দেওধনী নৃত্য (ইংৰাজী: Deodhani dance) অসমৰ এবিধ পুৰণিকলীয়া নৃত্য। অসমৰ জনজাতীয় লোকসকল যেনে, বড়ো, তিৱা, পাতিৰাভা, ডিমাছা, মিচিংসকলৰ মাজত এই নৃত্যৰ প্ৰচলন বেছি। অসমৰ দেৱী পূজাত বহু জনজাতিৰ মাজত দেওধনী নৃত্যৰ প্ৰথা আছে। দৰঙত দেওধনী নৃত্য বেছি জনপ্ৰিয়। দৰঙৰ দেওধনীসকলে মাৰৈ বা মনসা পূজাতহে নাচে। ঠাইবিশেষে অসমৰ আন আন ঠাইতো দেওধনী নৃত্যৰ প্ৰচলন আছে। তেওঁলোকে কেঁচাইখাতী, সুবচনী, বুঢ়ী গোঁসানী ভুৰুলি আই, দুৰ্গা, বাথৌ, ব্ৰাই আদি পূজাত নাচে। দৰঙৰ দেওধনীৰ লগত সুকনানী (সুকবি নাৰায়ণী) আৰু ওজাপালি অনুষ্ঠান অপৰিহাৰ্য্য।\nমহেশ্বৰ নেওগৰ মতে "দেওধনী" শব্দটোৰ উৎপত্তি হৈছে "দেৱ" আৰু "ধনি" শব্দ দুটাৰপৰা যাৰ অৰ্থ ক্ৰমে ভগৱান আৰু নাৰী। আনহাতে সংস্কৃতত ভগৱান বুজোৱা "দেৱ" আৰু শব্দ বুজোৱা "ধ্বনি"ৰ পৰাও "দেওধনী"ৰ উৎপত্তি হৈছে বুলি বহুতে মত পোষণ কৰে। গতিকে চিধাচিধি "দেওধনী"ৰ অৰ্থ হ'ব ভগৱান বা দেৱতাৰ শব্দ বা কথা।\nদেওধনীসকল সৰুতে দেৱতাৰ সেৱাৰ কাৰণে উৎসৰ্গিত ছোৱালী। তেওঁলোকে কেতিয়াও বিবাহপাশত আবদ্ধ হ’ব নোৱাৰে।[উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন] নৃত্যৰ সময়ত দেওধনীয়ে বুকুত ফুলাম মেখেলা, তাৰ ওপৰত তপিনা ঢাকি এখন ফুলাম কাপোৰ মেৰিয়াই লয় আৰু কঁকালত ৰঙীন টঙালিৰে টানি বান্ধি দিয়ে। টঙালিখনৰ ফুলাম আগদুটা আগফালে ওলমাই লয়। দেওধনীসকলে হাতত পতীয়া খাৰু, বাজু, ডিঙিত মাদলী, জোনবিৰি, গলত গলপতা, কাণত কেৰু, নাকত নাকফুল আৰু ভৰিত চেলেই পিন্ধে।\nদেওধনীসকলে নৃত্যৰ আৰম্ভণিতে আগলি ক’লপাত এখনত চকু মুদি বহে। এজন পালিয়ে গাত বগা চেলেং এখন মেৰিয়াই দিয়ে। ওজাপালিয়ে দেৱতাৰ স্তুতি গীত আৰম্ভ কৰে। গীতৰ লগে দেওধনীয়ে মূৰটো ঘূৰাই থিয় হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে। পালিয়ে গাৰ বগা চাদৰখন আঁতৰাই দিয়াৰ পিছত দেওধনীয়ে গীতৰ লগে লগে নৃত্যৰ ভংগীৰে থিয় হয়। মৃদু নৃত্য আৰম্ভ কৰাৰ লগে লগে মূৰৰ খোপাটো খুলি দেওধনী মুক্তকেশী হয়। ওজাই গীতত পাৰ বুলন, মৈৰা বুলন, নেউলী বুলন (পাৰ, ম’ৰা চৰাই আৰু নেউল খোজকঢ়া) আদিৰ কথা কয় আৰু দেওধনীয়ে সেই বুলনবোৰৰ গতিবোৰ ৰূপায়িত কৰে। ওজাৰ গীতৰ লগত নচা মৃদু নৃত্যৰ শেষৰফালে জয়ঢোলত কোব পৰে আৰু দেওধনীয়ে ঢোলৰ চেৱত নাচিবলৈ ধৰে। ঢোলৰ চেও বাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে দেওধনীয়ে মুকলি চুলিকোচা ঘূৰাই ঘূৰাই নাচে। ক্ৰমাৎ নৃত্যৰ লয় বাঢ়ি যোৱাত নৃত্যৰ ৰূপ তাণ্ডৱীয় হয়। অতি দ্ৰুতগতিত চুলিকোচা ঘূৰোৱাৰ পিছত নৃত্যৰ সামৰণি পৰে।\nপাছৰ নৃত্যত কেইবাটাও ভাগ থাকে। নৃত্যৰ ক্ৰমবোৰ এনেধৰণৰ: হাড়ি নাচন, শুধকৰা নাচন (দেৱতাক), শিৱ নাচন, ধৰ্ম নাচন, দুৰ্গা নাচন, ধনতোলা কুৱেৰ নাচন, কাৰ্তিক নাচন, লক্ষ্মী নাচন, আৰু মাগন মাগা নাচন। ওজাৰ গীতৰ লগত নচা নৃত্যখিনি মৃদু লাস্যপূৰ্ণ (লয়লাস) কিন্তু জয়ঢোলৰ লগত নচা নৃত্য তাণ্ডৱীয়। প্ৰতিটো নৃত্যৰ লগত বেলেগ বেলেগ বাদ্যযন্ত্ৰ লৈ ব্যৱহাৰ হয়। যেনে- শিৱনাচত কলঠৰুৱাৰ টকা বা ডম্বৰু, দুৰ্গা নাচনত তৰোৱাল, কাৰ্তিক নৃত্যত জ্বলি থকা জুইৰ দুকুৰা, লক্ষ্মী নাচনত দোণত ধান ইত্যাদি।\nওজাপালিয়ে মনসা কাব্যত থকা লক্ষ্মীন্দৰক কালী সাপে দংশন কৰা আখ্যান গোৱাৰ লগে লগে দেওধনী সভাৰ মাজত শুই পৰে। পালিসকলে দেওধনীসকলক বগা কাপোৰেৰে ঢাকি থয়। ইয়াত দেওধনী “দকঁত পৰা” বোলে।[উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন] ওজাই যেতিয়া লক্ষ্মীন্দৰক জীয়াই দিয়াৰ আখ্যান পায় তেতিয়া দেওধনী উঠি বহে আৰু নৃত্যৰ অন্ত পৰে। তাৰপিছত দেওধনীসকলে কাষ চপা মানুহবোৰৰ ভৱিষ্যতবাণী কৰে।\n↑ অসমৰ লোকউৎসৱ আৰু লোক নৃত্য, চাও লোকেশ্বৰ গগৈ, অসমৰ লোক সংস্কৃতি\n↑ 3.0 3.1 "Deodhani Dance of Assam". Vedanti.com. 2013-05-04. http://www.vedanti.com/News/deodhani_dance_of_assam.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2013-04-14.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=দেওধনী_নৃত্য&oldid=313551"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ১১ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০২২ তাৰিখে ২০:১৯ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


Candid Chronicles ..বিক্ষিপ্ত : মই অসমীয়া ৱিকিপেডিয়াত কিয় লিখোঁ-এক ব্যক্তিগত চিন্তন\nআমি প্ৰায়ে আলোচনা কৰি থাকো, দুখ কৰোঁ, অসমীয়া আৰু অসমৰ বিষয়ে বাহিৰৰ মানুহৰ ভুল ধাৰণাক লৈ। হয়, বিশ্বত নেলাগে সৰ্বভাৰতীয় ক্ষেত্ৰতে আমাৰ স্থিতি একেবাৰে দুখঃজনক। তাৰ বাবে কোন জগৰীয়া, কিয় এনে হ’ল সেইবিলাক চিন্তা চৰ্চাৰে অনেক সময় খৰছ কৰিব পাৰি কিন্তু তাৰ পৰা একো সুফল ওলোৱাৰ আশা নাই। এটা কথা উপলব্ধি কৰা উচিত যে, এতিয়াও, মানে, যথেষ্ট অসমীয়াভাষী লোকৰ মাজত এই বিষয়ে সজাগতা অহাৰ পাছতো, এই ক্ষেত্ৰত কোনো বিশেষ ফলপ্ৰসূ পদক্ষেপ লোৱা হোৱা নাই। এই কথা সহজে অনুভৱ কৰিব পাৰি যে, বহু লোক এই বিষয়তো লৈ আবেগিক, আৰু তেঁওলোকে কষ্ট কৰিবলৈকো প্ৰস্তুত। কিন্তু কৰবাত যেন কিবা এটাৰ অভাৱ, সকলোৰে পৰিশ্ৰম, আবেগ, সদিচ্ছা আদি যোগাত্মক শক্তিসমূহ একীভূত কৰি সুনিৰ্দিষ্ট দিশত আগবঢ়াই নিব পৰা হোৱা নাই। এয়া মোৰ ব্যক্তিগত অনুভৱ যদিও মই ভাৱো মোৰ দৰে ভৱা বহু লোক আছে বুলি মোৰ বিশ্বাস। অসমৰ আন প্ৰায়বোৰ সমস্যাৰ ক্ষেত্ৰতে হোৱা দৰে ইয়াতো শক্তিশালী নেতৃত্বৰ অভাৱ পৰিলক্ষিত। গতিকে মোৰ প্ৰথম প্ৰশ্ন হ’ল, ব্যক্তিগত পৰ্য্যায়ত, মোৰ চাকৰি, পৰিয়াল আদিৰ প্ৰতি থকা দ্বায়িত্ব পালন কৰিও, মই কিদৰে অলপ হলেও এই ক্ষেত্ৰত সহযোগ কৰিব পাৰোঁ?\nমোৰ ন্যুনতম জ্ঞানেৰে সমগ্ৰ বিষয়টো বাচ-বিছাৰ কৰাৰ লগতে, এই ক্ষেত্ৰত অগ্ৰণী লোকসকলৰ পৰোক্ষ বা প্ৰত্যক্ষ উপদেশ সমূহ গোটাবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ। অনস্বীকাৰ্য যে এই বিষয়ত সকলোতকৈ বেছি লাভৱান হলোঁ ফেচবুকৰ পৰা। বিভিন্ন জনৰ লগত মত বিনিময় কৰি সৰ্বশেষত কেইটামান সিদ্ধান্তত উপনীত হ'লোগৈ-\n১। অসমৰ বিষয়ে অসমীয়াৰ বাদে আন কোনো ভাষাত একো বিশেষ সমল নাই, আৰু আমি আজিলৈকে সৃষ্টি কৰিব ৰো চেষ্টা কৰা নাই। গতিকে ৰাইজে আমাৰ বিষয়ে নজনা কথাটোত ভাবিবলৈ গ’লে আমাৰ নিজৰেই দোষ বেছি\n২। এতিয়া ইণ্টাৰনেটে আমাক এটা সুবিধা দিছে, আমাৰ সম্পদ তথা ঐতিহ্যৰ বিষয়ে বিশ্বক জনাবলৈ।তাকো আমি সদ্ব্যৱহাৰ কৰিবৰ যত্ন কৰা নাই।\n৩। বিশ্ববাসীৰ আগত তুলি ধৰিবলৈ আমাৰ অফুৰন্ত সম্পদ আছে, সেই ক্ষেত্ৰতো যেন এক হীনমন্যতা। অসমীয়া লোকবাদ্য সম্পৰ্কে এটা প্ৰকল্পত জড়িত হৈ অলপ অধ্যয়ন কৰাৰ পাছত এই কথাই উপলব্ধি কৰিলোঁ, যে অসমৰ লেখীয়া সম্পদশালী সংস্কৃতি বিশ্বতে বিৰল। এনে ধৰণৰ কথা বহুতে কোৱা আগতে শুনিছো যদিও মোৰ নিজৰেই বিশ্বাস হোৱা নাছিল পূৰাকৈ। কিন্তু এতিয়া, এই কথা প্ৰমাণ কৰিবলৈ মোৰ হাতত যথেষ্ট তথ্য আহি পৰা আৰু আন আন দেশ জাতিয়ে নিজৰ ঐতিহ্য পৰম্পৰা ক সগৌৰৱে ডাঙি ধৰিবলৈ কৰা আপ্ৰাণ চেষ্টা দেখি মোক নিজকে ধিক্কাৰ দিবলৈ মন গ’ল। সি যি কি নহওক আমি ধনেৰে দুখীয়া হ’লেও ঐতিহ্য ৰে যে বহুত চহকী সেই আত্মবিশ্বাস আহি পৰিল।\n৪। অসমবাসীয়ে বিশ্বৰ আন আন ঠাইত এই ঐতিহ্য, সংস্কৃতি আদি ক্ষেত্ৰখনত কি হৈ আছে তাৰ বিশেষ খবৰ নেৰাখে, তাৰ পৰিবৰ্তে সৰু সৰু কথাতে নিজৰ শক্তি, সময় আৰু সমল ক্ষয় কৰি থাকে। এটা বিশ্বজনীন মানসিকতা আমাৰ আজিৰ অসমীয়া সমাজ ব্যৱস্থাই গঢ়িব পৰা নাই।\n৫। তথ্য প্ৰযুক্তিয়ে ভাষাসমূহৰ মাজত ব্যৱধান কমাই আনিছে। গতিকে আজি অসমীয়াত থকা সমল খিনিও ডিজিটেল ৰূপত বিশ্ববাসীৰ মাজলৈ আগবঢ়াই দিলেও কিছু ফল পোৱাৰ সুবিধা আহি পৰিছে।\n৬। অসমৰ নতুন প্ৰজন্ম ইংৰাজী মূখী হৈ পৰিছে, ইয়াৰ বাবে তেঁওলোকক বা তেঁওলোকৰ পিতৃ মাতৃক দোষ দি লাভ নাই, ই আচলতে প্ৰচলিত শিক্ষা ব্যৱস্থাৰে এটা কু-ফল। অসমীয়াৰ দৰে আৰু বহুতো সৰু ভাষা এই অৰ্থ কৰী ভাষা বিলাকৰ বাবে মৃত্যুমুখী পথ লব লগা হৈছে। কিন্তু অসমীয়া ভাষা অবিহনে যে আমি সংস্কৃতি, ঐতিহ্য হেৰুৱাই পৰিচয়হীনতাত ভুগিম, সেই কথা উপলব্ধি কৰিবলৈ এতিয়াও বাকী।\n৭। জ্যেষ্ঠ অসমীয়া বুদ্ধিজীৱী সকলে তথ্য প্ৰযুক্তিক এতিয়াও যথোপযুক্ত গুৰুত্ব সহকাৰে লোৱা নাই। কিন্তু এটা কথা নিশ্চিত যে আমি জ্ঞান বিনিময় আৰু প্ৰসাৰৰ বাবে ইতিমধ্যে এক পৰিবৰ্তনৰ মাজেৰে গতি কৰিছো। বহলাই কবলৈ গ’লে, যিদৰে এদিন আমি হাতে লিখা সাঁচিপতীয়া পুথিৰ পৰা চপা মাধ্যমলৈ গতি কৰিলোঁ, সেইদৰে এতিয়া আমি চপাৰ পৰা বৈদ্যুতিন মাধ্যমলৈ গতি কৰিছো। এই কথা উপলব্ধি কৰা সকলে ইতিমধ্যে ইয়াৰ লগত খাপ খাবলৈ চেষ্টা চলাইছে। ২৪৪ বছৰ একেৰাহে প্ৰকাশ কৰি অহাৰ পাছত এনচাইক্ল’পেডিয়া ব্ৰিটানিকাই তেঁওলোকৰ চপা সংস্কৰণ ২০১০ চনৰ পৰা বন্ধ, কৰি কেৱল বৈদ্যুতিন সংস্কৰনত মনোনিৱেশ কৰিছে। কিন্তু আমি এই মাধ্যমটোৰ গুৰুত্ব আৰু প্ৰাসংগিকতা বুজিবলৈ এতিয়াও বহু বাকী।\n৮। আন্তৰাষ্ট্ৰীয় নেলাগে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়তে অসমীয়া ভাষা লিপি মৰ্য্যাদাহীন হৈ পৰা আমাৰ অসচেতনতাৰ ফল।\nএই তালিকাখন অন্তহীন, আৰু কেতিয়াবা এনে ভাৱ হয় যেন আমি সকলোৱে এই তালিকা খন যিমান পাৰি দীঘল কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আছোঁ।\nকিন্তু এই সমস্যাৰ সমাধান কি? যিহেতু সকলো কাম বাদ দি এই সমস্যাৰ সমাধান অৰ্থে বিশেষ কিবা কৰাৰ সামৰ্থ্য বা সাহস নাই গতিকে ব্যক্তিগত ভাবেই ঘৰতে বহি আজৰি সময়ত কিবা এটা কৰিম বুলি থিৰাং কৰিলোঁ। কিন্তু ক’ত কৰিম, কি কৰিম, কেনেকৈ কৰিম? সকলোৰে দৰে মইয়ো এইকেইটা সমস্যাৰ সন্মূখীন হ’লো। বহু চালি জাৰি চাই উপলব্ধি কৰিলোঁ অসমীয়া ৱিকিত কাম কৰাই, মোৰ ক্ষমতা আৰু সময় অনুসৰি মোৰ শ্ৰেষ্ঠ অৱদান হব। ইয়াৰ কাৰণ কেইটা হ’ল\nক) ইণ্টাৰনেটত অসমীয়া সমল বঢ়াব লাগে হয়, কিন্তু ক’ত লিখিলে আটাইতকৈ বেছি ফলপ্ৰসূ হব? ইয়াৰ উত্তৰ পালো, ব্লগ, ৱেবচাইট আৰু অসমীয়া ৱিকিপেডিয়া। ফেচবুকত লিখি বৰ বেছি লাভ নাই বুলিয়েই মোৰ ধাৰণা ( অকল অসমীয়া সমল বৃদ্ধিৰ দিশৰ পৰাহে কৈছো), কাৰণ ফেচবুক একধৰণৰ ব্যক্তিগত ডমেইন হোৱাৰ বাবে গুগলে ইয়াৰ ভিতৰৰ বস্তু বিছাৰি নেপায় ( কাৰিকৰী কথাটো নেজানো, মোৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰাহে কৈছো, ভুলো হব পাৰে) । যিহেতু ইউনিক’ড মতে বাংলা আৰু অসমীয়া লিপি একেই, আৰু গুগল বা কোনো চাৰ্চ ইঞ্জিন অসমীয়াত উপলব্ধ নহয়, গতিকে আমি অসমীয়া বুলি বঢ়াই যোৱা সমলবোৰ, এই স্বয়ংক্ৰিয় সঁজুলি বোৰে কেনেকৈ বাংলাৰ পৰা পৃথক কৰিব? যদি এই খিনি সমলে অসমীয়াৰ সলনি বাংলা ভাষাকহে প্ৰতিষ্ঠিত কৰে তেতিয়া কি হব? ( Citation needed!!)\nৱিকিত এইটো সমস্যা নাহে কাৰণ, তাত অসমীয়া ৱিকিপেডিয়া বুলি নামতে লিখি থোৱা আছে। গতিকে চাৰ্চ ইঞ্জিনে ইনদেক্সিং কৰোতে অসমীয়া ৱিকিত থকা সকলো বস্তুকে নিৰ্ভুল ভাৱে চিনাক্ত কৰিব।\nখ) এতিয়াও গুগল চাৰ্চ কৰোতে অসমীয়াৰ ঠাইত বাংলা সমলহে বেছিকৈ পোৱা যায়, লিপি একে বুলি ধৰাৰ কাৰণে, এতিয়া গুগল আদিয়ে বাংলা আৰু অসমীয়াক একেলগতে ৰাখিছে। সেইটো বাৰু এটা বেলেগ দিশ। কাৰণ মাৰাঠী আৰু হিন্দীৰ লিপি একে হ’লেও মাৰাঠী লোকে তেঁওলোকৰ সমল ঠিকেই বিছাৰি পায়, কাৰণ গুগল মাৰাঠীত উপলব্ধ। গুগল অসমীয়াত আহিবলৈ হ’লে আমি গুগলক দেখুৱাব লাগিব যে, অসমীয়াত ইণ্টাৰনেটৰ ব্যৱহাৰকাৰী আৰু সমল, যথেষ্ট পৰিমাণে আছে, যাতে তেঁওলোকে অসমীয়া গুগলৰ বাবে ধন বিনিয়োগ কৰিবলৈ ইচ্ছুক হয়।\nগ) যিকোনো চাৰ্চ ইঞ্জিনৰে প্ৰথম পচণ্ড সদায় ৱিকিপেদিয়াই হয়।\nঘ) আধুনিক সমাজৰ দিশ বিলাক যেনে, প্ৰযুক্তিৰ পৰা ধৰি ৰাজনীতিলৈকে, সকলো দিশতে অসমীয়া ভাষাত চপা বা বৈদ্যুতিন সমল অতি কম। ৱিকিপেডিয়াই এই ক্ষেত্ৰত এক নতুন ধাৰা প্ৰৱৰ্তন কৰিছে।\nঙ) ৱিকিত লিখা একেবাৰে সহজ, ভুল হব বুলি ভয় নাই, কাৰণ পিছত সম্পাদনা কৰাৰ সুবিধা থাকে। মোৰ নিজৰ বানানৰ অৱস্থা একেবাৰে তথৈবচ, কিন্তু ৱিকি লিখাৰ পাছত কোনোবাই শুধৰাই দিয়ে, কোনো চিন্তা নাই।\nচ) সৃষ্টিশীল লিখনিত প্ৰাপ্তি আছে, চেটিচফেকচন আছে, কিন্তু তাৰ বাবে প্ৰতিভাৰ লগতে মূড সঠিক হোৱাৰ প্ৰয়োজন আছে। ৱিকিত এই বোৰ নাই, টাইম পাছ কৰিবলৈকো লিখিব পাৰি। তাতে বৰ্তমান অসমীয়া সাহিত্যত যথেষ্ট পৰিমাণে সৃষ্টিশীল লিখক থকাৰ পৰিবৰ্তে তথ্য সমৃদ্ধ প্ৰৱন্ধৰ লিখক কমি আহিছে, সেইটোও বৰ শুভলক্ষণ যেন বোধ নহয়।\nছ) ইংৰাজী ৱিকিত অসমৰ বিষয়ে লিখাও বৰ প্ৰয়োজনীয় কাম, কিন্তু তাকে কৰিবলৈ মোৰ সামৰ্থ্যৰ অভাৱ\nজ) ৱিকিত লিখিলে মোৰ নিজৰ জ্ঞানবৰ্দ্ধন হয়, দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ প্ৰৱন্ধ এটা অনুবাদ কৰোঁতে যিমান কথা জানিলোঁ, পঢ়ি জনা সম্ভৱ নহলহেঁতেন।\nঝ) ইয়াত বিষয়ৰ ওপৰত কোনো বাধ্যবাধকতা নাই। নিজে ভাল পোৱা যিকোনো বিষয়ে লিখিব পাৰি। সেয়ে মই এতিয়া মই ভালপোৱা ঠাই ব্ৰাজিলৰ বিষয়ে লিখি আছো, মানে পঢ়ি পঢ়ি অনুবাদ কৰি আছো।\nঞ) অসমীয়া ৱিকিৰ প্ৰশাসক কেইজন বৰ বন্ধু ভাৱাপন্ন আৰু সহায় কৰিবলৈ ইচ্ছুক।\nগতিকে মোৰ শেষ সিদ্ধান্ত হ’ল, মই ৱিকিপেডিয়াত লিখিম। মোৰ সীমিত শক্তিৰে অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰতি কৰিব পৰা শ্ৰেষ্ঠতম কাম হব, অসমীয়া ৱিকিপেডিয়াত লিখা।\nPosted by Abhijit Kalita at 10:19 PM


