সাৰথি/তৃতীয় ভাগ - ৱিকিউৎস\nওখ ঠাইত উঠিবলৈ যেনে এটা আলম লাগে, উদ্‌গতি কৰিবলৈ তেনে এটা আলম লাগে। কেৱল বিদ্যা বুদ্ধি আৰ্জি লৈ বহি থাকিলে জীৱনত উদ্‌গতি কৰিব নোৱাৰি। বিদ্যা উদ্‌গতিৰ এবিধ আহিলা হয়, কিন্তু আলম নহয়। কৰ্ম্ম হৈছে উদ্‌গতিৰ আলম। মানুহে কৰ্ম্মৰ সহায়ত সামান্য অৱস্থাৰ পৰা ভাল অৱস্থালৈ উঠে। কৰ্ম্ম নহ'লে বিদ্যা বুদ্ধি সকলো নিষ্ফল হয়।\nযেই সেই কৰ্ম্মই যেই সেই মানুহৰ উদ্‌গতিৰ আলম হ'ব নোৱাৰে, মানুহে পতি কৰ্ম্ম বেলেগ বেলেগ হয়। যাৰ যি কৰ্ম্মত ৰাপ সি সেই কৰ্ম্ম বাছি লোৱা উচিত; কিন্তু কৰ্ম্ম বাছনি নিচেই উজু নহয়। কৰ্ম্ম বাছি ল'ব নজনাৰ দোষত কোনো কোনোৱে গোটেইটো জীৱন কৰ্ম্ম কৰিও সংসাৰত উদ্‌গতি কৰিব নোৱাৰে। কৰ্ম্ম বাছনি সম্বন্ধে নিজৰ মনেই মঙ্গল, অৰ্থাৎ যি কামটো নিজৰ মনত ভাল লাগে, তাকে ল'ব লাগে। সচৰাচৰ দেখা যায় যে একোজন মানুহৰ কোনো এটা বিশেষ কামত ৰতি থাকে, সেই কাম সি কৰিবলৈ ভাল পায়, আৰু অপ্ৰয়াসে কৰিব পাৰে, কিন্তু কোনোটো কাম অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিও কৰিব নোৱাৰে। পাচে যদি বুজাৰ ভুলত বা আন কোনো কাৰণত সি পোনৰ বিধ এৰি শেষৰ বিধ কামৰ আলম লয়, তেনেহলে সংসাৰত উদ্‌গতি কৰা তাৰ পক্ষে টান হয়। এতেকে যি কামত যাৰ ৰতি থাকে সেই কামহে সি জীৱনত ব্যৱসায় কৰি লোৱা উচিত। যাৰ কৃষিত ৰতি সি কৃষি, যাৰ বেপাৰত ৰতি সি বেপাৰ আৰু যাৰ বিষয়ত ৰতি সি বিষয় গ্ৰহণ কৰা উচিত। কৃষি ভাল পোৱা মানুহে বিষয় বা বিষয় ভাল পোৱা মানুহে কৃষি গ্ৰহণ কৰিলে অসঙ্গত আলমৰ আশ্ৰয় লোৱা হয়। সৰহ লাভৰ আশাত মনে নধৰা বৃত্তি গ্ৰহণ কৰিলে মানুহে কেতিয়াও সংসাৰত উদ্‌গতি কৰিব [ ৪২ ] নোৱাৰে। ঘুৰণীয়া ফুটাত শিৰ পতা ঠিলা কেতিয়াও খাপ খাই নবহে।\nবেপাৰ, কৃষি আৰু ৰাজঘৰীয়া বিষয়, এই তিনি শ্ৰেণীৰ ভিতৰত বৃত্তি বিলাক ধন হোৱা আৰু অৰ্থকৰী বৃত্তি। অৰ্থকৰী বৃত্তিবিলাকৰ ভিতৰত কিছুমান সজ আৰু কিছুমান অসজ আছে। অসজ বিধৰ বৃত্তি পৰাপক্ষত গ্ৰহণ কৰা উচিত নহয়। অসজ বৃত্তিয়ে মানুহক অসজ কামলৈ নিয়ে। অসজ কাম কৰি অব্বুৰ্দ অৰ্থ ঘটিলেও সুখ্যাতি বা পুৰুষালি নাই, আৰু মনতো নিভাঁজ সন্তোষ নোপজে। আওবটীয়া ধনতকৈ দৰিদ্ৰতাও ভাল। কোনবোৰ সজ বৃত্তি আৰু কোনবোৰ অসজ বিত্তি তাৰ এটা এটাকৈ লেখ দিয়াৰ সকাম নাই। সজ আৰু অসজ বৃত্তি চিনিবলৈ টান নহয়। যি বৃত্তি চলাওঁতে নীচ বা নিন্দনীয় কাম কৰিব লাগে সেই বৃত্তি অসজ, আৰু যি বৃত্তিত তেনেকুৱা কাম কৰিব নালাগে সেই বৃত্তি সজ। ফটিকাৰ বেপাৰ এটা অসজ বৃত্তি। ফটিকা ব্যৱহাৰ কৰি মানুহ বলিয়া হয়, আৰু অকাম কৰে। এতেকে মানুহক তেনে ফটিকাৰ [ ৪৩ ] যোগান দিয়া এটা ভাল কাম নহয়, সি নীচ কাম, আৰু সেই বৃত্তিও অসজ বৃত্তি। যি বৃত্তি চলালে দেশৰ বা সমাজৰ উপকাৰ হয় সেইবোৰ বৃত্তি সজ। বৃত্তি বাছি লওঁতে তেনে বৃত্তিহে লোৱা উচিত।\nভাৰতত স্বতন্তৰীয়া বৃত্তিলৈ মানুহৰ শ্ৰদ্ধা নাই। স্বতন্তৰীয়া বৃত্তি চলালে মানুহৰ মান যায় বুলি বিবেচনা কৰে। এতিয়াৰ মানুহে ৰাজঘৰীয়া বিষয়কেই বাছকবনীয়া বৃত্তি বুলি ধৰে। এই নিমিত্তে শিক্ষিত তৰপৰ পৰা এটাইবিলাক মানুহেই ৰাজঘৰীয়া বিষয় বিচাৰে। স্বতন্তৰীয়া বৃত্তি সকলোবোৰ অশিক্ষিত মানুহৰ হাতত পৰিছে। কিন্তু অশিক্ষিত মানুহৰ বুদ্ধি কম। সিহঁতে পুৰণি উপায়ৰ বাজে কোনো কামত নতুন উপায উলিয়াব নোৱাৰে। ভাৰতৰ কমাৰ, কুমাৰ, বাঢ়ৈ, খনিকৰ সকলোৱে অতীজ কালৰ প্ৰণালীৰেই নিজ নিজ বৃত্তি চলাই আছে। সিহঁতৰ পিতৃ পিতামহ সকলে যেনেকুৱা বস্তু গঢ়িছিল, সিহঁতেও তেনেকুৱা বস্তুহে গঢ়িব পাৰে, গঢ় সলাই নতুনকৈ চকুত লগা বস্তু গঢ়িব নোৱাৰে। ভাৰতৰ কৃষি আৰু বেপাৰো অশিক্ষিত মানুহৰ হাতত, সেই দেখি সেই দুই বৃত্তিৰো আজিলৈকে কোনো পৰিবৰ্ত্তন হোৱা নাই। এই বৃত্তিবিলাক সুশিক্ষিত মানুহৰ হাতত পৰা হেঁতেন ইমান দিনে বহুত উন্নত হ'লহেঁতেন। সকলো কামতে বিদ্যা বুদ্ধি লাগে, বিদ্যা বুদ্ধি লগাই কৰিলেহে কামটো ভালকৈ সিজে। স্বতন্তৰীয়া বৃত্তিত বিদ্যা বুদ্ধিৰ বিশেষ প্ৰয়োজন আছে। বিদ্যাৰ সাৰ দিলে বৃত্তিৰ উদ্‌গতি হয়। ইউৰোপত আৰু আমেৰিকাত স্বতন্তৰীয়া বৃত্তি শিক্ষিত মানুহৰ হাতত, সেই দেখি বৃত্তিবোৰ তাত উন্নতি হৈছে। প্ৰত্যেক বিষয়তে ন ন কথা, প্ৰত্যেক বস্তুৰে নানা ৰকম দিনে দিনে ওলাব লাগিছে। স্বতন্তৰীয়া বৃত্তি চলাই মান যশস্যা লাভ কৰিব নোৱাৰি বুলি ভবাও ভুল। ইউৰোপ আমেৰিকাৰ দৃষ্টান্তলৈ চালেই এই ভুল ধৰা পৰে। এই দুই দেশত অনেক মানুহে স্বতন্তৰীয়া বৃত্তিৰ আলম লৈ মান্যৱন্ত, ধনৱন্ত, আৰু যুগযুগান্তলৈ খ্যাতিৱন্ত হৈছে।\nআনে নজনা কোনো নতুন বৃত্তি উলিয়াব পাৰিলে ধন আৰ্জ্জনৰ কাম ঢিলা হয়, কিন্তু তেনে বৃত্তিত একেবাৰে খাস্তাং হ'বৰো আশঙ্কা থাকে; আশয় নোপোৱা বৃত্তি অচিনাকি বাটৰ নিচিনা, তাত মানুহ আঢ্যৱন্তও হ'ব পাৰে, [ ৪৪ ] দৰিদ্ৰও হ'ব পাৰে। প্ৰচলিত বৃত্তিবিলাকত তেনে আশঙ্কা কম,তাৰ সন্ধি সঙ্কট আগৰ পৰা জনা থাকে সেই দেখি আগেয়ে তাৰ উপায় সাজি ল'ব পাৰি। নতুন বৃত্তিত আগ ধৰি উপায় সাজি লোৱা সম্ভৱ নহয় কাৰণ তাত কেতিয়া কি সঙ্কট ওলাব জনা নাথাকে। এই নিমিত্তে নতুন বিত্তিৰ আলম লোৱা কোনো কোনো মানুহ অচিৰে আঢ্যৱন্ত হয়,আৰু কোনো কোনো অচিৰে উপান্ত হোৱা দেখা যায়।\nশ্ৰম সিদ্ধিৰ আমোঘ অস্ত্ৰ, ইয়াৰে অসাধ্য সাধন কৰিব পাৰি। ই কৰ্ম্মক্ষেত্ৰত হুতাশন, ইয়াৰ আগত কোনো কামেই টান নহয়। জগতৰ ডাঙ্গৰ সকলো কাম ইয়াৰ বলতেই সিদ্ধ হৈছে। শ্ৰম সম্পদৰ মূল। যি মানুহ শ্ৰমত বিমুখ তাৰ সম্পদৰ আশা মিছা। শ্ৰম নানাবিধ আছে। কোনো শ্ৰম বজা আৰু কোনো শ্ৰম ফলদায়ক। বজা শ্ৰমৰ বিষয়ে আমাৰ ক'বলগীয়া নাই,ইয়াত কেৱল ফলদায়ক শ্ৰমৰ কথাহে আলোচনা কৰা হ'ব। এই বিধ শ্ৰম চালনা কৰোঁতে প্ৰণালী বৰ প্ৰয়োজন, ভাল প্ৰণালীত নচলোৱা বাবে ফলদায়ক শ্ৰমো বজা শ্ৰমত পৰে। এটা ডাঙৰ শিল বগৰাব লাগিলে কোন ফালৰ পৰা ঠেলিলে সি বাগৰ খাব, আগে তাক থিৰ কৰি ল'ব লাগে তেহে সহজে,বগৰাব পাৰি। নোচোৱা নভবাকৈ হুৰামুৰাকৈ ধৰি যি ফালে মন যায় সেই ফালৰ পৰা ঠেলিলে সি সহজে বাগৰ নাখায়। এতেকে সকলো কাম এটা প্ৰণালী বান্ধি লৈ আৰম্ভ কৰিব লাগে, তেনেহলে শ্ৰম কেতিয়াও নিষ্ফল নহয়।\nহাতত লোৱা কাম ভাগ ভাগ কৰি তাৰ কোন ভাগ আগে আৰু কোন ভাগ পাচে কৰিব লাগিব আৰু কোন ভাগ কি দৰে কৰিব লাগিব, পোন প্ৰথমে তাক থিৰ কৰি লোৱা উচিত। ৰাজঘৰীয়া কোনো ডাঙৰ কাম কৰিবলগীয়া [ ৪৫ ] হ'লে এই নিয়ম অনুসৰি প্ৰথমতে কামটোৰ এটা বিস্তৃত বিৱৰণ লিখি লয়, আৰু তাৰ কোন অংশ কেতিয়া, আৰু কেনেকৈ কৰিব লাগিব তাকো ঠিক কৰি লয়, পাচে সেই প্ৰণালীত কাম আৰম্ভ কৰি সুকলমে সমাধা কৰে। পঢ়া ল'ৰাবিলাকৰ ভিতৰত কোনোৱে সোনকালে পাঠ শিকি উঠে আৰু কোনোৱে দিনটো পঢ়িও শিকিব নোৱাৰে। ইয়াৰ কাৰণ এই যে কিছুমান ল'ৰাই প্ৰণালী লগাই পঢ়ে, আৰু কিছুমানে প্ৰণালী লগাব নাজানে। কোনো কোনো ল'ৰা স্বভাৱতে চোকা, আন ল'ৰাতকৈ সিহঁতে সোনকালে পাঠ শিকিব পাৰে। কিন্তু চোকা ল'ৰাৰ ভিতৰতো বহুত প্ৰভেদ আছে, বুধিয়ক চোকা ল'ৰাই সদায় এটা নিয়ম পাতিহে পুথি পাঠ কৰে। গ্ৰন্থকাৰে পুথি লিখোঁতে এটা প্ৰণালী লগাই লিখে। পঢ়োতাই সেই প্ৰণালীৰ আঁত ধৰি পঢ়িলে পুথিৰ কথা সোনকালে শিকিব পাৰি।\nকোনো কামত লৰালৰি কৰা উচিত নহয়, লৰালৰি কৰিলে কামত জোঁট লাগে আৰু দুদণ্ডৰ কামত চাৰি দণ্ড খৰচ হয়। যিমান লৰালৰি সিমান গহৰি, এই সাৰুৱা বচন সকলো দেশত চলিত আছে। খৰকৈ কৰি সোনকালে কামটো শেষ কৰিব খুজিলে আগৰ ভাগ পাচ আৰু পাচৰ ভাগ আগ হয় আৰু কেতিয়াবা কোনো ভাগ এৰাও পৰে। কাম শেষ হ'লে পাচত সেই ভুলবোৰ শুধৰাওঁতে দোৱাডাঁৰ হয়। শেহান্তৰত পলমতো হয়েই, তদুপৰি কামটো ভাল হৈ নুঠে। উচিত সময়তকৈ কম সময়ত কাম কৰি তুলিলে জাগ দি কল পকোৱা যেন হয়। কল পকিবলৈ স্বভাৱতে যিমান সময় লাগে তাতকৈ সোনকালে পকাবলৈ মানুহে কল জাগ দিয়ে কিন্তু জাগ দিয়া কল আৰু আপুনি পকা কল সোৱাদত বহুত বেলেগ।\nনিজৰাৰ সোঁতৰ নিচিনা মানুহৰ শ্ৰম সদায় চলি থাকিব লাগে। কেতিয়াবা এলাহত বহি থকা,আৰু কেতিয়াবা দেহ প্ৰাণ উছৰ্গি কাম কৰা উচিত নহয়। ছেগা-চোৰোকা শ্ৰমতকৈ ৰাহ লগোৱা শ্ৰমৰ গুণ সৰহ। যি বস্তু একোবত ভাঙ্গিব নোৱাৰি, ওপৰা ওপৰিকৈ কোবাই থাকিলে সিও ভাগি যায়। একেৰাহে গৈ থাকিলে দীক্‌ছৌ বাটো লঙ্ঘিব পাৰি। কাম যিমানেই কি ডাঙৰ নহওক সদায় নিয়ম মতে কৰি থাকিলে শেষ হয়। সদায় পৰিশ্ৰম কৰা মানুহে ডাঙ্গৰ কাম দেখি ভয় নাখায়। [ ৪৬ ] উগ্ৰ শ্ৰম উৎকট ব্যাধিৰ নিচিনা, সংসাৰ যাত্ৰীয়ে তাক সততে পৰিহাৰ কৰা উচিত। উগ্ৰ শ্ৰমৰ পৰা শৰীৰ ঘুণীয়া হয়, আৰু ভৱিষ্যতলৈ শ্ৰম কৰিব নোৱাৰা হয়। কোনো শকত-সজীয়া মানুহৰ উগ্ৰ শ্ৰমৰ পৰা ৰোগ নহ'ব পাৰে, কিন্তু সি যে আনতকৈ সৰহ কাম কৰিব পাৰে এনে নহয়। উগ্ৰ শ্ৰমৰ পাচত দীঘল জিৰণি লাগে, যি জিৰণি লওঁতেই আনে বহুত কাম কৰি উঠে। এতেকে এদিন উগ্ৰ শ্ৰম কৰি পাঁচ দিনলৈ জিৰণি লোৱাতকৈ নিতৌ অলপ অলপ শ্ৰম কৰাহে ভাল। উগ্ৰ শ্ৰম এক ৰকমে চালে বানপানীৰ নিচিনা। বানপানীৰ পৰা শস্যৰ বৰ উপকাৰ নহয়, নিয়মিতৰূপে বৰষুণ পালেহে শস্য শ্ৰীমন্ত হয়। কামৰো সেই পটন্তৰ তাকো নিয়মিতৰূপে কৰিলেহে শুৱলা হৈ উঠে।\nশ্ৰম বোলোতে শাৰীৰিক আৰু মানসিক দুয়ো বিধ শ্ৰম ধৰা হৈছে। দুয়ো বিধ শ্ৰমৰ একে ৰকম ব্যৱস্থা। শাৰীৰিক শ্ৰম বেচিকৈ কৰিলে শৰীৰ [ ৪৭ ] ৰুগীয়া হয়, আৰু মানসিক শ্ৰম বেচিকৈ কৰিলে মন ৰুগীয়া হয়, কিন্তু শাৰীৰিক শ্ৰমতকৈ মানসিক শ্ৰমৰ দুৰ্গুণ বৰ বেচি। উগ্ৰ শাৰীৰিক শ্ৰমে কেৱল শৰীৰহে ৰুগীয়া কৰে, কিন্তু উগ্ৰ মানসিক শ্ৰমে শৰীৰ মন দুয়োকো ৰুগীয়া কৰে। বৰকৈ চিন্তা কৰিলে মূৰৰ কামোৰণি হয়, খোৱা বস্তু জীণ নাযায় আৰু বায়ু উৰ্দ্ধগামী হৈ টোপনি নহাত পৰে। মনৰ উগ্ৰ শ্ৰমত মগজু তপত হয় আৰু সেই বাবে কেতিয়াবা মানুহে বিবেক হেৰুৱাই বাউল হয়।\nদণ্ডিত বান্দৰ নাচে, এই কথা সঁচা, কিন্তু নাচন দেখিবলৈ ভাল নহয়। উৎসাহত নাচিলে হাতীৰ নাচনতো লয় ওলায়। সেইদৰে উৎসাহেৰে কৰিলেহে কাম সুসিদ্ধ হয়, চেলেংপেটোকৈ কৰা কাম বান্দৰী নাচনৰ নিচিনা আভঁজা। উৎসাহে টান কাম উজু কৰে, আৰু মানুহৰ বুদ্ধিৰ দুৱাৰ মেলি দিয়ে। উৎসাহ হেঁপাহৰ পৰা ওপজে হেঁপাহৰ দণ্ডিত মানুহে দুৰ্ঘোৰ সঙ্কটক ইতিকিং কৰি সহস্ৰ বিপদ হেলাৰঙ্গে তৰিব পাৰে। বাঘ, মহ, হাতী, গঁড় একোৱে হেঁপেহুৱাৰ বাট ভেঁটিব নোৱাৰে তাৰ উৎসাহৰ অমূৰ্ত্তক সোঁতত হিমালয়ৰ নিচিনা বাধাও তৃণ যেন হৈ উটি যায়। হেঁপাহত উৎসাহ জন্মে, উৎসাহত সাহ জন্মে আৰু সাহত সিদ্ধি বুলি সকলোৱে কয়।\nউৎসাহ হেঁপাহৰ পৰা জন্মিলেও,তাক শকত কৰিবলৈ অন্য আহিলা লাগে, সেই আহিলা আশা। আশা উৎসাহৰ সাৰ, তাৰ নাটনি হ'লে উৎসাহ অনুক্ৰমে জঁই পৰি যায়। আশাৰ কম বেচি অনুসৰি উৎসাহ কম বেচি হয়, অৰ্থাৎ আশা যিমান বাঢ়ে উৎসাহো সিমান বাঢ়ি যায়, আৰু আশা কমিলেই উৎসাহো কমে। যি কৰ্ম্ম সিদ্ধি হ'বৰ সমূলে আশা নাই,তাক কৰিবলৈ মানুহৰ মন কেতিয়াও নুধায়।\nআগত যি হেঁপাহৰ কথা কোৱা হৈছে সি কৰ্ম্মফলৰ হেঁপাহ, অ্ৰথাৎ [ ৪৮ ] এটা কাম কৰি তাৰ ফল লাভ কৰিবলৈ মনত যি অভিলাষ ওপজে তাকে হেপাহ বোলা হৈছে। আচলতে উৎসাহৰ গৰাকী কৰ্ম্মফল। যি কৰ্ম্মৰ ফল পাবলৈ মনত বৰ অভিলাষ জন্মে, সেই কৰ্ম্ম কৰিবলৈ উৎসাহো জন্মে। যাৰ মাছৰ নিমিত্তে বৰ অভিলাষ সি জাল পতা, পানী সিচাঁ, বা উজাগৰে থকা আদি মাছ ধৰিবলৈ যিবোৰ কাম কৰিব লাগে সেইবোৰ কাম বৰ উৎসাহেৰে আৰু উলাহেৰে কৰে। যাৰ মাছলৈ অভিলাষ নাই তেনেবোৰ কামত তাৰ উৎসাহো নাই। এতেকে কৰ্ম্মত হাত দিবৰ আগেয়ে তাৰ ফললৈ হেঁপাহ হ'ব লাগে।\nহেঁপাহ জন্মাবৰ ঘাই উপায় ফলৰ চিন্তা। ফল লাভ হ'লে যি সুখ বা সুচল হ'ব তাৰ বিষয়ে মনত চিন্তা কৰিলে ফললৈ হেঁপাহ জন্মে। পৰীক্ষা দিবলৈ ওলোৱা ছাত্ৰবিলাকত ইয়াৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়। পৰীক্ষাত উঠিলে মানুহে কেনে প্ৰশংসা কৰিব, জীৱনত কিমান সুবিধা হ'ব ইত্যাদি পৰীক্ষাত উঠাৰ ফলবিলাক মনত পাগুলিবলৈ ধৰিলে সিহঁতলৈ হেঁপাহ হয়, আৰু সেই হেঁপাহৰ গুণত পঢ়িবলৈ মন যায়। কোনো কোনো মানুহক দেখা যায়, সিহঁতে বৰ টান কামো উৎসাহেৰে কৰে, হাজাৰ খোঁচৰ হ'লেও তাত সিহঁতৰ আমনি নালাগে। ইয়াৰ আচল কাৰণ এই যে সেই কামটোৰ ফললৈ সিহঁতৰ বৰ চকু থাকে, কামটো সিদ্ধ হ'লে যি ফল হ'ব তাক সিহঁতে দিনে নিশায় মনত আলচে। এক তৰপ মানুহে এই কথা উলাই কৰে, আৰু কয় ফললৈ বাঞ্ছা নকৰি কৰ্ত্তব্য বিবেচনাৰ পৰাহে কাম কৰা উচিত। আমাৰ বিবেচনাত এনে কথা অসম্ভৱ। ফললৈ চকু নাথাকিলে কোনো কামতে উৎসাহ নহয়,আৰু উৎসাহ নহ'লে কাম সুসিদ্ধ নহয় বুলি আগে কোৱা হৈছে। ফল লাভ কৰাই কামৰ উদ্দেশ্য,সেই ফলৰ আশা মনৰ পৰা আঁতৰত থৈ কাম সাধিব খুজিলে জ্বাল নুমাই দি চাউল সিজাবলৈ চেষ্টা কৰা যেন হয়। 'নিস্বাৰ্থ কাম' এটা কবৰ কথা মাথোন, তাত একো সাৰুৱা যুক্তি নাই। কোনো এবিধ স্বাৰ্থ নাথাকিলে মানুহে কামত হাত নিদিয়ে। ধন, মান, যশস্যা, ক্ষমতা বা আনন্দ এইবিলাকৰ এটা নহয় এটালৈ চকু ৰাখিহে মানুহে কাম আৰম্ভ কৰে। দৰিদ্ৰক দান দিয়া উৰি-আপ্ৰাণীক সহায় কৰা ইত্যাদি কেতবোৰ কামত কৰোঁতাৰ একো স্বাৰ্থ নোহোৱা যেন দেখা যায়, কিন্তু দকৈ গমি চালে সেইবোৰতো স্বাৰ্থৰ ছাট ওলাব। [ ৪৯ ] দৰিদ্ৰক দান দিলে মনত আনন্দ জন্মে আৰু সমাজত যশস্যা বাঢ়ে, এই আনন্দ বা যশস্যাই দাতাৰ উৎসাহৰ কাৰণ হয়। দানৰ পাৰত্ৰিক ফল আমাৰ আলোচনাৰ বিষয় নহয়।\nওপৰত কোৱা কথাৰ পৰা ঠাৱৰকৈ বুজা যায় যে কামে পতি কৰোতাৰ এটা স্বাৰ্থ থাকে, সেই স্বাৰ্থলৈ উগ্ৰ দৃষ্টি ৰাখি কাম কৰা যুগুত। স্বাৰ্থ কথা আষাৰত অলপ নিন্দাৰ ভাব আছে, স্বাৰ্থ নুবুলি অভিপ্ৰায় বুলিলে তেনে ভাৱ নাথাকিলহেঁতেন, কিন্তু অভিপ্ৰায় কথা আষাৰে আমাৰ মনৰ ভাবটো ষোলকলায় প্ৰকাশ নকৰে, সেই দেখি অভিপ্ৰযাৰ থলত স্বাৰ্থ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে, ইয়াত স্বাৰ্থ শব্দটো আপোনপেটাৰ ভাবত নধৰি অভিপ্ৰায়ৰ ভাবত ধৰিব লাগিব।\nমানুহে স্বভাৱতে উৎসাহী মানুহৰ পাচ ধৰে, উৎসাহীক নায়ক বৰণ কৰিবলৈ আৰু তাৰ কথা মতে চলিবলৈ লাজ নকৰে। এই নিমিত্তে উৎসাহী মানুহ সমাজত মুখিয়াল হয়। কোনো কাম বহুতে গোট খাই কৰিলেও যশস্যা উৎসাহী জনৰহে হয়, আৰু কামত ধন থাকিলে তাৰো ডাঙৰ ভাগ উৎসাহীয়ে পায়। উৎসাহে পৰিশ্ৰমৰ দুখ কমা, আৰু অলপীয়া বিদ্যা বুদ্ধিকো ফলদায়ক কৰে। উৎসাহ সংক্ৰামক, এজনৰ উৎসাহে আন এজন সোঁচৰে। সেই দেখি উৎসাহী মানুহে নিজৰ কামত আনৰ সহায় পায়। নিজে উৎসাহেৰে কামত লাগিলে চাঁওতা বিলাকেও তাত হাত নিদি থাকিব নোৱাৰে। পঢ়াত ল'ৰাৰ উৎসাহ দেখিলে তাক পঢ়াবলৈ মন যায় আৰু এটাই উৎসাহেৰে পঢি়লে আন এটা পুথি লৈ বহে।