আণ্টি-পাপৰি গোস্বামী – ফটাঢোল\n‘হেল্লো আণ্টি… ’\nমহিলাগৰাকীয়ে চিৰি বগাই ওপৰলৈ আহি থাকোঁতেই কাষৰ ফ্লেটটোত থকা ল’ৰাটোৰ কথাত হতচকিত হৈ পৰিল। ল’ৰাটো যোৱাৰ পিছত বহুপৰ তেওঁৰ কাণত বাজিয়েই থাকিল,\nআণ্টি…. আণ্টি…. আণ্টি….\nআইনাৰ সন্মুখত তেওঁ নিজকে বহুপৰ চাই থাকিল। নিজকে বহুপৰ খুঁটিয়াই চালে। কাণৰ কাষৰ চুলিকেইডালে ৰূপালী বৰণ লৈছে। সেয়ে ল’ৰাটোৱে তেওঁক আণ্টি বুলি মাতিলে। সন্ধিয়া গিৰীয়েক অফিচৰ পৰা অাহি পোৱাত ‘আণ্টি’ৰ বিষয়টো উলিয়াই মানুহজনীয়ে দুখ প্ৰকাশ কৰিলে। গিৰীয়েকে লগে লগে উপায় হিচাপে গোডৰেজ হেয়াৰ কালাৰৰ পেকেট এটা উলিয়াই দিলে।\nপিছদিনা পাৰ্টিলৈ বুলি দুয়ো ওলাওঁতে আগদিনা লগ পোৱা ঠাইতেই পুনৰ সেই ল’ৰাটোৰ মুখামুখি হ’ল। ল’ৰাটোৱে তেওঁলোকৰ মুখলৈ চাই সম্ভাষণ জনালে।\n: হাই! অঞ্জলি দিদি…. হেল্লো, আংকল….\nএইবাৰ গিৰীয়েক অবাক, ইপিনে অঞ্জলি বৰফ গলা দি গলি গ’ল।\nএয়া আছিল টিভিত দেখা গোডৰেজ হেয়াৰ কালাৰৰ জনপ্ৰিয় এডটো। মনত পৰিছেনে…? পৰিছে নিশ্চয়। চুলিকেইডাল পকিবলৈ আৰম্ভ কৰা মানেই আণ্টি বুলি ক’লে জানো ভাল লাগে? নিশ্চয় নালাগে নহয়নে আৰু চুলি নৌপকোতেই যদি আপোনাক কোনোবাই আণ্টি বুলি মাতে, তাতে মতাজন যদি আপোনাতকৈ বয়সত ছয়-সাত বছৰ সৰু হয়, কেনে লাগিব বাৰু!\nইতিমধ্যেই, আপোনালোকৰো নিজ নিজ অভিজ্ঞতাবোৰ মনলৈ আহিল নিশ্চয়। কি যে দিগদাৰ নহয় এই আণ্টি শব্দটোৰ কাৰণে। মিছেচ শৰ্মাৰো তেনে হৈছে৷ পঢ়কচোন কিনো হৈছিল৷\nযৌথ পৰিয়ালটোৰ দ্বিতীয় সন্তান আৰু জ্যেষ্ঠ কন্যা হিচাপে তলৰ আঠোটা ভাই-ভনী (খুড়াকহঁতৰ সন্তানকেইটি মিলি), পেহী, মাহী আৰু মামাহঁতৰ ল’ৰা-ছোৱালীবোৰৰ ভালেমানৰ বাবে মিছেচ শৰ্মা সদায় ‘পমি বা’। বিয়াৰ আগতে মাহী, পেহী কোৱা মানুহ নোলালেই। বিয়াৰ পিছতো শৰ্মাৰ পৰিয়ালটো মূল ঘৰখনৰ পৰা প্ৰায় দুশ কিলোমিটাৰ দূৰৈত হোৱা বাবে খুড়ী, মামী শব্দ দুটা বছৰেকত দুই-এবাৰমানহে শুনিবলৈ পায়। বেয়া নাপায় শৰ্মানীয়ে। যা হওক নবৌ সম্বোধনেৰে সম্বোধন কৰাবোৰ ঠিকেই আছে। কিন্তু খুড়ী, মামী বুলি ক’লে দেখোন নিজকে বয়সীয়াল যেন লাগে। হওঁতে বিয়াৰ সময়ত কোনোমতে পঁচিশটা বসন্ত গৰকিছিলেহে। এতিয়াই মামী, খুড়ী হ’বলৈ নোৱাৰি দেই। দুবছৰ পিছত মিমি কোলালৈ আহিল। ঘৰ সংসাৰ আৰু মিমিৰ যত্ন লওঁতে শৰ্মানীৰ লাহি দেহৰ চাৰিওফালে লাহে লাহে ঢৌ খেলিবলৈ ধৰিলে। দেহৰ যত্ন ল’বলৈও দেখোন এলাহ লগা হ’ল। সাতে-পাঁচে ওজন বাঢ়ি পয়ষষ্ঠিৰ কাষ পালে। তথাপি কিন্তু নিজকে খুড়ী, মামী আৰু আণ্টি বুলি সম্বোধন কৰাহঁতৰ পৰা তেওঁ দূৰে দূৰে থাকিল। মিমিয়েও এবাৰ মোমায়েকৰ ঘৰত দীঘলীয়াকৈ কিছুদিন থাকি আহি মাকক পমি বা আৰু পম্ বা বুলিয়েই মতা হ’ল।\nমিমি স্কুললৈ যাবলৈ ধৰিলে। স্কুলত মিছে সোধে, ‘হোৱাট ইজ ইয়ৰ মাদাৰছ্ নেইম..?’ মিমিয়ে পটককৈ কয় ‘পমি বা’। এইবোৰ শুনি শৰ্মানীৰ ইয়ং ইয়ং ফিলিং হয়।\nপাৰ হৈ যায় আৰু দুটা বছৰ। ত্ৰিশৰ দেওনা পাৰ হৈ আৰু দুটা বছৰ যাওঁ যাওঁ। শৰ্মাৰ পৰিয়াল লগৰেই কলিতাৰ পৰিয়ালৰ সৈতে দিল্লী, আগ্ৰা, মথুৰা ভ্ৰমণলৈ গ’ল। ডিচেম্বৰৰ শেষ। ভীষণ ঠাণ্ডা পৰিছে। সকলো ঠিকেই চলি আছিল। মথুৰা, বৃন্দাবন ঘূৰি ফুৰি আগ্ৰালৈ যোৱাটো ঠিক হ’ল। নিৰ্দিষ্ট দিনত পুৱাই পুৱাই যাত্ৰা আৰম্ভ হ’ল। তাজমহল দৰ্শণ কৰিম বুলি শৰ্মানীয়ে অনাৰকলি চুৰিদাৰ পিন্ধিছে। হাজাৰ হওক মমতাজ মমতাজ ফিলিং এটা আহিব লাগিব! তাজমহলৰ সন্মুখত শৰ্মাৰ লগত ৰোমাণ্টিক প’জত স্নেপ দুটামান ল’বলৈও শৰ্মানীয়ে ভাবি থৈছে। দহমান বজাত তেওঁলোক আগ্ৰা পালেগৈ। পিচে তেতিয়াও এই মহান প্ৰেমৰ প্ৰতীক তাজমহল দৰ্শণৰ বাবে খোলাই নাই। ভিতৰলৈ সোমোৱাৰ টিকট লোৱাৰ বাবে বিৰাট দীঘল লাইন। মানুহেই মানুহ চাৰিওফালে। প্ৰায় আধা ঘণ্টামান মানুহবোৰক চাওঁতেই গ’ল শৰ্মানী আৰু কলিতানীৰ। ফৰেইনাৰবোৰক চাওঁতে চাওঁতে মনত পৰিল ইহঁতৰ লগতেই ফটো একপি তোলা যাওক। শৰ্মাৰ উঠিল খং। কেৱল ফটো তোলাৰেই কথা চিন্তা কৰি আছে। শাৰীত থিয় হৈ নাথাকিলে টিকট পোৱাটো ডাঙৰ কথা হ’ব। ইমান ধন ভাঙি তাজমহল চাবলৈ আহিছে যেতিয়া নোচোৱাকৈ যাব নোৱাৰে। বহুপৰ তেনেকৈয়ে শাৰীৰ মাজত থিয় হৈ থাকিল। আগৰ মানুহবোৰৰ আগ বঢ়াৰ নাম-গোন্ধ নাই। প্ৰায় দুঘণ্টাৰ পিছত আক-তাক সুধি জানিবলৈ পোৱা গ’ল যে দুটা বজাৰ পিছতহে সাধাৰণ লোকৰ বাবে তাজমহল মুকলি কৰা হ’ব। কাৰণ বাংলাদেশৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে তাজমহলত পদাৰ্পণ কৰিব। তেওঁৰ প্ৰস্থানৰ পিছতহে টিকট দিয়া ষ্টাৰ্ট কৰিব।\n“এই বাংলাদেশীয়ে আমাৰ পিছা নেৰাই হ’ল দেখোন। অসমতো জ্বলাই আছে। এতিয়া আগ্ৰাতো পিছ নেৰি ঝামেলাখন কৰিলে…”\nভোৰভোৰালে শৰ্মানীয়ে। এটা বাজিলেই। আৰু এঘণ্টা কোনোমতে পাৰ কৰিব লাগিব।\nশেষত যেনিবা টিকট দিবলৈ ধৰিলে। লেডিজৰ লাইন বেলেগ। শৰ্মানীহঁতে কোনোমতে টিকটকেইটা লৈ এণ্ট্ৰি লাইনত সোমাল। তাতো তামাম ভীৰ। কাৰ গাত কোনে উঠে ঠিক নাই। তিনিটা বাজেই আৰু। দুঘণ্টাৰ পিছত বন্ধ কৰিব তাজমহল দৰ্শণ। গতিকে যিকোনো প্ৰকাৰে সোমাবই লাগিব। সাত বছৰীয়া মিমিক কলিতানী আৰু শৰ্মানীৰ মাজত সুমুৱাই লৈছে। যাতে তাইৰ ওপৰত কোনো হেঁচা নপৰে। শৰ্মানীৰ পিছফালে পঁচিশ-ছাব্বিছ বছৰীয়া ওখকৈ ধুনীয়া ছোৱালী এজনী। হাই, হেল্লোৰে পৰিচয় ল’লে। ধুনীয়া ছোৱালীজনীৰ সৈতেই ফটো একপি মাৰিবলৈ পোৱা হ’লে, আপলোড কৰিবলৈকে ভাল লাগিব। পিচে যিটোহে ঠেলা-হেঁচা। তথাপি, এখন হাতেৰে মিমিক ধৰি থাকি আনখন হাতে বেগৰ পৰা ফোনটো বিচাৰি আছে। ইতিমধ্যেই ঠেলা-ঠেলিৰ মাজেৰে মূল প্ৰৱেশদ্বাৰ পাইছেহি। শৰ্মানীয়ে মোবাইলটো পোৱাৰ লগে লগে ছোৱালীজনীয়ে কৈ উঠিল,\n: থোড়া আগে যাইয়ে না আণ্টি। নেহীতো মুঝে আগে জানে দিজিয়ে… আপলোগোকে ৱজে সে ট্ৰেইন চ্যুত জায়েগী…\nশৰ্মানীৰ হাতৰ পৰা ফোনটো বেগৰ ভিতৰতেই সৰি পৰিল। কৰ্ণপটত বাৰে বাৰে ধ্বনিত হৈ থাকিল আণ্টি… আণ্টি… আণ্টি…!\nকলিতানীয়ে কথাখিনি শুনি ফিচিককৈ ওলোৱা হাঁহিটো কোনোমতে বন্ধ কৰিলে যদিও শৰ্মানীৰ চকুৰ পৰা সাৰি নগ’ল।\nতাজমহলৰ ভিতৰত সোমাই শৰ্মাৰ সৈতে শৰ্মানীয়ে চাৰিওফালে ঘূৰিলে। ভালেমান ফটোও উঠিলে। ৰৈ থকা ফটোগ্ৰাফাৰৰ কেমেৰাত তাজমহলটোক হাতেৰে চুই থকাকৈ ফটো দুকপিমানো তুলিলে। কিন্তু, শৰ্মানীয়ে মনত শান্তি পোৱা নাই। হাজাৰ হওক আণ্টি বুলি ক’ব লগাকৈ তেওঁৰ বয়স হোৱাই নাই। শৰ্মানীৰ যে কিবা এটাই মনত অশান্তি দি আছে সেই কথাটো শৰ্মাৰ চকুত নপৰাকৈ নাথাকিল। সেইদিনা সন্ধিয়াই তেওঁলোক দিল্লীলৈ উভতিলে। ৰাতি বেছ ভালেখিনিয়েই হৈছিল। মিমি ভাগৰত শুই পৰিছে। শৰ্মাই বিছনাৰ এচুকত শৰ্মানীৰ কাৰণে ৰৈ আছে। হোটেলৰ ৰূমত মৰমবোৰ অলপ বেছিকৈয়ে জাগ্ৰত হয় শৰ্মাৰ। কিন্তু, শৰ্মানীয়ে তেতিয়াৰে পৰাই আইনাখনৰ সন্মুখত বিষন্নমনে নিজৰেই প্ৰতিচ্ছবি চাই আছে। শৰ্মাই বাৰে বাৰে সুধিছে, প্ৰেমৰ ইমান মহান প্ৰতীক দেখি অহাৰ পিছতো শৰ্মানীৰ মনত দুখ কিহৰ? নাই, শৰ্মানীৰ কোনো উত্তৰ নোলায় মুখেৰে। শেষত শৰ্মাই কাষলৈ আহি ক’লে,\n: আজি তোমাক বৰ ধুনীয়া লাগিছিল দেই। আৰু হাঁহিটো যদি মুখত লাগি থাকিলেহেঁতেন মমতাজেও লাজ পালেহেঁতেন।\nচকুৰ বাণেৰে তিতি গ’ল শৰ্মাৰ বুকু। ফেঁকুৰি ফেঁকুৰি শৰ্মানীয়ে কৈ গ’ল সকলো দুখৰ কথা। শৰ্মানীৰ দুখতে দুখী হৈ শৰ্মাই সান্তনা দিলে,\n: অনাৰকলি চুৰিদাৰ, লগত স্পৰ্টছ শ্ব্যু, আঁঠুলৈকে পৰা চুৱেটাৰ আৰু মুৰত স্কাৰ্ফ। ইমানবোৰ পিন্ধাৰ পিছত তোমাৰ আচল ৰূপটো ক’তনো দেখিলে তাই। সেইকাৰণে কৈছে চাগৈ। দুখ নকৰিবাচোন, কাইলৈ মোৰ মতে পিন্ধিবা।\nপিছদিনা সকলোৱে অলপ দেৰিকৈয়ে কুটুব মিনাৰ চাবলৈ ওলাল। এইবাৰ শৰ্মাৰ কথামতে শৰ্মানীয়ে ভনীয়েকে বেগত সুমুৱাই দিয়া জিন্স পেণ্টটো পিন্ধিলে। লগত সিদিনা কম দামতে পাই ভনীয়েকৰ কাৰণে কিনা জেকেটটো। যিমানেই ঠাণ্ডা নহওষক কিয় আজি আৰু মূৰত স্কাৰ্ফ নলয়। আটাইয়ে কাষৰেই মেট্ৰো ষ্টেচনৰ পৰা লাষ্ট ষ্টপেজ কুটুব মিনাৰলৈ টিকট কাটিলে। মেট্ৰোত যথেষ্ট ভীৰ। সিটো মূৰে থকা বেঞ্চ এখনৰ পৰা এজন পঁচিশ-ছাব্বিছ বছৰীয়া ল’ৰাই শৰ্মাক ক’লে,\n: আংকল জী, দিদিকো য়হা বুলাইয়ে। বচ্ছিকে সাথ ব্যেথ সকেংগে।\nশৰ্মাই ল’ৰাটোক সঁহাৰি এটা দি শৰ্মানীক মাতিবলৈ ঘূৰি চাই দেখিলে, শৰ্মানীয়ে মুখখন টিপি আছে যদিও হাঁহি এটা ফিচিক কৈ ওলাই পৰিল। ল’ৰাজনে হাঁহিৰ কাৰণ বুজি নাপাই তধা লাগি চাই থাকিল। শৰ্মানীৰ মুখখনত তেতিয়া পূৰ্ণিমাৰ জোন। পিচে শৰ্মাৰ কাণত বাজি থাকিল, আংকল… আংকল…. আংকল।\n« খতৰৌ কে খিলাড়ী – পদ্মলোচন ভৰদ্বাজ\nআকস্মিক-চবিনা ইয়াছমিন »\nহা হা। মজ্জা\nহয় হয়, এনেকুৱা হয়।


Omnacortil Forte in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Omnacortil Forte ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nOmnacortil Forte ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Omnacortil Forte Benefits & Uses in Assamese- Omnacortil Forte ar laabh aaru byavaharsamuh\nOmnacortil Forte ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Omnacortil Forte Dosage & How to Take in Assamese - Omnacortil Forte ar paali aaru xeya kenedore lobo\nOmnacortil Forte ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Omnacortil Forte Side Effects in Assamese- Omnacortil Forte ar parshwakriyasamuh\nOmnacortil Forte সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Omnacortil Forte Related Warnings in Assamese- Omnacortil Forte xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Omnacortil Forteৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Omnacortil Forte with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Omnacortil Forte ar gurutor kriya-pratikriya\nOmnacortil Forte মতভেদসমূহ- Omnacortil Forte Contraindications in Assamese- Omnacortil Forte nishedhsamuh\nOmnacortil Forte ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Omnacortil Forte in Assamese- Omnacortil Forte ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Omnacortil Forte ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Omnacortil Forte Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Omnacortil Forte kriya-pratikriya\nOmnacortil Forte ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Omnacortil Forte Benefits & Uses in Assamese - Omnacortil Forte ar laabh aaru byavaharsamuh\nOmnacortil Forte তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nOmnacortil Forte ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Omnacortil Forte Dosage & How to Take in Assamese - Omnacortil Forte ar paali aaru xeya kenedore lobo\nOmnacortil Forte-ৰ উপাদানসমূহ - Omnacortil Forte Active Ingredients in Assamese - Omnacortil Forte-ar upadaansamuh\nOmnacortil Forte ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Omnacortil Forte Side Effects in Assamese - Omnacortil Forte ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Omnacortil Forte ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nOmnacortil Forte সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Omnacortil Forte Related Warnings in Assamese - Omnacortil Forte xonkranta xatarkatabanisamuh\nOmnacortil Forte-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nOmnacortil Forte গৰ্ভৱতী মহিলাৰ বাবে সুৰক্ষিত।\nOmnacortil Forte-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nOmnacortil Forte ৰ স্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া নাই।\nবৃক্কত Omnacortil Forte কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nবৃক্ক can be affected by Omnacortil Forteৰ দ্বাৰা [Organ] প্ৰভাবিত হব পাৰে। আপুনি যদি এইবিধ ঔষধৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে আপুনি ইয়াক পুনৰাই গ্ৰহণ কৰা উচিত।\nযকৃতত Omnacortil Forte কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nOmnacortil Forteৰ কলিজা ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Omnacortil Forte ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nOmnacortil Forteৰ হৃদয় ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Omnacortil Forteৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Omnacortil Forte with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Omnacortil Forte ar gurutor kriya-pratikriya\nOmnacortil Forte তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nOmnacortil Forte মতভেদসমূহ - Omnacortil Forte Contraindications in Assamese - Omnacortil Forte nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Omnacortil Forte লোৱা অনুচিত যাতে -\nOmnacortil Forte ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Omnacortil Forte in Assamese - Omnacortil Forte ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Omnacortil Forte-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Omnacortil Forteৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nহয়, আপুনি Omnacortil Forte লোৱাৰ পিছত বাহন অথবা গধুৰ মেচিন অপাৰেট কৰিব পাৰে যিহেতু ই কোনোধৰণৰ তন্দ্ৰাভাৱৰ সৃষ্টি নকৰে।\nহয়, কিন্তু Omnacortil Forte লোৱাৰ পূৰ্বে ডাক্তৰৰ সৈতে পৰামৰ্শ লোৱাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।\nমানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ বাবে Omnacortil Forte লৈ কোনো লাভ নাই।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Omnacortil Forte ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Omnacortil Forte Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Omnacortil Forte kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Omnacortil Forteৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nOmnacortil Forte আৰু খাদ্যৰ প্ৰভাৱৰ ওপৰত কোনো তথ্য নাই কিয়নো এয়া এতিয়ালৈ বৈজ্ঞানিক ভাৱে গৱেষণা কৰা হোৱা নাই।\nমদ আৰু Omnacortil Forteৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Omnacortil Forte লোৱাৰ সময়ত মদ্যাপন কৰা সম্পৰ্কত একো ক'ব পৰা নাযায়।\nOmnacortil Forte ৰ অনুকল্প - Substitutes for Omnacortil Forte in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Omnacortil Forte লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Omnacortil Forte ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Omnacortil Forte সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Omnacortil Forte ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Omnacortil Forte সেৱন কৰে?