স্বৰ্গ ক'ত ! - (ড° প্ৰণৱজ্যোতি চেতিয়া) - মুক্ত চিন্তা\nস্বৰ্গ ক'ত ! - (ড° প্ৰণৱজ্যোতি চেতিয়া)\nকোনো এক ফৰকাল বতৰত ৰাতিৰ আকাশখনলৈ যেতিয়া চাওঁ তেতিয়া তৰা ভৰা আকাশখনে মনৰ নিভৃত কোণত এক আনন্দৰ জোৱাৰ কঢ়িয়াই আনে। জোৱাৰত উটি-ভাহি আহে ল'ৰালিৰ চেঙেলীয়া মনৰ গেঠেলা লগা কেইটামান প্ৰশ্ন। অতীজৰেপৰা হেনো আকাশত তিৰবিৰাই থকা সেই তৰাসমূহৰ সৌন্দৰ্য আৰু নিত্য-নৈমিত্তিক পৰিঘটনাবোৰে মানৱ সভ্যতাক মুগ্ধ কৰি আহিছে। গতিকে এই বিনন্দীয়া বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ বিৰল দৃশ্য বা পৰিঘটনাবোৰৰ সৈতে যেতিয়াই নিজকে একাত্ম কৰাৰ সুযোগ আহে তেতিয়াই মোৰ মনটোৱে সেই ল'ৰালিতে গেঠেলা লগা প্ৰশ্নসমূহৰ উত্তৰ বিচাৰি চেকুৰ ধৰে। সিবিলাকৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন হ'ল - স্বৰ্গ ক'ত?\nহয়, ল'ৰালিতে ৰাতিৰ আকাশলৈ যেতিয়া চাওঁ থাউকতে এটা প্ৰশ্ন হয়, সেইবোৰনো কি হয়? পোনতে গৈ প্ৰশ্নটো মা আৰু দেউতাৰ কাণত পৰে। মায়ে কয় সেইবোৰ তৰা। পঢ়াশালিত বিজ্ঞজনে কয়, ঠিক ঠিক, সেইবোৰ তৰা। সন্ধিয়া যেতিয়া আইতাই সাধুকথা কয় তেতিয়া মনত ভাব হয় আইতাৰ মৃত্যু হ'লে কি হ'ব, ক'ত থাকিব ইত্যাদি। লোভ সামৰিব নোৱাৰি আইতাক সুধিয়ে পেলাওঁ। আইতাই কয় - তেওঁ হেনো মৰিলে সেই আকাশত থকা তৰাবোৰৰ স'তে তিৰবিৰাই থাকি মোক সদায় চাই থাকিব। দেউতাৰ স'তে যেতিয়া নামঘৰলৈ যাওঁ ভকত-বৈষ্ণৱে নাম লোৱাৰ মাজে মাজে কিছু গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা আলোচনাৰ উমান পাওঁ। ভু লৈ জানিব পাৰো যে এই পৃথিৱীত হেনো বহু দেৱতা আছে। বহুত মানে - মুঠ ৩৩ কোটি দেৱতা। এই দেৱতাসকলক তুষ্ট কৰিব নোৱাৰিলে নিগমে মৰিব লাগিব। খেনোৱে কয় – হয় হয়, সেই আকাশত তিৰবিৰাই থকাবোৰেই হেনো একো একোজন দেৱতা। যেতিয়া বুঢ়া-মেথা এজনৰ স'তে কথা পতাৰ সুবিধা পাওঁ তেতিয়া চুচুক-চামাককৈ সুধিয়ে পেলাওঁ যে - ককা বা বৰ্তা বা নিচাদেউ, দেৱতাসকল ক'ত থাকে? পোনপটীয়া উত্তৰ, “স্বৰ্গত থাকে”। এতিয়া কথা হ'ল, এই স্বৰ্গনো ক'ত। দেৱতাসকলে বাস কৰা স্বৰ্গত কি আছে? তামোলৰ সেলেঙি লগা হাঁহিৰে তেওঁ কৈ যায়, “বোপাই, স্বৰ্গ হ'ল এনে এখন ঠাই য'ত সুন্দৰ তথা মনোৰম পৰিৱেশ বিৰাজমান। আমি মানুহবোৰে তালৈ যাব নোৱাৰোঁ। অৱশ্যে পুণ্য কাম কৰিলে পৰজনমত হয়তো স্বৰ্গ গমন কৰিব পাৰিম।” ঠিকেইতো, ককাজনে সঁচা কথাকে ক'লে - “কিতাপত পঢ়িলোঁ নহয় যে কাশ্মীৰাখন ভাৰতবৰ্ষৰ ভূস্বৰ্গ"। পিছে তাতে আকৌ কেনা লাগিল। ককাই ক'লে স্বৰ্গ, কিতাপত পঢ়িলে ভূস্বৰ্গ। এই 'ভূ'ক লৈ সমস্যাত পৰিলোঁ। পঢ়াশালিত ক'লে যে কাশ্মীৰ হ'ল আমাৰ পৃথিৱীৰ ভূপৃষ্ঠত থকা স্বৰ্গসদৃশ ঠাই। ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ অতি মনোৰম কাৰণে ইয়াক ভূস্বৰ্গ বুলি অভিহিত কৰা হয়। তেন্তে আচল স্বৰ্গ ক'ত ? য'ত দেৱতাসকলে বাস কৰে। জল্পনা-কল্পনাৰ অন্ত নোহোৱা দেখি পুনৰ সেই ককাজনে আকাশলৈ তৰ্জনী আঙুলিটো পোনাই লৈ ক'লে – স্বৰ্গ সেয়া। মানে সেই যে শুকুলা মেঘেৰে আবৃত অঞ্চল - তাতেই স্বৰ্গ। এৰা, এতিয়াহে মোৰ মুখলৈ এগৰাহ ভাত আহিল যেন পালোঁ। যি কি নহওক, পঢ়াশালিৰপৰা আহি কৰ্কৰা-পঁইতা দুটামান নাকে-মুখে গুঁজি সমনীয়াৰ স'তে মুকলি পথাৰত লৰা-ঢপৰা কৰি থকাৰ দিনবোৰত কেতিয়াবা দেখিছিলো, আকাশত কিছুমান চৰায়ে পাখিকেইখন মেলি বৃত্তাকাৰ পথেৰে পৰিভ্ৰমণ কৰি থাকে। কেতিয়াবা জন্তুৰ শব্দ কৰি আকাশী পথেৰে উৰি যায় উৰাজাহাজ। হয়, হয় এই চৰাইবোৰ, উৰাজাহাজবোৰ নিশ্চয় স্বৰ্গৰ কাষেৰে পাৰ হৈ যায়। উৰাজাহাজৰপৰা ভুমুকিয়াই চালে হয়তো স্বৰ্গ দেখা পাম। সুবিধা পালে দেৱতাসকলৰ লগত কথাও পাতিব পাৰিম। বদ্ধপৰিকৰ হৈ মনত পাঙিলো, এদিন নিশ্চয় উৰাজাহাজত উঠিম আৰু স্বৰ্গখন হেঁপাহ পলুৱাই চাম। মনতে আকৌ ভাব হ'ল, “ককাই ধেমালি কৰিলে নেকি? ইহ! কেলেই হ'ব, টিভিত দেখিছো নহয়। ৰামায়ণ, মহাভাৰত ছিৰিয়েলবোৰত দেৱতাসকলে ডাৱৰৰ মাজে মাজে ৰথ চলাই ঘূৰি ফুৰে। ককাই ঠিকেই কৈছে, মই কাৰো কথা নুশুনো। উৰাজাহাজত উঠিব পাৰিলেই সকলো হৈ যাব!” এনেকৈ দিন বাগৰিল, মাহ বাগৰিল, বছৰো বাগৰিল। মূৰকত স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰি মহাবিদ্যালয়ত নাম লগালো। তাৰ পিছত বিশ্ববিদ্যালয়ত। কিন্তু মোৰ মনত গুপুতে স্বৰ্গখনত এভূমুকি মৰাৰ হেঁপাহটোক জীয়াই ৰাখিলোঁ। ভাগ্য ফুলিল মোৰ। বিখ্যাত বেচৰকাৰী সংস্থা UNICEFঅত কৰ্মসূত্ৰে গুৱাহাটীৰপৰা কলিকতালৈ উৰাজাহাজেৰে যোৱাৰ সুবিধা পালো। দেহ, মন সন্ত্ৰস্ত - কাৰণ উৰাজাহাজৰ খিৰিকিয়েদি মই চাই যাব লাগিব। উৰাজাহাজখনে নিৰ্দিষ্ট সময়ত আকাশলৈ উৰা মাৰিলে। সন্মুখৰ ছিটত সংলগ্ন কৰা আছে এটা টিভিসদৃশ আহিলা। সেই আহিলাটোত নিৰীক্ষণ কৰি গম পালোঁ আমাৰ উৰাজাহাজখন ভূপৃষ্ঠৰপৰা প্ৰায় ৮ কিলোমিটাৰ ওপৰেৰে গৈ আছে। বাহিৰৰ উষ্ণতা প্ৰায় ২৮ ডিগ্ৰি ছেলচিয়াছ। অৰ্থাৎ এই উষ্ণতা বৰফৰ উষ্ণতাকৈও বহু গুণে কম। খিৰিকিৰে ভুমুকিয়াই দেখিলো শুকুলা ডাৱৰৰ ফুলৰ মেলা। ডাৱৰৰ মাজে মাজে (কেতিয়াবা তলে-ওপৰে) আমাৰ উৰাজাহাজ গৈ আছে - কিন্তু ই কি? ডাৱৰৰ বাদে দেখোন একো নাই। তেন্তে ককাই যে কৈছিল, পুনৰ, মনত গেঠেলা লাগিল - স্বৰ্গ ক'ত? নিৰ্ধাৰিত সময়ত উৰাজাহাজে অৱতৰণ কৰিলে। মূৰকত এনে হ'ল ৮-১০ কিলোমিটাৰ ওপৰলৈও গ'লোঁ য'ত ডাৱৰৰ মেলা বহে। কিন্তু স্বৰ্গৰ অস্তিত্ব নাপালো। ঠিকেইতো, মই পাহৰিছিলোৱেই, কিয় ১৯৬৯ চনত নিলহঁত চন্দ্ৰলৈ গৈছিল, তেওঁলোকেতো আকাশৰ ৩ লাখ ৮৪ হাজাৰ কিলোমিটাৰ দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰিহে চন্দ্ৰত ভৰি থৈছিল। ক'তা তেওঁলোকেওচোন আজিলৈ স্বৰ্গৰ কথা একো নক'লে। তেতিয়া হ'লে স্বৰ্গ ক'ত? ইয়াতকৈও দূৰৈত আছে নেকি? চন্দ্ৰতকৈ দূৰৈত আছে সূৰ্য। খেনোৱে ইয়াক দেৱতা বুলিও কয়। যিয়েই নহওক, ইয়াৰপৰা কিন্তু আমি পুৱা-গধূলি তাপ আৰু পোহৰ পাওঁ। সূৰ্যটো কি হয়? আকাশত উজলি থকা তৰাসমূহৰ এটা নেকি? ওচৰত থকা কাৰণে আমি তাপ আৰু পোহৰ পাওঁ আৰু সিবিলাকতকৈ অলপ ডাঙৰ দেখোঁ। বিজ্ঞ লোকসকলে বহুদিন জল্পনা-কল্পনা কৰি প্ৰমাণ কৰিলে যে সূৰ্যৰপৰা অহা পোহৰবোৰৰ গতিবেগ হেনো ৩ লাখ কিলোমিটাৰ প্ৰতি ছেকেণ্ডত। সেই পোহৰ আমাৰ পৃথিৱী আহি পাবলৈ সময় লাগে ৮.১৯ মিনিট সময়। তেনেহ'লে পৃথিৱীৰপৰা ইয়াৰ দূৰত্ব হ'ব প্ৰায় ১৪৯ নিযুত কিলোমিটাৰ। বাৰু সেইবোৰ থাকক। মূলতে কথা হ'ল, স্বৰ্গখন ক'ত আছে?\nসৌ সিদিনা গোটেই পৃথিৱীত তোলপাৰ লাগিল, আমাৰ ভাৰতৰ মহাকাশ গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান ইছৰ'ৱে (ISRO) মংগল গ্ৰহলৈ মহাকাশযান পঠালে। প্ৰায় ৬৮ কোটি কিলোমিটাৰ দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰি মঙ্গল গ্ৰহৰ চাৰিওকাষে ঘূৰিলে। এই দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰিবলৈ সময় লাগিল প্ৰায় ১০ মাহ। আমাৰ শ্ৰদ্ধাৰ ড° জিতেন্দ্ৰনাথ গোস্বামী ছাৰৰ দৰে আৰু কেইবাজনো প্ৰসিদ্ধ বিজ্ঞানীৰ এটা দলে ৰাতিক দিন কৰি কৰা পৰিশ্ৰমৰ অন্তত ভাৰতবৰ্ষই এই সাফল্য লাভ কৰিলে। অৰ্থাৎ ৬৮ কোটি কিলোমিটাৰ দূৰলৈও আমাৰ মহাকাশযান গ'ল (মানৱবিহীন হ'লেও)। তথ্যও আহৰণ কৰা হ'ল। কিন্তু স্বৰ্গৰ কিবা উমান পোৱা গ'লনে? তেন্তে ৬৮ কোটি কিলোমিটাৰ দূৰলৈও স্বৰ্গৰ স্থিতি সাৰশূন্য। যদি ইমান দূৰলৈকে নায়েই তেন্তে কিয় ককাহঁতে ক'লে যে স্বৰ্গ সেই শুকুলা ডাৱৰৰ সিপাৰে। পুনৰ সিদিনা 'নিউ হৰাইজন' (New Horizon) নামৰ আন এখন মানৱনিৰ্মিত মহাকাশযান আমাৰ সৌৰজগতৰ বাওনা গ্ৰহ প্লুট' (Pluto)ৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গ'ল। ই কি তেন্তে তাতো নাই? তেন্তে কি আছে আমাৰ শুকুলা ডাৱৰৰ সিপাৰে? বিজ্ঞান পঢ়িলে এনে কিছু কথাৰ উমান ল'ব পাৰি, বিশেষকৈ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান। জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানে কয়, আমাৰ সৌৰজগত হেনো হাতীপটি তাৰকা ৰাজ্যত থকা এখন ক্ষুদ্ৰ সৌৰজগত। সূৰ্য নামৰ তাৰকাটোক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই আমাৰ সৌৰজগত। হাতীপটি তাৰকা ৰাজ্যত এনেকুৱা অজস্ৰ, মানে কোটি কোটি তৰা আছে। কিছুমান প্ৰকাণ্ড, মানে সূৰ্যতকৈও প্ৰকাণ্ড। তেনেহ'লে সেই তাৰকা ৰাজ্যত যে আৰু কিমান কোটি কোটি সৌৰজগত আৰু পৃথিৱীৰ নিচিনা কিমান গ্ৰহ থাকিব পাৰে। নিশ্চয়কৈ পাৰে। মহাকাশ গৱেষণাৰ গুৰি ধৰোতা আন্তৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থা নাছা (NASA)ই ২০০৯ চনত মহাকাশলৈ পঠোৱা KEPLER নামৰ মহাকাশযানসদৃশ দূৰবীণটোৱে এনে বহুকেইটা গ্ৰহ আৱিষ্কাৰ কৰিছে। তাৰে ভিতৰত Keppler 186f অন্যতম। আৰু কি আচৰিত, হাতীপটি তাৰকা ৰাজ্যৰ দৰে হেনো আৰু কোটি কোটি তাৰকা ৰাজ্য আছে। সেইবোৰ লগ লাগিহে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখন সৃষ্টি হৈছে। য'ত অনন্ত ৰহস্য ব্যাপ্ত হৈ আছে। যি কি নহওক, দূৰবীণৰ কথা আহিল যেতিয়া হাব'ল দূৰবীণৰ কথা নক'লে হ'বনে ? মই স্বৰ্গ-মত্যৰ কথা ভাবি-গুণি সময় নষ্ট কৰি থাকোতেই ১৯৯০ চনৰ ২৪ এপ্ৰিল তাৰিখে NASAই এটা বিশাল দূৰবীণ মহাকাশলৈ পঠালে। সম্প্ৰতি এই দূৰবীণটোৱে প্ৰায় ৫৫৯ কিলোমিটাৰ ওপৰেৰে তথা ৭.৫ কি.মি./ছেকেণ্ড গতিবেগেৰে আমি বাস কৰা পৃথিৱীখনৰ চাৰিওফালে ঘূৰি থাকে। আমাৰ পৃথিৱীখনক অহৰহ পৰ্যবেক্ষণ কৰাৰ উপৰি আকাশত দেখা আন গ্ৰহ, তৰা বা তাৰকা ৰাজ্য ইত্যাদিবোৰক পৰ্যবেক্ষণ কৰি আলোকচিত্ৰ সংগ্ৰহ কৰি পৃথিৱীলৈ পঠাই থাকে। আৰু সেই আলোকচিত্ৰসমূহৰপৰা আমাৰ বিজ্ঞানীসকলে জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ নানা তথ্য উদ্ঘাটন কৰে।\nএই কথাবিলাকৰ সৈতে লৰা-ঢপৰা কৰি থাকোঁতে কেতিয়াবা তাহানিৰ সেই সমনীয়াৰ স'তে কটোৱা সময়বোৰৰ কথা মনত পৰে। পুনৰ উভতি যাবৰ মন যায়। নষ্টালজিক হৈ পৰোঁ। আনে কৰিব নোৱৰা কাম এফেৰা যেতিয়া কৰিব পাৰিম বুলি কোৱা হয় তেতিয়া ইতিকিঙৰ কিৰিলিৰ সৈতে কোনোবাজনে কয় - 'হ'ব হ'ব, দেখিম কিমান ফালিব পাৰ।' বয়োজ্যেষ্ঠজনে ধমক এটা লগাই কয় – "যা তহঁতি ভাগে ভাগে আকাশত চাং পতাৰ কথা কৈ নেথাকিবি।” কথাষাৰ চাবলৈ গ'লে হয়। আকাশতনো কোনোবাই চাং পাতিব পাৰেনে? ঘৰৰ পাছফালে বাচন-বৰ্তন ৰ'দাবলৈ পতা চাং এখন আকাশত কেনেকৈ পাতিম? অতি কমেও চাৰিটা খুঁটি লাগিব। হ'লেইবা খুঁটি, ক'ত পাতিম। গাঁত ক'ত খান্দিম। মাটি ক'ত। ওপৰত পাতি লৈ ছাৰ আইজাক নিউটনৰ আগত আপেলটো সৰি পৰাৰ দৰে ঢুপুচকৈ সৰি পৰি মূৰ নাফাটিলেহে ৰক্ষা। আমাৰ পৃথিৱীখনে তাৰ চাৰিওফালে থকা বস্তুসমূহক (বায়ুকো) নিজৰ গৰ্ভলৈ যিহে টানি থাকে। ছাৰ আইজাক নিউটনে আপেলটো সৰি পৰা দেখি ভাবি-শুনি দিন-ৰাতি এক কৰিলতহে উৰহী গছৰ ওৰটো ওলাল যে - এই কাম পৃথিৱীখনেই কৰে। তাকে বোলে "মাধ্যাকৰ্ষণ"। তাৰ উপৰি এই চন্দ্ৰ, সূৰ্য, বুধ, বৃহস্পতি ইত্যাদি মহা মহা বস্তুবোৰ যে পকা আম একোটাৰ দৰে শূন্যতে ওলমি থাকে তাৰ গুৰিৰ কথাও নিউটনেই কৈ গ'ল - "মাধ্যাকৰ্ষণ" বুলি এই কথা চাগে সকলোৰে জ্ঞাত। বাৰু তেতিয়া আমাৰ সৰু সৰু মনবোৰে আকাশত পাতিব নোৱৰা চাং একোখন আমাৰ বিজ্ঞানীসকলে সঁচাসঁচিকৈ হেনো পাতিলে। NASAই আন কেইবাখনো দেশৰ কেইবাটাও প্ৰতিষ্ঠানৰ সৈতে লগ লাগি ১৯৯৮ চনৰপৰা সেই বিশেষ চাংখন বনোৱা আৰম্ভ কৰি যোৱা ২০১২ চনত সমাপ্ত কৰিলে। পাছে কথা হ'ল, শূন্যতেনো কেনেকৈ সম্ভৱ হ'ল এইবোৰ। বিচাৰ-খোঁচাৰ কৰিলে গম পাব পাৰি যে আকাশত চাং এখন পাতিবলৈ হ'লে গাঁত খান্দিব নালাগে। চাংখন এটা নিৰ্দিষ্ট গতিবেগেৰে, অৱশ্যে উচ্চতা অনুসৰি পৃথিৱীৰ চাৰিওকাষে ঘূৰাই থাকিব লাগে, যেনেকৈ সৰু বল এটা এডাল ৰচীৰে বান্ধি হাত এখনেৰে আমাৰ দেহৰ চাৰিওকাষে ঘূৰাই থাকিব পাৰোঁ। একে কথা চন্দ্ৰটোও তেনেকৈ পৃথিৱীৰ চাৰিওকাষে ১.০২ কিলোমিটাৰ গতিবেগেৰে ঘূৰি আছে। এই কথাবোৰ বুজিবলৈ 'মহাকৰ্ষণ বল' আৰু 'অভিকেন্দ্ৰিক বলৰ” কথা জানি ল'লে বেছি সুবিধা হয়। বাৰু NASAই আকাশত পতা চাংখন দৰাচলতে এখন চাং নহয় - ই এটা প্ৰকাণ্ড ঘৰ এটা -বিজ্ঞানাগাৰ। অৰ্থাৎ গৱেষণা কৰাৰ অৰ্থেহে এই কাম। এই বিজ্ঞানাগাৰটোৰ নাম হ'ল 'অন্তৰীক্ষ মহাকাশ গৱেষণা কেন্দ্ৰ' (International Space Station)। আমাৰ পৃথিৱীৰ উপৰিভাগৰপৰা প্ৰায় ৪০০ কিলোমিটাৰ ওপৰত অৱস্থিত। অৱশ্যে সম্পূৰ্ণ কালত কোনো সময়ত ২৫০ কিলোমিটাৰ তললৈও নামি আহে। এই গৱেষণা কেন্দ্ৰটো দীঘলে এখন ফুটবল ফিল্ডৰ সমান আৰু বহলে প্ৰায় ৭২.৮ মিটাৰ। ইয়াত থকা, খোৱা, গৱেষণা কৰা ইত্যাদিৰ সকলো সু-ব্যৱস্থা আছে। সকলোবিলাক উন্নত বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰে সমৃদ্ধ। মহাকাশচাৰীসকল অহৰহ সেই গৱেষণাগাৰটোলৈ অহা-যোৱা কৰি থাকে। অৱশ্যে যাওঁতে মাধ্যাকৰ্ষণ শক্তি ক্ষেত্ৰ ভেদ কৰি যাবলগা হয়, গতিকে ৰকেটৰ সহায়েৰে যাব লাগে। ৰকেটৰ বুকুত বিশেষভাৱে নিৰ্মিত মহাকাশ যানৰ ভিতৰত মহাকাশচাৰীসকল সোমাই যায়। বাৰু ই কি কথা - ককাই তাহানিতে দেখুওৱা স্বৰ্গৰ সিপাৰে দেখোন বিজ্ঞানাগাৰ। মানৱ সভ্যতাৰ সূচনা। কোনে কৰিলে এই কাণ্ড। তাত থকা মহাকাশচাৰীসকলে আৰু বা কি কি কৰিছে কোনে জানে। যি কি নহওক, মানৱ সভ্যতাৰ উত্তৰোত্তৰ উন্নতিৰ কাৰণে যি বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ উদ্ভাৱন তথা পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা লাগে সেইবিলাকৰ কাম হয়তো সুপৰিকল্পনাৰে তেওঁলোকে কৰিছে। সেই বিজ্ঞানাগাৰটো বা মহা কেন্দ্ৰটো পৰিভ্ৰমণ কৰি অহা অন্যতম মহাকাশচাৰী হ'ল মাইক ফিংক। আমেৰিকাৰ নিবাসী তেওঁ। কিন্তু অসমৰ জোঁৱাই তেওঁ। মাইক ফিংকে আৰু এটা সাংঘাতিক কাণ্ড কৰিলে তাত। আমাৰ বাপতিসাহোন গামোচা এখন ডিঙিত মেৰিয়াই লৈ তাত এপাক বিহুকে নাচিলে। তেওঁৰ নাচোনত দেখিলোঁ - কঁকালটো ভঙাত কিছু অসুবিধা হৈছে, দেখাত এনেকুৱা লাগিছে, তেওঁ ওপঙি ওপঙিহে নাচিছে। কি কাণ্ড আমি যে ইয়াত তেনেকৈ নাচিব নোৱাৰোঁ। অৱশ্যে কেনেকৈনো পাৰিম - পৃথিৱীয়ে আমাক নিজৰ কেন্দ্ৰ বিন্দুলৈ যেনেকৈহে টানি থাকে। তাত চাগে সেয়া নহয়। হ'লেও বৰ কম হয়। বিজ্ঞানীসকলে পৰীক্ষণ কৰি কোৱা মতে, তাত হেনো মাধ্যাকৰ্ষণৰ পৰিমাণ একেবাৰে নগণ্য। সেই নগণ্য মানৰ মাধ্যাকৰ্ষণ শক্তি থকা পৰিবেশটোক বিজ্ঞানৰ ভাষাত “মাইক্ৰগ্ৰেভিটি পৰিৱেশ" (Microgravity environment)" বুলি কয় আৰু আমাৰ পৃথিৱীৰ উপৰিভাগত থকা পৰিবেশটোক "গ্ৰেভিটেচনেল পৰিবেশ" (Gravitational Environment) বুলি কোৱা হয়। সেইকাৰণে তাত আৰু এটা মজাৰ কাণ্ড হয়। এই পৰিঘটনাটোক "ওজনশূন্যতা" বুলি কোৱা হয়। তাৰ মানে পৃথিৱীৰপৰা দগা-পাল্লাৰ স'তে এটা মতা কুকুৰা (৫ কেজি ওজনৰ) লৈ গৈ যদি তাত ওজন কৰা হয় তেন্তে চাগে তাত ওজনেই নাপাম। পালেও নগণ্য হ'ব। কি মজাৰ কথা, তাত জুখি আনি ইয়াত কুকুৰাটোৰ দাম-দৰ কৰিলে চাগে টকা নিদিয়াকৈয়ে কুকুৰাটো লৈ আনিব পাৰিম। আনহে নালাগে, তাত পানীৰ টোপাল এটাও ওপঙি থাকে। সিদিনা দেখিলো, আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি বাৰাক ওবামাই এজন মহাকাশচাৰীৰ স'তে বাৰ্তালাপ কৰিছে। সেইজন হ'ল আমেৰিকা নিবাসী স্কট কেলি। সম্প্ৰতি তেওঁ ৰাছিয়াৰ আন এজন মহাকাশচাৰী মাইকেল কৰনিয়েংফ'ৰ সৈতে একেলগে সেই গৱেষণা কেন্দ্ৰটোত আছে। তেওঁলোকে তাত সম্পূৰ্ণ এবছৰ কটাব। যোৱা ২৭ মাৰ্চ, ২০১৫ তাৰিখৰপৰা ৩০ ছেপ্টেম্বৰলৈ মুঠ ৬ মাহ দিন সুকলমে অতিবাহিত কৰিছে। সম্পূৰ্ণ এবছৰ কটাব পাৰিলে তেওঁলোক হৈ পৰিব আটাইতকৈ দীঘলীয়া সময় ধৰি মহাকাশত বিচৰণ কৰা মহাকাশচাৰী হিচাপে। তেওঁলোক যেন একো একোজন গিনিপিগ। হয়, তেওঁলোকৰ দেহৰ ওপৰত বিভিন্ন ধৰণৰ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰাৰ কাৰণেই NASAই তেওঁলোকক তালৈ প্ৰেৰণ কৰিছে। এই পৰীক্ষাসমূহৰপৰা বিভিন্নধৰণৰ তথ্য আহৰণ কৰি প্ৰযুক্তিৰ উদ্ভাৱন তথা প্ৰসাৰণ ঘটাই মানৱ সভ্যতাৰ উত্তৰোত্তৰ উন্নতিৰ পণ লৈ তেওঁলোকক তালৈ পঠোৱা হৈছে। এই যে মানুহ গৈছে, তাত বাস কৰিছে, পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰিছে ইত্যাদিৰদ্বাৰা আমি এইটো ক'ব নোৱাৰোনে যে তাত মানৱ সভ্যতাৰ সূচনা হৈছে। তাহানিতে মই স্বৰ্গ বুলি ভাবি থকা ঠাইখনত দেখোন দেৱতাসকলৰ সলনি মহাকাশচাৰীৰহে বিচৰণ। ই কি কথা, য'ত ১০ কিলোমিটাৰ ওপৰলৈ (ভূপৃষ্ঠৰপৰা) স্বৰ্গখন থকাৰ ধাৰণা কৰি অনুসন্ধান কৰি গম ল'ব পাৰিছোঁ, তেনে ক্ষেত্ৰত ৪৭০ কিলোমিটাৰলৈ মহাকাশচাৰীয়ে মানৱ সভ্যতাৰ সূচনা কৰাত ব্যস্তল হৈ পৰিছে। কথাবোৰ কিবা আউল লগা নাইনে ? আউল ভাঙিবলৈ সিদিনা দুজনমান ভব্য-গব্য লোকক প্ৰশ্নটো কৰিলোঁ যে স্বৰ্গ ক'ত? পাঁচজনৰ ভিতৰত চাৰিজনে আঙুলিটো ওপৰলৈ পোনাই লৈ ক'লে যে ওপৰত আছে বুলি ধাৰণা হয়। আনজনে ক'লে যে এইটো এটা মনলোকন কথা। আনহাতে, ৫জন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ কেউজনেই ক'লে যে আমি জানো, সেই আকাশত স্বৰ্গ আছে।\nবাৰু যি কি নহওক, ভূপৃষ্ঠৰপৰা ৪০০ কিলোমিটাৰ দূৰলৈ মহাকাশচাৰীয়ে বাস কৰিছে। কিন্তু বাস্তৱিক ক্ষেত্ৰত স্বৰ্গৰ উমান পোৱা নাই। আনহাতে, ৩ লাখ ৮৪ হাজাৰ কিলোমিটাৰ দূৰলৈও আমাৰ মহাকাশচাৰী গৈছে, তালৈও স্বৰ্গৰ অৱস্থিতি নাই। তাতকৈ ডাঙৰ কথা ১৯৮৬ কোটি কিলোমিটাৰ দূৰলৈও আমাৰ বিজ্ঞানীসকলে নিৰ্মাণ কৰা মহাকাশযান গৈছে, তাৰদ্বাৰাও স্বৰ্গৰ উমান পাব নোৱাৰি। তেনেহ'লে ই এটা অবাস্তৱ বা অলৌকিক ধাৰণা নেকি ? হওকেই বাৰু আলৌকিক ধাৰণা। কথা হ'ল, ই আমাৰ প্ৰগতিৰ হেঙাৰস্বৰূপ নেকি? বহু ক্ষেত্ৰত দেখা যায়, স্বৰ্গত দেৱতাসকলৰ সৈতে স্থান লাভ কৰিবলৈ কোনোবাই কাৰোবাক হত্যা পৰ্যন্ত কৰিবলৈ কুণ্ঠাবোধ কৰা নাই। গতিকে সমূহীয়াকৈ পুনৰ্বাৰ আমি নিজকে এবাৰ প্ৰশ্ন কৰোঁ আহক - বাস্তৱিকতে স্বৰ্গ ক'ত ?\nNo Comments : "স্বৰ্গ ক'ত ! - (ড° প্ৰণৱজ্যোতি চেতিয়া)"


ধোদৰ আলি - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nধোদৰ আলিয়েদি সোণাৰি পাৰ হৈ নামৰূপলৈ যোৱাৰ পথত, কাষত শালকাঠনি চাহ বাগিছা দেখা পোৱা গৈছে\nকমাৰগাঁও, গোলাঘাট জিলা\nজয়পুৰ, ডিব্ৰুগড় জিলা\nকমাৰগাঁও - কমাৰবন্ধা - তিতাবৰ - মৰিয়নি - আমগুৰি - নাজিৰা - সোণাৰি - জয়পুৰ\nভাৰতীয় পথ নেটৱৰ্ক\nৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ • এক্সপ্ৰেছ পথ • ৰাজ্যিক\n[[Category:Infobox road instances in সাঁচ:Country name]]\nধোদৰ আলি (ইংৰাজী: Sluggards' Road) পথটো গোলাঘাট জিলাৰ কমাৰগাঁৱৰ পৰা দক্ষিণ-পূৱলৈ গৈ গোলাঘাট নগৰৰ মাজেদি কমাৰ-বন্ধা হৈ তিতাবৰ, মৰিয়নি মাজেৰে নামৰূপৰ ওচৰৰ জয়পুৰত সংযুক্ত হৈছে। এই আলিটোৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ২১২ কিঃমিঃ। এই পথটো উজনি অসমৰ চাৰিখন জিলা (গোলাঘাট, যোৰহাট, শিৱসাগৰ আৰু ডিব্ৰুগড়)ৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গৈছে |\nকথিত আছে যে, ৰজাঘৰীয়া দায়িত্বৰপৰা হাত সাৰিবৰ বাবে ধোদৰ ভাও ধৰা গোঁসাই আৰু ভকতক ধৰি আনি এই পথটো সজোৱা হৈছিল। সেয়ে এই পথটোৰ নাম ধোদৰ আলি দিয়া হয়।\n১৬৮১-১৬৯৫ চনৰ সময়ছোৱাত আহোম স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহৰ দিনত এই আলিবাটটো নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। পিছলৈ আহোম ৰজা প্ৰতাপ সিংহই পথটোত ডৰিকা নদীৰ ওপৰত এখন দলং নিৰ্মাণ কৰোৱায়। দলংখন ৯০৪ ফুট দীঘল (২৭৬ মিটাৰ), ১৮ ফুট বহল (৪.৯ মিটাৰ), আৰু ১৬ ফুট ওখা (৪.৯ মিটাৰ)। ডৰিকাৰ দলংখনে শিৱসাগৰক ওচৰৰ সোণাৰি নগৰৰ লগত সংযোগ কৰিছে।\n↑ 1.0 1.1 1.2 "List of Mediaeval Monuments Of Jorhat". http://jorhat.nic.in/places_of_interest.htm#historical%20places। আহৰণ কৰা হৈছে: December 02, 2012.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ধোদৰ_আলি&oldid=257112"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ৩১ ডিচেম্বৰ, ২০২০ তাৰিখে ১৭:৩৯ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