\n'সোণৰ দ্ৰাৱক সুৱগা, কামৰ দ্ৰাৱক অভ্যাস।' সুৱগাৰ গুণত টান সোণ উতলে, অভ্যাসৰ গুণত টান কাম সিজে। হাতীৰ মূৰত খৰ মৰা আৰু ডোলৰ ওপৰত নাচন মৰা অভ্যাসত উজু হয়। 'অভ্যাসৰ নৰ কৰ্ণ পথে কৰে শৰ।' [ ৫০ ] এই এটা নীতিবচন সকলো মানুহৰ ভিতৰত চলিত আছে। এনে বচন মানুহৰ বহুত কালৰ সঞ্চিত জ্ঞানৰ পৰাহে ওলাইছে। বিদ্যা বুদ্ধিৰ বলত কামৰ প্ৰণালী সোনকালে শিকিব পাৰি, কিন্তু অভ্যাস নকৰিলে তাত পাৰ্গতালি নজন্মে। বিনা অভ্যাসে অকল বুদ্ধিৰ পৰা কোনো কৰ্ম্মৰ ফলোদয় নহয়। বুদ্ধি থাকিলে ৰান্ধনৰ প্ৰণালী একে তিলে শিকিব পাৰি, কিন্তু পাকৈত ৰান্ধনি হ'বলৈ অভ্যাসৰ আলম লাগে। চাঁচ বটালি চলাবৰ নিয়ম বৰ উজু, একে নিমিষতে তাক বুজি ল'ব পাৰি কিন্তু পৈণত বাঢ়ৈ, বহুত দিন অভ্যাস কৰিলেহে হয়। বাৰেমতৰাৰ আওভাও বুজিলেই পাঠৰ ক্ষমতা জন্মে, কিন্তু অভ্যাস নকৰিলে কোনোৱে ভাল পাঠক হ'ব নোৱাৰে। চানেকি বুজিলেই ফুলতী হয়, কিন্তু বহুতদিন অভ্যাস কৰিলেহে ভাল শিপিনী হ'ব পাৰে। ফলকথা চুটিকৈ ক'ব লাগিলে, বুদ্ধিয়ে বাট মোকলাই দিয়ে, অভ্যাসে তাক ফট্‌ফটীয়া কৰে। বুদ্ধিত চকু ফুকায়, অভ্যাসত হাত গজে।\nসদায় কৰি থাকিলে কামত অভ্যাস জন্মে, অৰ্থাৎ সেই কামটো অপ্ৰয়াসে কৰিবৰ ক্ষমতা হয়। অভ্যাস জন্মিলে কামত বৰ পুৰুষাৰ্থ নালাগে। অভ্যাস স্বভাৱৰ গুপ্ত নাম, নিতৌ কৰা কাম স্বভাৱত পৰে। ল'ৰাই খোজ লওঁতে বল দিহে ভৰি চলায়, কিন্তু ডাঙৰ হ'লে আপোনা আপুনি খোজৰ পাছত খোজ উঠে, খোজ কাঢ়োঁতাই তাৰ গমেই নাপায়। ছাপা যন্ত্ৰত আখৰ-পাতিবলৈ শিকোঁতে প্ৰত্যেক আখৰক বিচাৰি বিচাৰি আনিব লাগে। কিন্তু অভ্যাস জন্মিলে আখৰটোৰ নাম কোৱা মাত্ৰেই তাত হাত পৰে। বাঁহী বজাবলৈ শিকোতেও কোনটো ফুটাত কেনেকুৱা মাত ওলায় তাক চাই চাই আঙুলি চলাব লাগে, কিন্তু অভ্যাস হৈ পৰিলে সুৰ অনুসৰি আঙুলি আপোনা-আপুনি চলে। এইদৰে আদিতে টান লগা কাম অভ্যাসত ইমান উজু হয় যে তাক কৰোঁতে পাচত মুঠে গুণিবই নালাগে।\nঅভ্যাসে সময় খৰচ কমায়। প্ৰথম শিকাৰু কাম এটাত যিমান সময় লাগে অভ্যাস থকা মানুহৰ সিমান নালাগে। ন লিখাৰুৱে যিমান সময়ত এপাত লিখে, পৈণত কাকতীয়ে সিমান সময়ত চাৰি পাত লিখে। ন বাঢ়ৈয়ে এচলা তক্তা চিকোনাওঁতে যিমান সময় লাগিব সেই সময়ৰ ভিতৰত এটা সুচক [ ৫১ ] বাঢ়ৈয়ে চাৰি চলা চিকোনাই দিব। অভ্যাসৰ গুণত মানুহৰ হাত খৰ হয়, আৰু কাম কৰোঁতে একো গুণা গঁথাও কৰিব নালাগে, সেই দেখি সময় বহুত ৰক্ষা পৰে।\nকোনো কাম অভ্যাস কৰিব লাগিলে তাক আগে ভাগ ভাগকৈ ল'ব লাগে, তাৰ পাচত প্ৰত্যেক ভাগকে বেলেগ অভ্যাস কৰিব লাগে। চিত্ৰত পোন আৰু বেঁকা দুয়ো বিধ আঁক থাকে, সেই দেখি চিত্ৰ আঁকিবলৈ শিকাওঁতে প্ৰথমে পোন আৰু বেঁকা আঁক আঁকিবলৈ শিকায়, পাচে আঁকত অলপ পাৰ্গতালি জন্মিলে নানা ৰকম ক্ষেত্ৰ আঁকিবলৈ শিকায়। আঁক অঁকাত আৰু ক্ষেত্ৰ অঁকাত ভালকৈ অভ্যাস জন্মিলেহে পাচত চিত্ৰ আঁকিবলৈ দিয়ে। শিকাৰুৱে এই নিয়মত নচলিলে আগলৈ সি ভাল খনিকৰ হ'ব নোৱাৰে। যেনে তেনে ৰকমে শিকা খনিকৰৰ চিত্ৰ শুৱনি নহয়। সিহঁতে লিখা চিত্ৰৰ হাত যদি ভাল হয়, ভৰিত এটা খুঁত ওলায়, ভৰি যদি ভাল হয়, চকুত এটা খুঁত ওলায়। প্ৰতিমা সাজোঁতেও শিকাৰুৱে এই নিয়মত চলে। প্ৰথমে সিহঁতে খেৰ বান্ধিবলৈ শিকে, খেৰ বন্ধাত পাৰ্গত হ'লে মাটি লগাবলৈ শিকে। খেৰ বন্ধাত বা মাটি লগোৱাত প্ৰতিমাৰ অবয়ব ল-নি নহ'লে সি দেখিবলৈ ভাল নহয়। এইদৰে প্ৰত্যেক কামৰে অংশবিলাক বেলেগ বেলেগকৈ শিকিলে আৰু অভ্যাস কৰিলে শিকাৰুৱে শেষত কামটো নিখুঁতকৈ কৰিব পৰা হয়।\nশিকিবলৈ আৰম্ভ কৰোঁতেই কাম অভ্যাস কৰা যুগুত নাইবা তাৰ আচল নিয়মটো পাহৰি শিকাৰুৱে নিজৰ মনে গঢ়া অশুদ্ধ নিয়ম মতে কাম কৰিবলৈ বাধ্য হয়। আখৰ লিখিবলৈ শিকোঁতে কোনটো আখৰ কোন ফালৰ পৰা জুৰিব লাগে তাক শিকিবৰ সময়তে সহজ কৰি হাত বহাই লোৱা ভাল। সুৱলা নিয়মত লিখিব নাজানিলে কেৱল যে আখৰ বেয়া হয় এনে নহয়, লিখাৰুৰ হাতো আগলৈ লেহেম হয়। প আখৰ লিখোঁতে কোনোৱে আগে নব নিচিনা এটা চিন কৰি লয়, পাচত পৰ মুখ লগাই দিয়ে, আকৌ খ লিখোঁতেও কোনোৱে আগে থৰ নিচিনা এটা চিন কৰে, পাচত খৰ ঠোঁট লগাই দিয়ে। এনেকুৱা ওভতা প্ৰণালীত কৰিলে কামত গহৰি নহৈ থাকিব নোৱাৰে। [ ৫২ ]\nসকলো কামৰ এটা সুচল বা ছেগ আছে। সেই ছেগত কৰিলে কাম সুকলমে সিদ্ধ হয়,আৰু তাৰ অনুৰূপ ফল পোৱা যায়। ছেগ উকলি গ'লে কাম নিষ্ফল হয়। বেপাৰত এই কথাৰ ভাল পটন্তৰ দেখা যায়। কেতিয়াবা কোনো এবিধ বস্তুৰ কাটন বৰ বাঢ়ে ,আৰু সেই বাবে বজাৰত তাৰ ভাও উঠে। সেই সময়, সেই বস্তু সৰহকৈ উলিয়াই দিব পাৰিলে সৰহকৈ আয় হয়। যি মানুহে তেনে ছেগ আওহেলা কৰে সি বেপাৰত লাভ কৰিব নোৱাৰে। আচল কথা,কোন বেহানিৰ ভাও কেতিয়া বাঢ়িব তাৰ উহ লৈ ফুৰাই বেপাৰী মানুহৰ এটা ঘাই কাম। সুচল বেপাৰীয়ে সকলো ঠাইত থকা বেহানিৰ বুজ-বাজ লৈ, আৰু বজাৰৰ আওভাও বুজি কোন বেহানিৰ ভাও কেতিয়া চৰিব আৰু কোন বেহানিৰ ভাও কেতিয়া পৰিব তাক ঠাৱৰাব পাৰে। এইদৰে বস্তুৰ ভৱিষ্যতে ভাও ঠাৱৰায় লৈ সিঁহতে সেই সময়লৈ তেনে বস্তু গোটাই ৰাখে আৰু সময়ত তাক বজাৰত উলিয়াই দি বহুত লাভ কৰে।\nবেপাৰৰ বাদে আন কামতো ছেগৰ গুণাগুণ দেখা যায়। ছেগ চাই কৰিলে যি কামত এশ ৰূপ লাগিব ছেগ উকলি যোৱাত কৰিলে তাত চাৰি শ ৰূপ লাগিব। এক সময়ত চাঁওতালৰ পৰা বহুত আকলুৱা মানুহ অসমলৈ আহিছিল। সিহঁত মাটি কটাত বৰ পৈণত আৰু অলপ ধনতেই সন্তোষ হয়। এই ছেগ পাই বহুত অসমীয়া মানুহে নিজ নিজ ঘৰত বৰ বৰ নাদ আৰু বৰ বৰ পুখুৰী খনাই ল'লে। আন সময়ত তেনে নাদ আৰু তেনে পুখুৰী খানোতে যিমান ধন ভগন হ'লহেঁতেন তেতিয়া তাৰ আধাতে সেইবোৰ কাম হৈ উঠিল।\nকিছুমান মানুহে ৰাজঘৰীয়া বিষয় পালে, বিষয় থকা কালটোক ধন গোটাবৰ ছেগ বুলি বিবেচনা কৰে। বিষয় পালে মাগন, এই বচন বহুত দিনৰ পৰা অসমত চলিত আছে। ইয়াৰ পৰা বুজা যায় যে আগৰ অসমীয়া [ ৫৩ ] বিষয়াবিলাকে ধনৰ নিমিত্তে সাধাৰণ ৰায়তৰ ওপৰত অত্যাচাৰ কৰিছিল। সাধাৰণ তৰপৰ মানুহে বিষয়াক সদায় ভয় কৰে, তেনে মানুহে মাগন পেলালে কোনেও নিদি থাকিব নোৱাৰে। কেতিয়াবা ঠেকত পালে পোটক তোলে বুলি ভয়ত ঘৰত ধন নাথাকিলেও আনৰ পৰা ধাৰ ঋণে আনি সিঁহতে বিষয়াক সন্তুষ্ট কৰে। ইয়াক ধন আৰ্জিবৰ ছেগ বুলিব নোৱাৰি। ভয় দেখুৱাই নিৰ্ব্বলীৰ পৰা ধন ল'লে তাক ডকা দিয়া বোলে, আৰু ফান্দত পেলাই ধন ল'লে ঠগ কৰা হয়। বেপাৰৰ অৰিয়া অৰিত বা ঘটনা সূত্ৰত যি সুচল ওলায় তাকেহে আচল ছেগ বোলে।\nসুচল বা ছেগৰ পৰিমাণ অনুসৰি সংসাৰত মানুহৰ উদ্‌গতি বা অধোগতি হয়। যি মানুহে জীৱনত সৰহ ছেগ পায় সি সংসাৰত উদ্‌গতি কৰে,যি নাপায় তাৰ অধোগতি হয়। ছেগ পোৱা সম্বন্ধে দুই পক্ষৰ দুই মত শুনা যায়। এক পক্ষৰ পণ্ডিতবিলাকে কয় যে সময়েই মানুহৰ সৌভাগ্যৰ নায়ক অ্ৰৰ্থাৎ সময়হে মানৱ ভাগ্যৰ ভাল বেয়াৰ গৰাকী। সময়ৰ সোঁত পৰি কোন বা আঢ্যৱন্ত হয়, কোন বা দৰিদ্ৰ হয়। সময়ে কাৰো জীৱনত বহুত ছেগ মিলাই দিয়ে,আৰু কাৰো জীৱনত সমুলি নিদিয়ে। এই শ্ৰেণীৰ পণ্ডিত বিলাকক সাধাৰণ কথাত অদৃষ্টবাদী বোলে। তেওঁলোকৰ বিবেচনাত কপালৰ লিখন অনুসাৰে মানুহ সুভগীয়া বা দুৰ্ভগীয়া হয়। বিপৰীত পক্ষৰ পণ্ডিতবিলাকৰ মন ভিন। তেওঁলোকৰ মতে মানুহে নিজৰ সুদিন দুৰ্দ্দিন নিজে গঢ়ি পিটি লয়। এই দুই [ ৫৪ ] মতৰ কোনটো ঠিক অলপ গমি চালেই তাক বুজিব পাৰি। অদৃষ্টবাদীবিলাকৰ মতেও বিনা পুৰুষাৰ্থে কপালত থাকিলেও একো সিদ্ধ নহয়। তেনেহলে কপালক নধৰি অকল পুৰুষাৰ্থক ধৰিলেই হয়। ছেগ চাই পুৰুষাৰ্থ কৰিলে কাম নিশ্চয় সুসিদ্ধ হয়, ই ধুৰূপ কথা।\nসময়ৰ লগত আগুৱাই যোৱা মানুহে তাৰ কৰ্ম্মৰ জোখাৰে ফল পায়, পাচ পৰা বা আগবঢ়াবিলাকে নাপায়। সময়ৰ অনুৰূপ কাম কৰাই উদ্‌গতিৰ ঘাই উপায়। যেতিয়া যি বস্তুৰ আদৰ নাই তাত প্ৰৰিশ্ৰম কৰিলে বজা দুখ কৰা হয়। একৰকমকালি অসমত চকঢাৰিৰ বৰ আদৰ আছিল, তেতিয়া যি সৰহকৈ চকঢাৰি কৰিব পাৰিছিল সি লাভ কৰিছিল। বৰ্ত্তমান কালত মানুহৰ ৰুচি লৰিছে, এতিয়া আগৰ দৰে চকঢাৰিৰ চল নাই। যদি কোনোৱে আজি কালি চকঢাৰি ববলৈ শিকে আৰু তাৰ বেপাৰ কৰে, তেনেহলে তাৰ ভাত মিলাই টান হ'ব। এনেকুৱা মানুহক সময়ৰ পাচ পৰা বুলিব পাৰি। এইদৰে যদি আজিকালি কোনোৱে উলৰ ফুল বা পাখিৰ টুপি ববলৈ শিকে,আৰু অসমত তাৰ বেপাৰ পাতে তেনেহলে তাৰো শ্ৰম বজা হ'ব ,কিয়নো অসমত আজিলৈকে সেইবোৰ বস্তুৰ চল হোৱা নাই। এতেকে উলৰ ফুল বা পাখিৰ টুপি কৰা মানুহক এতিয়া সময়ৰ আগ বঢ়া বুলি লাগিব। এক সময়ত ইংলণ্ডৰ এজন পণ্ডিতে এখন পুথি লিখিছিল। সেই পুথি যেতিয়া প্ৰকাশিত হ'ল, তেতিয়া মানুহে তাৰ মোল বুজিব নোৱাৰিলে, গতিকে দেশত পুথিৰ আদৰ নহ'ল, আৰু লিখকেও তেওঁৰ শ্ৰমৰ বেচ নাপালে। পাচে এশমান বছৰ হৈ গ'লত, মানুহে পুথিখনৰ মোল বুজিলে,তেতিয়া তাৰ আদৰ বাঢ়িল,আৰু হাজাৰে হাজাৰে পুথি বেচা গ'ল। এই লিখক জন সময়ৰ আগবাঢ়িছিল, সেইবাবে তেঁও পুথি লিখি নিজৰ জীৱনত একো উদ্‌গতি সাধিব নোৱাৰিলে।\nকালিলৈ কৰিম এইকথা বহুত অনৰ্থক মূল। নকৰো বুলি বহি থকা এক কথা আৰু পাচত কৰিম বুলি কাম সাঁচি থৈ দিয়া এক কথা। প্ৰথমটো এটা সমস্যাৰ সিদ্ধান্ত, তাৰ পৰা এটা বিষয়ৰ ওচৰলৈ অহা হয়, আন এটা বিষয়ত হাত দিবলৈ আজৰি পোৱা যায়। দ্বিতীয়টো ঢুলনিৰ ডোল, তাৰ অহা যোৱাৰ ওৰ খয় নাই। কালিলৈ কৰিম বোলা মানুহে নিতৌ কামত ধৰে আৰু নিতৌ কালিলৈ থয়। তাৰ মনটো এবাৰ আগুৱায়, এবাৰ পাচুৱায়, এবাৰ কামৰ ওচৰ চাপে, এবাৰ কাম দেখি কোঁচ খাই আহে। এইদৰে ঢুলনি খেলাঁওতেই তাৰ দিন যায়, কাম কৰা নহয়। কৰিব লগীয়া কাম নকৰিলে মানুহৰ মনত এটা খুদুৱনি লাগে সেই খুদুৱনি গুচাবলৈ কিছুমানে পাচে কৰিম, কালিলৈ কৰিম এই বুলি মনক বোধাই থয়। দীৰ্ঘসূত্ৰতা এলাহৰ ফল, মনত এলাহ ৰাখি তাক ঢাকিবলৈ দীৰ্ঘসূত্ৰীয়ে মুখেৰে নানা আসোঁৱাহ দেখুৱায়; কোনো এবিধ সম্ভাৰৰ নাটনি দীৰ্ঘসূত্ৰীৰ সাধাৰণ ওজৰ, এই ওজৰৰ ঘৰ নাথাকিলে গা বেয়া মন বেয়া লাগিছে বুলি কাম নকৰে। কিন্তু খৰচীয়া মাৰি ওজৰবোৰ বিচাৰি নিলে গুৰিত গৈ এলাহহে পোৱা যায়। এইদৰে মিছায় সঁচায় ওজৰ উলিয়াই হাতত লোৱা কাম পাচুৱাই নিলে সেই কামটোতো নহয়েই তদুপৰি কামটো কৰিম বুলি ৰাখি থোৱা বাবে আন কামতো হাত দিব নোৱাৰি।\nসময়ৰ মূল্য নুবুজা মানুহ দীৰ্ঘসূত্ৰী হয়। এক মূহুৰ্তকৰ ভিতৰত সংসাৰ লয়খয় হ'ব পাৰে, এই কথাৰ বোধ যাৰ আছে সি কেতিয়াও ভৱিষ্যৎ নিধিয়ায়, কেতিয়াও কালিলৈ কৰিব বুলি কাম থৈ নিদিয়ে। আলচা কৰ্ম্ম নহয় সিদ্ধি, বাটত আছে কমা বিধি, এই বচন মানুহ নিৰন্তৰে গায়, আৰু ইবাৰ অৰ্থও সকলোৱে বুজে তেও যে কিছুমান মানুহে আলচা কাম পাচলৈ সাঁচি থয়, ই বৰ আচৰিত কথা। ইয়াৰ কাৰণ অৱশ্যে এলাহ। এলাহৰ দণ্ডিত মানুহে কৰিব লগীয়া কাম সুচল পাইও নকৰি আগলৈ থৈ দিয়ে। কিন্তু সকলো কামত [ ৫৬ ] এলাহে বাধা দিব নোৱাৰে। যি কাম নকৰিলে গা নৰয় তাত মানুহে এলাহ নকৰে। নামাগিলে মগনীয়াৰ গা নৰয়, সেই দেখি মাগনত মগনীয়াৰ এলাহ নাই। ই অৱশ্যে অন্নজলৰ কথা, উদ্‌গতিৰ কথাতো তেনেকুৱা নাটনি বোধ হ'লে হামাহিৰ বা দীৰ্ঘসূত্ৰতাৰ মূৰ মৰে। দীৰ্ঘসূত্ৰীৰ মনত সদায় অশান্তি, হাতত লোৱা কাম নকৰা বাবে তাৰ মনত সদায় উগুল থুগুল লাগি থাকে। দীৰ্ঘসূত্ৰতা সঞ্চিত ব্যাধিৰ নিচিনা, দিনে নিশায় সি মানুহক দুখ দিয়ে, এতেকে কৰিবলগীয়া কাম ততালিকে কৰি তাৰ হাতৰ পৰা মুক্ত হোৱা শ্ৰেয়স।\nদীৰ্ঘসূত্ৰীয়ে তাৰ কামৰ জোখাৰে ফল নাপায়। যি কামটো আগলৈ কৰিম বুলি আলচি থাকোঁতেই আন এজনে তাক কৰি উলিয়ায় আৰু তাৰ বাবে ধন যশস্যা যি পাব লাগে সি পায়। সংসাৰত আগত যোৱাই ডাঙৰ ভাগ পায়। যেনে কি কাম নহওক সবাতকৈ আগে কৰিব পাৰিলে, সৰহ লাভ কৰিব পাৰি। লোৱৰ কাপ ওলাবৰ আগে দুইজন মানুহে কথাটো আলচি আছিল। এজন দীৰ্ঘসূত্ৰী; সি আঁলচোঁতে থাকিল, আন এজনে কাপ উলিয়াই দি অচিৰে আঢ্যৱন্ত হ'ল। কৰ্ম্ম ক্ষেত্ৰত অৰিয়া-অৰি বৰ ডাঙৰ, তাত আগবাঢ়িব নোৱাৰিলে উদ্‌গতি নহয়। নতুন কামত যেনে, পুৰণি প্ৰচলিত কামটো তেনে পটন্তৰ। দীৰ্ঘসূত্ৰীয়ে ছেগাচোৰোকাকৈ কৰি বহুত দিনৰ মূৰত এটা কাম শেষ কৰে। আনে সেই সময়ৰ ভিতৰত কেইবাটাও কৰি অঁতায় আৰু সেই পৰিমাণে ফল লাভ কৰে।\nদীৰ্ঘসূত্ৰীয়ে কালৰ ছেগ হেৰুৱায়। হাঁয়। আগে নকৰিলোঁ কিয়? এই অনুতাপ বচন সকলো দীৰ্ঘসূত্ৰীৰ মুখত শুনা যায়। এনে অনুতাপ যেন কৰিব লগীয়া নহয়, তাৰ কাৰবাৰ সকলোৱে কৰা যুগুত। এলাহ এৰি ছেগ মতে কাম কৰিলে তেনে হুমুনিয়াহৰ কাৰণ নাথাকে। ছেগ পৰিবৰ আগন্তুক দেখিলে তালৈ কাম সাঁচি থোৱা বেয়া নহয়, তাক দীৰ্ঘসূত্ৰতা বুলিব নোৱাৰি। ছেগলৈ কাম সাঁচি থোৱা এক কথা আৰু এলাহত পেলাই থোৱা এক কথা প্ৰথমটোৱে মানুহৰ চতুৰালিৰ চিনাকি দিয়ে, দ্বিতীয়টোৱে সৰপালিৰ চিনাকি দিয়ে।\nদীৰ্ঘসূত্ৰীয়ে কামত সময়ৰ নিয়ম ৰাখিব নোৱাৰে। সি এটা কামৰ [ ৫৭ ] এভাগ কৰি বাকি ভাগ পেলাই থয়, পাচে যেতিয়া আকৌ ধৰে, তেতিয়া দেখে যে কৰি থোৱা ভাগো বেয়া হৈ আছে। ফলত এবাৰৰ কাম দুবাৰ কৰিব লগীয়া হয়। দীৰ্ঘসূত্ৰীয়ে ঘৰ সাজিবলৈ সজুলি গোটাই থয়, পাচে সাজিম বুলি আলচি থাকোঁতে ঘুণে বা ৰদে বৰষুণে তাক আধানাৰ্জ্জি কৰে। কোনোৱে খুটা চতি থিয় কৰি বাকী কাম আলচি থাকোঁতেই খুটা চতি নষ্ট হৈ যায়।\nমূল্য অনুসৰি কাম উজু বা টান হয়, অৰ্থাৎ অলপ মূল্যৰ কাম উজু, আৰু সৰহ মূল্যৰ কাম টান। অলপ মূল্যৰ কাম হেলাৰঙ্গে কৰিব পাৰি, সৰহ মূল্যৰ কামত বহুত যত্ন আৰু শ্ৰম লাগে। কিন্তু যত্ন আৰু শ্ৰম দুয়ো কষ্টদায়ক, সেই দেখি বিদ্যা বুদ্ধি থকা মানুহেও কষ্টৰ ভয়ত সৰহ মূল্যৰ কামত হাত দিবলৈ মান্তি নহয়। কষ্টৰ ভয় মনৰ পৰা গুচাব নোৱাৰিলে সংসাৰত উদ্‌গতি কৰিব নোৱাৰি, এতেকে সংসাৰ যাত্ৰীয়ে ইয়াক গুচাবলৈ চেষ্টা কৰা উচিত। প্ৰতিজ্ঞা এই ভয়ৰ পৰম ঔষধ। প্ৰতিজ্ঞা কৰি কামত লাগিলে শ্ৰমৰ ভয় কেনিবা যায়। আনৰ লগত আৰি মাৰি মানুহে টান কাম সহজে কৰে, আৰিত জিকিবলৈ একাণপতিয়াকৈ লাগে, দুখ কষ্টলৈ সি একেবাৰে আওকণীয়া হয়। আৰিত [ ৫৮ ] প্ৰতিজ্ঞা আছে, সেই প্ৰতিজ্ঞাৰ আগত শ্ৰমৰ ভয় খন্তেকো তিষ্ঠিব নোৱাৰে। এইদৰে আৰি মাৰি, অৰ্থাৎ প্ৰতিজ্ঞা কৰি কামত নালাগিলে ডাঙৰ কাম সিদ্ধ নহয়। জীউ উছৰ্গি কাম কৰিবা, তেহে তাৰ ফল লভিবা, এই বচন দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞাৰ পটন্তৰ।