টোকাবহী (অণু-প্ৰবন্ধ) : ১ – ১০ - এই সময়ত ᴾᴶᴹ\nPosted at 20:13h in টোকাবহী\tby\tপংকজ জ্যোতি মহন্ত0Comments\n(১) সাময়িক বিফলতা আৰু সফলতা\nবিশ্ববিদ্যালয়ৰ শ্ৰেণীকোঠাত পঢ়াই থকা অৱস্থাত এটি প্ৰসংগত হঠাতে এদিন ছাৰ এজনে কৈছিল— “মই জীৱনৰ প্ৰথম সাক্ষাৎকাৰটোতেই চাকৰি পাইছিলোঁ, আৰু সেইদিনা মোৰ লগত যি হাৰিছিল তেওঁ আজি মোতকৈ বহুদূৰ আগুৱাই গ’ল; মোৰ জীৱনৰ আচল কৌতুকটো হ’ল— মই যদি সেইদিনা হাৰিলোঁহেতেন মই আৰু আগুৱাই যাব পাৰিলোঁহেতেন…।”\nতেখেতে জেদত বা দুখত কথাটো কোৱা নাছিল, পৰিস্থিতিটোৰ কথাহে কৈছিল। যদি তেখেতে সেইদিনা চাকৰিটো নাপালেহেঁতেন তেন্তে তেখেতে কৰিবলগীয়া কামখিনিত কিছুদিন একান্তভাৱে মন দিব পাৰিলেহেঁতেন যি তেখেতক সোনকালে বহুদূৰ আগুৱাই লৈ গ’লহেঁতেন…। এজন তীক্ষ্ণধী ব্যক্তি হিচাপে তেখেতে নিজৰ প্ৰতিটো লক্ষ্যতেই উপনীত হ’বগৈ পৰিব, কিন্তু সেই চাকৰিটো কৰাৰ কাৰণেই তেখেতে প্ৰতিটোতেই কিছু পলমকৈ উপনীত হ’ব…।\nকথাখিনি মনলৈ আহিল, NIT এখনত চাকৰি কৰি থকা বন্ধু এজনে কথা প্ৰসংগত কোৱা এই কথাখিনি শুনি— তেওঁৰ লগৰ কাৰোৱে প্ৰতি বেয়া ভাৱ নাই, কাৰোৱে প্ৰতি জেদ নাই, নিজৰ মতে আগুৱাই গৈ আছে…; কিন্তু তেওঁৰ চাকৰি সংক্ৰান্তীয় জীৱনৰ প্ৰথম পৰীক্ষাটোত, নিজে অধিক যোগ্য হোৱাৰ পাছতো তেওঁতকৈ বহু অযোগ্য লগৰে এজনী ছোৱালীয়ে চাকৰিটো অন্যায় কৰি লৈ ল’ব পাৰিছিল। তেওঁ কিছু হতাশ হৈ পৰিছিল আৰু ছোৱালীজনীলৈ বহুত খং উঠিছিল। কিন্তু আজি তেওঁ ভাৱে— সেই চাকৰিটো তেওঁ পোৱা হ’লে বা অন্যায় কৰি তেওঁক চাকৰিটো নিদিলে বুলি হতাশাত ভাগি পৰা হ’লে আজি তেওঁ যিমানখিনি কাম কৰিব পাৰিছে সিমানখিনি কাম কৰিব নোৱাৰিলেহেঁতেন…।\nঅৰ্থাৎ, কাৰোবাৰ অন্যায় বা বিফলতাই বা কাৰোবাৰ প্ৰত্যাখ্যানেও আপোনাক কেতিয়াবা পূৰ্ৱৰ তুলনাত বহুদূৰ আগুৱাই যোৱাত সহায়হে কৰে। মাথোঁ হতাশ হ’ব নালাগে।\n(২) আনৰ সফলতাত কিছুমান উচ্চ–শিক্ষিত মানুহৰ প্ৰতিক্ৰিয়া কেনে হ’ব পাৰে\nউত্তৰ লক্ষীমপুৰ মহাবিদ্যালয়ত মই ১ম বাৰ্ষিকত থাকোঁতে গণিত বিভাগৰে এজন কৃতি শিক্ষকে অৱসৰ লৈছিল, যিজন শিক্ষক মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰশাসনিক আৰু নেতৃত্ব প্ৰদানৰ ক্ষেত্ৰতো সুদক্ষ বুলি মহাবিদ্যালয়ৰ পৰিয়ালৰ লগতে গোটেই সদৰখনতো কিছু আদৰৰ আছিল। গণিত বিভাগৰ তৰফৰ পৰা বিদায় জনোৱা সভাখনত অতি চমু বক্তৃতাতে তেখেতে অভিজ্ঞতাৰ পৰা কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা কৈছিল। তেখেত অতি দুখীয়া পৰিয়ালৰ ল’ৰা হৈয়ো কষ্ট কৰি কিতাপ গোটাই পঢ়ি সকলো পৰীক্ষাতে সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হৈছিল। তেখেতে উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ পৰীক্ষাত (সম্ভৱতঃ তেতিয়া পৰীক্ষাটো বেলেগ নামৰে পৰিচিত আছিল) প্ৰথম বিভাগত উত্তীৰ্ণ হৈ গণিতত লেটাৰ মাৰ্ক লাভ কৰিছিল। পৰীক্ষাৰ ফলাফল ওলোৱাৰ পিছ দিনাহে বাতৰিৰ জৰিয়তে তেখেতে নিজৰ ফলাফল জানিব পাৰিছিল, তাকো ঘৰৰ পৰা বহু দূৰত থকা আঢ্যৱন্ত চিকিৎসক এজনৰ ঘৰলৈ গৈ বাতৰিখন চাই খবৰ ল’ব লগা হৈছিল। তেখেতে খোজকাঢ়ি গৈ চিকিৎসকজনৰ ঘৰ পালেগৈ আৰু ফলাফলটো চাব বিচাৰিলে। চিকিৎসকজনে ফলাফলটো চাই দিলে আৰু কিছুসময় তেখেতৰ মুখলৈ চাই থাকি ক’লে— “এইবাৰ প্ৰশ্ন-কাকতখন সহজ আহিছিল নেকি বাৰু?”\n(৩) হাজাৰ বিফলতাৰে লিখিত কিতাপ এখন\nMarkus Zusak নামৰ এজন লেখকে The Book Thief নামৰ এখন কিতাপ লিখিছিল, যিখন কিতাপ “নিউয়ৰ্ক টাইমছ বেষ্ট-চে’লাৰ লিষ্ট”ত প্ৰায় ২৩০ সপ্তাহ আছিল। যিখনৰ প্ৰায় ৮ নিযুত ক’পি এতিয়ালৈকে বিক্ৰী হৈছে, আৰু অনুবাদ হৈছে ৪০টা ভাষালৈ। ২০১৩ চনত হলিউডৰ পৰা এই কিতাপখনৰ কাহিনীৰে এখন বোলছবিও নিৰ্মিত হৈছে। Markus Zusakয়ে সেই কিতাপখন কেনেকৈ লিখিছিল?\n২০০২ চনত তেওঁ এখন কিতাপ লিখিবলৈ বুলি আৰম্ভ কৰিলে— কাহিনীটো কেনেকৈ আৰম্ভ কৰিব, কেনেকৈ শেষ কৰিব, কিমানটা অধ্যায় থাকিব, কিমান পৃষ্ঠা হ’ব, এই সকলোখিনি তেওঁ জুকিয়াই ল’লে; কিন্তু তেওঁ যেতিয়া লিখি গ’ল— নাই…, তেওঁৰ পছন্দ হোৱা নাই। তেওঁ পুনৰ লিখিলে বেলেগ ধৰণেৰে; নাই…, তেতিয়াও তেওঁৰ পছন্দ হোৱা নাই। বহু চেষ্টা কৰিলে তেওঁ, বিভিন্ন ধৰণেৰে। লিখিছে, কাটিছে; লিখিছে কাটিছে; কিন্তু নিজে লিখিম বুলি ভবাৰ দৰে কাহিনীটো ওলাই অহা নাই। এইদৰেই তেওঁ প্ৰথম অংশটো লিখি উলিয়াবলৈ ১৫০ ৰ পৰা ২০০ বাৰ পৰ্যন্ত চেষ্টা কৰিলে। আৰু এইবাৰ! সেই দুশ বাৰৰ অন্তত তেওঁ অনুভৱ কৰিলে— হয়, ইয়েই যথাৰ্থ! তাৰ পাছত তেওঁ লিখি গ’ল; কাটিলে, সম্পাদনা কৰিলে, পুনৰ লিখিলে… আৰু অৱশেষত তিনি বছৰৰ মূৰত লিখি সম্পূৰ্ণ কৰি তেওঁ কিতাপখনৰ নাম দিলে— The Book Thief.\nএই যে বাৰে বাৰে তেওঁ বিফল হৈছিল, বিভিন্ন অধ্যায় মিলি তেওঁ হাজাৰবাৰ বিফল হৈছিল। কিন্তু সেই সপোন— যে তেওঁ মনে বিচৰা এটা ধৰণেৰে লিখি উলিয়াব বিচাৰে, সেইটো পাবলৈ তেওঁ কেৱল সপোন দেখাই নাছিল, বাৰে বাৰে বিফল হোৱাৰ পাছতো তেওঁ চেষ্টা কৰি গৈছিল সপোনক বাস্তৱত পাবলৈ। ইয়াকেই কোৱা হয়— “সপোনক বাস্তৱত পাবলৈ বাৰে বাৰে কৰ্ষণ কৰিব লগা হয় সৃষ্টিশীলতাক।” সেই বিফলতাবোৰে Markus Zusakক নিজকে পুনৰাৱিষ্কাৰ কৰাইছিল। আৰু পিছত তেওঁ এবাৰ কৈছিল— সেই প্ৰতিটো বিফলতাই, তেওঁ প্ৰকৃততে যি লিখিব বিচাৰে তাৰ অধিক কাষলৈ তেওঁক লৈ গৈ আছিল।\n(৪) সমানুপাতিক নিন্দা\nসচৰাচৰ কৰিব লগা কামবোৰ কৰি যোৱাৰ পাছত আপুনি যদি সৰুকৈ হ’লেও আনে নকৰা কাম এটা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে বা সচৰাচৰতে আনে কৰাতকৈ অলপ বেছি কিবা কৰিবলৈ নিজে নিজেই যত্ন কৰে, তেন্তে আপোনাক অযথাকৈ ঠাট্টা-বিদ্ৰুপ কৰা মানুহৰ সংখ্যা বহু পৰিমাণে বৃদ্ধি পাবলৈ আৰম্ভ কৰিব। মহৎ লক্ষ্যৰ পিনে বা মহৎ উদ্দেশ্যৰে আগুৱাই যোৱাসকলৰ কথা বাদেই দিছোঁ, আনকি সৰু সৰু কথাৰ ক্ষেত্ৰতো এইবোৰ দেখা যায়। এনেকুৱা ক্ষেত্ৰত হতাশ নহ’বলৈ সকলোৱে আমোদজনক খোৰাক পাব পৰা এটা বেলেগ উদাহৰণ—\nএবাৰ এগৰাকী যুৱতীয়ে এখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা উদ্ভিদ-বিজ্ঞান বিভাগত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লৈ LLB কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। বহুতো মানুহৰ মুখত “আৰুনো কিমান পঢ়?”, “ইমান পঢ়ি আমনি লগা নাইনে?”, “তোৰ কিন্তু ধৈৰ্য আছে দেই, আৰু কিমান পঢ়িবি?”, “ছোৱালী মানুহেও ইমান পঢ়েনে?” আদি কথাবোৰ শুনি শুনি অতিষ্ঠ হৈ তাই এদিন কৈছিল— স্কুলত মোৰ লগত একেটা শ্ৰেণীতে পঢ়া কেইজনীমান ছোৱালীয়ে এতিয়াও হায়াৰ ছেকেণ্ডেৰী পৰীক্ষা দিয়েই আছে; সিহঁতেও মোৰ দৰেই সদায় পঢ়িয়েই আছে। সিহঁতক “বহুত ধৈৰ্য আছে!”, “আৰুনো কিমান পঢ়?” আদি কথাবোৰ কোনেও নকয়; সবেই সিহঁতক কয়— “পঢ় পঢ়, পঢ়ি থাক।” কিন্তু সেই একেবোৰ মানুহেই, আন নালাগে সেই লগৰকেইজনীয়েও মোক কয়, “আৰুনো কিমান পঢ়? তোৰ কিন্তু ধৈৰ্য আছে দেই….”\n(৫) আপুনি কী এটা ডবোৱা কাৰ্যটোৰ মূল্য\nমাইক্ৰ‘চফ্টত কৰ্মৰত বিশেষজ্ঞ; একেধাৰে প্ৰগ্ৰেমাৰ, লেখক আৰু বক্তা স্কট হাঁছেলমেনে ২০১০ চনৰ তেওঁৰ এটা প্ৰবন্ধত লিখিছিল, “আপোনাৰ মৃত্যুৰ পূৰ্বে আৰু মাথোঁ সীমিত সংখ্যক “কী”হে আপোনাৰ ডবাবলৈ বাকী আছে।” তেওঁ এই ধাৰণাটো লৈছিল তেতিয়া মাইক্ৰ’চফ্টতে কৰ্মৰত আন এগৰাকী লেখক য়ন ইউডেলৰ পৰা। জীৱন-যাপনৰ স্বভাৱ তথা ব্যক্তিত্বৰ উৎকৰ্ষ-সাধন কৰি পৃথিৱীত কিছু ফলপ্ৰসূ কাৰ্য সমাপন কৰি যাবলৈ উদ্যম তথা সামৰ্থ্য আহৰণৰ বাবে প্ৰেৰণা-দায়ক জনপ্ৰিয় ব্লগাৰ জেমছ ক্লীয়েৰে এওঁলোকৰ কথা বিশ্লেষণ কৰি লিখিছিল : জীৱনত আপুনি সীমিত সংখ্যক কী হে ডবাবলৈ পাব৷ এটা কী এবাৰ ডবোৱা মানেই আপুনি আপোনাৰ অন্তিম সময়লৈ এখোজ আগুৱাই গৈ আছে৷ গতিকে, সেইসমূহ ইমেইল-মেছেজৰ উত্তৰ দিয়াত কিয় লাংখালিংখিকৈ অত্যধিক খৰচ কৰে, যিসমূহ কেৱল এজন ব্যক্তিয়ে এবাৰেই পঢ়িব, আৰু তেৱোঁ পুনৰ কেতিয়াও সেইখিনি ঘূৰাই নপঢ়ে৷ য’তনেকি তাৰ পৰিৱৰ্তে একেখিনি কীৰেই আপুনি লিখিব পাৰিলেহেঁতেন একোটা প্ৰবন্ধ, যিটোৰ পৰা ১০০০জন মানুহ উপকৃত হ’ব; একোটা ব্লগত আগবঢ়াব পাৰিলেহেঁতেন মন্তব্য, যিটো অন্ততঃ ১০ জনৰ কামত আহিব; একোটা কবিতা পাৰিলেহেঁতেন লিখিব, যিটো অন্ততঃ ২৫জনে উপভোগ কৰিব৷\nভি এছ নাইপলে ন’বেল বঁটা লাভ কৰাৰ পাছত কোনোবাই লিখা এটা প্ৰবন্ধত পঢ়িবলৈ পাইছিলোঁ— তেওঁ হেনো কেতিয়াবা নিজে লিখা উপন্যাসবোৰ নিজে পঢ়ে আৰু তাৰ চৰিত্ৰবোৰৰ দুখ-দুৰ্দশা দেখি উচুপি উচুপি কান্দে, সেই দৃশ্য অসহায়ভাবে চাই ৰয় তেওঁৰ পত্নীয়ে…৷ সিদিনা এটা প্ৰবন্ধত পালোঁ— এদিন আবেলি গেব্ৰিয়েল গাৰ্চিয়া মাৰ্কুইজে তেওঁৰ এখন উপন্যাসৰ এটা চৰিত্ৰৰ মৃত্যুৰ অধ্যায়টো টাইপ কৰি (তেওঁ হেনো কলম ব্যৱহাৰ কৰি নিলিখিছিল) সম্পূৰ্ণ কৰি তেওঁৰ পত্নীৰ ওচৰ পালেগৈ, আৰু অবোধ শিশুৰ দৰে বিচনাত বাগৰি পৰি উপন্যাসৰ সেই চৰিত্ৰটোৰে মৃত্যুৰ দুখত প্ৰায় দুঘণ্টা সময় ধৰি হুকহুকাই কান্দিবলৈ ধৰিলে…৷\nপৃথক পৃথক ক্ষেত্ৰত প্ৰত্যেক মানুহৰে এনে দুৰ্দান্ত সংবেদনশীলতা আছে, কিন্তু সেইবোৰ সকলোৱে প্ৰকাশ কৰাৰ সুবিধা নাথাকে; সেইবোৰ প্ৰকাশ কৰিবলৈ হ’লে তেওঁ আন ক্ষেত্ৰত ধৈৰ্য্য আৰু দৃঢ়তাৰে প্ৰতিভাৱান বুলি পৰিচিত হৈ উঠিব লাগিব, নহ’লে আনে তাৰ কোনো মূল্য নিদিয়ে৷ জুবিন গাৰ্গে এষাৰ কথা কৈছিল— “প্ৰত্যেক মানুহৰে স্বাভিমান থাকে, কিন্তু সেইবোৰ প্ৰত্যেকেই প্ৰকাশ কৰিবলৈ সুবিধা নাপায়, কিন্তু শিল্পীসকলে সুবিধা পায় বাবে প্ৰকাশ হৈ যায়…৷” সেইবাবে সাধাৰণ মানুহে সেইবোৰ লুকুৱাই ৰাখিব লগা হয়৷ কিন্তু যদি কোনোবাই নিজে ইয়াক সহ্য কৰিব পৰা নাই তেন্তে তেওঁ মনত ৰখা দৰকাৰ— “আপোনাৰ ক্ৰন্দনে আপুনি যে দুৰ্বল সেই কথা প্ৰকাশ নকৰে; এই ধৰালৈ আপুনি অহাৰ দিন ধৰি ই আপুনি যে জীৱন্ত সেইটোহে প্ৰকাশ কৰে৷”\n(৭) মূল্যহীন চাকৰিটো\nউচ্চ মাধ্যমিকৰ জীৱ-বিজ্ঞানৰ এজন শিক্ষক, তেওঁ ফুটবল খেলি ভাল পায় আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ত ফুটবল তথা খেলৰ প্ৰশিক্ষক হ’ব বিচাৰে৷ সেইটো চাকৰিৰ বাবে তেওঁ সকলো ত্যাগ কৰিবলৈ প্ৰস্তুত; কিন্তু তেওঁৰ ওচৰৰ বেলেগৰ দৃষ্টিত সেইটো চাকৰিৰ কোনো মূল্যই নাই৷ তেওঁ আৰু উপলব্ধি কৰিবলৈ ধৰিলে যে যুৱ এথলিটসকলক দৌৰাত তেওঁ গভীৰভাৱে সহায় কৰিব পাৰে৷ এই প্ৰবল হেঁপাহে তেওঁক কৰি তুলিলে এজন প্ৰখ্যাত প্ৰশিক্ষক৷ তেওঁৰ অধীনৰ খেলুৱৈয়ে লাভ কৰিলে অভূতপূৰ্ব সফলতা, কোনোবা হ’ল অলিম্পিক চেম্পিয়ন, আৰু তেওঁ নিজে লাভ কৰিলে বহু ঈৰ্ষনীয় সন্মান৷ কিন্তু পুনৰ এইবাৰ, সৃষ্টিশীলতা আৰু অনুসন্ধিৎসাৰে তেওঁ প্ৰবলভাৱে বিশ্বাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে যে কেনেবাকৈ যদি ৰাণিং শ্বুৰ পৰা এক আউন্স পৰিমাণৰ ওজনো হ্ৰাস কৰিব পৰা যায় তেন্তে এথলিটসকলৰ পাৰ্ফৰ্মেন্স সামগ্ৰিকভাৱে বহু পৰিমাণেই উন্নত হৈ পৰিব৷ কিন্তু তেওঁ কথাত কোনো জোতা প্ৰস্তুতকাৰী কোম্পানীয়েই গুৰুত্ব দিব নিবিচাৰিলে৷ তেওঁ নিজে এবিধ পাতল গেৰোহা আৱিষ্কাৰ কৰিলে আৰু তাৰ জৰিয়তে আন জোতাতকৈ অধিক খোপনি পুতিবলৈ সক্ষম হ’ল৷ কিন্তু ইয়াৰ পাছতো তেওঁৰ কথা মানিবলৈ কোনো ৰাজী নহ’ল৷ ফলত নিজৰ সামান্য ধনেৰেই তেওঁ জোতা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, আৰু ফিল নাইট নামৰ দৌৰবিদ গৰাকীৰ সৈতে বিভিন্ন পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰি তেওঁ হ’লগৈ নাইকী নামৰ প্ৰখ্যাত কোম্পানী তথা ব্ৰেণ্ডটোৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক, আৰু নিজেও পৰিণত হ’ল কিংবদন্তীত৷ কিন্তু ইয়াৰ পাছতে “জগিং” নামৰ কিতাপখনৰ জৰিয়তে তেওঁ সূচনা কৰিলে আন এক পৰিঘটনাৰ! কিতাপখন বিক্ৰী হ’ল নিযুত সংখ্যক, আৰু দৌৰক কেৱল খেল বুলি ভবাৰ পৰিৱৰ্তে মানুহে ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে স্বাস্থ্যকৰ জীৱনৰ এক সুযোগ হিচাপে…৷ আৰু সেই “মূল্যহীন” প্ৰশিক্ষকৰ চাকৰিটো কৰিব বিচৰা শিক্ষকজনৰ নাম হ’ল— বিল বৱাৰমেন৷\n(৮) pinterest.com কেনেকৈ প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল\nবেন চিলবাৰমেন, ৰাজনীতি-বিজ্ঞানৰ স্নাতক। ঘৰখনৰ বাকী সকলোৱেই চিকিৎসক— মাক-দেউতাক আৰু দুজনী ভগ্নী, সকলো। তেওঁ চাকৰি পালে গুগলত। এদিন Tech Crunch ব্লগটো দেখি তেওঁ প্ৰযুক্তিৰ প্ৰতি অধিক আকৰ্ষিত হয়। মাক-দেউতাক অনুসন্ধিৎসু মনৰ যদিও দেউতাকে প্ৰযুক্তিৰ লাইনটো সুৰক্ষিত বুলি ভবা নাছিল কেতিয়াও। বেনে গোটেই দিনটো গুগলৰ অফিচত spreadsheet ত তালিকা উলিয়াই উলিয়াই হতাশ হয়। গুগলত ইমানবোৰ বিচক্ষণ অভিযন্তাই ভৰি থকা অৱস্থাত তেওঁৰ দৰে ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ ছাত্ৰ এজনৰ বাবে তাত স্বাভাৱিকভাৱেই বিশেষ কামো নাই!! অহৰহ তেওঁ কিবা এটা নিজাকৈ কৰাৰ কথা ভাবে। তেওঁ কয় যে তেওঁ কিবা এটা নতুন কৰিব, কিবা এটা কৰিব…। কথাটো বেছিকৈ শুনি শুনি মানুহে বিৰক্তিও পায় চাগে, বা তেওঁক হাঁহেও চাগে….। এদিন প্ৰেয়সীগৰাকীয়ে (পিছলৈ পত্নী) ক’লে— শুনা, তুমি কামটো হয় কৰা নহ’লে কৈ থাকিবলৈ বাদ দিয়া! আৰু সেই এষাৰ সৰু কথাই বেনৰ জীৱনৰ গতি সলনি কৰি পেলালে। তেতিয়া ২০০৮ চন। তেওঁ গুগলৰ চাকৰিটো এৰি দিলে, তেওঁ এজন সহযোগী (সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক) বিচাৰি উলিয়ালে আৰু এটা এপ নিৰ্মাণ কৰিলে, কিন্তু একো উন্নতি কৰিব নোৱাৰিলে। কিন্তু ধাৰণাবোৰ বিকাশিত হৈ গৈ থাকিল…। এইবাৰ তেওঁলোক দুজনৰ লগ লাগিল আন এজনো। কোনোজনেই অভিযন্তা নহয়, তথাপি তেওঁলোকে এটা ৱেবছাইটৰ পৰিকল্পনা কৰিলে, কিন্তু ধন কোনেও দিব নিবিচাৰিলে। অৱশেষত কিছু ধন আহিল। তেওঁলোকে ৪০-৫০টা পৰ্যন্ত ষ্টাইল নিৰ্মাণ কৰি পৰীক্ষা কৰি চালে, আৰু অৱশেষত ২০১০ ত মুকলি কৰিলে pinterest.com । এজন-দুজনকৈ চাৰি মাহত লাভ কৰিলে ২০০ জনমান ব্যৱহাৰকাৰী। প্ৰথম ৫,০০০-৭,০০০ ব্যৱহাৰকাৰীলৈ বেনে ব্যক্তিগত মেছেজ দি ধন্যবাদ জনালে..। ৯ মাহত ব্যৱহাৰকাৰী সংখ্যাই ১০,০০০ অতিক্ৰম কৰিলে। লাহে লাহে তেওঁলোক আগবাঢ়ি গৈ থাকিল, আৰু প্ৰথম তিনি বছৰত ব্যৱহাৰকাৰীৰ সংখ্যাই ৫ কোটি অতিক্ৰম কৰিলে। আৰু আজি ৩০০ৰো অধিক চাকৰিয়ালৰ সৈতে pinterest.com পৰিণত হ’ল বিশ্বৰ ৪০তম জনপ্ৰিয় ৱেবছাইটত।\n(প্ৰিয় ইনফ’গ্ৰাফিক লেখক এনি ভাইটেলৰ এখন ইনফ’গ্ৰাফ আৰু লেখকগৰাকীয়ে সেইখন প্ৰস্তুত কৰিবলৈ সমল হিচাপে লোৱা এটি সাক্ষাৎকাৰৰ আলমত এইটো টোকা লিখা হৈছে।)\n(৯) এলিচিয়া আৰু জন নাশ্ব\nএবেল বঁটা আৰু ন’বেল বঁটা দুয়োটা বিজয়ী একমাত্ৰ গণিতজ্ঞ জন নাশ্ব ২৩ মে’, ২০১৫ তাৰিখে এটা মটৰ দুৰ্ঘটনাত তেওঁৰ পত্নী এলিছিয়াৰ সৈতে মৃত্যুমুখত পৰে।