ভাৰত–চীন সীমান্তত যুদ্ধ সদৃশ পৰিস্থিতি! ভাৰতত প্ৰৱেশৰ চেষ্টা চীনা সেনাৰ|indian-chinese-troops-face-off-in-ladakh-month-ahead-of-modi-xi-jinping-summit– News18 Assam\nভাৰত–চীন সীমান্তত যুদ্ধ সদৃশ পৰিস্থিতি! ভাৰতত প্ৰৱেশৰ চেষ্টা চীনা সেনাৰ\nUpdated:September 12, 2019, 2:45 PM IST\nআকৌ অশান্ত হৈ পৰিছে ভাৰত চীনৰ সীমান্ত!\nLast Updated: September 12, 2019, 2:45 PM IST\nআকৌ অশান্ত হৈ পৰিছে ভাৰত চীনৰ সীমান্ত।ভাৰত চীন সীমান্তত পুনৰ বৃদ্ধি পাইছে উত্তেজনা। বৃহস্পতিবাৰে ভাৰতৰ সীমাত প্ৰৱেশৰ চেষ্টা কৰে চীনা সেনাই। লাডাখত পুনৰ ভাৰত চীন সেনাৰ মাজত চলিল মুখামুখি সংঘৰ্ষ। পূব লাডাখৰ পেংগং ছ'ত বুধবাৰে বহু সময় ধৰি চলিল সংঘৰ্ষ।\nভাৰতীয় সেনাই তহল দি থকা সময়ত বাধা দিয়ে চীনা সেনাই।ভাৰতত চীনা সেনাই প্ৰৱেশৰ চেষ্টা চলাওতেই সৃষ্টি হয় যুদ্ধ সদৃশ পৰিস্থিতি। অক্টোবৰ মাহত অৰুণাচলত IBGৰ দল মোতায়েম কৰাৰ কথা আছিল ভাৰতে। তাৰ পূৰ্বেই লাডাখত সৃষ্টি হৈছে যুদ্ধ সদৃশ পৰিস্থিতিৰ।\nFirst published: September 12, 2019, 2:45 PM IST


বৰ্তমানৰ বলিউদ আৰু নাৰীৰ 'মনমৰ্জিয়া' - বিৰিয়া Biriyaa\nদাদা চাহেব ফাল্কেই আৰম্ভ কৰা ভাৰতীয় চিনেমা জগতখনে ইতেমধ্যে পাৰ কৰিলে কেইবাটাও পৰ্যায়৷ পোন প্ৰথমে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰসমুহ মূলতঃ নিৰ্মাণ হৈছিল পৌৰাণিক গল্পৰ ওপৰত৷ কিন্তু সময়ৰ সোঁতত লাহে লাহে এই ধাৰা সলনি হৈ বৰ্তমানৰ পৰ্যায় পাইছে৷ বিগত বৰ্ষৰ এখন আলোচিত চলচ্চিত্ৰ আছিল ফেন্টম ফিল্মছ হাউছ আৰু কালাৰ ইয়েল্ল’ প্ৰডাকচন হাউছৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত আৰু জনপ্ৰিয় পৰিচালক অনুৰাগ কাশ্যপ পৰিচালিত ‘মনমৰ্জিয়া’৷\nএতিয়া আহো শিৰোনামলৈ৷ বিকি কৌশল, তাপচী পান্নু আৰু অভিষেক বচ্চনে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা ‘মনমৰ্জিয়া’, ছলমান খান,ঐশ্বৰ্য ৰায় আৰু অজয় দেৱগনৰ দ্বাৰা অভিনীত ‘হাম দিল দ্যে চুকে চনম’ আৰু ১৯৮৩ চনত নিৰ্মীত পদ্মিনী কোলহাপুৰী, নাছিৰুদ্দীন শ্বাহ আৰু অনিল কাপুৰ অভিনীত ‘ৱহ সাত দিন’ৰ মাজত সাদৃশ্য কি? নাৰীক নো কেনেকৈ উপস্থাপন কৰা হৈছে এই ছবিকেইখনত৷ আমি যদি চাওঁ ‘ৱহ সাত দিন’ আৰু ‘হাম দিল দে চুকে চনম’ৰ নাৰী চৰিত্ৰকেইটা কিছু ক্ষেত্ৰত দূৰ্বল৷ নিজৰ আৱেগ স্বাধীনচিতিয়াকৈ প্ৰকাশ কৰিবলৈ অপাৰগ নায়িকা৷ তদুপৰি নায়িকাক নিজৰ প্ৰেমিকৰ পৰিৱৰ্তে আন লোকৰ সৈতে বিবাহত বহিবলৈ বাধ্য কৰাই পৰিয়ালে৷ আনহাতে নায়িকাও যেন পৰিয়ালৰ সন্মুখত বহু পৰিমাণে দূৰ্বল আৰু ভীৰু৷ সমাজক চেৰ পেলাই প্ৰেমিকক আঁকোৱালিবলৈ অক্ষম নায়িকা৷ আনহাতে বিবাহৰ পিছত স্বামীয়ে প্ৰকৃত কথাসমূহ গম পাই পত্নীক পূৰ্বৰ প্ৰেমিকৰ লগত এক কৰিবলৈ দুইখন চিনেমাতে স্বামী যেন সংকল্পবদ্ধ৷ কিন্তু শেষত প্ৰেমিকক এৰি স্বামীৰ সৈতে সংসাৰ কৰে নায়িকাই৷\nযদিও আজিৰ ‘মনমৰ্জিয়া’ৰ মূল জঁকাটো একেই, কিন্তু আজিৰ নায়িকা আৰু আগৰ নায়িকাৰ মাজত আকাশ-পাতাল পাৰ্থক্য৷ ‘ৱহ সাত দিন’ আৰু ‘হাম দিল দে চুকে চনম’ৰ নাৰী চৰিত্ৰকেইটাৰ দূৰ্বলতাৰ বিপৰীতে ইয়াত নায়িকাৰ নিজস্ব চিন্তা-চেতনা আছে।\nযদিও আজিৰ ‘মনমৰ্জিয়া’ৰ মূল জঁকাটো একেই, কিন্তু আজিৰ নায়িকা আৰু আগৰ নায়িকাৰ মাজত আকাশ-পাতাল পাৰ্থক্য৷ এতিয়াৰ নায়িকাই প্ৰেম প্ৰকাশ কৰিবলৈ ভয় নকৰে৷ তদুপৰি যৌনতা, মুখলজ্জা এইবোৰকলৈও মুৰ নঘমাই নায়িকা ৰুমীয়ে (তাপসী পান্নু)। বিকীৰ (বিকী কৌশল) প্ৰতি ৰুমীৰ প্ৰেম দৃঢ়৷ আনকি প্ৰয়োজন সাপেক্ষে বিকীৰ সৈতে পলাই যাবলৈও পিছ হোঁহকা নাই৷ বিয়াৰ এদিন আগতে তাই হ’বলগীয়া স্বামী ৰবি (অভিষেক বচ্চন)ক বিয়াত নবহে বুলি ঘৰলৈ আহি তেওঁক জনায়৷ ৰুমীৰ নিজ পিতৃ মাতৃ নাই৷ মামাক মামীয়েকৰ লগত থাকে ৰুমী৷ কিন্তু জীৱনৰ সিদ্ধান্তসমুহ লোৱাত স্বাধীনচিতীয়া ৰুমী৷ আনহাতে বিয়াৰ পিছতো বিকীক সঘনাই লগ ধৰে তাই৷ এইখিনিতে আন দুখন ছবিৰ লগত পাৰ্থক্য মনমৰ্জীয়াৰ৷ আগৰ ছবিদুখনত বিবাহৰ পিছত প্ৰেমিকক লগ কৰা নাছিল নায়িকাই৷ আনকি প্ৰেমিকৰ প্ৰকৃত ঠিকনাই নাজানে প্ৰেমিকাই৷ আনহাতে মনমৰ্জীয়াৰ ৰুমী যেন সন্দীহান৷ তাই ৰবিৰ সান্নিধ্যও উপভোগ কৰে আৰু বিকীকো বিচাৰে৷ সেইবাবে বাৰে বাৰে বিকীৰ ওচৰলৈ যাবলৈ সুযোগ বিচাৰে৷ এইখিনিতে আমি সচৰাচৰ চোৱা বলিউডৰ চলচ্চিত্ৰসমুহ আৰু মনমৰ্জিয়াৰ পাৰ্থক্য৷ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰসমূহৰ যিসমূহ মূলধাৰা বা বজাৰকেন্দ্ৰিক, সেইসমূহত প্ৰায়ে নাৰীক এক তথাকথিত আদৰ্শ ভাৰতীয় নাৰীৰ ৰূপত উপস্থাপন কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা দেখা যায়৷ নায়িকাই সদায় পৰিয়ালৰ বাবে ত্যাগ কৰিবলৈ প্ৰস্তুত; তদুপৰি বিবাহৰ পিছত প্ৰাক্তন প্ৰেমিকৰ লগত আকৌ বিয়াৰ সপোন নেদেখে নায়িকাই৷ শাৰীৰিক সম্পৰ্কটো দূৰৰ কথা, পুৰ্বৰ প্ৰেমিকৰ বিষয়ে বিবাহৰ পিছত একোৱেই নাজানে নায়িকাই৷ কিন্তু এই ছবি যেন ব্যতিক্ৰম৷ আনহাতে স্বামীয়েও এই সকলো কথা গম পায়৷ অৱশেষত পত্নীৰ মনৰ অৱস্থা গম পাই ৰুমীক বিবাহ বিচ্ছেদ দিয়ে ৰবিয়ে৷ বিবাহ বিচ্ছেদৰ পিছত বিকীয়ে ৰুমীক বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায়৷ কিন্তু অৱশেষত বিকীৰ সৈতে বিবাহত বহিবলৈ মনস্থ নকৰে নায়িকাই আৰু স্বামীৰ ওচৰলৈ উভতি যায়৷\nআন বহু চিনেমাতকৈ এই ছবিখন পৃথক৷ ইয়াত পৰিচালকে নায়িকাৰ মনৰ জটিল অৱস্থা বা তাইৰ সঘনাই সলনি হৈ মনটো খুবেই সুন্দৰকে প্ৰকাশ কৰিছে৷ চিনেমাখনৰ আৰম্ভণিৰ পৰা শেষলৈ বিশেষ দৃশ্যৰ অন্তৰে অন্তৰে দুগৰাকী একে দেখাৰ যুৱতীয়ে একেই কাপোৰ পৰিধান কৰি নৃত্য কৰে৷ আমি ভাবো সেই যুৱতী দুগৰাকীৰে নায়িকাৰ অস্থিৰ মনটোকে পৰিচালকে উপস্থাপন কৰিছে৷ তদুপৰি ৰুমীয়ে বহুসময়ত নিজৰ মনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হয়৷ তাই পৰিৱেশক ভয় নকৰে৷ সেইবাবে কেতিয়াবা ৰবিক তাই সম্পূৰ্ণ অৱহেলা কৰে, আনহাতে কেতিয়াবা ৰবিৰ প্ৰিয় খাদ্যও তাই ৰান্ধে৷ সকলো তাইৰ মুডৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে৷ তাইৰ সমস্ত চিন্তাৰ কেন্দ্ৰ বিকী৷ এই সকলোবোৰৰ মাজত তাই ৰবিৰ পিতৃ-মাতৃকো অৱহেলা কৰে মাজে সময়ে৷\nমনমৰ্জিয়াৰ নায়িকা কোনো ‘দেৱী’ বা ‘মহিয়সী’ নহৈ এগৰাকী সাধাৰণ মহিলা। নায়িকাক তথাকথিত আদৰ্শ ৰূপত দেখুৱাৰ পৰিৱৰ্তে এগৰাকী নাৰীৰ আৱেগ-অনুভুতি, দায়িত্ব, স্বনিৰ্ভশীলতাক বাস্তৱনিৰ্ভৰ কৰি দেখুওৱাৰ চেষ্টা কৰা হৈছে।\nপ্ৰায়ভাগ চলচ্চিত্ৰত দেখা যায় পৰিচালকে পুৰুষ চৰিত্ৰসমুহক বেছি গুৰুত্ব দিয়ে৷ আনকি ‘ৱহ সাত দিন’ আৰু ‘হাম দিল দে চ্যুকে চনম’ এইক্ষেত্ৰত ব্যতিক্ৰম বুলিব নোৱাৰি৷ কিন্তু এই ছবিখনত নাৰী চৰিত্ৰটোক পৰিচালকে যথেষ্ট স্পেচ আৰু গুৰুত্ব দিছে ৷ মনমৰ্জিয়াৰ নায়িকা কোনো ‘দেৱী’ বা ‘মহিয়সী’ নহৈ এগৰাকী সাধাৰণ মহিলা। নায়িকাক তথাকথিত আদৰ্শ ৰূপত দেখুৱাৰ পৰিৱৰ্তে এগৰাকী নাৰীৰ আৱেগ-অনুভুতি, দায়িত্ব, স্বনিৰ্ভশীলতাক বাস্তৱনিৰ্ভৰ কৰি দেখুওৱাৰ চেষ্টা কৰা হৈছে আৰু এইখিনিতে ছবিখন সফল৷\nHindi moviesmanmarziyanmovie reviewচিনেমা\nNext কেশৱ মহন্তৰ মাত\n21 জানুৱাৰী, 2019\nতেওঁকে কয় “অনুৰাগ কাশ্যপ”…\nসুন্দৰ বিশ্লেষণ…. Keep writing Rashmi… Wish you good luck….\nবিৰিয়াৰ সাউৰি 14 ঘণ্টা ago\nনিতুপৰ্ণ ৰাজবংশী 16 ঘণ্টা ago


অপ্ৰতিৰোধ্য চাকিব : অদমনীয় প্ৰদৰ্শনেৰে বিশ্বকাপত ৰচিলে অনন্য অভিলেখ\nঅপ্ৰতিৰোধ্য বাংলাদেশী চাকিব : অদমনীয় প্ৰদৰ্শনেৰে বিশ্বকাপত ৰচিলে অনন্য অভিলেখ\nগুৱাহাটী , June 25, 2019 12:56 pm\nইংলেণ্ডত চলি থকা বিশ্বকাপ ক্ৰিকেট প্ৰতিযোগিতাত দমনীয় প্ৰদৰ্শনেৰে ক্ৰিকেট প্ৰেমী তথা বিশেষজ্ঞসকলৰ আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰ বিন্দু হৈ পৰিছে বাংলাদেশৰ ষ্টাৰ অলৰাউণ্ডাৰ চাকিব আল হাছান। নিজৰ ক্ৰিকেট কেৰিয়াৰৰ সৰ্বোচ্চ ফৰ্মত থকা চাকিবে এইবাৰৰ বিশ্বকাপত গঢ়িবলৈ সক্ষম হৈছে এক অনবদ্য ৰেকৰ্ড।\nচলিত বিশ্বকাপৰ এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ লীগ মেচত আজি বাংলাদেশে মুখামুখি হৈছে আফগানিস্তানৰ বিৰুদ্ধে। আৰু এই মেচখনত ৩৫ ৰান কৰাৰ লগে লগে চাকিবে বিশ্বকাপ ক্ৰিকেট টুৰ্ণামেণ্টত ১০০০ ৰান সম্পূৰ্ণ কৰি বাংলাদেশ ক্ৰিকেটত এক ইতিহাস সৃষ্টি কৰে। এই অনন্য অভিলেখৰ অধিকাৰী হোৱা বাওঁহতীয়া বেটছমেন গৰাকীয়ে হৈছে বাংলাদেশৰ একমাত্ৰ ক্ৰিকেটাৰ।\nউল্লেখ্য যে চলিত বিশ্বকাপত এই পৰ্যন্ত চাকিবে দুটা বিস্ফোৰক শতকীয় ইনিংছো খেলিছে। বিশ্বকাপত হাজাৰ ৰান সম্পূৰ্ণ কৰা এই ৰেকৰ্ড গঢ়া চাকিব হৈছে বিশ্বৰ ১৯ সংখ্যক বেটছমেন। ইয়াৰ উপৰি তিনিটা অৰ্ধশতকীয় ইনিংছেৰেও দলত গুৰুত্বপূৰ্ণ অৰিহনা আগবঢ়াইছে।\nবিশ্বকাপৰ এই পৰ্যন্ত ছয়খন মেচত চাকিবে ৪৭৬ ৰান সংগ্ৰহ কৰিছে। ৩২ বছৰীয়া ষ্টাৰ অল ৰাউণ্ডাৰ গৰাকীয়ে ঘৰুৱা দল ইংলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে ১২১ ৰান আৰু ৱেষ্ট ইণ্ডিজৰ বিপক্ষে ১২৪ ৰানৰ বিস্ফোৰক অপৰাজিত শতকীয় ইনিংছেৰে বিজয় লক্ষ্যত উপনীত কৰাইছিল।\nচাকিবৰ এই দমনীয় প্ৰদৰ্শনৰ বাবেই প্ৰতিযোগিতাৰ ছেমি ফাইনেলত প্ৰৱেশৰ আশা এতিয়াও সজীৱ হৈ আছে বাংলাদেশৰ।\nকি হ’ব পশ্চিম গুৱাহাটীত? মিত্ৰজোঁটত ফাঁট, বিজেপিৰ দাবী তেওঁলোকৰহে ভেটি শক্তিশালী\nবিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ COVAX আঁচনি: ঘানালৈ ভাৰতে প্ৰেৰণ কৰিলে ৬ লাখ কোভিড ভেকচিন\nবিজেপি এতিয়া দুৰ্নীতি আৰু ছিণ্ডিকেটৰ পক্ষত সহনশীল দল: এজেপি\nপ্ৰধানমন্ত্ৰীক দীঘল দাড়ি কাটিবলৈ আহ্বান কংগ্ৰেছী আৰ. পি.শৰ্মাৰ; তেতিয়াহে হ’ব মূল্যবৃদ্ধি ৰোধ


’১৯ত কংগ্ৰেছৰ পকেটত ৪০লাখ ভোট নিশ্চিত কৰিলে তৰুণ গগৈয়ে!\n’১৯ত কংগ্ৰেছৰ পকেটত ৪০লাখ ভোট নিশ্চিত কৰিলে তৰুণ গগৈয়ে?\nদিচপুৰত যোৱা ৫ অক্তোবৰত প্ৰতিবাদী প্ৰতিবন্ধীৰ ওপৰত আৰক্ষীৰ আক্ৰমণক গৰিহণা দি তেওঁলোকক দিয়া প্ৰতিশ্ৰুতিসমূহ শীঘ্ৰে পূৰণ কৰিবলৈ শনিবাৰে প্ৰাক্তন মুখ্য মন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে সোণোৱাল চৰকাৰক দাবী জনোৱাৰ ঘটনাই ’১৯ৰ নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছৰ পক্ষলৈ নিব পাৰে অসমৰ প্ৰতিবন্ধী-প্ৰভাৱিত “৪০লাখ ভোট”।\nপ্ৰাক্তন মুখ্য মন্ত্ৰীগৰাকীৰ সঁহাৰিৰ প্ৰতি “ধন্যবাদ” জনাই অসমৰ প্ৰতিবন্ধীসকলৰ একমাত্ৰ ৰাজ্যিক সংগঠন প্ৰতিবন্ধী সুৰক্ষা সংস্থাৰ সাধাৰণ সম্পাদক নৃপেন মালাকাৰে তেনে এক ইংগিতেই দিছে নৰ্থ ইষ্ট নাও-ক।\n“আমাৰ হৈ মাত মতাৰ বাবে প্ৰাক্তন মুখ্য মন্ত্ৰী তৰুণ গগৈক অশেষ ধন্যবাদ। আমি কোনো ৰাজনৈতিক দল নহয়, আমি অৰাজনৈতিক সংগঠন। আমাৰ হৈ যি মাত মাতে তেওঁলোকক আমি সমৰ্থন জনোৱাৰ কথাটো চিন্তা কৰিম,” মন্তব্য মালাকাৰৰ।\nলগতে পঢ়ক– বিজেপিৰ শাসনত প্ৰতিবন্ধীৰ দিনো পৰিণত “প্ৰতাৰণা”ৰ দিৱসত\nকিন্তু কংগ্ৰেছক সাংগঠনিকভাৱে সমৰ্থন জনোৱাৰ সিদ্ধান্ত এতিয়াও গ্ৰহণ নকৰি সমাগত নিৰ্বাচনলৈকে এই ৩মাহ সময় পৰ্য্যৱেক্ষণৰ কৌশল লৈছে প্ৰতিবন্ধী সংস্থাটোৱে।\n“কংগ্ৰেছৰ প্ৰতি লোকসভা নিৰ্বাচনত সমৰ্থন থাকিবনে নাই, এই মুহূৰ্তত ক’ব নোৱাৰিম। কাৰণ নিৰ্বাচনলৈকে এতিয়াও কেইমাহ মান বাকী আছে। এই সময়খিনিত কংগ্ৰেছে কি মনোভাব দেখুৱাব তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব সমৰ্থন জনাম নে নাই,” অসমত প্ৰতিবন্ধী-প্ৰভাৱিত ভোট “৪০লাখ”মান থকা বুলি দাবী কৰি মালাকাৰে ক’লে। ২০১১ চনৰ লোকপিয়লৰ তথ্য অনুসৰি অসমত তেতিয়ালৈকে প্ৰতিবন্ধী লোকৰ সংখ্যা আছিল প্ৰায় ৪.৮ লাখ।\nলগতে পঢ়ক– প্ৰতিবন্ধীৰ হাত-ভৰি ভাঙি কি কৰিব খুজিছে সোণোৱাল চৰকাৰে?\nসোণোৱাল চৰকাৰৰ দিনত যোৱা ৫ অক্তোবৰত প্ৰতিবন্ধীৰ ওপৰত হোৱা আৰক্ষীৰ আক্ৰমণ “ভাৰতৰ ইতিহাসত প্ৰথম“ বুলি সংস্থাটোৱে কৰা দাবীৰ সৈতে গগৈয়েও শনিবাৰে সহমত পোষণ কৰি ঘটনাথলীত থকা আৰক্ষী বিষয়াৰ শাস্তি দাবী কৰিছিল।\nতৰুণ গগৈৰ ১৫ বছৰীয়া শাসনত প্ৰতিবন্ধীৰ ওপৰত এনে অত্যাচাৰ হোৱা নাছিল বুলি উল্লেখ কৰি মালাকাৰে লগতে কয়, “কংগ্ৰেছ চৰকাৰৰ দিনত বছৰি ৬ হাজাৰ টকাকৈ দিয়া হৈছিল যদিও সকলোখিনিয়ে পোৱা নাছিল। যিখিনিয়ে পাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, সেয়া নিয়মীয়াকৈ পাই আছিল। কিন্তু বিজেপি চৰকাৰে ৫ হাজাৰ টকাকৈ এককালীন সাহায্য, ১ হাজাৰ টকাকৈ মাহেকীয়া হিচাপত দিয়া হ’ব বুলি এতিয়ালৈকে ৪বাৰকৈ প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে, কিন্তু একোৱেই হৈ উঠা নাই।”\nবিজেপি চৰকাৰৰ স্থিতি আজিৰ নিচিনাই হৈ থাকিলে অহা লোকসভা নিৰ্বাচনত বিজেপিৰ প্ৰতি সমৰ্থন নজনোৱাৰ সিদ্ধান্ত ল’বলৈ বাধ্য হ’ব বুলিও জানিবলৈ দিয়ে প্ৰতিবন্ধী নেতাজনে।