\nএবাৰত নোৱাৰা কাম অসাধ্য বুলি ভবা উচিত নহয়। যি বুদ্ধি প্ৰথম চেষ্টাত নোলায়, সেই বুদ্ধি দ্বিতীয় বা তৃতীয় চেষ্টাত ওলাব পাৰে। পৃথিৱীৰ ডাঙৰ কাম কোনোটোৱেই এক বা দুই উদ্যোগত হোৱা নাই, বহু বাৰ চেষ্টা কৰাতহে সিদ্ধ হৈছে। এবাৰ নোৱাৰি আকৌ ধৰিলে, সেইবাৰ কামটো অন্য বুদ্ধিৰে কৰিবলৈ চেষ্টা হয়। এইদৰে বাৰে বাৰে ন বুদ্ধি বিচাৰোতে এবাৰ আচল বুদ্ধি ওলাব পাৰে, আৰু কামটোও সেই বাৰ সিদ্ধ হয়। প্ৰতিজ্ঞাৰ উজ্জ্বল পটন্তৰ অমাত জন্তুৰ ভিতৰত সততে দেখিবলৈ পোৱা যায়। বাহ সজাত চৰাইয়ে, বা জাল পতাত মকৰাই এশ বাৰ নোৱাৰিলেও চেষ্টা নেৰে। চৰাইৰ আধৰুৱা বাহ ভাঙ্গি দিলে আকৌ সাজি লয় শ বাৰ ভাঙ্গিলেও শ বাৰ সাজে। অমাত জন্তুৰ প্ৰতিজ্ঞা সম্বন্ধে এটি সৰু আখ্যান আছে। কোনো এক সময়ত এখন দেশক আন এখন দেশৰ ৰজাই আক্ৰমণ কৰে। ইখন দেশৰ ৰজাই দুই তিনি বাৰ যুঁজ দিও শত্ৰু পক্ষক দেশৰ পৰা খেদিব নোৱাৰিলে। অৱশেষত তেওঁ বিবুদ্ধি হৈ শোৱনী ঘৰৰ পাটীত পৰি ওপৰলৈ চাই গুণা গঁথা কৰি আছে, এনেতে দেখিলে যে এটা মকৰাই ঘৰৰ মুধত জাল পাতিব [ ৫৯ ] লাগিছে। সি প্ৰথম সূতা গছ এমূৰে এটা চতিত লগাই লৈ সিটো মূৰ আন এটা চতিত লগাবলৈ চেষ্টা কৰিছে, এবাৰ লগাই আহিল, এৰি পৰিল, আকৌ গৈ লগাই দিলে আকৌ এৰি পৰিল। এইদৰে ছয় সাত বাৰ মকৰাটোৱে সূতা গছ পাতিবলৈ চেষ্টা কৰি পাতিব পৰা নাই, কিন্তু চেষ্টাও এৰি দিয়া নাই, যিমান বাৰ এৰি পৰিছে সিমান বাৰ গৈ লগাই দিছে। পাচে বহুত বাৰ পুৰুষাৰ্থ কৰাত এবাৰ সূতা গছ লাগি পৰিল, আৰু মকৰাটোৱে সেই সূতা গছক আশ্ৰয় কৰি জাল সাজিবলৈ ধৰিলে। এই কথা দেখি ৰজাই চিন্তা ভাবনা ঠেলি থৈ, সেনা সামন্ত লগত লৈ আকৌ যুজলৈ ওলাল, সেইবাৰ তেওঁ বৰ বিক্ৰমেৰে যুজ দি শত্ৰু পক্ষক হেৰুৱাই নিজৰ ৰাজ্য ৰক্ষা কৰিলে। এতিয়া চোৱা, মকৰাৰ পটন্তৰৰ পৰা ৰজাজনৰ কিমানখিনি উপকাৰ হ'ল। জাল সাজি বাস কৰা মকৰাৰ স্বাভাৱিক ধৰ্ম্ম কোনো উপায়েৰে জাল সাজিবই লাগিব, এই তাৰ অন্তৰৰ বোধ গতিকে সেই কামত তাৰ স্বাভাৱিক প্ৰতিজ্ঞা আছে। মকৰাৰ এনেকুৱা প্ৰতিজ্ঞা দেখি ৰজাৰ মনত মনত প্ৰতিজ্ঞা জন্মিল, আৰু সেই প্ৰতিজ্ঞাৰ উৎকট বলেৰে তেওঁ শত্ৰুৰ লগত ৰণ কৰি জয় লাভ কৰিলে। সকলো কামতে এনেকুৱা প্ৰতিজ্ঞা থাকিলে সিদ্ধি লাভৰ সন্দেহ নাথাকে।\nকামত আভূৱা ভাৰি গা এৰাব খোজা বহুত মানুহৰ স্বভাৱ। এই বিলাক মানুহে ভাবে যে কথমপি এপাহ মাৰি কাম দেখুৱাব পাৰিলেই হয়, তাত পাৰ্গতালি দেখুৱাবৰ সকাম নাই, এনে বিবেচনা বহুত মানুহৰ অধোগতিৰ কাৰণ হয়। যি এনে ভাব মনত লৈ কামত ধৰে, তাৰ কাম কেতিয়াও ভাল নহয়। ধন লৈ লোকৰ কাম কৰা মানুহৰ ভিতৰত এনেকুৱা ভাব বৰকৈ দেখা যায়। ই এটা ছলাহি ভাব। ইয়াৰ দুটা কাৰণ হ'ব পাৰে। কোনোৱে নিজৰ [ ৬০ ] গাত দুখ নিদিয়াকৈ ধন ঘটিব খোজে, কোনোৱে অল্প সময়ৰ ভিতৰত সৰহ কাম দেখুৱাই সৰহকৈ ধন ঘটিব খোজে, কিন্তু সিহঁতৰ এটা অভিপ্ৰায়ো সিদ্ধ নহয়। যি গাত দুখ নিদিয়াকৈ কাম কৰিব খোজে সি ভবা উচিত যে ভালকৈ কাম কৰিলেও সেই দুখ হয়। বগলীৰ পাখি যেন নিকা কৰি কাপোৰ ধোওঁতে ধোবাৰ যিমান দুখ হয়, মলি ৰাখি ধুলেও সিমান দুখেই হয়। শকত মেজ এখন কৰোঁতে বাঢ়ৈৰ যিমান দুখ হয়, হেলেক্‌লেকীয় এখন কৰোঁতেও সিমানেই দুখ হয়। তেনেহলে ধোবা আৰু বাঢ়ৈৰ দুখ ক'ত কমিল? সেইদৰে যি অলপ সময়ৰ ভিতৰতে সৰহ কাম কৰি সৰহ ধন ল'বৰ মনেৰে আভুৱা ভাঁৰি কাম কৰে, তাৰ বুদ্ধি বিপৰ্য্যয়ৰ। সিও ভাবি চোৱা উচিত যে ভাল কামৰ মূল্য সৰহ, এপাহ মৰা কামত কোনেও সৰহ ধন নাভাঙ্গে। এপাহ মাৰি থোৱা কুৰিটা কামৰ বেচ ভালকৈ কৰা দুটা কামতেই পোৱা যায়। মুঠতে ক'ব লাগিলে, এপাহ মাৰি কাম কৰিলে কোনো সুফল নফলে, কিন্তু কুফল হ'লে নিশ্চয় ফলে। যিবিলাক মানুহে লোকৰ ঘৰত চাকৰ খাটি জীৱিকা চলায়, সিহঁতে যদি এপাহ মাৰি কাম কৰে, তেনেহলে অচিৰে সিহঁতৰ চাকৰী যায়। এনেকুৱা মানুহে অৱশেষত চাকৰী বিচাৰি নাপায়, বা পালেও অানৰ সমান ধন ঘটিব নোৱাৰে। গৃহস্থালিৰ কাম কৰা চাকৰৰ যি পটন্তৰ, ৰাজঘৰীয়া ডাঙৰ বিষয়াৰো সেই পটন্তৰ; আভুৱা ভঁৰা কুৰ্ব্বুধিত চলিলে সিহঁতৰ অধোগতি হয়। সদায় আভুৱা ভাঁৰি কাম কৰিলে পদত উধাওক চাৰি হাতৰ পদ ৰাখিবলৈ টান হয়। এইবোৰ অপকাৰৰ বাজেও আভুৱা ভঁৰা দোষৰ আৰু অপকাৰ আছে। লোকৰ কাম আভুৱা ভাঁৰি কৰোতে সেই দোষ অনুক্ৰমে স্বভাৱত খাৰি বান্ধে অৰ্থা তেনে মানুহে পাচত নিজৰ কামো ভালকৈ কৰিব নোৱাৰা হয়। এতেকে নিজৰেই হওক বা লোকৰেই হওঁক কাম সততে ভালকৈ কৰা যুগুত। কৰ্তব্যবোধ থকা মানুহে কামত কেতিয়াও আপোন পৰ নিবিচাৰে, লোকৰ কামকো নিজৰ যেন ভাবি ভালকৈ কৰে। সিহঁতে এটা কাম কৰিম বুলি গাত ল'লেই এটা জগৰ লগোৱা যেন পায়, আৰু যেনে তেনে প্ৰকাৰে কামটো কৰিলেই তাৰ আপদাৰ [ ৬১ ] এৰাল বুলি নাভাবে। এই শ্ৰেণীৰ মানুহবিলাক সকলোৰেই মৰম আৰু বিশ্বাসৰ পাত্ৰ হয় আৰু সৰহ বিদ্যা বুদ্ধিৰ গৰাকী নহ'লেও সংসাৰত উদ্‌গতি কৰিব পাৰে।\nআগৰ কালত যি বিলাক মানুহে সংসাৰত উদ্‌গতি সাধন কৰি কীৰ্তি থৈ গৈছে তেওঁলোকে সকলোৱেই কৰ্ত্তব্য জ্ঞানত চহকী আছিল, তেওঁলোকে কৰ্ত্তব্য সাধনৰ নিমিত্তে প্ৰাণকো উৰ্চগা কৰিব পাৰিছিল। বৰ্তমান কালতো কৰ্ত্তব্য কামৰ তুলনাত প্ৰাণক তুচ্ছ দেখা মানুহ বহুত আছে। প্ৰত্যেক ডাঙৰ কামত এনেকুৱা এজন মানুহ নায়ক ন‍হ'লে কাম কেতিয়াও সুসিদ্ধ নহয়। এজনৰ কৰ্তব্যবোধৰ গুণত সহস্ৰ মানুহৰ প্ৰাণ ৰক্ষা পৰা, এজনৰ কৰ্তব্যবোধৰ গুণত অসাধ্যসাধন হোৱা, এজনৰ কৰ্তব্যবোধৰ গুণত অসাধ্য কাম সাধন হোৱা বুৰঞ্জীত বহুত পোৱা যায়। ১৮৫৭ চনৰ চিপাহী বিদ্ৰোহৰ সময়ত এবাৰ বিদ্ৰোহী চিপাহী বিলাকৰ কলাই খাৰৰ নাটনি হৈছিল। সেই সময়ত কাউনপুৰ অঞ্চলত এটা ইংৰাজ গভৰ্ণমেন্টৰ খাৰ ভঁৰাল আছিল, ভঁৰাল কলাই খাৰৰে ভৰপূৰ। বিদ্ৰোহী চিপাহীবিলাকে সেই ভঁৰালৰ ৰখীয়া বিষয়াজনক বুহুমূলীয়া ভেটিও যাচিছিল, কিন্তু ৰখীয়া বিদ্ৰোহীৰ চহনিত ভোল নহ'ল, তেওঁ ভঁৰালটো কোনোমতেই এৰি নিদিলে। অৱশেষত আন উপায় নেদেখি চিপাহীবিলাকে ভঁৰাল লবলৈ যুঁজ পাতিলে। ৰখীয়া বিষয়াজনৰ লগত ৰণুৱা অলপ মাথোন আছিল, বিদ্ৰোহীৰ চিপাহীৰ সংখ্যা সৰহ, গতিকে তেওঁ চিপাহীৰ ৰণত জিকিব নোৱাৰিলে। পাচত তেওঁ দেখিলে যে ভঁৰাল ৰাখিবৰ আৰু উপায় নাই, সি নিশ্চয় বিদ্ৰোহীৰ হাতত পৰিব, সেই দেখি তেওঁ তাক পুৰি পেলোৱা উচিত বিবেচনা কৰিলে। কিন্তু ভঁৰালত জুই দিলে তেওঁৰ প্ৰাণ ৰক্ষা নপৰে, তাৰ লগতে পুৰি মৰিব লাগিব। এইটো বৰ টান কথা, কিন্তু বিষয়া জনে ইয়াক টান যেন নাভাবিলে, তেওঁ নিৰ্ভয়ে গৈ ভঁৰালত জুই লগাই দিলে। খাৰৰ ভঁৰাল জুইৰ গোন্ধ পোৱা মাত্ৰই ভয়ঙ্কৰ শব্দ কৰি ছাৰখাৰ হ'ল, আৰু বিষয়াজনেও তাৰ লগতে প্ৰাণ এৰিলে। এইদৰে ভঁৰাল নষ্ট নকৰাহেঁতেন তাৰ বলত বিদ্ৰোহীবিলাকে দেশত আৰু বহুত উপদ্ৰব কৰিলেহেঁতেন। বিষয়াজনৰ কৰ্ম্মৰ গুণত ইমান এটা ভয়ঙ্কৰ বিপদ নিবাৰণ হ'ল। এই বিষয়া জনৰ কৰ্ত্তব্যবোধ [ ৬২ ] শলাগিব লগীয়া। যেতিয়া যুঁজত হাৰিল, তেতিয়া তেওঁ ভাঁৰল এৰি দি প্ৰাণ লৈ গুচি যাব পাৰিলেহেঁতেন, তাৰ পৰা তেওঁৰ কোনো অখ্যাতি বা অপৰাধ নহ'লহেঁতেন, তথাপি যে তেওঁ জুইত জাহ দিলে, ই কেৱল তীক্ষ্ণ কৰ্ত্তব্যবোধৰ গুণ। চীন জাপানৰ ভিতৰত যি যুঁজ হৈ গৈছে, তাতো কৰ্ত্তব্যবোধৰ পটন্তৰ বহুত পোৱা যায়। এখন সমুদ্ৰ-যুঁজত এজন জাপানী চিপাহীয়ে জাহাজত থকা খাৰ ভঁৰালৰ ৰখীয়াৰ বাব পাইছিল। এদিন যেতিয়া দুই পক্ষৰ ভিতৰত তয়াময়া যুঁজ, তেতিয়া পানীৰ সোঁতৰ কাৰণেই হওক বা আন কোনো কাৰণতেই হওক খাৰ থকা জাহাজখন ঘুৰিলে আৰু খাৰ ভঁৰালটো শত্ৰু পক্ষৰ ফালে পৰিল। এই সুচল পাই সেই সেনাবিলাকে তাৰ ওপৰত ধাৰাসাৰে গুলি বৰষিবলৈ ধৰিলে। ৰখীয়াজনে দেখিলে যে খাৰত গুলি পৰিলে জুই লাগি প্ৰমাদ মিলিব, সেই দেখি ভঁৰাল ঢাকিবলৈ সি দুৱাৰ মুখত থিয় হ'ল, খেহৰ গুলি তাৰ গাত পৰিব ধৰিলে কিন্তু খাৰ ঢুকি নাপালেগৈ, যদিও দুই এট তাৰ গা সৰকি গৈ খাৰত পৰিছিল, বাটত জুৰাই যোৱাত খাৰত জুই নালাগিল। সেইদিনৰ যুঁজ শেষ হ'লত জাপানী সেনা সকলোৱে নিজ নিজ ঠাইত জিৰণি ল'বলৈ গ'ল, কিন্তু খাৰ ৰখীয়াজন ভঁৰালৰ দুৱাৰতে থিয় হৈ থাকিল। ইয়াৰ কাৰণ বুজিব নোৱাৰি জনচেৰেক মানুহ চাবলৈ গ'ল, গৈ দেখিলে যে তাৰ জীৱ নাই, মৰিছে, আৰু শটো ঠেৰেঙ্গা মাৰি থিয় হৈ আছে, তাৰ গাতে একুৰী আঠোটা গুলিৰ ফুটাও আছে। এইটো কৰ্ত্তব্যবোধৰ এটা উগ্ৰ দৃষ্টান্ত। এইবোৰৰ বাদে আজি কালিৰ দিনত জাহাজ চলাওঁতা আৰু ৰেইল গাড়ী চলাওঁতা বিষয়াবিলাকে নিজৰ প্ৰাণ দি যাত্ৰীৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰা মাজে সময়ে শুনা যায়। এনেকুৱা অটল কৰ্ত্তব্য জ্ঞান থাকিলে কৰ্ম্ম সিদ্ধি নহৈ থাকিব নোৱাৰে। কৰ্ত্তব্য জ্ঞানে কৰ্ম্মলৈ উৎসাহ আৰু প্ৰতিজ্ঞা জন্মায়।\n------------------------ [ ৬৩ ]\nধনৰ সকাম আৰু উপাৰ্জ্জনৰ বিষয়ে আগত আলোচনা কৰা হৈছে, কিন্তু তাৰ ব্যৱহাৰৰ বিষয়ে কোনো কথা কোৱা হোৱা নাই। ধন উচিত ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰিব নাজানিলে তাৰ সুফল ফলাব নোৱাৰি। পৃথিৱীত এনেকুৱা বহুত মানুহ আছে যি ধনৱন্ত হৈও অষ্টম দৰিদ্ৰৰ নিকাৰ ভুঞ্জে। এইবিলাক মানুহক সাধাৰণ কথাত কৰাইচ, কট্‌কিনা বা কৃপণ বোলে। কৃপণক নিধনী বুলিলে অযুগুত নহয়। চকুৰে দৰ্শন আৰু ভৰিৰে বুলন কাম নকৰিলে তেনে মানুহৰ তেনে মানুহৰ সেই দুই চভিয়া নাই বুলি ধৰিব পাৰি। সেইদৰে যি মানুহে ধন থাকোতে ধনৰ কাৰ্য্য নকৰে তাক নিধনী বুলিলে যুক্তিৰ দোষ নহয়। আচল মতে কৃপণৰ ধন, ধন নহয়, লৰাই ওমলা খোলাকটি।\nধনৰ দুইৰকম ব্যৱহাৰ হ'ব পাৰে, প্ৰথম ধনেৰে সুখ সম্পদৰ আহিলা পাতি গোটাই ল'ব পাৰি। ভোজনৰ ভাল বস্তু, পিন্ধনৰ ভাল কাপোৰ, বাসৰ ভাল ঘৰ আৰু হাতী, ঘোঁৰা, গাড়ী, দোলা, বান্দী, বেটী আদি কৰি সাংসাৰিক সুখৰ আহিলাবোৰ ধন হ'লে গোটাই আনি উপভোগ কৰিব পাৰি। দ্বিতীয়, ধনৰে আনৰ উপকাৰ সাধিব পাৰি; ভাত নোহোৱাৰ ভাত, কাপোৰ নোহোৱাৰ কাপোৰ ধনৰে যতোৱা যায়, মানুহ বিপদত পৰিলে ধনেৰে উদ্ধাৰ কৰিব পাৰি, আৰু বিদ্যালয়, চিকিৎসালয় আদি থাপন কৰি সৰ্ব্বসাধাৰণৰ উপকাৰ কৰিব পাৰি। কৃপণৰ ধন এই কাৰ্য্যবোৰৰ কোনোটোত নালাগে। ভোগৰ নিমিত্তে ধন, এই কথা কৃপণে নুবুজে। লাজ ঢকা আৰু প্ৰাণ প্ৰৱৰ্ত্তোৱা, এই দুইত বাজে আন কামত ধন ভঙ্গা কৃপণক ধৰ্ম নহয়। তাৰ বিবেচনাত উত্তম ভোজন খঁক, উত্তম পিন্ধন গপ, আৰু দান-দক্ষিণা ধনৰ অপব্যয় মাথোন। লোকৰ উপকাৰৰ অৰ্থে ধন খৰচ কৰিলে সি অত্যাচাৰ কৰা যেন বোধ কৰে। উৎসৱত ধন ভাঙ্গিলে তাৰ বিবেচনাত উদ্ভণ্ডালি কৰা বা ওভতগোৰে নচা হয়। ল'ৰা-তিৰোতা কৃপণৰ মানত ধনতকৈ হীন। সি নিজে যেনে খৰচৰ ভয়ত ধন বান্ধি থৈ দুখ ভোগ কৰে তাৰ ল'ৰা-ছোৱালীকো সেইদৰে খাৱন পিন্ধনত দুখ [ ৬৪ ] দিয়ে। নীতিবচন আছে যে কৃপণক উপাসা কৰাৰ নিচিনা আৰু দুখ নাই যি কৃপণৰ ভাতলৈ আশা কৰে, তাৰ জীৱন কুকুৰ জীৱন।\nকৃপণৰ বিবেচনাত ধনৰ মূল্য সৰহ, কামৰ মূল্য অলপ, গতিকে সি সৰহ কামত অলপ ধন যাচে বা মুঠে নিদিবলৈ ফাঁকটি কৰে। আন মানুহে ধন খৰচ কৰিলেও কৃপণে সহিব নোৱাৰে। কোনো মানুহে ডাঙ্গৰ সকাম পাতি সৰহকৈ ধন ভাঙ্গিবলৈ ওলালে, সি তাত বিধি পথালি কৰে আৰু অনেক আসোঁৱাহ দেখুৱায়। এইবিলাক উপায়েৰে কামত বাধা দিব নোৱাৰিলে, এটা মিছা কথা উলিয়াই তাৰ কুচ্ছা ৰটনা কৰে। এই শ্ৰেণী কৃপণৰ সজ অসজ দুয়ো বিধ বৃত্তিৰ বল কমি যায়, কিয়নো অলপ অচৰপ ধন খৰচ নকৰিলে সজ অসজ কোনো বৃত্তিকে চৰিতাৰ্থ কৰিব নোৱাৰি। দয়া বৃত্তি ফলাব লাগিলেও অলপ ধন লাগে, আৰু অহঙ্কাৰ বা লোভ ফলাব লাগিলেও অলপ ধন লাগে।\nকৃপণ আৰু এক শ্ৰেণীৰ আছে। সিহঁতৰ সজ বৃত্তিবোৰৰ তেজ কমি গ'লেও অসজ বৃত্তিবোৰ প্ৰবল থাকে, আৰু সেই অসজ বৃত্তিবোৰ সিহঁতে আনৰ খৰচত সন্তুষ্ট কৰিবলৈ সদায় যত্ন কৰে। ভাল বস্তু খাবলৈ সিহঁত বৰ অভিলাষ কিন্তু নিজৰ ধন খৰচ কৰি ভাল বস্তু কেতিয়াও নাখায়। নিজৰ ঘৰত সিহঁতৰ সদায় শাক ভাতৰ ব্যৱস্থা, কিন্তু লোকৰ ঘৰত উপাদেয় বস্তু নহ'লে ভোজন নকৰে, নিজৰ ঘৰত সদায় এখন আঞ্জা, লোকৰ ঘৰত পাঁচ খন বিচাৰে, নিজৰ কামত খোজ কাঢ়ি এদিনৰ বাট যায়। লোকৰ কামত বাহন নহ'লে এখোজো নলৰে। মুঠ কথা, লোকৰ ওপৰত পালে সিহঁতে ভালৰো ভাল খায় ভালৰো ভাল পিন্ধে, কিন্তু নিজৰ খৰচত চলিব লাগিলে মোটা চাউলৰ ভাত খাই আৰু ঢৰিয়া সূতাৰ কাপোৰ পিন্ধি দিন কটায়। খাৱন পিন্ধন সম্বন্ধে এই শ্ৰেণীৰ কৃপণৰ মুখত সদায় ডাঙ্কোপ মৰা কথা। সিহঁতে নিজৰ ঘৰৰ আচল অৱস্থাৰ কথা কেতিয়াও সদৰী হ'ব নিদিয়ে, কাৰণ তেনেহ'লে আনৰ ঘৰত ডাঙ্কোপ মাৰিবলৈ বা দম্ভালি কৰিবলৈ বাট নৰয়। ঘৰত খাৰণিৰে ভাত খাই বাজত ঘিঁউৰ ব্যাখ্যা কৰা মানুহ পৃথিৱীত বহুত আছে। সিহঁতৰ বাজৰ ফাল বিতোপন, কিন্তু ভিতৰৰ ফাল কুন্ধচ। বাজত বৰ চুৰিয়াৰ ফেৰ, ভিতৰত ঢকুৱাৰ বেৰ এই ফঁকৰাটো যদিও মানুহে অকল ভৰকাল দৰিদ্ৰত খটায়, ই কৃপণতো ভালকৈ খাটে। ফুল [ ৬৫ ] বচা চৰাঘৰ, স্বৰগ দেখা বৰ ঘৰ, এনেকুৱা গৃহস্থালি বহুত কৃপণৰ দেখা যায়। ই কৃপণালিৰ ঢাকন। এই শ্ৰেণীৰ কৃপণে সামান্য বস্তুক ভৰকীয়া নাম দিয়ে, ভগা খাটক পালং, ভগা কাঁহীক মাইহাং আৰু ফটা কঁথাক নিহালী বুলিহে ব্যাখ্যা কৰে।\nকিহৰ পৰা মানুহৰ কৃপণালি জন্মে তাক ঠাৱৰকৈ কোৱা টান। কৃপণবিলাকৰ জীৱন বৃত্তান্ত ভালকৈ গমি চালে দেখা যায় যে সিহঁতৰ কিছুমানে ধন উভৈনদী কৰি পৃথিৱীত এটা খ্যাতি ৰাখিবৰ মনেৰে কৃপণালি কৰে আৰু কিছুমান সন্তান সন্ততিলৈ ধনৰ এটা অক্ষয় ভাণ্ডাৰ বান্ধি থ’বৰ মনেৰে কৃপণালি কৰে। এই দুই শ্ৰেণীৰ কৃপণে কিমান ধন হ’লে সিহঁতৰ অভিপ্ৰায় সিদ্ধ হ’ব ক’ব নোৱাৰে, গতিকে সিহঁতৰ গোটেইটো জীৱন কৃপণালি কৰি ধন গোটাওঁতেই যায়। আৰু এক শ্ৰেণীৰ কৃপণ আছে, সিহঁতে কেৱল ধনৰ নিমিত্তেই ধন গোটায়, আন একো সিহঁতৰ অভিপ্ৰায় নাই, ধনৰ পৰিমাণ বাঢ়িলেই সিহঁতৰ আনন্দৰ পৰিমান বাঢ়ে। সিহঁতৰ নামত ধন সুখ ভোগৰ উপায় নহয় স্বয়ং ধনেই সুখ। ধনৰ নামত সিহঁত উদ্বাউল হয়, ধনৰ আন ব্যৱহাৰ সিহঁতে নাজানে, ধন চকুৰে চাই থকাই সিহঁতৰ পৰম সুখ। ল’ৰা-ছোৱালী বা আন কোনো পৰিয়াল নোহোৱা মানুহৰ পক্ষে কৃপণালি কৰি ধন সাঁচিবৰ কোনো কাৰণ দেখা নাযায়, কিন্তু তেনেকুৱা মানুহৰ ভিতৰত কৃপণৰ সংখ্যা সৰহ। ৰজাৰ আক্ৰোহ আৰু বজাৰ আক্ৰোহ সমান, এটা বচন আছে। ৰজাই আক্ৰোহ কৰি ধন সাঁচে প্ৰজাৰ অৰ্থে খৰচ কৰিবলৈ, কিন্তু বজাই আক্ৰোহ কৰি ধন সাঁচে চাই থাকিবলৈ। এই বিলাক কৃপণৰ বাদে আৰু এক শ্ৰেণীৰ কৃপণ আছে। ইঁহতে কোনো এটা সঙ্কল্প কৰি থোৱা ডাঙ্গৰ কামত খৰচ কৰিবলৈ কট্‌কিনালি কৰি ধন গোটায় আৰু কামৰ জোখাৰে ধন গোট খালে তেতিয়া তাক মুকলি হাতে খৰচ কৰে। আচল মতে ইহঁতক কৃপণ বুলিব নোৱাৰি। খৰচত হাত টান হ’লে মানুহক কট্‌কিনা বা কৃপণ বোলে। ইহঁতৰ হাত টান নহয়, কেৱল আগলৈ খৰচ কৰিবৰ মনেৰে সঞ্চয় কালত কট্‌কিনালি কৰে।