ছাল চিগা মহাজন – যোগেশ ভট্টাচাৰ্য – ফটাঢোল\nMay 1, 2021 গল্প\t4 Comments\nছাল চিগা মহাজন – যোগেশ ভট্টাচাৰ্য\nঅতি সন্তৰ্পনে সি বিস্কুটৰ টেমাটো খুলিলে। টেমাৰ ভিতৰত বিস্কুটবোৰৰ মাজত ঘঁহনি খাই সৃষ্টি হোৱা গুড়ি অকণমানৰ বাহিৰে একো নাছিল। খঙতে টেমাটো দলিয়াই দিয়াত শব্দ এটা হ’ল যদিও ঘৰটোত শুই থকা কোনেও শুনা নাপালে। এইবাৰ সি এন্ধাৰতে খোৱাপানী এটুপি বিচাৰিবলৈ ধৰিলে। ভোকে-পিঁয়াহে লেবেজান হৈ পৰিছিল সি কিন্তু যোৱা আধাঘণ্টা ধৰি পাকঘৰত বিচাৰি বিচাৰি এটাও খোৱা বস্তু নাপালে।\nআচলতে সি ঘৰটোত চুৰি কৰিবলৈহে সোমাইছিল। ঘৰৰ গৰাকী অকলশৰীয়া বুঢ়া-বুঢ়ীযোৰা অগাধ সম্পত্তিৰ মালিক আছিল। মানুহে কয় যে বুঢ়াৰ খেতি পথাৰৰ এটা মূৰৰপৰা আনটো মূৰলৈ চাইকেল চলাই গ’লে দুখন তামোল খোৱা শেষ হয়৷ বুঢ়াৰ ফিচাৰিত যিমান মাছ আছে সিহঁতৰ ভোটদান কৰিবপৰা ক্ষমতা থাকিলে অসমৰ যিকোনো সমষ্টিৰ প্ৰাৰ্থীক জিকাব পাৰিলেহেঁতেন। সেইবোৰ শুনিয়েই চোৰটো সোমাইছিল চাগে বুঢ়াৰ ঘৰত সিন্ধি দিওঁ বুলি। পিচে বুঢ়া যে মহা কৃপণ সেইটো সি গম পালে তেতিয়াহে যেতিয়া দুঘণ্টা চলাথ কৰিও সি নিবলৈতো বাদেই খাবলৈও একো বিচাৰি নাপালে। শেষত পানী এটুপিকে খাওঁ বুলি যেতিয়া কলহৰ ভিতৰত পানীও নাপালে তেতিয়া খঙতে কলহত ঢাকনি দিয়া ষ্টীলৰ প্লেটখন দলিয়াই দিলে। খটঙকৈ শব্দ এটা হোৱাত বুঢ়া-বুঢ়ী সাৰ পালে।\n: হেৰি, চোৰ সোমাইছে যেন পাওঁ হে।\n: সোমাওক দিয়া। কি নিব সি? একো নায়েই। শুই থাকা মনে মনে।\nকথাখিনি শুনি চোৰটোৰ খঙে চুলিৰ আগ পালেগৈ আৰু বাৰাণ্ডাত থকা বুঢ়াৰ চেণ্ডেলযোৰকেই লৈ যাওঁ বুলি ভাবি পিন্ধিবলৈ গৈ দেখিলে যে নাৰিকলৰ ৰছীৰে ফিটা লগোৱা আছে চেণ্ডেলযোৰত। চেণ্ডেলৰ আগটো আৰু পিছটো এনেকৈ ক্ষয় গৈছে যেন বাৰিষাৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰই পাৰ হে খহাইছে। উপায় নাপাই চোৰটো খালী হাতেৰে গুচি গ’ল, কিন্তু কাগজত নোট এটা লিখি থৈ গ’ল।\nপিছদিনা পুৱা বুঢ়াই খালী ভৰিৰে বাহিৰলৈ ওলাই কুঁৱাৰ ঢাকনিখনৰ তলাটো খুলি ৰছীৰে বন্ধা মগটোৰে এমগ পানী আনি অলপ অলপ গাত চটিয়াই ভালদৰে গাটো ধুই ল’লে। বুঢ়াই সদায় পুৱাই গা ধোৱে কাৰণ পুৱা মুখ ধুই আকৌ এবাৰ গা ধুলে দুমগ পানী খৰচ হয়। গতিকে এবাৰতে গা, মুখ, হাত, ভৰি সকলো ধুই লয়। বুঢ়াৰ ঘৰটো বাপেকে বনাই থৈ যোৱা বাঁহৰ ওপৰত চিমেণ্ট লেপা পুৰণি অৱয়ব এটা। মাজে মাজে দুই এঠাইত ফাঁট মেলিছে যদিও বুঢ়াই মেৰামতি কৰি লোৱা নাই। বুঢ়াৰ মতে অলপ ভঙা-চিঙা থাকিলে বতাহ বেছিকৈ পোৱা যায়। ঘৰৰ ভিতৰত সামগ্ৰী বুলিবলৈ বুঢ়া-বুঢ়ীৰ দুযোৰকৈ কাপোৰ, এখন বিছনা, এটা চৰকাৰে দিয়া গেছ ষ্ট’ভ, আৰু এটা চৌকা। মানুহে কয় যে সাত বছৰমান আগতে চৰকাৰে দিয়া গেছ চিলিণ্ডাৰটো আজিও শেষ হোৱা নাই বুঢ়াৰ। এইখিনি সামগ্ৰীৰ উপৰিও আলহী আহিলে বহিবলৈ দিব পৰাকৈ পীৰা দুখন আৰু বাচন-বৰ্তন দুই এটাও আছে। বুঢ়াতকৈ বুঢ়ী আৰু এখোপ চৰা। বুঢ়ীয়ে মূৰ আঁচুৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ফণীখনৰ দাঁত ভাঙি ভাঙি পাঁচটামানহে ৰৈছেগৈ। কোনোবাই ফণী কিনিবলৈ ক’লে বুঢ়ীয়ে কয় যে চুলি সৰি সৰি নাইকিয়াই হ’বলৈ ধৰিছে। এইখিনি চুলি আঁচুৰিবলৈ পাঁচটা দাঁত থকা ফণীৰ প্ৰয়োজনেই নাই আচলতে, আঙুলিৰেই আঁচুৰিব পাৰি। এইবোৰ কৃপণালিৰ বাবে বুঢ়াৰ পুতেকটোৱে হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী পৰীক্ষা পাছ কৰিয়েই ঘৰৰপৰা ওলাই গৈছিল। সি পঢ়িবলৈ খুজিছিল, কিন্তু বুঢ়াৰ মতে পঢ়া-শুনা বেছি কৰিলে খৰচ বাঢ়ে, খেতি-বাতি কৰিলে ইনকাম বাঢ়ে।\nসেইবুলি বুঢ়া-বুঢ়ীৰ পইচা নোহোৱা নহয়। খেতি-বাতি কৰি যিমান টকা আৰ্জিছে, গোটেইবোৰ বেংকত ৰাখি দিছে। মানুহে কোৱা মতে বুঢ়া-বুঢ়ীয়ে ইচ্ছা কৰিলে গোটেই গাঁৱৰ মানুহক দুবছৰলৈ পুহি ৰাখিব পাৰে। কিন্তু মানুহক খুওৱা বাদেই, নিজৰ পুখুৰীৰ মাছো সপ্তাহত এদিন খায়, তাকো খুব বেছি দুটা বা চাৰিটা পুঠি মাছ। ৰৌ ধৰাৰ দিনা এসাঁজ ফ্ৰেচ খাই বাকী তিনি সপ্তাহ শুকুৱাই খায়। খেতিৰ চাউলখিনিৰ বাহিৰে বাকী দুই এপদ বস্তু দোকানৰপৰা বাকীত কিনি খায় আৰু মাহৰ মূৰত যিমান হয় সিমানখিনি বেংকৰপৰা উলিয়াই বাকী মাৰি দিয়ে। দোকানীয়ে বুঢ়াক তিনিমাহৰ মূৰত বাকী দিবলৈ কয়, কাৰণ মাহৰ চল্লিশ পঞ্চাশ টকামানৰ বাবে পাঁচশ টকা এখন খুচুৰা কৰি দিবলৈ দিগদাৰ। কিন্তু বুঢ়া কৃপণ হ’লেও পৰৰ খোৱা মানুহ নহয়। বুঢ়াৰ ইগ’ সাংঘাতিক। সেই ইগ’টোকেই সিদিনা সিন্ধি দিয়া চোৰটোৱে চেলেঞ্জ কৰি বুঢ়াৰ সুখী কৃপণময় জীৱনত পয়মালৰ সৃষ্টি কৰিলে।\nচোৰটোৱে একো নিবলৈ নাপাই শেষত বুঢ়াৰ ফটা চেণ্ডেলযোৰ পিন্ধি নিজৰ নতুন হাৱাইযোৰ থৈ কাগজ এখন নুৰিয়াই থৈ গৈছিল। বুঢ়াই গা ধুই আহি কাগজখন দেখি পঢ়ি চালে। তাত লিখা আছিল,\n“ইমান খাবলৈ নোপোৱা মানুহ মই জীৱনত দেখা নাই। ভিক্ষাৰীয়েও ভিক্ষা দি যাব তহঁতক। চোৰ এটাই তহঁতৰ ঘৰত পানী এটুপিও খাবলৈ নাপায়। মানুহ এটা ঢুকালে যিমান বস্তু দানত দিয়ে তাৰ আধাও তহঁতৰ ঘৰত নাই কিন্তু মই চোৰ হ’লেও দয়ালু। সেইবাবে তোৰ আধামৰা চেণ্ডেলযোৰ নিজে পিন্ধি মোৰ নতুন চেণ্ডেলযোৰ তোৰ বাবে ৰাখি থৈ গৈছোঁ। লাজ আছে যদি নেক্সটবাৰ মই আহিলে কিবা নিব পৰাকৈ ৰাখিবি। “\nআগতেই কোৱা হৈছে যে বুঢ়াৰ ইগ’ বহুত বেছি আছিল। কাকো একো নিদিছিল যদিও কাৰো ওচৰত হাতো নাপাতিছিল। মানুহে বুঢ়াক ‘ইমান পইচা কি কৰিবি’ বুলিহে কৈছিল কিন্তু এই চোৰটোৱে ‘ভিক্ষাৰীৰো অধম’ বুলি কৈ গ’ল। খং উঠাৰ লগতে বুঢ়াই লাজো পালে, কাৰণ খান্দানী ধনী বুলি বুঢ়াৰ নামো আছিল। এতিয়া চোৰটোৱে বুঢ়াক ভিক্ষাৰী বুলি প্ৰচাৰ কৰি ফুৰিলে লাজ নালাগিবনে? তাতে আকৌ চোৰটোৱে নতুন চেণ্ডেলযোৰ থৈ বুঢ়াক ধাৰত পুতি থৈ গ’ল। কৃপণ হ’লেও ধাৰখোৱা নাছিল বুঢ়াটো।\nৰাতি ভাত খোৱাৰ সময়ত আলোচনা কৰি বুঢ়া-বুঢ়ীয়ে সিদ্ধান্ত ল’লে যে চোৰটো আকৌ সোমালে নিব পৰাকৈ কিবা এবিধ বস্তু হ’লেও ঘৰত ৰাখিব লাগিব। পিছদিনা বুঢ়াই বজাৰৰপৰা কম দামী চাৰ্ট দুটামান কিনি আনিলে। এসপ্তাহ পিছত চোৰটো আকৌ সোমাল। বুঢ়াই গম পালে যদিও আনন্দ মনেৰে শুই থাকিল। এইবাৰ অন্ততঃ চোৰে বুঢ়াক ভিক্ষাৰী বুলিব নোৱাৰে। কিন্তু পিছদিনা পুৱা চাৰ্ট ওলোমাই থোৱা বাঁহৰ কামিডালত নিজৰ চাৰ্টটোৰ সলনি দামী চাৰ্ট এটা দেখি বুঢ়া আচৰিত হ’ল। চাৰ্টৰ পকেটত আধা ওলোৱাকৈ থৈ দিয়া কাগজখন খুলি বুঢাই পঢ়িলে,\n“ছাল চিগা ভিকহু বুঢ়া, তোৰ চাৰ্টটো মই নিলোঁ। পিন্ধিব নোৱাৰি সেইটো। ঘৰ মুচিবলৈহে নিছোঁ। তাৰ সলনি মোৰ দামী চোলা এটা তোক দি গৈছোঁ। পিন্ধিবি দেই সেইটো।”\nএইবাৰ বুঢ়াৰ আৰু বেছিকৈ ইগ’ত লাগিল। পিছদিনা বুঢ়াই বাচন-বৰ্তন এসোপামান কিনি আনিলে। আকৌ চোৰ সোমাল। এইবাৰ চোৰে ভাল কেৰাহী এটা থৈ গ’ল আৰু কাগজ এখনত লিখি থৈ গ’ল,\n“তোৰ বাচনসোপা নিনিলোঁ দে। তিনিসাঁজমান খাই ধুলে বাচন ফুটিয়েই যাব। মোৰ কেৰাহীটো থৈ গ’লোঁ। দাল-দৰিদ্ৰৰ ঘৰতো তোতকৈ ভাল বাচন থাকে।”\nইগ’ বাঢ়ি বিপদসীমা পাৰ হওঁ হওঁ অৱস্থাত ককবকাই বুঢ়াই এইবাৰ চকী দুখন কিনিলে। কিন্তু চোৰটোৱে চকী নিনি লিখি থৈ গ’ল যে তেনেকুৱা চকী কিনি আনি তাৰ কাঠেৰে জুই পুৱাবহে পাৰি। বুঢাই ৰেডিঅ’ এটা কিনি আনিলে, চোৰে বেটাৰী দুটা থৈ লিখি গ’ল যে বেটাৰী নোহোৱা ৰেডিঅ’ চোৰেতো নিনিয়েই, ভিকহুক দান দিলেও নলয়। বুঢ়াই সৰু টিভি এটা কিনি আনিলে, চোৰে লিখি থৈ গ’ল যে সেইটো টিভিতকৈ ডাঙৰ ম’বাইল ফোন ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে লগত লৈ ফুৰে। বুঢ়াই লাহে লাহে এপদ দুপদকৈ দামী বস্তু কিনি কিনি ঘৰ ভৰাই পেলালে। চোৰে কিবা এটা নিয়ক বুলি দৰ্জা খিড়িকী মেলি শোৱা কৰিলে। পিচে চোৰে প্ৰতিবাৰেই বুঢ়াক তাচ্ছিল্য কৰি চিঠি লিখি সন্মানত আঘাত কৰি যায়।\nএনেদৰে ভালেমান দিন যোৱাৰ পিছত এদিন অসহ্য হৈ বুঢ়াই চোৰটোক ধৰাৰ কথা ভাবিলে । সিদিনা ৰাতি বুঢ়াই চোৰ সোমোৱা গম পাই একেজাঁপে উঠি বহি আন্ধাৰতে ক’লে,\n: ৰহচোন চোৰ বাপু, তোক কি লাগে ক। আনি দিম মই। কিমান আৰু এই বুঢ়াক বেইজ্জত কৰিবি?\nএই কথা শুনি চোৰটোৱে ভিৰাই লৰ মাৰিলে আৰু তাৰ পিছত বহুদিনলৈ তাৰ দেখা দেখিয়েই নোহোৱা হ’ল। তেনেকৈ এমাহমান যোৱাৰ পিছত চোৰটো আৰু নাহে বুলি ভাবি ৰাতি নাক বজাই শুই এদিন পুৱা উঠি বুঢ়াই দেখিলে যে ঘৰত এপদ বস্তুও নাই। অৱশেষত চোৰে বস্তুবোৰ নিলে বাবে বুঢ়াই মনত অলপ শান্তি পালে যদিও টিভিটো আৰু ৰেডিঅ’টো চোৰে নিয়াত অলপ দুখো পালে। বুঢ়াৰ ৰেডিঅ’ শুনা অভ্যাস এটা হৈ গৈছিল আৰু বুঢ়ীৰো টিভি চিৰিয়েলবোৰ চাই চাই এতিয়া টিভি এটা নহ’লে চলিব নোৱাৰা অৱস্থা হৈছিল। বুঢ়ীৰ কথামতে নতুন টিভি এটা কিনিবলৈ ঘৰৰপৰা ওলাব খোজোঁতেই পুলিচৰ জীপ এখন আহি বুঢ়াৰ ঘৰৰ সম্মুখত ৰ’লহি। এজন পুলিচ বিষয়া জীপৰপৰা নামি আহি বুঢ়াক যোৱা নিশা হৈ যোৱা চুৰি কাৰ্য্যৰ বাবে কমপ্লেইন এটা দিবলৈ কোৱাত বুঢ়াই ক’লে,\n: মই কমপ্লেইন নিদিওঁ দে বোপা। তাক মই বস্তুবোৰ নিবলৈয়ে দিছিলোঁ। সিহে নিব নুখুজিছিল। তাৰোপৰি সি চোৰ হৈয়ো মোতকৈ ভাল খাদ্য খায়, ভাল পিন্ধে, ভাল বস্তু ব্যৱহাৰ কৰে। মোৰ ইমান পইচা থাকিও ভিকহুৰ দৰে জীৱন-যাপন কৰি আছিলোঁ। পিছত তাৰ লগত ফেৰ মাৰিবলৈ গৈ ময়ো বহুত বস্তু কিনি আনিলোঁ আৰু বুজি পালোঁ যে বেংকত থকা টকাখিনি গণি থাকি পোৱা সুখতকৈ পুৱা ৰেডিঅ’ত গান শুনি পোৱা সুখ বেছি। আজিকালি ভাল কাপোৰ পিন্ধি ওলাই যাওঁ বাবে বহুত মানুহে ‘আতা’ নুবুলি ‘মহাজন’ বুলি মতা হৈছে। যোৱা মাহত নৰীয়াত পৰা মানুহ এজনীৰ পুতেকক অলপ পইচা দিয়াৰ পিছত মাকক সুস্থ কৰি আনি ভৰিত ধৰি তামোল পাণ, গামোচা এখন দি যি সেৱা কৰিছে নহয় বোপা, কি ক’ম আৰু তোক, কিমান ভাল লাগিছে। চোৰটোক লগ পালে আৰু কিবাকিবি অলপ দিমহে মই। কাৰণ সি চুৰ কৰক বুলি অনা ৰেডিঅ’টোত খেতি-বাতিৰ দিহা পৰামৰ্শ শুনি শুনি এইবাৰ খুব ভাল খেতি হৈছে। পইচাও দুগুণ আৰ্জিছোঁ। টিভিটোতো বহুত খবৰ পাই দেখোন। বজাৰত কি দাম চলি আছে, কিহৰ দাম কেতিয়া বাঢ়িব সৱ গম পায়। চোৰটোৰ লগত জেদত নধৰাহেঁতেন এইবোৰ নজনাকৈ মৰি থাকিলোঁহেঁতেন। মই কমপ্লেইন নিদিওঁ দে বাচা।\nইমানপৰে বুঢ়াৰ কথা মনযোগেৰে শুনি থকা পুলিচ বিষয়াজনৰ চকু ইতিমধ্যে সেমেকি উঠিছিল। তেওঁ বুঢ়া-বুঢ়ীক সেৱা এটা কৰি ক’লে,\n: আই-পিতাই, তোমালোকে মোক চিনি পোৱা নাই। মই হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী পৰীক্ষা দি উঠিয়েই ঘৰৰপৰা ওলাই গৈছিলোঁ যে। তাৰপিছত চহৰলৈ গৈ প্ৰাইভেট স্কুল এখনত কাম কৰি পঢ়ি শুনি পুলিচ ইন্সপেক্টৰৰ চাকৰিটো পালোঁ। তেতিয়াই তুমি এইবোৰ কথা বুজিলে হয়তো মই ঘৰৰপৰা ওলাই যাবলগীয়া নহ’লহেঁতেন। এতিয়া যি নহওঁক মোৰ লগত ব’লা। তোমালোকৰ ঘৰলৈ চোৰটো ময়েই পঠিয়াইছিলোঁ। চিঠিবোৰ মোৰ নিৰ্দেশত সি ৰাখি থৈ গৈছিল। সি চোৰ নহয়, প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত চি.আই.ডি এজেণ্ট। যোৱা মাহত চুৰি হোৱা বস্তুবোৰ মই গাঁৱৰ সিমূৰত তোমালোকৰ বাবে বনোৱা নতুন ঘৰটোত সজাই পৰাই ৰাখি থৈছোঁ। এতিয়াৰপৰা ময়ো মাজে মাজে আহি থাকি যাম ইয়াত।\nতাৰপিছত কি হ’ল? কৃপণ বুঢ়া দানী হ’ল। পুতেকৰ বিয়াত পুখুৰীৰ ডাঙৰ ডাঙৰ মাছকেইটা মাৰি গাঁৱৰ মানুহক দকচি খুৱালে। পিচে পানী খৰচ কৰোঁতে বুঢ়াই এতিয়াও কৃপণালি কৰে। বুঢ়াৰ মতে বেছিকৈ খৰচ কৰি থাকিলে এদিন খোৱা পানীটুপিৰ বাবে মানুহে হেনো হাঁহাকাৰ কৰিবলগীয়া হ’ব। এইবোৰ কথা বুঢ়াই টিভি চাই চাই শিকিছে।\n« কৰ’ণাৰ কৃপা – মিণ্টু কলিতা\nনিংনি ভাৱৰীয়াৰ ৰহস্য : এখন ৰসাল আৰু অসাধাৰণ গ্ৰন্থ – কৰবী দত্ত »\nকিছু ব্যংগ! ভাল লাগিল পঢ়ি।\nবঢ়িয়া। অবশেষত বুজি পোৱা গ’ল,,,মৃত্যুৰ পিছত জমা পইচাৰ একো কামেই নাই,,গতিকে যি ভোগ কৰিব লগা আছে জীয়াই থাকোঁতে কৰি লোৱা ভাল\nমজা লাগিল যোগেছ, দেৰি হলেও পঢ়িলোঁ৷