Class 8 Social পাঠ 17 মানৱ সম্পদ উন্নয়ন – সমাধান » Dev Library\nClass 8 Social পাঠ 17 মানৱ সম্পদ উন্নয়ন, মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ নিৰ্দেশক আৰু মানৱ সম্পদ উন্নয়নত বৃত্তিমূলক শিক্ষাৰ ভূমিকা – সমাধান The answer to each chapter is provided in the list so that you can easily browse throughout different chapter Class 8 Social পাঠ 17 মানৱ সম্পদ উন্নয়ন, মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ নিৰ্দেশক আৰু মানৱ সম্পদ উন্নয়নত বৃত্তিমূলক শিক্ষাৰ ভূমিকা – সমাধান and select needs one.\nClass 8 Social পাঠ 17 মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ নিৰ্দেশক আৰু মানৱ সম্পদ উন্নয়নত বৃত্তিমূলক শিক্ষাৰ ভূমিকা – সমাধান\nAlso, you can read SCERT book online in these sections Solutions by Expert Teachers as per SCERT (CBSE) Book guidelines. These solutions are part of SCERT All Subject Solutions. Here we have given Class 8 Social পাঠ 17 মানৱ সম্পদ উন্নয়ন, মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ নিৰ্দেশক আৰু মানৱ সম্পদ উন্নয়নত বৃত্তিমূলক শিক্ষাৰ ভূমিকা – সমাধান Solutions for All Subject, You can practice these here.\nপাঠ – ১৭ ( সমাজ বিজ্ঞান )\n(ক) মানৱ সম্পদ কাক বোলে ?\nউত্তৰ:- সুস্বাস্থ্যৰ অধিকাৰী যি ব্যক্তিয়ে শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণৰ দ্বাৰা কৌশলী আৰু দক্ষতা সম্পন্ন হৈ উৎপাদন মূলক কামত নিজকে জঢ়িত কৰে তেওঁকেই মানৱ সম্পদ বুলি কোৱা হয় ।\n(খ) দেশৰ উৎপাদন কাৰ্যত কোনে অংশ গ্ৰহণ কৰিব পাৰে ?\nউত্তৰ:- দেশৰ উৎপাদন কাৰ্যত মানুহে অংশ গ্ৰহণ কৰিব পাৰে ।\n(গ) মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ নিৰ্দেশক মানে কি ?\nউত্তৰ:- যিবোৰ দিশ লক্ষ্য কৰিলে দেশ এখনৰ মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ আভাস পোৱা যায় সেইবোৰকে মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ নিৰ্দেশক বুলি কোৱা হয় ।\n(ঘ) বৃত্তিমুলক শিক্ষা কাক বোলে ?\nউত্তৰ:- আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ উপৰি যি শিক্ষাৰ দ্বাৰা উপাৰ্জনৰ পথ মুকলি হয় তাকে বৃত্তিমুলক শিক্ষা বুলি কোৱা হয় ।\n(ঙ) মানৱ সম্পদৰ মূল চালিকা শক্তি কি ?\nউত্তৰ:- মানৱ সম্পদৰ মূল চালিকা শক্তি হল স্বাস্থ্য, উপযুক্ত শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণ ।\n(ক) মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ বাবে লবলগীয়া ব্যৱস্থাৱলী ।\nউত্তৰ:- এখন দেশৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিয়ে মানৱ সম্পদ বৃদ্ধিক নুবুজায় । কাৰণ সকলো মানুহ মানৱ সম্পদৰ ভিতৰত নপৰে । সম্পদ হবলৈ মানুহৰ কিছুমান গুণ থাকিব লাগে । সেই গুনবোৰ হল – মানুহজন শাৰীৰিক, মানসিক ভাৱে সক্ষম হব লাগে । প্ৰয়োজনীয় শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণ প্ৰাপ্ত হব লাগে আৰু কৰ্মদক্ষ, কৌশল, আগৰণুৱা উৎসাহী হোৱা অতি প্ৰয়োজনীয় ।\nঅকল শিক্ষা আৰু উচ্চশিক্ষাই মানুহক সম্পদত পৰিণত নকৰে । মুঠতে মানুহে যেতিয়া শাৰীৰিক বা মানসিকভাৱে উৎপাদন কাৰ্যত অৰিহণা যোগাব পাৰে তাকে মানৱ সম্পদ বোলে । মানুহে কৰ্ম কুশলতা অৰ্জনৰ বাবে প্ৰশিক্ষণৰ দ্বাৰা নিজকে উৎপাদন কাৰ্যৰ উপযোগী কৰিব লাগিব ।\nআমাৰ দেশৰ চৰকাৰে বৰ্তমান প্ৰবৰ্তন কৰা বিজ্ঞানসন্মত শিক্ষা ব্যৱস্থা, উন্নত স্বাস্থ্য আৰু চিকিৎসা ব্যৱস্থা, উন্নয়নৰ বিভিন্ন সা – সুবিধা দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিছে । উচ্চ শিক্ষা লোৱাৰ বাবে বেংকৰ পৰা ঋণ দিয়া আদি নিয়ম কৰি মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ দিশটো সবল কৰি তুলিছে ।\n(খ) মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ নিৰ্দেশক সমূহ ।\nউত্তৰ:- মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ নিৰ্দেশক সমূহ হল –\n১) শিক্ষাৰ হাৰ :- গুণগত শিক্ষা মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ প্ৰাথমিক কাৰক । শিক্ষা ব্যৱস্থা সঠিক হলেহে উন্নত মানৱ সম্পদ তৈয়াৰ হোৱা সম্ভৱ হয় । প্ৰকৃত শিক্ষাই জ্ঞান আৰু দক্ষতা বৃদ্ধি কৰে । জ্ঞান আৰু দক্ষতা বৃদ্ধি কৰিব পৰা শিক্ষাৰ যোগেদি শিক্ষিতৰ হাৰ বঢ়াব পৰাটোৱে মানৱ সম্পদৰ উন্নয়নৰ কথা সূচায় । যি দেশত শিক্ষিতৰ হাৰ উচ্চ সেই দেশৰ মানৱ সম্পদৰ মনো উন্নত ।\n২) জীৱনৰ প্ৰত্যাশা :- মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ আন এটা নিৰ্দেশক হৈছে জীৱনৰ প্ৰত্যাশা । এটি শিশু জন্মৰ পিছৰ পৰা কিমান বয়সলৈ সুস্থ, সবল ভাৱে জীয়াই থাকে তাক জীৱনৰ প্ৰত্যাশাই নিৰ্নয় কৰে । এই প্ৰত্যাশা যিমানে বেছি হব মানুহক সম্পদলৈ ৰূপান্তৰ কৰাৰ হাৰো সিমানেই বেছি হব । সেয়েহে উচ্চ জীৱন প্ৰত্যাশা উন্নত মানৱ সম্পদৰ নিৰ্ণায়ক ।\n৩) জন্মকালীন শিশুৰ মৃত্যুৰ হাৰ :- এখন দেশত জন্মকালীন শিশুৰ মৃত্যুৰ হাৰ হ্ৰাস হোৱাটো সেই দেশ খনৰ মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ আন এটি প্ৰধান নিৰ্দেশক হিচাপে বিবেচিত হয় । জন্মকালীন অৱস্থাত শিশুৰ মৃত্যুৰ সংখ্যা আমাৰ দেশত এতিয়াও যথেষ্ট সংখ্যক । অসমত তাতোকৈও বেছি । মানৱ সম্পদৰ উন্নয়ন হব লাগিলে এনে মৃত্যুৰ হ্ৰাস পাব লাগিব ।\n৪) জনমূৰি আয় :- দেশ এখনৰ মুঠ ৰাষ্ট্ৰীয় আয়ক দেশখনৰ মুঠ জনসংখ্যাৰে হৰণ কৰিলে যি আয় উপলব্ধ হয় তাক জনমূৰি আয় বোলা হয় । জনমূৰি আয় বৃদ্ধি পোৱাটোৱে মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ কথাকে সূচায় । উন্নত জনমূৰি আয় উন্নত মানৱ সম্পদৰ পৰিচায়ক ।\n৫) বিদ্যালয় ভৰ্তি আৰু বিদ্যালয় এৰাৰ হাৰ :- প্ৰাথমিক স্তৰৰ পৰা উচ্চ শিক্ষাৰ স্তৰ পৰ্যন্ত বিদ্যালয়, মহাবিদ্যালয় সমূহত ছাত্ৰ – ছাত্ৰী ভৰ্তি কৰণৰ হাৰ উচ্চ আৰু বিদ্যালয় বা মহাবিদ্যালয় এৰাৰ হাৰ নিম্ন হোৱাটো মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ আন এটি উল্লেখযোগ্য নিৰ্দেশক ।\n৬) প্ৰতিষেধক টিকাকৰণৰ হাৰ :- এখন দেশৰ প্ৰতিষেধক টিকাকৰণৰ হাৰও দেশখনৰ মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ সাক্ষ্য বহন কৰে । কিয়নো ই শিশুৰ স্বাস্থ্য আৰু দীৰ্ঘজীৱনৰ সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে । সেয়েহে প্ৰতিষেধক টিকাকৰণৰ হৰকো মানৱ সম্পদৰ নিৰ্দেশক হিচাপে বিবেচনা কৰা হয় ।\n(গ) মানৱ সম্পদ উন্নয়ন আৰু বৃত্তি মূলক শিক্ষাৰ মাজত থকা সম্পৰ্ক ।\nউত্তৰ:- দৰিদ্ৰতাই মানৱ সম্পদ উন্নয়নত বাধাৰ সৃষ্টি কৰে । উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত চৰকাৰে সকলো শিক্ষিত ব্যক্তিকে চাকৰি যোগান ধৰাটো সম্ভৱ নহয় । প্ৰচলিত শিক্ষা ব্যৱস্থাই আমাক আত্মনিৰ্ভৰশীল কৰি গঢ়ি তুলিব পৰা নাই । গতিকে এতিয়া আমাৰ এনে শিক্ষাৰ প্ৰয়োজন হৈ পৰিছে যি শিক্ষাই প্ৰতিজন ব্যক্তিক উৎপাদনৰ ক্ষেত্ৰত স্ব – নিৰ্ভৰশীল কৰি গঢ়ি তুলিব পাৰে ।\nএই কাৰণেই বৃত্তি মূলক শিক্ষাৰ প্ৰয়োজন আহি পৰিছে । জীৱন ধাৰণৰ বাবে ব্যক্তি এজনে কি কাম কৰে তাক সেই মানুহজনৰ বৃত্তি বুলি কোৱা হয় । কোনো ব্যক্তিয়ে কাপোৰ চিলাই কৰাৰ প্ৰশিক্ষণ লৈ দৰ্জী হিচাপে জীৱিকা অৰ্জন কৰিলে সেইটোৱেই হব তেওঁৰ বৃত্তি ।\nঠিক তেনেদৰে কাঠ মিস্ত্ৰী, ৰাজমিস্ত্ৰী, ম’বাইল, কম্পিউটাৰ ভাল কৰা মানুহ আধুনিক জীৱনৰ অপৰিহাৰ্য অংগ । এই বিষয়বোৰত প্ৰশিক্ষণ লৈ মানুহে অতি সহজে উপাৰ্জনৰ পথ মোকলাব পাৰে ।\n(ঘ) বৃত্তি মূলক শিক্ষাই কিদৰে নিবনুৱা সমস্যা লাঘৱ কৰাত সহায় কৰে ?\nউত্তৰ:- বৃত্তি মূলক শিক্ষাই মানুহক আৰ্থিকভাৱে আত্মনিৰ্ভৰশীল কৰি স্বনিয়োজনত অৰিহণা যোগাই নিবনুৱা সমস্যা লাঘৱ কৰাত সহায় কৰে । জীৱন ধাৰণৰ বাবে ব্যক্তি এজনে কি কাম কৰে তাক সেই মানুহজনৰ বৃত্তি বুলি কোৱা হয় ।\nকোনো ব্যক্তিয়ে কাপোৰ চিলাই কৰাৰ প্ৰশিক্ষণ লৈ দৰ্জী হিচাপে জীৱিকা অৰ্জন কৰিলে সেইটোৱেই হব তেওঁৰ বৃত্তি । ঠিক তেনেদৰে কাঠ মিস্ত্ৰী, ৰাজমিস্ত্ৰী, ম’বাইল, কম্পিউটাৰ ভাল কৰা মানুহ আধুনিক জীৱনৰ অপৰিহাৰ্য অংগ । এই বিষয়বোৰত প্ৰশিক্ষণ লৈ মানুহে অতি সহজে উপাৰ্জনৰ পথ মোকলাব পাৰে ।\n(ক) প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ বৃদ্ধি হলেই দেশৰ উৎপাদন বৃদ্ধি হয় ।\n(খ) মানুহ মাত্ৰেই মানৱ সম্পদ নহয় ।\n(গ) জনসংখ্যা বৃদ্ধিয়েই মানৱ সম্পদৰ বৃদ্ধি হোৱা নুবুজায় ।\n(ঘ) উচ্চ জীৱন প্ৰত্যাশাই অনুন্নত মানৱ সম্পদক সূচায় ।\n(ঙ) ৰাষ্ট্ৰীয় আয়ৰ বৃদ্ধিয়ে দেশ এখন স্বাৱলম্বী হোৱাত সহায় কৰে ।\n(চ) জন্মকালীন শিশুৰ মৃত্যুৰ হাৰে মানৱ সম্পদ উন্নয়নত বাধাৰ সৃষ্টি কৰে ।\n৪/ খালী ঠাই পূৰ কৰা –\n(ক) এখন দেশৰ উৎপাদন প্ৰক্ৰিয়াৰ এক অন্যতম কাৰক হল ………………………. যত অংশগ্ৰহণ কৰিব পাৰে একমাত্ৰ ………………..।\nউত্তৰ:- শ্ৰম, মানুহে ।\n(খ) …………………. আয়ৰ বৃদ্ধিয়ে দেশ এখন ………………….. হোৱাৰ সহায় কৰে ।\nউত্তৰ:- ৰাষ্ট্ৰীয়, স্বাৱলম্বী ।\n(গ) উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত ………………….. সকলো শিক্ষিত ব্যক্তিকে ……………………. যোগান ধৰাতো সম্ভৱ নহয় ।\nউত্তৰ:- চৰকাৰে, চাকৰি ।\n(ঘ) ………………… শিক্ষা মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ ………………….. সপোন ।\nউত্তৰ:- গুণগত, প্ৰাথমিক ।\n(ঙ) বৃত্তি মূলক শিক্ষাই মানুহক অকল …………………. নকৰে তাৰ লগে লগে দেশৰ নিবনুৱা সমস্যা লাঘৱ কৰি ………………….. ৰ পথ মুকলি হোৱাত সহায় কৰে ।\nউত্তৰ:- উপাৰ্জনক্ষমেই, স্বনিয়োজন ।\n৫/ চমু টোকা লিখা –\n(ক) মানৱ সম্পদ ।\nউৎপাদন প্ৰক্ৰিয়াৰ এক অন্যতম কাৰক হল শ্ৰম যত অংশগ্ৰহণ কৰিব পাৰে একমাত্ৰ মানুহে । কিন্তু সকলো মানুহে আকৌ উৎপাদনত অংশ লব নোৱাৰে যদিহে তেওঁ শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাবে শ্ৰম কৰিবলৈ সক্ষম নহয় । সেয়েহে এখন দেশৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিয়ে মানৱ সম্পদ বৃদ্ধিক নুবুজায় । কাৰণ সকলো মানুহ মানৱ সম্পদৰ ভিতৰত নপৰে । সম্পদ হবলৈ মানুহৰ কিছুমান গুণ থাকিব লাগে ।\nসেই গুনবোৰ হল – মানুহজন শাৰীৰিক, মানসিক ভাৱে সক্ষম হব লাগে । প্ৰয়োজনীয় শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণ প্ৰাপ্ত হব লাগে আৰু কৰ্মদক্ষ, কৌশল, আগৰণুৱা উৎসাহী হোৱা অতি প্ৰয়োজনীয় । অকল শিক্ষা আৰু উচ্চশিক্ষাই মানুহক সম্পদত পৰিণত নকৰে ।\nমুঠতে মানুহে যেতিয়া শাৰীৰিক বা মানসিকভাৱে উৎপাদন কাৰ্যত অৰিহণা যোগাব পাৰে তাকে মানৱ সম্পদ বোলে । মানুহে কৰ্ম কুশলতা অৰ্জনৰ বাবে প্ৰশিক্ষণৰ দ্বাৰা নিজকে উৎপাদন কাৰ্যৰ উপযোগী কৰিব লাগিব ।\n(খ) মানৱ সম্পদ উন্নয়ন ।\nউত্তৰ:- দেশৰ উৎপাদন কাৰ্যৰ চাৰিটা মূল উপাদান আছে । সেইবোৰ হল – ভূমি, শ্ৰম, মূলধন আৰু সংগঠন । ইয়াৰে প্ৰথমটোৰ বাহিৰে বাকী আটাইকেইটা উপাদানত মানুহৰ প্ৰত্যক্ষ অবদান থাকে । গতিকে দেশৰ উৎপাদন বৃদ্ধি কৰিবলৈ হলে মানৱ সম্পদৰ বিকাশ হবই লাগিব ।\nযিমানেই মানৱ সম্পদৰ উন্নয়ন হব সমানেই দেশে উৎপাদন কাৰ্যত সফলতা লাভ কৰিব আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় আয় বৃদ্ধি হব । ৰাষ্ট্ৰীয় আয়ৰ বৃদ্ধিয়ে দেশ এখন স্বাৱলম্বী হোৱাত সহায় কৰে । মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ মূল চালিকা শক্তি হল – স্বাস্থ্য, উপযুক্ত শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণ । কাৰণ শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষনে মানুহৰ চিন্তাশক্তি জাগ্ৰত কৰে আৰু দক্ষতা বৃদ্ধি কৰে ।\nআকৌ সুস্বাস্থ্যই মানুহৰ কৰ্মশক্তি বঢ়ায় । আমাৰ দেশৰ চৰকাৰে বৰ্তমান প্ৰবৰ্তন কৰা বিজ্ঞানসন্মত শিক্ষা ব্যৱস্থা, উন্নত স্বাস্থ্য আৰু চিকিৎসা ব্যৱস্থা, উন্নয়নৰ বিভিন্ন সা – সুবিধা দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিছে । উচ্চ শিক্ষা লোৱাৰ বাবে বেংকৰ পৰা ঋণ দিয়া আদি নিয়ম কৰি মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ দিশটো সবল কৰি তুলিছে ।\n(গ) মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ নিৰ্দেশক ।\nমানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ নিৰ্দেশক সমূহ হল –\n(ঘ) বৃত্তিমূলক শিক্ষা ।\nদৰিদ্ৰতাই মানৱ সম্পদ উন্নয়নত বাধাৰ সৃষ্টি কৰে । উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত চৰকাৰে সকলো শিক্ষিত ব্যক্তিকে চাকৰি যোগান ধৰাটো সম্ভৱ নহয় । প্ৰচলিত শিক্ষা ব্যৱস্থাই আমাক আত্মনিৰ্ভৰশীল কৰি গঢ়ি তুলিব পৰা নাই । গতিকে এতিয়া আমাৰ এনে শিক্ষাৰ প্ৰয়োজন হৈ পৰিছে যি শিক্ষাই প্ৰতিজন ব্যক্তিক উৎপাদনৰ ক্ষেত্ৰত স্ব – নিৰ্ভৰশীল কৰি গঢ়ি তুলিব পাৰে।\nএই কাৰণেই বৃত্তি মূলক শিক্ষাৰ প্ৰয়োজন আহি পৰিছে । জীৱন ধাৰণৰ বাবে ব্যক্তি এজনে কি কাম কৰে তাক সেই মানুহজনৰ বৃত্তি বুলি কোৱা হয় । কোনো ব্যক্তিয়ে কাপোৰ চিলাই কৰাৰ প্ৰশিক্ষণ লৈ দৰ্জী হিচাপে জীৱিকা অৰ্জন কৰিলে সেইটোৱেই হব তেওঁৰ বৃত্তি । ঠিক তেনেদৰে কাঠ মিস্ত্ৰী, ৰাজমিস্ত্ৰী, ম’বাইল, কম্পিউটাৰ ভাল কৰা মানুহ আধুনিক জীৱনৰ অপৰিহাৰ্য অংগ ।\nএই বিষয়বোৰত প্ৰশিক্ষণ লৈ মানুহে অতি সহজে উপাৰ্জনৰ পথ মোকলাব পাৰে । বৃত্তি মূলক শিক্ষাই মানুহক আৰ্থিকভাৱে আত্মনিৰ্ভৰশীল কৰি স্বনিয়োজনত অৰিহণা যোগাই নিবনুৱা সমস্যা লাঘৱ কৰাত সহায় কৰে ।\n৬/ প্ৰকল্প –\nতোমাৰ নিজ অঞ্চলত জীৱিকা অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা পাঁচ জন ভিন ভিন বৃত্তি ধাৰী লোকৰ সাক্ষাৎকাৰ লৈ তেওঁলোকৰ জীৱিকা অৰ্জনত বৃত্তি মূলক শিক্ষাই কিদৰে অৰিহণা যোগাইছে সেই বিষয়ে একোটাকৈ চমু টোকা প্ৰস্তুত কৰা ।\n2 thoughts on “Class 8 Social পাঠ 17 মানৱ সম্পদ উন্নয়ন – সমাধান”