\nখৰচৰ হাত টান হ’লে যেনেকৈ কৃপণ নাম পায়, ওচ মোচ নিবিচাৰি সৰহকৈ খৰচ কৰিলেও ধুঁৱাখুলীয়া নাম পায়। কৃপণ হোৱা যেনে [ ৬৬ ] নিন্দাৰ কথা, ধুঁৱাখুলীয়া হোৱাও তেনে নিন্দাৰ কথা। কৃপণেও ধনৰ উচিত ব্যৱহাৰ নাজানে, ধুঁৱাখুলীয়াইও ধনৰ উচিত ব্যৱহাৰ নাজানে। এজন কেৱল সঞ্চয় কৰাত উত্ৰাৱল, এজন ক্ষয়ঙ্কাৰ কৰাত উত্ৰাৱল। খৰচীৰ পক্ষে ধন এটা অসহনীয় বোজা এটা বিষম আহুকাল, তাক খৰচ কৰি অন্ত নকৰে মানে তাৰ মনত সন্তোষ নাই। খৰচৰ কোনো সকাম নাথাকিলেও সি এটা সকাম গঢ়ি লয়। এনে বিধৰ মানুহ এদিন ধনী আৰু এদিন দৰিদ্ৰ হয়, এদিন নানা ভোগ উপভোগ কৰে, এদিন লোণে ভাতে পেট ভৰায়, এদিন লোকক বৰ ভোজ দিয়ে, এদিন লোকৰ দুৱাৰত নিজে আঁচল পাতে। খৰচী মানুহে ধন গোট কৰি কোনো ডাঙৰ কাম দূৰৈৰ কথা নিজে বিপদত তৰিবলৈ তাৰ সমৰ্থ নাইকীয়া হয়। খৰচী মানুহে তাৰ অভাৱৰ উমান নাপায়, সেই দেখি সি সকামত কৈ সৰহ বস্তু আসাদন কৰে, অৰ্থাত এসেৰৰ সকামত দহ সেৰ কিনি একড়াৰ ঠাইত এপোন খৰচ কৰে। ইহঁতে ভৱিষ্যৎ নাভাবে, এশ বাৰ ধনৰ নাটনিত পৰি কক্‌বকাই ফুৰিলেও শিকনি নলয়। ইহঁত আমঠ, ইহঁতৰ স্বভাৱ শুধৰণিৰ বাজ।\nকৃপণালিৰ কাৰণ যেনে ঠাৱৰকৈ ক’ব নোৱাৰি, ধুঁৱাখুলীয়ালিৰো কাৰণ তেনে ঠাৱৰকৈ ক’ব নোৱাৰি। ভালকৈ গমি চালে ইয়াক দেখা যায় যে কেৱল খিতাপ দেখুৱাবলৈহে মানুহ ধুঁৱাখুলীয়া হয়। কিন্তু জনা বুজা মানুহে ধুঁৱাখুলীয়ালিক খিতাপ বুলি নধৰে কেৱল চহা দুখীয়া তৰপৰ মানুহে তাক খিতাপ কৰা বোলে। অশিক্ষিত দুখীয়া মানুহে ধুমধামকৈ খৰচ কৰা দেখিলে বিস্ময় মানে, আৰু যি তেনেকৈ খৰচ কৰে তাক বৰলোক বুলি বিৱেচনা কৰে। চোৰেও চুৰ কৰা ধন খৰচ কৰি সিহঁতৰ চকুত চমক লগাব পাৰে। অশিক্ষিত সামান্য মানুহৰ মানত ধন খৰচ কৰা এটা মহতালিৰ কৰ্ম্ম। সিহঁতে ধনীক ঈশ্বৰ যেন দেখে, ধনীৰ অত্যাচাৰক প্ৰতাপ বোলে, কুকামক ধেমালি বোলে আৰু ধনীৰ মাৰ কিলক আদৰ বুলি ভাবে। সিহঁতৰ ভাল বেয়া বোধ নাই, মান অপমানৰ জ্ঞান নাই। এনেকুৱা নিৰ্ব্বোধ মানুহৰ প্ৰশংসা পাবলৈ যি [ ৬৭ ] নিজৰ হিতাহিত জ্ঞানক ঠেলি ঠেলি থৈ অযুগুত খৰচ কৰি দুখ মাতি আনে সি যে আও নিৰ্ব্বোধ তাত এক ধনিষ্টাও সন্দেহ নাই।\nধন ঘটিবলৈ উজু, কিন্তু ৰাখিবলৈ টান, এই কথা নিৰন্তৰে কয় আৰু কথা আষাৰত যে সাৰ নাই, এনেও নহয়। জগতৰ সকলো মানুহে ধন আৰ্জে, কিন্তু দুই চাৰি জনহে ধনৱন্ত হয়। বহুতে বিবেচনা কৰে যে যাৰ সৰহ আৰ্জ্জন তাৰ পক্ষে ধনৱন্ত হোৱা টান নহয়। কিন্তু পৃথিৱীত দৃষ্টান্তলৈ চালে এই কথাৰ মিছা ধৰা পৰে। উপাৰ্জ্জন কৰিও অন্তত ঋণৰ বোজা মুৰত লৈ প্ৰাণ এৰা মানুহ জগতত বহুত আছে। এতেকে অৰ্জ্জনৰ কম বেচিত মানুহে ছহকী বা দুখীয়া নহয়, ধনৰ সজ বা অসজ ব্যৱহাৰৰ পৰাহে হয়।\nআয় অনুসৰি খৰচ কৰাই অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ মুল মন্ত্ৰ। আয়ৰ জোখেই খৰচৰ জোখ হোবা উচিত। আয় অলপ, খৰচ সৰহ সেয়েই দৰিদ্ৰ হ’বৰ চিন। যি মানুহে ধনৰ নাটনি এৰাব খোজে সি তাৰ আয়ৰ পূৰা আধা সাঁচিব লাগে। এজন পণ্ডিতে কৈছে যে উৎপন্নৰ আধা সাঁচিলে মানুহ ধনী হ’ব পাৰে আৰু তেহাঁই সাঁচিলে নিধৰুৱা হৈ সুখেৰে খাই লৈ থাকিব পাৰে, এই কথা সৰহ আৰ্জ্জন আৰু অলপ আৰ্জ্জন দুয়োতে খাটে।\nসলাব বা কমাব নোৱাৰা কৰি খৰচৰ নিৰিখ বান্ধি লোৱা উচিত নহয়। আয় টুটি আহিলে সেই নিৰিখে খৰচো কমাই অনা উচিত, আনৰ নিন্দা ভয় কৰি আয় কমি গ’লেও খৰচ অটুট ৰখা অযুগুত। খৰচ সমন্ধে কেতিয়াও চকুলাজ ৰখা উচিত নহয়। তোমাৰ ভিতৰুৱা অৱস্থা তুমি মাথোন ভালকৈ জনা আনে নাজানে এতেকে নজনা মানুহৰ কথাত উতলা হৈ ভৰক ৰাখি থকা অনুচিত। দুখীয়া মানুহ ধনৱন্ত হ’লে, সি যেন ভৰক দেখুৱাবলৈ লাজ নকৰে, সেইদৰে ধনৱন্ত মানুহেও দুখৰ দিনত ভৰক এৰিবলৈ লাজ কৰিব নালাগে। বহুত মানুহে সিহঁতৰ ভিতৰুৱা অবস্থা ঢাকিবলৈ বাজৰ ভৰক সমানে ৰাখে, এই কথা অযুগুত। নিজৰ বেয়া অৱস্থা ৰিঙ্গিয়াই কৈ ফুৰা উচিত নহলেও তাক জোৰা তাপলি দি উপৰুৱা ঢাকনিৰে ঢাকি থোৱাও উচিত [ ৬৮ ] নহয়। ধনী মানুহ দুখত পৰিলে তাক পুতৌ কৰে, কিন্তু অৱস্থা লুকাই ভৰক মাৰি ফুৰিলে, সি পুতৌ নাপায়। এতেকে অৱস্থা হীন হ'লে বাজৰ ভৰক বাজৰ চাক-চিকুণালি এৰি দি খৰচ কমোৱা উচিত। ইয়াকে কৰিব নোৱাৰি বহুত মানুহ অথাই বিপদত পৰে। খৰচ কমাব বুদ্ধি দিলে এই বিলাক মানুহে কয় যে আগৰ চলন সিহঁতৰ স্বভাৱত বহি গৈছে তাক এৰিব নোৱাৰে। ইহঁত দুৰৱস্থাত পৰিলেও খাবলৈ ভাল বস্তু পিন্ধিবলৈ ভাল কাপোৰ বিচাৰে, দোলা-দুৰ্গোৎসৱ আদি যি বাপতীয়া বাৰ্ষিক থাকে তাকো আগৰ আড়ম্বৰেৰে চলায়। বৰ সবাহ, বৰভজ, দৌল-দুৰ্গোৎসৱ আদি বাৰ্ষিকে কিমান মানুহক দুখত পেলাইছে তাৰ লেখ দিব নোৱাৰি। এই বিলাক মানুহে জনা উচিত যে উৎসৱ আড়ম্বৰ আঢ্যৱন্ত বস্তু, দৰিদ্ৰক সি কেতিয়াও নুশুজে।\nআৰ্জ্জনতকৈ সৰহ খৰচ কৰিলে মানুহৰ ঋণ হয়। ঋণক মানুহে পাপৰ লগত ৰিজায় আৰু কওঁতে ঋণ পাপ বুলি কয়, কাৰণ পপীয়া মানুহৰ দৰে ঋণী মানুহেও বহুত লাঞ্ছনা ভোগ কৰে। ঋণী মানুহে সমাজত গৰিহণা খায়, মান মৰ্য্যদা হেৰুৱায়, আৰু সিহঁতৰ মনৰ সুখ শান্তি নাইকিয়া হয়। ঋণক ব্যাধিৰ লগত ৰিজায়, কাৰণ ব্যাধিৰ লগত ঋণৰ বহুত মিল আছে। ব্যাধিয়ে মানুহৰ কাজ মাংস ক্ষয় কৰে, ঋণ অৱস্থা ক্ষয় কৰে অৰ্থাৎ অনুক্ৰমে অৱস্থাহীন কৰি নিয়ে। ব্যাধি এবাৰ হ'লে গুচাবলৈ টান। ব্যাধি অনুক্ৰমে বাঢ়ি যায়, ঋণো অনুক্ৰমে বাঢ়ি যায়। ব্যাধি থাকিলে শৰীৰৰ উদ্‌গতি নহয়, ঋণ থাকিলে অৱস্থাৰ উদ্‌গতি নহয়। এনেকুৱা ঋণ - ব্যাধি পৰাপক্ষত চপাই ল'ব নালাগে।\nঋণে মানুহক খৰচী কৰে, কাৰণ দুখৰ ধন খৰচ কৰোঁতে মনত যেনে চিন্তা হয়, ঋণৰ ধন খৰচ কৰোঁতে তেনে চিন্তা নহয়। ধন আৰ্জ্জনৰ বহুত দুখ আৰু সেই দুখ আৰ্জ্জোতাৰ মনত সদায় থাকে, খৰচ কৰিবৰ সময়তো সেই দুখ মনত পৰে গতিকে দুখৰ ধনৰ অবাবত একড়া গ'লেও মন চেংচেঙ্গায়। কিন্তু ঋণ কৰি গোটোৱা ধন তেনে নহয়, সেইদৰে ধন গোটাওঁতে একো কষ্ট নাই, এনেকুৱা ধন বাটত পোৱা ধনৰ নিচিনা, এতেকে তাৰ দোপোণ ছকড়া অথলত গ'লেও মনত চেঙ্গা নালাগে। ধাৰ কৰি অনা ধন মানুহে ওৱাদানিকৈ [ ৬৯ ] খৰচ কৰে। এতেকে যি সদায় ধাৰত তলা সি অচিৰে ধুঁৱাখুলীয়া হয়।\nধাৰ কৰি ধন আনি হাতত লৈ খৰচা কৰা জহতহ, কিন্তু দোকানৰ উঠনা খোৱা বৰ ধ্বংসীয়া কথা। সি নামত যেনে উঠনা কামতো তেনে উঠনা অৰ্থাৎ সি কেৱল উঠিহে যায় নামিব নাজানে।এনেকুৱা ব্যৱস্থাই গৃহস্থালি খাস্তাং কৰে। হাতত লৈ ধন ভাঙ্গিলে ভগনৰ পৰিমাণ চকুৰে দেখা যায় আৰু সৰহ ভগন হ'লে মন বেয়া লাগে। কিন্তু উঠানৰ ভগন চকুৰে নেদেখি, সি কেৱল দোকানীৰ কাকততহে থাকে সেই দেখি উঠনাত বহুত গ'লেও মন নেচেঙ্গায়। বিশেষত নগদ ধনৰে কিনিব লাগিলে মানুহে সৰু অভাৱলৈ মন নকৰে, তেনেকুৱা বহুত অভাৱ আওকান কৰি সংসাৰ চলায়। কিন্তু উঠানত চলা মানুহে এটা অভাৱো সহিব নোখোজে। এটা সামান্য বস্তুৰ নাটনি হ'লেই সিহঁত অস্থিৰ হয়, আৰু তৎক্ষণাৎ তাক কাঁলিয়নে পূৰণ কৰে।\nধাৰ কৰি ধন গোটাবলৈ বৰ উজু, সেই দেখি অলপ কিহবাৰ নাটনি পৰিলেই মানুহে ধাৰলৈ মন মেলে। ই বৰ অযুগুত কথা। ধাৰ নিজেই এটা আপদ। সামান্য নাটনিত তালৈ, হাত মেলা উচিত নহয়। ডাঙ্গৰ আপদত তৰিবলৈ কেতিয়াবা ধাৰ কৰিবৰ সকাম হয়। কিন্তু তেতিয়াও শুজিবৰ উপায় কৰিবে ধাৰ কৰা উচিত। শুজিবৰ উপায় নথকাতো ধাৰ কৰিলে মানুহক ছল কৰা হয়।\nআয় কমাৰ লগা লগে খৰচ কমাই আনিলে ধাৰ কৰিবৰ সকাম নহয়, এই কথা সকলোৱে স্বীকাৰ কৰে, আৰু ভৱিষ্যৎ গুণা মানুহে সেই নিয়মত চলে। কিন্তু কিছুমান মানুহে খৰচ কমাবলৈ দিহা নাপায়, সিহঁতে নকমাব লগীয়া খৰচ কমায়, কমাব লগীয়া খৰচ নকমায়, ফলত বহুত চেষ্টা কৰিও মুঠে খৰচ কমাব নোৱাৰে। খৰচ কমাব লাগিলে এদিনীয়া ডাঙৰ খৰচত হাত নিদি প্ৰথমতে নিতৌ কৰা সৰু সৰু খৰচত হাত দিয়া উচিত। এদিন এটা ডাঙ্গৰ খৰচ কৰিলে মানুহ দুখত নপৰে, কিন্তু সৰু সৰু খৰচ সৰহকৈ কৰিলে অনুক্ৰমে দুখীয়া হৈ যায়। খুচুৰীয়া খৰচৰ চোৰাং গতি, সি বেগতে চকুত নপৰে কিন্তু বছেৰেকৰ খুচুৰীয়া খৰচ গোট কৰিলে ডাঙৰ খৰচতকৈ ডাঙৰ হয়। বেজীৰ জলঙ্গা মনে, কুঠাৰৰ জলঙ্গা নমনে এই বচনটো সকলো ঠাইতে চলিত [ ৭০ ] আছে। এটকাৰ পাচ এৰি একড়ালৈ হামৰাও কাঢ়িলে মানুহে এই পটন্তৰ দিয়ে। কিন্তু দৰাচল পক্ষত এদিনীয়া এটকা এৰি খুচৰীয়া খৰচৰ একড়াতো বৰকৈ চকু ৰখা উচিত। খুচৰীয়া খৰচ গুপ্ত শত্ৰুৰ নিচিনা, সি গম নোপোৱাকৈ মানুহৰ অনিষ্ট কৰে। খৰচ কমাব লাগিলে বাজৰ ভৰক একেবাৰে এৰি দিব লাগে। হাতী, ঘোঁৰা, বন্দী, বেটী দুৰৱস্থাত পৰা মানুহৰ পক্ষে নহয়। দুৰ্দিনত দান দক্ষিণাও অযুগুত।\nসজ কথাতকৈ অসজ কথাত মানুহৰ ৰাপ বেচি। অৱাচ্য কথা কৈ ধেমালি আৰু অসজ কাম কৰি আনন্দ কৰিবলৈ সৰহ মানুহে ভাল পায়। সজ কথা উলিয়ালে শুনোতা পাবলৈ টান, কিন্তু অসজ কথা উলিয়ালে মানুহে জুমুৰি দি ধৰে। সেই দেখি ৰং ধেমালিত অসজ কাম কৰিবলৈ বা অবাচ্য কথা ক’বলৈ মানুহৰ ইচ্ছা হয়। স্বাভাৱিক অৱস্থাত মানুহে তেনেকৈ চলিব নোৱাৰে কাৰণ, তেতিয়া সিহঁতক সজ অসজৰ বিবেচনাই আবৰি থাকে। এই বিবেচনা অসজ ইচ্ছাৰ এক ৰকম ডাকুৰ। ডাকু ছাগলীৰ উপদ্ৰৱ কমাবলৈ মানুহে তাইক ডাকুৰ পিন্ধায়। ডাকুৰ দিয়া ছাগলীয়ে যলৈকে মন তলৈকে যাব নোৱাৰে। সেইদৰে সজ অসজ বিবেচনা থকা মানুহেও যি মন তাকে কৰিব নোৱাৰে, লাজৰ ভয়ত অবাচ্য মাতি ধেমালি কৰিব নোৱাৰে, নিন্দাৰ ভয়ত অকাম কৰি আনন্দ কৰিব নোৱাৰে। ইয়াৰ বাজেও সমাজৰ কিছুমান প্ৰচলিত ৰীতি আছে, মানুহ মাত্ৰেই সেইবোৰ ৰীতিৰ অধীন, নিচেই নিৰ্গত হ’লেও সিহঁতে সেই ৰীতিবোৰ উলঙঘন কৰিব নোৱাৰে। অবাচ্য মাত মতা, বা অবাবত নচা ইত্যাদি কিছুমান কথা এইবোৰ ৰীতিৰ বিপৰীত, গতিকে তাক কৰিবলৈ ওলালে ৰীতিবোৰে আৰু সজ অসজ বিবেচনাই ডাকুৰৰ নিচিনা হৈ হেঙ্গাৰ দি ধৰে। ৰাগীয়ে মানুহৰ এই ডাকুৰ গুচাই দিয়ে, ৰাগীৰ জালত সিহঁতৰ সমাজ ৰীতিৰ ভয় আৰু সজ অসজ বোধ নাইকিয়া হয়। তেতিয়া [ ৭১ ] সিহঁতে মুকলিমূৰীয়া ছাগলীৰ দৰে যি মন তাকে কৰিব পাৰে। বহুত মানুহৰ পক্ষে ৰাগীয়াল বস্তুত মুখ দিয়াৰ এইটো আদি কাৰণ।\nৰাগীয়াল বস্তুত মুখ দিয়াৰ আৰু এটা কাৰণ আছে। কোনো কোনো মানুহৰ গৃহস্থলিৰ খোৱা লোৱা কামৰ বাজে আন কাম নাই। সেই কাম কৰি সিহঁতে দিনৰ এটা ভাগ কটায়, কিন্তু বাকি ভাগটো কটাবলৈ কোনো উপায় নেদেখে। দিনৰ বাকি ডোখৰ সিহঁতৰ পক্ষে কলগ্ৰহ যেন হয়। তেতিয়া এইবিলাক মানুহৰ কিছুমানে মিছাতে ইঘৰ সিঘৰ কৰি লোকৰ পদুলি সুঙ্গি ফুৰে, কিছুমানে আনৰ টোটক লগাই ফুৰে, আৰু কিছুমানে ভাং, কানি বা মদ ফটিকাৰ ৰাগী লগাই মৌজ কৰি সময় কটায়। আৰু এক শ্ৰেণীৰ মানুহ আছে, সিহঁতে ৰাগীয়াল বস্তু বিলাক ভোগৰ বস্তু যেন বিবেচনা কৰে, সেই দেখি তাক নানা ৰকমে জুতি লগাই খায়, মদত গোলাপ জল মিহলাই কায়, আফিঙ্গত খীৰ মিহলাই খায়, ভাঙ্গত আতৰ মিহলাই খায়। ধনৱন্ত কানীয়াৰ আৰু ধনৱন্ত ভাঙ্গুৱাৰ কানী ভাং খোৱাৰ জুতি আৰু আয়ম দেখিলে বিস্ময় মানিব লাগে। কেতবিলাক মানুহে ভাৱে গাত ৰাগী লগাই খালে খোৱা বস্তু বেচি সোৱাদ লাগে, সেই দেখি সিহঁতে খাবৰ আগে অলপ ৰাগী কৰি লয়। মনৰ দুঃখ গুচাবলৈও কোনো কোনো মানুহক ৰাগী কৰা দেখা যায়, কিন্তু তাৰ পৰা দুখ গুচক ছাৰি এগুণ দুখ দুগুণ হয়। শোক কমাবলৈ মদ খাই পাচত মানুহে ইনাইবিনায় কান্দে। স্বাভাৱিক অৱস্থাত জ্ঞানৰ বলেৰে শোক সন্তাপৰ বেগ দমন কৰিব পাৰি, কিন্তু ৰাগী লাগিলে মানুহৰ জ্ঞান নাথাকে, গতিকে তেতিয়া শোকে মানুহক একেবাৰে বাউল কৰিব পাৰে।\nযি অভিপ্ৰায়েৰে মানুহে ৰাগী কৰে সেই অভিপ্ৰায় এটাইবিলাক বেয়া বুলিব নোৱাৰি। মুখৰ বান্ধ কটাবলৈ বা চকুৰ লাজ গুচাবলৈ বা সময় নিয়াবলৈ ৰাগীয়াল বস্তু ব্যৱহাৰ কৰা উচিত নহ'লেও, আনন্দ বা ভোজনৰ সুখ বঢ়াবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা একেবাৰে অনুচিত বুলিব নোৱাৰি। ৰাগীৰ গুণত যদি খোৱা বস্তু বেচি সোৱাদ লাগে, তেনেহলে তাক ৰাগী লগাই খোৱাই উচিত। আঞ্জা সোৱাদ কৰিবলৈ মানুহে লং এলাচি আদি বাখৰ ব্যৱহাৰ কৰে, সেইদৰে ৰাগীও আঞ্জাৰ এবিধ বাখৰ মাথোন হয়। কিন্তু ৰাগীয়াল বস্তুবোৰৰ কেইটামান লগত [ ৭২ ] ওপজা দোষ আছে, সেই দোষবোৰৰ নিমিত্তে সিহঁতৰ ইমান নিন্দা। প্ৰথম দোষ ৰাগীয়ে ৰাগীলৈ হেঁপাহ জন্মাই, এদিন ৰাগী কৰিলে, দুনাই কৰিবলৈ মন যায়, আৰু দুই চাৰি দিন কৰিলেই তাক এৰিবলৈ টান হয় অন্য কাম সহজ কৰোঁতে বহুত দিন লাগে কিন্তু ৰাগী অলপতে সহজ হয়। ৰোগত দৰব স্বৰূপে কানি খাই চিৰকাললৈ কানীয়া হোৱা মানুহ বহুত আছে। ৰাগী অভ্যাস হ'লে সি এক ৰকম ভোক যেন হয়। খোৱা বস্তু জীণ গ'লে যেনেকৈ ভোক লাগে ৰাগী এৰিলেও তেনেকৈ ভোক লাগে, অৰ্থাৎ আকৌ কোনো ৰাগীয়াল বস্তু খাবলৈ মন যায়। সময়ৰ মূৰত নকৈ ৰাগী নকৰিলে ৰাগী কৰা মানুহ থাকিব নোৱাৰে, তাৰ কোনো অঙ্গৰ সাৰ নাইকীয়া হয়, কোনো অঙ্গৰ কঁপনি উঠে আৰু হামি হেঁকটি আহে। কোনো উৎকট ৰোগত পৰিলে মানুহে যেনে আচৰণ কৰে, ৰাগী কৰা মানুহে ৰাগী এৰা সময়ত তেনে আচৰণ কৰে। মুঠ কথা, ৰাগী কৰা মানুহৰ এবিধ ৰাগীয়াল বস্তু জীৱনৰ লগৰীয়া হয়, খোৱা লোৱা আন আন বস্তুৰ দৰে তাকো নহ'লে সিহঁতৰ দিন নাযায়।\nৰাগীয়ে কেতিয়াও মানুহৰ হিত নকৰে। ৰাগী বিষাক্ত বস্তুৰ এটা গুণ মাথোন। পৃথিৱীত যিমান বিধ বিহ আছে তাৰ এটাইবোৰেই ৰাগী জন্মাব পাৰে। সাপৰ বিহৰ ৰাগী আছে। বিহ সৰহকৈ খালে মৰণ হয়, অলপকৈ খালে ৰাগী হয়। মানুহৰ ব্যৱহাৰত থকা সকলোবোৰ ৰাগীয়াল বস্তু একোবিধ [ ৭৩ ] বিহ মাথোন, তাকো অলপকৈ খালে ৰাগী হয়, সৰহকৈ খালে মৰণ হয়। সৰহ কৰি আফিং খাই অলেখ মানুহ আত্মঘাতী হৈছে। এই ঘাতুক বিহ বোৰৰ পৰা কেতিয়াও অমৃত ফলৰ আশা কৰিব নোৱাৰি, বিহে বিহৰ বাজে অমৃত নফলায়। বিহৰ ব্যৱহাৰ কেৱল ৰোগত মাথোন হয়। শৰীৰত যেতিয়া কোনো এবিধ বিহ সোমাই তাক ৰুগীয়া কৰে, তেতিয়া মানুহে আন বিহ ব্যৱহাৰ কৰি সেই বিহ নষ্ট কৰে। হুলেৰ মানুহে হুল কাঢ়ে। বিহেই বিহৰ ঔষধ। সেই দেখি জ্ঞানীবিলাকে ঔষধত ৰাগীয়াল বস্তু ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ বিধান দিছে।\nপৰিমিত ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰিলে মাদকতা দোষ নাই, এই কথা বহুত মানুহে কয়, কিন্তু পৰিমিত ব্যৱহাৰ কেনে তাক কোনেও মোৰ ভাঙ্গি কোৱা নাই। যদি ৰাগী নোহোৱাকৈ মাদক ব্যৱহাৰ কৰিলে পৰিমিত ব্যৱহাৰ কৰা হয়, তেনেহলে তেওঁলোকৰ কথা মানি ল'ব পৰা যায়। ৰাগী নহ'লে ৰাগীয়াল বস্তুৰে একো অপকাৰ কৰিব নোৱাৰে, ই কেৱল ঔষধৰ ব্যৱহাৰ। আমি ইয়াত তেনেকুৱা ব্যৱহাৰৰ কথা আলচ কৰা নাই, আমাৰ আলোচনাৰ বিষয় ৰাগী, ৰাগী হোৱাকৈ ৰাগীয়াল বস্তু ব্যৱহাৰ কৰিলে তাৰ পৰা বেয়াৰ বাজে কেতিয়াও ভাল নহয়।