে, তাক বুজাই বৰাই প্ৰভুসকলে সেই কাৰ্য্য কৰিবলৈ পুৰুষাৰ্থ কৰে আৰু নোৱাৰি শেহত হুৰিলে, তেনেকৈ স্বৰ্গলৈ যাবলৈ অমান্তি হোৱা বলে নোৱাৰা নিসিজা ঢেৰুৱাৰ ঠাৰিজনক “হতছিৰি হ” বুলি শাও দি এৰি দিয়ে; কিন্তু আমাৰ স্বৰ্গৰ গোসাঁই প্ৰভুসকলৰ হলে বাট বেলেগ। আৰু কওঁ শুনা—তোমাৰ দেশত চৰ-গোৰ, ঢকা-ভুকু, থিয়কিলক চৰ-গোৰ ঢকা-ভুকু থিয়কিলেৰে নুশুতাই তাক সহি থাকি অসাধুতাক সাধুতাৰে জয় কৰিবলৈ গলে শলাগ পোৱা যায়, কিন্তু আমাৰ দেশত তেনে কৰিলে সহোতাজনক কাপুৰুষ বুলি নিন্দা কৰা হয়। অৱশ্যে আমাৰ দেশ মানে স্বৰ্গ বুজি আহিবাহঁক। মুঠতে কবলৈ গলে, আমাৰ দেশত ঘোঁৰা, মেকুৰী, কুকুৰ, বৰা, গাহৰি আদিৰ নিচিনাকৈ ঠেং, নখ, দাঁত আৰু হাতোৰাবিলাক সততে টান আৰু চোকা কৰি ৰাখি ব্যৱহাৰ কৰি থকাসকলে সাহিয়াল বৰমতা আৰু বীৰ নাম পায় আৰু তেনে নকৰাবিলাক হাঁহিয়াতৰ পাত্ৰ আৰু কাপুৰুষৰ ছাব তেওঁলোকৰ কপালত পৰে। আমাৰ দেশত দুজন দেৱতাৰ মাজত গলিয়াগলি হৈ দন্দ লাগিলে, কোন জগৰীয়া নিজগৰীয়া তাৰ বিচাৰ ভাৰ তেওঁলোকে পিস্তলৰ গুলীৰ ওপৰত দি নিচিন্ত হয়; কিন্তু তেওঁলোকৰ ফেকুন্দা দেশত সেই বৈদিক বিচাৰৰ ব-টোকে বিচাৰি পাবলৈ নাই। তোমালোকৰ দেশত মহ, গৰু, গাহৰি, কুকুৰা খালে জাত যায়; কিন্তু আমাৰ স্বৰ্গত সেইবিলাক দিনটোত কমপক্ষেও চাৰিবাকৈ নেখালে গা নৰয়। তোমালোকৰ দেশত গোসাঁইৰ তেজ গোসাঁইৰ মঙহ খোৱা বুলি কাৰবাক গালি পাৰিলে তাৰ লঘোন-পৰাচিত লাগে। আমাৰ দেশত আমি আমাৰ গোসাঁইঘৰত বহি এটোপা ৰঙা ফটিকা আৰু এখন পিঠাকে, সঁচাকৈ পাবলৈ নাইকিয়া গোসাঁইৰ তেজ মঙহ বুলি মনতে ভাবি লৈ দকচি বজাই দিওঁহঁক। তোমাৰ দেশত ভাল মানুহৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে কেতিয়াবা কৰবাত কলতলে-বাঁহতলে এপাক আদপাক নাচিলে সিহঁতে নাচনী ছোৱালী নটুবা ল’ৰা নাম পায়, বাপেক-মাকৰ চেকনিৰ কোব খায় আৰু ওচৰচুবুৰীয়াৰ গঞ্জনা খায়। আমাৰ দেশত আনৰ কথাকে নকওঁ, ইন্দ্ৰ শচীয়েও আন আন দেৱতা আৰু তেওঁলোকৰ বিবাহিতা তিৰুতাৰে সৈতে নাচি বৰ-চৰা তল ওপৰ লগাই থাকে। সেই কামত দায়-জগৰ হাঁহিয়াত বুলি এটা পদাৰ্থ আমাৰ তাত নাই।এইবিলাক যি কি নহওক, বৰবৰুৱাৰ পুনৰ পূৰ্ণাৱতাৰৰ কাৰণ পৃথিৱীত ঘাইকৈ অসমত ধৰ্ম্মৰ গানি অধৰ্ম্মৰ অধিষ্ঠান অনাচাৰ অত্যাচাৰ অবিচাৰ বুলি পাতনিতে উনুকিৱা হৈছে। বৰবৰুৱাই অসম দেশখন যেনে এৰি থৈ গৈছিল, উভতি আহি তেওঁ তেনে পোৱা নাই। তেনে নোপোৱাত তেওঁ বেজাৰ নাই, কাৰণ পৃথিৱীত একোৱেই একেদৰে নেথাকে। হয় সি আগবাঢ়িব নহয় সি পাছহুহকিব। অসমক পাছলৈ হুহকি অহা পোৱা গৈছে; আৰু বৰবৰুৱাৰো বেজাইৰ কাৰণো সেই ফেৰাহে। চাৰিওফালে কিবা গোলমান খেলিমেলিখন লাগি পৰিছে। শ্বেতদীপৰ পৰা বৰফুকন এজন আহি কিছুদিনৰ আগেয়ে ভাৰত শাসন কৰিছিল। সেইজনৰ শাসন কোনোৱে ভাল বোলে, কোনোৱে বেয়া বোলে। সেই কথাৰ বিচাৰ নকৰি বৰবৰুৱাই কবলৈ বাধ্য যে বৰফুকন ডাঙৰীয়াই ঢাৰি-পাটী, কাঁহী-কলহ বান্ধি টুপীটো কুকুৰটো আৰু লাখুটিডাল লৈ ঘৰলৈ উভতি যাবৰ সময়ত বঙলা দেশখন ফালি দুফাল কৰি এফাল নিছলা অসমে সৈতে বলেৰে লগ লগাই থৈ গুচি গ’ল। অসমৰ হকে বৰবৰুৱাৰ এই কাৰ্য্যত বৰ বেজাই। কিন্তু এইটোও কওঁ যে তেওঁৰ এই বেজাইৰ কাৰণটো ভুল হলে যাৰ মন যায় তেওঁ তাক শুধৰাই লব, কাৰণ বৰবৰুৱাৰ ভুলে নিৰ্ভুলে অনুমানে প্ৰমাণে দীঘলে পুতলে সোপাকেই টানে শিপাই ৰসে গোট খাই লাৰুটো হৈ টানিমানি কলিকতাত কোনোমতে কৃপাবৰ বৰবৰুৱা হৈ আকৌ ওলাইছেহি। তেওঁৰ কথা কেৰা লাগিলে তাৰবাবে তেওঁক কোনোবাই তেওঁৰ পিঠিত ঔ পাৰিবলৈ গলে, তেওঁ তেওঁৰ ন-সূত লগুণ ধৰি