আত্মাৰাম শৰ্মা: প্ৰথম অসমীয়া আধুনিক গদ্য লেখক — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / শিক্ষা / বিশিষ্ট ব্যক্তিসকল / আত্মাৰাম শৰ্মা: প্ৰথম অসমীয়া আধুনিক গদ্য লেখক\nশঙ্কৰ-মাধৱৰ তিৰোধানৰ পিছৰ এশ বছৰ অৰ্থাৎ খৃষ্টীয় ষোড়শ শতিকাৰ শেষ দশকৰ পৰা অষ্টাদশ শতিকাৰ প্ৰাৰম্ভলৈকে বিস্তৃত যুগটোক আমি চৰিত পুথি আৰু গদ্য সাহিত্যৰ উদ্ভৱৰ যুগ বুলিব পাৰোঁ। মহাভাৰত, ৰামায়ণ, ভাগৱত আৰু অন্যান্য দুই-চাৰিখন পুৰাণৰ আংশিক অনুবাদ, অঙ্কীয়া নাট আৰু গীত ৰচনাৰ ধাৰা অব্যাহত থকাৰ উপৰিও এই যুগৰ বিশিষ্ট লক্ষণ হ’ল চৰিত পুথিৰ উদ্ভৱ, ভকতীয়া গদ্যৰ বিকাশ আৰু বুৰঞ্জী গদ্যৰ আৱিৰ্ভাৱ। চৰিত সাহিত্যৰ উদ্ভৱৰ প্ৰায় ২০২৫ বছৰ মানৰ আগতে গদ্য সাহিত্যৰ উদ্ভৱ হয়। চৰিত সাহিত্যৰ উদ্ভৱ সপ্তদশ শতিকাৰ দ্বিতীয়-তৃতীয় দশক মানত বুলি ধৰি ল’ব পাৰো আৰু গদ্যৰ উদ্ভৱ সেই হিচাপে ষোড়শ শতিকাৰ শেষ দশকত নাইবা সপ্তদশ শতিকাৰ প্ৰাৰম্ভত। মহাপুৰুষৰ অঙ্কীয়া নাটত গদ্যৰ প্ৰথম নিদৰ্শন পালেও সেই গদ্যক প্ৰকৃত অসমীয়া গদ্যৰ চানেকি বুলি কোৱা টান। প্ৰথম কথা, সেই গদ্যত মৈথেলীৰ আধিপত্য পোৱা যায় আৰু দ্বিতীয়তে গদ্য ৰচনাৰ বাক্য বিন্যাস-প্ৰণালী তাত ৰক্ষা কৰা নাই। ভট্টদেৱৰ হাতত প্ৰকৃত অসমীয়া গদ্যৰ সৃষ্টি হয়। এই গদ্যৰ উৎপত্তিৰ মূলতে কেইটামান কাৰণ নিৰ্দেশ কৰিব পাৰি। প্ৰথমটো হ’ল এই যে জনসাধাৰণে গদ্য ভঙ্গীতহে কথা কয়, ছন্দত নহয়। গতিকে কথা কোৱাৰ ভঙ্গীত যদি সাহিত্য ৰচনা কৰা যায় তেতিয়া সেই সাহিত্য বুজাত সহজ হ’ব। দামোদৰদেৱে এই কাৰণেই ভট্টদেৱক ‘স্ত্ৰী-শূদ্ৰে’ বুজিব পৰাকৈ কথাবন্ধে ভাগৱত ৰচনা কৰিবলৈ কৈছিল। এওঁ অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ জন্মদাতা। ভট্টদেৱৰ কীৰ্তিস্তম্ভ হ’ল ‘কথা ভাগৱত’ আৰু ‘কথাগীতা’। কথা ভাগৱত, পণ্ডিত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীৰ যুক্তি মতে, ১৫৯৬ খৃষ্টাব্দ মানত সম্পূৰ্ণ হয়। দুখন অতি প্ৰসিদ্ধ, পৱিত্ৰ আৰু তত্ত্বপ্ৰধান সংস্কৃত শাস্ত্ৰ অসমীয়া গদ্যলৈ ৰূপান্তৰ কৰি ভট্টদেৱে অসমীয়া ভাষাক উচ্চ মৰ্যাদা দান কৰাৰ লগে লগে তত্ত্ব গধুৰ ভাব প্ৰকাশৰ সহজ বাহন ৰূপে অসমীয়া ভাষাক থিয় কৰায়। গীতা আৰু ভাগৱত দুয়োখনেই ভাৱগধুৰগ্ৰন্থ, অসমীয়া গদ্যত দুয়োখন অনুবাদ কৰি ভট্টদেৱে অসমীয়া গদ্য ভাষাৰ প্ৰকাশিকা শক্তিৰ পৰিচয় দিয়ে।\nদৈনন্দিন কথ্য ভাষাক ভট্টদেৱে গ্ৰহণ কৰা নাই। কথ্য ভাষাৰে এটা সাধু আৰু গম্ভীৰ ৰূপ গদ্যত ব্যৱহাৰ কৰিছে। পদ পুথিত ব্যৱহাৰ কৰা শব্দাৱলী আৰু বৈয়াকৰণিক গঢ়সমূহ তেওঁ গ্ৰহণ কৰি কথিত ভাষাৰ বাক্য ৰচনাৰ প্ৰণালীত সেইবোৰ প্ৰয়োগ কৰিছে। গদ্য বা কথাৰীতিক প্ৰকাশৰ মাধ্যম ৰূপে গ্ৰহণ কৰিলেও ‘পদবন্ধ’ৰ মোহ একেবাৰে এৰিব পৰা নাছিল। বিশেষকৈ ‘কথাভাগৱত’ৰ ঠায়ে ঠায়ে তেওঁৰ ৰীতি লয় প্ৰসাৰী হৈছে। বিশেষকৈ কোনো ধৰ্ম সমাজত শাস্ত্ৰ ব্যাখ্যা কৰোঁতে যি ৰীতিত প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰি তাৰ উত্তৰ দি যায় সেই ৰীতিতে গীতা আৰু ভাগৱত ৰচনা কৰিছে।\nভট্টদেৱৰ বাক্যত শব্দ বিন্যাসৰ প্ৰণালী নিখুঁত আৰু ব্যাকৰণ প্ৰয়োগ বিশুদ্ধ। বাক্যবোৰ সাধাৰণতে চুটি চুটি, কিন্তু স্থান বিশেষে সংস্কৃতীয়া প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্ত হ’ব নোৱাৰি সমাসবদ্ধ বাক্য প্ৰয়োগ কৰা দেখা যায়। তৎসম আৰু তদ্ভৱ শব্দ প্ৰয়োগৰ সমতা ৰক্ষা কৰি তেওঁ বাক্যবোৰ ৰচনা কৰিছে। ছন্দোবদ্ধ ৰচনাত প্ৰয়োগ নোহোৱা উত্তম পুৰুষৰ ভৱিষ্যৎ কালৰ প্ৰত্যয় ‘ম’ (কৰিম) আৰু তৃতীয় পুৰুষৰ ‘ব’ প্ৰত্যয়ৰ প্ৰয়োগ ভট্টদেৱৰ গদ্যৰ বিশেষত্ব। তদপুৰি কাৰক বিভক্তিৰ ‘পৰা’ প্ৰত্যয়ৰো ব্যৱহাৰ দুই-এঠাইত লক্ষ্য কৰা যায়। মাজে মাজে ঘৰুৱা উপমা বা চিত্ৰ প্ৰয়োগ কৰি বক্তব্য বিষয় পৰিস্ফুট কৰাৰ এটি ক্ষীণ চেষ্টা দেখা যায়। একোটি চুটি চুটি বাক্যত ভালেখিনি কথা সুমুৱাই ৰাখিব পৰা ক্ষমতা ভট্টদেৱৰ দেখা যায়। ভট্টদেৱৰ ভাষাৰ প্ৰকাশিকা শক্তি এই নিদৰ্শনটোৱে দাঙি ধৰিব— “যদ্যপি তুমি সকলো পাপীত কৰি অত্যন্ত পাপকাৰী হোৱা তথাপি পাপ সমুদ্ৰক জ্ঞান নাৱে অনায়াসে তৰিবা। যেনে কাষ্ঠসমূহক প্ৰজ্বলিত অগ্নিয়ে ভষ্ম কৰে তেমনে জ্ঞানাগ্নিয়ে প্ৰাৰব্ধ বিনে সকল কষ্টকে ভষ্ম কৰে।” (কথাগীতা, ৪ৰ্থ অধ্যায়)।\nঅসমীয়া গদ্যক গধুৰ ভাৱ প্ৰকাশৰ বাহনৰূপে প্ৰয়োগ কৰি ভট্টদেৱে অসমীয়া ভাষাক যি মৰ্যাদা দান কৰিলে তাৰ কাৰণে অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীত তেওঁৰ বিশেষ স্থান থাকিব। পূৰ্বতে উল্লেখ কৰা হৈছে যে অসমীয়া গদ্যই ষোড়শ শতাব্দীৰ শেষ ভাগত জন্ম লাভ কৰি সপ্তদশ শতিকাত বিস্তৃতি লভে। ষোড়শ শতাব্দীৰ শেষ দশকত কথা ভাগৱত আৰু কথাগীতা ৰচিত হয়। সপ্তদশ শতিকাৰে শেষৰ ফালে বুৰঞ্জী আৰু চৰিত্ৰ পুথিৰ ৰচনা আৰম্ভ হয়। অষ্টাদশ শতিকাত বুৰঞ্জী, চৰিত পুথি, বংশাৱলী, ৰজাঘৰীয়া পেৰাকাকত, ভূমিদান লিপি আৰু নানা বিষয়ক গদ্য পুথিৰ ৰচনা হয়। সপ্তদশ শতিকাৰ শেষলৈকে ছন্দোবদ্ধ সাহিত্যৰ প্ৰাধান্য আছিল, গদ্যৰ প্ৰয়োগ তুলনামূলকভাৱে সামান্য বুলি ক’ব লাগিব। অষ্টাদশ শতিকাত কিন্তু গদ্যই পদ্যৰ সমান স্থান অধিকাৰ কৰি ললে। এই যুগত যিমান সাহিত্যৰ সৃষ্টি হৈছিল, তাৰ প্ৰায় আধা গদ্যত ৰচিত। এই যুগৰ গদ্য আলোচনাৰ সুবিধাৰ অৰ্থে তলত উল্লেখ কৰা ধৰণে শ্ৰেণী বিভাগ কৰি ল’ব পাৰোঁ—\n১. ঐতিহাসিক গদ্য (বুৰঞ্জী, পেৰাকাকত আদি)\n২. চৰিত পুথি আৰু বংশাৱলীৰ গদ্য\n৩. ধৰ্মপুথিৰ গদ্য\n৪. বিবিধ বিষয়ক গদ্য\nবুৰঞ্জী সাহিত্য আহোমসকলৰ অৱদান আৰু ইয়াৰ সৃষ্টি হয় সপ্তদশ শতিকাৰ মাজভাগত। অষ্টাদশ শতিকাত এই সাহিত্যই বিস্তৃতি লাভ কৰে।\nবুৰঞ্জীসমূহ কথিত ভাষাত ৰচিত। ঐহিক জীৱনৰ বাস্তৱধৰ্মী ঘটনা প্ৰকাশৰ উপযোগী মাধ্যম কথিত ভাষা। গতিকে ধৰ্ম বিষয়ক পুথিৰ গদ্যৰ ভাষাৰ দৰে ইয়াৰ ভাষাত কৃত্ৰিমতা নাই; অপ্ৰচলিত শব্দ বা ক্ৰিয়াৰ ৰূপ দিবলৈ যাওঁতে বুৰঞ্জী লেখকসকলে ভাষাৰ ব্যৱহাৰিক ৰূপটোহে গ্ৰহণ কৰি লৈছিল, কিন্তু সেইবুলি বুৰঞ্জীসমূহ ঐতিহাসিক ঘটনাৰ নীৰস ধাৰাবাহিক বিৱৰণৰ সমষ্টি নহয়। ড. সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাদেৱৰ ভাষাত, বুৰঞ্জীৰ কথা শুকান হাৰ-ছাল নহয়, তাত ভাবৰ সমাৱেশ আৰু আৱেগৰ সৌৰভ লক্ষ্য কৰিব পাৰি। সেই দেখি এই বুৰঞ্জীসমূহক বুৰঞ্জীৰ শাৰীৰ পৰা আনি বিশুদ্ধ সাহিত্যৰ অঙ্গীভূত কৰা হৈছে। বুৰঞ্জী আৰু সাহিত্যৰ এনে অপূৰ্ব সঙ্গম বৃটিছৰ পূৰ্ব যুগৰ কোনো ভাৰতীয় সাহিত্যতে দেখিবলৈ পোৱা নাযায় বুলি কলেও সত্যৰ অপলাপ নহয়।\nবুৰঞ্জী লেখকৰ দৃষ্টিভঙ্গী আৰু ৰচনা ভঙ্গী ব্যক্তি নিৰপেক্ষ (objectivity) এটি মন কৰিবলগীয়া বিশেষত্ব। ব্যক্তিগত ৰুচি-অভিৰুচি, বিৰাগ-আসক্তি বিসৰ্জন দি নিৰপেক্ষ দৃষ্টিৰে ৰাজনৈতিক সকলো কথা বৰ্ণনা কৰি গৈছে। এই নিৰপেক্ষতাৰ লগতে আন এটি বিশেষত্ব হ’ল বৰ্ণনাৰ পুঙ্খানুপুঙ্খতা। কোনো বিশেষ ঘটনাৰ শক, তাৰিখ, দণ্ড-পল পৰ্যন্ত সন্নিবেশ কৰা হৈছে। বুৰঞ্জীবোৰৰ ভাষাত আৰবী-ফাৰ্চী শব্দৰ প্ৰয়োগ যথেষ্ট দেখা যায়। বিশেষকৈ চিঠি-পত্ৰাদিত নবাব বাদচাহৰ বিৱৰণ দিয়াত আৰু কিছুমান বস্তুৰ নামত ফাৰ্চী-আৰবী শব্দ প্ৰচুৰভাৱে প্ৰয়োগ কৰিছে।\nৰাজনৈতিক ঘটনাৰ লগত সংশ্লিষ্ট ব্যক্তিসমূহৰ উক্তি-প্ৰত্যুক্তিবোৰো যথাযথভাৱে উদ্ধৃত কৰি বৰ্ণনীয় বিষয়ক নাটকীয় গুণ বিশিষ্ট কৰি তোলা হৈছে। গৌণ বা পৰোক্ষ উক্তিৰ (indirect narration) ব্যৱহাৰ নাছিল। কোনো ব্যক্তিয়ে কোৱা কথা দিব লগা হ’লে হুবহু যেনেভাৱে কৈছিল, সেই ভাৱেই উদ্ধৃত কৰি দিয়া হয়।\nবৰ্ণনীয় বিষয়ৰ প্ৰকৃতি আৰু চৰিত্ৰৰ মানসিক অৱস্থাৰ বা অনুভূতিৰ তীব্ৰতাৰ মাত্ৰা অনুসৰি ভাষাক গঢ় দিয়া হৈছে। তলৰ চমু উদ্ধৃতিকেইটাই বুৰঞ্জীৰ ভাষাৰ স্বাভাৱিক ৰীতি আৰু অনুভূতি প্ৰকাশ ক্ষমতাৰ ইঙ্গিত দিব:\n১. “মই মাটিৰ গড় বান্ধিম খহিব, কাঠৰ গড় বান্ধিম পছিব, মই কথাৰ গড় বান্ধি দিছো প্ৰাণ পৰিভুগী হ’ব।” (দেওধাই অসম বুৰঞ্জী)\n২. “নাও তল যাব, শিল ওপঙিব, কোৱা বগা হ’ব, লুইত উজাই ব’ব তেবে কি আমাৰ কবুল ছাৰিবেক।” (দেওধাই অসম বুৰঞ্জী)\nচৰিত পুথিৰ গদ্য\nঅষ্টাদশ শতিকাত গদ্যত ৰচনা কৰা চৰিত-পুথিৰ বিশেষ বিকাশ দেখা যায়। তাৰ ভিতৰত উপেন্দ্ৰ চন্দ্ৰ লেখাৰু সম্পাদিত ‘কথা গুৰু চৰিত’, গোবিন্দ দাসৰ ‘সন্ত-সম্প্ৰদা’, ভট্টদেৱৰ নামত প্ৰচলিত ‘সৎ সম্প্ৰদায় কথা’ বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। ‘কথা গুৰু চৰিত’ আৰু ‘বৰদোৱা গুৰু চৰিত’ আকাৰত যেনেকৈ ডাঙৰ, তেনেকৈ গদ্যৰ চানেকি ৰূপেও উৎকৃষ্ট নিদৰ্শন।\nগদ্য চৰিত-পুথিৰ ভাষা ভট্টদেৱৰ বা ৰঘুনাথ মহন্তৰ পুথিৰ ভাষাৰ পৰা পৃথক যদিও বুৰঞ্জীৰ লগতো এক নহয়। কথিত ভাষাৰে এটি অতিশয় পৰিমাৰ্জিত ৰূপ ইয়াত পোৱা যায়। এই গদ্য সত্ৰীয়া ভকত সমাজত প্ৰচলিত ভাষাৰ ঠাচৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত। এই হিচাপে ভট্টদেৱৰ সাহিত্যিক গদ্য আৰু বুৰঞ্জীৰ দৈনন্দিন কথিত গদ্যৰ মাজতে এই গদ্যৰীতিক স্থাপন কৰিব পাৰি। ইয়াত হুবহু কথিত ৰূপ যেনেকৈ আছে তেনেকৈ ঠাই বিশেষে পদ পুথিৰ ভাষাৰ ব্যৱহাৰো আছে। উপমা, দৃষ্টান্ত, পদ-পুথিৰ উদ্ধৃতি আৰু প্ৰত্যক্ষ বৰ্ণনা (direct narration)ৰ সঘন প্ৰয়োগৰ দ্বাৰা বৰ্ণনা ৰসাল কৰি তোলা হয়। গোবিন্দ দাসৰ ‘সন্ত সম্প্ৰদা’ গ্ৰন্থৰ গদ্যত বৰ্ণনাৰ সংযম, ভাষাৰ মিতব্যয়িতা আৰু ৰচনা ভঙ্গীৰ নিৰপেক্ষতা (objectivity) প্ৰশংসনীয়।\nধৰ্ম বিষয়ক গদ্য\nধৰ্ম বিষয়ক গ্ৰন্থৰ ভিতৰত কথা ৰামায়ণ উল্লেখযোগ্য। এইখন ৰঘুনাথ মহন্তৰ শ্ৰেষ্ঠ গ্ৰন্থ। অসম্পূৰ্ণ হ’লেও বৰ্ণনাৰ সংযম আৰু গাম্ভীৰ্য, ভক্তিভাবৰ গাঢ়তা আৰু সৰস গদ্যভঙ্গীয়ে এই গ্ৰন্থক অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাসত এক বিশেষ স্থান দিছে। ‘কথা ৰামায়ণ’ৰ প্ৰথম তিনিটা কাণ্ডৰ ভাষাত ব্ৰজাৱলী শব্দৰূপ আৰু ক্ৰিয়াৰূপৰ সঘন প্ৰয়োগ ঘটিছে। গদ্যৰ ঠাচ ভট্টদেৱৰ গদ্যঠাচৰ অনুৰূপ, কিন্তু ভট্টদেৱতকৈ কিছু সৰল। ‘কথা ৰামায়ণ’ৰ ভাষাৰ নিদৰ্শন— “জনকনন্দিনী স্বামী আসিবাৰ দেখি আগবাঢ়ি স্বামীক নমিলা। শ্ৰীৰামৰ ভাৱ দেখি বুলিলা— হে প্ৰাণনাথ কেনে তোমাৰ মুখপঙ্কজ ম্লান ভৈল ৰাজচিহ্ণ কেনে নাহি? শ্ৰীৰামে বোলন্ত— হে প্ৰিয়ে হামাৰ ৰাজ্য পদ গুচি বনপদ ভৈল।”\n‘কথা ৰামায়ণ’ৰ বাহিৰে আৰু দুই-চাৰিখন গদ্য পুথি পোৱা যায়। সেইবোৰৰ ভিতৰত পৰশুৰামৰ কথা ঘোষা, পদ্ম পুৰাণৰ অংশ বিশেষৰ কথানুবাদ আৰু সাত্বত তন্ত্ৰৰ অনুবাদ বিশেষভাবে লেখত ল’বলগীয়া। ‘সাত্বত তন্ত্ৰ’ৰ গদ্য ভট্টদেৱৰ গদ্যৰ অনুৰূপ। তদপুৰি বুৰঞ্জী আৰু পুৰাতত্ব বিভাগে ‘তীৰ্থ কৌমুদী’ নামে এখন সচিত্ৰ গদ্য পুথি মঙ্গলদৈৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰি আনিছে। এই গ্ৰন্থ অষ্টাদশ শতিকাৰ এখন মূল্যবান গ্ৰন্থ। ইয়াৰ গদ্য কথিত গদ্যৰ অনুৰূপ আৰু সৰল। লেখকৰ নাম অজ্ঞাত।\nব্যৱহাৰিক জ্ঞানৰ পুথিৰ গদ্য\nমহাৰাজ ৰুদ্ৰসিংহ আৰু শিৱসিংহৰ ৰাজত্ব কালত অসমীয়া গদ্যত কেইবাখনো ব্যৱহাৰিক জ্ঞানৰ পুথি ৰচনা কৰা হৈছিল। সেইবোৰৰ ভিতৰত সুকুমাৰ বৰকাথৰ সচিত্ৰ ‘হস্তী বিদ্যাৰ্ণৱ’ (১৭৩৪ খৃঃ), ‘ঘোঁৰা নিদান’ (১৭৪০ খৃঃ), কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীৰ জ্যোতিষ সম্পৰ্কীয় ‘কথা গ্ৰন্থ ভাস্বতী’ উল্লেখযোগ্য। ‘হস্তী বিদ্যাৰ্ণৱ’ৰ ভাষাৰ লগত বুৰঞ্জীৰ ভাষা একে। অঙ্কৰ আৰ্যা, নৃত্য আৰু মুদ্ৰাৰ পুথি ‘শ্ৰীহস্তমুক্তাৱলী’ নামৰ সংস্কৃত গ্ৰন্থৰ সুচান্দ ওজা কৃত অসমীয়া কথা ভাঙনি, কামৰত্ম তন্ত্ৰৰ শ্লোকৰ অসমীয়া কথা ভাঙনি বিশেষভাবে উল্লেখযোগ্য। ‘নীতি লতাঙ্কুৰ’ গ্ৰন্থৰ মূল পাঠ্যসমূহ সংস্কৃতত, কিন্তু তাৰ ভাঙনিসমূহ অসমীয়া গদ্যৰ বিশুদ্ধ চানেকি।\nবত্তৰ্মান সাহিত্যৰ পটভূমি\nইং ১৮২৬ চনৰ ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ চৰ্ত অনুসৰি অসমদেশ ইংৰাজৰ অধীনলৈ যায়। ইংৰাজে অত্যাচাৰী মানক খেদি বৃটিছ ৰাজত্ব প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে আৰু অসমীয়া মানুহেও ইংৰাজ শাসনৰ ভৱিষ্যৎ ফলাফলৰ পিনে দৃষ্টি নকৰি মানৰ অত্যাচাৰৰ পৰা ৰক্ষা পোৱাতে স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলালে। সাধাৰণ প্ৰজাই ইংৰাজ শাসন মানি লৈছিল যদিও আগৰ ডা-ডাঙৰীয়া শ্ৰেণীৰ লোকে সহজে বিদেশী শাসন মানি লোৱা নাছিল। পিয়লি ফুকন, গমধৰ কোঁৱৰ আদিৰ বিদ্ৰোহেই তাৰ প্ৰমাণ। তাৰ উপৰিও দাঁতিকাষৰীয়া পৰ্বতীয়া জাতিৰ উপদ্ৰৱৰ ফালেও সততে দৃষ্টি ৰাখিব লগা হৈছিল। গতিকে প্ৰথম দহ বছৰত ইংৰাজবিলাকে ৰাজ্য সুপ্ৰতিষ্ঠিত কৰা কাৰ্যত ব্যস্ত থাকিব লগা হৈছিল, দেশৰ শিক্ষা সমস্যা বা ভাষাৰ সমস্যা আদিলৈ চকু দিব পৰা নাছিল। আগৰ পৰা চলি অহা ব্যৱস্থাই বলবৎ আছিল, কিন্তু পিয়লি ফুকন আদিৰ বিদ্ৰোহত সম্ভ্ৰান্ত বংশীয় লোকসকল জড়িত থকা দেখি আৰু উজনি অসমৰ উচ্চ শ্ৰেণীৰ লোকে ইংৰাজ ৰাজত্বক ভাল চকুৰে নোচোৱা দেখি আৰু ইংৰাজ শাসন ব্যৱস্থাৰ লগত তেওঁলোকক অনিভজ্ঞজ্ঞ দেখি বঙ্গদেশৰ পৰা বঙালী কেৰাণি-মহৰী আমদানি কৰি দেশৰ শাসন ব্যৱস্থা চলাবলৈ আৰম্ভ কৰে। অসমীয়া লোকক নলৈ বঙালীক অনাৰ হয়তো কাৰণ দুটা আছিল—\n(১) অসমীয়া শিক্ষিত সম্প্ৰদায় আৰু সম্ভ্ৰান্ত শ্ৰেণীক বিশ্বাস কৰিবলৈ টান পাইছিল।\n(২) তেওঁলোক ইংৰাজ শাসন ব্যৱস্থা সম্পৰ্কে অনিভজ্ঞ আছিল।\nবঙালী কেৰাণি-মহৰীবোৰে আত্মস্বাৰ্থ সংৰক্ষণ কৰিবৰ কাৰণে আৰু ভৱিষ্যতেও তেওঁলোকৰ স্থান অব্যাহত ৰাখিবৰ উদ্দেশ্যে ইংৰাজ বিষয়াসকলক বুজাই দিলে যে অসমীয়া এটা স্বতন্তৰীয়া ভাষা নহয়, বঙালীৰ এটা গ্ৰাম্য অপভ্ৰংশ মাত্ৰ। তেওঁলোকৰ কথাত বিশ্বাস কৰি ১৮৩৬ খৃষ্টাব্দত স্কুল-কাছাৰী আদিত অসমীয়া ভাষাৰ পৰিৱৰ্তে বঙালী ভাষাক ইংৰাজে প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে।\nএনেয়ে মান-মৰাণৰ উপদ্ৰৱত থান-থিত নোহোৱা অসমীয়াই শিক্ষা আৰু সাহিত্যলৈ পিঠি দি কোনোমতে জীৱন নিৰ্বাহ কৰিব পৰাটোৱেই ভাগ্যৰ কথা বুলি ধৰি লৈছিল তাতে আকৌ যেতিয়া অসমীয়া ভাষাক বহিষ্কাৰ কৰি বঙালীক পঢ়াশালি আৰু আদালতত ঠাই দিলে, তেতিয়া শিক্ষা আৰু সাহিত্য চৰ্চাৰ সামান্য সম্ভাৱনাকণো নষ্ট পালে। ১৮৩৬ খৃষ্টাব্দৰ পৰা ১৮৭৩ খৃষ্টাব্দলৈকে প্ৰায় দুকুৰি বছৰ বঙালীয়ে অসমৰ পঢ়াশালি আৰু আদালতত আধিপত্য লাভ কৰাৰ ফলত অসমৰ শিক্ষা আৰু সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত অশেষ ক্ষতি সাধিত হ’ল আৰু ফলস্বৰূপে অসমীয়া মানুহ পঞ্চাশ বছৰ কালৰ পশ্চাদগামী হ’ব লগাত পৰিল। ১৮৩৭ চনত স্থানীয় ভাষা আদালত আৰু পঢ়াশালিত চলাব পাৰে বুলি যি আইন হ’ল, অসমৰ ক্ষেত্ৰত কিন্তু সি প্ৰযোজ্য নহ’ল।