অবিশ্ৰান্ত / AVISHRANTA - an Assamese Blog : ‘‘কা-মু-ফ্লে-জ’’\nপাতনি (অলপ বহল)\nমেট্ৰিক পাছ কৰি স্বপ্নৰ কলেজখনত পঢ়িবলৈ সুবিধা পালো ৷\nহোষ্টেল এটা ছিট এটাও পালো ৷ ১৩ আগষ্টৰ দিনা হোষ্টেলত নাম ভৰ্তি কৰিলো ৷ তাৰ পাছদিনা সেউজীয়া ৰঙৰ হোল্ড-অল, ক’লা ৰঙৰ টিনৰ ট্ৰাংক, ৰঙা ৰঙৰ বাল্টি, হালধীয়া ৰঙৰ মগ, মাগুৰ ৰঙৰ আঁৰকাপোৰ আদিৰে সুসজ্জিত হৈ হোষ্টেল সোমালো গৈ ৷ হোষ্টেলত এটা দুটাকৈ উচ্ছতৰ মাধ্যমিকৰ আৰু ভালেমানজন সহপাঠী আহিল ৷ স্নাতক প্ৰথম বৰ্ষটো ভালে কেইজনমান আহিল ৷\nপ্ৰথম কেইদিনমান, কেইমাহমান ভালে-কুশলেই পাৰ কৰিলো ৷\nলেখত ল’ব লগা ধৰনৰ অঘটন একো ঘটা নাই ৷\nফিজিক্স, কেমেষ্ট্ৰী, কেলকুলাছ শিকোতে আৰু কলেজৰ ধুনীয়া ছোৱালীবোৰ চাওঁতেই সময়বোৰ পাৰ হ’বলৈ ধৰিছে ৷\nফটোৰ উৎস : https://www.facebook.com/photo.php?fbid=129595150430283&set=t.100000092797497&type=3&theater\nআদ্দা, মেটিনি শ্ব’, নাইট শ্ব’ আদিৰ সোৱাদ, আমেজ বুজা হোৱা নাই ৷\nলাহেকৈ বাৰ্ষিক পৰীক্ষা আহিল ৷\nতেতিয়ালৈ পাছে আদ্দা, নাইট শ্ব’, ছিগাৰেট আদিত পাকৈত হৈ উঠিলো ৷\nপৰীক্ষা দিবলৈ গৈহে গম পালো ইষ্টদেৱতাই যদি এইবাৰ পাছ কৰাই নিদিয়ে ৰিজাল্ট দিয়াৰ পাছত দেউতাক ‘কথাবোৰ’ বুজাবলৈ অকনমান অসুবিধা হ’ব পাৰে ৷\nপৰীক্ষা দি আহি লগৰ কেইটামানৰ সৈতে কথা পাতিলো,‘‘এইবাৰ যিহ’ল হ’ল ৷ অহা বছৰ কিন্তু ভাই ভালকৈ পঢ়িম ৷ আৰু ৰুমবোৰ বেলেগে বেলেগে ল’ব লাগিব ৷’’\nমনতে ভাবিলো বন্ধুত্ব ঠিক আছে কিন্তু সন্ধিয়াৰ সময়খিনি ভাস্কৰ, অনিৰ্বান বা মাধৱৰ সৈতে কটাব লাগিব ৷ নহলে …………..\nনোৱাৰি আৰু ভাবিব ৷\n‘‘হে প্ৰভু !! সুমতি দিবা আৰু মোক !!’’\nআগষ্ট মাহ আকৌ আহিল ৷ দ্বিতীয় বৰ্ষৰ ছাত্ৰ ৷\nহোষ্টেল আহিয়ে পঢ়াত বহিলো ৷ আগৰ বছৰৰ ভুলবোৰ নকৰো বুলি বদ্ধপৰিকৰ ৷\nদুদিনমান প্ৰভুৱে ঠিকেই সহায় কৰিলে ৷\nতাৰ পাছত জানো কি লেঠা লাগিল ক’ব নোৱাৰো আৰু !\nআমাৰ কেইজনমানৰ গাত ভূতেই লম্ভিলে নে আন কিবাই লম্ভিলে নাজানো ৷\nকেইজনমান মানে আমাৰ লগৰ মই, জিম কৰবেট, বৰিছ বেকাৰ আৰু ডিগ্ৰীৰ ৰাজাদা, মনিষ ঝা আৰু এজন আছিল (নামটো নকওঁ, মোৰ ৱালত ভুমুকি মাৰি থাকে) ৷ সন্ধিয়া ৬ বা ৭ মান বজাৰ লগে লগে ভবেনকায়ে আহি খবৰ দিয়ে,‘‘চাৰে মাতিছে ৷’’\nচাৰে মাতিছে মানে চুপাৰ চাৰে মাতিছে ৷\nআৰু চুপাৰ চাৰে মাতিছে মানে তেখেতে বেলেগ একো কথা নকয় ৷\nমাথো ক’ব,‘‘আৰু যদি এদিন এনেকুৱা হয় বেডিং বান্ধি হোষ্টেল এৰিবি ৷’\nআমাৰ চুপাৰ চাৰজন আকৌ অলপ মিলিটেৰী মেজাজৰ আছিল ৷ সেই সময়ত সফুৰা নামৰ শিশু আলোচনীখনত ডেম পেহা নামৰ চৰিত্ৰ এটা আছিল ৷ মই ধাৰনা কৰি লৈছিলো আমাৰ চুপাৰ চাৰক দেখিয়ে সেই ডেম পেহাৰ চৰিত্ৰটো কল্পনা কৰিছিল ৷ এবাৰ আমি পঢ়া কলেজখনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আন্তঃমহাবিদ্যালয় যুৱ সমাৰোহৰ আয়োজন হৈছিল ৷ সেই সমাৰোহৰ অভ্যৰ্থনা সমিতিত চুপাৰ চাৰৰ পদবী আছিল মাৰ্শ্বেল (MARSHAL) ৷ চাৰৰ বেজটোত মাৰ্শ্বেল বুলি লিখা আছিল ৷ আমি সুবিধা পালে কওঁ,‘‘চাৰ আপোনাক ফিল্ড মাৰ্শ্বেল মানেকশ্বৰ দৰে লাগিছে ৷’’ চাৰে বৰ সন্তুষ্টিৰ হাঁহি এটা মাৰে ৷ অৰ্থ,‘‘মই সঁচাকৈয়ে ফিল্ড মাৰ্শ্বেল !!’’\nসেইযে টেনিছ খেলত Seeding থাকে তেনেকৈয়ে অলপ আগতে নাম লোৱা আমাৰ কেইটাৰ মাজতো তেনেকুৱা টপ ছিড থাকে ৷ ‘‘এইবাৰ অমুক টপ ছিড ৷’’ টপ ছিড মানে মাত্ৰ এডাল মিহি সুতাত তাৰ হোষ্টেলৰ জীৱনটো ওলমি আছে ৷\nএই ছিগো ছিগো, এই ছিগো ছিগো !!\nআমি বুজি নাপাওঁ গৰবৰ ক’ত, কেনেকৈ হৈ যায় ৷ ৰাতিপুৱা শুই উঠি ক্লাছলৈ ঠিকেই যাওঁ ৷ ঘুৰি অহাৰ পাছত কি হয় জানো ? কেতিয়াবা হেনো ৰাতি আমি এক/দুই বজালৈকে আনক পঢ়িবলৈ নিদিওঁ, কেতিয়াবা আকৌ হেনো চুপাৰ চাৰে হোষ্টেলৰ ৰুমবোৰত তালাছী চলালে আমাক নাপায় বোলে, কেতিয়াবা আকৌ ডাইনিং হ’লত আমি কিবা গন্ডগোল কৰো হেনো ইত্যাদি ইত্যাদি বহু অভিযোগ ৷ আমি গমেই নাপাও এইবোৰনো কেতিয়া হয় ৷\nআমি ছিডেড (seeded) কেইটাই ঠিক কৰিলো যে হোষ্টেলত আমি একে লগে থকা বৰ উচিত কথা নহ’ব ৷ পৰাপক্ষত আমি হোষ্টেলত ইটোৱে সিটোক নেদেখা ভাওঁ জুৰিবলৈ ধৰিলো ৷\nকিন্তু যেতিয়াই চুপাৰ চাৰৰ চমন আহে তেতিয়াই আমি এক লগ হওঁ ৷ আমাৰ মাজত কিন্তু সাংঘাটিক একতা ৷ চুপাৰ চাৰৰ তালৈ যাবলৈ ওলোৱাটোক সান্তনা দিওঁ,‘‘চিন্তা নকৰিবি, তোক যদি উলিয়াই দিয়ে আমি গোটেইকেইটাই তোৰ লগতে হোষ্টেল এৰিম ৷’’\nঅৱশ্যে আমাৰ এখন তুৰুপৰ টেক্কাও আছিল ৷ সেইখনৰ ওপৰত আমাৰ বিৰাট ভৰষা ৷ আমি সদায়ে সেই টেক্কাখনৰ ওচৰত এবাৰ হাজিৰ হওঁ,‘‘কিবা হ’লে কিন্তু বচাব লাগিব দেই !!’’\nমূল কাহিনীৰ লগত প্ৰযোজ্য নহয় যদিও বেলেগ কথা এটা কওঁ ৷\nএটা সময়ত মন কৰিলো লাহে লাহে ৰাজাদাক চুপাৰ চাৰে নমতা হৈছে ৷ পাছত কোনোবা এটাই খবৰ উলিয়ালে ৰাজাদাই হেনো এদিন অৰুপে ঘৰৰ পৰা অনা নাৰিকলৰ লাড়ু কেইটামান লৈ গৈ চুপাৰৰ চাৰৰ ভৰিত পৰি কৈছিল,‘‘চাৰ মোৰ সেইকেইটাৰ লগত পৰি মতিভ্ৰম হৈছিল ৷ মোক মাফ কৰি দিয়ক ৷’’\nমূল কাহিনী (তেনেই সৰু)\nএবাৰ চুপাৰ চাৰে মোক আৰু জিম কৰবেটক মাতি পঠিয়ালে ৷ আমি দুয়োটা আচৰিত ৷ চিন্তা কৰি পোৱা নাই ক’ত কি লেঠা লগালো ৷ ভয়ে ভয়ে সোমালো গৈ চুপাৰ চাৰৰ কোঠাত ৷ চাৰে কিবা লিখা মেলা কৰি আছিলে ৷ আমাক বহিবলৈ ইংগিত দিলে ৷ চুপাৰ চাৰৰ সন্মুখত বহি আছো ৷ চাৰে মুখেৰে একো মাত দিয়া নাই ৷ আমাৰ দুটাৰটো আৰু কথায়ে নাই ৷ জিমে কি চিন্তা কৰি আছিলে নাজানো ৷ মই ভাবি আছিলো,‘‘হোষ্টেলৰ পৰা যে উলিয়াই দিলে এই কথাটো ঘৰত মই নিজেই কোৱা ভাল হ’ব নে দেউতাহঁতে নিজে নিজে জনাই ঠিক হ’ব ৷’’\nঅকনামন পাছত তিনিটা কাপত তিনি কাপ চাহ আহিল ৷ মই বুজা নাই তিনি কাপ কিয় আনিছে ৷ চাৰ অকলেই আছে দেখোন !\nচাৰে মাত দিলে,‘‘খা ৷’’\nমই জিমলৈ নৰ’লো ৷ ক্ৰেকজেক বিস্কুট দুটাৰে সৈতে চাহ খাবলৈ ধৰিলো ৷ মনতে ভাবিলো,‘‘চাহ খুৱাই লৈছে যেতিয়া হোষ্টেলৰ পৰা নিৰ্ঘাট উলিয়াব ৷ আগতে কেতিয়াও চাহ দিয়া নাছিল আৰু উলিয়ায়ো দিয়া নাছিল ৷ আজি বাৰু উলিয়াই দিয়াৰ আগতে পিটিব নেকি ?’’\nজিমেও নিৰ্বিকাৰ ভাবে বিস্কুট চাহ খাই আছে ৷\nএপাকত চাৰে মাত লগালে,‘‘তহঁত দুটা পঢ়া শুনাত ভাল ৷ ভাল ঘৰৰ ল’ৰা ৷ ইমান উৎপাত কিয় কৰনো ?’’\nমনত ভাবিলো,‘‘এইটো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ কেনেকৈ দিম ? কি উত্তৰ দিম ??’’\nদুয়ো মনে মনে আছো ৷\nচাৰে আকৌ ক’লে,‘‘আমিও তহঁতৰ দৰে ডেকা ল’ৰা আছিলো ৷ আমিও অকনমান উৎপাত কৰিছিলো ৷ কিন্তু সদায়ে চুপাৰ চাৰকৈ কৈ উৎপাত কৰিছিলো ৷’’\nচাৰৰ কথা শুনি মোৰ বৰকৈ চাবলৈ মন গৈছিল চাৰৰ কোনটো ঠেং চুটি হৈছেনো ৷\nক’বৰ মন গৈছিল,‘‘চাৰ চাহ খুৱাই হোষ্টেলৰ পৰা উলিয়াব খুজিছে উলিয়াই দিয়ক ৷ ইমান গোকাট মিছা কথাটোনে কিয় ক’ব লাগে ?’’\nচাৰে কৈ গ’ল,‘‘তহঁত মোৰ ল’ৰাৰ দৰে ৷ যি কৰিবৰ মন যায় কৰিবি ৷ কিন্তু মোক কৈ কৰিবি ৷ এপ্লিকেচন এখন দি কৰিবি ৷’’\nমই মনে মনে চিন্তা কৰিলো,‘‘চিনেমা চাবলৈ যাবৰ কাৰনে কেনেকৈ দৰখাস্ত লিখিব লাগিব বুজিলো, এৰাতি হোষ্টেলত নাথাকিবৰ কাৰনে দৰখাস্ত লিখিব জানো ৷ কিন্তু মাৰপিট কৰাৰ আগতে কেনেকৈ দৰখাস্ত লিখিব লাগে ?? আৰু বি.এন.ডেৰ তালৈ যোৱাৰ দৰখাস্তখনত কি বুলি লিখম বাৰু ?’’\nমোৰ চিন্তাত যতি পেলাই জিমে সুধিলে,‘‘চাৰ আমি এপ্লিকেচন দিলে যিকোনো কাম কৰিব পাৰিম নেকি?’’\nচাৰে বৰ উৎসাহেৰে ক’লে,‘‘পাৰিবি পাৰিবি !! মোক মাত্ৰ জনালেই হ’ল ৷’’\nতাৰ পাছত চাৰে আমাৰ মুৰে কপালে হাত ফুৰাই মৰম কৰি দিলে ৷\nদুয়োটাৰে চকুপানী ওলাই আহিল ৷ বুজি পালো হোষ্টেলৰ পৰা আমাক উলিয়াই নিদিয়ে ৷\nচুপাৰ চাৰৰ আগত আমি শপত খালো,‘‘চাৰ আজিৰ পৰা আমি এপ্লিকেচন নিদিয়াকৈ একো কাম নকৰো ৷’’\nচুপাৰ চাৰৰ কোঠাৰ পৰা ওলায়ে দৌৰ মাৰিলো বন্ধুৰ দোকানলৈ ৷\nনাই ছিগাৰেট আনিবলৈ নহয় ৷ আমি দুয়োটাই এক এক দিস্তা কাগজ কিনিলো, দৰখাস্ত লিখিবলৈ ৷\nদুদিনমান পাছতে পূজাৰ বন্ধ ৷ আমাৰ এখনো দৰখাস্ত লিখা হোৱা নাই ৷\nজিম আৰু মই কথা পাতিলো,‘‘অই কিবা এটা কৰিমেই ৷ কি কৰো ??’’\nমাৰপিট নাই, কাৰো ঘৰলৈ যাবলৈ নাই ৷ চিনেমাকে চাব যাম !!!\nদুয়োটাই তাকেই ঠিক কৰিলো ৷\nকথা মতেই কাম ৷\nভবেনকাইৰ হাতত দৰখাস্ত এখন জমা দি দিলো ৷\n৬ বজাত চিনেমা চাবলৈ গ’লো – জিলা পুথিভৰাললৈ ৷\nহয় ঠিকেই পঢ়িছে ৷ আমি চিনেমা চাবলৈ গ’লো জিলা পুথিভৰাললৈ ৷\nদৰখাস্ততো তাকেই লিখা আছিল — আমি চিনেমা চাবলৈ জিলা পুথিভৰাললৈ গৈছো ৷\nকি চিনেমা চালো কৈ আছো বাৰু ৷\nসামৰণি (মুঠেও নাটকীয় নহয় )\nপুজাৰ বন্ধৰ পাছত আহি হোষ্টেল সোমাইছো ৷\nৰুমত বেগটো থৈ বাহিৰলৈ ওলাই আহিয়ে গম পালো মোক আৰু জিম কৰবেটক চুপাৰ চাৰে মাতিছে ৷\nহে ভগৱান !! এইবাৰ কি হ’ল আকৌ ?? হোষ্টেল আহি পোৱা ৫ মিনিটো হোৱা নাই ৷ ডাক পৰিলেই যে ?\nপালো গৈ চুপাৰ চাৰৰ কোঠা ৷\nআমাক দেখাৰ লগে লগে চাৰে এখন বগা কাগজ জোকাৰি জোকাৰি চিঞৰি চিঞৰি কৈছে,‘‘এইবোৰ কি ?? এইবোৰ কি ?? মোক ‘কা-মু-ফ্লা-জ’ কৰিব আহিছ নেকি ? মোক ‘কা-মু-ফ্লা-জ’ কৰিব আহিছ নেকি ?’’\nচাৰক বেছ উত্তেজিত যেন লাগিছে দেখি ৷\nমই বুজি পোৱা নাই চাৰৰ হাতত থকা কাগজখনো কিহৰ আৰু এই ‘কা-মু-ফ্লা-জ’ মানেনো কি ৷\nশব্দটোনো কোন ভাষাৰ সেইটোকেই ধৰিব পৰা নাই ৷\nমই ধাৰনা কৰিলো চাৰৰ হাতত থকা কাগজখন কোনোবা ছোৱালীলৈ লিখা কিবা চিঠিয়ে হ’ব ৷ কিন্তু কোনজনীলৈনো ইমান দৰকাৰী চিঠি লিখিলোনো যে চাৰ ইমান উত্তজিত হৈ গৈছে ৷\nএবাৰ ভাবিলো এই ‘কা-মু-ফ্লা-জ’টো আফ্ৰিকাৰ কোনো ভাষাৰ বিয়াৰ সমাৰ্থক শব্দ নেকি বাৰু ৷\nচাৰে আকৌ চিঞৰি চিঞৰি ক’লে,‘‘মোৰ মিলিটেৰী ট্ৰেইনিং আছে ৷ তহঁতক কৰ্ট মাৰ্শ্বেল কৰিম ৷ মোক ‘কা-মু-ফ্লা-জ’ কৰিব আহিছ ৷’’\nতেতিয়াহে বুজিলো ‘কা-মু-ফ্লা-জ’ মানে camouflage ৷ মানে চাৰৰ মিলিটেৰী মেজাজে উক দিলে ৷\nকিন্তু ক’ত কি camouflage কৰিলো ৷ চাৰৰ খং দেখি সুধিবলৈকো ভয় লাগিছে ৷\nচাৰে আকৌ ক’লে,‘‘তহঁতক ডিস্ট্ৰিক্ট লাইব্ৰেৰীত চিনেমা দেখুৱাইছে ! লাট চাহাব ওলাইছ ?’’\nতেতিয়াহে বুজিলো চাৰৰ খং ক’ত ৷\nদুইটাই দীঘলকৈ উশাহ এটা ল’লো ৷\n‘‘চাৰ তাকেই কওঁক আকৌ ৷ চাৰ আমি লাইব্ৰেৰীতেই চিনেমা চাব গৈছিলো ৷’’\n‘‘ওলা, এতিয়া ওলা ৰুমৰ পৰা !!’’\n‘‘শুনকচোন চাৰ , তাত ‘ফিলিম ফেষ্টিভেল’ হৈ আছিল ৷ তাত আমি এখন আমেৰিকান চিনেমা চাইছিলো ৷’’\nআমাৰ কথা শুনি চাৰ অকনমান শান্ত হ’ল ৷\n‘‘টিকেট ক’ত ?? টিকেট ক’ত ??? টিকেট কেইটা দেখুৱা মোক ৷’’\nহে ভগৱান !!!!!!!!!!!!!! ক’ৰ পৰা টিকেট দেখুৱাম ??\nআমি সেইদিনা টিকেট নোলোৱাকৈয়ে চিনেমা চাইছিলো ৷ আচলতে টিকেট কিনিব খুজিছিলো ৷ কিন্তু এটা টিকেটত ৫০ টকা কৈ খুজিলে ৷ গতিকে নিকিনিলো ৷ ‘গেটকিপাৰ’লৈ ভোলেনাথৰ প্ৰসাদ আগবঢ়াইহে সেইদিনা আমি চিনেমা চাইছিলো ৷ মোৰ আজি মনত আছে চিনেমাখনৰ নামটো – The Runaway Bride ৷\nকিন্তু গেটকিপাৰৰ লগত আমি কি ‘ছেটিং’ কৰিলো সেই কথা চুপাৰ চাৰক ক’ব লাগিলে পিঠি বখলিয়াব ৷ সেই কাৰনে ক’লো,‘‘চাৰ আমি International Cine Associationৰ মেম্বাৰ ৷ আমি টিকেট নকৰাকৈয়ে চিনেমা চাব পাৰো ৷’’\nচাৰে অকনমান দেৰী মনে মনে কি চিন্তা কৰিলে ৷\nকথা নাই বতৰা নাই আকৌ আগতে জোকাৰি থকা বগা কাগজখন জোকাৰি জোকাৰি ক’লে,‘‘এইবোৰ কি লিখিছ ?’’\nভালকৈ চাই গম পালো সেইখন আমি চিনেমা চাবলৈ যাম বুলি দিয়া দৰখাস্তখন ৷\n‘‘এপ্লিকেচন চাৰ ৷’’\n‘‘এপ্লিকেচন ! এপ্লিকেচন !! নাজান নেকি এপ্লিকেচন কেনেকৈ লিখে ? এখন এপ্লিকেচনত দুটাই কিয় চহী মাৰি দিছ ?? দুখন এপ্লিকেচন লিখ ৷ এতিয়া লিখ ৷’’\nজিলা পুথিভৰালত ২০ আগতে চোৱা চিনেমাৰ বাবে অনুমতি বিচাৰি মই আৰু জিম কৰবেটে ফিল্ড মাৰ্শ্বেলৰ কোঠাত বহি দৰখাস্ত লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিলো ৷\nএই কাহিনী সম্পূৰ্ন কল্পনা প্ৰসুত ৷ ইয়াত থকা সকলো চৰিত্ৰ কল্পনা প্ৰসুত ৷ মই নক’লেও পাঠকে বুজি পাব মই, জিম কৰবেট আৰু বৰিছ বেকাৰে একেলগে কোনো কালেই উচ্ছতৰ মাধ্যমিকত সহপাঠী নাছিলো ৷\nমই কিন্তু অনুমান কৰিছো ফেছবুকুত থকা প্ৰায় ১৫০জন মান বন্ধুৱে এই কাহিনীটো সঁচা বা সঁচাৰ কাষেৰ পাৰহৈ যোৱা মিছা বুলি গ’ম পাব ৷ যদি তেওঁলোকে তেনেকৈ ভাবে সেইটো তেওঁলোকে নিজৰ ইচ্ছা মতেহে কৰা এক দুষ্কৰ্ম হ’ব ৷ কাহিনীটোত যিমান ‘কা-মু-ফ্লা-জ’ সম্ভব আছিল কৰিলো ৷\nতুৰুপৰ টেক্কা সঁচাকৈ আছিল কিন্তু এখন !!\nমই ভাবিছো ই-মেইলত এই কাহিনীটো পঠিয়ায়ে দিওঁ নেকি ৷ পঞ্চায়ত ইলেকচনৰ পাছত এদিন আজৰি উলিয়াই পঢ়িব ৷


সুখ কত? – Tultul Kutum\nDecember 5, 2018 December 5, 2018 Tultul KutumLeaveaComment on সুখ কত?\nমই মনৰ সুখ বিচাৰি নহয়, ভগৱানৰ কাষত সাহস, প্রেৰণা বিচাৰি মন্দিৰ, মচজিদ আৰু গীৰ্জালৈ গৈছোঁ | আৰু প্রায়েই নিজৰ ঘৰৰ থাপনাৰ হিন্দু দেৱতাৰ সকলৰ সন্মুখত নিজৰ ভুলবোৰৰ বাবে ক্ষমা বিচাৰি আৰু এনে ভুল যাতে দুবাৰ নহয় তাৰ বাবে শক্তি দিবলৈ আৰু জীৱন যুদ্ধত যাতে যুঁজিবলৈ প্রেৰণা পাওঁ সেই উদ্দেশ্য প্রাৰ্থনা জনাওঁ | নিজক বুজি পাওঁ বাবেই জানো কোনো মন্দিৰ, মচজিদ, গীৰ্জাই মনৰ সুখ দিব নোৱাৰে | কিন্তু আজিলৈকে মই বৌদ্ধ বিহাৰত গৈ পোৱা নাই | অৱশ্যে মই যিবোৰ ঠাইলৈ ফুৰবিলৈ গৈছোঁ বা মোৰ আশে পাশে অঞ্চল বা মই যিবোৰ ঠাইত সৰুৰে পৰা বহুত বছৰ থাকিলোঁ এইবোৰ ঠাইত বৌদ্ধ মন্দিৰ নাই বা নাছিল | বৌদ্ধৰ দৰ্শন, নীতিয়ে মোক সদায়েই আকৃষ্ট কৰি আহিছে | যদিও এই কথা ভালকৈ জানো যে বুদ্ধদেৱে সংসাৰ ত্যাগ কৰি গভীৰ তপস্যাত মগ্ন হৈয়ো শেষত বুজি উঠিছিল যে মানুহে জীৱিত কালত কেতিয়াও পৰম সুখ লাভ কৰিব নোৱাৰে | নিৰ্বাণ কেৱল মৃত্যুৰ পিচতহে লাভ কৰিব পাৰি |\nগতিকে জীয়াই থকাৰ কালছোৱাত কোনো মানুহেই পৰম সুখ লাভ কৰিব নোৱাৰে | সুখ-দুখ থাকিবই | সুখ-দুখ চেতনা নথকা এটা জীৱন মৃত্যুৰ পিচতহে লাভ কৰিব পাৰি |\nvia Blogger https://ift.tt/2AWoEtM\nPrevious মিচিং কবিতা- Tangar\nNext সুখ কত?


হিতেন শৰ্ম্মাৰ দিনলিপি -৯(-ধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্ম্মা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nক’ৰপৰা যে কি হৈ গ’ল কথাবোৰ! এটা মাত্ৰ ফোন কল, অলপমান হেঁপাহ.. তাৰেপৰাই আৰম্ভ হোৱা নাছিলনে কথাবোৰ? অথচ এতিয়া? সকলো যেন খেলিমেলি হৈ গ’ল| আলহী খাব অহা কৈলাশ দাক মূৰ্মুষ অৱস্থাত চিকিত্‍সালয়ত ভৰ্তি কৰোৱা হৈছিল| এডাল মাত্ৰ জোকে সৰ্বনাশ নমাই আনিছিল তাৰ জীৱনলৈ| এতিয়া মাথো প্ৰয়োজন তেজৰ| অথচ অন্ধবিশ্বাসী গঞা আগুৱাই যোৱা নাই ৰক্তদান কৰিবলৈ| ভূতে বাহ লোৱা শৰীৰ এটাক ৰক্তদান কৰি কোনেও নিজৰ আৰু গাঁওখনৰ অনিষ্ট কৰিব নোখোজে| আনফালে তেজ বিচাৰি চলাথ কৰিছে দেউতা আৰু খুড়াই| আলহী খাবলৈ অহা ল’ৰা এজনৰ এই দশাৰ বাবে নিজকে দায়ী বুলি ভাৱিছিল তেওঁলোকে| ইফালে গঞা ক্ষুন্ন হৈ পৰিছিল ৰাতিপুৱা মোৰ ব্যৱহাৰ আৰু আমাৰ পৰিয়ালৰ প্ৰতিক্ৰিয়াহীনতাত| আমাৰ বিৰুদ্ধে ৰাইজমেল মতা হৈছিল আবেলি| অথচ কথাবোৰ মোক জনোৱা নাছিল কোনেও| আৰু বাহিৰত হোৱা কথা-বতৰাবোৰৰ ৰিণিকি-ৰিণিকি শুনা অংশৰপৰা যেতিয়া সকলোখিনি উলিয়াই ললো, আন এক অপৰাধবোধে হেঁচা মাৰি ধৰিলেহি মোক|\nএক তীব্ৰ মানসিক অন্তৰ্দ্বন্দ্বত ভূগি আছিলো ম‍ই| ৰাতিপুৱাৰ ঘটনাটোৱে মোক টুকুৰা-টুকুৰ কৰি পেলাইছিল| ভাল কৰিছোনে, বেয়া? ম‍ই যি কৰিছিলো উচিত আছিলনে সেয়া? নে মোৰ সকলো সিদ্ধান্ত‍ই আৱেগিকহে আছিল! এবাৰ এইফালে, এবাৰ সেইফালে মনটোৱে দৌৰি ফুৰিছিল| যিখিনি হৈ গৈছিল, সেইখিনিৰ বাবে অনুশুচনাত দগ্ধ হৈ পৰিছিলো ম‍ই| ম‍ই ভূত নামানিলো বুলিয়েই ভূত মিছানে? যদি মিছায়েই হয়, তেন্তে অতৃপ্ত আত্মাৰ কাহিনীবোৰ বিজ্ঞানে ইয়াৰ নিজস্ব দৃষ্টিভঙ্গীৰে মানুহক বুজাই মেলি, সৈমান কৰাব পৰা নাই কিয়? কিয় বিজাব পৰা নাই এই অলৌকিকতাৰ কাৰণ? আৰু দয়াল কা! মোকোতো ভূতৰ কবলত পৰা বুলি কব পাৰিলেহেতেন.. কিন্তু দুজনৰ মাজৰ পৰা কৈলাশদাকহে বাছি উলিয়ালে কিয়?\nএশ একুৰি প্ৰশ্ন‍ই জুমুঠি মাৰি ধৰিছিল মগজটো| যথেষ্ট ভাগৰো লাগিছিল, অথচ শুব পৰা নাছিলো| বিচনাত উঠি চকু মুদিলেই ভাঁহি উঠিছিল গৈটেই ঘটনাটো| দূৰ কৰবাৰ পৰা প্ৰতিধ্ধনিত হৈ আহিছিল কৈলাশদাৰ মাত-“পাইছু ৰ’”.. দয়াল কাই চিঞৰি চিঞৰি যেন এতিয়াও কৈ আছিল-“শ্যালা হাৰামজাদা… যাবিনা নাই এৰে পৰা..?” আৰু মাজে মাজে ভাবতে “জপং…জপং” শব্দ শুনি চক খাই উঠিছিলো| প্ৰচণ্ড ভোকত পেট খামোচ মাৰি ধৰিছিল, অথচ টেবুলৰ ওপৰত পৰি আছিল বাঢ়ি দিয়া দুসাজকৈ ভাত; একো এটায়েই খাবলৈ মন যোৱা নাছিল| মনত এটাৰ পিছত এটাকৈ উত্থাপিত প্ৰশ্ন‍ই মোক জুমুৰি দি ধৰিছিল আৰু উত্তৰ বিচাৰি নাপাই জৰ্জৰিত হৈ পৰিছিলো ম‍ই|\nহাস্পতালত তেতিয়া জীৱনৰ বাবে যুঁজি আছিল কৈলাশদা; বন্ধ কোঠাত নিজৰ সৈতে যুদ্ধ কৰি আছিলো ম‍ই নিজে| গাঁওৰ সুবিধাবাদী কিছুমানৰ বাবে সুবিধা ওলাইছিল আৰু তাৰ ফলস্বৰূপেই চোতালত বহিছিল ৰাইজমেল| কাৰণ, আমাৰ ভালৰ বাবে আমাৰ চোতালতেই গোট খোৱা গাঁওৰ অগ্ৰজসকলক ম‍ই কটু বাক্য শুনাইছিলো| ইমানখিনিৰ পিছতো দেউতা-খুৰাহঁতে মোক ’শাসন’ কৰা নাছিল| হঠাতে বাহিৰত কোনোবাই কোৱাকুই কৰা শুনিলো-“হিতুই এনে কৰবা নালগিছিল| আমি ৰাইজেতো ছলিটুক মৰি যাবা নেদলুহৈ|”\n-“সি এলাখেন নামনে, জানেয়ে দেখুন”\n-“সি নামনিলিএ হব না! আমি দয়ালক নাজনু নেকি?”\n-“সি ক‍ই আছিল কৈলাশদাক কলজুকে ধৰি ঠিকচে খাৱ‍ইহে সেনেহেন কচ্চি বুলে|”\n-” জুকে তেজ খালি মানহে ভ্ৰম বকে নেকি?আমাক কিত্তেও জুকে ধৰাএ নাই? আমি কলজুক দেখাএ নাই?\n-“ভ্ৰম বকপা পাৰে| তাহুন পঢ়া-শুনা কৰা ছ’লি, নাইজে না!”\n-“সেতুৱেটো আমাৰ দোষ| তাহুন পঢ়া-শুনা কৰা বুলি চব সিদ্ধান্ত আমি তাহাৰ উপৰোত এৰি দেউং|”\n-“নহ’লি কি কৰবা লাগছিল?ম‍ই ভাবু হিতুই একো বয়া কৰা নাই|”\nবহুকেইজন মানুহৰ কথাৰ মাজত তল পৰি গোছিল কথাবোৰ| ধৰিব পাৰিছিলো|\nৰাতিপুৱাৰ কাহিনীয়েই সকলোবোৰ গৰম কৰি ৰাখিছিল| আনকি আমাৰ চোতালো| , ইতিমধ্যে দুটা ফৈদ হৈ গৈছিল ৰাইজসকল আৰু দুয়ো গোটৰ মাজত চলি আছিল যুক্তিযুদ্ধ| অথচ সেই কথাবোৰ শুনিও মোৰ খং উঠা নাছিল| এক অশিক্ষিত আৰু অল্পশিক্ষিত মানুহেৰে গ্ঠিত আমাৰ প্ৰৌঢ়সমাজ| নিজকেই সমাজৰ উচ্চস্তৰতেই দেখি আহিছে| আজিলৈ কোনেও তেওঁলোকৰ কথাত অমান্তি হোৱা নাই, মানিবলৈ অস্বীকাৰ কৰা নাই| অথচ আজি তেওঁলোকৰ সিদ্ধান্তমৰ্মেই মাতি অনা দয়াল ওজাক চোতালৰপৰাই খেদি পঠিওৱা হ’ল, অপমান কৰা হ’ল ৰাইজক- সেয়া তেওঁলোকে কেনেকৈ মানি লব? মানি লব‍ই বা কিয়? কিতাপৰ শিক্ষাই জানো আচল শিক্ষা?\n-” কেটামান দিন ইস্কুলত যাইয়ে লাটচাহেব হৈ গেইছি-ইহ..ৰাইজক কাটে..ইমান সাহ, বিচাৰ হবাই লাগবো…” ৰাইজৰ ওচৰত দাবী উত্থাপন কৰা হৈছিল আৰু সেইসকললৈ মোৰ পুতৌ জন্মিছিল| যিয়ে ঘ্হেনঘ্হেনীয়া পেনপেনীয়া সকলকে শিষ্টাচাৰ শিকাব নোৱাৰিলে, যাৰ নৱ প্ৰজন্মৰ প্ৰতি দায়িত্বজ্ঞান বুলি কোনো বস্তুৱেই নাই, তেওঁলোকে আমাৰ বিচাৰ কৰিব! কিন্তু এয়াই নিয়ম| আৰু এখন সমাজৰ বাসিন্দা হিচাপে সেইবোৰ শুনি যাব লগা হৈছিল| কথাবোৰ শুনি জেদটো বাঢ়ি আহিছিল, খংটো উঠি আহিছিল, কিন্তু ঘৰখনলৈ চাই এইবাৰ শান্ত হৈ ৰৈছিলো| উপলব্ধি কৰিছিলো, একমাত্ৰ মোৰ প্ৰতিক্ৰিয়াই ঘৰখনক শ’লঠেকত পেলাইছে-কোনেও কেতিয়াও আঙুলি টোৱাব নোৱাৰা ঘোৰখনলৈ বদনামৰ ধল নমাই আনিছে| ইমানখিনিৰ পিছতো আমাৰ পৰিয়ালৰ কোনোৱে কিন্তু মতামত দিয়া নাছিল| সেই কথাটোৱে মোক দোধোৰ-মোধোৰত পেলাইছিল| পৰিয়ালৰ আন সদস্যই কথাটোত গুৰুত্বই দিয়া নাছিল নে ৰাইজৰ সিদ্ধান্তকেই মূৰ মাতি লবলৈ সাজু হৈছিল ধৰিব পৰা নাছিলো| এইটো কথায়ো মোক আন এক অপৰাধবোধত ভোগাইছিল| কি কৰা উচিত আছিল, কি কৰিলো, কি কোৱা উচিত আছিল, কি কলো- সেইবোৰ কথাই মোক ভাৰাক্ৰান্ত কৰি তুলিছিল|\nকেতিয়াবা আকৌ দয়ালকাৰ বাবেও বেয়া লাগে| এজন অতি সাধাৰনভাৱে জীৱন-যাপন কৰা গঞা দয়ালকা| তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰ জানক বা নাজানক, ভূত-প্ৰেত থাকক বা নাথাকক, এইটোৱেতো তেওঁৰ পেছা| আমি ওজালি বিশ্বাস কৰাৰ বাবেইতো তেওঁ ওজা হব পাৰিছে| ভুতে নধৰিলে তেওঁ খাব কি.কেনেকৈ চলিব তেওঁৰ পৰিয়াল ! তেওঁৰ তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰৰ একমাত্ৰ মাধ্যম ভূতেই লোৱা নাই জানো তাৰ পৰিয়ালৰ ভৰণ-পোষনৰ দায়িত্ব? এজন ওজা হোৱাৰ বাহিৰেও তেৱোতো এজন মানুহ| শিক্ষাই সংকুচিত কৰি অনা ভূতৰ এই ক্ষেত্ৰকে জীৱিকাৰ বাবে খটুওৱাতো কম ৰিক্সৰ কথানে ! অথচ সেই পথকেই লৈ চলি আছে তেওঁ| তেওঁহে জীৱন যুজৰ প্ৰকৃত যুজাৰু| অথচ এন এজন মানুহকে নগা দাৰে কাটিব খেদি গৈছিলো ম‍ই| তাকো ওজালিৰ সময়ৰ বাহিৰে নম্ৰ, অমায়িক এইজন দয়ালকাক| কিমানযে ভুল কৰিছিলো ম‍ই ! ভালকৈওতো বুজাব পাৰিলোহেতেন| ভালকৈ কলে তেওঁ নুশুনিলেহেতেননে? আৰু এতিয়া আত্মদহনত দহি দহি বহি আছো এটা কোঠালীত| খবৰ লবলৈ কোনো অহা নাই| কেৱল ৰাতিপুৱা এসাজ, দুপৰীয়া এসাজ ভাত দি গৈছে প্ৰতীমা পেহীয়ে| সিও তেনেদৰি পৰি আছে|| খাব পৰা নাই| দেহৰ পাচন যন্ত্ৰয়ো মোক মানি লব পৰা নাই| মানি লব খোজা নাই পৰিয়ালেও| সকলোৱে যেন নিঃসংগভাৱে থাকিবলৈ দি মোক শাস্তি দিছে| নিঃসংগতাবোধে খুলি খুলি খাই আছে মোৰ বিবেকক|\n-“ম‍ই ভাবু হিতুই একো ভুল কৰা নাই| কৈলাশ ভুতৰ পালাত নপৰা বুলি সি প্ৰমাণ দিবা পাচ্চি| তাৰে পাচতো এই মাইৰ-ধৰগেলা কিয়ো সহ্য কৰবো সি?সেটুদৃষ্টিত সি কৰা প্ৰতিক্ৰিয়াত ম‍ই মুঠেই অসন্তুষ্ট নহে| লজ্জিত হবা লাগাও মোৰ নাই| বৰং গোৰৱান্বিতহে যে মোৰ ছলি আজি শিক্ষাৰ মূল্য ৰাখপা পাচ্চি আৰু আমাক সবকে এটা ৰাস্তা দেইখে দিবা পাচ্চি| এইখিনি অৱশ্যে মোৰ মতামতহে| ৰাইজে যদি ভাৱে, আমি ভুল কচ্চু, তিত্তেহ’লি ৰাইজে যি সিদ্ধান্ত লএ তাকে নানবা ৰেডি আছু|” প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰাইজৰ হেচাঁত দেউতাই মতামত দিলে আৰু ভাঁহি অহা প্ৰতিটো শব্দ‍ই মোৰ বুকুখনত আহি হেচা মাৰি ধৰিলেহি| হুকহুকাই কান্দি পেলালো ম‍ই| সেই চকুপানীখিনিৰ ওজন কিমান আছিল, কান্দি উঠিহে অনুমান কৰিব পাৰিলো| আজি দেউতাৰ পৰা আকৌ এটা নতুন শিক্ষা পালো| এটা পথৰ সন্ধান পালো| সেইটো হৈছে শান্ত-শিষ্টভাৱে লোৱা সত্যৰ পথ-যাক ম‍ই ক্ৰোধেৰে সাৱটি লৈছিলো| ক্ষমা হব সেই সত্য পথত মোৰ সহযাত্ৰী| ম‍ই ঠিক কৰি পেলালো-ম‍ই দয়াল কাৰ ওচৰলৈ যাম|\n-“হিতু দা, অনুপম দা আইছি|”-নিকুৱে চিঞৰিলে| লগে লগে অনুপম এনেয়ে বন্ধ কৰি ৰখা দুৱাৰখন খুলি সোমাই আহিল|\n-“ঐ, বুল ফুৰি আহু”\n-“ক’ত যা?ইচ্ছা যাৱ নাই |”\n-“নালগে আ ইচ্ছা যাবা..ওলো| আৰে, ত৬ই ভাত খাৱৱেই নাই?”\n-“নাই ৰ…ইচ্ছায়েই যাৱ নাই দেখুন|”\n-“ইচ্ছা নায‍ই তোৰ?পাগলা হৈছা নেকি? খা ফটাফট| ডাঙাৰ কাম এটা আছে|”\n-“তিত্তে খুৰাই কৈ আইছিল, কৈলাসদাক তেজ দিবা লাগা হৈছি বুলে|”\n-“ম‍ই তিত্তেয়েই আহিম বুলছিলু| পাছে মাই গম পাই আইভা নেদা হ’ল|”\n-“মনে মনে যাম| বিলৰ ভিঠাত যাম বুলি কৈ আইছু| জানে তাতে গেলি মোৰ আহোতে দেৰি হএ|”\n-“এতিয়া তাৰমানে ত‍ই ফাঁকি দি হোলিও তেজ দিবি?”\n-“অনুপম !!!” কিযে এক শিহৰণে মোক জোকাৰি দিলেহি গম নাপালো| আনন্দতে ম‍ই অনুপমক সাৱটি ধৰিলোহি|\n-“বুল বুল….দেৰি নকৰবি|”\n-“ৰহ| মোৰো এটা ডাঙাৰ কাম আছে|”\n-“ডাঙাৰ কাম?ৰহ.. ম‍ই অলপ চাইডত যাউ…কভে দাৱ-চাৱ ওচ্ৰে-পাজ্ৰে থাকপাও পাৰে…. হাহাহা…” স্বতঃস্ফুৰ্তভাৱে মোৰ মুখৰপৰাও হাঁহি ওলাই গ’ল|\nশিক্ষকতা জীৱনৰ কিছু অনুভৱ-১২ (নিবেদিতা বৰি)