মামণি ৰয়ছম গোস্বামীৰ উপন্যাসত শ্ৰমিক জীৱনৰ চিত্ৰ (টুনুজ্যোতি গগৈ) - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / কথাশিল্প / মামণি ৰয়ছম গোস্বামীৰ উপন্যাসত শ্ৰমিক জীৱনৰ চিত্ৰ (টুনুজ্যোতি গগৈ)\nজুন 4, 2017\tকথাশিল্প, টুনুজ্যোতি গগৈৰ ৰচনা সম্ভাৰ, পৰ্যালোচনা মন্তব্য কৰক 908 দৰ্শন\nস্বাধীনতা পৰৱৰ্তী কালৰ অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যক নতুন আৰু বৰ্ণাঢ্য বিষয়বস্তুৰে সমৃদ্ধিশালী কৰা ঔপন্যাসিকসকলৰ ভিতৰত মামণি ৰয়ছম গোস্বামী (১৯৪২-২০১১) অন্যতম৷ গোস্বামীৰ ‘চেনাবৰ সোঁত’ (১৯৭২), ‘নীলকন্ঠ ব্ৰজ’ (১৯৭৬), ‘অহিৰণ’ (১৯৮০), ‘মামৰে ধৰা তৰোৱাল’ (১৯৮০), ‘দঁতাল হাতীৰ উঁয়ে খোৱা হাওদা’ (১৯৮৮) ইত্যাদি উপন্যাসৰ বিষয়বস্তুৰ বৈচিত্ৰ্য আৰু পটভূমিৰ অভিনৱত্বই অসমীয়া পাঠকসকলক সদায়ে আকৃষ্ট কৰি আহিছে৷ লক্ষ্যণীয় যে গোস্বামীৰ জীৱনটোৱেই আছিল সংঘাতময় – প্ৰতিবাদী সত্তা আৰু সংগ্ৰামী মানসতাৰ সহায়ত তেওঁ সেই সংঘাত সফলতাৰে অতিক্ৰম কৰিছিল আৰু তেওঁৰ জীৱন কাহিনী লক্ষ লক্ষ মানুহৰ প্ৰেৰণাৰ উৎস হৈ পৰিছিল৷ তেওঁৰ জীৱন সংগ্ৰাম আৰু বৰ্ণাঢ্য অভিজ্ঞতাৰ সন্দৰ্ভত বিশিষ্ট সমালোচক ডঃ হীৰেন গোহাঁয়ে কৈছে – ‘এই বিচিত্ৰ সংগ্ৰামৰ অভিজ্ঞতা দেখাত সৰল হ’লেও, প্ৰকৃততে কবিতাৰ দৰে ঘন সংঘবদ্ধ, জটিল আৰু নিবিড়৷ তাৰ ফলত কেতিয়াবা এনে গভীৰ অন্তৰ্দৃষ্টি আৰু মৰ্মভেদী উপলব্ধিৰ উদ্ভাস ঘটিছিল যে মেধা আৰু বুদ্ধিৰে আয়ত্ব কৰিব নোৱাৰা কিছুমান জীৱন সত্যই যেন পাঠকৰ অনুভূতি আলোকিত কৰি গৈছিল৷’ [গৰীয়সী, ফেব্ৰুৱাৰী, ২০১২]\nমূলতঃ কঠিন বাস্তৱ আৰু নাৰী জীৱনৰ বিভিন্ন সমস্যাৰ আধাৰত উপন্যাস ৰচনা কৰা মামণি ৰয়ছম গোস্বামীৰ ‘চেনাবৰ সোঁত’, ‘অহিৰণ’ আৰু ‘মামৰে ধৰা তৰোৱাল’ – এই তিনিওখন উপন্যাসত উৰ্ধতন কৰ্তৃপক্ষই শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ ওপৰত চলোৱা শোষণ-নিৰ্যাতনৰ ছবি জীৱন্ত ৰূপত ফুটি উঠিছে৷ অসমীয়া সাহিত্য জগতত নতুন বিষয়বস্তুৰ এখন অগতানুগতিক উপন্যাসৰূপে চৰ্চিত গোস্বামীৰ ‘চেনাবৰ সোঁত’ প্ৰত্যক্ষ অভিজ্ঞতাৰ আধাৰত ৰচিত৷ উপন্যাসখনত চীনাব বা চেনাব নদীৰ ওপৰত দলং সজাৰ কামত নিয়োজিত এদল শ্ৰমিকৰ সুখ-দুখৰ কাহিনী মৰ্মস্পৰ্শীভাৱে বৰ্ণিত হৈছে৷ উপন্যাসখনৰ পাতনিত তেওঁ লিখিছে– ‘১৯৬৬ চনতে এই উপন্যাস লিখা হৈছিল৷ কাশ্মীৰৰ চেনাব নদীৰ ওপৰত বন্ধা দলং এখনৰ শ্ৰমিকসকলক কেন্দ্ৰ কৰি এই উপন্যাস ৰচনা কৰা হৈছিল৷ এয়ে মোৰ প্ৰথম উপন্যাস৷ সেই সময়ত চেনাবৰ পাৰত শ্ৰমিকৰ কেম্পত থাকি এই উপন্যাস লিখা হৈছে৷ বয়স কম আছিল বাবে অভিজ্ঞতা কিছু কম আছিল, কিন্তু নিজ চকুৰে দেখা শ্ৰমিকৰ জীৱনৰ এয়া এক দলিল আছিল৷’\n‘চেনাবৰ সোঁত’ত ঔপন্যাসিকাই ৰঘামা-সদাশিৱৰ কাহিনীৰ সমান্তৰালকৈ সোণীৰ কাহিনী সাৱলীল গতিত, আউল নলগাকৈ আগুৱাই নিছে৷ উপন্যাসখনৰ কাহিনীভাগ চমুকৈ এনেধৰণৰ– মালিক পক্ষই দলং নিৰ্মাণত জড়িত শ্ৰমিকসকলক অহৰহ শোষণ কৰাৰ ফলত শ্ৰমিকসকল অভাৱ-অনাটনত জুৰুলা হৈছে৷ তেওঁলোক সাংসৰিক জীৱনৰ সাধাৰণ আনন্দ উপভোগৰ পৰা বঞ্চিত হৈ অস্থায়ী শিবিৰতে এক কষ্টকৰ জীৱন যাপন কৰিব লগা হৈছে৷ ৰঘামা, সদাশিৱ, সোণী, শিৱান্না, চাহাব আদি বিভিন্ন পৰিৱেশৰপৰা অহা চৰিত্ৰবোৰ উপন্যাসখনত জীৱন্ত ৰূপত ফুটাই তোলা ঔপন্যাসিকাই পাঠকক এই বাস্তৱ সত্যৰ সৈতেও পৰিচয় কৰাই দিছে যে অভাৱীসকলক আৰ্থিক দুৰ্বলতাই উচ্ছৃংখল, অত্যাচাৰী আৰু ব্যভিচাৰী কৰি তোলে৷\nউপন্যাসখনত কোম্পানীৰ শোষণৰ তীব্ৰতা যথাযথভাৱে চিত্ৰিত হৈছে৷ সদাশিৱৰ মৃত্যুৰ পাছত শ্ৰমিকসকলৰ মাজত সৃষ্টি হৈছিল চেপা প্ৰতিবাদ– ‘গোটেইজাক মানুহৰ মাজত এটা চেপা উত্তেজনাই দেখা দিলে৷ কোম্পানীৰ এনেকুৱা একচিডেন্ট ইতিমধ্যে কেইবাটাও ঘটি গৈছে৷ ক্ৰেইনৰ বাল্টি পৰি, কুঁৱা খন্দাৰ সময়ত, আনকি গাৰ্ডাৰৰ ওপৰৰপৰা চেনাবৰ বুকুত সৰি পৰা কেইবাটাও দুৰ্ঘটনা ঘটি গৈছে৷ সামান্য কেইটিমান টকা দি কোম্পানীয়ে সিহঁতৰ মুখ বন্ধ কৰি থোৱাৰ বাহিৰে একো কৰা নাই… চৰকাৰতকৈ ইহঁত বেছি শোষক, ৰক্তপিপাসুৰ দল৷ সময়ে-অসময়ে ইহঁতে শ্ৰমিকক ফটা জোতাৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিছে৷ সুদীৰ্ঘকাল কোম্পানীয়ে ইহঁতক জোতা কৰিয়েই ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে৷ ‘ছাল’ এৰাই যোৱা আৰু ‘গেৰোৱা’ খহি পৰাৰ লগে লগে উদং পথলৈ এই জোতাক দলিয়াই পঠিয়াইছে৷’ ঔপন্যাসিকাই শ্ৰমিকসকলৰ অৱহেলিত অৱস্থাটো ফটা জোতাৰ কল্পচিত্ৰৰে প্ৰকট কৰি তোলাৰ বিপৰীতে নতুন প্ৰজন্মৰ প্ৰতি পোষণ কৰিছে গভীৰ আশাবাদ –‘অলপতে তাই এটা নতুন শিশুৰ জন্ম দিব৷ কিন্তু, সি সেই শিশুটিৰ কুসুমকোমল ছালখনক কোম্পানীৰ মালিকক ফটা জোতা কৰি পিন্ধিবলৈ দিব নোৱাৰে৷’\nমামণি ৰয়ছম গোস্বামীৰ ‘অহিৰণ’ উপন্যাসখনৰ কাহিনীভাগ মধ্য প্ৰদেশৰ অহিৰণ নদীৰ একুৱাডাক্ট নিৰ্মাণকাৰী কোম্পানী, কাৰ্যধ্যক্ষ, কৰ্মচাৰী, শ্ৰমিক আদিক লৈ অগ্ৰসৰ হৈছে৷ উপন্যাসখনৰ প্ৰধান চৰিত্ৰকেইটা হৈছে– মেনেজাৰ হৰ্শূল চাহাব, ধোবা আজিজ মিঞা আৰু নিৰ্মলা৷ উপন্যাসখনত উচ্চবৰ্গীয়, মধ্যবৰ্গীয় আৰু নিম্নবৰ্গীয় সমাজক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা বিভিন্ন চৰিত্ৰৰ বিভিন্ন সংঘাত আৰু তেওঁলোকৰ মাজৰ পাৰস্পৰিক সম্পৰ্কৰ বিষয়ে বৰ্ণিত হৈছে৷ ‘অহিৰণ’ত মধ্যপ্ৰদেশৰ অৰ্থনীতি, গ্ৰাম্য সমাজ আৰু ভৌগোলিক পটভূমিৰো আভাস পোৱা যায়৷ এই উপন্যাসখনৰ সন্দৰ্ভত কাকত-আলোচনীৰ অভিজ্ঞ সম্পাদক চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়াই কৈছিল–‘খুব সম্ভৱ মামণি ৰয়ছম গোস্বামীয়েই একমাত্ৰ আধুনিক অসমীয়া গদ্য লেখিকা, যিয়ে সফলতাৰে অসমৰ চাৰিসীমাৰ বাহিৰৰ বিষয়বস্তুকো সাহিত্য-সৃষ্টিৰ সম্পদ কৰি লৈছে৷ তেওঁৰ বহল দৃষ্টিভংগী আৰু মনৰ দুৰন্ত শক্তিয়ে আমাৰ সাহিত্যৰ এক বলিষ্ঠ নতুন পদক্ষেপকে সূচাইছে৷’ [প্ৰকাশ, জানুৱাৰী, ১৯৮৩ চন]\n১৯৮২ চনত সাহিত্য অকাডেমীৰ বঁটা বুটলিবলৈ সক্ষম হোৱা গোস্বামীৰ ‘মামৰে ধৰা তৰোৱাল’ত সমাজৰ অৱনত-অৱহেলিত-নিৰ্যাতিত হৰিজন সম্প্ৰদায়ৰ শ্ৰমিকসকলৰ জীৱন সংগ্ৰামৰ মৰ্মন্তুদ চিত্ৰ এখন প্ৰতিফলিত হৈছে৷ শ্ৰমিক সংগঠনত আগতে হৰিজন সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰতিনিধি নাছিল, প্ৰথমবাৰৰ বাবে যশোৱন্ত নামৰ শ্ৰমিক জনক সংগঠনত সদস্যৰূপে নিয়োগ কৰা হ’ল৷ সংগঠনটোৰ প্ৰতিনিধিৰূপে যশোৱন্তই ক্ষুধাৰ জ্বালাত শ্ৰমিকসকলে অখাদ্য ভক্ষণ কৰা, নাৰী শ্ৰমিকে দেহ ব্যৱসায়ত জড়িত হোৱা আদি দৃশ্য অসহায়ভাৱে প্ৰত্যক্ষ কৰিছে৷ কোম্পানীৰ উৰ্ধতন কৰ্তৃপক্ষই শ্ৰমিকসকলৰ দাবীৰ প্ৰতি কোনো গুৰুত্ব নিদিয়াত ক্ষুধাৰ্ত ধৰ্মঘটকাৰীসকল হিংস্ৰুক হৈ উঠিছে আৰু তেওঁলোকৰ ভয়ত স্থানীয় নেতাসকল পলায়ন কৰিছে৷ কোম্পানীৰ নিৰ্দেশত ইউনিয়নৰ সদস্যসকলে চুক্তিত চহী কৰি ‘ফাইনেল’ লৈ অন্য শাখালৈ বদলি হৈ গৈছে৷ হৰিজন সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰতিনিধি যশোৱন্তকো ‘ফাইনেল’ দিয়া হৈছে৷ যশোৱন্তই প্ৰথমাৱস্থাত এই সুবিধা গ্ৰহণ কৰিলেও পাছত বিবেক দংশিত হৈ মাজবাটৰপৰা উভতি আহিছে৷ সাধাৰণ শ্ৰমিকক তেওঁ প্ৰতাৰণা কৰাৰ কথা ভাবিব নোৱাৰিলে৷ চাটাই হোৱা ক্ষুধাৰ্ত শ্ৰমিকসকলে তেওঁক সাই নদীৰ বালিত পুতি থোৱাৰ ভয় দেখুৱালেও তেওঁ সাইৰ বালিত অকলে অকলে নিৰ্ভয়ে ঘূৰি ফুৰিলে৷ তেওঁৰ সকলোৰে প্ৰতি বিশ্বাস হেৰাই গ’ল৷ তেওঁ দেখিলে, দুবছৰ পাছত স্থানীয় নেতা শাস্ত্ৰীয়েও ভাল স্থানত ঘৰ সাজি বিলাসী জীৱন কটাইছে৷ দুদিনমানৰ পাছত তেওঁ দোভাগ নিশা শাস্ত্ৰীৰ ঘৰত এখন চিকমিকাই থকা চোকা তৰোৱাল লৈ উপস্থিত হ’ল৷ উপন্যাসখনৰ কাহিনীভাগৰ সাৰাংশ এয়াই৷\nঅন্য উপন্যাসৰ দৰে এক নিটোল কাহিনী নথকা সত্বেও ‘মামৰে ধৰা তৰোৱাল’ৰ কাহিনী শ্ৰমিকসকলৰ শোষিত-নিস্পেষিত জীৱনৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কিছুমান বিক্ষিপ্ত ঘটনাৰ আধাৰত অগ্ৰসৰ হৈছে৷ গোস্বামীয়ে স্বামীৰ লগত সেই শ্ৰমিকসকলৰ জীৱন সংগ্ৰাম ওচৰৰপৰা প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল বাবেই তেওঁলোকৰ অভাৱ-অভিযোগ, দুখ-যন্ত্ৰণা আদি মৰ্মস্পৰ্শীভাৱে ফুটাই তুলিবলৈ সক্ষম হৈছিল– ‘কিছুদূৰ গৈ যশোৱন্তই আৰু এটা মাৰাত্মক দৃশ্য দেখা পালে৷ মুন্সী গছৰ কছাইৰ দোকানৰপৰা ছাগলীৰ ভুঁৰু, ছাল কিছুমান আনি ছুইপাৰৰ ল’ৰা-ছোৱালী এজাকে সাইৰ বুকুত দবৰা-দবৰি লগাই দিছে৷ যোৱা কিছুদিন ধৰি সাইৰ বুকুত বাহ লোৱা শগুণজাক আৰু সিহঁতৰ মাজত এই মুহূৰ্তত আৰু যেন কোনো পাৰ্থক্য নাই৷’\nউপন্যাসখনত গোস্বামীয়ে শ্ৰমিকৰ প্ৰতি মিছা দৰদ দেখুওৱা কমিউনিষ্টসকলক শক্তি-সামৰ্থ্যহীন মামৰে ধৰা তৰোৱাল বুলি ব্যংগ কৰিছে৷ লক্ষ্যণীয় যে গোস্বামীৰ আঞ্চলিক পটভূমিত ৰচিত ‘দঁতাল হাতীৰ উঁয়ে খোৱা হাওদা’ উপন্যাসখনতো কমিউনিষ্টৰ প্ৰতি বিষোদগাৰ ফুটি উঠিছে৷ গোস্বামীৰ এই উপন্যাসখনত সত্ৰৰ স্বাধীনতাকালীন অৱস্থা, পৰম্পৰাগত ৰীতি-নীতি, সামাজিক অৱক্ষয়, দৰিদ্ৰতা, ভূস্বামীৰ মৰ্যাদা আদি যথাযথভাৱে চিত্ৰিত হোৱাৰ উপৰি ৰক্ষণশীল সত্ৰীয়া সমাজৰ দোষ-ত্ৰুটি, বৈধব্যৰ বিননি, যৌন আৱেদন, আৰ্থিক দুৰাৱস্থা, মুক্তিৰ আকাংক্ষা আদিও চিত্ৰিত হৈছে৷ আহোম ৰাজতন্ত্ৰৰ সময়ত অগাধ মাট-বাৰীৰ গৰাকী হোৱা ভূস্বামীসকল দেশ স্বাধীন হোৱাৰ পৰিৱৰ্তিত পৰিস্থিতিত চিলিং আইনৰ বাবে মাটি হেৰুৱাৰ শংকাত বিতত হৈ পৰিছিল৷ এই ভূস্বামীসকলৰ বাবে চিলিং আইনতকৈ বেছি আতংকৰ কাৰণ হৈ পৰিছিল ‘নাঙল যাৰ, মাটি তাৰ’ ধ্বনি তোলা কমিউনিষ্টসকল৷ উপন্যাসখনত মাটি দখলৰ প্ৰসংগ এক আতংকমিশ্ৰিত সুৰত উপস্থাপন কৰা হৈছে– ‘ৰঙামাটিত খুঁটিপুতি বহা কমিনিছহাতে আটাহ পাৰি আছে – নামক, গহে খেতিত নামক৷’ ঔপন্যাসিকাই এই কমিউনিষ্টসকলৰ হাততেই কৃষকসকলৰ প্ৰতি সহানুভূতিশীল ডেকা গোসাঁই ইন্দ্ৰনাথৰ শোকাৱহভাৱে মৃত্যু হোৱা বুলি দেখুৱাইছে৷\nঔপন্যাসিকাই কমিউনিষ্টসকলক ব্যংগ-বিদ্ৰুপ কৰিলেও শ্ৰমিক শ্ৰেণীয়ে শোষণ-বঞ্চনাৰপৰা কেনেকৈ মুক্তি লাভ কৰিব, তাৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট আৰু নিশ্চিত পথৰ সন্ধান দিয়া নাই৷ তেনে পথৰ সন্ধান দিবলৈ গোস্বামী প্ৰগতিশীল শিবিৰৰ ঔপন্যাসিকো নাছিল৷ প্ৰত্যক্ষ ৰাজনৈতিক কাৰ্যকলাপৰপৰা অাঁতৰত থকা গোস্বামীৰ সৃষ্টিৰাজিয়ে এক বিশেষ ৰাজনৈতিক মতবাদৰ জয়গান গোৱাৰ পৰিৱৰ্তে ‘মানৱতাবাদ’ৰ জয়গানহে গাইছিল৷ কথা হ’ল, পুঁজিবাদী বা সাম্ৰাজ্যবাদী সমাজব্যৱস্থাত প্ৰকৃত মানৱতাবাদ প্ৰতিষ্ঠা কৰাটো সম্ভৱনে? যুদ্ধ-সংঘৰ্ষ, শোষণ-তোষণ, নিৰ্যাতন-নিপীড়ন, বৈষম্য-বঞ্চনাৰে ভৰা সমাজ এখনত ভাৱবাদী শিল্পী-সাহিত্যিকৰ কাংক্ষিত মানৱতা বাৰে বাৰে বিপৰ্যস্ত হৈ আহিছে৷ বহু গণতান্ত্ৰিক (ধনতান্ত্ৰিক?) দেশত স্বয়ং শাসকযন্ত্ৰই ধ্বংস কৰিছে মেহনতী জনগণৰ মানৱাধিকাৰ৷\nমামণি ৰয়ছম গোস্বামীৰ দৰে বিশ্বৰ বহু বৰেণ্য শিল্পী-সাহিতি্যকৰ সৃষ্টিকৰ্ম গভীৰ মানৱীয় অনুভূতিৰে সিক্ত৷ তেওঁলোকৰ সৃষ্টি সাধনাৰ মূল উদ্দেশ্য হ’ল, মানৱ জীৱনৰ কল্যাণ সাধন৷ ঔপন্যাসিকে ‘চেনাবৰ সোঁত’ উপন্যাসখনত আশা কৰিছে যে নতুনকৈ জন্ম হ’ব লগা শ্ৰমিক সন্তানটিৰ কুসুমকোমল ছালখন সুৰক্ষিত হৈ ৰ’ব, সেই ছালেৰে তৈয়াৰী জোতা কোম্পানীৰ মালিকে আৰু পিন্ধিব নোৱাৰিব৷ কিন্তু, ঔপন্যাসিকৰ সেই আশা কেতিয়া পূৰণ হ’ব? কেতিয়া শ্ৰেণী বৈষম্যৰ অৱসান ঘটি গঢ় লৈ উঠিব ঔপন্যাসিকৰ কাংক্ষিত মানৱ সমাজখন?\nসেই প্ৰশ্নসমূহৰ উত্তৰ বিচাৰিবলৈ যোৱাৰ পূৰ্বে বিশ্বৰ শ্ৰমিক আন্দোলনৰ ইতিহাসৰ পৃষ্ঠা লুটিয়াই চোৱা যাওক৷ ১৮৮৬ চনৰ মে’ মাহত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চিকাগো চহৰত নিপীড়িত শ্ৰমিকসকলে আঠ ঘন্টীয়া শ্ৰমদিনৰ দাবীত চলোৱা আন্দোলনটোৱে পৰৱৰ্তী সময়ত কাংক্ষিত সফলতা অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ সংঘবদ্ধ শ্ৰমিক শক্তিৰ কাষত পৰাজিত হৈছিল মালিকপক্ষ আৰু ৰাষ্ট˜শক্তি৷ শ্ৰমিক আন্দোলনৰ ইতিহাসত এক দিক্ নিৰ্ণয়কাৰী আৰু সফল আন্দোলন হিচাবে পৰিচিত সেই ঐতিহাসিক আন্দোলনটোৱে কেৱল শ্ৰমৰ সময় লাঘবেই কৰা নাছিল, প্ৰতিজন শ্ৰমিকক আপোন জীৱনৰ সাৰ্বিক বিকাশ ঘটাবলৈ আৰু এখন শ্ৰেণীহীন মানৱীয় সমাজ গঢ়িবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল৷ সেই আন্দোলনটোৰ তেজৰঙা স্মৃতিত আজিও বিশ্বৰ প্ৰান্তে প্ৰান্তে এক মে’ৰ দিনা শ্ৰমিক দিৱস উদযাপিত হৈ আছে, কিন্তু সকলো দেশৰ সকলো স্তৰৰ শ্ৰমিকৰ জীৱন ধাৰণৰ মান উন্নত হৈছে বা শ্ৰেণী বৈষম্যৰ ওৰ পৰিছে বুলি ক’ব নোৱাৰি৷ দৃষ্টান্তস্বৰূপে, ভাৰতবৰ্ষতেই কোটি কোটি শ্ৰমিক শোষণ-তোষণ, অত্যচাৰ-অৱহেলা, অনিশ্চয়তা-উদ্বিগ্নতাৰ নিঃশ্চিদ্ৰ অন্ধকাৰৰ মাজত জীয়াই আছে৷ অথচ, সেই শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ হাড়ভঙা পৰিশ্ৰমৰ বিনিময়ত মালিকপক্ষই যাপন কৰিছে এক বিলাসবহুল জীৱন– তেওঁলোকে শ্ৰমিক সন্তানৰ কুসুমকোমল ছালেৰে তৈয়াৰী জোতা পিন্ধি বাৰে বাৰে পদাঘাত কৰিছে মানৱতাক৷ ইপিনে, ন্যায্য অধিকাৰৰ দাবীত শ্ৰমিক শ্ৰেণীয়ে মালিকপক্ষ আৰু চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিনিয়ত সংগ্ৰাম অব্যাহত ৰাখিব লগা হৈছে৷\nবুজা গ’ল যে সমাজত শ্ৰেণী বৈষম্য থকালৈকে মানৱতা বিপৰ্যস্ত হৈয়ে থাকিব, শোষকপক্ষৰ অবিৰত শোষণ-নিৰ্যাতনৰ মাজত মানৱতাৰ ধ্বজা উত্তোলন কৰাটো অসম্ভৱ৷ প্ৰকৃত মানৱতাবাদ এখন শ্ৰেণীহীন সাম্য-মৈত্ৰীৰ সমাজতহে গঢ় লৈ উঠিব৷ সেই কাৰণেই শিল্প-সাহিত্যত মানৱতাবাদৰ জয়গান গাব বিচৰা শিল্পী-সাহিত্যিকসকলে শ্ৰেণীহীন সমাজ গঢ়াৰ প্ৰসংগটো এৰাই চলিলে নহ’ব৷ নক’লেও হয় যে মানৱতাৰ মুক্তিক মূল লক্ষ্য হিচাবে গ্ৰহণ কৰে প্ৰগতিশীল শিল্প-সাহিত্যই৷ এই ধাৰাৰ সাহিত্যই পশ্চাদমুখী আৰু ৰক্ষণশীল ধ্যান-ধাৰণাৰ বিপৰীত বিন্দুত অৱস্থান কৰি পৰিৱৰ্তনকামী জনগণৰ প্ৰতিবাদী কন্ঠ শোষণ-নিপীড়নৰ বিৰুদ্ধে সোচ্ছাৰ কৰি তোলে আৰু তেওঁলোকক নিশ্চিত মুক্তি পথৰ সন্ধান দিব বিচাৰে৷ প্ৰগতিশীল সাহিত্যৰ মূল উৎস হ’ল মাৰ্ক্সীয় দৰ্শন, যি দৰ্শনে শিল্প-সাহিত্য-সংস্কৃতি আদি সমাজৰ অৰ্থনৈতিক ভেটিটোৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল বুলি বিশ্বাস কৰে৷ সমাজৰ শ্ৰেণী বৈষম্যৰ অৱসান নঘটালৈকে যে শ্ৰমিক-কৃষকৰ দুখ-দুৰ্দশাৰ অন্ত নপৰে আৰু তেওঁলোক যে ক্ৰমোত্তৰণৰ পথেৰে আগুৱাই যাব নোৱাৰে – এই বাস্তৱ উপলব্ধি মাৰ্ক্সবাদ বা দ্বান্দ্বিক বস্তুবাদৰ বিষয়ে প্ৰণালীবদ্ধভাৱে চিন্তা-চৰ্চা কৰা যিকোনো প্ৰগতিশীল সাহিত্যিকৰ সৃষ্টিৰাজিতে পৰিলক্ষিত হয়৷\nলক্ষ্যণীয় যে সাহিত্যৰ বক্তব্য আৰু আংগিকক লৈ মাৰ্ক্সবাদী তাত্ত্বিকসকলৰ মাজত মতদ্বৈধ পৰিলক্ষিত হয়৷ এচাম তাত্ত্বিকে কেৱল বক্তব্যৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব দিয়াৰ বিপৰীতে আন এচামে বক্তব্য আৰু আংগিক উভয়কে সমান গুৰুত্ব প্ৰদান কৰে৷ আচলতে সফল সাহিত্য সৃষ্টিৰ বাবে বক্তব্য আৰু আংগিকৰ মাজত সন্তুলন থকাটো প্ৰয়োজনীয়৷ লেখকে নিজৰ বক্তব্যক অধিক আকৰ্ষণীয়, কাৰ্যকৰী তথা প্ৰভাৱশালীভাৱে জনমানসত প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰ কৰিবৰ বাবেই আংগিকৰ সহায় লোৱা উচিত৷ এংগেলছে কৈছিল যে উপৰুৱা ৰাজনৈতিক বক্তব্যপ্ৰধান সৃষ্টিকৰ্মতকৈ বাস্তৱবাদী সাহিত্য বহু পৰিমাণে উৎকৃষ্ট৷ অৱশ্যে, প্ৰতিজন সাহিতি্যকৰে–তেওঁ প্ৰত্যক্ষ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত হওক বা নহওক – ৰাজনৈতিক চেতনা থকাটো প্ৰয়োজন৷ গতিশীল ৰাজনৈতিক দৰ্শনেহে এজন সাহিত্যিকক সমাজৰ কেৰোণবোৰৰ সম্পৰ্কত সজাগ কৰি তুলিব পাৰে৷\nসি যি নহওক, বিশ্বৰ সকলো শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ বাবে সবাতোকৈ প্ৰেৰণাদায়ক উপন্যাসখন হ’ল মেক্সিম গৰ্কীৰ– ‘মা’ (১৯০৬)৷ বিশ্ব সাহিত্যত এখন মৰ্যাদাপূৰ্ণ আসন দখল কৰি ল’বলৈ সক্ষম হোৱা এই উপন্যাসখনত পুঁজিবাদী শোষণ-শাসনৰ বিৰুদ্ধে শ্ৰমিক শ্ৰেণীয়ে কেনেকৈ ঐক্যবদ্ধ হৈ সংগ্ৰাম চলাই নিব লাগে, তাৰ সুনিশ্চিত পথ নিদেৰ্শনা আছে৷ উল্লেখ্য যে এই উপন্যাসখনৰ পূৰ্বে ৰচনা কৰা গৰ্কীৰ ‘স্কেটছেজ এণ্ড ষ্টৰিজ’, ‘ফ’মা গৰ্দয়েভ’, ‘দ্য থ্ৰী’ আদি গল্প-উপন্যাসতো শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ ওপৰত মালিক পক্ষই চলোৱা শোষণ-নিৰ্যাতনৰ মৰ্মস্পৰ্শী বৰ্ণনা আছিল৷ কিন্তু ঐক্যবদ্ধ মেহনতী শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ দ্বাৰা যে এটা সফল বিপ্লৱো সংঘটিত হ’ব পাৰে, সেই সম্ভাৱনাৰ ইংগিত তেওঁ দিয়া নাছিল৷ তেনে ইংগিত নথকাৰ বাবেই ‘ফ’মা গৰ্দয়েভ’, ‘দ্য থ্ৰী’ আদি উপন্যাসে ‘মা’ৰ দৰে বিশেষ মৰ্যাদা আৰু ব্যাপক চৰ্চা লাভ নকৰিলে৷\nমামণি ৰয়ছম গোস্বামীৰ ‘মামৰে ধৰা তৰোৱাল’ত দেখুওৱা হৈছে যে সঠিক নেতৃত্ব আৰু শ্ৰমিকসকলৰ ঐক্যৰ অভাৱৰ বাবেই তেওঁলোকৰ ধৰ্মঘট ব্যৰ্থ হৈছে৷ শ্ৰমিকসকলৰ ধৰ্মঘটসমূহৰ ক্ষেত্ৰত সাধাৰণতে যিটো ঘটে, তাকেই উপন্যাসখনত বৰ্ণনা কৰা হৈছে৷ ঔপন্যাসিকাই শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ জীৱন সংগ্ৰামৰ আধাৰত ৰচিত তিনিওখন উপন্যাসৰ কোনোবা এখনত হ’লেও গৰ্কীৰ ‘মা’ উপন্যাসৰ দৰে এক সফল শ্ৰমিক আন্দোলনৰ সম্ভাৱনা ব্যক্ত কৰা হ’লে উক্ত উপন্যাসখনে নিঃসন্দেহে বিশ্ব সাহিত্য বা ভাৰতীয় সাহিত্যত অন্য এক সুকীয়া মৰ্যাদা লাভ কৰিলেহঁতেন৷\nমামণি ৰয়ছম গোস্বামীৰ প্ৰায় সমসাময়িক অসমীয়া ঔপন্যাসিক ডঃ বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ উপন্যাস ‘প্ৰতিপদ’তো শ্ৰমিকসকলৰ ধৰ্মঘটৰ প্ৰসংগ উল্লেখ আছে৷ উপন্যাসখনত ধৰ্মঘট বিফল হ’লেও তেওঁলোকৰ মাজত থকা ঐক্য আৰু সংহতিয়ে তেওঁলোকৰ উজ্জ্বল ভৱিষ্যতৰ ইংগিত বহন কৰিছে৷ ভট্টাচাৰ্যই এক বিশেষ ৰাজনৈতিক মতবাদ প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছিল বাবে তেওঁৰ উপন্যাসৰ সমাপ্তিও অৰ্থবহ আছিল৷ ভট্টাচাৰ্য মাৰ্ক্সবাদী নাছিল যদিও তেওঁ সমাজবাদী ৰাজনৈতিক দৰ্শনৰ প্ৰতি গভীৰভাৱে আকৰ্ষিত হৈছিল৷\nপ্ৰসংগক্ৰমে উল্লেখ্য, ‘দঁতাল হাতীৰ উঁয়ে খোৱা হাওদা’ৰ নাৰী চৰিত্ৰ গিৰিবালা বা ‘নীলকণ্ঠী ব্ৰজ’ৰ সৌদামিনীয়ে সমাজৰ সাতামপুৰুষীয়া ৰীতি-নীতি অমান্য কৰি নতুন জীৱনৰ সপোন দেখিলেও বা তেওঁলোকে সমাজৰ কু-সংস্কাৰ আৰু ৰক্ষণশীলতাৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰিলেও শেষত দেখা গৈছে যে দুয়ো প্ৰতিকূল পৰিৱেশৰ ওচৰত (পুৰুষ তান্ত্ৰিকতাৰ ওচৰত?) হাৰ মানি আপোনঘাতী হৈছে৷ ঔপন্যাসিকাই বোধহয় আত্মহত্যাক প্ৰতিবাদৰ প্ৰতীক হিচাপে দেখুৱাব বিচাৰিছিল৷ কিন্তু, বাস্তৱধৰ্মী সাহিত্যত আত্মহত্যা অৰ্থাৎ জীৱনৰপৰা পলায়ণ কেতিয়াও প্ৰতিবাদৰ প্ৰতীক হ’ব নোৱাৰে৷\nমামণি ৰয়ছম গোস্বামীয়ে তেওঁৰ সৃষ্টিৰাজিত শ্ৰমিক শ্ৰেণীক মুক্তি পথৰ সন্ধান দিব নোৱাৰিলে বুলি কোৱাৰ অৰ্থ এনেকুৱা নহয় যে তেওঁ ঔপন্যাসিক হিচাবে ক’ৰবাত ব্যৰ্থ হৈছে বা তেওঁৰ উপন্যাসত প্ৰগতিশীলতাৰ কোনো উপাদান নাই৷ মানৱতাবাদী ঔপন্যাসিকগৰাকীয়ে মানৱতাৰ মুক্তি পথৰ সন্ধান দিয়াত ব্যৰ্থ হ’লেও তেওঁৰ উপন্যাসসমূহত শ্ৰমিকসকলৰ মৌলিক সমস্যা আৰু মুক্তিৰ আকাংক্ষা যথোপযুক্তভাৱে উত্থাপন কৰিছে৷ বাস্তৱ জীৱনৰপৰা বুটলি অনা ৰাঘামা-সদাশিৱ-ফেনী-নাৰায়ণীৰ দৰে নিস্পেষিত চৰিত্ৰসমূহৰ আশা-আকাংক্ষা, আৰ্তনাদ-হুমুনিয়াহ, যন্ত্ৰণা-ব্যৰ্থতা আদি মৰ্মস্পৰ্শীভাৱে বৰ্ণনা কৰিছে৷ এই চৰিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত এক উজ্জ্বল চৰিত্ৰ হ’ল ‘মামৰে ধৰা তৰোৱাল’ৰ নায়িকা নাৰায়ণী৷ নাৰায়ণীয়ে সন্তানৰ গাখীৰ আৰু ৰুগ্ন স্বামীৰ ঔষধৰ বাবে দেহ বিক্ৰী কৰিলেও আত্মমৰ্যাদাৰ প্ৰতি সচেতন৷ তেওঁ যিজন চাহাবৰ লগত উলংগ হৈ থাকিবলৈ কুণ্ঠাবোধ কৰা নাছিল, সেইজন চাহাবকে বিবেক দংশিত হৈ ঘপিয়াই হত্যা কৰিছিল৷ ঔপন্যাসিকে নাৰায়ণীক প্ৰচলিত সমাজ ব্যৱস্থাৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহিনী ৰূপত থিয় কৰাইছে৷ নাৰায়ণীৰ দৰে অন্যান্য শ্ৰমিক চৰিত্ৰসমূহে পাঠকৰ মনত গভীৰভাৱে ৰেখাপাত কৰিবলৈও সক্ষম হৈছে৷ মামণি ৰয়ছম গোস্বামীয়ে যি পথৰ সন্ধান নিদিলে, সেই পথৰ সন্ধান পাঠকসকলে নিজেই বিচাৰিব লাগিব৷\nগোস্বামী, মামণি৷ সম্পা.৷ উপন্যাস সমগ্ৰ৷ গুৱাহাটীঃ ষ্টুডেন্টছ ষ্টৰছ৷ চতুৰ্থ প্ৰকাশ৷ ২০১১৷ মুদ্ৰিত৷\nঠাকুৰ, নগেন৷ সম্পা.৷ এশ বছৰৰ অসমীয়া উপন্যাস৷ গুৱাহাটীঃ জ্যোতি প্ৰকাশন৷ দ্বিতীয় প্ৰকাশ৷ ২০০২৷ মুদ্ৰিত৷\nEagleton, Terry. Marxism and Literary Criticism. Berkeley, U of California P. 1976. Print.\nটেগমামণি ৰয়ছম গোস্বামীৰ উপন্যাস\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা সংস্কৃতিৰ সাধক বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা ( অম্লানিকা কলিতা)\nপৰৱৰ্তী লেখা শিকলি ভঙাৰ সাহস ( পঞ্চানন হাজৰিকা )\n10 ঘণ্টা ago