এপ'ল iPhone632GB Price in India, Full Specs - December 2019 | Digit\nLAUNCHED Updated on 08-Jul-2019\nএপ'ল iPhone632GB Brief Description\nএপ'ল iPhone632GB Smartphone প্ৰতি ইঞ্চি 326 -ৰ এটা পিক্সেল ঘনত্বত 750 x 1334 পিক্সেল ৰিজ’লিউশ্বনৰ সৈতে 4.7 -ইঞ্চি HD Retina touchscreen display -ৰ সৈতে আহে৷ ফোনটো 1.4 GHz Dual ক’ৰ প্ৰচেশ্বৰৰ দ্বাৰা সক্ষমিত আৰু ইয়াত 1 GB ৰেম আছে৷ এপ'ল iPhone632GB iOS 10 OS-ত চলে৷\nফোনটো A8 প্ৰচেশ্বৰৰ দ্বাৰা সক্ষমিত৷\nফোনটো 1810 mAh বেটাৰীৰ দ্বাৰা সক্ষমিত৷\nএপ'ল iPhone632GB -ৰ সংযোগ ক্ষমতা বিকল্পসমূহৰ লগত অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে: ,GPS,Wifi,HotSpot,NFC,Bluetooth,\nএপ'ল iPhone632GB -ৰ কেমেৰাটোত এইবিলাক অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে: Auto Focus,Face Detection,HDR,Panorama Mode,Geo-tagging,Touch Focus,Digital Zoom,Video Recording\nএপ'ল iPhone632GB বিশেষ বিৱৰণ\nম'ডেল : iPhone632GB\nলান্সৰ তাৰিখ (গ্ল'বেল) : 06-03-2017\nৰঙসমূহ : Space Grey\nপ্ৰডাক্টৰ নাম : Apple Iphone632GB\nপ্ৰদৰ্শন প্ৰযুক্তিবিদ্যা : HD Retina touchscreen display\nস্ক্ৰীণ ৰিজ'লিউশ্বন (পিক্সেলত) : 750 x 1334\nবেটাৰী ক্ষমতা (mah) : 1810\nওজন (গ্ৰামত) : 399\nFor এপ'ল iPhone632GB\nএপ'ল iPhone632GB Price in India\nএপ'ল iPhone632GB Price In India Starts From Rs. 24899 The best price of এপ'ল iPhone632GB is Rs. 24899 in Flipkart, which is 19% less than the cost of এপ'ল iPhone632GB in Amazon Rs.29565.This Mobile Phones is available in 32GB variant(s).এপ'ল iPhone632GB is available in Space Grey colour(s) across various online stores in India.\nFlipkart Apple iPhone6(Gold, 32 GB) ₹ 24899\nAmazon Apple iPhone6(Space Grey, 1GB RAM, 32GB Storage) ₹ 29565


লাজ : সঞ্জীৱ পল ডেকা – enajori\nলাজ : সঞ্জীৱ পল ডেকা\nনাৰায়ণ কাকতিৰ অণ্ঠ-কণ্ঠ শুকাই আহিছিল। তেওঁৰ পুলিছী মেজাজটো হঠাৎ বাঢ়ি আহিব খুজিছিল। তথাপি তেওঁ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিলে। খঙেই বা কাৰ ওপৰত দেখুৱাব। ইমান সৰু চুবুৰিটোত যে এনেকুৱা এটা ঘটনা ঘটিব কোনেও ভবাই নাছিল। তাতে গাওঁখনৰ সৰহ সংখ্যক মানুহৰেই লিখা-পঢ়া নাই। এজন কেৰাণী আৰু এজন হাইস্কুলৰ শিক্ষকৰ বাহিৰে বাকী সকলোৰে এটাই জীৱিকা—দিনহাজিৰা। অৱশ্যে তিনিজন কাঠমিস্ত্ৰি, দুজন মান ৰিক্সাচালক, থেলাচালকো নোহোৱা নহয়। মুঠতে চুবুৰিটোৰ প্ৰায়বোৰ প্ৰায়বোৰ মানুহেই জীৱিকাৰ সন্ধানত ৰাতিপুৱাই ওলাই যায়। সন্ধিয়া আকৌ নিজ নিজ ঘৰলৈ উভতি আহে।\nসুদীৰ্ঘ কৰ্মজীৱনৰ অভিজ্ঞতাত কাকতিৰ এই অভিজ্ঞতা এক অভিনৱ সংযোজন। সৰ্বদিশৰপৰা পিছপৰি থা এনেকুৱা এখন গাওঁ এইখন দেশতে যে থাকিব পাৰে, কাকতিয়ে ভবাই নাছিল। তাতে ঘটনাটো‍ও ৰোমাঞ্চকৰ।\nদোষী ধৰা পৰক নপৰক, ইয়াৰ পৰা যে একো কামত নাহিব কাকতিয়ে ইতিমধ্যেই অনুমান কৰিছিল। সেয়ে ঘটনাটো তেওঁ এক প্ৰকাৰৰ পাহৰিবলৈয়েই যত্ন কৰিছিল। কিন্তু পৰহি এছ পি চাহাবৰ পৰা পোৱা নিৰ্দেশতহে তেওঁ পুনৰ এই গাঁৱত উপস্থিত হৈছেহি।\nপথাৰৰ এচুকত থকা মহীৰামৰ ঘৰৰ পৰা আহি কাকৰিহঁতৰ দলটো প্ৰকাণ্ড আমগছজ্পাৰ তলতে ৰ’লহি। প্ৰত্যেকজনেই তেওঁলোকৰ নাক আৰু কপালত জিলিকি উঠা ঘামৰ টোপালবোৰ মচি ললে। তাৰ পিছত চিপাহী বিমলে কাকতিক উদ্দেশ্য কৰি আমজোপাৰ ফেৰেঙা ডালটোলৈ চাই মন্তব্য কৰিলে—এইজোপাই যত কুটৰ ঘাই ছাৰ। এইজোপা নহ’লে ঘটনাটো ঘটিবলৈকে নাপালেহেঁতেন ছাৰ। নে কি কয় ছাৰ ?\nকওঁতে বিমলে ঠিকেই কৈছে। পঞ্চায়তৰ কৰ্মীয়ে এইখন গাঁৱতহে আৰু বেনাৰখন মাৰিবলৈ পালেনে? যিবোৰ মানুহে ’ক’ৰ চুক কেইটা তাক নাজনে, সিহঁতে আকৌ বেনাৰৰ ভাষা কি বুজে? চৰকাৰৰ সাফল্য, বছৰ পূৰ্ণ হোৱা – এইবোৰৰ সৈতে সিঁহতৰ সম্পৰ্কইট বা কি? বেনাৰৰ অৰ্থ বুজি নাপাই নিলে আৰু কোনোবাই সোলোকাই কিবা দৰকাৰ হ’ব পাৰে বুলি। সেইটো ইমান ডাঙৰ অপৰাধ হ’ব পাৰেনে যে পুনিছে অনুসন্ধান চলাই দিব লাগে। কাকতিৰ এছ পিলৈ মনে মনে বৰ খং উঠিল। সৰু সৰু মানুহবোৰে কিবা অপৰাধ কৰিলেই ’প্ৰশাসন যন্ত্ৰ’ যে শক্তিশালী সেইটো দেখুৱাব খোজে, আনহাতে দেশখনত কিমান কি হৈ থকা নাই। মূল্যবান সম্পত্তি চুৰ কৰিছে, কোটি কোতি টকাৰ কেলেংকাৰী ধৰা পৰিব লাগিছে। মেধাবীসকলক বঞ্চিত কৰি টকাৰ বিনিময়ত অযোগ্য শিক্ষকক নিযুক্তি দিব লাগিছে। কিন্তু অপৰাধীৰ শাস্তি ক’তা। তেতিয়া প্ৰশাসন যন্ত্ৰইথ কিয় অন্ধৰ ভাও লয় ?\nঅৱশ্যে কাকতিৰ অপৰাধী বিচাৰি উলিওৱাত বাধা নাই। কিন্তু আজি এছ পিয়ে দিয়া কঠোৰ নিৰ্দেশতহে কাকতিৰ মনত কেইবাটাও ‘কিয়’ উদয় হৈছে। এছ পি য়ে তেওঁক কৈছিল – অপুনি ঘটনাটো সাধাৰণ ভাৱে লৈছে যেন লাগিছে। সেই দৰিদ্ৰ, অশিক্ষিত মানুহবোৰক দেখি আপোনাৰ সহানুভূতি জগাটো সাধাৰণ কথা। কিন্তু অপৰাধী তেওঁলোকৰ মাজৰে নহ’লে হ’ব কোন? দুই-তিনি দিনৰ ভিতৰত দোষী উলিয়াব নোৱাৰিলে আপোনাৰ লাজ, মোৰ লাজ। ওপৰৰ পৰা ইফালে সদায়ে ফোনৰ উপৰি ফোন।\n: ছাৰ, কি ভাবিছে? – বিমলৰ মাতত কাকতিৰ সম্বিৎ ঘূৰি আহিল।\n: দোষীক আমি দুই-এদিন্ৰ ভিতৰত ধৰিব লাগিব। নহ’লে সদায় এনেকৈ মাকো মাৰি থাকিব নোৱাৰি বুজিছ।\nকথাখিনি কৈ কাকতিয়ে আমগছজোপাৰ ফেৰঙা ডালটোলৈ একেথৰে চালে। এই ডালটোতেই বিশ-পঁচিশদিন পূৰ্বে শাসনত থকা চৰকাৰখনে এখন বেনাৰ মাৰিছিল চতুৰ্থ বছৰ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ উপলক্ষ্যে। তাত আছিল বিগত চাৰি বছৰৰ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ খতিয়ান। কিন্তু আচৰিত, দুদিনৰ পাছত সেইখন অন্তৰ্ধান হৈ থাকিল। কোনে বা প্ৰথমতে কথাটো গম পালে, গৈ গৈ কথাটো মুখ্যমন্ত্ৰীৰ কাণ পৰ্যন্ত পালেগৈ। কেউফালে হৈ চৈ লাগিল। এই সমষ্টিৰ বিধায়কক মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে ক’লে—কি হে তোমাৰ সমষ্টি? আমাক ইমান অপমান কৰিব পাৰে। তাৰ পাছত তেওঁ এছ পিক নিৰ্দেশ দিছে সোনকালে দোষীক আটক কৰিবলৈ।\nঘটনাটো ইতিমধ্যে বাতৰি কাকততো প্ৰকাশ হৈছে। প্ৰথম পৃষ্ঠাতে ছপা হৈছে : চৰকাৰৰ বেনাৰখন অন্তৰ্ধান। নিৰক্ষৰ চুবুৰিত ৰাজনীতিৰ খেল।\nআচলতে ঘটনাটো ইমানখিনি গৈ নাপালেহেঁতেন। গাঁৱে-ভূয়ে থকা সৰু সৰু ‘নেতা’বোৰৰ বাবেহ এনে হ’বলৈ পালে। সিহঁতেহে হুলস্থূল লগাই দিছে এই ঘটনাত বিৰোধী দলৰ হাত আছে বুলি। ওপৰমহলেও তাক সন্দেহ কৰিছে। ইফালে সন্মুখত ইলেকচন আহিব লাগিছে।\n: আমি ইয়াত ৰৈ থাকি একো লাভ নাই। বাকী থকা ঘৰ কেইটা ঘৰ কেইটা সোনকালে চাই লওঁ ব’ল । — কাকতিয়ে এটা হুমুনিয়া কাঢ়ি চিপাহীকেইজনলৈ চাই ক’লে।\nকাকতিৰ দলটো লক্ষীমাষ্টৰৰ চোতাল পালেহি। মাষ্টৰৰ সিওতে কাকতিৰ ইতিমধ্যে ভাল চিনাকি গঢ়ি উঠিছে। মাষ্টৰৰ সৈতে কাকতিৰ ইতিমধ্যে ভাল চিনাকি গঢ়ি উঠিছে। মাষ্টৰে তেওঁক চকীখন আগবঢ়াই দিলে।\n: নিয়মটো কৰোঁ আৰু। আমাৰ এইবোৰেই কাম বুজিছে ডেকা। জীৱনৰ কোনো চাৰ্ম নাই। — নাৰায়ণ কাকতিয়ে লক্ষী মাষ্টৰৰ ফালে চাই ক’লে।\nবিমলহঁত ঘৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল। কাকতি বাহিৰতে ৰ’ল। এইখন চোতালতে পৰহি মিটিং আকাৰে মানুহবোৰক বুজাই দিয়া হৈছিল। লক্ষীমাষ্টৰে এই ক্ষেত্ৰত বহুত সহায় কৰিছিল। পুলিছে সফা পাতি ক’ৰবাত অপৰাধী ধৰা কাকতিয়ে কেতিয়াও শুনা নাছিল। তথাপি তেওঁ মানুহবোৰক বুজাব খুজিছিল।\nলক্ষীমাষ্টৰেও মানুহবোৰক মাতি আনিছিল। গামোচা পিন্ধি উদং গাৰে কিছুমান আহিছিল, বুকুত মেঠনি মাৰি তিৰোতা কিছুমান আহিছিল। আনকি গোটেই গাতে ফোঁহোৰাভৰ্তি নাঙঠ-পিঙঠ ল’ৰা-ছোৱালীও লক্ষী মাষ্টৰৰ বাৰাণ্ডাত ভিৰ কৰিছিল। সকলোৰে চকুত কাকতিয়ে দেখিছিল এক ভয়াৰ্ত দৃষ্টি।\nকাকতিয়ে কৈছিল – আপোনালোকক ইয়ালৈ কিয় মাতি অনা হৈছে আপোনালোকে নিশ্চয় গম পাইছে। আজি এসপ্তাহ ধৰি মইম আপোনালোকৰ ইয়ালৈ আহি থক দেখিছে। ঘৰে ঘৰে অনুসন্ধান কৰি থকা দেখিছে। ইয়াৰ কাৰণ বেনাৰখন। বেনাৰখনত চৰকাৰৰ সাফল্যৰ কথা উল্লেখ আছিল। তাত আপোনালোকৰ দৰে দীন-দুখীয়াসকলক কৰা সাহয্যৰ কথা উল্লেখ আছিল । কিন্তু আচৰিত কথা আম গজজোপাৰ পৰা আপোনালোকে সেইখন নোহোৱা কৰিলে। চাওক, আপোনালোক সৰু মানুহ সৰু হৈয়ে থাকক। কাৰোবাৰ কু-চক্ৰান্তৰ বলি হৈ এনে অপৰাধ কৰিলে কঠোৰ শাস্তি বিহা হ’ব। এতিয়ও সময় আছে, স্বীকাৰ কৰক কোনে এই কাম কৰিছে।\nমানুহবোৰে একো মাত মতা নাছিল। পুলিছৰ আগত সিহঁতে মাত মাতিবলৈ সাহ কৰা নাছিল।\nনাৰায়ণ কাকতিৰ অনুৰোধত লক্ষীমাষ্টৰেও কৈছিল—আপোনালোকৰ সৈতে মোৰ তেজৰ সম্বন্ধ আছে। এই পুলিছ চাহাবে কি ক’লে নিশ্চয় শুনিলে। আমি হাজিৰা কৰি খোৱা মানুহ, ওৰেটো জীৱন হাজিৰা কৰিবইচ লাগিব। যি দলেই চৰকাৰ গঠন নকৰক, যি দলৰেই পতন নঘটক, আমাৰ দুখ কোনেও মোচন কৰিব নোৱাৰে। কিমান লাজৰ কথা, আমাৰ গাওঁখনৰ নাম পেপাৰত উঠিছে, গোটেই দেশাৰ ৰাইজে চোৰৰ গাওঁ বুলি জানিছে। গতিকে স্বীকাৰ কৰক।\nনাই, সভাই কাম নিদিলে। কাকতিয়ে ভাবিছিল সৰল মুখৰ মানুহবোৰে স্বীকাৰ কৰিবই, নেকি। সিদিনা তেওঁ এবাৰ মাত্ৰ ভাবিছিল—দেখাত মূৰ্খ আৰু সৰল মানুহবোৰ ভিতৰি কমপ্লেক্স নেকি ?\nবিমলহঁত ওলাই আহিল। নাৰয়ণ কাকতিয়ে উটঃই ক’লে—আহিছোঁ, শাস্তি দিছো মিছাতে আপোনাক।\n: নাই, নাই, আপোনালোকৰ কৰ্তব্য কৰিছে আৰু।\nকাকতিহঁতৰ লগতে বাটৰ মূৰলৈ লক্ষীমাষ্টৰো আহিল।\nএইখিনিতে একেলেথাৰিয়ে তিনিঘৰ মানুহ আছে। বিমলহঁত প্ৰথমতে মূৰৰ ঘৰটোলৈ গ’ল।\nঘৰ দুটা। সৰু সৰু। চপৰ চাপৰ। এটা ঘৰ নৰাৰে ছোৱা। দুয়োটা ঘৰ কাঁহিবনেৰে বেৰ দিয়া বাৰিষা যে দুয়োটা ঘৰতে পানী পৰিব সেইটো সহজে অনুমেয়।\nনাৰায়ণ কাকতিয় অগেয়ে এইটো ঘৰলৈ অহা নাছিল। বিমলহঁতেই আহি গুচি গৈছিল। কাকতিয়ে লক্ষ্য কৰিছিল প্ৰথম তালাচি চলোৱাৰ দিনাখন প্ৰত্যেকেই যেন লাজ আৰু ভয় অনুভৱ কৰিছিল। কিছুমানে বেকেটা হাঁহিৰে কৈচিল—ছাৰ, আমাৰ কাপোৰ-কানি এয়াই আৰু। তাতে সৰু ল’ৰাটো‍ই তাৰ ওপৰতেই হগা-মূতা কৰে। আপোনালোক চৰকাৰী মানুহবোৰে চাগৈ এনেকুৱা কাপোৰ দেখাই নাই।\nকাকতিৰ মনটো মৰি গৈছিল। মুনিহ-তিৰোতা আৰু ল’ৰা-ছোৱালীয়্ৰে পাঁচোটা মানুহ একেখন বিছনাতে শোৱে। কাপোৰ মাত্ৰ দুখন কেঁথা। নাৰায়ণ কাকতি চোতালত থিয় হৈ থাকোঁতেই হঠাতে তেওঁক অবাক কৰি মহিলা এগৰাকী ভৰিতে পৰিলহি। তাই কন্দিবলৈ ধৰিলে।\n: চাওঁ, চাওঁ কি হৈছে। কিয় কান্দিছে ?\nমহিলাগৰাকী থিয় হ’ল। তাৰ পাছত ক’বলৈ ধৰিলে – ছাৰ মোক শাস্তি নিদিব ছাৰ। এই কণমানি ল’ৰাটোৰ কথা ভাবক ছাৰ নহ’লে ইয়াক কোনে পোহপাল দিব? অন্ততঃ কাম কাম কৰিব পৰা হ’লেও বেলেগ কথা আছিল।\n: কি হৈছে নকয় কিয়? – কাকতিয়ে অলপ উমান পালে।\n: ছাৰে ময়ে আনিছিলোঁ সেই কাপোৰখন। কিন্তু ইমান যে হৈ চৈ হ’ব মইত ভবাই নাছিলোঁ ছাৰ – মহিলা গৰাকীৰ ভয়াৰ্ত কান্দোন তেতিয়াও শেষ হোৱা নাই।\n: ইমান দিনে কিয় মনে মনে আছিল ?—কাকতিয়ে প্ৰশ্ন কৰিলে।\n: ছাৰ পৰহি দিনাখন মইম ঘৰত নাছিলোঁ । তাৰ আগেও আপোনালোকৰ মানুহ আহিছিল কিন্তু …\n: ক’ত লুকুৱাই ৰাখিছিল ইমান দিনে ? কিয় চুৰি কৰিছিল আপুনি ?\n: ছাৰ ইয়াৰ দেউতাকে গছ কাটি ফুৰিছিল। কিন্তু যোৱা কাতিতে গছৰ পৰা পৰি সিফলীয়া হ’ল। তাৰ পাছত ময়ে হাজিৰা কৰি ফুৰোঁ, ভূঁই ৰো‍ওঁ, ধান জাৰোঁ, আহু নিকাওঁ..। কিন্তু হাজিৰাৰ পইৰচাৰে খাবলৈয়ে নোজোৰে। বিধবা পেঞ্চনৰ কাৰণে কিমান দিন গ’লো। একো নাপালোঁ। .. ছাৰ !\n: কওঅক কিয় চুৰ কৰিলে ?\n: ছাৰ মোৰ পেটিকোটটো সেই বিয়াত দিয়াই। বাতি বাতি কিমান দিন পিন্ধিম ইফালে পিন্ধিবওপ নোৱাৰোঁ। ছাৰ মইস সেই কাপোৰখনেৰে পেটিকোট সি লৈছোঁ। সেইটো ছাৰ, মেলি দিয়াটোৱেই। কিন্তু ছাৰ, মোক শাস্তি নিদিব। .. ছাৰ, পিন্ধি থকা কাৰণে আপোনালোকে বিচাৰি পোৱা নাছিল।\nকাকতিৰ কি কওঁ কি নকওঁ লাগিল। বুকুখনৰ ক’ৰবাত তেওঁ প্ৰচণ্ড বিষ অনুভৱ কৰিলে। যি হওক বেনাৰখান এছ পিৰ অফিচত জমা দিবই। লাগিব তেওঁৰ নিৰ্দেশত বিমলহঁতে পেটিকোটৰ সিয়নি কাটিলে। পানীত তোৱা মাৰ্কিন কাপোৰখনত অস্পষ্টকৈ কাকতিয়ে দেখা পালে সাম্যবাদ চৰকাৰৰ বৃহৎ সাফল্য। দেশত দাৰিদ্ৰ দূঈকৰণ, নিৰক্ষৰতা দূৰীকৰণ সকলোতে অভূতপূৰ্ব সাফল্য। তদুপৰি বিধবা পেঞ্চন, বৃদ্ধ পেঞ্চন…। তাৰ পাছত আৰু তেওঁৰ মাতি থাকিবলৈ ইচ্ছা নগ’ল।\nঅসহায় হৈ কান্দি থকা মহিলাগৰাকীৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁ ক’লে – শুনিছে, আপুনি ভয় কৰিব নালাগে। আমি আপোনাক এৰেষ্ট নকৰো নহয়। শুনক, এয়া লওঁক পাঁচশ টকা। পেটিকোট কিনি ল’ব।\nনোটখনত থকা মহাত্মা গান্ধীৰ ছবি অৰু স্বধীনতাৰ বিপ্লৱৰ ছবিটিত চকু দিবলৈ নাৰয়ণ কাকতিৰ সত নগ’ল। খণ্ডিত বেনাৰখন লৈ তেওঁলোক জীপত বহিলহি।\nৰচনা কাল : ২০০৫; ১৬-৩১ ডিচেম্বৰ, ২০০৭ সংখ্যা ‘প্ৰান্তিক’ত গল্পটো ‘নিলাজ’ শিৰোনামাৰে প্ৰকাশ হৈছিল ।


NERIE Umiam B.Ed Admission 2021 -->\nSubham May 26, 20210Comments\nNERIE Umiam B.Ed Admission 2021: Online Application\nNERIE Umiam B.Ed Admission 2021 - উত্তৰ-পূব আঞ্চলিক শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান (এনইআৰআইই), উমিয়াম, মেঘালয় হৈছে উত্তৰ-পূব- অসম, অৰুণাচল প্ৰদেশ, মণিপুৰ, মেঘালয়, মিজোৰাম, নাগালেণ্ড, ছিকিম আৰু ত্ৰিপুৰাৰ আঠখন ৰাজ্যৰ শৈক্ষিক প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰাৰ বাবে এক মুখ্য প্ৰতিষ্ঠান। ই বি.এড., এম.এড. সহ বিভিন্ন পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়।\nএন.ই.আৰ.ই.আই., উমিয়ামে উমিয়ামৰ এন.ই.আৰ.ই.ই.-ত2বছৰীয়া নিয়মীয়া বি.এড. পাঠ্যক্ৰমত নামভৰ্তিৰ বাবে উমৈহতীয়া প্ৰৱেশ পৰীক্ষা - চি.ই.ই. 2021-ৰ বাবে আনুষ্ঠানিক অধিসূচনা প্ৰকাশ কৰিছে। আগ্ৰহী আৰু যোগ্য প্ৰাৰ্থীসকলে ইয়াত আবেদন কৰিব পাৰে।\nNERIE Umiam B.Ed Admission 2021 | নেৰি উমিয়াম বি.এড নামভৰ্তি 2021 বিৱৰণ\nপাঠ্যক্ৰমৰ নাম (Course Name): শিক্ষাৰ স্নাতক (বি. এড)\nপাঠ্যক্ৰমৰ সময়কাল :2বছৰ (নিয়মীয়া)\nআসনৰ সংখ্যা (Total Seats): 50\nৰাজ্য অনুসৰি আসন বিতৰণ (State-wise) :\nঅৰুণাচল প্ৰদেশ: ৫\nEligibility Criteria of NERIE2Year B.Ed Course - যোগ্যতাৰ চৰ্ত\nবিজ্ঞান বা গণিতত বিশেষজ্ঞতা সহ বিজ্ঞান/অভিযান্ত্ৰিক বা প্ৰযুক্তিত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী আৰু/বা বিজ্ঞান/প্ৰযুক্তিত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী থকা প্ৰাৰ্থীসকল আৰু/বা সামাজিক বিজ্ঞান/মানৱবিজ্ঞান/বাণিজ্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী (অনুসূচীত জাতি/অনুসূচীত জনজাতি/পিডব্লিউডি প্ৰাৰ্থীৰ বাবে 5% নম্বৰৰ শিথিলতা) কাৰ্যসূচীত নামভৰ্তিৰ বাবে যোগ্য।\nAbout NERIE2Year B.Ed Course | এন.ই.আৰ.ই.আই.2বছৰীয়া বি.এড পাঠ্যক্ৰমৰ বিষয়ে\nদুবছৰীয়া শিক্ষা স্নাতক কাৰ্যসূচী, যাক সাধাৰণতে বি.এড. বুলি কোৱা হয়, ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষক শিক্ষা পৰিষদৰ (এন.চি.টি.ই.) পৰামৰ্শৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। এয়া হৈছে এক পেছাদাৰী পাঠ্যক্ৰম যি শিক্ষকসকলক উচ্চ প্ৰাথমিক বা মধ্যস্তৰ (ষষ্ঠ-অষ্টম শ্ৰেণী), মাধ্যমিক স্তৰ (নৱম-দশম শ্ৰেণী) আৰু স্নাতকোত্তৰ আবেদনকাৰীসকলৰ বাবে উচ্চতৰ মাধ্যমিক স্তৰ (দ্বাদশ শ্ৰেণী) প্ৰস্তুত কৰে। পাঠ্যক্ৰমটো বিষয় জ্ঞান, মানৱ বিকাশ, শিক্ষাগত জ্ঞান আৰু যোগাযোগ দক্ষতাৰ অধ্যয়নএকত্ৰিত কৰাৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা হৈছে।