উত্তপ্ত অসম আৰু শিল্পী গোষ্ঠীৰ মৌনতা : (অভিনিবেশ তন্ময় শর্মা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nOctober 14, 2013 March 10, 20210Comments\n“অসমীয়া সমাজক একগোট কৰি গোটাব পাৰিলেহে আমাৰ আর্থিক,ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ উন্নয়ন হ’ব আৰু জীয়াই ৰাখিব পাৰিম। জাতি-জনজাতিৰ ভিতৰত থানবান হ’লে প্ৰত্যেক জাতি গোষ্ঠী মৰিব।”\n“গণ বিপ্লৱৰ জীৱন দৰ্শনক পদাঘাত কৰি কোনো প্ৰকৃত শিল্পী জীয়াই থাকিব নোৱাৰে।” – বিষ্ণু প্রসাদ ৰাভা (১৯০৯-১৯৬৯)\nপৃথক ৰাজ্যৰ দাবীক কেন্দ্র কৰি অসমত শেহতীয়াকৈ হৈ যোৱা হিংসাত্মক ঘটনাবোৰে অসমত বাস কৰা অসমীয়া সকলৰ দৰে দিল্লীবাসী অসমীয়া সকলকো মৰ্মাহত কৰি তুলিছে। হিংসাত্মক ঘটনাবোৰৰ আঁৰত থকা বিভিন্ন সংগঠনক গৰিহণা দিয়াৰ লগতে পৃথক ৰাজ্য দাবী কৰা বিষয়টোলৈ দিল্লীত অসমীয়া বুদ্ধিজীৱী তথা ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলৰ মাজত তুমুল বিতৰ্কও হৈছে। যদি কোনোবাই জনগোষ্ঠীয় দাবীটোক সমৰ্থন কৰিছে আন বহুতে অসমৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ স্বাৰ্থত ইয়াৰ তীব্ৰ বিৰোধিতাও কৰিছে। যোৱা কেইদিনমানৰ পৰা কেইটামান প্রশ্নই মোৰ মনত খুন্দিয়াই আছে- বিভাজনে অসমলৈ স্থায়ী শান্তি ঘূৰাই আনিব পাৰিব নে? অসমখনক যদি ইমানখিনি জনগোষ্ঠীৰ মাজত খণ্ড বিখণ্ড কৰি ভগাই দিয়া হয়, অসমখনৰ অস্তিত্ব জানো থাকিব? ইতিমধ্যে বাংলাদেশৰ পৰা হোৱা অবৈধ প্ৰব্ৰজনে আৰু নগাসকলৰ বলপূৰ্ব্বক দখলে থকা সৰকা কৰা মূল সুঁতিৰ অসমীয়াসকলৰ অসমৰ ভগ্নাৱশেষত কিমান সুৰক্ষিত হ’ব? এক গভীৰ সমস্যাৰ লগত জড়িত হৈ থকা হেতুকে এইকেইটা প্রশ্ন নিশ্চয় বিভিন্ন জনৰ মনত ইতিমধ্যে উদয় হৈছে। মই আশা কৰোঁ এই সমস্যাটোৰ এক স্থায়ী সমাধানৰ বাবে তেখেতসকলে নিশ্চয় চিন্তা-চর্চাও আৰম্ভ কৰিছে কিয়নো কোনো সমাধান নহ’লে অসমৰ পৰিস্থিতি উনবিংশ শতিকাৰ বল্কান অঞ্চলৰ দৰে হ’ব। বল্কান খণ্ড-বিখণ্ড হ’ল, কিন্ত শান্তি হ’লে ঘূৰি নাহিল।\nবিভিন্ন জনগোষ্ঠীয়ে পৃথক ৰাজ্য দাবী কিয় কৰিছে? অসমৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হ’বলৈ তেওঁলোক ইমান কিয় ইচ্ছুক?ইয়াৰ বাবে কোনোৱে এটা কাৰণ বুলি ডাঠি ক’ব নোৱাৰে। কিন্তু মোৰ মতে ইয়াৰ এক প্রধান কাৰণ হ’ল সাংস্কৃতিক। জনগোষ্ঠীয় লোকসকলে নিজকে অসমীয়া বুলি চিনাকি দিব নিবিচাৰে। অসমীয়া সংস্কৃতি তেওঁলোকৰ বাবে ক্ৰমাগত ভাবে এক বিদেশী সংস্কৃতিলৈ পৰিণত হৈছে। এই ক্ষেত্রত মূল সূঁতিৰ অসমীয়া সকলৰ দোষো আছে। আমি অসমীয়াৰ সংজ্ঞাকে আজিলৈকে বুজি নাপালোঁ আৰু সেইবাবে উগ্র জাতীয়তাবাদৰ ঢৌৱে আমাক উটুৱাই লৈ গুচি যায়। জাতীয় অধ্যাপক ড. সুনীতি কুমাৰ চট্টোপাধ্যায়ে ‘কিৰাত জনকৃতি’ নামৰ গ্রন্থত লিখা কথা আঙুলিয়াই দি কৈছিল যে অসমীয়া জাতি আৰ্য্য, অনাৰ্য্য, দ্ৰাবিড়, নিষাদ, কিৰাদ, মঙ্গোলীয়, অষ্ট্রিক আদি জাতিসমূহৰ সংমিশ্ৰণত গঢ়ি উঠা এটা জাতি আৰু এই জাতিৰ সংস্কৃতিও সকলোবোৰৰ সংমিশ্ৰণত,হাজাৰ হাজাৰ বছৰৰ সাধনাৰ ফল স্বৰূপে গঢ়ি উঠা সংস্কৃতি। এইখিনিতে বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভায়ে কোৱা এষাৰ কথালৈ মনত\nপৰিছে। এজন প্ৰতিভাৱান শিল্পী হিচাপে বিষ্ণু ৰাভা যদিও জনপ্ৰিয় আমি বহুতে নাজানো যে তেখেত এজন অতি উচ্চ মানৰ ভাষাবিদ আৰু চিন্তাবিদো আছিল। ৰাভাই অসমত বাস কৰা সকলোকে এটা অসমীয়া জাতি হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল। এবাৰ কথাৰ মাজতে হেনো বিশিষ্ট চিন্তাবিদ ড. হীৰেন গোঁহাইৰ আগত তেখেতে প্রকাশ কৰিছিল যে অসমীয়া জাতি এটা উমৈহতীয়া জাতি আৰু অসমীয়া ভাষা এটা উমৈহতীয়া ভাষা। সত্য যেনেকৈ কোনো এটা ধৰ্ম্ম,ভাষা বা শ্রেণীৰ ব্যক্তিগত সম্পদ নহয়,তেনেকৈ অসমীয়া জাতি আৰু ভাষাও কোনো এটা নিৰ্দিষ্ট সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তিগত জাতি বা ভাষা নহয় (প্রথম বছৰ,চতুর্থ সংখ্যা ‘প্রতিবাদ’ আলোচনী,২২নং পৃষ্ঠা)।\nৰাভাই বিশ্বাস কৰিছিল যে ঐক্য অবিহনে সৌন্দৰ্যৰ বিকাশ আৰু প্রগতি অসম্ভৱ।\nঅসম কেশৰী অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰী, ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্রসাদ আগৰৱালা, কলাগুৰু বিষ্ণুপ্রসাদ ৰাভা,গণ শিল্পী হেমাঙ্গ বিশ্বাস আৰু তেওঁলোকৰ সুযোগ্য উত্তৰাধিকাৰী সুধা কন্ঠ ড. ভূপেন হাজৰিকাৰ দৰে সমাজ সচেতন বিপ্লৱী শিল্পীৰ অনুপস্থিতি এই সংকটাপন্ন পৰিস্থিতিত প্ৰত্যেকজন অসমীয়াই উপলব্ধি কৰিছে। কিন্তু তেওঁলোকৰ আদৰ্শ আগবঢ়াই লৈ যাবলৈ আজি কোনো এজন শিল্পী ওলাই অহা নাই। অলপতে দিল্লীত অনুষ্ঠিত হোৱা এক সাংস্কৃতিক সন্ধ্যাত জনপ্ৰিয় কন্ঠশিল্পী অংগৰাগ মহন্তই গীত গোৱাৰ মাজতে অসমীয়াসকলৰ মাজত ঐক্যতা বজাই ৰাখিবলৈ আহ্বান জনাইছিল। ই সঁচাকৈ প্ৰশংসনীয় কিন্তু শিল্পীসকলৰ দায়িত্ব ইমানতেই শেষ নে?\nইতিহাস খুচৰি চালে দেখিব শিল্পীসকলে নিজ নিজ সৃষ্টিশীলতাৰে দুৰ্যোগৰ সময়তো সাধাৰণ মানুহৰ মনত এক গভীৰ সাঁচ বহুৱাবলৈ সক্ষম হৈছিল যিয়ে বহু ঘটনাৰ দিশেই সলনি কৰি দিছিল। পণ্ডিত ৰবি শংকৰ আৰু জর্জ হেৰিছনৰ,‘The Concert For Bangladesh’-এ কিদৰে বাংলাদেশৰ মুক্তি সংগ্রামৰ প্রতি বিশ্ব মত আনি দিছিল সেয়া হয়টো দুনাই কোৱাৰ প্রয়োজন নাই। আমি সকলোৱে ভাবো সংগীত মনোৰঞ্জনৰ বাবে। নিশ্চয়, কিন্তু সঙ্গীতৰ এক অদ্ভুত শক্তিও আছে-ঐক্যবদ্ধ কৰাৰ শক্তি! সঁচাকৈ,সঙ্গীতে কোনো সীমা নামানে,কেৱল তাক অতিক্ৰম কৰে (Music doesn’t obey any boundaries. It just transcends them)। সঁচা অৰ্থত সংগীত এক বিশ্বজনীন ভাষা।\nপ্রথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত সৈনিকসকলৰ ওপৰত ‘খ্রীষ্টমাছ কেৰলে’(Christmas Carol) এক অভাৱনীয় প্রভাৱ পেলাইছিল। ১৯১৪ চনৰ ২৪ ডিচেম্বৰৰ দিনাখন জাৰ্মান আৰু ব্ৰিটিছ সৈনিকসকলে কৰ্তৃপক্ষৰ আদেশ নোলোৱাকৈ যুদ্ধ বিৰতি ঘোষণা কৰি ইজনে সিজনৰ তম্বুলৈ গৈ অভিনন্দন জনাই আৰু ‘খ্রীষ্টমাছ কেৰল্’ গাই বৰদিনক আদৰণি জনাইছিল। এই নির্দিষ্ট ঘটনাই সকলোকে বিস্ময়াভিভূত কৰিছিল।‘Jazz’(লুইছ্ আর্মষ্ট্রঙৰ দৰে শিল্পীৰ যোগেদি)আৰু ‘Rock n Roll’ সংগীতে শীতল যুদ্ধৰ সময়ছোৱাত বিভিন্ন ৰাজনৈতিক চিন্তাধাৰাৰ লোকক এক কৰি কেতিয়াবা গণবিপ্লৱ (বিশেষকৈ ছোভিয়েট ব্লকত) অনাতো সহায় কৰিছিল। বিখ্যাত লোকশিল্পী বব্ ডিলানৰ‘Blowing in the wind’ গীতটি হয়তো বহুতে শুনিছে; জ্বলন্ত ষাঠিৰ দশকত ই হৈ পৰিছিল মানৱতাৰ জয়গাল।\nএইখিনিতে মোৰ শ্ৰদ্ধেয় শিক্ষাগুৰু মুকুল মাংগলিক ছাৰে কোৱা এটা ঘটনালৈ মনত পৰিছে। ১৯৮৪ চনৰ ৩১ অক্টোবৰৰ দিনাখন আৰম্ভ হোৱা শিখ বিৰোধী ৰায়তে গোটেই দিল্লী কঁপাই তুলিছিল। এক ভয়াৱহ পৰিস্থিতি,এক উত্তাল পৰিবেশ,মানৱতা স্খলনৰ এক চূড়ান্ত নিদৰ্শন! শান্তিৰ বার্তা প্রেৰণ কৰাৰ নিমিত্তে দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয় কেম্পাছৰ নিচেই কাষতে অৱস্থিত বিজয়নগৰৰ পৰা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত শিখ্ প্রধান খালছা মহাবিদ্যালয়লৈকে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰী তথা ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলে এক শোভাযাত্ৰাৰ আয়োজন কৰিছিল। এই শোভাযাত্রাক নেতৃত্ব দিছিল সোঁ-পন্থী উগ্রবাদীৰ হাতত কৰুণ ভাৱে মৃত্যুক সাবটি লোৱা প্রতিভাৱান নাট্যকাৰ প্রয়াত ছফ্দৰ হাচ্মীয়ে। খালছা মহাবিদ্যালয় পোৱাৰ লগে লগে তেওঁলোক, চুৰি-কটাৰী লৈ ৰৈ থকা কেইজনমান শিখ ধর্মীয় ছাত্রৰ সন্মুখীন হ’ল। ডেকা কেইজনৰ মুখমণ্ডলত প্রতিশোধ লোৱাৰ বাসনা অতি স্পষ্টভাৱে প্রতিফলিত হৈ আছে। ভয়ত সকলোৰে বুকু ভাগি যাওঁ যেন হ’ল। তেনেতে দলটোৰ এগৰাকী মহিলাই স্বতঃস্ফূৰ্ত ভাৱে এটা দেশপ্রেমমূলক গীত গাই দিলে। সকলো কাঁহ পৰি জীন গ’ল। আশ্চৰ্যজনকভাৱে গীতটো গাই শেষ কৰাৰ পিছতে ‘খালছা’ৰ ছাত্রকেইজনে চুৰি কটাৰী দলিয়াই মাটিত বহি হুক-হুকাই কান্দিবলৈ ধৰিলে। দেখি সকলো স্তম্ভিত! দৌৰি গৈ ডেকাকেইজনক সাবটি ধৰি সকলোৱে সমবেদনা জ্ঞাপন কৰিলে। এগৰাকী সাধাৰণ মহিলাই গীত গাই যদি এনেধৰণৰ এক বিস্ময় সৃষ্টি কৰিব পাৰে,এগৰাকী কন্ঠশিল্পীৰ সামৰ্থ্যৰ কথা ভাবক!\nসংঘর্ষৰ সময়ত চিত্রকৰ(VisualArtist),ভাস্কৰ(Sculptor) তথা ৰাজহুৱা শিল্পী(Public Artist)সকলেও এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। মনত ৰখা উচিত যে এনে ধৰণৰ শিল্পই আমি অনুভৱ কৰা মানসিক বিভ্ৰান্তি, আশাশূণ্যতা, আস্থা হীনতা,উদ্বিগ্নতা আদি চূড়ান্ত পর্য্যায়ৰ আৱেগ অনুভূতি প্রকাশ কৰাৰ এক প্ৰয়োজনীয় মাধ্যম হৈ পৰে। তাতোতকৈ তাৎপর্যকৰ কথাটো হ’ল যে এনে ধৰণৰ শিল্প কলাই আমাক জীৱনৰ সুখ আৰু মানৱীয় উদ্যম তথা স্থিতিস্থাপকতাৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিয়ে। চিত্ৰকৰ সকলৰ ভিতৰত যুদ্ধচিত্রকৰ(War Painter) সকলে জনমত প্ৰভাৱিত কৰাত এক ইতিবাচক ভূমিকা পালন কৰি আহিছে। এখন পৃথিৱী বিখ্যাত যুদ্ধচিত্র হৈছে প্রথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ৰ, জন্ চিংগাৰ চার্জেন্টে অঁকা ‘Gassed’(১৯১৮)।\nএই চিত্রখনৰ যোগেদি যুদ্ধক্ষেত্রত সৈনিকসকলৰ অস্থিৰতা আৰু অসহায় বোধ সুন্দৰভাৱে ফুটি উঠিছে।\nজনসাধাৰণৰ মাজত প্ৰচুৰ জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা আন এক শিল্প কলা হৈছে ৰাজহুৱা শিল্প কলা (Public Art)। এই শিল্প কলা স্বতঃস্ফূৰ্ত। কোনো ৰাজহুৱা ঠাইত কৰ্তৃপক্ষৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ ইয়াক প্রদর্শন কৰা হয়। জন ফেক্নাৰ, কেইথ হেৰিং-ৰ দৰে বিখ্যাত ৰাজহুৱা শিল্পীয়ে নিজ সৃষ্টিৰে[সাধাৰণতে বিজ্ঞাপন প্রচাৰপত্রধাৰকত(Advertising poster holders)বা প্রাচীৰপত্রত(Billboard) প্রদর্শন কৰি] অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰে। চীনত সাংস্কৃতিক বিপ্লৱৰ সময়ত ই অতি জনপ্রিয় হৈছিল। ঠিক তেনেকৈ বিংশ শতিকাৰ আশীৰ দশকত ৰাজহুৱা শিল্পকলাৰ এক অপৰ ৰূপ-‘প্রতিস্মাৰকে’(Counter Memorial)প্ৰচুৰ জনপ্রিয়তা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। মায়া লিনৰ ‘Vietnam Veteran Memorial’(১৯৮২) এক বিখ্যাত প্রতিস্মাৰক। ভিয়েটনাম যুদ্ধত মৃত্যুবৰণ কৰা ৫৯,০০০ জন মার্কিন নাগৰিকৰ নাম ইয়াত উল্লেখ আছে। লিনে এই মানৱীয় ক্ষতি ব্যাখ্যা কৰিবলৈ কোনো মূৰ্ত্তি ব্যৱহাৰ কৰা নাই। ইয়াক দেখুৱাইছে স্থাপন স্থলীৰ মজিয়াত থকা এক আঘাতৰ চিনৰ যোগেদি! স্মাৰকটো এবাৰ দেখিলেই যুদ্ধৰ অর্থহীনতাৰ কথা বুজি পোৱা যায়।\nবৰ্ত্তমান অসমত কেইবাজনো প্রতিভাৱান চিত্রশিল্পী, ভাস্কর্য শিল্পী আছে। কিন্তু তেওঁলোক অলপ অগতানুগতিক হোৱাটো প্রয়োজনীয় হৈ পৰিছে আৰু লগতে সমাজৰ প্রতি তেওঁলোকৰ দায়বদ্ধতাৰ বিষয়ে অধিক সচেতনতা প্রকাশ কৰা উচিত বুলি আমি মত প্রকাশ কৰোঁ।\nসংকটৰ কালত নাট্যকাৰ আৰু বোলছবি নিৰ্মাতাসকলৰ ভূমিকাৰ কথা পাহৰিলে নহ’ব। “টু কিল্ এ মকিং বার্ড”(To Kill A Mocking Bird,1962) নামৰ কথাছবিখনে ষাঠিৰ দশকত নাগৰিক অধিকাৰ আন্দোলনত(Civil Rights Movement)কি ধৰণৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল হয়টো বহুতে জানে। স্কটলেণ্ডৰ জনপ্রিয়\nনাট্য প্ৰতিষ্ঠান,‘7:84’ৰ প্রতিষ্ঠাপক জন্ মেক্গ্রাথে সমাজত নাটকৰ ভূমিকাৰ সম্বন্ধে কৈছিল-“নাটকে কেতিয়াও সামাজিক পৰিৱৰ্তন আনিব নোৱাৰে…কিন্তু জনসাধাৰণক নিজৰ ক্ষমতা উদযাপন কৰিবলৈ নাটকে অৱকাশ দিয়ে আৰু লগতে তেওঁলোকৰ আত্মবিশ্বাস বঢ়াই তোলে। জনসাধৰণৰ বাবে ই হৈ পৰে নিজ অভিমত,একাত্ম বোধ আৰু সমূহীয়া দৃঢ়তা বিচাৰি পোৱাৰ এক পথ।”এইক্ষেত্রত বিশ্ববিশ্ৰুত নাট্যকাৰ বার্টল্ট্ ব্রেখট আছিল অগ্রদূত। নাটকৰ যোগেদি তেওঁ সামাজিক সজাগতা আৰু পৰিৱৰ্তনৰ বাবে উৎসাহিত কৰিছিল। ‘A Short Organum for the Theatre’ নামৰ ৰচনাখনত তেওঁ এই বিষয়ে বহলাই লিখিছে।\n‘Spiderman’, ‘King Kong’ আদি অবাস্তৱ চৰিত্রৰ ওপৰত নাটক ৰচনা কৰাৰ লগতে অসমত ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ নাট্যকাৰসকলে ড. ভূপেন হাজৰিকাই নিৰ্দেশনা কৰা ‘প্রতিধ্বনি’ বোলছবিৰ আদৰ্শৰে যদি পাহাৰ-ভৈয়ামৰ জনগোষ্ঠীৰ একতাৰ ওপৰত এক বেলেগ দৃষ্টিভংগীৰে এখন নাটক ৰচনা কৰিলেহেঁতেন! ইয়েই হ’লহেঁতেন সময়ৰ আহ্বান। অসমৰ সকলো সঙ্গীত শিল্পী, নাট্যশিল্পী, চিত্ৰশিল্পী একত্ৰিত হৈ সুৰ বাহিনী, বাটৰ নাট, প্রাচীৰ অঙ্কন আদিৰে পীড়িত অঞ্চলত ঐক্য,শান্তি,সম্প্ৰীতিৰ এক অভিযান আৰম্ভ কৰাটো অতিশয় প্রয়োজন হৈ পৰিছে।\nবর্ত্তমানৰ পৰিস্থিতি নিশ্চয় ভয়াৱহ আৰু ভৱিষ্যত অনির্দিষ্ট! সেইবাবে হয়তো শিল্পীসকলে ওলাই আহিবলৈ সংশয়বোধ প্রকাশ কৰিছে। কিন্তু ইয়াতকৈও ভয়াৱহ পৰিস্থিতিত বিষ্ণুপ্রসাদ ৰাভা,হেমাঙ্গ বিশ্বাস আৰু ভূপেন হাজৰিকাৰ দৰে শিল্পীয়ে ভাতৃত্ববোধৰ বার্তা বিলাই ‘জনতাৰ শিল্পী’ বা ‘গণ গায়েন’ ৰূপে সুনাম অর্জন কৰিছিল। সাধাৰণ জনতাও সজাগ হ’বৰ হ’ল। বিখ্যাত জার্মান ভাস্কর্য শিল্পী জছেফ বুৱয়ে তেওঁৰ ‘Concept of Social Sculpture’ বুজাওঁতে কৈছিল যে গোটেই সমাজখনকেই এটা ডাঙৰ ভাস্কৰ্য বুলি ধৰি ল’ব পাৰি যাক সাজিবলৈ প্রত্যেকজন ব্যক্তিয়ে নিজ নিজ সৃষ্টিশীলতাৰে বৰঙণি যোগাব পাৰে। সার্বজনীন মানৱীয় সৃজনশীলতাৰ শক্তিত তেওঁৰ প্ৰবল বিশ্বাস আছিল। তেওঁৰ মতে সমাজৰ প্রত্যেকেই এজন শিল্পী। কিন্তু মোৰ বিশ্বাস যে জনসাধাৰণক নেতৃত্ব দিবলৈ এদল অভিজ্ঞতা পূর্ণ শিল্পীৰ প্রয়োজন। তেওঁলোকৰ নেতৃত্বত হে আমাৰ মাজত উমি উমি জ্বলি থকা অসমপ্রেম দপদপকৈ জ্বলি থকা একুৰা জুইত পৰিণত হ’ব। এই জুই সকলো দগ্ধ কৰা জুই নহয়, ই হ’ব শান্তিৰ শিখা আৰু একতাৰ প্রতীক যাৰ জ্যোতিয়ে গোটেই বিশ্বক মানৱীয়তাৰ কথা সোঁৱৰাই থাকিব ।\nঅভিনিবেশ তন্ময় শর্মা, দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়, নতুন দিল্লী\nকাটাৰৰ ডায়েৰী (ডাঃ ভূপেন্দ্ৰ শইকীয়া ) →\nভাল খবৰ, সুস্থ সমাজ ইত্যাদি – হৃদয়জ্যোতি ডেকা\nকৃষকৰ মাটিৰ অপাৰ ৰহস্য ভেদি (- ড° অৰুন্ধতী বৰদলৈ)


