Assamese Cultural Writing: 2013\nকৃতি আৰু প্ৰত্যাশা/ এমুঠি নতুন কবিৰ কবিতা\nনাটকৰ কথা, শিশুনাট আৰু আমাৰ অনুভৱ... ইত্যাদি\nছন্দ মর্ম আৰু চনেটৰ দেহবিচাৰ\nআখৰুৱা গ্রুপৰ অক্টোবৰ (২০০১৩) মাহৰ কবিতা\nনতুন কবিসকলৰ কথা ক'বলৈ যোৱাৰ আগতে দুষাৰ কথা উনুকিয়াই থ'ব খুজিছোঁ। প্ৰথমষাৰ কথা আচলতে ড০ হীৰেন গোঁহাই দেৱে তৎকালীণ অসমীয়া নতুন কবি সম্পৰ্কে কৰা এক মন্তব্য। "... কিন্তু পৰিতাপৰ বিষয় যে অসমত এতিয়াও কেৱল হৃদয়ৰ ঐশ্বৰ্যৰে কবিতাৰ বেদী ওপচাবলৈ চেষ্টা চলি আছে। বিশেষকৈ ডেকাচামৰ ভালেমান কবিৰ কবিতাত এনে দৃষ্টিকোণ দেখা যায়। ফলত ক'ৰবাত কেতিয়াবা যদি তেওঁলোকৰ কবিতাত হঠাতে অভিনৱ অনুভূতি-উপলব্ধিয়ে বিজুলিয়াই গৈছে, বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে চকুত পৰে আমনি লগা পুনৰাবৃত্তি, যান্ত্ৰিক নিৰ্জীৱ বহুব্যৱহৃত বাক্যাংশ(cliche)ৰ বোজা, আৰু অসাৱধান তথা অসফল পৰীক্ষা। কেৱল হৃদয়ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিলে এনেবোৰ বিফলতা তেওঁলোকৰ নিজৰ চকুতে নপৰিব।" (ড০ হীৰেন গোঁহাই, কবিতাৰ বিচাৰ আৰু নতুন সমালোচনা)। ১৯৮৬ চনৰে লেখা যদিও কথাখিনি এতিয়াও সমানে প্ৰাসঙ্গিক, আৰু ইন্টাৰনেট সাহিত্য-চৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰত ই আৰু বেছিকৈ মনলৈ আহিছে।\nদ্বিতীয় কথাটোৰ বাবে অলপ ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতাৰ পাতনিৰ প্ৰয়োজন। ১৯৯৭ চনৰ কথা, আমি তেতিয়া বৰোদাৰ এম এছ ইউনিভাৰ্ছিটিৰ এটা ছাত্ৰ আন্দোলনৰ লগত জড়িত। গুজৰাতৰ বহুখিনি শিক্ষানুষ্ঠানত গৈৰিকীকৰণে দ-লৈকে শিপাইছিল যদিও ফেকাল্টি অব ফাইন আৰ্টছ আছিল ৰাজনৈতিক প্ৰভাৱৰ পৰা বহুখিনি মুক্ত। বিভিন্ন ঘটনাৰ ঘনঘটাত 'আপত্তিজনক' আৰু অশ্লীল ছবি অঁকাৰ অপৰাধত এজন ছাত্ৰক 'মৰেল-পলিচিং' কৰি থানালৈ লৈ যোৱা হৈছিল আৰু ছাত্ৰৰ সপক্ষে থিয় দিয়া সেই সময়ত দায়িত্বত থকা ডীন গৰাকীক বিভিন্ন অভিযোগ আনি নিলম্বিত কৰা হৈছিল। সুদক্ষ শিক্ষক আৰু সুবক্তা বুলি জনাজাত তৎকালীন আন্দোনৰ-বিৰোধী পূৰ্বৰ ডীন এগৰাকীয়ে দায়িত্বভাৰ গ্রহণ কৰি এবাৰ ছাত্ৰসকলক আন্দোলন স্থগিত ৰাখিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল। সেই বক্তৃতাত বহু ছাত্ৰ ছাত্ৰী মুগ্ধ হৈছিল, বহুতৰ সাময়িক ভাবে মত পৰিৱৰ্তনো হৈছিল। তেনেতে আমাৰ আন্দোলনৰ এক অন্যতম নেতাই আমাক কৈছিল, "এজন ভাল বক্তাৰ পৰা সম্ভাব্য বিপদ এইটোৱেই যে তেওঁ কেনেকৈ আৰু কিমান ধুনীয়াকৈ কথাবোৰ কৈছে সেইখিনিতেই আমি মুগ্ধ হৈ থাকোঁ। কি কথা কৈছে বা কথাৰ মৰ্মখিনি কি সেইবোৰলৈ সোমাবলৈ আমি পাহৰিয়ে থাকোঁ। ভাল কথা ক'ব জনা মানুহে শ্ৰোতাৰ এই দুৰ্বলতাখিনি জানে আৰু সেইমতেই তেওঁলোকে শ্ৰোতাক সহজে পৰিচালিত কৰে"। ("The danger ofagood speaker is that we are mesmerized by his way of speaking instead of thinking about the content of his speech. More than what he is speaking we focus on how he is speaking.")\nএই একেখিনি কথাই ভাষাৰ দখল থকা লেখক বা কবিৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰযোজ্য হ'ব পাৰে। ভাষাৰ প্ৰয়োগ বা ফৰ্মৰ মনোগ্ৰাহিতাৰ মাজতে আমি ইমানকৈ নিমজ্জিত হৈ থাকো যে আচলতে ক'ব খোজা কথাখিনিৰ প্ৰতি আমি আওকাণ কৰি গুছি যাওঁ। এইখিনিতেই সতৰ্ক হোৱাটো পাঠকৰ দায়িত্ব।\nবিভিন্ন সাংস্কৃতিক বিষয়ত মাজে মাজে লেখা মেলা কৰি আহিছোঁ যদিও কবিতাৰ প্ৰসংগ ওলালে মই প্ৰায়ে মৌনতাই আৱলম্বন কৰোঁ। সাংষ্কৃতিক সমালোচনাতহে মোৰ ৰাপ বেছি। কবিতা ৰচনা এটা জটিল প্ৰক্ৰিয়া, আৰু কবিতাৰ বিচাৰ কৰাটো আৰু বেছি কঠিণ তথা প্ৰায় দুৰূহ এটা কাম। দায়িত্বভাগৰ কথা নকলোৱেই বা। জীৱিত কবিৰ ক্ষেত্ৰত এই কাম আৰু অলপ কঠিণ এইবাবেই যে ঘূৰি পকি ছেগা চোৰোকাকৈ হ'লেও এটা সমালোচনা বা প্ৰশস্তিয়ে কবিক প্ৰভাৱিত কৰাৰ এটা সম্ভাৱনা থাকি যায়। এই কথাকেই সাৰোগত কৰি সমালোচকৰ ভূমিকাক লৈ মাজে মাজে কথা উঠি থাকে। সকলোৰে শেষত কাঠিণ্যৰ চূড়ান্ত পৰ্যায়টো আৰম্ভ হয় যেতিয়া নতুন কবিৰ কবিতা সম্পৰ্কে লিখিব লগীয়া হয়। কাৰণ কবিতা সম্পৰ্কে লেখা মেলা কেৱল সেই কবিতাৰ বাচ-বিচাৰতে শেষ হৈ নাযায়। তাৰ লগতে কবিৰ ভৱিষ্যৎ, সামগ্ৰিক ভাবে কবিতাৰেই ভবিষ্যৎ গঢ় গতি সাঙোৰ খাই থাকে।\nএহাতে যেনেকৈ কবিমনা উদ্যোগী ন-লেখকৰ অপৈণত লেখাক তোষামোদ কৰা উচিত নহয় তেনেকৈয়ে আনহাতে ন-উদ্যমক বুঢ়া আঙুলিৰে হেঁচুকি ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰাটোও পাপ। এইখিনিতেই ধৰ্ম-সংকট আৰম্ভ হয় সমালোচকৰ। নতুন কবিৰ মন চঞ্চল, প্ৰত্যাশী বা অত্যুৎসাহী হোৱাটো অস্বাভাৱিক নহয়। কেৱল কবিতাই নহয়, যি কোনো ধৰণৰ সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰতেই কাম এটাই পূৰ্ণতা পাবলৈ সময় আৰু অধ্যাৱসায়ৰ প্ৰয়োজন হয়। সময়ৰ কথাটো বেচ তলকিব লগীয়া। কথাটো ফল ধৰি পূৰঠ হৈ পকিবলৈ সময় লগাৰ দৰেই। কথাটো ফঁহিয়াই বুজাবলৈ এজন চিত্ৰশিল্পীৰ ছবি অঁকাৰ ধৰণটোলৈ আঙুলিয়াম। এজন শিল্পী যিমানেই সিদ্ধহস্ত নহওক কিয়, বা যিমানেই মনযোগেৰে না-আঁকক কিয়, খুব বেছি জুপি জুপি ফিগাৰ এটা আঁকিলে তাত এনাটমি ভুল হোৱাৰ সম্ভাৱনা খুবেই প্ৰৱল যদিহে তেওঁ মাজে মাজে মূৰ দাঙি বা দূৰলৈ গৈ ছবিখন বাৰে বাৰে নাচায়। শিল্পীৰ ষ্টুডিও'লৈ আপোনালোক যদি যায় তেতিয়াহ'লে দেখিব, কেনভাচ থোৱা ইজেলৰ সন্মুখত তেওঁলোকে অফুৰন্ত শূণ্যস্থান থৈ দিয়ে- যাতে নিৰ্দিষ্ট দূৰত্বৰ পৰা আঁকিব লগীয়া কেনভাচখন বা আঁকি থকা ছবিখন তেওঁ বাৰে বাৰে চাব পাৰে। যিকোনো বস্তুৰে সামগ্ৰিকতা অনুধাৱণ কৰিবলৈ হ'লে এটা দূৰত্ব বা ব্যৱধান জৰুৰী - এই কথাটোকেই জোৰেৰে বুজাব খুজিছোঁ।\nএতিয়া কবিতা এটা লিখাৰ ক্ষেত্ৰৰ এই দূৰত্বটো কেনেকৈ নিৰ্ধাৰণ কৰা যাব? নিশ্চয় সময়েৰে। কবিতে এটা লেখাৰ সময়ত তাৰ ভাবৰ আৱেশে আমাক আচ্ছন্ন কৰি ৰাখে। সেই মুহূৰ্তত কবিতাটো আমাৰ ভালেই লাগে। কাৰণ আমি সেই আৱেশৰ মাজতেই আছোঁ। সেই আৱেশৰ পৰা মুক্ত হৈ আপেক্ষিকভাবে হ'লেও নৈৰ্ব্যক্তিক অৱস্থান এটা ল'বলৈ অথবা নিজৰ পৰা ওলাই 'বাহিৰত' থিয় দি কবিতাটোলৈ চাবলৈ নিশ্চয় সময়ৰ আৱশ্যক। সেয়েহে ইন্টাৰনেটত কবিতা চৰ্চা সম্পৰ্কে আমি বাৰে বাৰে দোহাৰি থকা কথাটো হ'ল কিবা এটা লিখি লগে লগে আপডেট দিয়াটো সমীচীন নহয়। ব্যক্তিগত আপডেট আৰু কবিতাৰ মাজত পাৰ্থক্য আছে।\nআকৌ আহোঁ ন-কবি সম্পৰ্কে মন্তব্য কৰাৰ ক্ষেত্ৰত হোৱা ধৰ্ম-সঙ্কটৰ কথালৈ। এই ক্ষেত্ৰত জ্যেষ্ঠসকলে দুই ধৰণৰ স্থিতি লোৱা দেখা যায়। উৎসাহী আৰু বিসম্বাদী। উৎসাহী ভাগটোৰ লোকসকলে সকলোকে লিখি থাকিবলৈ অণুপ্ৰেৰণা যোগায়। "ভুলে শুদ্ধই লিখি থাকা, লিখি থকাটোহে আচল কথা, লিখিবলৈ নেৰিবা" - এই ধৰণৰ কথাৰে তেওঁলোকে সকলোকে সন্তুষ্ট কৰে আৰু 'অণুপ্ৰাণিত' কৰে। নতুন কবিৰ বাবে এই ভাগটো প্ৰিয় হৈ উঠে। অন্য বিসম্বাদী ভাগটোৱে পোণছাটেই কৈ দিয়ে - "বেয়া হৈছে, নিলিখিবা, এনেকৈ হকে বিহকে লিখি থকাৰ ফলত তোমাৰ লগতে আন দহ জনৰ ক্ষতি হে হৈছে"। নতুন কবিয়ে এই ভাগটো বেয়া পায়। কিন্তু কালক্ৰমত এই নেতিবাচক মন্তব্যই যে উপকাৰহে কৰে সেইটোও কিন্তু বুজি উঠে। আখৰুৱা গ্ৰুপত অক্টোবৰ মাহত প্ৰকাশ হোৱা কবিতাখিনি পঢ়ি বুজা যায় এইসকল লেখকক লেখিবলৈ নেৰিবা বুলি কৈ লাভ নাই। এই সকলে পৃথিৱীলৈ একঠা খাম বুলি আহিছে, গতিকে তেওঁলোকে লিখিবই। আৰু একেটা চৰ্ততেই নিলিখিবা বা বেয়া লিখিছা বুলি ক'বৰো কোনো ৰাস্তা নাই। আচল কথাটো এতিয়া কৈয়েই দিয়া উচিত বুলি ভাবিছোঁ। শ্ৰী মনোহৰ দত্ত ডাঙৰীয়াই নেৰানেপেৰাকৈ অনুৰোধ কৰি থকাত এইখিনি কবিতা সম্পৰ্কে লিখিম বুলি কথা দিছিলোঁ। কিন্তু "খুব ভাল খুব ভাল আৰু লিখি থাকা" বুলি কৈ অথবা "বেয়া লেখা, আৰু নিলিখিবা" বুলি কৈয়েই একে আষাৰতে দায়িত্ব সামৰি থ'ম বুলি ভাবিছিলোঁ। সেয়া হৈ নুঠিল।\nঅক্টোবৰ মাহৰ (২০১৩) আখৰুৱা গোটৰ কবিতাখিনি পঢ়ি বুজি উঠিলোঁ সমসাময়িক ন-কবিৰ কবিতা সম্পৰ্কে দুৰ্ভাৱনাৰ কোনো থল নাই। এইসকল কবি কেৱল হৃদয়ৰ প্ৰেম-বাৰ্তা প্ৰেৰণতে মত্ত হৈ থকা নাই। অগ্ৰজ কবিৰ অনুকৰণত একেটা ফৰ্মৰ বিৰক্তিকৰ পুণৰাবৃত্তিতো তেওলোক বান্ধ খোৱা নাই। এহাতে যদি সমসাময়িক বাস্তৱতাক লৈ কবিৰ প্ৰত্যক্ষ প্ৰতিক্ৰিয়া আছে, তাৰ সমান্তৰাল ভাবে সেই সমাজ বাস্তৱতাৰ এক অতিবাস্তৱীয় ৰূপো আছে য'ত চেতন আৰু অৱচেতনে অৱলীলাক্ৰমে খেলা কৰিছে। শৈশৱ-যৌৱনৰ স্মৃতি ৰোমন্থন আছে, মানবীয় অনুভূতিৰ মৰ্যাদাৰ অনুধাৱন আছে, কোনোবাখিনিত এটা দায়িত্ববোধো আছে। প্ৰেম আৰু প্ৰকৃতিতো থাকিবই।\nবহল ভাবে অক্টোবৰ মাহৰ আখৰুৱা গোটৰ কবিতাখিনি চাৰিটা ভাগত ভগাব পাৰি- উদ্ভট বা এবছাৰ্ড বা অতিবাস্তৱবাদী, প্ৰকৃতি আৰু প্ৰেম বিষয়ক, সম্পৰ্ক আৰু ব্যক্তিমানস, আৰু সমাজ-মানুহ-সময় বিষয়ক। বুজিবলৈ অসুবিধা নহ'ব যে এই বিভাজন আলোচনাৰ সুবিধাৰ্থেহে কৰি লোৱা।\nএই প্ৰথম ভাগটোক সূচিত কৰিবলৈ কিবা অভিধা এটা বিচাৰি আছিলোঁ। এই এবছাৰ্ড শব্দটোৰ উৎস বিচাৰি আলবেয়ৰ ক্যেম্যুৰ দৰ্শনৰ বাটেৰে নগ'লেই ভাল হ'ব। ভাবগত বিচাৰতকৈ ই এক ধৰণৰ ফৰ্মেল বিভাজনহে। অতিবাস্তবীয় (চুপেৰ-ৰিয়েলিষ্ট) উপাদানেৰে এইখিনি কবিতাই এক অন্য অনুভূতিৰ জাগ্ৰত কৰে। কল্পনা আৰু বাস্তৱৰ মাজৰ সীমাৰেখাডাল এইখিনি কবিতাত বিচাৰি পাবলৈ টান। যুক্তি আৰু অযুক্তিৰ বিতৰ্কৰ উৰ্ধত ই সাব্যস্ত কৰিবলৈ বিচাৰে অন্য এক নান্দনিক যুক্তি।\nএই বাস্তৱতাৰ বাবে কেৱল যে অতিবাস্তৱবাদী বা প্ৰতীকবাদী পশ্চিমীইয়া কবিকূলৰ কথাহে মনত পেলাব লাগিব এনে নহয়। আমাৰ লোকায়ত প্ৰাচীন সাহিত্যও এনে আপাত-উদ্ভট বাস্তৱতাৰে ভৰি আছে। এইখিনিতেই "কবীৰাই কয়" নামেৰে নৱকান্ত বৰুৱাই কৰা কবীৰৰ দোহা আৰু গীতৰ ভাঙণিৰ পাতনিতে উল্লেখ কৰা কিছু কথা উল্লেখ কৰিব পাৰি- "গুহ্য তত্ত্ব প্ৰকাশক উদ্ভট বৰ্ণনাৰ ৰীতি বিভিন্ন সাধন সম্প্ৰদায়ত প্ৰচলিত। সেইবোৰ প্ৰায় সাঁথৰৰ দৰে। চৰ্যাপদত আছে - 'ৰুখেৰ তেন্তেলি কুন্ভীৰে খাই' (গছৰ তেতেলি ঘৰিয়ালে খায়)। আমাৰ ভকতীয়া ফকৰা কিছুমানত আমি প্ৰহেলিকাৰ দৰেই ব্যৱহাৰ পাওঁ-\nহাঁহে নিলে হাপাক খেদি\nশিয়াল থাকিল চাই\nবোন্দাক পেলালে খাই।।\n'পানী মৰে পিয়াহত অগ্নি মৰে জাৰত'\nএনে ধৰণৰ অবাস্তৱ আৰু আপাতদৃষ্টিত অবান্তৰ চিত্ৰকল্পবোৰে ধৰ্মীয় তত্ব বুজাওক বা নুবুজাওকেই - একোটা আকৰ্ষণীয় ৰহস্যময় ভাব মনলৈ আনি দিয়ে। সেইবিলাক জ্ঞান সন্ধানীৰ আধ্যাত্ম প্ৰহেলিকা বা শিশুৰ মনোজগতৰ বিচিত্ৰ অনুভূতি জগোৱা সাঁথৰৰ দৰে। কবিৰৰ ক্ষেত্ৰত সেইবোৰৰ বিস্তাৰ অলপ বেছি, ৰহস্যবাদৰ ইপাৰে সিপাৰে, দুয়োপাৰে সিহঁতৰ স্থিতি।"\nকৌশিক বিশ্বাস, পলাশ বৰা আৰু হীৰকজ্যোতি বৈশ্যৰ কবিতাখিনিয়ে এই অতিবাস্তৱতাৰ নিৰ্মান কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। কৌশিক বিশ্বাসে যেতিয়া লিখে\n"তেওঁৰ বুকু কুৰুকি কুৰুকি মই গৈ থাকিলো\nগৈ থাকো মানে বাট দীঘল হৈ গৈ থাকিল\nকিযে আলৈ-আথানি মোৰ ওৰে গাত আন্ধাৰৰ চেকা\nকোনোবাখিনিত ৰৈ নিজকে নিজে গৈ থকা চালোও\nমনে মনে জুকিয়ালো\nমই দেখোন য'তেই আছো তাতেই আছো"\nকোনোবাখিত এক সপোন-সদৃশ বাস্তৱতাৰ ইঙ্গিত পাওঁ। আৰু সেইবাবেই "গৈ থাকো মানে বাট দীঘল হৈ গৈ থাকিল" জাতীয় উদ্ভট যুক্তিতো আমি ক'ব নোৱাৰাকৈয়েই পতিয়ন যাওঁ। পলাশ বৰাৰ কবিতাই পোণপটিয়াকৈয়েই সাধুকথাৰ অবাস্তৱ বাস্তৱ জগতখনৰ কথা ইছাৰা কৰিছে। ইয়াতো আছে এক সপোন সদৃশ কাল-বিভ্ৰান্তি ("ঠিক কেতিয়া ক'ব নোৱাৰোঁ"), সাধু কথাৰ সাদৃশ্যৰ লগতে ইয়াত সাঙোৰ খাই আছে সাধু শুনাৰ মনস্তত্বও। শ্ৰোতাৰ মনৰ ব্যাকুলতা ব্যাগ্ৰতা বা উৎসুকতা আগবাঢ়ি গৈ থাকে "চাগৈ...", হেতেন..." কিজানিবা..." আদিবোৰেৰে। ইয়াতো পূর্বস্থ ধাৰণাৰ ভেটিতে অথবা মনৰ একোণত সঞ্চিত হাবিয়াসৰ ফলতে কবিয়ে কয়, "মই ভাবিছিলোঁ - সি ৰাতিৰ সাধু ক'ব চাগে, শিয়াল অথবা কাণখোৱাৰ সাধু দেখুৱাব চাগে..."। এই ব্যগ্ৰতাত একধৰৰণৰ শিশু-সুলভ সৰলতাৰ প্ৰকাশ পাইছে যিটো শেহলৈ আহি মুখ থেকেছা খাই পৰিছে। কোৱা বাহুল্য যে "এঙাৰ ক'লে নদী" আৰু "বনৰীয়া গোন্ধ" সেই সাধু-আকাংক্ষী শিশু-সুলভ মনৰ ইপ্সিত নিশ্চয় নাছিল। তেনেকৈয়ে "অন্য এটা জোন" আৰু "নিষিদ্ধ ছবি"ৰ উল্লেখে হেঁপাহৰ ছন্দপতনৰ বাট আৰু সুদৃঢ কৰি তুলিলে। ইমানপৰে আমি বুজি উঠিছোঁ যে হেপ্পী এন্ডিং ধৰণৰ সাধুকথা ই নহয়। "মোক নিষিদ্ধ গলিটোত এৰি সি পলাইছিল" এইখিনিতেই কবি বাস্তৱলৈ আহি মুখ থাকেচা খাই পৰে।\nঠিক কেতিয়া ক'ব নোৱাৰো ৰাতিয়ে হাতত ধৰি মোক লৈ আহিল ৰাতিৰ বুকুলৈ\nমই ভাবিছিলো- সি ৰাতিৰ সাধু ক'ব ক'ব চাগে শিয়াল অথবা\nকাণখোৱাৰ সাধু দেখুৱাব চাগে' ৰাতিৰ বতাহৰ ৰং\nসি মোক নদীৰ পাৰলৈ নিছিল এঙাৰ ক'লা নদীখনত সি নাঙঠ হৈ গা ধুইছিল\nবনৰীয়া গোন্ধ এটা মোৰ নাকত লাগিছিল\nমাটি খান্দি সি উলিয়াই আনিছিল অন্য এটা জোন\nদেখুৱাইছিল অন্য এক পোহৰৰ ৰং হাতৰ তলুৱাত দেখুৱাইছিল নিষিদ্ধ ছবি\nসি অশ্লীল হাঁহি এটাৰে মোৰ হাতত ধৰিছিল নিঃসংকোচে টুকুৰিয়াইছিল বেশ্যাৰ দুৱাৰ\nমোক নিষিদ্ধ গলিটোত এৰি সি পলাইছিল\nহীৰকজ্যোতি বৈশ্যৰ দুয়োটা ছুটি কবিতা এই ভাগতে পৰে। এপিগ্ৰামিক ধৰণৰ দুয়োটা কবিতাই পূৰঠ আৰু সংযত। ফ্লেছ ফিকচনৰ দৰে ইহঁতে ঠিতাতে এটা জোকাৰণি দি যায়। "স্বগতোক্তি- এতিয় শিয়াল হ'ব নোৱাৰিলে পিছত বাঘ হোৱা মস্কিল" এক নিৰ্মম বাস্তৱৰ প্ৰকাশ। নিগনিৰ দৌৰত যেতিয়া গোটেই সমাজখনেই নিমজ্জিত, এটাৰ পিছত এটাকৈ আপোচৰ ওচৰতে ব্যক্তি মানস সমৰ্পিত তেনে সময়ত কবিয়ে ইয়াতকৈ বেছি আৰু কি আশা কৰিব পাৰে?\nবেলি লহিয়াইছে বাঘবোৰৰ ভোক বাঢ়িছে শিয়ালবোৰ ক্ৰমাৎ দিহাদিহি হৈছে সি তাৰ লেলাউতিৰে লেলাউতি পখালিছে হাবি এৰি লৰ মাৰিছে\nস্বগতোক্তি- এতিয় শিয়াল হ'ব নোৱাৰিলে পিছত বাঘ হোৱা মস্কিল।\nঅন্যটি কবিতা "ঈশ্বৰ ক'ত" একেধৰণেৰেই এক আত্মবোধনৰ ফচল। উপলব্ধিৰ ঘনত্বই কবিৰ ভাষাকো দিছে ঘনত্ব। এয়া অসমীয়া কবিতাৰ বাবে আশাপ্ৰদ বতৰা। হীৰকজ্যোতিৰ পৰা আৰু বহুতো আশা কৰিছোঁ।