শপত খাই কৈছে যে নিশ্চয় তেওঁ যি বাটে স্বৰ্গৰপৰা ভালক বুলি নামি আহিছিল, আকৌ সেই বাটেদিয়েই যেনেতেনেমতে বগাই জগাই সোপাকে নেওচা কেওচা দি এৰি কাকো একেষাৰ মাত নলগোৱাকৈ স্বৰ্গলৈ উলটি গুচি যাবগৈ। বৰবৰুৱাৰ মতে অসম আগেয়ে আছিল ভাল। এতিয়া ছালছিগা অসমে শাকে-কচুৱে বা ঔটেঙা বখলা ভাতত দি পৰলীয়া চাউলৰ ভাত এগাল খাই আছিল। তাত কোনো বিদেশীয়ে “হো কটা” একেষাৰো বুলিবলৈ নাছিল বা তেওঁৰ পৰলীয়া চাউলৰ ভাত গালত চকু দি “ সেই ভাৰ কৰ?” বোলোঁতা নাছিল আৰু সেই বলী বিদেশীৰ গঢ়গতি দেখি তেওঁ ভয়ত “ সেই পাত তোৰেই দে” বুলি নিজৰ বঢ়া ভাতপাত তাক এৰি দি আঁতৰি থিয় হৈ চকুৰ পানী টুকিব নেলাগিছিল। বৰবৰুৱাই ঠিক বুজিছে যে অসমীয়া চেৰেলা গৰুৰে সৈতে শকত বঙালী গৰু জুৰি দি হাল বোৱাৰ ফল “বৃষোত্সৰৰ্গ।” আৰু এই শোকৰ ডেই-পুৰিহে বৰবৰুৱাৰ স্বৰ্গ-সুখ পৰিত্যাগ আৰু পুনৰাগমন, দুখৰ কালত দুখীয়া অসমৰ কিজানি তেওঁ কিবা উপকাৰ কৰিব পাৰেই, এই আশা। বৰবৰুৱা ডাঙৰীয়া যে নিৰপেক্ষ লোক, সকলোৰে মাজত আন একো নেথাকিলেও তেওঁৰ এইফেৰা খ্যাতি আছে। গতিকে, তেওঁ বঙলা মানুহৰ ফালৰ পৰাও কথাটোৰ যত্‌কিঞ্চিত্ বিচাৰ এই খিনিতে কৰিব লগীয়াত পৰিল।বঙলা মলুক আগেয়ে কেইবাখনো আছিল। যেনে পূৰ্ব্ব বাংলা, পশ্চিম বাংলা ইত্যাদি। মাজতে মুছলমান ৰজাসকলে পাই এটাই কেইখন গোটাই এচৰুকৈ পোলাও ৰান্ধিলে। ইংৰাজ ৰজাই সেই পোলাও চৰু পাই বেহাৰ উড়িষ্যা আদি ’কাৰি, আচাৰ, চাটনি’ তাত ভালকৈ সানি বেঙ্গল প্ৰেচিডেন্সি নাম দি এটা নতুন ডাঙৰ খানা তৈয়াৰ কৰিলে। সেই খানা এজন লাটচাহাবে অকলৈ চম্ভালিব নোৱাৰা হলত তাক দুভাগ কৰি দুজনৰ পাতত দিয়া হল। সি যি হওক, আচলতে বঙলা মুলুকৰ মানুহ দুই ভাগত বিভক্ত। এভাগক বঙালী আৰু আন ভাগক বঙাল বোলে। এতিয়া প্ৰায় সেইদৰেই বঙ্গ-দেশখনক চৰকাৰৰ ঘৰৰ পৰা ভাগ কৰা হৈছে। বৰবৰুৱাৰ মতে এই ভাগ-বটৰাত বঙাল-বঙালী কাৰো অসন্তোষৰ কাৰণ গোৱা উচিত নহয়। তেওঁলোক দুই দল আজি-কালি কিবা লৰামতীয়া হৈ পৰিছে নতুবা তেওঁলোকে এইদৰে পেন্‌পেনাই কান্দি নুফুৰিলেহেঁতেন। নিজৰ কি লাভ কি লোকচান দকৈ এদলেও ভাবি নেচায়। বৰবৰুৱাই কিন্তু সেই কথা ভাবিছে; কাৰণ তেওঁ পৰৰ হৈ ভাবিবলৈ আৰু ভোজন কৰিবলৈকে অৱতাৰ হৈছে। কলিকতাৰ ফালৰ বঙালীবিলাকে ঢাকা মৈমনছিং ফৰিদপুৰ বাখৰগঞ্জ আদি ঠাইৰ পুৰদেশীয় বঙালসকলক শিয়ঁৰা ঠাট্টা কৰা পেংলাই কৰা সকলোৱে জানে। তেওঁলোকৰ “আহেন আহেন”, “বহেন বহেন” “হৰ্চ মানে কিল্লাৰ গোৰা নয়, চৰিবাৰ গোৰা” ইত্যাদি এশ এটা খুঁতৰ উল্লেখ কৰি বঙালীয়ে ঠাট্টাৰ কোবত তেওঁলোকৰ তত এৰুৱাটো সকলোৱে জানে। এই কথাও কাৰো অবিদিত নাই যে বঙালীয়ে ঘাটে-বাটে সুবিধা পালেই বঙালৰ ফাললৈ চাই এই শ্লোক মাতেঃ-“বাঙাল মনুষ্য নয়, উড়ে এক জন্তু।লম্ফ দিয়ে গাছে উঠে, ল্যাজ নাই কিন্তু।”বঙালৰ দোষৰ ভিতৰত এইফেৰা যে তেওঁলোকৰ মাতবিলাক কিবা হেনাহুচা আৰু তেওঁক অকৰা গোণা মহ যেন খঙাল। ততাকৈও দোষ যে তেওঁলোক এনেহুৱা নহয়, আৰু বৰ পৰিশ্ৰমী গতিকে বঙালীক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মহলাত আৰু নানা কামত তেওঁলোকে হৰুৱায়। বৰবৰুৱাই নিখুঁতকৈ জানে যে, বঙালীবিলকৰ ইত্যাদি দৌৰাত্ম্যৰ নিমিতে বঙাল্বিলকৰ সদায় “উগুল-থুগুল মনে নাহি সুখ শান্তি। নেপান্ত উপায় একো মনে গুণি গান্থি।” আৰু সেই দেখিয়েই তেওঁলোকৰ সদাই মূৰৰ ঘিউ উতলিয়েই থাকে আৰু অলপতে কিবা অকৰা খংটো উঠে। বৰবৰুৱাই ভালকৈ জানে যে, চিটাগাঁও আৰু ছিলটৰ অনেক বঙালে মুখ মেলিলেই বঙালীৰ ঠাট্টাৰ কোব খাব লাগে দেখি তেওঁলোকে বঙলা