\nকিন্তু ‘ঘনান্ধকাৰেষু ইব দীপদৰ্শনম’ৰ দৰে ১৮৩৬ চনতে আমেৰিকান বেপ্তিষ্ট মিছনে হাতত খৃষ্টধৰ্মৰ জোৰ লৈ অসমত ভৰি দিলেহি। সেই চনৰ মাৰ্চ মাহত পোন প্ৰথমে ৰেভাৰেণ্ড নাথান ব্ৰাউন আৰু টি কট্টৰ সপৰিয়ালে শদিয়া পায়হি। কেইমাহমানৰ পিছতে ডক্টৰ মাইলচ ব্ৰন্সন আৰু জেকব থমাচ অসম পায়হি, কিন্তু দুৰ্ভাগ্যক্ৰমে ব্ৰহ্মপুত্ৰত নাও বুৰি জেকব থমাচৰ মৃত্যু হয়। শদিয়াত ব্ৰাউন, কট্টৰ আৰু ব্ৰন্সনে ধৰ্ম প্ৰচাৰত আত্মনিয়োগ কৰে, কিন্তু চিংফৌ আৰু খামতিবোৰৰ অত্যাচাৰত কাম কৰিবলৈ টান পাই লক্ষীমপুৰ জিলাৰ জয়পুৰলৈ গুচি আহে। পৰ্বতীয়া জাতিৰ মাজত ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰা সহজ নহ’ব বুলি ভাবি ভৈয়ামৰ লোকৰ মাজত খৃষ্ট ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ ব্ৰাউন, ব্ৰন্সন, বাৰ্কাৰ আদি মিছনেৰীসকলে শিৱসাগৰ, নগাওঁ আৰু গুৱাহাটীত সত্ৰ পাতে। এইদৰে তেওঁলোকে বিভিন্ন ঠাইত পঢ়াশালি আৰু অনাথ আশ্ৰম পাতি ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। কিন্তু প্ৰচাৰ আৰম্ভ কৰোঁতেই দেখা দিলে ভাষা সমস্যাই। তেওঁলোকে বঢ়িয়াকৈ বুজিছিল, থলুৱা ভাষাত ধৰ্ম সম্পৰ্কীয় পুথি-পাঁজী প্ৰকাশ নকৰি বিদেশী বঙলা ভাষাৰ সহায় ল’লে উদ্দেশ্য সিদ্ধি নহয়। অথচ দেখা পালে যে মাতৃভাষাৰ সলনি তেতিয়া পঢ়াশালি, আইন-আদালত আৰু শাসন-ব্যৱস্থা সকলোতে বঙালীৰহে প্ৰচলন। বিদেশী আচহুৱা ভাষাৰ যোগেদি যে এটা জাতিক শিক্ষিত আৰু জ্ঞানী কৰি তুলিব যে নোৱাৰি সেই কথা মিছনেৰীসকলে বুজি পাইছিল। কিন্তু শাসকসকলেহে সেই সাধাৰণ কথাটো বুজিও নুবুজাৰ দৰে বঙালী প্ৰৱৰ্তন কৰিবলৈ লৈছিল। ইয়াৰ বহুত আগতেই ১৮১৩ চনত নগাঁৱৰ আত্মাৰাম শৰ্মাৰ হতুৱাই বঙ্গদেশৰ শ্ৰীৰামপুৰৰ মিছনেৰী ৰেভাৰেণ্ড উইলিয়াম কেৰিয়ে ‘বাইবেল’ পুথি অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰাইছিল আৰু সেই পুথি শ্ৰীৰামপুৰৰ মিছনেৰী প্ৰেছৰ পৰা ১৮১৩ চনত ছপা হৈয়ো ওলাইছিল। অসমৰ মিছনেৰীসকলেও ১৮৪০ চনত শিৱসাগৰত ছপাখানা বহুৱাই দুই-এখনকৈ খৃষ্টানী ধৰ্মপুস্তক প্ৰকাশ কৰিবলৈ ধৰে। ইয়াৰ এবছৰ আগতে অৰ্থাৎ ১৮৩৯ চনত ৰবিন্সন চাহাবৰ ইংৰাজীত ‘অসমীয়া ভাষাৰ ব্যাকৰণ’ (A Grammar of Assamese Language) ওলায়।\nকেৱল অসমীয়াত পুথি প্ৰণয়ন কৰিয়েই মিছনেৰীসকল ক্ষান্ত থকা নাছিল। বঙালী ভাষাক অসমীয়াৰ ওপৰত জাপি দি তেতিয়াৰ ইংৰাজ চৰকাৰে যি ভুল ভাষানীতি লৈছিল, তাৰ বিৰুদ্ধে এওঁলোকে যুদ্ধ দিছিল। কাগজে-পত্ৰই আৰু পদে-প্ৰমাণে চৰকাৰৰ নীতিৰ ভুল এওঁলোকে আঙুলিয়াই দিছিল। এওঁলোকৰ লগতে যোগ দিছিল আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনকে আদি কৰি স্বদেশপ্ৰেমিক শিক্ষিত যুৱক কেইজনমানে। ১৮৫৩ চনৰ মোফাত মিলচৰ অসম সম্পৰ্কে দিয়া টোকাটোত বঙালী ভাষাৰ পৰিৱৰ্তে অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰচলন কৰাৰ সপক্ষে মত দিছিল। এইদৰে দেশী-বিদেশী অসম প্ৰেমীসকলৰ আশাশুধীয়া চেষ্টাৰ ফলতে ইংৰাজ চৰকাৰে অৱশেষত অসমত প্ৰয়োগ কৰা ভাষানীতি পৰিৱৰ্তন কৰাৰ প্ৰয়োজন বোধ কৰিলে। ইংৰাজ চৰকাৰে নিজৰ ভুল বুজি পাই ১৮৭৩ চনত পঢ়াশালি আৰু আদালতত অসমীয়া ভাষাক পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি ন্যায্য স্থান ঘূৰাই দিয়ে। ১৮৩৬ চনৰ পৰা ১৮৭৩ চনলৈকে বঙালী ভাষা প্ৰচলন হোৱাৰ কাৰণে অসমৰ শিক্ষা আৰু সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত যি অপূৰণীয় ক্ষতি হ’ল, তাৰ ফলত অসমীয়া আন প্ৰদেশৰ বাসিন্দাৰ তুলনাত বহুতো পিছ পৰি ৰ’ল। বৃটিছে ৰাজ্য লোৱাৰ পৰা অসমীয়া ভাষা পুনৰ পঢ়াশালি আৰু আদালতৰ ভাষাৰূপে পৰিগণিত হোৱালৈকে প্ৰায় পঞ্চাশ বছৰ কালৰ ভিতৰত যি ভাষা আৰু সাহিত্যৰ চৰ্চা হ’ল, সেয়েই অসমীয়া সাহিত্যৰ আধুনিকতাৰ ভেটি স্থাপন কৰিলে।\nআত্মাৰাম শৰ্মা: প্ৰথম আধুনিক গদ্য লেখক\nআত্মাৰাম শৰ্মা অসমীয়া সাহিত্যৰ ছাত্ৰৰ অপৰিচিত ব্যক্তি নহয়। অৱশ্যে তেওঁৰ বিষয়ে সবিশেষ জনাৰ উপায় নাই। মান-মৰাণৰ উপদ্ৰৱত মৃতকল্প অসমীয়া সাহিত্যৰ তিমিৰাছন্ন অৱস্থাত পোহৰৰ আগজাননী দিয়া পুৱতি তৰাৰ লগত আত্মাৰাম শৰ্মাক তুলনা কৰিলে বোধকৰোঁ বৰ ভুল কৰা নহ’ব। অষ্টাদশ শতিকাৰ সত্তৰ দশকত সম্ভৱতঃ তেওঁ জন্ম লাভ কৰে। তেতিয়া আহোম ৰাজপাটত লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱ (১৭৬৯-১৭৮১)। দেশত এফালে মৰাণৰ উপদ্ৰৱ আৰু আনফালে মৰাণ সন্দেহত হাজাৰ-হাজাৰ লোকৰ ৰাজকীয় শাস্তি আৰু মৃত্যুদণ্ড। এনে এটা দুৰ্যোগৰ সময়তে আত্মাৰাম শৰ্মাৰ এসময়ৰ বৰফুকনৰ বাসস্থান আৰু পাছলৈ সলাল গোঁহাইৰ বাসস্থান, বুৰঞ্জী প্ৰসিদ্ধ কলিয়াবৰৰ শাকমুঠি গাঁৱৰ এঘৰ ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্ম হয়। এতিয়া সেই ঠাইত কোনো ব্ৰাহ্মণ পৰিয়াল নাথাকে। সম্ভৱতঃ মানৰ উপদ্ৰৱত তাত বাস কৰা ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালকেইঘৰ সেই ঠাই এৰি আন ঘন বসতিপূৰ্ণ অঞ্চললৈ উঠি যায়। এই অভাজন লেখকৰ পূবৰ্বপুৰুষসকলো শাকমুঠি গাঁৱৰে আছিল, পাছত ঊনবিংশ শতিকাৰ প্ৰাৰম্ভত অথবা অষ্টাদশ শতিকাৰ শেষ দশকত কলিয়াবৰ এৰি উজনিলৈ উজাই গৈ নামটি দ’লত কিছু বছৰ থাকি ১৯১৬ চনত জাঁজীলৈ উঠি যায়। তেতিয়াৰ পৰা আমি জাঁজী নিবাসী। আমাৰ দৰে হয়তো আন কেইঘৰ ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালো আন ঠাইলৈ গৈ বসতি কৰেগৈ। এতিয়া শাকমুঠি গাৱঁত১ উত্তৰ প্ৰদেশৰ কেইঘৰমান সৎনামী পন্থৰ হৰিজনেহে বাস কৰে। কিন্তু তেওঁলোকে এজোপা প্ৰকাণ্ড আহঁত গছক কেন্দ্ৰ কৰি এডোখৰ মুকলি ঠাইক বামুণৰ ভেটি বুলি নিৰ্দেশ কৰে আৰু আহঁতজোপাক নিয়মিতভাৱে পূজা-পাতল দি থাকে। সম্ভৱতঃ এইডোখৰ ঠাই আত্মাৰামৰ অথবা আমাৰ পূৰ্ব-পুৰুষৰ নিবাসস্থলী আছিল।\nভৰ ডেকা বয়সতে আত্মাৰামে জগন্নাথ ক্ষেত্ৰলৈ তীৰ্থ কৰিবলৈ যায়। উভতি আহোঁতে শ্ৰীৰামপুৰৰ ব্যপ্তিষ্ট মিছনৰ প্ৰধান অধ্যক্ষ উইলিয়াম কেৰি চাহাবৰ এজেণ্টে তেওঁক লগ পাই কেৰি চাহাবৰ লগত পৰিচয় হোৱাৰ সুযোগ কৰি দিয়ে। কেৰি চাহাবে ইতিমধ্যে ভাৰতৰ প্ৰধান ভাষাবোৰলৈ বাইবেল অনুবাদ কৰাত আত্মনিয়োগ কৰি আছিল আৰু নিজেই বাইবেলখন সংস্কৃত আৰু বঙলা ভাষালৈ অনুবাদ কৰাত ব্যস্ত আছিল। কেৰি চাহাব বহু ভাষাবিদ আছিল। ভাৰতৰ ভালে কেইটা ভাষা জনাৰ উপৰিও কেবাটাও ইউৰোপীয় ভাষা জানিছিল। তেওঁ অসমীয়া ভাষালৈ বাইবেল অনুবাদ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল যদিও উপযুক্ত পণ্ডিত নোপোৱাত সেই কাম হাতত ল’ব পৰা নাছিল। আত্মাৰাম শৰ্মাক লগ পাই আৰু তেওঁৰ পাণ্ডিত্যৰ প্ৰমাণ পাই বাইবেলৰ অনুবাদৰ দায়িত্ব তেওঁৰ ওপৰত অৰ্পণ কৰে। ১৮০৩ খৃষ্টাব্দত আত্মাৰামে আনুষ্ঠানিকভাবে খৃষ্ট ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে। তেওঁ সম্ভৱতঃ তেতিয়া অবিবাহিত আছিল। সেই কাৰণে খৃষ্ট ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত অসমলৈ উভতি নাহি সেই ঠাইৰে (শ্ৰীৰামপুৰ) স্থানীয় ছোৱালী বিয়া কৰাই নিগাজীকৈ বাস কৰি বাইবেলৰ অসমীয়া অনুবাদত আত্মনিয়োগ কৰে। অনুবাদ কাৰ্য ১৮১০ চন মানত সম্পূৰ্ণ কৰি কেৰি চাহাবৰ হাতত অৰ্পণ কৰে। কেৰি চাহাবে সেই অনুবাদ প্ৰয়োজন অনুসৰি সংশোধন কৰি কেবাজনো অসমীয়া পণ্ডিতৰ হতুৱাই পৰীক্ষা কৰাই ছপাশালত দিয়ে ১৮১০ চনত। আত্মাৰামৰ অনুবাদ প্ৰশংসা কৰি অনুমোদন জনোৱা অসমীয়া কেইজন আছিল লক্ষ্মীকান্ত তৰ্কালংকাৰ, পদ্মধৰ বিদ্যাবাগীশ, বিশ্বনাথ তৰ্কালংকাৰ। এওঁলোকে সেই সময়ত নবদ্বীপত অধ্যয়ন কৰি আছিল। তেওঁলোকে অভিমত দাঙি ধৰি কেৰি চাহাবলৈ লিখিছিল- “We have an eyed the specimen of Assamese scriptures which you have send to us. We have read and understood it; it is excellently done. Whoever of Assam shall read this book, will understand it.” এওঁলোকৰ বাহিৰেও আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ পিতৃ বুৰঞ্জী লেখক হলিৰাম ঢেকিয়াল ফুকন আৰু গোৱালপাৰাত থকা আহোম ৰজাৰ প্ৰতিনিধিয়েও অনুবাদত অনুমোদন জনাইছিল। আত্মাৰামৰ অনুবাদ কেৰি চাহাবে সংশোধন কৰি ছপাশালত ১৮১২ চনত দিয়ে; কিন্তু দুৰ্ভাগ্যক্ৰমে ছপাশালত জুই লাগি অসমীয়াকে আদি কৰি কেইবাটাও ভাৰতীয় ভাষাৰ অনুবাদ বহু পৰিমাণে নষ্ট হোৱাত বহু পৰিশ্ৰমেৰে নতুন প্ৰেছ কপি তৈয়াৰ কৰি ১৮১৩ চনত বাইবেলৰ নিউ টেষ্টামেন্ট ‘ধমৰ্পুস্তক’ নামত প্ৰকাশ কৰে। ১৮১৯ চনত ইয়াৰ দ্বিতীয় সংসকৰণ প্ৰকাশ পায়। Old Testament সহ বাইবেল ১৮৩৩ চনত কেৰি চাহাবৰ তত্ত্বাৱধানত প্ৰকাশ পায়। ১৮১৩ চনত কেৱল New Testament-হে প্ৰকাশ কৰা হৈছিল। তাৰে পুনৰ মুদ্ৰণ হৈছিল ১৮১৯ চনত। বাইবেলৰ দুয়োটা খণ্ড আত্মাৰামেই অনুবাদ কৰিছিল বুলি ধাৰণা হয়, কাৰণ ঊনবিংশ শতিকাৰ চতুৰ্থ দশকলৈকে আত্মাৰাম জীয়াই থকাৰ যথেষ্ট প্ৰমাণ পোৱা যায়।\nকেৰি চাহাবৰ তত্ত্বাৱধানত আত্মাৰাম শৰ্মাই অনুবাদ কৰা বাইবেলখনৰ ভাষাৰ বিশুদ্ধতা সম্পৰ্কে মতভেদ দেখা যায়। সমসাময়িক কেইবাজনো পণ্ডিতে ইয়াৰ ভাষা সম্পৰ্কে অনুকুল মত দাঙি ধৰিছিল যদিও পৰৱৰ্তী আমেৰিকাৰ ব্যাপ্তিষ্ট মিছনৰ নাথান ব্ৰাউন আৰু মাইলছ ব্ৰন্সন আদি মিছনেৰী প্ৰচাৰকসকলে আত্মাৰামৰ বাইবেলৰ ভাষা সম্পৰ্কে বিৰূপ মন্তব্য নকৰাকৈ থকা নাই। এই প্ৰসঙ্গত নাথান ব্ৰাউনৰ অভিমত উদ্ধৃত কৰা হ’ল— “He soon found that the translation of the Bible produced by Carey through interpreters, was so full of Bengali and Sanskrit words that it wasapractically useless. The ordinary Indian could not read it and its revision was practically impossible.” সেই কাৰণে আমেৰিকান ব্যাপ্তিষ্ট মিছনেৰীসকলে ১৮৩৮ চনত New Testament নতুনকৈ অনুবাদ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। AK. Guruny-এ ১৮৭৪ চনত আত্মাৰামৰ বাইবেল সম্পৰ্কে একে ধৰণৰ বিৰূপ মন্তব্য নকৰাকৈ থকা নাই। তেওঁৰ মন্তব্য উদ্ধৃত কৰা হ’ল— “This translation is notagood one. Dr. Carey had no acquaintance with Assamese. The whole work was entrusted to an Assamese pundit (Atmaram Sarma). Hence the work contains so many Sanskrit terms as to make it unintelligible to the people.” আত্মাৰামৰ ভাষা সম্পৰ্কে বিৰূপ মন্তব্য দিও আমি এই কথা মানি ল’ব লাগিব যে আত্মাৰামে আধুনিক গদ্য ৰচনাৰ প্ৰথম প্ৰচেষ্টা চলায়। সেই সময়ত কোনো ব্যাকৰণ বা অভিধান অসমীয়া ভাষাত নাছিল। তদপুৰি তেওঁ নিজে সংস্কৃত পণ্ডিত হোৱা কাৰণে আৰু কেৰি চাহাবো সংস্কৃতত বিদগ্ধ পণ্ডিত হোৱা কাৰণে স্বাভাৱিকতে সংস্কৃত শব্দৰ বাহুল্য ৰচনাত লক্ষ্য কৰা যায়। তলত আত্মাৰামৰ ১৮১৩ চনত প্ৰকাশ হোৱা New Testament-ৰ ভাঙনিৰ এটা নমুনা দাঙি ধৰা হ’ল।\n“যিশুখৃষ্টৰ জন্ম এনে আছিল। তেওঁৰ মাক মাৰীয়া য়ুচুফ লৈ বাগদত্তা হ’লত সি বিলাকৰ সংসৰ্গৰ আগেই তেওঁক ধৰ্মাত্মাৰ পৰা গভৰ্ৱতী বুলি জানিলে। তেওঁৰ স্বামী য়ুচুফে পৰমাৰ্থিক মানুহ হৈ আৰু সদৰি কৰি তেওঁক অপযশী কৰিব নুখুজি তেওঁক গুপুতে তিয়াগীবলৈ মন কৰিলে। কিন্তু দেখা ইয়াতে চিন্তা কৰোঁতেই ইশ্বৰৰ দূতে সপোনত দৰিষন দিলে আৰু বুলিলে হেৰা দাৱদৰ সন্ততি য়ুচুফ তোমাৰ ভাৰ্য্যা মাৰীয়াক গ্ৰহন কৰিবলৈ দৰুক নহুবা কিয়নো যেয়ে তাইৰ গভৰ্ত আছে সেয়ে ধমাৰ্ত্মাৰ পৰা। তাই ও পুত্ৰ প্ৰসৱ হ’ব আৰু তেওঁৰ নাম তুমি যিশু থবা কিয়নো তেওঁৰ মনুষ্যহতঁক সিহঁতৰ পাপৰ পৰা তেওঁ উদ্ধাৰ কৰিব।”\nওপৰত দিয়া বাক্যলৈ মন কৰিলে দেখা যায় যে বাক্যবোৰত যতি চিন ব্যৱহাৰ নকৰা কাৰণে সবৰ্সাধাৰণ পাঠকৰ পক্ষে কিছু অসুবিধা নোহোৱাকৈ থকা নাই। কেৱল দাৰি চিনহে ব্যৱহাৰ কৰা দেখা গৈছে। বাক্যবোৰ অলপ দীঘলীয়া হোৱাত সাধাৰণ পাঠকৰ পক্ষে সহজে অনুসৰণ কৰিবলৈ অসুবিধা হৈছে। কিন্তু সংস্কৃত শব্দৰ বাহুল্য প্ৰয়োগ হৈছে বুলি ক’ব নোৱাৰি। তৎসম শব্দৰ বৰ বেছি প্ৰয়োগ হোৱা নাই। তদ্ভৱৰহে প্ৰয়োগ বেছি। বানান সম্পৰ্কে ক’ব পাৰি যে আত্মাৰামে দুয়োটা চ (চ, ছ) আৰু তিনিটা শ (শ, ষ, স) ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়। অৱশ্যে মূৰ্ধণ্য ‘ট’ বগৰ্ৰ বৰ বেছি ব্যৱহাৰ দেখা নাযায়। নিষেধাৰ্থক ‘ন’ ক্ৰিয়াৰ লগত সংযোজিত হৈছে। অৱশ্যে সৰ্বনামৰ ক্ষেত্ৰত কিছু খেলি-মেলি দেখা যায়। ঠায়ে ঠায়ে ইংৰাজী বাক্য বিন্যাসৰ প্ৰভাৱ তেওঁৰ ভাষাত দেখা যায়। এই দোষৰ পৰা পৰৱৰ্তী এমেৰিকান ব্যাপ্তিষ্ট মিছনেৰীসকলো মুক্ত নহয়। আত্মাৰামে অসমীয়াৰ ‘ৰ’ আৰু ‘ৱ’ তেওঁৰ বাইবেলত ব্যৱহাৰ কৰিছে। যদিও পৰৱৰ্তী মিছনেৰীসকলে ‘ৱ’ আখৰটো পৰিত্যাগ কৰিছে। ১৮৩৩ চনত প্ৰকাশ হোৱা আত্মাৰামৰ Old Testament-ৰ ভাঙনিৰ পৰা অলপ দাঙি ধৰা হ’ল—\n“প্ৰথমতে ইশ্বৰে স্বৰ্গক্ আৰু পৃথিবিক্ স্ৰজিলে। পৃথিবি অথিৰ্ আকাৰ্ আৰু শূন্য আৰু গম্ভীৰ স্থলৰ্ ওপৰত্ অন্ধকাৰ্ আছিল আৰু ইশ্বৰৰ আত্মা পানিৰ্ ওপৰত দোলায়মান্ হ’ল। পাচে ঈশ্বৰে বুলিলে বোলে পহৰ্ হোক তাতে পহৰ্ হ’ল। তেতিয়া ইশ্বৰে দেখিলে পহৰ্ উত্তম্ তাৰ পাচে ইশ্বৰে পহৰকে আন্ধাৰকে বেলেগ কৰিলে। ইশ্বৰে পহৰৰ নাম দিন্ আৰু অন্ধকাৰৰ নাম ৰাতি থলে। সন্ধ্যা প্ৰাতঃকাল হলত্ প্ৰথম্ দিন্ হল।”\nওপৰৰ উদ্ধৃতিৰ পৰা লক্ষ্য কৰা যায় যে বিভক্তিবোৰৰ প্ৰয়োগ কোনো কোনো স্থলত শুদ্ধভাৱে হোৱা নাই। এমেৰিকান ব্যাপ্তিষ্ট মিছনেৰীসকলৰ ৰচনাতো বিভক্তিৰ অপপ্ৰয়োগ নোহোৱাকৈ থকা নাই। গতিকে প্ৰথম আধুনিক গদ্য প্ৰৱৰ্তন কৰা আত্মাৰামৰ ৰচনাত ব্যাকৰণগত বিশুদ্ধতা বিচাৰিলে আমাৰ পক্ষে বেছি বিচৰা হ’ব। আত্মাৰামে ঘৰুৱা অসমীয়া শব্দ, যেন ‘ঘৰণি’, ‘দৰুক’, ‘সদৰি’, ‘মনকৰ’, ‘উধাৰক’ ইত্যাদি শব্দ আৰু খণ্ড বাক্যৰ প্ৰয়োগ নকৰাকৈ থকা নাই। আৰু এটা কথা এইখিনিতে মনত ৰাখিব লাগিব যে আমি সম্পূৰ্ণ ৰূপে আত্মাৰামৰ স্বকীয় ভাষা বাইবেলত পোৱা নাই। তেওঁৰ ভাষাৰ ওপৰত কেৰি চাহাবে যথেষ্ট হাত ফুৰাইছিল। সংস্কৃত শব্দৰ অধিক প্ৰয়োগ হয়তো সেই কাৰণেই ঘটিছিল বুলি অনুমান কৰিলেও ভুল নহ’ব। কেৰি চাহাবৰ হাতৰ স্পৰ্শ নথকা হ’লে আমি আত্মাৰামৰ প্ৰকৃত গদ্যৰ নমুনা পালোহেঁতেন। এতিয়া যি গদ্য পাইছোঁ, সি কেৰিৰ দ্বাৰা সংশোধিত গদ্য। গতিকে ১৮১৩ চনৰ বা ১৮৩৩ চনৰ বাইবেলৰ ভাষা পূৰ্ণমাত্ৰাই আত্মাৰামৰ গদ্য বুলি মানি ল’বলৈ টান। কিন্তু এই গদ্যৰ মোটামোটি স্বৰূপটো যে আত্মাৰামৰ, এই বিষয়ে সন্দেহ নাই। আৰু এটা কথা এই খিনিতে মনত ৰাখিব লাগিব যে ১৮১৩ চনৰ বাইবেলত পুৰণি অসমীয়া সাঁচিপতীয়া আখৰ বহু পৰিমাণে সংৰক্ষিত হৈছে, কিন্তু পৰৱৰ্তী কালত বঙলা হৰফৰ প্ৰাধান্য ঘটিল। অৱশ্যে দুয়োটা হৰফৰ মাজত প্ৰভেদ যৎসামান্য। আত্মাৰামৰ ভাষাত হসন্ত চিনৰ বহুল প্ৰয়োগ কৰিছে। এইটো তেওঁ উচ্চাৰণৰ সুবিধাৰ কাৰণে কৰিছিল।\nযদিও সকলোৱে নাথান ব্ৰাউন আৰু মাইলচ ব্ৰনছনক আধুনিক গদ্যৰ প্ৰৱৰ্তক আৰু পাশ্চাত্য ভাৱধাৰাৰ আমদানি কৰোঁতা বুলি স্বীকৃতি দিছোঁ, তথাপি আত্মাৰামৰ প্ৰথম বাইবেলৰ অনুবাদত দুয়োটা বৈশিষ্ট্যৰ উন্মেষ হয় বুলি ক’লে ভুল নহ’ব। সেই ফালৰ পৰা চালে আত্মাৰামৰ প্ৰচেষ্টা প্ৰসংশনীয় আৰু স্মৰণীয়।\nড: সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা\nশ্ৰী সুৰজ তামূলী Feb 05, 2018 10:19 AM\nপঢ়ি ভাল লাগিল । আশা কৰিছোঁ অসমীয়া গদ্য সাহিত্য সম্পকে আৰু অলপ বিতংকৈ লিখে যেন ।\nশেহতীয়া উন্নীতকৰণ: Feb 12, 2019