বব্ৰুবাহনৰ যুদ্ধ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nযুদ্ধত নিজ পুত্ৰ বব্ৰুবাহনৰ হাতত অৰ্জুনৰ মৃত্যু (প্ৰায় ১৬১৬ চনৰ মোগলৰ সময়ৰ এক চিত্ৰ)\nবব্ৰুবাহনৰ যুদ্ধ হৈছে মূলত এখন কাব্য। গ্ৰন্থখনৰ ৰচক হৰিবৰ বিপ্ৰ। হৰিবৰ বিপ্ৰৰ মুঠ তিনিখন কাব্যগ্ৰন্থ - লৱ-কুশৰ যুদ্ধ, বব্ৰুবাহনৰ যুদ্ধ আৰু তাম্ৰধ্বজৰ যুদ্ধৰ মাজত অন্যতম।\nবব্ৰুবাহনৰ যুদ্ধ মূলত এখন কাব্যগ্ৰন্থ। গ্ৰন্থখনৰ মূল জৈমিনী মহাভাৰতৰ অশ্বমেধ পৰ্ব। মূল গ্ৰন্থৰ ১২-১৪ আৰু ৩৭-৪০ অধ্যায়ৰ কথাবস্তুৰ আধাৰত মৌলিক কাব্যৰ দৰে এই কাব্যগ্ৰন্থখন ৰচনা কৰা হৈছে। মূল গ্ৰন্থৰ সপ্ততলৰ বৰ্ণনাক কবি জনে ইয়াত বাদ দিছে। কাব্যৰ কাহিনী বিকাশত সহায়ক নহয় বুলি ভোগৱতী নদীৰ পাৰৰ হাটকেশ্বৰ শিৱলিংগৰ কথাও কাব্যখনত বাদ দিয়া হৈছে। কাব্যখনৰ মূল আকৰ্ষণ হৈছে ঘৰুৱা চিত্ৰকলা, উপমা আৰু ইয়াৰ সহজ ভাষা। যুদ্ধৰ বৰ্ণনাৰ ক্ষেত্ৰত কবি জনাই মূল গ্ৰন্থখনক বিশেষ প্ৰাধান্য দিছে অৱশ্যে বব্ৰুবাহন আৰু বৃষকেতুৰ মাজত হোৱা যুদ্ধৰ বৰ্ণনাত কবি, মূলৰ পৰা যথেষ্ট আঁতৰি গৈছে। কাব্যৰ ভাষা পৌৰাণিক অসমীয়া ভাষা।\nঅতিৰিক্ত তথ্য: বব্ৰুবাহন\nবব্ৰুবাহন মণিপুৰ ৰাজ্যৰ ৰাজকন্যা চিত্ৰাঙ্গদা আৰু তৃতীয় পাণ্ডৱ অৰ্জুনৰ পুতেক আছিল। কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ পাছত যেতিয়া পঞ্চপাণ্ডৱে হস্তিনাপুৰত ৰাজত্ব কৰিছিল, তেতিয়া বব্ৰুবাহনে মণিপুৰত ৰাজত্ব কৰিছিল। তেওঁ পাণ্ডৱৰ অশ্বমেধ ঘোঁৰা বন্দী কৰি থৈ পিতৃ অৰ্জুনৰ লগত যুদ্ধ কৰি অৰ্জুনক পৰাস্ত কৰে।\nপ্ৰথম অৱস্থাত অৰ্জুনে বব্ৰুবাহনৰ হাতত মহা মহা বীৰ পৰাস্ত হোৱা দেখি অশ্বমেধ যজ্ঞক লৈ চিন্তিত হৈছে আৰু বৃষকেতুৰ ওচৰত এই লৈ দুখ প্ৰকাশ কৰিছে। অৰ্জুনৰ বিলাপ কাব্য খনৰ মূল আকৰ্ষণ। মূলত নথকা নানান বাদ্যৰ ব্যৱহাৰ, অতিৰিক্ত দেৱ-দেৱীৰ উল্লেখৰ লগতে বিপ্ৰ দেৱে মণিপুৰত বিজয় উৎসৱৰ অতিৰিক্ত বৰ্ণনা গ্ৰন্থখনত উল্লেখ কৰিছে।\nচতুৰ্দশ শতিকাৰ অসমীয়া কবিসকলৰ ভিতৰত হৰিবৰ বিপ্ৰ বা হৰিহৰ বিপ্ৰ অন্যতম। তেওঁ কমতাপুৰৰ ৰজা দুৰ্লভনাৰায়ণৰ পৃষ্ঠপোষকতা পাইছিল। এতিয়ালৈকে আৱিষ্কৃত হৰিহৰ বিপ্ৰৰ ভণিতা থকা পুথি তিনিখন ক্ৰমে - "বব্ৰুবাহনৰ যুদ্ধ", "লৱকুশৰ যুদ্ধ" আৰু "তাম্ৰধ্বজৰ যুদ্ধ" উপৰিও আনএখন কাব্য হৈছে-"সুধন্বা-বধ" অৱশ্যে জৈমিনীয়াশ্বমেধপৰ্বৰ পৰা লিখা "সুধন্বা-বধ" হৰিবৰ বিপ্ৰৰ ৰচনা বুলি নিশ্চিত নহয়।। হৰিবৰ বিপ্ৰক মাধৱদেৱৰ অন্যতম শিষ্য বংশীগোপালদেৱৰ ককা বুলিও ৰমানন্দ দ্বিজে ক'ব বিচাৰে আৰু ড° মহেশ্বৰ নেওগেও এই কথাত হয়ভৰ দিছে। তেওঁ প্ৰাক্ শংকৰী যুগৰ প্ৰসিদ্ধ কবি। হৰিবৰ বিপ্ৰৰ ভাষা সমসাময়িক আন কবিতকৈ ঠায়ে ঠায়ে অৰ্বাচীন। কবিয়ে গৌৰীৰ চৰণ সেৱা কৰিলেও বিষ্ণুৰ প্ৰতিও সমানে ভক্তি প্ৰদৰ্শন কৰিছে আৰু বিষ্ণুক দেৱশ্ৰেষ্ঠ বুলি অনেক ঠাইত উল্লেখ কৰিছে। যদিও বিপ্ৰই জৈমিনিৰ লেখনিৰ ভাঙনিহে কৰিছে, তথাপি তেওঁৰ ৰচনাত নিজস্ব কল্পনা আৰু মৌলিকত্ব বহুখিনি চকুত পৰে। হৰিহৰ বিপ্ৰৰ পৃষ্ঠপোষক ৰজাজন হৈছে কমতাপুৰৰ দুৰ্লভনাৰায়ণ। হৰিবৰ বিপ্ৰৰ আনুমানিক জন্মস্থান কমতাপুৰৰ কোনো অঞ্চল আৰু তেওঁৰ জন্ম হয় ত্ৰয়োদশ শতিকাত।\n↑ 1.0 1.1 ভূপেন্দ্ৰ নাথ চৌধুৰী (১৯৯৫). সোণৰ অসম. খগেন্দ্ৰনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা, লয়াৰ্ছ বুক ষ্টল. পৃষ্ঠা. ১৩.\n↑ 2.0 2.1 অসমীয়া সাহিত্যৰ সমীক্ষাত্মক ইতিবৃত্ত। প্ৰকাশক - প্ৰতিমা দেৱী। লেখক - সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা, ১৯৯৬, গুৱাহাটী, পৃষ্ঠা ৫৭-৫৯\n↑ নেওগ, মহেশ্বৰ (১৯৮৬). মহেশ্বৰ নেওগ ৰচনাৱলী- প্ৰথম খণ্ড. প্ৰকাশক গুৱাহাটী: ডক্টৰ মহেশ্বৰ নেওগ প্ৰকাশন ন্যাস পৰিষদ. পৃষ্ঠা. ৫২০-২৯.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=বব্ৰুবাহনৰ_যুদ্ধ&oldid=237800"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন ১১ জুন, ২০২০ তাৰিখে ১৩:৫৮ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


সাৱধান! কোভিড ভেকচিনৰ নামতো প্ৰতাৰণা জনতাক | Asom Live 24\nসাৱধান! কোভিড ভেকচিনৰ নামতো প্ৰতাৰণা জনতাক\nin অসম, উত্তৰ-পূব, ক'ভিড-১৯, গুৱাহাটী, ভাৰত\nঅসম লাইভ ২৪ঃ দেশত আৰম্ভ হৈছে কোভিড ভেকচিনৰ বুষ্টাৰ ড’জৰ টীকাকৰণ প্ৰক্ৰিয়া৷ শিশুৰ বাবে প্ৰথম ড’জ ভেকচিনেচন আৰম্ভ হোৱাৰ সমান্তৰালকৈ ফ্ৰণ্টলাইন ৱৰ্কাৰ্চ, জ্যেষ্ঠ নাগৰিকক প্ৰদান কৰা হৈছে কোভিড ভেকচিনৰ বুষ্টাৰ ড’জ৷ ইয়াৰ পূৰ্ণ সুযোগ গ্ৰহণ কৰিছে একাংশ চাইবাৰ ক্ৰিমিনেলচে৷ কোভিডৰ বুষ্টাৰ ড’জৰ নামত জনতাক প্ৰতাৰণা আৰম্ভ কৰিছে একাংশ প্ৰৱঞ্চকে৷ দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা এনে বহু জালিয়াতিৰ ঘটনা পোহৰলৈ আহিছে শেহতীয়াকৈ৷ এনে বিভিন্ন ঘটনাৰ পাছতে দেশবাসীক সতৰ্ক হোৱাৰ আহ্বান জনোৱা হৈছে আৰক্ষী আৰু স্বাস্থ্য বিভাগৰ তৰফৰ পৰা৷\nকি দৰে জনতাক জালত পেলাই প্ৰৱঞ্চকে?\nস্বাস্থ্য বিভাগ আৰু আৰক্ষীয়ে সদৰী কৰা অনুসৰি, প্ৰৱঞ্চকে বিশেষকৈ ৬০ ঊৰ্ধৰ ব্যক্তিসকলক ফোন কৰি নিজকে চৰকাৰী কৰ্মচাৰী বুলি চিনাকি দি বুষ্টাৰ ড’জ গ্ৰহণ কৰিবৰ বাবে আহ্বান জনায় আৰু ভেকচিন গ্ৰহণৰ বাবে নাম পঞ্জীয়নৰ প্ৰসংগ উল্লেখ কৰে৷ নাম পঞ্জীয়নৰ বাবে ব্যক্তিগৰাকীৰ Basic Information (প্ৰাথমিক তথ্য) সংগ্ৰহ কৰে৷ পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত ব্যক্তিগৰাকীৰ বেংকিং ট্ৰানজেকচনৰ সৈতে জড়িত OTP বিচাৰে৷ আৰু এনেদৰেই ব্যক্তিৰ একাউণ্টৰ পৰা টকা সৰকায় প্ৰৱঞ্চকে৷\nগতিকে ভেকচিনৰ নামত এনে প্ৰৱঞ্চকৰ জালত নপৰিবলৈ জনতাৰ বাবে কিছু সতৰ্কবাণী জাৰি কৰিছে প্ৰশাসনে৷ আৰু প্ৰৱঞ্চকৰ এনে ফোনকল আহিলেই আৰক্ষীক অৱগত কৰিবৰ বাবেও আহ্বান জনোৱা হৈছে৷\nTags: asom live 24assam ka tazza khabarassam live 24axom live 24Best Assamese News Channelbooster dosecovid 19\nনিশা তোমাৰ পত্নী মোৰ লগত আৰু মোৰ পত্নী তোমাৰ লগত (WIFE SWAPPING)...\nআগ্নেয়গিৰিৰ উদগীৰণৰ ফলত টংগাত চুনামি...


ASAMIYAR SANBIDHANIK RAKKHAKABAS BY: PULIN KALITA অসমীয়াৰ সাংবিধানিক ৰক্ষাকবচ - লাইন প্ৰথাৰপৰা অসম চুক্তিৰ ৬ নং দফা সমিতিলৈ এশ বছৰীয়া ( 1920-2020 ) পৰিক্ৰমা - পুলিন কলিতা - OTHERS - SCIENTIA BOOK SHOP\nASAMIYAR SANBIDHANIK RAKKHAKABAS BY: PULIN KALITA অসমীয়াৰ সাংবিধানিক ৰক্ষাকবচ – লাইন প্ৰথাৰপৰা অসম চুক্তিৰ ৬ নং দফা সমিতিলৈ এশ বছৰীয়া ( 1920-2020 ) পৰিক্ৰমা – পুলিন কলিতা – OTHERS\nKIRATPUTRA BISHNU RAVA BY: PULIN KALITA কিৰাতপুত্ৰ বিষ্ণুৰাভা : পুলিন কলিতা (BANALATA) Kazirangar Kahini Written by Pulin Kalita কাজিৰঙাৰ কাহিনী : পুলিন কলিতা প্ৰকাশক : জাগৰণ সাহিত্য প্ৰকাশন Kalita Jatir Itihas কলিতা জাতিৰ ইতিহাস ড° মাধুৰ্য্যমণ্ডিত বৰুৱা প্ৰকাশক : ৰেখা প্ৰকাশন Bastra Byakaran by Mrinal Chandra Kalita বস্ত্ৰ ব্যাকৰণ : মৃণাল চন্দ্ৰ কলিতা প্ৰকাশক : ৰেখা প্ৰকাশন WATLONG BY: ACHYUT KRISHNA KALITA ৱাটলং : অচ্যুত কৃষ্ণ কলিতা (ASSAM BOOK TRUST) BHASA-SAHITYA-SANSKRITIR ANUSHILAN BY DR. BHANITA NATH ভাষা সাহিত্য সংস্কৃতিৰ অনুশীলন – ড° ভনিতা নাথ (JAGARAN SAHITYA PRAKASHAN) ASOMIYAR ATMO-JIGYASA ARU JATIYA CHINTA অসমীয়াৰ আত্ম-জিজ্ঞাসা আৰু জাতীয় চিন্তা : ইছমাইল হোছেইন (OTHERS) Anurag by Rubi Kalita অনুৰাগ : ৰুবী কলিতা প্ৰকাশক : এম. আৰ. পাব্লিকেশ্যন Anugolpo Probah by Dipanjan Kashyap অণুগল্প প্ৰবাহ : দীপাঞ্জন কাশ্যপ প্ৰকাশক : জাগৰণ সাহিত্য প্ৰকাশন SAARATHI BY: SATYANATH BORA সত্যনাথ বৰা (JAGARAN SAHITYA PRAKASHAN) Sandhya Belar Sokgatha সন্ধ্যাবেলাৰ শোকগাথা : অজিত ছিংনাৰ প্ৰকাশক : জাগৰণ সাহিত্য প্ৰকাশন POLITICAL HISTORY OF ASSAM VOLUME-2(1920-1939) EDITOR- ARUN CHANDRA BHUYAN (PUBLICATION BOARD ASSAM) KALITA JATIR ITIBRITA BY: DR. BANIKANTA KAKATI কলিতা জাতিৰ ইতিবৃত্ত – বানীকান্ত কাকতি (REKHA PRAKASHAN) ASSAM VOL I-VII (1945 – 2020) BY MRINAL TALUKDAR & KISHOR KUMAR KALITA অসম ১৯৪৫-২০২০ – মৃণাল তালুকদাৰ & কিশোৰ কুমাৰ কলিতা (OTHERS) SUKHAR SANGNA BY: PRADIP KALITA সুখৰ সংজ্ঞা : প্ৰদীপ কলিতা (ASSAM BOOK TRUST) MRITYUR SIPARE BY: DR. MRINAL CHANDRA KALITA মৃত্যুৰ সিপাৰে : মৃণাল কলিতা (ASSAM BOOK HIVE)\nJIWANAR XURIYA BATERE BY: DR. ...\nAADHYATMIK CHINTA MANJARI BY : BODHESWAR KAKOTY – OTHERS\nKABOUNCE BY NAYANJYOTI BHATTACHARYYA – HISTORICAL NOVEL BASED ON THE LIFE OF CHILARAI DEWAN কৱৌঞ্চ – নয়নজ্যোতি ভট্টাচাৰ্য্য (OTHERS)


অচিনাকি চহৰ : গুৱাহাটী (উদ্দীপ তালুকদাৰ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nগুৱাহাটী মোৰ নিজৰ চহৰ নহয় । কিন্তু এতিয়ালৈকে আটাইতকৈ বেছি সময় মই গুৱাহাটীতে কটাইছোঁ । সেয়ে গুৱাহাটীলৈ বুলি টান এটা আছে । কেইদিনমান আগেয়ে গুৱাহাটীলৈ গৈছিলোঁ । আগতকৈ দোকান-পাহাৰ আৰু বেছি হৈছে । চিটী-বাছত ভীৰ একেই আছে । গতিহে আগতকৈ লেহেম হৈছে যেন লাগিল । মানুহৰ ব্যস্ততা, বেপৰোৱা বাটৰুৱা, ক্লান্ত চাকৰিয়াল, ভিখাৰীৰ দল একেই আছে । কিন্তু অনুভৱ কৰিছোঁ, কিবা এটা নোহোৱা হৈছে । হাতত কিছু সময় আছিল, … সেয়ে এনেয়ে ইফালে সিফালে ঘূৰি ফুৰিলোঁ । আচলতে বিচাৰি ফুৰিছিলোঁ, সেই যে কিবা এটা নাই, সেইটো কি ? মাজতে মনলৈ আহিল, গুৱাহাটীয়ে নিজস্বতা হেৰুৱাইছে । ভাৰতৰ কেইবাখনো চহৰ ফুৰাৰ অভিজ্ঞতাৰে ক’ব পাৰোঁ, প্ৰতিজন মানুহৰ দৰে, প্ৰতিটো পৰিয়ালৰ দৰে চহৰৰো একোটা নিজস্বতা থাকে । চহৰৰ অলিয়ে-গলিয়ে ফুৰোঁতে অনুভৱ কৰিব পৰা যায়, সেই চহৰৰ সেই একক বৈশিষ্ট । দিল্লীৰ পানীৱালা, বহল ৰাস্তা, ৰুক্ষ ভাষা, য’তে-ত’তে সিঁচৰতি হৈ থকা ঐতিহ্যমণ্ডিত স্থানবিলাকে সোঁৱৰাই দি থাকে আপুনি দিল্লীত আছে । সদাব্যস্ত মানুহ, আবেলি ক্লান্ত পথিকৰ সাগৰ-ভ্ৰমণ আৰু অ’ৰ-ত’ৰপৰা ভাঁহি অহা মাৰাঠী মিশ্ৰিত হিন্দী আৰু গগণচুম্বী অট্টালিকাই আপোনাক পাহৰিবলৈ নিদিয়ে যে আপুনি মুম্বাইত আছে । তেনেকৈ লখ্নৌত য’তে-ত’তে মোগল আমোলৰ খোৱা বস্তু, ভাষাত উৰ্দু মিশ্ৰিত লয় । কলিকতাত তীব্ৰ স্বৰত কোনোবাই দোকানীৰ লগত দৰদাম কৰাৰ মাত, দীঘল চুলি আৰু দাঢ়িৰ মাজত চাৰমিনাৰ গুজি কলেজ ষ্ট্ৰীটত ঘূৰি ফুৰা খীণদেহৰ মানুহবিলাক আৰু শতবৰ্ষ গৰকি যোৱা পৰোঁ পৰোঁকৈ থকা ঘৰ বিলাক । বাৰানসীৰ কথা ক’বই নালাগে ।\nকিন্তু গুৱাহাটীত ? একো বৈশিষ্টই চকুত নপৰে দেখোন । চাৰিওফালে নতুন নতুন ওখ ওখ ঘৰ । কিন্তু বেছিভাগতে কোনো নান্দনিক আভিজাত্য নাই । দোকানবিলাক সজাইছে নিজস্ব ব্ৰেণ্ডৰ ঢঙত। সেই ষ্টাইল সমগ্ৰ পৃথিৱীতে কিজানি একেই । তাত চহৰখনৰ কোনো চাপ নাই । পুৰণি ঘৰবিলাক ভাঙি নতুন নতুন ফ্লেট সজাইছে । চব ফ্লেটতে একেই সেই ইষৎ হালধীয়া ৰঙ আৰু ৰঙা ৰঙ দিয়া খিৰিকী । সন্ধিয়া অকণমান ফুৰি বিনা পইচাত ভাগৰ জুৰাবলৈ ঠাই নাই । আপোনাৰ হাতত যদি এঘণ্টা সময় আছে, বহি কটাবলৈ এখন ভাল ধুনীয়া ঠাই নাই । ঐতিহ্যমণ্ডিত ঠাইবিলাক য’ত আছে তালৈ গ’লে আৰু দুখহে লাগে । জজ্ ফিল্ড নিজেই বন্দী, দীঘলী পুখুৰী (কাৰ যে মূৰত খেলায় প্লাষ্টিকৰ গছ লগোৱাৰ!), শিলপুখুৰী (জীয়াই আছে নে নাই ভিতৰলৈ গৈ চাব লাগে), ফাঁচী বজাৰৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰ (পকেটত টকা নথকা মানুহক কিজানি সম্মুখত থিয় হ’বলৈও নিদিয়ে), গণেশগুৰিত গাড়ীৰ প্ৰকোপত থিয় দি থকাই মস্কিল ।\nশেষত ভাবিলোঁ, উজান বজাৰৰ ফালেৰে ওলাই যাওঁ । জোৰপুখুৰীৰ পাৰ খিনি শান্ত হৈ আছে । এখন পাণ-তামোলৰ দোকান । কাষতে এটা ঘৰৰ ভিতৰৰপৰা কেইবাজনো ডেকাৰ হাঁহিৰ শব্দ আৰু গীটাৰৰ টাং-টুং শব্দ ভাঁহি আহিছে । ভিতৰত কোনোবাই কাৰোবাক চিঞৰি চিঞৰি কৈছে “আবে চন্, তই ….”\nগুৱাহাটীৰ অকণ অকণ বৈশিষ্ট এতিয়াও আছে অলপ অলপ ক’ৰবাত ক’ৰবাত। সেই “আবে চন্…”ৰ গৰাকীৰ প্ৰত্যয়পূৰ্ণ মাতটোকো কিন্তু নতুন গুৱাহাটীয়ে চেপি-খুন্দি আনি আছে, খুব সোনকালেই তেওঁলোকো নোহোৱা হৈ যাব । ৰৈ যাব মাত্ৰ বৈশিষ্টহীন, ঐতিহ্যহীন কিছু দোকানৰ দীঘল শাৰী, ওখ ওখ একেৰঙৰ অট্টালিকা, কাঢ়া ইস্ত্ৰিৰ বগা ছাৰ্ট আৰু ক’লা পেণ্ট পিন্ধি “আবে চন..” কিজানি ৰৈ থাকিব কোনোবা দোকানৰ ছেলছ-ডেক্সত বা ওলাই আহিব কোনোবা অফিচৰ পৰা । আৰু ৰাতি ছাদৰপৰা ধোঁৱাৰে ঢকা আকাশলৈ চাই ভাবিব, ইয়াত তৰাবোৰ ক’লৈ গ’ল !\n← জীৱন কচুপাতৰ পানী (ৰঞ্জিত কুমাৰ বৰা)\nএবুকু মৰম… একাঁজলি শুভকামনা… তোমালৈ… (মিতালী বৰ্মন) →\nনিমাখিত মানুহ, ফেশ্বন, সাহিত্য ইত্যাদি (হেমচন্দ্ৰ দত্ত)