\nএই কাৰ্যসূচীয়ে বিশেষভাৱে বিজ্ঞান, গণিত, ভাষা আৰু সামাজিক বিজ্ঞানৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ বাবে মানদণ্ডৰ শিক্ষক প্ৰদান কৰে। প্ৰতি বছৰে পাঠ্যক্ৰমত ভৰ্তি হোৱা শিক্ষাৰ্থীসকলে বিজ্ঞান আৰু গণিত বা সামাজিক বিজ্ঞান আৰু ভাষা বাছনি কৰে। ই তেওঁলোকক বিজ্ঞান/গণিত, আৰু সামাজিক বিজ্ঞান/ভাষাৰ দক্ষ শিক্ষক হোৱাৰ অধিকাৰ দিয়ে। পাঠ্যক্ৰমটো এনেদৰে প্ৰস্তুত কৰা হৈছে যে শিক্ষাৰ্থীসকল বিষয়বস্তুৰ লগতে শিক্ষাবিজ্ঞানৰ বিষয়ে ভালদৰে পৰিচিত হ'ব। চিইই-2021-ৰ জৰিয়তে প্ৰাৰ্থীসকলে তেওঁলোকৰ যোগ্যতাৰ স্থিতিৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি আজমেৰ, ভুৱনেশ্বৰ, ভূপাল, মহীশূৰ আৰু নৰ্থ ইষ্ট ৰিজিঅনেল ইনষ্টিটিউট অৱ এডুকেশ্বন (এনইআৰআইই) শ্বিলঙত যিকোনো এটা আৰআইইত বি.এড.-ত নামভৰ্তি কৰাৰ সুযোগ পাব।\nApplication Fee NERIE Umiam B.Ed Admission 2021 - আবেদন মাচুল\nআবেদনৰ বাবে মাচুল হৈছে সাধাৰণ আৰু অ'বিচিৰ বাবে 1000/- টকা আৰু অনুসূচীত জাতি/অনুসূচীত জনজাতি/ পিডব্লিউডি/ইডব্লিউএছ প্ৰাৰ্থীৰ বাবে 500/- টকা।\nHow to Apply for NERIE Umiam B.Ed Admission | এন.ই.আৰ.ই.আই. উমিয়াম বি.এড নামভৰ্তিৰ বাবে কেনেদৰে আবেদন কৰিব লাগে\nউত্তৰ-পূবৰ ৮ খন ৰাজ্যৰ আগ্ৰহী আৰু যোগ্য প্ৰাৰ্থীসকলে ২০.০৫.২০২১ চনৰ পৰা ৩০.০৬.২০২১ চনলৈ www.cee.ncert.gov.in অফিচিয়েল ৱেবছাইটৰ জৰিয়তে অনলাইন আবেদন কৰিব পাৰে।\nImportant Dates of NERIE Umiam B.Ed Admission 2021 | এন.ই.আৰ.ই.আই. উমিয়াম বি.এড নামভৰ্তি 2021-ৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ তাৰিখ\nঅনলাইন পঞ্জীয়ন আৰু আবেদন পত্ৰ দাখিল (Registration and Submission of Application Form) : 20/05/2021 ৰ পৰা 30/06/2021\nএডমিট কাৰ্ড (Admit Card) ডাউনলোড কৰক: 10/07/2021 ৰ পৰা 18/07/2021\nউমৈহতীয়া প্ৰৱেশ পৰীক্ষাৰ তাৰিখ Date of Common Entrance Examination - চিইই 2021: 18/07/2021\nবি.এড.-ৰ ফলাফল ঘোষণা: 05/08/2021\nImportant Links of NERIE Umiam B.Ed Admission 2021 - এন.ই.আৰ.ই.আই. উমিয়াম বি.এড নামভৰ্তিৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ৱেব-লিংকসমূহ\nনামভৰ্তিৰ অধিসূচনা: ইয়াত ক্লিক কৰক।\nতথ্য পুস্তিকা: ইয়াত ক্লিক কৰক।\nTags Admission B.ED


মহাকাশত মানুহ: — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / শিক্ষা / শিশুসকলৰ জগত / মহাকাশত মানুহ:\nমহাকাশত মানুহৰ বিচৰনৰ কথা লিখা হৈছে\nআমি বাস কৰা পৃথিৱীখন আমাৰ বিশ্ব-ব্ৰহ্মাণ্ডখনৰ এটা ক্ষুদ্ৰ অংশ নহয় জানো? আমি থকা পৃথিৱীখন অথবা সৌৰজগতখন এৰি আমাৰ চাৰিওফালে জুৰি আছে। অসীম মহাকাশখন। এই মহাকাশখননো কিমান বিস্তৃত? আমাৰ চকুৰে অথবা দূৰবীণ যন্ত্ৰেৰে দেখা সামৰ্থ্যৰ বাহিৰতনো কি আছে? মহাকাশত আমি অকলশৰীয়া নেকি? দৃষ্টিসীমাৰ বাহিৰৰ মহাকাশখন অতীতৰেপৰা মানুহৰ যেনেকৈ কৌতূহলৰ উৎস, তেনেকৈ মানুহৰ নানা বাস্তৱ-অবাস্তৱ কল্পনাৰো উৎস এই মহাকাশ। মহাকাশৰ বিষয়ে জানিবলৈ, মহাকাশলৈ মানুহ পঠিয়াবলৈ চিন্তা-চৰ্চা আৰম্ভ হয় ইউৰোপৰ শিল্প-বিপ্লৱৰ পিছৰপৰা। আজিৰ দিনত মহাকাশ ভ্ৰমণ প্ৰায় গতানুগতিক কথা হ’লেও মহাকাশ ভ্ৰমণৰ ইতিহাস বৰ পূৰণি নহয়।\nমহাকাশত প্ৰথম মানুহ:\nবিংশ শতাব্দীৰ আৰম্ভণিৰপৰা মহাকাশ সম্পৰ্কে জানিবলৈ যথেষ্ট পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা আৰম্ভ হয় আৰু মহাকাশলৈ মানুহ পঠিওৱাৰ সম্ভাৱনা সম্পৰ্কে তেতিয়াৰ পৃথিৱীৰ দুই মূল শক্তি আমেৰিকা যুক্তৰাজ্য আৰু ছোভিয়েট ৰুছিয়াত বেলেগে বেলেগে চিন্তা-চৰ্চা আৰম্ভ হয়। দুই শক্তিৰ মাজত চলি থকা শীতল যুদ্ধৰ বাবে দুয়ো দেশৰ মাজত কোনে প্ৰথমে মহাকাশলৈ মানুহ পঠিয়াব পাৰে, সেই লৈ ভিতৰি ভিতৰি প্ৰতিযোগিতাও আৰম্ভ হয়। তাৰ মাজতে, ১৯৫৭ চনত ছোভিয়েট ৰুছিয়াই স্পুটনিক-১ নামৰ প্ৰথম কৃত্ৰিম উপগ্ৰহটো মহাকাশলৈ সফলতাৰে প্ৰেৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ফলত, আমেৰিকা যুক্তৰাজ্যৰ মহাকাশ বিজ্ঞানী মহলত ছোভিয়েট ৰুছিয়াতকৈ আগেয়ে মহাকাশলৈ মানুহ পঠিয়াবলৈ ল’ৰা-ঢপৰা লাগে আৰু তাৰ বাবে ১৯৬১ চনক শেষ সীমা হিচাপে ধাৰ্য কৰা হয়। ইতিমধ্যে, ছোভিয়েট ৰুছিয়াই এটা পুতুলা আৰু এটা জীয়া কুকুৰসহ এখন প্ৰাথমিক মহাকাশ-যান সফলতাৰে মহাকাশলৈ প্ৰেৰণ কৰাৰ পিছত ১৯৬১ চনৰ ১২ এপ্ৰিলত ‘ভষ্টক-১’ নামৰ মহাকাশ যানখনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে মহাকাশলৈ এজন মহাকাশচাৰী প্ৰেৰণ কৰি ইতিহাস ৰচনা কৰে। ‘ভষ্টক-১’ত প্ৰথমবাৰৰ বাবে মহাকাশলৈ যোৱা এই মহাকাশচাৰীজনৰ নাম য়ুৰী আলেক্সে’ইভিছ গাগাৰিন। মহাকাশলৈ যোৱাৰ লগে লগে তেওঁ ‘ভষ্টক-১’ত উঠি পৃথিৱীৰ চাৰিওফালে পাক মাৰি ঘূৰা প্ৰথম মানুহ হিচাপেও পৰিগণিত হয়; পৃথিৱী-পৃষ্ঠৰ প্ৰায় ১৮৭ মাইল ওপৰেৰে গ্ৰহটোৰ চাৰিওফালে এইদৰে এপাক মাৰিবৰ বাবে তেওঁক সময় লাগিছিল প্ৰায় ৮৯ মিনিট। প্ৰায় ১ ঘন্টা ৪৮ মিনিট মুঠ সময় তেওঁ এইদৰে মহাকাশত কটাইছিল। ছোভিয়েট ৰুছিয়াৰ এই সফলতাৰ আঁৰৰ মানুহজন আছিল চেৰ্গেই পাভল’ভিছ ক’ৰ’লেভ নামৰ বিজ্ঞানীজন। উল্লেখযোগ্য যে প্ৰথমবাৰৰ বাবে এইদৰে মহাকাশচাৰী হোৱাৰ গৌৰৱ লাভ কৰিবলৈ গাগাৰিনক কম সাহসৰ প্ৰয়োজন হোৱা নাছিল। সেইবাবে, তেওঁৰ সাহসৰ স্বীকৃতি জনাই তেওঁক ১৯৬১ চনত ছোভিয়েট ৰুছিয়াৰ সৰ্বোচ্ছ সন্মান ‘অৰ্ডাৰ অফ লেনিন’ আৰু ‘হিৰ’ অব দ্য ছোভিয়েট য়ুনিয়ন’ উপাধি প্ৰদান কৰা হয়। তদুপৰি ৰাজহুৱা স্থানত তেওঁৰ মূৰ্তি স্থাপন কৰা হয় আৰু তেওঁৰ নামেৰে পথৰো নামকৰণ কৰা হয়। ‘ভষ্টক-১’ৰ সফলতাৰ পিছত একে বছৰৰে মে’ মাহত আমেৰিকা যুক্তৰাজ্যৰ এনেল চেপাৰ্ড নামৰ মহাকাশচাৰীজনে ‘ফ্ৰেইণ্ডশ্বিপ-৭’ নামৰ মহাকাশ যানখনত উঠি প্ৰায় ১৫ মিনিট সময় মহাকাশ পৰিভ্ৰমণ কৰে। ইয়াৰ পিছত একে বছৰৰে আগষ্ট মাহত ছোভিয়েট ৰুছিয়াৰ আন এজন মহাকাশচাৰী ঘেৰমান টিট’ভে ‘ভষ্টক-২’ত উঠি প্ৰায় ২৫ ঘন্টা সময় মহাকাশত কটোৱাৰ লগতে পৃথিৱীৰ চাৰিওফালে ১৭ পাক মাৰে। পিছৰ বছৰ, অৰ্থাৎ ১৯৬২ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাজ্যৰ মহাকাশচাৰী, জন গ্লেনে ‘ফ্ৰেইণ্ডশ্বিপ-৭’ নামৰ মহাকাশ যানখনতে পৃথিৱীৰ চাৰিওফালে তিনিপাক মাৰিবলৈ সক্ষম হয়। মহাকাশলৈ যোৱা প্ৰথমগৰাকী মহিলা আছিল ছোভিয়েট ৰুছিয়াৰে ভেলেন্টিনা টেৰেস্ক’ভা; তেওঁ ‘ভষ্টক-৬’ নামৰ মহাকাশ যানখনেৰে ১৯৬৩ চনৰ জুন মাহত মহাকাশ পৰিভ্ৰমণ কৰিছিল। আনহাতে, শ্বোলী ৰাইড নামৰ মহিলাগৰাকীয়ে ১৯৮৩ চনত প্ৰথম আমেৰিকান মহিলা মহাকাশচাৰীৰ সন্মান লাভ কৰে।\nমহাকাশত মানুহৰ বসতি:\nবিভিন্ন সময়ত বেলেগ বেলেগ মহাকাশ যানে বেলেগ বেলেগ দৈৰ্ঘ্যৰ সময় মহাকাশত কটাইছে। ইয়াৰ ভিতৰত, ছোভিয়েট ৰুছিয়াই পঠোৱা ‘মিৰ’ নামৰ মহাকাশ যানখন প্ৰায় ১৫ বছৰ ধৰি মহাকাশত থাকে; ‘মিৰ’ মহাকাশ যানখনে ১৯৮৬ চনৰপৰা ২০০১ চনলৈ পৃথিৱী পৃষ্ঠৰপৰা ২৯৬ৰ পৰা ৪২১ কিলোমিটাৰ দূৰত অৱস্থান কৰি পৃথিৱীক ঘন্টাত প্ৰায় ২৮ হাজাৰ কিলোমিটাৰ বেগেৰে প্ৰদক্ষিণ কৰি আছিল। প্ৰথমতে ইয়াত বেছিভাগ ৰুছিয়ান মহাকাশচাৰীয়েই আছিল যদিও পিছলৈ বিভিন্ন সময়ত ইয়ালৈ উত্তৰ আমেৰিকা, ইউৰোপ আৰু জাপানৰ কেইবাজনো মহাকাশচাৰী গৈছিল। মূলত: ছোভিয়েট ৰুছিয়াৰ বিখণ্ডনৰ বাবে সৃষ্টি হোৱা আৰ্থিক অনাটনৰ বাবে ২০০১ চনত ‘মিৰ’ মহাকাশ যানখন ধ্বংস কৰি পেলোৱা হয়। উল্লেখযোগ্য যে, ‘মিৰ’ মহাকাশ যানতে ১৪ মাহতকৈ অধিক সময় কটাই ভালেৰি প’লিয়াক’ভ নামৰ মহাকাশচাৰীজনে মহাকাশত আটাইতকৈ বেছিদিন থকা মহাকাশচাৰীৰ সন্মান অৰ্জন কৰে।\nমিৰ মহাকাশ যানৰ দীৰ্ঘদিন ধৰি মহাকাশত থকাৰ অভিলেখ পিছত ভংগ কৰে আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় মহাকাশ গৱেষণা কেন্দ্ৰ(International Space Station)ই। আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় মহাকাশ গৱেষণা-কেন্দ্ৰৰ প্ৰথম অংশটো মহাকাশলৈ উৎক্ষেপণ কৰা হয় ১৯৯৮ চনত(পিছলৈ তাত অন্য কেইবাটাও অংশ যোগ কৰা হৈছে); সেইফালৰপৰা এই কেন্দ্ৰই এতিয়ালৈকে প্ৰায় ১৬ বছৰ অতিক্ৰম কৰিলে। আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় মহাকাশ গৱেষণা কেন্দ্ৰটো পাঁচটা মহাকাশ গৱেষণা-কেন্দ্ৰৰ সমন্বয়ত গঢ় লৈ উঠিছে, সেইকেইটা হ’ল- আমেৰিকা যুক্তৰাজ্যৰ নাছা(NASA, National Aeronautics and Space Administration), ৰুছিয়াৰ ৰ’ছকছমচ(Roscosmos), জাপানৰ জাক্সা(JAXA, Japan Aerospace Exploration Agency), ইউৰোপৰ ই এছ এ(ESA, European Space Agency) আৰু কানাডাৰ চি এছ এ’(CSA, Canadian Space Agency)। আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় মহাকাশ গৱেষণা কেন্দ্ৰই পৃথিৱী পৃষ্ঠৰ পৰা প্ৰায় ৪৩১ কিলোমিটাৰ ওপৰত থাকি ঘন্টাত প্ৰায় ২৮ হাজাৰ কিলোমিটাৰ বেগেৰে পৃথিৱীক প্ৰদক্ষিণ কৰি আছে। ৰুছিয়া, আমেৰিকা যুক্তৰাজ্য, কানাডা, জাপান আৰু ইউৰোপৰ বিভিন্ন মহাকাশ গৱেষণা কেন্দ্ৰৰপৰা আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় মহাকাশ গৱেষণা কেন্দ্ৰৰ লগত যোগাযোগ ৰখাৰ লগতে আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় কেন্দ্ৰটোৰ বিভিন্ন কাৰ্যাংশ নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হয়। আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় মহাকাশ গৱেষণা কেন্দ্ৰৰ মূলত: দুটা খণ্ড আছে; এটা ৰুছিয়ান খণ্ড(ROS, Russian Orbital Segment) আৰু এটা আমেৰিকান খণ্ড(USOS, United State Orbital Segment)। আমেৰিকান খণ্ডটোৱেই সাধাৰণতে অন্যান্য দেশেও ব্যৱহাৰ কৰে। আমেৰিকান খণ্ডৰ বাবে অন্তত: ২০২০ চনলৈকে আৰ্থিক অভাৱ নহ’ব বুলি থিৰাং কৰা হৈছে।\nমানুহৰ দ্বাৰা মহাকাশ বিজয়ৰ পিছত শেহতীয়াকৈ মহাকাশত মানুহৰ স্থায়ী বসতি স্থাপনৰ বিষয়েও ভবা-গুণা আৰম্ভ হৈছে। ২০০৬ চনৰ শেষত নাছাই ঘোষণা কৰিছে যে ২০২৪ চনৰ ভিতৰত তেওঁলোকে চন্দ্ৰত স্থায়ীকৈ মানুহৰ বসতি স্থাপন কৰিব।\nমানুহে মহাকাশ জয় কৰাৰ পিছত পৃথিৱীৰ দৰে মহাকাশতো বিভিন্ন দেশৰ অধিকাৰ-অনধিকাৰ সম্পৰ্কে খূদুৱনিৰ সৃষ্টি হয়; মহাকাশক মানুহে নিজ নিজ অধিকাৰ সাব্যস্থ কৰাৰ আৰু মহাকাশকো নিজৰ প্ৰভাৱ বিস্তাৰৰ সঁজুলি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ আশংকাই দেখা দিয়ে। ফলস্বৰূপে, এনে আশংকাই দেখা দিয়ে। ফলস্বৰূপে, এনে আশাংকা নস্যাৎ কৰিবলৈ আমেৰিকা যুক্তৰাজ্য, সংযুক্ত ৰাজ্য(UK, United Kingdom) আৰু তদানীন্তন ছোভিয়েট ৰুছিয়াৰ মাজত ১৯৬৭ চনৰ ২৭ জানুৱাৰীত এক চুক্তি স্বাক্ষৰিত হয়; এই চুক্তিখনক বহিৰ্বিশ্ব চুক্তি(Outer Space Treaty) বুলি জনা যায়। সেই বছৰৰে ১০ অক্টোবৰৰপৰা এই চুক্তি বলৱৎ হয়। বৰ্তমানলৈকে এশখনতকৈও অধিক দেশে এই চুক্তিত স্বাক্ষৰ কৰি চুক্তিৰ দফাসমূহ বলৱৎ কৰিছে আৰু আন ২৭ খন দেশে এই চুক্তিৰ দফাসমূহ বলৱৎ কৰিছে আৰু আন ২৭ খন দেশে এই চুক্তিত স্বাক্ষৰ কৰিছে(হ’লেও চুক্তিৰ দফাসমূহ সম্পূৰ্ণৰূপে বলৱৎ কৰা নাই)। উল্লেখযোগ্য যে চুক্তিত দেশসমূহৰ ভিতৰত ভাৰতবৰ্ষও অন্যতম। এই চুক্তি অনুসৰি কোনো দেশেই পৃথিৱীৰ কক্ষপথ, চন্দ্ৰ বা আন জোতিষ্ক আৰু বহিৰ্বিশ্বৰ কোনো স্থানতেই গণ-বিধ্বংসী অস্ত্ৰ(Weapons of mass destruction) স্থাপন কৰিব নোৱাৰিব। তদুপৰি, এই চুক্তি বলৱৎ কৰা দেশসমূহে চন্দ্ৰ আৰু অন্যান্য জ্যোতিষ্কবিলাক কেৱল শান্তিপূৰ্ণ উদ্দেশ্যতহে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি, সেইবোৰক অস্ত্ৰ-পৰীক্ষাৰ বাবে বা কোনো ধৰণৰ সামৰিক উদ্দেশ্যত ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰিব। এই চুক্তিৰ আন এক দফা অনুসৰি বহিৰ্বিশ্বৰ ওপৰত অধ্যয়নৰপৰা সকলো দেশেই লাভান্বিত হ’ব পাৰিব, আৰু কোনো দেশেই চন্দ্ৰকে ধৰি কোনো জ্যোতিষ্কৰ ওপৰত নিজৰ অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিব নোৱাৰিব। অৱশ্যে, এটা কথা চুক্তিখনত স্পষ্ট কৰি দিয়া হৈছে যে পৃথিৱীৰপৰা মহাকাশলৈ পঠিওৱা যিকোনো বস্তুৰ ওপৰত অধিকাৰ আৰু নিয়ন্ত্ৰণ পঠিওৱা দেশখনৰে থাকিব, আৰু তাৰ পৰা হ’ব পৰা যিকোনো ক্ষতিৰ বাবে সেইখন দেশেই দায়ী হ’ব।\nভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা:\nভাৰতত আধুনিক মহাকাশ গৱেষণা আৰম্ভ হয় ১৯৬২ চনত; প্ৰাক্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে সেই বছৰতে গঠন কৰে মহাকাশ গৱেষণাৰ বাবে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সমিতি(Indian National Committee for Space Research, চমুকৈ INCOSPAR)। ১৯৬৯ চনত ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণাক আগবঢ়াই নিবলৈ বেংগালুৰুত ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণ্য সংস্থা(ইছৰ’, Indian Space Research Organization, ISRO) স্থাপন কৰা হয়, আৰু ইছৰ’ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক মুৰব্বী ডা: বিক্ৰম ছাৰাভাই। ইছৰ’ৱে ১৯৭৫ চনত ছোভিয়েট ৰুছিয়াৰ সহযোগত ভাৰতৰ প্ৰথমটো কৃত্ৰিম উপগ্ৰহ, ‘আৰ্যভট্ট’ক মহাকাশলৈ উৎক্ষেপণ কৰে। ইছৰ’ৱে উৎক্ষেপণ কৰা প্ৰথম ঘৰুৱাভাৱে নিৰ্মিত কৃত্ৰিম উপগ্ৰহ আছিল ৰোহিণী নামৰ উপগ্ৰহলানি। ‘চন্দ্ৰয়ান-১’কে ধৰি কেইবাটাও সফল মহাকাশ অভিযানৰ পিছত সম্প্ৰতি ইছৰ’য়ো মহাকাশলৈ নিজাববীয়াকৈ মানুহ পঠিওৱাৰ কথা ভাবিছে। ইতিমধ্যে, তাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় প্ৰায় ১২৪ বিলিয়ন টকাৰ বাজেটতো ভাৰতৰ মহাকাশ আয়োগে(Space Commission) অনুমোদন জনাইছে। ইছৰ’ৰ এই পৰিকল্পনা সফল হ’লে ছোভিয়েট ৰুছিয়া, আমেৰিকা যুক্তৰাজ্য আৰু চীনৰ পিছত নিজাকৈ মহাকাশলৈ মানুহ পঠিয়াব পৰা ভাৰতেই হ’বগৈ চতুৰ্থখন ৰাষ্ট্ৰ। ইছৰ’ৰ পৰিকল্পনা মতে ভাৰতীয় মহাকাশ যানখন তিনিজন মহাকাশচাৰীক সাতদিন পৰ্যন্ত কক্ষপথত ৰাখিব পৰাকৈ নিৰ্মাণ কৰা হ’ব। যানখনৰ প্ৰাথমিক নক্সাটোৰ ২০১০ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে কৰা পৰীক্ষাটো বিফল হ’লেও ২০১৪ চনৰ জানুৱাৰী মাহত কৰা দ্বিতীয়বাৰৰ পৰীক্ষামূলক উৎক্ষেপণ সফল হৈছে। বৰ্তমান, ২০২১ চনমানত ইছৰ’ৱে মহাকাশলৈ মানুহ পঠিওৱাৰ কথা বিবেচনা কৰি আছে।\nমহাকাশত আকৌ মানুহ:\nছোভিয়েট ৰুছিয়া আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাজ্যৰ আৰম্ভণিৰ সফলতাৰ পিছত আন আন দেশেও মহাকাশলৈ মানুহ পঠিওৱাৰ বাবে আঁচনি আৰম্ভ কৰে। জাপানে আশীৰ দশকত এই উদ্দেশ্যেৰে ‘হপ-এক্স’ নামৰ এটা প্ৰকল্প আৰম্ভ কৰে, কিন্তু ২০০৩ চনত এই প্ৰকল্পটো আৰু আগ নবঢ়োৱাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়। আনহাতে, ফ্ৰান্সে ১৯৭৫ চনত হাৰ্মিছ নামৰ এখন মহাকাশ যান বনোৱাৰ বাবে আঁচনি গ্ৰহণ কৰিছিল, এই প্ৰকল্পটোত পিছলৈ ইউৰোপিয়ান মহাকাশ সংস্থা(European Space Agency)ই হাত উজান দিয়ে। কেইবাবাৰো মূলত: আৰ্থিক অসুবিধাৰ সন্মুখীন হোৱাৰ পিছত ১৯৯২ চনত এই প্ৰকল্পটোও আধৰুৱাকৈ ত্যাগ কৰা হয়। সি যি কি নহওক, এছিয়াৰ ভিতৰত চীনদেশে মহাকাশ যান সম্পৰ্কীয় কাৰ্য আগবঢ়াই নিয়ে আৰু ২০০৩ চনৰ অক্টোবৰ মাহত ‘শ্বেনয’উ-৫’ নামৰ মহাকাশযানখন মহাকাশলৈ প্ৰেৰণ কৰে। ‘শ্বেনয’উ-৫’ত উঠি মহাকাশলৈ যাত্ৰা কৰে চীনা মহাকাশচাৰী য়াং লিউয়ি। ২০১২ চনৰ জুন মাহত চীনা মহিলা লিউ য়াঙে ‘শ্বেনয’উ-৯’ত উঠি মহাকাশলৈ যায়। এইদৰে চীনদেশে মহাকাশলৈ মানুহ পঠিওৱা তৃতীয় দেশ হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে।\nমহাকাশলৈ মানুহ সফলতাৰে পঠিয়াব পৰা হোৱাৰ লগে লগে আমাৰ আটাইতকৈ ওচৰত থকা জ্যোতিষ্ক, জোনবাইলৈ মানুহ পঠোৱাৰ বাবে গুণা-গঁথা আৰম্ভ হয়। ১৯৬৮ চনত এপ’ল’-৮ নামৰ মহাকাশ যানখনত উঠি তিনিজন আমেৰিকান মহাকাশচাৰীয়ে প্ৰথমবাৰৰ বাবে চন্দ্ৰক প্ৰদক্ষিণ কৰে। ১৯৬৯ চনৰ ২০ জুলাইত প্ৰথমবাৰৰ বাবে মানুহ জোনবাইত অৱতৰণ কৰে। (সম্প্ৰতি কিছু বিতৰ্কলৈ আহিলেও এই দাবী অসত্য বুলি সম্পূৰ্ণ নিৰ্ভৰযোগ্য প্ৰমাণ এতিয়াও পোৱা হোৱা নাই)। আমেৰিকাৰ নীল আমষ্ট্ৰং, মাইকেল কলিন্স আৰু বাজ(এডুইন) এলড্ৰিন নামৰ তিনিজন মহাকাশচাৰীয়ে ‘এপ’ল’-১১’ নামৰ মহাকাশ যানখনত উঠি চন্দ্ৰপৃষ্ঠত সফলতাৰে অৱতৰণ কৰাৰ লগে লগে মহাকাশ গৱেষণাত এক নতুন যুগৰ সূচনা হয়। এতিয়ালৈকে আটাইতকৈ শেহতীয়াকৈ চন্দ্ৰলৈ পঠোৱা মানৱযুক্ত মহাকাশ যান হৈছে ‘এপ’ল’-১৭’। ‘এপ’ল’-১৭’-এ ১৯৭২ চনত চন্দ্ৰত অৱতৰণ কৰিছিল। আমেৰিকাৰ মহাকাশ গৱেষণা সংস্থা, নাছাই পুনৰ ২০১৯ চনত চন্দ্ৰলৈ মানুহ পঠিওৱাৰ পৰিকল্পনা কৰিছে। সকলো ধৰি, এতিয়ালৈ চন্দ্ৰত বাৰজন মানুহে খোজ দিছেগৈ।\nমহাকাশলৈ এতিয়ালৈকে আমাৰ দেশে নিজেই মানুহ পঠিয়াব পৰাকৈ দক্ষতা আয়ত্ত কৰিব পৰা নাই। হ’লেও, ৰাজেশ শৰ্মা নামৰ ভাৰতীয় বিমান বাহিনীৰ পাইলটজনে ১৯৮৪ চনইতে পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে মহাকাশ ভ্ৰমণ কৰে, ‘চয়ুজ-টি-১১’ নামৰ তদানীন্তন ছোভিয়েট ৰুছিয়াৰ মহাকাশ যানখনত উঠি তেওঁ আন দুজন ৰুছিয়ান মহাকাশচাৰীৰ লগত এসপ্তাহতকৈ অধিক সময় মহাকাশত কটায়। ৰাকেশ শৰ্মাৰ এই সফলতাত মানুহ পঠোৱা ১৪তম দেশ হিচাপে ভাৰতবৰ্ষ পৰিগণিত হয়। উল্লেখযোগ্য যে ৰাকেশ শৰ্মাৰ লগত একেলগে ভাৰতীয় বিমান বাহিনীৰ আৰু এজন বিষয়া, ৰৱিশ মালহোট্টায়ো মহাকাশ ভ্ৰমণৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰিছিল। কিবা কাৰণৰ ৰাকেশ শৰ্মা যাব নোৱাৰিলে ৰৱিশ মালহোট্টাই মহাকাশলৈ যোৱাৰ কথা আছিল যদিওপ তেওঁৰ কেতিয়াও মহাকাশলৈ যোৱা হৈ নুঠিলগৈ। ৰাকেশ শৰ্মাৰ পিছত দুগৰাকী ভাৰতীয় মূলৰ আমেৰিকা যুক্তৰাজ্যৰ নাগৰিকে মহাকাশ পৰিভ্ৰমণ কৰিছে। তেওঁলোক হ’ল ১৯৯৭ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে মহাকাশলৈ যোৱা কল্পনা চাওলা আৰু ২০০৬ চনত প্ৰথমে মহাকাশলৈ যোৱা সুনীতা উইলিয়ামছ। দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে ২০০৩ চনত ‘কলম্বিয়া’ নামৰ মহাকাশ যানখনত উঠি পৃথিৱীলৈ ঘূৰি আহোঁতে দুৰ্ঘটনাগ্ৰস্ত হৈ ছজন মহাকাশচাৰীৰ সৈতে কল্পনা চাওলা মৃত্যুমুখত পৰে।\nমহাকাশলৈ কেৱল পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ বাবেহে মানুহ গৈ থাকিবনে? মানুহে দূৰ-দূৰণিলৈ ফুৰিবলৈ যোৱাৰ নিচিনাকৈ মহাকাশলৈ ফুৰিবলৈ যাব নোৱাৰেনে? প্ৰথম অৱস্থাত এইদৰে মহাকাশলৈ ফুৰিবলৈ যোৱা ধাৰণাটো আহিছিল বিবিধ কল্প-কাহিনীৰপৰা। যোৱা শতিকাৰ ৬০ৰ পৰা ৭০ৰ দশকৰ মাজৰ সময়খিনিত ২০০০ চনমানৰ ভিতৰত মহাকাশত ব্যৱসায়িকভাৱে হোটেলৰ আৰম্ভণি হ’ব বুলিলেই ভবা হৈছিল; বহুতে ২১ শতিকাৰ প্ৰথম ভাগতেই গড় আয়ৰ পৰিয়াল এটাই জোনবাইত দুদিনমান কটাই আহিব পৰাকৈ মহাকাশ বিজ্ঞানৰ বিকাশ হ’ব বুলিও ভৱিষ্যদ্বাণী কৰিছিল। পান আমেৰিকান নামৰ বিমান-পৰিবহন কোম্পানীটোৱে ৬০ৰ দশকত চন্দ্ৰলৈ যাব খোজা মানুহৰ এখন তালিকাও তৈয়াৰ কৰি পেলাইছিল। মহাকাশ পৰ্যটনৰ এই স্বপ্ন কিছু দেৰিকৈ হ’লেও দিঠকত পৰিণত হ’ল। মহাকাশলৈ যোৱা প্ৰথমজন পৰ্যটক আছিল আমেৰিকান ব্যৱসায়ী ডেনিছ টিট’। ২০০১ চনৰ ২৮ এপ্ৰিলত তেওঁ আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় মহাকাশ গৱেষণা কেন্দ্ৰলৈ প্ৰয়োজনীয় বয়-বস্তু যোগানৰ বাবে পঠোৱা ‘চয়ুজ-টি, এম-৩২’ নামৰ মহাকাশ যানখনত আৰু এজন ৰুছিয়ান মহাকাশচাৰীৰ লগত উঠি মহাকাশ ভ্ৰমণ কৰি প্ৰথমজন মহাকাশ পৰিব্ৰাজক হিচাপে পৰিগণিত হয়; এই যাত্ৰাৰ বাবে তেওঁ ভৰিবলগীয়া হয় প্ৰায় ২০ নিযুত আমেৰিকান ডলাৰ ধন। এই যাত্ৰাত তেওঁ প্ৰায় সাদিন মহাকাশত কটায়। এতিয়ালৈকে সাতজন লোকে এইদৰে মহাকাশ পৰ্যটন কৰিছে, আৰু তেওঁলোকৰ বেছিভাগেই আমেৰিকা যুক্তৰাজ্যৰ নাগৰিক। নিজৰ খৰচত মহাকাশ পৰিভ্ৰমণ কৰা পৰিব্ৰাজকসকলৰ ভিতৰত এতিয়ালৈকে আটাইতকৈ বেছি পইচা খৰচ কৰিছে গুই লালিবাৰ্টে নামৰ কানাডাৰ নাগৰিকজনে; ২০০৯ চনত এই শিল্পীজনে কৰা মহাকাশ পৰ্যটনৰ বাবে প্ৰায় ৪০ নিযুত আমেৰিকান ডলাৰ খৰচ কৰিবলগীয়া হয়।\nমহাকাশ ভ্ৰমণৰ কেইটামান তথ্য:\nৰুছিয়াৰ চেৰ্গেই ক্ৰিকালিয়’ভে আটাইতকৈ বেছি সময় মহাকাশত কটাইছে; সৰ্বমুঠ ৮০৩ দিন, ৯ ঘন্টা আৰু ৩৯ মিনিট।\nচন্দ্ৰত এতিয়ালৈকে ছখন এপ’ল’ মহাকাশ যানে অৱতৰণ কৰিছে; সেইকেইখন হ’ল- এপ’ল’ ১১, ১২, ১৩, ১৪, ১৫, ১৬, আৰু ১৭।\nমহাকাশচাৰী হ’বৰ বাবে আবেদন কৰিবলৈ আবেদনকাৰীৰ ন্যূনতম ১০০০ ঘন্টা বিমানচালনৰ অভিজ্ঞতা থাকিব লাগিব।\nপ্ৰতিজন মহাকাশচাৰীক দিনে প্ৰায় ১.৭২ কেজি পৰিমাণৰ খাদ্য খাবলৈ দিয়া হয়; বেছিভাগ খাদ্যই ইতিমধ্যে ৰন্ধা খাদ্য হয় অথবা পানী মিহলাই বা গৰম কৰি্যে খাব পৰা হয়।\nমহাকাশত মাধ্যাকৰ্ষণ শক্তি নথকাৰ বাবে মাংসপেশীৰ প্ৰয়োজন নহয়, গতিকে মহাকাশচাৰীৰ পেশীবোৰ শুকাই যোৱাৰ আশংকা থাকে। তেনেহ’লে মহাকাশচাৰীজন পৃথিৱীলৈ ঘূৰি অহাৰ পিছত বহুতো অসুবিধাৰ সন্মুখীন হ’ব। গতিকে পেশীবোৰ ৰক্ষা কৰিবলৈ তেওঁলোকে দিনে দুঘন্টাকৈ কচৰৎ কৰিব লাগে।\nমহাকাশচাৰীৰ ওপৰত মাধ্যাকৰ্ষণ আৰু বায়ুৰ চাপ নাথাকে বাবে শৰীৰ কোষবোৰ ডাঙৰ হৈ শৰীৰৰ আয়তন বাঢ়ি যায়।\nমহাকাশ Spaceৰ সংজ্ঞা কি? সাগৰপৃষ্ঠৰপৰা ১০০ কিলোমিটাৰ ওপৰৰ অধিক হ’লেই সেই উচ্চতাক মহাকাশ বুলি বিবেচনা কৰা হয়।\nছোভিয়েট ৰুছিয়া আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাজ্যৰ মাজত শীতল যুদ্ধৰ শত্ৰুতা মহাকাশ গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰতো দেখা যায়। আমেৰিকা যুক্তৰাজ্যত আৰু ইংৰাজী ভাষাত মহাকাশচাৰী বুজাবলৈ Astronaut শব্দটোৰ ব্যৱহাৰ হ’লেও ছোভিয়েট ৰুছিয়াই Cosmonaut শব্দটোহে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।\nপৃথিৱীপৃষ্ঠৰপৰা আটাইতকৈ দূৰলৈ যোৱা মহাকাশচাৰী কেইজন হ’ল জিম ল’ভেল, জেক চুইগাৰ্ট আৰু ফ্ৰেড হাইচে, তেওঁলোকে এপ’ল’ ১৩ উঠি পৃথিৱীৰ পৰা প্ৰায় ৪০১,০৫৬ কিলোমিটাৰলৈকে গৈছিল।\nনাছাই এজন মহাকাশচাৰীক নিৰ্বাচন কৰাৰ পিছত প্ৰায় ২০ মাহৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ পিছতহে তেওঁ মহাকাশ ভ্ৰমণৰ বাবে সাজু হৈ উঠে।\nলেখক: ড: বসন্ত কুমাৰ বৰা


7th Pay Commission|Central Government Employees Pension: ডাঙৰ খবৰ! চৰকাৰী কৰ্মচাৰীৰ মৃত্যুৰ পিছত সন্তানতে লাভ কৰিবনে পেনশ্যন? 7th-pay-commission-child-birth-after-the-death-of-narendra-modi-government-employees-can-endorse-the-name-for-pension-hb– News18 assam\nHome » photogallery » lifestyle »7th Pay Commission|Central Government Employees Pension: ডাঙৰ খবৰ! চৰকাৰী কৰ্মচাৰীৰ মৃত্যুৰ পিছত সন্তানে লাভ কৰিবনে পেনশ্যন?\n7th Pay Commission|Central Government Employees Pension: ডাঙৰ খবৰ! চৰকাৰী কৰ্মচাৰীৰ মৃত্যুৰ পিছত সন্তানে লাভ কৰিবনে পেনশ্যন?\n7th Pay Commission|Central Government Employees Pension|Narendra Modi Governement Employees Pension|Narendra Modi Government's Employess DA Hikes|Fitment Factor Hike|Central Government Employees HRA Hike|Salary Hike of Central Government Employess: কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ অধীনৰ কৰ্মচাৰীৰ বাবে ডাঙৰ খবৰ\n| December 12, 2021, 13:05 IST\n(7th Pay Commission) কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ অধীনৰ কৰ্মচাৰীৰ বাবে ডাঙৰ খবৰ। কৰ্মচাৰীৰ ফেমিলী পেনশ্যন সংক্ৰান্তীয় বিষয়ত আমাৰ হাতত বেছ কিছু সাধাৰণ তথ্য নাথাকে।\n(Narendra Modi Government)কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ পেনশ্যন ভুগি লোকৰ বাবে এই খবৰ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। যত ফেমিলী পেনশ্যন সংক্ৰান্তীয় কিছু ইনফৰমেশ্যন দিয়া হৈছে।\nইয়াৰ মাজৰ কিছু নিয়ম কৰ্মচাৰীসকলৰ সন্তানৰ বাবে বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ।\nসূত্ৰৰ খবৰ অনুসৰি, চৰকাৰী কৰ্মচাৰীৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ সন্তানো পেনশ্যনৰ দাবীদাৰ। যদি কোনো কৰ্মচাৰী অৱসৰ লাভ কৰিছে। আৰু তাৰ পিছত যদি সন্তান জন্ম দিয়ে, তেন্তে সন্তানটোৱে পেনশ্যনৰ সুযোগ পাব পাৰে।\nঅর্থাৎ চাকৰি চলি থকাৰ সময়ত বা চাকৰিৰ পিছতো যদি কোনো সন্তান জন্ম হয়, তেন্তে সেই সন্তানটি পেনশ্যনৰ যোগ্য।\nএই নিয়ম ফেমিলী পেনশ্যনৰ নিয়মসমূহত উল্লেখ আছে। কোনো চৰকাৰী কৰ্মচাৰীৰ যিকোনো কাৰণতে মৃত্যু হওক লাগিলে, তাৰ প্ৰমাণপত্ৰ সংশ্লিষ্ট বিষয়াৰ ওচৰত দাখিল কৰিব লাগিব।\nতাৰ পিছতে পেনশ্যন প্ৰক্ৰিয়া সম্পন্ন হ'ব। নাবালক সন্তান বা বিশেষ ভাবে সক্ষম সন্তানৰ অভিভাৱকে এই দাবী কৰিব পাৰে।\nকেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ কৰ্মচাৰীয়ে যদি অন্য কাৰোবাক নমিনী কৰি থৈ গৈছে, তেন্তে সেই ক্ষেত্ৰতো শিশুটিৰ হৈ পেনশ্যনৰ দাবী কৰিব পাৰে।


নাৰীৰ আত্মৰক্ষাৰ কেইটামান কৌশল — Vikaspedia\nবাতৰিকাকত আৰু টিভিত প্ৰতিদিনেই পৃথিৱীৰ যিকোনো প্ৰান্ততে নাৰীৰ ওপৰত হোৱা অত্যাচাৰ, বলাৎকাৰ আদিৰ ঘটনা শুনিবলৈ পোৱা যায়। আজিৰ নাৰী প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে পুৰুষৰ সমানেই বা কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত পুৰুষতকৈ বেছিহে পাৰ্গত। পুৰুষৰ দৰে নাৰীয়েও কৰ্মৰ খাতিৰত ৰাতি অকলশৰে চলা-ফুৰা কৰিবলৈ বাধ্য। আৰু এনে সময়তে নাৰীৰ ওপৰত আক্ৰমণৰ ঘটনা বেছি হয়। সেয়ে নিজৰ সুৰক্ষাৰ বাবে প্ৰতিগৰাকী নাৰীয়ে নিজেই কিছু উপস্থিত বুদ্ধি আৰু কৌশলৰ আশ্ৰয় ল’ব লাগে। আজি অধ্যয়ন বা কৰ্মৰ খাতিৰত ডাঙৰ চহৰত ঘুৰা-ফুৰা কৰিবলগা নাৰীসকলক কেইটামান সুৰক্ষাৰ সহজ কৌশল অৱগত কৰিব বিচাৰিছোঁ—\nযদি বহু ওপৰ মহলাৰ লিফ্‌ট এটাত এজন অচিনাকি পুৰুষৰ লগত অকলে উঠিব লগা হয়, তেনে আপুনি লিফ্‌টৰ আটাইকেইটা মহলাৰ বুটাম টিপি দিব। ধৰক আপুনি ৫ম মহলাৰ পৰা ১৩ মহলালৈ যাবৰ বাবে লিফ্‌টত উঠিছে—আৰু সেই সময়ত লিফ্‌টত এজন বা দুজন অচিনাকি ব্যক্তি আগৰে পৰা মজুত আছে তেন্তে আপুনি লিফ্‌টত সোমায়েই ৬নম্বৰৰ পৰা ১৩ নম্বৰলৈ আটাইকেইটা বুটাম টিপি দিব। লিফ্‌টো তেতিয়া প্ৰতিটো মহলাতে ৰৈ ৰৈ যাব। প্ৰতি মহলাত ৰৈ ৰৈ যোৱা লিফ্‌টৰ ভিতৰত কোনেও অশালীন ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰে।\nঘৰত অকলে থকা সময়ত কোনোবা দুৰ্বৃত্তই আক্ৰমণ কৰিবলৈ উদ্যত হ’লে দৌৰি পাকঘৰলৈ যাব। পাকঘৰৰ জলকীয়া গুড়ি, মছলাৰ গুড়িৰ উপৰিও কাঁহী-বাটি, দা-কটাৰি—এই সকলোবোৰ আত্মৰক্ষাৰ সুন্দৰ অস্ত্ৰ। সুন্দৰ, দামী বা নতুন হ’লেও বাচনবোৰ দুৰ্বৃত্তৰ গালৈ দলিয়াই ভাঙিবলৈ চেষ্টা কৰিব। ভঙা কাঁচৰ বা চীনামাটিৰ পাত্ৰ বহুত বিপদজ্জনক অস্ত্ৰ।লগতে চিঞৰ-বাখৰ কৰি হুলস্থূল কৰিব, যাতে ওচৰ-চুবুৰীয়াই আপোনাৰ বিপদ হৈছে বুলি গম পায়। হুলস্থূল কৰিলে দুৰ্বৃত্তই ধৰা পৰাৰ ভয়ত পলাই যোৱাৰ সম্ভাৱনাই বেছি।\nকেতিয়াবা গাড়ী বা অটোৰিক্সাত অকলে যাওঁতে গাড়ীচালকে আপোনাক গন্তব্য স্থলৰ পৰিৱৰ্তে অন্য স্থানলৈ গাড়ীখন লৈ যোৱা যেন দেখিলে গাত লোৱা চুৰ্ণি বা চাদৰৰ আঁচল বা বেগৰ ৰচীডালেৰেই চালকজনৰ ডিঙিত জোৰকৈ টানি ধৰিব।যদি হাতত তেনে কোনো বস্তু নাই তেনে চালকৰ চাৰ্টৰ কলাৰখনত পিঠিৰ ফালৰ পৰা ধৰি জোৰকৈ টানিব।মূহুৰ্তৰ ভিতৰতে দুৰ্বৃত্ত চালকজনৰ উশাহ-নিশাহ বন্ধ হোৱাৰ উপক্ৰম হ’ব আৰু গাড়ীৰ গতিবেগ কমাবলৈ বাধ্য হ’ব। তেনে সময়তে সেইখন গাড়ীৰ পৰা ত্‌ক্ষণাত্ নামি আহিব।\nকোনো দুৰ্বৃত্তই ৰাতি অন্ধকাৰত মনে মনে অনুসৰণ কৰা যেন গম পালে ৰাস্তাৰ কাষতে থকা কোনোবা ঘৰ বা দোকানৰ ভিতৰত সোমাই যাব লাগে। ঘৰ বা দোকান নাথাকিলে ওচৰতে থকা কোনো এটা এ.টি.এম. বুথত সোমালেও সম্ভাৱ্য বিপদৰপৰা ৰক্ষা পাব পাৰি। এ.টি.এম. বুথত সদায় সুৰক্ষা কৰ্মী থকাৰ উপৰিও এ.টি.এম.ৰ ভিতৰত সকলো সময়তে কেমেৰাৰ(cctv)চোকা দৃষ্টি থাকে। এনে স্থানত কোনো দুৰ্বৃত্তই নাৰীৰ ওপৰত জোৰ-জবৰদস্তি কৰিবলৈ সাহস নকৰে।\nজীৱন আৰু কৰ্তব্যৰ তাগিদাত নাৰীয়ে যিকোনো সময়তে অকলে যিকোনো স্থানলৈ যাব লগা হ’ব পাৰে। গতিকে কোনো প্ৰতিকূল পৰিস্থিতিতে সাহস নেহেৰুৱাই নিজৰ উপস্থিত বুদ্ধি আৰু দৃঢ় মনোবলেৰে আগবাঢ়িলে সকলো সময়তে নিজক সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিব পাৰিব।\nশিশুৰ ওপৰত যৌন উপীড়ন\nলেখিকা: অনুপমা বৰগোহাঁই, প্ৰিয় সখী


ৰূপহী আৰু লাপি বৰ ৰাণীৰ কথাৰে\nPublished on December 28, 2017 | News Source: মুকুল নাথ\nএসময়ত গুৱাহাটীৰ পৰা প্রকাশিত দৈনিক বাতৰিকাকত এখন পাবলৈ অসমৰ ভিতৰুৱা ঠাইত সন্ধিয়া ৬-৭ বজালৈ অপেক্ষা কৰিবলগীয়া হৈছিল৷ কোনো কোনো ঠাইত পিছদিনাহে পঢ়ুৱৈ সমাজে বাতৰিকাকতৰ মুখ দেখিছিল৷ এখন বাতৰিকাকত ঘৰত পঢ়াৰ উপৰি ওচৰ-চুবুৰীয়ায়ো পঢ়োঁতে বাতৰিকাকতে মোট সলাইছিল৷ সেই সময়ত বাতৰিকাকত লোৱা ঘৰখন আৰু পঢ়া মানুহৰ প্রতি প্রায় মানুহৰে এটি স্বাভাৱিক শ্রদ্ধা আছিল৷ প্রতিখন গাঁৱত অতি বেছি ৫-৬ ঘৰহে বাতৰিকাকতৰ গ্রাহক আছিল৷\n১৯৭০-৭১ চনত দৈনিক বাতৰি কাকতৰ মূল্য ২০-২৫ পইচা যদিও পৃষ্ঠাৰ সংখ্যা বর্তমানৰ তুলনাত কম৷ পঢ়িবৰ বাবে থপিয়া-থপি৷ এতিয়া সেই অৱস্হা নাই৷ ইণ্টাৰনেটৰ যুগত মানুহে বিভিন্ন বা-বাতৰি পালেও বাতৰিকাকত যেন জন্মলগ্নৰে পৰা স্ব-মহিমাৰে মহিমামণ্ডিত হৈয়েই আছে৷ এনে এচাম পঢ়ুৱৈ এতিয়াও আছে যি পুৱাৰ চাহকাপ লৈ বাতৰিকাকত পঢ়িলে, চাহকাপৰ উষ্ণতা পৰিৱেশৰ উষ্ণতাত নিজেই বিলীন হৈ যায়৷ সুকলীয়া ল’ৰা-ছোৱালীৰ বহী-কিতাপ বান্ধিবৰ বাবে বাতৰিকাকত আৰু ‘ছোভিয়েট দেশ’ নামৰ পত্রিকাৰ বহুল ব্যৱহাৰ হৈছিল৷\nআচল কথাটো, আজিৰ পৰা ৪০-৪৫ বছৰৰ আগেয়ে প্রতিখন গাঁৱৰে দুই-এগৰাকী পুৰুষ বা মহিলাই পেটৰ তাড়নাত অন্নমুঠি যোগাৰৰ বাবেই ইখন গাঁৱৰ পৰা সিখন গাঁৱলৈ টলৌ টলৌকৈ ঘূৰি ফুৰিছিল৷ স্বাভাৱিকতে এদিনো ঘৰত থাকিব নোৱৰা অভ্যাস এটি গঢ়ি উঠিছিল৷ সেইসকলক কাষৰ ২০-২৫খন গাঁৱৰ আবাল বৃদ্ধ-বনিতায়ো চিনি পায়৷ সাজ-পোছাকতো বিশেষ বাছ-বিচাৰ নাই৷ আমাৰ চুবুৰীয়া দুগৰাকী মহিলা আছিল৷ যাৰে যি ইচছা সেই মতেই বাই, জেঠাই, পেহী সম্বোধন ধৰে৷ এই মহিলা দুগৰাকীৰ পোছাকী নাম থাকিলেও ৰূপহী আৰু লাপি বৰ ৰাণী নামেৰেই অঞ্চলটোত প্রখ্যাত৷ সহজ-সৰল মানুহ দুগৰাকী অঞ্চলটোৰ বাবে আছিল স্হানীয় ‘অসম বাণী’, ‘দৈনিক জনমভূমি’ আৰু ‘আছাম ট্রিবিউন’ৰ দৰে৷\nতিনিআলি-চাৰিআলিত জুম পাতি থকা ল’ৰাবিলাকে তেখেত সকলক দেখিলেই বেৰি-কুৰি ধৰে৷ প্রতিখন গাঁৱৰ ভিতৰুৱা হাই-কাজিয়া, খেতিপথাৰ, কোন ঢুকাল বা কোন নৰিয়াত পৰিছে, কাৰ ঘৰত বিয়া-সবাহ, কাৰ ঘৰৰ ছোৱালী পলাই গ’ল, কোনে কাক পলুৱাই নিলে, কাৰ ঘৰত নোদোকা কেঁচুৱা জন্ম হৈছে, কোনে কি দিলে এফালৰ পৰা ব্রেকিং নিউজৰ দৰে বিৱৰণী দি যায়৷\nদুয়োগৰাকী নাৰীয়েই সেই সময়ৰ জীৱন সংগ্রামৰ জীৱন্ত প্রতিভূ আছিল৷ জীৱনজোৰা সংগ্রামৰ নিখুঁত ছবি গ্রাম্য জীৱনধাৰাৰে আঁকি আঁকিয়েই সংসাৰৰ পৰা মেলানি মাগিলে৷ মানুহৰ ওচৰত হাত পাতে৷ যি পায় তাতেই সন্তুষ্ট হয়৷ সন্তুষ্টিৰ সমান সুখ ক’তহ্ল\nলাপি বৰ ৰাণী অতি দুখীয়া৷ স্বামী হাতীৰ মাউত আছিল৷ অকালতে মৃতু্য হ’ল৷ খুজি-মাগিয়েই এমা-ডিমা পুত্রক খুঁটি খাব পৰা কৰিলে৷ লাপি বৰ ৰাণীয়ে মুখ মেলিলেই টপটপ কৰে চৰুত চাউল উতলাৰ দৰে উতলিয়েই থাকে৷ সেইবাবেই