\nকোনো কোনো মানুহে কয় যে ৰাগীয়াল বস্তুৱে জীৰ্ণ শক্তি বঢ়ায় আৰু বেচিকৈ ভোক লগায়। ইও এটা সাৰ নোহোৱা কথা। ন শিকাৰুৰ দুদিন মানলৈ ভোক বেচি হ'ব পাৰে, কিন্তু সেই ভোক বিজাতৰীয়া, আচল ভোক নহয়, তেনে ভোকত খালে কেৱল অতি ভোজনৰ ফল ধৰে। জীৰ্ণ শক্তি বঢ়োৱাৰ সম্বন্ধেও সেই কথা। আদিতে ৰাগীয়ে উদৰাগ্নি বৃদ্ধি কৰে, পাচে যেতিয়া সি শৰীৰ পীড়ি লয় তেতিয়া আৰু জীৰ্ণ শক্তি নাথাকে, কোনো কানীয়া ভঙ্গুৱা মানুহক ভোজনত পৈণত দেখা যায়। আচল কথা, আদিতে ৰাগীয়াল বস্তুৰ দোষবোৰ এটাও দেখা নিদিয়ে, কেৱল গুণবোৰ অৰ্থাৎ ঔষধৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিলে তাৰ যি গুণ ধৰে, সেইবোৰ বেচি পৰিমাণে দেখা দিয়ে, পাচে শেষত দোষবোৰ এটা এটাকৈ ওলাবলৈ ধৰে।\nৰাগীয়ে শৰীৰৰ যন্ত্ৰ আৰু তেজৰ গতি খৰ কৰে, অৰ্থাৎ স্বাভাৱিক অৱস্থাত সিহঁত যিমান বেগত চলে ৰাগীৰ প্ৰভাৱত তাতকৈ বেচি বেগত চলিবলৈ [ ৭৪ ] ধৰে। মঙ্গহ আৰু তেজৰ গতি সম্বন্ধে মানুহে পতি একোটা বন্ধা নিৰিখ আছে, স্বাভাবিক অৱস্থাত সিহঁতে সেই নিৰিখ মতে গতি কৰে, কিন্তু ৰাগী কৰিলে নিৰিখ ৰাখিব নোৱাৰে, তাক পাৰ হৈ দুনা বেগত চলে এইদৰে উগ্ৰ বেগত চলালে যন্ত্ৰত আঁৰ লাগে বা তাৰ সঁজুলিবোৰ লৰচৰ হয়। উগ্ৰ মদপাবিলাকৰ ভিতৰত বহুতৰ শেষ কালত হাত ভৰিৰ কঁপনি হয়, সিহঁতে শৰীৰৰ কোনোটো অঙ্গ ইচ্ছা মতে থিৰ কৰি ৰাখিব নোৱাৰে। ইয়াৰ কাৰণ এই যে মদৰ ৰাগীত গাৰ শিৰবোৰ সদায় টনটনীয়া হৈ থাকে আৰু এইদৰে বহুত দিন টন্‌টনীয়া হৈ থকাত, পাচত গৈ ঢিলা পৰে। ৰবৰৰ নতুন ডোল টানিলে দীঘল হয় আৰু এৰি দিলে কোঁচ খাই আগৰ সমান হয়, কিন্তু সদায় এইদৰে টানি থাকিলে পাচত আৰু কোঁচ নোখোৱাত পৰে। গাৰ শিৰৰো লক্ষণ তেনেকুৱা, আদিতে সিহঁত ৰীতি মতে আঁট খাই থাকে, পাটত ৰাগীৰ গুণত সততে টান খাই খাই শেষত লোলা হয়। শৰীৰৰ যন্ত্ৰবোৰ এইদৰে ৰাগীৰ প্ৰভাৱত কোনোটো ক্ষয় যায়, কোনোটো দুৰ্ব্বল হয়, কোনোটো বা অচল হয়। যেতিয়া শৰীৰ এই অৱস্থাত পৰে তেতিয়া আগৰ ভোক আগৰ তজবজনি একো নাথাকে। মানুহটো জুৰুলা হয় আৰু জীৱনৰ বাকি দিন কেইটা সি কেৱল লালট ভুঞ্জে।\nঅসম দেশত তিনি বিধ ৰাগীয়াল বস্তুৰ চল আছে, ইয়াৰে ভিতৰত কানি আৰু ভাং আজিকালি প্ৰায় অশিক্ষিত সামান্য মানুহৰ ভিতৰতহে চলে, শিক্ষিত তৰপে ইহঁতক ঘিন কৰে। মদ বা ফটিকাও এবিধ ৰাগীয়াল বস্তু, অসমত ইয়াৰো চল আছে। আগেয়ে ই অসমত দাঁতিকাষৰীয়া গাৰো, কচাৰি, নগা, ডফলা ইত্যাদি অসভ্য জাতিৰ ভিতৰত চলিছিল কিন্তু আজি কালি সুসভ্য শিক্ষিত অসমীয়াৰ ভিতৰতো ইয়াৰ আদৰ হৈছে। ৰাগীয়াল বস্তু বোৰৰ ভিতৰত যে মদৰ কিবা এটা বিশেষ গুণ আছে এনে নহয়, কেৱল সভ্য জাতিৰ ভিতৰত ইয়াৰ প্ৰতুল চল দেখি অসমৰ শিক্ষিত তৰপেও তাক ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ধৰিছে। মদ ব্যৱহাৰ কৰা বেয়া বুলিলে তেওঁলোকে চাহাববিলাকৰ পাটন দি কয় যে, মদ বেয়া বস্তু হ'লে জনা বুজা সুসভ্য চাহাববিলাকে তাক কিয় ব্যৱহাৰ কৰিব? এনেকুৱা ভাৱ মনত লৈ অসমৰ বহুত মানুহ মদ খাই নষ্ট [ ৭৫ ] হৈছে, কোনোৱে অকালত প্ৰাণ হেৰুৱাইছে, কোনোৱে মদত মতলীয়া হৈ অকামত হাত দি সমাজৰ গৰিহনা খাইছে, কোনোৱে বাপতীয়া সাহোন নিৰ্ম্মূল কৰি দৰিদ্ৰ হৈছে। এইবিলাক মানুহে এবাৰ গমি নাচায় যে এজনৰ অমৃত আন এজনৰ পক্ষে বিহ হয়। চাহাববিলাকৰ পক্ষে মদ এটা নিতৌ খোৱা বস্তু, তাক সিহঁতে পুৰুষানুক্ৰমে আদিৰ পৰা ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে, সিহঁতৰ দেশত বৰ জাৰ, জাৰৰ গুণত পানীও ছমাহ গোট মাৰি থাকে, পিয়াহ লাগিলে মাৰিবলৈ একো নাই, আৰু ইমান জাৰত তেজ তপতে ৰাখিব পাৰিলে শৰীৰলৈও ভাল, এই নানা কাৰণে সেইবিলাক দেশত মদৰ চল হৈছে। তেনেবিলাক কাৰণ ভাৰতত বা অসমত নাই, গতিকে ইয়াত মদ ব্যৱহাৰ কৰিলে অপকাৰৰ বাজে উপকাৰ নহয়। আজি কালি চাহাববিলাকৰ ভিতৰতো মদ ব্যৱহাৰ নকৰা মানুহ বহুত ওলাইছে। তেওঁলোকে সেই দেশতো মদৰ চল কমাবলৈ পুৰুষাৰ্থ কৰিব লাগিছ। ইয়াৰ পৰা বুজা যায় যে মদ এটা মহা অপকাৰী বস্তু।\nমদৰ ৰাগী বৰ ভয়ঙ্কৰ, সি টান হ'লে মানুহে ভাল বেয়াৰ বিবেচনা একেবাৰে পাহৰে। মদপীয়ে মদৰ ৰাগী লোকক দেখুৱাবলৈ ভাল পায়, সেই দেখি ৰাগী লাগিলে সি ঘৰত থাকিব নোৱাৰে, বাটলৈ যায় আৰু সকলোৰে আগত ঢলং পলং কৰি ফুৰে। সেইদৰে ফুৰাটো তাৰ মনত তেতিয়া মহতালি যেন লাগে। ৰাগী লগা মদপীয়ে নিজৰ আৰু আনৰ গুপ্ত কথা ব্যক্ত কৰে, আৰু অসময়ত বৰ কথা কৈ বিপদত পৰে। সি অবাবত খং আৰু অবাবত ৰং কৰে, অবাবত হাঁহে আৰু অবাবত কান্দে, পাচত ৰাগী এৰিলে যি কৰিছিল সকলো পাহৰে। মদৰ ৰাগীয়ে মানুহৰ কুপ্ৰবৃত্তিবোৰ উজাৰি দিয়ে। মদ খালে খঙ্গালৰ খং বাঢ়ে, কূৰ্চ্চুটিয়াৰ কূৰ্চ্চুট বাঢ়ে আৰু চোৰৰ চুৰ কৰিবলৈ মন যায়। মদৰ ৰাগীয়ে ভিতৰুৱা যন্ত্ৰৰ বেগ বৰকৈ বঢ়াই দিয়াত মদপীৰ থিৰ হৈ থাকিব নোৱাৰে, মূৰ কটা পঠাৰ দৰে চটফটাই দেও পাৰি ফুৰে আৰু কেতিয়াবা হাউত কৰে বঁতিয়াই দিয়ে। মদপীয়ে তাৰ ভৰি থিৰকৈ ৰাখিব নোৱাৰে, সেই দেখি হুলে জোঙে ঢাঁচ্ ঢাঁচ্ কৰি পৰি ফুৰে, কিছুমানে ল'ৰা-তিৰোতাৰ ওপৰত উদ্ভণ্ডালি কৰে।\nভাঙ্গৰ ৰাগী মদৰ ৰাগীৰ নিচিনা নহয়। মদৰ উত্তেজক গুণ আছে, ভাঙৰ নাই। ভাঙে মানুহৰ মগজু আক্ৰমণ কৰে সেই দেখি ভাঙুৱাৰ কথায় [ ৭৬ ] কথায় ভুল হয়। ভাঙৰ ৰাগীত মানুহৰ হাঁহিবলৈ মন যায় আৰু সৰু কথাও ডাঙৰ যেন লাগে। ভঙুৱাৰ ভয়ো ডাঙৰ, সামান্য বিপদতে তাৰ সুৰ্ত্তি হেৰায়। ভঙুৱাৰ অতপালি নাই, ৰাগী টান হ'লে সি শুই থাকে। মদৰ নিচিনা ভাঙ্গেও মানুহৰ অসজ বৃত্তিবোৰ সজাগ কৰে। ভাং খোৱা মানুহৰ বিৰাগীয়া অৱস্থাতো ভুল ভ্ৰান্তি সৰহ, ইয়াৰ পৰা জনা যায় যে ভাঙ্গে মগজুৰ সজা লৰাই দিয়ে। ভাঙৰ ব্যৱহাৰৰ পৰা দুই এজন মানুহ একেবাৰে বলিয়া হোৱাও দেখা যায়।\nকানিৰ ৰাগীও সৰ্ব্বাংশে ভাঙৰ ৰাগীৰ নিচিনা, কেৱল কানিৰ চোক বেচি। কানিৰ ৰাগীয়ে হাঁহি নোতোলে। কানীয়া কামত আলাবাদু, কিন্তু তাৰ মতি গতি ধীৰ। কানিয়ে গাৰ খজুৱতি তোলে আৰু তেজ মঙ্গহ কলা কৰে। বহুত দিন ব্যৱহাৰ কৰিলে কানি গাত ফুটি ওলায়। অনেক মানুহে বিৱেচনা কৰে যে কানিয়ে টোপনি বঢ়ায়, সেই নিমিত্তে কানীয়াই চকু মুদি পৰি থাকে, আচল মতে তাৰ টোপনি নাহে। আন ৰাগীয়াল বস্তুৰ ৰাগী এৰিলে মানুহ সুস্থ হৈ আগৰ দৰে হয়, কিন্তু কানিৰ ৰাগী এৰিলে তেনে নহয়। কানীয়াই ৰাগী থকা কি নথকাত একেদৰে চলে, তাৰ ৰাগী আছে নে এৰিছে চিনিবলৈ টান।\nমদৰেই হওক বা কানিৰেই হওক ৰাগী মাত্ৰেৰে আৰু এটা দোষ আছে। ৰাগী লগাই মতলীয়ালি কৰিলে, তাক শলাগিবলৈ দুই চাৰিজন মানুহ লাগে নাইবা মতলীয়ালিত একো আমোদ নহয়। এজনে তাল নধৰিলে গায়নৰ গা নুঠে। সেইদৰে এজনে নশলাগিলে কানীয়া বা মদপীৰ গা নুঠে। কিন্তু নিমতলীয়া মানুহে মতলীয়া কথা নশলাগে, মতলীয়াইহে মতলীয়াৰ কথাত ৰস পায়। সেই দেখি কানীয়া, ভঙুৱা, মদপী সকলোৱে লগ বিচাৰে। সিহঁতৰ লগৰীয়াৰ প্ৰয়োজন বৰ ডাঙ্গৰ, সেই সম্বন্ধে সিহঁতে বেয়া, ভাল, ভদ্ৰ, অভদ্ৰ, একো নিবিচাৰে। এজন ভদ্ৰ বংশৰ মানুহো এজন সামান্য মানুহৰ লগত হৰিল গৰিল হয় আৰু বুঢ়াও ল'ৰাৰ লগত সমানে চলে। লগৰীয়াৰ সংখ্যা বঢ়াবলৈ সিহঁতে ৰাগী নকৰা মানুহকো ৰাগী কৰিবলৈ শিকায়।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=সাৰথি/তৃতীয়_ভাগ&oldid=6927"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ১৭ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৪ তাৰিখে ১৯:২৪ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


মোককচাং জিলা - নাগালেণ্ডৰ জিলা Info. About. What's T\n★ মোককচাং জিলা - নাগালেণ্ডৰ জিলা ..\n★ মোককচাং জিলা\nমোককাং জিলাৰ মুঠ মাটিকালি ১৬১৫ বৰ্গ কিলোমিটাৰ জিলাখনত মুঠ ছটা পৰ্বতশ্ৰেণী আছে৷ পৰ্বতসমূহ প্ৰায় ইটো সিটোৰ সমান্তৰাল ভাৱে অৱস্থিত৷ জিলাখন ৯৪.২৯ আৰু ৯৪.৭৬ দ্ৰাঘিমাংশ আৰু ২৬.২০ আৰু ২৬.৭৭ অক্ষাংশত অৱস্থিত৷ এই জিলাৰ মূল উপত্যকাবোৰ হৈছে Tsurang, Changki আৰু Milak উপত্যকা৷ কৃষি আৰু উদ্যোগৰ ফালৰ পৰা নাগালেণ্ড ৰাজ্যৰ আটাইতকৈ উন্নত জিলাসমূহৰ ভিতৰত এই জিলা প্ৰধান৷ জিলাখনৰ কৃষিৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰধান অঞ্চলসমূহ হ’ল Changki-Longnak, Tsurang, Milak আৰু Dikhu উপত্যকা অঞ্চল৷ Tuli-Milak আৰু Changki-Longnak উপত্যকা উদ্যোগৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়া অঞ্চল৷\nমোককচাং জিলাৰ সদৰ ঠাই মোককচাং টাউনত অৱস্থিত৷ জিলাখনৰ মূল প্ৰশাসনিক বিষয়া হৈছে উপায়ুক্ত Deputy Commissioner।\nজিলাখনৰ মুঠতে চাৰিটা মহকুমা আছে: মোককচাং Mokokchung, তুলি Tuli, Mangkolemba আৰু Changtongya৷ এই মহকুমাসমূহ নটা প্ৰশাসনিক বৃত্ত administrative/revenue circles বিভক্ত কৰা হৈছে - Ongpangkong, Tuli, Chuchuyimlang, Changtongya, Mangkolemba, Kubolong, Alongkima, Longchem আৰু Merangmen.\nইয়াৰ উপৰিও জিলাখনৰ ছটা গ্ৰাম্য উন্নয়ন ব্লক Rural Development Block, RDBs আছে৷ Longchem আৰু Kubolong চাৰ্কোলৰ নিজা গ্ৰাম্য উন্নয়ন ব্লক আছে৷ Alongkima, Mangkolemba আৰু Merangmen মিলি Mangkolemba গ্ৰাম্য উন্নয়ন ব্লক, Tuli, Changtongya আৰু Chuchuyimlang মিলি Changtongya গ্ৰাম্য উন্নয়ন ব্লক গঠিত হৈছে৷\nএই জিলাৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোক ৯৫% খ্ৰীষ্টান ধৰ্মাৱলম্বী৷ নাগালেণ্ডৰ জিলাসমূহৰ ভিতৰত এই জিলাই পোনপ্ৰথমে খ্ৰীষ্টানধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে৷\nজিলাখনৰ লোকসকলৰ প্ৰধান ভাষা জংলী আও Jungli Ao৷ অন্যান্য প্ৰচলিত উপভাষাসমূহ হৈছে Mongsen Ao আৰু Changki ভাষা৷\nজিলাখনৰ মূল চহৰসমূহ হৈছে মোককচাং, তুলি টাউন Tuli, Changtongya আৰু Tsudikong৷\nমৰুং এক্সপ্ৰেছ Morung Express.\nTir Yimyim আও ভাষাৰ দৈনিক বাতৰি কাকত.\nAo Milen আও ভাষাৰ দৈনিক বাতৰি কাকত.\nসময ত ম ককচ জ ল আৰ ক হ ম জ ল ৰ লগত ট ৱ নচ জ ল ও গঠন কৰ হ ছ ল পৰৱৰ ত ত ক লত এই ট ৱ নচ জ ল ৰ পৰ ই মন, ল ল নকল ক আৰ ক ফ ৰ জ ল প থক জ ল হ চ প\nহ চ প স ব ক ত দ য হয চনত এই মহক ম ম ককচ মহক ম ৰ স ত য গ দ য হয চনত ৱখ ম ককচ জ ল ৰ এট মহক ম হয বৰ তম নৰ ৱখ জ ল ৰ গঠন হয\nৰ জ যৰ এখন জ ল ৷ এই জ ল ৰ উত তৰ ন গ ল ণ ডৰ ম ককচ জ ল পশ চ ম ক হ ম জ ল আৰ ৱখ জ ল দক ষ ণ ফ ক জ ল আৰ প ব ট ৱ নচ আৰ ক ফ ৰ জ ল ৷ এই জ ল ৰ\nন গ ল ণ ডৰ ম ককচ জ ল এই জনজ ত ৰ ল কৰ ম ল ব সস থ ন এই জ ল ৰ ম ঠ ম ট ক ল বৰ গ ক ল ম ট ৰ ক ছ স খ যক আও নগ ল ক চ ব ৰ য অসমত ব স কৰ ম ককচ জ ল ৰ\nয য জ ল জ ল সদৰ ড ম প ৰ জ ল ড ম প ৰ - চ ম ক ড ম ক ফ ৰ জ ল ক ফ ৰ ক হ ম জ ল গ ৰ ট ৰ ক হ ম ল ল জ ল ল ল ম ককচ জ ল ম ককচ মন জ ল মন\nল ল জ ল ন গ ল ণ ডৰ এঘ ৰখন জ ল ৰ ভ তৰত অন যতম জ ল ৷ এই জ ল খনৰ স খ য গৰ ষ ঠ ল ক সকল হ ছ ফ ম জনজ ত ৰ Phom tribe ৷ প ৰ বত ল ল জ ল ন গ ল ণ ডৰ ট ৱ নছ\nজ ল য ৰ ম ককচ জ ল আও লঠ ছ ম ট ৱ নচ জ ল ছ\nক ম ব আহ ছ ত ৰ প ছত শ ৱস গৰ জ ল ৰ স ম ইদ ক ম ব গ ন গ ল ণ ডৰ ম ককচ আৰ ট ৱ নচ জ ল ৰ স ম ইদ ৰঙ গৰ ৰ পৰ ক ম আহ ম ক প ৰ চ হ ব গ ছ\nউৎপত ত হ ক ম আহ শ ৱস গৰ জ ল ৰ স ম ইদ ক ম আহ আক ন গ ল ণ ডৰ ম ককচ আৰ ট ৱ নচ জ ল ৰ স ম ইদ আহ ৰঙ গৰ ৰ পৰ ক ম আহ ম ক প ৰ চ হ ব গ ছ\nWikipedia: মোককচাং জিলা\nঘইপথ, ষটৰয, কচযৰ, কইট, ধনশৰ, কপল, মককচ, ভৰল, অসমৰনদসমহ, নষটৰযঘইপথ, অসমৰ, কচযৰন, কপলন, ধনশৰন, সমহ, জযভৰল, মককচজল, অসমৰমঠষটৰযঘইপথকইট, মোককচাং জিলা, নাগালেণ্ডৰ জিলা. মোককচাং জিলা,\nকপলন কচযৰন ধনশৰন সমহ ভৰল অসমৰমঠষটৰযঘইপথকইট অসমৰনদসমহ কপল মককচ অসমৰ নাগালেণ্ডৰ জিলা. মোককচাং জিলা নষটৰযঘইপথ কচযৰ মককচজল ঘইপথ কইট জযভৰল মোককচাং জিলা ষটৰয ধনশৰ\nঅসমৰ মুঠ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ কেইটা.\nযোৰহাটত তিনিজন কৰনা আক্ৰান্ত. শিৱসাগৰ জিলাত প্ৰধানকৈ কেইখনমান নদ নদী থকা দেখা যায় সেইবোৰ ক্ৰমে ব্ৰহ্মপুত্ৰ, দিচাং, জাঁজী নৈখন শিৱসাগৰ আৰু যোৰহাট জিলাৰ মাজৰ সীমাইদি বৈছে নাগালেণ্ডৰ মোককচাং নগৰৰ. জীয়া ভৰলী. Regional – Page 210 – NEN Network. তিনিজনকৈ কৰনা আক্ৰান্ত চিনাক্ত হোৱাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি মোককচাং জিলা সীমান্ত ছীল. অসমৰ নদী সমূহ. সীমা বিবাদত জৰ্জৰিত অসম মেঘালয়. লগতে উজনি অসমক পাহাৰিয়া ৰাজ্যখনৰ চাৰিখন জিলা ক্ৰমে মোককচাং টুৱেনচাং জুনেহবুটু.\nঅসমৰ ভূমিত নগাৰ অগ্ৰাসনঃ যোৰহাট. ইফালে সীমান্তত সৃষ্টি হোৱা উত্তেজনা প্ৰশমন কৰাৰ বাবে যোৰহাট জিলা আৰু মোককচাং জিলাৰ উপায়ুক্তৰ মাজত হোৱা টেলিফোনিক আলোচনাৰ পিছত দিচৈ ভেলী সংৰক্ষিত বনাঞ্চলৰ. ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ. শিৱসাগৰ জিলাৰ বিভিন্ন নদ নদী Vikaspedia. Mariani, Jorhat মৰিয়নি: মৰিয়নি মোককচাং পথ অৱৰোধস্থলীত যোৰহাট জিলাৰ উপায়ুক্ত আৰু. ধনশিৰি নৈ. কলকাতাৰ পৰা অহা অকলশৰীয়া এগৰাকী. সুস্থ হোৱাৰ পিছত মুকলি কৰি দিয়া হৈছে৷ দেশৰ ২৭৪খন জিলা কভিড ১৯ ভাইৰাছৰ দ্বাৰা স্থাপন কৰিব কভিড ১৯ চিকিৎসালয় এই পৰ্যন্ত কহিমা, মোককচাং আৰু ডিমাপুৰ স্থাপন. নাগালেণ্ড প্ৰচাৰ অভিযানৰ সামৰণি. ইফালে এই বিষয়ে যোৰহাট জিলা প্ৰশাসন অৱগত হোৱাত যোৰহাট জিলা আৰু মোককচাং জিলা আৰক্ষী অধীক্ষকৰ মাজত হোৱা আলোচনাৰ পিছত নগাৰ দলতোক নগা আৰক্ষীয়ে চুতাফলা গেটৰ পৰা.\nমৰিয়নিৰ সীমান্তত অব্যাহত.\nৰাজ্যিক ঘাইপথসমূহ হল একোখন ৰাজ্যৰ জিলা সদৰসমূহ তথা গুৰুত্বপূৰ্ণ চহৰসমূহক সংযোগ কৰা তথা এইবোৰক কাষৰীয়া ৰাজ্য বা ৰাষ্ট্ৰীয় যোৰহাট মৰিয়নি মোককচাং, অসম নগালেণ্ড. Mariani, Jorhat মৰিয়নি: মৰিয়নি মোককচাং. মৃত্যুদুতলৈ পৰিণত মৰিয়নি মোককচাং পথঃ তিনি হেজাৰ ফুট তলত পৰিল ট্ৰাক… ৰাজ্যখনৰ চাৰিখন জিলা ক্ৰমে মোককচাং টুৱেনচাং জুনেহবুটু আৰু ফেক জিলাৰ লগত সংলগ্ন কৰা এম. মৃত্যুদুতলৈ পৰিণত মৰিয়নি মোককচাং. আন বহুকেইজন আহত হয়। ৰাজ্যখনৰ মোককচাং জিলাৰ তুলিত এই হিংসাত্মাক ঘটনা হয়। ঘটনাৰ.\nৰাজ্যিক ঘাইপথ গড়কাপ্তানি বিভাগ.\nবঙাইগাঁৱত জিলা উপায়ুক্ত, আৰক্ষী অধীক্ষক পৰা যোৰহাট জিলাত মৰিয়নি মোককচাং পথত…. বুধবাৰে আবেলি সময়ত মোককচাং জিলাৰ অতিৰিক্ত উপায়ুক্ত ৰাজা ভৌলী, সহকাৰী আৰক্ষী অধীক্ষক ইমটি মেৰেন আও, সীমান্ত দণ্ডাধীশ ফিৰহাছী, মাংকুলেম্বাৰ মহকুমা আৰক্ষী.