2 বংশা 18 - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন (IRV) আচামিচ - 2019\n2 বংশা 18\n1সেই সময়ত যিহোচাফটে অধিক ধন আৰু সন্মান লাভ কৰিলে; আৰু তেওঁ আহাবৰ লগত মিতিৰ পাতিলে।\n2কেইবছৰ মানৰ পাছত তেওঁ চমৰিয়ালৈ আহাবৰ ওচৰলৈ নামি গ’ল৷ আহাবে তেওঁৰ আৰু তেওঁৰ লগৰ লোকসকলৰ বাবে অনেক ভেড়া, ছাগলী আৰু গৰু মাৰিলে৷ আনকি আহাবে তেওঁৰ লগত ৰামোৎ-গিলিয়দ আটক কৰিবলৈ তেওঁক ৰাজী কৰালে।\n3ইস্ৰায়েলৰ আহাব ৰজাই যিহূদাৰ ৰজা যিহোচাফটক ক’লে, “আপুনি ৰামোৎ-গিলিয়দলৈ মোৰ লগত যাব নে?” তাতে যিহোচাফতে উত্তৰ দি ক’লে, “আপুনি যেনে ময়ো তেনে আৰু মোৰ প্ৰজা যেনে আপোনাৰ প্ৰজাও তেনে; সেই যুদ্ধত আমি আপোনাৰ লগত উপস্থিত থাকিম।”\n4যিহোচাফটে ইস্ৰায়েল ৰজাৰ আগত পুনৰ ক’লে, “মই বিনয় কৰোঁ, যিহোৱাৰ বাক্য কি, সেই বিষয়ে তেওঁক সোধক৷”\n5তেতিয়া ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই ভাববাদীসকলক অৰ্থাৎ চাৰিশ লোকক গোটাই তেওঁলোকক সুধিলে, “আমি ৰামোৎ-গিলিয়দলৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ যাম নে, নে মই ক্ষান্ত হৈ থাকিম?” তাতে তেওঁলোকে ক’লে, “যাওঁক, কিয়নো ঈশ্বৰে মহাৰাজৰ হাতত তাক সমৰ্পণ কৰিব।”\n6কিন্তু যিহোচাফটে ক’লে, “আমি উপদেশ বিচৰা অর্থে যিহোৱাৰ এনে কোনো ভাববাদী ইয়াত আছে নে?”\n7তেতিয়া ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই যিহোচাফটক ক’লে, “আমি যাৰ দ্বাৰাই যিহোৱাক সুধিব পাৰোঁ, এনে এজন লোক আছে; কিন্তু মই তেওঁক ঘিণ কৰোঁ কিয়নো তেওঁ মোৰ বিষয়ে কেতিয়াও মঙ্গলৰ ভাববাণী প্ৰচাৰ নকৰে, সদায় কেৱল অমঙ্গলহে প্ৰচাৰ কৰে; তেওঁ যিম্লাৰ পুত্ৰ মীখায়া।” তেতিয়া যিহোচাফতে ক’লে, “মহাৰাজে যেন তেনে কথা নকওঁক।”\n8তেতিয়া ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই তেওঁৰ এজন নপুংসকক আজ্ঞা দি ক’লে, “যিম্লাৰ পুত্ৰ মীখায়াক বেগাই আনাগৈ।”\n9সেই সময়ত ইস্ৰায়েলৰ ৰজা আহাব আৰু যিহূদাৰ যিহোচাফট ৰজাই নিজ নিজ ৰাজবস্ত্ৰ পিন্ধি, চমৰিয়াৰ প্ৰবেশ স্থানৰ ওচৰৰ এখন মুকলি ঠাইত নিজ নিজ সিংহাসনত বহি আছিল আৰু আটাই ভাববাদীসকলে তেওঁলোকৰ আগত ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰি আছিল।\n10কনানাৰ পুত্ৰ চিদিকিয়াই নিজৰ বাবে লোহাৰ শিং এযোৰ সাজি লৈ ক’লে, “যিহোৱাই এইদৰে কৈছে:ইয়াৰ দ্বাৰাই আপুনি অৰামীয়াসকলক সংহাৰ নকৰালৈকে খুচি থাকিব।”\n11তাতে আন সকলো ভাববাদীসকলেও সেই দৰে ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰি ক’লে, “আপুনি ৰামোৎ-গিলিয়দ আক্ৰমণ কৰক, তাতে আপুনি জয়ী হ’ব কিয়নো যিহোৱাই তাক মহাৰাজৰ হাতত শোধাই দিলে।”\n12পাছত যি দূতজনে মীখায়াক মাতিবলৈ গৈছিল তেওঁ তেওঁক ক’লে, “চাওঁক, ভাববাদীসকলে একে মুখেৰে ৰজাৰ আগত মঙ্গলৰ কথা কৈছে, মই বিনয় কৰোঁ, আপোনাৰ বাক্যও তেওঁলোকৰ এজনৰ বাক্যৰ নিচিনা হওঁক; আপুনিও যেন মঙ্গলৰ বাক্য কয়৷”।\n13তেতিয়া মীখায়াই ক’লে, “যিহোৱাৰ জীৱনৰ শপত, মোৰ ঈশ্বৰে মোক যি ক’ব, মই সেয়ে হে ক’ম।”\n14যেতিয়া তেওঁ ৰজাৰ ওচৰলৈ আহিল তেতিয়া ৰজাই তেওঁক সুধিলে, “হে মীখায়া, আমি যুদ্ধ কৰিবলৈ ৰামোৎ-গিলিয়দলৈ যাম নে? নে মই ক্ষান্ত হ’ম?” তাতে তেওঁ ক’লে, “যাওঁক, আৰু আপোনালোক জয়ী হওঁক! তেওঁলোকক আপোনালোকৰ হাতত সমৰ্পণ কৰা হ’ব।”\n15তেতিয়া ৰজাই তেওঁক ক’লে, “তুমি যিহোৱাৰ নামেৰে মোক কেৱল সত্য বাক্য ক’বলৈ, মই তোমাক কিমানবাৰ শপত খুৱাম?”\n16তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “মই গোটেই ইস্ৰায়েলক ৰখীয়া নোহোৱা মেৰৰ জাকৰ নিচিনাকৈ পৰ্বতবোৰৰ ওপৰত ছিন্ন-ভিন্ন হৈ থকা দেখিলোঁ আৰু যিহোৱাই ক’লে, ‘তেওঁলোকৰ গৰাকী নাই৷ প্ৰতি জনে নিজ নিজ ঘৰলৈ শান্তিৰে ঘূৰি যাওঁক’।”\n17তেতিয়া ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই যিহোচাফটক ক’লে, “তেওঁ মোৰ বিষয়ে মঙ্গলৰ ভাববাণী প্ৰচাৰ নকৰি কেৱল অমঙ্গল হে প্ৰচাৰ কৰিব, সেই বিষয়ে জানো মই পূৰ্বেই আপোনাৰ আগত কোৱা নাই?”\n18তাতে মীখায়াই ক’লে, “বাৰু, তোমালোক সকলোৱে যিহোৱাৰ বাক্য শুনা: মই যিহোৱাক নিজ সিংহাসনত বহি থকা দেখিলোঁ আৰু তেওঁৰ সোঁফালে আৰু বাওঁফালে স্বৰ্গৰ সকলো বাহিনী থিয় হৈ আছিল।\n20তেতিয়া এক আত্মাই আগলৈ ওলাই আহি যিহোৱাৰ সাক্ষাতে থিয় হৈ ক’লে, ‘মইয়ে তেওঁক প্ৰলোভিত কৰিম।’ তাতে যিহোৱাই ক’লে, ‘কেনেকৈ?’\n21তেওঁ ক’লে, ‘মই গৈ তেওঁৰ আটাই ভাববাদীসকলৰ মুখত মিছা কওঁতা আত্মা হম।’ তেতিয়া যিহোৱাই ক’লে, ‘হয়, তুমি তেওঁক প্ৰলোভিত কৰিবা আৰু কৃতকাৰ্য্যও হ’বা; এতিয়া ওলাই গৈ সেই দৰে কৰা।’\n23তেতিয়া কনানাৰ পুত্ৰ চিদিকিয়াই মীখায়াৰ ওচৰলৈ আহি তেওঁৰ গালত চৰ মাৰি ক’লে, “তোমাৰ লগত কথা ক’বৰ কাৰণে যিহোৱাৰ আত্মা মোৰ পৰা কোন পথেদি গ’ল?”\n24তাতে মীখায়াই ক’লে, “চোৱা, যি দিনা তুমি লুকাবৰ কাৰণে ভিতৰ কোঠালিলৈ সোমাই যাবা, সেই দিনাই সেই বিষয়ে জানিবা।”\n25পাছত ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই তেওঁৰ কিছুমান দাসক আজ্ঞা কৰিলে বোলে, “মীখায়াক ধৰি নগৰৰ অধ্যক্ষ অমোনৰ আৰু মোৰ পুত্ৰ ৰাজকোঁৱৰ যোৱাচৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱা৷\n26আৰু ক’বা, ‘ৰজাই এইদৰে কৈছে, এই জন ব্যক্তিক বন্দীশালত বন্ধ কৰি থ’বা আৰু মই নিৰাপদে ঘূৰি নহালৈকে তেওঁক খাবৰ বাবে সামান্য অন্ন আৰু সামান্য জল দিবা’৷”\n27মীখায়াই ক’লে, “তুমি যদি নিৰাপদে ঘূৰি আহা, তেনেহ’লে যিহোৱাই মোৰ দ্ৱাৰাই এই বাক্য কোৱা নাই।” তেওঁ পুনৰ ক’লে, “এই বিষয়ে সকলোৱে শুনা।”\n28তাৰ পাছত ইস্ৰায়েলৰ ৰজা আহাব আৰু যিহূদাৰ ৰজা যিহোচাফটে ৰামোৎ-গিলিয়দৰ বিৰুদ্ধে উঠিল।\n29ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই যিহোচাফটক ক’লে, “মই অন্য বেশ ধৰি যুদ্ধত যাম কিন্তু আপুনি হ’লে আপোনাৰ ৰাজ বস্ত্ৰ পিন্ধি থাকক।” তেতিয়া ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই অন্য বেশ ধৰিলে আৰু তেওঁলোক যুদ্ধ কৰিবলৈ গ’ল।\n30কিন্তু অৰামৰ ৰজাই তেওঁৰ ৰথৰ অধ্যক্ষসকলক এই আজ্ঞা দিছিল বোলে, তোমালোকে ইস্ৰায়েলৰ ৰজাৰ সৰু কি বৰ আন কাৰোঁ লগত যুদ্ধ নকৰিবা। কেৱল ইস্ৰায়েলৰ ৰজাক হে আটক কৰিবা৷\n31এই হেতুকে ৰথৰ অধ্যক্ষসকলে যিহোচাফটক দেখি, “এৱেই ইস্ৰায়েলৰ ৰজা”, এই বুলি, তেওঁৰ লগত যুদ্ধ কৰিবলৈ এফলীয়া হৈ গ’ল; তাতে যিহোচাফটে আটাহ পাৰিবলৈ ধৰিলে। তাতে যিহোৱাই তেওঁক সহায় কৰিলে আৰু তেওঁৰ ওচৰৰ পৰা আঁতৰ হৈ যাবলৈ তেওঁলোকৰ মনত প্ৰবৃত্তি জন্মালে।\n32তেতিয়া ৰথৰ অধ্যক্ষসকলে তেওঁক ইস্ৰায়েলৰ ৰজা নহয় বুলি জানি, তেওঁৰ পাছত খেদি যাবলৈ এৰিলে।\n33কিন্তু কোনো এজন লোকে তেওঁৰ ধনুৰ জোঁৰ টানি দৈবক্ৰমে ইস্ৰায়েলৰ ৰজাৰ কৱচ আৰু উদৰ-ৰক্ষাৰ জোৰতে কাড় মাৰিলে; তেতিয়া তেওঁ সাৰথিক ক’লে, “তোমাৰ হাত ঘূৰোৱা আৰু মোক এই সৈন্যৰ মাজৰ পৰা উলিয়াই লৈ যোৱা; কিয়নো মই বৰকৈ আহত হ’লো।\n34সেই দিনা বৰ যুদ্ধ হ’ল আৰু গধূলি নহোৱালৈকে অৰামীয়াসকলৰ আগত ইস্ৰায়েলৰ ৰজাক ৰথত থিয়কৈ ৰখাই হ’ল; আৰু প্ৰায় সূৰ্য মাৰ যোৱা সময়ত তেওঁৰ মৃত্যু হ’ল।\n<2বংশা 17\n2 বংশা 19 >


ISIS-তালিবানৰ মাজত সংঘটিত হৈছে ভয়ানক সংঘৰ্ষ, কোন দিশে আফগানিস্তানৰ ভৱিষ্যত? - The Cross Current\nবৰ্তমান সময়ত বিশ্বত আটাইতকৈ চৰ্চিত খবৰটো হৈছে যে আফগানিস্তানৰ কাবুল বিমানবন্দৰৰ কাষত দুটাকৈ ভয়ানক বিস্ফোৰণ সংঘটিত হৈছে আৰু এই বিস্ফোৰণত অতি কমেও ১৩ জন লোকৰ মৃত্যু হোৱাৰ লগতে বৃহৎ সংখ্যক লোক আহত হৈছে। আমেৰিকায়ো এই আক্ৰমণত নিজৰ নাগৰিকৰ মৃত্যুৰ তথ্য নিশ্চিত কৰিছে।\nক’ত সংঘটিত হৈছিল বিস্ফোৰণ?\nউল্লেখযোগ্য যে প্ৰথম বিস্ফোৰণটো কাবুল বিমানবন্দৰৰ এব্বে গেটৰ ওচৰত সংঘটিত হৈছিল। এব্বে গেট হৈছে বিমানবন্দৰৰ ভিতৰলৈ প্ৰৱেশ কৰিব পৰা চাৰিখন গেটৰ ভিতৰত এখন। আনহাতে দ্বিতীয় বিস্ফোৰণটো বিমানবন্দৰৰ পৰা প্ৰায় ডেৰ কিলোমিটাৰ দূৰৰ এখন হোটেলৰ ওচৰত সংঘটিত হৈছিল। এই আক্ৰমণটো আত্মঘাতি বোমাৰুৰ দ্বাৰা সংঘটিত কৰা হৈছিল বুলি জানিব পৰা গৈছে।\nকোনে কৰিছিল আক্ৰমণ?\nISIS-খোৰাচানে এই আক্ৰমণৰ দায়িত্ব স্বীকাৰ কৰিছে। খোৰাচানে স্পষ্ট কৰি দিছে যে এতিয়া উগ্ৰ ইছলামিক শক্তিয়ে সমগ্ৰ বিশ্বতে ইছলাম প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ সপোন দেখিছে।\nবিস্ফোৰণে কিদৰে প্ৰভাৱিত কৰিছে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজনীতি?\nঘটনাৰ বিৱৰণ অনুসৰি কাবুল বিমানবন্দৰৰ চাৰিখন গেট আজি ৰাতিপুৱাৰে পৰা বন্ধ হৈ আছিল। কাৰণ আমেৰিকা আৰু নাটো চুক্তিৰ অন্তৰ্গত দেশসমূহ সন্ত্ৰাসবাদী আক্ৰমণৰ আশংকা কৰিছিল। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰালয়েও এতিয়া এনেধৰণৰ আৰু বিস্ফোৰণ ঘটিব পাৰে বুলি নিশ্চিত কৰিছে। সেইবাবেই আমেৰিকাই ইতিমধ্যে নিজৰ নাগৰিকসকলক বিমানবন্দৰৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ পৰামৰ্শ প্ৰদান কৰিছিল।\nবৰ্তমান বিমানবন্দৰৰ চাৰিওফালে নিৰাপত্তা বৃদ্ধি কৰা হৈছে। ব্ৰিটেইনে আক্ৰমণৰ পিছতে এখন জৰুৰী বৈঠক আহ্বান কৰিছে। ফ্ৰান্সে ঘোষণা কৰিছে যে তেওঁলোকে শীঘ্ৰেই কাবুলৰ দূতাবাসত আৱদ্ধ নিজ দেশৰ শ্ৰমিক আৰু ৰাষ্ট্ৰদূতক স্থানান্তৰ কৰিব।\nআমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতি জো বাইডেনে এদিন আগতে এই আক্ৰমণৰ সম্ভাৱনা প্ৰকাশ কৰিছিল। আমেৰিকাৰ আচৰণে প্ৰমাণ কৰে যে আমেৰিকাৰ ওচৰত সন্ত্ৰাসবাদী আক্ৰমণৰ সম্পূৰ্ণ তথ্য মজুত আছিল।\nব্ৰিটেইনৰ সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ মন্ত্ৰী জেমছ হেপ্পীয়ে এটা সাক্ষাৎকাৰত কৈছিল যে কেৱল আমেৰিকা আৰু ব্ৰিটেইনেই নহয়, নাটো দেশসমূহৰ সৈন্যবাহিনীয়েও ২৪ ঘণ্টা আগতেই এই সন্ত্ৰাসবাদী আক্ৰমণৰ সতৰ্কবাণী লাভ কৰিছিল। কিন্তু নিজকে বিশ্বৰ মহাশক্তি বুলি কোৱা এই পশ্চিমীয়া দেশবোৰে বিমানবন্দৰৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰা আৰু সতৰ্কবাণী জাৰি কৰাৰ বাহিৰে আন একো কৰা নাছিল। এই দেশবোৰে হাজাৰ হাজাৰ আফগান নাগৰিকক এক আসন্ন বিপদৰ বিষয়ে জনা স্বত্বেও বিনাদ্বিধাই মৃত্যু মুখলৈ থেলি দিছিল।\nআফগানিস্তানত বিস্ফোৰণ সংঘটিত কৰা কোন এই দুৰ্ধৰ্ষ ISIS-খোৰাচান?\nইতিমধ্যেই উল্লেখ কৰা হৈছে যে ISIS-খোৰাচানে ইতিমধ্যেই এই আক্ৰমণৰ দায়িত্ব স্বীকাৰ কৰিছে। এইটো ISIS-ৰ এটা শাখা আৰু খোৰাচানৰ অৰ্থ হৈছে গজৱা-ই-হিন্দ। অৰ্থাৎ ভাৰতত ইছলামিক শাসন প্ৰতিষ্ঠা কৰা। এই সংগঠনটোৱে তালিবানতকৈয়ো অধিক উগ্ৰ ইছলামিক নীতি-নিয়মত বিশ্বাস কৰে। খোৰাচানৰ জিহাদহে প্ৰকৃত জিহাদ বুলি সদায়েই দাবী কৰি আহিছে এই দুৰ্ধৰ্ষ সন্ত্ৰাসবাদী সংগঠনটোৰ নেতৃত্বই। গতিকে সন্ত্ৰাসবাদী সংগঠনটোৰ আক্ৰমণৰ আঁৰত এই দুটা উদ্দেশ্য থাকিব পাৰে।\nবিস্ফোৰণ সংঘটিত কৰাৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্য কি?\nপ্ৰথম উদ্দেশ্য হ’ব পাৰে আমেৰিকাক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা। কাৰণ আমেৰিকাই সংগঠনটোক ধ্বংস কৰিবলৈ ২০ বছৰ ধৰি সামৰিক যুঁজ অব্যাহত ৰাখিছে। দ্বিতীয় উদ্দেশ্যটো হৈছে তালিবানক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা। কাৰণ তালিবানে বিশ্বাস কৰে যে সমগ্ৰ আফগানিস্তানৰ ওপৰত কেৱল তালিবানৰহে নিয়ন্ত্ৰণ আছে। কিন্তু খোৰাচানৰ দৰে এনে গোটবোৰে দাবী কৰিছে যে তেওঁলোকো আফগানিস্তানত সক্ৰিয় আৰু এতিয়াও ডাঙৰ আক্ৰমণ সংঘটিত কৰিব পৰাকৈ সক্ষম।\nহয়তো এয়া আফগানিস্তানৰেই দুৰ্ভাগ্য যে সন্ত্ৰাসবাদীৰ মাজত সংঘটিত হোৱা সংঘৰ্ষত অসামৰিক লোক নিহত হৈছে আৰু নিৰ্লজ্জভাৱে সমগ্ৰ বিশ্বই এই সকলোবোৰ ঘটি থকা দেখিছে।\nবিস্ফোৰণক কেন্দ্ৰ কৰি কিয় বিভ্ৰান্ত হৈছে আমেৰিকা?\nকাবুল বিমানবন্দৰত হোৱা এই বোমা বিস্ফোৰণে আফগানিস্তানৰ ভৱিষ্যত গতিও সলনি কৰিব পাৰে। কাৰণ বিগত বৰ্ষত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু তালিবানৰ মাজত হোৱা দোহা শান্তি চুক্তিৰ প্ৰথম চৰ্ত আছিল যে তালিবানে এনে সন্ত্ৰাসবাদী সংগঠনসমূহক তেওঁলোকৰ ভূমি ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ নিদিয়ে। অৱশ্যে আমেৰিকাই সেনা প্ৰত্যাহাৰ কৰাৰ আগতে এই চুক্তি ভংগ হৈছিল। সেয়েহে এতিয়া আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সন্মুখত প্ৰত্যাহ্বানৰ সৃষ্টি হৈছে। চুক্তি উলংঘা কৰি আফগানিস্তানৰ পৰা নিজৰ সেনা বাহিনী প্ৰত্যাহাৰ কৰাৰ সিদ্ধান্ত বাতিল কৰিব নে এই আক্ৰমণবোৰ উপেক্ষা কৰি উদ্ধাৰ অভিযান অব্যাহত ৰাখিব তাক লৈ বিভ্ৰান্তিত পৰিছে মহাশক্তিধৰ আমেৰিকা। যদি আমেৰিকাই পুনৰ হস্তক্ষেপ কৰিবলগীয়া হয় তেন্তে শান্তি চুক্তিৰ কোনো অৰ্থই নাথাকিব।\nআন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজনীতিৰ মেৰপাকত কেনে আছে সন্ত্ৰাস জৰ্জৰিত আফগানিস্তান?\nতালিবানে কাবুল দখল কৰাৰ পিছৰে পৰা আফগানিস্তানৰ চিকিৎসালয়সমূহ প্ৰায় বন্ধ কৰি দিয়া হৈছে। চিকিৎসা সামগ্ৰীও শেষ হ’বলৈ ধৰিছে আৰু চিকিৎসকসকলেও ভয়ৰ বাবে কাম কৰিবলৈ এৰি দিছে। এনে পৰিস্থিতিত আহতসকলে কেনেদৰে চিকিৎসা সেৱা লাভ কৰিব তাক লৈ চিন্তাত পৰিছে বিশ্বৰ সচেতন মহল।\nআফগানিস্তানত এতিয়া কোনো চৰকাৰ নাই। আৰক্ষী কিম্বা সেনাও নাই। যদি কোনোবাই অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ লৈ ৰাজপথত ঘূৰি ফুৰে তেন্তে তালিবানে তাক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰিব নে নোৱাৰে তাৰো নিশ্চয়তা নাই। উদ্বেগজনক ভাৱে তালিবানৰ অকল আক্ৰমণ কৰাৰহে অভিজ্ঞতা আছে। আক্ৰমণৰ পিছত পৰিস্থিতি নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ কোনো অভিজ্ঞতা নাই। গতিকে এনে স্পৰ্শকাতৰ পৰিস্থিতিত আফগানিস্তানৰ সাধাৰণ নাগৰিকৰ ভৱিষ্যত কোনদিশে গতি কৰিব পৰৱৰ্তী সময়ত সেয়াহে হব লক্ষণীয়।