\nতেওঁলোকৰ অসামান্য জীৱন কাহিনীৰ কিছু কথা পাঠকৰ বাবে আগবঢ়ালোঁ—\nএলিছিয়াৰ সপোন আছিল— ডাঙৰ হৈ মাডাম কুৰীৰ দৰে হোৱা। তেওঁ ইমানেই চোকা আছিল— তেওঁৰ সপোনটো খুব কম সময়ৰ ভিতৰতে ফলিয়াব বুলিয়েই বিশ্বাস কৰিব পৰা গৈছিল। কিন্তু তেনেতে তেওঁ পঢ়ি থকা প্ৰতিষ্ঠানটোলৈ এজন নতুন অধ্যাপক আহিল। সাংঘাটিক চোকা আৰু সুদৰ্শন চেহেৰাৰ অধ্যাপকজনক পায়েই যুৱতীগৰাকী তেওঁৰ প্ৰেমত পৰি সেই মাডাম কুৰী হোৱাৰ সপোন পাহৰি গুচি গ’ল। আৰু এদিন অধ্যাপকজনৰ লগত বিয়া হ’ল। মাডাম কুৰী হোৱাৰ সপোন পৰ্যন্ত পাহৰি তেতিয়া যুৱাতীগৰাকীৰ কেৱল সপোন আছিল— এখন সুখৰ সংসাৰ; কিন্তু বিয়াৰ দুবছৰৰ পাছতে অধ্যাপকজনৰ আৰম্ভ হ’ল এক মানসিক ৰোগ— স্কিজোফ্ৰেনিয়া। অলীক কল্পনা, বিভ্ৰান্তিকৰ কথা-বতৰা, উদ্ভট আচৰণৰ চূড়ান্ত বৰ্হিপ্ৰকাশ ঘটা এই ৰোগত আজিৰ পৰা ৫০ বছৰৰ পূৰ্বে (১৯৫৯ চনত) আক্ৰান্ত মানুহ এজনৰ অৱস্থা কেনে হ’ব পাৰে— যেতিয়ানেকি ইয়াৰ চিকিৎসা-ব্যৱস্থা অকণো আগেই বঢ়া নাছিল বুলি ক’ব পাৰি! অধ্যাপকজন ইমান উদ্ভান্ত হৈ পৰিছিল যে, তেওঁক কেনেকৈ ভাল কৰি তুলিব পাৰি অহৰহ তাৰেই যত্ন কৰা এলিছিয়াক অৱশেষত তেওঁ শত্ৰু জ্ঞান কৰিবলৈ লৈছিল। ঘটনা ইমান পৰ্যায় পাইছিলগৈ যেন যিকোনো মুহূৰ্ততে অধ্যাপকজনে এলিছিয়াক হত্যা কৰিব! ইফালে তেতিয়া এলিছিয়াই বন্ধু-বান্ধৱক কৈ থৈছিল— যদি তেওঁক হত্যাও কৰা হয়, তথাপি মানুহজনক যেন দোষী বুলি কাৰাদণ্ড দিয়া নহয়। আৰু অধ্যাপকজনৰ মনৰ শান্তিৰ বাবেই ১৯৬৩ চনত তেওঁলোকৰ বিবাহ-বিচ্ছেদৰ বাবে এলিছিয়াই সন্মতি দিছিল। কিন্তু ইমানতো এলিছিয়াৰ দুখ অন্ত পৰা নাছিল। কেইবছৰমানৰ পাছত তেওঁলোকৰ সন্তানটিও একেটা ৰোগতে আক্ৰান্ত হৈ উঠিল! পিছে সেইবোৰ সময়তো অধ্যাপকজনৰ গৱেষণা চলি আছিল, আৰু তেওঁক ফিল্ডছ্ মেডেল দিয়াৰ কথাও চৰ্চিত হৈ আছিল। ফিল্ডছ্ মেডেল হ’ল— গণিত জগতলৈ আগবঢ়োৱা অসামান্য অৱদানৰ বাবে চল্লিছৰ অনুৰ্ধৰ গণিতজ্ঞক উৎসাহ যোগাবলৈ দিয়া এটি বঁটা। এই বঁটাক গণিতৰ ন’বেল বঁটা বুলি কোৱা হৈছিল আজিৰ পৰা ১০ বছৰমান পূৰ্বলৈকে। আলফ্ৰেড ন’বেলৰ অনুৰাগ থকা যুৱতী এগৰাকীৰ লগত তেওঁৰে লগৰ গণিতজ্ঞ এজনৰ প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক থকা বাবেই খঙতে আলফ্ৰেড ন’বেলে গণিতত ন’বেল বঁটা দিবলৈ হাক দি থৈ যোৱা বুলি জানিবলৈ পোৱা যায়। যদি তেনে নহ’লেহেঁতেন গণিততো ন’বেল বঁটা দিয়া হ’লহেঁতেন! গতিকে, সাধাৰণ ৰাইজৰ বা বহুতো সংবাদ-পত্ৰৰ অজ্ঞতাৰ বাবেই ন’বেল বঁটাৰ দৰে ফিল্ডছ্ মেডেল বিখ্যাত নহয় যদিও, চল্লিশৰ অনুৰ্ধৰ গণিতজ্ঞক দিয়াৰ পাছতো ন’বেল বঁটাৰ পৰ্যায়ৰ বুলি ধৰা বঁটাটি লাভ কৰাসকল কেনে বিচক্ষণ হ’ব লাগিব নিশ্চয় সকলোৱে অনুমান কৰিব পাৰিব। যি কি নহওক, সেই অধ্যাপকজনক বঁটাৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰালৈ তেওঁৰ ৪০ বছৰ পাৰ হৈ গৈছিল। তাৰ পাছত বহু বছৰ পাৰ হৈ গ’ল, স্কিজোফ্ৰেনিয়াৰ চিকিৎসাও যথেষ্ঠ উন্নত হ’ল, কিন্তু সকলোৰে মাজত অধ্যাপকজন বৰ এটা পৰিচিত হৈ থকা নাছিল। কিন্তু ১৯৯৪ চনৰ এটা খবৰে তেওঁক বিশ্ববিখ্যাত কৰি তুলিলে— সেইটো হ’ল তেওঁ অৰ্থনীতিৰ ন’বেল বঁটা লাভ কৰিলে! ২০০১ চনত তেওঁ আৰু এলিচাৰ জীৱনৰ কিছু কাহিনীৰে, পুলিৎজাৰ বঁটা বিজয়ী একে নামৰ এখন কিতাপৰ আধাৰত হলিউডত এখন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ হ’ল— A Beautiful Mind. ৰাছেল ক্ৰ’ অভিনীত ছাবিখনে শ্ৰেষ্ঠ ছবি, শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালককে ধৰি চাৰিটা অস্কাৰ লাভ কৰিলে। ২০০১ চনতে অধ্যাপকগৰাকী আৰু এলিছিয়াৰ পুনৰ বিবাহ হ’ল। এলিছিয়া মাডাম কুৰী হ’ব নোৱাৰিলে যদিও পৃথিৱীয়ে এজন মহান গণিতজ্ঞ পোৱাত তেওঁৰ অৱদান অতুলনীয়। এটি ন’বেল বঁটা— সাধাৰণ মানুহৰ বাবে সেই খবৰতেই সেই অধ্যাপকগৰাকীৰ অস্তিত্ব বৰ্তী থাকি গ’লহেঁতেন। সাধাৰণ মানুহে এইদৰে ভবাত সিমান আচৰিত হ’বলগীয়াও নাই। কিন্তু এটা খবৰে পুনৰ সেই অধ্যাপকগৰাকী আৰু এলিছিয়াৰ কাহিনীক আৰু অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ কৰি তুলিলে। কাৰণ, ২০০৩ চনৰ পৰা গণিতজ্ঞসকলৰ বাবে “এবেল বঁটা” নামেৰে এটি বঁটা প্ৰবৰ্তন কৰা হৈছে, আৰু বৰ্তমান সময়ত ফিল্ডছ্ মেডেলৰ পৰিবৰ্তে প্ৰায়ে এই বঁটাকহে “গণিতৰ ন’বেল বঁটা” বিশেষণ দিয়া হয়। অৱশ্যে ২০১২ চনৰ পৰা মাৰ্ক জুকাৰবাৰ্গ, তেওঁৰ পত্নী আৰু আন কেইজনমান মিলি Breakthrough Prize নামেৰে এটি বঁটা প্ৰবৰ্তন কৰিছে। এই বঁটাই ন’বেল বঁটাকো প্ৰত্যাহ্বান জনাব পাৰেগৈ বুলি ধাৰণা কৰা হৈছে। গণিততো এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। যি নহওক, সেই অধ্যাপকজনে আন এজন গণিতজ্ঞৰ সৈতে ২০১৫ চনত লাভ কৰিলে এবেল বঁটা। আৰু সেই অধ্যাপকজনেই হ’ল— জন নাশ্ব।\n৩০ বছৰ বয়স হোৱালৈ ছিলভেষ্টাৰ ষ্টেলোনৰ অভাৱে এনে পৰ্যায় পাইছিলগৈ যে অৱশেষত তেওঁ মৰমৰ কুকুৰটোও বেচি দিব লগা হৈছিল৷ তাৰ বাবে খাদ্য কিনিবলৈ তেওঁৰ সামৰ্থ্য শেষ হৈ পৰিছিল৷ বিপণি এখনৰ সমুখত ৰৈ ৰৈ তেওঁ কুকুৰটোৰ বাবে গ্ৰাহক বিচাৰিলে, আৰু ৫০ ডলাৰৰ পৰা দৰ-দাম কৰি কৰি এজন গ্ৰাহকে শেষত মাথোঁ ২৫ ডলাৰ দি কুকুৰটো লৈ গুচি গ’ল। সেইদিনা উভটি যাওঁতে পথে পথে ছিলভেষ্টাৰে চকুলো টুকিছিল৷ দুসপ্তাহমান পাছত ছিলভেষ্টাৰে চাবলৈ পালে মহান খেলুৱৈ বক্সাৰ মহম্মদ আলিৰ এখনি খেল৷ তাৰেই পাছত তেওঁ লিখি পেলালে বক্সাৰৰ কাহিনীৰে এখনি চিত্ৰনাট্য। চিনেমাখন নিৰ্মাণৰ বাবে তেওঁ প্ৰযোজকৰ কাষ চাপিল৷ এক প্ৰযোজকে চিত্ৰনাট্যখনৰ বাবে ১.২৫ লাখ ডলাৰ আগবঢ়ালে যদিও ছিলভেষ্টাৰে নিজেই মূল চৰিত্ৰটোত অভিনয় কৰিব বিচৰাত প্ৰযোজক অমান্তি হ’ল৷ প্ৰযোজকে ভাবিছিল, ছিলভেষ্টাৰৰ দৰে “বহুৱা ধৰণৰ” মানুহ এটা লোৱাতকৈ “ষ্টাৰ ভাৱমূৰ্তিৰ” মানুহ এটা ল’ব৷ ইমানখিনি ধনেৰে ছিলভেষ্টাৰৰ জীৱন বহু ৰঙীণ হৈ পৰিলহেঁতেন যদিও অভিনয় কৰিবলৈ নিদিয়া বাবে তেওঁ অমান্তি হৈ উভটি গুচি গ’ল৷ কেইসপ্তাহমানৰ পাছত প্ৰযোজকে আঢ়ৈ লাখ ডলাৰ আগবঢ়ালে৷ ছিলভেষ্টাৰ অমান্তি হ’ল৷ প্ৰযোজকে পুনৰ আগবঢ়ালে ৩.২৫ লাখ ডলাৰ৷ ছিলভেষ্টাৰে এইবাৰো মানি নল’লে৷ অৱশেষত প্ৰযোজকে তেওঁক অভিনয় কৰিবলৈ দিবলৈ সন্মত হ’ল; কিন্তু চিত্ৰনাট্যখনৰ বাবে আগবঢ়ালে মাথোঁ ৩৫ হাজাৰ ডলাৰ৷ ছিলভেষ্টাৰ মান্তি হ’ল। ধনখিনি পাই ছিলভেষ্টাৰ দৌৰি গ’ল মৰমৰ কুকুৰটোৰ সন্ধানত৷ যাক তেওঁ কুকুৰটো বিক্ৰী কৰি দিছিল সেই মানুহজনক লগ পাব বুলি তেওঁ সেই দোকানখনৰ সমুখত তিনিদিন অপেক্ষা কৰিলে৷ অৱশেষত মানুহজনক পাই তেওঁ কুকুৰটো ওভোতাই বিচাৰিলে। কিন্তু মানুহজন অমান্তি হ’ল৷ ছিলভেষ্টাৰে আগবঢ়ালে ১০০ ডলাৰ৷ মানুহজন মান্তি নহ’ল৷ ৫০০ ডলাৰ, ১০০০ ডলাৰ ….৷ নাই, মান্তি নহ’ল। তেওঁ ক’লে যে কোনো ধনৰ বিনিময়তে তেওঁ কুকুৰটো নিদিয়ে৷ কিন্তু মৰমৰ কুকুৰটো ঘূৰাই পাবলৈ ছিলভেষ্টাৰ আছিল বদ্ধপৰিকৰ। অৱশেষত ১৫ হাজাৰ ডলাৰ আৰু সেই চিনেমাখনত অভিনয় কৰিবলৈ দিয়া চৰ্তত মানুহজনে কুকুৰটো ঘূৰাই দিবলৈ মান্তি হ’ল৷ চিনেমাখনত অভিনয় কৰিছিল কুকুৰটোৱেও। আৰু যেতিয়া Rocky নামৰ সেই চিনেমাখন মুকলি হ’ল, প্ৰযোজকে প্ৰথমে ইমান উপেক্ষা কৰা ছিলভেষ্টাৰ একেদিনাই পৰিণত হ’ল চুপাৰ-ষ্টাৰলৈ৷ ছবিখনে পালে ১০টা অস্কাৰ নমিনেচন, লাভ কৰিলে ৩টাকৈ৷ মাথোঁ ১ নিযুত ডলাৰেৰে নিৰ্মিত চিনেমাখনে অৰ্জন কৰিছিল ২২৫ নিযুত ডলাৰ। কেৱল ২০ ঘণ্টাত লিখি উলিওৱা চিত্ৰনাট্যখনে শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্যৰ লগতে ছিলভেষ্টাৰে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ মনোনয়ন৷ একেখন চিনেমাৰ বাবে একেজন মানুহে এই দুয়োটা শিতানত অস্কাৰ মনোনয়ন ছিলভেষ্টাৰৰ পূৰ্বে লাভ কৰিছিল চাৰ্লি চেপলিন আৰু মাথোঁ এজন ব্যক্তিয়েহে!\n(quora.comত পোৱা কেইটামান উত্তৰৰ আলমত।)\nছিলভেষ্টাৰ ষ্টেলোন, জন নাশ্ব, টোকাবহী, নাইকী, সফলতা


চেনিৰ বিকল্প মিঠা প্ৰ’টিন — Vikaspedia\nডায়েবেটিছ ৰোগীৰ বাবে চেনি যেতিয়া বিষতুল্য হ’ল, আৱিষ্কাৰ হ’ল ছেকাৰিন আৰি চাইক্লামেট। বহু বছৰ পাছত গৱেষকে পালে যে এই দুয়োবিধ পদাৰ্থই মানুহৰ মূত্ৰাশয়ৰ কেন্সাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। ১৯৬৯ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰই এক অধিসূচনাযোগে চাইক্লামেটৰ ব্যৱহাৰ নিষিদ্ধ কৰি দিলে। আনহাতে, ছেকাৰিনৰ ব্যৱহাৰ অব্যাহত থাকিল। এই দুইবিধ মিঠা পদাৰ্থৰ উপৰি অৱশ্যে আন কেতবোৰ পদাৰ্থ আৱিষ্কাৰ হৈছিল। তেনে পদাৰ্থসমূহৰ ভিতৰত হ’ল ডাইপেপটাইড, এছপাৰটেম, এল-এলানাইন, ডি-হিষ্টাডাইন এল ট্ৰি প্ত’ফেন, এল-টাইৰ’ছিন ইত্যাদি। এই আটাইবোৰ পদাৰ্থই মিঠা। কিন্তু ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষকৈ ডায়েবেটিছ ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত বিজ্ঞানীসকল সন্দিহান হৈ থাকিল। পাছত তেওঁলোকে দিনে-ৰাতিয়ে গৱেষণাত ব্যস্ত থাকি এদিন নতুন মিঠা প্ৰদায়ক পদাৰ্থ আৱিষ্কাৰ কৰিলে। সেয়া হ’ল মিঠা প্ৰ’টিন। বিজ্ঞানীসকলৰ গৱেষণাত পোৱা মিঠা প্ৰ’টিন তিনিবিধ হ’ল ম’নেলিন, থাইমেটিনছ আৰু মিৰাকুলিন। এই তিনিওবিধ মিঠা প্ৰ’টিনৰ উৎস হ’ল উদ্ভিদৰ ফল।\nবিশ্বৰ গ্ৰীষ্মপ্ৰধান অঞ্চলত হোৱা এবিধ উদ্ভিদ হ’ল ডায়স্কৰিঅ’ ফাইলাম, কামিনচাই। এই উদ্ভিদৰ ফলবোৰ মিঠা আৰু এনে ফলৰ পৰাই মনেলিন নামৰ মিঠা প্ৰ’টিনবিধ আৱিষ্কৃত হৈছে। পশ্চিম আফ্ৰিকাত এবিধ গুল্মজাতীয় উদ্ভিদ পোৱা যায়। উদ্ভিদজোপা হ’ল থাউমেট’ককাছ ডেনিয়েলাই। এই উদ্ভিদৰ ফল ৰঙা আৰু তিনিকোণীয়া। এনে ফলৰ পৰাই থাউমেটিনছ নামৰ মিঠা প্ৰ’টিনবিধ আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছে। বিশেষজ্ঞসকলৰ অধ্যয়নৰ পৰা জনা যে এই প্ৰ’টিনসমূহ আগতে উনুকিয়াই অহা উদ্ভিদ তিনিজোপাৰ ফলত সঞ্চিত খাদ্য হিচাপে থাকে আৰু ৰাসায়নিক প্ৰক্ৰিয়াৰে বাহিৰ উলিয়াই আনিব পাৰি। তেওঁলোকৰ মতে, ম’নেলিন থাউমিটিনছ আক মিৰাকুলিনৰ আণৱিক ওজন ক্ৰমে ১০,৭০০, ২৮,০০০, ২১,০০০ আৰু ৪৪,০০০। সাধাৰণতে যিকোনো প্ৰ’টিন অণু অসংখ্য এমাইন’ এচিডৰ অৱশিষ্টৰে বান্ধ খাই থাকে। তাৰে ভিতৰত এবিধ এমাইন’ এচিডৰ কাৰ্ব’ক্সিল গ্ৰুপ আৰু আনবিধ এমাইন’ এচিডৰ কাৰ্ব’ক্সিল গ্ৰুপ আৰু আনবিধ এমাইন’ এচিডৰ এমাইন গ্ৰুপ। মুঠতে প্ৰতিবিধ প্ৰ’টিনতে বিশেষ সংখ্যক এমাইন এচিড এক বিশেষ ক্ৰমত এডাল শৃংখলত সজোৱা থাকে। এই গঠনৰ সামান্যতম পৰিৱৰ্তনে অৰ্থাৎ যদি আন এমাইন’ এচিড সংযোগ কৰা হয়, তেনেহ’লে প্ৰ’টিনবিধৰ গঠন সলনি হয়। যিহেতু ম’নেলিন থাউমেটিনছ আৰু মিৰাকুলিন উদ্ভিদ প্ৰ’টিন, গতিকে ইহঁতৰ ক্ষেত্ৰতো একে কথাই খাটে। বিশেষজ্ঞৰসকলৰ মতে, ম’নেলিন গঠিত কৰা পৃথক পৃথক এমাইন’ এচিডসমূহ মিঠা নালাগে। কিন্তু যেতিয়া একেলগে সংযোগ কৰা হয়, তেতিয়াহে প্ৰকৃততে ম’নেলিন গঠিত হয় আৰু খাবলৈ সোৱাদ লাগে। পৰীক্ষা-নিৰিক্ষা কৰি বিশেষজ্ঞসকলে পাইছে যে ছালফিড্ৰাইল গ্ৰুপ যদি ম’নেলিনত সংযোগ কৰা নহয়, তেনেহ’লে ম’নেলিনৰ পৰা মিঠা গুণটো নাইকিয়া হয়। তাৰমানে বুজিব পৰা যায় যে প্ৰকৃত ম’নেলিন গঠিত হোৱা নাই কিম্বা এক বিশেষ আকাৰ লৈছে। যাৰ ফলত প্ৰ’টিনবিধ মিঠা নালাগে। চাইন’জেন ব্ৰমাইড সংযোগ কৰিলে ম’নেলিনত থকা মেথিঅ’নাইন ধ্বংস হয়। ফলত ম’নেলিনত থকা মিঠা গুণ নোহোৱা হয়, ঠিক একে ধৰণৰ গুণাগুণ থাউমেটিনছত দেখিবলৈ পোৱা যায় বুলি বিশেষজ্ঞসকলে মত প্ৰকাশ কৰে। তেওঁলোকৰ মতে, উচ্চ চাপত ম’নেলিন আৰু থাউমেটিনছৰ আকাৰৰ পৰিৱৰ্তন ঘটে। ফলত ইহঁতৰ মিঠা গুণ নাইকিয়া হয়। তিনিওবিধ প্ৰ’টিনৰ স্বাদ সম্পৰ্কে বিশেষজ্ঞসকলে মত প্ৰকাশ কৰিছে যে ম’নেলিন আৰু থাউমেটিনছ মিঠা আৰু মিৰাকুলিন হ’ল সোৱাদৰ ৰূপান্তৰ কৰোঁতা। সেয়ে মিৰাকুলিয়ে জিভাত লোৱা টেঙা বস্তুকো মিঠালৈ ৰূপান্তৰ কৰিব পাৰে। আৰু এই মিঠা মিঠা ভাব বহু ঘন্টালৈ থাকে। ম’নেলিন চেনিতকৈ প্ৰায় ৩০০০ গুণ মিঠা আৰু থাউমেটিনছ ছুক্ৰ’জৰ তুলনাত ৭৫০১৬০০ গুণ মিঠা। এতিয়া ডাঙৰ প্ৰশ্ন হ’ল এইকেইবিধ মিঠা প্ৰ’টিন কেনেদৰে ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়? ডায়েবেটিছ ৰোগীয়ে এই মিঠা প্ৰ’টিন নিৰাপদে গ্ৰহণ কৰিব পাৰিবনে? ইত্যাদি বহুতো প্ৰশ্নই বিজ্ঞানীসকলকো জুমুৰি দি ধৰিছে। বিজ্ঞানীসকলেও অনেক পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ অন্তত জনাইছে যে এইকেইবিধ মিঠা প্ৰ’টিন নিৰাপদ আৰু ডায়েবেটিছ ৰোগীয়ে নিৰ্ভয়ে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিব। সেয়ে যদি হয়, তেনেহ’লে বিজ্ঞান জগতত এক অভাৱনীয় নতুন সম্পদৰ আৱিষ্কাৰ হ’ল।\nড° পৱিত্ৰ কুমাৰ পাটোৱাৰ, কটন কলেজৰ উদ্ভিদ বিজ্ঞান বিভাগৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত অধ্যাপক।


কেনে আছে উত্তৰ প্ৰদেশৰ হাথৰাছৰ জঘন্য দলবদ্ধ ধৰ্ষণ কাণ্ডৰ ভুক্তভোগী কিশোৰী গৰাকীৰ পৰিয়াল? - The Cross Current\nকেনে আছে উত্তৰ প্ৰদেশৰ হাথৰাছৰ জঘন্য দলবদ্ধ ধৰ্ষণ কাণ্ডৰ ভুক্তভোগী কিশোৰী গৰাকীৰ পৰিয়াল?\nBy দ্য ক্ৰছকাৰেণ্ট ষ্টাফ\t Last updated Sep 15, 2021\nউত্তৰ প্ৰদেশৰ হাথৰাছৰ জঘন্য দলবদ্ধ ধৰ্ষণ কাণ্ডই অতিক্ৰম কৰিলে এটা বছৰ। ন্যায় বিচাৰি এতিয়াও হাবাথুৰি খাইছে ভুক্তভোগী দুৰ্ভগীয়া কিশোৰী গৰাকীৰ পৰিয়াল। কিন্তু কেনে আছে সমাজৰ প্ৰতিবন্ধকতা আৰু শোষণ-নিষ্পেষণে জুৰুলা কৰা হাথৰাছৰ সেই বিশেষ পৰিয়ালটো? উত্তৰ প্ৰদেশত সমাগত বিধানসভা নিৰ্বাচন কিন্তু পৰিয়ালটোৰ খবৰ ল’বলৈ আহৰি আছেনে চৰকাৰ কিম্বা প্ৰশাসনৰ?\nজঘন্য দলবদ্ধ ধৰ্ষণ কাণ্ডই এটা বছৰ অতিক্ৰম কৰাৰ পিছতো এতিয়াও দুৰ্বিসহ জীৱন কটাইছে সেই বিশেষ পৰিয়ালটোৱে। জানি আচৰিত হ’ব যে পৰিয়ালটোৰ হাতত এতিয়া আয়ৰ কোনো পথ নাই। ধৰ্ষণ কাণ্ডটোৰ বাবেই সংস্থাপনহীন হৈ পৰিছে দুৰ্ভগীয়া পৰিয়ালটো। গাওঁখনত কোনেও এতিয়া পৰিয়ালটোৰ সৈতে কথা নাপাতে। ভয়-শংকাত দিন কটাইছে দুৰ্ভগীয়া পৰিয়ালটোৱে। পৰিয়ালটোৱে অভিযোগ কৰিছে যে যেতিয়া তেওঁলোকে আদালতত হাজিৰ হয় তেতিয়াই তেওঁলোকক খেদি পঠোৱা হয়। চিচিটিভি কেমেৰাই সকলো সময়তে পৰিয়ালটোৰ ওপৰত চকু ৰাখে। প্ৰায় ৩৫ জন চিআৰপিএফ জোৱানে অহৰহ চকু ৰাখে গাঁওখনৰ ওপৰত। ইয়াৰ মাজতে পৰিয়ালটোৱে মন্তব্য প্ৰকাশ কৰিছে যে ন্যায় নোপোৱালৈকে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ ভুক্তভোগী সন্তানৰ ভস্ম সৎকাৰ নকৰে।\nউল্লেখযোগ্য যে বিগত বছৰৰ ১৪ ছেপ্টেম্বৰত উত্তৰ প্ৰদেশৰ হাথৰাছত ১৯ বছৰীয়া কিশোৰী গৰাকীক দলবদ্ধ ধৰ্ষণ কৰি নৃশংসভাৱে জিভা কাটি দিয়া হৈছিল। অৱশেষত ১১ দিনৰ পিছত দিল্লীৰ এখন চিকিৎসালয়ত মৃত্যু হৈছিল দুৰ্ভগীয়া কিশোৰী গৰাকীৰ। অতি আচৰিত বাৱে পৰিয়ালৰ সদস্যৰ অনুপস্থিতিত ৰাতিটোৰ ভিতৰতে অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰিছিল আৰক্ষীয়ে। অন্ততঃ শেষবাৰৰ বাবে মুখখন চোৱাৰ পূৰণ হোৱা নাছিল পৰিয়ালটোৰ। এই ঘটনাৰ পিছতে পিছত সমগ্ৰ দেশতে তীব্ৰ অভিযান চলাইছিল উত্তৰ প্ৰদেশ আৰক্ষীয়ে।\nআৰক্ষীৰ আগত দাখিল কৰা গোচৰটোত পৰিয়ালটোৱে কেইবাটাও অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল। দলবদ্ধ ধৰ্ষণৰ প্ৰতিবেদন দাখিল কৰাৰ পৰা চিকিৎসা প্ৰাপ্ত কৰালৈকে সকলো অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল পৰিয়ালটোৱে। তেতিয়াৰ পৰাই অভিযোগ উত্থাপিত হৈছে যে পৰিয়ালটোৰ ওপৰত কোনো ক্ষমতাশালী চক্ৰই অহৰহ হেঁচা প্ৰয়োগ কৰাৰ চেষ্টা কৰি আছে। এই গোটেই ঘটনাটোত উচ্চ জাতিৰ ৪ জন লোকক অভিযুক্ত কৰা হৈছিল। অভিযুক্তৰ পৰিয়ালে ভুক্তভোগীৰ পৰিয়ালৰ বিৰুদ্ধে হত্যাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল। কিন্তু চিবিআইয়ে পিছত অভিযোগপত্ৰখনত স্পষ্ট কৰি দিছিল যে ভুক্তভোগীগৰাকীক হাথৰাছত দলবদ্ধ ধৰ্ষণ আৰু হত্যা কৰা হৈছিল। চাৰিজন অভিযুক্ত সন্দীপ, তেওঁৰ খুৰাক ৰবি আৰু তেওঁলোকৰ বন্ধু ৰামু আৰু লাভকুশকো চিবিআইয়ে অভিযুক্ত কৰিছিল।\nকিন্তু জঘন্য ধৰ্ষণ কাণ্ডৰ এবছৰৰ পাছতো ভুক্তভোগীৰ পৰিয়ালে এতিয়াও কটাইছে দুৰ্বিসহ দিন। ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছৰ আগত মন্তব্য প্ৰকাশ কৰি ভুক্তভোগীৰ জেষ্ঠ ভাতৃয়ে কয় যে-আমি এতিয়াও ভালদৰে উশাহ লব পৰা নাই। কোনেও আমাৰ সৈতে কথা নাপাতে। গাঁওবাসীয়ে আমাক অপৰাধীৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰে। মই জানো যে চিআৰপিএফ যোৱাৰ পিছত তেওঁলোকে (গাওঁবাসীয়ে) আমাক আক্ৰমণ কৰিব। মোৰ তিনিজনী সৰু ছোৱালী আছে আৰু মই তেওঁলোকৰ নিৰাপত্তাক চিন্তিত। ঘটনাটোৰ লগে লগে মই চাকৰি হেৰুৱাইছিলো।\nএক বিশেষ প্ৰতিবেদন অনুসৰি ভুক্তভোগীৰ পিতৃয়ে কয় যে-এই ঠাই এৰি যোৱাটো সহজ নহয়। আমি বিচাৰো যে মানুহে আমাক গ্ৰহণ কৰক। আমি কি ভুল কৰিছো? আমি মন্দিৰলৈ যাব নোৱাৰো বা বজাৰলৈ যাব নোৱাৰো। আমি সকলো সময়তে ঘৰতে থাকো আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ যাতে আদালতৰ সিদ্ধান্ত সোনকালে আহে।\nঘটনাটোৰ প্ৰায় এপষেক পিছত ২ অক্টোবৰত এলাহাবাদ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ লক্ষ্ণৌ বিচাৰপীঠে চৰকাৰ আৰু প্ৰশাসনিক কৰ্তৃপক্ষক এক আচৰিত ৰায় প্ৰদান কৰিছিল। আদালতে তেতিয়া সুধিছিল যে অৰ্থনৈতিক-সামাজিক স্থিতিৰ বাবে ভুক্তভোগীৰ পৰিয়ালটোৰ অধিকাৰ খৰ্ব কৰা হৈছে নেকি? ইয়াৰ বাবেই তেওঁলোকক অত্যাচাৰ কৰা হৈছিল নেকি? কিয় মৰ্য্যাদা সম্পন্ন অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰিব নোৱাৰিলে উত্তৰ প্ৰদেশ আৰক্ষীয়ে?\nআদালতৰ বিচাৰপীঠে তেতিয়া মন্তব্য কৰি কৈছিল যে ৰাজ্যিক কৰ্তৃপক্ষই মৃতকৰ পৰিয়ালৰ অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক স্থিতিৰ সুযোগ লৈ তেওঁলোকৰ সাংবিধানিক অধিকাৰ অস্বীকাৰ কৰি হাৰাশাস্তি কৰিছে নেকি সেয়া ন্যায়ালয়ে পৰীক্ষা কৰিব বিচাৰে। আদালতৰ মন্তব্য যথেষ্ট গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰণ ভুক্তভোগীৰ পৰিয়াল দলিত সম্প্ৰদায়ৰ। ইয়াৰ উপৰিও অভিযুক্তৰ পৰিয়ালে ভুক্তভোগীৰ পৰিয়ালক হেঁচা প্ৰয়োগ কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন হৈ আহিছে। সেইবাবেই ঘটনাটোৰ পিছত বিভিন্ন মনেসজা কাহিনী প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল। আৰক্ষীৰ নিজা স্থিতি আছিল আৰু এই কোলাহলৰ মাজত ভুক্তভোগী পৰিয়ালটোৰ মৰ্ম বেদনা লুকুৱাই ৰখা হৈছিল! ঘটনাটোৰ বিভিন্ন ধৰণে উপস্থাপন কৰাৰ চেষ্টা কৰা হৈছিল কিন্তু এটা সত্য অনস্বীকাৰ্য্য আছিল আৰু সেইটো হ’ল ভুক্তভোগী কিশোৰী গৰাকীক হত্যা কৰা হৈছিল।\nএই সত্যৰ আধাৰতেই চিবিআইয়ে ঘটনাটোৰ বিভিন্ন সংস্কৰণ আৰু প্ৰমাণ বিশ্লেষণ কৰি কৈছিল যে ভুক্তভোগীগৰাকীক দলবদ্ধ ধৰ্ষণ আৰু হত্যা কৰা হৈছিল। কিন্তু কিমান দিনলৈ মম জ্বলাই আত্মাৰ সৎগতি কামনা কৰিব দেশৰ জনসাধাৰণে? হাথৰাছৰ দুৰ্ভগীয়া পৰিয়ালটোৱে ন্যায় পাব কেতিয়া?\nজঘন্য নাৰী নিৰ্যাতন কাণ্ডৰ ৪৮ ঘণ্টাৰ পাছতো আৰক্ষীয়ে কিয় গ্ৰেপ্তাৰ কৰিব পৰা নাই অভিযুক্তক?