TikTok সোনকালেই ভাৰতলৈ উভতি আহিব !– News18 assam\nTikTok সোনকালেই ভাৰতলৈ উভতি আহিব ! এইবাৰ কি নামেৰে প্ৰৱেশৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলাই আছে টিকটকে ?\nচীনৰ চুটি ভিডিঅ' এপ টিকটক (TikTok) ভাৰতত পুনৰ প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ বাবে সাজু হৈছে। অৱশ্যে, এইবাৰ এপটোৰ নাম সলনি কৰা হ'ব।\nLast Updated : July 20, 2021, 23:35 IST\nচীনৰ চুটি ভিডিঅ' এপ টিকটক (TikTok) ভাৰতত পুনৰ প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ বাবে সাজু হৈছে। অৱশ্যে, এইবাৰ এপটোৰ নাম সলনি কৰা হ'ব। এটা নতুন ট্ৰেডমাৰ্ক এপে ইংগিত দিছে যে ভাৰতলৈ উভতি অহাৰ বাবে ইয়াৰ নতুন নাম 'TickTock' হ'ব পাৰে। টিপষ্টাৰ মুকুল শৰ্মাই নিউজ18ক কৈছে যে টিকটকৰ মূল কোম্পানী বাইটডান্সে (Bytedance) জুলাই ২০২১-ৰ আৰম্ভণিতে পেটেন্ট, ডিজাইন আৰু ট্ৰেড মাৰ্কৰ নিয়ন্ত্ৰক জেনেৰেলৰ ওচৰত টিকটকৰ বাবে এটা ট্ৰেডমাৰ্ক দাখিল কৰিছিল। টিকটক যোৱা বছৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ৰাষ্ট্ৰীয় সুৰক্ষাৰ কথা উল্লেখ কৰি নিষিদ্ধ কৰা শ শ চীনা এপৰ ভিতৰত আছিল\nনিষিদ্ধ PUBG এ BGMI হিচাপে ঘূৰি আহিছে\nকেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে প্ৰথমতে তথ্য প্ৰযুক্তি আইন আৰু তথ্য প্ৰযুক্তি নিয়ম ২০০৮ (IT Act and Rules 2008)ৰ ধাৰা 69 ৰ অধীনত ৫৯ টা এপ নিষিদ্ধ কৰিছিল। ইয়াত কোৱা হৈছে যে উপলব্ধ তথ্যৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি, তেওঁলোক ভাৰতৰ সাৰ্বভৌমত্ব আৰু অখণ্ডতা, ভাৰতৰ প্ৰতিৰক্ষা, ৰাজ্যিক সুৰক্ষা আৰু ৰাজহুৱা শৃংখলা বিৰোধী কাৰ্যকলাপৰ সৈতে জড়িত। ভাৰতত টিকটক নিষিদ্ধ কৰাৰ কেইমাহমান পিছত, চৰকাৰে বহুতো মোবাইল গেম পাবজি ম'বাইল (PUBG Mobile) ব্লক কৰিছিল। ই অলপতে বেটেলগ্ৰাউণ্ড ম'বাইল ইণ্ডিয়া (BGMI) হিচাপে উভতি আহিছে।\nBytedanceএ নতুন নিয়মৰ অধীনত পুনৰ আৰম্ভ কৰিব বিচাৰে\nTickTock ট্ৰেডমাৰ্ক এপ ৬ জুলাই, ২০২১ তাৰিখে দাখিল কৰা হৈছে। ই ইয়াৰ সেৱাৰ বিষয়ে তথ্য প্ৰদান কৰে। অৱশ্যে, টিকটকৰ সম্ভাৱ্য উভতি অহাৰ বিষয়ে আৰু কোনো দৃঢ় তথ্য নাই। নতুন এপটোৰ বাতৰিটো এনে এটা সময়ত আহিছে যেতিয়া বাইটডান্সৰ সূত্ৰই কেইদিনমান আগতে কৈছিল যে মোডী চৰকাৰ আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতি প্ৰশাসনৰ নতুন তথ্য প্ৰযুক্তি নিয়মৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি কোম্পানীটোৱে পুনৰ কাম আৰম্ভ কৰিব বিচাৰে। নতুন আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নিয়মবোৰে চীনা এপবোৰক সম্পূৰ্ণৰূপে নিষিদ্ধ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে সেইবোৰৰ সুৰক্ষা পৰ্যালোচনা কৰিব। আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে আগতে ২০২১ চনৰ জুনত Tiktok আৰু Wechat ওপৰত থকা নিষেধাজ্ঞা প্ৰত্যাহাৰ কৰি এক কাৰ্যবাহী আদেশত স্বাক্ষৰ কৰিছিল।\nFirst published: July 20, 2021, 23:34 IST


অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ বিকাশত খ্ৰীষ্টান মিছনেৰী আৰু অৰুণোদই কাকতৰ অৱদান - Fahujali\nPosted on November 2, 2015 November 4, 2015 by admin in চিন্তন\nহিমাশ্ৰী নেওগ, শিৱসাগৰ ।\n১৮২৬ চনৰ ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ লগে লগে ইংৰাজে কৌশলগত ভাৱে অসমৰ শাসনভাৰ নিজৰ হাতলৈ নিয়ে। ইংৰাজসকলে অসমীয়া মানুহৰ অসচেতনতাৰ সুযোগ লৈ কিছুসংখ্যক বঙালী ভাষী আমোলা বিষয়াৰ প্ৰৰোচনাত ১৮৩৬ খ্ৰীষ্টাব্দত অসমৰ পৰা অসমীয়া ভাষা বিতাৰণ কৰি বঙালী ভাষাক ৰাজ্য ভাষাৰূপে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰিলে। ফলত নিৰৱছিন্নভাৱে চলি অহা অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ সোঁতটো স্থবিৰ হৈ পৰিল। ১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত চাওলুং চুকাফাই অসমত আহোম ৰাজ্যৰ পাতনি মেলিছিল। ছশ বছৰীয়া সেই আহোম ৰাজত্বৰ অৱসান আৰু মানসকলৰ অত্যাচাৰ তথা অসমভূমিত বিদেশী শাসকৰ অবাধ বিচৰণত অসমৰ জাতীয় জীৱন বিপন্ন হৈ পৰিছিল।\nঅসম ইংৰাজৰ অধীন হোৱা দহ বছৰৰ পাছত চিৰ চেনেহী মাতৃভাষা অসমীয়াই নিজ ৰাজ্যত মৰ্য্যদা হেৰুৱালে এলাগী হ’ল অসমীয়া ভাষা। ফলত অসমত ভাষা সাহিত্যৰ চৰ্চ্চাৰ পৰিবেশ বিনষ্ট হৈ পৰিল। সেয়েহে উনবিংশ শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্দ্ধৰ কালছোৱাক অসমীয়া ভাষা সাহিত্য আৰু জাতীয় জীৱনৰ বাবে চৰম বিপৰ্য্যয়ৰ কাল হিচাপে অভিহিত কৰিব পাৰি। সাহিত্যিক মহেশ্বৰ নেওগদেৱে সেয়েহে এই সময়ছোৱাক প্ৰাক বৃটিছ যুগৰ অন্ধকাৰ যুগ বুলি অভিহিত কৰিছে।\nএনে এক দুৰ্যোগপূৰ্ণ সময়তে ১৮৩৬ চনত খ্ৰীষ্টান মিছনেৰী সকল অসমলৈ আহে খ্ৰীষ্টধৰ্ম প্ৰচাৰৰ উদ্দেশ্যৰে। যিসময়ত অসমীয়া ভাষাৰ চাকি গছি নুমাও নুমাও অৱস্থা হৈছিল সেই সময়তে মিছনেৰী সকলৰ আগমন যেন অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ কাৰণে এক মৃত সঞ্জীৱনী হৈ পৰিল। তেওঁলোকে অসমত ভাষা সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈ অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ বাটত অহোপুৰুষাৰ্থ চেষ্টা কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিল। অসমীয়া ভাষাৰ পুনৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ জৰিয়তে ধৰ্ম প্ৰতিষ্ঠাৰ পথ সুগম কৰাৰ মানসিকতা গ্ৰহণ কৰিলে খ্ৰীষ্টান মিছনেৰী সকলে। এই উদ্দেশ্যেৰে তেওঁলোকে ১৮৪৬ চনত শিৱসাগৰত মিছন প্ৰেছ স্থাপন কৰি সেই প্ৰেছৰ পৰাই “অৰুণোদই” নামৰ মাহেকীয়া বাৰ্তালোচনী প্ৰকাশ কৰে। এই পত্ৰৰ প্ৰকাশে অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ গুৰিবঠা ধৰাত প্ৰধান ভুমিকা গ্ৰহণ কৰে।\nএই প্ৰেছৰ পৰাই তেওঁলোকে অসমীয়া ভাষাত খ্ৰীষ্টধৰ্মৰ বিষয়ে সৰু সৰু পুথি ছপাই মানুহৰ মাজত বিলাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে আৰু লগে লগে দুখন চাৰিখন অসমীয়া সাহিত্যৰ বিষয়ে পুথি লেখিও অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰালত জাপিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।\nইফালে শ্ৰীৰামপুৰৰ পাদুৰী সকলেও সেই উদ্দেশ্যেৰেই অসমীয়া ভাষাৰ ফাললৈ চকু দিলে। কলিয়াবৰৰ পৰা আত্মাৰাম শৰ্মা নামৰ এজন অসমীয়া পণ্ডিতক শ্ৰীৰামপুৰলৈ মতাই নি গোটেই বাইবেল পুথিখন অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰালে আৰু ১৮৩৮ চনত ছপা কৰি উলিয়ালে। তাৰ পাছত ১৮৪০ চনত মাননীয় ৰবিঞ্চন চাহাবে অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথমখন ব্যাকৰণ প্ৰকাশ কৰিলে। এইখনেই হ’ল অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথম ব্যাকৰণ।\n১৮৪৬ চনত অৰুণোদই প্ৰকাশ কৰে। এই কাকত খনিত সাহিত্য, বুৰঞ্জী, বিজ্ঞান, ধেমেলীয়া কথা আদি সকলোবোৰ বিষয়ৰ আলচ কৰি তাত নানা তৰহৰ বাতৰি প্ৰকাশ কৰি চুকৰ ভেকুলীৰ নিচিনা অসমীয়া মানুহক পাশ্চাত্য সভ্যতাৰ পোহৰ দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।\nশিৱসাগৰ মিছনেৰী প্ৰেছৰ পৰা অসমৰ প্ৰথমখন আলোচনী “অৰুণোদই” ১৮৪৬ চনত প্ৰকাশ পায় আৰু ইয়াৰ প্ৰথম সম্পাদক আছিল নাথান ব্ৰাউন। তাৰপাছত যথাক্ৰমে এ.এইচ. ডেনফোৰ্থ, এচ.এম. হুইটিং, মাইলচ্ ব্ৰণ্সন, উইলিয়াম ৱাৰ্ড, ৰেভাৰেণ্ড ক্লাৰ্ক, শ্ৰী মতী ছুছান আৰু ৱাৰ্ড, এ.কে.গাৰ্ণি আদিয়ে সম্পাদনা কৰি এই কাকতখন ১৮৮০ চনলৈকে প্ৰকাশ কৰে।\nঅৰুণোদই কাকতে খ্ৰীষ্টান জগতৰ সৰু-বৰ খবৰ বাতৰি প্ৰকাশৰ লগতে অসমৰ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক জীৱনৰ বিভিন্ন বাৰ্তা আৰু দেশী-বিদেশী সংবাদো সামৰি লৈছিল। জন বাইৰাণৰ “Pilgrims progress” ৰ অসমীয়া ভাঙনি “যাত্ৰিকৰ যাত্ৰা” ৰ একাংশ, দেওধাই অসম বুৰঞ্জী, পুৰণি অসম বুৰঞ্জী আৰু কামৰূপৰ বুৰঞ্জী ইয়াত ছোৱা ছোৱাকৈ প্ৰকাশ পাইছিল। এই কাকতখনে অসমীয়া পাঠকৰ বৌদ্ধিক আৰু মানসিক দিগন্ত প্ৰসাৰিত কৰাৰ লগতে বাস্তৱ জ্ঞান, আত্ম জ্ঞান, সচেতনতা আৰু আত্মপ্ৰত্যয়ৰ অভিনৱ শিক্ষাদান কৰিলে।\n১৮৪৮ চনত মাননীয় ব্ৰাউন চাহাবে Gramatical Notes of the Assamese Language বুলি ইংৰাজী ভাষাত এখনি অসমীয়া ভাষাৰ ব্যাকৰণ প্ৰকাশ কৰিছিল। এইখন আছিল অসমীয়া ভাষাৰ দ্বিতীয় ব্যাকৰণ। মাননীয় ব্ৰনচন চাহাবে ১৮৬৮ চনত এখন অসমীয়াৰ পৰা অসমীয়া আৰু ইংৰাজী অভিধান গোটাই প্ৰকাশ কৰে। এইখন আছিল অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথম অভিধান।\nখ্ৰীষ্টান মিছনেৰী সকলে এইদৰে অকল ব্যাকৰণ, অভিধান, মাহেকীয়া কাকত উলিয়াইয়েই ক্ষান্ত থকা নাছিল। যিবিলাক বিষয়ত অসমীয়া সাহিত্য নিচলা আছিল সেইবোৰ পূৰঠ কৰিবলৈ অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল। তাৰোপৰি চৰকাৰৰ মনৰ পৰা অসমীয়া ভাষা, বঙলা ভাষাৰ চহা অৱস্থা, এই ভুল বিশ্বাসটো দূৰ কৰিবলৈ বঙলা আৰু অসমীয়া ভাষাৰ মাজত থকা মনিব নোৱাৰা প্ৰভেদ বিলাক চৰকাৰৰ আগত দাঙি ধৰিছিল।\nঅসমীয়া ভাষা অসমীয়া মানুহৰ মাতৃভাষা, ই কেতিয়াও বিদেশী ভাষাৰ চহা অৱস্থা হব নোৱাৰে। সেয়ে সিহঁতক মাতৃভাষাৰ জৰিয়তেহে শিক্ষা দিয়া উচিত আৰু যুগুত কৰা এই কথা বুজাবলৈ চৰকাৰৰ লগত যুঁজ কৰিবলগীয়া হৈছিল। ক্ষমতাশালী ইংৰাজসকলে পাদুৰী সকলৰ এইকথা বুজিও নুবুজাৰ ভাও ধৰিছিল।\nকিন্তু পাদুৰী চাহাব সকলেও যেতিয়ালৈকে অসমৰ আদালত আৰু পঢ়াশালিৰ পৰা বঙলা ভাষা আঁতৰ কৰি অসমীয়া ভাষাক পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব নোৱাৰিলে তেতিয়ালৈকে চৰকাৰৰ লগত ঘোৰ বাক-বিতণ্ডা কৰিলে আৰু অৱশেষত ১৮৭১ খ্ৰীষ্টাব্দত অসমীয়া ভাষা আকৌ আদালত আৰু পঢ়াশালিত প্ৰতিষ্ঠা হ’ল।\nঅৰুণোদই কাকতৰ জৰিয়তে এচাম দেশী-বিদেশী লেখকে অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য চৰ্চ্চা কৰি আত্ম প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিছিল। সেইসকলৰ ভিতৰত খ্ৰীষ্টান আৰু অখ্ৰীষ্টান দুয়ো শ্ৰেণীৰ সাহিত্যিকেই আছিল। খ্ৰীষ্টান লেখকসকলক ভিতৰত ডঃ নাথান ব্ৰাউন, এলিজা ব্ৰাউন, ডঃ মাইলচ্ ব্ৰনচন, অলিভাৰ টমাচ কট্টাৰ, শ্ৰী মতী কট্টাৰ, এ.কে.গাৰ্ণি, শ্ৰী মতী গাৰ্ণি আদিৰ নাম উল্লেখনীয়।\nদেশীয় খ্ৰীষ্টান নিধিৰাম ফাৰোৱেল এইসকলৰ ভিতৰত অন্যতম। দেশীয় অৰ্থাৎ অনা খ্ৰীষ্টান অসমীয়া লেখকসকলক ভিতৰত আনন্দৰাম ঢেকীয়াল ফুকন, গুণাভিৰাম বৰুৱা আৰু হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ নাম লেখত ল’বলগীয়া।\n১৮৪৬ চনৰপৰা ১৮৮২-৮৩ চনলৈকে প্ৰায় দুকুৰি বছৰকাল অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীক “অৰুণোদয় যুগ” বুলি কোৱা হয়। অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ দুৰ্য্যোগপূৰ্ণ অৱস্থাত অসমলৈ আহি আমেৰিকান ব্যেপ্তিষ্ট মিছনেৰী সকলে অসমীয়া ভাষাত “অৰুণোদই” প্ৰকাশ কৰি অসমৰ সাহিত্যৰ আকাশ উজ্জ্বলাই তুলিলে। অৰুণোদইৰ প্ৰকাশ, মিছনেৰী সকলৰ খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰাই মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল যদিও এই কাকতৰ বিষয়বস্তুৰ পৰিধি আছিল অতি বিশাল।\nঅসমীয়া ভাষাত লিখা খ্ৰীষ্টধৰ্মৰ বিৱৰণ, বাতৰি, পুৰণি অসম বুৰঞ্জী, সাধুকথা, নীতিবচন, বিজ্ঞানৰ বতৰা, ভূগোল বিষয়ক, জ্ঞান বিজ্ঞান সমন্ধীয় প্ৰবন্ধ শিক্ষাৰ প্ৰসাৰ, সামাজিক কুসংস্কাৰ আৰু অন্ধবিশ্বাসৰ বিৰুদ্ধাচৰণ, নব্য অৰ্থনৈতিক দৃষ্টি আদি সকলোবিলাকৰ বৰ্ণনা তথা লেখনি এই কাকতত প্ৰকাশ পাইছিল।\nঅসমীয়া ভাষাৰ ত্ৰাণকৰ্ত্তা খ্ৰীষ্টান মিছনেৰীসকলে অসমীয়া ভাষাটোক সংকটৰ পৰা মুক্ত কৰাই নহয় ইয়াক উদ্ধাৰো কৰিলে। সেয়েহে এই যুগটোক অসমীয়া সাহিত্যৰ “হীৰক যুগ” বুলি অভিহিত কৰিব পাৰি। মহেশ্বৰ নেওগে এই অৰুণোদই যুগক ”বাট বিচৰা আৰু বাট কটাৰ যুগ” বুলি অভিহিত কৰিছে।\nমিছনেৰীসকলে ভাষা সংগ্ৰামত অৱতীৰ্ণ হৈ অৰুণোদইৰ দৰে সংবাদ পত্ৰ প্ৰকাশ কৰি এহাতে অসমীয়া মানুহক নিজৰ ভাষা সাহিত্যৰ প্ৰতি সচেতন কৰি তুলিলে আনহাতে এই সংবাদ পত্ৰৰ জৰিয়তে দেশ-বিদেশৰ জ্ঞান-বিজ্ঞান, বা-বাতৰি দিয়াৰ লগতে আধুনিক জীৱন সভ্যতাৰ সম্ভেদ দিয়ালে।\nজয়সিং, মহৰী বাবু আৰু লালবাগৰি ঘাটৰ সেই ছোৱালীজনী\nডঃ ভূপেন হাজৰিকাৰ দৰ্শনত মানৱতাবাদ\nবাবুল হুছেইন says:\nআপোনালোকক মোৰ ফালৰ পৰা বহুত বহুত ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিলো


ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন (IRV) আচামিচ - 2019 1 চমূৱেল9অধ্যায়\n1 সেই সময়ত বিন্যামীন ফৈদত এজন প্ৰভাৱশালী ব্যক্তি আছিল, তেওঁৰ নাম আছিল কীচ, তেওঁ অবীয়েলৰ পুত্ৰ, অবীয়েল জেৰৰ পুত্ৰ, জেৰৰ বখোৰতৰ পুত্ৰ, বাখোৰত আফিয়াৰ পুত্ৰ আছিল, এওঁলোক বিন্যামীন ফৈদৰ লোক আছিল।2কীচৰ এজন সুদৰ্শন পুত্ৰ আছিল, তেওঁৰ নাম আছিল চৌল, ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলৰ মাজত তেওঁতকৈ সুদৰ্শন কোনো পুৰুষ নাছিল আৰু আন সকলো লোকতকৈ তেওঁ ওখ আছিল।\n3 এদিন চৌলৰ পিতৃ কীচৰ গাধবোৰ হেৰাল। তেতিয়া কীচে নিজ পুত্ৰ চৌলক ক’লে, “তুমি দাস সকলৰ মাজৰ এজনক লগত লৈ গাধবোৰ বিচাৰি যোৱা।”4সেয়ে চৌলে পাহাৰীয়া দেশ ইফ্ৰয়িমৰ মাজেৰে পাৰ হৈ চালিচা প্ৰদেশৰ মাজেৰে গ’ল; কিন্তু গাধবোৰ তাত নাছিল। তাৰ পাছত তেওঁলোকে চালীম প্ৰদেশৰ মাজেৰে গ’ল, কিন্তু তাতো নাছিল, তাৰ পাছত বিন্যামীন প্ৰদেশৰ মাজেৰে গ’ল, কিন্তু তেওঁলোকে তাতো বিচাৰি নাপালে।\n5 যেতিয়া তেওঁলোক চুফ প্ৰদেশ পালে, চৌলে নিজৰ লগত যোৱা দাসক ক’লে, “আহাঁ, আমি উভটি যাওঁ, হয়তো মোৰ পিতৃয়ে গাধবোৰৰ চিন্তা কৰিবলৈ বাদ দি আমাৰ বাবেহে চিন্তা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিব।”6কিন্তু দাস জনে তেওঁক ক’লে, “শুনক! এই নগৰত ঈশ্বৰ বিশ্বাসী এজন লোক আছে; তেওঁ সন্মানীয় ব্যক্তি, তেওঁ যি যি কয়, সকলো সিদ্ধ হয়; এতেকে আহক আমি এতিয়া সেই ঠাইলৈ যাওঁ; হয়তো আমি কোনবাটে যাব লাগে তেওঁ জনাব পাৰিব।”7তেতিয়া চৌলে তেওঁৰ দাসক ক’লে, “কিন্তু আমি যদি যাওঁ, তেন্তে সেই লোকৰ ওচৰলৈ কি লৈ যাম? কিয়নো আমাৰ পাত্ৰৰ পিঠা শেষ হ’ল; ঈশ্বৰৰ লোকৰ ওচৰলৈ উপহাৰস্বৰূপে আমি কি লৈ যাম? আমাৰ লগত কি আছে?” 8 তাতে দাস জনে চৌলক উত্তৰ দি ক’লে, “এয়া চাওকচোন, মোৰ হাতত এক চেকল ৰূপৰ চতুৰ্থ ভাগৰ এভাগ আছে; আমি কোন বাটে যাব লাগে, সেই কথা জনাবৰ কাৰণে মই ঈশ্বৰৰ লোকজনক ইয়াকে দিম।”9(আগৰ সময়ত ইস্ৰায়েলত, যেতিয়া এজন লোকে ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা কি জানিব বিচাৰে, তেওঁ কয়, “আহাঁ, আমি ভাববাদীৰ ওচৰলৈ যাওঁ”।’ কাৰণ বৰ্তমানত যাক ভবিষ্যত বক্তা বোলা হয়, আগৰ সময়ত তেওঁক ভাববাদী বোলা হৈছিল)। 10 তেতিয়া চৌলে নিজৰ দাসক ক’লে, “ঠিকেই কৈছা; ব’লা আমি যাওঁহক।” তাৰ পাছত তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ লোক য’ত আছিল সেই নগৰলৈ গ’ল।\n11 তেওঁলোকে নগৰৰ পাহাৰেদি উঠি যাওঁতে, পানী তুলিবলৈ অহা কেইগৰাকীমান যুৱতীক লগ পালে; তেওঁলোকক চৌল আৰু তেওঁৰ দাসে সুধিলে, “ইয়াত ভাববাদী আছেনে?” 12 তেওঁলোকে উত্তৰ দি ক’লে, “তেওঁ আছে; চাওক, আপোনাৰ ঠিক সন্মুখতে আছে, সোনকাল কৰক, তেওঁ নগৰলৈ আজি আহিছে, কাৰণ আজি ওখ স্থানত লোকসকলে বলিদান কৰিব। 13 সেয়ে তেওঁ ওখ স্থানলৈ ভোজন কৰিবলৈ যোৱাৰ পূৰ্বে আপোনালোকে নগৰত সোমায়ে তেওঁক বিচাৰি পাব। কিয়নো তেওঁ গৈ নোপোৱালৈকে, লোকসকলে ভোজন নকৰে, কাৰণ তেওঁ বলিদানত আশীৰ্ব্বাদ কৰাৰ পাছতহে নিমন্ত্ৰিত সকলে ভোজন কৰিব। এতেকে আপোনালোক এতিয়াই যাওক; তেতিয়াহে তেওঁক লগ পাব।” 14 সেয়ে তেওঁলোক নগৰলৈ গ’ল। তেওঁলোক নগৰত সোমাওঁতেই দেখিলে যে, চমূৱেলে ওখ স্থানলৈ যাবৰ উদ্দেশে তেওঁলোকৰ ফালে আহি আছে।\n15 চৌল আহি পোৱাৰ আগদিনা, যিহোৱাই চমূৱেলৰ আগত এই কথা প্ৰকাশ কৰিলে: 16 “কাইলৈ এনে সময়তে মই বিন্যামীন প্ৰদেশৰ পৰা এজন মানুহ তোমাৰ ওচৰলৈ পঠাম; তেওঁক মোৰ প্ৰজা ইস্ৰায়েলৰ ওপৰত অধিপতি হ’বলৈ তুমি তেওঁক অভিষেক কৰিবা, তাতে তেওঁ মোৰ প্ৰজাক পলেষ্টীয়াসকলৰ হাতৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিব; কিয়নো, মোৰ প্ৰজাসকলৰ কাতৰোক্তিৰ শব্দ মোৰ কাণত পৰাত, মই তেওঁলোকলৈ দৃষ্টি কৰিলোঁ।” 17 যেতিয়া চমূৱেলে চৌলক দেখা পালে, যিহোৱাই তেওঁক ক’লে, “যাৰ বিষয়ে মই তোমাক কৈছিলোঁ, এইজনেই সেই ব্যক্তি; তেৱেঁই মোৰ প্ৰজাসকলৰ ওপৰত শাসন কৰিব।” 18 তেতিয়া চৌলে দুৱাৰ মুখত চমূৱেলৰ ওচৰলৈ গৈ ক’লে, “মোক কওক, ভাববাদীৰ ঘৰ ক’ত?” 19 চমূৱেলে চৌলক উত্তৰ দি ক’লে, “ময়েই সেই ভাববাদী, মই ওখ স্থানলৈ যোৱাৰ পূৰ্বে তুমি তালৈ যোৱা, কাৰণ তুমি আজি মোৰ লগত ভোজন কৰিবা, কাইলৈ ৰাতিপুৱা মই তোমাক যাবলৈ দিম আৰু তোমাৰ মনৰ সকলো কথা মই তোমাক জনাম। 20 আজি তিন দিন পূৰ্বে, তোমাৰ যি গাধবোৰ হেৰাইছিল, সেইবোৰৰ কাৰণে চিন্তা নকৰিবা; কিয়নো সেইবোৰ পোৱা যাব আৰু যাৰ কাৰণে ইস্ৰায়েলৰ সকলো ইচ্ছা জড়িত হৈ আছে; সেয়ে জানো তোমাৰ আৰু তোমাৰ সমূদায় পিতৃ-বংশৰ নহয়?” 21 চৌলে উত্তৰ দি ক’লে, “ইস্ৰায়েলৰ সকলোতকৈ সৰু ফৈদ বিন্যামীন ফৈদৰ মই নহয় নে? আৰু বিন্যামীন ফৈদৰ আটাই গোষ্ঠীবিলাকৰ মাজত মোৰ গোষ্ঠী সকলোতকৈ সৰু নহয় নে? তেনেহ’লে আপুনি মোৰ আগত এই দৰে কিয় কৈছে?”\n22 তাৰ পাছত চমূৱেলে চৌলক আৰু তেওঁৰ দাসক ভোজনৰ কোঁঠালিটোলৈ লৈ গ’ল; আৰু ত্ৰিশ জনমান নিমন্ত্ৰিত অতিথিৰ সৈতে প্ৰধান ঠাইত বহুৱালে। 23 চমূৱেলে ৰান্ধনীক ক’লে, “মই তোমাক যিখিনি ‘বেলেগে ৰাখিব দিছিলোঁ’ তোমাক দিয়া সেই ভাগটো লৈ আনা।’ 24 তাৰ পাছত ৰান্ধনীয়ে বলিদান দিয়া পিছ ভৰিৰ কৰঙণ আৰু তাৰ ওপৰত যি সকলো আছিল, সেইখিনি আনি চৌলৰ আগত থলে। তেতিয়া চমূৱেলে ক’লে, “চোৱা, তোমাৰ কাৰণে যি ৰখা হৈছিল! তাক ভোজন কৰা, কাৰণ নিৰূপিত সময়লৈকে তোমাৰ বাবে ইয়াক ৰখা হৈছিল। সেয়ে অতিথিসকলৰ সৈতে তুমি ভোজন কৰা।” চৌলে সেই দিনা চমূৱেলৰ লগত ভোজন কৰিলে।\n25 যেতিয়া তেওঁলোক ওখ স্থানৰ পৰা নগৰলৈ নামি আহিল, তেতিয়া চমূৱেলে ঘৰৰ চালৰ ওপৰত চৌলৰ লগত কথোপকথন কৰিলে* ইব্ৰী বাইবেলত লিখা আছে, চমূৱেলে ঘৰৰ চালৰ ওপৰত চৌলৰ লগত কথোপকথন কৰিলে, আৰু তেওঁৰ বাবে পিঠা যুগুত কৰিলে।। 26 ৰাতিপুৱাতে চমূৱেলে চৌলক ঘৰৰ চালৰ ওপৰলৈ মাতি ক’লে, “উঠা, যাতে মই তোমাক তোমাৰ বাটে পঠিয়াব পাৰোঁ;” সেয়ে চৌল উঠিল আৰু চমূৱেলৰ সৈতে দুয়োজন বাটলৈ ওলাই গ’ল। 27 তাৰ পাছত নগৰৰ বাহিৰলৈ যোৱাত, চমূৱেলে চৌলক ক’লে, “তোমাৰ দাসক আমাৰ আগে আগে যাবলৈ কোৱা, তাতে দাস আগ হৈ গ’ল কিন্তু তুমি অলপ সময় ইয়াতে ৰৈ থাকা, যাতে মই তোমাক ঈশ্বৰৰ বাক্য শুনাব পাৰোঁ।”\n*9 অধ্যায়:25 ইব্ৰী বাইবেলত লিখা আছে, চমূৱেলে ঘৰৰ চালৰ ওপৰত চৌলৰ লগত কথোপকথন কৰিলে, আৰু তেওঁৰ বাবে পিঠা যুগুত কৰিলে।