\nযি নখেৰে তাই নিজৰ গা খজুৱাই, সখীৰ ওকণি চায়, আৰু শত্ৰুক খামুচি মাৰে, নিশ্চয়কৈ সেই নখতেই সোমাই আছে তাইৰ অতদিনৰ মহান ঈশ্বৰ!! [ঈশ্বৰ ক'ত?]\nমৌচুমী বৰিৰ 'সাঁকো", মালবিকা ব্ৰহ্মৰ "আহিনীয়া পৰশ", ভাবিতা দাসৰ "ভাৱনাৰ এটি স্তৱক", জ্যোতি পি চি শইকীয়াৰ "নদী নাছিল তাত" ভাষাগত ভাবে নিমজ, সহজ পাঠ্য। খন্তেকীয়া পঠন-সুখ থাকিলেও কবিতা হিচাপে মনত ৰৈ যাবলৈ হ'লে ইয়াত কোনোবাখিনিত কিবা এটাৰ অভাৱ ৰৈ গ'ল। কিন্তু মৌচুমী বৰিৰ আন এটা কবিতা "সোঁৱৰণ" এঢাপ আগবঢ়া। শূন্যতাৰ চেতনা ছন্দিত হৈ পাঠকৰ মনক চুই যাব পৰা সামৰ্থ্য ইয়াত আছে। মৌচুমীৰ তৃতীয়টো কবিতা "জাৰ নামিছে"ৰ উৎকৰ্ষতা আৰু এখোজ আগবঢ়া। "ধোঁৱাবৰণীয়া আকাশ" আৰু "জুই আঙঠাৰ" মাজেৰে আত্মনিগ্ৰহ আৰু উষ্মাভৰা আশাৰ এক দ্যোতনা প্ৰকাশত ই সফল।\nদোপালপিটা এজাক বৰষুণে আজি জাৰ নমালে।\nজাৰ পাই জোনবায়ে গাত নিহালীখন ল'লে।\nকাতিৰ আবেলিটোৰ ধোঁৱাবৰনীয়া আকাশখনত দেখা পালোঁ এটুকুৰা জুই-অঙঠা!\nআজি ৰাতি বোলে তৰাবোৰে জুই ধৰিব আৰু জুহালত বহি গাব জাৰৰ দিনৰ গান!!\nঅজন্তা কুকিৰ কবিতা "কবি" সম্পৰ্কেও একে কথাই ক'ব পাৰি। এই কবিতা সম্পৰ্কে আৰু এটা গুৰুত্বপূণ কথা হ'ল পৰষ্পৰ সংপৃক্ত ভাব আৰু ভাষাৰ প্ৰয়োগ। কবি সম্পৰ্কে তাখেতৰ কল্পনা বা ধাৰণা আৰু তাক প্ৰকাশ কৰা ভঙ্গী দুয়োটাই ইটো সিটোৰ পৰিপূৰক যেন লাগিছে আৰু এয়ে সুস্থ কবিতাৰ লক্ষণ।\nঅলপ আগতে যি 'কোনোবাখিনিত কিবা এটা ৰৈ যোৱা'ৰ কথা উল্লেখ কৰিছিলোঁ, জাহ্নু ভৰদ্বাজৰ "স্বপ্নময়তা"ই সেই কাব্যগুণ কিছুদূৰ গ্ৰহণ কৰিছে। একো একোটা চিত্ৰকল্পৰ লগত ব্যক্তিগত সম্পৰ্কৰ এটা ৰেঙণি আৰু এটা উপাদানৰ লগত আন এটা স্মৃতি আৰু প্ৰকৃতিজাত উপাদানৰ সংযোগ স্থাপনৰ প্ৰয়াস মন কৰিবলগীয়া। জাহ্নুৰ "অভাগা" তাতোকৈয়ো ভাল লগা। "স্বপ্নময়তা"ৰ ক্ষেত্ৰত ভাবৰ সমন্বয়ৰ ক্ষেত্ৰত অলপ উজুটি খাবলগীয়া হৈছে যিটো এই কবিতাত নাই। এই কবিতাত উপস্থাপন ৰীতি কম্পেক্ট। ইন্দ্ৰনীল গায়নত "ঠিকনা" এইখিনিতে উল্লেখ কৰিব পাৰি। "শব্দহীন ঠিকনা ক'ৰবাত ৰিণি ৰিণি শুনো" আৰু "নিঃসংগতা হেঁনো তেওঁৰ প্ৰিয় সংগী" - এই বাক্যাংশখিনি খুব বেছি 'প্ৰেডিক্টেবল' বা সঘনে শুনি থকা বাবেই ছাগৈ বৰকৈ পাঠকৰ মন টানি নধৰে। কিন্তু "কি হেৰুৱাইছে আপুনি…???", এইখিনিতে য'ত কবিতাটোৰ যতি পৰিছে, তাত এটা ভাব-ছন্দৰ অণুৰণন ৰৈ গৈছে। পূৰ্ণিমা বৰুৱাৰ "প্ৰিয় বন্ধু, তোমালৈ" নামটি যেনে, কবিতাটিও তেনে, এখন ব্যক্তিগত চিঠি উপম। অনুভূতিৰ সৰল প্ৰকাশ আৰু কথকতাই পাঠকক মুগ্ধ কৰে।\nমালবিকা ব্ৰহ্মৰ "গতি", সাৰদা শ্ৰেষ্ঠাৰ "বাস্তৱ" আৰু নিৰ্জন নিৰৱ বৰফুকনৰ "মা" সুখপাঠ্য আৰু উমাল। একোটা উপলব্ধি বা বোধৰ স্বতষ্ফুৰ্ত প্ৰকাশেই এইখিনি লেখাৰ সঞ্জীৱনী।\nমনোহৰ দত্তৰ গীতিকাৰৰ সত্বাটো তেখেতৰ প্ৰায়বোৰ কবিতাতেই বিচাৰি পোৱা যায়। তেখেতে পৰ্যমানে সহজ ভাষাৰে নিয়াৰিকৈ কথা ক'বলৈ বিচাৰে। তেখেতৰ "বান্ধোনহীন স্বৰ"ও সেই সৰলতা আৰু গীতিময়তাৰ প্ৰকাশ। আইৰ কোলাৰ উম, পিতাইৰ হাতৰ আঙ্গুলি, শৈশৱৰ খেলপথাৰ, বন্ধুৰে ওমলা সময়, পথাৰৰ মায়া, সৰিয়হ ফুলৰ শোভা, যৌৱনৰ পাহাৰীয়া বতাহ, ঘৰ এটি সজাৰ কচৰৎ - এনেকৈ এটি এটি কৈ তেওঁ জীৱনৰ গতিৰ স'তে এটি এটি বান্ধনৰ খতিয়ল লৈ গৈ আছে। এহাতে মানবীয় স্পৰ্শ আনহাতে দৃশ্যময়তা -দুয়োটাই আমাক লৈ গৈ আছে। আৰু নাটকীয়তাৰেই এটা সময়ত এটা 'কনফ্লিক্ট' বা নাটকীয় সঙ্ঘাতৰ সন্মুখীন কৰাইছে, "এদিন নিজম পৰে সকলো সুৰীয়া গান"। এইখিনিতে এটা কথা মনলৈ আহিল। "সোণালী স্বৰবোৰে কান্দে বান্ধোনহীন স্বৰ বিচাৰি" বুলি নকৈ "বান্ধোন হেৰোবা স্বৰ" বুলি কোৱা হ'লে কিজানি অৰ্থটোৱেই বেলেগ হৈ গ'ল হেতেন।\nনিশাংক মিলনৰ "সেউজী পাতৰ কাহিনী"য়ে সাৱলীল ভাষাৰে বৰ্ণাইছে এক মৰ্মষ্পৰ্শী কাহিনী। অনুন্নত, অৱদমিত চাহ বনুৱা শ্ৰেণীৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ বতৰা ইয়াত আছে। ক'তো কোনো কৃত্ৰিমতা নাই, কথনভঙ্গীত ক'তো উজুটি খাব লগীয়া নাই। ছুটিগল্প সদৃশ পৰিণতিৰ নাটকীয়তাই সকলোৰে মন চুই যাব বুলি অগাধ বিশ্বাস আছে। নিশাংক মিলনে যদি সততাৰে সৈতে এনেকুৱা কবিতা লিখি গৈ থাকে তেনেহ'লে আমি উপকৃত হ'ম। ভূপেন হাজৰিকাৰ "এন্ধাৰ কাতিৰ নিশাতে" বুলি নিচুকণি ধৰ্মী গীতটিৰ যি মৰ্মান্তিক আবেদন তদ্ৰুপ এক আবেদন এই কবিতাটোতো আমি পাইছোঁ। দুখীয়াৰ দুখ বৰ্ণন, নিম্নবৰ্গৰ কথা আদি অসমীয়া কবিতাত দুষ্প্ৰাপ্য নহয়। কিন্তু ভবাই তুলিব পৰা সামৰ্থ্য সকলোৰে নাথাকে। মনোজগতত জোকাৰণি তোলাৰ লগতে মস্তিষ্কক ভাবিবলৈ বাধ্য কৰা কবিতা আমাক লাগে।\nচাৰ্জেন আৰ মেগোৰ "এদিন হ'লেও মই জুই হৈ জ্বলিম"ত সততাৰ অভাৱ হয়তো নাই। স্পষ্টবাদীতাও এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান। কিন্তু আগতে এবাৰ উনুকিয়াই অহাৰ দৰেই কবিতা হিচাপে সি যদি পাঠকৰ মনৰ একোণত ঠাই বিচাৰি উলিয়াবলৈ সমৰ্থ নহয় তেতিয়াহ'লে তাৰ প্ৰভাৱ ক্ষণস্থায়ী হোৱাটোৱেই স্বাভাবিক। কবিতাৰ শিৰোনাম - এদিন হ'লেও মই জুই হৈ জ্বলিম- কথাষাৰত যি ব্যঞ্জনা আছে সি সামগ্ৰিক ভাবে কবিতাটোত খৰ্ব হোৱা যেন লাগে। পাঞ্জাবী বিপ্লবী কবি পাশ বা অৱতাৰ সিং সান্ধুৰ কবিতা পঢ়িলে মেগো উপকৃত হ'ব। কবিগৰাকীলৈ এই এটা সস্নেহ পৰামৰ্শ থাকিল।\nধান পথাৰ আৰু সেউজীয়াৰ পয়োভৰেৰে ভাৰাক্ৰান্ত অসমীয়া কবিতাৰ আওতাত নিৰ্জন নিৰৱ বৰফুকনৰ "এ টি এম"ৰ দৰে কবিতাই মাজে মাজেহে ভুমুকি মাৰে। নগৰীয়া জীৱনৰ নৈৰাজ্য, সমসাময়িক বাস্তৱতা আৰু যান্ত্ৰিকতাৰ তিক্ততাই এই কবিতাৰ উপজীব্য।\nফুল তৰা পখিলাৰ গানৰ বিপৰীতে বাস্তৱতাৰ সৈতে মুখামুখি কৰি দিব পৰা কবিতা সংখ্যাত তাকৰ হ'লেও অসমীয়া কবিতাত সি একেবাৰে দুষ্প্রাপ্য নহয়। নিশাংক মিলনৰ "বুলেটবোৰ যদি অলপ কোমল হ'লহেতেন..." আৰু মৈত্ৰেয়ী পাটৰৰ "আৰু এটা বিষ্ফোৰণৰ আশংকাত" - দুয়োটা কবিতাই ৩০ অক্টোবৰক কেন্দ্ৰ কৰি বা লক্ষ্য কৰি লিখা। মৈত্ৰেয়ীৰ কবিতাই আমক ব্যক্তিগত জীৱনৰ হা-হুতাশ, হৃদয়-সৰ্বস্ব কল্পনা বিলাস আৰু সহজলভ্য কবিতাংশ বা বাক্যাংশৰ ক্লিচ্ছে (cliche)-ৰ পুণৰাবৃতিৰ পৰা আঁতৰাই অনাৰ চেষ্টা কৰিছে সঁচা, কিন্তু ইয়াতো বহু কথা থাকি যায়। ইয়াত সেউজীয়া নাই, সশস্ত্ৰ দুৰ্ভাৱনা আছে। ইয়াত পথাৰ আৰু ধান নাই, বৰঞ্চ মৃতদেহ, শগুণ আৰু আশংকাৰ আঙঠা আছে। সমাজ পৰিবৰ্তনৰ উচ্চবাচ্য না শ্লোগানো ইয়াত নাই। আছে ভয়গ্ৰস্থতাৰ ক্লষ্ট'ফবিয়া। ("কিজানিবা মুক্ত আকাশৰ তলতে নিনাদিত হয় আৰু এটা বন্দীত্বৰ ঘোষণা", "দুৰ্ভাৱ্নাই কুৰুকি খাব খোজে সাহসৰ হাড়")। কেইবছৰমানৰ পৰা মৈত্ৰেয়ী পাটৰৰ কবিতাৰ উত্তৰণ আমি লক্ষ কৰি আহিছোঁ। তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠতম কবিতাবোৰৰ মাজৰ এই কবিতাই হয়তো স্থান নাপাব। কিন্তু ভাবৰ পূৰ্ণতা আৰু প্ৰকাশৰ বলিষ্ঠতা ইয়াত আছে। কবিৰ ৰাজনৈতিক (আদৰ্শগত) স্থিতি এইখিনিতে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰসংগ। এটা অৱস্থাৰ প্ৰতি উদ্বিগ্নতা প্ৰকাশ স্বাভাৱিক আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ হ'লেও সেয়ে শেষ কথা নহয়। কবিতা পূৰঠ হ'বলৈ যেনেকৈ সময়ৰ প্ৰয়োজন, ভালপোৱাই মৰ্যাদা পাবলৈ যেনেকৈ বহুকাল ৰ'ব লগা হয়, ধান পকালৈ যেনেকৈ বাট চাব লগা হয় - দায়বদ্ধতাৰ প্ৰকাশ পাবলৈকো সময়ৰ প্ৰয়োজন হয়।\nপ্ৰত্যক্ষ ভাবে হয়তো কোনো সম্পৰ্ক নাই, কিন্তু এই মুহূৰ্তত হঠাতে মনলৈ অহা কথা এটা উল্লেখ কৰিব খুজিছোঁ। পীট ছিগাৰৰ এটা বিখ্যাত গান আছে Where have all the flowers gone; গানটোৰ প্ৰতিটো স্তৱকে বাৰে বাৰে সোধা হয়\nএটা পৰিবেশনাত পীট ছিগাৰে নিজে কৈ উঠে - এই গীতটোৰ সম্পৰ্কে মোৰ একমাত্ৰ আপত্তি এয়ে যে কথাখিনি নিৰ্দিষ্ট নহয়। আমি বাৰু কেতিয়া শিকিম বা কেতিয়া বুজি পাম বুলি কোই দিবলৈ আচলতে তেনেই সহজ। কিন্তু আমি সঁচাকোইয়েনো কিহৰ সম্পৰ্কে কথা পাতি আছোঁ?\nKathputlee Arts & Films,\n13, Patparganj Industrial area, New Delhi, 110092\nemail: kankhowa@gmail.com, mobile: 9811375594\nPosted by Samudra Kajal Saikia at 3:19 PM\nSatphool Theatre, Biswanath Chariali\nনাটক আৰু দ্ৰষ্টাবাদ\nমাজতে কিবা এটা কামত লাগে বুলি নাট্যকাৰ পংকজ জ্যোতি ভূঞাদেৱে (পোণাদা) মোৰ একাঙ্ক নাটকখিনিৰ তালিকা এখন বিচাৰিলে। তেতিয়াহে আকৌ এবাৰ বুজিলোঁ এটাও পাণ্ডুলিপি মোৰ হাতত নাই। ইমানেই বেয়া অৱস্থা যে দুখনমান নাটকৰ নামেই পাহৰিলোঁ। মাজে মাজে নাটক লিখিবলৈ অনুৰোধ একোটা আহে, অথবা পূৰ্বে মঞ্চস্থ নোহোৱা পাণ্ডুলিপি আছে নেকি মানুহে সোধে। প্ৰথমটো অনুৰোধ ৰাখিব নোৱাৰোঁ। এনেকৈ নাটক লিখিব নোৱাৰোঁ, আচলতে নাটক লিখা বস্তু যে নহয়েই সেইটো পাকে প্ৰকাৰে বুজাবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। এইখিনিতে গান সম্পৰ্কে হীৰেন ভট্টাচাৰ্যদেৱে কোৱা কথা এষাৰ মনত পৰে। বহুদিনৰ আগতে এবাৰ হীৰুদাৰ ঘৰলৈ যাওতে তেওঁ কৈছিল, গান লিখা বস্তু নহয়। গান কবিতা নহয়। গান মানুহে নিলিখে, কৰে। একেবাৰে সঁচা কথা।\nনাটকো লিখোঁ বুলিয়েই মেজত বহি কাগজ কলম উলিয়াই লিখা বস্তু নহয়। নাটক কৰা বস্তু। নাটক এটা হৈ উঠা বস্তু। এটা ঘটি যোৱা ঘটনা। একোটা পৰিবেশৰ তাগিদা লাগিব, পৰিবেশৰ সৈতে নিজে সাঙোৰ খাব লাগিব, নাটকখন কোনে কৰিব কিয় কৰিব কাৰ বাবে কৰিব সেইবোৰ বুজিব লাগিব তাৰ পিছতহে নাটকখন লিখা হৈ উঠিব। আকৌ নাটক এখন এবাৰ লিখা নহয়। বাৰে বাৰে লিখা হয়। এবাৰ আগতীয়াকৈ কল্পনাৰে। তাৰ পিছত তাৰ প্ৰায়োগিক দিশবোৰ চালি জাৰি চাই স্থানিক অভ্যাস চলি থকাৰ মাজত আকৌ এবাৰ লিখা হয়। নাটকখন এবাৰ মঞ্চস্থ হোৱাৰ পিছত ভুল ত্ৰুটিবোৰ চাই মেলি এবাৰ দুনাই লিখা হয়। মোটামুটি ভাবে ইমানেই ক'লোঁ। কিন্তু পদ্ধতিটো আৰু বেছি জটিল। যিমান বাৰেই নাটক এখন মঞ্চস্থ কৰা হয়, সিমানবাৰেই নাটকখন লিখা হৈ থাকে। আৰু অলপ দাৰ্শনিক ভাবে চাবলৈ গ'লে যিমানবোৰ দৰ্শকে যিমানবাৰ নাটকখন চায় সিমানবাৰেই নাটকখন নতুনকৈ লিখা হয়। কাৰণ প্ৰতিবাৰ কৰা একেখন নাটক আচলতে বেলেগ বেলেগ নাটক। এজন মানুহে আগতে চোৱা একেখন নাটক আচলতে দ্বিতীয়বাৰ এখন সম্পূৰ্ণ বেলেগ নাটক। তেনেহ'লে এখন নাটক যদি তিনিবাৰ মঞ্চস্থ হৈছে আৰু এশ মানুহে তিনিবাৰ চাইছে তেনেহ'লে সেয়া চিধা চিধি তিনি শ তিনিখন নাটক। আৰু অলপ জটিলতালৈ যাবলৈ যদি মন আছে তেনেহ'লে মনত পেলাওক অভিনেতা সকলে দৰ্শকৰ সামগ্ৰিক সত্বাক নিজৰ মাজতে ধাৰণ কৰে। গতিকে প্ৰতিজন অভিনেতাৰ মাজতে সেই সমগ্ৰ দৰ্শকৰ সংখ্যাক পূৰণ কৰক। একেটা কথাৰে ওলোটা দিশ এটা আছে। দৰ্শকৰ ইচ্ছা অনিচ্ছা ৰুচিবোধ 'টেষ্ট' আদিয়েহে অভিনেতাৰ 'শৰীৰ'টো গঢ় দিয়ে। ["As an artifact the body constructs its viewers (and their expectations), while viewers' expectations constructabody's contours... " Anuradha Kapur, "Actors Prepare", Theatre India, National School of Drama's Theatre Journal, May 2004, Number Nine, ed. by, K S Rajendran, pp. 8-9]\nগতিকে প্ৰতিজন দৰ্শকৰ হিচাপৰ লগত অভিনেতাৰ সংখ্যাবোৰো পূৰণ কৰক। এতিয়া গোটেইবোৰ পূৰণফল যোগ কৰক- কিমান হেজাৰ হ'লগৈ কিবা হিচাপ আছে নে? নাই। এই সংখ্যা অসীম অথবা পুণঃপৌণিক।\nদ্বিতীয় অনুৰোধটোও ৰাখিব নোৱাৰোঁ। আগতে মঞ্চস্থ নোহোৱা নাটক মোৰ নাই, নাথাকে, থকাটো সম্ভৱেই নহয়। কবিতা বা গল্প লিখি ডায়েৰীৰ ভাঁজত লুখুৱাই থৈ দিব পাৰি। তাত কবিতাটোৰ একো ক্ষতি নহয়। কিন্তু নাটক লিখি থৈ দিব নোৱাৰি। নাটকে বিচাৰে জীৱন্ত শৰীৰ- প্ৰত্যক্ষ ভাবে। দৈহিকতা নাটকৰ প্ৰথম চৰ্ত। লিখি থৈ দিয়া নাটক এখন এটা প্ৰাণহীন শৰীৰৰ দৰে। নাটকে ডায়েৰীৰ পাট ফালি মানুহ খেদি যায়। তাক শ্বাসৰূদ্ধ কৰি বন্দী কৰি ৰখাৰ কোনো ৰাস্তা নাই।\nসেইকাৰণেই নাটক সদায়ে একোটা অৰ্ডাৰী কাৰবাৰ। ই বিশুদ্ধ সাহিত্যৰ ৰূপ বিশেষ নহয়। অসম নদী-প্ৰধান, কৃষি-প্ৰধান আৰু নাট-প্ৰধান দেশ। এই দেশৰ ইমূৰে সিমূৰে নদী, ধান খেতি আৰু নাটক। কিন্তু ত্বৎস্বত্বেও নাটকৰ ব্যৱহাৰিক বা প্ৰায়োগিক দিশটোলৈ বিদ্বৎ মহলৰ সাংঘাতিক অৱহেলা। নাটক সম্পৰ্কে যদি কেতিয়াবা আলোচনা কৰিবলৈ হয়ো তাক জোৰ কৰি এটা সাহিত্যৰ সম্পদ বুলি ধৰি লৈ সাহিত্য-সমালোচনাৰ আওতাত পেলাই লৈহে আলোচনা কৰা হয়। এজন প্ৰসিদ্ধ নাট্যকাৰৰ নাটকক বাদ দি তেওঁৰ দ্বাৰা লিখিত উপন্যাস এখনলৈহে “সাহিত্য অকাদেমি”ৰ দৰে স্বীকৃতি আগবঢ়োৱা হয়। সাংস্কৃতিক সমালোচনাৰ কোনো পৰম্পৰা এই দেশত নাই। সম্ভৱতঃ লেখা মেলা কৰা বেছিভাগ মানুহৰে বিদ্যায়তনিক ক্ষেত্ৰ অসমীয়া বা ইংৰাজী সাহিত্য হোৱাৰ ফলতেই এনে হয়। সেয়েহে মাজতে খঙৰ ভমকতে এবাৰ অলপ চাৰ্কাষ্টিক ভাবেই নাটক সাহিত্য নহয় বুলি লিখি পেলাইছিলোঁ। কি কথা বুজাব খুজি তেনেকৈ লিখিছিলোঁ সেয়া বহুতে বুজি নাপালে আৰু মোক বেয়াহে পালে। বাৰু সি কথা ৰহোক।\nপোণাদাই একাংক নাটৰ তালিকাখন বিচাৰোতে মন কৰিলোঁ যে মোৰ বেছিভাগ নাটকেই আচলতে শিশু নাট। ঠিক শিশু নাটো নহয়, চেমনীয়া নাট। শিশু বা চেমনীয়া নাট বুলিয়েনো কেনেকৈ কওঁ, যি সময়ত সেইবোৰ লিখা হৈছিল সেই সময়ত নিজৰ বয়সৰ ল'ৰা ছোৱালীৰ কাৰণেই লিখিছিলোঁ বা কৰিছিলোঁ, শিশুৰ বাবে বুলি তেনেকৈ ভাবি তো কৰা নাছিলোঁ। এইখিনিতেই শিশু নাট, শিশু সাহিত্য বা শিশু চলচ্চিত্ৰ আদিবোৰ কথাক লৈ আমাৰ অসুবিধাখিনি সোমাই আছে। শিশু নাট মানে কি? আচলতে শিশু উপযোগী নাট। শিশুৱে কৰিব পৰা নাট আৰু শিশু সকলৰ বাবে উপযোগী দৰ্শণ থকা নাট। তাৰমানে শিশুক উদ্দেশ্য কৰি ডাঙৰে লিখা নাট। গতিকে পাকে প্ৰকাৰে এইবোৰত ডাঙৰৰ কথাই সোমাই থাকে- মানে এজন ডাঙৰে শিশুক যেনেকৈ চাবলৈ বিচাৰে সেইখিনি। শিশুৰ মনস্তত্ব সেইবোৰত খুব কমেই হে থাকে।