এম জে আকবৰৰ ‘ধৰ্ষণ’ৰ নিজমুখে বিৱৰণ অসমীয়া সাংবাদিকৰ\nএম জে’ আকবৰ। ফাইল ছবি।\nবৰ্তমান কৰ্মসূত্ৰে আমেৰিকাত আছে অসমৰ এগৰাকী সাংবাদিক পল্লৱী গগৈ। ভাৰতত সাংবাদিক হিচাপে কৰ্মৰত কালছোৱাত সেইসময়ৰ জ্যেষ্ঠ সাংবাদিক এম জে আকবৰৰ সৈতে সংঘটিত তেওঁৰ এটি গোপন অধ্যায়ৰ বিষয়ে প্ৰখ্যাত ৱাশ্বিংটন প’ষ্ট কাকতত লিখিছে সাংবাদিক গৰাকীয়ে।\nৱাশ্বিংটন প’ষ্ট-ত প্ৰথম পুৰুষত সাংবাদিক গৰাকীয়ে কৰা বৰ্ণনা নৰ্থ ইষ্ট নাও-ৰ পাঠকলৈ–\nএছিয়ান এ’জ কাকতৰ মুখ্য সম্পাদক হিচাপে এম জে আকবৰক মই জানিছিলো। তেওঁ আছিল এগৰাকী তীক্ষ্ণধী সাংবাদিক। মোৰ ওপৰতো তেওঁ তেওঁৰ পদবীৰ প্ৰভাৱ খটুৱাইছিল।\nমই মোৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ বেদনাদায়ক স্মৃতি দাঙি ধৰিব বিচাৰিছো। বিগত ২৩ বছৰ ধৰি মই যাক গোপনে ৰাখিছিলো।\nদুটামান দেওবাৰৰ আগতে আমেৰিকাৰ মোৰ ঘৰত মই পঢ়িবলৈ পালো যে কেইবাগৰাকীও সাংবাদিকে কেই বছৰমান আগতে আকবৰে কৰা যৌন নিৰ্যাতনৰ বিৰুদ্ধে ৰাজহুৱাভাৱে প্ৰকাশ কৰিছে। শেহতীয়াভাৱে ভাৰতৰ বিদেশ ৰাজ্য মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল আকবৰে, যিয়ে বিশ্বৰ বৃহত্তম গণতন্ত্ৰ হিচাপে পৰিচিত দেশখনৰ বৈদেশিক নীতি নিৰ্দ্ধাৰণ কৰিছিল। বৰ্তমানো তেওঁ ভাৰতীয় সংসদৰ এগৰাকী সদস্য আৰু শাসকীয় দলৰ এগৰাকী সদস্য। এইটোৱে তেওঁক যুৱতীসকলক প্ৰভাৱিত কৰাৰ বাবে ক্ষমতা প্ৰদান কৰিছিল।\nমোৰ মূৰটো আচন্দ্ৰাই কৰিবলৈ ধৰিলে। মই ভাৰতৰ দুগৰাকী নিকট বান্ধৱীক ফোন কৰিলো।\nমোৰ অতিকৈ ঘনিষ্ঠ দুয়োগৰাকীয়ে দুটা দশকৰো অধিক কাল আগতে আকবৰে মোৰ ওপৰত চলোৱা নিৰ্যাতনৰ বিষয়ে অৱগত। সেই সময়তে মই মোৰ ঘটনাৰাজি মোৰ স্বামীকো অৱগত কৰিছিলো। এয়া আছিল মই তেওঁক লগ পোৱাৰ মাত্ৰ কেই সপ্তাহমান পাছত, আৰু মোৰ মনত আছে মই তেওঁৰ আগত ঘটনাটো বৰ্ণনা কৰোতে মই ভাগি পৰিছিলো।\nমই এছিয়ান এ’জ-ত কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰোতে মোৰ বয়স আছিল ২২ বছৰ। আমাৰ মাজত গৰিষ্ঠসংখ্যকেই আছিল মহিলা। আমাৰ মাজৰ বেছিভাগেই কলেজৰ দেওনা পাৰ হৈয়েই তাত যোগদান কৰিছিল। আমি আনকি সাংবাদিকতাৰ বুনিয়াদী বিষয়বোৰো শিকি অহা নাছিলো। নতুন দিল্লীত আকবৰৰ অধীনত কাম কৰাসকলে নিজকে ভাগ্যৱান বুলিয়েই ভাবিছিলো। তেওঁ আছিল প্ৰসিদ্ধ, দুখনকৈ উচ্চ প্ৰশংসিত ৰাজনৈতিক গ্ৰন্থৰ লেখক তথা এগৰাকী আগশাৰীৰ সম্পাদক। প্ৰায় এটা দশকতে দুটাকৈ প্ৰকাশনক প্ৰতিষ্ঠা লাভত তেওঁ সহায় কৰিছিল- ছানডে’ আৰু দৈনিক কাকত দ্য টেলিগ্ৰাফ। এছিয়ান এ’জ আছিল তেওঁৰ শেহতীয়া এখন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কাকত।\nসেই সময়ত চল্লিশৰ ঘৰত থকা আকবৰে সদায় আমাক তেওঁৰ উচ্চ পৰ্যায়ৰ সাংবাদিক দক্ষতা সম্পৰ্কে সোঁৱৰাই দিছিল। তেওঁ আমাৰ কপিবোৰত তেওঁৰ ৰঙা কলমটোৰে দাগ আঁকি দিছিল, আমাৰ প্ৰিন্ট আউটবোৰ মোহাৰি লৈ আমাক সন্ত্ৰস্ত কৰি প্ৰায়েই জাৱৰৰ দ’মত পেলাই দিছিল। এনেকুৱা এটা দিন নাছিল যিদিনা তেওঁ আমাৰ এজনক উদ্দেশ্যি উচ্চ স্বৰে চিঞৰা নাছিল।\nমই তেওঁৰ ভাষাৰ ব্যৱহাৰত মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈছিলো, তেওঁৰ খণ্ডবাক্যৰ ব্যৱহাৰ দেখি ময়ো তেওঁৰ দৰে লিখিব পৰা হোৱাতো কামনা কৰিছিলো। সেয়েহে মই সকলো গালি-শপনি হজম কৰিছিলো। কিয়নো মই অতি গুণী ব্যক্তিজনৰ পৰা শিকি আছিলো। অন্ততঃ মই তেনেদৰে ভাবিছিলো।\n২৩ বছৰ বয়সত মই এছিয়ান এ’জ-ৰ অ’পেন পে’জৰ সম্পাদক হৈছিলো। মই শীৰ্ষ স্তম্ভলেখকসকল– যশোৱন্ত সিং, অৰুণ শ্বোৰী আৰু নলিনী সিঙৰ দৰে ভাৰতীয় ৰাজনীতিৰ মহীৰূহ তথা সমাজৰ বুদ্ধিজীৱীসকলৰ সৈতে কথা পাতিছিলো। যুৱ বয়সতে মই ডাঙৰ দায়িত্ব লাভ কৰিছিলো।\nকিন্তু শীঘ্ৰেই এই ভালপোৱা কামটোৰ বাবে মই ডাঙৰ মূল্য ভৰিবলগীয়া হ’ল। মোৰ বান্ধৱী তুষিতাই আকবৰে মোক প্ৰথমবাৰ কৰা নিৰ্যাতনৰ কথা মনত পেলায়। সেয়া আছিল ১৯৯৪ চনৰ বসন্তৰ শেষ বা গ্ৰীষ্মৰ সময়ছোৱাৰ কথা। মই তেওঁৰ কাৰ্যালয়ত সোমাই গৈছিলো, তেওঁৰ দুৱাৰখন প্ৰায়েই বন্ধ থাকিছিল। মই তেওঁক মই সজোৱা অ’পেন পে’জটো দেখুৱাবলৈ গৈছিলো। তেওঁ মোৰ প্ৰচেষ্টাক প্ৰশংসা কৰিলে আৰু হঠাতে মোক চুম্বন কৰিবলৈ সাৱটি ধৰিলে। মই স্তম্ভিত। মই ৰঙা-ছিঙা পৰি কাৰ্যালয়ৰ ভিতৰৰ পৰা ওলাই আহিলো; বিব্ৰত, লজ্জিত, বিধ্বস্ত ৰূপত। সেইদিনা মোৰ মুখখন কেনে দেখাইছিল সেই কথা তুষিতাই এতিয়াও মনত পেলায়। তাই যেতিয়া মোৰ কি হৈছিল সুধিছিল, মই তাইক লগে লগেই জনাইছিলো। সেই সময়ত এই ঘটনা একমাত্ৰ তাইকে মই অৱগত কৰিছিলো।\nকেইমাহমান পিছতে সংঘটিত হৈছিল দ্বিতীয়টো ঘটনা। তেতিয়া মোক মুম্বাইত এখন আলোচনী আৰম্ভ কৰাত সহায় কৰিবলৈ মাতি পঠিওৱা হৈছিল। তেওঁ আকৌ লে’-আউট চাবলৈ মোক তাজ হোটেলৰ তেওঁৰ কোঠালৈ মাতিছিল। তেওঁ আকৌ যেতিয়া মোক চুম্বন কৰিবলৈ মোৰ ওচৰ চাপিছিল, মই তেওঁৰ সৈতে যুঁজ দিছিলো আৰু তেওঁক অঁতৰাই পঠিয়াইছিলো। মই দৌৰি পলাব খোজোতে তেওঁ মোৰ মুখত আঁচোৰ বহুৱাইছিল, মই কান্দোনত ভাগি পৰিছিলো। সেই সন্ধিয়া মই এগৰাকী বান্ধৱীক মুখৰ দাগ সম্পৰ্কে ব্যাখ্যা দি কৈছিলো যে মই পিচলি হোটেলত পৰি গৈছিলো।\nযেতিয়া মই দিল্লীলৈ উভতি আহিছিলো, আকবৰ ক্ষুব্ধ হৈ উঠিছিল আৰু মই যদি তেওঁক পুনৰ বাধা দিও, তেন্তে মোক কামৰ পৰা উলিয়াই দিয়াৰ ভাবুকি দিছিল। কিন্তু মই কাকতখন এৰি দিয়া নাছিলো।\nবাতৰিকাকতৰ বেছিভাগ সাংবাদিকতকৈ আগতে মই ৰাতিপুৱা ৮ বজাত কামত উপস্থিত হ’বলৈ ধৰিলো। মোৰ লক্ষ্য আছিল বাকী সহকৰ্মীসকল আহি পোৱাৰ সময় পুৱা ১১ বজাৰ ভিতৰতে অ’পেন পে’জটো সাজু কৰি তোলা। সেইদৰে মই ৰিপ’ৰ্টিঙৰ কাৰণে প্ৰায়ে কাৰ্যালয়ৰ পৰা ওলাই যাব পাৰো। মুম্বাইৰ ঘটনাটোৰ পিছতেই দিল্লীৰ পৰা কেইশ কিলোমিটাৰমান আঁতৰৰ গাওঁ এখনলৈ এটা বাতৰিৰ বাবে যাব লগা হ’ল। গাওঁখনত এহাল নৱ দম্পতীক গাওঁখনৰ লোকে ফাঁচী লগাই মাৰিছিল কিয়নো প্ৰেমিকযুগল ভিন্ন জাতৰ আছিল। এই কামটো জয়পুৰত সমাপ্ত হ’বলগীয়া আছিল। যেতিয়া মই উভতিব ওলালো, আকবৰে মোক দিল্লীৰ পৰা বহু দূৰৰ জয়পুৰত তেওঁৰ হোটেলত বাতৰিটোৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ মাতিলে।\nতেওঁৰ হোটেলৰ কোঠাত, মই যদিও তেওঁৰ সৈতে যুঁজ দিছিলো, তেওঁ শাৰীৰিকভাৱে অধিক শক্তিশালী আছিল। তেওঁ মোৰ কাপোৰ আঁজুৰি পেলাইছিল আৰু মোক ধৰ্ষণ কৰিছিল। আৰক্ষীক তেওঁৰ বিৰুদ্ধে অৱগত কৰোৱাৰ পৰিৱৰ্তে মই লাজত ম্ৰিয়মান হৈ পৰিছিলো। মই তেতিয়া এই বিষয়ে কাকো ক’ব পৰা নাছিলো। কোনোবাই মোক বিশ্বাস কৰিলেহেঁতেননে? মই নিজকে দোষ দিছিলো। মই কিয় হোটেলৰ কোঠালৈ গৈছিলো?\nআটাইতকৈ দুৰ্ভাগ্যজনক কথাটো আছিল যে সেই প্ৰথমবাৰৰ পিছত মোৰ ওপৰত তেওঁৰ শক্তি বৃদ্ধিহে পালে। মই তেওঁৰ নিৰ্যাতনৰ সৈতে যুঁজ দিবলৈ বন্ধ কৰিলো কিয়নো মই অসহায় অনুভৱ কৰিছিলো। তেওঁ মোৰ ওপৰত নিৰ্যাতন চলাই গ’ল। কেইমাহমান ধৰি তেওঁ মোক শাৰীৰিকভাৱে, মৌখিকভাৱে, আৱেগিকভাৱে নিৰ্যাতন চলাই গ’ল। নিউজ ৰুমত মোৰ বয়সৰ পুৰুষ সতীৰ্থৰ লগত কথা পতা দেখিলে তেওঁ ক্ষুব্ধ হৈ চিঞৰি উঠিছিল। এয়া শংকাদায়ী আছিল।\nমই তেতিয়া কিয় তেওঁৰ সৈতে যুঁজ নিদিলো? মোৰ জীৱনৰ বাকী সকলো দিশতে মই এগৰাকী যুঁজাৰু আছিলো। তেতিয়া তেওঁ মোৰ ওপৰত কিয় আৰু কেনেকৈ শক্তি প্ৰয়োগ কৰিব পাৰিলে মই তাক ব্যাখ্যা কৰিব নোৱাৰিম। মোতকৈ তেওঁ অধিক শক্তিশালী আছিল, সেই কাৰণেই? মই মোৰ চাকৰি হেৰুৱাম, সেই ভয়ৰ বাবে? আৰু কেনেকৈ বহু দূৰত থকা মোৰ সৎ অভিভাৱকক ব্যাখ্যা কৰিম? মই মাত্ৰ জানো যে মই তেতিয়া নিজকে ঘৃণা কৰিছিলো। আৰু মই প্ৰতিদিনে তিল তিলকৈ মৰিছিলো।\nমই দূৰলৈ পঠিওৱা ৰিপ’ৰ্টিঙৰ কামত ব্যস্ত হ’বলৈ ধৰিলো। ১৯৯৪ চনৰ নিৰ্বাচনৰ কাভাৰ কৰাৰ গৌৰৱ মই কৰিব পাৰো। দিল্লীৰ পৰা বহু দূৰৰ কৰ্ণাটকলৈ মই গৈছিলো। মই ৰাজ্যখনৰ প্ৰসিদ্ধ ৰাজনীতিকৰ সাক্ষাৎ লৈছিলো, সমাৱেশত উপস্থিত হৈছো, গাঁৱৰ লোকৰ সৈতে কথা পাতিছিলো। সেয়া আছিল এক বিৰল অভিজ্ঞতা। ইয়াৰ পিছত আকবৰে কৈছিল যে তেওঁ মোক পুৰস্কাৰ হিচাপে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ বা ব্ৰিটেইনলৈ পঠিয়াব। মই দুয়োখন দেশতে কাম কৰাৰ ভিজা লাভ কৰিছিলো। মই শিহৰিত হৈ পৰিছিলো। আৰু মই ভাবিছিলো যে অৱশেষত মোৰ ওপৰত নিৰ্যাতন বন্ধ হ’ব, কিয়নো মই দিল্লীৰ কাৰ্যালয়ৰ পৰা বহু দূৰত থাকিম। একমাত্ৰ সত্যটো আছিল যে তেওঁ মোক বাহিৰলৈ পঠিয়াইছে যাতে মোক ৰক্ষা কৰিবলৈ কোনো নাথাকিব আৰু মোক য’তেই নিযুক্তি দিয়া হ’ব তালৈ তেওঁ গ’লে মোৰ ওপৰত নিৰ্যাতন চলাব পাৰে।\nমই লণ্ডনৰ কাৰ্যালয়ত তেওঁৰ সৈতে হোৱা এটা অভিজ্ঞতাৰ কথা মনত পেলাব বিচাৰিছো। তাত মই এগৰাকী পুৰুষ সহকৰ্মীৰ সৈতে বন্ধুত্বপূৰ্ণভাৱে কথা পাতিছিলো। সেই সন্ধিয়া মোৰ সহকৰ্মীজন কামৰ পৰা ওলাই যোৱাৰ পিছত তেওঁ মোক আঘাত কৰিছিল আৰু ডে’স্কৰ পৰা বস্তু-বাহানিবোৰ দলিয়াই চূৰ্ণ-বিচূৰ্ণ কৰিছিল। টেবুলত যি পাইছিল সেয়াই মোৰ গালৈ দলিয়াই মাৰিছিল। মই কাৰ্যালয়ৰ পৰা দৌৰি পলাইছিলো আৰু এঘন্টা ধৰি পাৰ্ক এখনত লুকাই আছিলো। মই পিছদিনা বান্ধৱী তুষিতাক ঘটনাটোৰ বিষয়ে কোৱা মনত আছে। মই মোৰ মা আৰু ভণ্টীৰ লগত তেতিয়া কথা পাতিছিলো কিন্তু সবিশেষ জনাব পৰা নাছিলো। জানিলে মোক ঘৰলৈ মাতি পঠিয়াব বুলি ভাবি শংকিত হৈছিলো।\nমই মানসিকভাৱে, শাৰীৰিকভাৱে, আৱেগিকভাৱে ভাগৰি পৰিছিলো। মই জানিছিলো মই লণ্ডনৰ পৰা ওলাই আহিব লাগিব। তুষিতাৰ বাহিৰে এই ঘটনাবোৰ মোৰ আন এগৰাকী ঘনিষ্ঠ বান্ধৱী সুপৰ্ণাক জনাইছিলো। মই এই পৰিস্থিতিৰ পৰা আঁতৰি যোৱাৰ কথা তেওঁলোকক কৈছিলো।\nআমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত এগৰাকী বিদেশী সংবাদদাতা হিচাপে মোৰ ভিছা আছিল। মই কাম কৰা সেই প্ৰকাশন গোষ্ঠীতে কমেও কেইজনমান জ্যেষ্ঠ সম্পাদক আছিল। কিন্তু আকবৰে তেতিয়াও মোক আগত ৰাখি শীঘ্ৰেই মুম্বাইলৈ মাতি পঠিয়াইছিল।\nমই চাকৰি এৰিলো। এইবাৰ ভালৰ বাবে আছিল। মই ৰিপ’ৰ্টিং এছিষ্টেন্টৰ কাম এটা পালো নিউ য়ৰ্কৰ ডও জ’নছ-ত অভাৰনাইট শ্বিফট কাম কৰিব ল’লো।\nবৰ্তমান মই এগৰাকী যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নাগৰিক। মই এগৰাকী পত্নী আৰু মাতৃ। মই মোৰ ভালপোৱা সাংবাদিকতা পুনৰ বিচাৰি পালো। মই মোৰ জীৱন ঘূৰাই পাইছো। মোৰ কঠিন কৰ্ম সাধনা, আত্মোৎসৰ্গ আৰু প্ৰতিভাৰ বাবে ডও জ’নছৰ পৰা বিজিনেছ উইক, ইউ এছ এ’ টুডে’, দ্য এছ’চিয়েটে’ড প্ৰে’ছ আৰু চি এন এন-লৈকে কাম কৰা সুযোগ দিছে। বৰ্তমান মই নেচনেল পাব্লিক ৰেডিঅ’ৰ এগৰাকী নেত্ৰী। মই জানো যে মই আৰু এটা চাকৰিৰ বাবে গ’লে তাতো সফলতাৰ বাবে নিৰ্যাতন ভুগিব নালাগে।\nবহু বছৰ ধৰি মই আকবৰৰ সৈতে কথা পতা নাই। মই সদায় অনুভৱ কৰো যে আকবৰৰ ক্ষেত্ৰত আইন আৰু ন্যায়ৰ উৰ্ধ্বত কোনো নহয় কথাষাৰ নাখাটে। মই ভাবিছিলো তেওঁ মোৰ লগত যিটো কৰিলে তাৰ বাবে কেতিয়াও মূল্য ভৰিব নালাগে।\nদুসপ্তাহমান আগতে আকবৰে বিদেশ ৰাজ্য মন্ত্ৰী পদৰ পৰা পদত্যাগ কৰিছে। তেওঁ এই অভিযোগবোৰক ‘’ভিত্তিহীন আৰু বন্য’’ বুলি অভিহিত কৰিছে আৰু মাত মতা এগৰাকী সাংবাদিকৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ তৰিছে। এইটোৱে মোক আচৰিত কৰা নাই। তেওঁ ভাবে তেওঁ নিজৰ ‘’সত্য’’ৰ ওপৰত দৃঢ়, যেনেকৈ সেই সময়ত আমাৰ শৰীৰবোৰৰ ওপৰত আছিল তেওঁৰ আগ্ৰাসন। এতিয়া এইবোৰ খোলাখুলিকৈ কৈ মোৰ একো পাবলগীয়া নাই। আকবৰে আগবাঢ়ি আহিব খোজা আন মহিলাসকলৰ বিৰুদ্ধেও গোচৰ তৰাৰ ভাবুকি দিছে। আৰু মই সেইসকলৰ মাজত নপৰিম বুলি ধাৰণা থাকিব পাৰে।\nকিন্তু মই এয়া লিখিছো, কাৰণ মই জানো এয়া মই আকবৰৰ দৰে ক্ষমতাশালী মানুহৰ বলি হোৱাৰ দৰে। মই এয়া লিখিছো যিসকল মহিলাই তেওঁলোকৰ কথা ক’বলৈ আগবাঢ়ি আহিছে তেওঁলোকক সমৰ্থন কৰিবলৈ। মই এয়া লিখিছো মোৰ কিশোৰী কন্যা আৰু পুত্ৰৰ বাবে। যাতে কোনোৱে তেওঁলোকক বলি সজাব খুজিলে উভতি যুঁজ দিব পাৰে। যাতে তেওঁলোকে জানে যে কেতিয়াও কাকো বলি সজাব নালাগে। যাতে তেওঁলোকে যে মোৰ সৈতে যি ঘটিছিল তাৰ ২৩ বছৰ পিছত তেওঁলোকে মোক কোনো আখ্যা দিয়াৰ কথা অগ্ৰাহ্য কৰি মই সেই অন্ধকাৰৰ পৰা উঠি আহিছো, আৰু মই নিৰৱচ্ছিন্নভাৱে আগবাঢ়ি যাম।