চৰকাৰক সমালোচনা মানেই দেশক বদনাম কৰা বুজাই নেকি?\nবৰ্তমান সময়ত খুব চতুৰভাৱে এটা প্ৰথা আৰম্ভ কৰা পৰিলক্ষিত হৈছে। বৰ্তমান চৰকাৰক সমালোচনা কৰিলেই তাক দেশৰ সমালোচনাৰ লগত বা দেশক বদনাম কৰাৰ লগত জোৰা লগাব প্ৰয়াস কৰা দেখা যায়। এই ক্ষেত্ৰত শাসকীয় দলৰ মন্ত্ৰী-বিধায়ক,একাংশ সংবাদ মাধ্যম আৰু সংবাদ কৰ্মীৰ ভূমিকা উল্লেখযোগ্য। তেওঁলোকে সুবিধা পালেই কিছুমান অযুক্তিকৰ মন্তব্যৰে এই অদ্ভুত কথাটোক জনসাধাৰণৰ আগত দাঙি ধৰে।পাকে-প্ৰকাৰান্তৰে প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীয়েও বিভিন্ন সময়ত তেনে ইংগিত দিয়াৰ চেষ্টা কৰা দেখা যায়।\nআচলতে এনেবোৰ কাৰ্যৰ জৰিয়তে শাসকীয় পক্ষই নিজক সমালোচনাৰ পৰা বচাব চেষ্টা কৰে। সেই সকলোবোৰ যুক্তিসংগত প্ৰশ্নৰ পৰা নিজক বচাব চেষ্টা চলায়, যিবোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰে হয়তো শাসকীয় পক্ষক বিপাঙত পেলাব পাৰে। উদাহৰণস্বৰূপে কিছুমান সাম্প্ৰতিক ঘটনাৰ আলমত কিছু কথাৰ উল্লেখ কৰিব খুজিছো যিবোৰৰ বাবে শাসনাধিষ্ঠ চৰকাৰখন সাংঘাটিক সমালোচনাৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছিল।\nপ্ৰথমে আহিছো কৰোণা মহামাৰীৰ প্ৰসংগলৈ। এই মহামাৰী ৰোধৰ ক্ষেত্ৰত শাসনাধিষ্ঠ বিজেপি চৰকাৰ যে সাংঘাটিকভাৱে ব্যৰ্থ হৈছে সেইটো সত্য কথা। চৰকাৰৰ বিনামূলীয়া ৰেচন, বেংক একাউন্টত টকা ট্ৰান্সফাৰ, বিনামূলীয়া ভেকচিন আদি পদক্ষেপে সেই কথা নস্যাত কৰিব নোৱাৰে। অক্সিজেনৰ অভাৱত ছটফটাই মৃত্যু হোৱা লোকসকল, হাস্পতালৰ বিচনা নাপাই মৃত্যু হোৱা লোকসকল, ডাক্তৰৰ সেৱা নাপাই মৃত্যু হোৱা লোকসকল চৰকাৰৰ চৰম ব্যৰ্থতাৰ কৰুণ সাক্ষী। আকৌ, শ্মশানত শেষকৃত্যৰ বাবে ৰৈ থকা মৃতদেহৰ দীঘলীয়া শাৰী, শাৰী শাৰীকৈ জ্বলি থকা চিতাৰ জুই, গংগা নদীত উটুৱাই দিয়া মৃতদেহবোৰৰ কথা নকলোৱেই যেনিবা।\nপ্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীৰ কোনো ‘মন কী বাত’ অনুষ্ঠান নাইবা চিঞৰি চিঞৰি কৰোণাকালত নিজৰ সফলতাৰ বাবে নিজক কৰা প্ৰশংসাইও হয়তো কেতিয়াও চৰকাৰৰ অকৰ্মণ্যতাৰ বাবে মৃত্যুবৰণ কৰা এই লোকসকলক ঘূৰাই আনিব নোৱাৰিব। বাকী পৰিকল্পনা বিহীন লকডাউনৰ ফলত হোৱা শ্ৰমিকসকলৰ দুৰ্গতিৰ কাহিনী,ভাগি পৰা অৰ্থনীতি, সংস্হাপন হেৰুওৱা লোকসকলৰ কাহিনী হয়তো কোৱাৰ প্ৰয়োজনেই নাই, কিয়নো সেই ক্ষতিপূৰণ আজি পৰ্যন্ত পূৰ হৈ উঠাই নাই।\nএইবাৰ আহিছো নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইনৰ প্ৰসংগলৈ। এই আইনৰ প্ৰতিবাদত দেশ উত্তাল হৈছিল। দেশৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ এই আইনৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ হৈছিল আৰু চৰকাৰ তীব্ৰ সমালোচনাৰ সন্মুখীন হৈছিল। এই প্ৰতিবাদৰ সময়তে জামিয়া মিলিয়া ইছলামিয়াকে ধৰি বিভিন্ন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শিক্ষাৰ্থীসকলক আৰক্ষীয়ে দুৰ্ব্যৱহাৰ কৰিছিল। যি ছাত্ৰ দেশৰ ভৱিষ্যত, তেওঁলোকৰ লগত কৰা এনে ব্যৱহাৰৰ বাবে সৰ্বত্ৰে চৰকাৰ তীক্ষ্ণ সমালোচনাৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছিল। সেই সময়ত এটা বিশেষ ধৰ্মক কেন্দ্ৰ কৰিও শাসকীয় দলৰ বহুতে বিৰূপ মন্তব্য দিয়া পৰিলক্ষিত হৈছিল। শ্বাহিনবাগত শান্তিপূৰ্ণভাৱে প্ৰতিবাদ কৰি থকা প্ৰতিবাদকাৰীসকলক পাকিস্তানী, টুকড়ে টুকড়ে গেং আদি বিশেষণ ব্যৱহাৰ কৰি দেশবাসীৰ আগত তেওঁলোকক হেয় প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছিল।\nকৰোণা মহামাৰী, নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইনৰ পিছত এইবাৰ আহিছো কৃষক আন্দোলনলৈ। ‘জয় জোৱান,জয় কিষান’ শ্লোগান দিয়া এই পবিত্ৰ ভাৰতভূমিত কৃষকসকলক খালিস্তানী, পাকিস্তানী আদি বিশেষণ লগাই তেওঁলোকক সমাজৰ আগত বদনাম কৰাৰ চেষ্টা কৰা হৈছিল। তেওঁলোকক ৰোধ কৰিবলৈ ৰাস্তা খান্দি, কাটা তাৰৰ বেৰ দি, চিমেন্টৰ বেৰিকেট দি, ৰাস্তাত গজাল পুতা কাৰ্য– মুঠৰ ওপৰত সকলো ধৰণৰ চেষ্টা কৰা হৈছিল। এক কথাত ক’বলৈ গ’লে দেশৰ অন্নদাতাৰ লগত সন্ত্ৰাসবাদী সদৃশ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। আনহে নালাগে, প্ৰচণ্ড ঠাণ্ডাৰ দিনত এই প্ৰতিবাদকাৰীসকলৰ ওপৰত পানী ছটিওৱা হৈছিল। এটা সময়ত তেওঁলোকক পানী, বিজুলী আদি নুন্যতম সুবিধাৰ পৰাও চৰকাৰে বঞ্চিত কৰি ৰাখিছিল।\nমুঠৰ ওপৰত গণতান্ত্ৰিত দেশ এখনত এটা শান্তিপূৰ্ণ প্ৰতিবাদক মোহাৰি পেলাবলৈ চৰকাৰে সকলো ধৰণৰ পদ্ধতি গ্ৰহণ কৰিছিল। এই কৃষক আন্দোলনত প্ৰায় ৭০০-ৰো অধিক কৃষকৰ মৃত্যু হৈছিল, কিন্তু কৃষকৰ দুগুণ উপাৰ্জনৰ কথা,কৃষকৰ হিতৰ কথা কোৱা চৰকাৰ এই ক্ষেত্ৰত চকু মুদা কুলিৰ অভিনয়ত ব্যস্ত আছিল। চৰকাৰৰ ফালৰ পৰা এই মৃত্যু হোৱা কৃষৰসকলৰ সন্দৰ্ভত একো কথা চাগে শুনাও পোৱা নগ’ল।\nএই সকলোবোৰৰ পিছত এইবাৰ আহিছো পৰীক্ষাৰ্থীৰ প্ৰসংগলৈ। সৌ সিদিনা RRB NTPC- ৰ বিৰুদ্ধে শিক্ষাৰ্থীসকলে তীব্ৰ প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে। এই প্ৰতিবাদে এটা সময়ত হিংসাত্মক ৰূপ ধাৰণ কৰে যাৰ ফলত আৰক্ষীয়ে শিক্ষাৰ্থী থকা লজৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰি তেওঁলোকক প্ৰহাৰ কৰে।\nএইখিনিতে উল্লেখনীয় যে, জে এন ইউ-ত হোষ্টেলত শিক্ষাৰ্থীসকলৰ ওপৰত সংঘটিত হোৱা আক্ৰমণৰ তদন্ত আৰক্ষীয়ে আজিলৈ সম্পূৰ্ণ কৰিব পৰা নাই, কৃষকক মহতিয়াই নিয়াৰ প্ৰমাণ থকাৰ পিছতো মন্ত্ৰীৰ পুতেকক তাৎক্ষণিকভাৱে গ্ৰেপ্তাৰ কৰিব পৰা নাছিল। কিন্তু বছৰৰ পিছত বছৰ ধৰি পৰীক্ষা আৰু তাৰ পিছত পৰীক্ষাৰ শুদ্ধ ফলাফলৰ বাবে প্ৰতিবাদ কৰা শিক্ষাৰ্থীসকলৰ ওপৰত এয়া হৈছে আৰক্ষীয়ে প্ৰদৰ্শন কৰা বীৰত্বৰ নমুনা। ২০১৯ চনতে নটিফিকেশ্যন উলিওৱা চৰকাৰে ২০২২ পৰ্যন্ত নিযুক্তি প্ৰক্ৰিয়া সম্পূৰ্ণ কৰাত ব্যৰ্থ। প্ৰথমে পৰীক্ষা অনুষ্ঠিত কৰাত পলম আৰু পিছত ফলাফলৰ ক্ষেত্ৰত বিসংগতি।\nহয়তো এনেকৈয়ে গোটেই নিযুক্তি প্ৰক্ৰিয়াটো ২০২৪-ৰ নিৰ্বাচনৰ কাষলৈ ঠেলি নিয়াৰ জল্পনা-কল্পনা আছিল। ইয়ে আচলতে চৰকাৰৰ সদিচ্ছা আৰু কৰ্মদক্ষতাৰ ওপৰত প্ৰশ্নৰ অৱতাৰণা কৰে। আচলতে নিৰ্বাচনত দিয়া ভাষণবোৰ কেৱল ভাষণৰ বাবেই কোৱা হয় নেকি? শিক্ষাৰ্থীসকলৰ ভৱিষ্যতক লৈ চৰকাৰ চিন্তিত নহয় নেকি? যদি চিন্তিত হয়, তেন্তে এনে ধৰণৰ পলমবোৰ কিহৰ বাবে সংঘটিত হয়?\nমুঠৰ ওপৰত কৰোণা মহামাৰীৰ ক্ষেত্ৰতেই হওঁক বা নিযুক্তি প্ৰক্ৰিয়াৰ ক্ষেত্ৰতেই হওঁক; নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইনৰ কথা বুজোৱাৰ ক্ষেত্ৰতেই হওঁক নাইবা কৃষি আইন তিনিখন বুজোৱাৰ ক্ষেত্ৰতেই হওঁক- চৰকাৰ সাংঘাটিকভাৱে ব্যৰ্থ হৈছে। আৰু এই ব্যৰ্থতাৰ বাবে সন্মুখীন হোৱা সমালোচনা আৰু প্ৰশ্নৰ পৰা নিজকে বচাবলৈ সময়ে সময়ে তেওঁলোকে চৰকাৰক সমালোচনা কৰিলেই দেশক বদনাম কৰা বুলি এক ধাৰণা গঢ়াৰ প্ৰয়াস কৰে। কিন্তু চৰকাৰক সমালোচনা কৰিলেই দেশক সমালোচনা কৰা বা দেশক বদনাম কৰা হ’ব নোৱাৰে।\nএখন গণতান্ত্ৰিক দেশত ৰাইজে নিৰ্বাচিত কৰা চৰকাৰক সমালোচনা কৰাৰ অধিকাৰ প্ৰতিজন নাগৰিকৰে থাকে আৰু শাসনাধিষ্ঠ চৰকাৰে তেনে সমালোচনাক দেশৰ সমালোচনা বুলি কৈ আভুৱা ভাঁৰা কোনো কালেই গ্ৰহণযোগ্য হ’ব নোৱাৰে। দেশ আৰু কোনো ৰাজনৈতিক দলৰ চৰকাৰ, এই দুয়োটা পৃথক অনুষ্ঠানক কাৰোবাৰ ব্যৰ্থতা ঢকাৰ স্বাৰ্থত একেটা বুলি সাধাৰণ জনতাক পতিয়ন নিয়াৰ এই চেষ্টা গৰিহণাযোগ্য।\nলেখকৰ যোগাযোগ নম্বৰ: ৭৫৭৭০৯৯৩৮৩


‘Saaho’এ সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিব নেকি জুবিন গাৰ্গৰ? ৬ চেপ্তেম্বৰত আহি আছে কাঞ্চনজংঘা|saaho-vs-kanchanjangha-box-office-clash– News18 assam\n‘Saaho’এ সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিব নেকি জুবিন গাৰ্গৰ? ৬ চেপ্তেম্বৰত আহি আছে কাঞ্চনজংঘা\nকাইলৈ মুক্তিলাভ কৰিব বলীউডৰ বহু চৰ্চিত ছবি Saaho। ঠিক এসপ্তাহৰ পিছতে ছবিগৃহলৈ আহিব জুবিন গাৰ্গৰ বহু চৰ্চিত ছবি ‘কাঞ্জনজংঘা’! আকৌ এবাৰ হিন্দী–দক্ষিণ ভাৰতীয় ছবিয়ে ব্যাঘাত জন্মাব নেকি অসমীয়া ছবিৰ প্ৰদৰ্শনত?\nLast Updated : August 29, 2019, 17:18 IST\nঅহা ৬ চেপ্তেম্বৰত মুক্তিলাভ কৰিব জুবিন গাৰ্গৰ বহু চৰ্চিত ছবি কাঞ্জনজংঘা। ছবিখনৰ প্ৰচাৰৰ বাবে ইতিমধ্যে দিন ৰাতি একাকাৰ কৰিছে জুবিন গাৰ্গৰ লগতে ছবি খনৰ সকলো কলা কৌশলীয়ে। কিন্তু এই মুহূৰ্তত ছবিখনৰ বাবে এক প্ৰত্যাহ্বান স্বৰূপে থিয় দিছে বাহুবলী খ্যাত দক্ষিণ ভাৰতীয় ছবিৰ অভিনেতা প্ৰভাস আৰু শ্ৰদ্ধা কাপুৰ অভিনীত বিগ বাজেটৰ দক্ষিণ ভাৰত–বলীউডৰ ছবি Saaho–এ!\nকাইলৈ মুক্তিলাভ কৰিব Saaho–এ, কিন্তু তাৰ থিক এসপ্তাহৰ পিছতে ছবিগৃহলৈ আহিব জুবিন গাৰ্গৰ ছবি কাঞ্জনজংঘা। Saaho ছবিখন যদি ভালদৰে চলি যায়, তেন্তে কাঞ্জনজংঘা ছবিখনত পৰিব ইয়াৰ প্ৰভাৱ।\nঅসমীয়া ছবিৰ প্ৰতি অসমীয়াৰ যি অনিহা,সেই দিশলৈ চাই Saaho ৰ সন্মুখত কাঞ্জনজংঘাই দৰ্শকৰ পৰা কিমান সঁহাৰি লাভ কৰিব সেয়া হ’ব লক্ষণীয়। লগতে ছবিগৃহৰ কৰ্তপক্ষয়ো ছবি দুখনৰ ক্ষেত্ৰত কি ভুমিকা পালন কৰে,সেয়াও হ’ব লক্ষণীয়!\nএইবাৰ অসমীয়াই নিজৰ ছবিক গুৰুত্ব দিব নে, খন্তেকীয়া আৱেগ পাহৰি আকৌ এবাৰ বলীউড,দক্ষিণ ভাৰতীয় ছবিক আদৰিব, সেই লৈ এতিয়াৰ পৰাই চলিছে চৰ্চা!\nFirst published: August 29, 2019, 17:08 IST\nAssamese cinemabollywoodKanchanjanghaSaahoZubeen Garg


Diclopal in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Diclopal ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nDiclopal की जानकारी\nDiclopal ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Diclopal Benefits & Uses in Assamese- Diclopal ar laabh aaru byavaharsamuh\nDiclopal ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Diclopal Dosage & How to Take in Assamese - Diclopal ar paali aaru xeya kenedore lobo\nDiclopal ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Diclopal Side Effects in Assamese- Diclopal ar parshwakriyasamuh\nDiclopal সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Diclopal Related Warnings in Assamese- Diclopal xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Diclopalৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Diclopal with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Diclopal ar gurutor kriya-pratikriya\nDiclopal মতভেদসমূহ- Diclopal Contraindications in Assamese- Diclopal nishedhsamuh\nDiclopal ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Diclopal in Assamese- Diclopal ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Diclopal ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Diclopal Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Diclopal kriya-pratikriya\nDiclopal ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Diclopal Benefits & Uses in Assamese - Diclopal ar laabh aaru byavaharsamuh\nDiclopal তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nDiclopal ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Diclopal Dosage & How to Take in Assamese - Diclopal ar paali aaru xeya kenedore lobo\nDiclopal-ৰ উপাদানসমূহ - Diclopal Active Ingredients in Assamese - Diclopal-ar upadaansamuh\nDiclopal ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Diclopal Side Effects in Assamese - Diclopal ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Diclopal ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nDiclopal সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Diclopal Related Warnings in Assamese - Diclopal xonkranta xatarkatabanisamuh\nDiclopal-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nDiclopal-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nDiclopal ৰ স্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত অতি সীমিত ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ থাকিব পাৰে। তেনে ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ থাকিলেও নিজে নিজে আঁতৰি যায়।\nবৃক্কত Diclopal কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nDiclopalৰ বৃক্ক ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nযকৃতত Diclopal কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nDiclopal গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত কলিজা ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Diclopal ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nDiclopal গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত হৃদয় ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Diclopalৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Diclopal with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Diclopal ar gurutor kriya-pratikriya\nDiclopal তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nDiclopal মতভেদসমূহ - Diclopal Contraindications in Assamese - Diclopal nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Diclopal লোৱা অনুচিত যাতে -\nDiclopal ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Diclopal in Assamese - Diclopal ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Diclopal-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Diclopal আসক্তি সৃষ্টি কাৰক বুলি কোনো সাক্ষ্য নাই।\nDiclopal লোৱাৰ পিছত আপোনাৰ টোপনিভাৱ আহিব পাৰে। সেয়ে এনে কাম কৰাটো নিৰাপদ নহয়।\nহয়, চিকিত্সা পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Diclopal লওক।\nDiclopal য়ে মানসিক বিসংগতিৰ চিকিত্সা কৰাত বা নিৰাময় কৰাত অক্ষম।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Diclopal ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Diclopal Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Diclopal kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Diclopalৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Diclopal লোৱাট নিৰাপদ।\nমদ আৰু Diclopalৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Diclopal লোৱাৰ সময়ত মদ্যাপন কৰা সম্পৰ্কত একো ক'ব পৰা নাযায়।\nDiclopal ৰ অনুকল্প - Substitutes for Diclopal in Assamese\nDiclopal ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Diclopal Price and Pack Size in Assamese - Diclopal ar mulya aaru pakor size\nDiclopal Tablet ₹18.0 खरीदें\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Diclopal লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Diclopal ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Diclopal সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Diclopal ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Diclopal সেৱন কৰে?


পঞ্চম শ্ৰেণী :: আমি আৰু আমাৰ পৰিৱেশ :: পাঠ নং – ১ :: আমাৰ পৰিৱেশ\n(ফ'টো উৎসঃ ইণ্টাৰনেট)\n১। উত্তৰ লিখাঃ\n(ক) পৰিৱেশৰ জৈৱিক উপাদানকেইটাৰ নাম কি কি ?\nউত্তৰঃ পৰিৱেশৰ জৈৱিক উপাদানকেইটাৰ নাম হ`ল- উদ্ভিদ, প্ৰাণী, চৰাই-চিৰিকটি, কীট-পতংগ, অণুজীৱ আদি ।\n(খ) পেংগুইন চৰাইৰ গাৰ গঠন কেনেকুৱা ?\nউত্তৰঃ পেংগুইন চৰাইৰ গাটো দীঘলীয়া ডিম্বাকৃতিৰ আৰু সৰু সৰু পাখিৰে আৱৰা। ইয়াৰ ডেউকা দুখন সৰু ।\n(গ) শিৱসাগৰ জিলাত থকা পুৰণি কীৰ্তিচিহ্ন দুটাৰ নাম লিখা ।\nউত্তৰঃ শিৱসাগৰ জিলাত থকা পুৰণি কীৰ্তিচিহ্ন দুটাৰ নাম হ`ল – ৰংঘৰ আৰু তলাতল ঘৰ ।\n(ঘ) পৰিৱেশৰ অজৈৱিক উপাদানসমূহ কি কি ?\nউত্তৰঃ পৰিৱেশৰ অজৈৱিক উপাদানসমূহ হ`ল – বায়ু, মাটি, পানী, নৈ, জান-জুৰি, পৰ্বত-পাহাৰ, সূৰ্যৰ পোহৰ আদি ।\n(ঙ) মানৱসৃষ্ট পৰিৱেশ বুলিলে কি বুজা ?\nউত্তৰঃ প্ৰকৃতিৰ পৰা পোৱা উপাদানবোৰৰ পৰা মানুহে নিজৰ সুবিধাৰ বাবে ঘৰ-দুৱাৰ, ৰাস্তা-ঘাট, দলং, উদ্যান, উদ্যোগ আদি নিৰ্মাণ কৰি এক পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰে । এনে পৰিৱেশকে মানৱসৃষ্ট পৰিৱেশ বুলি কোৱা হয় ।\n(চ) অসমত থকা দুটা মন্দিৰ, দুটা দৌল আৰু দুখন সত্ৰৰ নাম লিখা ।\nউত্তৰঃ অসমত থকা দুটা মন্দিৰৰ নাম হ`ল - কামাখ্যা মন্দিৰ আৰু হয়গ্ৰীৱ-মাধৱ মন্দিৰ ।\nঅসমত থকা দুটা দৌলৰ নাম হ`ল - শিৱদৌল আৰু জয়দৌল ।\nঅসমত থকা দুখন সত্ৰৰ নাম হ`ল – আউনীআটি সত্ৰ আৰু কমলাবাৰী সত্ৰ ।\n২। “ক” অংশৰ লগত “খ” অংশ মিলোৱাঃ\nক\tখ তেজপুৰ--------------------------ভূৱন পাহাৰৰ মন্দিৰ কামৰূপ\t--------------------------টেগবাহাদুৰ গুৰুদ্বাৰ গোৱালপাৰা----------------------অগ্নিগড় ধুবুৰী ------------------------------পোৱামক্কা কাছাৰ-----------------------------সূৰ্য পাহাৰ\nতেজপুৰ –------- অগ্নিগড় ।\nকামৰূপ -------– পোৱামক্কা ।\nগোৱালপাৰা ----– সূৰ্য পাহাৰ ।\nধুবুৰী –------------ টোগবাহাদুৰ গুৰুদ্বাৰ ।\nকাছাৰ –---------- ভূৱন পাহাৰৰ মন্দিৰ ।\n(ক) মৰুভূমিৰ প্ৰাণীৰ ছাল …………. আৰু ………………… ।\nউত্তৰঃ মৰুভূমিৰ প্ৰাণীৰ ছাল ডাঠ আৰু নোমাল ।\n(খ) বগা ভালুক ……… অঞ্চলত থাকে ।\nউত্তৰঃ বগা ভালুক মেৰু অঞ্চলত থাকে ।\n(গ) তৃণভূমি অঞ্চলত …………… পোৱা যায় ।\nউত্তৰঃ তৃণভূমি অঞ্চলত তৃণভোজী প্ৰাণী পোৱা যায় ।\n(ঘ) পানবাৰীৰ ………………… মছজিদ ঐতিহ্যৰ প্ৰতীক ।\nউত্তৰঃ পানবাৰীৰ মিৰজুমলাৰ মছজিদ ঐতিহ্যৰ প্ৰতীক ।\n৪। তলৰ উক্তিসমূহ শুদ্ধ কৰি লিখাঃ\n(ক) বগা ভালুক/ হৰিণা/ জেব্ৰা মেৰু অঞ্চলৰ প্ৰাণী ।\nউত্তৰঃ বগা ভালুক মেৰু অঞ্চলৰ প্ৰাণী ।\n(খ) ছীল/ বল্গা হৰিণ/ য়াকৰ দীঘল আৰু শাখা-প্ৰশাখাযুক্ত শিং থাকে ।\nউত্তৰঃ বল্গা হৰিণ দীঘল আৰু শাখা-প্ৰশাখাযুক্ত শিং থাকে ।\n(গ) জিৰাফ/ সিংহ/ বাঘৰ গাৰ ৰং ধূসৰ ।\nউত্তৰঃ সিংহৰ গাৰ ৰং ধূসৰ ।\n৫ । চমুটোকা লিখাঃ\nজলাহভূমিঃ জলাহভূমি হ`ল সাময়িকভাৱে বা স্থায়ীভাৱে জলমগ্ন হৈ থকা মাটি । পুণী, মেটেকা, নল-খাগৰি, ইকৰা, দলঘাঁহ, তৰা, কলমৌ, ঢেঁকীয়া, বিভিন্ন ধৰণৰ কচু, বিহলঙনী আদি জলাহভূমিত হোৱা উদ্ভিদ । জলাহভূমি আৰু কাষৰীয়া অঞ্চলত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ মাছ, ভেকুলী, সাপ, পোক-পতংগ, শামুক, কেকোঁৰা, পানী-মকৰা আদি প্ৰাণী থাকে । ইয়াৰ উপৰিও বহুতো অণুজীৱও জলাহভূমিত থাকে। ইয়াৰ দাঁতিকাষৰীয়া অঞ্চলত থকা ডাঙৰ ডাঙৰ গছবোৰত বগলী, কণমুচৰি, পানী কাউৰী, হাড়গিলা, বৰটোকোলা, মাছৰোকা আদি চৰাই থাকে । জলাহভূমিৰ প্ৰাণীবোৰে খাদ্যৰ বাবে পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে ।\nঅণুজীৱঃ বেক্টেৰিয়া, ভাইৰাছ আদি জীৱবোৰ ইমান সৰু যে ইহঁতক খালী চকুৰে দেখা পোৱা নাযায় । এইবোৰক অণুবীক্ষণ যন্ত্ৰৰ সহায়তহে দেখা পোৱা যায় । সেইবাবে ইহঁতক অণুজীৱ বোলা হয় । অণুজীৱ মাটি, পানী, বায়ু সকলোতে থাকে । কিছুমান অণুজীৱ উপকাৰী আৰু কিছুমান অপকাৰী । কিছুমান বেক্টেৰীয়াই মৃত উদ্ভিদ বা প্ৰাণীৰ পচন ঘটাই পচন সাৰ তৈয়াৰ কৰে । কিছুমান অণুজীৱই জীৱৰ শৰীৰত বেমাৰৰ সৃষ্টি কৰে ।\n৬। এটা প্ৰাকৃতিক দৃশ্যৰ ছবি আঁকা ।\nউত্তৰঃ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে নিজে সুন্দৰকৈ অংকন কৰিব ।\nপঞ্চম শ্ৰেণী :: আমি আৰু আমাৰ পৰিৱেশ :: পাঠ-৩ :: অসমৰ সংস্কৃতি


মন মোৰ! (দীপা ঠাকুৰীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমন মোৰ! তুমি কেতিয়া মাতিবা এষাৰি মৌ-সনা মাত ? মনৰ ধূলিবোৰ চ’তৰ ধুমুহাজাকে বহুদূৰলৈ উৰুৱাই লৈ গৈছে। এতিয়া পাহাৰীয়া জুৰিটোৰ দৰে ফট্-ফটীয়া বুকুখন। সকলো ফালৰ দুৱাৰ খুলি থৈছোঁ। ন-ন কুঁহিপাতবোৰতে তোমালৈ বতৰা পঠাইছোঁ।\nঅর্ধনগ্ন বিৰিখৰ বাহুত জাক জাক হাইঠা চৰাইৰ ডেউকাৰ নাচোনেৰে, হেটুলুকা-দহিকতৰা-কুলী-মইনাৰ গীতেৰে তোমাক আমন্ত্রণ জনাইছোঁ। প্রভাতৰ ৰিব-ৰিব মলয়াজাকেও গুলঞ্চ, গুটিমালতী, তগৰ, চম্পা ফুলবোৰৰ লগত চুপতি কৰিছে।আলিংগন আৰু চুমাৰে উপচাই পেলাইছে। আকাশখনো বেলিৰ পৰশত লাজুকী হৈ উঠিছে। সাতৰঙী ৰামধেনু বোলেৰে ভাকুট-কুটাই দিছে ডাৱৰ অপেশ্বৰীক।\nশৰালি হাঁহকেইজনী নামি আহিছে পুখুৰীটোলৈ। সিহঁতৰ খিল-খিলনিত ভেঁটৰ পাতবোৰ কঁপি উঠিছে। একাঁজলি কোমল ৰ’দালিত উজলি উঠিছে সেউজীয়া বিৰিখ। মেল খাই উঠিছে গুলপীয়া ভেঁটফুলবোৰ। মন মোৰ! তুমি বাৰু কেতিয়া মাতিবা এষাৰি মৌসনা মাত ?\nভৰ দুপৰবেলা শেষ হ’ল। পশ্চিমৰ ৰক্তিম বেলিটো বাৰীচুকৰ বাঁহনিডৰাতে ঘুমটি গ’ল। চৰাইজাক নিজৰ বাঁহলৈ উভতি গৈছে। নৈশ প্ৰহৰীৰ সুহুৰিত উচপ খাই উঠিছে আন্ধাৰ। মন! সময় খোজকাঢ়ি গৈ আছে। কেতিয়া বাৰু তুমি মাতিবা এষাৰি মৌসনা মাত ?\nআজি পূর্ণিমাৰ নিশা। গাভৰু জোনজনী তামোল গছজোপাত ওলমি আছে। তৰাবোৰে বাঁহনিডৰাত লুকা-ভাকু খেলি আছে। জোনাকী পৰুৱাবোৰে মোৰ চোতালতে মিচিক-মাচাককৈ হাঁহি আছে। ঝিলীকেইজনীয়েও বেহেলাত গুণ-গুণাই গীত জুৰিছে। জোনাকৰ এই মধুৰ উৎসৱত মন! তুমি ক’ত আছা ?\nভোগদৈ পাৰৰ চতিয়না জোপাৰ দৰে আজি মই নিঃসংগ। শূন্যতাই মোৰ কলিজাখন কুটি কুটি খাইছে। তথাপিও বুকুত পুহি ৰাখিছোঁ কিছু আশা। উমনি দি ৰাখিছোঁ সপোনবোৰ। এদিন ৰ’দৰে বাখৰুৱা হৈ উঠিব। মন মোৰ! কেতিয়া মাতিবাহি এষাৰি মৌসনা মাত ?\n← সপোন কঢ়িওৱা সেই ঠাইবোৰ (তিৰুজ্যোতি বৰা দাস)\nযোগিনীৰ দলিল (দীপালি দুৱৰা) →\nল’ৰালিৰ সোঁৱৰণি: জীৱনৰ প্ৰথম সৰস্বতী পূজা (ফাৰুক আজিজ)\nমেনিনজাইটিছ আৰু মোৰ সন্তান – ৰশ্মিৰেখা চুতীয়া হাজৰিকা


ইথান'ল /ˈɛθənɒl/, (ইংৰাজী: Ethanol; সাধাৰণতে প্ৰায়ে ethyl alcohol, drinking alcohol, বা চমুকৈ alcohol বুলিও কোৱা হয়।) হৈছে সুৰাজাতীয় পানীয়ত থকা প্ৰধান এলক'হল, ইষ্টৰ দ্বাৰা শৰ্কৰাৰ কিন্বনৰ ফলত উৎপাদিত হয। ই এক প্ৰকাৰৰ নিউৰ'টক্সিক চাইক'এক্টিভ দ্ৰাগ আৰু মানহে অতীজৰে পৰা ব্যৱহাৰ কৰা ৰিক্ৰিয়েশ্বনেল দ্ৰাগ। ইয়াৰ মাত্ৰাধিক পানৰ ফলক এলক'হল বিষক্ৰিয়া হ'ব পাৰে।\nইথান'ল হৈছে এক প্ৰকাৰৰ পৰিবৰ্তনশীল, জলনক্ষম, সামান্য গন্ধযুক্ত বৰণহীন তৰল। ইয়াক এণ্টিচেপ্টিক, দ্ৰাৱক, আৰু ইন্ধন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ নিম্ন শীতলীভৱন গুণৰ বাবে মাৰ্কাৰী যুক্ত থাৰ্ম'মিটাৰ আবিস্কাৰ হোৱাৰ পূৰ্বতে থাৰ্ম'মিটাৰতো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ গাঠনিক সংযুতি হৈছে, CH3CH2OH, চুটিকৈ প্ৰায়ে C2H5OH, C2H6O বা EtOH ৰূপতো লিখা হয়।\n"10th Special Report to the U.S. Congress on Alcohol and Health: Highlights from Current Research". National Institute on Alcohol Abuse and Alcoholism. June 2000. p. 134. http://pubs.niaaa.nih.gov/publications/10report/chap02e.pdf। আহৰণ কৰা হৈছে: 21 October 2014. "The brain isamajor target for the actions of alcohol, and heavy alcohol consumption has long been associated with brain damage. Studies clearly indicate that alcohol is neurotoxic, with direct effects on nerve cells. Chronic alcohol abusers are at additional risk for brain injury from related causes, such as poor nutrition, liver disease, and head trauma."\nBrust, J. C. M. (2010). "Ethanol and Cognition: Indirect Effects, Neurotoxicity and Neuroprotection: A Review". International Journal of Environmental Research and Public Health খণ্ড7(4): 1540–57. doi:10.3390/ijerph7041540. PMID 20617045.