\nআমাৰ সমাজত নাৰী যেনেকৈ সংখ্যালঘূ, শিশুও তেনেকৈ সংখ্যালঘূ। জাতিগত সংখ্যালঘূ বা ধৰ্মীয় সংখ্যালঘূ সম্পৰ্কেতো আমি মাজে সময়ে কথা পাতোৱেই শিশু সংখ্যালঘূ সম্পৰ্কে কথাতো নাপাতোৱেই, আনকি নাজানোও যে তেওঁলোক সংখ্যালঘূ। মন কৰিবলগীয়া যে সংখ্যালঘূ কথাষাৰ সংখ্যাসূচক বিচাৰ বা নিৰ্ধাৰণ নহয়। এইখিনিতে গিলচ্ডিল্যুজে "কাফকাঃ টুৱাৰ্ডছ এ মাইনৰ লিটাৰেচাৰ" গ্ৰন্থত মাইনৰিটি সম্পৰ্কে লিখা কথাখিনি প্ৰণিধানযোগ্য। সংখ্যালঘূ বা মাইনৰিটি কথাষাৰৰ লগত যে সংখ্যাৰ কথাটো নাখাটে সেয়া বুজাবলৈ গৈয়েই তেওঁ ক'লে যে পুৰুষ খাটাংকৈয়ে সংখ্যাগৰিষ্ট বা মেজৰিটি, লাগিলে মহ, শিশু, নাৰী, কৃষ্ণবৰ্ণ, কৃষক, সমকামী আদিবোৰৰ তুলনাত সংখ্যাত তেওলোক তাকৰীয়াই নহওক কিয়। [ "it is obvious that 'man' holds the majority, even if he is less numerous than mosquitoes, children, women, blacks, peasants, homosexuals, etc. ... Majority assumesastate of power and domination, not the other way around". (Gilles Deleuze and Félix Guattari, Kafka: TowardsaMinor Literature (1975)]\nবাচৰ ছিটৰ পৰা শিশুক উঠাই দিয়া হয়, সভা সমিতিত আগশাৰীৰ আসন শিশুৱে নাপায়, ঘৰতো পৰতো কোনো সিদ্ধান্ত ল'বৰ পৰত শিশুৰ মতামত গ্ৰাহ্য নহয়। শিশুকাল সেয়েহে কাটে প্ৰচণ্ড লাঞ্ছনা গঞ্জনাৰ মাজেৰে। অপমান সহি সহি অব্যক্ত দুখভাৰ বুকুত বান্ধি লৈ শিশুমন এদিন নোহোৱা হৈ যায় ঠিক কেতিয়া কোনেও গমেই নাপায়।\nশিশুনাটৰ ক্ষেত্ৰতো একেটাই অবহেলার কাহিনী। ডাঙৰে নিৰ্ধাৰণ কৰি দিয়ে শিশুৰ নাট কেনেকুৱা হ'ব লাগে। কেনেকুৱা হ'ব লাগে? অলিখিত বিধান অনুসৰি (ঠায়ে ঠায়ে লিখিত ৰূপো আছে) এনেকুৱা-\n১/ হাতী ঘোঁড়া বাঘ ভালুক থাকিব লাগিব।\n২/ হাবি জংঘল নহ'লে সপোনপুৰীৰ পৰী-অপেস্বৰী থাকিব লাগিব।\n৩/ বেয়াৰ বিপৰীতে ভালৰ আৰ্হি দেখুওৱা একোটা উপদেশ মূলক বাৰ্তা থাকিব লাগিব। এই উপদেশ সদায়ে গান্ধীবাদী বিনয়ী।\n৪/ বৈচিত্ৰ্ৰৰ মাজত ঐক্য দেখুৱাই 'মেৰা ভাৰত মহান' বুলি কৈ দিব পাৰিলেতো কথাই নাই।\n৫/ মাত-কথাবোৰ শুনিবলৈ শুৱলা আৰু মৰম লগা হ'ব লাগিব। তাৰ বাবে অতিনাটকীয় বা চুপাৰফিচিয়েল হোৱাত আপত্তি নাই। কিন্তু কোনো কাৰণতেই 'শিশুত্ব' হেৰুৱাব নেলাগিব।\n৬/ গোটেই নাটকখন ছন্দিত গদ্যত হ'লে ভাল। মনত ৰাখিব অসমীয়াত ছন্দ (আচলতে মিত্ৰাক্ষৰ) এতিয়া শিশুৰ একছেটিয়া সম্পদ।\nকিন্তু এইখিনি গুণ বা চৰিত্ৰ থাকিলে নাট এখন শিশু নাট হৈ উঠে নে? এয়া এক ডাঙৰ প্ৰশ্ন।\nশিশু মন বুজি পোৱাটো এটা কঠিন কাৰবাৰ। আমি নিজে যেতিয়া শিশু আছিলোঁ তেতিয়া কিন্তু আমি ডাঙৰে আমাৰ কাৰণে কৰি দিয়াখিনি বেয়া পাইছিলোঁ। আজিৰ এই গোটেই আলোচনাখিনি আচলতে এটা শিশু মনৰেই আলোচনা বুলি ধৰি ল'ব পাৰি। নাটক এখনত যে জোৰ কৰি 'মেছেজ' এটা দিবলৈ যোৱাটো খুব জৰুৰী কথা এটা নহয় সেয়া আমি নিজে শিশু হৈ থাকোতেই বুজি উঠিছিলোঁ। সেয়েহে নিজে নিজৰ নাটক লিখি উলিয়াইছিলোঁ। নিজে লিখিছিলোঁ বাবেই সকলো সময়তে চৰিত্ৰবোৰ নিজৰ কাণসমনীয়া আছিল। নিজৰ যেন বহুত কিবা কিবি কথা ক'বলৈ আছিল। ঠিক কি কথা আছিল নুবুজিছিলোঁ, আজিলৈকে নাই বুজা, কিন্তু কিবা যেন কথা আছিল। মই সপ্তম মানত থাকোতে আমাৰ নাটকৰ অভিনেতাবোৰ আৰু সেইমতে চৰিত্ৰবোৰো সপ্তম মানৰে আছিল। হয়তো এয়া মোৰ সীমাবদ্ধতা আছিল যে অন্য বয়সৰ অন্য ঠাইৰ চৰিত্ৰ একোটা মই কল্পনা কৰিব পৰা নাছিলোঁ। মোৰ কল্পনাশক্তি কম, এতিয়াও কম, সেয়ে এতিয়াও নেদেখা, লগ নোপোৱা চৰিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ অপাৰগ। কিন্তু সেই সূত্ৰেই এটা ভাল ঘটনা ঘটিছিল। সেয়া হ'ল আমাৰ নাটকবোৰ সাঙ্ঘাতিক ধৰণেৰে বাস্তৱ-ধৰ্মী হৈ উঠিছিল। সুৰ লগাই বা বেলেগ ধৰণেৰে নাটকীয় ভাব একোটাৰে গদ গদ হৈ সংলাপ মাতিব লগীয়া নহৈছিল। কেতিয়াও মঞ্চৰ আঁৰৰ পৰা কোনেও 'প্ৰম্পট' কৰিবলগীয়া নহৈছিল। লাহে লাহে নেচাৰেলিজমৰ ভক্ত হৈ উঠিছিলোঁ।\nশিশুমনৰ যন্ত্ৰণাখিনিৰ কথা কওতে আৰু এটা কথা কোৱা উচিত। শিশুৰ স্তৰ পাৰ হৈ চেমনীয়া স্তৰলৈ অহাৰ লগে লগে অৱহেলা আৰু বঞ্ছনাৰ সেই যন্ত্ৰণাই অন্য এক ৰূপ লয়। কাৰণ এইখিন সময়ত শিশু হিচাপে পোৱা এধানি দুধানি গুৰুত্বখিনিও নোহোৱা হৈ যায়। এইখিন আটাইতকৈ দিশাহাৰা কাল। চেমনীয়া নাট্যকৰ্মীৰ দুৰ্ভোগ ভুক্তভূগীৰ বাহিৰে আনে নুবুজিব। এইখিনি সময়ত তেওঁলোক শিশুচ'ৰা, শিশু-অনুষ্ঠানবোৰৰ পৰা বহিষ্কৃত। বয়সৰ দোষতে তেওঁলোকে শিশুনাট প্ৰতিযোগিতাত অংশ ল'ব নোৱাৰিব। ডাঙৰৰ নাটকতো শ্ৰেষ্ঠ শিশু-শিল্পীৰ বাবে আছুটিয়াকৈ থোৱা (সংবিধানত থকা সংৰক্ষণ ব্যৱস্থাৰ দৰে) পুৰষ্কাৰটোৰ মুদা মৰিল। আনহাতে ডাঙৰৰ নাটক সমাৰোহবোৰত ভাগ ল'বলৈকো এতিয়া বহুকাল বাকী। এইখিনি সময়তে মেট্ৰিক নামেৰে জনাজাত বিপুল-দুঃস্বপ্ন-সম্ভৱা এক ৰাক্ষসী সন্মুখত ঠিয় দি থাকে। তাৰ বাবে ইমান দিনে শিশু বুলি গানৰ স্কুল, নাটকৰ কৰ্মশালা সকলোলৈ লৈ যোৱা অতি-উৎসাহী পিতৃ মাতৃবোৰেও খৰলুটি মাৰে।\nPosted by Samudra Kajal Saikia at 5:02 AM\nImage collected from various sources\n"চিত্ৰ ভাষ্কৰ্য প্ৰকৃততে প্ৰকৃতিৰ অনুকৰণ নহয়। প্ৰকৃতিক নতুন ৰূপত চোৱাৰ প্ৰচেষ্টাহে।"\nএই কথাষাৰতেই নীলপৱন বৰুৱাৰ শিল্প মানসৰ শাহটো সোমাই আছে। সংখ্যাহীন বিপুল সৃষ্টি সম্ভাৰৰ মাজেৰে তেওঁ নতুনকৈ চাইছে পৃথিৱীখন। এইখন নিসৰ্গৰ পৃথিৱী, এটা চৰাইৰ পৃথিৱী, এজনী হৰিণাৰ পৃথিৱী। এইখন ৰঙ আৰু ৰেখাৰ পৃথিৱী। এক গতিময় পৃথিৱী। কিন্তু সকলোৰে শেষত এইখন মানুহৰ পৃথিৱী। সেয়ে গতিময়। আৰু সেই একেটা কাৰণতেই ই দশানণ ৰাৱণৰো পৃথিৱী, মুখ আৰু মুখাৰো পৃথিৱী। সেয়ে হেজাৰ হেজাৰ সৃষ্টিকৰ্মৰ প্ৰায় আটাইবোৰেই ফিগাৰেটিভ। যি অলপমান বিমূৰ্ততা আছে, সেয়াও ফিগাৰেটিভ বিকৃতিৰেই বিস্তাৰণ বুলিব পাৰি।\nঅসমৰ শিল্পজগতত শিল্পী বুলিলেই যিটো অবয়ৱ মানসচক্ষুত ভাঁহি উঠে সেয়া নীলপৱনৰ। এটা ইমেজ। এটা ব্যক্তিত্ব। ৰসাল মুখ, সপোন তিৰবিৰ চকু। অসমৰ শিল্পকলাৰ আধুনিকতাৰ পৰ্বটোৰ আধাতকৈ বেছি ক্ষেত্ৰ জুৰি আছে নীলপৱনে। এক বিশিষ্ট জীৱন শৈলী, চেতনাৰ সামগ্ৰিকতা, পৰ্যবেক্ষণৰ বহুমাত্ৰিকতা এই আটাইবোৰ মিলি নীলপৱন এক সম্পূৰ্ণ শিল্পী। এজন সম্পূৰ্ণ শিল্পী বুলি কোৱাৰ পিছত নীলপৱন বৰুৱা সম্পৰ্কে আৰু একো ক'বলৈ বাকী নাথাকে। এই সম্পূৰ্ণতাৰ বাবেই তেওঁ এক আইকণিক ইমেজ। সম্ভৱ কেৱল আধুনিকতাৰ কালৰ কথা ওলালেই নহয়, সমকালীনতাৰ অতীত কাললৈকে তেওঁ এটা আইকণ হৈয়েই ৰ'ব। অসমীয়া দৃশ্য-শিল্পৰ ক্ষেত্ৰত চেলিব্ৰিটি শিল্পী নাই। কিন্তু কাৰোবাৰ কথা যদি ক'বলৈ হয়, তেনেহ'লে সেয়া নীলপৱনেই।\nঅসমীয়াত চেলিব্ৰিটি (দৃশ্য)-শিল্পী কিয় নাই তাৰ কাৰণ ধেৰ। অসমৰ দৃশ্যশিল্পৰ কথা যেতিয়াই পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰোঁ আমাক হতাশা, দুৰ্ভাৱনা আৰু খণ্ডিত ইতিহাস চেতনাই গ্ৰাস কৰি আহে। বহুখিনি নেতিবাচক কথাই জুমুৰি দি ধৰে। দ্ৰষ্টা (স্পেক্টেটৰ) বা দৰ্শকৰ অভাৱ, জনজীৱনৰ পৰা শিল্পচেতনাৰ বিলুপ্তি, বৌদ্ধিক আৰু বিদ্যায়তনিক চৰ্চাৰ প্ৰতি অনীহা এই গোটেইবোৰ প্ৰসংগই একেলগে মূৰ দাঙি উঠে। তাৰ লগতে শিল্পীমহলৰো দায়িত্বৰ কথা আহে। এই দায়িত্ব অলপ অন্য ধৰণৰ। "শিল্পীৰ সামাজিক দায়বদ্ধতা" জাতীয় বহুল ব্যৱহৃত, আৰু ব্যৱহাৰ হৈ হৈ ধাৰ-চোক নোহোৱা ক্লিচ্চে হৈ পৰা কথাখিনিৰ বাহিৰে অন্য এক দায়িত্ববোধৰ কথাহে উনুকিয়াব খুজিছোঁ। এই দায়িত্ব পালন কৰা তেনেই উজু আৰু একেসময়তে আটাইতকৈ কঠিন। অনলস অবিশ্ৰান্ত ভাবে নিজৰ কাম কৰি যোৱাটোৱেই এজন শিল্পীৰ প্ৰমুখ আৰু প্ৰধান চৰ্ত, আৰু এই চর্তৰ মাজতেই আছে মই উনুকিয়াব খোজা দায়িত্বৰ নব্বৈ শতাংশ।\nসংখ্যাগত কাৰণটোও কেতিয়াবা গুৰুত্ব দিবলগীয়া হয়। ভূপেন হাজৰিকা চেলব্ৰিটি তেওঁৰ সংখ্যাতীত কৰ্মৰ মাজেৰে। আজিৰ তাৰিখত জুবিন চেলিব্ৰিটি কাৰণ হাজাৰে হাজাৰে তেওঁ গান গায়েই গৈ আছে। শচীন চেলিব্ৰিটি কাৰণ তেওঁ শেষ পৰ্যন্ত খেলি গৈ আছিল। অসমীয়া চিনেমা নিৰ্মাতাৰ ক্ষেত্ৰত চেলিব্ৰিটি নাই, কাৰণ চাৰি-পাঁচখনৰ বেচি চিনেমা নিৰ্মাণ অসমত আজিলৈকে কাৰো দ্বাৰা সম্ভৱ হোৱা নাই। কোনোবা অসমীয়া নিৰ্মাতাই জীৱনকালত ডেৰশখন চিনেমা নিৰ্মাণ কৰা, সত্তৰ আশীখনমানৰ চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰা আৰু অজস্র আনৰ চিনেমাত সহযোগী হিচাপে কাম কৰাৰ কথা স্বপ্নৰো অগোচৰ। ছবি বা ভাষ্কৰ্যৰ ক্ষেত্ৰতো একে কথা। গোটেই জীৱন ধৰি হেজাৰে হেজাৰে ছবি নিৰবিচ্ছিন্ন ভাবে আঁকি যোৱা শিল্পী অসমত নাই। সাম্প্ৰতিক পৰিস্থিতি হতাশাজনক বুলি হামৰাও কাঢ়ি থকা হেজাৰে হেজাৰে আছে। কিন্তু হেজাৰ প্ৰত্যাহবানকো নেওচি, প্ৰতিকুলতাৰ মাজতো নিজৰ সাধনা অব্যাহত ৰখা কোনোবা যদি আছে- সেয়া হ'ল নীলপৱন। সেই কাৰণেই কৈছোঁ, অসমৰ দৃশ্যশিল্পৰ ক্ষেত্ৰত চেলিব্ৰিটিৰ পৰ্যায়ত থ'ব পৰা কোনোবা যদি আছে সেয়া নীলপৱন। এহাতে তেওঁ ইতিপূৰ্বেই ৰোপিত হোৱা অসমীয়া শিল্পৰ ইতিহাসত আধুনিকতাৰ বীজখিনি লালন পালন কৰি গ'ল, অন্যহাতে মানুহৰ মাজত এক বাংময় ছন্দময় ৰঙ আৰু ৰেখাৰে এক সংবেদন সৃষ্টি কৰি গৈ থাকিল। তেওঁৰ ছবিৰ দৃশ্যময়তাই এক সীমিত সংখ্যক লোককহে মোহিত নকৰে। তেওঁৰ দৃশ্যময়তাত মোহিত লোকৰ সংখ্যাও তুলনামূলক ভাবে বেছি।\nফৰ্ম আৰু নীলপৱন\nনীলপৱনৰ শিল্প-চেতনাৰ ভেটিত ইটা বালি সদৃশ দুটা প্রধান উপাদান- শান্তিনিকেতনৰ পৰা আহৰিত শিল্পশিক্ষা আৰু লোকশিল্পৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ আগ্ৰহ আৰু আনুগত্য। ইয়াৰ লগতে চিমেন্টৰ দৰে যোগ হৈছে তেখেতৰ নিজস্ব জীৱনবীক্ষা, স্বকীয় সত্বা। প্ৰথমটো উপাদানেৰে তেখেতৰ স্থানৰ ব্যৱহাৰৰ ধাৰণাখিনি সুদৃঢ়। নীলপৱনৰ ছবি সদায়ে ভৰন্ত আৰু ভৰপক। শূন্যস্থানৰ সম্যক বিভাজনত তেওঁ সিদ্ধহস্ত। ভৰা স্থান আৰু শূণ্যস্থানৰ অসমতুলতাত সৃষ্টি হোৱা টেনচন তেখেতৰ ছবিত নাই। এক স্থৈৰ্য, এক প্ৰশান্তি আৰু তেনেকৈয়ে এক আটিল বান্ধোন তেওঁৰ ফৰ্মৰ মাজত বিদ্যমান। একেবাৰে "সাৱধানী অসাৱধান" ৰংবোৰো বা ৰেখাবোৰো কেতিয়াও শিথিল হৈ ছিটিকি নপৰে। বিদ্যায়তনিক এনাটমি, পৰিপ্রেক্ষিত আদিলৈ ভেঙুচালি কৰি তেখেতৰ ফৰ্ম আৰু ফিগাৰবোৰে গা কৰি উঠে যদিও পাকৈত শিপিনীৰ একোহালি বোৱনিৰ দৰেই সিবোৰ পৰষ্পৰ সংপৃক্ত হৈ থাকে।\nএই হুজুগতে আকৌ ব্যক্তিত্বৰ কথা ওলাব। কথাখিনি ঠিক তেনেকুৱাই যেনেকৈ কবিতাৰ ক্ষেত্রত আমি নীলমণি ফুকনৰ কথা কওঁ। ফুকনৰ কবিতাৰ কথা পাতোতে যেনেকৈ কবিজনৰ ব্যক্তিত্বৰ কথা অৱধাৰিত ভাবে ওলাই পৰে তেনেকৈয়ে নীলপৱনৰ ব্যক্তিত্বৰ কথাও ওলায়। মানুহজনৰ সন্মুখত থিয় দিলে বা তেওঁক দেখিলেই যেনে এটা শান্ত সমাহিত ভাব আহি পৰে, তেওঁৰ ছবিয়েও তেনে এটা অনুভৱেই দিয়ে। উন্মাদনা, অস্থিৰতা, বিহ্বলতা, আকুলতাক বুকুত সামৰিও তেওঁ স্থিতপ্ৰজ্ঞ। সুন্দৰতা সম্পৰ্কে তেওঁৰ নিজৰ ধাৰণা আৰু কৰণীয়বোধখিনি এইখিনিতে উনুকিয়াব লাগিব। "... নিজক জীয়াই ৰাখিবলৈ পৰিশ্ৰম কৰা, খাদ্য সংগ্ৰহ, ঘৰ-দুৱাৰ বন্ধা আদি কামসমূহ স্বাভাৱিক তাড়নাত মানুহে কৰিবই লাগে, কিন্তু এইবিলাকৰ উপৰিও সাধাৰণ দৈনন্দিন জীৱনৰ উৰ্ধত নিজক, দহক লগতে প্ৰকৃতিকো নতুন ৰূপত সজাই পৰাই তোলাত মানুহৰ অতিৰিক্ত প্ৰাণ শক্তিৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়। ... এটা সুন্দৰ মানৱ শৰীৰ বিচাৰ হোৱাৰ দৰে এই বিচাৰ হ'ব লাগিব। অকল সুন্দৰ হ'লেই নহ'ব, বিদ্বান হ'ব লাগিব। অকল বিদ্বান হ'লেই নহ'ব, সেই বিদ্যাৰ আৰ্জিত ফলেৰে সজ চৰিত্ৰবান হ'ব লাগিব। কৰ্মঠ স্বাস্থ্যবান হ'ব লাগিব। আৰু মানৱ সমাজৰ কামত আহিব লাগিব। ত্যাগ পৰোপকাৰ আদিও থাকিব লাগিব। আকৌ সকলো থাকিও সুন্দৰ নহ'লে সকলো গুণেই মোলান পৰি যায়। সজোৱা-পৰোৱা সুন্দৰ পৰিপাটি অৱস্থা এটাই এটুকুৰা স্থান জিলিকাই তোলাৰ দৰে ধুনীয়া পৰিপাটিকৈ সাজ-পাৰ কৰা, দাঢ়ি-চুলি কাটি সুন্দৰ হৈ থকা দেহাৰ আকৰ্ষণেই বেলেগ..."।\nনীলপৱনৰ শিল্পচেতনাৰ ভেটিৰ দ্বিতীয়টো সমল লোকশিল্পই দিলে তেওঁক স্বাচ্ছন্দ্য। ইমান পৰে কৈ অহা সুস্থিৰতা, দৃঢ়তা আৰু প্ৰশান্তি-বোধৰ আন্তৰালত দেখোঁ এক উন্মাদনা। অৱশ্যে লোকশিল্প সম্পৰ্কে আমি কিছুমান ভুল ধাৰণা লৈ থাকোঁ। অলপ ৰোমান্টিক হৈয়েই আমি লোকশিল্পৰ প্ৰশস্তি গাবলৈ আৰম্ভ কৰোঁ আৰু প্ৰাণ-প্ৰাচুৰ্য, বৈচিত্ৰ আদিৰ কথা কৈ পেলাওঁ। কিন্তু কথাষাৰ তেনে নহয়। নীলপৱন বৰুৱায়েও এইখিনি কথা জানিছিল। ("... আচলতে কৃষিজীৱী সমাজ বৰ ৰক্ষণশীল, তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত আচাৰ ব্যৱহাৰ, আহাৰ বিহাৰ শিল্প আদিতো সেই ৰক্ষণশীলতাই ঠাই লয়..."।) লোকশিল্পৰ উন্মাদনা আৰু আধুনিক শিল্পীৰ উন্মাদনা একে নহয়। কিন্তু দৃশ্যগতভাবে আহৰিত বুজাপৰাই লোকশিল্পই এক উন্মাদনাকেই প্ৰৰোচিত কৰে। লোকশিল্প নিজে ফ্ৰি-হেণ্ড নহয়, কিন্তু আধুনিক শিল্পীক সি ফ্ৰি-হেণ্ড হ'বলৈকে উৎসাহিত কৰে। এই ফৰ্মৰ ক্ষেত্ৰত ফ্ৰি-হেণ্ড হোৱা আৰু ভাববস্তুৰ ক্ষেত্ৰতো উন্মুক্তমনা হোৱাৰ লাচতে নীলমণি ফুকনদেৱে তেওঁক পিকাছোৰ কৰ্মপদ্ধতিৰ লগত ৰিজাইছিল। "পিকাছোৰ এষাৰ কথাৰ প্ৰতিধ্বনি কৰি কথা প্ৰসঙ্গত বৰুৱাই আমাক কৈছিল- মই বিচাৰি নুফুৰোঁ, মই পাওঁ। বিচাৰিলে নেপাওঁ। কিন্তু বিচাৰি থাকিলেহে নিবিচৰাকৈ পাওঁ। তেওঁ আঁকিবলৈ ল'লে তেওঁ ক'ব নোৱাৰাকৈ, ৰেখা ৰঙ ইমেজ আহি ওলায়হি, স্বয়ংক্ৰিয় ভাবেই সিবোৰে চিত্ৰপটখনত স্থান লয়, গঢ়ি উঠে, গঢ় লয়, ফুটি উঠে, নিজক প্ৰকাশিত কৰে। কেতিয়াবা কিবা এটা আঁকিবলৈ গৈ কিবা এটা আঁকেগৈ। সম্ভৱতঃ ইয়ো এটা কাৰণতে সমসাময়িক আমাৰ বহু চিত্ৰকৰৰ তুলনাত তেওঁৰ ছবি বহুদূৰলৈ যান্ত্ৰিকতাৰ পৰা মুক্ত।"\nফৰ্মৰ আটিল বান্ধোন, ভাবৰ স্বাধীনতাৰ লগতে ব্যক্তিমানসৰ ছন্দ একত্ৰ হোৱাৰ ফলত তৃতীয়তে যিটো পোৱা গ'ল সেয়া হ'ল ৰেখাৰ বলিষ্ঠতা আৰু ৰঙৰ উম। হেজাৰ হেজাৰ ড্ৰইং আৰু ছবিৰ ভিতৰত ক'তো নিস্তেজতা নাই। সকলোবোৰেই উমাল আৰু ছান্দিক। সকলোবোৰতে কিবা এটা ঘটি থাকে। উম বা ছন্দৰ লগতে এই পৰিশিষ্ট ভাগটো- এই যেন কিবা এটা ঘটি আছে- এই ভাবটো- আমাৰ ভাল লগা অন্যতম দিশ। স্থানিক সুস্থিৰতাৰ মাজতো এক গতিময়তা আৰু ঘনঘটাত ছবিবোৰ চঞ্চল। একক বিষয় যেনে একোখন পোৰ্ট্ৰেইট বা এটা জন্তু বা এখন মুখাও যদি তেওঁ আঁকিছে - তাৰ মাজতো কিবা এটা ঘটি আছে। এই ঘটনা ঘটাৰ অনুভূতিখিনিৰ উৎস সন্ধান কৰিলে পাম তেওঁৰ অন্যান্য পাৰফৰ্মিং ফৰ্মৰ প্ৰতি অনুৰাগ আৰু যোগাযোগ। "মুখাচিত্ৰ আধুনিক কলালৈ ৰূপান্তৰিত কৰাৰ দায়িত্ব তেওঁৱেই লৈছিল"।