ভাষা একেবাৰেই কবলৈকে এৰি ইংৰাজীৰে কথা কয় আৰু তেওঁলোকৰ ল’ৰা-ছোৱালীকো ঘৰত সৰুৰে পৰা মাতৃ-ভাষা নিশিকাই লোকৰ আগত দেখুৱায় ’চাহাবী কৰাটো’, কিন্তু ভিতৰৰ কথাটো সেই। বৰবৰুৱাই কয় যে বঙলা মলুক ফালি অতেওঁলোকক বেলেগাই দি “ডাহা” জিলাত সুকীয়াকৈ ৰাজধানী পাতি দিয়াত তেওঁলোকে অকলৈ শকত এঘৰ হৈ, মুখ বেকেতা-বেকেতিকৈ তেওঁলোকক শিয়ঁৰা কলিকতীয়া বঙালীক বুঢ়া আঙ্গুলি আৰু মনোহৰ-কলা যে দেখুৱাব পাৰিব এই কথা তেওঁলোকৰ মনত খেলোৱাই নাই। এই আৰ্চী যেন ফট্‌ফটীয়া কথাটো বঙাল ভাইহঁতে নেদেখি বঙালীৰে সৈতে লগ লাগি চিয়ঁৰ বাখৰ কৰি গছৰ পাত সৰাব লাগিছে কিয় কব নোৱাৰে। কিমাশ্চৰ্য্যং অতঃ পৰং। বৰবৰুৱাই কয়, বৰং কালক্ৰমত উক্ত বৰফুকন ডাঙৰীয়া মৰিলে তেওঁলোকে গয়াত তেওঁৰ পিণ্ড দি আহিবলৈ এতিয়াৰপৰা আগ কৰি থোৱা উচিত।বঙালীৰ ফালেও কওঁ যে তেওঁবিলাকৰো এই আঁহফলা ব্যৱস্থাত বেজাৰৰ কাৰণ এধানমানো থকা উচিত নহয়; বৰং তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ টপা মূৰবিলাকত হাত ফুৰাই উশাহ লৈ জীলোঁ বুলি ৰঙেৰে থকাহে উচিত। হে কলিকতীয়া বঙালী ভ্ৰাতঃ! শৃন্বন্তং তোমালোকে সৰ্ব্বে! বঙালহঁতৰ উত্পাচতত তোমালোক জ্বলাকলা। হয় নহয় “বৰবৰুৱাৰ গাৰে আৰ হম” বুলি শপত খাই তোমালোকে কোৱাঁ। কলিকতাত বা মুদৈ-সদাগৰৰ অফিচত কাম এটা ওলালে বঙালৰ পুঠী-খলিহা ৰৌ-বৰালিখনে তোমালোকৰ মুখৰ আগৰে পৰা তাৰ বাৰ অনা কাঢ়ি নিয়ে। পোন্ধৰ টকীয়া কুৰি টকীয়া কামলৈ বঙাল গ্ৰেজুৱেট হাত মেলি চৰকাৰীৰ বজাৰৰ দৰ ভাও কমাই তাক মৃত্তিকাং চকাৰ। স্কুল-কলেজত বঙাল ল’ৰাই প্ৰথম দ্বিতীয় আদি কিবাকিবি হৈ জলপানীবিলাক কাঢ়ি নি তোমালোকৰ ল’ৰাৰ বাটত কণ্টক হয়। বঙালে সৰিয়হৰ বা এৰা গুটিৰ তেল চাকি এটা লগাই ছিগা মাদুৰিৰ কঠ এখনত পেট পেলাই মৰো-জীওঁ-সোঁ-আধিকৈ ওৰে ৰাতি পঢ়ি বঙালী লৰাতকৈ সোঁ-সোঁ কৰে আগবাঢ়ি যায়। তোমালোকৰ লৰাই এনে অভদ্ৰভাবে মাটি কামুৰি শৰীৰ নষ্ট কৰি ইণ্টাহান দিবলৈ যাব পাৰে নে? তোমালোকে জানা “জান” আগেয়ে তাৰ পিচতহে ইণ্টাহান। অকৰামুৱা বঙালে জানে ইণ্টাহান আগেয়ে তাৰ পিচতহে “জান”। কলিকতাৰ দপ্তৰী, মুদি, ভাত-ৰান্ধনি বামুণ, দোকানী, পোহাৰী, ফেৰিৱালা আৰু আন ডাঙৰ সৰু ব্যৱসায় বাণিজ্যত কাকতীফৰিং পৰা দি পৰি এই বঙালবিলাকে তোমালোকৰ দেশখন বাৰু উজাৰ কৰা নাই নে? নিশ্চয় কৰিছে, নাইবা, তোমালোকে “বাঙাল মনুষ্য নয়” শ্লোক ৰচি তওঁলোকৰ গুণ আৰু তোমালোকৰ আক্ষেপ প্ৰকাশ কেতিয়াও নকৰিলাহেঁতেন। তেন্তেনো তোমালোকে “কথা মখাৰ আহ মখা” নুবুজা কিয়? তোমলোকক বৰবৰুৱাই ’দেখ’ বুলিলেও নেদেখা অথচ ’কণা’ বুলিলেও জগৰ। তোমালোকে বুজাই হে নাই যে তেওঁলোকৰ শাপেই বৰ হৈছে।আজিলৈ এই কেইষাৰ কৈয়েই ভাগৰে ধৰা বুঢ়া বৰবৰুৱাই ৰাইজৰ ওচৰত ছুটীৰ দৰখাস্ত ’পেচ’ কৰিলে।


Dr. Brinchi Boruah\nকিডনী পাথৰত খাদ্যৰ প্ৰভাৱ\nকিডনী পাথৰ থকা ৰোগীৰ সততেই প্ৰশ্ন উদয় হয় যে কোনবোৰ খাদ্য অপকাৰী আৰু কোনবোৰ খাদ্য উপকাৰী। কাৰণ কিছুমান খাদ্য ৰ ব্যৱহাৰৰ ফলত কিডনী পাথৰ সৃষ্টি হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে নতুবা সৃষ্টি কৰিব পাৰে। কিডনী পাথৰৰ ৰোগীৰ বাবে কোনবোৰ খাদ্য অপকাৰী আৰু কেনেকৈ অনিষ্ট সাধন কৰে আৰু কোনবোৰ খাদ্য উপকাৰী তাৰেই এটা চমুকৈ আভাস দিবলৈ চেষ্টা কৰা হল। কিডনী পাথৰ হল ক্লিনিকেল প্ৰেক্টিচত সঘনাই পোৱা ৰোগ। মুঠ জনসংখ্যা ৰ প্ৰায় 2% জীৱনৰ কোনো সময়ত এই ৰোগত আক্ৰান্ত হয় আৰু মহিলাতকৈ পুৰুষৰ বেছি হয় । কিডনী পাথৰ কিডনিৰ কেলিস্ক , পেলভিচ, অথবা নামি আহি ureter ত লাগিব পাৰে , নতুবা urinary bladder ত ও পাথৰ হব পাৰে। ureter পাথৰে সম্পূৰ্ণ ৰূপে বন্ধ কৰিলে Hydronephrosis হৈ কিডনী বেয়া হৈ যাব পাৰে।