উদ্বিগ্নতা দূৰত ৰাখক — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / স্বাস্থ্য / মানসিক স্বাস্থ্য / উদ্বিগ্নতা দূৰত ৰাখক\nজীৱনত আমি কিছুমান কথা এৰি চলিব নোৱাৰোঁ। যেনে – কাম-কাজ, চৌদিশৰ পৰিৱেশ, আমোদ-প্ৰমোদ আদিবোৰ। এইবোৰ যদি আমি বাদেই দিওঁ জীৱন বুলিবলৈনো থাকিলেইবা কি? পিছে সময়ৰ অগ্ৰগতিৰ লগে লগে মানুহৰ প্ৰয়োজন আৰু অশান্তিৰ তালিকা ক্ৰমান্বয়ে দীৰ্ঘায়িত হোৱাৰ লগে লগে মানুহৰ কেতবোৰ বিশেষ জটিল সমস্যাও বাঢ়ি গৈছে। সমস্যাবোৰ আপাতত: মানসিক যদিও ক্ৰমে ক্ৰমে ইয়াৰ বিষানলে সমগ্ৰ পাৰ্থিৱ শৰীৰকে সামৰি লোৱাও আমি দেখিছোঁ। এয়া সভ্যতাৰ ব্যাধিনে পূৰ্বৰে পৰা থকা মানসিক অসুস্থতা সেই বিতৰ্কলৈ নগৈও ক’ব পাৰি যে সময়ে আমাৰ মন-মগজুক অধিক ভাৰাক্ৰান্ত কৰি তুলিছে – সেয়া লাগিলে বস্তুগত দিশৰপৰাই হওক নাইবা বৌদ্ধিক দিশৰ পৰাই হওক। জীৱন মূলত চাহিদাভিত্তিক। এই চাহিদাৰ লগত একাত্ম হৈ আছে আশা-আকাংক্ষা তথা প্ৰাপ্তিৰ প্ৰত্যাশা। দৰাচলতে এইবোৰ পূৰণ হ’লেই মানুহৰ মন ভৰি পৰে। কিন্তু প্ৰত্যাশা পূৰণৰ পথ ইমান সহজ নহয়। প্ৰতি পদে পদে সংঘাতৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হয়। তদুপৰি আধুনিক জীৱন, জীৱন নহয় যেন এখন ৰণক্ষেত্ৰহে। এই যুদ্ধক্ষেত্ৰতেই নিতৌ চলে মৰণপণ ৰণ – দেহ-মনৰ-স্নায়ুৰ। প্ৰতিক্ষণে বিধ্বস্ত হয় আমাৰ শাৰীৰিক-মানসিক তথা বৌদ্ধিক শক্তি। ফলস্বৰূপে, আমাৰ শৰীৰত এক বিশেষ ধৰণৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি হয়, সৃষ্টি হয় –এক গভীৰ অস্বস্তিকৰ মানসিক চাপৰ। ইয়াতেই সূত্ৰপাত হয় – টেনছনৰ।\nজীৱনৰ অন্য এক সংগী – টেনছন\nআধুনিক জীৱনত প্ৰতিজন ব্যক্তিৰে অন্যতম সংগী যেন হৈ পৰিছে – টেনছন। বিভিন্ন কাৰণত সৃষ্টি হোৱা এই টেনছন বা উদ্বেগ অৱশ্যে নিজে কোনো ভয়ানক ব্যাধি বা অসুখ নহয়। টেনছন আধুনিক জীৱন-যাপনৰ অন্যতম অংশস্বৰূপ। এনে মানুহ হয়তো নোলাব, যিয়ে কেতিয়াও টেনছনৰ চিকাৰ হোৱা নাই। অৱশ্যে, জীৱনৰ প্ৰতিটো ক্ষণতেই যে টেনছনৰ চিকাৰ হ’বলগীয়া, হয় সেই কথাও সত্য নহয়। এই ক্ষেত্ৰত মনোবিজ্ঞানীসকলে সৰু-সুৰা টেনছনত ভোগাটো ভালৰ লক্ষণ বুলিহে ক’ব খোজে। ই হেনো কৰ্মসংস্থাপনৰ লগতে কৰ্মদক্ষতাও বৃদ্ধি কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে আমি পৰীক্ষাৰ কাৰণে সৃষ্টি হোৱা টেনছনৰ কথাকে ক’ব পাৰোঁ। এই ধৰণৰ টেনছনে ছাত্ৰ এজনক অধ্যয়নৰ প্ৰতি অধিক মনোযোগীহে কৰি তোলে। ফলস্বৰূপে ছাত্ৰজনৰ ফলাফল আশানুৰূপ হোৱাত সহায় কৰে। কিন্তু মাত্ৰাধিক টেনছনে মানুহক গোপন ব্যাধিৰ দৰে খুলি খুলি খায়। কিয়নো টেনছনৰ পৰাই সৃষ্টি হয় গভীৰ মানসিক উদ্বেগ তথা হতাশা। দীৰ্ঘদিন ধৰি কোনো কঠিন মানসিক চাপত থাকিলেই এই ধৰণৰ হতাশাৰ সৃষ্টি হয়। অৱশ্যে হতাশাৰ অন্যতম কাৰক টেনছনৰ কাৰণ ভালদৰে জানিব পৰা নাযায়। উদ্বেগ বা টেনছনৰ ফলত জীৱনত নানা অনাহুত পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হয়। কেৱল সিমানেই নহয়, টেনছনৰ বাবেই নানা শাৰীৰিক উপসৰ্গৰো সৃষ্টি হয়। অহেতুক ভয় খোৱা, দেহৰ পেশী টানি ধৰা, বুকুৰ ধপ্‌ধপনি বাঢ়ি যোৱা, মূৰৰ বিষ, সঘনে ঘামি থকা, ডিঙি শুকাই থকা, সেপ গিলোঁতে অসুবিধাৰ সৃষ্টি হোৱা, মুখমণ্ডল ৰঙা পৰি যোৱা ইত্যাদিবোৰ মানসিক উদ্বেগৰ কাৰণজনিত লক্ষণৰ ভিতৰত পৰে। কেৱল সিমানেই নহয়, মূৰ ঘূৰণি, বুকু ধপ্‌ধপাই থকা, উশাহ চুটি চুটি হোৱা, স্বাভাৱিক শ্বাস-প্ৰশ্বাস ব্যাহত হোৱা, সঘনে পেটৰ অসুখত ভোগা, সঘনে প্ৰস্ৰাৱ হোৱা, অৱসাদ, খিংখিঙীয়া হোৱা, টোপনি নোহোৱা, পাহৰি যোৱা, মন:সংযোগত ব্যাঘাত ঘটা আদিবোৰ হ’ল টেনছনৰ সাধাৰন উপসৰ্গ।\nটেনছনৰ সূত্ৰপাত ক’ত আৰু কিয়?\nব্যক্তিভেদে ষ্ট্ৰেছ বা মানসিক চাপ সহ্য কৰিব পৰা ক্ষমতাৰ তাৰতম্য দেখা যায়। কোনোবা জন অতি সামান্য কথাতেই উদ্বিগ্ন হৈ পৰে; আনহাতে, কোনোজনে আকৌ অতি সহজেই এইবোৰ অতিক্ৰম কৰিব পাৰে। ইয়াৰ মূলতেই হ’ল কেতবোৰ প্ৰৱণতাৰ ফল। তদুপৰি বহু সময়ত মানুহ এজনৰ লালন-পালন হোৱাৰ পৰিবেশ তথা পদ্ধতিৰ প্ৰভাৱেও চাপ সহ্য কৰিব পৰা ক্ষমতাৰ তাৰতম্য ঘটায় বুলি সমীক্ষাবোৰত প্ৰকাশ পাইছে। এই কথা অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰি যে আজিৰ ব্যস্ত, প্ৰাত্যহিক জীৱন যাত্ৰাত প্ৰত্যেকেই টেনছনৰ চিকাৰগ্ৰস্ত। অৱশ্যে কেতবোৰ মানসিক চাপ মানুহে নিজৰ অভিজ্ঞতা আৰু বুদ্ধিৰে নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখিব পাৰে। এই ধৰক কলমটো বিচাৰি নাপালেই তেনে যিকোনো বিশেষ পৰিস্থিতিতে সাময়িকভাৱে চাপৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে। এনে সময়ত সামান্য টেনছন থাকিলে আপোনাক সতৰ্ক কৰাত বা নিৰাপদে থকাত আপোনাক সহায়হে কৰিব পাৰে। কিন্তু অতিৰিক্ত চাপে আপোনাক অস্বস্তিত পেলোৱাৰ লগতে মানসিকভাৱে আপোনাক পংগু কৰি তুলিব। আচলতে যিকোনো সাধাৰণ ধৰণৰ টেনছনক সামান্য শাৰীৰিক আৰু মানসিক প্ৰস্তুতিৰেই মোকাবিলা কৰিব পৰা যায়। কিন্তু দীৰ্ঘদিনীয়া টেনছনে মানুহৰ বৰ ক্ষতি কৰে। ইয়ে ক্ৰমশ: আত্মবিশ্বাস নোহোৱা কৰি পেলোৱাৰ লগতে বহুদিন ধৰি অতি অস্বস্তিকৰ মানসিক চাপ সহ্য কৰি থাকিবলগীয়া হয়। অতিমাত্ৰাৰ টেনছনক যদি নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা নাযায় তেন্তে ব্যক্তি শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱে অসুস্থ হৈ পৰাৰ সম্ভাবনাও থাকে। সকলো ধৰণৰ চাপ বা টেনছনৰ কাৰণ অনুসন্ধান কৰাৰ সঠিক আৰু কাৰ্য্যকৰী উপায় হ’ল – ষ্ট্ৰেচ ডায়েৰী অনুশীলন কৰা। কিয়নো, ডায়েৰীত সকলো কথা লিপিবদ্ধ কৰি ৰাখিলে টেনছনৰ কাৰণসমূহ জনাৰ লগতে তাৰ প্ৰতি সতৰ্কতামূলক উপায়ো অৱলম্বন কৰিব পৰা যাব।\nহাত ঘমা, পেটৰ অস্বস্তি, পেট ফুলা, বমি বমি ভাব, একো নাজানো, একো নোৱাৰোঁ, একোতে নহ’বগৈ আদিৰ দৰে সকলো নঞাৰ্থক চিন্তা।\nসকলো সময়তে অহেতুক অজান আশংকাত ভোগা।\nসাধাৰণ কাম-কাজতে বাৰে বাৰে ভুল হোৱা।\nসাময়িকভাবে স্মৃতি লোপ পোৱা, ইত্যাদি।\nএই উপসৰ্গসমূহ কেনে লোকৰ মাজত কি ধৰণে প্ৰযোজ্য বা সক্ৰিয় সেইসমূহ বিশ্লেষণ কৰিলেই লোক এজনৰ টেনছনৰ বিষয়ে সঠিককৈ জানিব পৰা যায়।\nজয় কৰক মানসিক চাপক\nসাধাৰণতে টেনছনত ভোগা মানুহ এজনৰ অৱস্থা ঠিক এজন অভিনেতা বা অভিনেত্ৰীৰ দৰেই। যেতিয়াই মঞ্চৰ সন্মুখলৈ আহে তেতিয়াই তেওঁলোক অতি স্বাভাৱিক যেনেই বোধ হয়। কিন্তু অতি সূক্ষ্মভাৱে চালে দেখা যায় যে উক্ত সময়ত তেওঁলোকৰ এড্ৰিনেল গ্ৰন্থিৰ ক্ষৰণৰ মাত্ৰা বাঢ়ি গৈছে। যাৰ বাবে তেওঁলোকে ভিতৰি ভিতৰি সকলো সময়তে ‘নাৰ্ভাছ’বোধ কৰে। অথচ তেওঁলোকে প্ৰতি মুহূৰ্ততে সতৰ্ক হৈ থাকিবলগীয় হয় যাতে দৰ্শকে তাৰ উমান নাপায়। পুন: পুন: অনুশীলনৰ মাধ্যমেৰে তেওঁলোকৰ এই নাৰ্ভাছনেছ, টেনছন প্ৰায় নোহোৱা হৈ পৰে। আপোনাৰো অৱস্থা ঠিক সেই ধৰণৰেই। আজিৰ জটিল সময়ত জীয়াই থকাটোৱেই এক সমস্যা। তেনেক্ষেত্ৰত টেনছন সকলোৰে প্ৰতিটো দিনৰ প্ৰতিটো পলৰে সংগী হৈ পৰিছে। আজিৰ পৃথিৱীত টেনছনবিহীন জীৱন নাই বুলিলেও ভুল কোৱা নহয়। এইক্ষেত্ৰত অভিনেতা, অভিনেত্ৰীসকলৰ মতে, টেনছনৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ অনুশীলনৰ মাধ্যমেৰে ৰিলেক্স হোৱাৰ যত্ন কৰক। নিশ্চিতভাবে টেনছনক নিয়ন্ত্ৰণ কৰক। এই কথা সদায় মনত ৰাখক যাতে টেনছনে আপোনাক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰে। কোনো ধৰণৰ মানসিক চাপ অনুভৱ কৰিলেই প্ৰায় দহমিনিটমান সময় মৌন হৈ বহি থাকক। পৰিবেশটোক পাৰ্যমানে সহজ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰক। যি কামেই নকৰক কিয়, অতি সন্তৰ্পণে, লাহে লাহে কৰক। হুৰমুৰকৈ কৰি সোনকালে আজৰি হোৱাৰ মানসিকতা পৰিহাৰ কৰক। এনে সময়ত আপোনাৰ সুবিধা হ’লে আপোনাৰ ভাল লগা গান এতি শুনাৰ চেষ্টা কৰক। কিয়নো ‘মিউজিক ইজ দা মেডিচিন অব মাইণ্ড’। অৰ্থাৎ সংগীত হ’ল মগজুৰ পথ্য। কথাষাৰ কিন্তু একেবাৰেই অতিৰঞ্জিত নহয়। সংগীতৰ মহিমা অপাৰ। জীৱনৰ অতি বেদনা-বিধুৰ ক্ষণতো সংগীতৰ নিৰ্য্যাস আকণ্ঠ পান কৰি পাহৰিব পাৰি দুখৰ আতিশয্য।সংগীতৰ অমিয়া সুধা পান কৰি ধুই নিকা কৰিব পাৰি হৃদয়ৰ কলুষতা। এই পথ্য কেৱল মানসিক ক্ষেত্ৰতেই প্ৰযোজ্য নহয়, বৰঞ্চ দৈহিক পীড়া, বিষ-বেদনাতো ই সমানে প্ৰযোজ্য। এটি সুন্দৰ মনপৰশা গীতে মনৰ উদ্বেগ, হতাশা বহু পৰিমাণে নোহোৱা কৰি দিব পাৰে। শাৰীৰিক আৰু মানসিক দুয়ো দিশতে সংগীতৰ যাদুকৰী প্ৰভাৱ বিদ্যমান। তদুপৰি টেনছনৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ আপুনি কোনো ধৰণৰ অনুষ্ঠান নাইবা পাৰ্টি আদিতো ভাগ ল’ব পাৰে। ইয়াৰ বাবে আপোনাৰ আন্তৰিক প্ৰচেষ্টাৰ একান্তই প্ৰয়োজন। সুন্দৰকৈ কথা ক’ব পৰাটোও এটা কলা। সুন্দৰকৈ কথা ক’বলৈ চেষ্টা কৰক। প্ৰয়োজন সাপেক্ষে ইয়াৰ বাবে অনুশীলন আদিও কৰিব পাৰে। টেনছনৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়টোৱেই হ’ল – বিশ্ৰাম, অৰ্থাৎ ৰিলেক্সছন। বিশ্ৰামে দেহ-মনলৈ অনাবিল প্ৰশান্তি আনিব পাৰে। আচলতে শৰীৰটোক টেনছন অৱস্থাৰ পৰা শিথিল আৰু আৰামদায়ক অৱস্থালৈ ঘূৰাই অনাটোৱেই হ’ল – বিশ্ৰাম। কাউন্সেলিঙৰ দ্বাৰাও ৰিলেক্সেছনৰ জৰিয়তে চিকিৎসা প্ৰদান কৰা হয়। ইয়াৰ জৰিয়তে কেতবোৰ বিষয় নিয়মিতভাবে অভ্যাস কৰিব পাৰি। বিছ মিনিটৰ পৰা প্ৰায় তিনিশ মিনিট পৰ্যন্ত কোনো এক শান্ত পৰিবেশত আৰামদায়ক পৰিবেশত বহি নাইবা শুই পাৰ কৰাৰ চেষ্টা কৰক। দুচকু বন্ধ ৰাখিব এনে মুহূৰ্তত। ইয়াৰ ফলত শৰীৰৰ সকলো মাংসপেশী সক্ৰিয় হৈ উঠিব। অৰ্থাৎ এক নিৰ্দ্দিষ্ট সময়ৰ ব্যৱধানত শিথিল হৈ পৰিব। এনে অভ্যাস গঢ়ি তোলক। ই আপোনাক ভাল টোপনি অহাত সহায় কৰিব। লগতে জনবহুল পৰিবেশতো আপুনি অস্বস্তি অনুভৱ নকৰিব। মনত ভাল ৰিলেক্সেছন কিন্তু একেদিনাই সম্ভৱ নহয়। ইয়াক পুন: পুন: অনুশীলনৰ দ্বাৰাহে আয়ত্বলৈ আনিব পৰা যায়। এই কাম মোৰ দ্বাৰা কেতিয়াও সম্ভৱ নহয় – এই ভাবি নিষ্ক্ৰিয় হৈ বহি নাথাকিব। একোবাৰ পালন কৰিব পাৰিলেই ৰিলেক্সেছনৰ প্ৰকৃত আনন্দ অনুভৱ কৰিব পাৰিব। মনত ৰাখিব দৈনিক কাম-কাজত মানুহে এনেয়েও বিশ্ৰাম বিচাৰেই। সেই বিশ্ৰামৰ প্ৰয়োজন হয় মানুহজনক পিছৰ সময়খিনিত ভালদৰে কাম কৰাৰ ক্ষেত্ৰত শক্তি দিয়াৰ বাবে। আপোনাৰ মনটোকো পৰ্য্যাপ্ত বিশ্ৰাম দিলে আপোনাৰ মনৰ পৰা অৱসাদ দূৰ হ’ব আৰু এইদৰেই হতাশা বা ডিপ্ৰেছন বা মানসিক উদ্বেগৰ বিৰুদ্ধে চলোৱা যুঁজখনত আপুনি জয়লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব। টেনছন যিহেতু নিজে কোনো ৰোগ নহয়, সেয়েহে ইয়াৰ কোনো নিৰ্দ্দিষ্ট পথ্যও নাই। দীৰ্ঘদিনীয়া টেনছনে কেতবোৰ জটিল ৰোগৰ জন্ম দিয়ে – য’ত চিকিৎসকৰ দ্বাৰা নানা চিকিৎসা লৈও ৰোগমুক্ত হ’ব পৰা নাযায়।এনে বহু লোক ওলাব যিয়ে চিকিৎসকৰ পাছে পাছে ৰোগৰ নিৰাময়ৰ আশাতে দৌৰি ফুৰে। কিন্তু ৰোগ নিৰাময় নহয়হে নহয়। বহু লোকে অতি আক্ষেপেৰে কোৱা শুনা যায় যে চিকিৎসা কৰিলোঁহে কৰিলোঁ কিন্তু আৰোগ্য নহ’লোঁ। এনে বহু ৰোগীৰে প্ৰকৃততে ৰোগৰ প্ৰকৃত কাৰণ চিনাক্ত কৰিব নোৱাৰাৰ বাবেই চিকিৎসা বিফল হয় বাৰে বাৰে। এনেবোৰ ৰোগৰ আঁৰতো কিন্তু টেনছনৰ কথাটো বিশেষভাবে জড়িত হৈ থাকে। অতিমাত্ৰা টেনছনৰ পৰাই পেটচলা পৰ্যন্ত হয়। কিন্তু এনেবোৰ ক্ষেত্ৰত ৰোগীয়ে মানসিক অৱস্থাৰ কথা খোলা-খুলিকৈ ব্যক্ত নকৰিলে ৰোগৰ প্ৰকৃত চিকিৎসা নোহোৱাটোৱেই স্বাভাৱিক। এনে ক্ষেত্ৰত আমি মনোৰোগ বিশেষজ্ঞৰ ওচৰ চপাটো নিতান্তই প্ৰয়োজন। অন্যথা টেনছনজনিত ৰোগত ভুগিয়েই জীৱনটো কটাব লাগিব। সেয়েহে নিজকে ভালদৰে নিজেই নিৰীক্ষণ কৰি আগবাঢ়ক। যিমানেই সবল মনৰ মানুহ নহওক কিয় মানসিক চাপ, উদ্বেগ আদিৰ পৰা হাত সাৰি থকা খুবেই কঠিন। প্ৰত্যেকেই ইয়াৰ চিকাৰ হৈছে। কিন্তু টেনছনৰ হাঁতোৰাত আপোনাৰ জীৱনটোক বিপৰ্য্যয়ৰ মাজলৈ ঠেলি নিদিব। আচলতে বহু কথাই সহজে ল’ব পাৰিলেই বহু সমস্যাৰে সমাধান ওলাই পৰে। কেৱল পোৱাৰ মাজেৰেই নহয়, হেৰুৱায়ো জীৱনৰ প্ৰকৃত সোৱাদ ল’ব পাৰি। পিছে, বাস্তৱ জীৱনতনো কিমান জনে ত্যাগ কৰি মহান হ’ব খোজে, নহয় জানো? আধুনিক দৃষ্টিভংগীৰে চালে দেখা যায় যে কেতবোৰ কথাৰ বিষয়ে মানুহে কম আগ্ৰহ দেখুওৱা হৈছে। বাটে-ঘাটে মাৰপিট লাগি থাকিলেও বেছিভাগ মানুহে মন-কাণ নিদিয়াৰ কাৰণ হৈছে- অতিৰিক্ত চিন্তাৰ বোজা এটা এৰি চলা। এনে ধৰণে ব্যক্তিকেন্দ্ৰিক ভাবনাৰে আপুনি টেনছন এটা দূৰ কৰিব পাৰিব ঠিকেই, কিন্তু মানুহৰ সামাজিক গুৰুত্ব এনেবোৰ কথাই লাঘৱ কৰে বুলি ভবাৰ থল নাইনে? বস্তুত: টেনছন বা উদ্বেগ হ’ল আপোনাৰ ব্যক্তিগত বিষয়; গতিকে ই যিহেতু আপোনাকেই ক্ষতি কৰিব, সেয়ে আপুনি টেনছনক দূৰত ৰখাৰ চেষ্টা নিজাববীয়াকৈয়ে চলাব লাগিব। নিৰুদ্বেগভাবে এটা সুন্দৰ জীৱন কটাবলৈ আপোনাক পৰ্যাপ্ত বিশ্ৰাম, ধ্যান, পৰিমিত শ্ৰম, নিয়মীয়া শৰীৰ চৰ্চা, সুষম খাদ্য, সুখৰ সংসাৰ আদিয়েও বহুখিনি অৱদান আগবঢ়ায়। নিজে টেনছনৰ কৱলত নপৰিবলৈ প্ৰথমে আপুনি নিজক টেনছনমুক্ত হৈ থাকিবলৈ শিকাওক, তাৰপিছত ঘৰখনৰ সদস্যসকলক শিকাওক। দেখিব, ঘৰৰ টেনছনখিনি নাথাকিলেও আপোনাৰ বহুখিনি দু:চিন্তা নোহোৱা হৈছে।\nলেখিকা: প্ৰীতিফুল ৰাজখোৱা, প্ৰিয় সখী।