\nযিটো সময়ত আৰু যিবোৰ কাৰণত যেনেকৈ নীলপৱন বৰুৱাই নিজৰ শিল্পভাষা নিৰ্মাণ কৰিলে সেয়া আপাতদৃষ্টিত স্পষ্ট হ'লেও তেনেই সহজ নাছিল। শিল্পৰ ক্ৰমবিৱৰ্তনৰ ইতিহাস অসমত নেলাগে ভাৰতবৰ্ষৰ ক'তো সৰলৰৈখিকতো নহয়েই নিৰবিচ্ছিন্নও নহয়। পুৰণি পুথিচিত্ৰৰ ধাৰাটোৰ পৰা আধুনিকতাৰ পৰ্বটোলৈ বা সমকালীণ স্তৰলৈকে একেলেথাৰিয়ে বকলা মেলাৰ কোনো পোণ বাট নাই। অন্যহাতে অসমৰ জলবায়ু আৰু লোকায়ত মনস্তত্ব দৃশ্যগত কাৰু-কৃতিৰ সংৰক্ষণৰ অনুকূল নহয়। এহাতে যেনেকৈ সেমেকা জলবায়ুৱে বস্তুগত অস্তিত্বক সহজে নষ্ট কৰে, অন্যহাতে তেনেকৈ চাক্ষুস অভিজ্ঞতা আৰু উপলব্ধিৰ বৈৰাগ্যও এই মুলুকত আছে। কিন্তু সমান্তৰাল ভাবে আৰু এটা কথা মন কৰিবলগীয়া যে পৰিবেশ্য কলাৰ কদৰ অসমত অধিক। বিভিন্ন পৰিবেশ্য কলাৰ সমাহাৰ অতীতত যেনেকৈ আছিল আজিও তাৰ বহুল আদৰ নোহোৱা হৈ যোৱা নাই। নাট-ভাওনা আৰু অন্যান্য ব্যৱহাৰ্য বস্তু-নিৰ্মাণৰ পদ্ধতি আৰু সৌন্দৰ্যবোধক অনুধাৱন কৰি অসমৰ মাটি-পানীৰ লগত মিলি যাব পৰাকৈ এটা শিল্পভাষ নিৰ্মাণ কৰি লোৱাৰ ক্ষেত্ৰত বহুকেইজন পুৰোধা শিল্পীয়ে চেষ্টা কৰি গৈছে। কিন্তু নীলপৱন বৰুৱাৰ শিল্পভাষেই এইক্ষেত্ৰত আটাইতকোই বেছি ফলপ্ৰসু যেন লাগে। পূৰ্বজ শিল্পীকূলৰ দৰে তেওঁ শান্তিনিকেতন আৰু পশ্চিমবংগৰ শিল্পৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিলেও বেঙ্গল স্কুলৰ ৰিভাইভেলিষ্ট ঘৰানাক আঁকোৱালি নল'লে। শান্তিনিকেতন স্কুলৰ শিল্পসত্বাৰ মজ্জাভাগহে তেওঁ গ্ৰহণ কৰিলে। সেই মজ্জাভাগেৰে তেওঁ জুমুঠিটো তৈয়াৰ কৰি তাত ৰহণ সানিলে অসমীয়া লোকশিল্পীৰ তুলিকা। এইখিনিতেই বৰুৱাদেৱৰ কৃতিত্ব।\nদেশপ্ৰেম, জাতীয়প্ৰেম আৰু লোকপ্ৰেমেৰে উদ্বুদ্ধ হোৱা অসমীয়া শিল্পীৰ তালিকাখন হয়তো দীঘল, কিন্তু সিদ্ধহস্ততাৰ প্ৰসংগ আহিলে সেই তালিকাখন তেনেই ছুটি। কোনোৱে যদি দেশীয় বা জাতীয় বিষয়বস্তু বাচি লৈছে - কিন্তু ফৰ্মটো হয়তো বাহিৰৰ পৰা আহৰণ কৰা। অসমীয়া বিহুৱতী, ৰোৱনি দাৱনি, বা তাঁতশালৰ ছবি এখন আঁকিলেই সেয়া অসমীয়া ছবি হৈ যাবনে বাৰু? নিশ্চয় নহয়, যদিহে অসমীয়া শৈলীত তাক অঙ্কণ কৰা নহয়। কিন্তু অসমীয়া শৈলী বুলি কিবা বস্তু আছে জানো? পুৰণি পুথিচিত্ৰ এখন বিচাৰি উলিয়াই ধূলি মাকতি জাৰি জোকাৰি তাৰ অণুকৰণত কিবা কৰিলেই হ'বনে? নহয়, তেতিয়াও নহয়। গতিকে বুজাত একো অসুবিধা নহয় যে পদ্ধতিটো যথেষ্ট জটিল। টেকনিকৰ অধ্যাৱসায়ৰ লগতে ই এক বৌদ্ধিক চৰ্চাৰো কথা। এই দুয়োটা দিশৰ অৰ্থাৎ ব্যৱহাৰিক আৰু বৌদ্ধিক চৰ্চাৰ সমতুলনত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ ফলতহে সৃষ্টি হৈছে নীলপৱনৰ চিত্ৰভাস।\n১৯৯৭ চনমানতেই নীলপৱন বৰুৱাদেৱক কিছুসময়ৰ বাবে ঘনাই লগ পাইছিলোঁ। তেনে সময়তেই তেওঁৰ "অন্য এক গতি" নামৰ কিতাপখনৰ খচৰা নে প্ৰুফ কিবা এটা পৰ্যায় চলি আছিল। এইখন কিতাপেই তেওঁৰ শিল্পমানসত প্ৰৱেশ কৰাৰ বাট মুকলি কৰি থৈছে। অনুৰাগী বা শিল্পৰসিকতো বাদেই, শিল্প ঐতিহাসিক আৰু তাত্বিকৰ বাবেও এইখন এক আপুৰুগীয়া সমল কাৰণ কে'বাটাও জটিল দিশৰ সম্ভাব্য ইঙ্গিত ইয়াত পোৱা যাব। আধুনিক শিল্পক লোকায়ত অভ্যাসৰ লগত সাঙোৰাৰ প্ৰয়াস, চাৰু কলা আৰু কাৰু কলাক একত্ৰে বিচাৰ কৰাৰ পদ্ধতি - এনেবোৰ দিশে অসমীয়া চৰ্চাৰ কাৰনে সম্ভাব্য দিশবোৰ মুকলি কৰে।\n (নীলপৱন বৰুৱা, "সাংস্কৃতিক প্ৰকল্পত শিল্প-শিল্পী আৰু শিল্প-বীথিকা", অন্য এক গতি, নটসূৰ্য ফণী শৰ্মা সোঁৱৰণী সমিতি, অসম, ১৯৯৮, পৃ- ২৩)\n # (নীলপৱন বৰুৱা, "সাংস্কৃতিক প্ৰকল্পত শিল্প-শিল্পী আৰু শিল্প-বীথিকা", অন্য এক গতি, নটসূৰ্য ফণী শৰ্মা সোঁৱৰণী সমিতি, অসম, ১৯৯৮, পৃ- ২২\n # (নীলপৱন বৰুৱা, "অসমৰ পৰম্পৰাগত শিল্পকলা আৰু ইয়াৰ ভৱিষ্যৎ", অন্য এক গতি, নটসূৰ্য ফণী শৰ্মা সোঁৱৰণী সমিতি, অসম, ১৯৯৮, পৃ- ২৬\n # নীলমণি ফুকন, "ছবি কেৱল ছবি", শিল্পকলা দৰ্শন, বুক হাইভ, প্রথম প্রকাশ, ১৯৯৮\n # মৌচুমী কন্দলী, "অসমৰ শিল্পকলাৰ ইতিহাসঃ আধুনিক যুগ", বিংশ শতাব্দী আৰু অসম, সোণালী জয়ন্তি উদ্‌যাপন সমিতি, দেৱৰাজ ৰয় মহাবিদ্যালয়, সম্পাঃ গীতাশ্ৰী তামুলী, হেম ফুকন, ২০০০, পৃ, ৮১\n # "নিৰহ নিপানিকৈ চাৰু কলাৰ কথা ক'বলৈ গ'লে আমাৰ ক্ষেত্ৰখন বৰ সংকুচিত হৈ পৰিব আৰু অসমৰ কৃষিজীবী পৰম্পৰাত কাৰু আৰু চাৰু শিল্প একাকাৰ হৈ আছে। নিলগাই পৃথক পৃথক ভাবে ইয়াক চোৱা টান।"(নীলপৱন বৰুৱা, "অসমৰ পৰম্পৰাগত শিল্পকলা আৰু ইয়াৰ ভবিষ্যৎ", অন্য এক গতি, নটসূৰ্য ফণী শৰ্মা সোঁৱৰণী সমিতি, অসম, ১৯৯৮, পৃ- ২৭)\nPosted by Samudra Kajal Saikia at 7:00 AM


যাযাবৰ (অনুপমা বৰগোহাঁই) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n“নাই, নোৱাৰোঁ মই একো লিখিবলৈ। চাল্লা, ডিমাগটো আজিকালি মোৰ একেবাৰে খালী হৈ গ’ল – খালী…” বটলটোৰ শেষকণ পানীয় সন্মুখত থকা গিলাচ তিনিটাত অলপ অলপ কৈ বাকি দি খালী বটলটো জোকাৰি স্বপ্ননীলে ক’লে।\nমদ, চিগাৰেট আৰু ভাঙৰ নিচাই এতিয়াও তাৰ মন আৰু মগজুটো ভাৰশূন্য কৰিব পৰা নাই। অবাধ্য কলিজাটোৰ ধপধপনিটো বাঢ়িছেহে তাৰ। কি কৰিব সি? আজিকালি সি হাঁহিব খুজিও হাঁহিব নোৱাৰে – কান্দিবৰ বাবেও কাৰণ বিচাৰি নাপায়। তাৰ দুচকুত সপোনৰ ভৰ অথচ চকুৰ পতা জাপ খোৱাবলৈও ভয়!\nপায়েঙৰ কিন্তু নিচা অলপ লাগিছিল। ক’ৰপৰা জানো গোটাইছিল স্বপ্লনীলটোৱে এই ছাঁই মদসোপা। বুকুখনত চোন তাৰ সোপা মাৰি ধৰা যেন লাগিছে। পুৰা গাহৰিৰ মঙহ এটুকুৰা প্লেটখনৰ পৰা লৈ পায়েঙে ক’লে, “চাল্লা এই ধুনীয়া ছোৱালীবোৰে আমাৰ দৰে কম উপার্জন কৰা ল’ৰাৰ লগত বিয়া পাতিবলৈ নিবিচাৰে – আমাৰ আবেগবোৰক লৈ খেলা কৰিবলৈ হে বিচাৰে। প্রেম প্রেম খেলা। হুহ .. দুনিয়াৰ চব ধুনীয়া ছোৱালীৰ মুখত বগৰীৰ গুটিৰ দৰে শালমইনা উঠক – সিহঁতৰ গেলা কলিজাখনৰ দৰে মুখখনো গেলি যাওক।”\n“এইজনী কেই নম্বৰ অ পায়েং ?” – স্বপ্ননীলে ইষৎ দুষ্ট হাঁহি এটা মাৰি সুধিলে।\n“নাই অ’। এইবাৰ এইজনীক মই বৰ ভাল বুলিয়েই ভাবিছিলোঁ – সব কথা কৈছিলোঁ তাইক মোৰ। আজিহে গম পালোঁ তাইৰ আগতেই বিয়া ঠিক হৈ আছে – টকা থকা ইঞ্জিনিয়াৰ এটাৰ লগত। মোক হেনো তাই ভাল বন্ধু বুলিহে ভাবিছিল। “ভাল বন্ধু” ..ধুৰ ..!!”\n“ছোৱালীবোৰৰ “ভাল বন্ধু” হোৱাটোও বৰ বিপদজনক।” – কথাষাৰ কৈয়েই অৰ্ণৱে তাৰ গিলাচটোত থকা পানীয়খিনিত দীঘলীয়া শোহা এটা মাৰিলে।\nবহি থকা চকীখন কিছু দূৰলৈ ঠেলি স্বপ্লনীলে অন্যমনস্ক ভাৱে মেজখনত ভৰি এটা তুলি দিলে। এইখন মেজ তাৰ অতি মৰমৰ। মেজখনে বিভিন্ন সময়ত তাৰ বিভিন্ন প্রয়োজন পূৰণ কৰে। কেতিয়াবা পঢ়াৰ মেজ – কেতিয়াবা খোৱাৰ মেজ আৰু কেতিয়াবা মন ভাল লাগিলে চিঞৰি চিঞৰি গোৱা সুৰবিহীন গানবোৰত তাল মিলাবলৈ এই মেজখনে তবলাৰ কামো কৰে। মাকৰ লগত মত বিৰোধ হ’লে – সমাজৰ কিবা কথাত খং উঠিলে এই মেজখনতেই তাৰ দুটামান মাৰ-ভুকু লগাই মনটোত শাঁত পেলায়। আজি ডাঙৰ কাম এটা শেষ হোৱাৰ আনন্দত সি পায়েং আৰু অৰ্ণৱক মাতিছে – ভাত এসাঁজ খাবলৈ। টি ভি চিৰিয়েলখনৰ নাট্য ৰূপান্তৰৰ কামটো যেনেতেনে শেষ হ’ল। কামটো তাৰ মনৰ পচন্দ মতে শেষ নহ’ল যদিও হাতলৈ দুটা পইচা অহাত সি সুখী। আৰু সেই সুখ ভগাই ল’বলৈকে তাৰ বন্ধুকেইটাক মাতিছিল। কিন্তু ক’তা, আনন্দৰ সলনি চোন অনামী দুখৰ ছাঁয়া এটাইহে সিহঁতক পিছে পিছে খেদি ফুৰিছে!\nনিশা গভীৰ হৈ যোৱাৰ লগে লগে অনিল পায়েং আৰু অৰ্ণৱ বৰা নামৰ সম্ভাৱনাৰে ভৰা যুৱক দুজনৰ হা-হুমুনিয়াহ আৰু জীৱনৰ প্রতি থকা অকাৰণ ক্ষোভবোৰ বাঢ়ি গৈছে- সুৰাৰ ৰাগীও বাঢ়ি গৈছে। স্বপ্লনীলে আজি স্বপ্ন ভংগৰ গান শুনিবলৈ বিচৰা নাছিল। নতুনকৈ জীয়াই থাকিবলৈ, সপোন দেখিবলৈ বিচাৰিছে সি – কিন্তু সপোনবোৰ সদায় আধা দেখোঁতেই সাৰ পাব লগা হয় তাৰ। সেয়ে তাৰ আজিকালি চকুৰ পতা জাপ খোৱাবলৈও ভয় লাগে।\nমাকৰ লগত তাৰ বয়সৰ পাৰ্থক্য কিমান বছৰৰ বাৰু… ১৭বছৰ?? নাই ১৬ বছৰৰ হ’ব। ১৪ বছৰ বয়সতে বিয়া হৈছিল মাকৰ। নৈষ্ঠিক বামুণৰ ঘৰৰ ছোৱালী। গাভৰু হোৱাৰ আগতেই তাৰ মাকক বিয়া নিদিলে যদিও গাভৰু হোৱাৰ পাছতে বিয়া দিবলৈ হুলস্থূল লগাই দিছিল হেনো – ঘৰৰ মানুহে। মাকৰ বিয়াৰ দুবছৰৰ পিছতে জন্ম হৈছিল সি। গতিকে তাৰ আৰু মাকৰ বয়সৰ পাৰ্থক্য ১৬ বছৰহে হ’ব। তথাপি তাৰ লগত মাকৰ মতৰ পাৰ্থক্য যে দুটা যুগৰ পুৰণি ধৰণৰ। দেউতাকেই তাৰ সকলোতকৈ ভাল বন্ধু আছিল। সৰু ভনীয়েকজনীৰ জন্মৰ দিনাই দেউতাকৰ মৃত্যু হৈছিল! কিমাননো বয়স হৈছিল তেতিয়া তাৰ? মাত্র ১২ বছৰ!! গোলাঘাটৰ পৰা আহি আছিল দেউতাক। মাকক হঠাৎ হস্পিটেললৈ নিয়াৰ কথা শুনি হয়তো চিন্তিত হৈ বেছি জোৰেৰে গাড়ী চলাইছিল। আৰু সেয়ে গাড়ীয়ে নিয়ন্ত্রণ হেৰুৱাই ৰাস্তাৰ গৰাৰ পৰা খাৱৈত বাগৰি পৰিল আৰু দেউতাকে তাতেই চিৰ বিদায় ল’লে – তাৰ কণমানি ভনীয়েকজনীক নেদেখাকৈ – সিহঁতক মাত নলগোৱাকৈ চিৰদিনৰ বাবে গুচি গ’ল তাৰ মৰমৰ দেউতাক!\nউস্ কি যে দিন আছিল সেইটো!! দেউতাকক হেৰুওৱাৰ বাবে আইতাক আৰু মাকে হিয়া ভাঙি কান্দিছিল। “ভগবান” বোলা অদৃশ্যজনক হেঁপাহ পলুৱাই গালি দিছিল। তাৰ কিন্তু সিদিনা মাক আৰু আইতাকৰ যন্ত্রণাকাতৰ মুখ কেইখনতকৈ তেওঁলোকে কণমানি ভনীয়েক জনীৰ প্রতি কৰা নিৰ্দয়তাহে বেছি স্পষ্টকৈ মনত আছে। মাক, আইতাক কোনেও তাইক একোলা দাঙি মৰম কৰিব বিচৰা নাছিল – সমবেদনা জনাবলৈ ঘৰলৈ অহা আপোন মানুহবোৰক আইতাকে চিঞৰি চিঞৰি কৈছিল,“এই কুলক্ষণীজনীয়ে জন্ম হৈয়েই দেউতাকৰ মূৰটো খালে। ভগবানে এইজনীকে মাৰি নিনিলে কিয়? অহ..মোৰ এটাই ল’ৰা – তাকো কণা-বিধাতাই লৈ গ’ল। এইজনীক লৈ যোৱা হ’লেই ভাল আছিল! অহ ..আহ!”\nটেঁৱা টেঁৱা কৈ কান্দি নিজৰ দুৰ্ভগীয়া অৱস্থিতিৰ ঘোষণা দি তাই ভাগৰি পৰিছিল। … আলফুলে দাঙি ধৰিছিল সি কণমাণি ভনীয়েকক। ইস্ ফুলৰ দৰে কোমল এই পিটকলি ছোৱালীজনীয়েনো দেউতাকৰ মূৰ খাব পাৰেনে? ..কাকো চুই চাবলৈ দিয়া নাছিল সি তাইক। তাৰ বাকী দুজনী ভনীয়েক ঘৰটোৰ কোনোবা এটা চুকত বহি বুজি নোপোৱা ঘটনা প্রবাহক লক্ষ্য কৰি স্তব্ধ হৈ ৰৈছিল।\nহাতত লৈ থকা চিগাৰেটডাল জ্বলি জ্বলি হাতখন পুৰিবলৈ লওঁতেহে স্বপ্লনীল বৰ্তমানৰ জগতলৈ ঘূৰি আহিল। তাৰ ঘৰত যে দুটা বন্ধু বহি আছে আৰু সিহঁতক নতুন বছৰৰ আগমন আৰু পুৰণি কাম এটা সফলতাৰে সমাপ্তি হোৱাৰ আনন্দত সিয়েই খাবৰ বাবে মাতিছিল – সেই কথা এতিয়াহে তাৰ অনুভৱ হ’ল। আজিও সি দুখৰ নিমখীয়া বৰষুণত তিতি আছে। আৰু তাৰ এই বন্ধু কেইটা! সিহঁতে জানো জানে টকা, প্ৰেম, সফলতা –সকলো পোৱাৰ পিছতো যে মানুহ সুখী হ’ব নোৱাৰে!! পায়েঙে এজনী সঁচা প্রেয়সীৰ প্রেমৰ অভাৱত দুখী হৈছে – অৰ্ণৱে টকাৰ অভাৱত দুখী হৈছে। আৰু সি? সি কিহৰ অভাৱত ইমান দুখী সদায়!! তাক ভালপোৱা প্রেয়সীৰ অভাৱ নাই। টকা পইচাৰো বিশেষ অভাৱ নাই – সফলতাই গগণ চোৱা নাই যদিও য’তেই হাত দিয়ে তাতেই কৃতকাৰ্য হয়। তথাপিও তাৰ বুকুৰ ভিতৰত হোঁ হোঁ কৰি অনবৰতে ধুমুহা এজাক বলি থাকে … বৰষুণ ভালপোৱা সি যৌৱনত ভৰি দিয়াৰ পৰাই বৰষুণৰ পৰা পলাই থাকিব ল’লে। কিন্তু পাৰিছেনে বাৰু! সি যে অনবৰতে দুখৰ নিমখীয়া বৰষুণত তিতি থাকে।\n“বাৰ বাজি গ’ল। ভাতকেইটা খাই লওঁ আহ।” স্বপ্ননীলে তাৰ বন্ধু দুটাক মাত লগালে। অৰ্ণৱে নতুন সুৰাৰ বটল এটা খুলি লৈছিল হে। সি মাত লগালে,“ ক’তা নীল, তইচোন খোৱাই নাই মদ। ৰ’ এই বটলটো শেষ কৰি লওঁ –তাৰ পিছত খাম। পেহলে পিনা – উচকে বাদ খানা।” জীৱনত এইকণেই আনন্দ সিহঁতৰ। সুৰাৰ নিচা আৰু দুখৰ নিচাক সনা পিটিকা কৰি জীয়াই লয় কেইটামান আপুৰুগীয়া মুহূৰ্ত।\n“নাই অ’। কাইলৈ ৰাতিপুৱাই বাইদেউ এজনীক লগ ধৰিম বুলি কথা দি থৈছোঁ। বহুত দূৰৰ পৰা আহিছে। কাইলৈ ৰাতিপুৱাই তেওঁৰ ফ্লাইট আছে ঘূৰি যোৱাৰ। আজি বেছি নিচা হ’লে ৰাতিপুৱা সাৰ নাপাম।”\n“বাদ দে সেইবোৰ কথা – কাইলৈ লগ নাপালে বেলেগ এদিন লগ কৰিবি। জীৱনটো বৰ দীঘল … ”\nঅৰ্ণৱৰ কথা শেষ নহওঁতেই পায়েঙে মাত লগালে,“কোনে ক’লে জীৱনটো বৰ দীঘল বুলি? জীৱন তেনেই ক্ষন্তেকীয়া বন্ধু – সেই সিদিনা আইৰ কোলাত উঠি সাধু শুনাৰ কথা মনত আছেই। সময়ত বিয়াখন হৈ যোৱা হ’লে এতিয়া মোৰ ল’ৰাক কোলাত লৈ সাধু শুনাই থাকিলোহেঁতেন। সময় এক দুৰন্ত পক্ষী!”\nসঁচাকৈয়ে সময় এক দুৰন্ত পক্ষী – স্বপ্ননীলে ভাবিলে। ফুলৰ পাহিৰ দৰে কোমল, লেহুকা কণমানি ভনীয়েকজনীও গাভৰু হৈছিল তাৰ অলক্ষিতে। ডাঙৰ ভনীয়েকজনীৰ চোন বিয়াৰ বয়সেই পাৰ হ’বৰ হ’ল! তাই এতিয়া চাকৰি বিচাৰি আছে। চাকৰি কৰা ছোৱালীৰ হেনো বিয়াৰ বজাৰত বেছি দাম। – এয়া মাকৰ কথা। মাজু ভনীয়েকৰ কাৰণে ল’ৰা ওলাইছে। কিন্তু ডাঙৰজনীক বিয়া নিদিয়াকৈ মাজুজনীক বিয়া নিদিয়ে মাকে। দেখাই-শুনায়ো বৰ ভাল নহয় সিহঁত দুজনী। মানুহৰ লগত সহজে মিলিবও নোৱাৰে। কিন্তু সৰু ভনীয়েকজনী সিহঁতকৈ বেলেগ আছিল। সৃষ্টিকৰ্তাই ডাঙৰ ভনীয়েক দুজনীৰ ৰূপবোৰো যেন কাঢ়ি নি সৰু ভনীয়েকজনীক দিছিল। কাৰণ তেওঁ জানিছিল- জন্মৰে পৰা সংসাৰৰ দুখৰ বন্যাত ভাহি যাব খোজা ছোৱালীজনীক অকল ৰূপ আৰু গুণেহে খামোচ মাৰি ধৰি ৰাখিব পাৰিব। সপোনসনা নাম দিছিল সি তাইক। দিন যোৱাৰ লগে লগে মাকৰ মৰহি যোৱা মমতা অলপ অলপকৈ সজীৱ হৈ আহিছিল। কিন্তু আইতাকে কোনো দিনেই সহজ ভাবে ল’ব নোৱাৰিলে তাইক। ঘৰৰ কোনো শুভ কামতেই ভাগ ল’বলৈ নিদিয়ে। কথাই প্রতি কেটেৰ-জেঙেৰ কৰে। মৃত্যুৰ সময়লৈকে আইতাকে তাইক দেউতাকৰ মৃত্যুৰ বাবে দোষী সাব্যস্ত কৰিয়েই গ’ল। সঁচা কথা ক’বলৈ গ’লে অকল তাৰ মৰম-চেনেহতে তাই জীয়াই আছিল। সি পঢ়িবৰ বাবে হোষ্টেললৈ যোৱাৰ সময়খিনি এক বুজাব নোৱাৰা দুঃসময় তাইৰ বাবে আৰু তাৰ বাবে এক বুজাব নোৱাৰা যন্ত্রণা। পিতৃত্বৰ অনুভৱ সি তাইৰ মাজেদিয়েই কৰিছিল।