কোনো ৰসিক ল’ৰাৰ জুমে বৰ ৰাণী নাম দিছিল৷ বৰ ৰাণী উপনাম পালেও হাতৰ লাখুটিডাল জেওৰা খুটিহে আছিল৷ বৰ ৰাণী নামৰ মানুহগৰাকীয়েই স্হানীয় ‘অসম বাণী’, ‘দৈনিক জনমভূমি’ হিচাপে অঞ্চলটোত পৰিচিত৷\nদৰিদ্রতাই কোঙা কৰা ৰূপহীৰ চেহেৰা পকা ৰূপহী থেকেৰাৰ দৰে নাছিল৷ ৰূপহীৰ চেহেৰা আছিল অমাৱস্যাৰ ৰাতিৰ দৰে৷ সময়ত বিয়াও হৈছিল৷ স্বামীৰ অত্যাচাৰত ঘৰলৈ যি ঘূৰি আহিল তেতিয়াৰ পৰাই যুগ্ম জীৱনৰ চিলিম ছিগিল৷ ‘আছাম ট্রিবিউন’ নামেৰে পৰিচিত ৰূপহীৰ কথাবোৰ বুজিবলৈ বৰ অসুবিধা৷ মানুহগৰাকী নিজে নানা ৰোগত আক্রান্ত হৈও আনৰ ৰোগ ভাল কৰা বহুতো মূল্যৱান বনৌষধ জানিছিল৷ সেয়েহে চাৰিং ৰাজ্যিক চিকিৎসালয়ৰ সংস্কৃতিৱান চিকিৎসক এগৰাকীয়ে ৰূপহীৰ পৰা বহুতো বনৌষধৰ উম-ঘাম লৈছিল৷ ৰূপহীক কাপোৰ-কানি দি সহায় কৰাৰ উপৰি বিনামূলীয়াকৈ ঔষধো কিনি দিছিল৷\nএই মানুহ দুগৰাকীৰ দেহাৱসানৰ লগে লগে কোনেও শোক সভা নাপাতিলেও এইসকলৰ উমাল সান্নিধ্যই মুষলধাৰে ঢালিছিল গ্রাম্য জীৱনধাৰাৰ অমিয়া মাধুৰীসনা সোৱাদ৷ এসময়ত অসমৰ চুকে-কোণে কিমান ৰূপহী, লাপি বৰ ৰাণীৰ দৰেই মানুহেই বিলাইছিল বর্তমান সময়ত শুনিবলৈ ধৈর্য নোহোৱাৰ খবৰৰ আঁৰৰ খবৰ৷ গাই গৰু আৰু হাতৰ চিহুৰ বাহিৰে ক’তো ভোট দি নোপোৱা মানুহ দুগৰাকীয়ে জীৱনত পালে কি? স্বৰাজোত্তৰ কালতে জন্মগ্রহণ কৰা মানুহ দুগৰাকীয়ে শুনিছিল জাতিৰ পিতা মহাত্মা গান্ধীৰ নাম৷ মহাত্মা গান্ধীয়ে নাথুৰাম গড৲ছেক গুলীয়াই মাৰিলে নে নাথুৰাম গড৲ছেই মহাত্মা গান্ধীক গুলীয়াই মাৰিলে তাৰ একো ভু-ভা নাপায়৷ মাথোঁ এটাই জানে– বেয়া কাম কৰিব নাপায়৷\nনতুন যুগৰ ন সূৰুযৰ জ্যোতি সন্ধানী আধুনিক মনে অসমৰ গাঁৱে-ভূঞে থকা অলেখ ৰূপহী আৰু লাপি বৰ ৰাণীৰ লগত আত্মীয়তা গঢ়ি নোতোলালৈকে বুজিব নোৱাৰে চিৰ শাশ্বত সৌন্দর্য সুধাৰ অনেক চিত্র- বিচিত্র মোহনীয় সামাজিক আৱেগ৷ হায়হ্ল ক’ৰ দিন ক’লৈ গ’ল৷ আপোনজনো পৰ হ’ল৷ আধুনিক শিক্ষাই মুকলি কৰিলে অর্থ উপার্জনৰ পথ৷ অসীমত হেৰাই গ’ল যেন সৰল হাঁহিৰে উজলাই তোলা জীৱনৰ সেন্দূৰীয়া বাট৷\nফ’ন : ৯৮৫৪১-৩০০৮৪\nAssam to host Handloom Day function on August 7\nRohingya refugee influx over : Bangladesh\nআমিনগাঁৱত বান, খহনীয়াৰ বুজ ল’লে জলসম্পদ মন্ত্রীয়ে\nঅখিলে ভ্রষ্টাচাৰৰ বিৰুদ্ধে মহা সংগ্রাম চলাই থকা বুলি ভাবিছিলোঁ যদিও সেইটো নহয় : আন্না\nঅসমীয়াৰ শত্রু কোন–মিত্র কোন?\nপ্রতিবাদত উত্তাল লখিমপুৰ\nAll Rights Reserved 2018 © The Janambhumi | Total visits : 2945626


বিয়া-সংবাদ – হীৰকজ্যোতি বৈশ্য – ফটাঢোল\nবিয়া বুলি ক’লে গা সাতখন-আঠখন লাগে৷ ভাইটি আৰু মোৰ সবাতোকৈ প্ৰিয় মাংসৰ মলমলীয়া গোন্ধ আৰু খাই উঠাৰ পিছত বিবাহপ্ৰাৰ্থীয়ে বটাত যছা গুৱামুৰিৰ সতেজ ছবিখন মনত ভাঁহি উঠে৷ বিয়ালৈ সচৰাচৰ আমি মাৰ লগত নাইবা দেউতাৰ লগত নাইবা মা, দেউতা দুয়োৰে লগত যাওঁ৷ কিন্তু সিদিনা মাৰ জ্বৰ আৰু দেউতাৰ ডিছেণ্ট্ৰি৷ আনফালে বিয়াখনলৈ নগ’লে নহয়৷\nভাইটি আৰু মই দেউতাক বিয়ালৈ যাবলৈ বাৰে বাৰে তাগিদা দি আছোঁ৷ কি কৰোঁ কি নকৰোঁ ভাবি দেউতাই শেষত সিদ্ধান্ত দিলে যে বিয়ালৈ ভাইটি আৰু মই যাব লাগিব…৷ ভাইটি আৰু মই!\nদেউতাৰ সিদ্ধান্তটো আমাৰ মূৰত কঁঠাল পৰা দি পৰিল৷ আমি যে অকলে ক’লৈকো গৈ পোৱা নাই৷ তাতে আকৌ বিয়াৰ কথা! গৃহস্থক মাতিব লাগিব৷ তাতকৈ ডাঙৰ কথা কইনাজনীক উপহাৰ দিব লাগিব৷ বাপৰে…! আমি দুয়ো যে ইমান লাজকুৰীয়া৷ ঘৰলৈ আলহী-অতিথি আহিলে লুকাই থাকোঁ, আত্মীয়ৰ ঘৰলৈ গ’লেও মাত-বোল নকৰোঁ মা-দেউতাই ধমক নিদিয়ালৈকে৷ তেনেস্থলত বিয়া এখনলৈ গৈ গৃহস্থক মাত দিয়া, কইনাক উপহাৰ দিয়া কিমান বেছি কঠিন কাম! ভাইটি আৰু মোৰ বুকুৱে ধান বানিব ধৰিলে৷\nদেউতাক ক’লো, “বিয়ালৈ নাযাওঁ, মন নাই”৷ দেউতাই বুজিলে যে আমি আমাৰ লাজৰ বাবে যাব খোজা নাই৷ আগতেও এনেকুৱা ঘটনা ঘটিছে৷ দেউতাই মোক ধমক দিলে আৰু উদাত্ত কণ্ঠে ঘোষণা কৰিলে, – “তহঁতৰ লাজ কেতিয়া ভাঙিব হাঁ? ক্লাছ চেভেন পালি তই, মানুহক কেতিয়া মাতিবি? যা বিয়ালৈ৷ অকন খুৰাহঁতক মাত লগাবি৷ আমাৰ অসুখ বাবে আহিব নোৱাৰিলোঁ বুলি ক’বি৷ মধু বায়েৰক মাত লগাবি৷ আৰু এয়া ল টকা পঞ্চাছটা৷ বায়েৰক দিবি উপহাৰ হিচাপে৷ ” -পঞ্চাছ টকাটো উলিয়াই দি দেউতা পায়খানালৈ বেগাই গ’ল৷\nবুজিলোঁ যে বিয়ালৈ যোৱাৰ আৰু গত্যন্তৰ নাই৷ কিমান যে বেয়া লগা মুহূৰ্ত আছিল সেয়া৷ দেউতাক পৃথিৱীৰ কঠোৰতম মানুহ যেন লাগিছিল৷ আৰু মাৰো এনেবোৰ কথাত ক’বলগীয়া একোকে নাথাকে, যিটো আৰু বেছি হৃদয়বিদাৰক কথা৷ বিমৰ্ষ মনে দুয়ো বিয়ালৈ ওলালোঁ৷\nকাপোৰ পিন্ধাৰ, পাউদাৰ সনাৰ, ছেণ্ট লগোৱাৰ উৎসাহ নাই দুয়োৰে৷ মুখ গোমোঠা মাৰি যন্ত্ৰৱৎ কৰি গৈছোঁ সাজোন-কাচোন৷\nখোজ কাঢ়ি গৈ আছোঁ৷ বিবাহস্থলীত কি হ’ব, কেনেকৈ মানুহৰ মুখামুখি হ’ম তাকেই মনতে ভাবি গৈ আছোঁ মই, কিজানি ভাইটিয়েও! হঠাৎ মনত আইডিয়া এটা আহিল আৰু লগে লগে ভাইটিক ক’লোঁ, – “চা ভাইটি, আজি আৰু আমাৰ ভালকৈ বিয়া খোৱা নহ’ব৷ দেউতাই যিখিনি কাম কৰিবলৈ কৈ আমাক পঠিয়াইছে সেইখিনি কিবা উপায়ে কৰি অঁতাই ঘৰলৈ দৌৰ দিম৷ গতিকে কামখিনি আমাৰ দুয়োৰে মাজত ভগাই লোৱাটো ভাল হ’ব৷”\nসি ভ্ৰূ কোঁচাই সোধে, – “কেনেকৈ? ”\nমই ক’লোঁ, – “আমাৰ কাম দুটা৷ বিয়াঘৰৰ মানুহক মাত লগোৱা আৰু কইনাক উপহাৰ দিয়া…”\nকথাখিনি শেষ নৌহওঁতেই সি টপৰাই মাত দিলে, – “মই কিন্তু কইনাক উপহাৰ দিব নোৱাৰোঁ, বহুত ছোৱালী থাকে কইনাৰ কাষত৷”\nসৰ্বনাশ! যিটো কাম তাক দিব খুজিছিলোঁ সেইটো সি আগতেই নাকচ কৰি থ’লে৷ তথাপি মই চিনিঅ’ৰিটি দেখাই হ’লেও এই কামৰ পৰা হাত সাৰিব লাগিব৷\nমই ক’লোঁ, -“মূৰ্খ তই! মানুহক ডাঙৰে মাত লগাব লাগে৷ মই মাতিম বিয়াঘৰৰ মানুহক৷ তই উপহাৰ দিবি কইনাক৷”\nসি নামানে, মই নেৰোঁ৷ বাক-বিতণ্ডাৰ অন্তত সিদ্ধান্ত হ’ল- মই অকন খুৰাক এবাৰ, মাত্ৰ এবাৰ মাতিম আৰু ভাইটিয়ে উপহাৰটো মধু বাইদেউক যেনি-তেনি দিয়েই লৰ মাৰিব৷\nবিয়া ঘৰ আহি পালোঁ৷ ভিতৰত সোমাই দুয়ো জ্বৰ ঘমাদি ঘামিলোঁ৷ ঢেৰ মানুহ৷ বহিবলৈ খালী চকী এখন নাই, হয়তো সৰু ল’ৰা বুলি কোনেও আগধৰি মাতিবলৈ আৰু বহুৱাবলৈও আগ্ৰহ কৰা নাই৷ ৰভাৰ ভিতৰলৈ যোৱা সৰু ৰাস্তাটোৰ কাষতেই দুয়ো থিয় দি থাকিলোঁ৷ চাৰিওফালে ৰংচঙীয়া লাইট, ৰংচঙীয়া কাপোৰেৰে মানুহবোৰৰ ব্যস্ততা, ৰভাৰ তলত মাজে মাজে মানুহৰ কথাৰ চিঞৰ…৷ বেণ্ড পাৰ্টিৰ “সোণৰ খাৰু নালাগে মোক” গানটোৰ ব্যথাখিনি আহি আমাৰ দুয়োৰে বুকুত থিতাপি ল’লেহি৷ ভিতৰি যেন কান্দি পেলাইছোঁ দুয়ো৷ হঠাৎ এজাক মানুহৰ সোঁতত সোমাই গৈ কেনি খোৱা ঠাই ওলালোঁ গমেই নাপালোঁ৷ কাক মাতোঁ কাক মাতোঁকৈ থাকোঁতে ভিতৰত জগাক দেখিলোঁ৷ আস্… তাক দেখিহে মনত অলপ জোৰ পালোঁ আৰু সুবিধাজনক বেঞ্চ এখনত বহি ল’লোঁ খাবৰ কাৰণে৷\nজগা আমাতকৈ অলপ ডাঙৰ যদিও একেটা ক্লাছত দুবাৰকৈ পঢ়ি মোটামুটি আমাৰ কাণ-সমনীয়া যেন হৈছে৷ আমি ঘৰে ঘৰে বিহু মাৰোঁ একেলগে, একেলগে খেলা-ধূলা কৰোঁ৷ তাৰ আচল নাম জগদীশ যদিও সৰু-ডাঙৰ সকলোৱে তাক জগা বুলিয়ে মাতে৷ বিয়া-সবাহত বিলাই খুব ভাল পায় জগাই৷ এইবাৰ মেট্ৰিক পাছ কৰিছে সি৷ ওৱা! সি চোন আজি বিলনীতো প্ৰমোচন পালে৷ ষ্টিলৰ জগত পানী বিলাই ফুৰা জগাই আজি মাংস বিলাই আছে! ভাইটিয়ে চেপা হাঁহি এটাৰে ক’লে, -“দাদা, জগাই মাংস বিলাইছে৷ বঢ়িয়া৷ মা আৰু দেউতাৰ কাৰণেও লৈ লওঁ ব’ল৷ ” ভিজা মেকুৰীৰ আত্মবিশ্বাস দেখি ময়ো নিজক জোকাৰি ল’লোঁ৷ তাৰ প্ৰস্তাৱটো বেয়া নালাগিল মোৰ৷ হঠাৎ মোৰ চকুত পৰিল পলিথিন এটা৷ পলিথিনটো পকেটত ভৰাই দুয়ো ধুনীয়াকৈ খাবলৈ ধৰিলোঁ৷ এফালৰপৰা বিধে বিধে বস্তু দি গ’ল- পুৰি, ভাজি, ঘুগুনি, বিলাহীৰ টক, দৈ-মিঠাই৷ তাৰ পিছত আহিল জগা, মাংস লৈ৷ সি দুয়োকে দেখি মাত লগালে৷ তাক মনে মনে সুধিলোঁ আৰু অলপ মাংস দিব পাৰিব নেকি৷ পলিথিনটোও উলিয়াই দিলোঁ৷ সি না ক’ব নোৱাৰে৷ হাজাৰ হওক ক্ৰিকেট খেলৰ মাজত শেৱালিক লগ কৰিবলৈ যাব লগা হ’লে তাৰ হৈ মই বহুদিন ফিল্ডিং কৰি দিছোঁ৷\nসি ক’লে, – “চা ভাই, আজি প্ৰথমবাৰৰ বাবে মাংস বিলাবলৈ পাইছোঁ৷ কথাটো যদি কোনোবাই গম পাই মই আৰু মাংস নহয় গিলাচ বিলাবও নাপাম৷ এটা কাম কৰ, পলিথিনটো দে৷ যোৱাৰ পৰত দি আছোঁ মেনেজ কৰি৷ ” -মই লাজ লাজকৈ ক’লো, “অলপ সোনকালে কৰিবি হাঁ…৷ ”\nআমাৰ খোৱা শেষ৷ ৰভাতলত বহি আছোঁ মাংসৰ পলিথিনটোৰ আশাত৷ জগাৰ চোন খবৰ নাই৷\nভাইটিক ক’লো, – “তই উপহাৰটো দি আহগৈ যা৷ আৰু গুৱামুৰিও লৈ আহিবি কইনাৰ পৰা৷ ”\nসি কয়, -“ইইইই… ইমান মানুহ! চা চোন আঠজনী ছোৱালী কইনাৰ কাষত৷ নাযাওঁ যা মই৷ ”\nসেইটো আৰু কেনেকুৱা কথা?\nসি আকৌ কয়, -“তয়ো অকন খুৰাক মতা নাই৷ ময়ো কইনাক উপহাৰ নিদিওঁ৷”\nমোৰ খং উঠিল এইবাৰ৷ তাক ক’লোঁ, – “বিয়াঘৰৰ মানুহক মতা কাম খোৱাৰ আগত৷ আমিতো খাই উঠিলোঁ৷ এতিয়া নামাতিলেও হ’ব৷ কিন্তু উপহাৰটো খাই উঠিহে দিয়ে৷ গতিকে যা তই কইনাৰ ওচৰলৈ৷”\nসি কয়, -“নহ’ব এনেকৈ৷ তোৰ কামটো নকৰিলি, মই কিয় কৰিম৷”\nমানুহৰ ভিৰত গোটেই ৰভাতলী প্ৰচণ্ড গৰমে ছানি ধৰিছে৷ তাতে আকৌ ভাইটিৰ অঁকৰামিত খং এটা উজাই আহিল৷ উপহাৰ নিদিলে বেয়া কথা হ’ব৷ খঙৰ ভমকত তাক কিবা ক’বলৈ লওঁতে দেখিলোঁ জগাই আমাক বাহিৰলৈ আহিবলৈ ইংগিত দি আছে৷ খং উৰি গ’ল আৰু আমি বাহিৰলৈ ওলাই গ’লোঁ৷ জগাই মাংসৰ পলিথিনটো দি ক’লে, – “হুঁ ল৷ যাগৈ যা এতিয়া তাৰাতাৰি৷ কোনোবাই দেখিব নহ’লে৷ ”\nপলিথিনটো লৈ বেগাবেগিকৈ গুচি আহিলোঁ দুয়ো৷ অকন খুৰাক মতা আৰু কইনাক উপহাৰ দিয়াৰ কথা পাহৰিয়েই গ’লোঁ৷ গুৱামুৰিহে খোৱা নহ’ল!\nখোজ কাঢ়ি ঘৰলৈ উভতিছোঁ৷ এতিয়া আকৌ অন্য এটা চিন্তা৷ উপহাৰৰ পঞ্চাশ টকাটো কি কৰোঁ? কি কৰোঁ? ইটো সিটো চিন্তা কৰিলোঁ, একো নাপালোঁ৷ শেষত মই অলপ গহীনাই ক’লোঁ, – “ভগাই লওঁ দে দুয়ো৷ কিন্তু দেউতাই যাতে গম নাপায়৷ ” ভাইটিৰ চকু ডাঙৰ হৈ গ’ল৷ তাৰ চকুত দেখা পালো চানাচুৰৰ দুটা প্ৰকাণ্ড টোপোলা৷\nচিনিঅ’ৰিটি বেচিচত মই ত্ৰিশ টকা ল’লোঁ আৰু ভাইটিক জুনিয়ৰ হিচাপে বিশ টকা দিলোঁ৷ মনে মনে বেছ ফুৰ্টি পালোঁ দুয়ো৷ বিয়াত কাকো নামাতিলোঁ, উপহাৰ নিদিলোঁ, মাংসও খালোঁ আৰু চানাচুৰ খাবলৈ পইচাও পালোঁ৷\nঘৰলৈ আহি দেউতাক বুকু ফিন্দাই ক’লো, -“বিয়া খাই আহিলো দেউতা! অকন খুৰাই তহঁতৰ কাৰণে মাংস দি পঠিয়াইছে৷ ”\nদেউতা আচৰিত হ’ল৷ ভালো পালে বিয়াৰ ব্যস্ততাৰ মাজতো কইনাৰ দেউতাকে বন্ধুক এইখিনি আদৰ কৰা বাবে৷ দেউতাই মাক ফিতাহি মাৰি ক’লে, – “দেখিলা, ইয়াকে কয় বন্ধুত্ব বুলি! অকনৰ আপীৰ বিয়াত আজি থাকিব নোৱাৰিলোঁ কি হ’ল, আঠমঙলাৰ দিনা গোটেই দিনটো থাকিম৷”\nমায়েহে অলপ বিদ্ৰূপ কৰি উঠিল, -“ যদিহে তোমাক নিমন্ত্ৰণ জনায়!”\nমা-দেউতাৰ অসুখ বাবে ঘৰতো মাংসখিনি আমি দুটাই ভগাই খালোঁ৷ বেচেৰা জগাটোৱে ভালেখিনি মাংসই দিছিল৷\nবিয়াৰ দুদিন পিছত অকন খুৰাই ৰাস্তাত দেউতাক লগ পাই সুধিলে, -“বিয়াত নগ’লি যে? ”\nদেউতাই ক’লে, -“কিয় ইহঁত দুটা গৈছিল নহয়৷ আমাৰ দুয়োৰে অসুখ৷ নহ’লে মই নোযোৱাকৈ থাকোঁ নেকি? ইহঁতৰ হাতত চোন মাংস দি পঠিয়াইছ৷ পাহৰিলি হ’বলা? ”\nঅকন খুৰাই ভ্ৰূ কোঁচাই কয়, – “মানুহৰ ভিৰত ইহঁত দুটাৰ কথা পাহৰিব পাৰোঁ, কিন্তু মাংসতো কাকো ঘৰলৈ দিয়া নাই কোনেও…! ”\nদেউতাৰ আৰু বুজিব বাকী নাথাকিল৷ সিদিনা ৰাতি ৰাম-ধমকি এটা দি সুধিলে ক’ৰ পৰা মাংস আনিছিলোঁ বুলি! ভয়ত পেঁপুৱা লাগি বিয়াৰ দিনাখনৰ সকলো কথা কৈ দিলোঁ, ময়ো ক’লোঁ, ভাইটিয়েও ক’লে৷\nদুদিন আগতে কাটি থোৱা চেকনিডালৰ আয়ুস টুটি সিদিনাই সিপুৰি পালেগৈ৷ যাওঁতে যাওঁতে আমাৰ গাত সাঁচ বহুৱাই গ’ল৷ বেচেৰা চেকনিডাল!\nএতিয়া বিয়া বুলি ক’লে দুটা কথাই মনত পৰে- মাংসৰ পলিথিন আৰু দেউতাৰ পিটন৷\n« কপ্‌লিং ছিগা ৰেল”ৰ কেইটিমান ৰচনা – ড°লীলা গগৈ\nচিকিৎসকৰ দিনলিপি (চাকৰি জীৱনৰ কিয়দাংশঃ কেইটিমান স্নেপশ্বট) – ডা: ভূপেন শইকীয়া »\nবিয়াঘৰৰ মাংসৰ দৰেই সোৱাদ পালো পঢ়ি।\nএইভাগ মাংসৰ সোৱাদ বৰ ভাল লাগিল দেই !\nভাল লাগিল পঢ়ি । হাঁহিও উঠিল চেকণীৰ কোব কেইটাৰ বাবে দুখো লাগিল।\nধন্যবাদ আপোনালোকক৷ মন্তব্যই উৎসাহিত কৰিলে৷ 😊


এজন বিদেশীয়ে ভাৰতক কৰা ইতিকিঙৰ পোতক তুলিবলৈ তেওঁ সমগ্ৰ বিশ্বকে দিলে এক উপহাৰ.... যি বৈপ্লবিক পৰিৱৰ্তন আনিলে বিশ্বৰ বায় ফাৰ্মা ক্ষেত্ৰখনলৈ ...,, সমগ্ৰ বিশ্বৰ বহু দেশক সকাহ দিয়া তেওঁৰ উদ্ভাৱনক পিছে ভাৰতৰ দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত ব্যৱস্থাই স্বীকৃতি দিলে বহু পলমকৈ ... শান্তা বায়টেকনিক্সৰ প্ৰতিষ্ঠাতা ৱৰপ্ৰসাদ ৰেড্ডিৰ উপন্যাসোপম কাহিনী....\nতেওঁ আছিল এজন ইলেক্ট্ৰনিক্স অভিযন্তা, বৈজ্ঞানিক । সততা আৰু দেশপ্ৰেম যাৰ শিৰাই শিৰাই । দুৰ্নীতি, ভ্ৰষ্টাচাৰ যি সহ্য কৰিব নোৱাৰিছিল । কৰদাতা আৰু সাধাৰণ জনতাৰ ধনৰ ওপৰত চলা লুন্ঠন আৰু দুৰ্নীতিত অতিষ্ঠ হৈ দুবাৰ চৰকাৰী চাকৰি এৰি দিলে তেওঁ । প্ৰথমবাৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ আৰু দ্বিতীয়বাৰ ৰাজ্য চৰকাৰৰ । ভৱিষ্যতে আৰু কেতিয়াও চাকৰি নকৰি এজন উদ্যোগী হোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈ পেলাইছিল তেওঁ । এটা মৃতপ্ৰায় প্ৰতিষ্ঠানত বিনিয়োগ কৰি তাক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ প্ৰচেষ্টাত নামি পৰিল তেওঁ । নতুন নতুন ব্স্তু উৎপাদন আৰু উদ্ভাৱনেৰে প্ৰতিষ্ঠানটোক নতুন পৰিচয় দিয়াৰ লগতে বিভিন্ন পুৰষ্কাৰ দিয়াবলৈ সক্ষম হ'ল তেওঁ । কিন্তু সেই প্ৰতিষ্ঠানটোত হোৱা অনিয়মৰ বিৰোধিতা কৰাৰ অপৰাধত তেওঁক তাৰপৰা বহিষ্কাৰ কৰা হ'ল । কপালৰ ঘাম মাটিত পেলাই গঢ় দিয়া কোম্পানীটোৰপৰা এইদৰে বহিষ্কৃত হৈ অশান্ত হৈ পৰিল তেওঁ । কি কৰিব কি নকৰিব ভাবি নোপোৱা হ'ল । চাকৰিয়েই কৰিব নে পুনৰ ব্যৱসায়ত ধৰিব নে গাঁৱলৈ গৈ খেতি কৰিব এইবোৰ ভাবি থকাৰ মাজতে জেনেভালৈ এজন আত্মীয়ৰ ঘৰলৈ গ'ল তেওঁ । তাতেই বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ এখন সমাবেশত ভাগ লবলৈ গৈ তেওঁৰ জীৱনৰ গতি সলনি হৈ গ'ল । এজন বিদেশীয়ে ভাৰতীয় মানুহৰ বিষয়ে অত্যন্ত অপমানজনক কথা কিছুমান ক'লে । তেওঁ ক'লে যে ভাৰতীয় মানুহ ভিক্ষাৰী আৰু ভিক্ষাৰ জোলোঙা লৈ তেওঁলোকে পশ্চিমীয়া দেশৰ আগত হাত পাতেগৈ । এই কথা শুনি বৈজ্ঞানিকজন যথেষ্ট আহত হ'ল আৰু তেওঁ প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে এই অপমানৰ পোতক তেওঁ ল'ব । বিশ্বক দেখুৱাব ভাৰতৰ শক্তি কিমান । ভাৰতলৈ উভটি আহি তেওঁ যি কাম কৰিলে তাৰপৰা অকল ভাৰতৰে নহয় সমগ্ৰ বিশ্বৰে মানুহৰ উপকাৰ হ'ল । তেওঁ প্ৰস্তুত কৰা চিটা ব্যৱহাৰ কৰি পৃথিৱীৰ কোটি কোটি শিশু এক ভয়ানক ৰোগৰপৰা হাত সাৰিবলৈ সক্ষম হ'ল । আনকি পশ্চিমীয়া দেশেও আমদানি কৰিবলৈ ধৰিলে এই চিটা । তেওঁ প্ৰমাণ কৰি দেখুৱালে যে ভাৰত ভিক্ষাৰীৰ দেশতো নহয়েই বৰঞ্চ দানী দেশহে ।\nএই বৈজ্ঞানিকজন হৈছে শান্তা বায়টেকনিক্সৰ প্ৰতিস্থাতা ৱৰপ্ৰসাদ ৰেড্ডি যি হেপাটাইটিছ বি আৰু অন্যান্য মাৰাত্মক বেমাৰৰ চিটা সমগ্ৰ বিশ্বক অতি কম দামত উপলব্ধ কৰোৱালে । ইয়াৰ পূৰ্বে এই চিটা কেৱল ধনীক শ্ৰেণীৰ লোকেহে কিনিব পাৰিছিল । কিন্তু ৰেড্ডিৰ প্ৰচেষ্টাত এই চিটা সকলো শ্ৰেণীৰ লোকে ব্যৱহাৰ কৰিবপৰা হ'ল । এই অৱদানৰ কাৰণে তেওঁক ২০০৫ চনত দেশৰ চতুৰ্থ উচ্চতম সন্মান পদ্ম ভূষণেৰে সন্মানিত কৰা হয় ।