অসমীয়া কৌতুক || Assamese Jokes: Internet Jokes\nShowing posts with label Internet Jokes. Show all posts\nআমাৰ পৰৱর্তী প্রজন্মই "জোনবাই এ বেজি এটি দিয়া বুলি..." গানটো কেনেকৈ গাব জানেনে\nমবাইল এটি দিয়া বুলি\nপদ্য মতা বয়সত;\nতুমি পঢ়িছিলা এচি ৰুমত বহি\nএপেল আইফোন ৰে লগত।।\nআৰু মই তোমাকে 3G কল কৰি চালো জান ঐ;\nফটোচপ ৰ ইডিটিংত তোমাৰ মুখনি\nনতুন ৰঙেৰে উঠিছিল জিলিকি।।\nলেপটপ এটি দিয়া বুলি পদ্য মতা বয়সত,\nআমি পঢ়িছিলো আৰামী চকীত বহি\nআৰু মই তোমাৰে ফটো লৈছিলো জান ঐ;\nমৰম বুজি তুমি নাপালা ঐ,\nৱালপেপাৰ তেতিয়াৰ পৰাই তোমাৰে অ।।\nফেচবুকৰ বুকুতে চাটিং কৰা বয়সত;\nতুমি পঢ়িছিলা ডুবাইৰ স্কুলত\nএইটত নে ও নাইনত।।\nআৰু মই তোমালৈ সদায় ৰাতি কৰি চাটিং;\nফটো টেগ কৰো তুমি ভাল পাবায়ে বুলি;\nকোৱাই নহল জানা তোমাকে ও,\nভাল পাও বুলি এবাৰ চাটিংত অ।।\nজীৱনত প্রথমবাৰ মিনি স্কার্ট পিন্ধোতে;\nতুমি জোকাইছিলা গাল ৰঙা পেলাই ডিস্ক বাৰত পাই অকলে।\nআৰু মই উচুপি উচুপি কান্দিলো জান ঐ;\nকোমল বয়সৰ কোমলীয়া মন;\nদেহাত জাগিছিল যৌৱনৰ শিশৰণ।।\nLabels: Assamese Shayeri, Best Assamese Jokes, Girl logic, Internet Jokes, অসমীয়া গাজা, তপু দা\n৭ প্ৰকাৰৰ ছোৱালী\nBikash Singha Ujjal\n* সমাজত সাধাৰণতে ৭ প্ৰকাৰৰ ছোৱালী (বা গাৰ্ল) পোৱা যায় :\n১/ হাৰ্ড ডিক্স গাৰ্ল :\nযি কোনো সৰু-সুৰা কথাই পট্ কৈ মনত ৰাখি সময়ত আপোনাক জঞ্জালত পেলাব পাৰে ।\n২/ ৰেম গাৰ্ল : চকুৰ আগত থকা লৈকেহে আপোনাক মনত ৰাখিব পাৰে । চকুৰ আঁতৰ হ'লেই মনৰো আঁতৰ ।\n৩/ স্ক্ৰীণ ছেভাৰ গাৰ্ল : সাজোন-কাচোনত ওস্তাদ তথা কেৱল চাবৰ বাবেহে ।\n৪/ ইণ্টাৰনেট গাৰ্ল : দেখাত সহজ কিন্তু চম্ভালিবলৈ বৰ টান ।\n৫/ ছাৰ্ভাৰ গাৰ্ল : বিচৰা সময়ত সদায় 'বিজি', অন্যথা ফ্ৰী ।\n৬/ মাল্টিমিডিয়া গাৰ্ল : বেছ আমোদজনক তথা মনোৰঞ্জক, সময় কটোৱাৰ উত্তম উপায় ।\n৭/ ভাইৰাছ গাৰ্ল : সৰ্বগুণ বিশাৰদ । এইবিধক সাধাৰণতে 'গাৰ্লফেণ্ড' নামেৰে জনা যায় । এবাৰ যদি আপোনাৰ ছিষ্টেমত প্ৰৱেশ কৰে তেন্তে ব্ৰেইনৰ ছফট্ওৱেৰ ডেমেজ নকৰা পৰ্যন্ত ওলাই নাহে....!!!\nLabels: Internet Jokes, Internet Jokes Assamese, Joke on Women, Jokes Indian, Saturday MEME, অসমীয়া কৌতুক, অসমীয়া গাজা\nতেন্তে কোনে ?\nজীৱনৰ কঠিন পথত সকলো বাধা-বিঘিনি অতিক্ৰম কৰি নিজ লক্ষে অভিমুখে আগুৱাই যোৱাত মানুহক কোনে সহায় কৰে ?\n:- নহয় !\n:- একমাত্ৰ তেওঁৰ চেণ্ডেল যোৰে !\nLabels: Assamese Assamese, Couple Jokes, Google Assamese Jokes, Internet Jokes\nতো এবাৰ ইন্টাৰনেচনেল পুলিছ কম্পিটিচন হল কাজিৰঙাত\nচব দেশৰ পুলিছ আহিল আৰু চবৰে বাবে এটাই খেল ৰাখিলে\nকাজিৰঙাৰ ভিতৰত শহাপহু এটা এৰি দিব আৰু কিমান কম সময়ৰ ভিতৰত কোন দেশৰ পুলিছে শহাপহুটো উলিয়াই আনিব পাৰিব. !!!!!!!!!!!!\n১/ স্কটলেণ্ড য়াৰ্ড গল, তিনি মিনিটৰ ভিতৰত শহাপহুটো উলিয়াই আনিলে\n২/ এফ বি আই গল, দুই মিনিটৰ ভিতৰত শহাপহুটো উলিয়াই আনিলে\n৩/ অসমৰ পৰা পুলিছ নিউ ফুকন গল\nদুদিন পিছত বান্দৰ এটাক গায়ে মুৰে চিনিব নোৱাৰাকৈ পুলিচ নিউ ফুকনে বেন্দেজ কৰাই ৰাইডাং বেতেৰে বৈদ্য মাৰ দি কাজিৰঙাৰ পৰা উলিয়াই আনিলে, আৰু মা কচম বান্দৰটোৱে চিঞৰি চিঞৰি কান্দি কান্দি কৈ আছে " আবে নামাৰিবি আৰু মোক, মই শহাপহু হয়, মই শহাপহু হয় "\nLabels: Assamese Shayeri, Assamese sms, Best Assamese Jokes, Couple Jokes, Internet Jokes, অসমীয়া কৌতুক, অসমীয়া গাজা, কৌতুক\nby: Khanindra Dutta\nবিবাহিত পুৰুষৰ বাবে মহিলা গৱেষকে কেইবিধমান নতুন ঔষধ আৱিস্কাৰ কৰিছে ।\nANIVERSIA : জন্মদিন আৰু বিবাহ বাৰ্ষিকীৰ দিন মনত ৰাখিবলৈ পুৰুষৰ স্মৃতিশক্তি বৃদ্ধি কৰে।\nSLIMOXIL : নিজৰ পত্নীক শ্লিম দেখিবলৈ পুৰুষৰ চকুৰ কৰ্ণিয়া বহলায় ।\nSPORTOBLIND X : এইবিধ ঔষধে Tvৰ পৰ্দাত Sportsশব্দতো দেখাত পুৰুষক বাধা দিয়ে যাৰ বাবে মহিলাসকলে নিশ্চিন্তমনে Tvত চিৰিয়েল চাব পাৰে।\nWORKOCETAMOL : ঘৰুৱা কাম কৰিবলৈ পুৰুষৰ এটা হেঁপাহ নপলোৱা ইচ্ছা জগাই তোলে ।\nSHOPHOFOBEX : প্ৰতি সপ্তাহতে নিজৰ পত্নীক স্বপিং কৰিবলৈ নিবলৈ আৰু বাহিৰত ঘন্টা ধৰি অপেক্ষা কৰি থাকিবলৈ ব্যাকুল কৰি তোলে ।\nFLIRTONATE N : যেতিয়া অন্য কোনো ধুনীয়া মহিলা কাষেৰে পাৰ হৈ যায় পুৰুষৰ দৃষ্টিশক্তি কমাই আনে ।\nউল্লেখনীয় যে এই সকলোবোৰ ঔষধ সেৱন কৰাবলৈ পত্নীয়ে বিশেষ গুৰুত্ত আৰোপ কৰাতো নিতান্তই প্ৰয়োজনীয় ।\nLabels: Assamese sms, Best Assamese Jokes, Couple Jokes, Internet Jokes, অসমীয়া কৌতুক, অসমীয়া গাজা\nএসোপা নেতাক কঢ়িয়াই নিয়া তীব্ৰ বেগী বিলাসী বাছখন নিয়ন্ত্ৰণ হেৰুবাই পথৰ দাঁতিৰ এটা গছত খুন্দা মাৰি, ওচৰৰ পঁকাধানৰ খেতি পথাৰত ওলটি গল...নেতামখাই চিঞৰ-বাখৰ লগালে ।\nতাকে দেখি খেতিপথাৰত কাম কৰি থকা মানুহবোৰ দৌৰি আহিল আৰু সকলোবে মিলি গাঁত এটা কৰি...'মৃত'/'অৰ্ধ-মৃত'/'আহত'... সকলো নেতাকে পুতিঁ দিলে ।\nইফালে দুৰ্ঘটনাৰ খবৰ পাই তদন্তৰ বাবে পুলিচ আহিল...আৰু খেতিয়ক সকলক সুধিলেঃ-..."আপোনালোকে দুৰ্ঘটনাটো দেখিছিল নে ?"\nখেতিয়কসকলে কলেঃ-হয় দেখিছিলো...নেতাবিলাকক পুতিঁ থলো...(স্থান এদুখৰলৈ দেখুবাই)... এই খিনিতে !\nপুলিচঃ-...গোটেই নেতা বোৰেই মৰি গল নে ?\nখেতিয়কসকলঃ-...হেঃহেঃহেঃ সেই কথাটো হে কব নোবাৰিম...প্ৰায়েবোৰেই ছোন মৰি থাকিল...কিন্তু দুই/এটাই পিছে কৈছিল 'মৰিলো ঐ বচাওঁক'...'মৰিলো ঐ বচাওঁক',..বচাওঁক - বুলি...কিন্তু নেতাবোৰৰ কথা জানো বিশ্বাস কৰিব পাৰি ?...\nখেতিয়কসকল কথাত বেহুচঁ পুলিচ !\nLabels: Assamese sms, Best Assamese Jokes, Internet Jokes, Internet Jokes Assamese, Saturday MEME, অসম, অসমীয়া কৌতুক, অসমীয়া গাজা\nএদিন এজন মানুহে এটা উৰণীয়া হাঁহ চিকাৰ কৰিলে । গুলি খায় হাঁহটো এজন বৃদ্ধৰ খেতিৰ ওপৰত পৰিল । মানুহজনে খেতিৰ ভিতৰত সোমাই হাঁহটো বিচাৰি আনোতেই গৃহস্থ বৃদ্ধই তাক আগভেটি ধৰিলে ।\nবৃদ্ধ :-- “মোৰ মাটিত পৰা যিকোনো বস্তু মোৰ হৈ যায়, মই এই হাঁহ নিদিওঁ আপোনাক” !\nমানুহজনে ক'লে, -- ঐ বুঢ়া, মই অসমৰ সকলোতকৈ ডাঙৰ উকিল হয় । মোক এই চৰাইটো নিব নিদিলে মই তোৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ কৰিম । তাৰ পাচত চাবি.. এই হাঁহ মোৰ নে তোৰ ।\nখেতিৰ মালিক বৃদ্ধই ক'লে, ''থ.. থ.. তোৰ উকালতি, আমাৰ এইফালে যিকোনো কাজিয়াৰ মীমাংসা কৰাৰ ধৰণটো অলপ বেলেগ ধৰণৰ । আমি কাজিয়া মীমাংসা কৰো তিনি গোৰ পদ্ধতিত ।”\nউকিলজনে ক'লে, “তিনি গোৰ পদ্ধতি কেনেকুৱা ?”\nখেতিৰ মালিক :-- “প্রথমে মই তোক তিনিটা গোৰ মাৰিম, তাৰপাচত তই মোক তিনিটা গোৰ মাৰিবি । আকৌ মই তোক তিনি গোৰ মাৰিম, আকৌ তই মোক মাৰিৰি ! এনেকৈ মাৰামাৰি চলি গৈ থাকিব যেতিয়ালৈকে কোনেও ছাৰেণ্ডাৰ নকৰে ।”\nউকিল জনে চিন্তা কৰিলে.... নিয়মটোত দেখোন বহুত ভালেই, এই বুঢ়াটোক দেখোন সি তিনি গোৰতেই হাৰাই দিব পাৰিব । এনেকৈ ভাবি উকিলজন এই পদ্ধতিতে মীমাংসা কৰিবলৈ ৰাজি হৈ গ'ল ।\nবৃদ্ধ মালিকে প্রথম এক গোৰ মাৰিলে তাৰ কঁকালত, উকিলজন চিঞৰি মাটিত পৰি গ'ল । দ্বিতীয় গোৰ মাৰিলে তাৰ নাকত, উকিলৰ নাকৰপৰা তেজ বাহিৰ হৈ গ'ল । তৃতীয় গোৰ মাৰিলে উকিলৰ বুকুত, উকিলে বিষত কেকায় অচেতন হৈ পৰি গ'ল ।\nনাই নহ'ব, অচেতন হ'লে নচলিব, সি তাৰ সমস্ত শক্তি একত্ৰিত কৰি থিয় হ'ল । এইবাৰ তাৰ পাল.... বৃদ্ধৰ কাষলৈ গৈ এক গোৰ মাৰিবৰ বাবে ভৰি দাঙিলে । ঠিক সেই মুহূৰ্ততে বৃদ্ধই হাঁহি ক'লে,\n“মই ছাৰেণ্ডাৰ কৰিলো, তোমাৰ হাঁহ তুমি নিব পাৰা ।”\nLabels: Assamese sms, Best Assamese Jokes, Best Jokes Assam, Facebook Jokes, Internet Jokes, অসম, অসমীয়া কৌতুক, অসমীয়া গাজা\nবিশেষ সাংঘাটিক লাভজনক জ্ঞান…\nBy: Manav Kr Bayan\n(যদি ভাল লাগে আনকো এই জ্ঞান বিতৰণ কৰিবলৈ নাপাহৰিব…)\n১) যদি আপোনাক কুকুৰে কামোৰে আপুনিও কুকুৰটোক কামুৰি দিয়ক.. হিচাব বৰাবৰ…\n২) গাখীৰ যদি ফাটে তেনেহলে বগা সূতাৰে চিলাই কৰি থ’ব৷ কোনেও গমেই নাপাব\n৩) যদি আপোনাৰ খুব চুলি সৰে তেনেহলে মূৰটো খুৰাই পেলাব.. চুলি সৰা বন্ধ হৈ যাব\n৪) যদি ডিঙি বিষাই আছে তেনেহলে কাৰোবাক ভালদৰে টেটুচেপা দিবলৈ কওক দুইমিনিটমান.. তাৰপাছত কেতিয়াও আৰু ডিঙি নিবিষায়..\n৫) যদি আপোনাৰ হাতখন খুব বিষাই আছে তেনেহলে এটা ডাঙত হাতুৰী লৈ ভৰিৰ বুঢ়া আঙুলিত প্ৰচণ্ড মাৰ শোধাওক.. হাতৰ বিষ পাহৰি যাব\n৬) যদি আপোনাৰ দাঁত পোকে খাইছে তেনেহলে এসপ্তাহ লঘোণে থাকক.. খাবলৈ নাপাই সকলো পোক মৰি যাব\n৭) যদি আপোনাৰ ৰাতি টোপনি নাহে তেনেহলে দিনতে টোপনি মাৰক..\nএইবোৰ পালন কৰি কিবা লাভ হ’লে মোক আশীৰ্বাদ কৰিবলৈ নাপাহৰিব৷ অৱশ্যে মই এনেও অতি সুখী!!!\nLabels: Assamese sms, Facebook Jokes, Internet Jokes, Jokes Indian, Saturday MEME, অসমীয়া কৌতুক, অসমীয়া গাজা\nআকৌ নগেন আৰু মনালিছাৰ কথাই কবলৈ উলাইছো।\nনগেনে অফিচৰ পৰা মনালিছালৈ ফোন কৰিলে আৰু সুধিলে ।\nনগেন : মনা ডাৰলিঙ কত আছা ।\nমনা: ঘৰতে আছোঁ সোণ ।\nনগেন: অ ঠিক আছে ।মিকছাৰটো এবাৰ চলাই দিয়াচোন।\nমনা :অ ৰবা সোণ ।\nআকৌ দ্বিতীয় দিনা\nনগেন :দাৰলিঙ কত আছা ।\nমনা:ঘৰতে আছোঁ সোন।\nনগেন :অ ঠিক আছে ।মিকছাৰটো চলাই দিয়াছোন।\nআকৌ তৃতীয় দিনা নগেনে ভাবিলে যে আজি ফোন নকৰো।সদায় সদায় এনেকৈ ফোন কৰাটো ভাল কথা নহয় ।আজি চিধাই ঘৰলৈ কে যাওঁ ।\nবুলি ঘৰলৈ আহি পিছফালৰ পৰা ঘৰলৈ সোমাই দেখিলে যে কামকৰা মানুহজনীয়ে ভাত বনাই আছে ।\nনগেন: বৌয়েৰ কত গল।ঘৰত নাই নে কি?\nকামকৰা বাই:বৌ দেখোন সদায় ৰাতিপুৱা আপুনি উলাই যোৱাৰ পাছতেই উলাই যায় আৰু আপুনি অহাৰ আগে আগে আহি ঘৰ সুমাইহি।\nঅ বৌ উলাই যাওঁতে লগত সদায়ে মিকছাৰটো লৈ যায় দেখোন ।\nনগেন :ৰ আজি এইক মই।\nLabels: Assamese sms, Best Assamese Jokes, Best Jokes Assam, Google Assamese Jokes, Internet Jokes, Joke on Women, অসমীয়া কৌতুক, অসমীয়া গাজা\nদেত ইজ অলচ' এ ইমপৰ্তেন্ত মেতাৰ\nBy: Jayanta Hazarika\nআমাৰ চৰকাৰে বাৰু গুটখা বন্ধ কৰিব নে নকৰে ৷ ৰুদ্ধদ্বাৰ বৈঠক বহি আছে আমাৰ অৱতৰিয়া\nবানপানী হোৱা একদম মেইন জাগাত ৷\nকৰুন গগৈ— দেত ইজ অলচ' এ ইমপৰ্তেন্ত মেতাৰ যে কালন্ত, তুমি অলচ' এই গুটখা বিল খন\nপাছ কৰিবই নালাগিছিল ৷ বাৰু কালন্ত এই গুটখা বিলাক বন্ধ হৈ নাযাইতো ৷\nকালন্ত কৃষ্ণ শৰ্মা— ছাৰ আপোনি কোনো চিন্তাই নকৰিব ৷ মই এইবোৰ সকলোঁ চেটিং কৰিথৈছো নহয়\nছাৰ ৷ আপুনি মাত্ৰ চাই থাকক আৰু গুতকা কোম্পানী বিলাকৰ পৰা টকা লৈ নিচিন্তে\nজেপত ভৰাই থাকক ৷\nকৰুন গগৈ— হেহ হেহ হেহ, মিছা ক'লে কিদাল হ'ব ৷ নহয় জানো কালন্ত ৷ মই তো অলচ'আগতেই জানিছিলোঁ\nযে কালন্তই নিচ্চয় কিবা নহয় কিবা এটা কৰিবই ৷ হেৰি নহয় কালন্ত , এইতো কিবা নতুন আচনি\nউলিয়াইছা নেকি তুমি?\nকালন্ত কৃষ্ণ শৰ্মা— হয় ছাৰ ৷ এইতো মানে আপোনি আচঁনি বুলি ও ধৰিলেই হ'ল ৷ এই ধৰক গুতকা তোক আমি\nতিনি ভাগত ভগাই দিলোঁ ৷ প্ৰথম হ'ল শিখৰ— ইয়াক দিছোঁ অসমৰ দুখীয়া বিলাকক খাবলৈ ৷ তেওঁলোকৰ বাবেই ইয়াৰ দাম ধৰি দিয়া হৈছে মাত্ৰ ৩ টকা ৷ ২য়তে আছে আমাৰ দিলৰুৱা— যাৰ দাম মাত্ৰ ৭ টকা ৷ ইয়াক খাবলৈ দিয়া হৈছে আমাৰ মানে মধ্যবৃত্ত মানুহখিনিক ৷ আৰু ছাৰ তিনি নম্বৰত আছে আমাৰ এই যে ধৰমপাল হতৰ ৰজনীগন্ধা ৷ ইয়াক ছাৰ খাব পাৰিব আমাৰ ধনী মানুহ বিলাকেহে ৷ কাৰন ইয়াৰ দাম আছে ১০ ৰ পৰা ১৫ টকাৰ ভিতৰত ৷ গতিকে ছাৰ আমাৰ চৰকাৰৰ কৃপাত গুটখাক ইমান সুন্দৰকৈ ভগাই দিছোঁ ৷ ৰাইজে এতিয়া ছাৰ আমাৰ নাম লৈ কিনি কিনি খোৱাৰ হে কথা আৰু ৷ নহয় জানো ছাৰ ৷\nকৰুন গগৈ— হেহ হেহ হেহ, অল ইজ্ ৱেল্ - অল ইজ্ ৱেল্ ৷ কালন্ত তোমাৰ কিন্তু এইদাল মাঠা কমতি\nনহয় দেই ৷ দেত ইজ অলচ' এ ইমপৰ্তেন্ত মেতাৰ যে কালন্ত তোমাৰ দৰে যদি মিনিস্টাৰ মোৰ লগত থাকে ৷ তেতিয়া মই কাকো কেয়াৰেই নকৰোঁ ৷ মিছা ক'লে কিদাল হ'ব, নহয় জানো ৷ পিছে কালন্ত আমাৰ এই আচনি তোৰ নাম বা কি?\nকালন্ত কৃষ্ণ শৰ্মা— ছাৰ আমাৰ এই আচঁনি টোৰ নাম হল" গুটখা সুৰক্ষা আচঁনি "৷\nকৰুন গগৈ—— হেহ হেহ হেহ অল্ ইজ্ ৱেল্— অল্ ইজ্ ৱেল্ ৷\nLabels: Best Assamese Jokes, Best Jokes Assam, Couple Jokes, Facebook Jokes, Internet Jokes, Jokes Indian, অসম, অসমীয়া কৌতুক, কৌতুক\nচেঙেলীয়ে সদায় স্কুললৈ বেলেগ বেলেগ বস্তু নিয়ে টিফিন টাইমত খাবলৈ । পিছে কি হব কিছুদিনৰ পৰা সি খাবলৈ নোপোৱা হল । চকিদাৰ জনে সি নিয়া খাদ্যখিনি খাই পেলায় । ইয়াৰ পৰা বাচিবলৈ চেঙেলীয়ে এদিন বুদ্ধি পাঙিলে । সি মাক চেনিমাইক কলে...মা অ' মা আজি পায়স অলপ বেছিকৈ বনাবিচোন লগৰ কেইটামানেও খাব । কথা মতে কাম মাকে এগাল মান পায়স বনাই ঘাটলৈ পানী আনিবলৈ গল । চেঙেলীয়ে পায়সখিনি নিজেই বান্ধি লৈ স্কুল পালেগৈ । স্কুলত.......\nচকিদাৰ >ঐ চেঙেলী আজি কি আনিছ ?\nচেঙেলী > পায়স আনিছিলো ।\nচকিদাৰ > দে মই খাই চাওঁ ।\nএইবুলি গোটেই পায়সখিনি লৈ খাবলৈ লাগিল । শেষ কৰিব নোৱাৰি চকিদাৰজনে কলে > এইখিনি মই ঘৰলৈ লৈ যাম । বাচনটো আজি ঘৰলৈ নিনিলে তোক ঘৰত গালি দিব নেকি ?\nচেঙেলী > (গহীন ভাৱে ) দিওঁতে গালি দিব নালাগে কিন্তু (অলপ ৰৈ ) ?\nচকিদাৰ > কিন্তু কি ?\nচেঙেলী > নহয় মানে ৰাতি যদি মাৰ প্ৰেচাৱ কৰিব লাগে তেতিয়া..........\nযদি চৰিয়াটো বিচাৰি নাপায় গালি দিব পাৰে ।\n(সেইদিনাৰ পৰা চকিদাৰে চেঙেলীৰ টিফিন নোখোৱা হল )\nLabels: Best Jokes Assam, Internet Jokes, Joke on Women, Saturday MEME, অসম, অসমীয়া কৌতুক


প্ৰতিবন্ধী আৰু বৈজ্ঞানিক মানসিকতা~বাৰ্তা- হেমেন হাজৰিকা\nআমি সকলোৱে জানো প্ৰতি বছৰৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ তিনি তাৰিখে সমগ্ৰ বিশ্বতে বিশ্ব প্ৰতিবন্ধী দিৱস হিচাবে পালন কৰা হয় | এই দিনটো প্ৰতিবন্ধীসকলৰ বাবে বিশেষ দিন | প্ৰাপ্ত তথ্যমতে সমগ্ৰ বিশ্বতে প্ৰায় 93ৰ পৰা 150 মিলিয়ন প্ৰতিবন্ধী শিশু আছে | আজি কালি প্ৰতিবন্ধী শব্দটো সৰলীকৃত কৰি বিশেষ ভাৱে সক্ষম শিশু বুলি কোৱা হৈছে | সেই অনুসৰি আমাৰ অসমত প্ৰায় 81782 জন আৰু কামৰূপ জিলাত 2148 গৰাকী প্ৰতিবন্ধী শিশু আছে | এই পৰিসংখ্যাৰ কিছু হীন-দেঢ়ি হ'ব পাৰে | এই শিশুখিনিক দিব্যাংগ বুলিও কয় | এতিয়া প্ৰশ্ন হ'ব পাৰে প্ৰতিবন্ধী অথবা দিব্যাংগ কাক কয় | তাৰ উত্তৰত আমি ক'ব লাগিব যে যিবোৰ শিশু আমাৰ সাধাৰণ শিশুতকৈ অলপ অসাধাৰণ হয় তেনেবোৰ শিশুৱেই দিব্যাংগ অথবা প্ৰতিবন্ধী নাইবা বিশেষভাবে সক্ষম শিশু | এনেধৰনৰ প্ৰতিবন্ধী ২১ ধৰণৰ হয় | শাৰিৰীক মানসিক বৌদ্ধিক আৰু বহুমুখী প্ৰতিবন্ধী হ'ব পাৰে | এতিয়া কথা হ'ল প্ৰকিবন্ধীসকলৰ ক্ষেত্ৰত আমি মানসিকভাৱে কিমান চহকী | আমি বাৰু আঁতৰি আহিব পাৰিছোনে সেই অন্ধ কু-সংস্কাৰৰ পৰা | পাৰিছোনে আঁকোৱালি ল'ব আজিৰ বৈজ্ঞানিক মানসিকতাক | পুৱাতে গা-পা ধুই , খাই বৈ কামলৈ বুলি ওলাই গৈ ৰাস্তাতে এজন দিব্যাংগ লোকক দেখা পালে দেখা পালে মনটো কেনেকুৱা লাগিব ? মনতে ভোৰভোৰাই ঘৰলৈ এবাৰ ঘূৰি আহি , দিনটো অথলে গ'ল বুলি পানী এগিলাচ খাই পুনৰ ওলাই যাম | আমি বাৰু ভাবি চাওনে কিহৰ বিসংগতিৰ বাবে তেনে অৱস্থা হৈছে ? পাৰিম নে তেওঁৰ প্ৰতি সহমৰ্মিতা দেখুৱাব ? এজন সাধাৰণ মানুহ দেখিলে দিব্যাংগজনে অন্তৰত কেনে অনুভৱ কৰে আমি বাৰু ভাবি চাওঁনে ? এজন দিব্যংগ লোকে নিজৰ চেষ্টাৰ ফলত কিমান ওপৰলৈ যাব পাৰে তাৰ অলেখ উদাহৰণ আছে | হেলেন কেলাৰ , ষ্টিফেন হকিং , মুনিবা মাজাৰি আদি তেনে বিখ্যাত আৰু সৰ্বজন প্ৰিয় , সৰ্বসমাদৃত দিব্যাংগ ব্যক্তি | নিজৰ সবল মনোবল থাকিলে বহু সাধাৰণ মানুহকো চেৰ পেলাই সমাজৰ শীৰ্ষ স্থান দখল কৰিব পাৰে | কেৱল আমাৰ পৰা লাগে সহযোগিতা | আমি ভাবিব পাৰিব লাগিব এয়া এক ভাইৰাচজনিত শাৰিৰীক বিসংগতিহে আন একো নহয় | তেওঁলোকৰো আমাৰ দৰে আগবাঢ়ি যোৱাৰ মানসিকতা আছে | উপযুক্ত সময়ত উপযুক্ত চিকিৎসা পালে তেওঁলোক যে সুস্থ হৈ উঠিব পাৰে তাৰ অলেখ উদাহৰণ ওলাব | তাৰ বাবেই তেওঁলোকৰ মাজত লুকাই থকা শুপ্ত প্ৰতিভাক স্বীকৃতি দিবৰ বাবে প্ৰতি বছৰৰ3ডিচেম্বৰ তাৰিখটো তেওঁলোকৰ নামত উচৰ্গা কৰি বিশ্ব প্ৰতিবন্ধী দিৱস পালন কৰা হয় | পাকিস্তানৰ এগৰাকী দিব্যাংগ মহিলা মুনিবা মাজাৰি | বালুচ সম্প্ৰদায়ৰ এগৰাকী মহিলা যিয়ে বিবাহৰ পিছত স্বামীৰ সৈতে নিজা বাহনেৰে ফুৰিবলৈ ওলাই যাওঁতে এটা পথ দুৰ্ঘটনাত পতিত হৈ বুকুৰ কামিহাড়, হাত আৰু কান্ধৰ হাড়, ককালৰ হাড় আদি ভাঙি টুকুৰা টুকুৰা হৈছিল | যাৰ জীয়াই থকাৰ সম্ভাৱনা নিৰ্বাপিত হৈছিল | ককালৰ তলৰখিনি পক্ষাঘাত হৈ হুইল চেয়াৰৰ আশ্ৰয় ল'ব লগা হৈছিল তাৰোপৰি স্বামীৰ পৰা বিচ্ছেদও হ'ব লগা হৈছিল | নিজৰ মনোবল আৰু প্ৰেৰণাৰ ফলত মুনিব মাজাৰি আজিৰ দিনটোত সকলো দিব্যাংগ তথা প্ৰতিবন্ধী বা বিশেষভাবে সক্ষম লোকৰ বাবে প্ৰেৰণাৰ সম্বল | হুইল চেয়াৰত বহি নতুন জীৱন আৰম্ভ কৰা এই গৰাকী মহিলা মাকৰ চেষ্টাৰ ফলত নিজৰ দৃঢ় মনোবলৰ ফলত আজি কেৱাটাও উন্নত দামী কোম্পানীৰ ব্ৰেণ্ড এম্বাচাদৰ , ৰেডিঅ কেন্দ্ৰৰ ঘোষিকা আৰু বহু কিবা কিবি | গতিকে বিয়াৰ পিছত স্বামীৰ দ্বাৰা বিচ্ছেদিত হৈ , স্বামীৰ দ্বিতীয় বিবাহৰ খবৰ পাই নতুন জীৱনলৈ স্বামীক স্বীগতম জনাই আজি নিজৰ একান্ত চেষ্টা আৰু গৃঢ় মনেবলৰ ফলত মুনিবা আজি জিলিকি উঠিছে বিশ্বৰ বুকুত | এইগৰাকী বিদূষী মহিলালৈ অসমীয়া সাহিত্যৰ চানেকি দৈনিক ই আলেচনীৰ মজিয়াৰ পৰা অভিনন্দন জনাইছোঁ |\nসেয়া মাথো এক উদাহৰণহ | গতিকে আজি আমি আমাৰ বিদ্যালয়সমূহত যিসমূহ দিব্যাংগ শিশু পাওঁ তেওঁলোকক অবহেলা নকৰি জীয়াই থাকি জীয়াই ৰাখিবলৈ প্ৰৰণা দিওঁ | সেই কৌটিকলীয়া অন্ধবিশ্বাস আতঁৰাই সিহঁতকো উচাহ প্ৰেৰণা দিওঁ | যাতে সিহঁতেও হেলেন কেলাৰ , ষ্টিফেন হকিং আৰু মুনিবা মাজাৰি হৈ জিলিকি উঠে |\nচৰকাৰে তেনেবোৰ শিশুৰ বাবে সহায়ক হিচাবে Tri-cycle, wheel-chair, Rottar, class oxsila C. P Chair খেল ধেমালিৰ কীট আদি যোগান ধৰিছে | সেইবোৰ যথোপযুক্তভাবে সিহঁতক প্ৰদান কৰি সিহঁতৰ উত্তৰোত্তৰ কামনা কৰিলেহে প্ৰতিবন্ধী দিৱস পালনৰ সাৰ্থকতা থাকিব |\nঅন্যথা টকা পইচা খৰচ কৰি আনক দেখুৱাই বাহ্ বাহ্ লৈ সেইদিনটোৰ পাছত ৰাষ্টাত এজন দিব্যাংগ দেখিলে নাক কোঁচাই আঁতৰি গলে তাৰ ওলোটা ফালহে হ'ব ।গতিকে আমি সকলোৱে বৈজ্ঞানিক মানসিতাৰে সিহঁতৰ প্ৰতি সহমৰ্মিতা দেখুৱাই এই দিৱস পালনৰ সফলতাত অৰিহনা যোগাওঁ ।\nLabels#বাৰ্তা, #হেমেন হাজৰিকা