মেজি...পথাৰৰ পৰা পিৰালিলৈ : পিৰালিৰ পৰা বজাৰলৈ (ধিৰাজ কলিতা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n(নামঘৰ প্ৰাংগণত মেজিটো সজা হ’ল যদিও কোনোৱে স্পষ্টকৈ নাজানে কাৰ সিদ্ধান্তত মেজি আহি নামঘৰৰ পদূলি পালেহি । যি হৈছে ভালেই হৈছে বুলিয়েই সকলোৰে মত । সেইবাৰ হেনো মেজিত গাড়ীৰ টায়াৰ দুটাও দিছে । বাঁহ-খেৰ বেছিকৈ গোটাবৰ সময় নহ’ল, মানুহো নাই। টায়াৰৰ জুইও ভাল, বহু পৰলৈ থাকে।)\nমেজি…পথাৰৰ পৰা পিৰালিলৈ : পিৰালিৰ পৰা বজাৰলৈ\nকুঁৱলীৰ বুকু ভেদি অহা পুহমহীয়া ৰ’দখিনি অমৃত সমান । মেজিৰ কাৰণে খেৰ, নৰা, বাঁহ গোটাবলৈ গাঁওৰ ৰাইজ ওলাইছে পথাৰলৈ। হাতত দা, কুঠাৰ,কাঁচি। কেঁচা বেল বা কুমলীয়া কেঁচা বাঁহৰ দুটামান পাব দিলে মেজি জ্বলি থকাৰ সময়ত শব্দ কৰি ধমকৈ ফুটে, কি যে আনন্দ । কেইদিনমান আগতে পকাধানেৰে গিজগিজাই থকা পথাৰখনৰ সোন্দৰ্য সম্পূৰ্ণৰূপে ম্লান হোৱা নাই । দূৰ-দূৰণিলৈ বিস্তীৰ্ণ নৰাবোৰে অন্য এক সোন্দৰ্য কঢ়িয়াইছে । আলিবোৰত গজি উঠা দূবৰি খাই ভোকৰ স’তে যুজিছে দুটামান দামুৰীয়ে । যোৱা তিনিমাহে গৃহস্থই বান্ধি ৰখা গৰুকেইটা ধান কটা হোৱাৰ পিছত মুকলিকৈ এৰি দিছে । স্বাধীন অনুভৱ কৰি সিহঁতৰো বিহু বিহু লাগিছে । নৰাৰ মাজে মাজে খালী ভৰিৰে খোজ কাঢ়িছে সকলোৱে । তাৰ মাজতে অকৌ দুজনমান উদণ্ডই মাটিৰ আলিটোৰ ওপৰেৰে দূবৰিত ওলমি থকা নিয়ৰৰ মুকুতা মহটিয়াই, কেচুৰ মাটি গচকি দুয়োখন হাত মেলি দি আলিৰ পৰা ভৰি দুখন ননমোৱাকৈ খোজ কাঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিছে । কাইলৈ মাঘৰ উৰুকা । তত্ নাই ৰাইজৰ গাত । সৰু সৰু লৰাবোৰে নৰাবোৰ মুঠি মুঠিকৈ উভালিছে আৰু এঠাইত থূপ কৰি ৰাখিছে । কিছুমানে খেৰ কাটিছে অলপ দূৰৈত, কিছুমানে অকৌ শুকান গছৰ ডাল, বাঁহ আদি গোটোৱাত ব্যস্ত ।বেলি লহিয়াবৰ সময়ত আটায়ে ভাৰ বান্ধি আনি নামঘৰৰ সন্মুখত থলে ।গা-পা ধুই, খোৱা বোৱা কৰি সন্ধিয়া সাতমান বজাত গাওঁৰে কাৰোবাৰ ঠেলা এখন যোগাৰ কৰি বা ম’হৰ গাড়ীতে নৰা-খেৰ,বাঁহ লৈ নদীৰ পাৰলৈ যায় । ৰাতি বেছি হ’ব বুলি সৰু লৰাখিনিক যাবলৈ নিদিয়ে। গোটেই ৰাতি ভোজ খাই, উজাগৰে থাকি মেজি সাজে । পিছদিনাখন বোৱাৰী পুৱাতেই গাঁওৰ ৰাইজো পথাৰলৈ গৈ নৈত গা ধুই,নৈবেদ্য অগবঢ়াই, হৰিধ্বনি দি মেজিৰ উত্তাপ লয় । মেজিৰ ছাইৰ ক’লা ফোঁট এটা লৈ মাহ-কৰাই খাবলৈ ঘৰা-ঘৰি ওভতে ।\n১০-১২ বছৰ আগতে এখন গাঁওৰ এয়া এক চিনাকি দৃশ্য আছিল । একেখিনি মানুহ, একেটা নামঘৰ, একেখন নৈ-পথাৰ থকাৰ পিচতো কেনেকৈ নদীৰ কিনাৰৰ পৰগনীয়া ৰাইজৰ সেই প্ৰকাণ্ড মেজিটো আহি ভাগ হৈ হৈ গৃহস্থৰ শাকনি বাৰীৰ এচুক পালে, সেই কথা ভাবিলে গা-মন চিৰিংকৈ যায় । কোনে জানে? দুদিন পিছত সেই মেজি গৈ ড্ৰয়িং ৰুমৰ মেজত জন্মদিনৰ মমকেইডালৰ দৰেও জ্বলিব পাৰে ।\nগাঁওৰ কাষেৰে যোৱা জলজলী নদীটোৰ পানী শুকাই আহিছে বছৰে বছৰে ।পুহ-মাঘ মাহৰ সময়ত পানী প্ৰায় নাথাকেই । মেজিৰ নৈবেদ্যৰ বুট চোবাই চোবাই এজনে কলে—”নদীত পানী নাই যেতিয়া, ইয়াত গা ধোৱাও সম্ভৱ নহয় । গতিকে নৈৰ পাৰত মেজি সজাৰ কোনো যুক্তি নাই।’’ উপস্থিত সকলোৱে ইজনে-সিজনৰ মুখলৈ চালে। হা-না কোনোৱে একো মাত নামাতিলে দেখোন, অনুমান হয় পৰোক্ষভাৱে কথাষাৰ আটায়ে সমৰ্থন কৰিছে । কথাষাৰত শলাগি মিঠা সুৰেৰে আন এজনে লাহেকৈ কলে,”কথাষাৰ হওতে ঠিকেই । গাঁওৰ পৰা ভালেখিনি দূৰ হয় নদীলৈ, আমাৰ চন্দ্ৰ দাইটিহঁতৰ আৰু পুৱা এই ঠাণ্ডাত ইমান দূৰ খোজ কাঢ়ি আহি মেজিৰ উম লোৱাৰ সামৰ্থ্য নাই । গাঁওৰ মাজতে বৰপুখুৰীৰ পাৰত নাইবা নামঘৰৰ সন্মুখতেই সাজিলে ডেকা-বুঢ়া সকলোৱে মেজিৰ সেক লব পাৰিব । তদুপৰি লাগ বুলিলেই দাখন, ৰছীডাল, খৰাহিটো আনিব পৰা হ’ব । আটাইতকৈ ভাল হ’ব ৰাতি নৈৰ পাৰত মেজি বান্ধিবলৈ পোহৰৰ একো ব্যৱস্থা নাই । চেকনীৰ টেঙল তোলোতে কিমানৰ হাত কাটে ঠিকনা নাই । গাঁওৰ মাজত হ’লে মেইন লাইনৰ পৰাই তাঁৰ এডাল লগাই বাল্ব দুটা লগাব পৰা হ’ব।” কলিতাই কম বুলিও জিভাৰ আগৰ পৰা ঘূৰাই নিয়া কথাষাৰ হ’ল—”খোজ কাঢ়িলে ৰাতিপুৱা গৰমহে লাগিব। আৰু দূৰনো কিমান? চন্দ্ৰ দাইটিৰ ঘৰৰ পৰা নামঘৰলৈ যিমান, নৈৰ পাৰলৈয়ো সিমান। আৰু তেওঁতো সিমান অসুস্থ নহয় যে বিহুৰ দিনাখন আহিব নোৱাৰিব। আমাৰ পিতাইহঁত কেনেকে আহিছিল নহ’লে? সকলোৰে সুবিধা চাব গলে নহ’ব নহয়।”\nআন্ধাৰ, ঠাণ্ডা, দূৰ আদি কেইবাটাও মনেসজা অজুহাতৰ ফলস্বৰূপে পিচৰ বছৰ মেজিটোৱে ঠিকনা সলাই নতুন ঠিকনা ললে—”নামঘৰ প্ৰাংগণ।” নামঘৰ প্ৰাংগণত মেজিটো সজা হ’ল যদিও কোনোৱে স্পষ্টকৈ নাজানে কাৰ সিদ্ধান্তত মেজি আহি নামঘৰৰ পদূলি পালেহি । যি হৈছে ভালেই হৈছে বুলিয়েই সকলোৰে মত । সেইবাৰ হেনো মেজিত গাড়ীৰ টায়াৰ দুটাও দিছে । বাঁহ-খেৰ বেছিকৈ গোটাবৰ সময় নহ’ল, মানুহো নাই। টায়াৰৰ জুইও ভাল, বহু পৰলৈ থাকে। ৰাতি এপৰলৈ মদ খাই বিহুৰ দিনাও ১১টা বজালৈ শুই থকা, জীৱনত কেতিয়াও মেজিৰ জুই দেখি নোপোৱা ডেকা-বুঢ়াসকলোৱে সেইবাৰ গাঁওত মেজি পুৱাবলৈ সুবিধা পালে। কিছুমানে আকৌ ঘৰত দমকলৰ পানী গৰম কৰি গা ধুই, চাহ-বিস্কুত খাই বাতৰি কাকতখন হাতত লৈ জুমি জুমি চাই থাকে । নামঘৰলৈ কোনোবা আহিলে নেকি, মেজিত জুই দিলে নেকি ? এইফালে আকৌ মানুহ অহা নাই বুলি মেজিত জুই দিবলৈ উপস্থিতসকলে বাট চাই থাকে । শেষত যেনিবা ৰ’দ ওলাও ওলাও কৰাৰ সময়ত ৰাগে খঙে জুই দিয়াত ঘৰৰ পৰা চাই থকাকেইজনে গাত এৰী চাদৰখন মেৰিয়াই হাড়ে-হিমজুৱে অসমীয়া সাজি নামঘৰ পদূলিত উপস্থিত হয়হি ।\n“প্ৰসাদৰ বুট তিয়াব পাহৰা”,”গাঁওৰ মানুহ আহি নাপাওঁতেই মেজি জ্বলোৱা”,”মেজিৰ বাঁহৰ আগটো পশ্চিমমুৱা হৈ থকা”,”অইন গাঁওৰ মানুহ আহি মেজি পুওৱা’ ইত্যাদি নতুন নতুন বিষয় লৈ ৰাইজ আৰু কৰ্মীসকলৰ মাজত মতানৈক্য হ’বলৈ ধৰিলে, যিবোৰ আগতে কেতিয়াও নহৈছিল । ইয়াত মেজি সজা আৰম্ভ কৰাৰে পৰা মানুহবোৰে তিলটোকে তাল কৰিব ল’লে। ৰাজহুৱা কামতটো দুই এটা সৰু-সুৰা ভুল হ’বই”—প্ৰকাশে ভোৰভোৰালে । গৌতমেও মাত দিলে,”মেজি সাজিবলৈ প্ৰতিবছৰে সেই ৫-৬ জনেই ল’ৰা ।সেই কাৰণে কওঁ এইবোৰ ৰাইজৰ কাম কৰি বদনামৰ অংশীদাৰ হ’ব নালাগে ।মোৰটো মনেই নাছিল এইবাৰ ।তোৰ কাৰণেহে ফ্ৰীতে শুনিবলগা হ’লনে কথাবোৰ ।এইবাৰৰ পৰা কাণত ধৰিছো আৰু। বিহুৰ দিনা এইমুৱা নহওঁ । চাওচোন এই গাঁওত মেজি সজা কেইজন বৰমতা ওলায় ?”\nমুখেৰে ক’লে যদিও পিচৰ বছৰো কিন্তু গৌতম, প্ৰকাশহঁতেই সাজিলে মেজি ।পঢ়-শুনা, টকা-পইচা বাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে “একেলগে ২০০জন মানুহে মেজি পুৱাব লাগে বুলি ক’ত লিখা আছে ?”,”দুপৰীয়া মেজি পুৱালে ক’ত নো মহাভাৰতখন অশুদ্ধ হৈ য়ায় ?”, “মন পবিত্ৰ থাকিলে সকলো পবিত্ৰ” আদি যুক্তিবিলাক মানুহৰ মগজুলৈ আহিব ল’লে আৰু নামঘৰ প্ৰাংগণত বিহুৰ মেজি পুৱাবৰ সময়ত ৩ বছৰ আগৰ ২০০জনৰ ঠাইত ২০ জন মানুহো চকুত নপৰা হ’ল।\nএতিয়া প্ৰকাশ,গৌতমহঁতৰ দৰেই দুই চাৰিজনে মনক মনাব নোৱাৰি, অইন গাঁওৰ মানুহৰ আগত নিজৰ নাক কটা যাব বুলি ভাবিয়ে নামতহে এটা ৰাজহুৱা মেজি সাজে । কিন্তু প্ৰায়বোৰেই সাজে নিজৰ ঘৰত, তাৰ মাজতে আকৌ “মেজি সাজিলেহে সংস্কৃতি ৰক্ষা হয়নে ?” বুলি ভবা কেইজনে মেজি নাসাজি বিহুৰ দিন এসাজ খাই টিভিৰ অনুষ্ঠান চাই থাকে। কিছুমানে ওচৰৰে বৰদেউতাকহঁতৰ লগত একেলগে মিলিজুলি সাজে, কিছুমানে আকৌ এটা পৰিয়ালতে প্ৰতিজন সদস্যৰ কাৰণে এটাকৈ সাজে ।যেনিবা এটা চখ,অভিজাত্যৰ প্ৰতীক ।যেন মেজি সজাটো এক অঘোষিত প্ৰতিযোগিতা,ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ লগত মনৰ ভিতৰত লুকাই ৰখা এটা জেদ ।এবাৰ কোনোবাই, পৰিয়ালৰ সদস্যৰ গাইপতি বনোৱা দেখি পিছৰ বছৰ পৰিয়ালৰ মৃত সদস্যজনৰ নামটো উছৰ্গা কৰি বাৰীৰ পিছফালে এটা বৃহত্‍কায় মেজি সাজিছে ।কোনোৱে যদি খেৰ-বাঁহেৰে সাজিছে,কোনোৱে আকৌ চেগুন কাঠেৰে । মাথোঁ ৰাইজক দেখুৱাইছে, কোনোবাই এদিনীয়া, কোনোবাই আকৌ তিনিদিনীয়া কৰ্য্যসূচীৰে মেজি প্ৰজ্বলন অনুষ্ঠান পাতিছে।\nদুদিনমান পিচত বাৰ্থডে’ খাবলৈ যাওতে বৰুৱানীৰ মুখত শুনিলো এনেকে—”জানা, এই যে নতুনকৈ আহিছে ভঁৰালী টেন্টহাউছ। ইমান ঠগবাজ। কাম ভাল হ’লে কি হ’ব? আমাৰ স্কোৱেৰ ফিট ৫০ টকাকৈ লৈছে । সৰু জোঁৱাইৰ লগত কথা পাতোতে জনালে,আগতীয়াকৈ বুক কৰিলে হেনো ইয়াতকৈ কম ৰেটত শিলিগুৰিৰ পাৰ্টি আহিব।”\n← প্ৰবীৰ-পুত্ৰৰ ভোগালী (অংশুমান বৰা)\nউৰুকাৰ নিশা চুৰ কৰিবলৈ গৈ কি ঘটিছিল (বৰা নিতুল) →


এখন চিনাকি আকাশ (প্ৰতিভা দাস) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nএখন চিনাকি আকাশ (প্ৰতিভা দাস)\nদুপৰীয়াৰ ভাতসাজ খাই উঠি মিতুৱে নিজৰ বিচনাখনত উঠি মূৰটো গাৰুত আউজি হাতত আলোচনীখন তুলি ললে! দুটামান পৃষ্ঠা লুটিয়াই তাইৰ আৰু পঢ়িবলৈ মন ন’গল! বিচনাৰ কাষৰ খিৰিকিখন খোলা! পৰ্দাখন গুচাই তাই আকাশৰ পিনে চালে! ফটফটীয়া নীলা! ক’তো এটুকুৰা মেঘ তাইৰ চকুত পৰা নাই! কিমান দিন যে হ’ল তাইৰ, এনেকৈ আকাশখন নোচোৱা! কাষৰ বিল্ডিংটোৰ ফাঁকেদি দুজোপামান তামোলৰ গছ তাইৰ চকুত পৰিল! বাহিৰত অলপো বতাহ নাই! গছৰ পাতবোৰ যে ইমান স্থিৰ হৈ ৰৈছে! এনেকূৱা স্থিৰতা তাইৰ অলপো ভাল নালাগে! মনটো যে এৰি দিব নোৱাৰি বতাহৰ সৈতে! কিন্তু আকাশখনতো চাব পাৰি! এইখন আকাশ যেন তাইৰ বহুদিনৰ চিনাকি!\nঘৰত এইসময়ত কোনো নাথাকে! যমু নাথাকিলে এই বৃহৎ ঘৰটোত তাই অকলশৰে থাকিব লগা হ’লহেঁতেন! মাক-দেউতাক ৰাতিপুৱাই অফিচলৈ যায়! সন্ধিয়া উভতি আহে! গোটেই দিনটো অকলে থাকি থাকি তাইৰ আমনি লাগে! তাইৰ হোষ্টেললৈ গুচি যাবলৈ মন যায়! কিন্তু মাক-দেউতাকৰ মুখলৈ চালে তাই সেই কথা পাহৰি যায়! তাই হোষ্টেলৰপৰা ঘৰলৈ অহাৰ দিনা মাক দেউতাকে মনত কিমান যে আনন্দ পায়, সেই কথা তাই নুবুজা নহয়! এইবাৰ পিছে গৰমৰ বন্ধত ঘৰলৈ অহাৰ পিছৰপৰা মনটো বেচ ভালেই লাগি আছে মিতুৰ৷ তাই হোষ্টেলৰপৰা অহাৰ কেইদিনমান আগতে পেহীয়েকহঁতৰ গাঁৱৰপৰা ছোৱালী এজনী সিহঁতৰ ঘৰলৈ লৈ অনা হৈছে! যমুনা! মিতুৰ মাকহঁতে যমু বুলি মাতে কাৰণে মিতুয়ে তাইক যমু বুলিয়ে মাতিছে! যমু তাইতকৈ ভালেখিনি সৰু যদিও কথা বতৰাত তাই ভালেখিনি পাকৈত! ফূৰ্তি কৰিব বেচ জানে! অনবৰত মিতুবা মিতুবা বুলি লাগি থকা ছোৱালীজনীক মিতুৰ বেচ নিজা ভণ্টি যেনেই লাগে! ইমান কথা ক’ব পাৰে ছোৱালীজনীয়ে! মিতুৰ বেলেগ কিবা এটা মৰম লাগে ছোৱালীজনীলৈ! তাই অহাৰ পিচত মিতুৰ নিজৰ ঘৰখনত থাকিয়ে কিবা এটা ভাল লাগিছে! যমুয়ে টিভি চাই খুব ভাল পায়! দুপৰীয়া ভাত পানী খোৱাৰ পিছত মিতুয়ে নিজে কয়, – “যোৱা যমু, এতিয়া তুমি টিভি চাই থাকা অলপ সময়!”\nযমুৰ তাইলৈ চিন্তা, “তুমি কি কৰিবা মিতুবা, শুবা নেকি!” ৷ মিতুৰ দুপৰীয়া শোৱাৰ অভ্যাস কেতিয়াবাই নোহোৱা হ’ল৷ তথাপি তাইক কয় “ও!”\nঘৰলৈ অহাৰ পিছত একসপ্তাহৰ ভিতৰতে যমু মিতুৰ লগত সহজ হৈ পৰিছে! যমুয়ে যেতিয়া খুব মনোযোগেৰে সিহঁতৰ গাঁৱৰ কথাবোৰ কবলৈ ধৰে তাইৰ কথাবোৰ মিতুৰ কিবা চিনাকি চিনাকি লাগে! নদীত সাঁতোৰাৰ কথা, আবেলি হ’লে লগৰবোৰৰ লগত পথাৰত খেলিবলৈ যোৱা, মাছ মাৰিবলৈ যোৱা— তাই বৰ্ণনা দিয়া সকলোবোৰ দৃশ্য যেন মিতুৰ কোনোবা দিনৰ চিনাকি! কথাৰ মাজতে মিতুয়ে যমুৰ সৰলতাৰে ভৰা মুখখনি চাই অস্থিৰ হৈ পৰে! ঠিক এনেকূৱা সৰলতাৰে ভৰা চিনাকি মুখ এখন মিতুৰ দৃশ্যপটত ভাঁহি উঠে! এই মুখ যেন তাইৰ চিৰদিনৰ চিনাকি!\nমিনু মাসী! হয় হয়, ঠিক যমুৰ নিচিনাই সৰলতাৰে ভৰা মুখখনি আছিল মিনুমাসীৰ! কিমান যে মৰম কৰিছিল তাইক মিনুমাসীয়ে! তেতিয়া তাই বহুত সৰু আছিল! মিতুৰ দেউতাকে তেতিয়া গুৱাহাটীত চাকৰি কৰিছিল! মিতু তাইৰ মাকৰ লগত ধুবুৰী হস্পিতালৰ কোৱাৰ্টাৰত আছিল। মাকৰ দুপৰীয়া সময়ত ডিউটি থকা দিনবোৰত স্কুলৰপৰা মিনু মাসীয়ে তাইক সিহঁতৰ ঘৰলৈ লৈ গৈছিল! ডিউটি শেষ কৰি মাকে তাইক সন্ধিয়া সময়ত কোৱাৰ্টাৰলৈ লৈ গৈছিল! মিনুমাসীহঁতৰ ঘৰটো কোনোবা গাঁৱত, কোৱাৰ্টাৰপৰা ভালেখিনি দূৰত আছিল! অনবৰত ৰূমৰ ভিতৰত সোমাই খেলি থকা মিতু যেতিয়া তালৈ গৈছিল, তেতিয়া তাইৰ মনটো খুব ভাল লাগি গৈছিল! মিনুমাসীৰ ল’ৰা বিপুল দা তাইৰ খেলাৰ লগ আছিল! মিতু বিপুলহঁতৰ ঘৰলৈ গলে বিপুলে তাইক পথাৰলৈ লৈ যায় খেলিবলৈ। এনেকৈ বিপুলৰ বহুত লগৰ লগতো তাইৰ চিনাকি হৈছিল! মিতুয়ে মনত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল নামবোৰ – নিপু, পঙ্কচ, জিমি! সেই যে এখন নদী আছিল, তাতে বিপুল দা আৰু পঙ্কচে সাঁতুৰিছিল, মিতুয়েও সাঁতুৰিবলৈ আশা কৰিছিল! মিনুমাসীয়ে মাকৰ ভয় খুৱাই তাইক মান্তি কৰাইছিল!\nমিনুমাসীয়ে তাইক গোৱালপৰীয়া লোকগীত গাই শুনাইছিল! কি জানো আছিল গীতবোৰ, মিতুয়ে মনত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰিলে! চিনাকি সুৰ কিছুমান তাইৰ বুকুৰ ভিতৰৰ কোনোবা একোণত বাজি উঠিল!\n“মিতুবা, তোমাক উঠি মুখ ধুই এতিয়াই ড্ৰয়িং ৰূমত আহিবলৈ কৈছে বৰমাই!” – যমুৰ মাতত মিতুৰ তত আহিল! মা আহি পালেই নেকি! তাই ওৱাল ঘড়ীটোলে চালে! সময় পাঁচ বাজি দহ মিনিট! ইমান সময় তাই কোনখন দুনিয়াত সোমাই আছিল, তাকে ভাবি ভাবি থাকোঁতে চকুত পৰিল খিৰিকিখন খোলা! বাহিৰত আন্ধাৰৰ চাপ অলপো পৰা নাই! আকাশখন তাইৰ বেচ ৰঙীন যেন লাগিল!\nসিদিনা সন্ধিয়াই মিতুয়ে মাকক সুধিলে, “মা, বিপুল দা মানে মিনুমাসীৰ ল’ৰাটো যে, তাৰ খবৰ পোৱা নে নাই, বহুদিনেই হল তাক দেখা নোপোৱা”! মাকে আচৰিত ধৰণৰে তাইৰ মুখলৈ চাই সুধিলে, -“কিয়? ভালকৈ নাজানোঁ, মিনুমাসীৰ মৰাৰ সময়ত তালৈ যাওঁতে কান্দিছিল খুব ল’ৰাজনে! বৰ বেয়া লাগিছিল ল’ৰাটোলৈ চাই।’’ কি? মিতুৰ বুকুখন হঠাৎ চিৰিংকৈ উঠে!\nমিতুহঁতে কোৱাৰ্টাৰ এৰি অহাৰ সময়ত মিনুমাসী আৰু মাকে খুব কান্দিছিল! বিপুলৰ মুখখনো বৰ অসহায় যেন লাগিছিল! মিতুৰ এতিয়াও মনত আছে, দৌৰি দৌৰি আহি বিপুলে মিতুক এটা মাটিৰ গণেশৰ মূৰ্তি উপহাৰ দি কৈছিল, -“এইটো লোৱা মিতু! পিছৰবাৰ আহিলে ইয়াতকৈ ভাল এটা দিম!”\nতাৰ পিছত বিপুলদাক আৰু এবাৰো লগ পোৱা নাই! মিনুমাসীৰ মৃত্যুৰ খবৰটো মায়ে তাইক ফোন কৰি জনাইছিল! তেতিয়া তাইৰ এবাৰো বিপুলদাৰ কথা ভাবিবলৈ অৱকাশ নাছিল!\nমিতুৰ কোঠালীৰ খিৰিকিখন তেতিয়াও খোলা আছিল! ফিৰফিৰিয়া এজাক বতাহ খিৰিকিৰে সোমাই আহিছিল! আসঃ— এই বতাহজাক প্ৰিয় তাইৰ৷ নাই কোনো বান্ধোন! ইচ্ছা কৰিলেই মনটো এৰি দিব পাৰি বহুদূৰলৈ! কিন্তু আজি ইচ্ছা কৰিও তাই নিজৰ মনটোক এৰি দিব নাই বতাহত৷ অস্থিৰ হ’বলৈ বতাহজাকে তাইক আকুলতাৰে মাতে! তাই অসহায় হৈ ৰয়!\n“তুমি এই ৰাতিখন কি চাই আছা মিতুবা”— যমুক তাই কাষ’লে মাতে৷ “দেখিছা যমু, সেইখন আকাশ! তুমি, বিপুল আৰু মিনুমাসী তাৰ সমানেই বহল!”\nযমুয়ে তাইলৈ চাই একো নুবুজাকৈয়ে কয়, “তুমিও আকাশৰ সমানে বিশাল মিতুবা”! মিতুৰ দুচকু চলচলীয়া হৈ পৰে! খুব মৰমৰে যমুয়ে তাইক বুকুৰ ভিতৰত সাৱটি ধৰি ৰাখে! মিতুৰ এনে লাগিল যেন এজাক শীতল বতাহে তাইৰ বুকুখন শাঁত পেলাই দিছে!\n← মাতৃত্বৰ সৌৰভ (সাৰদা শ্ৰেষ্ঠ)\nগৰুৰ চোৰাং বেপাৰ আৰু কিছু কথা (জয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী) →