অসমত ২৮ লক্ষ মানুহে সুৰাপান কৰে ! AIIMS ৰ প্ৰতিবেদন৷\nHome ৰাষ্ট্ৰীয় অসমত ২৮ লক্ষ মানুহে সুৰাপান কৰে ! AIIMS ৰ প্ৰতিবেদন৷\nBy Digital Desk Updated জুলাই 29, 2019 3:33 অপৰাহ্ন GMT+0530\nনতুন দিল্লী: অসমত সুৰা নিষিদ্ধকৰণ সম্ভৱনে? সম্প্ৰতি অসম বিধান সভাৰ অধ্যক্ষৰে গঠিত সৰ্বদলীয় কমিটিয়ে প্ৰকাশ কৰা প্ৰতিবেদনৰ পাছতেই মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালক বিহাৰ সদৃশ সুৰা নিষিদ্ধ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছে ।\nআৰু পঢ়িব পাৰিব : হিমা দাসৰ নামেৰে ছমহীয়া বাঘিনীৰ নামাকৰন বাংগালোৰো ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত৷\nAIIMS ৰ প্ৰতিবেদন অনুসৰি অসমৰ সৰ্বমুঠ জনসংখ্যাৰ ৮.৮ শতাংশই মদ্যপান কৰে। অৰ্থাৎ মুঠ জনসংখ্যাৰ ২৮ লক্ষ লোকে মদ্যপান কৰে । তাৰে পুৰুষৰ সংখ্যা ২৪ লাখ আৰু মহিলাৰ সংখ্যা ৪ লক্ষাধীক৷তাৰ পৰিৱৰ্তে সমগ্ৰ দেশত ১৬ কোটি লোকে সুৰাপান কৰে । দেশৰ প্ৰতি এগৰাকী মহিলাৰ বিপৰীতে ১৭ জন পুৰুষে মদ্যপান কৰে ।\nমদ্যপানৰ তালিকাত অসম আছে ২৫ নম্বৰত\nমদ্যপানৰ শীৰ্ষত আছে ছত্তিশগড় আৰু দ্বিতীয় স্থানত আছে ত্ৰিপুৰা। এই তালিকাত উত্তৰ পূৱৰ মণিপুৰে অষ্টম স্থান দখল কৰিছে আৰু অসম আছে ২৫ নম্বৰত। আনহাতে চুবুৰীয়া মেঘালয়ে কম মদ্যপান কৰা ৰাজ্যৰ তালিকাত চতুৰ্থ স্থান দখল কৰিছে । মণিপুৰত ২২.৪ শতাংশ লোকে মদ্যপান কৰাৰ বিপৰীতে ত্ৰিপুৰাত মদ্যপান কৰে ৩৫.৬ শতাংশ লোকে । আনহাতে নাগালেণ্ডৰ সৰ্বমুঠ লোকৰ ৮.১ শতাংশ লোকে মদ্যপান কৰে আৰু মিজোৰামত এই পৰিসংখ্যা হৈছে ৭.৮ শতাংশ। মেঘালয়ত ৩.৪ শতাংশ ।\nআৰু পঢ়িব পাৰিব : স্বৰ্ণ জয়েৰে দেশলৈ গৌৰৱ কঢ়িয়ালে মেৰীকম আৰু যমুনা বড়োৱে৷\nঅসমত ভাং/গাঞ্জা/চৰচ/হাচিচ খোৱা লোকৰ সংখ্যা হৈছে ১ লাখ ৫৬ হাজাৰ জন । সৰ্ব ভাৰতীয় পৰ্যায়ত প্ৰায় ৩ কোটি ৫০ লক্ষ মানুহে ভাং সেৱন কৰে৷ ভাং সেৱনত উত্তৰ পূবত শীৰ্ষ স্থান অধিকাৰ কৰিছে ছিক্কিমে ।\nআনহাতে কানি (Opioid), হেৰ’ইন আৰু টেবলেত সেৱনৰ শীৰ্ষত আছে উত্তৰ পূৰ্বৰেই পাঁচ খন ৰাজ্য। শীৰ্ষ স্থানত আছে ছিক্কিম আৰু তাৰ পাছত স্থান দখল কৰিছে ক্ৰমান্বয়ে অৰুণাচল প্ৰদেশ, নাগালেণ্ড, মণিপুৰ আৰু মিজোৰামে । সমগ্ৰ দেশতে ২.২৬ কোটি মানুহে কানি খায় ।\nসমগ্ৰ দেশৰে আন এক পৰিসংখ্যা হৈছে এনেধৰণৰ, সুৰাপায়ীৰ ১২ শতাংশই strong beer লয়, ৯ শতাংশই লয় light beer, অবৈধ সুৰা সেৱন কৰে ২ শতাংশই, ঘৰতে নিৰ্মিত সুৰা লয় ১১ শতাংশই, Wine লয় ৪ শতাংশই, দেশত নিৰ্মিত বিদেশী সুৰা লয় ৩০ শতাংশই আৰু দেশীয় সুৰা সেৱন কৰে ৩০ শতাংশই ।\nআৰু পঢ়িব পাৰিব : হীৰুদা : জন্ম দিনৰ সোঁৱৰণত সুগন্ধি পখিলাৰ কবি৷\nএই সমগ্ৰ তথ্য সমূহ সংগ্ৰহ কৰা হৈছে AIIMS ৰ National Drug Dependence Treatment Centre য়ে কেন্দ্ৰীয় সামাজিক ন্যায় মন্ত্ৰালয়ৰ কাৰণে প্ৰস্তুত কৰি উলিওৱা প্ৰতিবেদনৰ পৰা৷ Magnitude of Substance in India 2019 শীৰ্ষক এই প্ৰতিবেদন চৰকাৰক ইতিমধ্যে যোৱা ফেব্ৰুৱাৰী মাহত প্ৰদান কৰা হৈছে ।\nওড়িশাৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ এক বছৰৰ পাৰিশ্ৰমিক ৰাজ্যখনৰ উন্নতিৰ স্বাৰ্থত...\nসোমবাৰে ঘোষণা কৰিব বিজেপিৰ প্ৰাৰ্থীত্বৰ তালিকা\nঅনতিপলমে শ্ৰীনগৰ খালি কৰাৰ নিৰ্দেশ প্ৰব্ৰজনকাৰী বিহাৰী শ্ৰমিকক...\nউচ্চতম ন্যায়ালয়ে ধুবুৰীৰ নিৱাসীৰ বাতিল কৰা ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব...\nআমেথিত হোৱা স্মৃতি ইৰাণীৰ ঘনিষ্ঠৰ হত্যাকাণ্ডৰ কালপ্ৰীতক অতি...\nদেশজুৰি পালন ‘জাতিৰ পিতা’ মহাত্মা গান্ধীৰ ১৫০ সংখ্যক...\n৭৪ সংখ্যক জন্মদিনত ৰাষ্ট্ৰপতি ৰাম নাথ কোবিন্দলৈ শুভেচ্ছা...\nছচিয়েল মিডিয়াত জাহ্নবী কাপুৰৰ আৱেগিক পোষ্ট\nনাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক : প্ৰতিবাদ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চল ৰাজ্যৰ...\nলোকসভাত বিজেপি সাংসদ তেজস্বী সূৰ্যৰ বিস্ফোৰণ৷\nঅনুপ্ৰৱেশকাৰীসকলৰ নাগৰিকত্বৰ পাছতে ভগৱানৰ নাগৰিকত্বৰ আহ্বান\nঅসম আৰু ত্ৰিপুৰাৰ আৱেদন সন্দৰ্ভত সুকীয়া শুনানি : কেন্দ্ৰক দুসপ্তাহৰ সময় ধাৰ্য\nদুহাজাৰ টকীয়া নোট পুনৰ মুদ্ৰণ নকৰে ৰিজাৰ্ভ বেংকে, অধিকাংশ জালনোটেই দুহাজাৰ টকীয়া\n‘কা’ৰ শুনানি গ্ৰহণ কৰিব মুখ্য ন্যায়াধীশ শাৰদ অৰবিন্দ ব’বডেৰ তিনিজনীয়া বিচাৰপীঠে\n‘কা’ : স্থগিতাদেশ নিদিলে উচ্চতম ন্যায়ালয়ে, অসম-ত্ৰিপুৰাৰ ক্ষেত্ৰত সুকীয়া শুনানি\nজন্তুৰ বাবে মীৰাটত অতি শীঘ্ৰেই নিৰ্মাণ কৰা হ’ব যুদ্ধ স্মাৰক


অৱশেষত দেখা গল কিম জঙ উনক, কিন্তু ক’ত? | বিতৰ্ক\nঅৱশেষত দেখা গল কিম জঙ উনক, কিন্তু ক’ত?\nMay 2, 2020 May 2, 2020 Editor\t0 Comments\nডিজিটেল ডেস্ক, বিতৰ্ক, ২ মে, শিৱসাগৰ :: উত্তৰ কোৰিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰপ্ৰধান কিম জঙ উনক অৱশেষত প্ৰায় তিনি সপ্তাহৰ পাছত ৰাজহুৱা অনুষ্ঠানত দেখা গল। বিগত কিছুদিন ধৰি কিম জঙ উনৰ উপস্থিতি নেদেখাৰ পাছত তেওঁৰ স্বাস্থ্যকলৈ বহুধৰণৰ বাতৰি আহিবলৈ ধৰিছিল। দেশখনৰ চৰকাৰী বাতৰি সংস্থা কেছিএনএ কয় প্ৰকাশ কৰিছে যে কিমে এটা নলা নিৰ্মাণকাৰী কাৰখানাৰ উদ্বোধন অনুষ্ঠানত উপস্থিত হৈ ইয়াৰ ফিটা কাটে। ইয়াৰ পূৰ্বে কিম জঙ উনক শেষবাৰৰ বাবে যোৱা ১২ এপ্ৰিলত এক অনুষ্ঠানত দেখা গৈছিল।\nবিগত প্ৰায় বিছ দিনত কিম জঙৰ সম্পৰ্কত বিভিন্ন বাতৰি সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশ পাইছিল। দীৰ্ঘদিন ধৰি তেওঁক দেখা নোযোৱাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত বিশ্বজুৰি তেওঁৰ স্বাস্থ্যক লৈ বিভিন্ন কথা প্ৰকাশ পাইছিল। তেওঁৰ অৱস্থা সংকটজনক বুলিও দাবী কৰা হৈছিল। উল্লেখ্য যে, আমেৰিকাৰ সংবাদ সংস্থা চিএনএনে হোৱাইট হাউছৰ বিষয়াৰ সূত্ৰ দাঙি ধৰি কিমৰ এক ছাৰ্জাৰীৰ পাছত স্বাস্থ্যৰ অৱনতি ঘটা বুলি সদৰী কৰিছিল। কিম জঙ উনৰ ককাক কিম ছুংগ দ্বিতীয়ৰ বাৰ্ষিকী অনুষ্ঠানত তেওঁক দেখা নোপোৱাৰ পাছতে বিভিন্ন মহলত ব্যাপক চৰ্চা হৈছিল।\n← ৰাজ্যত অতি শীঘ্ৰে মুকলি হ’ব ১০০০ নতুন পদঃ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা\nশিৱসাগৰত বন বিভাগে জব্দ কৰিলে লক্ষাধিক টকাৰ কাঠ →\nএটা ভাল খবৰঃ ক’ৰনাৰ ভেক্সিন মানুহৰ শৰীৰত পৰীক্ষা কৰিবৰ বাবে সাজু!\nApril 22, 2020 April 22, 2020 Editor\t0\nক’ৰনা নিৰ্মূলৰ নতুন ঔষধঃ সুস্থ হৈ উঠিল নাইজেৰিয়াৰ গৱৰ্ণৰ মাকান্দি\nউত্তৰ কোৰিয়াৰ প্ৰতাপী শাসক কিম জঙৰ স্বাস্থ্যৰ অৱনতি


আনন্দ (দীপাঙ্ক বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nআনন্দ (দীপাঙ্ক বৰা)\n(এণ্টন চেখভৰ চুটি গল্প ‘JOY’ ৰ ভাবানুবাদ)\nতেতিয়া নিশা বাৰ বাজিছিল৷\nউৎকণ্ঠিত মুখ আৰু আউলি-বাউলি চুলিকোচাৰে মিট্য়া কুলদাৰভ মাক-দেউতাকহঁতৰ ঘৰটোলৈ সোমাই আহি গোটেই কোঠাবোৰত ডেও দি ফুৰিছিল৷ মাক-দেউতাক ইতিমধ্যেই শুবলৈ বুলি বিছনাত উঠিছিল৷ স্কুলত পঢ়া ভায়েকহঁতো শুই পৰিছিল৷ মাথোন ভনীয়েকে বিছনাত শুই শুই পঢ়ি থকা উপন্যাসখন সমাপ্ত কৰিবলৈ শেষৰ পৃষ্ঠাটো লুটিয়াইছিল৷\n“ তুমি ক’ৰ পৰা আহিলা? ” হতচকিত পিতৃ মাতৃয়ে ক্ৰন্দনৰ সুৰত সুধিছিল৷ “তোমাৰ কি হৈছে? ”\n“অহ…নুসুধিবা! মই কেতিয়াও আশা কৰা নাছিলো; নাই, এনেকুৱা হ’ব পাৰে বুলি কেতিয়াও আশা কৰা নাছিলো.. ই সচাঁকৈয়ে অবিশ্বাস্যভাবে ইতিবাচক! ”\nআনন্দৰ আতিশয্যত থিৰেৰে থাকিব নোৱাৰি মিট্য়াই হাঁহি হাঁহি চকী এখনত বহি পৰিছিল৷\n“ ই অবিশ্বাস্য! তোমালোকে কল্পনাও কৰিব নোৱাৰা৷ চোৱা! “\nতেওঁৰ ভনীয়েকে গাৰ পৰা লেপখন দলিয়াই জাঁপ মাৰি বিছনাৰ পৰা নামি ককায়েকৰ কাষ চাপি আহিছিল৷ স্কুলীয়া ল’ৰাকেইটাও সাৰ পাই উঠিছিল৷\n“ ঘটনাটো কি? তোমাৰ হাৱ-ভাব দেখোন অচিনাকি যেন লাগিছে আজি! ”\nকাৰণ মই চৰম আনন্দিত, মা! তুমি জানানে..এতিয়া মোক সমগ্ৰ ৰাছিয়াই চিনি পায়! সমগ্ৰ ৰাছিয়া! এতিয়ালৈকে মাথোন তোমালোকে জানিছিলা যে ডিমিট্ৰি কুলদাৰভ বুলি এজন পঞ্জীয়ন কেৰাণী আছে, এতিয়াৰ পৰা এই কথা সমগ্ৰ ৰাছিয়াই জানিব! অ’ মা! অহ, ভগৱান! ”\nমিটিয়া পুনৰ জঁপিয়াই উঠি গোটেই কোঠাবোৰত নাচি বাগি এপাক দৌৰি আহি আকৌ বহি পৰিছিল৷\nকিয়..কি ঘটিছে? ভালকৈ কোৱাচোন আমাক! ”\n.. (সচাঁই দেই)….তোমালোক বনৰীয়া জানোৱাৰৰ দৰে জীয়াই আছা, তোমালোকে বাতৰিকাকত নপঢ়া আৰু তাত কি প্ৰকাশ হৈছে লক্ষই নকৰা৷ কাকতবোৰত কিমান আনন্দদায়ক খবৰ থাকে৷ যদি কিবা এটা ঘটনা ঘটে সকলোৱেই গম পায়, একোৱেই লুকাই নাথাকে! কিমান সুখী মই! অহ ভগৱান! তোমালোকে জানানে কেৱল যশোমণ্ডিত (চেলিব্ৰেটি)সকলৰ নাম হে বাতৰিকাকতত প্ৰকাশ কৰে, আৰু এতিয়া সেইসকলৰ লগত মোৰ নামো যোগ হৈছে! ”\n“তুমি কৈছা কি! ক’ত? ”\nঘটনাৰ আকস্মিকতাত পিতৃজন শেঁতা পৰি গৈছিল৷ মাকজনীয়ে ভগৱানৰ পৱিত্ৰ ফটোখনৰ ফালে চাই বুকুত ক্ৰছ আঁকিছিল৷ স্কুলীয়া ল’ৰাহঁতো বিছনাৰ পৰা জঁপিয়াই নামি আহি ৰাতি শোৱা সাজেৰেই ককায়েকৰ ওচৰ পাইছিলহি৷\n“হয়! মোৰ নাম প্ৰকাশ হৈছে৷ এতিয়া সমগ্ৰ ৰাছিয়াই মোক চিনি পায়৷ এই স্মৃতি যুগমীয়া কৰিবৰ বাবে কাকতখন ৰাখি থোৱা৷ পাছত কেতিয়াবা আমি পঢ়িব পাৰিম! চোৱা! ”\nমিট্য়াই চোলাৰ জেপৰ পৰা ভাঁজ কৰি থোৱা কাকত এখন উলিয়াই দেউতাকৰ হাতত দি নীলা পেঞ্চিলৰে দাগ দি থোৱা পেৰাগ্ৰাফটোলৈ আঙুলিয়ালে৷\n“পঢ়ি চোৱা! ”\nপিতৃজনে চশমাযোৰ পিন্ধি লৈছিল৷\nমাকজনীয়ে পৱিত্ৰ ফটোখনৰ ফালে চাই ক্ৰুছ চিহ্নটো আঁকিছিল৷ গলখেকাৰি এটা মাৰি দেউতাকে পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল৷ “ উনত্ৰিশ ডিচেম্বৰৰ নিশা এঘাৰটা বজাত ডিমিত্ৰি কুলদাৰভ নামৰ এগৰাকী পঞ্জীয়ন কেৰাণী….”\n“তুমি দেখিছানে, দেখিছানে (মোৰ নামটো)! পঢ়ি যোৱা! ”\n“…ডিমিত্ৰি কুলদাৰভ নামৰ পঞ্জীয়ন কেৰাণী গৰাকী লিটল ব্ৰন্নাইয়াৰ কজিহিন অট্টালিকাত থকা বিয়েৰৰ দোকানৰ পৰা নিচাসক্ত অৱস্থাত…..”\n“সেইয়া মই আৰু চেমিয়ন পেট্ৰভিট্চ… সকলোবোৰ কথা সঠিককৈ লিখিছে! পঢ়ি যোৱা! আৰু শুনা তোমালোকে! ”\n“ ….নিচাসক্ত অৱস্থাত পিছল খাই ইউহ্ন’ভিস্কি জিলাৰ ডুৰিকিন’ গাৱঁৰ আইভান ড্ৰটভ নামৰ খেতিয়ক তথা শ্লেজ চালকজনৰ ঘোঁৰাটোৰ তলত পৰি যায়৷ ভয়াৰ্ত ঘোঁৰাটোৱে কুলদাৰভৰ ওপৰেদি পাৰ হৈ গাড়ীখনৰ আৰোহী মস্কোৰ দ্বিতীয় সংঘৰ ব্যৱসায়ী ষ্টিপেন লুকভসহ শ্লেজখনৰে কুলদাৰভক ৰাস্তাইদি চোঁচোৰাই লৈ যায়৷ অচেতন হৈ পৰা কুলদাৰভক আৰক্ষী থানালৈ নি তাতেই ডাক্তৰৰ দ্বাৰা পৰীক্ষা কৰোৱা হয়৷ তেওঁ মুৰৰ পাছফালে পোৱা আঘাত….”\n“ শ্লেজখনৰ ডিলাদালে আঘাত কৰিছিল, দেউতা৷ এতিয়া বাকী অংশ পঢ়া! ”\n“…. মুৰৰ পাছফালে পোৱা আঘাত গুৰুতৰ নহয় বুলি জ্ঞাত হৈছে৷ ঘটনাটোৰ বিতং প্ৰতিবেদন দাখিল কৰা হৈছে৷ আহতজনক চিকিৎসা প্ৰদানৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে …..”\n“তেওঁলোকে মোৰ পাছমুৰত ঠাণ্ডা পানীৰ প্ৰলেপ দিবলৈ কৈছিল৷ তুমি গোটেইকথা খিনি পঢ়িলানে৷ আহ..দেখিলা! মোৰ কথা সমগ্ৰ ৰাছিয়াতে বিয়পি গৈছে৷ চাওঁ..কাকতখন দিয়া”৷ মিট্য়াই কাকতখন লৈ ভাঁজ কৰি চোলাৰ জেপত ভৰাই ল’লে৷\nমই এতিয়াই মাকাৰভহঁতৰ তালৈ গৈ এইখন দেখাওঁগৈ৷ আইভানিস্কি, নাটাছিয়া আইভানভ্না আৰু আনিছিম ভাছিল্যিট্চহঁতকো দেখাব লাগিব .. শুভ ৰাত্ৰি”৷\nআৰু তাৰ পিছত মিট্য়াই ৰিবন লগোৱা টুপিটো পিন্ধি বিজয়ৰ আনন্দ আৰু উল্লাসৰে ৰাস্তালৈ দৌৰি ওলাই গ’ল… (চেলিব্ৰেটি হোৱাৰ খবৰটো দিবলৈ)৷\n← নিষিদ্ধ নহয়! (মানবেন্দ্ৰ কুমাৰ শৰ্মা)\nদূৰ্গা পূজাৰ নামত বলি বিধান প্রথা কেতিয়া বন্ধ হ'ব? (লক্ষ্য জ্যোতি নাথ) →


জুক' ভেলী যাত্ৰা আৰু এটা ৰাতি ( পাৰ্থ প্ৰতিম কলিতা ) - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / প্ৰকৃতি / জুক’ ভেলী যাত্ৰা আৰু এটা ৰাতি ( পাৰ্থ প্ৰতিম কলিতা )\nঅক্টোবৰ 29, 2017\tপ্ৰকৃতি মন্তব্য কৰক 134 দৰ্শন\nদহিকতৰাৰ কথা ( ড° লোচন শইকীয়া )\nনৱেম্বৰ 30, 2016\nএটা সপোন আছিল (আছে)। এদিন বৰ্ণময় পখিলাৰ দৰে মই গৈ থাকিম¸ গৈয়ে থাকিম। চৌপাশে থাকিব সেউজীয়া আৰু সেউজীয়া । সিদিনা মোৰ কোনো বাধা নাথাকিব¸ মন গ’লে দৌৰিম¸ চিঞৰিম¸ গান গাম¸ কবিতা মাতিম¸ আসঃ। মোৰ মূৰৰ ওপৰত থাকিব এখন নীলিম আকাশ¸ শান্ত¸ সৌম্য। মেঘবোৰ দৌৰিব¸ মোক চুই যাব আৰু মই আলফুলে সাৱটি হম এক দুৰ্দান্ত ৰণুৱা ঘোঁৰা। এটা সপোন আছে¸ মইৰ মাজত লুকাই থকা মই হৈ এদিন ঢাপলি মেলিম দূৰলৈ¸ দূৰলৈ ¸ দূৰলৈ।\n: ফটোখন ক’ৰ হয়? ইম্মান ভাল লাগিছে ! – বন্ধু হীৰকৰ হোৱাট্চএপৰ ষ্টেটাচত এখন সেউজীয়া ফটো দেখি সুধিলোঁ । সপোনৰ সৈতে সাদৃশ্য থকা এখন ফটো ।\n: জুক’ ভেলী (Dzukou valley) । যাবা?\n: ২৫ আগষ্ট৷\nবছ¸ এয়াই আৰম্ভণি। প্ৰথম প্ৰেমৰ প্ৰেয়সীক প্ৰথমবাৰ দেখা পাব যোৱাৰ দৰে বুকুত অবুজ ধপধপনি। বুকুত বৈ থকা পুৰণি সপোন উলিয়াই চুই চাব পাৰিম জুক’ৰ সুবিশাল বৰ্ষাৰণ্য¸ উপভোগ কৰিম তাৰ ঐশ্বৰ্য অহংকাৰৰ সম্ৰাজ্য । জুক’লৈ যোৱাৰ সকলো প্ৰস্তুতি সম্পূৰ্ণ । অফিচত কৈ ৩ দিনৰ চুটি লৈ ল’লোঁ। প্ৰয়োজনীয় সকলো সামগ্ৰী কিনিলোঁ। এতিয়া অপেক্ষা ২৫ আগষ্টলৈ। জুক’ ভেলী ¸ আমি গৈ আছো।\n২৫ আগষ্ট¸ নিশা ১১.৩৫ত ট্ৰেইন। যাত্ৰাৰ বাবে সকলোবোৰ সামগ্ৰী দিনতেই যোগাৰ কৰিলোঁ। ILP দিনতেই ৰুক্মিণীগাঁৱত থকা নাগালেণ্ড হাউচৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰিলোঁ। একো যেন বাদ পৰি নাযায় তাৰ বাবে তালিকা বনাই আকৌ এবাৰ চালোঁ। সকলো ঠিকেই আছে।\nআমাৰ ট্ৰেইন পল্টনবজাৰ ষ্টেচনৰপৰা। তাতেই আমি আটাইবোৰ লগ হ’ম। ভাড়াতীয়া টেক্সীত বিকাশ¸ মনোজ¸ তুল আৰু মই পল্টনবজাৰলৈ আহিলোঁ ।ইতিমধ্যে সকলোবোৰ ৰৈ আছিল । আমি মুঠতে ১৪ জন ( প্ৰথৱাস্থত ২১জন যোৱাৰ কথা আছিল যদিও আসুবিধাৰ বাবে ৭ জন যাব নোৱাৰিলে¸ আৰু ইয়াৰ দুজন ভেলী নাযায়¸ গতিকে পিছলৈ ১২ জন লিখিম )। গোটৰ সকলোৱেই সকলোকে চিনি নাপায়¸ আমি ট্ৰেইনতে চিনাকি হ’লো । সম্পৰ্কবোৰ হৃদয়তহে¸ মুখবোৰ অদেখা হ’লেনো কি হ’ব? সহজতে আপোন হ’লো আটাইবোৰ।\nট্ৰেইনত বিপ্লৱ দা¸ অপূৰ্বহঁতে সকলোকে টি-চাৰ্ট বিলাই দিলে। নৱ-হীৰকে সকলোকে আকৌ এবাৰ চিনাকী কৰাই দিলে। নিজৰ নিজৰ আসনত বহি সকলোৱে যাত্ৰা কৰিলো জুক’ ভেলীলৈ বুলি।\nনগালেণ্ডৰ সুন্দৰী আৰক্ষীকেইজনী¸ অনাৰস বেচা মহিলা কেইজনী…\nডিমাপুৰ ষ্টেচন পাওঁতে ৰাতিপুৱা ৪ বাজি ৪৫ মিনিটত পালোঁ । বাহিৰত বৰষুণ। ষ্টেচনৰ দোকানত সুধি গম পালো যোৱা দুদিনৰ পৰাই নেৰানেপেৰা বৰষুণ হৈ আছে । মনটোত অলপ দুখ লাগি গ’ল। বৰষুণ দিলে ঠায়ে ঠায়ে পাহাৰ খহি ৰাষ্টা বন্ধ হয় বুলি শুনিছো। একেদৰে জুক’ত যোৱা ৰাস্তাও তথৈবচ হয়। তাতে আৰু পাহাৰীয়া একাবেকা পথ। ডিমাপুৰ ষ্টেচনত মুখ-হাত ধুই আটায়ে চাহ খালোঁ। দুজনমানে গা ধুলে। বাহিৰত বৰষুণ হৈয়ে আছে। মেঘে ঢাকি থকা ডাৱৰীয়া আকাশ। ষ্টেচনত গুৱাহাটীৰ পৰা যোৱা অন্য ৫ জন ল’ৰা লগ পালোঁ। তেওঁলোকো জুক’ ভেলীলৈ যাব। উপযাচি তেওঁলোকৰ সৈতে চিনাকি হ’লোঁ। তেওঁলোক গুৱাহাটী মাউন্টেনিং ক্লাৱৰ পৰা গৈছে। ইয়াৰ আগতেও তেওঁলোকৰ দুজন জুক’লৈ আহিছিল। তেওঁলোকৰ অভিজ্ঞতাৰ দুই-এটা কথা ক’লে। ১০ মিনিটমান কথা হৈ জুক’ত লগ পোৱাৰ আশাৰে তেওঁলোকৰ পৰা বিদায় ল’লোঁ।\nএতিয়া আমি ইয়াৰ পৰা ক‘হিমা যাম। ডিমাপুৰৰ পৰা কহিমাৰ দূৰত্ব ৭৫ কিঃমিঃ। ৰাস্তা ঘাটৰ অৱস্থা শোচনীয়া বাবে এই দূৰত্ব যাবলৈ তিনিঘন্টা লাগে। ষ্টেচনৰ বাহিৰতে টেক্সী আদি গাড়ী পোৱা যায়। আমি টেক্সী ল’বৰ বাবে ষ্টেচনৰ বাহিৰৰ টেক্সী ষ্টেণল্ডলৈ গলো। টেক্সী ষ্টেণ্ডত বহুতো দালাল থাকে। বহুতো টেক্সী ড্ৰাইভাৰে নাগামিজৰ বাহিৰে অন্য ভাষা নাজানে বাবে এই দালালবোৰে যাত্ৰী আৰু ড্ৰাইভাৰৰ মাজত মতবিনিময় কৰে। সম্ভৱ ইয়াৰ বাবে তেওঁলোকে কমিচন পায়। আমাৰ লগতো এনে হ’ল। কেইজনমান দালালে আমাক আগুৰি ধৰিলে ক’ত যাম¸ ক’লৈ যাম। আমাৰ গ্ৰুপটো ডাঙৰ হোৱা বাবে এখন গাড়ীতে যাব অসুবিধা। সকলো বন্দবস্ত কৰি দুখন Eco Sport ল’লো। এখনত সাতজনকৈ বহিব পাৰি। ভাড়া গাইপতি দুশ বিশ।\nনগা পাহাৰৰ একা বেঁকা পথৰে আমাৰ গাড়ী আগবাঢ়িছে। বাহিৰত বৰষুণ একেই। গাড়ীৰ খিৰিকী খুলি দিলেই বৰষুণৰ পানী ভিতৰলৈ চিটিকি আহে। খিৰিকী খুলি চালেহে কিবা এটা ভাল লাগে। তিতিলেও তিতিম ভাৱি মাজে মাজে খিৰিকী খুলি দিওঁ । এচাতি ঠাণ্ডা বতাহ সোমাই আহিল। খিৰিকী বাহিৰলৈ চালো¸ নতুন ঠাইৰ নতুন পৰিবেশ।