টেঙা নে খাৰ, কি খোৱা উচিত - ডাঃ অনুপ বৈশ্য - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nটেঙা নে খাৰ, কি খোৱা উচিত – ডাঃ অনুপ বৈশ্য\nটেঙা বুলি কলেই মুখলৈ পানী আহে৷ খাদ্যত টেঙা থাকিলে অকণমান ভাত বেছিকৈ খাব পাৰি৷ ঠিক তেনেদৰে পেট ফুলিলে বা বদহজম হলে সদায় খাৰ খাবলৈ মন যায়৷ অন্য প্ৰান্তৰ তুলনাত অসমৰ মানুহে খাৰ বেছিকৈ খায়৷ সেয়েহে কথাতেই কয় খাৰ খোৱা অসমীয়া৷\nআমি খোৱা আটাইবোৰ খাদ্যই শৰীৰৰ ভিতৰত গৈ এচিড অৰ্থাৎ টেঙা নাইবা এলকালী অৰ্থাৎ ক্ষাৰলৈ ৰূপান্তৰিত হয়৷ যিকোনো তৰলৰ pH যেতিয়া ৭ হয় তেন্তে ইয়াক Neutral অৰ্থাৎ এচিডিকো নহয় এলকালীও নহয়৷ যাৰ কোনো বিশেষ সোৱাদ নাথাকে৷ উদাহৰণ স্বৰূপে পানী৷ যেতিয়া pH ৭ তকৈ কমি যায় তেতিয়া তৰল পদাৰ্থখিনি আম্লিক অৰ্থাৎ এচিডিক হৈ পৰে আৰু যেতিয়া ৭ ততকৈ বেছি হয় তেন্তে ক্ষাৰ অৰ্থাৎ এলকালী লৈ ৰূপান্তৰিত হয়৷ আমাৰ ৰক্তৰ pH ৭.৩৫-৭.৪৫ ৰ ভিতৰত থাকে, যি সামান্য ক্ষাৰকীয় হয়৷ আমাৰ শৰীৰৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰক্ৰিয়া এই pH ত সুচাৰু ৰূপে চলে৷ pH ইয়াতকৈ কমি গলে এচিড’চিচ আৰু বাঢ়ি গলে এলকাল’চিচ বুলি কোৱা হয়৷ এই দুয়োটা অৱস্থাই স্বাস্থ্যৰ বাবে হানি কাৰক৷ এই দুয়োটা অৱস্থা মূলতঃ নিৰ্ভৰশীল আমাৰ খাদ্যৰ ওপৰত৷\nএচিদ’ছিছ হলে কেনে অসুবিধা হব পাৰে?\n১)দাঁত আৰু দাঁতৰ আলুৰ ক্ষতি হব পাৰে৷ বেছি দিনলৈ এই প্ৰক্ৰিয়া চলি থাকিলে দাঁতবোৰ অকালতে সৰি যাব পাৰে৷\n২)শৰীৰৰ জলীয়াংশ এচিডিক হলে, এই এচিডিটি কমাবলৈ কেলচিয়ামে চেষ্টা কৰে৷ কেলচিয়াম সমূহ হাড় বোৰৰ পৰা ওলাই আহে যাৰ ফলত হাড়বোৰ ঠুনুনা হয়৷ ইয়াক osteomalasia বা osteoporosis বুলিও কোৱা হয়৷ এনে পৰিস্থিতিত হাড় বোৰ ভাঙি যাব পাৰে৷\n৩)টেঙা টেঙা উগাৰ অৰ্থাৎ এচিডিটি হব পাৰে৷ বুকু জ্বলা পোৰা কৰা, পেট ফুলি থকা, খাদ্য নাখালেও পেট ভৰি থকা, পাইখানা খোলোছা নোহোৱা আদি লক্ষণ পেটৰ এচিডিটিৰ কাৰণে হব পাৰে৷\n৪)তেজত এচিডৰ পৰিমাণ বাঢ়ি গলে উশাহ নিশাহত ব্যাঘাত জন্মিব পাৰে৷ সময়ত ঘনাই ঘনাই উশাহ লব লগাত পৰে৷\n৫)পেচাব জ্বলা পোৰা কৰিব পাৰে৷\n৬)বৃক্কত পাথৰ (kidney stone) সৃষ্টি হব পাৰে৷\n৭)মূৰৰ বিষ, কঁকালৰ বিষ তথা মাংসপেশীৰ বিষ হব পাৰে৷\n৮)ঘনাই ঘনাই চৰ্দি কাহ হৈ থাকিব পাৰে৷\n৯)অনবৰতে ভাগৰ ভাগৰ লাগিব পাৰে ইত্যাদি\nকোনবোৰ খাদ্য এচিডক হয় ?\n২)ভাত, আটা, ময়দা\n৫)বাদাম, আখৰোট, পেষ্টা\n৬)গাখীৰ তথা গাখীৰেৰে বনোৱা যি কোনো খাদ্য ।\n৭)যিকোনো process food বা টিনৰ খাদ্য৷\n১০) Artificial sweetener ইত্যাদি৷\nএচিড সৃষ্টি কৰা এনেবোৰ খাদ্য অত্যধিক সেৱন কৰিলে হানি হয়৷ সেয়েহে উক্ত খাদ্য সমূহৰ লগত ক্ষাৰকীয় দ্ৰৱ্য অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব লাগে কিয়নো উক্ত খাদ্য সমূহো আমাৰ শৰীৰৰ বাবে অতি প্ৰয়োজনীয়৷ প্ৰয়োজন মাথোঁ যুক্তিসন্মত উপভোগ।\nআমাৰ শৰীৰত বহুতো এচিড উদ্ভৱ হয়৷ উদাহৰণ স্বৰূপে পেটৰ হাইড্ৰ ক্লৰিক এচিড, মাংশপেশীৰ পৰা লেক্টিক এচিড আদি৷ সেয়েহে শৰীৰত ক্ষাৰৰ পৰিমাণ বেছি হব নোৱাৰে৷ এই এচিড সমূহে ক্ষাৰকীয় ভাব কমাই ৰাখে৷ অনুসন্ধানত দেখা গৈছে যে ৰক্তৰ pH যেতিয়া ক্ষাৰকীয় হৈ থাকে তেতিয়া তেনে ৰোগীৰ ডায়েবেটিজ, হাই ব্লাড প্ৰেচাৰ, কেন্সাৰ, কিডনিৰ পাথৰ, হাড় ঠুনুকা হোৱা প্ৰভৃতি ৰোগৰ সম্ভৱনা কম দেখা যায়৷ ৷ আমাৰ অসমৰ বড়ো সম্প্ৰদায়ৰ লোক সকলৰ মাজত হাইব্লাড প্ৰেচাৰৰ ৰোগীৰ সংখ্যা তেনেই কম৷ ইয়াৰ প্ৰধান কাৰণ খাৰ সেৱন৷\nক্ষাৰকীয় আহাৰৰ উপকাৰীতা\n১) ক্ষাৰকীয় আহাৰ খালে হাড়বোৰ মজবুত হয়৷ দাঁত মজবুত হয়৷ লগতে শৰীৰৰ মেগনেছিয়াম আৰু কেলচিয়ামৰ সামঞ্জস্যতা বজাই ৰাখে৷ ভিটামিন ডি ৰ শোষণত সহায় কৰে৷\n২) পেটত হোৱা এচিডিটি বা গেষ্ট্ৰাইটিছ্ ৰোগৰ উপশম হয়৷ যাৰ ফলত হজম শক্তি বাঢ়ে৷ পাইখানা খোলোচা হয়৷\n৩) ক্ষাৰকীয় আহাৰ হাই ব্লাড প্ৰেচাৰ থকা ৰোগীৰ কাৰণে মহৌষধ৷ এচিডিক আহাৰ সেৱন কৰিলে প্ৰেচাৰ বঢ়াৰ সম্ভাৱনা অধিক৷ ক্ষাৰকীয় আহাৰে এনে সম্ভাৱনা দূৰ কৰে৷\n৪)আমাৰ শৰীৰৰ বৰ্ধনত মুখ্য ভূমিকা লোৱা growth hormone ৰ নিঃসৰণ এচিডিক আহাৰ সেৱন কৰিলে কমি যায়৷ যাৰ ফলত কোষ সমূহৰ প্ৰকৃত কৰ্মত ব্যাঘত জন্মে৷ ক্ষাৰকীয় আহাৰে এই হৰ্ম’নৰ নিঃসৰণ যথাযথ হোৱাত সহায় কৰে৷\n৫)শৰীৰত ক্ষাৰকীয় আহাৰে তেজৰ নলীৰ ভিতৰত তেজ গোট মৰাত ব্যাঘাত জন্মায় যাৰ ফলত ৰক্ত নলিকাৰে তেজৰ চলাচল সুগম হয়৷ cholesterol, tryglyceride প্ৰভৃতি চৰ্বিৰ অপ্ৰয়োজনীয় বৃদ্ধিত বাধা জন্মায়৷ এচিডিক আহাৰ খালে ইয়াৰ বিপৰীত হয়৷\n৫)পুৰণি মূৰৰ বিষ, কঁকালৰ বিষ, গাৰ বিষ আদিৰ মুখ্য কাৰণ হৈছে আমাৰ শৰীৰৰ ভিতৰত inflamation নামৰ এক প্ৰক্ৰিয়া চলি থকা বাবে৷ ক্ষাৰকীয় আহাৰ খালে এনে প্ৰক্ৰিয়া বন্ধ হৈ কোষসমূহ সুস্থ হৈ পৰে৷\n৬)শৰীৰৰ ৰোগপ্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰে৷\n৭)মেদ বাহুল্য নাশ হয়৷ কিয়নো মেদ নাশকাৰী তত্ত্বৰ\nবৃদ্ধি কৰে এনেবোৰ খাদ্যই৷ সেয়েহে ক্ষাৰকীয় আহাৰ খালে শৰীৰৰ ওজন সম পৰিমাণত থাকে৷\nকোনবোৰ খাদ্য ক্ষাৰকীয় হয় ?\n১)শাক পাচলি—-পালেং শাক, আদা, নহৰু, গাজৰ, ৰঙা বীত্, জলকীয়া, নেমু টেঙা, ফুলকবি, বন্ধা কবি, বিন, তিয়ঁহ, ব্ৰকলি, মিঠা আলু, পদিনা, ধনীয়া পাত, ৰঙালাও, পানীলাও, বিলাহী, মটৰ, মূলা, স্কোৱাছ ইত্যাদি৷\n২)ফল—কঠাল, নাৰিকল, ডালিম, মাধুৰীয়াম, অমিতা, ইত্যাদি৷\n(তলত আম্লিক আৰু ক্ষাৰকীয় আহাৰৰ তালিকা দিয়া হ’ল৷ চাই লব পাৰে)\nএটা কথা মন কৰিবলগীয়া যে ওপৰত উল্লেখ কৰা এচিডিক আহাৰ সমূহৰ আমাৰ শৰীৰৰ গঠনত যথেষ্ট ভূমিকা আছে৷ যেনে মাছ, মাংস, কণী, বাদাম, আখৰোত আদি৷ কিন্তু আমাৰ বৰ্তমান জীৱন শৈলীত এনেবোৰ খাদ্য অত্যধিক সেৱন কৰাৰ প্ৰৱণতা বাঢ়িছে৷ ব্ৰইলাৰ মুৰ্গীৰ প্ৰভাৱত ঘৰে ঘৰে প্ৰায় প্ৰতি সাজতে মাংস খোৱাৰ প্ৰৱণতা বাঢ়িছে৷ বিয়া সবাহটো এনেবোৰ খাদ্যৰ পয়োভৰ বেছি৷ মাহত দুখনকৈ বিবাহৰ খাদ্য খালে আমাৰ শৰীৰত pH যথেষ্ট নিম্নগামী হয়৷ যাৰ ফলত বিভিন্ন ৰোগত ভোগা দেখা যায়৷ তদুপৰি আজিৰ উঠি অহা নব প্ৰজন্মই এনেবোৰ খাদ্যত অধিক মনোনিবেশ কৰিছে যিয়ে ভৱিষ্যতলৈ অশনি সঙ্কেত বহন কৰিছে৷ অভিভাৱক হিচাবে আপুনি সঠিক পন্থা লোৱাৰ দৰকাৰ৷ তলত উল্লেখ কৰা দিহা সমূহ মানি চলিলে ৰোগমুক্ত জীৱন কটোৱাত সহায় কৰিব৷\n১)নিতৌ যথেষ্ট শাক পাচলি আৰু ফলমূল খাওঁক৷\n২)কেঁচা শাক বা চালাড খালে উপকাৰ বেছি হয়৷ যদি কেঁচাই খোৱা অসুবিধা তেন্তে সামান্য সিজাই খাব পাৰে নাইবা সামান্য তেল মছলা দি খাব পাৰে৷\n৩)মাছ, মাংস, কণী সদায় নাখাব৷ তিনিবিধৰ যি কোনো এবিধ এদিনৰ মূৰে মূৰে খাব৷ লগতে যিদিনাখন এনে খাদ্য খাব সিদিনা কেঁচা শাক-পাচলি আৰু ফল খাব নাপাহৰিব৷ এনে কৰিলে এচিডৰ উৎপাদন কমিব ।\n৪)যথা সম্ভৱ মদ্য পান নকৰাই ভাল৷\n৫)যিকোনো খাদ্য খালে যেতিয়া পেটত এচিডিটি অনুভৱ কৰে আপুনি জানি লব যে আপোনাৰ তেজটো এচিডৰ পৰিমাণ বাঢ়িবলৈ গৈ আছে৷\n৬)মাছ, মাংস নাখালে শৰীৰ দুৰ্বল হব এনে মনোবৃত্তি পৰিত্যাগ কৰক৷\n৭)খাবলৈ বহোতে সদায় পৰ্য্যবেক্ষণ কৰক, আপুনি আম্লিক নে ক্ষাৰকীয় আহাৰ বেছি খাই আছে৷\nহোৱাটছ এপ্প নং-8638211711\n← বিষ আৰু যন্ত্ৰণা এক ঐতিহাসিক অৱলোকন – ডা: হিতেশ্বৰ শৰ্মা\nড্ৰাই ব্লেক্ পেপাৰ চিকেন – ৰশ্মি বৰা →


Bogi Suwali Lyrics By Jyoti Prasad Agarwala | Assamese Lyrics - AssameseLyrical.com\nBogi Suwali Lyrics By Jyoti Prasad Agarwala\nBogi Suwali Lyrics By Jyoti Prasad Agarwala, visit AssameseLyrical.com for more Assamese lyrics\nSong: Bogi Suwali (বগী ছোৱালী)\nBogi Suwali Lyrics:---\nতই গাঁৱৰ শেৱালি\nৰূপহী তই ফুলৰ চুপহি\nফটা ৰিহা মেখেলাই\nগালৰ মুখৰ হাড় ওলোৱা\nকেবাদিনো জানো তই ভাত খোৱা নাই ?\nলোকে হাল বায় ৷\nকণ্ঠত তোৰ গান থাকোতেও\nশিকাব যে তোৰ সুবিধাকেই নাই ৷\nপঢ়িবলৈ মন থাকোতেও\nদেশজিলিকা গুণ থাকোতেও\nফুল বাছি তই তাঁত ব’বলৈ\nসূতা-গুণা নাই ৷\nসেই কাৰণেই দাঁত কামুৰি\nনেদেখা সেই গোসাঁইজনক\nকণা বুলি কৱ ৷\nআছে যদিও গোসাঁইজনা.... নাই\nথকা হ’লে তোৰনো কিয় এনুৱা বিলাই !\nদেশ চলোৱা, সমাজ পতাত\nবিদ্ৰোহী বিকুল ৷৷\nAssamese Lyrics Bogi Suwali Lyrics Jyoti Prasad Agarwala Old Assamese Lyrics\nAssamese Lyrics - AssameseLyrical.com: Bogi Suwali Lyrics By Jyoti Prasad Agarwala


btc-election-voting-complete-now-result-will-declare-on-12-dec-tvbiju– News18 assam\nBTC কাৰ? ষ্ট্ৰং ৰুমত বন্দী ২৪১ গৰাকী প্ৰাৰ্থীৰ ভাগ্য, ১২ ডিচেম্বৰত ভোটগণনা\nবহু জল্পনা-কল্পনাৰ অন্তত দুটা পৰ্যায়ত অনুষ্ঠিত হৈ গ'ল BTCৰ পৰিষদীয় নিৰ্বাচন ৷\nLast Updated : December 10, 2020, 18:38 IST\nবহু জল্পনা-কল্পনাৰ অন্তত দুটা পৰ্যায়ত অনুষ্ঠিত হৈ গ'ল BTCৰ পৰিষদীয় নিৰ্বাচন ৷ ৪০টা পৰিষদীয় সমষ্টিযুক্ত BTCৰ নিৰ্বাচন এইবাৰ প্ৰায় শান্তিপূৰ্ণ আছিল ৷ দুই-এক বিক্ষিপ্ত ঘটনাৰ বাহিৰে এটাও ৰক্তক্ষৰণৰ ঘটনা সংঘটিত নহ'ল ৷\nপ্ৰথম পৰ্যায়ত বাক্সা আৰু ওদালগুৰি জিলাৰ মুঠ ২১টা সমষ্টিত যোৱা ৭ ডিচেম্বৰত অনুষ্ঠিত হৈছিল ভোটগ্ৰহণ ৷ ওদালগুৰিৰ ১০টা আৰু বাক্সাৰ ১১টা সমষ্টিত অনুষ্ঠিত হৈ যোৱা নিৰ্বাচনত ৭৭.০১ শতাংশ ভোটাৰে ভোটদান কৰে ৷ সেয়া আছিল BTCৰ নিৰ্বাচনত এক অভূতপূৰ্ব ঘটনা ৷\n১০ ডিচেম্বৰত কোকোৰাঝাৰ আৰু চিৰাং জিলাত দ্বিতীয় তথা অন্তিম পৰ্যায়ৰ নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হয় ৷ প্ৰথম পৰ্যায়ৰ দৰেই দ্বিতীয় পৰ্যায়ৰ নিৰ্বাচনো প্ৰায় শান্তিপূৰ্ণ ভাবে সম্পন্ন হৈ যায়। কোকোৰাঝাৰৰ ১২টা আৰু চিৰাঙৰ ৭টা, মুঠ ১৯টা ভোটগ্ৰহণ কেন্দ্ৰত হিলদল ভাঙি ভোটাৰ ৰাইজে সাব্যস্ত কৰে নিজৰ নিজৰ ভোটাধিকাৰ ৷\nদুটা পৰ্যায়ত মুঠ ২৩,৮২,০৩৬ গৰাকী ভোটাৰৰ বাবে সাজু কৰা হৈছিল ৩,১৪৬টা ভোটগ্ৰহণ কেন্দ্ৰ ৷ ইয়াৰ ভিতৰত ১২,০৩,০০৮জন পুৰুষ আৰু ১১,৭৯,০২০ গৰাকী মহিলা ভোটাৰ ৷ ৮গৰাকী আছিল তৃতীয় লিংগৰ ভোটাৰ ৷ প্ৰথম পৰ্যায়ত মুঠ ২১টা সমষ্টিত ১৩০জন প্ৰাৰ্থী আৰু দ্বিতীয় পৰ্যায়ত মুঠ ১৯টা সমষ্টিত ১১১জন প্ৰাৰ্থীক ভোটাৰ ৰাইজে ভোটদান কৰিলে ৷ সৰ্বমুঠ ২৪১জন ভোটাৰৰ ভাগ্য এতিয়া বেলট বাকচত বন্দী ৷ যিসমূহ বেলট বাকচ এতিয়া ষ্ট্ৰংৰুমত আছে ৷\nBTCৰ বহু চৰ্চিত নিৰ্বাচনৰ ভোটগণনা ১২ ডিচেম্বৰৰ পুৱা ৮ বজাৰ পৰা আৰম্ভ হ'ব ৷ বেলট পেপাৰত বন্দী প্ৰাৰ্থীৰ ভাগ্য একেদিনাই গণনা কৰি শেষ কৰিব পৰা নাযাব বুলি আশংকা কৰা হৈছে ৷ সেই হিচাপত সম্পূৰ্ণ ফলাফল ১৩ ডিচেম্বৰতহে ঘোষণা হোৱাৰ সম্ভৱনা আছে ৷ এতিয়া সকলোৱে অপেক্ষা কৰিছে সেই দিনটোলৈ ৷ প্ৰশ্ন এটাই- কোনে মাৰিব শেষ হাঁহি? কোনে দখল কৰিব BTC? কোন হ'ব BTCৰ মূৰব্বী?\nFirst published: December 10, 2020, 18:38 IST


ডিজিটেল চোৰৰ সন্ত্ৰাস! ষ্টেট বেংকৰ কলিয়াবৰ শাখাত আকৌ অন্তৰ্ধান গ্ৰাহকৰ ধন\nডিজিটেল সংবাদ, কলিয়াবৰঃ ভাৰতীয় ষ্টেট বেংকৰ কলিয়াবৰ শাখাত আপোনাৰ একাউণ্ট আছে নেকি? যদি আছে তেন্তে সাৱধান। কিয়নো ডিজিটেল চোৰে বাৰুকৈয়ে লম্ভিছে ষ্টেট বেংকৰ এই শাখাটোক। যিকোনো মুহূৰ্ততে আপোনাৰ অজ্ঞাতে অন্তৰ্ধান হৈ পৰিব পাৰে কষ্টোপাৰ্জিত ধন।…\nপুঁজিৰ অভাৱ! ১৫ ডিচেম্বৰৰ পাছতহে পঞ্চায়ত নিৰ্বাচন\n১৫ ডিচেম্বৰৰ পাছতহে অনুষ্ঠিত হ'ব পঞ্চায়ত নিৰ্বাচন। সময় বিছাৰি উচ্চ ন্যায়ালয়ত আবেদন ৰাজ্যিক নিৰ্বাচনী আয়োগৰ। দুই-এদিনতে শুনানি দিয়াৰ সম্ভাৱনা। পঞ্চায়ত নিৰ্বাচনৰ পাছতহে অনুষ্ঠিত হব জিএমচি নিৰ্বাচন। নিৰ্বাচনৰ বাবে পৰ্যাপ্ত…\nনামৰূপত শোকাৱহ পথ দুৰ্ঘটনা, কণমানি পুত্ৰসহ থিতাতে নিহত মহিলা\nডিজিটেল সংবাদ, নামৰূপঃ ডিব্ৰুগড়ৰ নামৰূপত মঙলবাৰে সংঘটিত হয় এক শোকাৱহ পথ দুৰ্ঘটনা। এই দুৰ্ঘটনাত থিতাতে মৃত্যুক সাবটি লয় মাতৃ আৰু পুত্ৰই। প্ৰত্যক্ষদৰ্শীসকলৰ মতে, বিদ্যালয়ৰ পৰা এগৰাকী মহিলাই কণমানি পুত্ৰক ঘৰলৈ আনি থকাৰ সময়তে এখন তীব্ৰবেগী…\nডিজিটেল ডেস্কঃ হাৰিয়ানাৰ ৰেৱাড়ী কাণ্ডৰ চাঞ্চল্য মাৰ নৌযাওতেই এইবাৰ ডেৰাডুনত পোহৰলৈ আহিছে আন এক জঘন্য ঘটনা। উত্তৰাখণ্ডৰ ৰাজধানী চহৰখনৰ এখন বৰ্ডিং স্কুলত সংঘটিত হৈছে এই ঘটনা। বিদ্যালয়খনৰ একাংশ জ্যেষ্ঠ ছাত্ৰৰ বিৰুদ্ধে উত্থাপিত হৈছে দশম…\nডিজিটেল সংবাদ, গুৱাহাটীঃ ৰাফেল বিমান কেলেংকাৰী আৰু পেট্ৰ'ল-ডিজেলৰ মূল্যবৃদ্ধিক লৈ সৰৱ হৈ পৰা কংগ্ৰেছৰ গুৱাহাটী মহানগৰ জিলা সমিতিয়ে মঙলবাৰে ৰূপায়ণ কৰে এক প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচী। মেঘদূত ভৱনৰ সন্মুখত ৰূপায়ণ কৰা এই প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচীত ভাগ লয়…\nডিজিটেল সংবাদ, ধেমাজিঃ মঙলবাৰৰ পৰা পুনৰ ধেমাজিলৈ আৰম্ভ হৈছে ৰে'ল চলাচল। ১৪ ছেপ্টেম্বৰৰ পুৱাৰ পৰা ধেমাজিলৈ ৰেল সেৱা ব্যাহত হৈ আছিল। জীয়াঢলৰ বাঢ়নি পানীয়ে এখন ৰে’লৰ দলঙৰ এটা মূৰ খহাই নিয়াৰ ফলত চাৰিদিন ধৰি এই সেৱা বন্ধ কৰিবলগা হৈছিল ৰেল…\nবুধবাৰে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জন্মোৎসৱ। গুৰুজনাৰ জন্মোৎসৱৰ দিনা কামৰূপ মহানগৰ প্ৰশাসনৰ বিশেষ নিৰ্দেশ। জিলাখনত সকলো সুৰাৰ বিপণী বন্ধ কৰাৰ নিৰ্দেশ দিছে কামৰূপ (ম) উপায়ুক্তই। আবকাৰী অনুজ্ঞাপত্ৰ থকা দেশী-বিদেশী সুৰাৰ বিপণী…\nচাইনা অপেন বেডমিন্টন প্ৰতিযোগিতাৰ পৰা বাহিৰ হ’ল ছাইনা নেহৱাল। প্ৰথম ৰাউণ্ডতে পৰাস্ত তাৰকা বেডমিন্টন খেলুৱৈগৰাকী। দক্ষিণ কোৰিয়াৰ ছুং জি হ্যুনৰ হাতত পৰাস্ত ছাইনা।\nশিৱসাগৰত চিলনী চোৰ! পুৱাই কাঢ়ি নিলে ৮৩হাজাৰ টকা\nডিজিটেল সংবাদ, শিৱসাগৰঃ শিৱসাগৰ নগৰত দিনক দিনে বৃদ্ধি হৈছে চিলনী চোৰৰ তাণ্ডৱ। নগৰখনৰ দলমুখ চাৰিআলিৰ ৰসৰাজ হোটেলৰ সমুখৰ পৰা মঙলবাৰে দিনৰ প্ৰায় ১১.৩০বজাত চিলনী চোৰে কাঢ়ি নিলে ৮৩ হেজাৰ টকা। ভাৰতীয় ষ্টেট বেংকৰ অ’ এন জি চি কলনি শাখাৰ পৰা…\nদায়ৱদ্ধতাৰ নজিৰবিহীন দৃষ্টান্তঃ শিক্ষাৰ্থীক সদায় হাত নাৱেৰে অনা নিয়া কৰে বিদ্যালয়ৰ প্ৰধানে\nডিজিটেল ডেস্কঃ নগাওঁ জিলাৰ কামপুৰ ৰাজহচক্ৰ অন্তৰ্গত এখন অনুন্নত গাওঁ পলশা। কামপুৰ নগৰৰ পৰা পূৱলৈ প্ৰায় তিনি কিলোমিটাৰ পথ যোৱাৰ পিছতে পোৱা যায় অসমৰ এখন উল্লেখনীয় ঠাই তেতেলিসৰা। নিশাৰী নৈ পাৰত গঢ়ি উঠা তেতেলিসৰাৰ পৰা প্ৰায় তিনি কিলোমিটাৰ গ'লেই…


PARAG KUMAR DAS পৰাগ কুমাৰ দাস - SCIENTIA BOOK SHOP\nHome / PARAG KUMAR DAS পৰাগ কুমাৰ দাস\nপৰাগ কুমাৰ দাস (জন্ম: ২৪ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৬১ – মৃত্যু: ১৭ মে, ১৯৯৬) আছিল অসমৰ সংবাদপত্ৰ অসমীয়া প্ৰতিদিনৰ ভূতপূৰ্ব সম্পাদক, সাংবাদিক, মানৱ অধিকাৰ কৰ্মী আৰু অসমত মানৱ অধিকাৰ সংগ্ৰামৰ এজন আগৰণুৱা।\nপৰাগ কুমাৰ দাসে দিল্লীৰ ছেইণ্ট ষ্টিফেন্‌চ মহাবিদ্যালয় আৰু দিল্লী অৰ্থনীতি বিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ “মানৱ অধিকাৰ সংগ্ৰাম সমিতি” (MASS) ৰো প্ৰতিষ্ঠাপক নেতা আছিল। তাৰ আগতে তেওঁ “গুৱাহাটী ষ্টক এক্সচেঞ্জ”ত প্ৰবন্ধক হিচাপে কাম কৰিছিল।\nছাংলট ফেন্‌লা SANGLAT FENLA RS. 250ৰাষ্ট্ৰদ্ৰোহীৰ দিনলিপি RASHTRADRUHIR DINLIPI RS: 150স্বাধীন অসমৰ অৰ্থনীতি SWADHIN ASOMOR ARTHONITI RS. 133নিষিদ্ধ কলম আৰু অন্যান্য NISIDDHA KALAM ARU ANNYANYA RS. 110REGULAR PRICE RS. 643SALE PRICE RS. 500\n643.00 500.00Add to cart\nNISIDDHA KALAM ARU ANNYANYA নিষিদ্ধ কলম আৰু অন্যান্য AUTHOR: PARAG KUMAR DAS পৰাগ কুমাৰ দাস AALIBAAT PRAKASHAN\nNISIDDHA KALAM ARU ANNYANYA\nWritten by Parag Kumar Das পৰাগ কুমাৰ দাস\nPublished by Pranjal Kumar Mahanta\nPublication: Aalibaat Publication.\nRashtradruhir Dinlipi ৰাষ্ট্ৰদ্ৰোহীৰ দিনলিপি : পৰাগ কুমাৰ দাস (AALIBAAT PRAKASHAN)\nAalibaat Publication, Assamese Book Publications অসমীয়া কিতাপ প্ৰকাশন, Parag Kumar Das পৰাগ কুমাৰ দাস\nRashtradruhir Dinlipi Author-Parag Kumar Das LANGUAGE: ASSAMESE Publication: Other Publication RS: 150\nSANGLAT FENLA ছাংলট ফেন্‌লা Author: Parag Kumar Das পৰাগ কুমাৰ দাস (AALIBAAT PRAKASHAN)\nSANGLAT FENLA ছাংলট ফেন্‌লাAuthor: Parag Kumar Das পৰাগ কুমাৰ দাসPublished by Pranjal Kumar MahantaPublication: Aalibaat Publication.Assamese BooksRs. 250\nSWADHIN ASOMOR ARTHONITI স্বাধীন অসমৰ অৰ্থনীতি AUTHOR: PARAG KUMAR DAS পৰাগ কুমাৰ দাস (AALIBAAT PRAKASHAN)\nSWADHIN ASOMOR ARTHONITI স্বাধীন অসমৰ অৰ্থনীতিAuthor: Parag Kumar Das পৰাগ কুমাৰ দাসPublished by: Pranjal Kumar MahantaPublication: Aalibaat Publication.Rs. 133Assamese Book\n133.00 119.00Add to cart