\nসকলো কথাই কৈছিল সি অভিব্যক্তিক। সকলোৱে অৱহেলা কৰা সৰু ভনীয়েকক সি নিজৰ জীয়েকৰ দৰে মৰম কৰাৰ কথা কৈছিল। মাকৰ সঁচা মৰম নোপোৱা ছোৱালীজনীক অভিব্যক্তিয়ে মাকৰ মৰমেৰে বুৰাই দিম বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল – সি নিবিচৰাকৈয়ে। সেইজনী অভিব্যক্তিয়ে তাৰ ঘৰলৈ গৈ যি অপমান আৰু দুখ পালে তাৰ অভিশাপ আজিও সি বহন কৰিবলগীয়া হৈ আছে। মাজে মাজে বৰ খং উঠে অভিব্যক্তিলৈ। কিয় বুজি নাপালে তাই তাক। মাকৰ প্রায় সকলো কথাই সি তাইক কৈছিল। মাক বেছি পঢ়া-শুনা কৰা মানুহ নহয় –সেয়ে ৰক্ষণশীল মনোভাৱ এৰিব পৰা নাই। জাত-পাত নিমিলা – ল’ৰাৰ দৰে সাজ সজ্জ্বা কৰি, ল’ৰাৰ লগত ঘূৰি ফুৰা ছোৱালী এজনীক বোৱাৰী কৰি এইখন ঘৰলৈ অনাতকৈ সকলোকে বিহ খুৱাই মাৰি পেলাম বুলি কৈছিল মাকে। স্বপ্ননীলকো অভিব্যক্তিৰ সন্মুখতে নিকৃষ্ট গালিৰে থকা-সৰকা কৰি পেলাইছিল মাকে। তথাপিও মাকৰ এষাৰ কথাৰো প্রতিবাদ কৰা নাছিল সি। প্রতিবাদ কৰিছিল ভনীয়েক সপোনসনাই। আৰু মাকে একেপাত চৰতে তাইৰ মুখখন বন্ধ কৰি দিয়াই নহয় – দুৰ্বল ছোৱালীজনীৰ নাকৰ পৰা তেজৰ নদী বোৱাই দিছিল। তেজ আৰু তেজ … অভিব্যক্তিৰ মূৰ ঘূৰাই গৈছিল।\nঘোট ঘোটকৈ গিলাছটোৰ পৰা মদ গিলিবলৈ ধৰিলে সি। সেই দিনটোৰ কথা পাহৰি থাকিব বিচাৰে সি। এগিলাছ, দুগিলাছ…এবটল দুবটল নহয় পৃথিৱীৰ সমস্ত সুৰা আৰু ৰাগীয়াল বস্তুৱেও তাৰ এই দুখৰ ৰাগীৰ লগত ফেৰ মাৰিব নোৱাৰিব।\nঅভিব্যক্তি গুচি গ’ল তাৰ জীৱনৰ পৰা – ভনীয়েক সপোনসনাও গুচি গ’ল ….\nমাকে ভাবি পোৱা নাছিল – ইমান জোৰকৈতো ছোৱালীজনীক মাৰা নাছিল তেওঁ। কেনেকৈ এয়া হ’ল!! উস্ এই ছোৱালীজনীয়ে জন্ম হৈয়ে তেওঁক যি যন্ত্রণা দিলে মৃত্যুৰ পিছতো লগ নেৰিলে। অভিব্যক্তিৰ মতে স্বপ্লনীলৰ মাক এগৰাকী হত্যাকাৰী। এগৰাকী হত্যাকাৰীৰ পুতেকৰ লগত তাই বিয়া হ’ব নোৱাৰে। নিজৰ সন্তানক হত্যা কৰা এগৰাকী পাষণ্ডী নাৰী তাৰ মাক! তাইৰ চকুৰ সন্মুখতে তেওঁ মাৰিছিল ছোৱালীজনীক। তাইৰ নাকৰ পৰা, মুখৰ পৰা ওলোৱা তেজেৰে নৈ বৈ গৈছিল আলহী বহা কোঠাটো! মূৰ্চা গৈছিল ছোৱালীজনী। মাকে কিন্তু ঘূৰি চোৱা নাছিল জীয়েকক। ক’ব নোৱাৰা হৈ পৰি যোৱা সপোনসনাক অভিব্যক্তি আৰু সি ধৰি বিচনাত শুৱাই দিওঁতেহে মাকৰ সম্বিত আহিছিল। ডাঙৰ জীয়েক দুজনীক চিঞৰি চিঞৰি মাতিছিল মাকে।\n“তাইৰ নাকেৰে এনেকৈ মাজে মাজে তেজ ওলায়েই … মই একো কৰা নাই।” মাকে অভিব্যক্তিৰ তীক্ষ্ন চাৱনি সহ্য কৰিব নোৱাৰি আঁতৰি গৈ পাকঘৰত সোমাই হুকহুকাই কান্দিছিল। সমাজৰ কিছুমান অন্ধসংস্কাৰে সৰুতেই কুটি কুটি খাই হিয়াখন খহাই পেলোৱা এগৰাকী দুৰ্ভগীয়া নাৰী তেওঁ। মাতৃৰ মমতা আৰু সমাজৰ ৰীতি-নীতিৰ টনা আজোৰাত তেওঁ ৰুক্ষ হৈ পৰিছে। ইতিমধ্যে ডাঙৰ ভনীয়েক দুজনীয়ে অভিব্যক্তিক পতিয়ন নিয়াইছিল যে মাজে মাজে সৰু ভনীয়েকৰ এনে হয়। আজি কিছুদিনৰ পৰা তাইক মূৰ্চা যোৱা ৰোগ এটায়ো লগ লৈছে। মাকে এই কথাটো ককায়েকৰ পৰা লুকুৱাই থ’ব কৈছিল। নহ’লে মিছাতে বেছি চিন্তা কৰিব। যিহে ল’ৰা; ভনীয়েকৰ এইবোৰ খবৰ পালে শেষৰ পৰীক্ষাটো নিদিয়াকৈয়ে গুচি আহিব। টকা–পইচা, পঢ়া-শুনা, সংস্থাপন আদি একোৰে চিন্তা নকৰে ল’ৰাটোৱে। মগজটো ভাল কাৰণেহে ইমান ভাল কলেজ এখনত পঢ়িবলৈ পাইছে।\nঅলপো সময় নষ্ট নকৰি স্বপ্ননীলে সপোনসনাক হস্পিতেললৈ লৈ আনিছিল। মাক সিহঁতৰ লগত আহিব খুজিছিল যদিও সি মানা কৰিলে। ডাঙৰ ভনীয়েকজনী আৰু অভিব্যক্তিক লৈ সি ওচৰৰ হস্পিতেলখনলৈ আহিল। ডাক্টৰে তাইক গুৱাহাটীলৈ লৈ যাবলৈ ক’লে। তাৰপিছত এক অন্য অধ্যায় …. সি গম পাইছিল ভনীয়েক সপোনসনাৰ কুমাৰীত্বক কোনোবাই চুৰমাৰ কৰি পেলাইছিল!! সি পাগল হৈ পৰিছিল। বহুবোৰ ৰহস্য সি উদ্ঘাটন কৰিছিল। সমাজত থকা মানুহৰূপী কিছুমান পশুক মাৰি পেলাবৰ বাবে সি উদ্যত হৈছিল। মাকলৈ তাৰ প্ৰচণ্ড খং আৰু অভিমান হৈছিল। কিয় বাৰু মাকে তাৰপৰা কথাবোৰ লুকুৱাই থৈছিল – কিয়? প্রশ্নটো মনলৈ আহিলেই মেজখনত এটা ভুকু মাৰিবলৈ উদ্যত হয় সি।\nসেই ৰাতি আৰু আজিৰ এই ৰাতি – কিবা বাৰু সাদৃশ্য আছে নেকি ?\nঅভিব্যক্তিয়ে তাক লগ ধৰিবলৈ বিচাৰিছিল। শেষবাৰৰ বাবে। গোটেই নিশা সি মদ খাইছিল আৰু বেহুচ হৈ ৰাতিপুৱাৰ সময়ত টোপনিত ঢলি পৰিছিল। সি যেতিয়া সাৰ পাইছিল তেতিয়ালৈ অভিব্যক্তিয়ে তাক এৰি গুচি গৈছিল। এবাৰো ফোন এটা নকৰিলে তাই তাক। এটা মাত্র মেচেছ দিছিল ফোনত “তুমি কিয় নাহিলা, নীল?? তুমি অহা হ’লে মই হয়তো থাকি গ’লোহেতেন! ঠিক আছে আৰু কেতিয়াও নিবিচাৰিবা মোক। সময় আৰু সুযোগ এবাৰেই মাত্র আহে –মনত ৰাখিবা।” সঁচা কথা, সুযোগ আৰু সময় এবাৰেই আহিছিল, তাকো সি হেৰুৱালে। ভনীয়েকৰ চিকিৎসাৰ বাবে ভিন ভিন ঠাই আৰু হস্পিতেলত বগাই থাকোঁতে কেম্পাচ ইণ্টাৰভিউত পোৱা চাকৰিটোত যোগদান কৰিব নোৱাৰিলে। জীৱনৰ প্রতি কিবা এটা ক্ষোভ-হতাশাই তাক বহুদিনৰ বাবে কোঙা কৰি পেলাইছিল। অভিব্যক্তিৰ লগত হোৱা ভুল বুজা-বুজি, মাকৰ লগত হোৱা যুক্তি যুদ্ধ আদিয়ে তাক ভাগৰুৱা কৰি পেলাইছিল।\nমৰমৰ ভনীয়েকজনীক হেৰুৱাই সি একপ্রকাৰ পগলাৰ দৰে হৈ পৰিছিল। জীৱন-মৃত্যু আদিৰ বিষয়ে জানিবলৈ নানা দৰ্শনৰ কিতাপ পঢ়িছিল। ইঞ্জিনিয়াৰিং বিষয়ৰ কিতাপবোৰ দলিয়াই দৰ্শন শাস্ত্রৰ কিতাপেৰে মেজ ভৰাই দিছিল। ভাল লাগিছিল তাৰ। লিখা-মেলা কৰিবলৈ লৈছিল। ভাল লাগিছিল – ডাঙৰ ডাঙৰ কবি সাহিত্যিকৰ সান্নিধ্য আৰু স্বীকৃতি পাই। তথাপিও মনটোৱে শান্তি বিচাৰি পোৱা নাছিল। ধুনীয়া ধুনীয়া বহুতো ছোৱালী কাষ চাপি আহিছিল তাৰ বন্ধুত্ব, তাৰ সান্নিধ্য বিচাৰি। বেছি সংখ্যক ধুনীয়া ছোৱালীয়ে হয়তো তাক প্রেমিক হিচাপেই বিচাৰিছিল। সি কিন্তু কাৰো মাজত প্রেম বিচাৰি পোৱা নাছিল। মাকৰো অসন্তুষ্টি বাঢ়ি গৈ আছিল। গুৱাহাটীত থকা তাৰ ভাড়াঘৰটোলৈ প্রায়ে মাক আৰু ভনীয়েক দুজনী আহি গৈ থাকে। তাৰ মনৰ শূন্যতা কিন্তু কোনেও ভৰাব নোৱাৰে; চুই চাবটো নোৱাৰেই !!\nআজিৰ পৰা প্রায় এবছৰৰ আগতে নতুন মানুহ এগৰাকীৰ লগত চিনাকি হৈছে সি। সুন্দৰ কবিতা লিখে মানুহগৰাকীয়ে। “বাইদেউ” বুলি সম্বোধন কৰা মানুহগৰাকীক কিন্তু সি কেতিয়াও দেখা নাই। তথাপিও তেওঁৰ লেখা, কবিতাবোৰৰ মাজত সি নিজকে বিচাৰি পায়।\nধুমুহাই বাহ ভঙাৰ পাছত\nজুই লগা আকাশত\nউৰিছে অকলশৰে অচিন চৰাই….\nবাতৰি কাকতখনত কবিতাটো পঢ়িয়েই তলত দিয়া কবিগৰাকীৰ নম্বৰটোত ফোন কৰিবলৈ তত হেৰুৱাইছিল সি। মিঠা এটা শান্ত মাতে তাৰ মনটো বহুখিনি শান্ত কৰি দিছিল। লাহে লাহে চিনাকি আৰু পৰিচয় বাঢ়ি গৈছিল। সি অলপ অলপকৈ নিজক উদঙাই দিছিল – সুখী সেই নাৰীগৰাকীৰ ওচৰত। মাকৰ মমতা, অভিব্যক্তিৰ দৰে দৃঢ়তা, সপোনসনাৰ দৰে শান্তিৰ নীৰৱতা – সকলো সেই একেগৰাকী নাৰীৰ মাজতেই আছে। জীয়াই থাকিবলৈ নতুনকৈ প্রেৰণা পাইছিল সি। কিন্তু আচৰিত তাৰ মন! আজিকালি সি অনবৰতে বিচাৰে তাক জীয়াই থাকিবলৈ প্রেৰণা দিয়া সেই নাৰীগৰাকী যেন দুখৰ বৰষুণত তিতি জুৰুলি-জুপুৰি হওঁক। সি যেন নিজ হাতে তেওঁৰ দুখবোৰ মচি দিব আৰু দুখৰ বৰষুণত তিয়াই লিখা তেওঁৰ কবিতাবোৰ পঢ়ি সি নিজেই জীপাল হ’ব! কিয় ইমান স্বাৰ্থপৰ তাৰ মন! নামহীন এক বিষাদ আৰু অস্থিৰতাই তাক উদ্ভ্ৰান্ত কৰি তুলিলে। নাই, সি স্বাৰ্থপৰ হ’ব নোৱাৰে। দেউতাকে তাক সৰুতে কৈছিল, “তুমি সৎ, সাহসী আৰু নিঃস্বাৰ্থ ব্যক্তি হ’ব লাগিব। মমৰ দৰে জ্বলি, নিজে গলি গৈয়ো যদি আনক পোহৰাব পাৰা, তেনে জীৱনটো অৰ্থপূৰ্ণ হ’ব।”\nইমানবোৰ মদ, চিগাৰেট আৰু ভাঙেও তাক ভাৰশূন্য কৰিব নোৱাৰিলে। ভাত খাই কিতাপেৰে ভৰি থকা তাৰ বিচনাখনৰ ওপৰতে চিৎ ভোলোঙা খাই তাৰ দুই বন্ধু শুই পৰিল। চেলফোনত হেডফোনটো লগাই সি তাৰ প্রিয় গায়ক বব মাৰ্লেৰ গান এটা শুনিবলৈ লৈ দেখিলে পুৱা ৬ বাজি গ’ল। লৰালৰিকৈ সি ফোনত নম্বৰ এটা লগালে, “বাইদেউ, চ’ৰি মই আজি আপোনাক দেখা কৰিবলৈ যাব নোৱাৰিম। কালি ৰাতি মোৰ বন্ধুৰ আড্ডাত বহু ৰাতি হ’ল। এতিয়া গাটো ভাল লগা নাই – ওলাই নাযাওঁ আৰু। বেয়া নাপাব দেই!!”\nফোনটো থৈ চকীৰ পৰা উঠি টোপনিত ঢলি পৰা বন্ধু দুটাৰ গাত তাৰ একমাত্র কম্বলখন ভালদৰে জাপি দিলে সি। পাকঘৰৰ কোণত থকা সৰু বেচিনটোৰ ওচৰলৈ গৈ সি হল হল কৈ বমি কৰিলে। পেটৰ ভিতৰৰ থকা সমস্ত দূষিত বস্তুবোৰ ওলাই যোৱাৰ লগে লগে মনৰ ভিতৰত জমা হোৱা দুখবোৰো যেন ওলাই গ’ল! চকুত অলপ পানী মাৰি সি বাহিৰত অলপ খোজকাঢ়িবৰ বাবে উদ্যত হল। দুৱাৰখন খুলি দিয়াৰ লগে লগে ৰাঙলী বেলিটোৱে শীতৰ কুঁৱলী ঠেলি তাক সম্ভাষণ জনালে। বেলিটোক তাৰ কবিতা ৰচা বাইদেউজনীৰ কপালত তিৰবিৰাই থকা ৰঙা ফোঁটটোৰ দৰে লাগিল। ৰঙা বেলিয়ে দূৰৰ পৰাই নিজৰ তাপ আৰু পোহৰেৰে ধৰণীক জীৱন দি আহিছে। কিন্তু সেই একেটা বেলিয়েই এটা নিৰ্দিষ্ট সীমা অতিক্রম কৰি আগবাঢ়ি গ’লে সকলোকে জ্বলাই ভষ্ম কৰি পেলাব। আকাশত এখন উৰাজাহাজৰ গুমগুমনি শুনি স্বপ্ননীলে ওপৰলৈ চাই ডাঙৰ কৈ কলে,“ বাইদেউ আপুনি য’তে আছে ভালে থাকক –আপোনাৰ লেখনিৰ মাধ্যমেৰে মই আপোনাৰ মৰম আৰু প্ৰেৰণা ল’ম। মই আকৌ এটা নতুন সপোন দেখিছোঁ বাইদেউ! আজি মোৰ এই সপোনটো আৰু বাকী থকা জীৱন দুয়োটাই সুন্দৰকৈ সম্পূৰ্ণ হ’ব বুলি বিশ্বাস হৈছে।”\nওপৰলৈ চাই খোজকঢ়াৰ বাবে শিলগুটি এটাত উজুটি খাই ভৰিত সামান্য দুখ পালে সি। কিন্তু সি থমকি নৰ’ল। বৰঞ্চ তাৰ মনত পৰিল এদিন বাইদেউজনীয়ে কোৱা ড° ডাইচাকু ইকেডাৰ কবিতা এফাঁকিলৈ :\n“Where there is challenge, there is progress.\nWhere there is challenge, there is victory.”\n← উপলব্ধি (সঞ্জীৱ কেওট)\nলাজ (জাহ্নৱী গগৈ) →


প্ৰৱন্ধঃ ভাৰতত মহিলা কৃষকৰ ইমান দুৰৱস্থা কিয়? :: পাৰভিন চুলতানা - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome ANALYSIS ARTICLE PARVIN-SULTANA পাৰভিন চুলতানা প্ৰৱন্ধ বিশ্লেষণ প্ৰৱন্ধঃ ভাৰতত মহিলা কৃষকৰ ইমান দুৰৱস্থা কিয়? :: পাৰভিন চুলতানা\nxukhdukh.com December 29, 2018 ANALYSIS, ARTICLE, PARVIN-SULTANA, পাৰভিন চুলতানা, প্ৰৱন্ধ, বিশ্লেষণ,\nযদি কোনোবাই প্রশ্ন কৰে যে মহিলাসকল কৃষি বা খেতি-বাতিৰ বিষয়েনো কিমানখিনি জানে বা বুজে – তেনেহলে উত্তৰ হব প্রায় সকলোখিনি। কৃষিক্ষেত্রত মহিলাৰ বৰঙণি প্রায় গোটেই পৃথিৱীতে মানি লৈছে। ৰাষ্ট্রসংঘৰ খাদ্য আৰু কৃষি সংস্থানৰ মতে মহিলা কৃষকসকলে পুৰুষ কৃষকৰ সমান সুযোগ-সুবিধা আৰু উৎপাদনৰ সঁজুলি সহজে পালে তেওঁলোকৰ কৃষি উৎপাদন প্রায় ২০%ৰ পৰা ৩০%লৈ বৃদ্ধি পালেহেঁতেন। কিন্তু কৃষি সংকট বা কৃষকৰ আত্মহত্যাৰ কথা আলোচনাত মহিলা কৃষকসকলৰ সমস্যাৰ কথাই ঠাই পোৱা দেখা নাযায়।\nভাৰতবর্ষত বিগত কেইমাহমানত ভালেকেইখন ঐতিহাসিক বৃহৎ কৃষক প্রতিবাদী সমদল কাৰ্যসূচী ৰূপায়ন কৰা দেখা গৈছে। কৃষকসকলে দীঘলীয়া পথ অতিক্রম কৰি আহি চৰকাৰৰ ওচৰত মূলত কৃষি ঋণ ৰেহাই আৰু নূন্যতম সমৰ্থন মূল্যৰ নিশ্চয়তাৰ দাবীত এই প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচী ৰূপায়ন কৰিছিল। বামপন্থী কৃষক সংগঠনে নেতৃত্ব দিয়া এই সমদলৰ এক সুকীয়া বৈশিষ্ট আছিল এই সমদলবোৰত বৃহৎ সংখ্যক মহিলা কৃষকৰ অংশগ্রহণ। এই মহিলা কৃষকসকলৰ ৰক্তাক্ত ফঁটা ভৰিৰ ছবিবোৰ সামাজিক মাধ্যম আৰু বিকল্প সংবাদ মাধ্যমত প্ৰচাৰ হোৱাত সকলোকে জোঁকাৰি গৈছিল। সৰহ সংখ্যক মুলসূঁতিৰ সংবাদ মাধ্যমে এই সমদলবোৰক যথোযোগ্য গুৰুত্ব প্রদান নকৰিলেও এন ডি টি ভিৰ দৰে একাংশ সংবাদ মাধ্যম আৰু বৈকল্পিক মাধ্যমে সমূহে এই সমদলবোৰ খুব ভালকৈ 'কাভাৰ' কৰিছিল আৰু সুকীয়া ভাৱে মহিলা কৃষকৰ দুৰৱস্থাৰ কাহিনী দাঙি ধৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল। ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা অহা মহিলাসকলে প্রায় একে ধৰণৰ বেদনাদায়ক কাহিনী শুনাইছিল। বেছিভাগ ক্ষেত্রত মূল সমস্যা আছিল মহিলাসকলক কৃষক বুলি মানি নোলোৱা।\nভাৰতবর্ষত দিনক দিনে কৃষি সংকটে এক ভয়াবহ ৰূপ ধাৰণ কৰি আছে। যি সময়ত এফালে চৰকাৰী নীতিবোৰে মহিলা কৃষকসকলক সকাহ দিবলৈ সক্ষম হোৱা নাই, সেই একে সময়ত বিশিষ্ট সাংবাদিক পী সাইনাথে চৰকাৰে বিৰাট ঢাক-ঢোল বজাই আৰম্ভ কৰা বীমা ফচল যোজনাৰ নামত এক বৃহৎ কেলেঙ্কাৰী সংঘটিত হৈ আছে বুলি বিস্ফোৰক অভিযোগ উত্থাপন কৰিছে। বীমাৰ নামত কৃষক ৰাইজৰ কোনো সকাহ হোৱা নাই; কেৱল বীমা কোম্পানী আৰু বেঙ্কবোৰেহে লাভৱান হৈছে।\nমহাৰাষ্ট্রৰ বিধর্ব এলেকাত এতিয়াও কৃষকৰ আত্মহত্যাৰ হাৰ বহুত বেছি। বিগত দুই দশকত এই এলেকাত প্রায় দুই লক্ষ কৃষকে আত্মহত্যা কৰিছে। ভূল বীমা নীতি আৰু দাবী নিষ্পত্তি কৰোতে হোৱা দেৰিৰ বাবে কৃষকৰ অৱস্থা আৰু ভয়ঙ্কৰ হৈ উঠিছে। কৃষকৰ আত্মহত্যাৰ সংখ্যা বঢ়াৰ লগে লগে মহিলাৰ নেতৃত্বত চলা ঘৰ-সংসাৰৰ সংখ্যাও বাঢ়িছে। কৃষিক্ষেত্রৰ এক নাৰীকৰণ হৈ আছে । যোৱা ১৯৬১ চনৰ পিছৰে পৰা মহাৰাষ্ট্র, ত্রিপুৰা আৰু কেৰালাত মহিলা কৃষি মজদুৰৰ সংখ্যা বাঢ়িছে। এই সম্পৰ্কে দ্য ৱায়াৰে এখন প্রতিবেদন প্ৰস্তুত কৰি ওলাইছে। Surviving Stigma: Housing and Land Rights of Farm Widows of Vidarbha, Maharashtra শীর্ষক এই প্রতিবেদনে আত্মহত্যা কৰা কৃষকৰ বিধৱাসকলৰ দুৰৱস্থা দাঙি ধৰাৰ চেষ্টা কৰিছে। বহু সময়ত কেৱল সামাজিকভাৱে নহয়, এই মহিলাসকল অর্থনৈতিক বহিষ্কৰণৰো সন্মুখীন হবলগীয়া হয়। উল্লেখিত প্ৰতিবেদনমতে প্রায় ৯০% মহিলা যৌথ পৰিয়ালত থাকে অর্থাৎ অর্থনৈতিকভাৱে এওঁলোক নিজৰ পতিৰ পৰিয়ালৰ ওপৰত নির্ভৰশীল। সম্পত্তিত নিজৰ ভাগ দাবী কৰাৰ লগে লগে তেওঁলোকক শাৰীৰীক আৰু মানসিক ভাৱে অত্যাচাৰ কৰা হয়। বহু মহিলা তেওঁলোকৰ বাবে থকা নীতিৰ বিষয়ে অৱগত নহয় আৰু সেই বাবেও তেওঁলোকে বহু সুবিধাৰ পৰা বঞ্চিত হৈ থাকে।\nকোটা নীলিমাৰ শেহতীয়া কিতাপ Widows of Vidarbha এনে মহিলাৰ কিছু কাহিনী পোহৰলৈ আনিছে । স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত সতি-সন্ততিক লালন পালন কৰাৰ দায়িত্ব আহি পৰে এই সকল মহিলাৰ ওপৰত যিসকলৰ জীৱিকা উপার্জনৰ বিকল্প বহু সীমিত। মৃত্যু তেওঁলোকৰ বাবে হৈ পৰে এটা বিলাসিতা। লগতে মুৰত আহি পৰে মৃত স্বামীৰ ঋণৰ বোজা। অসহায় এই মহিলাসকলৰ সমস্যাৰ কথাই কেতিয়াও চৰকাৰী নীতিত গুৰুত্ব নাপায়। কৃষকৰ আত্মহত্যা হৈ পৰে কেৱল এটা সংখ্যা। কেতিয়াবা 'প্রপাগাণ্ডা' কেতিয়াবা বিৰোধীৰ ৰাজনৈতিক অভিসন্ধি বুলি কৃষকৰ আত্মহত্যাৰ দৰে জ্বলন্ত সমস্যাক আওকান কৰা দেখা যায়।