★★কিডনী পাথৰৰ ৰাসায়নিক গঠন অনুসৰি মূলতঃ চাৰি প্ৰকাৰৰ হব পাৰে :- (১) কেলচিয়াম পাথৰ :- কেলচিয়াম পাথৰ হৈছে কিডনী পাথৰৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বেছি পৰিমাণে পোৱা কিডনী পাথৰ। প্ৰায় 75% কিডনী পাথৰ এই কেলচিয়াম পাথৰ হয়। কেলচিয়াম পাথৰ কেলচিয়াম অক্সেলেট , নতুবা কেলচিয়াম ফচফেট ৰ দ্বাৰা গঠিত। এনে ৰোগীৰ প্ৰায় 50% ৰোগীৰ প্ৰেস্বাবত কেলচিয়াম বেছি পোৱা যায়।আৰু 10% ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত তেজ আৰু প্ৰেস্বাব দুয়োতে কেলচিয়ামৰ পৰিমান বেছি পোৱা যায়।(২) মিশ্ৰিত পাথৰ ( Struvite ): এই পাথৰ সাধাৰণতে মূত্ৰ তন্ত্ৰৰ সংক্ৰমণ ৰ পৰিণতি হিচাপে গঠিত হব পাৰে। এনে পাথৰ প্ৰায় 15% ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত পোৱা যায়। এই ধৰণৰ পাথৰ সাধাৰণতে এমনিয়াম, কেলচিয়াম ফচফেট, মেগনেচিয়াম ৰ দ্বাৰা গঠিত।(৩) ইউৰিক এচিড/ পিউৰিন পাথৰ :- প্ৰায় 6% কিডনী পাথৰ ইউৰিক এচিডৰে গঠিত। তেজ আৰু প্ৰেস্বাবত ইউৰিক এচিড ৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি পোৱাৰ ফলতে এনে পাথৰ গঠন হব পাৰে , তাৰোপৰি মূত্ৰৰ পৰিমাণ কমিলে, প্ৰেস্বাব ৰ অম্লতা বৃদ্ধি পালেও এনে পাথৰ গঠন হোৱাৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পায়।(৪) চিষ্টাইন পাথৰ :- মুঠ পাথৰৰ প্ৰায় 2% এনে পাথৰ হব পাৰে। এই ধৰণৰ পাথৰ সাধাৰণতে জিনৰ বিসংগতি ৰ বাবে হয়।(৫) অন্যান্য < ২%★★কিডনী পাথৰ ৰোগীৰ বাবে অপকাৰী খাদ্য :-ইতিমধ্যে ই কিডনী পাথৰৰ প্ৰকাৰৰ বিষয়ে আলোচনাত উল্লেখ কৰা হৈছে যে কিডনী পাথৰ কেলচিয়াম অক্সেলেট, ইউৰিক এচিড আদিৰ দ্বাৰা গঠন হয়। যিবিলাক খাদ্যত অক্সেলেট বেছি পৰিমাণে থাকে তেনেবোৰ খাদ্যৰ অধিক ব্যৱহাৰৰ ফলত কেলচিয়াম অক্সেলেট পাথৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পায়। যদি প্ৰেস্বাব ত অক্সেলেট ৰ পৰিমাণ বেছি থাকে তেতিয়া অক্সেলেট বেছি পৰিমাণে থকা খাদ্য এৰাই চলিলে কিডনী পাথৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনীয়তা হ্ৰাস কৰে। তাৰোপৰি পিউৰিন / ইউৰিক এচিড বেছি থকা খাদ্য বেছিকৈ গ্ৰহন কৰিলে প্ৰেস্বাব ত ইউৰিক এচিড ৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি পায় ফলত ইউৰিক এচিড পাথৰ অথবা অক্সেলেট পাথৰ সৃষ্টি হব পাৰে।★ কিডনী পাথৰৰ ৰোগীয়ে পৰাপক্ষত এৰাই চলিব লগা অক্সেলেট বেছি থকা খাদ্য :-(১) পালেং শাক(২) বিলাহী(৩) আমলখি(৪) কাজুবাদাম(৫) তিয়হ(৬) কচু(৭) ভেণ্ডী★ কেলচিয়াম ফচফেট পাথৰৰ ক্ষেত্ৰত যদি প্ৰেস্বাবত কেলচিয়াম ৰ পৰিমাণ বেছি থাকে তেনে ক্ষেত্ৰত কেলচিয়াম ফচফেট পাথৰ গঠনৰ সম্ভাৱনা হ্ৰাস কৰিব বাবে ফচফৰাচ বেছি থকা খাদ্য ৰ পৰিমাণ সীমিত কৰিব লাগে ।ফচফৰাচ বেছি পৰিমাণে থকা খাদ্য :- (১) মাংস , মাছ, হাহঁ- কুকুৰা (২) গাখীৰৰ পৰা উৎপাদিত সামগ্ৰী (৩) বিন, দালি, বাদাম (৪) Oatmeal, Bran Cereals (৫) কলা, শীতল পনীয়া তাৰোপৰি বহুতো পেকেট খাদ্য ত ফচফৰাচ থাকে।