\nৰাস্তাৰ অৱস্থা একেবাৰে বেয়া। বৰষুণৰ বাবে ৰাস্তাৰ মাজতে পানী জমা হৈছে। ৰাস্তাৰ এঠাইত গাড়ী ৰখাই পুৰী খালো এটায়ে। আমি খাই থকাৰ মাজতে হোটেল খনলৈ দুজনী আৰক্ষী সোমাই আহিল। দুয়োৰে দেহত যৌৱনৰ ভৰপক সময়। এক কথাত অপূৰ্ব সুন্দৰী।\nআকৌ যাত্ৰা। খিৰিকীৰে বাহিৰৰ সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰি গৈ আছো। কোনো দুখন ঠাইৰ ভৌগোলিক পৰিবেশৰ তাৰতম্যই জীৱন নিৰ্বাহত বহুল প্ৰভাৱ পেলায়। সেই জৈৱবৈচিত্ৰৰ সন্ধানত ঢুকি পোৱা দূৰত্বলৈ দৃষ্টি এৰিছো। ক্ৰমান্বয়ে আমাৰ গাড়ী ওপৰলৈ গৈ আছে। ৰাস্তাৰ দাঁতিত নগা তিৰোতাই অস্থায়ী চাং সাজি আনাৰস বিক্ৰী কৰিছে। জনবসতি যথেষ্ট সেৰেঙা¸ চৌপাশে মাথোঁ পাহাৰ আৰু পাহাৰ। পাহাৰীয়া একা-বেঁকা পথৰে পাহাৰ¸ আকাশ আৰু মেঘৰ প্ৰাকৃতিক দৃশ্যই নান্দনিক ৰূপত ধৰা দিছে । আসঃ ইমান সুন্দৰ । এইবোৰ একো একোটা কবিতা¸ একোটা গান।\nৰাস্তাৰ এঠাইত ভূমিস্খলন হৈ বোকাৰ তৰপ পৰিছে । এজন Yamaha RX100 ৰাস্তাত ফঁচি আছে। তাৰ মাজৰে আমাৰ গাড়ী পাৰ হৈ গ’ল। ৰাস্তাৰ এফালে নাগা পাহাৰ¸ আনফালে কলকল শব্দৰে বৈ থকা কোনো এক অনামী নদী।\nক’হিমা পাওঁতে প্ৰায় ১২.৩০ হ’ল। ৰাস্তাত হোৱা ভূমিস্খলনৰ বাবে মূল পথ এৰি অন্য পথৰে আহিব লগা হোৱা বাবে তিনি ঘন্টাৰ ঠাইত ৫ ঘন্টাতকৈও অধিক সময় লাগিল। গাড়ীৰ পৰা নামি ভাড়া দিবৰ সময়তে কেনা লাগিল। আগতে বন্দোবস্ত কৰা মতে ২২০ টকা ল’বলৈ তেওঁৰ অমান্তি¸ অন্য পথৰে আহিব লগা হোৱা বাবে অতিৰিক্ত আশী টকাকৈ এজনৰ মুঠ তিনিশ টকাকৈ লাগে। তৰ্ক কৰি সময় নষ্ট কৰাতকৈ তেওঁক তিনিশ টকাকৈ দিলোঁ।\nআমাৰ ১৪ জনীয়া গ্ৰুপ টোৰ দুজন ভেলীলৈ নাযায়¸ তেওঁলোকক ক‘হিমাতে এৰি আমি জুক‘লৈ যাব ওলালো।জুক’ত কোনো সামগ্ৰী কিনিব নাপায় বাবে ক‘হিমাতে কিনিলো। ক’হিমা নাগালেণ্ডৰ ৰাজধানী। ডিমাপুৰতকৈ ৰাস্তা তুলনামূলক ভাৱে যথেষ্ট ভাল যদিও উন্নত বুলিব নোৱাৰি। পাহাৰবোৰত ঘন জনবসতি।\nক‘হিমাৰ পৰা তিনিখন টেক্সী ভাড়াত লৈ আমি জুক‘লৈ ৰাওঁনা হ’লোঁ। এখনত ৪ জনকৈ যাব পাৰি। বিশ্বামা ভিলেজলৈ দূৰত্ব ২৫ কিঃমিঃ¸ ভাড়া ১৮০০ আৰু তাৰ পৰা অলপ দূৰৰ জুক’ পইন্টলৈ গ’লে ২০০০ । যিহেতু জুক’ পইন্টৰ পৰা ভেলীলৈ ১১+ কিঃমি খোজ কাঢ়িবই লাগিব¸ গতিকে অতিৰিক্তভাৱে ৭ কিঃমিঃ খোজ নাকাঢ়িবলৈ জুক’ পইন্টলৈ টেক্সী লৈ যোৱাটো ঠিক কৰিলোঁ । জুক’লৈ যোৱাৰ দুটা ৰাস্তা আছে। এটা জাখামা হৈ (Zakhama) আনটো বিশ্বামা ৰোড (Visweema) । আমি বিশ্বামা হৈ যাম । জাখামা হৈ কিছু দূৰত্ব কম যদিও এই পথ অতি থিয়¸ আৰু কষ্টসাধ্য। তুলনামূলকভাৱে সহজপথৰে যাবহে আমি প্ৰস্তুত।\nকহিমাৰ পৰা অলপ গৈ ট্ৰেফিক জামত ফঁচিল। ৰাস্তাৰ এটা ফাল সম্পূৰ্ণ মুকলি যদিও কোনো এখন গাড়ীয়েও ট্ৰেফিক আইন উলংঘা কৰিব চেষ্টা নাই¸ আমাৰ মূলুকত হোৱা হ’লে…? কিছু সময় পিছত জাম মুকলি হ’ল । গাড়ীৰ ড্ৰাইভাৰজনে হিন্দী-ইংৰাজী মিশ্ৰিত ভাষাত নাগালেণ্ড আৰু জুক’ ভেলীৰ বিষয়ে সম্যক বিৱৰণ দি আছে। অচিনাকি ঠাই¸ চকুৰে নতুন নতুন পৰিৱেশ আৱিস্কাৰ কৰি গৈ আছো। খিৰিকীৰে দূৰৰ পাহাৰবোৰ দেখি। পাহাৰৰ মাজৰ অংশত মেঘবোৰে খেলি আছে। এক বৰ্ণনাতীত অতীৱ সুন্দৰ । প্ৰায় ২ঃ২০ মানত জুক’ পইন্ট পালোঁ। পিছদিনা দেওবাৰ¸ নাগালেণ্ড বন্ধ। গতিকে আজিয়েই কাইলৈৰ বাবে টেক্সী বন্দোবস্ত কৰিলোঁ। এতিয়া আমাৰ যাত্ৰা কৰিম জুক’লৈ¸ যি যাত্ৰাৰ বাবে বাটকুৰি বাই আহিছো।\nজুক’ ভেলী বহু দূৰ¸ বেছকেম্প বহু দূৰ\nআমাৰ ১২ জনীয়া দলটো লাহে লাহে আগবাঢ়িলোঁ। ক্ৰমান্বয়ে ওপৰলৈ যোৱা শিলাময় আকোৱা-পকোৱা পথ। এতিয়ালৈ আমাৰ মোবাইলৰ পৰা নেটৱৰ্ক বিচ্চিন্ন হোৱা নাই। হীৰকে ফেচবুকত লাইভ ভিডিঅ’ কৰি আছে¸ লাইভত ১২ টা যৌৱন প্ৰাণোঞ্চল হাঁহি। যোৱাৰ আগতে জুক’ ভেলীৰ বিষয়ে সাম্যক জ্ঞান লৈ গৈছিলোঁ যদিও ৰাস্তা-পথ কেনে হ’ব তাৰ সম্পূৰ্ণ ধাৰণা নাছিল । অলপ দূৰ খোজ কাঢ়ি গৈ আমি ৰৈ দিব লগা হ’ল। ভূমিস্খলনৰ ফলত ৰাস্তাৰ ওপৰত ৫-১০ ইঞ্চিমানৰ বোকাৰ তৰপ। ১৫ ফুটমানলৈ এনেকুৱা। ৰাস্তা পাৰ হ’বলৈ এয়া গচকিবই লাগিব। অন্যথা বিকল্প নাই। মোৰ আগত কেইজনমানে তেনেকৈয়ে পাৰ হৈ গ’ল । ইমানেই বোকা যে জোতা সম্পূৰ্ণকৈ বুৰ যায়। উপায় নাই বাবে জোতা সোলকাই হাতত লৈ পাৰ হ’লোঁ । কিন্তু এয়া কি ? মোৰ ভৰিত দেখোন এডাল জোক। আজিলৈ জোকে ধৰি পোৱা নাই¸ হাতৰ জোতা মাটিত দলিয়াই হাতৰে জোক এৰুৱালোঁ । মোৰ দৰে বেলেগ দুই এজনকো জোকে ধৰিছে । ৰাস্তাৰ আৰম্ভণিতে এনে¸ পিছলৈ বা আৰু কেনে?\nপাহাৰৰ পৰা নামি অহা সৰু সৰু নিজৰাৰ পানী ৰাস্তাৰ মাজৰে বৈ গৈছে । তেনে এটা সুতিত হাত ভৰিৰ বোকা ধুলো। খালী ভৰিৰে অকনমানো যাব নোৱাৰি¸ জোঙাল শিলবোৰে বিন্ধে। ৰাস্তাৰ এফালে ওখ নগা পাহাৰ¸ আনফালে হেজাৰ ফুট দ’ ¸ দূৰৈত আকৌ পাহাৰ। মেঘবোৰ তলত¸ আমি মেঘৰ ওপৰৰে গৈ আছো। যেন কোনো স্বপ্নৰ দেহলৈ যোৱা আমি স্বপ্নাতুৰ। মাজত ৰৈ ৰৈ ফটো উঠিলো¸ এইবোৰ স্মৃতি¸ লগতো ৰেষ্ট লোৱাও হয়। প্ৰায় দুঘন্টা খোজ কঢ়াৰ পিছত অস্থায়ী ৰেষ্ট কেম্প এটা পালোঁ । এই কেম্পবোৰ কোনোবাই ব্যক্তিগত সাজি উলিয়াইছে। ইচ্ছা কৰিলে ইয়াত ৰাতি থাকিবও পাৰি¸ তাত কিছু সময় ৰেষ্ট লৈ আমি পুনৰ ভেলীলৈ বুলি খোজ পেলালোঁ। ইতিমধ্যে আমাৰ গ্ৰুপৰ দুজন আমাৰ বহু আগত গৈছিল। আমি লাহে লাহে গৈ থাকিলোঁ। আমাৰ লগে লগে ভেলীলৈ যোৱা আৰু তাৰ পৰা নামি অহা বহুতো দল আমাৰ চকুত পৰিছিল । তেওঁলোকক সুধি জানিলোঁ যে ভেলীলৈ আৰু প্ৰায় ৫-৬ ঘন্টাৰ বাট। কিছুসময় খোজ কঢ়াৰ পিছত এটা ডাঙৰ নিজৰা পালোঁ। পাহাৰৰ পৰা নামি অহা পানীৰ শব্দই পৰিবেশতো অধিক নৈসৰ্গিক কৰি তুলিছে। চৌপাশৰ সৌন্দৰ্যই আমাৰ ভাগৰ বহু পৰিমানে কমাই ৰাখিছে । এতিয়া পাহাৰৰ মাজৰে এটা ঠেক আৰু থিয় খটখটিৰে আমি যাব লাগিব। আমাৰ দলৰ পিছ পৰা দুজন সদস্য আহি একেলগ হ’ল । আমি একেলগে খটখটিৰে যাত্ৰা কৰিলো। পথটো থিয় বাবে অলপ গৈয়ে ভাগৰ লাগিল। অলপ গৈ ৰওঁ¸ আকৌ যাওঁ। ইতিমধ্যে নগাপাহাৰত সন্ধ্যা নামিছে । পাহাৰৰ ওখ ওখ গছ আৰু জংঘলৰ বাহিৰে দেখিবলৈ একো নাই। এঘন্টামান এনেকৈ যোৱাৰ পিছত আটাইবোৰ ভাগৰত লেবেজান আৰু কিমান দূৰ?? এই ধাৰণা এজনৰো নাই¸ ইমান দূৰ্গম আৰু ইমান সময় খোজ কৰাৰ অভ্যাসো নাই। টৰ্চ¸ মোবাইল ফোনৰ পোহৰত সাৱধানে খুপি খুপি গৈ থাকিলোঁ । অলপ সমতল ঠাই পাই তাত ৰখিলো । সম্ভৱ খটখটি শেষ । আমাৰ পিছে আৰু এটা গ্ৰুপ আহি আমাৰ লগ লাগিল । অচিনাকি পৰিবেশ আৰু এনে দূৰ্গম ঠাইত ধনতকৈ জনৰ হে বেছি প্ৰয়োজন । তাতো গ্ৰুপটো অসমৰ । ভাল লাগিল । অলপ সময় তাত ৰেষ্ট লৈ আকৌ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলোঁ। কিন্তু ই কি¸ পুনৰ খটখটি । “জুক’লৈ যে কিয় আহিছিলো¸ জীৱনৰ এটা চৰম ভুল সিদ্ধান্ত এয়া । এটায়ৰে মুখত এয়া স্বগতোক্তি ।” জুক’ ভেলী দেখাতকৈ যেন ঘৰলৈ ওলটাতোহে যেন অধিক প্ৰাসংগিক হৈ পৰিছে। কি কম! ইমান দূৰ্গম আৰু কষ্টকৰ বুলি অলপো ধাৰণা নাছিল । ভেলীৰ অপৰূপ সৌন্দৰ্যৰ কথা মনত পেলাই মনত সাহস গোটাই লওঁ যদিও আগৰ ভয়ানক ষ্টেপবোৰে সাহসবোৰ সেমেকাই তোলে। এনেদৰে খোজ কাঢ়ি¸ খটখটি বগাই প্ৰায় ৭ বাজি ১৫ মিনিটত জুক’ ৰেষ্ট কেম্প পালোঁ । ৰেষ্ট কেম্প মানে ইয়াত মাথোঁ বহিহে ৰেষ্ট ল’ব পাৰি। আমাৰ ৰাষ্টাৰ কাষত থকা জিৰণি চ’ৰাবোৰ যেনে¸ ঠিক তেনে এটা ঘৰ । আমি এটাইবোৰ তাত বহিলো। ভাগৰত গোটেইকেইটা লেবেজান। ইতিমধ্যে বৰষুণ কমিছিল। মেঘবোৰ নগাপাহাৰৰ বুকুলৈ নামি আহিছিল। এচাটি শীতল বতাহ বৈ আছে। ইয়াৰ পৰা জুক’ ভেলীৰ বেছ কেম্প আৰু তিনি ঘন্টাৰ বাট । নিশাতো তাতেই থাকিম । ইতিমধ্যে ৰেষ্টকেম্পৰ এটা গ্ৰুপ আগৰে পৰা ৰেষ্ট লৈ আছিল । তেওঁলোকৰ দুজন আগতেও ইয়ালৈ আহিছে। এতিয়া মুঠতে আমি তিনিটা গ্ৰুপ একেলগ হ’লোঁ¸ ২০জনতকৈও অধিক মানুহ । নিশা গভীৰ আৰু বতৰটো ডাৱৰীয়া বাবে ৰেষ্ট কেম্পটোতে ৰাতি কটাবৰ দুজনমানে প্ৰস্তাৱ দিলে। নিশা যিমানেই গভীৰ¸ শীত সিমানেই নীমে¸ আৰু ইমান ঠাণ্ডা মোকাবিলা কৰিবলৈ কোনো প্ৰস্তুত হৈ যোৱা নাছিলো বাবে বেছকেম্পলৈ যোৱাটো ঠিক কৰিলোঁ ।\nআগতে ভেলীলৈ এবাৰ অহা অন্য গ্ৰুপৰ ল’ৰা কেইজনে সমস্ত গ্ৰুপৰ নেতৃত্ব ল’লে। আমি তেওঁলোকক অনুসৰণ কৰিলোঁ। ১০ মিনিট মান খোজ কাঢ়িয়েই তেওঁলোক ৰৈ দিলে¸ আমিও ৰলোঁ। সম্মূখত কোনো পথ নাই। ভূমিস্খলনে ৰাস্তাৰ চিন-মোকাম নোহোৱা কৰিছে । এতিয়া কি হ’ব ?? আটায়ৰে ভাগৰত জৰ্জৰিত দেহ আৰু মনত এক অবুজ সংশয় । আগলৈ কি হয়¸ ৰাস্তা কেনে কাৰো ধাৰণা নাই। সাহস মাথো এটাই যে আমি অকলে নাই । ইতিমধ্যে সমস্ত গ্ৰুপৰ নেতৃত্ব দিয়া ল’ৰা দুজনৰ পাহাৰৰ পৰা তললৈ নামি যেৱা লুংলুঙীয়া বাট এটাৰে নামি গ’ল । (সেইটো পথ হয়নে নহয়¸ তেওঁলোকো নিশ্চিত নহয়¸ সেইটোৰে যাব পাৰি নেকি চাৱলৈহে নামি গৈছিল )। আমাৰ গ্ৰুপৰ দুজনমানে আপত্তি কৰিলে¸ তাতকৈ ৰেষ্ট কেম্পতে ৰাতিটো কটাই দিওঁ । ঠাণ্ডা লাগিলে জুই ধৰিম । অলপ পোহৰ হ’লে ঘৰমূখী যাত্ৰা কৰিম¸ ভেলী বাই বাই আৰু। সকলোৰে মনত ভেলী চোৱাৰ উৎসাহবোৰ নিৰ্বাপিত হৈ গৈছে । ইয়াত অহাতো যেন বহুত ডাঙৰ ভুল সিদ্ধান্ত হৈছে সেয়া ক্ৰমশঃ দৃঢ় হৈ থাকিল । যি হয় হ’ব ভাৱি ৰেষ্ট কেম্পত নাথাকো কৈ আগলৈ গৈ থাকিলো । ৰাস্তা অতিশয় বেয়া¸ কেইটামান ষ্টেপ পাৰ হ’বলৈ প্ৰায় শুৱাৰ নিচিনাকৈহে পাৰ হ’ব লাগে। এনেদৰে অলপ সময় গৈ পাহাৰৰ লুংলুঙীয়া সমতল বাট এটাত আমি উঠিলো । ইয়াৰ পৰা আগলৈ আৰু এনেকুৱাই । আগৰ কোনোবা এজনে চিঞৰি ক’লে । যাহওঁক পাহাৰ ওখোৰা মোখেৰা বাটতকৈ এয়া কিছু সুবিধাজনক । পিঠিত ১২-১৫ কিঃগ্ৰা ওজনৰ বেগ আৰু প্ৰতিজনে হাতত টৰ্চ লৈ সমুদ্ৰ পৃষ্ঠৰ পৰা প্ৰায় ৮০০০ ফুট ওপৰৰ লুংলুঙীয়া বাটৰে গৈ থাকিলো । দিনৰ ভাগত বৰষুণ হোৱা বাবে ৰাস্তাত বোকা আৰু ঠায়ে ঠায়ে পিছল । ৰাস্তাৰ বহল মাত্ৰা ১-২ ফুট । মাজে মাজে ইমান ঠেক যে একেলগে দুখন ভৰিও দিব নোৱাৰি । মৰনত শৰণ দি লাহে লাহে গৈ থাকিলো । বতাহৰ হো-হোৱনি¸ তলৰ নিজৰাৰ শব্দ আৰু ভৰিৰ খোজৰ শব্দই এক অদ্ভূত ৰূপ লৈছে । ভাগৰৰ সমান্তৰালকৈ ভৰিৰ গাঠিত অলপ অলপ বিষ অনুভৱ হৈছে । মাজে অলপ ৰৈ ৰেষ্ট লওঁ । আসঃ কি কষ্টকৰ যাত্ৰা।\nইতিমধ্যে আমাৰ গ্ৰুপটো বহু কেইটা সৰু গ্ৰুপত ভাগ গ’লো। কেনেকৈ গোটৰ পৰা বিচ্চিন্ন হ’লো নাজানো¸ হয়তো ৰেষ্ট লোৱা সময়খিনিত বহুত আগবাঢ়ি গ’ল। এতিয়া আমাৰ গ্ৰুপত বাকী ৰ’লো মাত্ৰা ৫ জন । চিনু আগত¸ বিকাশ¸ মই¸ অজিত আৰু নৱ । পাহাৰৰ তলৰ পৰা পানীৰ শব্দ আৰু আমাৰ ভৰিৰ খপ-জপ শব্দৰ বাদে শুণিব একো নাই। আন্ধাৰত অন্ধ হৈ শুই পৰিছে নগা পাহাৰ¸ তৃণজাতীয় ঘাঁহৰ পাহাৰ যদিও মাজে মাজে থকা ওখ গছবোৰে দৈত্যৰ দৰে আমাক চাই আছে¸ যেন পৰিহাস কৰিছে। এনেকৈ প্ৰায় দুঘন্টা মান খোজ কাঢ়িলো¸ বেছকেম্প পোৱাৰ কোনো নাম গোন্ধে নাই। আৰু কিমান দূৰ ? এক অজান সংশয় আৰু অনিশ্চয়তাত ভাগৰবোৰ অধিক হৈছে। আমাৰ গোটৰ আগত যোৱাকেইজনক নাম কাঢ়ি চিঞৰো¸ তেওঁলোকে কিজানি পালেই। আটাইবোৰ একেলগে থাকিলে সাহস অকন বাঢ়ে। তেওঁলোকে শুনিলে চিঞৰে আহি থাক¸ এটাই ৰাস্তা। নুশুনিলে আমি তিনি বেতাৰীৰ ডাঙৰ টৰ্চটোৰে আকাশত পোহৰ পেলাই সংকেত দিওঁ “ আমি এই পিনে¸ তহত ক’ত” ? । তেওঁলোকেও অনুৰূপ ধৰণে সংকেত দিয়ে “আমি ইয়াত”। এনেদৰে কিমানবাৰ সংকেতৰ আদান প্ৰদান কৰিছো হিচাপ নাই। পাহাৰৰ দূৰৈত এটা অনুজ্জ্বল পোহৰ দেখিছো¸ সম্ভৱ এইটোৱেই বেছকেম্প। হেৰাবলৈ ধৰা উৎসাহ খিনিক পুনৰ ধৰি নতুন উদ্যামৰে খোজ দিছো। কিন্তু নগা পাহাৰৰ কি পৰিহাস¸ ক্ৰমান্বয়ে বেছকেম্পৰ ওচৰ ওচৰ পাওঁ হ’লেই বেছকেম্পটো আকৌ নোহোৱা হৈ যায়¸ অলপ সময় পিছত দূৰত ধৰা দিয়ে। ভাগৰ আৰু যন্ত্ৰণাত একেবাৰে লেবেজান হৈ পৰিছো¸ অলপ মুকলি ঠাই পালে তাতেই থাকিম ৰাতিটো। বেছকেম্প বিচাৰি উলিয়াব নোৱাৰিম আৰু¸ হয়তো আমি পথ ভুলি কৰিলো। এতিয় আমি গ্ৰুপৰ বাকী সদস্যক লগ পালেই হ’ল যেনিবা। বাকী সদস্যৰ নাম লৈ আকৌ চিঞৰো¸ নাই নুশুনে¸ পাহাৰত টৰ্চৰে সংকেত দিওঁ¸ নাই নেদেখে। ভয়টোৱে লাহে লাহে খং হৈ পৰিছে¸ তেওঁলোকে আমাক এৰি আগুৱাই যাব লাগে কিয়? পাহাৰীয়া পিছল ঠেক পথৰে আমি খুপি খুপি আগবাঢ়িছো। পথৰ মাজে মাজে পাহাৰৰ পৰা নামি অহা পানীয়ে পথটো বিচ্ছিন্ন কৰিছে । অতি সাৱধানে সেয়া পাৰ হ’ব লাগে¸ অন্যথা কিমান হাজাৰ ফুট তলত বাগৰি পৰিম ঠিক নাই। মোৰ পিছত থকা অজিতৰ জোতাযোৰ এনে পথৰ বাবে সুবিধাজনক নহয় ¸ বাৰে বাৰে পিছল খায়। ভাগৰ আৰু সংশয়ৰে লাহে লাহে গৈ আছো আটাইকেইজন। প্ৰতিটো খোজ সাৱধানে দিবৰ বাবে আগৰ জনে পিছৰ জনক সাৱধান কৰি দি গৈছে¸ ‘লাহে লাহে¸ আগত শিল আছে’ এইখিনি বহুত পিছল¸ শিল আছে’। জংঘলত ৰাতি খোজ কঢ়াত এটা অদ্ভূত আৰু আচহুৱা অভিজ্ঞতা হ’ল টৰ্চৰ পোহৰত সম্মুখৰ মানুহজনক ১০-১২ ফুট ওখ প্ৰকাণ্ড অৱয়বৰ যেন দেখি¸ টৰ্চ বন্ধ কৰিলে আকৌ স্বাভাৱিক হৈ যায়। এক ৰোমাঞ্চকৰ ¸ শ্বাসৰুদ্ধকৰ পৰিস্থিতি। আৰু কিমান দূৰ? গ্ৰুপৰ অন্য সদস্যক নাম কাঢ়ি আকৌ চিঞৰিলোঁ ¸ “এটাই ৰোড¸ আহি থাক ”। অলপ সময় গৈ থকাৰ পিছত পালো জুক‘ ভেলীৰ বেছকেম্প। তেতিয়া নিশাৰ ১১বাজি ১০ মিনিট। সঁচাকৈয়ে জুক‘ভেলী বহু দূৰ¸ বেছকেম্প বহু দূৰ।\nDzukou valley: Paradise on Earth\nৰাতিপুৱা ৪ বজা মানতেই সাৰ পালোঁ । ভৰিত তীব্ৰ এটা বিষ অনুভৱ কৰিছো । অলপ সময় এনেই শুই থাকি লাহে লাহে উঠিলোঁ। আমাৰ গ্ৰুপৰ এজনো উঠাই নাই । বেছকেম্পত প্ৰায় ৩০ জন মান ল’ৰা। কেইজনীমান ছোৱালীও আছে। ভৰিৰ বিষৰ বাবে ভালকৈ খোজ পেলাব পৰা নাই¸ লগৰ এজনৰ পৰা খুজি volini স্প্ৰে কৰিলোঁ। লাহে লাহে বেছকেম্পৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই আহি অবাক হৈ পৰিলোঁ। আসঃ কি মনোৰম প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য। চৌপাশে মাথোঁ সেউজীয়া আৰু সেউজীয়া। নিশা এন্ধাৰৰ বাবে একো দেখা পোৱা নাছিলোঁ । মুখ-হাত ধুই বন্ধু কেইজনৰ সৈতে অলপ আগুৱাই গ’লোঁ । ইয়াৰ পৰা ভেলীলৈ আৰু এঘন্টাতকৈও বেছি সময় খোজ কাঢ়িব লাগে । ইমান যাবলৈ আমাৰ সময় নহ’ব ¸ যিহেতু আজিয়েই ঘৰলৈ উভটিম লগতে শকতিও নাই। এনেই অলপ আগুৱাই গ’লোঁ ¸ ফটো উঠিলোঁ । সেউজীয়াৰ মাজত এৰি দিলোঁ নিজক¸ দূৰ দূৰলৈ কেৱল সেউজীয়া¸ সেউজীয়া আৰু সেউজীয়া। সেউজীয়াৰ মাজে মাজে পাতবিহীন বনজুইত পোৰা গছ। শব্দৰে বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰা জুক‘ ভেলীৰ পৰিৱেশ।\nজুক’ ভেলী – সঁচাকৈয়ে স্বৰ্গভূমি ।\nআমি প্ৰায় ৯.৩০ বজাত ভেলী বেছকেম্পৰ পৰা উভতনি যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলোঁ । ভেলীত উঠাতকৈ নামি অহাতো তুলনামূলক ভাৱে বহুত কম কষ্টকৰ । মোৰ ভৰিত বিষ হোৱা বাবে খটখটিত কিছু কষ্ট হৈছিল¸ সেয়া অন্য কথা । আমি প্ৰায় ৪ বাজি ৪০ মিনিটত নামনি আহি পালোঁ । এতিয়া আমি ডিমাপুৰলৈ যাম¸ তাৰ পৰা ট্ৰেইনৰে গুৱাহাটী।\nবিদায় নাগালেণ্ড¸ বিদায় জুক’ ভেলী ।\nটেগএটা ৰাতি জুক ভেলী নাগামিজ পাহাৰ সুন্দৰী আৰক্ষী\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা অৱনী চক্ৰৱৰ্তীৰ তিনিটি কবিতা\nপৰৱৰ্তী লেখা কমল কুমাৰ তাঁতীৰ তিনিটি কবিতা