(Golaghat districtৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nএই প্ৰবন্ধটো গোলাঘাট জিলাৰ বিষয়ে। গোলাঘাট জিলাৰ সদৰৰ বাবে গোলাঘাট চাওক।\n3,502 বৰ্গ কি.মি. (1 বৰ্গ মিটাৰ)\nগোলাঘাট জিলা অসমৰ ৩৩ খন জিলাৰ ভিতৰত অন্যতম। এই জিলাৰ তিনিটা মহকুমা হ'ল গোলাঘাট, ধনশিৰী আৰু বোকাখাট। জিলাৰ সদৰ ঠাই গোলাঘাট নগৰ। জিলাখনৰ মাটিকালি ৩৫০২ বৰ্গ কিঃমিঃ। ১৯৮৭ চনত জিলা ঘোষিত হোৱা এই জিলাৰ জনসংখ্যা ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ১০,৫৮,৬৭৪ জন। ইয়াৰে ৫,৩৯,৯৪৯ জন পুৰুষ আৰু ৫,১৮,৭২৫ গৰাকি মহিলা। \nগোলাঘাট নামৰ উ‍ৎপত্তিৰ এক মনোৰম কাহিনী আছে। ১৯শতিকাৰ মাজভাগত মাৰোৱাৰী ব্যৱসায়ীসকলে ধনশিৰী নৈৰ ঘাটৰ কাষতে কিছু গোলা অৰ্থাৎ সৰু দোকান পাতিছিল। এই ঠাইতে পাছলৈ নগৰ গঢ়লৈ উঠে গোলাঘাট নামেৰে।\nসৰুপথাৰৰ নগাজৰী খনিকৰ গাঁওত পোৱা ৫ম শতিকাৰ শিলালিপিৰ পৰা বুজা যায় যে সেই সময়ত দৈয়াং-ধনশিৰী উপত্যকাত এক স্বাধীন ৰাজ্য আছিল। আকৌ এই অংশত পোৱা নানান ইটাৰে নিৰ্মিত ভৱন, মঠ-মন্দিৰ আদিৰ ধংসাৱশেষ আদিয়ে ৯ম-১০ম শতিকাৰ এখন ৰাজ্যৰ ওমান দিয়ে।\nগোলাঘাট জিলাখন চাৰিটা অসম বিধান সভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত: বোকাখাট, সৰুপথাৰ, গোলাঘাট আৰু খুমটাই। এই চাৰিওটা সমষ্টি কলিয়াবৰ লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত।\nবনজ সম্পদত গোলাঘাট জিলা চহকী। ইয়াত কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, গৰমপানী অভয়াৰণ্য আৰু নামবৰ দৈগ্ৰুং অভয়াৰণ্য অৱস্থিত। এশিঙীয়া গঁড়ৰ বাসস্থান তথা বিশ্ব ঐতিহ্যক্ষেত্ৰ কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান দেশী বিদেশী পৰ্যটকৰ অন্যতম আকৰ্ষণৰ কেনদ্ৰ। কাজিৰঙাৰ মুঠ মাটিকালি ৩৭৮ বৰ্গ কি.মি., আৰু অধিকাংশই গোলাঘাট জিলাৰ অন্তৰ্গত। ৯৭.১৫ বৰ্গ-কিলোমিটাৰ আগুৰা নামবৰ দৈগ্ৰুং অভয়াৰণ্য গৰমপানীৰ উঁহৰ বাবে বিখ্যাত।\n↑ "census Golaghat". censusindia.co.in. http://www.census2011.co.in/census/district/152-golaghat.html। আহৰণ কৰা হৈছে: January 14, 2012.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=গোলাঘাট_জিলা&oldid=176966"ৰ পৰা সংকলিত


প্ৰাথমিক চিকিৎসা : — Vikaspedia\nপ্ৰাথমিক অৱস্থাতে যি চিকিৎসা এজন ব্যক্তিক প্ৰদান কৰা হয় আৰু যাৰ দ্বাৰা ব্যক্তিজনৰ জীৱন সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিবলৈ নতুবা তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ অৱস্থাৰ অধিক অৱনতি নঘটাবলৈ প্ৰচেষ্টা লোৱা হয় তাক প্ৰাথমিক চিকিৎসা বুলিব পাৰি । হঠাৎ হোৱা কোনো আঘাত, দুৰ্ঘটনা, আপতকালীন শাৰীৰিক অঘটন ইত্যাদিসমূহত প্ৰাথমিক চিকিৎসা প্ৰদানেৰে মানুহজনক উন্নত চিকিৎসাকেন্দ্ৰলৈ পঠোৱাৰ আগৰ সময়খিনিত কিছু পৰিমানে হ’লেও অৱস্থা সুস্থিৰ কৰি ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰা হয় ।\nপ্ৰাথমিক চিকিৎসাৰ লক্ষ্য -\nজীৱনদায়িনী কাৰ্যাৱলী হিচাপে গণ্য কৰা আৰু ব্যক্তিজনৰ জীৱন সুৰক্ষিত্য কৰা (যিমানদূৰ সম্ভৱ) ।\nব্যক্তিজনৰ অৱস্থা অধিক গুৰুতৰ হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰা । যেনে-ৰক্তক্ষৰণ হৈ থকা অংশত হেঁচি ধৰি তেজ বন্ধ কৰিবলৈ প্ৰচেষ্টা ।\nযি কাৰণত অঘটন হৈছে, সেই উৎসৰ পৰা তৎক্ষণাৎ আঁতৰাই অনা, জুয়ে পোৰা ।\nসোনকালে আৰোগ্য হোৱাৰ পথ সূচল কৰা, যেনে- কোনো সৰু সৰু আঘাত আদিত প্লাষ্টাৰ, দ্ৰেচিং, আদিৰে আঘাত শুকোৱা অৱস্থা ত্বৰান্বিত কৰা ।\nপ্ৰাথমিক চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজনীয়তা ক’ত ক’ত হয় -\nগুৰুতৰ এলাৰ্জি যাক কোৱা হয় এনাফাইলেকছিছ । যেনে-\n১) কোনো পতংগই কামুৰিলে- বৰল, বিষাক্ত কীট ।\n২)কোনো খাদ্য খোৱাৰ পাচত\n৩) কোনো ঔষধ সেৱনৰ পাচত\nহাড়ৰ আঘাত, হাড়ভঙা\nজ্বলা-জুয়ে পোৰা-ইলেক্ট্ৰিচিটিৰ দ্বাৰা\n১) পানীত বুৰ যোৱা\nগৰমত অধিক সময় ৰ’দত থাকিলে হঠাৎ ষ্ট্ৰ’ক বা অচেতন হোৱা ।\nহাইপ’গ্লাইচিমিয়া- হঠাৎ শৰীৰৰ তেজত চেনিৰ মাত্ৰা কমি যোৱা\nমৃগী ৰোগৰ হঠাৎ কঁপনি অহা বা আন কোনো কাৰণত কঁপিবলৈ ধৰা কোনো আঘাত স্থানৰ পৰা যথেষ্ট ৰক্তক্ষৰণ হোৱা\n‘পয়জনিং বিষাক্তদ্ৰব্য সেৱন ।\nপ্ৰাথমিক চিকিৎসা দিয়াবলৈ প্ৰাথমিক চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজনীয় সকলো সামগ্ৰীৰে বাকচ এটা সজাই থ’ব লাগে । প্ৰাথমিক চিকিৎসাৰ বাবে তলত দিয়া সামগ্ৰীসমূহ থকাটো প্ৰয়োজনীয় ।\nএধেছিভ বেণ্ডেজ বিভিন্ন আকাৰৰ\nতুলা (পৰিশোধন কৰি ৰখা)\nএণ্টিচেপ্টিক ল’চন (যেনে- হাইড্ৰ’জেন পেৰ’ক্সাইড চেলাইন জাতীয় ) ।\nএখন কেঁচী, টুইঝাৰ, ছেফটি পিন\nটৰ্চ বেটাৰীৰ সৈতে\nমাউথপিচ (দাঁতে দাঁতে কামুৰি ধৰিলে, উশাহ লোৱাত কষ্ট হ’লে দুই দাঁতৰ পাৰিৰ মাজত মাউথপিচ দিবলগীয়া হয় আৰু তাৰ জৰিয়তে কৃত্ৰিমভাৱে শ্বাস-প্ৰস্বাসৰ ব্যৱস্থাত সহায়ক হয় )।\nদৈনন্দিন জীৱনত সন্মুখীন হ’ব পৰা কেইটামান গুৰুতৰ শাৰীৰিক অঘটনত প্ৰাথমিক চিকিৎসা কিদৰে দিব লাগে তাক উল্লেখ কৰা হ’ল –\nপ্ৰাথমিক চিকিৎসাত প্ৰথম কথা হৈছে- শ্বাস-প্ৰশ্বাসৰ নলী মুকলিকৈ ৰখা, ৰক্তচলাচল অটুট ৰখা, উশাহৰ গতিবেগ, উশাহ-নিশাহ স্বাভাৱিক ৰাখিবলৈ ব্যৱস্থা কৰা, শ্বাস-প্ৰশ্বাসৰ লগে লগে শৰীৰত ৰক্ত চলাচল হৈছে নে নাই চোৱাটো প্ৰয়োজনীয়, হাত-ভৰি, শৰীৰ চেঁচা পৰি গ’লে বা শৰীৰ ঘৰ্মাক্ত হৈ পৰিলে ততালিকে শৰীৰত চেলাইন দিয়াব লাগে ।\nকেতবোৰ গুৰুতৰ চিহ্ন -\nপালছ ১২০তকৈ অধিক প্ৰতি মিনিটত, ৰক্তচাপ ছিচট’লিক ৯০ তকৈও কম, উশাহ-নিশাহৰ মাত্ৰা ১৬তকৈও কম, অচেতন অৱস্থা ।\nজুয়ে পোৰা :-\nযি কাৰণতেই শৰীৰত জুই নালাগক কিয়, প্ৰথম কৰণীয় হৈছে জুই উৎসৰ পৰা তৎক্ষণাৎ মানুহজনক আঁতৰাই আনি যিকোনো প্ৰকাৰে শৰীৰৰ জুই নিৰ্বাপন কৰা । লক্ষ্য কৰা উচিত কিমান গভীৰতাৰে জুয়ে শৰীৰত আঘাত কৰিছে । উশাহ-নিশাহৰ অৱস্থা কি ? মানুহজন সচেতন নেকি ? ‘ৰুল অব 9’Rule of9- এইটো নিয়মেৰে জুয়ে পোৰা অৱস্থাৰ গভীৰতাক নিৰ্ধাৰণ কৰিব পাৰি ।\nবয়স অনুসৰি জুয়ে পোৰাৰ শতাংশ বেলেগ :-\nকৰঙন ভৰি (B/E)\n(আঁঠুৰ তলৰ অংশ) (C/F)\nজুয়ে পোৰা অৱস্থাটো শিশুৰ ক্ষেত্ৰত ১০% অধিক হ’লে এই আঘাত গুৰুতৰ বুলি ধৰা হয় । তদুপৰি একেবাৰে সৰু শিশু আৰু যথেষ্ট বয়সস্থ লোকৰ ক্ষেত্ৰত যিকোনো ধৰণৰ জুয়ে পোৰা অৱস্থা গুৰুতৰৰুপে বিবেচিত হয় ।\nজুয়ে পোৰা আঘাতৰ প্ৰাথমিক চিকিৎসা -\nজুয়ে পোৰা অংশ ঠাণ্ডা পানীৰে ধুই পেলোৱা আৰু জুইলগা অৱস্থাত পৰিধান কৰি থকা সাজযোৰ খুলি পেলোৱাটো জৰুৰী ।\nযদি সীমিত অলপ শৰীৰৰ অংশত জুয়ে পুৰিছে তেতিয়া ঠাণ্ডা পানীত প্ৰায় আধাঘণ্টা সময় সেই অংশটো বুৰাই ৰখা । যাৰ দ্বাৰা কোষসমূহৰ ক্ষতি কম হ’ব ।\nঠাণ্ডা পানীৰে বেছ কিছু সময় ধুৱাই থকাৰ পাচত জুয়ে পোৰা অংশ, প্ৰয়োজন হ’লে গোটেই শৰীৰ পৰিষ্কাৰ বেণ্ডেজ কাপোৰেৰে মেৰিয়াই দিয়া । নতুবা পৰিষ্কাৰ পাতল কপাহী কাপোৰেৰে মেৰিয়াই দিয়া এনে কৰিলে শৰীৰৰ অন্তৰ্ভাগৰ যি উত্তাপ সেয়া ক্ষয় নহ’ব আৰু ক্ষতিকাৰক অল্পত পাৱস্থাৰ পৰা ব্যক্তিজনক ৰক্ষা কৰিব পৰা যাব ।\nজুয়ে পোৰাৰ প্ৰথম ছঘণ্টা সময় বিপজ্জনক সেয়েহে ৰোগীজনক চিকিৎসালয়লৈ তুৰন্তে প্ৰেৰণ কৰিব লাগে ।\nসাপে খোঁটা :-\nপৃথিৱীৰ প্ৰায় সকলো অংশতে সাপৰ বসতি । সাপে খোঁটা একপ্ৰকাৰ কৰ্মথলীৰ দুৰ্ঘটনা বুলিব পাৰি । কেতিয়ক, চাহবাগিচাত কৰ্মৰত লোক, বাহিৰত কাম কৰা যেনে , মালি, হাবি-জংঘল পৰিষ্কাৰৰ লগত জড়িত লোক, বনবিভাগৰ লোক ইত্যাদি । আমাৰ ভাৰতত দুশবিধ প্ৰজাতিৰ সাপ বিচাৰি পোৱা গৈছে । তাৰে ৫২ বিধ বিষাক্ত । ব্যক্তিজনক সাপে খোঁটা বুলি কেনেকৈ জানিব পৰা যায় –\nসাপে কামোৰা মানুহজনৰ স্বীকাৰোক্তিৰ পৰা ।\nসাপে নাকামুৰিলেও এক শংকাত আৱদ্ধ হৈ পৰা\nশৰীৰত অত্যধিক ঘাম\nঠাণ্ডা পৰি যোৱা শৰীৰ\nশৰীৰত সাপে কামোৰা অংশত দন্তচিহ্ন প্ৰত্যক্ষ হয়\nসাপে কামোৰা অংশ ৰঙা পৰি উখহি উঠা দেখা যায় ।\nতদুপৰি বিষাক্ত সৰ্প আৰু বিষহীন সৰ্প দংশনৰ মাজত কেতবোৰ পাৰ্থক্য দেখা যায়-\nবিষাক্ত সৰ্প দংশন\nবিষাক্ত সৰ্প দংশনৰ ক্ষতস্থান যথেষ্ট বিষময় হৈ পৰে\nবমি ভাব বা বমি হোৱা\nচকুৰে ধূঁৱলি-কুঁৱলী দেখা\nঘামি উঠা, মুখেৰে লেলাৱতি বাহিৰ হোৱা\nহাত-ভৰি জঠৰ অনুভৱ কৰা ।\nবিষহীন সৰ্প দংশন -\nকামোৰা ঠাইখিনিত বিষতকৈ খজুৱতি বেছি থাকে\nসাধাৰণতে উশাহ-নিশাহৰ কষ্ট নহয়\nবমি ভাব নাহে\nচকুৰে ধুঁৱলি-কুঁৱলি নেদেখে যদিও ব্যক্তিজন আতংগগ্ৰস্ত হৈ থাকে\nসাপে কামুৰিছে বুলিয়েই ভয় খাই ঘামি উঠিব পাৰে\nহাত-ভৰি জঠৰ নহয় । মানুহজন সুস্থ হৈ থাকে ।\nসাপে খোঁটা অৱস্থাটোক কিদৰে প্ৰাথমিক চিকিৎসাত তীব্ৰনে, চিন্তাৰ বিষয় নহয় সেয়া জানিব পৰা যায়-\nক্ষত স্থানত কোনো লক্ষণ নথকা, কোনো বিষদাঁতৰ চিহ্ন নথকা (-) চিন্তাৰ বিষয় নহয় ।\nবিষদাঁতৰ চিহ্ন থকা (+) অসহ্য বিষ, কামোৰা অংশ ফুলি উঠা , তেজ গোট মাৰি যোৱাৰ লেখীয়া নীলা হৈ পৰা মানুহজন শেঁতা পৰি যোৱা উশাহৰ কষ্ট- তীব্ৰ বা গুৰুতৰ অৱস্থা (WHO) বিশ্বস্বাস্থ্য সংস্থাৰ গাইডলাইন অনুসৰি প্ৰাথমিক চিকিৎসা তলত দিয়া ধৰণৰ –\nসাপৰ বিষ তেজত মিহলি হৈ সমগ্ৰ শৰীৰত বিয়পিৰ পৰাটোত যিমান সম্ভৱ বাধা দিয়া\nঅতি গুৰুতৰ অৱস্থা উদ্ভৱ নোহোৱাৰ আগতেই তুৰন্তে চিকিৎসালয়লৈ প্ৰেৰণ কৰা ।\nসাপে খোঁটা মানুহজনক মানসিকভাৱে সকাহ দিয়াবলৈ চেষ্টা কৰা । কোৱা হওক ৭০% সাপে খোঁটা অৱস্থাই বিষহীন হয় । সাপে খুটিলেই বিষ নাথাকে ।\nসাপে খোঁটা হাত বা ভৰি সুস্থিৰ কৰি ৰাখিবলৈ কোন স্প্লিণ্ট ব্যৱহাৰ কৰি কাপোৰেৰে বান্ধি দিয়া কিন্তু অতি টানকৈ গাঁঠি নিদিয়া\nঅতি সোনকালেই চিকিৎসালয়লৈ পঠিওৱা\nকি কৰিব নালাগে -\nক্ষতস্থান কাটি তেজ চেপি চেপি উলিয়াবলৈ চেষ্টা কৰা\nবিষ ‘চাকচন’ শোহন কৰি উলিয়াই আনিবলৈ চেষ্টা কৰা\nঅতি টানকৈ ক্ষতস্থানৰ ওপৰত গাঁঠি মাৰি\nভৰিত বা হাতত গাঁঠি মৰা\nক্ষতস্থানত বৰফ জাতীয় ঠাণ্ডা লগোৱা\nবেজ-বেজালীৰ শৰণ লোৱা\nহাৰ্ট এটেক -\nহঠাৎ বুকুৰ বিষ\nউশাহ নিশাহৰ কষ্ট\nহাত ভৰি চেঁচা পৰি যোৱা\nহাত-ভৰি অলস হোৱা\nমানুহজনক ঠাইতে বহিবলৈ কোৱা আৰু শান্ত হ’বলৈ দিয়া\nগাত পিন্ধি থকা সাজ-পোছাক ঢিলা কৰি দিয়া\nযদি মানুহজন আগৰ পৰা হাৰ্টৰ-অসুখৰ বাবে নাইট্ৰ’গ্লিচাৰিন জাতীয় বড়ি লৈ থাকে তেন্তে সেয়া তেওঁক খাবলৈ দিয়া ।\nইমাৰ্জেন্সি নাম্বাৰত চিকিৎসাৰ সহায় বিচৰা\nকি কৰিব নালাগে :-\nমানুহজনক অকলশৰীয়াকৈ এৰি দিয়া\nমুখত পানী দিয়া বা কিবা খাবলৈ দিয়া\nতেজত চেনিৰ মাত্ৰা হঠাৎ কমি যোৱা লক্ষণ :-\nচকুৰে ধোঁৱা-কোৱা দেখা\nশৰীৰত অত্যধিক ঘামৰ সৃষ্টি\nহাত-ভৰি চেঁচা পৰি যোৱা\nকথা-বতৰা ওলট-পালট হোৱা, অৰ্ধচেতন\nমানুহজনডায়েবেটিছ ৰোগী বুলি চিনাক্ত হৈ থকা ।\nমানুহজনৰ চেনি, মিঠাই, গুৰ যি থাকে তাকেই খুৱাই দিব লাগে ।\nহাত-ভৰিৰ কাপোৰ –কানি চিলাই দিব লাগে\nসাধাৰণতে চেনি কমি গ’লে মিঠা অলপ খুৱাই দিলে মানুহজনে সকাহ পায়\nঅৱস্থা সুস্থিৰ নহ’লে চিকিৎসালয়লৈ তুৰন্তে পঠিয়াব লাগে ।\nজ্বৰ হ’লে শিশুৰ হঠাৎ অহা কঁপনি -\nকিছুমান শিশুৰ তীব্ৰ জ্বৰ হ’লে শৰীৰত কঁপনি উঠিবলৈ ধৰে, চকুৰ মণি ওপৰলৈ ঘোৰ খাই যোৱা, মুখেৰে লেলাউটি বাহিৰলৈ অহা, হাত-ভৰি বিশৃংখলভাৱে জোকোৰা, তেনে অৱস্থাত স্বাভাৱিকতে পিতৃ-মাতৃৰ লগতে অভিভাৱক অধৈৰ্য হৈ পৰে ।\nকি কৰা উচিত –\nশিশুটোক কাতি কৰি শুৱাই দিয়া । হাত- ভৰি হেঁচি ধৰিব নালাগে ।\nমুখেৰে ওলোৱা লেলাউটি, বমি তৎক্ষণাৎ মচি পেলোৱা\nসমগ্ৰ শৰীৰটো পানীৰে মচি দিয়া\nডায়েজিপাম জাতীয় ঔষধ গুহ্যদ্বাৰত ০.০১ mg / কেজি ওজন হিচাপত সৰু টিউবৰ জৰিয়তে ধীৰে ধীৰে সোমাই দিয়া ।\nহাত-ভৰিৰ হাড়ৰ আঘাত :-\nৰক্তক্ষৰণ বন্ধ কৰা কোনো প্ৰেচাৰ বেণ্ডেজৰ জৰিয়তে\nযিখন ভৰিত বা হাতত আঘাত হৈছে সেইখন সুস্থিৰ কৰি ৰাখিবলৈ ডাঠ কাগজ/ প্লাষ্টাৰ যদি থাকে কাঠৰ সৰু টুকুৰা ব্যৱহাৰ কৰি সুস্থিৰ কৰাব পাৰি ।\nঅনতিপলমে চিকিৎসালয়লৈ প্ৰেৰণ কৰা ।\nপানীত পৰা/ ডুবিবলৈ ধৰা\nপ্ৰথমেই মানুহজনক উদ্ধাৰ কৰাৰ পাচত উবুৰিয়াই মূৰা একাষৰীয়া কৰি দিব লাগে আৰু পিঠিৰ তলফালে অলপ হেঁচা প্ৰয়োগ কৰি পেটৰ পানী পাৰিলে উলিয়াই দিব লাগে । তিতা কাপোৰ খুলি শুকান কাপোৰেৰে নেৰিয়াই দিব লাগে । যিমান সোনকালে চিকিৎসালয়লৈ প্ৰেৰণ কৰা ।\nকীটনাশক দ্ৰব্য, ধতুৰা, ফিনাইল আদিৰ দ্বাৰা বিয়পা অৱস্থাটো এটা গুৰুতৰ অৱস্থা, প্ৰাথমিক চিকিৎসা হিচাপে মানুহজনক বমি কৰাবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে, কিন্তু সকলো ক্ষেত্ৰত নহয় । কেঁচা কণী, ছাইৰ গুৰি, ঠাণ্ডা গাখীৰ, ঘৰুৱাভাবে দিবও পাৰি, যিয়ে বিষ তেজত মিহলি হোৱাত কিছু পৰিমাণে বাধা দিয়ে । চিকিৎসালয়লৈ তৎক্ষণাৎ পঠিয়াব লাগে ।\nআঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ ৰক্তক্ষৰণ -\nৰক্তক্ষৰণ হোৱা অংশটো ‘প্ৰেছাৰ’ বা হেঁচা মাৰি ধৰা\nবৰফৰ টুকুৰা কটা অংশত ধৰি ৰখা\nহাতত কাটিলে, হাতখন ওপৰলৈ দাঙি ধৰা\nভৰিখনত হ’লেও লৰচৰ নকৰাকৈ ৰখা\nবেণ্ডেজ দি ঢাকি ৰখা\nটিটেনাচ টক্সয়ড এটা বেজী দিয়া ।\nপ্ৰাথমিক চিকিৎসা জীৱন ৰক্ষাৰ প্ৰথম ঢাপ । স্কুলীয়া শিক্ষাত ইয়াৰ বিষয়ে শিক্ষা দিয়া উচিত । স্বাস্থ্যৰ প্ৰতি সজাগতা জীৱনৰ পাঠ হোৱা উচিত ।\nলেখিকা :- ডা: মৌচুমী বৰকটকী\nউৎস :- সাদিন