সেয়ে পেকেট খাদ্য সমূহ খোৱাৰ আগতে তাত থকা ফচফৰাচ ৰ পৰিমাণ নিৰিক্ষণ কৰি লব লাগে। ★ কিডনী পাথৰৰ ৰোগীয়ে পৰাপক্ষত এৰাই চলিব লগা পিউৰিন/ ইউৰিক এচিড বেছি থকা খাদ্য :-(১) ফুলকবি(২) ৰঙালাও(৩) কাঠফুলা(৪) বেঙেনা , ইত্যাদি ( ইউৰিক এচিড আমি খোৱা খাদ্য ত থকা পিউৰিন নামৰ এক তত্বৰ বিপাকীয় দ্ৰব্য । পিউৰিন বেছি পৰিমাণে থকা খাদ্যৰ বিষয়ে বিতংকৈ জানিবলৈ ইউৰিক এচিড ৰ ওপৰত লিখা মোৰ লিখনি টো পঢ়িব পাৰে )★★ কিডনী পাথৰৰ ৰোগীৰ বাবে বিশেষ ভাবে উপকাৰী কিছুমান খাদ্য:- """"""""""""""""""""""""""""""""(১) নাৰিকলৰ পানী :- নাৰিকলৰ পানীত থকা বিশেষ তত্ব ই পাথৰ গঠন কৰা বিভিন্ন মিনাৰেল গোট মৰাত বাধা দিয়াৰ লগতে গোট মৰা মিনাৰেল পৃথক কৰে।(২) মাকৈৰ চুলিৰ চাহ :- ইয়াত টাৰট্ৰাটেচ থাকে যি কিডনী পাথৰ গঠন হোৱাত বাধা দিয়ে আৰু মূত্ৰল ( diuretic ) গুন আছে।(৩) বাৰ্লি :- মূত্ৰল গুন আছে আৰু পাথৰ গঠনত বাধা দিয়ে।(৪) মাটিকঠালৰ ৰস :- ইয়াত থকা বিশেষ এনজাইমে ফাইব্ৰিন ভাঙে আৰু পাথৰ গঠনত বাধা প্ৰদান কৰে। ইয়াত থকা ডায়েটাৰী ফাইবাৰে প্ৰেস্বাব ৰ দ্বাৰা কেলচিয়াম নিষ্কাষণৰ পৰিমাণ কমাই।(৫) কল :- কল ভিটামিন B ৰে সমৃদ্ধ যি অক্সেলিক এচিড ভাঙে আৰু পাথৰ গঠনত বাধা প্ৰদান কৰে।(৬) এলমণ্ড :- মেগনেচিয়াম আৰু পটেচিয়াম যথেষ্ট পৰিমাণে আছে যি পাথৰ গঠনত বাধা প্ৰদান কৰে।(৭) নেমু :- নেমুত চাইট্ৰেট থকে আৰু কেলচিয়াম অক্সেলেট গঠনত বাধা দিয়ে।(৮) গাজৰ :- গাজৰত পাইৰফছফেট থাকে যি পাথৰ গঠনত বাধা দিয়ে। তাৰোপৰি গাজৰত ভিটামিন A থাকে , ভিটামিন A ৰ অভাৱত মূত্ৰথলীৰ পাথৰ সৃষ্টি হব পাৰে।(৯) কুলত্থ দালি : - পাথৰ গঠনত বাধা দিয়ে।(১০) তিতাকেৰেলা :- পাথৰ গঠনত বাধা দিয়ে।চিকিৎসাৰ বাবে যোগাযোগ কৰক :- Dr Brinchi BoruahBAMS , MD ( Ayurved )Ph - 8011676392লগ পাবলৈ যোগাযোগ কৰক> ড্ৰাগ হাউচ , থানা তিনিআলি , ধেমাজি> মহৰ্ষি আয়ুৰ্বেদিক আৰু অৰগেনিক বাজাজ ডিলাৰৰ সন্মুখত, এন টি ৰোড লক্ষীমপুৰ , ( প্ৰতি দেওবাৰে )For appointment visit linkhttps://nirogstreet.com/clinic/dhemaji/drug-house#...\nBy NS Desk Jan 02\nডায়েবেটিক নেফ্ৰপেথি প্ৰতিৰোধ আৰু চিকিৎসা\nজীৱন শৈলী আৰু খাদ্যাভ্যাসৰ পৰিবৰ্তন ৰ লগে লগে দিনক দিনে ডায়েবেটিচ ৰোগীৰ সংখ্যা বৃদ্ধি হবলৈ ধৰিছে । ডায়েবেটিচ ৰোগীৰ সংখ্যা যিদৰে বৃদ্ধি পাইছে থিক তেনেদৰেই বৃদ্ধি পাইছে ডায়েবেটিক কিডনী ৰোগৰ ৰোগীৰ সংখ্যা। বহুতো ডায়েবেটিচ ৰোগী কেৱল ডায়েবেটিক নেফ্ৰপেথিৰ বাবেই প্ৰাণ হেৰুৱাব লগীয়া হয় আৰু বহুতে নিয়মীয়া কৈ সপ্তাহত দুই তিনি বাৰ নতুবা সপ্তাহত বা পষেকত এবাৰকৈ ডায়েলাইচিচ কৰি জীৱনৰ শেষ পৰ্যায়লৈ কষ্ট ভূগাৰ লগতে গাঠিৰ ধন ভাঙিব লগা হয় ।ডায়েবেটিচ আৰু ডায়েবেটিক নেফ্ৰপেথি সম্পৰ্ক ? Chronic Kidney Disease বিভিন্ন কাৰণত হয় যদিও ডায়েবেটিক কিডনী ৰোগ বেছিকৈ হব ধৰিছে । তেজত একেৰাহে বৃদ্ধি পায় থকা গ্লুকজেই ডায়েবেটিক কিডনী ৰোগৰ বাবে দায়ী। অত্যাধিক পৰিমাণে বাঢ়ি থকা তেজৰ গ্লুকজে কিডনীৰ সূক্ষ্ম কাৰ্য্যকাৰী কোষ নেফ্ৰণৰ তেজ চলাচলত প্ৰভাব পেলোৱাৰ লগতে গ্লমেৰুলাছৰ আকৃতিৰ পৰিৱৰ্তন ঘটাই।ফলত এজন ডায়েবেটিচ ৰোগীৰ কিডনী তেজ চলাচল ৰ সূক্ষ্ম সিৰা বিলাকৰ ক্ষতি সাধন কৰাৰ লগতে গ্লমেৰুলাছ যিয়ে চিলনী ৰ কাম কৰে সেই আংশৰ আকৃতিৰ পৰিৱৰ্তন ঘটাই ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰি কিডনী ৰ কাৰ্য্য ক্ষমতা কমাই দিয়ে আৰু ডায়েবেটিক কিডনী ৰোগৰ সৃষ্টি কৰে। যদিও ডায়েবেটিচ ৰোগী এজনৰ কিডনী ৰোগ বহু বছৰৰ পিছতহে দেখা দিয়ে তথাপি কৰ্য্যক্ষেত্ৰত কিন্তু বহুত ৰ ক্ষেত্ৰত বহু সোনকালে ডায়েবেটিক কিডনী ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱা দেখা যায়।