শংকৰদেৱৰ বিষয়ে আমি কিমান জানো? - নিয়মীয়া বাৰ্তা\nসর্বকালৰ সর্বশ্রেষ্ঠ অসমীয়াজনাই আছিল মহাপুৰুষ শ্রীমন্ত শংকৰদেৱ৷ এই বিষয়ত কাৰো দ্বিমত থাকিব নোৱাৰে বা থকা উচিত নহয়৷ এই উক্তি দাঙি ধৰা হৈছে আমি গুৰুজনাৰ বিষয়ে যিখিনি জানিছোঁ, তাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি৷ কিন্তু আমাৰ দৰে অভাজনে এই বিশাল প্রতিভাধাৰী পুৰুষজনাৰ বিষয়ে সম্যক জ্ঞান আহৰণ কৰাটো সম্ভৱ হৈ উঠা নাই৷ তথাপি এনে ধাৰণা এটা গঢ় দি লোৱাত আমাৰ পক্ষে অসুবিধা হোৱা নাই যে শ্রীমন্ত শংকৰদেৱৰ পর্যায়ৰ মনীষীৰ প্রতিসহস্রাব্দত এজন বা দুজনৰহে এই ধৰাতলত আৱির্ভাৱ ঘটে৷ এজনা ব্যক্তিতে ইমানবিলাক গুণৰ সমাৱেশ যথার্থতে বিৰল৷ পিছে তেখেতৰ গুণাৱলী সার্থকভাৱে অনুধাৱন কৰিবলৈ অসমীয়া সমাজখনক বহু দীঘলীয়া সময়ৰ আৱশ্যক হ’ল৷ ঊনবিংশ শতাব্দীৰ দ্বিতীয়ার্ধ আৰু বিংশ শতাব্দীত জন্মগ্রহণ কৰা কেইজনমান বিশিষ্ট অসমীয়া পণ্ডিত তথা গৱেষকৰ প্রচেষ্টাত শংকৰদেৱক ধর্মৰ চাৰিবেৰৰ মাজৰ পৰা উলিয়াই অনাটো সম্ভৱ হৈ উঠিছিল৷ তাৰ আগলৈকে তেখেতৰ একমাত্র পৰিচয় আছিল এজনা ধর্মগুৰু হিচাপেহে৷ কিন্তু ধর্মগুৰুৰ পৰিচয়টো যুক্তিৰ খাতিৰত নিলগাই থৈ এগৰাকী অতি উচ্চ স্তৰৰ কলাকাৰ আৰু সাহিত্য–স্রষ্টা ৰূপে শংকৰ গুৰুজনাৰ মূল্যায়ন প্রক্রিয়াটোৰ সূচনা হোৱা সৌ সিদিনাৰ কথা মাথোন৷ এজনা নমস্য সমাজ–সংস্কাৰক আৰু মানৱতাবাদী হিচাপে তেখেতৰ গুৰুত্ব উপলব্ধি কৰাৰ বৃত্তান্ত তাৰো পাছৰ৷ তদুপৰি দার্শনিক শংকৰদেৱজনৰ সম্পূর্ণ পৰিচয় এতিয়াও উন্মোচিত হ’বলৈ বাকী৷ আমাৰ কোমলমতি শিশুসকলৰ মনত এজনা অলৌকিক শক্তিসম্পন্ন পুৰুষৰ ৰূপতহে শংকৰদেৱৰ ধাৰণা এটা সুমুৱাই দিয়াৰ প্রয়াস আজিও অব্যাহত আছে৷ যথা, এটা ষাঁড়গৰু শিঙত ধৰি মাটিত বগৰাই দিয়া, ভৰবাৰিষা ব্রহ্মপুত্র সাঁতুৰি পাৰ হোৱা, গুৰুৰ টোলত এদিন টোপনি যাওঁতে এটা সাপে ফণা মেলি তেওঁক ছাঁ দিয়া ইত্যাদি৷ এনেবোৰ কথাই শংকৰদেৱক এজন ৰূপকথাৰ নায়ক হিচাপে তুলি ধৰাৰ ফলত তেখেতৰ ব্যক্তিত্বৰ প্রকৃততে মহত্ত্বপূর্ণ অনেক দিশ আজিও অন্ধকাৰতে ৰৈ যোৱা বুলি মই দৃঢ়তাৰে বিশ্বাস কৰোঁ৷ বিশেষকৈ শংকৰদেৱৰ দর্শন বিষয়ক ধ্যান–ধাৰণাৰ সঠিক মূল্যায়ন হ’বলৈ এতিয়াও বাকী৷\nএইখিনিতে মন কৰিবলগীয়া কথাটো হ’ল, শংকৰদেৱ অধ্যয়নৰ দিশত আমাৰ হাতত থকা সমল মূলতে দুই প্রকাৰৰ৷ ইয়াৰে প্রথম শ্রেণীৰ সমলৰ ভিতৰত আছে তেখেতৰ জীৱনৰ বিভিন্ন বৃত্তান্ত থকা চৰিতপুথিসমূহ৷ দ্বিতীয়তে, গুৰুজনাই ৰচনা কৰা সমস্ত সাহিত্যকৃতি৷ এই দুয়োবিধ সমলেই বর্তমান সময়ত সহজলভ্য৷ অৱশ্যে চৰিতপুথিসমূহত শংকৰদেৱক যি ৰূপত অংকন কৰা হৈছে, সেয়া আধুনিক দৃষ্টিভংগীৰে চালে এশ শতাংশই গ্রহণযোগ্য নহয়৷ ইবিলাকৰ মাধ্যমে কিম্বদন্তীৰ নায়কৰূপী শংকৰদেৱজনহে প্রাণৱন্ত হৈ উঠে৷ মোৰ বোধেৰে শংকৰদেৱক শুদ্ধ ৰূপত জনাৰ অধিক নির্ভৰযোগ্য সমল হৈছে তেখেতৰ ৰচনা–সমগ্র৷ এই ৰচনাৱলীৰ মাজত একমাত্র সাহিত্যিক শংকৰদেৱজনাই সোমাই থকা নাই, একে ঠাইতে দার্শনিক শংকৰদেৱগৰাকীকো বিচাৰি পোৱাটো সম্ভৱপৰ৷ পিছে সেই দিশত অগ্রসৰ হ’বলৈ শুদ্ধ বিশ্লেষণী ক্ষমতাৰ গৰাকী হোৱাটো অপৰিহার্য৷ গুৰুজনাৰ জীৱন–দর্শনৰ অনেক অপব্যাখ্যা সণ্ঢালনিকৈ চলি অহা আমাৰ দৃষ্টিগোচৰ হৈছে৷ তেখেতৰ পৰম সত্তা সম্পর্কীয় ধাৰণা সম্বন্ধে অনুসন্ধান কৰিবলৈ এতিয়াও বহুতো কথা বাকী ৰৈছে৷ শংকৰদেৱৰ ধর্মীয় দর্শন কেৱল একেশ্বৰবাদী আছিল বুলি কৈয়েই সমগ্র বিষয়টোৰ মোখনি মাৰিব পাৰি জানো? কীর্তনঘোষাৰ মাধ্যমে গুৰুজনাৰ কেৱল সাহিত্যিক ৰসজ্ঞানৰে স্ফুৰণ ঘটা নাছিল, এই গ্রন্থখনি তেখেতৰ পৰম সত্তা অন্বেষণৰো দলিলস্বৰূপ৷ গুৰুজনাই কীর্তনঘোষাৰ হৰমোহন খণ্ডত এনে এটি স্তুতিমূলক কীর্তন সন্নিৱিষ্ট কৰিছে, যিটো কীর্তনৰ প্রথম পদটো হৈছে –\nনমো নমো মাধৱ বিধিৰ বিধিদাতা৷\nতুমি জগতৰ গতি মতি পিতা মাতা৷৷\nঅর্থাৎ জগতৰ আদি কাৰণস্বৰূপ সেই পৰম সত্তা সমস্ত জগতৰ পিতা আৰু মাতা উভয়েই৷ সৃষ্টিৰ সেই কাৰণবিহীন কাৰণত ব্যক্তিত্ব আৰোপ মানুহেহে কৰিছে৷ সেই পৰম সত্তা পুৰুষ নে নাৰী, তাকো নির্ধাৰণ কৰিছে মানুহেই৷ এতেকে ‘তেওঁ’ক এক দিব্য পুৰুষৰ ৰূপত কিম্বা দিব্যা নাৰীৰ ৰূপত কল্পনা কৰাৰ অধিকাৰ প্রতিজন ব্যক্তিৰে আছে৷ গুৰুজনাই পৰমেশ্বৰক এগৰাকী মাতৃৰ ৰূপত কল্পনা কৰাৰ একাধিক উদাহৰণ কীর্তনপুথিত পোৱা যায়৷ এই কথাৰ মই বুজি পোৱা অর্থ এয়ে যে পৰম সত্তাক পিতা কিম্বা মাতা যিকোনো এটি ৰূপত মানুহে কল্পনা কৰি লোৱাৰ বিষয়ত কোনো গোড়ামি প্রকাশ কৰা নাছিল৷ এই কথাই তেখেতৰ দ্বাৰা অনুসৃত একেশ্বৰবাদ সন্দর্ভতো একো বিসংগতিৰ সৃষ্টি কৰা বুলি আমি নাভাবোঁ৷ একেশ্বৰবাদৰ তাৎপর্য হ’ল, জগতৰ আদি কাৰণ এটাই আৰু আন সকলো দেৱ–দেৱী মানুহৰ কল্পনা মাথোন৷ কিন্তু সেই আদি কাৰণটিৰ ৰূপ ভিন্ন হ’ব পাৰে৷ সেই পৰম সত্তাত যদি ব্যক্তিত্ব আৰোপ কৰা হয়, তেন্তে ‘তেওঁ’ পিতা–মাতা উভয় ৰূপতে অভিব্যক্ত হ’ব পাৰে৷ গুৰুজনাৰ কথাষাৰকে দোহাৰিছোঁ – তুমি জগতৰ গতি মতি পিতা মাতা৷ তাত বাদে অন্যান্য সকলো দেৱ–দেৱীৰ ৰূপ মানুহৰ উর্বৰ কল্পনা মাথোন৷\nদর্শনৰ পৰিভাষাত একেশ্বৰবাদ আৰু অদ্বৈতবাদ সমার্থবোধক নহয়৷ অদ্বৈতবাদ ভাৰতীয় দর্শনৰ এক বিতর্কমূলক ধাৰণা৷ এই বিতর্কৰ গভীৰতালৈ শংকৰদেৱে প্রৱেশ কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰা নাছিল বুলি চৰিতপুথিত বর্ণিত দুই–এটা কাহিনীৰ পৰা আমি জানিব পাৰোঁ৷ সেয়ে তেখেত শুদ্ধাদ্বৈতবাদী আছিল নে দ্বৈতাদ্বৈতবাদী আছিল, সেই কথা আমাৰ বাবে সিমান প্রাসংগিক নহয়৷ অৱশ্যে আদি শংকৰাচার্যৰ দৰে শংকৰদেৱে ‘ব্রহ্ম সত্য জগৎ মিথ্যা’ জাতীয় উক্তি ক’তো লিপিবদ্ধ কৰি থৈ যোৱা নাই৷ তেখেতৰ অনেক ৰচনাতে ‘লীন–মুক্তি’ৰ উল্লেখে এই কথাকে প্রতীয়মান কৰে যে সাময়িকভাৱে হ’লেও জীৱাত্মা আৰু পৰমাত্মা দুই পৃথক সত্তা হৈ পৰে৷ এই দ্বৈত অৱশেষত গৈ অদ্বৈতত পৰিণত হয়৷ এতেকে জীৱাত্মাৰ অস্তিত্ব সাময়িকভাৱে হ’লেও সত্য৷ শংকৰদেৱৰ প্রিয়তম শিষ্য মাধৱদেৱৰ ৰচনাত ভক্তিক সর্বোচ্চ স্থান দিয়াৰ স্বার্থত মুক্তিকো তুচ্ছজ্ঞান কৰা হৈছে (মুক্তিত নিস্পৃহ যিটো সেহি ভকতক নমো…)৷ ই পৰোক্ষে এই কথাকে নুসূচায়নে যে পৰমাত্মাক উপলব্ধি কৰিবৰ নিমিত্তেই দ্বিতীয় এটা সত্তাৰ আৱশ্যক আৰু সেইটোৱেই হৈছে জীৱাত্মা৷ লক্ষণীয়ভাৱে ধ্যানী অবিহনে ধ্যেয়ৰ অস্তিত্ব অর্থহীন, যিদৰে দ্রষ্টা অবিহনে দৃশ্যৰ একো অর্থ থাকিব নোৱাৰে৷\nশংকৰ–মাধৱ উভয়ৰে ৰচনাৱলীত মানৱী জনমৰ সন্দর্ভত বিশেষ গুৰুত্ব আৰোপ কৰা আমি দেখিবলৈ পাওঁ৷ মাধৱদেৱে নামঘোষাত কৈছে – ইন্দ্রিয়ৰ সুখ সমস্ত যোনিতে পায়, হৰিসেৱা একোথানে নাই৷ এয়া কেৱল মাধৱদেৱৰে কথা নহয়, শংকৰদেৱ গুৰুজনায়ো মনুষ্য জন্মৰ মহত্ত্ব বিভিন্ন প্রসংগত ব্যাখ্যা কৰি থৈ গৈছে৷ অৱশ্যে ইয়াৰ লগতে ভাৰতবর্ষ আৰু কলিযুগ বিষয় দুটা সততে সংপৃক্ত হৈ পৰাটো মন কৰিবলগীয়া৷ অর্থাৎ কলিযুগত ভাৰতবর্ষত মনুষ্য জন্ম লভোতাসকলে ইশ্বৰোপলব্ধিৰ বিৰল সুযোগ পোৱাৰ সম্ভাৱনা শংকৰদেৱে প্রত্যক্ষ কৰিছিল৷ সেয়ে মানৱতাবাদী দর্শনে তেখেতৰ জীৱনত সুগভীৰ প্রভাৱ বিস্তাৰ কৰা দেখা যায়৷ গুৰুজনাৰ দৃষ্টিত জগৎ–সৃষ্টি–প্রপঞ্চ্ এটা প্রান্তত আদি কাৰণৰূপী পৰমেশ্বৰে অৱস্থান কৰিছে আৰু আনটো প্রান্তত আছে মানুহ৷ আন কথাত ক’ব পাৰি যে সৃষ্টিৰ পূর্ণতা প্রাপ্তিৰ বিষয়ত উভয়েই উভয়ৰ পৰিপূৰক৷ দ্রষ্টা অবিহনে যে দৃশ্য অর্থহীন, সেই কথা আমি ওপৰত উল্লেখ কৰি আহিছোঁ৷ তদ্রূপ উপাসকৰ অনুপস্থিতিত উপাস্যজনৰ উপলব্ধি অসম্ভৱ৷ সেয়েহে এই পাৰাপাৰহীন বিশ্বত মানুহ নামৰ প্রাণীবিধ একক আৰু অনন্য৷ শংকৰদেৱে মানুহৰ এই মহত্ত্ব সম্যক ৰূপে বুজি উঠিছিল৷ তেখেতৰ মানৱ–বন্দনা কেৱল ৰচনাৰাজিতে সীমিত নাছিল, বৰং জীৱনৰ প্রতিটো ক্ষণ তেখেতে মানুহৰ প্রকৃত মুক্তিৰ পথৰ সন্ধানত ব্যয় কৰিছিল৷ গুৰুজনাৰ প্রতিটো কর্ম মানৱ–কল্যাণৰ অনুকূল আছিল৷\nএহাতে পৰম সত্তাৰ অন্বেষণ কৰা আৰু আনহাতে সমাজৰ সকলোতকৈ অৱহেলিতজনক মুক্তিপথৰ সন্ধান দিয়া, এই দুয়োটাকে শংকৰ গুৰুজনাই তেখেতৰ দুর্লভ মানৱী জনমৰ পৰম পুৰুষার্থ ৰূপে গ্রহণ কৰিছিল৷ পিছে তেখেতৰ সমস্ত ৰচনাৱলীতে এই ধাৰণা পৰিব্যাপ্ত হৈ আছে যে সৃষ্টিৰ আদি কাৰণস্বৰূপ পৰম সত্তা প্রকৃততে অজ্ঞেয়৷ ‘অজ্ঞেয়তাবাদ’ Agnositicism) নামৰ দার্শনিক মতবাদ ঊনবিংশ শতাব্দীত বিকশিত হৈছিল যদিও ইয়াৰ পূর্বধাৰণা শংকৰদেৱৰ ৰচনাৱলীৰ সর্বত্র বিদ্যমান৷ সেইবাবেই হয়তো পূর্বাপৰ বর্তি থকা দার্শনিক দ্বন্দ্বসমূহৰ পৰা তেখেতে যথাসম্ভৱ নিলগত অৱস্থান কৰিছিল৷ মোৰ বোধেৰে জ্ঞানমার্গৰ অন্তিম পৰিণতি হৈছে অজ্ঞেয়তাবাদ অথবা ৰহস্যবাদ৷ এতেকে শংকৰদেৱে জীৱনজুৰি ভক্তিমার্গৰ শ্রেষ্ঠতাৰ কথা ব্যক্ত কৰি গৈছে৷ তদুপৰি ঈশ্বৰোপলব্ধিয়েই যে মনুষ্য জন্ম লাভৰ পৰম সার্থকতা, সেয়াই গুৰুজনাৰ জীৱনৰ মহত্ত্বম বাণী৷ যিকোনো এগৰাকী মহান ব্যক্তি সম্বন্ধে সামগ্রিক ধাৰণা আয়ত্ত কৰিবলৈ হ’লে সেই ব্যক্তিৰ জীৱন–দর্শন সম্বন্ধে অৱগত হোৱাটো অপৰিহার্য৷ কিয়নো প্রতিজন ব্যক্তিৰে জীৱনৰ সমস্ত কার্যাৱলীৰ নেপথ্যত থাকে এক বা একাধিক দর্শন৷ কিন্তু শংকৰদেৱৰ দর্শন সন্দর্ভত এইপর্যন্ত কিছুমান বিক্ষিপ্ত অধ্যয়নহে সম্পন্ন হোৱা আমি দেখিবলৈ পাইছোঁ৷ এনে প্রয়াসসমূহত যে সামগ্রিকতাৰ অভাৱ, সেই কথা অপ্রিয় হ’লেও সত্য৷ অদূৰ ভৱিষ্যতে তেখেতৰ জীৱনৰ এই বিশিষ্ট দিশটোৰ সন্দর্ভত এক পূর্ণ পর্যায়ৰ অধ্যয়ন সম্পন্ন হ’ব বুলি আমি আশা কৰিছোঁ৷\nহাজোৰ ৰামদিয়াত অসম সাহিত্য সভাৰ তৃতীয় অধিবেশনৰ সভাপতি ভাষাবিদ কালিৰাম মেধিৰ সভাপতিৰ অভিভাষণৰ শতবৰ্ষীয় অনুষ্ঠান


হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ ‘কানীয়াৰ কীৰ্ত্তন’ : এটি আলোচনা – ড০ বসন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য – ফটাঢোল\nJune 1, 2019 প্ৰবন্ধ\t3 Comments\nহেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ ‘কানীয়াৰ কীৰ্ত্তন’ : এটি আলোচনা – ড০ বসন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য\nহেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আছিল প্রধানকৈ সংস্কাৰবাদী আৰু সমাজ সচেতন লেখক। এনে লেখকৰ ৰচনাত প্ৰায়েই প্রচাৰধর্মিতা স্পষ্ট হৈ জিলিকি উঠে। ‘কানীয়াৰ কীৰ্তন’তো প্রচাৰধর্মী সুস্পষ্ট। সংস্কাৰবাদী হেমচন্দ্রই কানিৰ বিৰুদ্ধে দ্রোহ আচৰণ কৰাৰ লগতে সমসাময়িক সমাজৰ উচ্চ শ্ৰেণীৰ লােকৰ ভেম ভণ্ডামি, অন্যায় অনীতি আদি উদঙাই দি সেইবােৰক ব্যংগ বিদ্ৰুপ বাণেৰে ক্ষত বিক্ষত কৰাৰ প্রয়াস কৰিছে ‘কানীয়াৰ কীৰ্তন’ নাটকত।\n‘কানীয়াৰ কীৰ্তন’ৰ কাহিনী ভাগ:\nনাটকখনৰ কাহিনীটো এনে ধৰণৰ – ভদ্রেশ্বৰ বৰুৱা এজন ভদ্রলােক আৰু সোনাৰগাঁও মৌজাৰ মৌজাদাৰ। কীর্তি তেওঁৰ পুতেক। এদিনাখন পদ্মপাণি নামৰ এজন মহাপুৰুষীয়া পথত প্রৱর্তা গােসাঁই আহি মৌজাদাৰৰ ঘৰত উপস্থিত হ’ল। গােসাঁই কানিৰ ভক্ত। ভণ্ড তপস্বী। তেওঁক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ মৌজাদাৰে কানিৰ যােগান ধৰিলে। গােসাঁয়ে কানি খােৱা দেখি কীর্তিকান্তৰাে লােভ উপজিল আৰু তাৰ জুতি ল’বলৈ মন কৰি সিয়াে এচেলেকা খাই চালে। সেই চেলেকেই তাৰ কাল হ’ল। কালক্ৰমত সিও কানিৰ পৰম ভক্ত হৈ পৰিল আৰু ফলস্বৰূপে, শুকাই-খীণাই যাবলৈ ধৰিলে। লাহে লাহে এই ৰোগ কীর্তিকান্তৰ পত্নী চন্দ্রপ্রভালৈ সংক্রমিত হ’ল আৰু তায়াে কানি পানত আসক্ত হৈ পৰে। মৌজাদাৰ ভদ্রেশ্বৰ বৰুৱাই মৌজাৰ পৰিচালনাৰ ভাৰ পুতেকক দিবলৈ বাধ্য হ’ল। কানি বৰবিহে তাক আর্থিক সংকটৰ মুখলৈ ঠেলি পঠিয়ালে। সি ধোঁৱা কোঁৱা দেখিলে। ইতিমধ্যে ঘৈণীয়েক চন্দ্ৰপ্ৰভাই মৃত্যুক সাবটি ল’লে। জীৱন নির্বাহৰ বাবে কীর্তিকান্ত অসৎ পথত নামিবলগীয়াত পৰিল আৰু অৱশেষত জেলত পৰি হাস্পতালত অতিশয় অনুতপ্ত হৈ সি তিল তিল কৈ মৃত্যুবৰণ কৰিবলগীয়া হ’ল।\nনাটকখনৰ কাহিনীভাগ বাস্তৱতাৰ ওপৰত প্রতিষ্ঠিত আৰুই সম্পূর্ণৰূপে উদ্দেশ্যধর্মী। সাধাৰণতে নাট্যকাহিনীৰ যি বৈচিত্র্য আৰু জটিলতাৰ প্রয়ােজন, সেয়া ‘কানীয়াৰ কীর্তন’ত নাই। তদুপৰি দ্বন্দ্বাত্মক পৰিস্থিতিৰ যােগেদি নাট্য কাহিনীৰ বিন্যাস আৰু পৰিণতি দেখুওৱাৰ প্রতি নাট্যকাৰৰ আগ্রহ ইয়াত পৰিলক্ষিত হয়। কানি বৰবিহৰ কৰাল গ্রাসত আকণ্ঠ নিমজ্জত হৈ কেনেদৰে এজন লােকে জীৱনৰ সর্বস্ব হেৰুৱাই অৱশেষত কৰুণ মৃত্যুক সাৱটি ল’লে, তাকেই নাট্যকাৰে পােনপটীয়াভাৱে নাটকখনত ৰূপায়ণ কৰিছে। কানি বৰবিহে যে অসমীয়া লােকৰ জীৱনলৈ অন্ধকাৰ নমাই আনিছিল আৰু এই বৰবিহৰ গ্ৰাসৰ পৰা মুক্ত হ’ব নােৱাৰিলে অসমীয়া জাতিৰ ভৱিষ্যত যে অন্ধকাৰ, এই কথা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই মর্মে মর্মে উপলব্ধি কৰিছিল। নাটকৰ নায়ক কীর্তিকান্তৰ মুখেৰে কোৱা নিম্নোক্ত সংলাপখিনিয়ে নাট্যকাৰ বৰুৱাৰ এই উপলব্ধিৰ প্ৰমাণ দাঙি ধৰিছে:\n“কেপা কাতি বিহুৰ শেষ।\nকানীয়াৰ নেই জ্ঞানৰ লেশ।।\nহায়! হায়! কি ঘােৰ ক্লেশ!\nকানিয়েই খালে অসম দেশ।।”\n‘কানীয়াৰ কীৰ্ত্তন’ৰ বিষয়ে:\nপদ্মপাণি এজন মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মৰ পথত প্রৱৰ্তা মহাজন। কিন্তু তেওঁ দুৰ্ঘোৰ কানীয়া। পিছে, তেওঁ নিজে কানি খােৱা বুলি নকয় আৰু শিষ্যকো কানিৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ উপদেশ দিয়ে: “কানি, ভাং আৰু ধুৱাঁ‌পাত – এই কেইটা বন্ধ, ঘাইকৈ কানি, বেজে অষধ বুলি দিলেও গৰ্হণ নকৰিবা। কানীয়া মানুহৰ ভকতি নিসিজে, কিয়নো কানীয়াই সকলকে এৰি কানিকেহে মাথােন ভজে।” পদ্মপাণিৰ মুখত দিয়া সংলাপগনিৰে হেমচন্দ্ৰই চৰিত্ৰটোৰ বাহিৰ শুৱনি ভিতৰ ফোঁ‌পোলা ৰূপটো উদঙাই দিছে। কানিৰ প্ৰতি আসক্ত হোৱা বাবে পদ্মপাণিক মৌজাদাৰ ভদ্রেশ্বৰ বৰুৱাই বিদ্ৰুপ কৰিছে -“মহাজন কি ভণ্ড! কানি খায়, তেওঁ সৈ নাকাঢ়ে। আজি কালি সন্ত-মহন্ত একো চিনিব নোৱৰা হ’ল। কানি সাত সুৰাৰ লগত এক সুৰা, তাকো আমাৰ মহন্তসকলে খাবলৈ ধৰিছে। এইবােৰ মহাজনে আৰু শিষ্যক কি তৰিব?”\nকীৰ্তিকান্ত ব্ৰাহ্মণ আছিল। সেই গুণে সি ফানি থােৱা সত্বেও, বৃকোদৰৰ পিতৃ- শ্ৰাদ্ধ উপলক্ষে জলপান খোৱাৰ পিছত দক্ষিণা হিচাপে কানি আৰু আধলি এটা লাভ কৰিছিল। নাট্যকাৰ বৰুৱাই এনে আচৰণক বিদ্রুপ কৰি কীর্তিকান্তৰ মুখেৰে কোৱাইছে : “বামুণ হোৱাৰ অনেক গুণ। বামুণে ভিতৰত কিমান অকর্ম কৰক, বাহিৰত লােকক দেখুৱাই সন্ধ্যা-পূজা কৰি ফোঁটটো লৈ থাকিলেই সকলােৰে পৰা মান পায়। মই যিবােৰ কাম কৰিছোঁ, মোৰ ন গুণৰ গোঁসাই কেতিয়াবাই পলাল, তেওঁ বাহিৰত সচাই মিচাই সন্ধ্যাটো কৰি ফোঁটটো লৈ থকা দেখি এটায়ে বামুণ বুলি মানে।”\nভণ্ডামিৰ আন এটা চূড়ান্ত ৰূপ প্রকাশ পাইছে কীর্তিকান্তৰ আন এটা সংলাপৰ যােগেদি “সন্ধ্যাটো কৰিবলৈ নহ’ল, এতিয়া যাওঁ, শুধে গাই ফোঁট এটা লৈ আহোঁগৈ। কানি ফেৰা খাই কলা দুটাহে খাইছে, ইয়াত বৰ দোষ নাই, শাস্ত্রতাে তাৰ বিধি আছে।”\nৰক্ষণশীল সমাজখনৰ প্রতি হেমচন্দ্ৰ বৰাৰ আছিল প্রচণ্ড ঘৃণা। অকল ব্রাহ্মণ, মহন্তসকলৰ প্রতি ব্যঙ্গ বিদ্রুপাত্মক মনোভাৱ প্ৰকাশ কৰিয়ে ক্ষান্ত নাথাকি তেওঁ সেই সময়ৰ অসমীয়া লােকৰ ইংৰাজী শিক্ষাৰ প্ৰতি থকা বিৰূপ ধাৰণাকো তাচ্ছিল্য কৰিছিল। ভদ্রেশ্বৰ মৌজাদাৰৰ মুখত দিয়া তলৰ সংলাপখিনিৰ পৰা সেই কালৰ অসমীয়ালােকৰ ইংৰাজী শিক্ষাৰ প্ৰতি থকা অনীহাৰ কথা সহজে জানিব পাৰি: “একেটি ল’ৰা, সেই দেখি ইংৰাজী পঢ়িবলৈও নিদিলোঁ, বােলো কেনেবাকৈ তর্পণৰ পানী এচলু দিয়ে কি চিয়ে।”\nহেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ সময়ত বঙলা ভাষাই অসমৰ সমাজ জীৱনত দকৈ খােপনি পুতিছিল। বঙলা গীত-মাত আদিৰ প্রতি অসমীয়া লােকৰ এক অহেতুক আকর্ষণ উপজিছিল। কানিৰ গীত মত্ত হৈ কীর্তিকান্তই বঙলা গীতৰ সুৰ টানিছে:\n“ঋতু বসন্তকাল প্রাণনাথ কোথায় সখীৰে……..”\nতাৰ উপৰি হিন্দিভাষী লোকৰ যোগেদি সেই কালত অসমতো হিন্দী ভাষাৰ প্রচলন হােৱাত তাৰ প্ৰতিও অসমীয়া লােক আকর্ষিত হৈছিল আৰু নিজৰ মর্যাদা আৰু সন্মান বঢ়াবলৈ সাধাৰণ অসমীয়া পিয়াদাইও ভগা ভগা হিন্দীত কথা কৈ দহজনক চমক খুৱাব বিচাৰিছিল। কীর্তিকান্তৰ ঘৰ কোৰোক কৰা পিয়াদাজন অসমীয়া “বৰুৱাৰ ঘৰৰ ৰণুকাইৰ পিতেক ঘিন লগা” পিয়াদা হোৱাৰ পিছত তাৰ মুখত অসমীয়াৰ পৰিৱর্তে হিন্দী ভাষা ফুটিছে “হামিলােক হজুৰ মে থাকে, হামিলােক বঙালীবাবু হৈছে, হামাৰ নাম হৈছে ঘিদাচ মজকুৰী পিয়াদাবাবু।” এইবােৰ ভণ্ডামিৰ প্রতি কটাক্ষপাত কৰাৰ লগতে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই এইখন নাটকতে “ভেটি দিয়া আৰু লােৱাৰ দৰে দুর্নীতিকো উদঙাই দেখুৱাইছে। নাটকখনৰ তৃতীয় অংকৰ দ্বিতীয় দর্শন কীর্তিকান্ত আৰু পিয়াদাৰ মাজত হোৱা কথোপকথনত ইয়াৰ ইংগিত সুস্পষ্ট:\nপিয়দা: আচ্ছা,বচ, মালতো পাইলাে, অভি মিঠে খাবাৰতো কিছু দেও।\nকীৰ্ত্তি: এখন হাতত কিছু নাই।\nপিয়দা: যদি মিঠৈ আবাৰ নি মিলে, তব পাঁচ ৰূপিয়ামে এই মাল বেচিব আৰু বচ্ দোচোৰা মাল কোৰােক কৰিব।\nকীৰ্ত্তি: (মনে মনে) কোনােমতে ইয়াৰ মুখ নেমাৰিলেই সর্বনাশ কৰিব। ইহঁতে ভাল কৰিব পাৰােক বা নােৱাৰােক, বেয়া কৰিবলৈ যম। (দুটা ৰূপ পি) এই লােৱা।\nপিয়দা: (মূৰ জোকাৰি) বহুত কম হৈছে। আচ্ছা, বচ্ হামকু যি দিছে, এই বহুত, নাজীৰ চাহাব কা পাছ কুছ দেও।\nকীর্তিঃ (মনে মনে) কিছু না দিলেই নেৰে নাজীৰৰ আগত লগাই দিব গৈ।।\n(আৰু এটকা ৰূপ দি) ইমানেই হে আছিল, ইয়াকে লােৱা।\nপিয়দা: কি এক ৰূপিয়া? আচ্ছা বচ দাও।\nঅসমত মাটিৰ খাজনা আদায় কৰিবৰ বাবে মৌজাদাৰী ব্যৱস্থা প্রবর্তিত হয় ব্রিটিছৰ ৰাজত্বত। নাটকখনত এই ব্যৱস্থা আৰু তাৰ পৰা উদ্ভৱ হােৱা কেতবােৰ সমস্যাও উত্থাপিত হৈছে।