শিক্ষাৰ লক্ষ্যঃ — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / শিক্ষা / শিক্ষাৰ উৎকৃষ্ট অনুশীলন / আধুনিক শিক্ষাত নতুন চিন্তাধাৰা, যতীন বৰুৱা / শিক্ষাৰ লক্ষ্যঃ\nশিক্ষাৰ লক্ষ্যৰ বিষয়ে লিখা হৈছে\nশিক্ষা সম্বন্ধীয় আমাৰ মনৰ ধাৰণা সাৰ্থক ৰূপায়ণৰ বাবে লক্ষ্যৰ প্ৰয়োজন। লক্ষ্যই কোনো কথাৰ চিন্তা বা ধাৰণা সুসংগঠিত আৰু সুনিয়ন্ত্ৰিত কৰি তোলে। আমাৰ মনত অসংলগ্নভাৱে নানা কথাৰ চিন্তা, কল্পনা, আশা-আকাংক্ষা, ইচ্ছা আদিয়ে ভুমুকি মাৰিব পাৰে। কিন্তু এই সকলোবোৰ কথাৰেই বাস্তৱ ভিত্তি অথবা বাস্তৱায়নৰ উদ্দেশ্য আমাৰ নাথাকে। কেতবোৰ কথা সাময়িকভাৱে মনত কাল্পনিক আনন্দ পাবৰ বাবেও চিন্তা কৰা হয়। ইয়াৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট উদ্দেশ্য বা লক্ষ্য থকা বুলি কোৱা নাযায়। কিন্তু এক সুচিন্তিত কথা বা বিষয় হ’বলৈ হ’লে তাৰ এক স্পষ্ট আৰু নিৰ্দিষ্ট লক্ষ্য বা উদ্দেশ্য থাকিব লাগে। লক্ষ্যৰ প্ৰতি চকু ৰাখিহে আমাৰ চিন্তা আৰু ক্ৰিয়া পৰিচালনা কৰা হয়। ফলত সকলো কথা সংযত, নিয়ন্ত্ৰিত আৰু উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত হৈ উঠে। শিক্ষাও হৈছে এনে এবিধ আলোচ্য বিষয়। ব্যক্তিৰ প্ৰতিটো ক্ষণতে প্ৰয়োজন হোৱা শিক্ষা জীৱনৰ লগত নিবিড়ভাৱে জড়িত। ব্যক্তি-জীৱনৰ লক্ষ্যই শিক্ষাৰ উদ্দেশ্য গঢ় দি তোলে। সেয়েহে প্ৰতিজন শিক্ষক, শিক্ষাৰ্থী আৰু অভিভাৱকৰ মনত নিজ নিজ শিক্ষা কাৰ্যৰ একো একোটা লক্ষ্য বা উদ্দেশ্য অন্তৰ্নিহিত হৈ থাকে। ব্যক্তিগতভাৱে এনে উদ্দেশ্য থকাৰ উপৰিও এখন দেশ, সমাজ অথবা কোনো এক গোষ্ঠী লোকৰ সামূহিকভাৱেও শিক্ষাৰ লক্ষ্য থাকিব পাৰে। এনে লক্ষ্যই সামাজিক জীৱনৰ ভাবধাৰা, ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক তথা সামাজিক গাঁথনি আদি প্ৰস্তুত কৰে। সেয়েহে শিক্ষাৰ লক্ষ্যই ব্যক্তি আৰু সমস্তি উভয়ৰে চিন্তা আৰু ক্ৰিয়া পৰিচালনা কৰে। শিক্ষা-বিষয়ৰ আলোচনাই সকলোতকৈ জটিল আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়।\nলক্ষ্য কাক বোলে ?\nশিক্ষাত থকা ভিন ভিন লক্ষ্য আলোচনা কৰাৰ পূৰ্বে লক্ষ্যৰ স্বৰূপ সম্বন্ধে আমাৰ ধাৰণা স্পষ্ট হোৱাটো প্ৰয়োজন। লক্ষ্য হৈছে এক বহল পৰিসৰৰ তাৎপৰ্যপূৰ্ণ শব্দ। ইয়াক কোনো ক্ৰিয়াৰ কেৱল ফল লাভ কৰা অথবা সমাপ্তি লাভ কৰাকেই মাথোন বুজোৱা নহয়। লক্ষ্যৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য হৈছে কোনো ক্ৰিয়াৰ সমাপ্তি অথবা সম্ভাৱ্য পৰিণতি সম্বন্ধে আগতীয়াকৈ পৰিণাম-দৰ্শিতা। দাৰ্শনিক জন ডিউইয়ে এই কথাৰ প্ৰতি গুৰুত্ব দি কয় যে যি কোনো শক্তি প্ৰদৰ্শনৰেই একোটা ফল লাভ হয়। উদাহৰণস্বৰূপে মৰুভূমিত বতাহ-ধুমুহা বলিলে তাৰ এক দৰ্শনীয় ফল লাভ হয়। কিন্তু তেনে ফল বা পৰিণতি পৰিণামদৰ্শী নহয় আৰু সেয়েহে তেনে কাৰ্যত লক্ষ্যৰ কোনো প্ৰশ্ন নুঠে। সেইদৰে মৌ-মাখিয়ে মৌ-চাক তৈয়াৰ কৰি কণী পাৰি তাৰ পৰা পোৱালি জন্মোৱা কাৰ্যক প্ৰবৃত্তি পৰিচালিত বুলি ক’ব পাৰি, কিন্তু লক্ষ্যৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত বুলিব নোৱাৰি। লক্ষ্যৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত আৰু পৰিচালিত ক্ৰিয়া সেয়েহে শক্তি পৰিচালিত অথবা প্ৰবৃত্তি পৰিচালিত ক্ৰিয়াতকৈ পৃথক। লক্ষ্যত সকলো চিন্তা আৰু ক্ৰিয়া সুসংযত, সুপৰিকল্পিত আৰু তাৰ পৰিণতি সম্বন্ধে আমি আত্ম-সচেতন হওঁ। এনে কাৰ্য ক্ৰমাগতভাৱে উন্নতিশীল, সময়-সাপেক্ষ আৰু ইয়াৰ পৰিণাম আশানুৰূপ হৈ উঠে। ক্ৰিয়াৰ কেনে ফল লাভ হয় তাক এইক্ষেত্ৰত আমি আগতীয়াকৈ অনুমান কৰি উঠিব পাৰো। সেইবাবে ব্যক্তিৰ এনে পূৰ্ণ বিবেচনা আৰু নিয়ন্ত্ৰণৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ক্ৰিয়াই হৈছে লক্ষ্য। ইয়াৰ অভাৱ হোৱা কাৰ্যই হৈছে লক্ষ্যবিহীন আৰু উদ্দেশ্যবিহীন। লক্ষ্যত ব্যক্তিয়ে আগতীয়াকৈ ফলানুমান কৰিব পৰা হেতুকে ভৱিষ্যৎ কাৰ্যপন্থা আৰু আঁচনি আদিৰো বিবেচনা তথা প্ৰস্তুত কৰা হয়।\nউপযুক্ত লক্ষ্যৰ কেতবোৰ লক্ষণঃ\nনিৰ্ভুল লক্ষ্যইহে আমাক প্ৰগতিৰ শুদ্ধ পথ দেখুৱাব পাৰে আৰু ইয়াৰ আশানুৰূপ পৰিণতিত নিশ্চিতভাৱে উপনীত কৰাবগৈ পাৰে। দাৰ্শনিক দৃষ্টিৰ পৰা উপযুক্ত লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰা কাৰ্য সেয়েহে বিশেষ তাৎপৰ্যপূৰ্ণ। এই প্ৰসংগত জন ডিউইয়ে প্ৰকৃত লক্ষ্যৰ কেইটামান আৱশ্যকীয় গুণ বা লক্ষণৰ কথা নিম্নলিখিতভাৱে উল্লেখ কৰে।\n(১) উপযুক্ত লক্ষ্য জীৱনৰ বাস্তৱ পৰিস্থিতিৰ পৰা উদ্ভৱ হ’ব লাগে। বৰ্তমান আমাৰ পৰিস্থিতি যেনে ৰূপত আছে, ইয়াৰ যেনেবোৰ সম্পদ বা সম্ভাৱনীয়তা আছে আৰু এইক্ষেত্ৰত পৰিস্থিতিৰ যেনেবোৰ কঠিনতা আছে তাৰ ভিত্তিতহে লক্ষ্য নিৰ্ধাৰিত হ’ব লাগে।\n(২) পৰিস্থিতি অনুযায়ী লক্ষ্যৰ পৰিৱৰ্তনীয়তা হৈছে ইয়াৰ আন এটা প্ৰয়োজনীয় গুণ। মানৱ জীৱনৰ প্ৰয়োজন আৰু পৰিস্থিতি সময়সাপেক্ষে পৰিৱৰ্তন হৈ থাকে। সেইবাবে আমাৰ এনে পৰিৱৰ্তিত পৰিস্থিতিত খাপ খুৱাব পৰা বিধৰ ক্ষমতা লক্ষ্যত থাকিব লাগে।\n(৩) অধিক পৰিণাম-সচেতন নহৈ ক্ৰিয়া-সচেতন হোৱাটোহে উপযুক্ত লক্ষ্যৰ বিশেষত্ব। মন কৰিবলগীয়া যে লক্ষ্যত উপনীত হোৱাৰ প্ৰতি অধিক দৃষ্টি নাৰাখি উপনীত হ’বলৈ কৰা ক্ৰিয়াৰ প্ৰতিহে অধিক দৃষ্টি ৰাখিব লাগে। লক্ষ্যক আচুতীয়াকৈ নলৈ ক্ৰিয়াৰ মাধ্যমেৰে গ্ৰহণ কৰাটোহে হৈছে প্ৰকৃত লক্ষ্যৰ বিশেষত্ব।\nশিক্ষা হৈছে সুসংগঠিত, সুবিবেচিত আৰু বিজ্ঞানসন্মত এটা আধুনিক বিষয়। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ দেহ-মানসিক বিকাশ ইয়াৰ দ্বাৰা উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিতভাৱে পৰিচালনা কৰাৰ চেষ্টা কৰা হয়। শিক্ষাৰ্থীয়ে বিশেষ অনুভৱ নকৰিলেও তেওঁলোকৰ চৰিত্ৰ আৰু ব্যক্তিত্ব সুস্থ আৰু সুন্দৰভাৱে গঢ় দি তুলিব লাগে তাক প্ৰতিজন শিক্ষক, শিক্ষাবিদ আৰু অভিভাৱকেই অনুভৱ কৰে। চমুকৈ ক’বলৈ হ’লে তেওঁলোকৰ মনত স্পষ্ট অথবা অস্পষ্টভাৱে, সচেতন বা অচেতনভাৱে শিক্ষাৰ কোনো এক লক্ষ্য বা উদ্দেশ্য নিহিত হৈ থাকে। সেই হেতুকে কোনো এক এটা নিৰ্দিষ্ট শিক্ষানুষ্ঠান, কোনো এক নিৰ্দিষ্ট সময়, নিৰ্দিষ্ট শিক্ষণকাল, সময়-তালিকা তথা শিক্ষকৰ তলত শিক্ষা আহৰণৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। সৰ্বসাধাৰণৰ বাবে শিক্ষা আহৰণ কাৰ্যৰ লগত সময়, টকা-পইচা, দেহ-মানসিক কষ্ট আৰু ভৱিষ্যতৰ আশা-আকাংক্ষা আদিৰ প্ৰশ্ন জড়িত হৈ থাকে। এনেবোৰ কথাই শিক্ষাত লক্ষ্য আৰু ইয়াৰ স্পষ্টতাৰ একান্ত প্ৰয়োজনীয়তাকেই সূচায়। সি যি কি নহওক কিয়, শিক্ষাত এটা সুচিন্তিত আৰু স্থিৰ লক্ষ্যৰ প্ৰয়োজনীয়তা সম্বন্ধে নিম্নলিখিত কথাকেইটা আমাৰ বিশেষ প্ৰণিধানযোগ্য।\n(১) শিক্ষাৰ কৰ্ম-আঁচনি যুগুত কৰিবলৈ আৰু তাৰ পৰ্যায়ক্ৰম ব্যৱস্থা কৰিবলৈ লক্ষ্যৰ অতি প্ৰয়োজন। শিক্ষক আৰু শিক্ষাবিদসকলে শিক্ষাৰ লক্ষ্য স্থিৰ কৰিহে পাঠ্যক্ৰম প্ৰস্তুতি, পাঠদান পদ্ধতি, পঠন সামগ্ৰী, পৰীক্ষা ব্যৱস্থা আৰু শিক্ষণকাল আদি স্থিৰ কৰিব পাৰে। লক্ষ্যৰ প্ৰতি দৃষ্টি ৰাখিহে শিক্ষাৰ এই সমূহ ব্যৱস্থা বিভিন্ন স্তৰৰ ছাত্ৰৰ বাবে উপযোগীকৈ প্ৰস্তুত কৰা হয়।\n(২) শিক্ষাৰ লক্ষ্যই ক্ৰিয়াৰ নিৰ্ভুল অগ্ৰগতি সম্বন্ধে নিৰীক্ষণ আৰু পৰ্যবেক্ষণত সহায় কৰে। আমাৰ শিক্ষাৰ উদ্দেশ্য কি পৰিমাণে সাৰ্থক হৈছে, কোন কোন ক্ষেত্ৰত ব্যৰ্থ হৈছে, এনে ব্যৰ্থতা গুচাবলৈ কেনে ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব লাগে আদি লক্ষ্যৰ প্ৰতি বিশেষ দৃষ্টি ৰাখিহে কৰা হয়। সেইবাবে লক্ষ্যক ক্ৰিয়া অগ্ৰগতি পৰিমাপকৰণৰ মাপকাঠি বুলিব পৰা যায়।\n(৩) ছাত্ৰৰ ব্যক্তিগত দেহ-মানসিক ক্ষমতা, যোগ্যতা অথবা সম্ভাৱনীয়তা আদিৰ আশানুৰূপ বিকাশ সাধনৰ বাবেও শিক্ষাত লক্ষ্যৰ প্ৰয়োজন। প্ৰতিজন লোকৰেই নিজস্ব চিন্তাধাৰা আৰু জীৱন-দৰ্শন থাকে, যি তেওঁৰ শিক্ষাজীৱন আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰ প্ৰভাৱিত কৰে। ব্যক্তিগত যোগ্যতা বা সম্ভাৱনীয়তাসমূহ ব্যক্তিৰ নিজস্ব চিন্তাধাৰা অনুযায়ী এক সৃষ্টিশীল ৰূপদান কৰিবলৈ সেয়েহে শিক্ষাত একোটা লক্ষ্যৰ প্ৰয়োজন। এনে কাৰণতে শিক্ষাৰ মাথোন একেটা লক্ষ্য সকলো লোকৰ বাবে সমানে গ্ৰহণযোগ্য হৈ উঠিব নোৱাৰে।\n(৪) এখন দেশ বা সমাজৰ সামূহিক বিকাশৰ বাবেও শিক্ষাৰ এটা নিৰ্দিষ্ট লক্ষ্যৰ প্ৰয়োজন। যিখন দেশত শিক্ষাৰ লক্ষ্যৰ স্থিৰতা নাই অথবা ইয়াৰ অস্পষ্টতা পৰিলক্ষিত হয়, সেই দেশৰ সামাজিক উন্নতিত খেলি-মেলিয়ে দেখা দিয়ে। দেশৰ ৰাজনৈতিক আদৰ্শ, অৰ্থনৈতিক পৰিস্থিতি আৰু ধৰ্মীয় অনুভূতি আদিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি শিক্ষাৰ সামূহিক লক্ষ্য স্থিৰ কৰা হয়। এনে সুচিন্তিত লক্ষ্য আগত ৰাখিহে দেশ বা সমাজৰ উন্নতি সম্ভৱ কৰি তুলিব পাৰি।\nশিক্ষাৰ লক্ষ্য প্ৰভাৱিত কৰা দিশসমূহঃ\nশিক্ষাৰ লক্ষ্য সাৰ্বজনীন কৰি গঢ়ি তোলা সম্ভৱনে ? অথবা সকলো লোকৰ বাবেই শিক্ষাৰ একেটা মাথোন গ্ৰহণযোগ্য লক্ষ্য স্থিৰ কৰিব পাৰিনে ? ইয়াৰ উত্তৰত ক’ব পাৰি যে সাৰ্বজনীন অথবা সকলোৰে সমানে গ্ৰহণযোগ্য শিক্ষাৰ লক্ষ্য স্থিৰ কৰাটো বাস্তৱিকতেই অসম্ভৱ। কাৰণ শিক্ষাৰ লক্ষ্য স্থিৰকৰণৰ ক্ষেত্ৰত স্থান, কাল, পাত্ৰ আৰু বিভিন্ন সামাজিক পৰিস্থিতিয়ে নিজ নিজ প্ৰভাৱ পেলায়। শিক্ষা বিষয়ৰ প্ৰয়োজন, যোগ্যতা, কৃতিত্ব আদিও একান্তই ব্যক্তিগত। শিক্ষা সম্বন্ধীয় ধাৰণাও বিভিন্ন লোকৰ মনত ভিন ভিন হয় আৰু এনে ধাৰণা তেওঁলোকৰ নিজ নিজ জীৱন-দৰ্শনৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত। মানুহৰ প্ৰকৃতিত ইমানেই বিচিত্ৰতা পৰিলক্ষিত হয় যে কোনো এক শিক্ষা-নীতি বা লক্ষ্যৰ দ্বাৰা তাক সামৰি লোৱা নাযায়। মানুহৰ জীৱনৰ গতি, চিন্তাধাৰা তথা প্ৰয়োজনীয় আদি মাথোন একেটা পথেদি চিৰন্তনভাৱে প্ৰবাহিত কৰিব নোৱাৰি। এনে কাৰণত সাৰ্বজনীনভাৱে শিক্ষাৰ লক্ষ্য স্থিৰ কৰা কেৱল অসম্ভৱেই নহয়, ই অপ্ৰয়োজনীয়ও বুলিব পাৰি। এই প্ৰসংগত শিক্ষাৰ লক্ষ্য প্ৰভাৱিত কৰা বিভিন্ন দিশৰ সম্বন্ধে আলোচনা কৰাটো আমাৰ প্ৰয়োজন।\n(১) গতিশীলতাঃ সময়ৰ লগে লগে মানুহৰ প্ৰয়োজন, চিন্তাধাৰা আৰু মূল্যবোধ আদিৰ পৰিৱৰ্তন হয়। শিক্ষাই মানৱ মনৰ ক্ৰমবিকাশ তথা গতিশীলতাৰ চিৰন্তন প্ৰবাহ আনি দিয়ে। ফলত শিক্ষাৰ লক্ষ্য বা উদ্দেশ্যৰ পৰিৱৰ্তন হয়। প্ৰাচীন ভাৰতত শিক্ষাৰ লক্ষ্য আছিল আত্মিক উৎকৰ্ষ সাধন কৰা। গতিশীল আৰু ক্ৰমবিকাশশীল জীৱনৰ পৰিণতি স্বৰূপে বৰ্তমান সেই মূল্যবোধ আৰু লক্ষ্যৰ পৰিৱৰ্তন হৈছে। আত্মিক উৎকৰ্ষ সাধনৰ পৰিৱৰ্তে জীৱন সুখ-স্বচ্ছন্দ্যৰে ভৰি উঠাটোহে বৰ্তমান শিক্ষাৰ অধিক গ্ৰহণযোগ্য লক্ষ্য বুলি ভবা হয়। সেইবাবে মানৱ মনৰ এনে গতিশীল মূল্যবোধৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত শিক্ষাৰ লক্ষ্যও গতিশীল আৰু পৰিৱৰ্তনশীল হোৱাটো স্বাভাৱিক।\n(২) ভৌগোলিক প্ৰভাৱঃ পৃথিৱীৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰত থকা অঞ্চল, দেশ বা সমাজৰ লোকৰ জীৱনধাৰা ভৌগোলিক অৱস্থিতিয়ে শিক্ষাৰ লক্ষ্য বহু পৰিমাণে নিৰ্ধাৰণ আৰু নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। কোনো ঠাইৰ ভৌগোলিক পৰিৱেশে মানুহৰ জীৱন নিৰ্বাহৰ পদ্ধতি নিৰ্ণয় কৰে আৰু ইয়াৰ ফলস্বৰূপে শিক্ষাৰ লক্ষ্যও প্ৰভাৱিত কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে নদী কাষৰীয়া অথবা উপকূলৱৰ্তী লোকে বেহা-বেপাৰৰ যোগেদি জীৱনৰ শিক্ষা-অভিজ্ঞতা লাভ কৰে, সাৰুৱা সমতল অঞ্চলৰ লোক হয় কৃষিজীৱি, তৃণভূমি আদি অঞ্চলৰ লোক হয় পশুপালক। সেইদৰে মৰুভূমি, পাৰ্বত্যভূমি আদি অঞ্চলৰ লোকৰ জীৱন, শিক্ষা-অভিজ্ঞতা আদি নিজ নিজ ভাবে প্ৰভাৱিত কৰে। মানুহৰ শিক্ষাৰ লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণৰ ওপৰত পৰা ভৌগোলিক পৰিৱেশৰ প্ৰভাৱ এনেবোৰ দৃষ্টান্তৰ পৰা সহজেই অনুমান কৰিব পাৰি।\n(৩) ৰাজনৈতিক আদৰ্শঃ বৰ্তমান সময়ত এখন দেশৰ ৰাজনৈতিক আদৰ্শই সেই দেশৰ শিক্ষাৰ লক্ষ্য বিশেষভাৱে নিৰূপণ কৰে। প্ৰতিটো ৰাজনৈতিক দলৰে নিজস্ব লক্ষ্য বা উদ্দেশ্য কাৰ্যকৰী কৰিবৰ বাবে দেশৰ শিক্ষা-আঁচনি গ্ৰহণ কৰে। এনে আঁচনি তথা উদ্দেশ্য একোটা নিৰ্দিষ্ট মন্ত্ৰীদপ্তৰৰ দায়িত্বত কাৰ্যকৰী ৰূপদান কৰা হয়। বৰ্তমান পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশত চলি থকা ৰাজতন্ত্ৰবাদ, ধনতন্ত্ৰবাদ, সমাজবাদ আদি ৰাজনৈতিক আদৰ্শবোৰে সেই সেই দেশৰ শিক্ষাৰ আদৰ্শ গঢ় দি তুলিছে।\n(৪) সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক অৱস্থাঃ\nসমাজৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা আৰু পৰিস্থিতিয়ে মানুহৰ জীৱনৰ মানদণ্ড, চিন্তাধাৰা, প্ৰয়োজনীয়তা আৰু ক্ৰিয়া-পদ্ধতি আদি প্ৰভাৱিত কৰে। পুৰণিকালত আজিৰ দৰে অৰ্থনৈতিক দুৰৱস্থা, অভাৱ-অনাটন আদিয়ে মানুহক হেঁচা দিব নোৱাৰিছিল। সেই হেতুকে শিক্ষা আহৰণ কৰাটো সকলোৰে বাবে প্ৰয়োজন বুলি আজিৰ দৰে অনুভৱ কৰা হোৱা নাছিল। আনহাতে বৰ্তমান অৰ্থনৈতিক অৱস্থাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি সকলো লোকৰ বাবেই বাধ্যতামূলক কৰি তোলা হৈছে। ইয়াৰ উপৰিও শিক্ষাৰ ব্যৱসায়িক অথবা অৰ্থনৈতিক দিশৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে। বৰ্তমান শিক্ষাজগতত উপযোগিতাবাদী মনোভাৱ সমাজৰ অৰ্থনৈতিক প্ৰভাৱৰ পৰিণতি বুলিব পাৰি।\n(৫) শিক্ষণ বিষয়ৰ ভিন্নতাঃ অধ্যয়ন কৰিব লগা প্ৰতিটো বিষয়ৰ একো একোটা নিজস্ব লক্ষ্য থাকে। সেই লক্ষ্য বা উদ্দেশ্য অনুযায়ী পাঠ্যক্ৰম আৰু কাৰ্যসূচী প্ৰস্তুত কৰা হয়। কলা, বিজ্ঞান, বাণিজ্য, কাৰিকৰী, চিকিৎসা আদি বিষয়ৰ নিজ নিজ একোটা উদ্দেশ্য থাকে আৰু সেই অনুযায়ী শিক্ষা আহৰণ কৰা পদ্ধতি আৰু কাৰ্যসূচী পৃথক পৃথক হয়। কলা বিষয়ক শিক্ষা পদ্ধতি বিশেষকৈ তাত্বিক আৰু চিন্তাপ্ৰধান হয়। আনহাতে কাৰিকৰী আৰু চিকিৎসা বিষয়ক শিক্ষা-পদ্ধতি ক্ৰিয়াপ্ৰধান হয়। সেয়েহে ক্ৰিয়াপ্ৰধানতা আৰু চিন্তাপ্ৰধানতা আদি বিষয়বস্তুৰ স্বকীয় বৈশিষ্ট্যই সেই সেই বিষয়ৰ লক্ষ্য প্ৰভাৱিত কৰি তোলে।\n(৬) ব্যক্তিগত প্ৰয়োজন আৰু যোগ্যতাঃ শিক্ষা আহৰণৰ উদ্দেশ্য শিক্ষাৰ্থীৰ ব্যক্তিগত প্ৰয়োজন আৰু যোগ্যতাৰ ওপৰত একান্তই নিৰ্ভৰশীল। ব্যক্তিৰ বুদ্ধি-বৃত্তি, আগ্ৰহ-অভিৰুচি, যোগ্যতা আদিৰ ভিত্তিতহে শিক্ষা বিষয় নিৰ্বাচন কৰা হয়। তীক্ষ্ণ বুদ্ধিৰ ছাত্ৰৰ বাবে থকা শিক্ষাৰ উদ্দেশ্য আৰু আঁচনি হীন বুদ্ধিৰ ছাত্ৰৰ বাবে প্ৰযোজ্য নহয়। শিক্ষাৰ লক্ষ্যই সেয়েহে ভিন্নমুখী ছাত্ৰৰ দেহ-মানসিক প্ৰয়োজন ভিন ভিন ভাবে পূৰণ কৰিব লাগে। ইয়াৰ উপৰিও শিক্ষাৰ্থীৰ বিকাশৰ বিভিন্ন স্তৰ অনুযায়ী থকা শক্তি-সামৰ্থ আদি বৈশিষ্ট্যবোৰৰ কথাও এইক্ষেত্ৰত বিবেচনা কৰিব লাগে। সেয়েহে এখন প্ৰাথমিক স্কুলৰ শিক্ষাৰ লক্ষ্য মাধ্যমিক স্কুলৰ লক্ষ্যতকৈ পৃথক হোৱাটো স্বাভাৱিক। এনে পাৰ্থক্য পাঠ্যক্ৰম প্ৰস্তুতি, শিক্ষণ পদ্ধতি আদিৰ বেলিকা শিক্ষকে সক্ৰিয়ভাৱে বিবেচনা কৰিব লাগে।\nশিক্ষাৰ লক্ষ্যত দৰ্শনৰ প্ৰভাৱঃ\nশিক্ষা আমাৰ জীৱনৰ লগত সম্বন্ধ আৰু জীৱন একো একোটা বিশেষ চিন্তাধাৰা বা দৰ্শনৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হয়। সেয়েহে শিক্ষাৰ লক্ষ্যৰ ওপৰত দৰ্শনৰ এক বিশেষ প্ৰভাৱ আছে আৰু এই বিষয়ে আমাৰ কিছু স্পষ্ট ধাৰণা থকাটো প্ৰয়োজন। অৱশ্যে দৰ্শনৰ বিভিন্ন চিন্তাধাৰাৰ লগত ভালদৰে পৰিচিত নাথাকিলে এই বিষয়ৰ স্পষ্ট ধাৰণা লাভ কৰাটো কঠিন। সেইবাবে দৰ্শনৰ মূল চিন্তাধাৰা কেইটাৰ যথাসম্ভৱ চমু পৰিচয় আৰু শিক্ষাৰ লক্ষ্যৰ ক্ষেত্ৰত থকা ইয়াৰ দৃষ্টিভংগী সম্বন্ধে তলত আলোচনা কৰা হৈছে।\nপ্ৰকৃতিবাদ হৈছে দৰ্শনৰ এক বিশিষ্ট চিন্তাধাৰা যি আমাৰ জীৱন সম্বন্ধে বাস্তৱ আৰু প্ৰত্যক্ষভাৱে সকলো অধ্যয়ন আৰু বিশ্লেষণ কৰে। সকলো কথা বা বিষয়কেই জড় পদাৰ্থৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা বিবেচনা কৰা হয় আৰু ইন্দ্ৰিয়সমূহৰ এক যান্ত্ৰিক পদ্ধতিৰেহে জড়-জগতৰ এই সকলো জ্ঞান-অভিজ্ঞতা লাভ কৰিব পৰা হয়। ইন্দ্ৰিয়সমূহক কেন্দ্ৰস্থভাৱে পৰিচালনা কৰা মনক মস্তিষ্ক তথা জড়-পদাৰ্থ স্বৰূপে বিবেচনা কৰা হয়। এই চিন্তাধাৰা মতে প্ৰকৃতিয়েই হৈছে চৰম সত্য বা মূল সত্তা। সেইবাবে মানুহৰ সকলো দেহ-মানসিক অভিজ্ঞতা এই বাস্তৱ সত্য বা দৃষ্টিভংগীৰে নিৰীক্ষণ কৰিব লাগে।\nশিক্ষাৰ লক্ষ্যৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ জৈৱিক প্ৰকৃতিবাদ আৰু যান্ত্ৰিক প্ৰকৃতিবাদে বিশেষ প্ৰভাৱ পেলায়। জৈৱিক প্ৰকৃতিবাদৰ মতে জীৱৰ প্ৰবৃত্তিসমূহ সংশোধন আৰু উন্নীতকৰণ কৰাটো শিক্ষাৰ লক্ষ্য হোৱা উচিত। মানুহৰ জৈৱিক বংশগতি শিক্ষাৰ যোগেদি উন্নত কৰি উত্তৰজীৱিতা শক্তি বৃদ্ধি কৰিব লাগে আৰু তাৰ দ্বাৰা পৰিৱৰ্তিত পৰিৱেশত যোগ্যতাৰে নিজক খাপ খুৱাব লাগে। এই জৈৱিক প্ৰকৃতিবাদৰ দৃষ্টিভংগীৰ পৰা পাৰ্চি নানে শিক্ষাৰ ব্যক্তিকেন্দ্ৰিক লক্ষ্যৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে। তেওঁৰ মতে ব্যক্তিয়ে জৈৱিক উত্তৰাধিকাৰ স্বৰূপে পোৱা দেহ-মানসিক শক্তি আৰু ক্ষমতাসমূহ আশানুৰূপভাৱে বিকশাই তোলাটো শিক্ষাৰ লক্ষ্য হোৱা উচিত। সেইদৰে যান্ত্ৰিক প্ৰকৃতিবাদৰ দৃষ্টিভংগীৰ পৰা কোৱা হয় যে উদ্দীপক প্ৰতিক্ৰিয়াৰ মাজত অনুবন্ধন স্থাপন কৰি অভ্যাসৰ যোগেদি ক্ৰিয়া অভিজ্ঞতাৰ ৰূপ প্ৰদান কৰাই হৈছে শিক্ষাৰ লক্ষ্য। ৱাটচন, পেভলভ আদি আচৰণবাদীসকলে শিক্ষাৰ লক্ষ্য সম্বন্ধে এনে দৃষ্টিভংগী গ্ৰহণ কৰে। প্ৰকৃতিবাদ দৰ্শনৰ অধিক ব্যাখ্যা দিবলৈ নগৈ ইয়াকে ক’ব পাৰি যে ই জড়-জগত আৰু জীৱ-জগতৰ সকলো কথা বাস্তৱ, প্ৰত্যক্ষ আৰু প্ৰকৃত ৰূপত নিৰীক্ষণ কৰে। শিক্ষাৰ লক্ষ্যৰ ক্ষেত্ৰতো এই দৰ্শনে জৈৱিক আৰু যান্ত্ৰিকভাৱে এবিধ বাস্তৱ আৰু প্ৰত্যক্ষ চিন্তাধাৰাৰ প্ৰভাৱ পেলাইছে।\nআদৰ্শবাদ হৈছে প্ৰকৃতিবাদৰ এক বিপৰীতমুখী চিন্তাধাৰা। ইয়াৰ মতে জড় পদাৰ্থই কেৱল চৰম সত্য বা মূল সত্তা স্বৰূপ হ’ব নোৱাৰে। এই চিন্তাধাৰাৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে জড়-জগতৰ মাধ্যমেৰে আধ্যাত্মিক উৎকৰ্ষ সাধন কৰি জীৱনৰ পূৰ্ণতা লাভ কৰা। সেইবাবে ইয়াত আমাৰ দৈহিক অথবা প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ আৰু আধ্যাত্মিক পৰিৱেশ দুয়োটাতেই গুৰুত্ব দিয়া হয়। জীৱনৰ এক চিৰন্তন বা শ্বাশ্বত মূল্য থকাটো আদৰ্শবাদত বিশ্বাস কৰা হয় আৰু তাক আয়ত্বকৰণৰ প্ৰতি আমাৰ লক্ষ্য নিৰ্ধাৰিত হোৱা উচিত বুলি বিবেচনা কৰা হয়। যদিও আমাৰ শিক্ষাৰ তৎকালীন লক্ষ্য হৈছে ব্যক্তিৰ দেহ-মানসিক আৰু বৌদ্ধিক উৎকৰ্ষ সাধন কৰা, তথাপিও ইয়াৰ চৰম লক্ষ্য হৈছে নৈৰ্ব্যক্তিকভাৱে সামাজিক, সাংস্কৃতিক তথা আধ্যাত্মিক উৎকৰ্ষ সাধন কৰাটোহে। ইয়াৰ যোগেদিহে ব্যক্তিয়ে জড়বাদ আৰু ব্যক্তিকেন্দ্ৰিকতাৰ ঠেক সীমাৰেখা অতিক্ৰম কৰি পূৰ্ণতাৰ পথত আগবাঢ়িব পাৰে। আদৰ্শবাদত বিশ্বাস কৰা হয় যে মানুহ হৈছে সমগ্ৰ বিশ্বৰ এক ক্ষুদ্ৰ অংশস্বৰূপ। তথাপিও এই ক্ষুদ্ৰ অংশতে দৈহিক, মানসিক, বৌদ্ধিক আৰু আধ্যাত্মিক দিশৰ বিবিধ উপাদান নিহিত থাকে। মানুহে স্বাভাৱিকতেই তেওঁৰ দেহ-মন আৰু আত্মাৰ এই বিবিধ উপাদানসমূহ সুসামঞ্জস্যভাৱে ঐক্য সাধনৰ চেষ্টা কৰে। তেওঁৰ নিজ বিবেকৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈ তাৰ পূৰ্ণতাৰ প্ৰতি অগ্ৰসৰ হয়।\nমানুহৰ এই ভিন্নমুখী উপাদানসমূহ নিজ ব্যক্তিত্বৰ মাজত ঐক্য সাধন কৰি তোলাটো আদৰ্শবাদৰ মতে শিক্ষাৰ লক্ষ্য হোৱা উচিত। ইয়াৰ উপৰিও ব্যক্তিত্ব উপাদানৰ দ্বাৰা সুসামঞ্জস্যভাৱে গঠিত মানুহৰ প্ৰকৃতিৰ লগত বিশ্ব-জগতৰ চৰম প্ৰকৃতিৰ সামঞ্জস্য বা যোগাযোগ স্থাপন কৰাটো শিক্ষাৰ চৰম লক্ষ্য হোৱা উচিত। আদৰ্শবাদ শিক্ষাৰ লক্ষ্যই সেয়েহে ব্যক্তিৰ নিজ অন্তৰ্নিহিত শক্তিসমূহৰ সংযত বিকাশ সাধন কৰা আৰু চৰম সত্য বা চিৰন্তন অস্তিত্বৰ লগত এনে বিকাশৰ সমন্বয় সাধন কৰাটো কামনা কৰে। এই দৃষ্টিকোণৰ পৰা জীৱৰ দৈহিক উৎকৰ্ষ সাধনতকৈ আধ্যাত্মিক উৎকৰ্ষ সাধন কৰাটোহে অধিক গ্ৰহণযোগ্য কথা। মানুহে অন্যান্য জীৱ-জন্তুৰ দৰে কেৱল জৈৱিক বিকাশতে ক্ষান্ত নাথাকে। জৈৱিক উৎকৰ্ষ সাধনৰ উপৰিও সত্য, জ্ঞান, সুন্দৰতা আদি আধ্যাত্মিক গুণসমূহৰ বিকাশ সাধন কৰি পূৰ্ণতাৰ প্ৰতি অগ্ৰসৰ হয়। আদৰ্শবাদ শিক্ষাৰ লক্ষ্যই সেয়েহে ব্যক্তিত্বৰ এনে পূৰ্ণ আৰু সৰ্বাংগীন বিকাশৰ পোষকতা কৰে। এনে বিকাশ একপক্ষীয় নহৈ সামগ্ৰিক বিধৰ হোৱাটো আৰু জৈৱিক অথবা জড়বাদী নহৈ আধ্যাত্মিক হোৱাটো কামনা কৰা হয়। জৈৱিক দিশত এনে বিকাশৰ গতি আৰম্ভ হৈ আধ্যাত্মিকতাত ইয়াৰ অন্ত পৰে। উল্লেখযোগ্য যে পুৰণি ভাৰতৰ দাৰ্শনিকসকলে শিক্ষাৰ এনে আদৰ্শবাদৰ দৃষ্টিভংগী গ্ৰহণ কৰা আমি দেখিবলৈ পাওঁ। এই সম্বন্ধে প্ৰথম অধ্যায়ত ইতিমধ্যে আলোচনা কৰা হৈছে।\nশিক্ষাৰ লক্ষ্যত প্ৰভাৱ পেলোৱা আন এটা দাৰ্শনিক চিন্তাধাৰা হৈছে ব্যৱহাৰিকতাবাদ বা প্ৰয়োগবাদ। এই চিন্তাধাৰাই মানুহৰ জীৱনৰ কোনো চৰম সত্য বা আধ্যাত্মিকতাত বিশ্বাস নকৰে। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে বৰ্তমানৰ ক্ৰিয়া আৰু তাৰ যোগেদি লাভ কৰা প্ৰায়োগিক মূল্য নিৰূপণ কৰে। সকলো সময়ৰ আৰু সকলো লোকৰ বাবেই নিৰ্ধাৰিত বুলি তেনে কোনো চিৰন্তন সত্য বা মূল্যবোধ নাথাকে। প্ৰকৃত সত্য মানুহৰ অভিজ্ঞতালব্ধহে, পূৰ্ব-নিৰ্ধাৰিত নহয়। অতীতত লাভ কৰা জ্ঞান বা সত্য বৰ্তমান সময়ৰ উপযোগী হৈ নুঠিলে তাক পৰিত্যাগ কৰি মানুহে বাস্তৱত পোৱা কাৰ্যকৰী অভিজ্ঞতা আৰু পৰীক্ষণ-নিৰীক্ষণ আদিৰ ভিত্তিত নতুনকৈ সত্য নিৰ্ধাৰিত কৰিব লাগে। সেয়েহে প্ৰয়োগবাদৰ মতে দৰ্শনৰ তত্ব জীৱনৰ কাৰ্যকৰী অভিজ্ঞতা অথবা ব্যৱহাৰিতাৰ ভিত্তিতহে স্থিৰ কৰিব লাগে, দৰ্শনতান্ত্ৰিক ভিত্তিৰ ওচৰত নিৰ্ধাৰণ কৰা বিধৰ হ’ব নালাগে।\nশিক্ষাৰ লক্ষ্যৰ ওপৰত এই চিন্তাধাৰাই বৰ্তমান বিশেষ প্ৰভাৱ পেলাইছে। ব্যক্তি আৰু সমাজৰ লোকৰ প্ৰয়োজনৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিহে শিক্ষা স্থিৰ কৰিব লাগে। জ্ঞানৰ বাবেই জ্ঞান আহৰণৰ দৃষ্টিভংগী সমৰ্থনযোগ্য নহয়। এই প্ৰয়োগবাদৰ মতেও ব্যক্তিৰ দৈহিক, মানসিক আৰু আধ্যাত্মিক বিকাশ সাধন কৰাটো শিক্ষাৰ লক্ষ্য বুলি গণ্য কৰা হয়। কিন্তু এনে বিকাশৰ যোগেদি ব্যক্তিৰ ক্ৰিয়া আচৰণৰ পৰিৱৰ্তন কৰাটো আৰু নতুন অভিজ্ঞতা, মূল্যবোধ আদি আহৰণ কৰাটো ইয়াৰ মুখ্য উদ্দেশ্য হোৱা উচিত। কোনো নিৰ্দিষ্ট আদৰ্শ অথবা পূৰ্ব-নিৰ্ধাৰিত মূল্যবোধ অনুসৰণ কৰাটো ইয়াৰ উদ্দেশ্য নহয়। কৰ্মৰ যোগেদি অভিজ্ঞতা লাভ কৰা, তাৰ দ্বাৰা পৰিৱৰ্তন সাধন কৰা আৰু নতুন সত্য উদ্ঘাটন কৰাটো হৈছে শিক্ষাৰ লক্ষ্য। প্ৰয়োগবাদে শিক্ষাক সেয়েহে অবিৰতভাৱে চলি থকা এক কৰ্মপ্ৰবাহ স্বৰূপ বুলি বৰ্ণনা কৰে। শিক্ষা জীৱনৰ বাবে প্ৰস্তুতি নহয়, বৰং ইয়েই আমাৰ জীৱন স্বৰূপ। মানুহে কোনো পৰিৱেশ বা পৰিস্থিতিত অনুভৱ কৰা প্ৰয়োজনসমূহ পূৰণৰ বাবে প্ৰেৰণা, আগ্ৰহ, যোগ্যতা আদিৰ উপযুক্তভাৱে পৰিচালনা কৰাই হৈছে প্ৰয়োগবাদৰ মতে শিক্ষাৰ লক্ষ্য।\nশিক্ষাৰ লক্ষ্য সম্বন্ধে প্ৰয়োগবাদ দৰ্শনৰ লগত আদৰ্শবাদৰ কোনো মৌলিক বিৰোধ নাই। আদৰ্শবাদে জীৱনৰ চিৰন্তন সত্যৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে আৰু শিক্ষাৰ লক্ষ্যই এনে সত্য আয়ত্ব কৰাৰ কামনা কৰিছে। প্ৰয়োগবাদে ব্যক্তিৰ অভিজ্ঞতাৰ সত্যৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছে আৰু শিক্ষাৰ লক্ষ্যৰ যোগে ক্ৰিয়া অভিজ্ঞতাৰ পৰিৱৰ্তন সাধন কৰাটো কামনা কৰিছে। প্ৰকৃতপক্ষে প্ৰয়োগবাদে শিক্ষাৰ লক্ষ্যতকৈও ইয়াৰ পদ্ধতি বা ক্ৰিয়াৰ ওপৰতহে গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে। ই শিক্ষাৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট লক্ষ্য দাৰ্শনিক দৃষ্টিৰে আমাক সুস্পষ্ট কৰি তুলিব পৰা নাই। শিক্ষাৰ লক্ষ্য সম্বন্ধে দাৰ্শনিক দৃষ্টিৰ প্ৰকৃত বিৰোধভাব আদৰ্শবাদ আৰু প্ৰকৃতিবাদৰ মাজতেই ঘাইকৈ পৰিলক্ষিত হয়। উল্লেখযোগ্য যে আদৰ্শবাদ আৰু প্ৰয়োগবাদৰ ভিত্তিত শিক্ষাৰ সামাজিক লক্ষ্য সাধাৰণভাৱে গ্ৰহণ কৰা হৈছে। সেইদৰে প্ৰকৃতিবাদৰ বহল দৃষ্টিভংগীৰ ওপৰত শিক্ষাৰ ব্যক্তিকেন্দ্ৰিক লক্ষ্য প্ৰতিষ্ঠিত হৈছে। উল্লেখযোগ্য যে উপযুক্ত লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰোতে বিভিন্ন দাৰ্শনিক দৃষ্টিৰ পক্ষপাতমূলক মনোভাব গ্ৰহণ কৰাটো আমাৰ উচিত নহয়। মনত ৰখা উচিত যে ভিন ভিন দাৰ্শনিক দৃষ্টিসমূহে সাধাৰণভাৱেহে শিক্ষাৰ লক্ষ্য প্ৰভাৱিত কৰে, কোনো এক দৃষ্টিভংগীয়ে বিশেষভাৱে অথবা একপক্ষীয়ভাৱে নহয়। বৰ্তমান সমাজৰ লোকৰ ক্ৰিয়া আচৰণ, মূল্যবোধ আদি বিভিন্ন দিশৰ চিন্তাধাৰা, ভাবধাৰা আদিয়ে নানা ভাবে প্ৰভাৱিত কৰে। ই কোনো এক নিৰ্দিষ্ট দাৰ্শনিক চিন্তাধাৰাৰ একপক্ষীয় প্ৰভাৱৰ ফলস্বৰূপ নহয়। এনে কাৰণতে বৰ্তমান সময়ত শিক্ষাৰ লক্ষ্য স্থিৰ কৰাটো দাৰ্শনিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা এক জটিল কাম।