ইয়াৰ এটা প্ৰধান কাৰণ হৈছে বহু সময়ত ডায়েবেটিচ ৰোগ বহু পলমকৈ ধৰা পৰে আৰু ডায়েবেটিচ ৰোগ ধৰা পৰালৈ কিডনী হয়তো বহু পৰিমাণে ক্ষতি হয়।সেয়ে পৰাপক্ষত যিসকল ব্যক্তিৰ ডায়েবেটিচ ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে তেখেতে সকলে এটা নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ ( বছৰি অথবা ছয় মাহৰ) মূৰে মূৰে তেজৰ গ্লুকজৰ পৰিমাণ পৰীক্ষা কৰিব লাগে । উপৰত উল্লেখিত কাৰণ ৰ ওপৰিও আন্য কাৰণতো ডায়েবেটিচ ৰোগী এজন ৰ কিডনী ৰোগ সোনকালে দেখা দিব পাৰে যদিহে ÷÷÷÷ ★★ চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে ঔষধ সেৱন কৰিলে বিশেষকৈ বিষৰ ঔষধ , কিছুমান এণ্টিবয়টিক , PPI জাতীয় কিছুমান গেষ্ট্ৰিকৰ ঔষধ ইত্যাদি। ★ তেজত গ্লুকজৰ পৰিমাণ অত্যাধিক পৰিমাণে বৃদ্ধি পাই থাকে। ★ ব্লাড প্ৰেছাৰ স্বাভাবিকত কৈ বেছি হৈ থাকে। ★ ধূম্ৰপান কৰিলে। ★ ডায়েবেটিচ ৰ খাদ্য তালিকা মতে আহাৰ গ্ৰহণ নকৰিলে আৰু নিমখ বেছি থকা খাদ্য বস্তু খালে। ★ শাৰীৰিক শ্ৰম নকৰিলে, মেদ বহুল হলে। ◆◆ ডায়েবেটিক নেফ্ৰপেথি ৰ লক্ষণ : ডায়েবেটিক নেফ্ৰপেথি যদিও লেবৰেটৰী পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা ধৰা পৰে তথাপি ডায়েবেটিচ ৰোগী এজনৰ তলত দিয়া লক্ষণ সমূহ দেখা দিলে ডায়েবেটিক নেফ্ৰপেথি সন্দেহ কৰা হয়। এই লক্ষণ সমূহ :- * ফেনযুক্ত পেছাব হলে * অন্য কাৰণ নোহোৱাকৈ পেছাবত প্ৰটিন গলে * ডায়েবেটিক ৰেটিনপেথিত ভূগিলে * সহজতে ভাগৰুৱা লগা আৰু এলবুমিন কমি যোৱাৰ বাবে ভৰি ফুলা * ডায়েবেটিচ ৰোগীৰ অন্য ৰোগ যেনে উচ্চ ৰক্তচাপ, Coronary Artery Disease, Peripheral vascular occlusive Disease দেখা দিলে ডায়েবেটিচ ৰোগীৰ ডায়েবেটিক নেফ্ৰপেথি হব পাৰে বুলি সন্দেহ কৰা হয় আৰু পৰীক্ষা কৰিব দিয়া যায়।লেবৰেটৰী পৰীক্ষা : বহু সময়ত ডায়েবেটিক কিডনী ৰোগৰ লক্ষণ দেখা নোপোৱা কৈয়ে ৰোগ বিধ ভিতৰি ভিতৰি বাঢ়ি গৈ থাকে আৰু কিডনী ৰোগৰ লক্ষণ দেখা দিয়ালৈ কিডনিৰ বহুখিনি ক্ষতি সাধন কৰে আৰু চিকিৎসা ও জটিল হৈ পাৰে।সেয়েহে এজন ডায়েবেটিচ ৰোগীয়ে বছৰত এবাৰ কৈ হলেও কিডনী ৰোগৰ বাবে পৰীক্ষা কৰিব লাগে। ইয়াৰ বাবে তেজৰ ক্ৰিয়েটিনিন আৰু পেছাবৰ এলবুমিন পৰীক্ষা কৰা হয়।ডায়েবেটিক কিডনী ৰোগত প্ৰথম অৱস্থাত পেছাবত মাইক্ৰএলবোমিনোৰিয়া (30-299 mg/ 24 hour ) দেখা যায় যদিও এই অবস্থাত ক্ৰিয়েটিনিন ৰ পৰিমাণ স্বাভাৱিক থাকে।এই অৱস্থাতে যদি ডায়েবেটিক কিডনী ৰোগী জনে চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ মতে আয়ুৰ্বেদিক ঔষধ সেৱন কৰিলে কিডনী ৰোগ অগ্ৰসন হোৱাত বাধা দিয়াৰ লগতে ভবিষ্যতে ডায়েলাইছিছ কৰিব নলগাকৈ জীৱন যাপন কৰিব পাৰে। পেছাবত যেতিয়া মাইক্ৰএলবুমিনোৰিয়া ৰ পৰিমান বাঢ়ি 300mg/ 24 ঘণ্টা ত কৈ বেছি হয় তেতিয়া ক্ৰমাৎ তেজৰ ক্ৰিয়েটিনিন বৃদ্ধি হবলৈ ধৰে। ডায়েবেটিক নেফ্ৰপেথি ধৰা পেলাবলৈ সাধাৰণতে তলত দিয়া পৰীক্ষা সমূহ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়া হয় :- * Urinalysis - 24 Hour urinalysis for urea, creatinine , and protein, GFR estimation* Urine microscopy* Blood test including Renal Function Test, calculation of GFR , serum electrolytes * Serum and urine electrophoresis* Renal Ultrasonography* Renal Biopsy ★চিকিৎসা :- ডায়েবেটিক নেফ্ৰপেথি হৈ Renal Failure অথবা End Stage Renal Disease হলে Dialysis - Haemodialysis , Paretonial Dialysis অথবা কিডনী পুনসংৰোপণ Kidney transplantation কৰিব