\nপিছে মহিলা কৃষকৰ এনে দুৰৱস্থা কেৱল সুদূৰ ৰাজ্যবোৰ যেনে ৰাজস্থান, মহাৰাষ্ট্র আদিতেই সীমিত নে? আমি সৰুৰে পৰা আমাৰ গাওঁত চাই আহিছো মহিলাসকলে পুৰুষৰ সমানে সমানে কৃষি কার্যত অংশগ্রহণ কৰে। এতিয়াও মনত আছে যেতিয়া আমাৰ আইতাৰ ঘৰৰ সন্মুখৰ এশৰা আইতাৰ বেমাৰী স্বামীজনৰ মৃত্যু হল আৰু তেওঁৰ তিনিওজন ল’ৰা খুব বেছি ডাঙৰ হোৱা নাছিল, তেওঁ উপায়বিহীন হৈ আনৰ খেতিত বনুৱা হিচাপে কাম কৰিব লগা হল। লৰাবোৰৰ শিক্ষাৰ তাতেই অন্ত পৰিল আৰু আৰম্ভ হল এক কঠিন জীৱন সংগ্ৰাম। এয়া দুই দশক আগৰ কথা। যোৱা বছৰ বৰপেটাৰ মন্দিয়াৰ এক ভিতৰুৱা অঞ্চললৈ যোৱাৰ সুযোগ পাইছিলো। তাতে এজনী মহিলাক লগ পালোঁ যাৰ স্বামী কাম কৰিবলৈ সুদূৰ লক্ষ্ণৌ চহৰলৈ গৈছে। লৰা ছোৱালী, বুঢ়া মাক-বাপেকক চোৱাৰ দায়িত্ব আহি পৰিল এই অশিক্ষিত মহিলাজনীৰ ওপৰত। আমি লগ পোৱাৰ সময়ত তাই ধানৰ মৰণা মাৰি আছিল; পিছে কোনো মেচিনৰ সহায়ত নহয়। এনে দিনজোৰা কঠিন কামৰ বাবে তাই পোৱা পাৰিশ্রমিকো বহু কম।\n২০১৫ৰ তথ্য মতে প্রায় ৯৮ নিযুত ভাৰতীয় মহিলা কৃষি ক্ষেত্রৰ লগত জড়িত কিন্তু কৃষকৰ আত্মহত্যা আৰু কৃষি সংকটৰ আলোচনা প্রায় পুৰুষসকলকলৈ কেন্দ্ৰীভূত থাকে কাৰণ বেছি ভাগ ক্ষেত্রত মহিলাসকলৰ কৃষি মাটিৰ কোনো মালিকানা নাথাকে আৰু কৃষক হিচাপে তেওঁলোকে নিজৰ পৰিচয় দিব নোৱাৰে। এক সমীক্ষা মতে মাত্র ১৩% মহিলাৰ নিজৰ কৃষি মাটিৰ মালিকানা আছে। আন সকলোকে কেৱল কৃষি মজদুৰ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়। কৃষিখণ্ডৰ প্রায় ৬০ ৰ পৰা ৮০ শতাংশ কাম মহিলাসকলে কৰাৰ পিছতো তেওঁলোকক কৃষকৰ মৰ্যাদাৰ পৰিৱৰ্তে কেৱল বনুৱালৈ সীমিত থাকে।\nখেতি-বাতিত কৰা কাম-কাজৰ লগতে মহিলাসকলে ঘৰুৱা কামৰ দায়িত্বও মুৰ পাতি লব লগা হয়। ঘৰুৱা দায়িত্ব সাৰি খেতৰ কামত তেওঁলোকে লাগি যায়। আনকি স্থানীয় মণ্ডীবোৰতো তেওঁলোকক উচিত মূল্য দিয়া নহয় আৰু বহু ক্ষেত্রত তেওঁলোক যৌন উৎপীড়নৰ সন্মুখীন হব লগা হয়।\nকৃষকৰ আত্মহত্যাৰ সংখ্যা দিনক দিনে বাঢ়ি গৈছে। ২০১৪ আৰু ২০১৫ৰ মাজত এই বর্ধনৰ হাৰ আছিল ৪২%। ২০১৪ চনত আত্মহত্যা কৰা ৮০০৭ জন কৃষকৰ ভিতৰত ৪৪১ জন মহিলা আছিল। কিন্তু তাৰ পিছতো কৃষি সংকটটো বহু ক্ষেত্রত কেৱল পুৰুষৰ সমস্যা বুলি ধৰি লোৱা হয়। কৃষকৰ আত্মহত্যাৰ পিছত তেওঁৰ পত্নীক কৃষকৰ মর্য্যাদা দিয়া নহয়।\nভাৰতীয় নাৰীৰ সৱলীকৰণৰ আন্দোলনে এইসকল প্রান্তীয় মহিলাক সামৰি লব নোৱাৰিলে কেতিয়াও সফল নহব। এইসকল মহিলাৰ কণ্ঠ চৰকাৰী নীতি নিৰ্ধাৰণৰ সময়ত গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা উচিত আৰু কার্যকৰী কৰাৰ সময়তো নিজৰ দিয়া উচিত। গাওঁৰ পৰা চহৰলৈ বর্ধিত প্রব্রজনে গাওঁত মহিলাসকলৰ ভূমিকাত আমূল পৰিবর্ত্তন আনিছে। প্রব্রজনে কৃষিক্ষেত্রত তেওঁলোকৰ ভূমিকাক এক নতুন ৰূপ প্রদান কৰিছে।\nউন্নত কৃষি প্রণালী, উচ্চমানৰ বীজ, সাৰ ইত্যাদিৰ বিষয়ে লাগতীয়াল জ্ঞান মহিলা কৃষকসকলৰ বাবে সহজলভ্য হোৱা প্ৰয়োজন। মহিলা কৃষকৰ ভূমিকাক চিনাক্ত কৰাৰ পিনে এক ইতিবাচক পদক্ষেপ হল ১৫ অক্টোবৰৰ দিনাখন মহিলা কৃষক দিৱস বুলি ঘোষণা কৰা। কিন্তু মহিলা কৃষকক সঁচা অর্থত সকাহ দিবলৈ হলে বছৰৰ কেৱল এটা দিন তেওঁলোকৰ নামত উৎসর্গা কৰা যথেষ্ট নহয়। উচিত নীতিৰ জৰিয়তে এওঁলোকক সহায় আগবঢ়াব লাগিব। মাটিৰ অধিকাৰৰ অভাৱ এক গুৰুত্বপূর্ণ সমস্যা। নিজৰ নামত মাটি নথকাৰ বাবে কৃষকক দিয়া বহু চৰকাৰী সুবিধাৰ পৰা এইসকল মহিলা বঞ্চিত হয়। অতি শীঘ্রে আমি সম্পত্তিৰ অধিকাৰ কার্যকৰী কৰাৰ ক্ষেত্রত পুত্র সন্তানৰ লগতে কণ্যা সন্তানকো পৈত্ৰিক সম্পত্তিৰ ভাগ দিয়া আৰম্ভ কৰা উচিত। এটা কথা মনত ৰখা উচিত যে চৰকাৰে আইনৰ জৰিয়তে সম্পত্তিৰ অধিকাৰ দিলেও বহু পৰিয়ালে নিজৰ ছোৱালীক বিয়া দিয়ে দায় সাৰে। গতিকে আইনৰ লগতে মানসিকতাৰ পৰিবর্ত্তনোৰো দৰকাৰ।\nপুৰুষতান্ত্রিক সমাজ এখনে যত এফালে নাৰীৰ শ্রম আত্মসাৎ কৰিব ঠিক একে সময়ত নাৰীক যথোচিত মর্য্যাদা দিয়াৰ পৰা বিৰত থাকিব। মহিলা কৃষকৰ অধিকাৰক মানিব লাগিব কাৰণ কৃষিকাম কেৱল পুৰুষৰ নহয়। চৰকাৰী নীতিৰ লাভবোৰ কৃষকৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পত্নীয়ে পোৱা উচিত। কৃষি খণ্ডৰ সমস্যাবোৰ সামগ্রিক ভাৱে অতি শীঘ্রে চৰকাৰে সমাধান কৰাৰ চেষ্টা কৰা উচিত আৰু লগতে মহিলা কৃষকৰ সমস্যাবোৰ অলপ সুকীয়া ভাৱে চোৱা উচিত। এনে নকৰিলে মহিলা কৃষকসকল ভাৰতবর্ষৰ একেবাৰে প্রান্তীয় গোটলৈ ৰূপান্তৰিত হব।\nBy xukhdukh.com on December 29, 2018


Candid Chronicles ..বিক্ষিপ্ত : পেৰেণ্টিং\nকিন্তু মই আচলতে কেনেকুৱা বাপেক? ভাল নে? মই সঠিক ভাৱে পিতৃৰ দ্বায়িত্ব পালন কৰিব পাৰিছোনে? সন্তানৰ জীৱনত দেউতাকৰ প্ৰভাৱ যিদৰে আচলতে পৰিব লাগে, মোৰ প্ৰভাৱ মোৰ একমাত্ৰ ছোৱালীজনীৰ আগত ঠিক সেইদৰে পৰিছে নে? মই নিজকে তাইৰ বাবে যিমান প্ৰয়োজনীয় বুলি ভাৱো, তাই মোক তাইৰ বাবে সিমান প্ৰয়োজনীয় বুলি ভাৱেনে? মই ভাল বুলি ভৱা কথাবোৰ তাইৰ সময়ত তাইৰ বাবে ভাল হৈ থাকিবগৈ নে? মই কিবা প্ৰকাৰে তাইৰ ওপৰত মোৰ আকাংখ্যাৰ বোজা জাপি দিছো নেকি? আজিৰ দিনত প্ৰায় সকলো পিতৃ মাতৃয়েই এনেধৰণৰ প্ৰশ্নৰ সন্মুখীন হয়, নিজৰ মাজতে।\nআজিকালি আমাৰ পৰিয়ালবোৰ সৰু হ’ল- আমি সন্তানক বেছি গুৰুত্ব দিব পৰা হ’লো। আমাৰ সময়বোৰ পৃথক আছিল, মানুহবোৰৰ বহুতো সন্তান আছিল, সকলোৱে নিজ নিজ মতে গঢ় লৈছিল। Parenting বোলা কথাটো মানুহে শুনাই নাছিল, কপালত যি আছে হবই বুলি ভাৱি আৰামত দিন কটাইছিল।\nকিন্তু আজিকালি আমি তেনে কৰিব নোৱাৰো, কৰা উচিতো নহয়। আমাৰ মা-দেউতাই চেকনীৰ আগত বিদ্যা বোলা আপ্তবাক্যশাৰী বিশ্বাস কৰিছিল। ল’ৰাই পঢ়াত বেয়া কৰিছে- এচাৰি, বদমাছি কৰিছে- এচাৰি, কথা শুনা নাই - এচাৰি। মোৰ নিজৰ সৰুকালটোৰো ভালেমান এচাৰিৰ কোবেৰে গঢ়া (অৱশ্যে আন বহুততকৈ কম)। আমাৰ পিতৃ মাতৃ নিশ্চিত ভাৱে আমাৰ শত্ৰু নাছিল, গতিকে সেই এচাৰিৰ কোববোৰৰো উদ্দেশ্য এটাই আছিল- মোৰ ভাল হওক।\nআজিকালি সন্তানক মাৰপিট প্ৰথাটো হঠাত একেবাৰে উঠি গ’ল। ভাল কথা, এটা শিশুক মাৰ পিট কৰা কথাটো কোনো পধ্যেই সমৰ্থন যোগ্য নহয়, কেতিয়াবা ডাঙৰ আঘাতো হবগৈ পাৰে। আমাৰ সময়ত হোৱা দেখিছোও। আমি অলপ শিক্ষিতো হ’লো, মাৰপিট কৰি ল’ৰা –ছোৱালীক শুদ্ধ পথলৈ আনিব নোৱাৰি বুলি আমি বুজি উঠিলো। আমাৰ সময়তো বাপেকৰ গৰু পিটন খাই সকলো ল’ৰা “লাইনত” আহি যোৱা নাছিল। আমি সামাজিক ভাৱে আগতকৈ উন্নত হ’লো। হোৱা উচিত।\nআকৌ আগৰ প্ৰশ্নটোলৈ ঘুৰি আহো। সকলো পিতৃ মাতৃয়েই বুজি পায়, Parenting এটা অতি কঠিন আৰু দক্ষতা থাকিব লগীয়া কাম, কিন্তু দুৰ্ভাগ্যক্ৰমে আমি কোনো প্ৰশিক্ষিত parents নহয়। এই কঠিন কামটো কেনেকৈ কৰিব লাগে, কেনেকৈ ল’ৰা-ছোৱালীৰ সঠিক তত্বৱধান লব লাগে, সেই কথাটো আমাক কোনেও নিশিকাই। আমি বিয়া পাতো, এদিন অতি আনন্দেৰে এটি সন্তানে আমাৰ কোলা শুৱনি কৰে। সেই সন্তানটো ভৱিষ্যত গঢ়িবলৈ আমি আহোপুৰুষাৰ্থ কৰোঁ, কিন্তু সেই কামটো কেনেকৈ কৰিব লাগে আমি নেজানো। মই ছোৱালীজনীৰ সৰু থাকোতে দুই এখন কিতাপ পঢ়িছিলো, কিন্তু কোনোখনতেই কথটো একদম পোনে পোনে কোৱা নাই, মানে পেৰেণ্টিং শিকা আৰু ৰেচিপি শিকা একে কাম নহয়। প্ৰত্যেকটি শিশুৰে নিজস্ব বৈশিষ্ট থাকে, নিজস্ব প্ৰতিভা থাকে, সেয়ে শিশুক কেনেকৈ ডাঙৰ কৰিব লাগে তাৰ নিয়মবোৰ মিলাই এখন হাতপুথি তৈয়াৰ কৰা আসম্ভৱ। তেনে কি কৰিম আমি, যদি আমাৰ পেৰেণ্টিং ভুল হৈ যায়, তেনে সিহতৰ ভৱিষ্যতেই গন্দগোল হৈ যাব দেখোন। কেনে পেৰেণ্টিং ভুল, কেনেটো শুদ্ধ। কোনে জানে মোৰ বন্ধুজনে যে আজিলৈকে নিজৰ ছোৱালীজনীক এবাৰো টানকৈ এষাৰ কথা কোৱা নাই, সেইটোৱেই হয়তো এটা ভুল পেৰেণ্টিং।\nআমি পিতৃ মাতৃ সকলৰো বুদ্ধিমত্তা, শিক্ষা, সংবেদনশীলতাৰ মান পৃথক, প্ৰত্যেক শিশুৰো প্ৰয়োজন পৃথক, কি কৰিব লাগে নেলাগে, তাৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট নীতি নিৰ্দেশনাও নাই, তেনেস্থলত আমি কি কৰিম, কোন পথ লম? আৰু এই কামটো এবাৰ ভুল হ’লে পিছত শুধৰোৱাৰ সুবিধাও নাই।\nএনেক্ষেত্ৰত আমি পিতৃ-মাতৃয়ে কি কৰোঁ, আমি আমাৰ স্বাভাৱিক প্ৰতিক্ৰিয়াকে পেৰেণ্টিং বুলি ধৰি লও। আমি নিজৰ জ্ঞান বুদ্ধি আৰু সীমাবদ্ধতাৰ সৈতে আমাৰ সন্তানৰ বাবে যিহকে ভাল বুলি অনুভৱ কৰো, তাকে কৰো। আৰু এই স্বাভাৱিক প্ৰতিক্ৰিয়াৰ মাজত খং ৰাগো আছে। মোৰ পিতৃ-মাতৃয়েই তাকে কৰিছিল, মোক যদি গৰু পিটন দিছিল, তাৰ কাৰণ আছিল, সেই সময়ত মোৰ ব্যৱহাৰে তেওলোকৰ খং উঠাইছিল, মই অলপ বিদ্ৰোহী হৈছো বুলি তেওলোকৰ ভাৱ হৈছিল, আৰু মাৰ পিট বা খঙেৰেহে মোক নিয়ন্ত্ৰণ কৰা সম্ভৱ বুলি তেওলোকে বিশ্বাস কৰিছিল।\nআৰু মই ভাৱো, পৃথিৱীৰ সকলো পিতৃ মাতৃয়েই তাকে কৰে। এই স্বাভাৱিক ব্যৱহাৰ, মানৱীয়, সামাজিক বা আইনী দৃষ্টিৰ পৰা কিমান ভাল বেয়ুা সেয়া আলোচনা নকৰো, কিন্তু আজিৰ তাৰিখতো parenting বাবে আমাৰ ওচৰত স্বাভাৱিক প্ৰতিক্ৰিয়াৰ বাদে আন বৰ বেছি ৰাষ্টা নাই, আৰু থাকিলেও আমি প্ৰায়ে আমাৰ মানৱীয় স্বভাৱ অনুযায়ী সেইবোৰ প্ৰায়ে পাহৰি আমাৰ স্বাভাৱিক প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সহায় লও।\nসেয়ে আজিৰ তাৰিখত মই ভাৱো, যিটো কথা মই আৰু বন্ধুজনেও আলোচনা কৰিছো, যে যিহেতু আমাৰ উদ্দেশ্য কেৱল সন্তানৰ মংগল, গতিকে আমাৰ দুই এটা পেৰেণ্টিং ভুলে আচলতে সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটোত বৰ বেছি প্ৰভাৱ পেলাব নোৱাৰে। তাৰোপৰি বহু কথা আনুস্থানিক শিক্ষা আৰু পৰিবেশেও নিৰ্ধাৰণ কৰেগৈ। অন্তৰত সততাৰে নিজৰ স্বাভাৱিক প্ৰতিক্ৰিয়াৰে সন্তানক পালন কৰাৰ বাদে আৰু কোনো বেছি গ্ৰহণযোগ্য পেৰেণ্টিং মেথড আমি সদ্যহতে বিছাৰি পোৱা নাই।\nআকৌ এটা বেলেগ সমস্যা আহে ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ অলপ ডাঙৰ হৈ অহাৰ পাছত, যেতিয়া সন্তান আৰু পিতৃ-মাতৃৰ মাজত প্ৰজন্ম ব্যৱধান ক্ৰমান্বয়ে স্পষ্ট হৈ আহে। সিহঁত আৰু আমাৰ কেচুৱা হৈ নেথাকে, আমি মৰমেৰে আৱৰি ৰাখিলেও সিহঁতে অলপ মুকলি বতাহ বিছৰা হয়। আমাৰ এনে লাগে সিহঁতে নেজানি ভুল কৰি আছে, সিহঁতৰ ভৱিষ্যত ধ্বংস হৈ যাব বুলি আমি শংকিত হও। আৰু মাজতে আমাৰ ইগোতো আঘাত হয়, সকলো দিছোৱেইচোন তহঁতক, বেয়া ব্যৱহাৰো নকৰো, যিমান পাৰি তহতৰ সৈতে বন্ধু হবলৈকে চেষ্টা কৰি আছো, নিজৰ সকলো শক্তি তহতৰ ভালৰ কাৰণে লগাই দিছো, আৰু কি কৰিব পাৰোঁ। তথাপিও তহতে আমাৰ মৰমক বান্ধোন বুলি ভাৱিছ! মৰমক উপেক্ষা কৰিছ? উপহাস কৰিছ! কেতিয়াবা আমাৰ মনলৈ হতাশা আহে।\nকিন্তু আজিৰ ইনবক্স আলোচনাৰ সিদ্ধান্ত মৰ্মে, এইটোও এক প্ৰাকৃতিক প্ৰক্ৰিয়াই বেছি ভাৱি লাভ নাই। আমাৰ মা দেউতাও আমাক লৈ হতাশ হৈছিল, আমাৰ ল’ৰা-ছোৱালীবোৰো সিহতৰ সন্তানক লৈ প্ৰজন্ম ব্যৱধানৰ হতাশাত ভুগিব।\nকথাবোৰ জানো, বুজো, কিন্তু বাস্তৱত আকৌ স্বাভাৱিক প্ৰতিক্ৰিয়াৰে কাষ চাপো। বেত চিনি পাৱ? আজিৰ পৰা টিভি মোবাইল চোৱা বন্ধ! নপঢ়ি নুশুনি গৰু গাধ হবি!! কি কৰি খাবি খাবি? আনৰ ঘৰত বাচন ধুই, হাল কোৰ বাই খাবলৈয়ো সেইবোৰ কামো নেজান? শেষ কৰিলি মোৰ জীৱন! এইবোৰ দিন দেখিবলৈকে তহঁতক তুলি তালি ডাঙৰ কৰিলো?\nলাইট কিয় জ্বলি আছে ৰূমত?একেলগে ফেনো চলাইছ আৰু কম্বলো লৈছ কিয়? বাপেৰৰ ধনৰ গছ নাই, সদায় কে এফ চি, স্বুইগী খাই থাকিবলৈ। এই মৰ চেঁচা কল্ড ড্ৰিংক সোপা খাই পানী লাগিলে মোৰহে জঞ্জাল বাঢ়িব। ভৰ দুপৰীয়া হলহি, আজি শুই উঠিবিনে?\nআৰু কেতিয়াবা চাতৌপ!! চাতৌপ!\nPosted by ABHIJIT KALITA at 2:55 AM


শিক্ষকৰ অভাৱত অনিশ্চয়তাত কলিয়াবৰৰ তিনিখনকৈ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ শিক্ষাৰ্থীৰ ভৱিষ্যৎ\nবিকশিত অসমৰ শ্ল’গান গোৱা চৰকাৰৰ শিক্ষা বিভাগ এতিয়া গভীৰ নিদ্ৰাত। চৰকাৰৰ শিক্ষা বিভাগৰ অমনোযোগিতাৰ ফলতেই ঘোৰ অন্ধকাৰলৈ গতি কৰিবলৈ আগবাঢ়িছে শিক্ষাৰ্থীৰ ভৱিষ্যত।\nপৰ্যাপ্ত শিক্ষকৰ অভাৱত কলিয়াবৰৰ আগশাৰীৰ তিনিখনকৈ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ভৱিষ্যত এতিয়া ঘোৰ অন্ধকাৰলৈ গতি কৰিছে।\nৰাজ্যত শিক্ষা বিভাগে কেইবাখনো উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ক উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়লৈ উন্নীত কৰিছে। কিন্তু পূৰ্বতে উচ্চতৰ মাধ্যমিক হোৱা বিদ্যালয়সমূহে পৰ্যাপ্ত সুবিধা আৰু বিষয় শিক্ষক লাভ কৰিছেনে? তাৰ প্ৰকৃত খবৰ ৰাখিছেনে শিক্ষামন্ত্ৰীৰ লগতে শিক্ষা বিভাগে? কিয়নো কলিয়াবৰত এতিয়া শিক্ষকৰ অভাৱৰ ফলত বিপদত পৰিছে তিনিখনকৈ আগশাৰীৰ চৰকাৰী বিদ্যালয়।\nAlso Read: কৰ্মচাৰীৰ অভাৱত হাৰাশাস্তি গ্ৰাহকৰ; অসম গ্ৰামীণ বিকাশ বেংকৰ বামুন্দী শাখাত অচলাৱস্থা\nকলিয়াবৰৰ স্ত্ৰী শিক্ষাৰ আগশাৰীৰ শিক্ষানুষ্ঠান কলিয়াবৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালিকা বিদ্যালয়ৰ লগতে জখলবন্ধা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় আৰু বৃটিছৰ দিনতে নিৰ্মাণ হোৱা কলিয়াবৰৰ প্ৰথমখন বিদ্যালয় কলিয়াবৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত বিষয় শিক্ষকৰ অভাৱে বিদ্যালয়খনৰ শৈক্ষিক পৰিবেশ বিনষ্ট কৰিছে।\nউচ্চতৰ মাধ্যমিক শাখাৰ ১০ গৰাকী বিষয় শিক্ষকৰ পদ খালী হৈ থকাত বিপদত পৰিছে কলিয়াবৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালিকা বিদ্যালয়।লগতে চতুৰ্থ বৰ্গৰ বিষয়াৰ অভাৱে যথেষ্ট অসুবিধাৰ সন্মুখীন কৰিছে বিদ্যালয়খনত।\nঠিক সেইদৰে কলিয়াবৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত পাঁচ গৰাকী বিষয় শিক্ষকৰ অভাবৰ লগতে কেৰাণী তথা চতুৰ্থ বৰ্গৰ বিষয়াৰ অভাৱে অসুবিধাৰ সৃষ্টি কৰিছে বিদ্যালয়খনত।\nসমান্তৰালভাৱে জখলাবন্ধা উচ্চতৰ মাধ্যমিকতো প্ৰায় আটাইকেইজন বিষয় শিক্ষকৰ লগতে চতুৰ্থ বৰ্গ আৰু কেৰাণীৰ পদ খালি। ফলত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ভৱিষ্যতক লৈ এতিয়া চিন্তিত হৈ পৰিছে আটাইকেইখন বিদ্যালয়ৰ কৰ্তৃপক্ষ ।\nAlso Read:ভ্ৰমণ বিলাসী ধনকুবেৰ! ৬০০ কোটি টকা খৰচ কৰি ক’ৰ পৰা ঘুৰি আহিল এইগৰাকী মহাজন?\nবিদ্যালয় কেইখনৰ শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীৰ লগতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলে চৰকাৰলৈ আহ্বান জনাইছে যাতে অতি শীঘ্ৰে উচ্চতৰ মাধ্যমিক শাখাৰ খালী হৈ থকা পদ সমূহ পূৰণ কৰে। অন্যথা শিক্ষকৰ অভাৱত বিদ্যালয় কেইখনৰ ছাত্ৰ- ছাত্ৰী সকলে প্ৰয়োজনীয় শিক্ষা লাভ কৰাৰ পৰা বঞ্চিত হোৱাৰ লগতে তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যত অন্ধকাৰ হৈ পৰিব।