এখনেই মাথো পৃথিৱী…..\nby মুবিনা আখতাৰ\n“অনলি ৱান ৱৰ্ল্ড”! অৰ্থাৎ— পৃথিৱী মাত্ৰ এখনেই! বিভিন্ন বিবৰ্তনৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ মাজেৰে আহি আজিৰ অৱস্থা লাভ কৰা আমাৰ চিনাকি পৃথিৱীখন ধ্বংস হৈ গ’লে দ্বিতীয় এখন পৃথিৱী যে নাই, সেই সাধাৰণ সত্যকে উপলব্ধি কৰোৱাবলৈয়ে এই শ্ল’গান- ‘অনলি ৱান ৱৰ্ল্ড’। এই শ্ল’গানেৰে বিশ্বই পালন কৰিছে ২০২২ বৰ্ষৰ পৰিৱেশ দিৱস।\nএখনেই মাথো পৃথিৱী- এই তিনিটা শব্দই সমগ্ৰ মানৱ সমাজক আকৌ এবাৰ সকীয়াই দিছে যে বিজ্ঞান প্ৰযুক্তিয়ে আনি দিয়া আধুনিকতাৰ শিখৰত আৰোহণ কৰি আমি বিপৰ্যস্ত কৰি পেলাইছো ধৰিত্ৰী। পৃথিৱীক বাসোপযোগী কৰি ৰখাৰ দায়িত্ব আমাৰ সকলোৰে আৰু পৃথিৱীক বাসোপযোগী কৰি ৰখাৰ স্বাৰ্থতে আমাৰ উন্নয়ন হ’ব লাগিব বহনক্ষম।\nউন্নয়নৰ ধাৰা পৰিৱেশ অনুকূলে নোহোৱাৰ বাবে, প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ব্যৱহাৰ বহনক্ষম নোহোৱাৰ বাবেই মানৱে প্ৰকৃতিৰ লগতে নিজৰ বাবেও সৃষ্টি কৰিছে বৃহৎ প্ৰত্যাহ্বানৰ।\nএই মুহূৰ্তত সমগ্ৰ বিশ্বই মুখামুখি হোৱা আটাইতকৈ বৃহৎ প্ৰত্যাহ্বানটোৱেই হ’ল জলবায়ু পৰিৱৰ্তন। উন্নত দেশেই হওক বা উন্নয়নশীল দেশেই হওক জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ বিৰূপ প্ৰভাৱ সকলো দেশেই কম বেছি পৰিমাণে ভোগ কৰিছে। বৃদ্ধি পোৱা উষ্ণতাই দ্ৰুততৰ কৰিছে হিমবাহৰ গলন। ফলত বৃদ্ধি পাইছে সমুদ্ৰৰ জলপৃষ্ঠ। এনে অৱস্থাত ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ উপকূলৱৰ্তী দেশসমূহৰ বাবে নামিছে দুৰ্যোগ, হ্ৰাস পাইছে বাসোপযোগী ভূমিৰ লগতে কৃষি ভূমি।\nজলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ ফলতে ভয়াৱহ ৰূপ ধাৰণ কৰিছে প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগসমূহে। সাগৰীয় ধুমুহা, অতিবৃষ্টি, সাগৰীয় ঘূৰ্ণী, বান, বনজুই, খৰাং আদি প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগসমূহৰ সংখ্যা বিগত দশকৰ তুলনাত দুগুণ বৃদ্ধি পাইছে। নতুন নতুন ৰোগৰ প্ৰাদূৰ্ভাৱে জুৰুলা কৰিছে বিশ্বৰ গৰিষ্ঠসংখ্যক জনগণক। লগতে নিতৌ নতুন নতুন কীট-পতঙ্গৰ আক্ৰমণৰ ঘটনাৰ প্ৰকোপ বৃদ্ধি হৈছে।\nঅষ্ট্ৰেলিয়াৰ পৰা আমেৰিকা, ব্ৰাজিলৰ পৰা নাগালেণ্ড, মণিপুৰ সীমান্তৰ জুক’ভেলীলৈকে বনজুয়ে সৃষ্টি কৰিছে সংহাৰ। বিভিন্ন উদ্ভিদ-প্ৰাণীৰ প্ৰজাতিৰ লগতে মানুহৰ বাবেও কঢ়িয়াইছে চৰম ভাবুকি। বনজুয়ে বায়ুমণ্ডলত সৃষ্টি কৰিছে অধিক মাত্ৰাত প্ৰদূষণ। দক্ষিণ পূব এছিয়াৰ দেশসমূহে, বিশেষকৈ ভাৰতবৰ্ষৰ অসম, বিহাৰৰ লগতে উত্তৰাখণ্ড, পশ্চিম বংগ, কাশ্মীৰৰ পৰা চেন্নাইলৈকে প্ৰলয়ংকাৰী বানৰ প্ৰকোপে মাধমাৰ শোধাইছে দেশৰ অৰ্থনীতি, ৰাতিটোৰ ভিতৰতে নি:স্ব কৰিছে লক্ষ লক্ষ জনক। শেহতীয়াকৈ আমেৰিকা, ইউৰোপৰ লগতে অভূতপূৰ্ব বানৰ সন্মুখীন হৈছে অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় দেশসমূহ। অসমত শেহতীয়াকৈ ডিমা হাছাও জিলাত তচনচ কৰি পেলোৱা জেঠ মাহৰ অভাৱনীয় অতিবৃষ্টিয়ে জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ ভয়াৱহ ছবিখন স্পষ্ট কৰি দিছে। মাৰ্চ মাহৰ পৰাই উত্তৰ ভাৰত, বিশেষকৈ ৰাজধানী দিল্লীত অভূতপূৰ্ব উৰ্দ্ধগামী পাৰাস্তম্ভই অশনি সংকেত কঢ়িয়াইছে অনাগত দিনৰ বাবে।\nপ্ৰকৃতিৰ এই ৰুদ্ৰ ৰূপে কেৱল মানুহৰ অস্তিত্বৰ প্ৰতিয়েই ভাবুকি কঢ়িয়াইছে এনে নহয়। জলবায়ু পৰিৱৰ্তনে মাত্ৰ কেইটামান দশকৰ ভিতৰতে এক চতুৰ্থাংশ জীৱ-উদ্ভিদৰ প্ৰজাতিৰ বিলুপ্তি ঘটাব বুলি আশংকা কৰা হৈছে।\nপ্ৰদূষণেই আনিছে জলবায়ুৰ পৰিৱৰ্তন। বায়ুমণ্ডলত কাৰ্বনৰ পৰিমাণ হ্ৰাসৰ লগতে প্ৰদূষণ সৃষ্টিকাৰী উদ্যোগৰ বৰ্জিত বিষাক্ত দ্ৰব্যই যাতে জল আৰু মাটি আৰু অধিক বিষাক্ত কৰিব নোৱাৰে তাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘই কঠোৰ নীতি প্ৰবৰ্তনৰ নিৰ্দেশনা আৰু দায়িত্ব দিছে সকলো দেশকে। তথাপি কাৰ্বন নিগৰ্মন হ্ৰাস কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ঐক্যমতত উপনীত হ’ব পৰা নাই ৰাষ্ট্ৰসমূহ। অব্যাহত আছে ধনী আৰু দুখীয়া ৰাষ্ট্ৰৰ মাজৰ অঁৰিয়াঅঁৰি।\nপ্ৰদূষণৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ নোহোৱাকৈ জলবায়ু পৰিৱৰ্তন ৰোধৰ প্ৰয়াস নিৰৰ্থক। এই ক্ষেত্ৰত থকা ৰাষ্ট্ৰীয় নীতিৰ সমান্তৰালকৈ ৰাজ্যসমূহেও নিজাববীয়াকৈ কঠোৰ কাৰ্যব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা উচিত।\nআমাৰ উন্নয়নৰ ধাৰা প্ৰকৃতি বা পৰিৱেশ অনুকূল নোহোৱাৰ বাবেই উন্নয়নৰ আগ্ৰাসনৰ হেঁচা পৰিছে জলপৃষ্ঠৰ ওপৰত, ভূপৃষ্ঠৰ ওপৰত, ভূজলৰ ওপৰত, মাটিৰ আৰ্দ্ৰতা, কৃষিভূমিৰ ওপৰত আৰু মাটি-পানীৰ উৎস, জৈৱ বৈচিত্ৰৰ ওপৰত। তদুপৰি নদীবান্ধ, নদী সংযোগ কৰণ, উদ্যোগ স্থাপনৰ বাবে বনাঞ্চল ধ্বংসৰ লগতে খনিজ সম্পদৰ ক্ষেত্ৰত শেহতীয়া চৰকাৰী সিদ্ধান্ত সমূহে সমগ্ৰ উত্তৰ-পূবৰ বাবেই এক ভয়াৱহ ভৱিষ্যতৰ আশংকা প্ৰবল কৰিছে। উত্তৰ-পূবৰ নেতাসকলে নদীবান্ধৰ পৰিস্থিতিৰ কথা জানিও মৌনতা অৱলম্বন কৰিছে। পাহাৰৰ বুকুতো ফ’ৰলেন নিৰ্মাণেৰে সফলতাৰ খতিয়ান দিছে! ই নিতান্তই দুৰ্ভাগ্যজনক।\nআমাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বন নীতিৰ মূল লক্ষ্য হ’ল— জৈৱ বৈচিত্ৰ সংৰক্ষণ আৰু সঞ্চয়ৰ দ্বাৰা পৰিৱেশৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰা আৰু দেশৰ প্ৰাকৃতিক ঐতিহ্য সংৰক্ষণ কৰা। কিন্তু ৰাজ্য চৰকাৰৰ বিভাগীয় খাম-খেয়ালী আৰু হেমাহিৰ বাবেই প্ৰায়োগিক ক্ষেত্ৰত কোনো ধৰণৰ কাৰ্যব্যৱস্থা গঢ়ি নুঠিল। আমাৰ অৰণ্যৰ জৈৱ বিচিত্ৰতাৰ সমৃদ্ধি ৰক্ষাৰ বাবে কেৱল এই বৈচিত্ৰক পৰ্যটনৰ বিকাশৰ অংশৰূপে গণ্য কৰাৰ বাবেই বহু প্ৰজাতি অধিক হাৰত ভাবুকিগ্ৰস্ত হৈ পৰাহে পৰিলক্ষিত হৈছে।\nউন্নয়নৰ নামত অসমত প্ৰতিদিনেই শ শ গছ কটা হৈছে, বনাঞ্চল ধ্বংস কৰা হৈছে, উন্নয়নৰ বাবে প্ৰতিবাৰেই পৰিৱেশে মূল্য ভৰিবলগীয়া হৈছে।\nঅৰণ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল জনজাতীয় লোকসকলৰ কল্যাণৰ বাবেই এটা সময়ত ট্ৰাইবেল বেল্ট গঠন কৰা হৈছিল। কিন্তু সম্প্ৰতি দেখা গৈছে যে দূৰদৃষ্টি হেৰুওৱা ৰাজনীতিকসকলৰ পৃষ্ঠপোষকতাতে তেনে এলেকাটো পৰিৱেশ বিনষ্টকাৰী উদ্যোগ স্থাপন কৰা হৈছে। পৰম্পৰাগত জীৱনশৈলীৰ পৰা আঁতৰি আমি জীৱন প্ৰক্ৰিয়াটো সহজ কৰিবলৈ যিমানেই বিজ্ঞান প্ৰযুক্তিৰ কাষ চাপিছো, সিমানেই বিপদাপন্ন কৰি পেলাইছো প্ৰকৃতিক।\nযি সময়ত অসমৰ দৰে কৃষিপ্ৰধান ৰাজ্যত কৃষি, বনাঞ্চল, জল ব্যৱস্থাপনা, মীন পালন আদিৰ বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত চৰকাৰে সৰ্বাধিক গুৰুত্ব আৰোপ কৰিব লাগিছিল, সেইসময়ত অসমৰ বনাঞ্চল-জলাশয় বা কৃষিভূমিৰ মাটি গতাই দিয়া হৈছে পুঁজিপতি গোষ্ঠীৰ হাতত— কেতিয়াবা পৰিৱেশ বিনষ্টকাৰী উদ্যোগৰ নামত, কেতিয়াবা হোটেল-ৰিজ’ৰ্ট নিৰ্মাণৰ নামত।\nবানপানী, গৰাখহনীয়াই শ শ পৰিয়ালক নি:স্ব কৰাৰ লগতে অসমৰে ভূ-প্ৰকৃতিৰ ওপৰতো প্ৰভাৱ পেলাইছে। প্ৰতি বছৰে গৰাখহনীয়াই সৰ্বশ্ৰান্ত কৰা লোকসকলক ক’ত কেনেদৰে সংস্থাপিত কৰিব সেই লৈ এতিয়াও ফলপ্ৰসূ চৰকাৰী নীতি চকুত পৰা নাই। ক্ষতিগ্ৰস্ত লোকেও বেদখল কৰাৰ ফলত অধিক ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছে আমাৰ অভয়াৰণ্য, ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানসমূহ।\nএক মিনিটো বিদ্যুৎ নোহোৱাকৈ থাকিব নোৱাৰা ইনভাৰ্টাৰ নিৰ্ভৰশীল মধ্যবিত্তই বা লাইট বন্ধ কৰি জোনাকৰ মাদকতা উপভোগ কৰাৰ বাবে সঁচাকৈ কিমান আগ্ৰহী। সন্তানক বিদ্যালয়লৈ স্কুল বাছত পঠিয়াবলৈ সংকোচ কৰা সকলে নিজৰ গাড়ী এৰি ‘পাব্লিক ট্ৰেন্সপ’ৰ্ট অথবা ৰিক্সাত উঠিবলৈ বা চাইকেল চলাবলৈ কেতিয়াবা সন্মত হ’ব নে? এই সাধাৰণ কিন্তু অতিশয় গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ আমি নিজেই নিজৰ পৰা নিবিচৰালৈকে জলবায়ু পৰিৱৰ্তন ৰোধ বা প্ৰকৃতি ৰক্ষাৰ সকলো উদ্যোগ-তৎপৰতা সম্পূৰ্ণ ৰূপে ফলৱৰ্তী হোৱাৰ আশা ক্ষীণ।