\nসমাজত প্রচলিত অন্ধবিশ্বাস, কুসংস্কাৰ, অবিশ্বাস আদিৰ আংশিক প্রতিচ্ছবিও নাটকখনত প্রতিফলিত হৈছে। কানি খাই শুকাই খীণাই যোৱা কীর্তিকান্তৰ সোঁৱৰণি চোৱাই শনি স্তৱ পাঠৰ ব্যৱস্থা কৰা, কীর্তিকান্তৰ ৰোগ আৰােগ্যৰ বাবে মঙ্গলতী বুঢ়ীয়ে মঙ্গল চাই অপেস্বৰা নাম, ভকত সেৱা আৰু কানীয়া সেৱা ব্যৱস্থা কৰিবলৈ পৰামর্শ আগবঢ়োৱা কথাই কুসংস্কাৰ আৰু অন্ধবিশ্বাসকে স্পষ্ট কৰি তুলিছে। নাটকখনৰ দ্বিতীয় অংকৰ দ্বিতীয় দর্শনতা ললিতা আৰু মংগলতী বুঢ়ীৰ কথােপকথনে এই কুসংস্কাৰ আৰু অন্ধবিশ্বাসকে তুলি ধৰিছেঃ\nললিতা: আই ঐ দেহিডুখৰি! ভালেতাে লৰাটি শুকাই খিণাই গৈছে। চাচোঁন আই, কি কৰিলেননা ভাল হ’ব। যিহকে লাগে মই তাকে কৰিম, যিহকে লাগে মই তাকে কৰিম, তেওঁ লৰা ভাল হোক মাথোন।\nমংগলতীঃ (কড়ি মুঠি আকও মাটিত পেলাই) আইচু, আন একো কৰিব নেলাগে, শনিবাৰে বা মঙ্গলবাৰে দুপৰীয়া সাতুটী, নাই পাঁচুটী নাইবা তিনিটী এৱাঁ ছোৱালীৰ হতুৱাই চোঁতালত শুকানী অপেস্বৰাৰ নামে শুকুলা ফুল, এৱাঁ গাখীৰ আৰু কেঁচা পিঠাগুড়ি দি তুতি তৰ্পণকৈ মতা আৰু জলশাই ডাঙৰীয়াৰ নামে পাঁচজন মান ভকতক আমৰলীয়া হাঁহেৰে চাউল খুৱাব। ঘাইকৈ এফেৰি কানীয়া সেৱা কৰিব।\nললিতা: কানীয়া সেৱা কি?\nমংগলতীঃ এ! আই কানীয়া সেৱানো কি, তাকো নে জানে।।\nললিতা: সি নো কি বুজায় কচোন বাই।।\nমংগলতী: গধূলি পাঁচজন বা সাতজন কানীয়া ভকতক কানি পাণ খুৱাই একেৰদীয়া ভাল কোমল চাউল, ম’হৰ এঠা গাখীৰ, মালভােগ কল, গুড়, এই বিলাকেৰে তেওঁলোকক আকণ্ঠ পূৰাই জলপান কৰাব লাগে। ইয়াৰ নাম কানীয়া সেৱা। ইয়াৰ সমান ডাঙৰ কাম নাই।…………..\nকুসংস্কাৰ আৰু অন্ধবিশ্বাসৰ লগতে কানি খােৱা প্রথাটোৱে অসমৰ সমাজ জীৱনত কিমান গভীৰলৈ শিপাইছিল আৰু ই কেনেদৰে এটা আচাৰ-অনুষ্ঠানত পৰিণত হৈছিল, তাৰ সম্ভেদ উল্লিখিত কথােপকথনৰ পৰা অনুভব কৰিব পাৰি।\nসমাজ জীৱনৰ লগত পােনপটীয়া সম্পর্ক যুক্ত এটা সমস্যাক (কানিৰ প্ৰচলন) নাটকীয় ৰূপদান কৰি তাৰ যােগেদি ভেম-ভণ্ডামি, কুসংস্কাৰ, অন্ধবিশ্বাস আদিক উদঙাই দেখুওৱাত ‘কানীয়াৰ কীৰ্ত্তন’ হৈ পৰিছে ঊনবিংশ শতিকাৰ অসমৰ সমাজ বাস্তৱৰ এখন দাপােণ স্বৰূপ। নাটকখনৰ কাহিনীৰ উপস্থাপন আৰু বিন্যাস ৰীতি ব্যংগাত্মক। সেইকাৰণে ই এটা লঘুৰূপ পালেও বক্তব্যৰ গভীৰতালৈ চাই ইয়াক বাস্তৱধর্মী গহীন নাটক বােলা সমীচীন হ’ব।\nপাশ্চাত্য নাট্য ৰাতিৰ আৰ্হিত গুণাভিৰাম বৰুৱা প্রথম আধুনিক নাটক ‘ৰাম নৱমী’ ৰচনা কৰে। উল্লেখযোগ্য যে, পাশ্চাত্যৰ আৰ্হি গ্ৰহণ কৰিলেও গুণাভিৰাম সংস্কৃত আৰু অঙ্কীয়া নাট্য ৰীতিৰ প্ৰভাৱৰ পৰাও মুক্ত হ’ব পৰা নাছিল। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই কিন্তু উক্ত দুয়ােটা প্রভাৱৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে মুক্ত হৈ ‘কানীয়াৰ কীৰ্ত্তন’ ৰচনা কৰে। এইখন প্রথম অসমীয়া পাশ্চাত্য নাট্যৰীত্যানুসৃত নিটোল ৰূপৰ নাটক।\nনাটকখনৰ অংক সংখ্যা চাৰি। প্ৰতিটো অংকত একাধিক দৃশ্য সংযােজিত হৈছে। দৃশ্য সংখ্যা সর্বমুঠ চৈধ্যটা। সাধাৰণতে নাটকৰ প্ৰতিটো অংক আৰু দৃশ্য সুসংহত আৰু সুসংগঠিত হ’লেহে নাট্য ঘটনাৰ ঐক্য আৰু বৈচিত্র্য প্রকাশ পায় আৰু তেনে নাটকৰ অভিনয়েহে দর্শকচিত্তত কৌতূহল সৃষ্টি কৰিব পাৰে। ‘কানীয়াৰ কীৰ্ত্তন’ত অংক আৰু দৃশ্য সংযােজনাত নাট্যকাৰে সুসংহত ৰূপ ফুটাই তুলিব পৰা নাই। দর্শকৰ মনত উত্তেজনা সৃষ্টি কৰিবলৈ দৃশ্য এটাত সময়ৰ যি বিস্তৃতিৰ প্রয়ােজন, কোনাে কোনাে দৃশ্যত তাৰাে বাৰুকৈয়ে অভাৱ। কোনােটো দৃশ্য প্রয়ােজনতকৈ অধিক চুটি আৰু কোনােটো দীঘলীয়া। ফলস্বৰূপে, নাটকখনত নাট্য ঘটনা বিক্ষিপ্ত নােহােৱাকৈও থকা\nনাই। হেমচন্দ্ৰই সংস্কাৰকামী মনােভাৱ আৰু সামাজিক তীক্ষ্ণ সজাগতাৰে নাটকখন ৰচনাত প্রবৃত্ত হােৱাত ই নাটকীয় কাৰিকৰীৰ ফালৰ পৰা দুৰ্বল হৈ পৰা বুলি ভবাৰ অৱকাশ আছে।\n‘কানীয়াৰ কীৰ্ত্তন’ হেমচন্দ্ৰৰ প্ৰথম আৰু একমাত্র নাটক। এইখন ৰচনাৰ সময়ত তেওঁৰ নাট্য অভিজ্ঞতাও আছিল অপৰিণত। এই অপৰিণত অভিজ্ঞতাৰ ভাবেই হওক নাইবা প্রচাৰধৰ্মী, সংস্কাৰকামী মনোভাৱ সৃষ্টিশীল প্রতিভাক আচ্ছন্ন কৰি ৰখা বাবেই হওক, ‘কানীয়াৰ কীৰ্ত্তন’ক হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা সর্বাংগ সুন্দৰ কলাকৰ্মৰ শাৰীলৈ তুলিব নোৱাৰিল, ঊনবিংশ শতিকাৰ ভাঙনমুখী,অন্তঃসাৰশূন্য আৰু কানি বৰবিহৰ দ্বাৰা আক্রান্ত অসমৰ সমাজবাস্তৱক প্রতিফলিত কৰা হেতুকে অসমীয়া নাট্য সাহিত্যৰ ইতিহাসত এইখন নাটকে আৰু নাট্যকাৰ বৰুৱাই অটুট অমৰত্ব লাভ কৰি থাকিব বুলি নিঃসন্দেহে ক’ব পাৰি।\nনাটখনৰ পাতনিত তেওঁ লিখিছেঃ\n“This little pamphlet, which was composed with the view of exposing the mischievous effects of opium eating, which has long been praying upon the very vitals of Assam, was first published in 1961 with the pecuniary aid o Babu Ootstabananda Gossain, Deputy Inspector of Schools. The author then was far from entertainingahope that it would meet with so goodareception from the public and was therefore agreeably surprised to find that all the copies of the first impression were readily disposed of which, ifawarm acceptance ofabook by the public at large, is any criteria of this merits, spoke favourably of the work.” ইয়াৰপৰা সহজে অনুমান কৰিব পাৰি যে, কানীয়াৰ কীৰ্ত্তনে জনসমাজৰ পৰা আশাতীত ৰূপে সমাদৰ লাভ কৰিছিল।\n« পৰিৱৰ্ত্তন – দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য\nকলকাতাৰ ৰসগােল্লা আৰু দুখ – ডাঃ অঞ্জনজ্যোতি চৌধুৰী »\nচাৰ, সশ্ৰদ্ধ প্ৰণাম। প্ৰথমবাৰৰ বাবে আপোনাৰ লেখা আমাৰ ই-আলোচনীত পঢ়িবলৈ পাই নথৈ সুখী হ’লো।\nসদায় সুস্বাস্থ্যৰ অধিকাৰী হৈ থাকক চাৰ\nবৰ ভাল লাগিল, আজিও অসমৰ সীমান্ত অঞ্চলবোৰ কানীৰ প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্ত হব পৰা নাই


কমলা পছন্দ খাই বিপদত ‘বিগ বি’! কি হ’ব পৰৱৰ্তী পদক্ষেপ? -\nHomeমনোৰঞ্জনকমলা পছন্দ খাই বিপদত ‘বিগ বি’! কি হ’ব পৰৱৰ্তী পদক্ষেপ?\nডিজিটেল ডেস্কঃ অমিতাভ বচ্চন- এটা ব্যক্তিত্ব। এবাৰ ওচৰৰ পৰা স্বচক্ষে চাবলৈ ঊদ্বাউল লক্ষ লক্ষ অনুৰাগী, এবাৰ চুই চোৱাৰ হাবিয়াস! ছুপাৰষ্টাৰগৰাকী অসুস্থ হ’লেই প্ৰাৰ্থনা কৰে অগণন ভাৰতীয়ই। প্ৰচুৰ ঐশ্বৰ্য্যৰ গৰাকী ‘বিগ বি’ক এইবাৰ বিপদত পেলাইছে পাণ মছলাই!\nচিনেমাজগতৰ লগতে বিজ্ঞাপন ক্ষেত্ৰখনটো বচ্চন চাহাবৰ স্থান সুকীয়া। পালছ পলিঅ’ৰ চৰকাৰী ব্ৰেণ্ড এম্বেচাডৰ অমিতাভ বচ্চনৰ এইবাৰ কেনা লাগিল বিজ্ঞাপন জগতত। এটা ৰাষ্ট্ৰীয় ধঁপাতবিৰোধী সংস্থাই অভিনেতাগৰাকীক পাণ মছলাৰ বিজ্ঞাপনৰ পৰা নিজকে আঁতৰাই আনিবলৈ আহ্বান জনায়।\nউল্লেখ্য যে, ছুপাৰষ্টাৰ অমিতাভ বচ্চনে শেহতীয়াকৈ ‘কমলা পছন্দ’ নামৰ পাণ মছলাৰ এক বিজ্ঞাপনত ভাগ লয়। ‘নেচনেল অৰ্গানাইজেশ্যন ফৰ ইৰাডিকেশ্যন অব টবেকো'(NOTE) নামৰ সংস্থাটোৱে পাণ মছলাৰ বিভিন্ন ক্ষতিকাৰক দিশ আঙুলিয়াই দি কয় যে, অভিনেতাগৰাকীৰ এনে বিজ্ঞাপনে যুৱ-প্ৰজন্মক পাণ মছলাৰ প্ৰতি আৰু অধিক আকৰ্শিত কৰিব পাৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত বলীউড ছুপাৰষ্টাৰগৰাকীয়ে কি পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰে, সেয়াহে হ’ব লক্ষণীয়।\nPrevious articleউচ্ছেদ আকৌ হ’বই! নিশাৰ ভিতৰতে ১০ হাজাৰ মানুহ ক’ৰ পৰা আহিল, আৰু কি কি ক’লে মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে?\nNext articleআদৰণীয় পদক্ষেপ! মঙলদৈ মহকুমা ছাত্ৰ সন্থাৰ উদ্যোগত বিনামূলীয়া প্ৰশিক্ষণ শিবিৰ


xukhdukh.com October 06, 2013\n১. গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত কন্যা শিশু সকলৰ সুৰক্ষা সভাত পাটৰ মেখেলা চাদৰ পৰিধান কৰি মিছ ইউনিভাৰ্ছ অলিভিয়া উপস্থিত হোৱাত অসমীয়া আধুনিকা নাৰী সন্থাই ক্ষোভ প্ৰকাশ কৰিছে৷ কণ্যা সন্তানে চুটি আৰু অত্যাধুনিক কাপোৰ পিন্ধি টিঘিল-ঘিলাই ফুৰোতেহে সুৰক্ষা দিয়াৰ কথা প্ৰচাৰ কৰাৰ বাবে অলিভিয়াইও চুটি কাপোৰ পিন্ধি আদৰ্শ দেখুৱাব লাগিছিল বুলি তেখেত সকলে অনুভৱ কৰিছে৷ এতিয়া মেখেলা চাদৰ পিন্ধি মিছ ইউনিভাৰ্ছে দেখুৱাই দিয়াৰ পাছত অসমীয়া বোৱাৰী সকলক আন কাপোৰ পৰিধান কৰাৰ বাবে গালি-গালাজ পাৰিবলৈ শাহু সকলক সুবিধাহে কৰি দিয়া হৈছে বুলিও প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছে৷\n২. "মন্ত্ৰী ভাঙিব" কইনাধৰা থিয়েটাৰৰ মঞ্চত মঞ্চস্থ হৈছে এই বছৰৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ৰহস্যধৰ্মী ৰাজনৈতিক নাটক৷ গেলেৰী পৰ্যন্ত হাউছফুল হোৱাৰ উল্লেখনীয় খবৰ৷\n৩. গুৱাহাটী মহানগৰীত মাত্ৰ চাৰিশ কিবা খন দুৰ্গা পূজা পতাক লৈ ব্যৱসায়ী মহলে প্ৰকাশ কৰি প্ৰতিক্ৰিয়া৷ অন্ততঃ এহেজাৰখন দুৰ্গা পূজা মণ্ডপলৈ চান্দা দিবলৈ নাপালে মনটো ভালেই নালাগে বুলি মত প্ৰকাশ কৰে৷ অহা বছৰ পূজা মণ্ডপৰ সংখ্যাৰে বিশ্ব অভিলেখ গঢ়াৰ লক্ষ্য গ্ৰহণ কৰিব লাগে বুলিও আঙুলিয়াই দিয়ে৷\n৪. নামঘৰৰ চুবুৰীত বেলেগ বেলেগ কৰাৰ দৰেই আৰু নতুন নতুন আঞ্চলিক দল গঠন কৰিবৰ বাবে গুৱাহাটীত চলি আছে যো-জা৷ সকলো নেতাই যাতে দলীয় পদবী পাই সুখী হৈ থাকে, সেয়াই আঞ্চলিক দলৰবোৰৰ লক্ষ্য উদ্দেশ্য হৈ থকা উচিত বুলি ৰসাল শৰ্মাই মত প্ৰকাশ কৰিছে৷\n৫. ভৰলু নামৰ ড্ৰেইন নৈ খনক বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাবে স্বীকৃতি দিয়াৰ বাবে দাবী তুলিলে অসমীয়া ক্ৰিয়েটিভ দাবী সমিতিয়ে৷ ভৰলু নদীক কাউৰীৰ দৰেই পবিত্ৰ আৰু সমাজৰ আবৰ্জনা বহন কৰি মহানগৰক প্লেগ বিহীন মহানগৰ ৰূপে বৰ্তাই ৰখাৰ বাবেই এই স্বীকৃতি বিচৰা বুলিও সমিতিয়ে জানিবলৈ দিছে৷ ডেংগু কেপিটেলৰ এই নৰ্দমা নদী বিশ্বৰ ভিতৰতে প্ৰসিদ্ধ কৰাৰ বাবেও বহুতো ক্ৰিয়েটিভ কনচেপ্ট বিকাশ কৰি বুলিও জানিব পৰা গৈছে৷\n৬. আৰক্ষীৰ উন্নীতকৰণৰ বাবে আহিছে ৪০০কোটি, এইবাৰ ৰেছনৰ বদলি আৰক্ষীক দিব নগদ ধন৷ নগদ ধনেই সংসাৰৰ আচল বস্তু বুলি কনিষ্টবল খগেন বড়াই সন্তোষ প্ৰদান কৰে৷ ৰেছনৰ ধন বিপিএল ফেমিৰ দৰেই শ্ৰীমতী একাউণ্টত যোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিলেই দৰমহাৰ পইচাৰে বা বাহিৰা পইচাৰে বাহিৰা ফুৰ্তি-ফাৰ্তা কৰি থাকিব বুলিও তেখেতে প্ৰকাশ কৰিলে অভিমত৷\n৭. গান্ধী জয়ন্তীত নিবনুৱা পৰিষদে "মজবুৰি কা নাম মহাত্মা গান্ধী" নামৰ টি-চাৰ্টৰ উন্মোচন কৰে৷ তাতেই নিবনুৱা সকলে অন্ততঃ গান্ধীৰ বাটেৰে দুৰ্নীতি নকৰা জীৱন যাপন কৰা সু-নাগৰিক বুলি বক্তব্য ৰাখে সচেতন শৰ্মাই৷ লংকালৈ নোযোৱালৈকে সকলো ৰাম হৈ থকাই উচিত, দুই নম্বৰী ধন খোৱাৰ সুযোগ নোপোৱালৈ সেই দৰে সৎ পথত থকাই ভাল৷ সেয়ে নিবনুৱা সকলক সু-নাগৰিক ভাট্টা প্ৰদান কৰাৰো তেখেতে তুলিলে দাবী৷\n৮. বিদ্যুত খণ্ডত চলি থকা দুৰ্নীতি চলি থাকিবলৈ নিদিলৈ পদত্যাগ কৰিব বুলি সকিয়নী দিলে বিজুলী বৰদলৈয়ে৷ তেখেত কয় দুৰ্নীতি অবিহনে আয় ক’ত, আয় নহ’লে পুনৰ জিকাৰেই বা বাট ক’ত? সেয়ে সকলোকে এনে বিষয়ত মাত মাতি শক্তি ক্ষয় নকৰিবলৈ তেখেতে আহ্বান জনায়৷\n৯. প্ৰতিবাদ কৰি টায়াৰ জ্বলাওক, তাৰ পাছত আলোচনা, তাৰ পাছত পিছ কোঠাত লেনদেন৷ তাৰ পাছত যাওক নেপাললৈ৷ সংগঠনৰ মূল কেইজন গৈ এনজয় কৰি অহাৰ নতুন আদৰ্শ দেখুৱালে আলু কচু ছাত্ৰ সন্থাই৷ এইবিষয়ে সবিশেষ ৰসাল প্ৰতিবেদন ৰসেশ্বৰ দাসে বনাই থকাৰ সুখবৰ৷\n১০. দেওবাৰে লঘোন বা নিৰামিষ খাওক, সোমবাৰে দকচি দিয়ক৷ দেওবাৰে আলহী অহাৰ ভৰ বেছি হোৱাত খৰছ কমোৱাৰ বাবে ২৫টা বুদ্ধি নামৰ কিতাপখন লিখি উলিয়াইছে সিদ্ধিৰাম শৰ্মাই৷ এইটো তেখেতৰ প্ৰথমটো কিটিপ৷\nBy xukhdukh.com on October 06, 2013


coronavirus-human-trial-of-new-covid19-vaccine-begins-in-uk-report– News18 Assam\nসুখবৰ! ব্রিটেনত মানৱদেহত নতুন কোৰোণা ভেকচিনৰ ট্ৰায়েল আৰম্ভ!\nUpdated:June 25, 2020, 10:39 AM IST\nভেকচিন প্ৰস্তুত কৰাৰ কাম যথেষ্ট দিন আগতেই আৰম্ভ হৈছিল কেইবাখনো দেশত। অৱশেষত এই কামত কিমান সফলতা পোৱা হৈছে তাৰ ফলাফল ওলোৱাৰ বাট প্ৰশস্ত। আৰম্ভ হৈছে মানৱ দেহৰ ওপৰত কোভিড ভেকচিনৰ ট্ৰায়েল।\nLast Updated: June 25, 2020, 10:39 AM IST\nলণ্ডনঃ কোৰোণাৰ ভয়াৱহ সংক্ৰমণ দিনক দিনে বৃদ্ধি পোৱাৰ সময়তে আহিছে কিছু আশাৰ বতৰা। মাৰাত্মক ভাইৰাছক প্ৰতিহত কৰিবলৈ একমাত্ৰ উপায় হৈছে ভেকচিন আৰু এই ভেকচিন প্ৰস্তুতৰ কাম বিভিন্ন দেশত আৰম্ভ হৈছে। কামত কিমান সফলতা পোৱা গৈছে তাৰ খবৰ পোৱা যাব শীঘ্ৰেই কাৰণ ব্ৰিটেইনত নতুন ভেকচিনৰ ট্ৰায়েল আৰম্ভ হৈছে মানৱ দেহত।\nআগন্তুক কেবা সপ্তাহত কমেও ৩০০ জনৰ শৰীৰত কোৰোণাৰ এই নতুন ভেকচিনৰ ট্ৰায়েল আৰম্ভ কৰাৰ কথা জনাইছে সংবাদসংস্থা বিবিচিৰ সূত্ৰই। লণ্ডনৰ ইম্পিৰিয়েল কলেজৰ অধ্যাপক ৰবীন চ্যেটক তথা সহযোগীসকলে মিলি যি ভেকচিন প্ৰস্তুত কৰিছে তাৰ ট্ৰায়েল কৰিবলৈ ইতিমধ্যে ৩০০জন ভলণ্টিয়াৰ বাচনি কৰা হৈছে। অক্সফ’র্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গবেষকে ইয়াৰ পূৰ্বেই মানৱদেহত কোৰোণাৰ ভেকচিনৰ ট্ৰায়েল আৰম্ভ কৰিছিল। সমগ্ৰ বিশ্বত বৰ্তমান ১২০টা কোভিড ভেকচিন প্ৰগাম অব্যাহত আছে। সাফল্য শীঘ্ৰে লাভ কৰাক লৈ আশাবাদী গৱেষকসকল।\nFirst published: June 25, 2020, 10:38 AM IST


মুকলি চিন্তা:অপহৰণ, বাতানুকূল যন্ত্ৰ আৰু লাখ টকীয়া প্ৰশ্ন ইত্যাদি (অজয়লাল দত্ত) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅপহৰণ, বাতানুকূল যন্ত্ৰ আৰু লাখ টকীয়া প্ৰশ্ন ইত্যাদি\nঅসমত বিগত দেশককেইটাৰ ভিতৰত সাম্প্ৰতিকভাৱে ধন দাবী আৰু অপহৰণৰ ঘটনাই নৈমিত্তিক শিৰোনাম দখল কৰা দেখা গৈছে৷ বিশেষ স্বায়ত্ত্ব পৰিষদৰ অধীনৰ অঞ্চল বা তাৰ বাহিৰৰ বুলি কথা নাই, সমগ্ৰ অসমতে ব্যাপক অবৈধ ধনদাবীয়ে এনেকৈ ছানি ধৰিছে যে তাৰ বিৰুদ্ধে মানুহে শোভাযাত্ৰা সমদল কৰি, বন্ধ আহ্বান কৰি জন-জীৱন স্তব্ধ কৰি দি প্ৰতিবাদ কৰিবলগীয়া হৈছে৷ তাৰ বিপৰীতে কিন্তু অসমৰ গৃহ বিভাগ বা প্রশাসনে এনে ভীতিগ্ৰস্থ ৰাইজক সকাহ দিয়াকৈ কোনো ঘোষণা কৰা পৰিলক্ষিত হোৱা নাই৷ তাৰ বিপৰীতে ধন দাবী, অপহৰণৰ সমুখত বলিৰ পঠা হোৱা মানুহে আশ্ৰয় বিচাৰি আৰক্ষীৰ ওচৰলৈ যাবলৈহে বেছি ভয় কৰা অৱস্থা হোৱাটো প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে৷\nএয়া ওদালগুৰিয়েই হওক, বা গুৱাহাটীয়েই হওক বা তিনিচুকীয়াই হওক, পৰিস্থিতি সকলোতে একেই৷ মাত্ৰ প্ৰকোপৰ হেৰফেৰ৷ এই অবৈধ ধন দাবী যে মাত্ৰ নিষিদ্ধ ঘোষিত সংগঠনৰ দ্বাৰাই হৈছে এনে নহয়৷ এনে ধন সংগ্ৰহ বা চান্দাৰ বাবে যাওঁতে ভীতি প্ৰদৰ্শন কৰাৰ ঘটনাৰ অভিযোগে নামজ্বলা জাতীয় সংগঠনবোৰৰো বিষয়ববীয়াক চুই গৈছে৷ অৰাজনৈতিক সংগঠন, জনগোষ্ঠীয় সংগঠন আদিৰ সংখ্যা বিগত দশককেইটাত কাঠফুলাৰ দৰে বাঢ়িবলৈ ধৰাও এটা কাৰণ৷\nযোৱা বৰ্ষতে অইল কৰ্তৃপক্ষই প্ৰায় তিনিশ সংগঠনে ধনৰ বাবে বা সামাজিক উন্নয়নৰ পুঁজিৰ অংশৰ বাবে হেঁচা প্ৰয়োগ কৰাৰ কথা কওঁতে দুদিন মান সংবাদ মাধ্যমত তোলপাৰ লগা কথাটো প্ৰত্যক্ষ কৰিছিলোঁ৷ কিন্তু কথাটো প্ৰকৃততে নিশ্চয়কৈ নুই কৰিব নোৱাৰাঁ৷ তৈলক্ষেত্ৰত কাম কৰিবৰ বাবে যোৱা শ্ৰমিক বা বিষয়াৰ পৰা হকে-বিহকে চান্দা সংগ্ৰহ কৰাৰ বিপৰীতে তেখেতসকলৰ ব্যক্তিগত ঘাটি পূৰণৰ বাবে “অতিৰিক্ত সময় কাম কৰাৰ” প্ৰমাণ পত্ৰত নিংসকোচে চহী কৰি সেই টকা কোম্পানীৰ পৰা উলিয়াই দিয়াটোও কোম্পানীবোৰৰ বিষয়াসকলে এৰাব নোৱাৰা অভ্যাস ৰূপে গঢ় লৈ উঠিব লগাটো কোনে অস্বীকাৰ কৰিব৷\nমাত্ৰ প্ৰতিষ্ঠিত চৰকাৰী কোম্পানী বুলিয়েই নহয়, সৰু-বৰ পথ নিৰ্মাণ সংস্থা, মটৰ পৰিবহন সংস্থা বা যিকোনো সৰু-বৰ বাণিজ্যিক কেন্দ্ৰই এনে ধনদাবীত কিমান অতীষ্ঠ হৈছে সেয়া ক্ষেত্ৰভিত্তিক অনুসন্ধানে ইয়াৰ জলন্ত ৰূপটো সঁচাকৈয়ে দাঙি ধৰে৷ সৌ সিদিনা গোলাঘাটত নে নগাঁৱত ব্যৱসায়ী সন্থাই এনে ভাবুকিৰে চান্দা বৰঙনি সংগ্ৰহৰ বিৰুদ্ধে ইলেক্ট্ৰনিক প্ৰচাৰ মাধ্যমত প্ৰতিবাদ কৰা দেখা গ’ল৷\nএইবোৰৰ প্ৰকোপৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ আমাৰ গৃহ চহৰ ধেমাজিতে সৰু-বৰ মোবাইল ভাল কৰা দোকানৰ পৰা মটৰ চাইকেল-গাড়ী বিক্ৰী কৰা শ্বো-ৰুমত এতিয়া ক্ল’জ চাৰ্কিট কেমেৰা স্থাপনৰ ধুম উঠিছে৷ প্ৰত্যক্ষদৰ্শী হিচাবে প্ৰথমে সেয়া বিশ্বাস কৰিবলৈ টান পাইছিলোঁ যদিও সেয়াই অতি চিন্তনীয় সত্য কথা আৰু এখন মটৰ চাইকেলৰ শ্ব-ৰুমত এনে ধন-দাবী কৰাৰ পাছতে এই কেমেৰা সংস্থাপন কৰাৰ ফলত এটা জাতীয় সংগঠনৰ নেতাক আৰক্ষীৰ জালতো পেলাবলৈ সক্ষম হোৱাৰ খবৰ পোৱা গৈছে৷ এনে ঘটনা প্ৰচাৰৰ পাছতে এনে ক্ল’জ চাৰ্কিট কেমেৰাৰে প্ৰতিৰোধ গঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱসায়ী সকলো সচেতন হৈ উঠিছে৷ তদুপৰি স্মাৰ্ট ফোনত স্বয়ংক্ৰিয় ভাৱে কথা-বতৰা ৰেকৰ্ডিং কৰাৰ ব্যৱস্থাও কিছু সচেতন ব্যৱসায়ী তথা কৰ্মচাৰীয়ে কৰি লৈছে৷\nকিন্তু এনে সৰু-বৰ প্ৰতিৰোধ ব্যৱস্থাৰ বিপৰীতে জাতীয় সংগঠনৰ স্থানীয় নেতাই ব্যৱসায়ীক ভদ্ৰ ভাষাৰে মিঠা মাতেৰে মাতি নি হোটেলৰ পাছফালে এন্ধাৰত চৰ-ঠাপৰ সোধাই ভাবুকি দিয়া আৰু কাৰ্যসূচীৰ বাবে ভাবুকিৰে ধন সংগ্ৰহ কৰাটো চলিয়েই আছে৷ ক্ষুদ্ৰ চাহ বাগিচা চলোৱা ব্যৱসায়ীসকল বা আনসকল ব্যৱসায়ীৰ বাবে কোনো প্ৰতিৰোধ ব্যৱস্থাই আমি প্ৰত্যক্ষ কৰা নাই৷ ফলত সশস্ত্ৰ তথা শান্তি বজাই ৰখা ভদ্ৰ সংগঠনৰ নেতাৰ প্ৰকোপত স্তৰে স্তৰে কৰ্মচাৰী, ব্যৱসায়ী নিপীড়িত হৈ আহিছে আৰু এই ক্ষেত্ৰত গৃহ বিভাগৰ ফালৰ পৰা সুৰক্ষা প্ৰায় শূন্যই!\nকেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ অধীনৰ চাকৰি, বিশেষকৈ চৰকাৰী উদ্যমৰ ৰাজহুৱা কোম্পানীবোৰত উত্তৰ-পূৱ ভাৰতত ন্যুনতম তিনি বছৰ সেৱা কৰাটো বাধ্যতামূলক৷ কিন্তু আমাৰ অঞ্চলবোৰত বিগত তিনি-চাৰি দশকত চলি থকা বিভিন্ন হত্যা-অপহৰণ-ধনদাবী-লুণ্ঠন আদিৰ ঘটনাই সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত এক ঋণাত্মক ছবি দাঙি ধৰিছে আৰু এই ছবি কোনোপধ্যেই মিছা নহয়৷ আমি সেৱা আগবঢ়োৱা কোম্পানীতো অসম তথা উত্তৰ-পূৱ ভাৰতত সেৱা আগবঢ়াবলৈ যাবলৈ সাধাৰণতে মানুহ স্ব-ইচ্ছাৰে ইচ্ছুক নহয়৷ এতিয়া প্ৰমোচন আদি নাপাব বুলি বা বাধ্যতামূলকভাৱে পঠোৱাৰ বাবে কিছু লোক তালৈ সেৱা আগবঢ়াবলৈ যায়৷\nআৰ্মী আৰু আলফাৰ সেই ভয়াবহ দিনবোৰতে আমাৰ কোম্পানীৰ এজন সহকৰ্মীৰ অপহৰণ, গ্ৰীটচাংকো চাৰ্গেৰ হত্যা আদিয়ে এই ক্ষেত্ৰত বেয়া ছবিৰ সৃষ্টি কৰিছিল৷ তাৰ পাছত সময়ৰ স’তে মাজতে উগ্ৰপন্থী সংগঠনসমূহে এনে কাৰ্য কমাই দিয়া হেন পৰিলক্ষিত হৈছিল আৰু তেতিয়া পৰিয়ালসহও বহু লোকে উত্তৰ-পূৱলৈ গৈ সেৱা আগবঢ়াইছিল৷ কিন্তু পুনৰ ভাৰতীয় খাদ্য নিগমৰ শীৰ্ষ বিষয়া মিঃ ৰামৰ অপহৰণ তথা হত্যাই ভাললৈ অহা ছবিখনক পুনৰ বেয়া দিশলৈ লৈ গ’ল৷\nভাগ্য ভাল যে এতিয়াও ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যমে দিল্লী বা গাজিয়াবাদৰ সৰু-বৰ হত্যা-অপৰাধৰ খবৰ দিয়াদি অসমৰ বা উত্তৰ-পূৱৰ খবৰ ৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমত সজোৰে তুলি ধৰা নাই৷ কিন্তু তথাপিও মুক্ত মাধ্যম ইণ্টাৰনেট, ইউটিউব, ফেচবুকৰ যোগেদি যিকোনো কোণতে হোৱা অপৰাধী ঘটনাই ক্ষন্তেকতে ৰাষ্ট্ৰ কি পৃথিৱীজুৰি বিয়পি পৰাৰ ব্যৱস্থা হৈছে৷ অসমীয়া ইলেক্ট্ৰনিক মাধ্যমেও প্ৰতিযোগিতাৰ বাবেই হওক বা সত্য ঘটনাক জনমানসলৈ তুলি ধৰাৰ তাড়নাতেই হওক, সৰু-বৰ চহৰত থকা সংবাদ সেৱকৰ যোগেদি প্ৰায়বোৰ অপৰাধী ঘটনা টিভিত তুলি ধৰা হৈছে৷ যদি এইখিনি ঘটনাকে ৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমত সদায় প্ৰচাৰ হ’বলৈ ধৰে, তেতিয়া দেখিব সঁচাকৈয়ে কোনো লোকেই অসমলৈ চাকৰি বা ব্যৱসায়ৰ বাবে যাবলৈ ভয় কৰিছে৷\nভূতৰ ওপৰত দানৱ পৰাদি আকৌ বন্ধ-অৱৰোধ, অৰ্থনৈতিক-অৱৰোধ, জাতীয় প্ৰতিৰোধবোৰ আছেই, যিয়ে ব্যৱসায়ীক দিশৰ পৰা অসমক এতিয়া কোনো দিশৰ পৰাই সুচল বুলি ভাবিবলৈ নিদিয়ে৷\nআজি ৰাষ্ট্ৰীয় জল-বিদ্যুত নিগমৰ এজন মহা-প্ৰৱন্ধকক প্ৰায় দুমাহ পাছত অপহৰণকাৰীৰ হাতৰ পৰা আৰক্ষীয়ে উদ্ধাৰ কৰিলে৷ সেয়াও এক ভাল খবৰ বুলিয়েই গণ্য কৰিব লাগিব৷ এন.এইচ.পি.চি-ৰ জল-বিদ্যুত প্ৰকল্পক আৰম্ভণিৰ সময়চোৱাত আওকাণ কৰা বুদ্ধিজীৱিসকলেও আজিৰ তাৰিখত ৬০০০ কৌটিমান খৰছ হোৱাৰ পাছত বুদ্ধত্বপ্ৰাপ্তি হৈ এক জলবোমাৰ আখ্যাৰে তাক বন্ধ কৰাৰ দিশত মত প্ৰকাশ কৰিছে৷ গণ সংগঠনসমূহেও সৃষ্টি কৰা জনমত আৰু সংবাদ মাধ্যমৰ ভূমিকাইয়ো আজিৰ তাৰিখত এন.এইচ.পি.চি-ক অসমৰ বিৰোধী প্ৰতিষ্ঠানৰূপে ছবি তুলি ধৰিছে৷\nজন-মানসত সেয়ে হয়তো এন.এইচ.পি.চি-ৰ এজন মহা-প্ৰৱন্ধক অপহৃত হোৱাৰ খবৰটোৱে মানুহৰ মাজত সহানূভূতিৰ ঢৌ সৃষ্টি কৰাবলৈ সক্ষম নহ’ল৷ এজনেতো একবাৰতে ক’লে, ভালেই হ’ল, বৃহৎ নদী-বান্ধ নিৰ্মাণ কৰে! এইদৰে ৰাজহুৱা সহানুভূতি সৃষ্টি হওঁক বা নহওঁক, উপৰুৱা প্ৰতিক্ৰিয়া যিয়েই নহওঁক, কিন্তু সেই অপহৃত বিষয়াজনৰ ফালৰ পৰাও আমি কথাবোৰ অনুভৱ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগিব৷ তেখেতৰো এটা পৰিয়াল আছে, তেখেতৰ চাকৰিৰ ওপৰতে যাৰ ভৰসা৷ তেখেতো কাৰোবাৰ পতি, পিতৃ, কাৰোবাৰ সন্তান৷ তেখেত অসমলৈ চাকৰি কৰিবলৈ কিয় আহিছিল? কাৰণ তেখেত সৰ্ব ভাৰতীয় প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাত কষ্টৰ সাধানাৰে প্ৰতিযোগিতা কৰি সফলতাৰে এটা দেশীয় চৰকাৰী কোম্পানীৰ কাৰ্যবাহী বিষয়া পৰ্যায়ৰ চাকৰিত মকৰল হ’বলৈ সফল হৈছিল৷ তেখেতে কোম্পানীৰ নীতি অনুসৰি অসমতো সেৱা কৰিবলৈ আহিছিল আৰু কোম্পানীত দেখুওৱা পাৰদৰ্শিতাৰ ভিত্তিত তেখেতে মহা-প্ৰৱন্ধক হ’বলৈ সক্ষম হৈছিল৷\nআকৌ এন.এইচ.পি.চি-ৰ এই বৃহৎ নদী-বান্ধ প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ কাম আগবাঢ়িছিল ৰাষ্ট্ৰীয় জল-বিদ্যুৎ নীতিৰ আধাৰতহে৷ সেই নীতিৰ আধাৰত হোৱা প্ৰকল্প এটা ৰূপায়ণৰ কামৰ দ্বায়িত্ব পোৱা এটা চৰকাৰী কোম্পানীৰ বিষয়া এজনে এটা নীতিক বাধা দিব নোৱাৰে, ৰাইজে সেই কথা স্পষ্টকৈ জনা উচিত বা সেইজন মানুহক অপহৰণ কৰিলে বা হত্যা কৰিলে প্ৰকল্প বন্ধ হ’ব সেয়াও মিছা কথা৷ সেয়ে ব্যক্তি অপহৰণৰ দ্বাৰা কোটি টকা আহৰণ কৰিবলৈ ওলোৱা কোনো গোট বা সংগঠনে যে কিবা কল্যাণমূলক কাম কৰি দিব সেয়াও এক অমূলক চিন্তা৷ সেয়ে আজি তেখেত উদ্ধাৰ হোৱা কথাটোত সন্তোষ লাভ কৰিছোঁ৷\nবহুতো সচেতন ৰাইজে চ’চিয়েল মেডিয়াতে এইজন লাখ টকীয়া দৰমহা পোৱা বিষয়া বাবেহে গুৰুত্ব দিলে, সাধাৰণ মানুহ হোৱা হ’লে আৰক্ষীয়ে গুৰুত্ব দিলেহেঁতেননে ধৰণৰ প্ৰশ্নও অৱতাৰণা কৰিছে৷ কিন্তু এজন চৰকাৰী কোম্পানীৰ শীৰ্ষ বিষয়াক উদ্ধাৰ কৰাটো অসমৰ বা উত্তৰ-পূৱৰ ইমেজৰ বাবে কিমান গুৰুত্বপূৰ্ণ সেয়াও আমি ভাবিব পাৰিব লাগিব৷ আজি যদি তেনে এজন শীৰ্ষ বিষয়াক পুনৰ হেৰুৱাবলগীয়া হ’লহেঁতেন তেন্তে অসমে সৰ্ব-ভাৰতীয় সেৱাৰ যিকোনো বিষয়া অসমলৈ আহিবলৈ নিবিচাৰিলে কি উত্তৰ দিলেহেঁতেন সেয়াও লক্ষণীয়৷ ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে সাধাৰণ মানুহ, ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ীৰ জীৱনৰ মূল্য কম, সেই ক্ষেত্ৰতো এক সুস্থ-সৱল প্ৰতিৰোধ ব্যৱস্থাৰে সকলো স্তৰৰ নাগৰিককে ধন-দাবী অপহৰণৰ দৰে বীজানুৰ আক্ৰমনৰ পৰা সুৰক্ষা দিবলৈ চৰকাৰ আগবাঢ়ি আহিবই লাগিব৷ তাক সচেতন নাগৰিক, সমাজে বাধ্য কৰাব লাগিব, ওদালগুৰিৰ ৰাইজে, চিৰাঙৰ ৰাইজে ইতিমধ্যেই এই ক্ষেত্ৰত মাৰ-বান্ধি ওলাই অহাটো অতিশয় প্ৰশংসনীয় কথা৷ নাগৰিক সমাজ আৰু প্ৰশাসনে হাতে হাত ধৰিয়েই অসমৰ এই বাঢ়ি অহা সামাজিক ব্যাধিক শেষ কৰিব লাগিব, সেয়াহে নিশ্চিত৷\nলাখ টকীয়া দৰমহা, বাতানুকূল যন্ত্ৰৰ সেৱা, এই দুটা চ’চিয়েল মেডিয়াত বাঢ়ি অহা এক গালি স্বৰূপ বুলি গণ্য কৰিছোঁ৷ আপুনি যেতিয়া প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাৰে সৰ্বভাৰতীয় ক্ষেত্ৰত আপোনাৰ মেধা প্ৰমাণিত কৰে, তেতিয়া আপুনি যদি চৰকাৰী বা বেচৰকাৰী সংস্থাত চাকৰি কৰে, আপোনাৰ মেধা তথা সাধনাই আপোনাক লাখটকীয়া দৰমহা আৰ্জন কৰিব পৰা কৰি তুলিছে, বাতানুকূল যন্ত্ৰৰ ঠাণ্ডা হাৱা খোৱাৰ যোগ্য কৰি তুলিছে তাত আনে আপত্তি কৰিবলগীয়া নাই৷ আপুনি যে দৰমহা ভোগী হিচাবে উৎসতে ৩৩% পৰ্যন্ত ধন দেশৰ বাবে অৰিহণা যোগাই আহিছে সেয়াহে শলাগিবলগীয়া কথা৷ (পঢ়া-শুনা প্ৰতিভাৰে উজলি পাছত কৰ্মস্থলীত ক’লাধনৰ আঁৰত মুখ লুকুওৱাসকলক এই আলোচনাৰ পৰা স-সন্মানে অব্যাহতি দিয়া গৈছে!)\nএইখিনি কৰাৰ পাছতো আপুনি যদি সামাজিক দায়িত্ববোধ বিবেচনা কৰি, আপোনাৰ জ্ঞান, অভিজ্ঞতা বা অনুভৱক চ’চিয়েল মেডিয়া বা সংবাদ মাধ্যমলৈ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে, সেয়া বহুতো এন্দুৰ দৌৰত ভাগৰা সকলৰ বিপৰীতে এক শলাগিবলগীয়া জীৱন-শৈলীহে৷ লাখটকীয়া দৰমহা পোৱা বা বাতানুকূল যন্ত্ৰ থাকিলে আপুনি সমাজৰ দুৰ্দশাৰ কথা অনুভৱ কৰিব নোৱাৰিব বা লেখিব নোৱাৰিব বুলি কথা নাই বা তাৰ বাবে আপোনাৰ চিন্তাৰ অধিকাৰ দৰমহাৰ পৰিমাণে বা বাতানুকূল যন্ত্ৰই হৰণ কৰা নাই৷ আপুনি দুৰ্দশা বা ভাৰতীয় দৰিদ্ৰক বিশ্বৰ বজাৰত বিক্ৰী কৰা বহুতো বেপাৰী মানুহকৈ উন্নত আৰু সেই সমাজত দেখি অহা বেয়া দিশবোৰে আপোনাক কৰা আঘাতৰ অনুভৱ তুলি ধৰাটোৱে আপোনাক ভাল মন বা ভাল নাগৰিক হোৱাৰ দ্বায়িত্ববোধকহে উজ্বলাই দেখুৱাইছে৷ (বিশ্বৰ আন শীতল দেশৰ হিটাৰ নহ’লে চলিব নোৱাৰা, বা অতিপাত গৰমত শীতল ব্যৱস্থা নহ’লে চলিব নোৱাৰা পৰিস্থিতিত যে এনে গুৱালগালি প্ৰযোজ্য নহয়েই, সেয়া কিন্তু এনে গুৱালগালি পৰা ৰাইজে নেদেখাৰ ভাও ধৰাটো লক্ষণীয়!)\nআৰু সকলোৱে বেলেগ কাম এৰি নেতা হৈ সমদল কৰিব লাগিব বুলি কথা নাই, তাকে নকৰিলে বুলিয়েই নেতা হ’বলৈ যোৱাসকলৰ বেয়া দেখিলে লিখিব নোৱাৰাৰো কোনা কাৰণ নাই বুলি অনুভৱ কৰোঁ!\nআজিৰ তাৰিখত টকা কাৰ নাই, গুৱালৰো আছে, কচাইৰো আছে; তাতোকৈ বেছি স্থানীয় উন্নয়নমূলক আঁচনিৰ ঠিকাৰ লগত জড়িতসকলৰ৷ তেখেতসকলৰ কিছুমানৰ জুৱা খেলৰ ধনৰ পৰিমাণেই মাহে-দিনে-সপ্তাহেই কেইবালাখো৷ কিন্তু সেই সকলৰ পৰিবৰ্তে কলেজৰ প্ৰৱক্তা, বিষয়া পৰ্যায়ত বা নিজৰ ক্ষেত্ৰত নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰা অসমীয়াসকলহে এই গালিৰ সহজ লক্ষ্য!\nআৰু এটা অনুভৱ, যে সৰ্বভাৰতীয় অসামৰিক পৰীক্ষাত সফল হ’লেহে অসম সন্তানজন অতিশয় উজ্জ্বল বা ভাল বা ৰত্ন বা মহান ধৰণৰ এটা ভাৱনা অসমীয়া মানুহে পোষণ কৰে৷ সেয়া আচলতে স্বয়ংসম্পূৰ্ণ সত্য কথা নহয়, সেই ক্ষেত্ৰৰ বাহিৰতো নিজৰ মেধা প্ৰতিপন্ন কৰা ভাল, চোকা, ৰত্ন অসমীয়া ৰাজ্যৰ, দেশৰ, বিশ্বৰ প্ৰান্তে প্ৰান্তে আছে আৰু সকলো ক্ষেত্ৰতে বেলেগ বেলেগ মানুহে পাৰ্যমানে সেৱা আগবঢ়াই থকা বাবেহে সমাজখন চলি আছে, সেয়াও আনক হেয় নকৰাকৈ অনুভৱ কৰিব লাগিব৷\n← কলেজ ইণ্টাৰভিউ (বিকাশ শইকীয়া)\nগ্ৰেভিটি\t(দেৱপ্ৰতিম হাজৰিকা) →\nবিক্ষিপ্ত ভাৱৰ বুৰবুৰণি (অনামিকা বৰুৱা)


L1: Assamese Chapter:2 Part:4- TET Qualified Forum, Assam\nHome / Assam TET-2021 Preparation / L1: Assamese Chapter:2 Part:4/ L1: Assamese Chapter:2 Part: 4\nL1: Assamese Chapter:2 Part: 4\nMarch 16, 2021 Assam TET-2021 Preparation, L1: Assamese Chapter:2 Part: 4\nAssam TET-2021 Preparation\nL1: Assamese Chapter:2\nঅসমীয়া প্ৰথিতযশা সাহিত্যিকসকল (খণ্ডঃ ৪)\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা (১৮৬৪-১৯৩৮) আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এজন পথ-প্ৰদৰ্শক। কবিতা, নাটক, গল্প, উপন্যাস, প্ৰবন্ধ, ৰম্যৰচনা, সমালোচনা, প্ৰহসন, জীৱনী, আত্মজীৱনী, শিশুসাহিত্য, ইতিহাস অধ্যয়ন, সাংবাদিকতা আদি সকলো দিশতে বেজবৰুৱাৰ অৱদান অমূল্য। কৃপাবৰ বৰুৱা ছদ্মনামত বেজবৰুৱাই "কৃপাবৰী ৰচনা" সাহিত্য সৃষ্টি কৰি এজন সমাজ সংস্কাৰক হিচাপেও চিনাকি দিছে।\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ পিতৃ দীননাথ বেজবৰুৱা ইংৰাজৰ আমোলত মুঞ্চিফৰ চাকৰি কৰিছিল। ডাঙৰীয়া দীননাথ বেজবৰুৱা চৰকাৰী কামত নগাঁওৰ পৰা বৰপেটালৈ বদলি হৈ যাব লগা হৈছিল। সেইসময়ত আজিকালিৰ দৰে যানবাহনৰ ব্যৱস্থা নথকাত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মাজেৰে নাৱেৰেই যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিল। সেই দিনা আছিল কাতি মাহৰ লক্ষ্মী পূৰ্ণিমা। গধূলি আহঁতগুৰি নামে ঠাইত দীননাথ বেজবৰুৱাই সপৰিয়ালে নাও বান্ধি ৰাতিৰ ভাত খাবৰ কাৰণে ব্যৱস্থা কৰিছিল। দীননাথ বেজবৰুৱাৰ সৰুজনা পত্নী ঠানেশ্বৰী দেৱীয়ে ভাত ৰান্ধিবলৈ ধৰি গা বেয়া লগাত নাওৰ বুকুলৈ আহি তাতেই এটি সন্তান জন্ম দিয়ে। এই সন্তানটিয়েই সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা। এই জন্ম সম্পৰ্কে দেউতাকে সোঁৱৰণী কৰিছিল যদিও বেজবৰুৱাই সেই সোঁৱৰণী দেখাৰ আগতেই জুয়ে পুৰি নষ্ট কৰাত শেষলৈ তেওঁ নিজৰ 'মোৰ জীৱন সোঁৱৰণ' ত সকলোৱে জানিব পৰকৈ এটি চন উল্লেখ কৰিছিল। তেওঁ উল্লেখ কৰা চনটো হ'ল ১৮৬৮ খৃষ্টাব্দ, নৱেম্বৰ মাহ। আনহাতে তেওঁ নিজকে সেইবাবে "ভূমিষ্ঠ নহৈ নৌকাস্থ হ’লোঁ" বুলিহে উল্লেখ কৰিছে।\nবৰ্তমান অসম সাহিত্য সভাই তেওঁৰ জন্ম চন ১৮৬৪ চনৰ ১৪ অক্টোবৰ বুলি নিশ্চিত কৰিছে।\nবেজবৰুৱাই দেউতাকৰ চাকৰিৰ বদলিৰ লগে লগে প্ৰথম অৱস্থাত তেজপুৰ, লখিমপুৰ, গুৱাহাটী আদি বিভিন্ন ঠাইত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিব লগা হৈছিল। শেষত দীননাথ বেজবৰুৱাই চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰি শিৱসাগৰত স্থায়ীভাৱে থাকিবলৈ লোৱাত তাৰ পৰাই বেজবৰুৱাই ১৮৮৬ খ্ৰীষ্টাব্দ ত এণ্ট্ৰেন্স পৰীক্ষাত পাছ কৰে। এণ্ট্ৰেন্স পৰীক্ষাত পাছ কৰাৰ পিছতে বেজবৰুৱাই উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে কলিকতালৈ গৈছিল। কলিকতাৰ ৰিপন কলেজত নাম লগালে যদিও বেজবৰুৱাৰ কলেজীয়া শিক্ষা সুখকৰ হোৱা নাছিল। প্ৰথম অৱস্থাতে কলিকতাৰ নতুন পৰিৱেশে তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ বাৰুকৈয়ে অৱনতি ঘটালে। দ্বিতীয়তে কলিকতাত পঢ়িবলৈ যাব নে নেযাব এনে দোধোৰ মোধোৰ অৱস্থাত থকাৰ কাৰণে তেওঁৰ নাম লগোৱাত পলম হয়। ফলত আন ছাত্ৰতকৈ তেওঁ শ্ৰেণীত পিছ পৰি যাব লগা হৈছিল। অধ্যাপকে দিয়া ক্লাছৰ লেক্‌চাৰবোৰ একোকে বুজিব নোৱাৰি তেওঁৰ মন নৈৰাশ্যৰে ভৰি পৰিছিল। এনে পৰিপ্ৰেক্ষিতত তেওঁ কলেজৰ শিক্ষা আধাতে সামৰি ঘৰলৈ ঘূৰি আহিল। কিন্তু শেষত পুনৰ কলিকতালৈ গৈ কলেজ ষ্ট্ৰীটৰ এটা ছাত্ৰাৱাসত থাকি চিটি কলেজত পঢ়া-শুনা কৰে। ১৮৯০ চনত কলিকতাৰ জেনেৰেল এছেমব্লি কলেজৰ পৰা বেজবৰুৱাই বি-এ পাছ কৰে। এজন ওখ খাপৰ উকিল হোৱাৰ ইচ্ছাৰে তেওঁ পুনৰ ৰিপন কলেজত আইন পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। লগতে প্ৰেছিডেন্সি কলেজত এম-এ শ্ৰেণীতো নাম লগাইছিল। কিন্তু শেষত বেজবৰুৱা জীৱনৰ পাকচক্ৰত পৰি আইন পৰীক্ষা (বি.এল) আৰু একে সময়তে চলি থকা এম.এ পৰীক্ষা দুয়োটাতে উত্তীৰ্ণ হ’ব পৰা নাছিল। ইয়াতেই বেজবৰুৱাৰ শিক্ষা জীৱনৰ অন্ত পৰে আৰু জীৱনত উকীল নহও বুলি দৃঢ় সংকল্প গ্ৰহণ কৰে।\nবি.এ পাছ কৰাৰ ঠিক পাচতেই ১৮৯১ চনত কলিকতাৰ জোড়াসাঁকোৰ দেৱেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ জীয়াৰী প্ৰজ্ঞাসুন্দৰীৰ লগত লক্ষ্মীনাথৰ বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়।\nবেজবৰুৱাই জীৱনৰ অন্তিম সময়খিনি সম্বলপুৰ, বৰোডা, বোম্বাই, নাগপুৰ আদি বিভিন্ন ঠাইত কটোৱাৰ পিছত ১৯৩৭ চনৰ ১৮ আগষ্টত অসমলৈ ঘূৰি আহে। ১৯৩৮ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ ২৬ তাৰিখে ডিব্ৰুগড় চহৰত থকা জী-জোৱাইৰ ঘৰত বেজবৰুৱাৰ মৃত্যু হয়।\nবেজবৰুৱাৰ সাহিত্যিক জীৱন কলিকতাত পঢ়ি থকাৰ সময়তে আৰম্ভ হৈছিল। সেই সময়তেই তেওঁ চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা আৰু হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীক লগ পায়। সেই সময়ত অসমত অসমীয়া ভাষাক পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ তিনিও মিলি অন্যান্য কলিকতাত পঢ়ি থকা ছাত্ৰ সকলক লগত লৈ "অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা"(অ. ভা. উ. সা. সভা) নামে এখন সভা স্থাপন কৰে। এই সভাৰ মুখপত্ৰ হিচাপে ১৮৮৯ চনত তেওঁলোকে 'জোনাকী' নামে এখন আলোচনী প্ৰকাশ কৰে। এই 'জোনাকী'ৰ পাততেই বেজবৰুৱাই প্ৰথম সাহিত্য সাধনাত মনোনিবেশ কৰে। জোনাকীৰ প্ৰথম বছৰ প্ৰথম সংখ্যাত 'লিতিকাই' নামৰ প্ৰথম প্ৰহসন প্ৰকাশ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ নিৰবচ্ছিন্নভাৱে অসমীয়া সাহিত্যৰ সকলো দিশতে জোনাকীকে ধৰি সেই সময়ত আৰু তাৰ পাছত অসমীয়া ভাষাত প্ৰকাশ পোৱা সকলো আলোচনী, সংবাদপত্ৰত সাহিত্য সাধনা কৰি যায়। 'জোনাকী' আলোচনীৰ সম্পাদনাৰ উপৰিও তেওঁ ১৯০৯ চনত প্ৰকাশ কৰা 'বাঁহী' অলোচনীৰ প্ৰতিষ্ঠা আৰু সম্পাদনা কৰে। বাঁহীৰ পাততেই সাহিত্যিক বেজবৰুৱা পূৰ্ণ হৈ উঠিল। বাঁহীৰ উপৰিও বেজবৰুৱাই সমসাময়িক চেতনা, আলোচনী, জন্মভূমি, মিলন, অসম সাহিত্য সভা প্ৰত্ৰিকা, অৰুণ, আৱাহন, বৰদৈচিলা, ন-জোন, জয়ন্তী, দৈনিক বাতৰি, অসম বন্তি আদি বিভিন্ন কাকত-আলোচনীত নিজৰ সৃষ্টিশীল লেখনি প্ৰকাশ কৰিছিল।\nআত্ম-জীৱনী আৰু জীৱনীঃ মোৰ জীৱন সোঁৱৰণ (প্ৰথম খণ্ড, ১৯৪৫), মোৰ জীৱন সোঁৱৰণ (দ্বিতীয় খণ্ড, ১৯৬১), ডাঙৰীয়া দীননাথ বেজবৰুৱাৰ সংক্ষিপ্ত জীৱন চৰিত, শ্ৰীশ্ৰী শংকৰদেৱ, শ্ৰীশ্ৰী শংকৰদেৱ আৰু শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱ\nচিন্তাশীল ৰচনাঃ তত্ত্বকথা, শ্ৰীকৃষ্ণকথা, ভগৱৎ কথা\nসম্পাদকীয় কাৰ্যঃ বাঁহী\nগল্প পুথিঃ সুৰভি, সাধুকথাৰ কুঁকি, জোনবিৰি, কেহোঁকলি\nসাধুকথা আৰু শিশু সাহিত্যঃ বুঢ়ী আইৰ সাধু, ককাদেউতা আৰু নাতিল’ৰা, জুনুকা\nবৈষয়িক গদ্যঃ বাখৰ, কামত কৃতিত্ব লভিবৰ সংকেত\nনাটকঃ ধেমেলীয়া নাটক (প্ৰহসন), লিতিকাই, নোমল, পাচনি, চিকৰপতি নিকৰপতি\nনাটৰ কুকিঃ গদাধৰ ৰজা, বাৰেমতৰা, হ-য-ব-ৰ-ল, হেমলেত, মঙলা\nবুৰঞ্জীমূলক নাটকঃ চক্ৰধ্বজ সিংহ, বেলিমাৰ, জয়মতী কুঁৱৰী\nৰস ৰচনা বা হাস্যৰসাত্মক ৰচনাঃ কৃপাবৰ বৰুৱাৰ কাকতৰ টোপোলা, কৃপাবৰ বৰুৱাৰ ওভতনি, বৰবৰুৱাৰ বুলনি, বৰবৰুৱাৰ ভাৱৰ বুৰবুৰণি, বৰবৰুৱাৰ চিন্তাৰ শিলগুটি, বৰবৰুৱাৰ সাহিত্যিক ৰহস্য, কৃপাবৰ বৰুৱাৰ সামৰণি।\nঅনুবাদঃ ভাৰতবৰ্ষৰ বুৰঞ্জী\nঅন্যান্যঃ অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্য, পত্ৰলেখা, কাঁহুদী আৰু খাৰলি, সম্পাদকৰ চ'ৰা\nL1: Assamese Chapter:2 Part:4Reviewed by Administrator on March 16, 2021 Rating: 5\nUnknown August 27, 2021 at 7:19 PM\nDarathi Misra August 28, 2021 at 12:19 AM\nAssam Govt. Service & Exam Preparation MCQ Test-37 Sub: GK