\nহায়দৰাবাদৰ তেখেতৰ বাসভৱনত হোৱা এক বিশেষ সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ কয়, 'মই মোৰ সম্পৰ্কীয় ভাতৃ এজনৰ সৈতে জেনেভালৈ গৈছিলো । বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ এক বিশেষ সন্মিলনত তেওঁ এখন গৱেষণা পত্ৰ প্ৰস্তুত কৰিছিল । এই সন্মিলনৰ বিষয়বস্তু আছিল চিটাৰ প্ৰয়োজনীয়তা । মই ইলেক্ট্ৰনিক্স ইঞ্জিনীয়াৰ আছিলো আৰু এই বিষয়টো মোৰ বাবে নতুন আছিল । ইয়াতেই প্ৰথমবাৰৰ বাবে মই হেপাটাইটিছ বিৰ কথা শুনোঁ । মই ইয়াকো শুনিলো যে ভাৰতত পাঁচ কোটি মানুহ এই বেমাৰত আক্ৰান্ত । চীনতে এই সংখ্যা আছিল চাৰে পাঁচ কোটি । সেই সময়ত অৰ্থাৎ নব্বৈৰ দশকত এই চিটা মাত্ৰ দুখন দেশত বনোৱা হৈছিল আৰু ই কেৱল ধনী মানুহেহে ঢুকি পাব পাৰিছিল । মই যিহেতু কামৰ সন্ধানত আছিলো সেয়েহে মই সিদ্ধান্ত ল'লো যে এই চিটা মই ভাৰততে বনাম আৰু কম দামত সাধাৰণ মানুহে পোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিম ।'\nনিজৰ লক্ষত উপনীত হবলৈ তেওঁ সকলো চেষ্টা আৰম্ভ কৰিলে কিন্তু পদে পদে সমস্যাৰ সন্মূখীন হ'ল । হেপাটাইটিছ বি ভাইৰাছৰ চিটা প্ৰস্তুতকৰণৰ প্ৰযুক্তি বুজিবলৈ আৰু তাক ভাৰতলৈ আনিবলৈ যেতিয়া তেওঁ চেষ্টা কৰিলে তেতিয়া এজন বিদেশীয়ে কোৱা তিনিটা কথাই তেওঁক ভালকৈয়ে বিন্ধিলে । বিদেশীজনে ক'লে যে ভাৰত ভিক্ষাৰীৰ দেশ আৰু সদায় পশ্চিমীয়া দেশ সমূহৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল । 'আমি কেতিয়ালৈকে তোমালোকৰ দায়িত্ব লৈ থাকিম ?' তেওঁ প্ৰশ্ন কৰিছিল । ২য় কথাটো তেওঁ কৈছিল যে ভাৰতক এই প্ৰযুক্তি দিলেও ভাৰতীয় বিজ্ঞানীয়ে এই প্ৰযুকিত বুজি পাওঁতেই বছৰ বছৰ লাগি যাব । আৰু তৃতীয়তে তেওঁ এটা ঘৃণনীয় কথা ক'লে । তেওঁ ক'লে যে ভাৰতত কোটি কোটি মানুহ আছে গতিকে কেইহাজাৰমান শিশুৰ মৃত্যু হ'লেও কোনো লোকচান নাই ।\nএই কথাকেইটা শুনাৰ পাছত মূৰৰ ভিতৰত যেন জুই একুৰা লৈহে ভাৰতলৈ উভতিল ৱৰপ্ৰসাদ ৰেড্ডি । স্থাপন কৰিলে শান্তা বায়টেকনিক্স । সমূখত আছিল বিশাল প্ৰত্যাহ্বান ।\nসেই সময়ত ভাৰতত এটাও বায়' ফাৰ্মা প্ৰতিষ্ঠান নাছিল । কলেজ সমূহত বায়'টেকনলজী পঢ়োৱা হৈছিল কিন্তু এই ক্ষেত্ৰত কাম বিশেষ হোৱা নাছিল । সেই কাৰণে তেওঁৰ সন্মূখত প্ৰথম যিটো সমস্যাই দেখা দিলে সেইটো হ'ল দক্ষ কৰ্মদলৰ অভাৱ । সেয়েহে তেওঁ এনে লোক নিৰ্বচনত গুৰুত্ব দিলে যাৰ শিকাৰ আগ্ৰহ, স্বাভিমান আৰু দেশভক্তি প্ৰৱল কিয়নো তেনে লোকক কাম শিকাই বুজাই লবলৈ সহজ ।\nকোনোমতে মিজৰ আঠষষ্ঠি লাখ টকাৰ সৈতে আনৰপৰা কিছু বিনিয়োগ আনি এক কোটি নব্বৈ লাখ টকাৰ পুঁজি জমা কৰিবলৈ সক্ষম হ'ল তেওঁ। কিন্তু ব্যাপক হাৰত গৱেষণাৰ বাবে এই টকা একোৱেই নাছিল ।\nৰেড্ডিয়ে কয়, 'যিহেতু আমাৰ উদ্দেশ্য সৎ আছিল সেয়েহে ভগৱানে আমাক সহায় কৰিলে । ওমানৰ বিদেশ মন্ত্ৰীয়ে আমাৰ প্ৰকল্পটো ভাল পালে আৰু নিজে গেৰান্টি লৈ ওমানৰ পৰা দুই কোটি টকাৰ বিনিয়োগ আমাক দিয়ালে ।\nৰেড্ডিয়ে আজিও ভীষণ অসন্তুষ্টিৰে সোঁৱৰে কিদৰে ভাৰতীয় বেংক সমূহে তেওঁৰ প্ৰকল্পৰ প্ৰতি অনীহা দেখুৱাইছিল । বিশেষকৈ ভাৰতীয় বিত্তীয় নিগম আৰু ইন্ডাষ্ট্ৰিয়েল ডিভেলপমেন্ট বেংক অৱ ইণ্ডিয়াক লৈ তেওঁ বেছি ধৰণে অসন্তুষ্ট । ৰেড্ডিৰ মতে এই প্ৰতিষ্ঠান দুটাৰ কৰ্তব্য আছিল ভাৰতীয় ভাৰতত নতুন উদ্যোগ বিশেষকৈ গৱেষণামূলক প্ৰতিষ্ঠানক উদগণি যোগেৱা কিন্তু বাস্তৱত এই প্ৰতিষ্ঠানকেইটাৰ ভূমিকা আছিল ওলোটা ।\nবেংক বিষয়াসকলে তেওঁক অদ্ভুত প্ৰশ্ন কৰিছিল । এজন ইলেক্ট্ৰনিক্স ইঞ্জিয়াৰে বায় টেক প্ৰতিষ্ঠান কেনেকৈ চলাব ? ভাৰতত বায়টেক আৰু জেনেটিক ইঞ্জিনিয়াৰিঙৰ কি কাম ? এইবোৰ আছিল তেওঁলোকৰ আপত্তি । কোনো কোনো বেংক বিষয়াই তেওঁক প্ৰশ্ন কৰিছিল যে ভাৰতত চিটাৰ চাহিদা কিমান ? উত্তৰত তেওঁ কৈছিল- ভাৰতত প্ৰতি বছৰে আঢ়ৈ কোটি শিশু জন্ম হয় আৰু তেওঁলোকক তিনিবাৰকৈ হেপাটাইটিছ বিৰ চিটা দিয়া হয় । এই চিটা বিদেশৰপৰা ৮৪০ টকা প্ৰতি চিটা দৰত কিনা হয় কিন্তু শান্তা বায়টেকনিক্সে এই চিটা মাত্ৰ ৫০ টকাত বেচিব । কিন্তু এই উত্তৰেও সন্তুষ্ট কৰিব নোৱাৰিছিল তেওঁলোকক । এই প্ৰকল্পক লৈ ভাৰত চৰকাৰো আছিল আচৰিত ধৰণে নিৰ্লিপ্ত আৰু উদাসীন আৰু এই প্ৰকল্পত কোনো সহায় আগবঢ়োৱা নাছিল । অথচ ওমানৰ বিদেশ মন্ত্ৰীজনে এই প্ৰকল্পৰ ভৱিষ্যৎ আৰু উন্নয়নশীল দেশসমূহৰ বাবে ইয়াৰ গুৰুত্ব বুজিছিল আৰু সকলো সহায় আগবঢ়াইছিল । একমাত্ৰ ওমানৰ সহযোগিতাতে আগবাঢ়ি গৈছিল ভাৰতৰ প্ৰথমটো বায় ফাৰ্মা প্ৰতিষ্ঠান শান্তা বায়টেকনিক্স ।\nঅৱশেষত সকলো বাধা বিপত্তি নেওচি শান্তা বায়টেকনিক্সে প্ৰস্তুত কৰি উলিয়ালে হেপটাইটিছ বি ৰোগৰ চিটা । কিন্তু এইবাৰ আহিল এই চিটা বিক্ৰীৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ লোৱাৰ কাম । সেই সময়ত এই চিটাৰ বাবে কোনো প্ৰট'কলো নাছিল আৰু ঔষধৰ তালিকাতো ই তালিকাভুক্ত নাছিল । এই কামবোৰো ৰেড্ডিয়ে নিজেই কৰিবলগীয়া হৈছিল ।\n১৯৯৭ চন। ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ স্বৰ্ণ জয়ন্তী বৰ্ষ । এই বছৰেই ইতিহাস ৰচি মুকলি কৰা হ'ল হেপাটাইটিছ বি ৰোগৰ চিটা । বায়টেক আৰু জেনেটিক ইঞ্জিনিয়াৰিঙৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতে নতুন খোজ পেলালে । সাধাৰণ মানুহৰ বাবে উপলব্ধ হ'ল হেপাটাইটিছ বি ৰোগৰ চিটা । ইয়াৰ পাছত শান্তা বায়টেকনিক্সে আৰু কেইবাটাও চিটা বজাৰত কম দামত মুকলি কৰিলে আৰু বহুৰাষ্ট্ৰীয় কোম্পানীসমূহক দাম কমাবলৈ বাধ্য কৰিলে । পাকিস্তানকে ধৰি ভাৰতৰ অন্যান্য চুবুৰীয়া দেশৰ লগতে বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰৰ দেশে এই চিটা শান্তা বায়টেকনিক্সৰপৰা আমদানি কৰিবলৈ ধৰিলে । আৰু ভাৰত ? ভাৰত চৰকাৰে কিন্তু আচৰিত ধৰণে এই চিটাক ৰাষ্ট্ৰীয় কাৰ্যসূচীত অন্তৰ্ভুক্ত নকৰি বিদেশৰপৰাই চৰা দামত হেপাটাইটিছ বি ৰোগৰ চিটা কিনি থাকিল । বিশ্বত খলকনি লগোৱা এই চিটাক ভাৰত চৰকাৰে গ্ৰহণ কৰিবলৈ লগালে সূদীৰ্ঘ ১৪ বছৰ । ৰেড্ডিয়ে ক্ষোভেৰে জনায় যে যি সময়ত বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশে নিজৰ দেশৰ নাগৰিকক সকাহ দিবলৈ এই চিটা আমদানি কৰিছিল সেই সময়ত ভাৰতৰ কেইবাজনো স্বাস্থ্য মন্ত্ৰীয়ে এই চিটাক ৰাষ্ট্ৰীয় কাৰ্যসূচীত অন্তৰ্ভূক্ত কৰাৰ বাবদ তেওঁৰপৰা ঘোচ বিচাৰিছিল । ঘোচ দিবলৈ অমান্তি হোৱাৰ বাবেই এই চিটাক চৰকাৰে স্বীকৃতি দিয়া নাছিল ।\nআদৰ্শত অটল হৈ থাকিবলৈ ৱৰপ্ৰসাদ ৰেড্ডিয়ে শিক্ষা পাইছিল নিজৰ মাক আৰু মোমায়েকৰপৰা । ১৯৪৮ চনৰ ১৭ নৱেম্বৰত অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ নেল্লুৰ জিলাৰ পাপিৰেড্ডিপালেমত জন্ম হৈছিল ৱৰপ্ৰসাদ ৰেড্ডিৰ । তেওঁৰ পিতৃ ভেংকটৰমণ ৰেড্ডি আছিল এজন ধনী কৃষক আৰু মাতৃ শান্তা আছিল এগৰাকী গৃহিণী । তেওঁ বেছিভাগ সময় পূজা পাতলত ব্যস্ত থাকিছিল । মাতৃৰ নামেৰেই তেওঁ শান্তা বায়টেকনিক্সৰ নাম ৰাখিছিল । পিতৃয়ে ষষ্ঠ শ্ৰেণীলৈকে শিক্ষালাভ কৰিছিল আৰু মাতৃয়ে অষ্টম শ্ৰেণীলৈকে পঢ়িছিল । যৌথ পৰিয়ালত থকা বৰপ্ৰসাদৰ শিক্ষা ভালকৈ যাতে হয় তাৰবাবে তেওঁক মোমায়েকৰ ঘৰত ৰখাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল মাকে । তেওঁৰ মোমায়েক আছিল এজন সমাজকৰ্মী আৰু এজন সমৰ্পিত বামপন্থী । তেওঁ সহজ সৰল জীৱন যাপন কৰিছিল ।\nমাতৃৰ আধ্যাত্মিকতা আৰু মোমায়েকৰ বামপন্থী আদৰ্শৰ মাজত কিছু পৰিমাণে উভয়সংকটত পৰা ৱৰপ্ৰসাদে সিদ্ধান্ত ললে তেওঁ জীৱনত মধ্যমপন্থা অৱলম্বন কৰিব । মতৃয়ে বিশ্বাস কৰা আধ্যাত্মিকতাক তেওঁ উলাই কৰিব নোৱাৰে অথচ মোমায়েকৰ নিস্বাৰ্থ সমাজসেৱাকো তেওঁ জীৱনৰ ব্ৰত কৰি ল'ব ।\nস্কুলত থকা অৱস্থাতে তেওঁৰ তেলুগু শিক্ষকজনৰ দ্বাৰা তেওঁ ইমানেই প্ৰভাৱিত হৈছিল যে কলেজত তেওঁ তেলুগু সাহিত্য অধ্যয়ন কৰাৰ কথা চিন্তা কৰিছিল । অৱশ্যে মোমায়েকে তেওঁক ইঞ্জিনীয়াৰিং পঢ়ি সেই সময়ত দেশত চলি থকা 'নিৰ্মাণৰ যুগ'লৈ অৰিহণা যোগাবলৈ নিৰ্দেশ দিলে । তেওঁক বিজ্ঞান পঢ়িবলৈ বাধ্য কৰোৱা হ'ল । তেওঁ কয়, 'মই কোনো অসাধাৰণ ছাত্ৰ নাছিলো । মই মাত্ৰ এজন ছাত্ৰ আছিলো। '\nৱৰপ্ৰসাদ ৰেড্ডিয়ে ১৯৬৭ চনত বি এছ চি ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু তাৰপাছত কাকিনাড়া আভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ৰপৰা ইলেক্ট্ৰনিক্স আৰু টেলিকমিউনিকেছনত উচ্চস্তৰীয় ডিগ্ৰী লাভ কৰে । ১৯৭০ চনত তেওঁ বি ই ডিগ্ৰী লৈ কম্পিউটাৰ বিজ্ঞান পঢ়িবলৈ জাৰ্মানীলৈ যায় । জাৰ্মান জীৱনশৈলী আৰু নিয়মানুৱৰ্তীতই তেওঁক যথেষ্ট মুগ্ধ কৰে । এই সময়তে তেওঁ আমেৰিকালৈও যায়। অৱশ্যে আমেৰিকাত বৰ ভাল নাপালে তেওঁ । তেওঁৰ মতে আমোৰিকাত ফুৰিবলৈ যাবলৈ ভাল কিন্তু থাকিবলৈ ভাল নহয় । ১৯৯১-৭২ চনত তেওঁ ভাৰতলৈ ঘুৰি আহে আৰু হায়দৰাবাদস্থিত প্ৰতিৰক্ষা গৱেষণাগাৰত কাম কৰে । কিন্তু ইয়াৰ কাৰ্যপ্ৰণালীয়ে তেওঁক বিব্ৰত কৰে । আৱিষ্কাৰৰ তুলনাত একাংশ বিষয়াৰ ব্যক্তিগত লাভালাভৰ চিন্তা, ৰঙা ফিটাৰ মেৰপাক আৰু স্বাধীনতাৰ অভাৱে তেওঁক বাৰুকৈয়ে বিব্ৰত কৰিছিল । অৱশেষত পাঁচ বছৰৰ পাছত চাকৰি বাদ দিলে ৱৰপ্ৰসাদ ৰেড্ডিয়ে ।\nসেই সময়তে তেওঁক অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ ঔদ্যোগিক বিকাশ নিগমত চাকৰিৰ প্ৰস্তাৱ দিলে নিগমৰ অধ্যক্ষ ড° ৰাম কে ৱেপাই । ড° ৰাম কে ৱেপাৰ কাৰ্যকুশলতালৈ চাই ৰেড্ডিয়ে এই প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু ১৯৭৭ চনত ইলেক্ট্ৰনিক্স উদ্যোগ সমূহৰ গোটৰ সঞ্চালক মনোনীত কৰা হয় । অচিৰেই তেওঁ আৱিষ্কাৰ কৰে যে উদ্যোগ প্ৰতিস্থাৰ নামত ৰাজলৈতিক নেতাৰ অঙহী বঙহীক ভূৱা উদ্যোগৰ বাবদ ধন দিয়া হৈছে । এই ভূৱা উদ্যোগী সকলে চৰিখনকৈ বেলেন্স শ্বীট বনাইছিল- নিজৰ, নিজৰ ব্যাৱসায়িক সহযোগী, চৰকাৰ আৰু উদ্যোগৰ বাবে । এই দুৰ্নীতিৰ ওৰ পেলাবলৈ যেতিয়া তেওঁ উঠি পৰি লাগিল তেতিয়া সৃষ্টি হল সংঘাতৰ । এজন সহকৰ্মীয়ে এদিন তেওঁক কলে - 'উদ্যোগ স্থাপন কৰাটো সহজ কথা নহয় । ইয়াত অলপ অচৰপ ইফাল সিফাল কৰিবলগীয়া হয় । তুমি নিজে কৰি চোঁৱাচোন । তেতিয়া তুমিও তেনেকুৱা কৰিবা ।' এই কথাই তেওঁক ভবাই তুলিলে আৰু তেওঁ সিদ্ধান্ত ল'লে তেওঁ প্ৰমাণ কৰি দেখুৱাব যে সততাৰেও উদ্যমী হ'ব পাৰি । এই লক্ষ্য পুৰণৰ বাবে তেওঁ আকৌ চাকৰি এৰি দিলে ।\nঅচিৰেই হায়দৰাবাদ বেটেৰীজ নামৰ এটা মৃতপ্ৰায় প্ৰতিষ্ঠানত তেওঁ বিনিয়োগ কৰিলে আৰু অংশীদাৰ হৈ পৰিল । এই প্ৰতিস্থানটোৰ প্ৰম'টাৰজন বিদেশৰ এখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিজিটিং প্ৰফেছাৰ আছিল আৰু এডমিনিষ্ট্ৰেটিভ ষ্টাফ কলেজতো তেওঁ শিক্ষাদান কৰিছিল । ৰেড্ডিয়ে দিনে ৰাতিয়ে কাম কৰি এই প্ৰতিষ্ঠানটোক পুনৰুজ্জীৱিত কৰি তুলিলে আৰু প্ৰতিষ্ঠানটোৱে বিমানৰপৰা মিচাইললৈকে সকলো বেটেৰীৰ অৰ্ডাৰ পাবলৈ ধৰিলে । লাভ হ'ল প্ৰচুৰ ।\nকিন্তু ইয়াতো সমস্যাৰ সৃষ্টি হ'ল । প্ৰম'টাৰজনে অধিক লাভৰ আশাত কৰ ফাঁকি দিয়াৰ প্ৰস্তাৱ ৰখাত ৰেড্ডি তাত মান্তি নহ'ল । লগে লগে অপমানজনকভাৱে তেওঁক বহিষ্কাৰ কৰা হ'ল ।\nএই সময়ছোৱাৰ বিষয়ে ৰেড্ডিয়ে কয়, 'সেই দিনটো মোৰ বাবে বৰ দুখৰ দিন আছিল । মই বৰ আঘাট পাইছিলো । মোৰ সততা আৰু পৰিশ্ৰমেৰে প্ৰতিষ্ঠানটোক এটা ভাল পৰ্যায়লৈ নিছিলো । কিন্তু মোৰ সততা একাংশ লোকৰ হজম নহ'ল ।'\nহতাশাই ঘেৰি ধৰাৰ সময়ত কেইবাবাৰো গাঁৱলৈ উভতি যাম বুলি ভবাৰ পাছতো আকৈ কিয় ঘূৰি আহিল ৱৰপ্ৰসাদ ৰেড্ডি ? এটা মৃদু হাঁহিৰে তেওঁ উত্তৰ দিয়ে, 'মই যে বিৰক্ত হৈ কেতিয়াবা গাঁৱলৈ ঘুৰি আহিম সেই কথা মোৰ পিতৃয়ে সন্দেহ কৰিছিল আৰু সেয়েহে মোৰ উভটি অহাৰ বাট বন্ধ কৰিবলৈ তেওঁ সকলো খেতি পথাৰ বিক্ৰী কৰি দিছিল ।'\nৰেড্ডিৰ মতে শান্তা বায়টেকনিক্সৰ যাত্ৰাৰ আটাইটকৈ সুখকৰ মুহুৰ্ত আছিল যেতিয়া বিদেশী প্ৰতিষ্ঠান ছনোফিয়ে শান্তা বায়টেকনিক্স কিনি ল'লে তেতিয়া সকলো কৰ্মচাৰী অত্যন্ত লাভান্বিত হ'ল । কিয়নো বিজ্ঞানীৰপৰী ড্ৰাইভাৰলৈকে প্ৰতিজন কৰ্মচাৰীকে কোম্পানীটোৰ লভ্যাংশ দিয়া আছিল আৰু ছনোফিয়ে এই লভ্যাংশৰ প্ৰকৃত দৰ ৫০০ টকাৰ সলনি ২৩৪৫ টকাত প্ৰতিটো লভ্যাংশ ক্ৰয় কৰিছিল । ছনোফিয়ে এই কোম্পানী অধিগ্ৰহণ কৰাৰ পাছতো ৰেড্ডি ইয়াৰ অধ্যক্ষ তথা ব্ৰেণ্ড এম্বেছেডৰ হৈ আছে ।\nৰেড্ডিয়ে কয়, 'ভাৰতক সেই বিদেশীজনে কৰা অপমানৰ মই প্ৰতিশোধ লৈ ল'লো । আমি ভাৰতত প্ৰস্তুত কৰা এই চিটা ইউনিচেফেও ক্ৰয় কৰিছে । আমি দেশে বিদেশে, আনকি পশ্চিমীয়া দেশতো কিছুমান চিটা বিনামূল্যে বিতৰণ কৰিছো । আমি প্ৰমাণ কৰি দিলো যো আমি অনুগ্ৰহ লোৱা দেশ নহয় বৰং দানী ৰাষ্ট্ৰহে । '\nজুখি মাখি কথা কোৱা ৱৰপ্ৰসাদ ৰেড্ডিয়ে কয়, 'মই ব্যৱসায় কৰিবলৈ বা ভাবি চিন্তি শান্তা বায়টেকনিক্স আৰম্ভ কৰা নাছিলো। মোক প্ৰভ'ক কৰা হৈছিল আৰু এই কাৰণেই মই এই প্ৰতিস্থান আৰম্ভ কৰিলো আৰু বিদেশীজনে ভাৰতক কৰা অপমানৰ প্ৰতিশোধ ল'লো ।'


চক্ৰবেহু – ৰাজীৱ শৰ্মা – ফটাঢোল\nNovember 1, 2018 চিনেমা চিনেমা\t3 Comments\nচক্ৰবেহু – ৰাজীৱ শৰ্মা\nফটা পোষ্টাৰ বেনাৰ প্ৰেজেণ্ট্চ\nপ্ৰযোজনাঃ গীথিকা এছ\nপৰিচালনাঃ ৰাজীৱ শৰ্মা\nআৱহ সংগীতঃ ৰাজীৱ শৰ্মা\nদৃশ্য সংযোজনঃ সঞ্জীৱ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য\nএডিটিং এণ্ড গ্ৰাফীক্চঃ উৎপলা শইকীয়া\nকেমেৰা শ্লৌ’ লী ঘূৰিব…..পুৱতি নিশাৰ শ্বট থাকিব….লাহে লাহে কেমেৰা আহি আহি ঘৰ এটাৰ ভিতৰৰ দৃশ্যত দেখা যাব…বেডৰুমত এখন কিং চাইজৰ বিছনাত শুই থকা অৱস্থাত দুটি সন্তান, পতি-পত্নীৰ সৈতে এটি পৰিয়াল। শুই থকাৰ পৰা লাহে লাহে মানুহজন উঠি বহে।\nহাতত সাৰে ভৰিত সাৰে মানুহজন, মূল চৰিত্ৰ অভিমন্যু শোৱাৰ পৰা উঠি টোপনিত লালকাল ল’ৰা-ছোৱালী দুটা আৰু মৰমৰ পত্নীৰ মুখখন শেষবাৰলৈ চাই লোৱা দেখুওৱা হয়। লগে লগেই তেওঁৰ অন্তৰভেদী এটা দীৰ্ঘ হুমুনিয়াহ কাঢ়ি তেওঁ মৃদু স্বৰত ক’বলৈ ধৰে,- এইয়াই শেষ। আজিৰ পৰা আৰু তোমালোকৰ মনত দুখ দিবলৈ এই অভিমন্যু জীয়াই নাথাকে । দূৰ হৈ যাব সি তোমালোকৰ পৰা। দূৰ, বহুদূৰ, য’ৰপৰা সি আৰু কাহানিও ঘুৰি নাহে, আহিব নোৱাৰে।\nঅজানিতে তাৰ খোজ দুৱাৰৰ ফালে নগৈ ল’ৰা-ছোৱালী হালৰ ওচৰলৈ ঘুৰিল। হয়তো তাহাঁতক শেষ বাৰলৈ চাই লোৱাৰ, চুই চোৱাৰ হেপাঁহ আৰু তেওঁৰ পত্নী, যিয়ে যোৱা পোন্ধৰটা বছৰে তেওঁৰ সাহচৰ্য দিলে, সুখ-দুখৰ সমভাগী হ’ল তেওঁক মনে মনে নমস্কাৰ কৰি অভিমন্যুৱে নিজকে নিজে ক’লে- “গোটেই জীৱন সুখে-দুখে,আপদে-বিপদে একেলগে থকাৰ কথা আছিল। কিন্তু মই নোৱাৰিলোঁ সেই কথা ৰাখিব। বিভিন্ন ঘটনাৰ পাকচক্ৰত পৰি আজি মই অসহায়, দুৰ্বল। আনকি তোমাৰ সন্মুখত ঠিয় হোৱাৰ যোগ্যতাও মই হেৰুৱাই পেলাইছোঁ। ক’ৰ পৰা যে কি হৈ গ’ল! আশা আছিল সুন্দৰ ভবিষ্যতৰ। কিন্তু তাক নিজহাতে ভাঙি ঠানবান কৰিলো মই, নহয় অদৃষ্টই। কিন্তু এতিয়া তোমাক বুজাও কেনেকৈ? বুজিবাই বা কিয় তুমি? পৰিবেশ, পৰিস্থিতি,সময় সকলো দেখো মোৰ বিপক্ষে”।\nকেমেৰা লাহে লাহে অভিমন্যুৰ মুখত নিবদ্ধ হয়। মুখখন কৰুণ দেখুৱা হ’ব।\nচকু দুটা সেমেকি আহিল অভিমন্যুৰ। মৰমৰ পৰিয়ালটোৰ পৰা আতঁৰিব লগাৰ শোকে তাৰ বুকুখন মুচৰি পেলালে। কি কৰোঁ নকৰোঁ এক দুধোৰ মুধোৰ অৱস্থাত দেখুওৱা হ’ব। এবাৰ উভতি বিছনাৰ ফালে গৈ ৰৈ দিয়ে….।\nকিন্তু মুহূৰ্ততে সি মনটো বান্ধি পেলালে। নিজকে নিজে ক’বলৈ ধৰিলে,- মই এতিয়া দুৰ্বল হ’লে নহ’ব। এতিয়া মোৰ মৰাৰ বাদে আন বিকল্প নাই আৰু যেনিবা মই বাচি থাকিলোৱেই ,এক, ডেৰ ঘণ্টাৰ পাছত যেতিয়া পত্নীয়ে মোৰ কু কৰ্মৰ কথা গম পাব তেতিয়া মই কেনেকৈ ঠিয় হ’ম তেওঁৰ আগত? নাই নাই, চিনাকীৰ যোৱা বিশটা বছৰত তেওঁৰ মোৰ প্ৰতি গঢ়ি উঠা বিশ্বাসৰ সৌধটো খহি পৰাৰ আগতেই মই পলাব লাগিব, লাগিলে দোষ যাৰেই নহওঁক কিয়?\n“মৰমী, ইহঁত দুটাক তোমাৰ হাতত গতালো।মোক ভুল নুবুজিবা।বিদায়”।