বৰফৰ ধুমুহাৰ মাজতো হাতত ৰাইফল লৈ কৰ্তব্যত সেনা জোৱান! ভিডিঅ' দেখি অভিভূত দেশবাসী - NEWS8 NE\nবৰফৰ ধুমুহাৰ মাজতো হাতত ৰাইফল লৈ কৰ্তব্যত সেনা জোৱান! ভিডিঅ’ দেখি অভিভূত দেশবাসী\nJanuary 11, 2022\t0\tBy NEWS DESK\nনিউজ ডেস্ক। ভাৰতীয় সেনা বুলি ক’লে গৰ্বত উফন্দি উঠে প্ৰতিজন ভাৰতীয়ৰ বুকু। নুঠিবনো কিয়! বুকু ডাঠ কৰি দেশ মাতৃৰ সেৱাত ব্ৰতী এই সেনা জোৱানসকলৰ বাবেই আমি শান্তিৰে টোপনি যাব পাৰো।\nহিমালয়ৰ প্ৰচণ্ড জাৰ হওক বা মৰুভূমিৰ দেহা দেই নিয়া উত্তাপ, সকলো সময়তে, সকলো পৰিস্থিতিতে দেশৰ বাবে উজাগৰে থকা এই সেনা জোৱানসকল যে কৰ্তব্যৰ সময়ত একো একোটা শিলৰ টুকুৰা হৈ পৰে, যিয়ে শত্ৰুৰ বন্দুকৰ পৰা বাহিৰ হোৱা প্ৰতিটো গুলি হেলাৰঙে বুকু পাতি লব পাৰে।\nসেনা জোৱানৰ এই নিষ্ঠা আৰু সাহসৰ বাবেই প্ৰতিজন ভাৰতীয় সেনা জোৱান আমাৰ বাবে ৰিয়েল হিৰো।\nশেহতীয়াকৈ ছ’চিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল হৈ পৰিছে এনে এগৰাকী ভাৰতীয় জোৱানৰ কৰ্তব্য নিষ্ঠা আৰু দেশ মাতৃৰ প্ৰতি থকা অগাধ প্ৰেম নিদৰ্শনৰ এটা ভিডিঅ’।\nসেনাই নিজেই শ্বেয়াৰ কৰা এটা ভিডিঅ’টোত ভাৰতীয় সেনাৰ এজন জোৱানক হিমশীতল পৰিস্থিতিত বৰফৰ মাজত নিজৰ কৰ্তব্য পালন কৰা দেখা গৈছে।\nভাৰতীয় সেনাৰ জোৱানজনৰ চৌদিশে কেৱল বৰফৰ বগা আচ্ছাদন। আনকি তেওঁৰ আঁঠুলৈকে বৰফেৰে ঢকা।\nভাইৰেল হৈ পৰা এই ভিডিঅ’টোত দেখা গৈছে যে কেনেকৈ ভাৰতীয় সৈনিকজনে হাতত ৰাইফল লৈ বৰফৰ ধুমুহাকো প্ৰত্যাহ্বান জনাই নিজৰ কৰ্তব্য পালন কৰিছে। তেওঁৰ আঁঠুলৈকে বৰফ জমা হোৱাৰ পিছতো ভাৰতীয় সেনা জোৱানজনক কৰ্তব্যৰ পৰা বিচলিত কৰিব পৰা নাই।\nভিডিঅ’টো প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰালয়ৰ উধমপুৰৰ জনসম্পৰ্ক বিষয়াই তেওঁৰ অফিচিয়েল টুইটাৰ হেণ্ডেলৰ পৰা শ্বেয়াৰ কৰিছে। ভিডিঅ’টো শ্বেয়াৰ কৰাৰ পিছতে লাখ লাখ ভাৰতীয়ই ভাৰতীয় জোৱানৰ কৰ্তব্য নিষ্ঠা দেখি আবেগিক হৈ পৰিছে।\nজনসাধাৰণৰ এই প্ৰেম দেখি ৯ জানুৱাৰীত উধমপুৰ পি আৰ অ’ই টুইটাৰ হেণ্ডেলত লিখিছে: ‘তেওঁ (সৈনিকজন) সতৰ্ক হৈ আছে কাৰণ তেওঁ আনজনক (শত্ৰু) ঘৃণা কৰে। কিন্তু তেওঁ তেওঁৰ পিছফালে থকা সকলক (দেশবাসীক) ভাল পায়।’\nকেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী জীতেন্দ্ৰ সিঙেও ভাৰতীয় সৈনিকজনৰ ভিডিঅ’টো ৰি-টুইট কৰে। তেওঁ লিখিছে, ‘ভাৰতীয় সেনাৰ ওচৰত সদায় ঋণী হৈ থাকিম।’\nকোভিড-১৯ত আক্ৰান্ত হৈ হাস্পতালত ভৰ্তি লতা মংগেশকাৰ


বাংলাদেশলৈ চালান দিবলৈ নিয়া গৰুসহ সৰবৰাহকাৰীক আটক\nJune 1, 2019 12:12 pm\nসীমান্ত সুৰক্ষা বাহিনীৰ হাতত গ্ৰেপ্তাৰ হোৱা গৰু সৰবৰাহকাৰী চাজু মিঞা।\nদক্ষিণ শালমাৰাৰ মানকাচৰ জিলাৰ মানকাচৰ থানাৰ অন্তৰ্গত ভাৰত-বাংলাদেশ সীমান্তৰ ঝালৰচৰত বৃহস্পতিবাৰে নিশা সীমান্ত সুৰক্ষা বাহিনীয়ে গৰুসহ এজন চোৰাং সৰবৰাহকাৰীক আটক কৰে।\nনিশা প্ৰায় ১০ বজাত উক্ত অঞ্চলৰ পানাতীপৰা ঝালৰচৰ গাঁৱৰ আব্দুল হামিদৰ পুত্ৰ চাজু (২১) মিঞাই গৰু এহাল লৈ বাংলাদেশলৈ ৰাওনা হয় আৰু ভাৰত-বাংলাদেশ সীমান্তৰ কাঁইটীয়া তাঁৰৰ বেৰৰ ওপৰেদি ঢেঁকীৰ সহযোগত গৰু সৰবৰাহ কৰাৰ চেষ্টা কৰে।\nনিশাৰ আন্ধাৰৰ সুযোগ গ্ৰহণ কৰি গৰু সৰবৰাহ কৰাৰ চেষ্টা চলোৱাৰ সময়তে সীমান্ত সুৰক্ষা বাহিনীয়ে চাজু মিঞাক আটক কৰে। আটক হোৱাৰ আগতেই চাজুৱে গৰু হালৰ এটা সিপাৰলৈ চালান দিবলৈ সক্ষম হয় যদিও বাকী এটা গৰু সীমান্ত সুৰক্ষা বাহিনীৰ দলটোৱে জব্দ কৰাৰ লগতে চাজুক আটক কৰে।\nআনহাতে, সীমান্ত সুৰক্ষা বাহিনীয়ে চাজুক মানকাচৰ থানাত চমজাই দিয়ে। মানকাচৰ আৰক্ষীয়ে চাজু মিঞাক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি হাটশিঙিমাৰী আদালতত হাজিৰ কৰোৱাৰ পাছত জেল হাজোতলৈ প্ৰেৰণ কৰে।\nহিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই দাবী কৰিছিল গুৱাহাটীত “কৃত্ৰিম বান নোহোৱা হ’ল” পিছে এজাক বৰষুণতে এয়া কি?\nমানুহৰ নহয়, কুকুৰৰ জীৱনহে ভালপায় জাপানৰ টাকোৱে, সেয়ে কৰিলে এনে কাম!\nযোৰাবাট আৰক্ষীৰ জালত ৫ জনীয়া ডকাইতৰ দল, চোকা অস্ত্ৰ জব্দ\nহাজোত ৮ লাখ টকাৰ বাৰ্মিজ চুপাৰী চুৰিত ব্যৱহৃত বলেৰ’ পিকআপ ভান জব্দ, দুজনক আটক


যিহি 21 - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন (IRV) আচামিচ - 2019\n2“হে মনুষ্য সন্তান, তুমি যিৰূচালেমৰ ফাললৈ তোমাৰ মুখ কৰি, পবিত্ৰ স্থানবোৰৰ ফাললৈ বাক্য বৰষোৱা; ইস্ৰায়েল দেশৰ বিৰুদ্ধে ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰা।\n3তুমি ইস্ৰায়েল দেশক কোৱা, ‘যিহোৱাই এই কথা কৈছে: চোৱা! মই তোমাৰ বিপক্ষ! মই মোৰ তৰোৱাল ইয়াৰ ফাকৰ পৰা উলিয়াই তোমাৰ মাজৰ পৰা ধাৰ্মিক আৰু দুষ্ট দুয়োকো উচ্ছন্ন কৰিম!\n4মই ধাৰ্মিক আৰু দুষ্ট দুয়োকো তোমাৰ মাজৰ পৰা উচ্ছন্ন কৰিম; সেইবাবে দক্ষিণৰ পৰা উত্তৰলৈকে সকলো মত্যৰ অহিতে মোৰ তৰোৱাল ইয়াৰ ফাকৰ পৰা ওলাব।\n5আৰু মই যিহোৱায়েই যে ইয়াৰ ফাকৰ পৰা মোৰ তৰোৱাল উলিয়ালোঁ, ইয়াক সকলো মত্যই জানিব। ই পুনৰায় ঘূৰি নাযাব!’\n6আৰু তুমি, হে মনুষ্য সন্তান, কঁকাল ভগাকৈ হুমুনিয়াহ পেলোৱা! আৰু মনৰ বেজাৰেৰে সৈতে তেওঁলোকৰ আগত হুমুনিয়াহ পেলোৱা!\n7তেতিয়া ‘কিয় তুমি হুমুনিয়াহ পেলাইছা?’ এইবুলি যেতিয়া তেওঁলোকে তোমাক সুধিব, তেতিয়া তুমি ক’বা, বাৰ্ত্তাৰ কাৰণে; কিয়নো সেয়ে আহিছে আৰু প্ৰত্যেকৰ হৃদয় কোমল হ’ব, আটাইৰে হাত দুৰ্ব্বল হ’ব, প্ৰত্যেকৰ মন নিৰুৎসাহ হ’ব আৰু সকলোৰে আঁঠু পানীৰ নিচিনা অস্থিৰ হ’ব; চোৱা! প্ৰভু যিহোৱাই কৈছে, সেয়ে আহিছে আৰু সকলো সিদ্ধ হ’ব।”\n8তেতিয়া যিহোৱাৰ বাক্য মোৰ ওচৰলৈ আহিল আৰু ক’লে,\n9“হে মনুষ্য সন্তান, ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰি কোৱা, ‘যিহোৱাই এই কথা কৈছে: তুমি কোৱা, তৰোৱাল! তৰোৱাল! তোমাক ধাৰ দিয়া আৰু চিকুণ কৰা হ’ব।\n10বধ কৰিবৰ বাবে তোমাক ধাৰ দিয়া হৈছে, বিজুলীৰ দৰে হ’বৰ বাবে তোমাক চিকুণ কৰা হৈছে! তেনেহলে আমি জানো আমোদ প্ৰমোদ কৰিম? মোৰ পুত্ৰৰ দণ্ডডালিয়ে আটাই কাঠকে তুচ্ছ কৰে!\n11তাক হাতত ল’বৰ বাবে, তেওঁ তাক চিকুণ কৰিবলৈ আজ্ঞা দিছে! বধ কৰোঁতাৰ হাতত দিবৰ বাবে তৰোৱালখন ধাৰ দিয়া হৈছে! এনে কি চিকুণ কৰাও হৈছে!\n12হে মনুষ্য সন্তান, চিঞৰি ক্রন্দন কৰা আৰু বিলাপ কৰা; কিয়নো সেই তৰোৱাল মোৰ প্রজা আৰু ইস্ৰায়েলৰ আটাই বিষয়াসকলৰ ওপৰলৈ আহিল! তেওঁলোকক মোৰ প্ৰজাসকলে সৈতে তৰোৱালত শোধাই দিয়া হ’ল; এই হেতুকে তুমি নিজ কৰঙনত চপৰিওৱা।\n13কিয়নো পৰীক্ষা কৰা হৈছে; তুচ্ছ কৰোঁতে দণ্ডডালিও যদি নাথাকে, তেন্তে কি হ’ব?’ এয়ে প্ৰভু যিহোৱাৰ বচন।\n14এই হেতুকে এতিয়া তুমি, হে মনুষ্য সন্তান, তুমি ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰা আৰু হাত তালি দিয়া; অনেক লোকক বধ কৰা তৰোৱালখনেই তৃতীয়বাৰ দুগুণ কোবেৰে কাটক! সেয়ে তেওঁলোকৰ ভিতৰ- কোঁঠালিত সোমোৱা, মহৎ লোক জনক সাংঘাতিকৰূপে আঘাত কৰা তৰোৱাল!\n15তেওঁলোকৰ হৃদয় কোমল হ’বৰ বাবে আৰু তেওঁলোকৰ উজুটি খাই পৰা লোকৰ সংখ্যা সৰহ হ’বৰ কাৰণে এই তৰোৱালখনৰ আগটো তেওঁলোকৰ আটাই নগৰ দুৱাৰৰ অহিতে স্থাপন কৰিলোঁ! হায় হায়! তাক বিজুলী যেন কৰা হ’ল, বধ কৰিবৰ কাৰণে তাক ধাৰ দিয়া হ’ল।\n16হে তৰোৱাল, তোমাৰ সমূদায় বল সংগ্ৰহ কৰি সোঁফালে ঘূৰা! যুগুত হৈ বাওঁফালে ঘূৰা! যি ফালে তোমাৰ ধাৰ আছে তুমি সেই ফাললৈ গমন কৰা।\n17ময়ো হাত-তালি দিম আৰু মোৰ ক্ৰোধ মাৰ নিয়াম; মই যিহোৱাই ইয়াকে ক’লোঁ।\n18পুনৰায় যিহোৱাৰ বাক্য মোৰ ওচৰলৈ আহিল আৰু ক’লে,\n19“হে মনুষ্য সন্তান, বাবিলৰ ৰজাৰ তৰোৱালখন আহিবৰ কাৰণে তুমি দুটা পথ নির্ধাৰণ কৰা, সেই দুটা পথ একেখন দেশৰ পৰা ওলাই আহিব; আৰু তুমি হাতৰ আকৃতিৰ এক চিন কাটা, নগৰ কেইখনলৈ অহা বাটৰ মূৰত তাক কাটা।\n20তৰোৱালখন অম্মোনৰ সন্তান সকলৰ ৰব্বা নগৰলৈ আহিবৰ কাৰণে এটা পথ আৰু যিহূদাৰ মাজত থকা গড়েৰে আবৃত, যিৰূচালেম নগৰলৈ আহিবৰ কাৰণে এটা পথ তুমি আঁকা।\n21কিয়নো বাবিলৰ ৰজাই দুই বাটৰ জোৰাত, দুই বাটৰ মূৰত মঙ্গল চাবলৈ থিয় হ’ব। তেওঁ কাঁড় দুডাল ইফালে সিফালে জোকাৰিব, গৃহ-দেৱতাবোৰক সুধিব আৰু মেৰৰ আগমঙহ চাব।\n22পাছে গড় ভঙা যন্ত্ৰ স্থাপন কৰিবলৈ, হত্যাৰ বাবে হুকুম দিবলৈ, উচ্ছস্বৰে জয়ধ্বনি কৰিবলৈ, দুৱাৰবোৰৰ অহিতে গড় ভঙা যন্ত্ৰ স্থাপন কৰিবলৈ, হাদাম বান্ধিবলৈ, কোঁঠ সাজিবলৈ তেওঁৰ সোঁ হাতত যিৰূচালেমৰ নাম উঠিল!\n23সেই মঙ্গলচোৱা কাৰ্যটো বৃথা হ’ব বুলি বাবিলনৰ ৰজাৰ আগত শপত খোৱা যিৰূচালেমৰ লোকসকলে ভাবিব! কিন্তু অৱৰোধ কৰিবলৈ যি চুক্তি তেওঁলোকে উলংঘন কৰাৰ বাবে ৰজাই তেওঁলোকক দোষাৰূপ কৰিব!\n24এই হেতুকে প্ৰভু যিহোৱাই এই কথা কৈছে: তেওঁলোক ধৰা পৰিবৰ কাৰণে তেওঁ অপৰাধবোৰ সোঁৱৰণ কৰাব, তোমালোকৰ আটাই কাৰ্যৰ দ্বাৰাই, তোমালোকৰ পাপবোৰ ওলাই পৰাকৈ তোমালোকৰ অপৰাধবোৰ প্ৰকাশিত হ’ব! এইদৰে তোমালোকে নিজৰ দুষ্কৰ্ম সোঁৱৰণ কৰালা আৰু তোমালোকলৈ মোৰ মনত পৰিব; এতেকে তোমালোক শত্রুৰ হাতত ধৰা পৰিবা।\n25আৰু তুমি, হে অশুচি আৰু দুষ্ট ইস্ৰায়েলৰ অধিপতি, যিজনৰ শাস্তিৰ কাল উপস্থিত হ’ল, হত হ’বলগীয়া অন্তজনক অপৰাধৰ কাল উপস্থিত হোৱা দিন উকলিল,\n26প্ৰভু যিহোৱাই এই কথা কৈছে: পাগুৰি গুচুউৱা আৰু ৰাজমুকুট দূৰ কৰা! এইবোৰ আৰু একেই হৈ নাথাকিব! চাপৰক ওখ কৰা হ’ব আৰু ওখক চাপৰ কৰা হ’ব।\n27মই সকলো নষ্ট কৰিম! নষ্ট কৰিম! নষ্ট কৰিম! স্বত্ব থকা জনা নহালৈকে নিশ্চয়ে এই ৰাজমুকুট আৰু নাথাকিব; আৰু তেতিয়া মই এইবোৰ সেই জনাকহে দিম।\n28হে মনুষ্য সন্তান, তুমি ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰি কোৱা, ‘প্ৰভু যিহোৱাই এইদৰে কৈছে যে, অম্মোনৰ সন্তান সকলৰ আৰু তেওঁলোকে দিয়া অপমানৰ বিষয়ে এই কথা কৈছে: এখন তৰোৱাল, ফাকৰ পৰা এখন তৰোৱাল উলিওৱা হৈছে; গ্ৰাস কৰিবলৈ, বিজুলীস্বৰূপ হ’বলৈ হত্যাৰ কাৰণে তাক সজা হৈছে!\n29তেওঁলোকে তোমাৰ পক্ষে অনৰ্থক দৰ্শন পোৱাত আৰু তোমাৰ পক্ষে মিছা মঙ্গল চোৱাত, হত হ’বলগীয়া সেই দুষ্টবোৰৰ ডিঙিত তোমাক পেলাবলৈ সেই অন্তজনক অপৰাধৰ সময়ৰ দিন উপস্থিত হ’ব।\n30তুমি তাক ফাকত পুনৰ সুমুউৱা। তোমাক সৃষ্টি কৰা ঠাইত, তোমাৰ জন্মদেশত মই তোমাক দণ্ড দিম!\n31আৰু মই তোমাৰ ওপৰত মোৰ ক্ৰোধ বৰষাম, মোৰ ক্ৰোধাগ্নি তোমাৰ ওপৰত ফুঁৱাম আৰু বিনষ্ট কৰিবলৈ নিপুণ পশুতুল্য লোকসকলৰ হাতত তোমাক শোধাই দিম!\n32তুমি জুইৰ খৰিস্বৰূপ হ’বা! দেশৰ মাজত তোমাৰ ৰক্তপাত হ’ব। তোমাক আৰু সোঁৱৰণ কৰা নাযাব, কিয়নো মই যিহোৱাই ইয়াক কলোঁ’।”\n< যিহি 20\nযিহি 22 >


কালকা-চিমলা ৰেলৱে - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nতাৰাদেৱী ষ্টেচনত শিৱালিক ডিলাক্স এক্সপ্ৰেছ\nএছিয়াৰ বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ\nকালকা-চিমলা ৰেলৱে উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰতৰ কালকা আৰু চিমলাৰ মাজত পৰ্বতীয়া পথেৰে চলাচল কৰা এটা নেৰগজ ৰেলসেৱা। পাহাৰ আৰু চৌপাশৰ মনোমোহা সৌন্দৰ্যৰ এই ৰেলসেৱা বিশেষভাৱে জনাজাত। ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ গ্ৰীষ্মকালীন ৰাজধানী চিমলাক ভাৰতীয় ৰেল প্ৰণালীটোৰ সৈতে সংযোগ কৰিবলৈ কালকা-চিমলা ৰেলপথ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। বৰ্তমান চিমলা হিমাচল প্ৰদেশৰ ৰাজধানী আৰু কালকা হাৰিয়ানা ৰাজ্যৰ পঞ্চকুলা জিলাৰ এখন নগৰ। সমগ্ৰ পথচোৱাৰ চকু জুৰোৱা সৌন্দৰ্য আৰু আশ্চৰ্যজনক নিৰ্মাণ-কাৰ্যই ভ্ৰমণকাৰীক নিৰ্বাক কৰি ৰাখে।\n2.1.2 ৰেলপথ আৰু দলং\n5 দৃশ্য-শ্ৰাব্য মাধ্যমত কালকা-চিমলা ৰেল\n5.2 বোলছবিৰ গীতৰ চিত্ৰায়ন\nইংগ-গোৰ্খা যুদ্ধৰ পিছতে ১৮১৯ চনত ব্ৰিটিছে চিমলাক চামিল কৰিছিল। সেই সময়ত এই ঠাইখন শ্যামলা দেৱীৰ মন্দিৰৰ বাবে জনা গৈছিল। চেমলাত স্কটলেণ্ডদেশীয় অসামৰিক সেৱাৰ বিষয়া চাৰ্লচ্ প্ৰেট কেনেডীয়ে (Charles Pratt Kennedy ) ১৮২২ চনত প্ৰথম ব্ৰিটিছ গ্ৰীষ্ম নিবাস নিৰ্মাণ কৰে। ১৮২৩ ৰ পৰা ১৮২৮ লৈ বংগৰ গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি থকা লৰ্ড আৰ্মহাৰ্ষ্টে ১৮২৭ত ইয়াতে এটা গ্ৰীষ্ম শিৱিৰ স্থাপন কৰে। ১৮৬৪ত ই ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ গ্ৰীষ্মকালীন ৰাজধানী হয়। তদুপৰি ই ব্ৰিটিছ সেনাৰ মু্খ্য কাৰ্যালয়ো আছিল।\n১৮৯৮ত দেলহী-আম্বালা ৰেলৱে কোম্পানীয়ে কালকা-চিমলা সংযোগী এটা দুই ফুট (৬১০ মিঃমিঃ) বহল নেৰ'গজ ৰেলপথৰ নিৰ্মাণ-কাৰ্য আৰম্ভ কৰে আৰু ১৯০৩ চনৰ ৯ নবেম্বৰৰ দিনা পথচোৱা ৰেল চলাচলৰ বাবে মুকলি কৰে।  