লগা হয়। আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসা ৰ জৰিয়তে ডায়েলাইচিচ নকৰাকৈ কেৱল ঔষধ আৰু পঞ্চকৰ্ম চিকিৎসাৰ জৰিয়তে ক্ৰিয়েটেনিন আৰু ইউৰিয়া কম হয় নতুবা বৃদ্ধি নোপোৱাকৈ একে অৱস্থাত ৰাখিব পাৰে । অৱশ্যে প্ৰায়বিলাক ডায়েবেটিচ ৰোগী ৰোগৰ আৰম্ভনিতে অন্য চিকিৎসা অথবা এলপেথিক চিকিৎসাৰ ফালে ধাৱমান হয় , ফলত সেই সকল ৰোগীয়ে কিডনী ৰোগৰ আয়ুৰ্বেদিক ফলপ্ৰসূ চিকিৎসা নাপায়। বহু সংখ্যক ৰোগীৰ যেতিয়া Creatinine বাঢ়ি 8 -9 পায় অথবা Dialysis কৰিবলৈ দিয়ে তেতিয়া আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসা ৰ বাবে আহে । তেনে ক্ষেত্ৰত যি সকল ৰোগী ডায়েলাইচিচ নকৰাকৈ আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসা আৰম্ভ কৰে সেই সকলৰ চিকিৎসাত বেছি সুফলতা পোৱা যায়। ডায়েলাইচিচ কৰা সকলৰ ক্ষেত্ৰত ডায়েলাইচিচ ৰ ব্যৱধান বৃদ্ধি কৰিব পৰা যায়। ডায়েবেটিক নেফ্ৰপেথিক আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসা ত বৃক্ক আময় , শোথ ৰোগৰ অনুৰূপ চিকিৎসা কৰা হয় । ইয়াৰ বাবে ছেদন , বাতঅনুলুমন , সাম্যক মূত্ৰল , ৰাসায়ন, বল্য, পাছন ঔষধ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অধিক তথ্যৰ বাবে আৰু চিকিৎসাৰ বাবে তলত দিয়া লিংক চাওক।https://nirogstreet.com/clinic/dhemaji/drug-house ডায়েবেটিক নেফ্ৰপেথি ৰ ফলত ডায়েবেটিচ ৰোগ ধৰা পৰা লগে লগেই চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ মতে আয়ুৰ্বেদিক ঔষধ সেৱন কৰিলে ডায়েবেটিচ ৰোগৰ পৰা আৰোগ্য লাভ কৰাৰ লগতে ভবিষ্যতে যাতে ডায়েবেটিচ জন্য উপসৰ্গ যেনে ডায়েবেটিক কিডনিৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰি তাৰ বাবে ঔষধ সেৱন কৰিব পাৰে ডায়েবেটিক কিডনী ৰোগ প্ৰতিৰোধ ÷ ◆ ক্ৰিয়েটিনিন স্বাভাৱিক থাকিলেও ডায়েবেটিচ ৰোগীৰ ডায়েবেটিক কিডনী ৰোগৰ প্ৰৰম্ভিক অৱস্থাত থাকিব পাৰে। এনে ক্ষেত্ৰত ডায়েবেটিচ ৰোগী এজনে কিডনিৰ ওপৰত ঔষধে কৰা ক্ষতিৰ পৰা বাচিবৰ বাবে চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ মতেহে যিকোনো ঔষধ ( হাৰ্বেল ঔষধ, আয়ুৰ্বেদিক, এলপেথিক ঔষধ ) ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে আৰু খাদ্য আৰু ফলমূল ইত্যাদি ও এজন খাদ্য পৰামৰ্শ দাতাৰ ( Dietician ) মতেহে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে। হাৰ্বেল ঔষধ, এলপেথিক, আয়ুৰ্বেদিক ঔষধ ইত্যাদি কেৱল চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ মতেহে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে। ◆ তেজৰ গ্লুকজৰ পৰিমাণ কঠোৰ ভাবে নিয়ন্ত্ৰণ ত ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে। খালী পেটৰ তেজৰ গ্লুকজৰ পৰিমাণ 80 -130 mg/dl ৰ ভিতৰত আৰু ভাত খোৱাৰ পাছৰ তেজৰ গ্লুকজৰ পৰিমাণে 180 mg/dl ত কৈ কম ৰাখিবলৈ যত্ন কৰিব লাগে। যদি বাঢ়ি থাকে তেন্তে আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসা ৰ বাবে আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ মতহে ঔষধ সেৱন কৰিব লাগে অথবা পৰামৰ্শ লৈ থকা চিকিৎসকক লগ কৰি ঔষধ সেৱন কৰিব লাগে। ◆ ব্লাড প্ৰেছাৰ নিয়মিয়াকৈ জোখাই থাকিব লাগে আৰু 140/90 mm hg ( মিলি মিটাৰ পাৰা ) ত কৈ কম ৰাখিব চেষ্টা কৰিব লাগে, যদি বাঢ়ি থাকে তেন্তে চিকিৎসাকৰ পৰামৰ্শ মতে ঔষধ সেৱন কৰি ব্লাড প্ৰেছাৰ নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখিব লাগে। ◆ ধূম্ৰপান ত্যাগ কৰিব লাগে আৰু নিমখ বেছি বেছি থকা খাদ্য পৰিহাৰ কৰিব লাগে। ◆ দৈনিক ব্যায়াম কৰিব লাগে। ◆ চিকিৎসকক দেখা কৰিব যাওঁতে বিগত সময়চোৱাত স্বাস্থ্য সম্ভন্ধীয় দেখা দিয়া অসুবিধা সমূহ ভালদৰে মনত পেলাই জনাব লাগে, লগতে কিডনী ৰোগৰ অগ্ৰসনৰ বিষয়ে ও জানি লব লাগে, প্ৰয়োজন সাপেক্ষে GFR, গ্লমেৰুলাৰ ফিলট্ৰেছন ৰেট, এলবঙমিনোৰিয়া, ইত্যাদি জানি লব লাগে। ◆ পৰাপক্ষত চিকিৎসকৰ পৰা কি খাব পাৰি অথবা নোৱাৰি এখন তালিকা লব লাগে। প্ৰয়োজন সাপেক্ষে খাদ্য পৰামৰ্শদাতা ( Dietician ) ৰ পৰামৰ্শ লব লাগে। ◆ যিকোনো হাৰ্বেল ঔষধ, আয়ুৰ্বেদিক ঔষধ, এলপেথিক ঔষধ এজন আয়ুৰ্বেদিক অথবা এলপেথিক চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ মতেহে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে। ◆ নিয়মিত পেছাব পৰীক্ষা আৰু তেজৰ ক্ৰিয়েটিনিন পৰীক্ষা কৰাব লাগে আৰু মাইক্ৰএলবোমিনোৰিয়া ধৰা পৰাৰ লগে লগে আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসা কৰিলে যথেষ্ঠ সুফল পোৱা যায়।আৰু বহু ক্ষেত্ৰত ডায়েলাইচিছ নকৰাকৈ ও সুস্থ হৈ থাকিব পাৰে। উক্ত নিয়ম সমূহ মানি চলিলে আৰু উচিত সময়ত চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ মতে চিকিৎসা গ্ৰহণ কৰিলে এজন ডায়েবেটিচ ৰোগীয়ে ভবিষ্যত হব পৰা ডায়েবেটিক কিডনী ৰোগ ৰোধ কৰাৰ লগতে যদি তেখেতে ইতিমধ্যে ডায়েবেটিক কিডনী ৰোগত আক্ৰান্ত ও হৈছে তেতিয়া ও ৰোগ বিধ আৰু বাঢ়ি নোযোৱাকৈ একে অবস্থাত ৰাখিব পাৰে আৰু ডায়েলাইছিছ নকৰাকৈ সুস্থ জীৱন যাপন কৰিব পাৰে।ডায়েবেটিক কিডনী ৰোগৰ ক্ষেত্ৰত আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসা ৰ দ্বাৰা যথেষ্ঠ সুফল পাব পাৰি লগতে ডায়েলাইছিছ নকৰাকৈ সুস্থ জীৱন যাপন কৰিব পাৰে।DR. BRINCHI BORUAHMD(Ayurveda) * চিকিৎসা পৰামৰ্শৰ বাবে তলৰ লিংকত ক্লিক কৰকhttps://nirogstreet.com/clinic/dhemaji/drug-house\nBy NS Desk Dec 27


ৰাজ্যত পুনৰ অমানৱীয় কাণ্ডঃ দলবদ্ধ ধৰ্ষণ! - Prag News\nHomeআঞ্চলিকৰাজ্যত পুনৰ অমানৱীয় কাণ্ডঃ দলবদ্ধ ধৰ্ষণ!\nৰাজ্যত পুনৰ অমানৱীয় কাণ্ডঃ দলবদ্ধ ধৰ্ষণ!\nদুলীয়াজানঃ দুলীয়াজানৰ ভাদৈ পাঁচআলিত এক দলবদ্ধ ধৰ্ষণ কাণ্ডই চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰিছে। দেওবাৰে দুলীয়াজানৰ ভাদৈ অঞ্চলৰ তিনি নং চপাতলীত চাৰি পাষণ্ডই বলপূৰ্বকভাৱে এগৰাকী তিনিমহীয়া অন্তঃসত্ত্বা মহিলাক দলবদ্ধভাৱে ধৰ্ষণ কৰাৰ লগতে এগৰাকী যুৱতীক ধৰ্ষণৰ চেষ্টা চলায় ৰঙা ঘৰৰ আলহী হ’ব লগা হয়।\nআৰু পঢ়িব পাৰিব : ৰাফেল : ডছাল্টে কোন মধ্যভোগীক দিছিল ১ নিযুত ইউৰো?\nএই কাণ্ডই সমগ্ৰ ভাদৈ চপাতলী অঞ্চলতে চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰিছে। এই ঘটনাৰ খবৰ লাভ কৰি নিশাই ভাদৈ অঞ্চলৰ পৰা দুলীয়াজান আৰক্ষীয়ে অভিযান চলাই চাৰি পাষণ্ড ক্ৰমে বিকি মণ্ডল(২৩), বীৰছা মুণ্ডা (২৩), ইমাল ধান (২৩), আৰু কৃষ্ণা ওৰাং (২৩)ক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি ডিব্ৰুগড় জে’ল হাজোতলৈ প্ৰেৰণ কৰে।\nআৰু পঢ়িব পাৰিব : চত্তিছগড়ৰ মাওবাদী কাণ্ড : চোৰাংচোৱাৰ ভুল নে অভিযানৰ দুৰ্বলতা?\nআৰক্ষীয়ে ইতিমধ্যে ভুক্তভোগী মহিলাগৰাকীৰ লগতে যুৱতীগৰাকীৰ স্বাস্থ্যপৰীক্ষা কৰোৱাই আদালতত সাক্ষ্য গ্ৰহণৰ বাবে প্ৰেৰণ কৰিছে।\nPrevious articleৰাফেল : ডছাল্টে কোন মধ্যভোগীক দিছিল ১ নিযুত ইউৰো?\nNext articleভোটাৰ ৯০ গৰাকী, ভোট পৰিল ১৭১টা… কি হৈছিল এই ভোটকেন্দ্ৰটোত?