বুকুলৈ উজাই অহা দুখখিনিক প্ৰশ্ৰয় নিদি অভিমন্যু কোঠাৰ বাহিৰ হ’ল। লক্ষ্য তাৰ বাৰীৰ চুকৰ পুখুৰিটো।(কেমেৰাই ঘৰৰ পৰা ওলাই বাৰীৰ দিশে অভিমন্যু গৈ থকা দেখুৱায়।)\nপুখুৰীৰ পাৰত থিয় হৈ পানীত জাপ দি জীৱনটো শেষ কৰি দিবলৈ অভিমন্যু সাজু হৈ কিবা এটা ভাৱি থাকোঁতে তাক আন এটা কথাই তাক ভবাই তুলিলে,-\n“মই আত্মহত্যা কৰা বুলি প্ৰমাণ হ’লে মোৰ পৰিয়ালটোৱে জীৱন বীমাৰ টকাখিনি পোৱাত অসুবিধা হ’ব দেখোন! তেন্তে আত্মহত্যা কেনেকৈ কৰোঁ।“\nঅভিমন্যু পানীত জাপ মাৰিব লৈও ৰৈ গল।,-“গতিকে উপায় কি!! মই মৰিব লাগিব কিন্তু এটা দূৰ্ঘটনাৰ ৰূপ দিহে।“\nঅভিমন্যুৱে পুখুৰীৰ চাৰিওপাৰ ভালদৰে চালে, কিজানি কিবা উপায় ওলাই! কেমেৰাইও অভিমন্যু চকুৰ দৃষ্টি যিফালেই গৈছে সেইফালেই ঘূৰাই যোৱা দেখুওৱা হৈছে।\nঅৱশেষত উপায় ওলাল। সি দেখিলে কোনোবাই দলংখনেদি পানী নুতুলি পুখুৰীৰ পাৰেদি নামি গৈ পানী তোলাৰ এটা চিন আছে। সি উচ্চসিত হৈ পৰিল,- “আস! উপাই পালোঁ…. বচ,হৈ যাব।“\nসি নিজকে নিজে কৈ থাকিল,- “এইটো চিনেৰেই মই পুখুৰীলৈ নামি যাব পাৰিম আৰু শেষ মুহূৰ্তত পিছল খাই পানীত পৰিমগৈ! তাৰ বাবে বাটটোত পানী অলপ চতিয়াই পিছল কৰি ল’ব লাগিব যাতে মই পানীত পিছলি পৰা বুলিয়েই সকলোৰে বিশ্বাস হয়।“\nএইখিনিলৈ ভাবি সি স্বস্তিৰ নিশ্বাস এৰিলে আৰু লৰালৰিকৈ দলঙৰ কাষেদি পুখুৰীলৈ নামি গ’ল।কিন্তু পিছলি পানীলৈ যাবলৈ লৈ অভিমন্যু থমকি ৰ’ল,-\n“মৰিবলৈ দেখোন মোৰ ভয় লাগিছে। মৰিম বুলিয়েই মৰি যোৱাটো তাৰমানে ইমান সহজ কথা নহয়।“\nকৈ কৈ দুবাৰমান পিছলি যাবলৈ চেষ্টা কৰিও শেষমুহুৰ্তত সি পুনৰ দলংখনলৈ উঠি আহিল।\n-“মই এনেকৈ পানীত পৰি মৰি গ’লে আনৰ লগতে মোৰ মানুহজনীয়েও আনকি মোৰ মৃত্যু সঁচাই এক দূৰ্ঘটনা বুলি ভাবিবলৈ বাধ্য হ’ব।কিন্তু যাৰ লগত মই ইতিমধ্যে জীৱনৰ পোন্ধৰটা বছৰ একেলগে পাৰ কৰিলো এতিয়া শেষ সময়ত তেওঁক আচল কাৰণটো নজনোৱাকৈ এই পৃথিৱীৰ পৰা গুচি যোৱাটো অন্যায় হ’ব”।\nএতিয়াহে সি দ কৈ ভাবিবলৈ সময় পালে যে তাৰ অবিহনে ল’ৰা-ছোৱালী দুটাক ডাঙৰ কৰিবলৈ গৈ মানুহজনী ভীষণ সমস্যাত পৰিব। আচলতে সি আত্মহত্যাৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ কৰা বিভিন্ন চিন্তাৰ ফলশ্ৰুতিত হে এনেকৈ ভাবিছিল।\nদলংখনতে বহি এনেদৰে আকাশ পাতাল ভাবি থাকোতেই তাৰ একোবত পেণ্টৰ জেপলৈ হাত গ’ল আৰু মোবাইলটোত হাত লাগিল। অকস্মাত তাৰ মনত এটা ভাবে উকমুকালে।\n“এটা কাম কৰিলে কেনে হয়…? মই বৰ্তমান যিটো পৰিস্থিতিত পৰি আত্মহত্যাৰ দৰে চৰম সিদ্ধান্ত লবলগীয়া হৈছে সেই ঘটনাটো পত্নীক জনোৱাটো উচিত হ’ব। যিহেতু মুখামুখিকৈ সেইটো অসম্ভৱ গতিকে এই মোবাইলটোৰ সহায়তে সেই সুবিধাটো ল’ব লাগিব। যদি তেওঁ কথাটো বুজি পায় তেন্তে মই আত্মহত্যাৰ সিদ্ধান্ত পৰিহাৰ কৰিম অন্যথা নিজকে এই পুখুৰীতে নিঃশেষ কৰি ম”মৃত্যুৰ পৰা বাচিবলৈ কি যে চেষ্টা মোৰ”- নিজকে নিজে কৈ সি পত্নীলৈ ফোন লগালে।\nদুবাৰমান ৰিং হোৱাৰ পাছতে পত্নীয়ে টোপনিৰ পৰা খকমককৈ ফোনটো ৰিছিভ কৰিলে,-“হে…ল্লো…হে…ল্লো…”\nকিন্তু আনটোমুৰৰ কোনো সঁহাৰি নাপাই বিৰক্তিত বিচনাৰ পৰা উঠি হেল্ল’ হেল্ল’ বুলি এইবাৰ ডাঙৰকৈ মাতিলে।\nইপিনে অভিমন্যুৱে মোবাইলটো কাণতে লৈ শিল পৰা কপৌৰ দৰে দলঙত নিচ্ছল হৈ কিছুদেৰি ৰ’ল। দুচকুত ভৰ বাৰিষাৰ ঢল। বুকুখন যেন কিহবাই হেঁচা মাৰিহে থৈছে যাৰবাবে তাৰ মুখেৰে মাত ওলোৱা নাই। নতুনকৈ খোজকাঢ়িবলৈ শিকা শিশু এটাই যেনেকৈ ভয়ে ভয়ে খোজ আগবঢ়াই ঠিক তেনেকৈ সি মুখেৰে মাত্ৰ হেল্ল’ বুলি উচ্চাৰণ কৰিলে।\nটোপনিৰ জালত থকা তাৰ পত্নীয়ে নিশ্চয় ইমান সময়ে কোনেনো ব্ৰহ্মপুৱাতে ফোন কৰিছে চোৱাই নাছিল। এতিয়া ফোনৰ আনটো মুৰে অভিমন্যুৰ মাত শুনি তেওঁ যেন আশ্চৰ্যত ফাটিহে পৰিল,-\n“তুমি, ক’ৰপৰা ফোন কৰিছা আৰু কিয়? কি হ’ল তোমাৰ? কেতিয়া বিচনাৰ পৰা উঠি গ’লা?\nউহ্ তেওঁৰ প্ৰশ্নৰ যেন শেষ নাই! অৱশেষত হাজাৰ চেষ্টাৰ মুৰত সি নতুনকৈ কথা ক’বলৈ লোৱা শিশুৰ দৰে হেনাহুচাকৈ ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে।\n“মই অভিয়ে কৈছো, জীৱনত মই এটা বৰ ডাঙৰ ভুল কৰি পেলালোঁ। চিনাকী তথা বিবাহৰ পিছতে তোমাক দিয়া নিৰাপত্তা আৰু বিশ্বাসৰ সকলো আশ্বাস ভংগ কৰি মই এতিয়া মৃত্যু পথৰ যাত্ৰী। হয়তো এইটো তোমালৈ মোৰ শেষ ফোন কল।“\nতেওঁ অধৈৰ্য্য হৈ উঠিল- “কি কথা, কি দোষ কৰিলা তুমি মোৰ ওচৰত আৰু ক’ৰ পৰা ফোন কৰিছা!সোনকালে ঘৰলৈ ঘুৰি আহা।“\nশেষলৈ তেওঁৰ মাতটোও যেন কান্দোনলৈ পৰিৱৰ্তিত হৈ পৰিল। অভিমন্যু এক মুহুৰ্তৰ বাবে স্হানুৰ দৰে থৰ হৈ ৰ’ল আৰু একে উশাহে ক’ল–“পবিত্ৰ হোমৰ জুই আৰু ৰভাতলত উপস্থিত থকা সমুহ ৰাইজক সাক্ষী কৰি মই তোমাক লৈ যি সুখী আৰু সুন্দৰ জীৱনৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিলো সেইটো মই পালন কৰিব নোৱাৰিলো। তুমি শুনি নিশ্চয় হতবাক হ’বা, আমাৰ ঘৰত কাম কৰা বাইজনীয়ে মোৰ ওপৰত ধৰ্ষণৰ চেষ্টা চলোৱা বুলি থানাত এটা কেছ দিছে।”\nইমানখিনিলৈকে কৈ অভিমন্যুয়ে পত্নীৰ প্ৰতিক্ৰিয়া জানিবলৈ ৰ’ল। অভিমন্যুৱে কথা ক’বলৈ বন্ধ কৰাৰ লগে লগেই তেওঁ ছিঃ বুলি চিঞৰি উঠিল। কিন্তু পাছমুহুৰ্ততে হিম শীতল নিৰৱতাৰে সুধিলে–“ক’ত, কিয় আৰু কেতিয়া”?\n“অভি, ইমান এটা ডাঙৰ ঘটনা কালিৰে পৰা লুকুৱাই থৈ এতিয়া মোক কিয় শুনালা? মই তোমাক একো নোকোৱাকৈ থকাৰ বাবে যে গালি পাৰিবলৈ কৈ আছা তাৰ কাৰণ কি? মই গালি পাৰিলেই কি তোমাৰ সকলো দোষ নাইকিয়া হৈ যাব? তুমি এবাৰ ভাবি চাইছানে এই ঘটনাটোৱে মোৰ ওপৰত কি ক্ৰিয়া কৰিব পাৰে? ছিঃ ছিঃ অভি, আজি তুমি মোক আমাৰ ঘৰত কাম কৰা বাইজনীতকৈও নিঃকিন কৰি পেলালা। তোমাৰ পৰা অন্ততঃ মই এই আশা কৰা নাছিলো। তুমি ভাবিছিলা মই যোৱা দুদিন মাৰ ঘৰত থকাৰ বাবে ঘটনাটো গম নাপাম। কিন্তু তোমাক নক’লেও মই কালি গধুলি ইয়ালৈ অহাৰ পাছতে কথাটো গম পাওঁ। মই মাত্ৰ বাট চাই আছিলো তুমি কেতিয়া কোৱা তালৈ। তুমি নোকোৱা হ’লেও আজি মই নিজেই এইবিষয়ে তোমাক সুধিলোহেঁতেন। মোক উত্তৰ দিয়া অভি, এতিয়া আৰু এইখন ঘৰত মোৰ স্হান ক’ত? সমাজত মোৰ মুখ উলিয়াব নোৱাৰা অৱস্থা কৰি নিজৰ চাফাই গাবলৈ এতিয়া তোমাৰ অলপো লাজ লগা নাই ?-“\nএইখিনিলৈকে কৈ তেওঁ অলপপৰ ৰ’ল। হয়তো ইয়াৰ পাছত কি ক’ব তাৰে চিন্তা কৰিছে। (কেমেৰাই এবাৰ অভিমন্যুক আৰু এবাৰ পত্নীক দেখুৱাই থাকিব।)\nঅভিমন্যু আচৰিত হ’ল। এই অবাঞ্ছিত ঘটনাটোৰ বিষয়ে তাতকৈ এওঁ আগতে জনাৰ ৰহস্যটো ক’ত? কালি ৰাতি ভাত খাই উঠাৰ পাছত হে থানাৰ অ চি জনে তালৈ ফোন কৰি তাৰ নামত ৰুজু হোৱা গোচৰটোৰ কথা কৈ পুৱা থানালৈ মাতিছিল। তেন্তে এওঁ ঘটনাটো গধুলিতে জানিলে কেনেকৈ! তাকো কেছ ৰুজু হোৱাৰ আগতেই!\n“নাই, ইয়াত কিবা এটা ডাঙৰ গণ্ডগোল আছে। হয়তো, কোনোবাই জানিবুজি মোক বিপদত পেলাবলৈ কৰা এটা ষড়যন্ত্ৰৰ অংশ মাথোঁ কালি পুৱাৰ ঘটনাটো।“\nসি দলঙত বহি থকাৰ পৰা জাপমাৰি উঠি পত্নীক সুধিলে- “কোনে? কোনে তোমাক গধুলিতে ঘটনাটোৰ কথা জনাইছিল”?\nএকে উশাহে প্ৰশ্নটো কৰি অভিমন্যুৱে পুখুৰীৰ ফালৰ পৰা দৌৰি আহি ঘৰৰ ভিতৰ সোমাই বেডৰুমত প্ৰবেশ কৰিলে। তেতিয়ালৈকে হতভম্ব হৈ থকা পত্নীৰ মুখলৈ চালে। তেতিয়ালৈ পত্নীৰ খঙত ৰঙাপৰি থকা দুচকু আশ্চৰ্যত ডাঙৰ হৈ পৰিছে। আৰু অভিমন্যু- সি কালি পুৱা তাহাঁতৰ ঘৰত কামকৰা বাইজনীয়ে তাৰ লগত কৰা আচহুৱা ব্যৱহাৰবোৰ এটা এটাকৈ যেন মনত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। (ফ্লেছবেক….শ্টাৰ্ট…..)\nকেমেৰাত প্ৰথমে এটা সুসজ্জিত ড্ৰয়িং ৰুম দেখা যায়….সৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ হাই উৰুমি, হাঁহি-খিকিন্দালি শুনা যায়। লাহে লাহে ল’ৰা-ছোৱালী চাৰিটা দৌৰি ফুৰা দেখা যায়…কেমেৰা ডাইনিং ৰুম পায়… ডাইনিঙত অভিমন্যু তথা আন দুজন মানুহে বহি ভাত খাই আছে। তাৰে এজন যথেষ্ট বয়সীয়াল। সেয়া মৰমীৰ দেউতাক, অভিমন্যুৰ শহুৰ, ইকাষৰ জন মৰমীৰ ককায়েক, তেওঁ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ এডভোকেট। একাষত শাহুয়েকেও বহি ইটো সিটো যাছি আছে….।\nঅলপ পিছতে অভিমন্যু যাবলৈ ওলায়। শাহুৰ অভিযোগ,- “আজি ৰাতিটো থাকি যোৱা নহ’লে। ঘৰত অকলে অকলে থাকিব লাগিবগৈ! কাইলৈ পুৱাতেই গুচি যাবা।“\nঅভিমন্যুঃ মা, থাকিব পৰা হ’লেতো ভালেই পালোঁহেতেন! ডাঙৰ এটা প্ৰজেক্টৰ কাইলৈ ছাবমিট কৰিবই লাগে। ইয়ালৈ অহাৰ ৰাস্তাও ভালেডোখৰ, কিবা কাৰণত সময় মতে গৈ নাপালে মোৰ চাকৰিতে সমস্যা আহি যাব পাৰে।“\nশহুৰঃ “হ’ব দিয়া, যাওক তেওঁ। কামৰ প্ৰেছাৰ কম হ’লে আহিব থাকাকৈ!”\nহাঁহি এটা মাৰি অভিমন্যুয়ে ল’ৰা-ছোৱালী দুটাক মাতে। মামাকৰ ল’ৰা-ছোৱালী দুটাৰ লগত খেলিবলৈ পাই সিহঁত ফূৰ্তিতে আছে। পিছে ছোৱালীজনীয়ে তাৰ মাজতো দৌৰি আহিল,-\n“দেদী, তুমি সোনকালে আহিবা। আৰু আহোঁতে ডাঙৰ চকলেট লৈ আহিবা দেই…”-বুলি অভিমন্যুৰ গালত চুমা এটা দিলে।\nমৰমীয়ে অভিমন্যুক ঘৰৰ ক’ত কি আছে আকৌ এবাৰ সোঁৱাই দি ক’লে,- “ৰাতি শোৱাৰ আগতে মূল দুৱাৰখন মাৰিবলৈ নাপাহৰিবা। ঘৰ গৈ পায়েই গাড়ীখন গেৰেজত থৈ গেটত তলা লগাই দিবা। পুৱা কাম কৰা মানুহজনী আহিলে খুলিলেই হ’ল।“\nসকলোকে মাত লগাই অভিমন্যুয়ে গাড়ী ষ্টাৰ্ট দিলে। গাড়ী চলিবলৈ লয়।\n(এইখিনিতে অলপ ঘাইপথৰ চিন থাকিব। গাড়ীৰ ভিতৰত মৃদু স্বৰত বাঁহীবাদনৰ সংগীত চলি থাকিব। অভিমন্যুৱে গাড়ী চলাই থকাৰ পৰাই পথৰ কাষৰ ডাঙৰ ডাঙৰ গছ, ডিভাইদাৰত লগোৱা ৰং-বিৰঙী ফুলবোৰ চোৱা দেখুওৱা হয়। দুই-এঠাইত পথৰ কাষত গাড়ী ৰখাই মোবাইলৰ কেমেৰাৰে ফটো উঠোওৱাও দেখুৱা হয়। এসময়ত গাড়ী গৈ অভিমন্যুৰ ঘৰ পোৱা দেখুওৱা হয়। তেতিয়ালৈ সন্ধিয়া হ’বৰ হয়। কেমেৰাই লাহে লাহে সূৰ্যাস্তৰ দৃশ্য দেখুৱাই ৰঙা আকাশখনত ক্লোজ্ড হয়।)\nকেমেৰাই প্ৰথমে পুৱাৰ সুৰুয দেখুৱাই লাহে লাহে কেমেৰা সৰু বৰ গছ-গছনি দেখুৱাই অভিমন্যুৰ ঘৰৰ চোতালত ৰয়। চোতালত জপিয়াই থকা শালিকী কেইজনীক দেখুওৱা হয়। তেনেতে গেটত মানুহ এজনীক দেখা যায়। গেটত তলা লগোৱা আছিল। মানুহজনীয়ে কাৰোবালৈ ফোন লগোৱা দেখা যায়, অলপ পিছত,- “হেল্লো বাইদেউ, গেটৰ তলা খোলাই নাই…”\nমৰমীঃ “ৰ ৰ আমি ঘৰত নাই। এওঁ বোধহয় শুৱেই আছে, মই ফোন কৰি দিওঁ….”\nকেমেৰা ঘৰৰ ভিতৰলৈ নিয়া হয়। বিছনাৰ কাষৰ চাইড টেবুল খনত থকা মোবাইলটো বাজিবলৈ ধৰে। কেইবাবাৰু বজাৰ পিছত শুই থকা অভিমন্যুয়ে খকমককৈ উঠি অলপ সময় তভক মাৰি ৰয়। মোবাইলটো বাজি বাজি বন্ধ হয়। ড্ৰয়িং ৰুমৰ লেণ্ড লাইন ফোনটো ক্ৰিৰি ৰিং কৈ বাজি উঠে। অভিমন্যুৱে বিছনাৰ পৰা উঠি ড্ৰয়িং ৰুমলৈ গৈ ফোনটো ৰিচিভ কৰি টোপনিৰ জালতে কয়,-\nসিফালৰ পৰা মৰমীৰ মাত,- “কি হ’ল, শুই উঠাই নাই নেকি…? আজি অফিচো সোনকালে যাব লাগিব দেখোন! ফাৰ্ষ্ট গেটৰ তলাটো খুলি দিয়া। কাম কৰা মানুহজনী ৰৈ আছে।“\nঅভিমন্যুৱে ফোনটো থৈ ডাইনিং ৰুমৰ একাষত থকা শ্ব’কেছৰ ওপৰত থোৱা চাবিকোঁছা লৈ আকৌ ড্ৰয়িং ৰুমৰ ফালে আহি মূল দুৱাৰখন খুলি গেটৰ ফালে যায়।\nতলাটো খুলে মানে মানুহজনীয়ে ক’বলৈ ধৰিলে,-“দাদা, বৌ ঘৰত নাই দেখি দেৰিলৈকে শুই আছিল নহয়”?\nঅভিমন্যুয়ে একো নকৈ চাবিকোঁছা সহ তলাটো লৈ ঘৰৰ ভিতৰলৈ গৈ থাকে। তাৰ আগেদিয়েই কাম কৰা মানুহজনীয়ে গৈ ঘৰৰ ভিতৰ সোমাইগৈ!\nকেমেৰা লাহে লাহে ঘৰৰ ভিতৰলৈ যায়। অভিমন্যুয়ে প্ৰথমে দাঁত ব্ৰাছ কৰি মুখখন ধুই লয়। এনেই সি ইমান সময়লৈ শুই নাথাকে কিন্তু ঘৰত কোনো নথকাত, তথা ৰাতি দেৰিলৈকে অফিচৰ কামখিনি কৰি চিজিল লগাই শুইছিল। পুৱা এবাৰ সাৰ পাই উঠিনো কি কৰিম ভাৱত বিচনাতে দেৰিলৈকে পৰি আছিল। মনে মনে ল’ৰা-ছোৱালীদুটালৈ মনত পেলাই হাঁহিছিলোঁ। ইমান উৎপতীয়া হৈছে ! কেতিয়াবা খঙত গালি পাৰিলেও সিহঁত নাথাকিলে ঘৰখন উৰুঙা হৈ পৰে, থাকি ভাল নালাগে।\nঅভিমন্যুৱে চাহ একাপ বনাবলৈ পাকঘৰলৈ গ’ল। পাকঘৰত ইতিমধ্যে বাছন ধুই থকা মানুহজনীয়ে উপযাচিয়েই ক’লে,-\n“দাদা, চাহকাপ ময়েই কৰোঁ দিয়ক। লৰালৰিকৈ আহোঁতে ঘৰত মোৰো চাহখোৱা নহ’ল”।\nসিও আপত্তি নকৰিলে কথাটোত। পৰিবাৰ থাকিলে আগতেও বাইয়ে কেতিয়াবা এনেকৈ চাহ বাকে, নিজেও একাপ খাই। গতিকে সি বাতৰিখন লৈ বাৰান্দাত বহিলহি।\nচাহকাপ দিবলৈ আহি তাই ঘপহকৈ সুধি দিলে,- “দাদা,আপুনি দত্ত দাক কিয় বেয়া পায়….?”\nএইটো একপ্ৰকাৰৰ নুসুধিবলগীয়া প্ৰশ্ন। অভিমন্যুয়ে একো নমতাত তাই নিজেই ক’লে,-\n“তেখেতে বোলে তাইক লগ পালে কেতিয়াবা তাৰ কথা সোধে। দাদাজন কেনে, তাইক গালি দিয়ে নেকি ইত্যাদি। আজিও তাই ইয়ালৈ আহোঁতে দত্তই বোলে হাঁহি মাৰি সুধিছে,-” তই অভিমন্যু ঘৰত অকলে থাকিলেও কাম কৰ নেকি”?\nএই কথাটোতো কোনো গুৰুত্ব নিদি চাহকাপত সোহা মাৰিছিল সি। নিজৰ ঘৰত কামকৰা ছোৱালীজনীক বৰকৈ মৰিয়াওঁতে অভিমন্যুয়ে দত্তক এদিন বেয়াকৈ কৈছিল। তেতিয়াৰে পৰা তেওঁৰ লগত মাতবোল প্ৰায় নথকাৰ দৰেই। ওচৰ চুবুৰীয়া বুলিহে ওলাওঁতে সোমাওঁতে মুখামুখি হ’লে মাতষাৰ দিয়ে। এতিয়া সেই দত্তই এইক তাৰ কথা সুধি ভাল বুলি কয়!\nঘৰখন সাৰি-মচি তাই চাহৰ কাপটো নিবলৈ আহিল। কিন্তু তাই যেন তাক কিবা এটা ক’ব খুজিছে এনে ভাৱত উচপিচাই থকাত অভিমন্যুৱে নিজেই সুধিলে,-\n“কিবা ক’বলৈ আছে নেকি”?\n“মানে দাদা, বাইদেউ থাকিলে কেতিয়াবা মই আপোনালোকৰ ঘৰতে গা ধোওঁ । আজি ধুব পাৰিম নি বাৰু?”\nঅভিমন্যুয়ে বাতৰিখন পঢ়ি থকাৰ পৰাই উত্তৰ দিলে-“যা কি কৰ কৰগৈ, বাথৰুম লেতেৰা নকৰিবি কিন্তু”।\nবাতৰিকাকত খন তাৰ পঢ়ি শেষ হৈছিলেই, কিন্তু সি বাই নোযোৱালৈকে সময় খিনি পাৰ কৰিবলৈ উৰাই ঘুৰাই কাকতখনকে চাই আছিল। ঠিক এনেতে বাথৰুমত কিবা এটা পৰাৰ শব্দ, লগতে বাইৰ চিঞৰ। কাকতখন চকিতে দলি মাৰি থৈ ভিতৰলৈ দৌৰিল সি। মনতে ভাবিলে এইজনী বাথৰুমত পৰিল হ’বলা। অভিমন্যুৱে বাথৰুমৰ দুৱাৰখন ঢকিয়াই ঢকিয়াই ঐ পৰিলি নেকি বুলি চিঞৰি উঠিল। কিন্তু ই কি, তাই যেন এই মুহুৰ্তলৈকে ৰৈ আছিল। তাই বাথৰুমৰ দুৱাৰখন খুলি ‘বচোৱা’ ‘বচোৱা’ বুলি পিন্ধি থকা তিতাকাপোৰৰে সৈতে বাহিৰলৈ দৌৰ মাৰিলে আৰু সি কিংকৰ্তব্যবিমুঢ় হৈ ঠাইতে বহি ইয়াৰ পাছত হ’ব পৰা পৰিস্থিতিৰ অনুমান কৰি চমকি উঠিল।\n(ফ্লেছবেক শেষ….কেমেৰাত পত্নীৰ মুখৰ অভিব্যক্তিৰ প্ৰকাশ দেখুৱাবলৈ বিভিন্ন এংগোলত কৰা হৈছে, সন্মুখত থিয় হৈ বিমোঢ় অৱস্থাত অভিমন্যু।)\nকেমেৰাই এইবাৰ ইতিমধ্যে কাহিনী কৈ শেষ কৰা অভিমন্যুৰ মুখৰ ওপৰত ক্লোজ আপত দেখুওৱা হয়। বৰ আশাৰে পত্নীৰ মুখলৈ চাই অভিমন্যুয়ে ক’লে,-\n“তুমি মোক বিশ্বাস কৰিবানে…? ঠিক এয়াই হৈছিল সেইদিনা। তাতকৈ বেছি একো নাছিল।“\nঅলপ দেৰি মৰমীয়ে একো নক’লে। চিনাকী তথা বিয়াৰ ইমান দিনৰ পাছত আজি অভিমন্যুয়ে কোৱা কথাখিনিত যেন তাই দোধোৰ-মোধোৰত পৰিছে। কোন সঁচা কোন মিছা তাৰ প্ৰমাণ কেনেকৈ কৰা হ’ব তাৰ চিন্তাত যেন তেওঁ বিভোৰ হ’ল। মাত্ৰ অলপ সময় এনেদৰে থাকি তেওঁ যেন কিবা এটা উপায় ভাবি উলিয়ালে আৰু কাৰোবালৈ ফোন লগালে।\nপত্নীয়ে অলপ দেৰি ফোনতে কথা পাতি থাকিল। কথা পাতি থাকোঁতেও তেওঁ যথেষ্ট গহীন হৈ থাকিল। অৱশ্যে ফোনটো থৈয়েই মুখত কিবা এক হাঁহিৰ আভাস বিয়পি পৰিল। কেমেৰা ফেদ আউট হয়।\nপুৱাৰ সময়, গছৰ ফেৰেঙণিদি বেলিটো দেখুৱাই কেমেৰা অভিমন্যুৰ ঘৰৰ চোতাল পায়। চৰাইৰ কিচিৰ মিচিৰ শুব্দ শুনা যায়, দূৰৈদি উৰি যোৱা চৰাইৰ দৃশ্য… লাহে লাহে কেমেৰা চোতালৰ পৰা ঘৰৰ ভিতৰ পায়। কেমেৰা ঘড়ীত নিবদ্ধ হয়… দহ বাজিছে।\nঅভিমন্যু থানালৈ যাবলৈ সাজু হৈছে। কিন্তু অকলে নহয়, লগত তেওঁৰ পত্নী মৰমীও ওলাইছে। মৰমীৰ মুখত সংলাপঃ “সোনকাল কৰা। বাইজনীও থানালৈ আহিবলৈ মান্তি হৈছে। থানালৈ দাদা আহি পাইহে লাগে।“\nঅভিমন্যুঃ “তুমি তোমাৰ দাদাকো ক’লা!”\nমৰমীঃ দাদাক নকৈ কাক ক’ম…? টকা-পইটা বুলি নহয়, দাদা নিজে এডভোকেট, সি ভালকৈ চাব পাৰিব কেছটো। আৰু কি জানা, তোমাৰ ওপৰত দাদাৰ মোতকৈ বেছি বিশ্বাস। মই তোমাৰ কথা বিশ্বাস নকৰা যেন অনুমান কৰি সিহে মোক গালি পাৰিলে।“\nঅভিমন্যুয়ে অকনমান সকাহ পোৱা যেন লাগিল,- “অৱশ্যে এই লাইনত দাদাতকৈ ভাল এডভোকেট সমগ্ৰ ৰাজ্যখনতে নাই। ব’লা, সোনকালে যাওঁ…”\nএইবুলি কৈ অভিমন্যু আকৌ ৰৈ দিলে,-\n“মৰমী, তুমি সঁচাকৈয়ে কোৱাচোন, তোমাৰ মনত কিবা সন্দেহ আছে নেকি…? যদি এই কেছটোত মই জিকিও যাওঁ তথাপিও যদি তোমাৰ মনত সন্দেহ থাকে তেন্তে মই জীৱনলৈ সুখী হ’ব নোৱাৰিম। মোৰ অজানিতেও তোমাৰ মনত দুখ দি মই শান্তি কেতিয়াও নাপাম।“\nমৰমীঃ (হাঁহি এটা মাৰি) “কি জানা অভি, আন কিছুমান নাৰীৰ দৰেই ময়ো তোমাক আমাৰ ল’ৰা-ছোৱালীদুটিৰ মূৰত ধৰি শপত খাবলৈ ক’ব পাৰিলোহেঁতেন! কিন্তু তেনে কৰিলে মোৰ নিজৰ ওপৰতে বিশ্বাস হেৰাই যাব। সিহঁতদুটাক তুমি হিয়া উজাৰি ভাল পোৱা। সেই ভালপোৱাৰ শপত দিব পাৰি জানো…? আৰু তুমি মোকোতো ভাল পোৱা! তোমাৰ সেই ভালপোৱাক জুখিব নিবিচাৰোঁ। আমাৰ ভালপোৱাই আমাৰ বিশ্বাসৰ ভেঁটি। ব’লা এতিয়া….।”\nমৰমীয়ে আকৌ কৈ উঠিল,-\n“বাইজনীও থানা গৈ পাইহিয়েই লাগে। তাইক মোৰ দাদাৰ কথা ক’লোঁ। তাই সকলো কথা মোক কৈছে, দত্তই তাই এইদৰে তোমাক ফচালে কিমান টকা দিছে আৰু দিবলৈ আছে সকলো কৈছে। তাই কেছটো উঠাই লোৱাৰ লগতে দত্তৰ আচল চৰিত্ৰ উদঙাবলৈয়ো আমাৰ লগত থাকিব।“\nঅভিমন্যুৱে স্বস্তিৰ নিশ্বাস এৰিলে। সি আশ্বস্ত হ’ল এই যুঁজত সি মহাভাৰতৰ অভিমন্যুৰ দৰে অকলশৰীয়া নহয়। দত্তৰ দ্বাৰা ৰচিত বেহুভাঙি ওলাই আহিবলৈ আজি তাৰ কাষত পত্নী, প্ৰসিদ্ধ এডভোকেট তথা পত্নীৰ দাদাক আৰু বাইজনীও ঠিয় দিছে।\nগাড়ীত অভিমন্যু আৰু মৰমী…. গাড়ী চলিবলৈ ধৰে…. কেমেৰা ৱাইড এংগোলত যায়…. পিট্চ দিয়া ৰাস্তাটোৰে গৈ থকা গাড়ীখন তথা ৰাস্তাটোতে কেমেৰা স্থিৰ হয়।\n« এচিড মাইনাৰ প্ৰেম – তৃষ্ণা টি ভূঞা\nতেল নিদিওঁ, তেজো নিদিওঁ – শংকৰ শৰ্মা »\nএইখন সচাকৈ চিনেমা বনাব লাগে।👌🏾👌🏾👌🏾👌🏾👌🏾👌🏾\nভাল কথা এটা উনুকিয়ালা সৌৰভ।কিন্তু বৰ্তমান পৰিস্থিতিত এইটো অসম্ভৱ। বহুত বহুত ধন্যবাদ।\nবিস্বাসৰ ওপৰতে সংসাৰ চলে ।সত্য ৰ সদায় জয় ।