ছুইট ছেল্ফি : পদ্মজা বৰুৱা মহন – ফটাঢোল\nAugust 1, 2021 দৈনন্দিন\tLeaveacomment\nছুইট ছেল্ফি : পদ্মজা বৰুৱা মহন\n“আৰু কি বাকী থাকিল আৰু কি বাকী থাকিল…”\nমনত পেলাই পেলাই আৰু মনত নপৰাত ওচৰতে বাঁহ গাঁজ গুচাই থকা নগাকে ধমক এটা দিলে প্ৰীতিয়ে,\n: ঐ জহনীতযোৱা আৰু কিবা থাকি গ’ল নেকি মোনাত সোমোৱাবলৈ, মনত পেলাই দে চোন।\n: ঐ, তহঁতে পথাৰত খাবলৈ যাৱনে ৰুবলৈ যাৱ হেৰ’। অথনিৰে পৰা খোৱাবস্তুসোপাকে ভৰাই থকা দেখিছোঁ।\nসিয়ো চিঞৰিয়েই উত্তৰটো দিলে।\n: ধৈ ওপৰচকুৱা, খোৱাবস্তুবোৰ সদায় বেছি দেখ তহঁতে। অতগাল ৰোৱনী আহিব সুদাপেটে ৰুব নেকি পথাৰত?\n: নেজানো কি নিয় কি নিনিয়। ঠাণ্ডা পানী নিবলৈ নেপাহৰিবি খালী। নহ’লে পথাৰত গৰু খোজৰ পানী খাব লাগিব।\nকৈ কৈ নগাই পুনৰ গাঁজ কটাত মগ্ন হ’ল।\n: নৰকীটো, কথা এষাৰৰ ভালকৈ উত্তৰ নিদিয়ে!\nপ্ৰীতিয়ে মনতে ভোৰভোৰাই পুনৰ পাকঘৰ পালেগৈ।\nপ্ৰীতিহঁতৰ আজি ন-ভূঁই, লগতে সাঁউৰি। ওচৰ-চুবুৰীয়া ৰোৱনীসোপাকে মাতিছে ৰুবলৈ। গিৰিয়েকে কৈছিল,\n: বাদ দিয়া সাঁউৰি চাউৰি পাতিবলৈ। হাজিৰা ৰোৱনী বিশজনীমান লৈ আহিম, একেদিনাই আইধা পৰিব ৰুই।\nপিচে প্ৰীতিৰ মনে নেমানে। আনিব বাৰু হাজিৰা ৰোৱনীও। পিচে এইদৰে সাঁউৰি পাতি লগেভাগে ফূৰ্তি-তামাচা কৰি কাম কৰাৰ আনন্দও বেলেগ নহয়। আনন্দও হওক, সাঁউৰিৰ পৰম্পৰা ৰক্ষাও হওক। চুবুৰীয়া ৰোৱনীবোৰেও সিহঁতৰ ঘৰৰ সাঁউৰিটোলৈ বৰ আশা কৰে। মাতিলে নহাকৈ নেথাকে। হাঁহি ফূৰ্তি কৰি ৰোৱে।\nতাকে বুলি ঘৰৰ গৃহিণী হিচাপে প্ৰীতিয়ে কালিৰ পৰা ব্যস্ত হৈ আছে। পুৱা উঠিয়েই ঘৰৰ আটাইকে জা-জলপান খুৱাই নিজেও দুটামান খাই সাঁউৰিৰ ৰোৱনীৰ বাবে খোৱা-বোৱাৰ যা-যোগাৰ কৰাত লাগি গৈছে। আগৰাতিয়েই তৰা পাতত বান্ধি সিজাই থোৱা বৰা চাউলৰ টোপোলা, ভাত পঁচিশটামান মোনাত ভৰাই লৈছে, লগত চেনীৰ টেমা, আকৌ পাত এখনত গুৰ এলদা বান্ধি লৈছে বেলেগে। দুটা ফ্লাস্কত গাখীৰ চাহ, এটাত ৰঙা চাহ ভৰাই তামোল-পাণৰ টোপোলা এটাৰ লগতে ডবুৱা কটাৰীখন, বাৰীৰ ঢাপৰ ৰসাল আনাৰস দুটা, ঘৰৰ গছৰ নাচপতি ছয় সাতোটামান। পকা কঁঠাল ডাঙৰ টিফিন এটাত এটিফিন, মালভোগ কল এআষি। ঘৰত চাহ খাবলৈ বুলি বনোৱা কে’কটোৰ এফালো টুকুৰা টুকুৰাকৈ কাটি কণ্টেইনাৰ এটাত ভৰাই লৈছে। সকলো যোগাৰ কৰি থৈ গ’লে গিৰিয়েকে মোনাকেইটা ল’ব আৰু যাব পাৰিব।\nলাওপানী, ভাজি এইবোৰ যেনিবা শাহুৱেকে যতনাই দিব। তাৰ বাবে ৰহি এজগ আচুতীয়াকৈ থোৱাই আছে। ৰোৱা গছি লওঁতে মৃতকলৈ বুলি ডাঙৰ মতা কুকুৰা এটা মাৰিছিল, তাৰ মঙহো আছে। শাহুৱেকে নিজৰ পচন্দমতে ৰান্ধিব।\nদুপৰীয়া ভাত ৰান্ধিবলৈ ওচৰৰ খুৰীয়েক এগৰাকীক মাতি থৈ আহিছে। তেওঁ আহিব। ই নগাই হাঁহজনী মাৰি কুটি-বাচি দিব। গিৰিয়েকে পথাৰৰ পৰা আহি এইবোৰ কৰিবলৈ সময় নহ’ব।\nনগাৰ ভাল নাম নগেন। প্ৰীতিহঁতৰ ঘৰৰ ওচৰৰে। সমন্ধত তাইৰ দেওৰেক হয়। সেয়ে নগা বুলি মাতে তাই ধেমালিতে।\n: আৰু শুন আকৌ নগা, গঁৰালতে হাঁহ আটাইখিনি বান্ধি থোৱা আছে। তাৰে মোহিনী হাঁহিজনী ধৰিবি। কণী চনী নেপাৰে সেইজনীয়ে, তেল ধৰিলে চাগৈ।\n: মই সৈবোৰ নেজানো। যিজনী আটাইতকৈ গধুৰ পাওঁ সেইজনীকে ধৰিম।\n: শনিটো, যি তি হাঁহ নেমাৰিবি। কণী পাৰি আছে দুজনীমানে আৰু শুন পথাৰৰ পৰা ককায়েৰ আহিলে এই গোটাই থোৱা আটাইখিনি লৈ যাবলৈ ক’বি চাহ খাবলৈ দেই। আৰু…\nআৰু কিবা বুলি ক’ব খোজোঁতেই বাহিৰত গাড়ী এখন ৰোৱা যেন শুনি ৰান্ধনী ঘৰৰ পৰা ওলাই চ’ৰাঘৰৰ পৰাই ভুমুকিয়াই চালে তাই। হয় অনলৰ গাড়ীখন। অনল নামি আহিছে, পিছে পিছে জাক ছুইটি।\nপ্ৰীতিৰ বৰজনাক অনল। টাউনৰ ভাড়াঘৰত থাকে। আনকালে খেতিৰ বতৰত নাহেচোন। আজি বা হালৰে আহিবলৈ কি মন গ’ল। সিদিনা ফোন কৰি সুধিছিল ন-ভূঁই কেহানিকৈ ৰুব বুলি, পিচে আহিব বুলি ভবা নাছিল কোনেও।\nএনেই ভাবিলে প্ৰীতিয়ে। পিছমুহূৰ্ততে বেছি নেভাবি ভিতৰলৈ সোমাই গৈ শাহুৱেকক বৰজনাক অহাৰ কথা জনালেগৈ।\n: আদৰঙাকিটা কেলেই আহিছে অ’ খেতিৰ বতৰত।\nগজগজাই উঠিল শাহুৱেক।\n: অ’ আমাৰ ছেল্ফি ৰাণী আহিছে নেকি? ৰুবলে আহিছে আকৌ। খেতিৰ বতৰত কেলেই আহে।\nনগেনে মাত লগালে।\n: ওও তেজখোৱা। টাউনীয়া বৌৱেৰে আহি গোটেইখন ৰুই শেষ কৰি থৈ যাব এতিয়া। আমি মুখ মেলি চাই থাকোঁতেই যাব।\nশাহুৱেকৰ কথা শুনি নগেন, প্ৰীতি দুয়ো হাঁহিলে।\nআচলতে শাহুৱেকে এনেদৰে কোৱাৰ কাৰণ আছে। আজি বিয়াৰ আঠবছৰে দেখি আহিছে প্ৰীতিয়ে খেতিৰ মাটি থাকিলেও বৰজনাক অনল আৰু জাক ছুইটি কিন্তু খেতি-বাতিৰ প্ৰতি একেবাৰে উদাসীন। বোকাপানী বুলি ক’লে দুইজনে দূৰতে নাক কোঁচায়। বৰজনাকে টাউনৰ কিবা কোম্পানীত সৰু কাম এটা কৰে কিন্তু বহুত ডাঙৰ চাকৰিয়াল দৰে ভাও দেখুৱায়। খেতি কৰিব লাগিব বুলিয়েই বোলে ছুইটিয়ে বিয়াৰ পিছৰ বছৰেই ভাড়াঘৰলৈ গুচি গৈছিল। কিন্তু ঘৰৰ লাহী ধানৰ চাউলকেইটা, বাৰীৰ কল, বনশাকৰ পাতকেইটা নিবলৈ আকৌ ঘনাই আহে। শাহুৱেকৰ লগত পিচে জাক ছুইটিৰ বৰকৈ ৰাহি যোৰা নাহে।\nনগেন আৰু শাহুৱেকক পাকঘৰত এৰি প্ৰীতিয়ে বৰজনাক জাকক আগবঢ়াই আনিলেগৈ।\n: ওৱৱ ইমান ধুনীয়া ফুল। মই প্ৰথমে ফটো দুকপিমানহে তোলোঁ দেই।\nবাৰাণ্ডাৰ কাষত ফুলি থকা ফুলখিনি দেখি ছুইটিয়ে ৰ’বই নোৱাৰিলে। বিভিন্ন ভংগীমাৰে তাই ফুলৰ সৈতে ছেল্ফি ল’বলৈ ধৰিলে।\nবৰজনাক ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল মাকৰ লগতে নগেনকো মাত লগাই পুনৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহিল। ইতিমধ্যে ছুইটিৰ ছেল্ফি তুলি শেষ হৈছিল চাগৈ। দুয়ো আহি চ’ৰাঘৰত বহিলহি।\n: হাল চাল বাবলৈ টকা পইচা জোৰা মৰিছেগৈনে প্ৰীতি।\nআগবঢ়াই দিয়া বঁটাৰ পৰা তামোল এখন লৈ সুধিলে তেওঁ প্ৰীতিক। নুসুধিলেই নহয় বাবেহে যেন সুধিলে তেওঁ।\n: হৈছে জোখে-মাখে।\nপ্ৰীতিয়ে উত্তৰ দিলে। এনেয়ো জানে তাই জোৰা নাই মৰা বুলি ক’লেও তেওঁলোকে জেপৰ পৰা এটকা এটাও উলিয়াই নিদিয়ে। মহা কৰাইচ দুয়োটা।\n: দিম বুলিয়েই ভাবিছিলোঁ বুইছানে কেইটকামান। পিচে আমাৰ এইগৰাকীয়ে আকৌ সিদিনা হঠাতে হাতৰ পৰা পেলাই ম’বাইলটো ভাঙিলে নহয়। ভাঙিলে মানে বেয়াকৈ ভাঙিলে। মেকানিকে ক’লে ৰিপেয়াৰ কৰিবলৈ যিমান টকা লাগিব তাৰ লগত আৰু দুটকামান দিলে নতুন এটাকে পাম। সেয়ে নতুন এটাকে আনি দিলোঁ বিশহেজাৰ টকা দি।\nপ্ৰীতিৰ চকু কপালত উঠিল। আয়ৈ দেহি, এইফালে ভায়েকটোৱে অকলে অকলে পথাৰত হাল বাই, আলি দি, কঠিয়া পেলাই কষ্ট কৰি মৰিছে আৰু ইফালে এই শামুকভঙাহালে বিশহেজাৰটকীয়া ম’বাইল লোৱাৰ কথা যহাবলৈ আহিছে।\nহ’লেও প্ৰীতিয়ে একো নক’লে।\n: ভালেই হৈছে আকৌ। লাগে ভাল ম’বাইল এটা হাতত।\nএইদৰে কৈ বৰজনাকৰ শলাগ ল’লে।\n: ঠিক আছে তেনে, যাওঁ। আবেলিকৈ সোমাই এওঁক লৈ যাম।\nবৰজনাক ওলাই গ’ল।\n: বাইদেউ, আহক কাপোৰ-কানি সলাই ল’ব।\nপ্ৰীতিৰ পথাৰলৈ যাবলৈ দেৰি হৈছিল। তাই খৰধৰ কৰিলে।\n: আপুনি ঘৰতে থাকক। বিশেষ কাম নাই। চাহ ৰেডি হৈয়েই আছে। ভাত ৰান্ধিবলৈ খুড়ীদেউ আহিব। তেওঁৰ ওচৰত থাকি কিবা লাগিলে যতনাই দিব।\n: আয়ৈ কি কোৱা প্ৰীতি।\nজঁপিয়াই উঠিব যেন ছুইটি।\n: মই কিহৰ জগৰত ঘৰত থাকিম। পথাৰত ফটো তুলিম, ভিডিঅ’ কৰিম বুলি ইমান দূৰৰ পৰা ঢপলিয়াই আহিছোঁ। বিশহেজাৰ টকা দি ম’বাইলটো এনেই লৈছোঁ নেকি…!\nচকু টিপ মাৰি কোৱা ছুইটিৰ কথাতহে প্ৰীতিৰ ভুল ভাগিল। অ’ লাহৰী তাৰমানে শাওণৰ পথাৰত ৰুবলে অহা নাই। ফটো তুলিবলৈ, ভিডিঅ’ বনাবলৈ আহিছে।\n: ঠিক আছে তেন্তে বাইদেউ। আপুনি অলপ জিৰাই-সতাই আহি থাকিব। মই আগে ভাগে যাওঁ।\nছুইটিৰ কথালৈ বাট নাচাই প্ৰীতিয়ে পুনৰ পাকঘৰত সোমাই শাহুৱেকক আৰু নগেনক দিবলগীয়া দিহা দি হাতত ঠাণ্ডা পানীৰ জগ আৰু তামোলৰ টোপোলা লৈ ওলাই গ’ল।\nপথাৰলৈ ঘৰৰ পৰা অলপ দূৰ হয়। তাই গৈ পাইগৈ মানে বাকী ৰোৱনীও দুই এজনীকৈ আহি পালেহি। লাহে লাহে সাঁউৰিলৈ মতা আটাইখিনি ৰোৱনীও আহিল। বিশ বাইশজনী ৰোৱনীৰ উঁকি আৰু হাঁহিত পথাৰত তালফাল লাগিল। চকুৰ পচাৰতে এচিটা মাটি ৰুই শেষ হ’ল।\nহাঁহি-ধেমালিৰে আনচিটা মাটিলৈ যাওঁ বোলোঁতেই দেখিলে প্ৰীতিয়ে ছুইটি আহিছে। লগত প্ৰীতিহঁতৰ দহবছৰীয়া ছোৱালী মৌখাম।\n: আমাৰ টাউনীয়া ৰোৱনীও আহিছে দেই। এইবাৰ ৰোৱা খৰ হ’ব ঐ প্ৰীতি।\nএজনীয়ে ছুইটিক দেখি চিঞৰিলে।\n: প্ৰথমতে আমালৈ কি আনিছা দি লোৱা ছুইটি। তাৰপিছত পথাৰত নামিবা।\nআন এজনীয়ে চিঞৰিলে।\nছুইটিৰ সেইবোৰ কথালৈ কাণসাৰ নাই। তাই পথাৰত নামিয়েই ছেল্ফি, ফটো তুলিবলৈ লাগিল।\nবিবিধ ভংগীমাৰে, নানাৰকমে। হাতত কঠিয়া লৈ, ৰোৱনীৰ মাজত ৰৈ, আলিত বহি লৈ। কণমানি মৌখামে বৰ সাৱধানেৰে এপায়েকৰ বহুকেইখন ফটো তুলি দিলে। মাজে মাজে গান বজাই ভিডিঅ’ দুটামান বনালে।\nএইখন কৰি থাকোঁতে দুপৰীয়া চাহ খাবৰ সময় হ’লহি। চাহ লৈ গিৰিয়েকো পালেহি।\n: চাহ খাই লহি ঐ ৰোৱনীবোৰ। ৰোৱা তোলা পিছতো হ’ব। খোৱাটো আগত।\nপ্ৰীতিয়ে চিঞৰি-বাখৰি আটাইবোৰ ৰোৱনীক বহিবলৈ ক’লে। চাৰিডৰা পথাৰৰ মাজৰ শুকান চাৰিআলিটোতে গোটেইজাক ৰোৱনী বহিল।\n: এইবাৰ এখন ছেল্ফি ল’ম দেই আটাইৰে লগত, ফে’চবুকত দিবলৈ।\nৰোৱনীজাক বহা দেখি ছুইটি কাষ চাপি আহিল।\n: থ তই আমাৰ লগত ছেল্ফি ল’বলৈ। ৰ’দে বৰষুণে ক’লা পৰা চেহেৰা। তাতে বোকা পানী লাগি এদায় হৈ আছে। তই আকৌ এই চেহেৰা ছেল্ফি তুলি ফে’চবুকত দিব নেলাগে।\nভণ্টিৰ মাকে ভেঁকাহি মাৰি কৈ উঠিল।\n: একো নহয় খুড়ীদেউ। বিশহেজাৰ টকা দি নতুন ম’বাইল লৈছোঁ। এনেকুৱা বগা ধুনীয়া ফটো উঠিব নহয় আপুনি নিজেকে নিজেই চিনি নেপাব।\n: বাদ দে তই ছেল্ফি বেল্ফি ল’বলৈ। চাহ ভগাই দেহি আমাক। পিয়াঁহত ডিঙি শুকাই গৈছে। সোনকালে ৰুই ঘৰলৈ যাব লাগে।\nকণদৈ বোলাগৰাকীয়ে ডবিয়াই কৈ উঠিল।\n: ৰ’বচোন এপাদেউ। কেলেইনো ইমান খৰধৰ। ছেল্ফিহে মাৰিম। আপোনালোকে বহি থাকক। মাত্ৰ সাউৎকে এইফালে এবাৰ চাই দিলে হ’ব। জাষ্ট ক্লিক কৰিম মাত্ৰ।\n: চাই দে ঐ চাই দে মৰতীহেঁত। তহঁতৰ ভাগ্য বুলিছোঁ ইমান দামী ম’বাইলত ফটো উঠিবলৈ পাবি। জাষ্ট ক্লিক কৰিব।\n: হয়তো। প্ৰীতি তুমিও চাই দিবা এপাক।\n: মোৰ চাবলৈ তাবলৈ সময় নাই দেই। এইদৰে তুলিব। হাতবোৰ মেল ঐ ৰোৱনীবোৰ। পাতবোৰ ল। খাৱনে নেখাৱ?\nপ্ৰীতিয়ে সকলো ৰোৱনীৰ হাতে হাতে টোপোলা ভাত এটা এটা দি গ’ল আৰু কাণেৰে উমান লৈ থাকিল ছুইটিৰ ম’বাইলৰ ক্লিক শব্দটো শুনালৈ।\nৰোৱনীবোৰে আমনি পাইছিল। কোনোবা এজনীয়ে চিঞৰিলে।\n: হৈছে হৈছে। এইফালে চাই দিয়কচোন সকলোৱে।\nগালে-মুখে বোকা অলপ সানি চিঞৰিলে ছুইটিয়ে।\nবোকাপানী নেলাগিলে পথাৰত ফটো তোলা বুলি কেনেকৈ গম ধৰিব ৰাইজে।\nসকলো ৰোৱনীয়ে অনিচ্ছাস্বত্বেও তাইৰফালে চালে। টোপোলাভাত বিলাই শেষ হোৱাত চাহৰ গিলাচ দিবলৈ লৈ প্ৰীতিয়েও ছুইটিৰফালে কাণ উনালে।\nএইজনীয়ে কি মূৰাটো কৰিবলৈ পথাৰলৈ আহিল জানো। মনে মনে তাইৰ প্ৰচণ্ড বিৰক্তি ভাৱ।\nসোনকালে ফটো তোলে কি তোলে আজৰি হ’লেই হয়। জাষ্ট ক্লিক কৰিব হেনো।\nএই শব্দটোলৈ তাই অপেক্ষা কৰিলে। বহুত কাম আছে তাইৰ। ফটো তোলাৰ নামত ৰৈ থাকিব নোৱাৰে। চাহৰ সৰঞ্জাম আৰু ভগাবলৈ আছেই।\nফ্লাস্কটো খুলি চাহকণ বাকিবলৈ লওঁতেই…\nক্লিক শব্দৰ সলনি খিলিকহে হ’লচোন! আৰু টুপুক কিহৰ শব্দ!\nউৎকণ্ঠাৰে ওপৰলৈ মুখ কৰি অবাক আশ্চৰ্যৰে দেখিলে প্ৰীতিয়ে ছেল্ফি তুলিবলৈ টোঁৱাই থাকোঁতে অসাৱধানবশতঃ ছুইটিৰ হাতৰ পৰা পিছলি গৈ বিশহেজাৰটকীয়া নতুন ম’বাইল লুপথুপীয়া বোকাত সোমাই পৰিছে। আৰু বিকট চিঞৰ মাৰি ছুইটিয়ে নিজৰ চুলিখিনিকে আঁজুৰি উঠিছে।\nবাকি হোৱা চাহকণ একাষৰীয়াকৈ থৈ প্ৰীতিয়ে স্বগতোক্তি কৰি উঠিল,\n“হায়ৰে ছুইট ছেল্ফি!”\n« কাল নাগিনী-জয়ন্ত দাস\nথেংকছ টু ফে’চবুক -মানসী বৰা »


Daini Part 10 Assamese Novel Download - JonakAxom- Assamese Quotes, Blogging , Business Ideas, Tips And Tricks\nকটিগৰ চাদখন একেবাৰে খালী। তাত কোনো ওলমি থকা নাই। সমান্য এটা সপোনক লৈ মই ইমান ভয় কৰিছো । কথাটো ভাবি নিজৰে হাঁহি উঠিল। আনন্দত ঘৰৰ দৰ্জাখন খুলি ভিতৰত সোমালো। উহঃ, ঘৰৰ ভিতৰত একদম ঘিট মিট আন্ধাৰ ! অন্ধকাৰত খেপিয়াই খেপিয়াই ছুইচটো বিছাৰিবলৈ ধৰিলো হঠাৎ কিবা এটাত লাগি উজুটি খাই পৰা গলো। মুৰটো ওখ যেন কিবা এটাত লাগি দুখ পালো । বিষত মোৰ জ্ঞান হেৰাল।...\nযেতিয়া চকু মেলিলো নিজক এখন পাৰ্শবর্তী খ্ৰিষ্টান চিমেট্রিত আবিষ্কাৰ কৰিলো। চাৰিওফালে কেবল কবৰ। কবৰৰ ওপৰত ফলকত লিখা আছে মৃত মানুহবোৰৰ নাম। মই অপ্রস্তুত হৈ এটা এটাকৈ চাবলৈ ধৰিলো কবৰবোৰ। হঠাৎ এটা কবৰৰ নাম ফলকত দৃষ্টি নিবদ্ধ হল । তাত লিখা আছিল, "চেৰিয়ান জোচেফ ভেলমন্ড, গীর্জাৰ সম্মানিত প্রিষ্ট । ১৪২০-১৪৯৮।" মনটোত ভাব আহিল এয়াই সেই নৰপশু প্রিষ্টৰ কবৰ। তাৰ কবৰৰ কাষত আছে নাম ফলকত খোদিত কৰা এটা আঙঠিৰ চিহ্ন। সেই আঙুঠি যিটোৰে ডাইনীবোৰৰ কপালত দাগ দিছিল । এই আঙঠিটোৱেই মই সপোনত দেখিছিলো । যি হওঁক , আৰু কোন সন্দেহ নাই এয়াই সেই চয়তানৰ কবৰ। ঘৃনা বুকুৰ গভীৰ পৰা ওলাই আহিল। মনে মনে প্রতিজ্ঞা কৰিলো জীবনত যদি কেতিয়াবা এই চহৰত ইলেকচন জিকিব পাৰো ১ম কামটোৱে এই চয়তানৰ কবৰটোৰ ওপৰত এটা পাব্লিক টয়লেট স্থাপন কৰা । আইডিয়াটো মোৰ খুব ভাল লাগিল । চাৰিওফালে চাই দেখিলো আশেপাশে কোনো নাই। মনত এটা দুষ্টু বুদ্ধিৰ উদয় হল। ভবিষ্যতৰ পাবলিক টয়লেটৰ উদ্ধোধন আজিয়েই কৰিলে কেনে হয় ? চয়তানটোৰ কবৰত এতিয়াই প্ৰস্ৰাৱ কৰিব মন গল। কৰিলো। শেষত থুৱাই দিলো তাত। তাৰ পিছত দুটামান গোৰ মাৰি কবৰৰ নামফলকখন ভাঙি মাটিত পেলাই দিলো এতিয়াহে মনটো সন্তষ্ট হৈছে। এতিয়া মই কটিগলৈ আহিব লাগিব। ৰাতি বহুত হল। অভিশপ্ত কবৰটোৰ পৰা যেতিয়া গুচি আহিবলৈ খুজিলো লগে লগে মাটি ফুটি এখন হাত ওলাই আহি মোৰ ভৰিত খামোচি ধৰিলে। জোনাকী ৰাতিৰ পোহৰত স্পষ্টকৈ দেখা পাইছো। হাতৰ মধ্যমা আঙুলিত জল জল পট পটকৈ জিলিকি উঠিছে ৰঙা আঙঠিটো । ভয়তে মই চিঞৰি দিলো। কি অসুৰিক শক্তি আছে হাতখনত। মোৰ ভৰিখনত এনেকৈ ধৰিছে যেন টানিহে লৈ যাব। মই প্ৰাণে পণে আনখন ভৰিৰে সমস্ত শক্তি প্ৰয়োগ কৰি ওলাই আহিব চেষ্টা কৰিলো। কিন্তু একো কামত নহল। এবাৰ হঠাৎ মোক কবৰৰ ভিতৰলৈ টানি নিলে। মই সোমাই পৰিলো কবৰৰ ভিতৰত।\nভিতৰত একেবাৰে অন্ধকাৰ। একো দেখা পোৱা নাযায়। আনকি আঙুঠি পিন্ধা সেই হাতখনো নাই। এনে লাগিল যেন সেই হাতখনৰ মানুহজন মোৰ কাষতে আছে মোক শাস্তি দিয়াৰ বাবে। হঠাৎ মনত পৰিল মোৰ লগত ফোনটো আছে। সেইটোৰ পোহৰত অলপ হলেঁও ভিতৰখন চাবলৈ পাৰিম । প্রয়োজন হলে সহায়ৰ কাৰণে পুলিচক ফোন কৰিম । পকেটৰ পৰা ফোনটো উলিয়াই আনিলো। পোহৰত দেখা পালো। আৰে এইটো সেই কবৰৰ ভিতৰখন নহয়। এয়া মোৰ নিজৰ কটিগটো। কাষত দেখিলো এটা ফুলৰ টাব ভাঙি পৰি আছে। বুজিলো ঘৰটোৰ ভিতৰত সোমাওঁতে এই টাবটোত উজুটি খাই পৰি জ্ঞান হেৰুৱাইছিলো । কবৰস্থান আৰু প্ৰিষ্টৰ কবৰৰ ঘটনাটো অজ্ঞান অবস্থাত দেখা এটি দুঃস্বপ্ন। এটা দীৰ্ঘ শ্বাস লৈ মই উঠি বহিলো । তাৰপিছত অনুভৱ হল মোৰ কাপোৰ তিতি গৈছে ! হায় ঈশ্বৰ ! মই সপোন দেখি দেখি ইমানখিনি কৰিলো। ধেৎ। মোবাইলৰ পোহৰেৰে চুইবোৰ্ডখন বিচাৰি লাইট জ্বলালো। উজ্জ্বল পোহৰত যত বহি আছিলো সেয়া চালো।মোৰ প্রস্রাবখিনিয়ে কাৰ্পেটখন তিয়াই পেলাইছে তাত এটা গোলাকাৰ দাগ উঠিছে। মই সপোনত দেখা সেই আঙুঠিটোৰ আকৃতিৰ দৰে । কিন্তু এই আঙঠিৰ ৰহস্যটো কি? এলিচে কি এই আঙঠিটোৰ বাবে ইমান দিনে ইয়াত আছে। সম্ভবত তাই বিচাৰিচে যেন মই আঙঠিটো আনি দিব লাগে । অন্ততঃ উদ্ভট স্বপ্ন বোৰে মোক সেই ইঙ্গিতেই দিছে। অলপ আগেয়ে তাই মোক দেখুৱাই দিছে আঙঠিটো কত আছে। খ্ৰিষ্টান কবৰস্থানৰ সেই মৃত প্রিষ্টৰ কবৰৰ ভিতৰত । চকু বন্ধ কৰাতেই সেই আঙঠি পিন্ধা হাতৰ ছবি মনত ভাহি উঠিল , যিখনে মোৰ ভৰিত টানি ধৰিছিল । উহঃ। মই আৰু ভাবিবলৈ পৰা নাই । মুৰত আঘাতৰ যন্ত্রনা, প্রস্রাবৰ উৎকট গোন্ধ , দিনটোৰ ক্লান্তি সকলো মিলি এখন নকৰক দৰে হৈ পৰিছে। মই সকলো উপেক্ষা কৰি , বাথৰুমত গা ধুবলৈ সোমালো ।\nগা ধুই ধুই হঠাৎ আইনালৈ চকু গল । মোৰ প্রতিবিম্ব দেখিলো। কপালখন ফুলি এটা আলু গজি উঠিছে । এয়া পৰি কপালত দুখ পোৱাৰ প্ৰমান । ইচ। কিয় যে মোবাইলৰ ফ্লাচটো জ্বলেৱাৰ কথা প্রথমতে মুৰলৈ নাহিল । তেতিয়াহলে ইমানখিনি নহলহেঁতেন । এইবোৰ যেতিয়া ভাবি আছিলো তেতিয়া লাহে লাহে আইনাত মোৰ চেহেৰাটো সলনি হবলৈ ধৰিছিল। হঠাৎ তাত এলিচৰ চেহেৰাটো ফুটি উঠিল । এলিচক এতিয়া বিৰক্ত লগা হৈছে। এতিয়া তাইক দেখি আগৰ দৰে ভয় বা আনন্দ একোৱেই নালাগে। মুখত স্পষ্ট বিৰক্তি লৈ মই তাইক চাই থাকিলো। অলপ সময় পিছত তাই নিজে গুচি গল। কিন্তু আইনাত পানীৰ কণিকাবোৰে আকাৰ ললে। লিখা গল , "আঙঠিটো জ্বলোৱা। মোক মুক্তি দিয়া।"