শৰাধ খোৱা জাতিত পৰিণত নহওক অসমীয়াসকল - দীপাঞ্জলী দাস পাঠক - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপ্ৰেক্ষাগৃহ ভৰ্ত্তি দৰ্শকৰ বিপুল হাত চাপৰি গ্ৰহণ কৰি শিল্পীজন ঘৰমুৱা হৈছিল৷ চোলাৰ জেপত মাননি হিচাপে পোৱা কিছু টকা৷ সেয়াই আছিল তেওঁৰ সৰ্বস্ব উপাৰ্জন৷ জীৱনৰ জাজ মাৰিবলৈ দুয়োকুল নোজোৰা সাহসৰ সম্বল৷ লাহে লাহে বয়স পৰি আহিছিল৷ বাহুৰ বল আৰু মনৰ উদ্যম নতজানু হৈছিল বৰ্ধিত বয়সৰ সৈতে বাঢ়ি অহা বিবিধ শাৰীৰিক আহুকালৰ ওচৰত৷ তেওঁ এতিয়া অনুষ্ঠান প্ৰদৰ্শন কৰিব নোৱাৰে৷ উপাৰ্জন বন্ধ৷ জেপ খালি, হাতো উদং৷ ধাৰ – ঋণে আত্মসন্মান পুৰি গোটোৱা দুটকা খৰচ কৰে ক’ত? দৰৱত দিলে পেটলৈ গাঁথি পৰে পৰিয়ালটোৰ৷ অবিশ্বাস্য আৰ্থিক দীনতাই এনেদৰেই ক্ৰমশঃ শিল্পীজনক নিঃশেষ কৰি পেলাইছিল৷ অৱশেষত এদিন তেওঁ তেওঁৰ প্ৰাণাধিক প্ৰিয় ঢোলটো যিটো তেওঁৰ পৰিচয়ৰ প্ৰতীক স্বৰূপ আছিল সেইটো বিক্ৰী কৰি দিবলৈ বাধ্য হৈছিল কেইটামান টকাৰ বিনিময়ত৷ এয়া আছিল কিম্বদন্তী শিল্পী মঘাই ওজাৰ শেষ জীৱনৰ কাহিনী৷ অন্য এক কিম্বদন্তী শিল্পী গোৱালপৰীয়া লোকগীতৰ মুকুটবিহীন সাম্ৰাজ্ঞী প্ৰতিমা পাণ্ডে বৰুৱাৰ দেহাৱসানৰ পিছতো পোহৰলৈ আহিছিল স্বনামধন্য শিল্পীগৰাকীৰ অতিশয় বিপৰ্যস্ত আৰ্থিক অৱস্থাৰ কথা৷ আৰু অনেক উদাহৰণ আছে যিবোৰ কথাই একেলগে মনত জুমুৰি দি আছে এইকেইদিন৷ বিশেষকৈ তাহানিৰ জনপ্ৰিয়তাৰ শীৰ্ষত থকা সুদৰ্শন ৰোমাণ্টিক নায়ক বিজু ফুকনৰ মৃত্যুৰ পিছত উন্মোচিত তেখেতৰ তীব্ৰ আৰ্থিক অনাটনৰ খবৰবোৰে গভীৰ ভাৱে জোকাৰি গ’ল৷ আমি জানো যে যিচোৱা সময়ত তেওঁলোক অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতৰ ব্যস্ত অভিনেতা আছিল সেই সময়চোৱাত তেওঁলোকৰ মাননি খুউব সামান্য আছিল৷ আনকি কোনো কোনো সময়ত পৰিচালক, প্ৰযোজকৰ অনুৰোধত যৎসামান্য মাননিৰ বিনিময়তে কাম কৰি দিছিল৷ আন কিছুমানে ইচ্ছাকৃত ভাৱে মাননিৰ ধন আদায় নিদিছিল৷\nএই বিষয়ে সিদিনাখন এটা বিশেষ চেনেলত প্ৰবীন অভিনেতা নিপন গোস্বামীয়ে কৰা বিষোদগাৰ সঁচাকৈয়ে চিন্তনীয়৷ এগৰাকী শিল্পী যাৰ বাবে ৰাইজ উপচি পৰিছিল য’তেই তেওঁলোকৰ দেহৰ ঘাঁম সৰিছিল, মানুহৰ মৰম আৰু সন্মানৰ মেটমৰা ভাৰ কঢ়িয়াই কেতিয়াও নাভাগৰা তেওঁলোক যেন সম্প্ৰতি ভাৰাক্ৰান্ত হৈ পৰিছে জীৱনৰ জোৰা-টাপলি মাৰি৷ বহুজনে লোক চক্ষুৰ আঁৰত জৰা আৰু বাৰ্ধক্যৰে সহবাস কৰিছে৷ অনাহাৰ আৰু চিকিৎসাহীনতাৰে জীয়াতু ভুগি কোনো কোনো জনে ইহজীৱনৰ পৰা প্ৰস্থান কৰিছে৷ আনকি একালৰ ৰাইজৰ হিয়াৰ আমঠু শিল্পী কোনোজনৰ শেষকৃত্য সম্পন্ন কৰিবলৈও পৰিয়ালৰ সামৰ্থ নোহোৱা ধৰণৰ খবৰো মাজে মাজে শুনা যায়৷ শেহতীয়া ভাৱে বিশিষ্ট চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক জনচ মহলীয়াৰ মৃতদেহ হস্পিতালৰ পৰা উলিয়াই আনিবলৈ পৰিয়ালৰ লোক অসমৰ্থ হৈছিল৷ এইখন অসমীয়া সাংস্কৃতিক জগতখনৰ জাকজমকতাৰ বিপৰীতে লুকাই থকা ভয়ানক অনাটনৰ এখন হতাশাজনক ছবি৷ য’ত কোনো ৰাইজ নাথাকে, হাত চাপৰিৰ অনুৰণন নাথাকে, মৰম আৰু আদৰৰ পাৰ ভঙা লহৰ নাথাকে৷ শিল্পীসকল পাহৰণি হয়, সোঁৱৰিবলৈও আমাৰ সময় নাথাকে৷ অৱলীলাক্ৰমে চকুৰ আঁতৰ হোৱাৰ লগতে তেওঁলোক আমাৰ মনৰ পৰাও হেৰাই যায়৷ আত্ম ব্যস্ত জীৱনচৰ্যাত আমি সময় উলিয়াব নোৱাৰো তেওঁলোকক এষাৰ মাত লগাবলৈ৷ জীৱিত কালতে তেওঁলোকৰ মনৰ বতৰা ল’বলৈ৷ বাৰ্ধক্য আৰু দীনতাই কোঙা কৰা “ৰাইজৰ শিল্পীজনক” নিসংগ আৰু অসহায় ভাৱে জীৱনৰ শেষ দিনকেইটা পাৰ কৰিবলৈ এৰি দিওঁ৷ আৰু এদিন যেতিয়া তেওঁলোকৰ মৃত্যুৰ খবৰ আহে আমিবোৰ শোক স্তব্ধ হওঁ৷ সমবেদনাৰ উক্তিৰে খবৰ কাগজ কিম্বা চচিয়েল মিডিয়াৰ পৃষ্ঠা ভৰাওঁ৷ কেৱল ফুলৰ মালা পিন্ধাই মৃতদেহক সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰাটোৱে যেন এতিয়া আমাৰ কৰণীয় ৰৈ গৈছে গৈ৷ একেখিনি শ্ৰদ্ধা আৰু স্নেহ তেওঁলোকে জীৱিত অৱস্থাতো পোৱা হ’লে! কেৱল চৰকাৰে চাব, এইবোৰ চৰকাৰৰহে কাম বুলি মূৰ পোলোকা মাৰিলে, তেওঁলোকৰ সুখ -দুখৰ প্ৰতি দায়বদ্ধ নহ’লে, তেওঁলোকৰ মৃত্যুত চকুলো টোকাৰো নিশ্চয় আমাৰ কোনো অধিকাৰ নাই৷\nশিল্পীসকল আমাৰ মনৰ মানুহ৷ আপোন প্ৰতিভা আৰু প্ৰদৰ্শনেৰে তেওঁলোকে আমাক মনৰ খোৰাক জগায় যাৰ তুলনা কোনো মূল্যৰ বিনিময়ত নহয়৷ তেওঁলোকৰ সৃষ্টিৰ সঁচা সমাদৰ হ’ব তেওঁলোকৰ প্ৰতি থকা আমাৰ সহমৰ্মিতা আৰু দায়ৱদ্ধতাৰ দ্বাৰাহে৷\nমৃত্যুৰ পিছত নহয়, জীৱন – কালতে নমস্য শিল্পীসকলক সমাদৰ কৰোঁ আহক৷\nবিশিষ্ট অভিনেতা এগৰাকীৰ পত্নীৰ সৈতে এদিন কথা পাতোঁতে তেওঁ এই বুলি মৃদু ক্ষোভ প্ৰকাশ কৰিছিল যে গিৰিহঁতে জীৱনটো সম্বৰ্ধনাৰ নামত কেৱল জাপি আৰু গামোচাকে গোটালে যে এতিয়া থোৱা ঠাইৰ নাটনি হৈছে৷ প্ৰয়োজনত কেইটামান টকা পালেহে সকাহ হয়৷ মোৰ অনুভৱ, বিভিন্ন অনুষ্ঠানৰ আয়োজকসকলে সম্বৰ্ধনা জ্ঞাপনৰ ক্ষেত্ৰত আৰ্থিক মাননিৰ লেখীয়া অলপ ব্যতিক্ৰমী পদক্ষেপ ল’লে তেওঁলোকৰ প্ৰকৃতপক্ষে সহায়ক হ’ব নিশ্চয়৷\n← মুখা – কল্যাণী দত্ত\nযিটো আবেলি আমি হেৰুৱালো – মূলঃপাবলো নেৰুদা- ভাবানুবাদঃমধুমণি কলিতা →\nআইজাকৰ প্ৰিজম: আমাৰ মঞ্চ, আমাৰ দৰ্শক — নিজৰা ৰাজকুমাৰী


যৌনসম্ভোগ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ প্ৰদৰ্শনৰ চাবিকাঠী! ৰহস্য ফাদিল স্বৰ্ণবিজয়ী অলিম্পিয়ানৰ Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nযৌনসম্ভোগ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ প্ৰদৰ্শনৰ চাবিকাঠী! ৰহস্য ফাদিল স্বৰ্ণবিজয়ী অলিম্পিয়ানৰ\nৰাছিয়াঃ ৰাছিয়ান অলিম্পিক চেম্পিয়ন এলা শ্বিশকিনা বিশ্বৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ ক্ৰীড়াবিদৰ ভিতৰত এগৰাকী। ক্ৰীড়াবিদগৰাকীৰ শেহতীয়া এক মন্তব্যই সৰ্বত্ৰে আলোড়নৰ জোৱাৰ তোলা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। যৌনসম্ভোগ এক প্ৰকাৰ শাৰীৰিক ব্যায়াম বুলি গণ্য কৰা এলাইৰ মতে, ‘প্ৰতিযোগিতাত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ প্ৰদৰ্শন দাঙি ধৰিবলৈ হ’লে প্ৰতিখন খেলৰ পূৰ্বে যৌন সম্ভোগ কৰাটো বাধ্যতামূলক। ই মূল চাবিকাঠী।’\nউল্লেখ্য যে, বিশ্বৰ অন্যতম এথলীট এলা শ্বিশানাই ২০২০ ট’কিঅ অলিম্পিকত স্বৰ্ণপদক লাভ কৰিছে। সাঁতোৰ প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণেৰে এই খ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল তেওঁ। ইয়াৰ পূৰ্বে ২০১৬ চনৰ ৰিঅ' অলিম্পিক আৰু ২০১২ চনত লণ্ডন অলিম্পিকতো সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ প্ৰদৰ্শনেৰে স্বৰ্ণ জয় কৰিছিল এলা শ্বিশানাই। তেওঁ ৰাছিয়াৰ সংবাদ সংস্থা ‘স্পৰ্টছ এক্সপ্ৰেছ’ৰ সৈতে তেওঁৰ অনফিল্ড প্ৰদৰ্শনৰ বিষয়ে কৰা পৰ্যালোচনাত প্ৰতিযোগিতাৰ পূৰ্বৰ গোপন ৰহস্যৰ বিষয়ে অৱগত কৰিছে।\nআলোচনা প্ৰসংগত তেওঁ সদৰী কৰে যে, 'মই বিজ্ঞান, গৱেষণা আৰু চিকিৎসকসকলৰ পৰামৰ্শত যথেষ্ট বিশ্বাস কৰোঁ। মই মোৰ ব্যক্তিগত চিকিৎসক ভেনিচৰ সৈতে এই বিষয়ে আলোচনা কৰিছিলোঁ। বিজ্ঞান সম্প্ৰদায়ে স্বীকাৰ কৰিছে যে, যদি আপুনি পেছাদাৰী ক্ৰীড়াত আপোনাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ প্ৰদৰ্শন দেখুৱাবলগীয়া হয়, তেতিয়া যৌনতা অবিহনে ইয়াক প্ৰতিপন্ন কৰাৰ আৰু উত্তম উপায় থাকিব নোৱাৰে।’


Assamese New Sex Stories 2017 :: মেমৰ প্ৰকান্ড বুছত মোৰ বাৰিদাল Part2| MyIndianSexStories\nAssamese New Sex Stories 2017 :: মেমৰ প্ৰকান্ড বুছত মোৰ বাৰিদাল Part 2\nDiscussion in 'Assamese sex stories' started by SexStories, Dec 6, 2016.\n2017 assam sex\n2017 new sex stories assamese\n2017 new sex video assam\nassam blue flim\nমাজে মাজে হাতখন তললৈ নি মোৰ গুটিদুটা মোহাৰি দিয়ে ৷ মোক কয় দাঙি দিয়া দাঙি দাঙি দিয়া ককালঁখন ৷ মই দাঙি দিউ ৷ এবাৰ এটা গাৰু তেওঁ মোৰ তপিনাৰ তলত দি ল'লে আৰু আকৌ মোৰ ওপৰত উঠি মোৰ গোটেই দাল ভৰাই ল'লে ৷ এইবাৰ অলপ বেছি ভিতৰলৈ যোৱা যেন লাগিল ৷ তেওঁৰ স্পীড আৰু বেছি হ'ল মাজে মাজে বুছখনেদি মোৰ বাৰিদাল চেপি ধৰে ৷ মেমৰ ভাষাও লাহে লাহে অশ্লীল হব ধৰিলে ৷ কব ধৰিলে - দিয়া দিয়া উঠাই দিয়া মোৰ বুছৰ পানী ওলাই দিয়া ৷ মেমৰ মুখত বুছ শব্দ শুনি মোৰ বাৰি আৰু দাঙৰ হ'ল ৷\nআৰু ক'লে - তোমাক খাই মজা লাগিছে ৷ আজিৰ পৰা সদাই লেপৰ তলত টিউচন কৰিম ৷ সদাই চোদিম তোমাৰ লগত ৷ এইবোৰ কথা শুনি মইও তলৰপৰা দাঙি দাঙি দিব ধৰিলো ৷ মেম এনেকৈ মাৰি মাৰি এবাৰ মোৰ বুকুতে শুই দিলে ৷ তেওঁৰ মাল ওলাইচিল চাগৈ কাৰণ মোৰ বাৰিদালত গৰম গৰম কিবা লাগিছিল বিজল বিজল ৷() তেওঁ মোৰ ওপৰত শুই দীঘল দীঘল উশাহ লব ধৰিলে ৷ মোৰো উত্তেজনা চৰম আছিল ৷ তেতিয়াও মোৰ বাৰিৰ আগটো মেমৰ বুছত ৷ মই দাঙি দাঙি ভৰাব খুজিছিলো কিন্তু তেওঁৰ দেহৰ ওজন বহুত বাবে মই তেওঁৰ তপিনাখন হিলাবই নোৱাৰিলো ৷ তেওঁ কথাটো বুজি পাই মোৰ পৰা নামি কাষতে আঠুকাঢ়ি ল'লে আৰু মোক ক'লে এইবাৰ অলপ বেলেগ সুখ লোৱা ৷ তেওঁ মুখখন আৰু পিয়াহকিতা বিছনাত পেলাই পোকৰখন যিমান পাৰে দাঙি ওপৰমুৱা কৰি দিলে ৷ মোক ক'লে এইবাৰ মোক কতি মাৰা ৷ মই সুধিলো তাৰমানে ? ক'লে - মোৰ পোকৰৰ ফুটাটোত তোমাৰ লিংগটো সোমাই দিয়া ৷ মই মেমৰ পিছফালে দুটা গাৰু দি তাত আঠুকাঢ়ি ল'লো ৷ মেমে এখন হাতেদি তেওঁৰ বুছখনৰ পৰা এসোপামান বিজল লৈ পোকৰৰ ()ফুটাটোত লগাই দিলে আৰু দুটা আঙুলি ভৰাই ভিতৰতো সোমাই দিলে ৷ মোক ক'লে এতিয়া মাৰা ৷ মই তেওঁৰ কতিত মোৰ বাৰিদাল সোমাই দিলো ৷ ইয়াতো হৰহৰাই সোমাই গ'ল ৷ কিন্তু তেওঁৰ কতি বুছতকৈ অলপ টাইত ৷ গৰম গৰম ভিতৰখন ৷ তেওঁ পোকৰখন জপা মুজা কৰি দিলে মজা লাগে ৷ কিছুসময় কতি মাৰি মোৰ পানী ওলাল ৷ সেইবোৰ সব মেমৰ কতিৰ ভিতৰতে পেলালো ৷ অলপ সময় ভিতৰতে ৰাখি মই বাৰিদাল ওলাই আনিলো ৷ দেখিলো মেমৰ পোকৰৰ ফুটাদি মোৰ মালপানিবোৰ ওলাই আহিছে ৷ মেমে পোকৰখন পেলাই মোক বুকুৰ মাজত সোমাই ল'লে লেপখন টানি গাত ল'লো ৷ আকৌ মেমে মোৰ জিভাখন চেলেকি চেলেকি খালে ৷ এনেকে দুয়ো লেপৰ তলত লেংটা হৈ চুমা খাই খাই কেতিয়া টোপনি() আহিল গমে নাপালো ৷ যেতিয়া মেমে মোক জগাই দিলে তেতিয়া সন্ধিয়া হৈছিল ৷ মেমে নতুন মেখেলা চাদৰ পিন্ধি কৰবাত যাব ওলাইছে ৷ মোক ক'লে উঠা আন্ধাৰ হৈছে ৷\nমেমে মোক জগাই দিয়াত দেখিলো আন্ধাৰ হৈছে ৷ তেওঁ কাপোৰ কানি পিন্ধি ৰেডী ৷ মই সোধাত ক'লে বিয়া এখন আছে ৷ মোকো সোনকালে কাপোৰ পিন্ধিব ক'লে ৷ মোৰ মুটা লগাত বাথৰুম গ'লো লেংটা হৈয়ে ৷ মেমে মোক পিছফালৰ পৰা দেখি আছিল ৷ মই উদং তপিনা মেমক দেখাই দেখাই যাব ল'লো ৷ মোৰ সৰু কিন্তু বগা তপিনাখন দেখি চাগৈ তেওঁৰ মৰম লাগিল ৷ মোক এক মিনিট বুলি মোৰ ওচৰলৈ গৈ() মোৰ তপিনা দুখন ধুনীয়াকৈ পিহি দিলে ৷ পোকৰৰ ফুটাটো আঙুলি এটাদি খেদেলি দিলে ৷ মোক পিছফালৰ পৰা সাবতি ধৰি মোৰ গালত চুমা খাই ক'লে সময় থাকিলে আকৌ খালো হৈ তোক ৷ যা এতিয়া ওলা তোৰ ঘৰৰ মানুহে চিন্তা কৰিব ৷ মই মুতিব গ'লো ৷ বাথৰুমত বেঙেনাটো আগৰ জাগাতে আছিল ৷ উলিয়াই আকৌ শুঙিলো ঃ বাৰি দাং খাই গ'ল ৷ মুখহাত ধুই ওলাই আহিলো ৷ মেম ৰখি আছিল ইমান ধুনীয়া লাগিছিল() তেতিয়া ৷ মই মেমে দেখাকে মোৰ বাৰিদাল লাৰি দিলো ৷ মেমে ক'লে হব আৰু পাগল কৰিব নালাগে মোক ৷ এতিয়া সময় নাই ৷ মই ক'লো প্লিজ মেডাম প্লিজ এবাৰ ৷ এইবুলি মেমৰ লাউহেন পিয়াহ এটা টিপামাৰি ধৰিলো ৷ মোৰ বাৰি তেতিয়া দাং খাই আছে ৷ মেমৰ ওঠঁত মোৰ জিভাখন সোমাই দিলো ৷ উপাই নাপাই তেওঁ জিভাখন অলপ চুহি ক'লে " ঠিক আছে জল্দি কৰ ৷ ঠিয়ই ঠিয়ই কৰ কালি ভালকৈ কৰিবি ৷" এইবুলি তেওঁ() টেবুল এখনত হাতেদি ভেজা দি মেখেলা চাদৰ সাৱধানে উজাই নি ককালঁৰ ওপৰত তুলি দিলে ৷ কি প্ৰকান্ড তপিনা ৷ মই পেন্টিটো তললৈ নমাই দিলো ৷ পোকৰৰ ফুটাতো জলমলাই উঠিল ৷ মই বুছৰ ফুটাতোত এটা আঙুলি ভৰাই দি ঘটালি দিলো ৷ গৰম গৰম ফুটা ৷ মই বাৰিদাল ধৰি বুছৰ ফুটাত হেচি দিলো ৷ একে হেচাতে গোটেইদাল সোমাই গ'ল ৷ মেমে আহকৈ উঠিল ৷ তেওঁ কতিখন পিছফালে ঠেলি ঠেলি দিয়ে ৷ কিছুসময় এনেকে ()মাৰোতেই মোৰ পানী গ'ল ৷গোটেইবোৰ তেওঁ বুছৰ ভিতৰত পেলালো ৷ তাৰপিছত উলাই আনিলো ৷ গৰগৰকৈ বুছৰ পৰা মোৰ মালবোৰ ওলাব ধৰিলে ৷ তেওঁ এখন গামোচা দি সেইবোৰ মচি গডৰেজটো খুলি তাৰপৰা stayfree এটা উলিয়াই পেন্টিটোত লগাই পিন্ধি ল'লে ৷ সেইটো কিয় ল'লে সোধাত ক'লে " তই যিসোপা মোৰ ভিতৰত পেলালি সেইবোৰ ওলাই থাকিব ৷" এইবুলি মোক সাবতি লৈ চুমা খালে ৷ আৰু ক'লে মোক সদাই দিবিনে ৷()\nএইদৰে মই মোৰ জীৱনত প্ৰথমবাৰ বুছৰ সোৱাদ ল'লো এজনী আদবয়সীয়া মহিলাৰ লগত ৷ তাৰ পিছদিনাও মেমক চুদিছিলো ৷ সেইদিনা মেম চোদাবলৈ ৰেডী হৈয়ে আছিল ৷ অকল মাত্ৰ নাইটি এটা পিন্ধি ৷ না ব্ৰা না পেন্টি ৷ মই যোৱাৰ লগে লগে তেও ছোফাখনত বহি ভৰি দুটা মেলি ছোফাত উঠাই নাইটিতো দাঙি দিলে ৷ "কালি লেপৰ তলতহে খাইছিলি ল' এতিয়া পোহৰত খা" - মেমে ক'লে ৷ মই তেওঁৰ কৰঙন দুটাৰ মাজত আঠুকাঢ়ি ল'লো ৷ এই প্ৰথম পোহৰত দেখিলো তেওঁৰ বুছখন ৷ মোটা মোটা কৰঙনৰ মাজত এসোপা জংঘল ক'লা বালৰ তাৰ মাজত বুছখন ৷() ক'লা পাপৰি দুটা মেলখোৱা মাজেদি ফুটাতো ৷ তাৰ তলত পোকৰৰ ফুটাতো ৷ বালবোৰ পোকৰৰ ফুটালৈ আছে ৷ তেওঁ ক'লে- " কি চাই আছা ? হাতেদি নোমবোৰ গুচাই লৈ চেলেকি দে আৰু এটা আঙুলি ফুটাত ভৰাই থাক মাজে মাজে পিছফালৰ ফুটাত সোমাই দিবা" ৷ এইদৰে আৰম্ভ হ'ল ৪৫ বছৰীয়া মেডাম আৰু মোৰ দীঘলিয়া চোদন যাত্ৰা ৷ সেইসময়ত মোৰ বয়স আছিল ১৪ বছৰ ৷ মই মোতকৈ ৩১ বছৰে দাঙৰ এজনি মাইকীৰ বুছত বহুদিন মজি আছিলো ৷ সেইবাবেই এতিয়াও আদবয়সীয়া তিৰোতা দেখিলেও মোৰ বাৰি উঠি যাই ৷ মেমক তাৰ পিছত বহুবছৰ চুদিছিলো ৷ মেম বুঢ়ী নোহোৱালৈ ৷ তেওঁ ৰিটায়াৰ হোৱাৰ পিছতো মই তেওঁৰ ঘৰত গৈ তেওঁক চুদিছিলো বাইহাটা চাৰিআলিত গৈ ৷ সেইবোৰ বেলেগ কাহিনী ৷\nসেইদিনাও মই টিউচনৰ পৰা ঘুৰি আহোতে সন্ধিয়া হৈছিল ৷ ছোফাখনতে মেম নাঙঠ হৈ শুই গৈছিল মই গুচি আহোতে ৷ আবেলিৰ পৰা ৩ ঘন্টাত মেমক ৪ বাৰ চুদিছিলো ৷ এবাৰ তেওঁৰ মুখত এবাৰ তেওঁৰ কতিত আৰু দুবাৰ বুছত মাল পেলাইছিলো ৷ সেইদিনা মোৰ বহুত দুর্বল দুর্বল লাগিছিল ৷ এবাৰ মেমে তেওঁৰ বুছৰ পৰা ওলোৱা আঠাবোৰ মোৰ মুখতে এৰি মোক খাব কৈছিল ৷ তেওঁও এবাৰ মোৰ ফেডা খাইছিল ৷\nমই গৈ পোৱাৰ লগে লগে ()তেওঁ নাইটিতো দাঙি ছোফাত বহি বুছখন মেলি দিছিল মোক খাবলৈ ৷ ঠিক তেনেকৈ যেনেকৈ মোৰ মায়ে বহুদিনৰ মুৰত দেউতা আহিলে ৰাতি দাঙি দিয়ে ৷ দিনৰ পোহৰত মেমৰ নাঙঠ বুছখন দেখি মোৰ বাৰি জপিয়াই উঠিছিল ৷ মেমৰ বুছ খাই থাকোতে মই পেন্ট খুলি মোৰ বাৰিক মুকলি কৰি দিছিলো ৷ মেমৰ বুছৰ ৰস আৰু পোকৰৰ গোন্ধে মোৰ বাৰিক টনটনীয়া কৰি দিছিল ৷ মাজতে তেওঁ ছোফাৰ ওপৰতে আসনটো সলাই ল'লে ৷ এইবাৰ তেওঁ ছোফাত আঠুকাঢ়ি লৈ মস্ত পোকৰখন মোৰ মুখৰ আগত লগাই দিলে ৷ এইবাৰ তেওঁৰ বুছখন চুহি দিউতে মোৰ নাকটো ঠিক পোকৰৰ ফুটাটোত হেচা যাই ৷ এটা উতকট গন্ধ পাইছিলো ৷ কিন্তু পিছলৈ সেই গোন্ধটো ভাল লগা হৈছিল ৷ আনকি বহুদিন তেওঁৰ পোকৰৰ সেই গোপন ফুটাটোত জিভাও ভৰাই দিছিলো ৷ তেওঁ নিজে দুহাতেৰে তপিনাদুখন বহলাই ধৰে ৷ সেইদৰে কিছুসময় বুছখন চোহাৰ পিছত তেওঁ ক'লে " দে এতিয়া তোৰ দাল মোৰ তাত সোমাই দে " ৷ মেমে ছেক্স উঠিলে মোক তই তই কে মাতে ৷ মইও ছোফাখনত এখন ভৰি উঠাই লৈ মোৰ লকলকাই ()থকা বাৰিদাল একে হেচাঁতে মেমৰ বহল বুছত ভৰাই দিলো ৷ পোৰপোৰাই সোমাই গ'ল ৷ আস কি যে মজা কোমল কোমল এসোপা বোকাত হে যেন ভৰাইছো ৷ ৰসে চপচপীয়া আৰু মোৰ থু ৰে কোমল হৈ থকা বালবোৰৰ মাজেদি মোৰ বাৰি আপদাউন হৈ আছিল ৷ ইফালে তেওঁৰ মুখত জহৰা কথা আৰম্ভ হৈ গৈছিল ৷ "আহ আহ কৰ কৰ পুৰা হেচিঁ দে কেলা ৷ তোৰ সৰু হ'লেও জোৰ আছে ৷ মজা লাগিছে ৷ কেতিয়াবা ইমান ছেক্স উঠে বাল লেংতা হৈ কলেজত যাব মন যাই ৷ টেবুলত বুছ মেলি বহি শিকাম ৷ ল'ৰাবোৰক বাৰিবোৰ উলিয়াই থব দিম ৷ আহ কি মজা ৷ দে আৰু উঠাই উঠাই দে ৷ আঙুলি এটা পোকৰত ভৰা ৷ দুফালেদি ছোদ মোক ৷" এইদৰে মেমক গৰুচোদন দিলো ৷ অলপ পিছত তেওঁ মোৰ ওপৰত উঠি লৈছিল ৷ ()নাইটিতো গাৰ পৰা খুলি দলিয়াই দি ডাবহেন পিয়াহ এটা মোৰ মুখত হেচি হেচি ভৰাই দিছিল ৷ আৰু নিজে মোৰ গোটেই দাল বাৰি গুৰিলৈ বুছত সোমাই ৰামঠাপন দি আছিল ৷ মই আৰু ৰাখিব নোৱাৰিলো ৷ তেওঁৰ বুছত মই পানি উলাই দিলো ৷ দুইটাই উঠি গৈ বাথৰুমত ধুই আহিলো ৷ মোক গাখিৰ খাব দিলে ৷\nএনেকৈ সদাই মেমে কৰাৰ পিছত মোক গাখিৰ খাব দিয়ে ৷ কেতিয়াবা তেওঁ গাখিৰ নিজৰ মুখত লৈ মোৰ মুখত ঢালি দিয়ে ৷ মই চেলেকি খাওঁ ৷ তাৰ পিছত তেওঁ মোক পোকৰ মাৰিব দিলে ৷ ছোফাতে তেওঁ হাতদুখনেদি ভেজা দি তপিনাখন দাঙি ধৰিলে ৷ মই বাৰিদাল তেওঁৰ পোকৰৰ ফুটাতোত ফিট কৰি লৈ হেচাঁ মাৰি দিওতে সোমাই গ'ল গোটেদাল ৷ টাইত আৰু গৰম গৰম আছিল পোকৰৰ ভিতৰফালে ৷ তেনেকে প্ৰায় ২০ মিনিট মান মেমক কতি মাৰিলো ৷ ইমান মজা দিয়ে তেওঁ পোকৰখন হিলাই হিলাই ৷ মজা পাই পোকৰতে() মাল পেলালো ৷ তেওঁ মোক ধুই আহিব কৈ নিজে ছোফাত কতি ওলোটাই শুই থাকিল ৷\nএবাৰ মেমৰ গিৰিয়েক আহিছিল ৷ তেতিয়া তিনিদিন মই কৰিব পৰা নাছিলো ৷ এদিন টিউচন কৰি থাকোতেই মোক হাত মাৰি দিছিল ৷ গিৰিয়েক শুই আছিল ৷ তেওঁ গামোচা এখনেৰে মচি দিছিল মালবোৰ ৷ মই তেওঁ পিন্ধা পেন্টিতো লৈ আহি ঘৰত শুঙি শুঙি আকৌ হাত মাৰিলো ৷ মেমৰ বুছৰ গন্ধটো মাদকিয় আছিল ৷ কেতিয়াবা মেম বিছনাত শুই থাকে মই তেওৰঁ মেখেলাৰ তলত সোমাই তেওৰঁ বুচখন খাই থাকো ৷ তেওঁ ভৰি দুখন মেলি থয় ৷ তেনেকৈয়ে তেওঁ মালপানি এৰে ৷ মই খাও ৷ if u like my story please comment me .. m salman khan from nagaon assam .\n(Visited 322 times, 37 visits today)\nSexStories, Dec 6, 2016\nবৰ মা"ক চুদিলো৷ Assamese Adult Sex Stories\nSexStories, Sep 9, 2017, in forum: Assamese sex stories\nBouk sudilu - Assamese Sex Stories\nSexStories, Aug 16, 2017, in forum: Hindi Sex Stories - हिंदी सेक्स कहानियाँ\nSexStories, Aug 15, 2017, in forum: Assamese sex stories\nজীৱনৰ প্ৰথম চুদন বেশ্যাৰ লগত :: Assamese New Sex Stories\nSexStories, Feb 26, 2017, in forum: Assamese sex stories\nসদ্য যৌৱনা মাইনাৰ লগত চুদন :: Assamese Sex Stories\nSexStories, Feb 16, 2017, in forum: Assamese sex stories