অধিক পৰিমাণৰ মূলধন বিনিয়োগ আৰু তদাৰকী খৰচৰ বাবে অন্য ৰেলসেৱাবোৰতকৈ কালকা-চিমলা ৰেলৱেক উচ্চ নিৰিখৰ ভাৰা আদায় কৰিবলৈ অনুমোদন জনোৱা হৈছিল। স্বাভাৱিকতে কোম্পানীটো বৰ্তি থকাৰ বাবে এই ব্যৱস্থা অনুকূল নাছিল আৰু ১৯০৬ চনৰ ১ জানুৱাৰীত কালকা-চিমলা ৰেলৱেক চৰকাৰে ১,৭১,০৭,৭৪৮ টকাৰ বিনিময়ত কিনি লৈছিল। ১৯০৫ চনত ভাৰতীয় সমৰ বিভাগৰ গাইড-লাইন অনুসৰি সমগ্ৰ ৰাজকীয় নেৰ'গজ ৰেল পদ্ধতিটোৰ সমতা আনিবলৈ ৰেলপথটো ২ ফুট ৬ ইঞ্চিৰ নেৰ'গজলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে। ২০০৭ৰ মাজভাগত হিমাচল প্ৰদেশ চৰকাৰে কালকা-চিমলা ৰেলৱেই যাতে ইউনেস্কোৰ বিশ্ব ঐতিহ্যৰ তালিকাত স্থান পোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰে, তাৰ প্ৰতি দৃষ্টি ৰাখি ইয়াক ঐতিহ্যবাহী সম্পদ ৰূপে ঘোষণা কৰে। বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰৰ বাছনিৰ বাবে ২০০৭ চনৰ ১১ চেপ্তেম্বৰত ইউনেস্কোৰ এটা বিশেষজ্ঞ দলে এই ৰেলৱে পৰিদৰ্শন আৰু পুনৰীক্ষণ কৰে। ২০০৮ চনৰ ৭ জুলাইৰ দিনা ই বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰৰ তালিকাত ভাৰতীয় পাৰ্বত্য ৰেলৰ এটা অংশ ৰূপে অন্তৰ্ভুক্ত হয়।\nচোলান ষ্টেচনত এখন যাত্ৰীবাহী ৰেল\nকালকা-চিমলা ৰেলপথৰ অন্যতম ডাঙৰ দলং এখনৰ ওপৰেৰে এখন যাত্ৰীবাহী ৰেল অতিক্ৰম কৰিছে\n০ কিঃমিঃ কালকা\n৬ কিঃমিঃ টাকশাল\n১১ কিঃমিঃ গুম্মান\n১৭ কিঃমিঃ কোটী\n২৭ কিঃমিঃ সোণৱাৰা\n৩৩ কিঃমিঃ ধৰমপুৰ\n৩৯ কিঃমিঃ কুমাৰহাট্টি\n৪৩ কিঃমিঃ বাৰোগ\n৪৭ কিঃমিঃ চোলান\n৫৩ কিঃমিঃ সালোগ্ৰা\n৫৯ কিঃমিঃ কান্দাঘাট\n৬৫ কিঃমিঃ কনোহ\n৭৩ কিঃমিঃ কাঠলিঘাট\n৭৮ কিঃমিঃ সোঘী\n৮৫ কিঃমিঃ তাৰাদেৱী\n৯০ কিঃমিঃ টোটু (জুটোঘ)\n৯৩ কিঃমিঃ চামাৰ হিল\n৯৬ কিঃমিঃ চিমলা\nকালকা-চিমলা ৰেলপথৰ সকলো মধ্যৱৰ্তী ষ্টেচন একোখন দলঙৰ ওচৰত অৱস্থিত। দলঙৰ নিৰ্মাণ-কাৰ্য চলি থকা সময়ত এই ষ্টেচনবোৰ আছিল শ্ৰমিকসকলৰ জিৰণি লোৱা স্থান। পিছলৈ শ্ৰমিকৰ জিৰণি লোৱা স্থানকে ষ্টেচনলৈ পৰিবৰ্তন কৰা হৈছিল। কেইটামান মধ্যৱৰ্তী ষ্টেচন আৰ্থিকভাবে লাভজনক নোহোৱা বাবে বন্ধ কৰি দিয়া হৈছে। বহুকেইটা সৰু ষ্টেচনৰ মাহেকীয়া টিকেট বিক্ৰিৰ পৰিমাণ মাহে ৫০০ টকাতকৈয়ো কম যদিও 'জালবি' ষ্টেচনৰ লেখিয়া দুই-এটা ষ্টেচনহে বন্ধ কৰি দিয়া হৈছে। কোটি ষ্টেচনৰ মাহেকীয়া বিক্ৰীৰ পৰিমাণ অতি সামান্য যদিও ৰেল চালনাৰ প্ৰয়োজনতহে এই ষ্টেচনটো বন্ধ কৰা হোৱা নাই। বৰ্তমান কালকা-চিমলা ৰেলপথৰ মুঠ ষ্টেচনৰ সংখ্যা ১৮ টা।\nআৰম্ভণিতে কালকা-চিমলা ৰেলপথচোৱাত ১০৭টা সুৰঙ্গ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ১৯৩০ চনত ইয়াৰে ৪টা পৰিত্যাগ কৰাত ১০৩টা সুৰঙ্গ থাকিল। ২০০৬ চনত ৪৬ নং সুৰঙ্গটো ভাঙি পেলোৱা হয়। সেয়েহে বৰ্তমান ১০২টা সুৰঙ্গহে ব্যৱহাৰ হৈ আছে।\nআটাইতকৈ দীঘল সুৰঙ্গটো বাৰোগত আছে। এই সুৰঙ্গটোৰ সৈতে এটা দুখজনক কাহিনী জড়িত হৈ আছে। দক্ষ অভিযন্তা কৰ্ণেল বাৰোগ ইয়াৰ নিৰ্মাণৰ দায়িত্বত আছে। তেখেতে পাহাৰৰ দুই মূৰৰ পৰা সুৰঙ্গটো খান্দি আহিছিল। কিন্তু এলাইনমেণ্টৰ ভুলৰ বাবে মূৰ দুটা লগ নালাগিল। ব্ৰিটিছ কৰ্তৃপক্ষই এই ভুলৰ বাবে অভিযন্তাগৰাকীক ১ টকা জৰিমনা বিহিলে। যদিও জৰিমনাৰ ধন নিচেই সামান্য আছিল, তথাপি আত্মাভিমানী অভিযন্তাগৰাকীয়ে এই ঘটনাৰ বাবে প্ৰচণ্ড দুখ পাই আত্মহত্যা কৰিলে। পিছলৈ ব্ৰিটিছ কৰ্তৃপক্ষই তেখেতৰ স্মৃতিত এই সুৰঙ্গটোৰ ওচৰৰ ষ্টেচনটোৰ নাম বাৰোগ ৰাখিলে। বাৰোগৰ মৃত্যুৰ পিছত মুখ্য অভিযন্তা এইচ এচ হাৰ্লিংটনে ভালকু নামৰ এজন স্থানীয় সাধুৰ নিৰ্দেশনা মৰ্মে আগৰটোৰ এক কিলোমিটাৰমান আঁতৰত এটা নতুন সুৰঙ্গৰ খনন-কাৰ্য চলাই সফলতা লাভ কৰে। এই সুৰঙ্গটোৰ খনন-কাৰ্যত ভালকুৱে প্ৰাকৃতিক অভিযান্ত্ৰিক জ্ঞানৰ প্ৰয়োগ কৰিছিল। কোৱা হয় যে সাধুজনাই এই পথচোৱাৰ অন্যান্য সুৰঙ্গসমূহৰ খনন-কাৰ্যতো ব্ৰিটিছ চৰকাৰক সহায় কৰিছিল। 'চিমলা গেজেট'ৰ মতে ভাৰতৰ ভাইচৰয়ে এটা মেডেল আৰু এটা পাগুৰিৰে ভালকুক সন্মান যাঁচিছিল।\nৰেলপথ আৰু দলং[সম্পাদনা কৰক]\nহিমালয়ান কুইনে এটা সুৰঙ্গত প্ৰবেশ কৰিছে\nকালকা-চিমলা ৰেলপথটোত ৮৬৪খন দলং আছে। ইয়াৰে মাত্ৰ এখন প্লেট গাৰ্ডাৰ দলং, যাৰ দৈৰ্ঘ্য ১৮.২৯ মিটাৰ (৬০ ফুট। আনবোৰ প্ৰাচীন ৰোমৰ একুৱাডাক্টৰ দৰে বহু স্তম্ভযুক্ত ঘূৰণীয়া গাঁথনিৰ দলং। ঐতিহাসিকভাবে "আৰ্ছ্ গেলাৰী" (arch gallery ) বুলি জনাজাত কান্দাঘাট আৰু কানোহ ষ্টেচনৰ মাজত থকা ৮৬৪ নম্বৰৰ দলংখন এখন শিলেৰে নিৰ্মিত, তিনিখলপীয়া ঘূৰণীয়া গাঁথনিৰ দলং। সোণাৱাৰা আৰু ধৰ্মপুৰ ষ্টেচনৰ মাজত থকা ২২৬ নম্বৰ দলংখন এটা গভীৰ উপত্যাকাৰ ওপৰেৰে শিলেৰে নিৰ্মাণ কৰা বহু স্তম্ভযুক্ত পাঁচ খলপীয়া এখন ঘূৰণীয়া গাঁথনিৰ দলং।\nএই পথটোৰ ruling gradient ৩৩ ৰ ভিতৰত ১ বা ৩%। মুঠ ভাঁজ (curve) আছে ৯১৯টা। আটাইতকৈ চোকা ভাঁজটো ৪৮ ডিগ্ৰীৰ, যাৰ ব্যাসাৰ্দ্ধ ৩৭.৪৭ মিটাৰ বা ১২২.৯৩ ফুট। পথটো ৬৫৬ মিটাৰ উচ্চতাৰ পৰা আৰোহণ কৰি চিমলাত ২০৭৬ মিটাৰ উচ্চতা পায়গৈ। আৰম্ভণিতে ইয়াত ২১কিঃগ্ৰা/মিঃ চিৰি (Rail track) ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল যদিও পিছলৈ ৩০কিঃগ্ৰা/মিঃৰ চিৰি বহুওৱা হয়। \nকালকা-চিমলা ৰেলৰ প্ৰথম ইঞ্জিন আছিল দুটা "B" শ্ৰেণীৰ 0-4-0ST ইঞ্জিন, যি দুটা দাৰ্জিলিং হিমালয়ান ৰেলৱেৰ পৰা অনা হৈছিল। ইঞ্জিন দুটা ২ ফুট (৬১০ মিঃমিঃ) গজৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, কিন্তু ১৯০১ চনত এইকেইটাক ২ ফুট ৬ ইঞ্চিৰ (৭৬২ মিঃমিঃ) গজলৈ পৰিবৰ্তন কৰা হয়। পিছে ইঞ্জিন দুটা সিমান উপযুক্ত নাছিল বাবে ১৯০৮ চনত এইকেইটা বিক্ৰী কৰি দিয়া হয়। ১৯০২ চনত সামান্য ডাঙৰ জোখৰ চকাৰ ১০টা 0-4-2T ইঞ্জিন অনা হয়। ৩০" ৰ (৭৬২ মিঃমিঃ) ড্ৰাইভিং হুইল আৰু ১২"x১৬" ৰ (৩০৪.৮ মিঃমিঃ x ৪০৬.৪ মিঃমিঃ) চিলিণ্ডাৰযুক্ত এই ইঞ্জিনকেইটাৰ প্ৰতিটোৰ ওজন আছিল ২১.৫ টন। নিৰ্মাণ কৰিছিল এটা ব্ৰিটিছ কোম্পানী ছাৰ্প, ষ্টিৱাৰ্ট এণ্ড কোম্পানীয়ে। পিছলৈ নৰ্থ ৱেষ্টাৰ্ণ ষ্টেট ৰেলৱেই এইকেইটাক "বি" শ্ৰেণীভূক্ত কৰিছিল।\n2-6-2T ইঞ্জিনৰ ৰূপত ডাঙৰ ইঞ্জিনৰ আগমন হৈছিল। ইয়াৰে ৩০টা সামান্য পৃথক গঢ়ত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। নিৰ্মাণকৰ্তা আছিল হানচলেট ইঞ্জিন কোম্পানী আৰু নৰ্থ ব্ৰিটিছ লোকোমোটিভচ্ কোম্পানী। ৩০" ৰ (৭৬২ মিঃমিঃ) ড্ৰাইভিং হুইল আৰু ১৪"x১৬" ৰ (৩৫৫.৬ মিঃমিঃ x ৪০৬.৪ মিঃমিঃ) চিলিণ্ডাৰযুক্ত এই ইঞ্জিনকেইটাৰ প্ৰতিটোৰ ওজন আছিল প্ৰায় ৩৫ টন। পিছলৈ নৰ্থ ৱেষ্টাৰ্ণ ষ্টেট ৰেলৱেই ইয়াক "কে" আৰু "কে ২" শ্ৰেণীভূক্ত কৰিছিল। এই ইঞ্জিনবোৰেই ভাপযুগত ৰেল পৰিবহণ সুচাৰুৰূপে চলাই ৰাখিছিল। ১৯২৮ চনত দুটা "টি ডি" শ্ৰেণীৰ ৬৮ টন ওজনৰ কিটছন-মেয়েৰ ২-৬-২+২-৬-২ আৰ্টিকুলেটেড ৰেল ইঞ্জিন অনা হৈছিল। কিন্তু এই ইঞ্জিন বেছি দিন নচলিল আৰু কম দিনৰ ভিতৰতে এই দুটাক কাংগ্ৰা ভেলী ৰেলৱেলৈ যোৱা হ'ল। ভাপ ইঞ্জিনৰ নিয়মীয়া সেৱা ১৯৭১ চনত অন্ত পৰিল।\nআৰ্ণল্ড জাং লোকোমোটিভ ৱৰ্কচে নিৰ্মাণ কৰা ZDM-1 শ্ৰেণীৰ ইঞ্জিনেৰে কালকা-চিমলা ৰেলৱেত ১৯৫৫ চনত প্ৰথম ডিজেল ইঞ্জিনৰ প্ৰচলন হয়। ১৯৭০ চনত এই ইঞ্জিনবোৰৰ ২ ফুট নেৰ'গজলৈ পৰিবৰ্তন কৰি নতুনকৈ NDM-1 শ্ৰেণীভূক্ত কৰা হয় আৰু মাথেৰান পৰ্বতীয়া ৰেলত ব্যৱহাৰৰ বাবে প্ৰেৰণ কৰা হয়। ১৯৬০ চনত Maschinenbau Kiel (MaK) নিৰ্মিত ZDM-2 ইঞ্জিনৰ প্ৰচলন হয়। পিছলৈ অন্যান্য ৰেলসেৱালৈ এই ইঞ্জিনবোৰ বদলি কৰা হয়। বৰ্তমান এই ৰেলপথত চিত্তৰঞ্জন লোকোমোটিভ ৱৰ্কচ্ত ১৯৭০ চনৰ পৰা ১৯৮২ চনৰ ভিতৰত নিৰ্মিত ZDM-3 শ্ৰেণীৰ ডিজেল-হাইড্ৰ'লিক ইঞ্জিন (৫২২ kW, ৫০ কিঃমিঃ /ঘণ্টা) চলি আছে। একে শ্ৰেণীৰ ডুৱেল কাৱ ব'ডীৰ, সন্মুখৰ ৰেলপথ বেছি ভালকৈ দেখা পোৱাৰ সুবিধা থকা ৬টা ইঞ্জিন ২০০৮/২০০৯ চনত শেহতীয়া যন্ত্ৰাংশ ব্যৱহাৰ কৰি মুম্বাইৰ পেৰলত অৱস্থিত মধ্য ৰেলৱে ইঞ্জিন কাৰখানাত নিৰ্মাণ কৰা হয়।\nপ্ৰথমে কালকা-চিমলা ৰেলত ৪টা পৰম্পৰাগত যাত্ৰীবাহী ডবা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। এটা 2-6-2T ইঞ্জিনে ৪টা ডবাৰ ভাৰহে কঢ়িয়াবলৈ সক্ষম হৈছিল। ১৯০৮ চনত ডবাৰ ওজন হ্ৰাস কৰি ৰেলৰ ভাৰবহন ক্ষমতা বঢ়াবলৈ ডবাবোৰ ৩৩ ফুট দীঘল আৰু ৭ ফুট বহলকৈ ষ্টীলেৰে পুনৰ্নিমাণ কৰা হৈছিল। ডবাৰ ওজন আৰু হ্ৰাস কৰিবলৈ ডবাৰ চালত এলুমিনিয়াম ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ ফলত এটা ইঞ্জিনে ৬ টাকৈ আহল-বহল ডবা কঢ়িয়াবলৈ সক্ষম হৈছিল। ডবাৰ ওজন হ্ৰাস কৰিবলৈ ষ্টীল ব্যৱহাৰ কৰা পদ্ধতিৰ তেতিয়া আৰম্ভণি হৈছিলহে মাথো।\nমালবাহী ডবাবোৰ সাধাৰণ প্ৰেছড্ ষ্টীলেৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ জোখ আছিল ৩০ ফুট দীঘল আৰু ৭ ফুট বহল। মুকলি আৰু বন্ধ দুয়োধৰণৰ ডবাই নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। মুকলি ডবাৰ ভাৰবহন ক্ষমতা আছিল ১৯ টন আৰু বন্ধ ডবাৰ ভাৰবহন ক্ষমতা আছিল ১৭.৫ টন।\nকালকা আৰু চিমলা ষ্টেচনৰ মাজত ৫খন ৰেলে চলাচল কৰে।\n৫২৪৫১/৫২৪৫২ শিৱালিক ডিলাক্স এক্সপ্ৰেছ :- 'হাওৰা-কালকা এক্সপ্ৰেছ' সংযোগী, নেৰ'গজ ৰেলৰ প্ৰথম চুপাৰ-ফাষ্ট বিলাসবহুল ৰেল। যাত্ৰীলৈ আহাৰ যোগান ধৰা হয়। মাত্ৰ বাৰোগ ষ্টেচনতহে ৰয়।\n৫২৪৫৩/৫২৪৫৪ কালকা চিমলা এক্সপ্ৰেছ :- প্ৰথম শ্ৰেণী, দ্বিতীয় শ্ৰেণী বৈঠক আৰু অসংৰক্ষিত দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ আসনযুক্ত এখন এক্সপ্ৰেছ ৰেল।\n৫২৪৫৫/৫২৪৫৬ হিমালয়ান কুইন :- চকীযান শ্ৰেণীৰ আসনযুক্ত দিল্লী-কালকাৰ মাজত চলাচল কৰা 'হিমালয়ান কুইন' সংযোগী ৰেল।\n৫২৪৫৭/৫২৪৫৮ কালকা চিমলা যাত্ৰীবাহী :- প্ৰথম শ্ৰেণী, দ্বিতীয় শ্ৰেণী বৈঠক আৰু অসংৰক্ষিত দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ আসনযুক্ত এখন যাত্ৰীবাহী ৰেল। # ৭২৪৫১/৭২৪৫২ ৰেল মটৰ :- উচ্চ শ্ৰেণীৰ যাত্ৰীসকলৰ বাবে প্ৰচলন কৰা একমাত্ৰ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ আসনযুক্ত ৰেলবাচ।\nআই.আৰ.চি.টি.চিয়ে কালকা-চিমলা পথত পৰ্যটকৰ বাবে ৩খন পৰ্যটন ৰেল চলায়। সেইকেইখন হ'ল-\nশিৱালিক পেলেচ টুৰিষ্ট কোচ(RA-4)\nশিৱালিক কুইন (RA-67)\nটুইন হেৰিটেজ কোচ\nদৃশ্য-শ্ৰাব্য মাধ্যমত কালকা-চিমলা ৰেল[সম্পাদনা কৰক]\nব্ৰিটিছ ব্ৰডকাষ্টং কৰ্পোৰেচনে ভাৰতৰ পাৰ্বত্য ৰেলক বিষয়-বস্তু হিচাপে লৈ ৩টা খণ্ডৰ এখন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছে। ইয়াৰে প্ৰথম খণ্ডৰ বিষয়-বস্তু আছিল দাৰ্জিলিং হিমালয়ান ৰেলেৱে। আনহাতে তৃতীয় খণ্ডৰ বিষয়-বস্তু আছিল কালকা-চিমলা ৰেলৱে, যিটো খণ্ড বিবিচি ফ'ৰ চেনেলত ২০১০ৰ ফ্ৰেব্ৰুৱাৰীত আৰু বিবিচি টু চেনেলত ২০১০ৰ এপ্ৰিলত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল। ইয়াৰ পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক আছিল ক্ৰমে হিউগো স্মিথ আৰু গেৰী ট্ৰ'য়না।\nবোলছবিৰ গীতৰ চিত্ৰায়ন[সম্পাদনা কৰক]\nদোস্ত (১৯৭৪) ছবিৰ 'গাড়ী বুলা ৰহী হ্যায়' লাভ ইন চিমলা (১৯৬০) ছবিৰ 'দিল থাম চলে হাম আজ কিধৰ' আৰু বয় ফ্ৰেণ্ড (১৯৬১) ছবিৰ মুঝে 'অপনা য়াৰ বনা লো' শীৰ্ষক গীতকেইটা কালকা-চিমলা ৰেলত চিত্ৰায়ন কৰা হৈছিল\n↑ "কালকা-চিমলা ৰেলৱেৰ ইতিহাস". ভাৰতীয় ৰেল. http://www.indianrail.gov.in/hill_Trains.html। আহৰণ কৰা হৈছে: January 14, 2013.\n↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 "Engineer" journal article, circa 1915, reprinted in Narrow Gauge & Industrial Railway Modelling Review, no. 75, July 2008\n↑ "HP declares Kalka–Shimla Railway as 'heritage' property". The Hindu. 2007-08-13. http://www.hindu.com/thehindu/holnus/004200708130322.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2007-08-13.\n↑ "Kalka–Shimla Railway makes it to Unesco’s World Heritage list". The Hindu Business Line. 2008-07-09. http://www.thehindubusinessline.com/2008/07/09/stories/2008070951530700.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2008-07-10.\n↑ 6.0 6.1 Khanna, Ruchika M. (June 5, 2003). "Whistling through woods, the romance continues". The Tribune, Chandigarh. http://www.tribuneindia.com/2003/20030605/edit.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2012-08-15.\n↑ Singh, Jagmeet. "Man behind Barog tunnel lies forgotten". The Tribune, Chandigarh. http://www.tribuneindia.com/2002/20020615/windows/main4.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2008-09-01.\n↑ Chauhan, Pratibha (Oct 9, 2011). "A leaf from history: ...Shimla’s Baba Bhalku Rail Museum". The Sunday Tribune, Chandigarh. http://www.tribuneindia.com/2011/20111009/spectrum/main5.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2012-08-15.\n↑ 9.0 9.1 Hughes, Hugh 1994 Indian Locomotives Pt. 3, Narrow Gauge 1863-1940. Continental Railway Circle.\n↑ Description of narrow gauge diesel locomotives by IRFCA\n↑ Central Railway: NG Loco for Kalka Simla, NR\n↑ "TRAINS BETWEEN KLK & SML". IR. http://indiarailinfo.com/search/kalka-klk-to-shimla-sml/1982/0/2862। আহৰণ কৰা হৈছে: February 05, 2013.\n↑ "TOURIST TRAINS". IRCTC. http://www.railtourismindia.com/cgi-bin/dev1.dll/irctc/booking/charter.jsp। আহৰণ কৰা হৈছে: February 05, 2013.\n↑ "Kishore Kumar - Gaadi Bula Rahi Hai - Dost (1974)". http://www.youtube.com/watch?v=i46jlVrrwdQ। আহৰণ কৰা হৈছে: 2012-08-15.\n↑ "Love In Simla (1960) - Dil Tham Chale Hum Aaj Kidhar - Mohammed Rafi". http://www.youtube.com/watch?v=wrUE_13aVvQ। আহৰণ কৰা হৈছে: 2012-08-15.\n↑ "Boyfriend (1961) - Mujhe Apna Yaar Bana Lo - Mohammed Rafi". http://www.youtube.com/watch?v=DhQEOuyWEG4। আহৰণ কৰা হৈছে: 2012-08-15.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত Kalka-Shimla Railway সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=কালকা-চিমলা_ৰেলৱে&oldid=256199"ৰ পৰা অনা হৈছে