\nলেখাটো মচি নোযোৱা পৰ্যন্ত মই সেয়া চাই থাকিলো। প্রকৃতপক্ষে কি বিচাৰে এলিচে ? প্রথমতে মোক তাই ডায়েৰী পঢ়িবলৈ জোৰ কৰিলে । এতিয়া আৰু এটা আঙঠি বিছাৰিছে যিটো কবৰৰ ভিতৰত প্রিষ্টৰ লাচৰ হাতত পিন্ধা আছে। কি কৰিব খোজে সেই আঙঠিটোৰে। সেইটো আনি নিদিলেও মোৰ ক্ষতি কৰিব নেকি? আৰু আনি দিলে এই সপোনবোৰে মোৰ পিছ এৰা দিব নে। এই প্ৰশ্নবোৰে মোক পাগল কৰি দিছে । মোক সমাধান লাগে । গা ধুই দেহতো অলপ পাতল যেন লাগিছে। বাহিৰলৈ ওলাই অহা মাত্ৰেই এটা নাৰী কণ্ঠই মোৰ নাম কাঢ়ি মাতিবলৈ ধৰিলে। এক অমোঘ আকর্ষণ আছে সেই মাতত। মই মোহিত হৈ আগবাঢ়ি গলো সেই মাতটোৰ দিশত। আগৰ দৰে সেইটো মাত লাইব্ৰেৰীৰ পৰা অহা নাই। সেয়া আহিছে মোৰ ঠিক ভৰিৰ তলৰ পৰা। বেচমেন্ট! এলিচে মোক সেই বেচমেন্টৰ বন্দিশালালৈ মাতিছে ? কিন্তু তাত তো সম্পূর্ণ অন্ধকাৰ। বেচমেন্টত বিদ্যুৎ সংযোগ লগোৱা হোৱা নাই । মই সেই মাত উপেক্ষা কৰি এবাৰ মোৰ বেডৰুমত উভতি আহি দুই গ্লাছ পানী পিলো । মাতটো তেতিয়াও শুনি আছো। । মোৰ মনৰ এটা অংশই কৈছে বেচমেন্টত গৈ মই চাই অহা উচিত, এলিচে কিয় মাতিছে । হয়তো তাই মোক এনেকুৱা কিবা দেখুৱাব খোজে যিয়ে তাইৰ আত্মাৰ মুক্তিত সহায় কৰিব। মনৰ এটা অংশই কৈছে মই এলিচৰ পৰা দূৰত থকা উচিত। যিয়েই নহওক তাই এটা অশৰীৰী।সেই অন্ধকাৰ বেচমেন্টত তাই মোৰ কিবা ক্ষতি কৰিবলৈ পাৰে ! কিছুসময় ভাবি এই দুয়ো মনৰ যুদ্ধত অনুসন্ধিৎসু মনটোৱে বিজয়ী হল। মই বেচমেন্টৰ দৰ্জা খুলি ফোনটোৰ টৰ্চ জ্বলাই ভিতৰত সোমালো। । চিৰি নামি নামি যিমানেই গৈ আছো মাতটো যেন গভীৰ হৈ আছে। এটা সময়ত তললৈ আহি পালো। বুজিলো মাতটো আহিছে ৩ নম্বৰ চেলৰ ভিতৰৰ পৰা । ভয়ত হৃদপিণ্ডটো যেন গললৈ উঠি আহিছে । সমস্ত মানসিক শক্তি একত্রিত কৰি মই সেই চেলটো ফোনৰ পোহৰেৰে চালো । নাই । বাকী চেলবোৰ দৰে সেইটোও সম্পূর্ণ খালী । সেই পুৰণি দিনৰ দৰে চেলত কোনো তলা নাই । ভিতৰত কোনো বন্দীও নাই । তাৰপিছতো চেলত যেন নিষ্ঠুৰতাৰ ছাপ অলপো কমা নাই । হঠাৎ মনত ইচ্ছা জাগিল , ভিতৰৰ পৰা সোমাই চালে কেনে হয় ? মই জানিব খোজো কিদৰে এলিচ আৰু মার্টিনী ইয়াতে জীবনৰ শেষ দিনবোৰ কটাইছিল । দৰ্জাখন খুলি ভিতৰ সোমালো । ৮ ফুট বাই ৮ ফুটৰ এটা বর্গাকাৰ চেল। চাৰিওফালে পাথৰৰ দেৱাল । মাত্ৰ সমুখত আছে লোহাৰ ৰদৰ ৫ ফুট বাই ৩ ফুটৰ এখন দৰ্জা , কয়দীক ভিতৰলৈ অনা নিয়াৰ বাবে । ভিতৰখন সম্পূর্ণ খালী। কোনো আচবাব নাই । এইবোৰ চাই ফুৰোতে হঠাৎ চেলৰ দৰ্জাখন ঠাচকৈ বন্ধ হৈ গল ! মই পাগলৰ দৰে দৰ্জাত টানি সর্বশক্তিৰে প্ৰয়োগ কৰিবলৈ ধৰিলো । কিন্তু তলা নথকা সত্বেও দৰ্জাখন বাজি গৈছে । হায় হায়। এই শতাব্দী প্রাচীন বন্দিশালাত এতিয়া মই বন্দী হৈ পৰিছো ! নে এলিচে মোক ইয়াত বন্দী কৰি ৰাখিছে ! ভয়ৰ এক ঠান্ডা স্রোত মোৰ দেহৰ মাজেৰে বৈ গল ! এবাৰ মনত পৰিল মোৰ হাতত থকা মোবাইলটোৰ কথা। মই পুলিচক মেছেজ দি মোক উদ্ধাৰৰ কাৰণে মাতিব পাৰো। কিন্তু ফোনটো চোৱাতেই সেই আশা পানী হৈ গল। ফোনৰ নেটৱৰ্ক নাই। কানেকচন লষ্ট। তাতকৈও ভয়াবহ কথাটো হল ফোনত মাত্র ৪% চার্জ আছে। অলপ সময় পিছত ফোনৰ পোহৰ বন্ধ হৈ যাব। মই ভয়ত গল ফালি যোৱাকৈ চিঞৰি আছো। যদিও জানো এই বিশাল শূন্য কটিগত কোনোৱে মোৰ চিৎকাৰ শুনা নাপায় । চেলৰ দৰ্জাত ঢাক্কা মাৰি মাৰি মোৰ কান্ধখনো বিষাবলৈ ধৰিছে। । তাৰ পিছতো খোলা যোৱা নাই দুৱাৰ । এসময়ত লো বেটাৰি চিগনেল দি ফোনটো অফ হৈ গল । আন্ধাৰে গোটেই চেলটো গ্রাস কৰিলে । অবিশ্বাস্য ভাবে বন্ধ বেচমেন্টৰ ভিতৰতে এজাক বতাহ আহি মোৰ শৰীৰৰ কাপোৰখন খুলি নিলে । চেলৰ ভিতৰত খেপিয়াই খেপিয়াই মোৰ কাপোৰখন বিচাৰি ফুৰিলো। নাই হাতত নালাগিল।মোৰ এয়াই ভয় আছিল । এলিচৰ মৃত্যুৰ শ শ বছৰ পিছত, তাইৰ চেলত , তাই দৰে সম্পূর্ণ নগ্ন অবস্থাত মই বন্দী হৈ পৰিছো !\nতলৰ হোৱাটচএপ ফেচবুক বুটামত ক্লিক কৰি গল্পটো আপোনাৰ বন্ধুসকলকো শ্বেয়াৰ কৰক আৰু আপোনাৰ দৰে আন দহজনকো পঢ়াৰ সুবিধা দিয়ক\nPalash Borgohain Jul 24, 2019, 7:38:00 PM


xukhdukh.com February 07, 2014 goodnews,\n১. ৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমিক সাক্ষৰতা মিছনৰ অধীনত সমগ্ৰ কাৰ্বি-আংলঙ জিলাৰ ৯টা শিক্ষা খণ্ডতে নিৰ্মাণ হব ছাত্ৰী নিবাস৷ ইয়াৰে প্ৰথমটো ছাত্ৰী নিবাসৰ আধাৰশিলা বকলীয়াঘাটত স্থাপন কৰিলে স্বায়ত্ত শাসিত পৰিষদৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী সদস্য তুলিৰাম ৰংহাঙে৷ নৱম শ্ৰেণীৰ পৰা দ্বাদশ শ্ৰেণীলৈকে বিনামূলীয়া খোৱা-বোৱা, থকা মেলাৰ সুবিধাৰে স্কুলৰ পৰা ড্ৰপ আউট হোৱা অনুসূচিত জাতি, জনজাতি আৰু অন্যান্য পিছপৰা জাতিৰ ১০০গৰাকীকৈ ছাত্ৰীয়ে একোটা ছাত্ৰীনিবাসত থাকি পুনৰ শিক্ষা গ্ৰহণৰ সুবিধা লাভ কৰিব পাৰিব৷\n২. তিনিচুকীয়াৰ শ্ৰীশ্ৰী অনিৰুদ্ধদেৱ সমন্বয় ক্ষেত্ৰত লাখ লাখ ভক্তৰ সমাগম৷ ৰাজ্যৰ ভক্তপ্ৰাণ ৰাইজৰ সঁহাৰিত জীপাল হৈ পৰিছে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘৰ চলিত অধিবেশন৷ নতুন নতুন গ্ৰন্থ সম্ভাৰেৰে ৬৫০ খন বিপনীৰে সজাই তুলিছে অধিবেশনৰ গ্ৰন্থমেলাস্থলী৷\n৩. অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে এইবাৰ ঘোষিত হ'ল অসম লোকসেৱা আয়োগৰ ২০১৩ বৰ্ষৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰীক্ষাৰ ফলাফল৷ যোৱা ২৯ ডিচেম্বত ২৪১টা পদৰ বাবে হোৱা প্ৰাৰম্ভিক পৰীক্ষাৰ ফলাফল কালি অনলাইন www.apsc.nic.in বেবচাইট যোগে ঘোষণা কৰিছে৷ মূল পৰীক্ষা মে-জুন মাহৰ ভিতৰতে অনুষ্ঠিত হব বুলিও জানিব পৰা গৈছে৷\n৪. কংগ্ৰেছ কৰ্মীৰ ভোটদানেৰে নিৰ্ধাৰণ হব গুৱাহাটী লোকসভা সমষ্টিৰ কংগ্ৰেছৰ দলীয় প্ৰাৰ্থী৷ এই প্ৰক্ৰিয়াৰ ঘোষণাৰ পাছত পূৰ্বৰ ১৮গৰাকীৰ ঠাইত আবেদনকাৰীৰ সংখ্যা কমি অহাৰ খবৰ৷ এতিয়া ৭গৰাকী প্ৰাৰ্থীৰ মাজত হব প্ৰাৰ্থী বাচনিৰ বাবে ভোটদান প্ৰক্ৰিয়া৷\n৫. কাইলৈৰ পৰা ঢেকীয়াজুলিত অনুষ্ঠিত হব দুদিনীয়াকৈ প্ৰথম ৰাজ্যিক মুণ্ডাৰী সাহিত্য সভাৰ অধিবেশন৷ আদিবাসী সমাজৰ মুণ্ডা জাতিৰ সত্তাক তুলি ধৰাৰ বাবে গঠিত এই সাহিত্য সভাৰ অধিবেশনতে অনুষ্ঠিত হব "সাহিত্য আৰু বুৰঞ্জী সন্মিলন" শীৰ্ষক এক অনুষ্ঠানো৷\n৬. নলবাৰীৰ সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান সংস্কৃতিৰ পৰিচালক নৱ শৰ্মাক থিয়েটাৰ মুভমেণ্টৰ ফালৰ পৰা প্ৰদান কৰা হৈছে "নাট্যশ্ৰী" সন্মান৷ বিগত এক দশক জুৰি অঞ্চলটোৰ প্ৰতিভা বিকাশত যোগোৱা অৰিহণাৰ বাবেই মুগকুছি মিলন নাট্য সমিতিৰ প্ৰযোজক, অভিনেতা তথা পৰিচালক গৰাকীক এই সন্মান প্ৰদান কৰা বুলি জানিব পৰা গৈছে৷\n৭. গোসাঁইগাঁৱত ব্ৰাফেডৰ উদ্যোগত আয়োজিত হৈছে দহদিনীয়া কাৰ্যসূচীৰে হস্তশিল্প প্ৰদৰ্শনী ও বিক্ৰী মেলাৰ৷ প্ৰায় ১ কোটি টকাৰ বিক্ৰীৰ লক্ষ্যৰে ইয়াত অংশ গ্ৰহণ কৰিছে বিটিচি শিপিনী সকলৰ সৃষ্টিৰে ৯৩খনকৈ বিপনীয়ে৷ ১১ফেব্ৰুৱাৰীলৈকে চলিব লগা এই বিক্ৰী মেলাত ৰাইজৰ উষ্ম সহাঁৰি লাভ কৰাৰো সুখবৰ পোৱা গৈছে৷\n৮. কাৰ্বি সাহিত্যক চহকী কৰি উন্মোচিত হ'ল দুখনকৈ কাৰ্বি গ্ৰন্থ৷ সাংবাদিক জয়ছিং টকবীৰৰ "ইনুট ফেৰাংডে আকিড" আৰু সাহিত্যিক বিদৰছিং ৰংপিৰ "কাৰ্বি পৰম আল" নামৰ গ্ৰন্থ দুখন ডিফুত উন্মোচন কৰিলে ৰঙবঙ তেৰাঙে৷\n৯. কাইলৈৰ পৰা ১৬ ফেব্ৰুৱাৰীলৈকে অনুষ্ঠিত হব "দিছপুৰ চেলেঞ্জ ট্ৰফী ২০১৪" দিবা নৈশ ক্ৰিকেট প্ৰতিযোগিতা৷ বিজয়ী দলক ১ লাখ টকা, ৰানাৰ্ছ আপলৈ ৫০ হাজাৰ আৰু শ্ৰেষ্ঠ খেলুৱৈলৈ ২৫হাজাৰ টকাৰ পুৰস্কাৰ আগবঢ়াইছে বুলি প্ৰকাশ কৰিলে আয়োজক সকলে৷\n১০. চি আৰ পি এফৰ ব্ৰেণ্ড এম্বেছেডৰ হ'ব মেৰী কম৷ দেশত চি.আৰ.পি এফতেই সৰ্বাধিক ৫ হাজাৰতকৈ অধিক নাৰীয়ে বিভিন্ন পদবীতে সেৱা আগবঢ়াই আছে৷ মেৰী কমৰ আকৰ্ষণীয় সফলতাৰ বাবেই ছাইনা নেহৱাল আৰু স্কোৱাছ খেলুৱৈ জ্যোৎস্না চিন্নাপ্পাক বিবেচনাৰ তালিকাৰ পৰা আঁতৰাই মেৰী কমত এই নতুন ৰূপত চুক্তিবদ্ধ কৰা বুলি সূত্ৰই প্ৰকাশ কৰিছে৷\n১১. কৃষি সম্প্ৰসাৰণ আৰু প্ৰযুক্তি মিছনলৈ ১৩ হাজাৰ কোটি টকাৰ অনুমোদন দিলে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ অৰ্থনৈতিক পৰিক্ৰমা সম্পৰ্কীয় কেবিনেট সমিতিয়ে৷ এই মিছনক অধিক সংহত ৰূপত গঢ়াৰ তোলাৰ বাবে ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা হব দ্বাদশ পঞ্চবাৰ্ষিক পৰিকল্পনাত৷\n১২. এইবাৰ ৰাজমিস্ত্ৰী সকলক লৈ নিৰ্মাণশৈলী বিষয়ক কৰ্মশালা পাতিলে টপচেম চিমেণ্টে৷ বিভিন্ন কাৰিকৰী তথা সমল ব্যক্তিৰ উপস্থিতিত ৰাজ্যৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ ৰাজমিস্ত্ৰি সকলক লৈ যোৱা তিনি ফেব্ৰুৱাৰীত গুৱাহাটীত এই কৰ্মশালাৰ আয়োজন কৰা বুলি জানিব পৰা গৈছে৷\n১৩. শোণিতপুৰ জিলাৰ বিহগুৰিৰ নৱগঠিত খোজ সাহিত্য গোষ্ঠীৰ প্ৰচেষ্টাত উন্মোচিত হ'ল দ্বি-মাসিক সাহিত্য আলোচনী "খোজ"ৰ৷ পিঠাখোৱাস্থিত সুধাকণ্ঠ ডঃ ভূপেন হাজৰিকা কলা-সংগীত একাডেমীত এই উন্মোচনী সভা অনুষ্ঠিত হয়৷ আলোচনীখনৰ মুখ্য সম্পাদক হৈছে ফাৰহান জাৱেদ৷\n১৪. অহা ২২ফেব্ৰুৱাৰীত তিতাবৰত ঠেঙ্গাল কছাৰী স্বায়ত্ত শাসিত পৰিষদৰ উদ্যোগত আয়োজিত হৈছে ৭ম প্ৰাইজমানি আন্তঃজিলা দিৱা-নৈশ ভলীবল প্ৰতিযোগিতাৰ৷ পুৰস্কাৰ হিচাবে ট্ৰফীৰ লগতে সৰ্বমুঠ ৫০হাজাৰ টকাৰ প্ৰাইজমানীও ঘোষণা কৰা হৈছে৷\n১৫. দেশত এখন জাতি বা বৰ্ণ বৈষম্যবিৰোধী আইন প্ৰণয়নৰ দাবী তুলিলে উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰহ প্ৰতিবাদী ছাত্ৰ সকলে৷ এই দাবী জনাই তেওঁলোকৰ এটি দলে ৰাহুল গান্ধীক সাক্ষাত কৰে৷ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ লোক সকলৰ সুৰক্ষাৰ বিষয়টোক লৈ ৰাহুল গান্ধীয়ে কেন্দ্ৰীয় গৃহমন্ত্ৰীৰ সৈতে আলোচনা কৰিছে বুলিও সূত্ৰত প্ৰকাশ৷\n১৬. গোসাঁই গাঁৱত প্ৰেছ ক্লাৱৰ নৱ-নিৰ্মিত গৃহৰ উদ্বোধন৷ এই গৃহ বিটিচিৰ সমাজ কল্যান বিভাগে ২৫লাখ টকাৰে নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াইছে৷\n১৭. অসম সাহিত্য সভাৰ বিশেষ অধিবেশনৰ মঞ্চতে উন্মোচিত হ'ল বিশিষ্ট সাহিত্যিক নীলকান্ত নাথৰ সিন্ধু সভ্যতাৰ ইতিহাসক তুলি ধৰা নাটক "ৰাজকোষ"৷\n১৮. কাইলৈ গুৱাহাটীত নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ মহাজাগৰণ ৰেলীৰ চলিছে প্ৰৱল প্ৰস্তুতি৷ চাৰি তৰপীয়া সুৰক্ষা ব্যৱস্থাৰ লগতে চাহ খুৱাই ৰাজ্যৰ বিভিন্ন প্ৰান্ত হোৱা অভিনৱ প্ৰচাৰ, পাঁচশ চিটিবাচ বুক কৰা আদি বাতৰিয়ে পাইছে সংবাদ শিৰোনামা৷ নলবাৰীৰ পৰা ১০০গৰাকী যুৱকে চাইকেল চলাই আহি মোদীৰ সভাত যোগদান কৰাৰো প্ৰস্তুতিত নেতৃত্ব দিছে ভাস্কৰ শৰ্মা নামৰ যুৱকে৷\n১৯. আজি মুক্তি লাভ কৰিব ৰজনী বসুমতাৰী পৰিচালিত অসমীয়া ছবি "ৰাগ"য়ে৷ আদিল হুছেইন, কেনী ডি. বসুমতাৰীকে ধৰি শিল্পীয়ে অভিনয় কৰা ছবিখনিত কেন্দ্ৰীয় নাৰী চৰিত্ৰৰূপে এগৰাকী গায়িকাৰ ৰূপত অভিনয় কৰিছে মোহময়ী অভিনেত্ৰী জেৰিফা ৱাহিদে৷\n২০. নগাঁও চহৰৰ হোটেল আছিয়াৰ পৰা গঁড় খৰ্গ চিকাৰ আৰু বিক্ৰীৰ লগত জড়িত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চক্ৰৰ তিনিজনকৈ সদস্য গ্ৰেপ্তাৰ কৰিলে নগাঁও আৰক্ষীয়ে৷


Home CHINTAN MAYUR-BORA চিন্তন ময়ূৰ বৰা চিন্তন\nxukhdukh.com March 03, 2018 CHINTAN, MAYUR-BORA, চিন্তন, ময়ূৰ বৰা,\nপক্ষপাতদুষ্টতাৰ পকনীয়াত অসম আন্দোলনৰ বিকৃত বাখ্যা\nড° প্রফুল্ল মহন্তক মই খুৰাদেউ বুলি সম্বােধন কৰে। তেওঁৰ বৰপুত্ৰ ৰাহুল (কটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পদার্থ বিজ্ঞান বিভাগৰ সহযােগী অধ্যাপক) মােৰ ঘনিষ্ঠ বন্ধু। লেখামেলাৰ যােগেদি তেওঁক আগৰ পৰা চিনি পাওঁ আৰু তেওঁৰ বৌদ্ধিক সাহস আৰু সততাৰ বাবে গভীৰভাৱে সন্মানাে কৰোঁ। তেওঁৰ স্নেহসুলভ ব্যৱহাৰ আৰু মৰম মােৰ জীৱনৰ অন্যতম প্রাপ্তি বুলি ভাবোঁ। বিশিষ্ট চিন্তাবিদ তথা সাংবাদিক নিত্য বৰা সম্পাদিত ‘সাম্প্রতিক সাময়িকী’ৰ বিষয়ে মহন্তই ২০ ফেব্ৰুৱাৰীত ‘আমাৰ অসমত লিখা প্ৰবন্ধটো খুব আগ্ৰহেৰে পঢ়িবলৈ লৈছিলোঁ যদিও কেইটামান কথাই বাৰুকৈয়ে হতাশ কৰিলে। সাম্প্রতিক সাময়িকীত কুৰি শতিকাৰ দ্বিতীয়ার্ধৰ এছােৱা সময়ৰ ঐতিহাসিক দলিল ৰূপে চিহ্নিত কৰা কথাটোৰ নামত আমাৰ তিলমানাে দ্বিমত নাই। ইতিহাসৰ সাধাৰণ ছাত্র হিচাপে অনুষ্ঠানত আলােচনীখনৰ। বছা বছা সম্পাদকীয় আৰু কেইজনমান বিশিষ্ট চিন্তাবিদৰ লেখা। সন্নিৱিষ্ট কৰা পৰামৰ্শটোও অতি সজ আৰু সময়ােপযােগী বুলি মই ভাবো। ইয়াৰ অন্যথা বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা কালৰ কুটিল সোঁতত বিলীন হৈ যােৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে।\nবাঁওপন্থী আদর্শ বিশ্বাসী লােকসকলৰ অধিকাংশই বস্তুনিষ্ঠতাৰ কথাটোত যথেষ্ট গুৰুত্ব দিয়া দেখা যায়। ড° মহন্তই পূর্বতে প্রকাশ পােৱা কেতবােৰ প্রবন্ধত দুবাৰ-এবাৰ উজুটি খােৱা পৰিলক্ষিত হৈছিল যদিও সকলােৰে ক্ষেত্ৰত তেনে মৃদু বিচ্যুতি থকাটো স্বাভাৱিক বুলি ভাবি লৈছিলোঁ বাবে প্রতিবাদ কৰাৰ কথা ভবা নাছিলোঁ। আজি কলম লৈছোঁ যেতিয়া মূল বিষয়টোলৈ যােৱাৰ আগতে পূর্বৰ দুটামান কথাও সংক্ষেপে ক’বলৈ মন গৈছে। বর্ণহিন্দু অসমীয়াৰ মাজৰ বহু লােকে আমাৰ সমাজখনৰ জনগােষ্ঠীয় লােকদলৰ অনন্য অৱদানসমূহৰ বিশালতাৰ কথা কোৱাটো দূৰৰে কথা, ৰং সামান্যতম স্বীকৃতি প্রদান কৰিবলৈকো কৃপণালি কৰে। জনগােষ্ঠীয় লােকসকলৰ আৰু বিশেষভাৱে বড়ােসকলৰ মনৰ বেদনা অনুভৱ কৰি অসমীয়াভাষী লােকৰ মাজৰ একাংশ বর্ণাভিমানীক দীর্ঘদিন ধৰি সমালােচনা কৰা লােকৰ তালিকাখন বেছিদীঘল নহয়। সেইখন তালিকাৰ একেবাৰে প্রথমতে নাম থাকিব ড° প্রফুল্ল মহন্তৰ। জনগােষ্ঠীয় লােকসকলক দীর্ঘদিন ধৰি অৱহেলা-অৱজ্ঞা কৰাৰ বিপৰীতে যদি কোনােবা অসমীয়াই গভীৰ সততাৰে বৌদ্ধিক প্রায়শ্চিত্ত কৰিছে, সেইজনেই হ’ল ড° মহন্ত। কিন্তু অসমীয়াক কঠোৰ ভাষাৰে সমালােচনা। কৰিবলৈ যাওঁতে তেওঁ কেতিয়াবা কেতিয়াবা কিছু কথা অতি সৰলীকৰণ কৰি তােলা দেখা যায়। কিন্তু বর্তমান অসমীয়া সমাজত মূৰ তুলি উঠা বিভিন্ন গুৰুতৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ প্রেক্ষাপটত অসমীয়াভাষী লােক আৰু জনগােষ্ঠীয় লােকৰ মাজত সম্প্রীতিৰ সাঁকো গঢ়িবলৈ তেওঁ লােৱা নিৰন্তৰ বৌদ্ধিক প্রয়াসক গভীৰভাৱে শ্রদ্ধা কৰোঁ আৰু প্রয়ােজনীয় বুলি ভাবোঁ বাবেই তেনে অতি সৰলীকৰণৰ বিষয়ে আঁহফলা বিশ্লেষণ কৰিবলৈ নাযাওঁ।