Candid Chronicles ..বিক্ষিপ্ত : #ফটাপ্ৰেম\nএকদম টিকাও ষ্ট্ৰেটেজী আছিল মোৰ।\nগতিকে কলেজ পোৱালৈকে এনেকৈয়ে প্ৰেম কৰি থকিলো, কেতিয়াবা নিজতকৈ ১০ বছৰ ডাঙৰ, কোনোবা, কেতিয়াবা চিনেমাৰ হিৰইন, কেতিয়াবা কোনো লেখিকা, মুঠতে যাৰে লগত মন যায় তাৰে লগত। প্ৰপজ কৰা ডেট মৰাৰ জঞ্জাল নাই।\nঅৱশ্যে ভাগ্য ভাল মোৰ প্ৰেমবোৰ বেছিদিন নিটিকিছিল, চলি থকা জনীতকৈ কাৰোবাক বেছি ভাল লাগিলেই, মই সন্তৰ্পনে সেইগৰাকীৰ ওচৰ পাইছিলোগৈ। মই ৰাম ঠগন দিয়াগৰাকীয়ে একো গম নেপাইছিল অৱশ্যে। পাব কেনেকৈ?\nএনেকৈয়ে মোৰ জীৱনটো সুখেৰে চলি আছিল। কিন্তু এদিন এক মাহেন্দ্ৰক্ষণত মই আচাম ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজৰ ছয় নম্বৰ হোষ্টেলৰ খটখটীত ভৰি দিব লগ হল। আৰু সেইদিনাই মোৰ অকলশৰীয়া সুখৰ সংসাৰ ভাঙি থানবান হৈ পৰিল।\nযথাৰীতি নূন্যতম বস্ত্ৰৰে শেষ নিশা কঁ‌পি কঁ‌পি থিয় হৈ থাকোতে চিনিয়ৰে আৱশ্যম্ভাৱী প্ৰশ্নটো কৰিলে,\n- "গাৰ্লফ্ৰেণ্ড আছেনে নে নাই?"\n- "অঁ, আবে চন তোক দেখিলেই গম পাই, তোৰ লগত কোনো নপতে বুলি। ব'ৰ চাল্লা, যা, বিচনাৰ তলত সোমাই মাইকী মহ এজনী ধৰি আন। আজি তোৰ লগত তাইক ফিটিং কৰি দিম।"\nলাজ বা দুখ পাব লগা একো নাছিল, মই কথটো জনোৱেই। আনন্দমনেৰে বিচনাৰ তললৈ (হংকং) সোমাই গলো। সেই ৰাতিলৈ বাছিলো। ৰেগিঙৰ সময়ত নিজকে বৰিং মানুহ বুলি প্ৰমান কৰিব পাৰিলে বহু অত্যাচাৰৰ পৰা হাত সাৰিব পাৰি।\nমই বাৰু বাছিলো, কিন্তু যিকেইজনে নিজৰ গাৰ্লফ্ৰেণ্ড আছে বুলি কলে, সিহঁ‌তৰ অৱস্থা তথৈবচ হল। গাৰ্লফ্ৰেণ্ডৰ নাম লৈ বেয়া বেয়া কথা কৈ চিঞঁ‌ৰিব লগা হল, দুজনমানে সেই ৰাতিয়েই দলিল পত্ৰ কৰি নিজৰ নিজৰ গাৰ্লফ্ৰেণ্ড কেইজনী চিনিয়ৰলৈ হস্তান্তৰ কৰিব লগা হল। আজিৰ পৰা অমুকীৰ ওপৰত মোৰ কোনো দাবী বা অধিকাৰ নেথাকিব বুলি লিখি, সাক্ষীৰ আগত চহী কৰিব লগা হল।\nৰেগিঙৰ দিন কেইটা ভালেই আছিল মোৰ বাবে, কিন্তু ৰেগিং শেষ হৈ লগ বন্ধুৰ লগত অলপ মুকলিমুৰীয়াকৈ কথা পাতিব পৰা হোৱাৰ লগে লগে, মোৰ সমস্যা আৰম্ভ হ'ল। আৰে সকলো দেখোন বেয়া মানুহ, কোনোবা এটাৰ আজি সাত বছৰ ধৰি প্ৰেম, কোনোবা এটা ৰেগিং চলি থকাৰ মাজতে লগৰ এজনী বা হেন্দিকত ফিটিং দিলেই। যাৰ একো হোৱা নাই সিয়ো তিনি চাৰি ঠাইত বৰশী পেলাই থৈছে। মই আকৌ তেতিয়া মাধুৰী দীক্ষিতৰ সপোনেই দেখি আছো, তাকো মাধুৰী আৰু মোৰ হব লগা ল'ৰা-ছোৱালী কেইটাৰ নাম ৰখাই হোৱা নাই তেতিয়ালৈকে। মুঠতে দুৰ্ঘোৰ অস্তিত্ব সংকটত পৰিলো।\nআৰু এনে সংকটত মই সাধাৰণতে যি কৰো, তাকে কৰিলো। গোকাট মিছা মাতি দিলো,\n- "মোৰ ক্লাছ এইটৰ পৰাই চলি আছে, ঘৰতো মোটামুতি গম পাইছেই, কাৰো বিশেষ আপত্তি নাই। এতিয়া পাছ কৰি চাকৰি এটা লোৱাৰ হে অপেক্ষা। ৰেংগিঙত কোৱা নাছিলো, কাৰণ মই চিয়ানা মাল, চিনিয়ৰে যে উৎপাত কৰিব মই আগৰ পৰাই জানো। এইবাৰ ঘৰলে গলেই তাইৰ আৰু মোৰ জুৰীয়া ফটো আনি সকলোকে দেখুৱাম।"\nছোৱালীজনীৰ নামটোও সাজি দিলো- অৰুণিমা।"\nলগে লগে লগ বন্ধুৰ মাজত মোৰ ষ্টেটাছ হো হোৱাই উত্তৰণ হৈ আকাশ চুলেগৈ। আনকি গাৰ্লফ্ৰেণ্ড থকা কেইটায়ো মোলৈ ইৰ্ষাৰ দৃষ্টিৰে চালে। সিহঁ‌তৰ প্ৰেম হৈছে যদিও ঘৰত গমেই দিবলৈ সাহস কৰা নাই। মোৰ দৰে প্ৰায় বিয়া ফিটিং হৈ যোৱা পৰ্যায় পাবলৈ এতিয়াও বহুদূৰ। কেইজন মান বিশ্বাস অবিশ্বাসৰ দোমোজাত থাকিলেও, প্ৰায়বোৰ বন্ধুয়ৰ ভাৱিলে,\n- ই কম বস্তু নহয় কিন্তু। এই চেহেৰা, এই বডী লৈ ছোৱালী পতাইছে, আনকি ঘৰতো কৈ দিছে।\nসকলোৱে সমীহ কৰিব ধৰিলে মোক। তেওলোকৈ মহা উদ্যমৰে নিজ মিছনত লাগিল, ময়ো মাধুৰীৰ পোষ্টাৰ দুখন মান আৰু বেছিকৈ লগাই ললো ৰুমত।\nপিছে মোৰ এই অভিনয় বেছিদিন নিটিকিল। ৰাইজে মোক সমীহ কৰিলেও, সন্দেহ কৰিবলৈ এৰা নাছিল।সুধিয়েই থাকে অৰুণিমাৰ চিঠি পঢ়ুৱা, ফটো দেখুৱা। আজিকালিৰ কথা হলে অৱশ্যে মই একেদিনাই ধৰা পৰিলোহেতেন। তাহানিৰ দোন বুলি ছমাহ মান চলি থাকিলো যেনে তেনে। কিন্তু এদিন মুখা খোল খাই গল। নিজেই এদিন অসতৰ্ক মুহুৰ্তত কৈ পেলালো,\n- ধেই, পৃথিৱীত কোনো অৰুণিমা ফৰুনিমা নাই। এনেই ধপ দি অছিলো মই। কি কৰিম, তহঁ‌তৰ চবৰে আছে, নেথাকিলেও লাইনত আছে, এদিন হব। মোৰ যে একোৱে নাই, মোৰ ইজ্জত বচাবলেকে মই মিছা কলো। বেয়া নেপাবি।\nমোৰ মাতটো হয়তো অলপ থোকাথুকি হৈছিল সেইসময়ত।\nকলেজৰ হোষ্টেলত পোৱাৰ দৰে বন্ধু ইচৰৰ চিৰিষ্টি এই চৰাচৰ জগতখনৰ আৰু কতো পোৱা নেযায়। মোৰ অকপট স্বীকাৰোক্তিত কাৰো খং নুঠিল, গালিও নিদিলে। কোনোবাই এবুকু সহমৰ্মীতা হাতৰ তলুৱাত লেপলেপীয়াকৈ সনি ,সেই হাতখন মোৰ পিঠিত ৰাখিলে।\n- একো নাই দোস্ত। আচলতে মোৰো ববীৰ কেছটো মিছা। টোটেলেটেৰিয়ান ধপ। হৈ যায় জীৱনত।\nসেইটো আমাৰ লগত সকলোতকৈ হেঞ্চু টো। সিয়েই গাৰ্লফ্ৰেণ্ড চিনিয়ৰক দান দিব লগা হৈছিল। ববী মাত্ৰ তাৰ ক্ৰাছ, কৰবাত কেনেবাকে পোৱা ফটো এখন লগত লৈ ফুৰে।\nকিন্তু বন্ধুবৰ্গই মোৰ প্ৰতি সহমৰ্মীতা দেখুৱায়ে ক্ষান্ত নহল, মোৰ এই একাকীত্বৰ অন্ত পেলাবলৈয়ো উঠি পৰি লাগিল। এবছৰ চিনিয়ৰ এজনে দোৰোল খোৱা জিভাৰে কলে, এমাহৰ ভিতৰত যদি তেও মোক ফিটিং কৰি দিব নোৱাৰে, তেনে তেও ইঞ্জিনিয়াৰিং পঢ়াই বাদ দিব।\nমই প্ৰথমে নাই নুই কৰিলো। কলো যে মোৰ লগত কোনো নপতে বুলি মোৰ সম্পূৰ্ণ আত্মবিশ্বাস আছে, এনেই লাথ খাই বেইজ্জত হবলে মোৰ মন নাই। তাতকৈ এনেকৈয়ে ভাল। এতিয়া প্ৰেম কৰি থকা কেইটাই যে লছ খাব, আৰু মই 'চাকৰি বাকৰি কৰি যেতিয়া "লাইগু তিৰি" (লাইগু= গুল্লাই) এজনী বিয়া পাতি ঘুৰি ফুৰিম, তেতিয়া চাম কোন জিকিল, কোন হাৰিল।\nনাই মোৰ ওজৰ আপত্তি নৰজিল। মোক জুৰীয়া শালিকা কৰিব হে এৰিব ৰাইজে। মাজতে দুই এজনে কলে\n- "আব্বে চন, তই ইঞ্জিনিয়াৰ হয় বে, যিকোনো ছোৱালী পতিব তোৰ লগত। ট্ৰাই মাৰি ছা এবাৰ। পতিবই।"\nমোৰ সুধিব মন গৈছিল, সেয়ে যদি হয় তেনে আমাৰ কলেজৰ ৯৯% লৰাই বৰলা কিয়? নুসুধিলো, কাৰণ ইতিমধ্যে মোৰ ভীষ্ম প্ৰ্তিজ্ঞা ফাগুনৰ পচোৱাত শুকান পাত উৰাদি উৰি গৈছিল, বহাগৰ নতুন বৰষুণ পোৱা ঘাঁ‌হৰ দৰে আশাই পোখালি মেলিছিল। হোষ্টেল এইট বা হেন্দিক বা কটন গাৰ্লচৰ এগৰাকীৰ হাতত ধৰি খাদী গ্ৰাম্যোদ্যোগ ভৱনৰ বাৰান্দাত বহি থকা এসোপামান টেলেকা চকুৰ আগেৰে ফীডচ বা অশোকালৈ সোমাই যোৱাৰ সপোন এটা জাগি উঠিছিল।\nমোৰ নিজৰ ওপৰত থকা বিশ্বাস আৰু বন্ধুবৰ্গৰ 'জেক' বিলাকৰ মাজত তুমুল ৰণ চলি আছিল। আৰু এদিন সেই ৰণত মোৰ আত্মবিশ্বাসে নিচৰ্তে আত্মসমৰ্পন কৰিছিল।\nসেইদিনাৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল মোৰ স্খলন, চৰিত্ৰৰ নহয়, সন্মানৰ। দুবাৰ ডাইৰেক্ট ৰিজেক্ট, তিনিবাৰ ফ্ৰেণ্ডজ'নড, এবাৰ বাধ্যতামূলক চেক্ৰিফাইচ, আৰু এবাৰ " এতিয়া সেইবোৰ মই ভবাই নাই, (মানে পিছত ভাবিব পাৰো, আশা এৰিব নেলাগে) " বুলি শুনি আৰু বিশ্বাস কৰি বছৰ বছৰ ধৰি অপেক্ষা কৰাৰ পাছত তেওৰ বিয়াত বাতি ছে'ট গিফট দিব লগা হ'লে সন্মান বোলা বস্তুটোৰ নোম নেগুৰ কিবা বাকী থাকেগৈ জানো?\nৰব, অলপ বহলাই কও। কাহিনীলৈ ঘুৰি যাও।\nমই প্ৰেম কৰিম বুলি গ্ৰীণ চিগ্নেল দিয়াৰ পাছত তপ্ৰথম আৰম্ভ হল পাত্ৰী বিছৰাৰ কাম। মোক সোধা হল মোৰ পচন্দৰ কোনোবা আছে নেকি? প্ৰথমতে এইচিতে বিছৰা ভাল হব, নিজ কলেজতে প্ৰেমিকা থাকিলে swag টো বেছি হয়, খৰছাও কম। আৰু লগতে সেই প্ৰেমিকাৰ যোগে গাৰ্লছ হোষ্টেলৰ দুই এটা ভিতৰুৱা খবৰো বন্ধুবৰ্গই গম পাই থাকে। মই চাৰি পাঁ‌চ গৰাকীৰ নাম ললো। নামকেইটা শুনি বন্ধুবৰ্গই মুখত একো নকলেও চকুৰ চাঁ‌ৱনিৰে বুজাই দিলে,\n- "আবে চন, ঔকাতত নেথাক কিয়?"\nপ্ৰথম লিষ্টখ্ন পুৰাপুৰিকৈ ৰিজেক্ট হল। কাৰণ দৰ্শোৱা হল, সেই গোটেই কেইজনী কেৱল এনেগেজদেই নহয়, কেনেবাকৈ এতিয়াৰটোৰ লগত ব্ৰেক আপ হলে আৰু দহ পোন্ধৰজনকৈ ৱেইটিং লিষ্টত আছে। সেইকেইজনীলৈ ৰৈ থাকিলে মোৰ ইহজনমত প্ৰেম হোৱাৰ চান্স নাই।\nএইচিৰ ল'ৰা আৰু ছোৱালীবোৰৰ মাজত এটাই মুল পাৰ্থক্য , ল'ৰা বোৰে প্ৰেম প্ৰেম বুলি দিনে নিশাই হামৰাও কাঢ়ি থাকে, আৰু ছোৱালীবোৰে প্ৰেম বুলিলেই ফাঁ‌ট মেলা বসুমতী পাতালে লুকাও যেন কৰে।\nশেষত এইচিৰ প্ৰেমভাগ অহবছৰ নতুন বেটছ অহালৈকে স্থগিত ৰখা হল। সময় খিনি পাছ কৰিবলৈ হেন্দিক, কটন আৰু আন আন কলেজত খেপ দি থকা হল। অকল গুৱাহাটী গুৱাহাটী কৰি থাকিলে প্ৰবেবিলিটি কমিব বুলি এ দি পি কলেজৰ পৰা হাউলী বি এইচ কলেজলেকে পৰিসৰ বহলোৱা হ'ল। পিছে নেচেল। কোনোপধ্যে নিমিলে, নহয়গৈ। স্থান খালি নাই, পিছত আহিব, চাওচোন বাৰু কি কৰিব পৰো, ইয়াতকৈ আগনেবাঢ়িল।\nএইচিত কেইবাটাও নতুন বেটচ আহিল আৰু গল, মই কোনজনী ভাল লাগিছে ঠিক কৰাৰ আগতেই বাচনিত থকা গোটেইকেইজনীয়েই কেণ্টিনত আন কোনোবাৰ লগত বহি চাহ চিঙাৰা খাই থকা দেখা গ'ল। বুকুত শিল থৈ, চকুলো লুকুৱাই, এনগেজমেণ্ট পাৰ্টি খাব লগা হ'ল\nএদিন এজন সুহৃদে টানি আঁ‌জুৰি হেন্দিক হোষ্টেল পোৱালেগৈ। সাংঘাটিক ধুনীয়া ছোৱালী এজনীৰ সৈতে চিনাকী কৰি দিলে। তাৰ চিনাকী ছোৱালী, সি চুপাৰিশ কৰি দিলে মোৰ কামটো নোহোৱাৰ কথাই বাই। সঁ‌চা কৈছো, বৰ ধুনীয়া ছোৱালী, তাইক দেখি দিল কি ঘণ্টী এনেকৈ বাজিল যে টিং টিং টিং শব্দটো তাই নেলাগে গোটেই হোষ্টেলেই শুনিলে যেন লাগি গ'ল।\nসেই দিনা শেষ নিশালৈ বহু কাজিয়া, য়ুক্তি তৰ্ক আৰু অভিমানৰ অন্তত আমাৰ প্ৰ্থম সন্তান টো ল'ৰা নহয় ছোৱালী হব, সেই সিদ্ধান্ত উপনীত হোৱাৰ পাছত হে টোপনি আহিল।\nতাৰ পাছত কি হ'ল বিশেষ নকও, সেই দিনটোৰ এমাহ মানৰ পাছত এদিন মই নিজকে হেন্দিক হোষ্টেলৰ ওচৰত, অকলে, চাহ আৰু খুৰ্মা খাই খাই, তিনি চাৰি ঘণ্টা মান লতাশিল ফিল্ডত ক্ৰিকেট প্ৰেক্টিছ চাই থকা অৱস্থাত অৱিষ্কাৰ কৰিলো। ভিতৰৰ ভিজিটিং ৰুমত মোক ধুনীয়া ছোৱালীজনী পতাই দিবলৈ লৈ যোৱা সুহৃদ বন্ধুজন আৰু তাই। ডেটিং চলি আছে। মই কম্পেনী দিবলে আহিছো। ঘুৰি যাওতে সি মোক ৰেৱতীত চাওমিন খুৱাব।\nলতাশিলৰ প্ৰেক্টিছ চাই মই সেইদিনা শিকিলো, ষ্ট্ৰেইট ড্ৰাইভ শ্বটটো আচলতে কেনেকে মাৰিব লাগে।\nদোস্তিত এইবোৰ চলেই। একো নাই।\nএনেকৈয়ে বৃথা চেষ্টাত তিনিবছৰ গ'ল, চতুৰ্থ বছৰত পঢ়াৰ কাম বাঢ়িল যদিও এক অভূতপুৰ্ব এভিনিউ মুকলি হৈ গল। ইউনিভাৰচিটিত আমাৰ বেটছৰ ছোৱালীবোৰ আহি সোমালহি। ইঞ্জিনিয়াৰিং ৩য় বৰ্ষলৈকে ইউনিভাৰ্চিটিৰ ছোৱালীয়ে পাত্তা নিদিয়ে, বয়সত ভাইটি হয় যে।\nইতিমধ্যে প্ৰায় নিৰ্ৱাপিত হোৱা মোৰ প্ৰেমৰ শলিতাডাল আকৌ ধিমিক কৈ জ্বলি উঠিল। ইউনিভাৰচিটিত ছোৱালীয়েই ছোৱালী, এজনীও মোৰ কাৰণে নোলাব নে? জালুকবাৰীৰ এপাহ কৃষ্ণচূড়াও মোৰ বাবে নুফুলিব নে?\nসেইদিনাৰ পৰা পূৱা গধুলি মই মোৰ দৰে কেইটামান হতাশাগ্ৰস্ত প্ৰাণীৰ সৈতে ইউনিভাৰচিটিৰ ফলে যোৱা আৰম্ভ কৰিলো। ৱাল খনৰ ভিতৰৰ ছোৱালী হোষ্টেল কেইটা যে, আসস!! সৰগৰ পৰীৰ মেলা।\nপিছে পৰীবোৰ ভালকে দেখা পোৱা নেযায়, দিনত ক্লাছৰ সময়ত অহাৰ সুবিধা নাই, প্ৰেক্টিকেল বোৰ কৰি সুন্দৰবৰী হৈ ইউনিভাৰচিটি পাও হি মানে পৰীবোৰ গাঁ‌তৰ ভিতৰত সোমাই। তথাপিও সেই ঠাইখিনিতে আমাৰ অতন্দ্ৰ পহৰা অব্যাহত থাকে।\nসুবিধা ওলাই ইউনিভাৰচিটিত কিবা ফাংচন হলে।\nতাতো খেপ চলে, পিছে ফলাফল একেই, যাৰ দিন পৰিল খালত।\nকিয় জানো আমাৰ ভাৱ হৈছিল, ইউনিভাৰচিটিৰ ল'ৰাবোৰ ঠাণ্ডা মুণ্ডা, গতিকে আমি ইঞ্জিনিয়াৰিঙৰ কেইটাই চিঞৰ বাখৰ কৰি, বেয়া মাত মাতি আমাৰ পুৰুষালি দেখুৱাব পাৰিলে ইউনিভাৰ্চিটিৰ ছোৱালীবোৰ আমাৰ ওপৰত ইম্প্ৰেছ হব।\nকলেজৰ শেষৰ দিনকেইটাৰ এদিন। ইউনিভাৰ্চিটিত কিবা ফাংচন আছে। আমি ৫০ জন মান সোমালোগৈ ফাংচন চাবলৈ। আমাৰ লগৰ সৰহ ভাগেই দিব্যবস্তু কণ পান কৰি জঁ‌টাধাৰী হৈ আহিছে, বচ একোজনী পাৰ্বতীৰ অপেক্ষা।\nআমি চিঞৰ বাখৰ কৰি সোমাই যোৱাৰ লগে লগেই পৰিবেশ টো অলপ সলনি হৈ গল, পৰীবোৰ সন্ত্ৰষ্ট হৈ পৰিল। সদায়েই হয়, সেইদিনাও হল, লগৰ লৰাবোৰে পৰীবোৰক আমাৰ পৰা আঁ‌তৰাই সুৰক্ষা বেষ্টনী গঢ়ি তুলিলে।\nকিন্তু কলেজৰ শেষৰ দিনকেইটা আছিল বাবেই নেকি, সেইদিনা কথাটো আমাৰ বাৰুকৈয়ে চেণ্টিত লাগিল।\n- "আব্বে ভাৰ্চিটিৰ কেইটাই আমাক কি বুলি ভাৱে ৰে? আমি কি হেৰি নেকি? আমি পৰী কেইজনীক জাষ্ট চালোহেতেন আৰু অলপ অচৰপ জোকালোহেতেন। তাতে ইমান হেৰি কিয়। আব্বে আমাক চিনি পোৱা নাই, ভাঙি দিম চাল্লা অডিটৰিয়াম।"\nআগৰ চকীত দুই চাৰিটা লাট পৰিল।\n-" হয় বে ঘেণ্টা। আমাক কি অভদ্ৰ বুলি ভাৱিছে নেকি। বন্ধ কৰ ফাংচন। আজি ইহতে আমাৰ ওচৰত মাফ খুজিব লাগিব। চিঞৰ বে চিঞৰ। হাল্লা কৰ। ফাংচন বন্ধ কৰি দে।"\n- আমিয়ে ৰজা।\n"খিক খিক। মাৰ মাৰ, গোৰ মাৰ চকীত। ভাঙি দে চাল্লা।"\nআমাৰ উৎপাত বাঢ়ি যোৱা দেখি সম্পাদক টাইপ দুজনমান আগবাঢ়ি আহি আমাক মনে মনে থাকিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে। আমাৰ উৎপাত আৰু বাঢ়িল।\n-"আমাক কি বুলি ভাৱিছে আপোনালোকে, ইমান ইনচাল্ট।"\n-"কি ইনচাল্ট কৰিলো আমি?"\n-" ইনচাল্ট নাই কৰা আৰু কি? আমি অহাৰ লগে লগে . . . . ,"\nকবলৈ গৈ আমি ৰৈ গলো,\nযিমানেই তুংগত নেথাকো কিয়,\n-" আমি আপোনালোকৰ ভাৰ্চিটিৰ ছোৱালীবোৰ চাব আহিছিলো, পাৰিলে অকনমান চেনী, আৰু সঁ‌চকৈয়ে সকলো মিলি গলে এবুকুকৈ নিস্কলুষ প্ৰেম দিম বুলি আহিছিলো, কিন্তু আপোনালোকে ছোৱালীবোৰ আঁ‌তৰাই লৈ গ'ল।"\nবুলি কোৱাৰ সাহস আমাৰ নাছিল। সেয়ে এনেই চালে বেৰে কোবাই আমি আৰু উৎপাত কৰিবলৈ ধৰিলো। কোনোবাই আমাৰ গাত হাত দিয়কচোন চাও, জুই লগাই দিম ইউনিভাৰচিটি।\nঅলপ পাছত সম্পাদক যেন লগা ল'ৰাকেইজন গলগৈ, পলাল আমাৰ ভয়ত। আমাৰ মস্তি চলি থাকিল, দুৰত থকা ছোৱালীবোৰলৈয়ো আমি দুই এটা তিতকাৰী এৰি দিলো। চিনি পোৱা নাই আমাক?\nঅলপ সময় গল, এইবাৰ দেখোন এসোপা মান ল'ৰা আমাৰ ফালে আগুৱাই আহিল। সংখ্যাত আমাৰ দুগুণ হব। সম্পাদকে নিশ্চয় হোষ্টেলত খবৰ দিলেগৈ।\nএজন তাৰে মাজৰ এজন হটঙা লৰা আমাৰ ওচৰলৈ আগবাঢ়ি আহিল।\n- "ঐ, চুপ চাপ ওলাই যাবি নে মাৰ খাবি ক?"\nতেওৰ চেহেৰা আমাৰ একোটাৰ তিনিগুণ মান। আমাৰ উৎসাহত ভাঁ‌টা আহিল। মানে লগে লগে ভদ্ৰ ল'ৰাই হৈ গ'লো।\n- "নাই মানে আমি এনেই . . . . অলপ . . . ."\n- " কি এনেই অলপ? মই নেজানো নেকি? সদায় ইউনিভাৰ্চিটিত আহি তোমালোকে হুলস্থুল কৰি থাকাহি। মই তোমাক (মোলৈ টোঁ‌ৱাই) আগতেও বহু বাৰ দেখিছো। যোৱা, এতিয়াই ইয়াৰ পৰা যোৱা। নহলে কথা বেয়া হব। যোৱা বুলিছো নহয়, গোটেই কেইটা যোৱা। পোৱালী ল'ৰা, উৎপাত কৰিব ঠাই পোৱা নাই?"\nআমি সুৰসুৰকৈ ওলাই আহিলো। লাজ অপমানত ইমান কষ্ট পোৱা নাছিলো, যিমান আমাক আমাৰ সপোন পৰীকেইজনীৰ আগত 'পোৱালী ল'ৰা' বুলি কোৱাত পালো।\nকাণ চুই কৈছো, সেইদিনাৰ পৰা আজিলৈকে গুৱাহাটী ইউনিভাৰৰ্চিটিৰ চোতালত ভৰি দি পোৱা নাই, কনভ'কেচনতো নগ'লো, পাৰমানেন্ট চাৰ্টিফিকেটো নানিলোগৈ। আজিলেকে প্ৰ্ভিজনেল খনেৰেই চলি আছে।\n(ওপৰত লিখা এটা শব্দও সঁ‌চা নহয়)\nPosted by abhijitK at 4:19 AM