Renopress in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Renopress ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nRenopress की जानकारी\nRenopress ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Renopress Benefits & Uses in Assamese- Renopress ar laabh aaru byavaharsamuh\nRenopress ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Renopress Dosage & How to Take in Assamese - Renopress ar paali aaru xeya kenedore lobo\nRenopress ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Renopress Side Effects in Assamese- Renopress ar parshwakriyasamuh\nRenopress সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Renopress Related Warnings in Assamese- Renopress xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Renopressৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Renopress with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Renopress ar gurutor kriya-pratikriya\nRenopress মতভেদসমূহ- Renopress Contraindications in Assamese- Renopress nishedhsamuh\nRenopress ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Renopress in Assamese- Renopress ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Renopress ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Renopress Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Renopress kriya-pratikriya\nRenopress ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Renopress Benefits & Uses in Assamese - Renopress ar laabh aaru byavaharsamuh\nRenopress তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nRenopress ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Renopress Dosage & How to Take in Assamese - Renopress ar paali aaru xeya kenedore lobo\nRenopress-ৰ উপাদানসমূহ - Renopress Active Ingredients in Assamese - Renopress-ar upadaansamuh\nRenopress ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Renopress Side Effects in Assamese - Renopress ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Renopress ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nRenopress সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Renopress Related Warnings in Assamese - Renopress xonkranta xatarkatabanisamuh\nRenopress-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nRenopress গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত গৰ্ভৱতী মহিলাই বহুতো অসুবিধাৰ সমুখীন হৈছে। গতিকে চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে কোনোপধ্যেই গ্ৰহণ নকৰিব।\nRenopress-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nRenopress প্ৰথমে চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ গ্ৰহণ কৰা উচিত নহয় কাৰণ ইয়াৰ ফলত স্তন্যপায়ী মহিলাৰ গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে।\nবৃক্কত Renopress কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nবৃক্ক ৰ বাবে Renopress ক্ষতিকাৰক নহয়।\nযকৃতত Renopress কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nRenopressৰ কলিজা ৰ ওপৰত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া আছে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Renopress ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nRenopressৰ হৃদয় ৰ ওপৰত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া আছে।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Renopressৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Renopress with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Renopress ar gurutor kriya-pratikriya\nRenopress তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nRenopress মতভেদসমূহ - Renopress Contraindications in Assamese - Renopress nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Renopress লোৱা অনুচিত যাতে -\nRenopress ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Renopress in Assamese - Renopress ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Renopress-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Renopress লোৱাটোৱে কোনো আসক্তিৰ সৃষ্টি নকৰে।\nনহয়, Renopress লোৱাৰ পিছত, আপুনি গাড়ী চলাব নালাগে বা গধুৰ মেচিনপাতি চলাব নালাগে, কিয়নো আপোনাৰ টোপনি ভাৱ আহিব পাৰে।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Renopress লোৱা উচিত।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Renopress ব্যৱহৃত নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Renopress ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Renopress Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Renopress kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Renopressৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nRenopress আৰু খাদ্যৰ প্ৰভাৱৰ ওপৰত কোনো তথ্য নাই কিয়নো এয়া এতিয়ালৈ বৈজ্ঞানিক ভাৱে গৱেষণা কৰা হোৱা নাই।\nমদ আৰু Renopressৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nমদ আৰু Renopress একেলগে সেৱন কৰাটোৱে আপোনাৰ স্বাস্থ্যত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।\nRenopress ৰ অনুকল্প - Substitutes for Renopress in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Renopress লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Renopress ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Renopress সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Renopress ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Renopress সেৱন কৰে?


বানপানীৰ এটি শৈশৱৰ অনুভৱ(- ৰঞ্জিতা গগৈ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nবানপানীৰ এটি শৈশৱৰ অনুভৱ(- ৰঞ্জিতা গগৈ)\nআমাৰ মৰমৰ নৈ ধনশিৰী। যিখন নৈৰ ওপৰেদি যোৱা ব্ৰিজৰ ওপৰত বহি সন্ধিয়াটো উপভোগ কৰাৰ মজাই বেলেগ। মই ব্ৰিজৰ তলত প্ৰকান্ড শিলবোৰত বহি পানীৰ সোঁ-সোৱঁনি চাই, ওপৰেদি পাৰ হৈ যোৱা বাছবোৰ চাই থাকি ভাল পাইছিলো। অকলে অকলে বহি থাকি ভাল লাগে। সূৰ্য্যাস্তৰ সময়ত আৰু ভাল লাগে। কিন্তু সেই নৈ খনেই ভয়ংকৰ ৰূপ ল’লে নিস্তাৰ নাই।\nতেতিয়া প্ৰথম নে দ্বিতীয় শ্ৰেণী পাহৰিছো। মুঠতে বানপানী মোৰ বাবে উৎসৱৰ নিচিনা লাগে। বিশেষকৈ আমাৰ চহৰৰ ফালে থকা মানুহখিনিৰ। এতিয়া যদি বানপানী প্ৰতিৰোধ কৰিব পৰা মানুহ খিনিৰ তেনে লাগে নাজানো। তেওঁলোকৰ হেলিকেপ্টাৰত উঠি নয়নাভিৰাম দৃশ্য চোৱাৰ যি হেপাঁহ, তেনেকুৱাই আছিল নেকি মোৰ হেপাঁহ কব নোৱাৰিম।। দুদিনমান বৰষুণ দিলে পথাৰ-সমাৰ, জান-জুৰি ফেনে–ফোটোকাৰে ওফন্দি আহিলেই জানো ধনশিৰী বাঢ়িব। তেতিয়া যিহেতু শিশু। বঢ়িয়া ! ধনশিৰী বাঢ়িব। বানপানী হ’ব।স্কুলৰ পৰা আহি বাইদেউ, দেউতা কাৰোবাৰ কোলাত উঠি চাবলৈ যাম। পানীৰে ভৰা বাটত খোজকাঢ়ি গ’লে বুকুলৈকে পানী …।কি মজা লাগিব।\nমুষলধাৰে বৰষুণ। শুনিলো ঘৰবোৰ ডুবিল। স্কুলৰ কিতাপ পত্ৰ থৈ বাইদেউক খাটনি ধৰিলো বানপানী চাবলৈ। তাৰপিছত পালোগৈ এৰেঙাপাৰা।গোলাঘাটৰ যিবোৰ ঠাই তাহানিতে পানীত বুৰ যায় তাৰ ভিতৰত মাৰোৱাৰীপট্টি, ইছলামপট্টি, মইনাপাৰা, আদি। (উল্লেখ্য এতিয়া ধনশিৰী নৈ চহৰৰ বহু দূৰলৈ গুচি গৈছে।)যিমানেই আগবাঢ়িছো সিমানেই শিহঁৰিত হৈছো। সকলো পানী বিশাল পানী। মূল পথত বাছ বন্ধ,চকুৰ পলক নপৰালৈকে কেৱল পানী। ঘৰবোৰৰ মুধ কিছুমানৰ দেখি। কিছুমানৰ নেদেখি। মানুহ মূখ্য পথত খোজ কাঢ়ি গৈছে হু-হুৱাই বৈ থকা পানীৰ ওপৰেদি । মোৰো মন গৈছিল। অলপ নমাৰ পিছত নোৱাৰিলো চম্ভালিব। বাইদেউক ক’লো- “সেইবোৰ কিয় খুটি মাৰি থৈছে”? ক’লে-“ পানীৰ গভীৰতা চাবলৈ”। ব্ৰিজৰ ওপৰত ৰৈ দেখিলো পানীত উপঙি অহা কাঠ ধৰা মানুহৰ লানি। মাছমৰীয়া, টঙি জাল পতা মানুহৰ লানি। ইমান পানীতো মানুহে ভয় নকৰে!\nওখ বাট পোৱাৰ পিছত দেখিলো বহুত মানুহে আশ্ৰয় লৈ আছে তম্বু তৰি তৰি। গৰু-ছাগলীও লগতে। বহুতে কান্দি আছে। নুবুজিলোঁ একো। মোৰ সমবয়সীবোৰৰ মুখত হাঁহিয়েই দেখিলো। গৰম গৰম ভাত ৰান্ধি আছে। ৰেচন ৰেচন গোন্ধ(তেতিয়া নাজানিছিলো কি গোন্ধাইছিল), ভাতৰ গোন্ধ বুলি জানিছিলো। এলুমিনিয়ামৰ থাল মোৰ দৰে শিশুৰ হাতত। কিবা পিকনিক যেন লাগিছে দেখোন। সৱ হেৰাই গ’ল বুলি চিঞৰি চিঞৰি কান্দি থকা মাইকীমানুহ কেইজনীৰ দুখ কি বুজাৰ বয়স নাছিল মোৰ। মোৰ তাহানিৰ শিশু দৃষ্টিৰে এটাক দেখিলো খাব নোপোৱাৰ দৰে ভীমকল এটা খাই আছে। খকুৱাটো(?)ক’ৰবাৰ! ভালহে পাব লাগে। শিবিৰবোৰত ঘূৰি ফুৰোঁতে সন্ধিয়া বহুত হ’ল। লেম চাকি জ্বলিবৰ হ’ল।মোৰ উভতি অহিবৰ মন ন’গল।তথাপি বেজাৰ মনেৰে উভতিলো।\nকিন্তু মানুহবোৰৰ মাজত আকৌ চিঞৰ-বাখৰ হ’ল। তিনিবছৰীয়া লৰা এটা পানীয়ে উটুৱাই লৈ গ’ল। সেই ক্ষণত হয়তো কিবা অহেতুক ভয় সোমাইছিল।\nলাহে লাহে পানী কমি আহে। পানী থকালৈকে দূ্ৰ্গাপুজা চাবলৈ যোৱাদি সদায় গৈছিলো। পানী শেষ হ’লে মনটো বেয়া লাগিছিল। চাবলৈ নাপাম ইমান বিশাল বিশাল পানী…..।কলগছৰ ভূঁৰ…।ডুবি যোৱা গছ-লতিকা। কি এক শৈশৱৰ অনুভৱ। ভয়ংকৰ কি নজনা দূৰ্য্যোগৰ প্ৰতি মায়া। বছৰে বছৰে আহক বুলি মহা মহা ঠিকাদাৰবোৰে ভবাদি কি ভাব!স্বাৰ্থ এটাই, ধুনীয়া ছবি চোৱাৰ বানপানীৰ….।\nলাহে লাহে বানপানীৰ ওপৰত থকা গল্প, উপন্যাসবোৰ পঢ়াৰ হেপাঁহ হ’ল। সৰুতে মানে চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ পৰাই পঢ়িব ধৰিলো কিতাপবোৰ। লাহে লাহে বুজিলো বানপানীৰ বেদনা। চাকনৈয়াত হেৰাই যায় মানুহৰ সুখৰ পথাৰ। সেউজীয়াবোৰ হেৰাই যায় বানপানীৰ কান্দোন হৈ । জনা হ’লো ৰিলিফ কেম্পৰ কথা।\nসেয়েহে কওঁ, সকলোৱে অনুভৱ কৰক বানপানীৰ বিষাদ। অন্ততঃ ৰিলিফৰ নামত পচাঁ চাউল খাবলৈ নিদিব। পিছত হোৱা বেমাৰবোৰৰ সময়ত প্ৰতিৰোধ কৰক। এই সমস্যা অসমৰ প্ৰতিজন অসমীয়াৰ সমস্যা….। বানপানীৰ বিষাদগ্ৰস্ততাৰ প্ৰতি সহানুভুতিশীল হওঁক সকলো।বানপানীৰ শোকৰ বন্যা পাহৰি নাযাব কোনেও।


শতিকাপ্ৰাচীন ৰহস্যৰ দুৱাৰ মুকলি কৰিলে গোপন সুৰংগই, কি ঘটিল দিল্লী বিধানসভাত! Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nশতিকাপ্ৰাচীন ৰহস্যৰ দুৱাৰ মুকলি কৰিলে গোপন সুৰংগই, কি ঘটিল দিল্লী বিধানসভাত!\nনতুন দিল্লী : বিধানসভাৰ দৰে সুৰক্ষিত আৰু নিৰাপদ স্থানত গোপন সুৰংগৰ সন্ধান পোৱাটো স্বৰূপাৰ্থতে এক আশ্বৰ্যকৰ কথা। ই ৰাজ্য এখনৰ নিৰাপত্তাৰ বাবেও ভয়ংকৰ প্ৰত্যাহ্বান হিচাপে পৰিণত হ’ব পাৰে। কিন্তু এই আশ্বৰ্যকৰ কথাই সংঘটিত হৈছে দিল্লী বিধানসভাত। দিল্লী বিধানসভাত উদ্ধাৰ হৈছে গোপন সুৰংগৰ। এই আশ্বৰ্যকৰ খবৰে সংবাদ শিৰোনাম দখল কৰে শুকুৰবাৰে। দিল্লী বিধানসভাৰ এটা পুৰণি ভৱনৰ দুৱাৰ মুকলি কৰাৰ পাছতে এই গোপন সুৰংগৰ সন্ধান পোৱা গ’ল। জানিবপৰা মতে, এই গোপন সুৰংগ পথে সংযোগ কৰিছে লালকিল্লাক। অৱশ্যে এই গোপন সুৰংগৰ সন্ধান লাভে আশংকা সৃষ্টি কৰাৰ বিপৰীতে ইতিহাসৰ এক গোপন অধ্যায়ৰ দুৱাৰহে মুকলি কৰিছে। দিল্লী বিধানসভাৰ অধ্যক্ষ ৰাম নিবাসে প্ৰকাশ কৰিছে যে, এই সুৰংগ বৃটিছ আমোলৰ সময়ৰ। অৰ্থাত ই এক শতিকাৰো অধিক পুৰণি।\nস্বাধীনতা সংগ্ৰামে দেশত ভৰপক দিয়াৰ সময়ত স্বাধীনতা সংগ্ৰামীৰ আক্ৰমণৰ পৰা বাছিবলৈ এই সুৰংগপথ ব্যৱহাৰ কৰিছিল বৃটিছে। তদুপৰি কোনো স্বাধীনতা সংগ্ৰামীক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি লৈ যোৱাৰ সময়ত প্ৰত্যাঘাতৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈও বৃটিছ আমোলৰ আৰক্ষীৰ লোকে এই সুৰংগপথ ব্যৱহাৰ কৰিছে। অধ্যক্ষ ৰাম নিবাসে প্ৰকাশ কৰে যে, তেওঁ ১৯৯৩চনত প্ৰথমবাৰ বিধায়ক হোৱাৰ সময়তো এনে এক গোপন সুৰংগৰ গুজব শুনিছিল। সেই সময়ৰে পৰা এই সুৰংগৰ সন্ধান চলিছিল যদিও তাৰ সম্ভেদ পোৱাটো সম্ভৱ হোৱা নাছিল। বিধানসভাৰ ঐতিহাসিক নথি-পত্ৰতো ইয়াৰ কোনো তথ্য নাছিল। কিন্তু এতিয়া আকস্মিকভাৱে উদ্ভাসন ঘটিল এই শতিকাপ্ৰাচীন ৰহস্যৰ। উল্লেখ্য যে, ১৯১২চনত ভাৰতৰ ৰাজধানী কলকাতাৰ পৰা দিল্লীলৈ স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল। তেতিয়া বৰ্তমানৰ বিধানসভা ভৱনক ইংৰাজ আমোলৰ মূল প্ৰশাসনিক ভৱন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।\n১৯২৬ চনত তাক আদালত হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা আৰম্ভ হয়। সেই সময়ত স্বাধীনতা সংগ্ৰামীসকলৰ বিচাৰ চলিছিল সেই ভৱনতেই। বন্দী মুক্তিযোদ্ধাসকলক সুৰংগ পথেৰেই বিচাৰৰ বাবে অনা হৈছিল সেই আদালতলৈ। যাতে তেওঁলোকৰ সহ সংগ্ৰামীয়ে তেওঁলোকক আৰক্ষীৰ জিম্মাৰ পৰা কাঢ়ি নিব নোৱাৰে বা তেওঁলোক পলাই যাব নোৱাৰে। তেনে উদ্দেশ্যৰেই এই সুৰংগপথ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। শতিকাপ্ৰাচীন এই সুৰংগপথৰ সন্ধান পোৱাৰ পাছতে এতিয়া বিভিন্নজনৰ আগ্ৰহ আৰু আকৰ্ষণৰ ই কেন্দ্ৰ হৈ পৰিছে। দিল্লী চৰকাৰে এই সুৰংগপথ মেৰামতি কৰি আগ্ৰহী দৰ্শনাৰ্থীৰ বাবে মুকলি কৰি দিয়াৰ পৰিকল্পনা কৰিছে। অহা বছৰৰ স্বাধীনতা দিৱসৰ পূৰ্বেই এই সুৰংগপথ দৰ্শনাৰ্থীৰ বাবে মুকলি কৰি দিয়াৰ চেষ্টা কৰা হ’ব বুলি জানিব পৰা গৈছে। আকস্মিকভাৱে ইতিহাসৰ অতি গোপন তথা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ পৃষ্ঠা এটা মুকলি হৈ পৰাটো এক গুৰুকত্বপূৰ্ণ সংঘটন হিচাপে চিহ্নিত হৈছে। কেৱল এয়াই নহয়, বিধানসভাত এনে আন এটা গোপন কক্ষৰ সন্ধান লাভ কৰা গৈছে য’ত বহু মুক্তিযোদ্ধাক ফাঁচী দিয়া হৈছিল বুলি জনা যায়। ইয়াৰ দ্বাৰ এতিয়াও মুকলি কৰা হোৱা নাই। ইয়াক স্বাধীনতা সংগ্ৰামত প্ৰাণ আহুতি দিয়া বীৰসকলৰ মন্দিৰ হিচাপে গঢ়ি তোলাৰো পোষকতা কৰিছে চৰকাৰী পক্ষই।


অসমৰ ক্ৰীড়া ইতিহাসত সূচনা হ'ব নতুন দিশ ! দেওবাৰে উত্তৰ-পূৰ্ব মিডিয়া ক্ৰিকেটৰ প্ৰীতি মেচত প্ৰাক্তন ৰঞ্জি দলৰ সৈতে যুঁজিব মিডিয়া ছুপাৰ কিংছে - Olympia Sports\nHomeNewsঅসমৰ ক্ৰীড়া ইতিহাসত সূচনা হ'ব নতুন দিশ ! দেওবাৰে উত্তৰ-পূৰ্ব মিডিয়া ক্ৰিকেটৰ...\nসমাগত এখন ৰোমাঞ্চকৰ ক্ৰিকেট মেচ । প্ৰাক্তন ৰঞ্জি ক্ৰিকেটাৰ বনাম মিডিয়া চুপাৰ কিংছ । খেল উপভোগৰ বাবে সাজু হওক ক্ৰিকেট অনুৰাগী । প্ৰীতি ক্ৰিকেট মেচত জীপাল হ’ব ঐতিহ্যমণ্ডিত জজ ফিল্ড ।\nবিগত ২৪ জানুৱাৰীৰ পৰা গুৱাহাটীৰ জজ খেলপথাৰত আৰম্ভ হৈছে তৃতীয় ৰাইচমোদী নুনিছা সোঁৱৰণী উত্তৰ পূব মিডিয়া ক্ৰিকেট চেম্পিয়নশ্বিপ ট্ৰফী । মেঘালয়, কাৰ্বি আংলং, বৰাকৰ সৈতে মুঠ ১২ টা দলৰ অংশগ্ৰহণৰে জীপাল হৈ পৰিছে এই ছিজনৰ উত্তৰ -পূব মিডিয়া ক্ৰিকেট । এই পৰ্যন্ত অনুষ্ঠিত কেইবাখনো হাইভল্টেজ মেচত সংবাদসেৱীসকলে উজাৰি দিছে নিজৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব । ইয়াৰ মাজতে আছে এক ভাল খবৰ । অসমৰ ক্ৰীড়া ইতিহাসৰ বাবে এক নতুন দিশৰ সূচনা হ’ব এই দিনটোতে । দেওবাৰে অনুষ্ঠিত হ’ব এখন প্ৰীতি ক্ৰিকেট মেচ । সমুখ সমৰত নামিব প্ৰাক্তন ৰঞ্জি ক্ৰিকেটাৰ আৰু সংবাদসেৱীৰ দ্বাৰা গঠিত দল মিডিয়া ছুপাৰ কিংছ। এই খেলখনক লৈ ক্ৰিকেট অনুৰাগীৰ মাজত সৃষ্টি হৈছে উৎকন্ঠাৰ । কাৰণ এটা সময়ত যিসকলে ৰঞ্জি ক্ৰিকেটত দুৰ্দান্ত প্ৰদৰ্শন আগবঢ়াইছিল, তেওঁলোকক নতুন ৰূপত দেখা যাব মৈদানত । ৰঞ্জি ট্ৰফীৰ প্ৰাক্তন ক্ৰিকেটাৰ ৰাজেশ বৰাই এই প্ৰীতি মেচতো প্ৰাক্তন ৰঞ্জি দলটোক কৰিব অধিনায়কত্ব । প্ৰাক্তন ক্ৰিকেটাৰৰ দলটোত দেখা যাব এসময়ৰ দুৰ্ধৰ্ষ ক্ৰিকেটাৰ জাভেড জামান, পৰাগ দাস, জাকাৰিয়া জুফ্ৰি, ৰাজিন্দৰ সিং, নাচিৰ গুল খান, সমৰজিৎ নেওগ, মুকুট কলিতা, তিলক দাস, আৰ বি ইন্দ্ৰজিৎ, সীমান্ত নেওগী, ভাস্কৰ বৰ্মন, চিতু দাস, নন্দুলাল মাহাতু আদিক। লগতে এই প্ৰাক্তন ৰঞ্জি দলত অংশ ল’ব প্ৰাগ নিউজৰ স্বত্বাধিকাৰী তথা প্ৰাগ নিউজ ক্ৰিকেট দলৰ কেপ্তেইন, প্ৰাক্তন ক্ৰিকেটাৰ সঞ্জীৱ নাৰায়ণে ( চিকু )। ইপিনে মিডিয়া ছুপাৰ কিংছৰ দলত থাকিব ভিন্ন মিডিয়া হাউচৰ বচা বচা খেলুৱৈ । দেওবাৰে ঠিক পুৱা ৯ বজাৰ লগে লগে দুয়োটা দল নামিব সমুখ সমৰত । উল্লেখযোগ্য যে, ৪ ফেব্ৰুৱাৰীলৈ অনুষ্ঠিত হ’ব লগা এই মিডিয়া ক্ৰিকেটত মুঠ ৪ খন প্ৰীতি খেল অনুষ্ঠিত হ’ব । আনহাতে ১ ফেব্ৰুৱাৰীত প্ৰাইভেট আই টি এণ্ড টেলিকম এছচিয়েচন (পিটা), ৩ ফেব্ৰুৱাৰীৰ পুৱা জনসংযোগ বিভাগ আৰু সেইদিনাই বিয়লি পিটাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজত নামিব মিডিয়া ছুপাৰ কিংছ । প্ৰথম দিনাৰ প্ৰীতি মেচ প্ৰত্যক্ষ কৰিবলৈ সকলো ক্ৰিকেটপ্ৰেমীক সাদৰৰে সম্ভাষণ জনাইছে উত্তৰ -পূৰ্ব মিডিয়া ক্ৰিকেটৰ আয়োজক কমিটিৰ উপদেষ্টা গৌতম শৰ্মা, সভাপতি উদয় বৰগোঁহাই, উপ সভাপতি ৰাজদ্বীপ দাস, সম্পাদক হিমাংশু অনুপম, কোষাধ্যক্ষ শ্ৰীমন্ত পায়েঙৰ লগতে সমূহ বিষয়ববীয়াই ।\nৰাজ্যৰ সংবাদসেৱীৰ মাজত সমন্বয়ৰ বাৰ্তাৰে অনুষ্ঠিত উত্তৰ পূৰ্ব মিডিয়া ক্ৰিকেটৰ মাজতে এই প্ৰীতি মেচক লৈ অধিক আকৰ্ষণীয় হৈ পৰিছে এই ছিজনৰ টুৰ্ণামেন্ট । প্ৰাক্তন ৰঞ্জি ক্ৰিকেটাৰৰ হাতত তিস্তিব পাৰিবনে মিডিয়া ছুপাৰ কিংছ দলটোৱে ? তাৰ বাবে অপেক্ষাৰত অগণন ক্ৰিকেট অনুৰাগী ।\nNortheast media cricket\nPrevious articleএটা সময়ত ফুটবল খেলিবলৈ নাছিল তেওঁৰ জোতা, আজি সেইগৰাকী অসমসন্তান মুম্বাই চিটি এফ চিৰ অগ্ৰণী ফুটবলাৰ\nNext articleনগাঁৱৰ পুৰণিগুদামত বেডমিণ্টনৰ বতাহ\nটেষ্ট ক্ৰিকেটত ১০০০ শূন্যৰ দিশে ভাৰত