\nইতিহাসৰ এজন বিদ্বান পণ্ডিত বাবে ড° মহন্তক সাম্প্রতিক অসমীয়া ইতিহাসৰ পৰা দুট উদাহৰণৰ কথা ক’ব বিচাৰিছোঁ। মােৰ দৃঢ় বিশ্বাস— সেই দুটা দৃষ্টান্তৰ পৰা তেওঁ মােৰ মনৰ ভাব শুদ্ধকৈ বুজিব পাৰিব। কঠোৰ বৰ্ণবাদ আৰু জাতিভেদ প্রথাই অসমীয়া সমাজত কিধৰণৰ ভয়ংকৰ অথন্তৰ ঘটাই আহিছে, তাৰ বিষয়ে মােৰ সামান্যতম জ্ঞানেৰে আজি কিছুদিন ধৰি লেখা-মেলা কৰি আছে। দুখন গ্রন্থও কেইবছৰমানৰ আগতে প্রকাশ পাইছে। কিন্তু বর্ণবাদ আৰু ব্রাহ্মণ্যবাদক বৌদ্ধিক আৰু সামাজিকভাৱে বিৰােধিতা কৰাৰ সময়ত অসমীয়া হিচাপে আমি সকলােৱে এটা কথা মনত ৰখা উচিত যে আমাৰ কথা আৰু কামে যাতে ব্রাহ্মণঅব্রাহ্মণ আৰু শংকৰী-অনাশংকৰী আদি অনাহুত বিতর্ক সৃষ্টি কৰি সমাজত অপ্রয়ােজনীয় বিভ্রান্তি সৃষ্টি নকৰে। কাৰণ, মােৰ বাবে কাৰাে প্রতি বিন্দুমাত্রও বিদ্বেষ নৰখাকৈ নিজৰ মেৰুদণ্ড পােন কৰি এজন বহল আৰু উদাৰ মনৰ অসমীয়া হােৱাটো আটাইতকৈ ডাঙৰ কথা।\nসেইটো কাৰণৰ বাবেই মই হৃদয়ৰ নিভৃততম কোণৰ পৰা শ্রদ্ধা কৰা দুজন অসমীয়া গঢ়মূৰ সত্ৰৰ বিপ্লৱী সত্ৰাধিকাৰ পীতাম্বৰ দেৱগােস্বামী আৰু কর্মবীৰ চন্দ্ৰনাথ শৰ্মাৰ দুটা বিশেষ বক্তব্যক বিৰােধিতা কৰি বহু সভাত কথা কৈছোঁ। কিয়নাে, তেওঁলােক দুজনাে অতি সৰলীকৰণৰ দোষত দোষী বুলি মই ভাবোঁ। পীতাম্বৰ দেৱগােস্বামীয়ে ভাৰতৰ পৰাধীনতাৰ মূল কাৰণ হিচাপে ব্রাহ্মণ্যবাদকে চিহ্নিত কৰিছিল। অসহযােগ আন্দোলনৰ সময়ত জামুগুৰিৰ এখন সভাত ভাষণ দিওঁতে চন্দ্ৰনাথ শৰ্মাই কৈছিল— ‘ৰাইজ, ইংৰাজ আমাৰ দেশৰ শত্ৰু নহয়, শত্রু হৈছে আমাৰ কিছু বামুণ-গোসাঁই-মহন্তসকল, শত্রু হৈছে আমাৰ উচ্চাভিলাষী জাত্যভিমানী ব্রাহ্মণসল। আমি ধ্বংস কৰিব লাগিব এওঁলােকৰ উচচ অভিমান।উপৰুৱা দৃষ্টিৰে চালে চন্দ্ৰনাথ শৰ্মাৰ বক্তব্যৰ পৰা তেওঁ ব্রিটিছৰ বিৰােধিতানকৰা যেন লাগিব পাৰে। কিন্তু তেওঁ অতি শক্তিশালীভাৱে ব্রিটিছক প্রতিহত কৰিবলৈ উঠি-পৰি লাগিছিল।\nআনহে নালাগে, মহাত্মা গান্ধীয়ে চৌৰিচৌৰাৰ হিংসাত্মক ঘটনাৰ পিছত হঠাতে অসহযােগ আন্দোলন প্রত্যাহাৰ কৰোতে চন্দ্রনাথে প্রকৃত দেশপ্রেমিকৰ দৰে গৰ্জন কৰি কৈছিল— 'He has betrayed the revolution.' সেই কঠোৰ বাক্য শুনাৰ পিছতাে গান্ধীয়ে চন্দ্রনাথৰ দেশপ্রেমৰ শলাগহে লৈছিল। সন্দেহ নাই, পীতাম্বৰ দেৱগােস্বামী আৰু চন্দ্রনাথ শর্মা দুয়ােজনেই প্রগতিশীল ভাবাদর্শৰ উদাৰ আৰু মুক্তমনা অসমীয়া আছিল। দুয়ােজনৰে জন্ম ব্রাহ্মণকুলত, কিন্তু এজনে ব্রাহ্মণ্যবাদক আৰু আন এজনে ব্রাহ্মণগােসাঁই-মহন্তক সমালােচনা কৰোঁতে কিছু পৰিমাণে বস্তুনিষ্ঠতা পৰিহাৰ কৰিছিল। আৰু বর্তমান সময়ত জনগােষ্ঠীয় লােকৰ যন্ত্রণা নিপীড়ন-শােষণৰ কথা লিখেতেও ড° প্রফুল্ল মহন্তই মাজে মাজে চন্দ্রনাথ-পীতাম্বৰে কৰা ভুলকে কৰা যেন লাগে। কিন্তু ২৭ ফেব্ৰুৱাৰীৰ প্ৰবন্ধটোত ড° মহন্তই লিখা কেইটামান।\nবাক্যই তেওঁৰ পক্ষপাতদুষ্টতাৰ প্রমাণ দিলে। ১৯৭৯ চনৰ পৰা ১৯৮৫ চনলৈকে চলা ঐতিহাসিক অসম আন্দোলনক ড° মহন্তই ‘তথাকথিত অসম আন্দোলন' বুলি অভিহিত কৰাৰ লগতে সেইটো আন্দোলনে আমাৰ ৰাজ্যখনক মানৱতাৰ। বধ্যভূমিলৈ পৰিণত কৰা বুলি কৈছে। লগতে সেইছােৱা সময়ক তেওঁ ‘অন্ধকাময় দিনবােৰ বুলিও মুকলিকৈ লিখিছে। তেওঁৰ কলমৰ জোৰতেই’ আজি তেওঁৰ বস্তুনিষ্ঠতা ধৰাশায়ী হৈছে।\nমােৰ ভাব হৈছে— এয়া তেওঁৰ আৱেগিক বিস্ফোৰণ নহয়, বৰং দীর্ঘকাল ধৰি এচাম বাঁওপন্থীয়ে অসমৰ খিলঞ্জীয়া লােকৰ বুকুৰ যুক্তিসংগত দুখ-বেদনাহুমুনিয়াহক নস্যাৎ কৰাৰ যিটো ক্ষয়ংকৰী বাৰ্ধাৰা নির্মাণ। কৰিছিল, তাকে বর্তমানৰ পৰিৱর্তিত ড° মহন্তই নতুনকৈ চুঁচিমাজি নিমজ কৰিবলৈ ওলাই আহিছে।\nনেলী আৰু গহপুৰ-কাণ্ডকে ধৰি অসম আন্দোলনৰ অনেক ত্রুটি-বিচ্যুতি-বিসংগতিৰ কথা এই অভাজনেও নােকোৱাকৈ থকা নাই। বহু সময়ত বহু সভা-সমিতিত আৰু টেলিভিছনৰ ষ্টুডিঅ'ত আলােচনা কৰোঁতে মই কোৱা কেতবােৰ কথাই জাতীয়তাবাদী সংগঠনৰ নেতাকো বিতুষ্ট কৰিছে। কিন্তু সঁচা কথা মুক্তমনেৰে কোৱাত বিশ্বাস কৰোঁ বাবেও কাহানিও পিছ হোঁহকা নাই। অসম আন্দোলনৰ নেতৃবর্গই বহু ভুল কৰিছিল, কিছু জানি আৰু আন কিছু নাজানি। কিন্তু যি প্রেক্ষাপটত আন্দোলনটো আৰম্ভ হৈছিল আৰু আৰম্ভণিৰ কালছােৱাত যিটো উদ্যমেৰে আৰু যিটো সংখ্যাত ব্রহ্মপুত্র উপত্যকাৰ লাখ লাখ সাধাৰণ লােক হিলদল ভাঙি ৰজপথলৈ ওলাই আহিছিল, সেইবােৰ কথাই এজন বিশিষ্ট ঐতিহাসিক মনােজগতত একো যােগাত্মক প্রভাৱ থৈ যাব নােৱৰা কথাটো অবিশ্বাস্য। ইয়াত বৌদ্ধিক নির্যাসতকৈ আন কিবা নির্যাসেহে ক্রিয়া কৰা যেন লাগে। চমুকৈ ক'বলৈ হ'লে অসম আন্দোলন আছিল দীর্ঘদিন ধৰি ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰই অসমৰ ওপৰত চলােৱা শােষণ-নিপীড়নৰ বিৰুদ্ধে গঢ় লৈ উঠা গণক্ষোভৰ স্বতঃস্ফূর্ত বহিঃপ্রকাশ। স্বতঃস্ফূর্ত আৱেগআকুলতাজড়িত হৈ নাথাকিলে বহু লােকে যােগদান কৰিলেই যিকোনাে আন্দোলন গণআন্দোলন হৈ নপৰে। হাজাৰটা বিচ্যুতি আৰু নেতৃত্বৰ ভুল থাকিলেও মই অসম আন্দোলনক স্বৰাজোত্তৰ অসমত পৰিলক্ষিত হােৱা বৃহত্তম গণআন্দোলন বুলিয়েই গণ্য কৰোঁ আৰু সেইবাবে ড° মহন্তৰ দৰে বিজ্ঞ লােকে আন্দোলনটোৰ বিষয়ে ভিত্তিহীন মন্তব্য কৰিলে ব্যথিত হওঁ।\nমজাৰ কথা প্ৰবন্ধটোৰ আৰম্ভণিতে লেখকে ‘সাম্প্রতিক সাময়িকী’ৰ প্রথম সংখ্যাত আলােচনীখনে কোনাে জনগণবিৰােধী লেখা নছপাওঁ বুলি কোৱা কথাষাৰ খুব আগ্ৰহেৰে দাঙি ধৰিছে আৰু পিছত নিজৰ গণবিৰােধী চৰিত্র উদঙাই দিছে। মােৰ কথা ড° মহন্তই মুক্তমনেৰে গ্ৰহণ নকৰিব বুলি ভাবি তেওঁক সাম্প্রতিক সাময়িকীৰে ১৯৮০ চনৰ এপ্রিল মাহৰ সম্পাদকীয়টো চাবলৈ অনুৰােধ কৰিছোঁ। সকলাে বাঁওপন্থী যে ড° মহন্তৰ দৰে একদেশদর্শী নহয়, সেই কথা সম্পাদকীয়টোত ফুটি উঠিছে। সেই সম্পাদকীয়টোত আন্দোলনটোৰ ন্যায্যতা স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। আন্দোলনটোৰ ঘােষিত লক্ষ্য আৰু ঈপ্সিত ফলাফলৰ ক্ষেত্ৰতাে বেছি মতান্তৰ দেখিবলৈ পােৱা নাই। কিন্তু নেতৃত্বৰ হতাশাজনক প্রতিচ্ছবি আৰু অহিংসাৰ নামত চলা হিংসাক কঠোৰ ভাষাৰে সমালােচনা কৰা হৈছে। সম্পাদক নিত্য ব্ৰাৰ (ধৰি লৈছোঁ সম্পাদকীয়টো তেৱেঁই লিখা বুলি) আন এটা বক্তব্য কালৰ সোঁতত সত্য বুলি প্রমাণ। হ’ল। নেতাসকলৰ মাজৰ আধা ডজনমান পিছৰ কালত কংগ্রেছ। দলত যােগদান কৰিব পাৰে বুলি তেওঁ ১৯৮০ চনতে কৈছিল। এতিয়া চাওক ড° মহন্তৰ মন্তব্যটো। যিখন আলােচনীৰ কথা তেওঁ লিখিছে, সেইখনত অসম আন্দোলনটোৰ বিষয়ে থকা সদর্থক কথাবােৰক তেওঁ আওকাণ কৰিছে। ইয়ে বাৰু কিহৰ ইংগিত বহন কৰে? পক্ষপাতদুষ্টতাৰ নে নিজে ভালপােৱা আদর্শটোৰ প্ৰতি থকা। অন্ধ আনুগত্যৰ?\nবাঁওপন্থী আদৰ্শৰ প্রতি ৰখা আনুগত্য কেতিয়াও দোষণীয় হ’ব নােৱাৰে। কাৰণ, সেইটো আদর্শত বিশ্বাস কৰা ড° হীৰেন গােহাঁই, ড° উদয়ন মিশ্র, ড° তিলােত্তমা মিশ্র, নিত্য বৰা, ড° শিৱনাথ। বর্মনকে আদি কৰি বহু লােকে অসম আন্দোলনৰ ন্যায্যতাৰ বিষয়ে প্রশ্ন তােলা নাই। কিন্তু আন্দোলনটোৰ নেতৃবৃন্দ। কেতবােৰ ভুল নীতিৰ কঠোৰ সমালােচনাও তেওঁলােকে। নকৰাকৈ থকা নাই। সম্প্রতিক সময়তাে অসমীয়া জাতি, মাটি আৰু ভেটিৰ প্রতি সংকট নমাই অনা যিবােৰ কার্য হিন্দুত্ববাদী শক্তিটোৱে কৌশলেৰে কৰি আছে, তাৰ বিৰুদ্ধে অকাট্য যুক্তিৰে। আৰু অক্লান্ত প্রচেষ্টাৰে যিজন লােকে আটাইতকৈ বলিষ্ঠভাৱে। জাতিটোৰ হৈ কৈ কথা আছে, তেৱো এজন বাঁওপন্থী পণ্ডিতেই। নাম তেওঁৰ ড° হীৰেন গােহাঁই। গতিকে, ড° প্রফুল্ল মহন্তই ভাবি ল’ব নালাগে যে তেওঁ বাঁওপন্থী আদর্শ বিশ্বাস ৰখা বাবেহে মই তেওঁৰ বিৰােধিতা কৰিছোঁ।\nপূর্বে প্রকাশিত মােৰ জাতিভেদ প্রথা। আৰু শংকৰদেৱ গ্ৰন্থত ড° অমলেন্দু গুহ আৰু অনিল ৰায়। চৌধুৰীকো মই প্রায় একে কাৰণতে সমালােচনা কৰিছিলোঁ। শংকৰী আদৰ্শৰ বিশালতা, উদাৰতা, সমদর্শিতা আৰু গভীৰতাক। পােন্ধৰ-ষােল্ল শতিকাৰ প্ৰেক্ষাপটত যুক্তিৰে চাবলৈ কিছু উদাসিনতা প্রদর্শন কৰা ড° গুহৰ ব্যাখ্যা-বিশ্লেষণ ড° গােহাঁইৰ। ব্যাখ্যাতকৈ বহু পৰিমাণে কম গ্রহণযােগ্য। তদুপৰি ড° মহন্তই ‘আলফা’ আৰু ‘অগপক ‘অকাল কুষ্মাণ্ড’ বুলি অভিহিত কৰাটো শালীনতাৰ সীমা চেৰাই যােৱা যেন লাগে। আলফাৰ হিংসাত্মক কার্য আৰু অগপই অসমীয়া মানুহৰ আৱেগঅনুভূতিক বুজিবলৈ অপাৰগতা প্রদর্শন কৰা কার্য নিশ্চিতভাৱে সমালােচনা আৰু গৰিহণযােগ্য। কিন্তু তেনে সমালােচনাই সুস্থ ৰুচিবােধৰ বেহু ভাঙি ওলাই যােৱাটো কাহানিও সমর্থনযােগ্য হ’ব। নােৱাৰে। ড° প্রফুল্ল মহন্তই অসম আন্দোলনৰ প্রতি প্রকাশ কৰা বিদ্বেষ দেখি মােৰ এজন বাঁওপন্থী লেখকৰ দ্বৈত চৰিত্ৰলৈ মনত পৰিছে। লেখকজন হৈছে সকলােৰে শ্রদ্ধেয় শশী শর্মা। তেওঁক মই গভীৰভাৱে সন্মান কৰোঁ আৰু অসম আন্দোলনৰ সময়ত শশী শৰ্মা আৰু ড° হীৰেন গােহাঁইৰ দৰে অনেক লােকক আন্দোলন। সমর্থনকাৰীয়ে শাৰীৰিকভাৱে অপদস্থ কৰা কথাটোৰ বিৰােধিতা কৰোঁ। শশী শৰ্মাই শংকৰদেৱ আৰু শংকৰী আদর্শক সদায় Critically বিশ্লেষণ কৰে। মই তেনে বিশ্লেষণক আদৰ কৰোঁ। কিয়নাে, তাৰ মাজেদি নতুন দৃষ্টিকোণ ওলাই অহাৰ সম্ভাৱনা থাকে। কিন্তু একেজন শশী শৰ্মাই কার্ল মার্ক্সৰ জীৱনী লিখেতে আধুনিক চৰিতপুথিৰ দৰে হ'লগৈ। ড° গােহাঁয়ে কিন্তু বাঁওপন্থী আদর্শত আস্থা নেহেৰুৱাকৈও ষ্টেলিনৰ অপশাসনৰ বহু কথা অসমীয়া পঢ়ুৱৈৰ সন্মুখলৈ আনিছিল। | ড° হীৰেন গােহাঁইৰ কথা বাৰে বাৰে অনাৰ উদ্দেশ্য এটাই। ড° মহন্তই যেতিয়াই মােৰ লগত কথা পাতে, ড° গােহাঁইৰ কথা অৱধাৰিতভাৱে আমাৰ মাজলৈ আহি পৰে। ড° গােহাঁইৰ লগত থকা মােৰ মতপার্থক্যৰ কথাও এইখন কাকততে লিখিছিলোঁ। এতিয়া তেনেবােৰ কথালৈ নাযাওঁ। গভীৰ মেধাশক্তি, সুতীক্ষ্ণ বিশ্লেষণ আৰু নিভাজ অসমপ্ৰেমৰ বাবেই কিন্তু ড° গগাহাঁই আজি অসমৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ বুদ্ধিজীৱী বুলি পৰিগণিত হােৱা নাই। প্রয়ােজন হলে নিজৰ মতামতক পৰিশােধন কৰাৰ বিৰল। সাহসাে তেওঁ দেখুৱাইছে। অসম আন্দোলন আৰু ড° ভূপেন হাজৰিকা সন্দৰ্ভত ড° গােহাঁয়ে ভিন্ন সময়ত কৰা ভিন্ন মন্তব্যত। নিজৰ পৰিৱৰ্তিত স্থিতি স্পষ্ট হৈছে।\nপৰিশেষত খুদেউৰ (ড° প্রফুল্ল মহন্ত) প্রতি মােৰ এটা কাতৰ অনুৰােধ। আপুনি ইতিহাসৰ এজন প্রসিদ্ধ শিক্ষক-পণ্ডিত। মতাদর্শগত আনুগত্যই যদি বস্তুনিষ্ঠ ইতিহাস চেতনাক টেটুচেপা দিয়ে, তেনেহ'লে সমগ্র জাতিটোৰে ভয়ংকৰ ক্ষতি হ’ব। মই জানাে— আপুনি তেনে হােৱাটো নিবিচাৰে। মই বিচাৰোঁ আপুনি সাহস আৰু সততাৰে বিশ্লেষণ কৰক— সঁচাকৈ অসম আন্দোলনে। অসমক মানৱতাৰ বধ্যভূমিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছিলনে? মােৰ বিশ্বাস, অতি সােনকালেই আপুনি ওলাই আহিব পাৰিব পক্ষপাতদুষ্টতাৰ পকীয়াৰ পৰা অধিক উজ্জ্বল ৰূপত।\nলেখাটি আমাৰ অসম কাকততো আজি প্ৰকাশ পাইছে। ফোন-৯৪৩৫০-৫২২৮২\nTags # CHINTAN # MAYUR-BORA # চিন্তন # ময়ূৰ বৰা


এই চাৰিটা ৰাশিৰ জাতক-জাতিকাৰ বাবে এইবাৰৰ ভেলেণ্টাইন দ্যে ব্যতিক্ৰম! শাৰীৰিক-মানসিক প্ৰেমৰ যুগ!– News18 Assam\nএই চাৰিটা ৰাশিৰ জাতক-জাতিকাৰ বাবে এইবাৰৰ ভেলেণ্টাইন দ্যে হ'ব ব্যতিক্ৰম! শাৰীৰিক-মানসিক প্ৰেমৰ যুগ!\nএইবাৰ জ্যোতিষীয়ে কৈছে যে, বহুতৰ বাবে আগৰ দৰে এইবাৰ সুখৰ নহ'ব পাৰে ভেলেণ্টাইন দ্যে।\nNews18 Assam | News18 Assam | February 8, 2021, 2:57 PM IST\nকোৰোণা মহামাৰীৰ বাবে এই বছৰ ভেলেণ্টাইন দ্য়েৰ বিশেষ আয়োজন চলা নাই। বিশ্বৰ প্ৰায় সকলো প্ৰান্ততে এইবাৰ আগৰ দৰে নাই উচাহ উদ্দীপনা। এইবাৰ জ্যোতিষীয়ে কৈছে যে, বহুতৰ বাবে আগৰ দৰে এইবাৰ সুখৰ নহ'ব পাৰে ভেলেণ্টাইন দ্যে।\nজানি লওক, ২০২১ৰ ভেলেণ্টাইন দ্যে কোন কেইটা ৰাশিৰ বাবে হ'ব সুখকৰ। জ্যোতিষীয়ে কৈছে যে, ভালপোৱা আৰু প্ৰেমৰ সৈতে জড়িত শুক্ৰ। এই গ্ৰহ বৰ্তমান কুম্ভ ৰাশিত আছে। লগত আছে বৃহস্পতি আৰু শনি গ্ৰহ। কিন্তু বুধ নিজৰ ঠাইলৈ উভতি যাব।কুম্ভ ৰাশিত শুক্ৰ গ্ৰহ থকা মানে, এই ৰাশিৰ জাতক জাতিকাই পাব স্বাধীনতা। এই ৰাশিৰ জাতকৰ লোকৰ নিজৰ সংগীৰ সৈতে বণ্ডিং ভাল হ'ব। ৰোমান্তিক মুহূৰ্ত কটাব পাৰিব।\nসিংহ ৰাশিৰ জাতক-জাতিকাৰ বাবেও ভেলেণ্টাইন দ্য়ে সুখকৰ হ'ব।\nতুলা- এইবাৰ ভেলেণ্টাইন দ্যেত সুখ হ'ব তুলা ৰাশিৰ বাবে। সৃজনশীলতা, ৰোমাঞ্চকৰ আৰু আনন্দৰ হ'ব।\nবৃশ্চিক- এই ৰাশিৰ জাতক-জাতিকাৰ বাবেও সুথকৰ হব ভেলেণ্টাইন দ্যে।\nকুম্ভ ৰাশিৰ বাবেও এইবাৰৰ ভেলেণ্টাইন দ্যে সুখকৰ হ'ব।


karnataka high court on marital rape marriage not license to unleash brutal beast rape is rape be it by man or husband– News18 assam\nMarital Rape: ধৰ্ষণ মানে ধৰ্ষণেই! বিয়া পতা মানেই পত্নীৰ ওপৰত অত্যাচাৰৰ লাইচেন্স নহয়- কৰ্ণাটক উচ্চ ন্যায়ালয়\nআদালতে কয় যে বিবাহে কোনো লোকক জন্তুৰ দৰে হিংস্ৰ বা নিষ্ঠুৰ আচৰণ কৰাৰ লাইচেন্স নিদিয়ে।\nLast Updated : March 24, 2022, 00:02 IST\nবিবাহভুক্ত ধৰ্ষণ (Marital rape)ক লৈ সমগ্ৰ দেশত বিতৰ্ক চলি থকাৰ মাজতে আজি কৰ্ণাটক উচ্চ ন্যায়ালয়ে (Karnatka High court) এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰায় দান কৰে। এগৰাকী পত্নীয়ে স্বামীৰ বিৰুদ্ধে তৰা ধৰ্ষণৰ গোচৰ খাৰিজ কৰিবলৈ জনোৱা আবেদন এখন আজি নাকচ কৰে ন্যায়ালয়ে।\nআদালতে নিজৰ ৰায়ত কয় যে কোনো মহিলাৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে হোৱা বৰ্বৰতা বা যি কোনো দুষ্কাৰ্য ধৰ্ষণ (rape) বুলিয়েই গণ্য কৰা হ'ব, লাগিলে সেই লোকজন মহিলাগৰাকীৰ স্বমীয়েই নহওক কিয়। ইয়াৰ বাবে আইনত থকা শিথিলতা সম্পূৰ্ণ নহয় আৰু কেৱল পৰিস্থিতি আৰু তথ্যৰ ওপৰত আধাৰ কৰিহে স্বামীয়ে ৰেহাই পাব পাৰে। অন্যথা ইয়াৰ দ্বাৰা সাধাৰণ লোকক অপৰাধৰ বাবে লাইচেন্স দি দিয়াৰ দৰে হ'ব। আদালতে কয় যে বিবাহে কোনো লোকক জন্তুৰ দৰে হিংস্ৰ বা নিষ্ঠুৰ আচৰণ কৰাৰ লাইচেন্স নিদিয়ে।\nউল্লেখ্য যে ২০১৭ চনৰ ২১ মাৰ্চত পতিৰ বিৰুদ্ধে পত্নীয়ে ধৰ্ষণৰ গোচৰ তৰিছিল। বিশেষ আদালতে পতিৰ বিৰুদ্ধে বিবাহভুক্ত ধৰ্ষণৰ গোচৰ ৰুজু কৰিছিল। কিন্তু আইপিচিৰ ধাৰা ৩৭৫ৰ একচেপচন ২ৰ অধীনত এয়া এক বিবাহভুক্ত ৰেপ আৰু ইয়াত পতিগৰাকীৰ কোনো শাস্তি নহ. বুলি যুক্তি দৰ্শাই গোচৰটো খাৰিজ কৰিবলৈ উচ্চ ন্যায়ালয়ত আবেদন কৰিছিল পতিগৰাকীৰ উকীলে। কিন্তু ন্যায়ালয়ে এই ৰেহাই পূৰ্ণ ৰেহাই নহয় বুলি পতিজনৰ আবেদন নাকচ কৰে।\nFirst published: March 24, 2022, 00:02 IST\nhusbandKarnataka High CourtRape