তুমি হেনো কৰুণা সাগৰ- নাজিয়া হাচান – ফটাঢোল\nDecember 1, 2021 ভিন্নস্বাদ\nতুমি হেনো কৰুণা সাগৰ- নাজিয়া হাচান\n“যিমানেই আদৰ সাদৰেৰে ৰাখোঁ; শাস্তি নিদিলে স্বভাৱৰ তহঁতৰ সলনিয়েই নহয় মানে। ‘জানোৱাৰ সৱ ক’ৰবাৰ’। হ.. হ.. যা..যা..হুৰ হুৰ―গৰাকীয়ে বাহু দাঙি লাখুটিডালেৰে আকৌ দুয়োটাৰে পিঠিত দুকোব ভালকৈ লগোৱাত, পুনৰ সিহঁত দুয়োটা মূৰ জোকাৰি ঘূৰিবলৈ ধৰিলে। পুৱাৰপৰা তহঁতক ঘাঁহ, খেৰ, দানা, পানীৰে পেট পূজা ভালকৈ কৰাই লোৱা নাইনে? তথাপি তহঁতে এই মৰণাখিনি মাৰোঁতে ইমান যে অত্যাচাৰ কৰিছ? কোবসোপা খায়ো জ্ঞানৰ দুৱাৰ নোখোলে ন তহঁতৰ? এইবোৰ স্বভাবৰ দোষতেইতো গৰু উপাধি লাভ কৰিছ তহঁতে! খাবলৈ নোপোৱাৰ নিচিনা মৰণাৰ ধান খেৰকেইডাল খাবলৈকে কেনেকৈ ৰৈ ৰৈ গৈছে চাচোন ঔ এই দুটা। ৰাম কৃষ্ণ! ৰহ ৰহ,ৰহ তহঁতক.. “\nএইবুলি গোহালিৰ কাষত থকা মোখৰা দুটা আনি দুয়োটাৰে মুখত গৰাকীয়ে ভালদৰে সোপা লগাই দিলে আৰু পুনৰ দুয়োটাৰে পিঠিত দুকোব দুকোব মুঠ চাৰিকোব লগাই হুৰ.. হুৰ বুলি গৰুদুটাক ধানখেৰখিনিৰ ওপৰত চকৰিৰ দৰে ঘূৰোৱালে।\nযি হওক; গৰু হ’ল বুলিনো সিহঁতৰ শৰীৰ নহয় নেকি কিবা এইটো? ইমান মাৰিছে যে? কি বুলি ভাবিছে সিহঁতক, এইভাবি মৰণাৰ ওপৰতে দুয়োটাই গোবৰ এসোপা দিলে খঙতে উলিয়াই আৰু মূৰটো জোকাৰি জোকাৰি গৰু দুটাই নিজৰ ভাষাৰেই গৰাকীয়ে বুজিলেও বুজক নুবুজিলেও নাই বিচাৰেৰে ক’লে,\n“গম আছেনে ঐ মানুহ? আমাৰ দৰে সৰল জীৱক এনেবোৰ অত্যাচাৰ কৰাৰ বাবেই যে তহঁতৰ আজি দুৰ্দশাৰ দিন চলিছে? আমাক যিদৰে পিঠিত দৰদৰাই যোৱাকৈ কোবাইছ, ক’ৰোনা নামৰ নেদেখা বিধেও তহঁতক মজা লগাকৈ ঔ তুলিছেনে? পাইছ নহয় তহঁতেও; মুখাখন নলগালেই যে কি বিলাই কৰিব তহঁতক তেৰাই! জ্ঞানৰ দুৱাৰ তহঁতেহে খোল বুইছ? আমি জনোৱাৰ যদি, তহঁতো দুঠেঙীয়া জন্তুৱেই–“\nএইবুলি সিহঁতহালে নেজডালৰ আগৰ চুলিখিনি এইবাৰ গৰাকীৰ চকুৱে মুখে খঙেৰে মাৰি দিলে। সিহঁতৰ এই কাণ্ডত গৰাকীয়েও হালৰে পিঠিত আকৌ দুকোব জোৰ জোৰকৈ লগালে…।\nকিছু দূৰত থকা ছাগলীকেইটাই গৰাকীৰ সেই নিৰ্দয় ব্যৱহাৰবোৰ লক্ষ্য কৰি আছিল। হওঁতে সিহঁতবোৰো সেই গৰাকীৰেই পোহনীয়া জীৱই বাৰু! কিন্তু সিহঁতৰ দৰে জীৱবোৰে এই মানুহ বোলা প্ৰাণীবোৰৰ চৰিত্ৰক হাড়ৰ গুৰিলৈকে চিনি পায়। কিন্তু হ’লে কি হ’ব; ওলোটাই গৰাকীক উচিত জবাব কেনেকৈ দিয়ে? মানুহৰ লগত সিহঁতৰ ভাব ভাষাৰ মিল থাকিলেহে কিবা! সেয়ে সিহঁতে নিজৰ নিজৰ মাজতে মনৰ দুখবোৰ উজাৰে!\n“সৌৱা চাচোন, গাখীৰখিনি বেছিকৈ পোৱাৰ লোভত গৰাকীয়ে কেনেকৈ পোৱালীকেইটাক মাকৰ কাষলৈ আহিব নোৱাৰাকৈ টানকৈ বান্ধিছে! ‘বে..বে’ কৈ কান্দি আছে অ’ বাচ্ছাকেইটাই আমাৰ! গৰু পোৱালিকেইটাৰোতো একেই দশা! পুৱাৰপৰা ‘হেম্বে হেম্বে’ কৰি সিহঁতৰ ডিঙি শুকাই গৈছে পিয়াঁহত। আমাৰ এই হিয়াভঙা বিননী শত্ৰুহেন গৰাকীমখাৰ ডিলত বিন্ধিছেনে কিবা! আমাৰ দুখ বেদনাক লৈ সিহঁতৰ কি ঠেকা! স্বাৰ্থপৰ দুঠেঙীয়া মানুহ সৱ ক’ৰৱাৰ। মালিক হৈ দেখুৱাব আহিছে; লাইফটোত ইহঁতে আমাৰে খাই, আমাৰ দ্বাৰাই এঞ্জই কৰি আমাকেহে আকৌ পানিশ্বমেণ্ট দিয়ে। কিমান ওলোটা বিচাৰ এইবোৰৰ। মাত্ৰ নিজৰ স্বাৰ্থৰ উদ্দেশ্যৰেহে ইহঁতে আমাক ডমেষ্টিক বনাইছে। বিনাস্বাৰ্থই বনাইছেনে কিবা, হুহ!… “\nমাইকী ছাগলীজনীয়ে মতাছাগলীটোকেই মনৰ দুখখিনি এইবুলি নিজ ভাষাত উজাৰি মুখখন পকাই দিলে।\nতেনেতে, কক কক কক কক শব্দ কৰি সেই গৰাকীৰেই পোহনীয়া বগা পাখীৰ ধুনীয়া কুকুৰাজনী খৰি ঘৰটোৰ পৰা মতা কুকুৰাটোৰ ওচৰলৈ লৰি আহিল। হেদালিখনৰ ওপৰত বহি ককৰ কক বুলি ডাক দিবলৈ ধৰা মতা কুকুৰাটোৱে চিন্তিত মাইকীজনীক দেখি ডাকভাগ লৰালৰিকৈ দি হেদালিৰ ওপৰৰপৰা তাইৰ কাষত একেজাঁপে আহি পৰিল।\n“কি হ’ল অ তোৰ? ইমানকৈ চিন্তাত পৰা যেন লাগিছে যে! মূৰ ঘূৰাইছে নেকি আকৌ?”\n“নাই ঘূৰোৱা মূৰ। কলিজাখনহে ফাল খাবলৈ ধৰিছে! চাচোন, কালিমাত্ৰ কণী এটা পাৰিছিলোঁহে মই আৰু সেইটোও মোৰ জীৱনত পৰা প্ৰথম কণী। কিন্তু আজি দ্বিতীয় কণীটো পাৰিবলৈ গৈ দেখোঁ, কালিৰ কণীটোচোন বাহত নাই! পিছত দেখিলোঁ, মালিকনীয়ে জীয়েকক সেই কণীটোৱেই সিজাই, তাইৰ কপালত চুমা দি দি খুৱাই আছে! কলিজাখন মোৰ দুফাল হৈ গ’ল অ’ দেখি! জীয়েকে কণীটো নাখায়, আৰু মাকে নেৰে। ঠেলি ঠেলি জীয়েকক কণীটো খুৱাইহে মাকে দাঁত মেলি সুখী হৈছে!”\nকথাখিনি দুখেৰে কৈ মতা কুকুৰাটোৰ কাষৰপৰা উচুপি উচুপি বাৰীখনৰ ফালে তাই গুচি গ’ল। তাইৰ দুখকণ সি বুজিছে। হয়, তাই পৰা জীৱনৰ প্ৰথম কণী আছিল সেইটো। বেথা বৰকৈ গধুৰ!\n“সোণজনী অ’, এই মানুহ জাতিৰপৰা মোৰ নিজৰ জীৱনটোৰো একো ভৰসা নাই! জাতত মই মতাকুকুৰা ঠিকেই বাৰু। কিন্তু মানুহক দুঘোছা দিয়াৰ শক্তিতো মোৰ নাই। তোকনো মই কি বুলি সান্তনা দিওঁ এই ক্ষণত। ইহঁতবোৰ এনেকুৱাই। গৰাকীৰ নামত ইহঁতমখা আমাৰ বাবে সাক্ষাৎ ৰাক্ষস। মতা মুৰ্গী বুলি মোকো ইহঁতে কোনদিনা আহি ডিঙি টিপি মাৰে কোনে জানে!”\nএইবুলি সি দূৰৰ পৰায়ে মনতে ককককাই আকৌ ঘৰৰ চালৰ ওপৰত পৰি ডাক দিবলৈ ধৰিলে। ককৰ কক…।\nৰাতি চোতালত জুই পূৱাই পূৱাই গৰাকীয়ে কোৱা কথাটো শুনি,কাষৰ গৰালত থকা হাঁহ কেইজনীৰ বুকুখন হঠাৎ ধৰফৰাই উঠিল! লগে লগে সিহঁতে ইজনীয়ে সিজনীক ডিঙিত ধৰি ধৰি কান্দিবলৈ ধৰিলে। অহা থাৰ্তি ফাৰ্ষ্ট ডিচেম্বৰত জহা কোমোৰাৰে তাহঁতৰে মাজৰ হাঁহ এজনীক হেনো জোল কৰি গৰাকীৰ পৰিয়ালে সেইদিনা ৰাতিলৈ ভোজ খাব! হাঁহচৰাই কেইজনীৰ কান্দোনৰ চিঞৰ বুজি, গৰাকীয়ে বাকচ বনাই পোহপাল দিয়া পাৰহালৰ জীৱনৰ ভৰসা খন্তেকতে যেন শূণ্য হৈ পৰিল। সিহঁতহালে লগে লগেই থিৰাং কৰিলে; আমি কিন্তু এই খকুৱা মালিকৰ কাঠৰ বাকচত নাথাকোঁ আৰু দেই। বেলেগ ঠাইত নিজে গৈ বাহ সাজিম। হাঁহ খাই পুৰণা বছৰ সামৰি; পাৰচৰাইৰ জালুকীয়া খাই নতুন বছৰ নিশ্চয় আৰম্ভ কৰিব এইবোৰে, একো বিশ্বাস নাই ইহঁতৰ..! কালিলৈ আমি পলাম।\nৰাতি গৰুহালক যাতে মহে দাহে নাখায় গৰাকীয়ে সিহঁতৰ আঁঠুৱাখন ঠিক-থাক কৰি দিলে, ছাগলী কেইজনীকো হাতেৰে এবাৰ গায়ে মূৰে মৰমেৰে মোহাৰি দিলে, হাঁহ-কুকুৰাৰ গৰালত হেঁপা শিয়ালৰ যেন প্ৰৱেশ বন্ধ থাকে তাৰ বাবে গৰালৰ দুৱাৰখন আকৌ এবাৰ ভালকৈ তেওঁ চাই ল’লে, পাৰকেইজনী বাৰু বাকচটোৰ ভিতৰত এটাই আনটোৰ বুকুত সোমাই ভালদৰে শুই থকায়ে দেখিলে। …এইদৰে গৰাকীয়ে ইহঁত সকলোৰে প্ৰতি থকা দায়িত্বসমূহ নিস্বাৰ্থ ভাৱেৰে সামৰি কম্বলখন ডিঙিলৈকে ঢাকি ৰাতি ঈশ্বৰৰ নাম লৈ শুবলৈ ল’লে।\nশোৱাৰ আগত তেওঁ সদায় গোৱা প্ৰাৰ্থনা গীতভাগ ঘৰৰ প্ৰতিটো পোহনীয়া জন্তুৱে আজি পিচে কান্দি কান্দি শুনিলে―\n“তুমি হেনো কৰুণা সাগৰ\nতুমিতো কাৰো নধৰা জগৰ..”\n« ল’ৰালিৰ দুষ্টামি-মৌচুমী গগৈ\nটিউচন আৰু অভিজ্ঞতা-ৰিদ্বীপ যাযাবৰ »\nকি সুন্দৰ ব‍্যঙ্গ


Utpal Badol Baruah * উৎপল বাদল বৰুৱা: জীৱন বাটৰ ৰসঃ সৰ্বেশ্বৰ ছাৰ (২৮)\nচহৰতো নহয়েই, নগৰো নহয়৷ আপোন মনে বৈ থকা নিৰীহ এখন নদীৰ পাৰত বৃটিছৰ দিনৰে এখন পুৰণি থানা, তাৰ সিফালেই সেইটো ডাকঘৰ, অলপ আঁতৰত কেইটামান চৰকাৰী অফিচো আছে৷ ঠাইখনৰ মাজতে ৰাজ্যিক পৰিবহন নিগমৰ এটা বাছষ্টেণ্ড, তাৰ আশে পাশে কেইবাখনো দোকান - কিতাপ, গেলামাল, মনিহাৰী মাল, ঔষধ আৰু কাপোৰৰ ৷ চেলুন, দৰ্জী আৰু চাইকেল মেৰামতি কৰাৰ দোকান কেইখনমানো আছে৷ এই ঠাইখনেই আছিল আমাৰ সৰু ঠাইখনৰ কেন্দ্ৰবিন্দু৷ নগৰো নহয়, চহৰো নহয়, গতিকে ঠাইকণ বুজাবলৈ আমাৰ অঞ্চলটোত ব্যবহাৰ কৰা শব্দটো আছিল – চেন্টাৰ! নতনু চেন্টাৰ আৰু পুৰণা চেন্টাৰ, লগা-লগিকৈ আছে, হায়দৰাবাদ-চেকেন্দ্ৰাবাদৰ দৰে৷\nৰবিবাৰে আমাৰ চেন্টাৰত এখন ডাঙৰ বজাৰ বহে৷ গোটেই মহকুমাটোতে লেখত ল’ব লগা এখন ডাঙৰ বজাৰ৷ গৰু ছাগলীৰ পৰা ভাজি পাছলিলৈকে সকলো কিনা-বেচা কৰিব পৰা প্ৰয়োজনীয় এখন সাপ্তাহিক হাট৷ মূলতঃ খেতি আৰু শ্ৰমৰেই জীৱন নিৰ্বাহ কৰা শ শ লোকৰ বাবে এই বজাৰখন হৈছে জীৱনৰ এটা অবিচ্ছেদ্য অঙ্গ ৷\nবুক হাউছ আৰু বক্সীৰ দোকানৰ মাজেদি থকা লুঙলুঙীয়া গলিটোৱেদি যদি আপুনি বজাৰখনলৈ সোমাব খুজিছে তেনেহলে প্ৰথমেই দেখিব পিৰাত বহি চুলি কাটি থকা কেইটামান নাপিতক৷ তেওঁলোক আচলতে বিহাৰৰ ভাগলপুৰৰ মানুহ, কিন্তু সলসলীয়াকৈ অসমীয়া ভাষা ক’ব পাৰে৷ তাৰ পিছফালেই সেইয়া বেত, ৰাইদাং, গোবৰ-পাছি, খৰাহী আৰু ঢাৰিৰ বজাৰ, লগতে মাটিৰ ওপৰত থৈ দিয়া কেইখনমান ফলাখৰিৰ ভাৰ! তেওঁলোক বড়ো সম্প্ৰদায়ৰ লোক৷ বজাৰখনৰ পৰা বাৰ-চৈধ্য কিলোমিটাৰ দূৰৰ উ্ত্তৰ ফালৰ পৰা কান্ধত মেটমৰা বোজা লৈ কাহিলী পুৱাতে যাত্ৰা আৰম্ভ কৰি তেওঁলোক আহি বজাৰ পাইছেহি৷ বছৰৰ কোনোবা এটা সময়ত এইঠাইতেই নাঙল, জুৱঁলী, পল, চেপা, তোলোঠা, চিৰি শলি, উঘা-চেৰেকীও ওলায়, কিন্তু বাৰ মাহে নহয়৷\nআপুনি যদি ড্ৰাগ হাউছ নামৰ ঔষধৰ দোকানখন আৰু তৃপ্তি কৰ্ণাৰ নামৰ মনিহাৰী দোকানখনৰ মাজেদি থকা ৰাষ্টাতোৰে ষ্টেটফে’ডৰ কাষেদি বজাৰখনলৈ সোমাব খুজিছে, তেনেহলে সেইয়া চাওঁক পুৰণি গাওঁৰ মাগুৰদাই খেল দেখুৱাইছে৷ তেওঁৰ সমূখত মেলি থোৱা চাদৰখনত চাবোন, খাৰু, কলম, কিতাপ, বিস্কুটকে আদি কৰি বিভিন্ন দ্ৰৱ্যৰে ভৰি আছে৷ প্ৰতিটো বস্তুৰ লগতে এটা তাছপাত থোৱা আছে৷ মাগুৰদাৰ হাতত থকা কাঁহিখনৰ পৰা সিকি এটা দি আপুনি যিকোনো এটা নম্বৰ টানক, আপোনাৰ ভাগ্যত আছে যদি সমূখত থকা যিকোনো এটা বস্তু আপোনাৰ হ’ব পাৰে! মাগুৰদাই চিঞৰি চিঞৰি গ্ৰাহকক লোভ লগাই আছে! খেলখন পাৰ হ’লেই সেইয়া শাক পাছলিৰ বজাৰ৷ বেছিভাগ বিক্ৰেতায়েই ভিতৰুৱা গাওঁৰ লোক৷ চাধা-চূণ, পূৰাকল, জলকীয়া, কচুঠোৰ, কলাখাৰ, কলডিল, হালধী, আদা, থেকেৰাৰ পাছতে সেই দুটা শাৰী বাওঁহাতে মনিহাৰী মালৰ৷ তাৰ পাছতেই আৰম্ভ হৈছে জোতা-চেন্দেলৰ শাৰীটো, তাৰ পাছত কেৰাহী-বাতি, থাল-বাচন, দা, কটাৰী, কুঠাৰ, কাচি…!\nআপুনি যদি নীলিমাভৱন নামৰ চিনেমা হলটোৰ কাষেদি সোমাব খুজিছে প্ৰথমেই দেখিব বস্তাই বস্তাই ধানৰ বেচা-কিনা চলিছে৷ শালি, মাগুৰী, আহু, কোমল, বৰা, কলা জহা, কুণকুণী জহা, ভোগ জহা – সোণগুটিৰো যে কিমান কিচিম কিচিম প্ৰকাৰ! তাৰ পাছতেই মাছ মাংসৰ ঠাইখন৷ এইখিনিতে সদায় শুনা এষাৰ কথা হ’ল- বজাৰত জুই লাগিছে দেই, কি মাছ খাবা, যিহে দাম- ওচৰ চাপিবই নোৱাৰি, সেয়ে মোৱা মাছ এপোৱাকে লৈ …! তাৰপৰা কিছু আগলৈ দৰ্জী আৰু কাপোৰৰ দোকানৰ শাৰীটো৷ শেষলৈ সেইয়া দ’ম দ’ম শাক পাছলি – বন্ধাকবি, ওলকবি, ফুলকবি, পতল, বেঙেনা, বিলাহী, তিতা কেৰেলা, ভাত কেৰেলা, মটৰমাহ৷ তেওঁলোক চৰ অঞ্চলত বাস কৰা মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ লোক৷ বজাৰখনৰ পৰা দহ কিলোমিটাৰ মান দূৰৰ দক্ষিণে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ চাপৰিৰ পৰা বাটকুৰী বাই পুৱাতেই ঘৰ এৰা মানুহ৷ এইখনিতে আপুনি মাইকৰ মাত শুনিছে যদি ক্ষন্তেক মন দিয়ক– পেচাবৰ জ্বলা-পোৰা, ছালৰ খজুউতি, মূৰৰ বিষ, ককালৰ বিষ, কৌষ্ঠ কাঠিন্যৰ পৰা তেওঁ কৈ আছে ‘পেটৰ পায়েৰিয়া আৰু দাঁতৰ দায়েৰিয়া’-ৰ ঔষধো তেওঁৰ লগত আছে! জানিব খুজিলে গম পাব পোহাৰীজন কিষাণগঞ্জৰ, মাইক্ৰফোনটো তেওঁ ডিঙিতে ওলোমাই লৈছে, চলমান ৰিক্সা এখনেই তেওঁৰ দোকান৷ ভুল শুদ্ধ বাদ দি আপুনি আগ বাঢ়ি গৈ থাকক৷ সেইয়া চাওঁক, এইঠাইত গৰু-গাই, ছাগলী, হাঁহ, মুৰ্গী আৰু বাঁহৰ সঁজাত ভৰাই থোৱা পাৰ চৰাইৰ বেচা কিনা চলিছে৷\nপ্ৰায় দুপুৰা মাটি জুৰি বহে বজাৰখন৷ দেওঁবাৰৰ দিনটো এই বজাৰখনেই আমাৰ চেন্টাৰটো পুৱাৰ পৰা গধূলিলৈকে মুখৰ কৰি ৰাখে৷ প্ৰতিখন ঘৰৰ পৰা কোনোবা নহয় কোনোবা এজন বজাৰলৈ যোৱাটো এটা অলিখিত নিয়মৰ দৰে৷ কোনোবা কিবা বেছিবলৈ, কোনোবা কিবা কিনিবলৈ! আৰু যাৰ বেছা কিনাৰ দৰকাৰ নাই, তেওঁৱো এপাক এনেয়ে মাৰিবলৈ আহি কোনোবা বান্ধৱৰ লগত বিয়নি-মেলত বহেহি৷ নাই, নাই, বজাৰখনত দেখদেখকৈ সুৰা বেছিব পৰাৰ সাহস এতিয়ালৈকে কাৰো হোৱা নাই!\nজেঠ মাহ৷ গেলেপা লগা গৰম৷ কেইদিনমানৰ পৰা বেলিটোৱেও খাঁও খাঁও মূৰ্তি ধৰি ওলাইছে৷ গাৰ ঘামত গাত থকা কাপোৰ জেপ-জেপীয়া হৈ যায়৷ সৰ্বেশ্বৰ ছাৰ আহিছিল দেওঁবৰীয়া বজাৰলৈ, সাপ্তাহিক বজাৰ কৰিবলৈ৷ চাইকেলৰ হেন্দেলডালত দুয়োফালে ওফন্দিথকা মোনা দুটা বান্ধি লৈ বজাৰৰ পৰা ওলাই আহোঁতেই ছাৰে মন কৰিলে, নীলিমাহলৰ সমূখতে ৰাস্তাৰ দাঁতিত পকা কঠালৰ বিক্ৰী চলিছে৷ বিভিন্ন আকৃতি আৰু আয়তনৰ পকা পকা কঠাল৷ ঠাইখন গোন্ধত আমোল-মোলাই আছে৷ চাইকেলখন ৰাখি ছাৰে কঠাল টিপি দৰ-দাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ ঠিক সেই সময়তে সেই ঠাইত উপস্থিত হ’লহি বগলীবাৰিৰ মুকুল ৷ সি মাত লগালে – ছাৰ, ইম্মান গৰম পৰিছে, এনেকুৱা দিনত কঠাল খায় নে?\nচাপৰি থকাৰ পৰা ছাৰ পোন হ’ল৷ মুকুললৈ চাই ক’লে – চাও, শুনছোন, ওচৰলৈ আহ৷\nএকো বুজিব নোৱাৰি মুকুল ছাৰৰ ওচৰ চাপি গ’ল৷ - এই টকা বিশটা তই ৰাখি থচোন, কাম এটা কৰিবি, পুহ মাহৰ ঠাণ্ডাত পকা কঠাল এটা তই মোৰ ঘৰত গৈ দি আহিবিগৈ!\n(এই কাহিনীটো হেৰাই যাবলৈ নিদি ৰক্ষা কৰিলে আমাৰ মৰমৰ চিম্পীয়ে, চিম্পী শইকীয়াই ৷ ধন্যবাদ চিম্পী ৷ “জীৱন বাটৰ ৰস”-ৰ যিকোনো এটা খণ্ড পঢ়িবৰ মন গলে এই লিংকটোত পাব – http://utpalbaruah.blogspot.com)\nPosted by Utpal Badol Baruah at 9:57 AM


কুণ্ডলিনী : পাৰবীন চুলতানা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n“এহ তুমিও যে! একেটা কথাকে কৈ আছা বাৰে বাৰে”, অংশুমানৰ অলপ খং উঠিল৷\n← তপা মুৰৰ বিপদ – ডা° অনুপ বৈশ্য\nঅসমীয়াৰ পৰিচয় কলখাৰৰ বিষয়ে আমি কিমান জানো? – ডা০ভূপেন শইকীয়া →\nমেডিকেল কলেজৰ হাঁহি চকুলো (দীপুল চন্দ্ৰ হালৈ)