ফটহুৰ আত্মজীৱনী – অভিজিত কলিতা – ফটাঢোল\nHome /ভিন্নস্বাদ/ফটহুৰ আত্মজীৱনী – অভিজিত কলিতা\nফ….ট…..হু……হিপ হিপ হুৰেই!\nলগতে মোৰ জৱানী.. আই মীন জীৱনী পঢ়ি …নতুন প্ৰজন্মই জীৱনৰ সঠিক পথ বিছাৰি পাব৷ গতিকে মই লিখিমেই …. হিয়েৰ আই গ’!\nএকেবাৰে আদিৰ পৰা নকওঁ, মাজৰ পৰাই আৰম্ভ কৰোঁ৷ তথাপিও ইংগিত এটা দি থওঁ, আপোনালোকৰ মাজৰ ক’লা আখৰ চিনি পোৱা কেইজনে ‘মিলাৰামৰ আত্মজীৱনী’ নিশ্চয় পঢ়িছে৷ বেজবৰুৱাই লিখিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু শেষ কৰিব নোৱাৰিলে৷ কেনেকৈ পাৰিব? এনে গৌৰৱোজ্জ্বল বংশাৱলী লিখা এলা পেচা কাম নহয়৷ তেখেতে মিলাৰামৰ দেউতাকলৈকে লিখি হাত দাঙি দিলে৷ কিয় হাত দাঙি দিলে নকওঁ, আপোনালোকে অনুমান কৰি লওক৷ লেভেলৰ কথা আছেতো৷ কিন্তু কথাটো হ’ল – সেই মহান মিলাৰামেই আমাৰ পুৰ্বপুৰুষ! মিলাৰামৰ দৈৱবংশীয় তেজ আজিও আমাৰ গাত বিৰাজমান৷ কওকচোন গৌৰৱ কৰিবলগীয়া কথা হয় নে নহয়?\nমিলাৰামৰ সম্পূৰ্ণ জীৱনকথা নিলিখোঁ, লিখিবলৈ গ’লে সেইখন মহাভাৰত হ’বগৈ৷ চমুকৈ কৈ থওঁ- মহামতি মিলাৰাম মোৰ আজোককা৷ তেওঁৰ বিষয়ে যিমানেও কওঁ সিমানেই কথা ওলাই গৈ থাকে৷ তেওঁৰ দৰে বহল মনৰ আৰু পৰোপকাৰী মানুহ এই ধৰাত বিৰল৷ কিন্তু সকলো মহৎ লোকৰ লগত হোৱাৰ দৰে তেওঁৰ সৈতেও জীৱনে অন্যায় কৰিলে৷ খোদ ভগৱানে ঈৰ্ষাত জ্বলি পুৰি চাৰাখাৰ হৈ গ’ল৷ পদে পদে তেওঁৰ মানসিক শক্তিৰ পৰীক্ষা ল’লে৷ আৰু হাৰকিউলিছৰ দৰে মিলাৰামে সকলো পৰীক্ষাতে উত্তীৰ্ণ হ’ল- আৰু জীৱনৰ চৰম সফলতাৰ চিৰিত এদোপ দুদোপ কৈ আগুৱাই গ’ল৷\nসেয়া আছিল ১৯৪৭ চনৰ আগভাগৰ কথা৷ আগতেই কৈছোঁ, মিলাৰামৰ অন্তৰ আছিল ভাদ মাহৰ ওন্দোলাই থকা কলীয়া ডাৱৰ ভৰা আকাশৰ দৰে বিশাল আৰু পেট চলা বুঢ়ী গৰুৰ গোবৰৰ দৰে কোমল৷ তেওঁৰ মৰম কেৱল মানুহৰ প্ৰতিয়েই সীমাবদ্ধ নাছিল, জীৱ জন্তু, ভঁ‌ৰালৰ গুটি ধান, গছৰ পকা তামোল আদি সকলো বস্তুকে তেও ‘কু্ক্কুৰ শৃগাল গদৰ্ভৰো আত্মা ৰাম’ বাণী সৰোগত কৰি চেনেহৰ চকুৰে চাইছিল৷ তেনে এটা দিনতে কাষৰখন গাঁৱৰ গাঁওবুঢ়াৰ ঘৰত নতুনকৈ জগা গাখীৰতী গাই এজনী আৰু তাইৰ চেঁ‌উৰী পোৱালিটো আলৈ এথানি হৈ পৰি আছিল৷ কৃপণ গাওঁবুঢ়াই গাখীৰ খীৰাই খাইছিল ঠিকেই, কিন্তু গাইজনীক ঘাঁহ এমুঠা দিবলৈয়ো তেওঁ হুঁহোকা পিচলা কৰিছিল৷ তাকে দেখি মিলাৰাম আজোককাৰ মনে নসহিলে, ঈশ্বৰৰ সৃষ্টি অবোধ প্ৰাণীৰ ওপৰত জীৱ শ্ৰেষ্ঠ মানুহৰ অত্যাচাৰ প্ৰতিৰোধ কৰোঁ বুলি তেওঁ এদিন পুৱতি নিশাতে গৰুজনী পোৱালিৰে সৈতে লৈ আনি দেওবৰীয়া বজাৰত নামমাত্ৰ বৰঙনিৰ বিনিময়ত এজন উপযুক্ত পাত্ৰৰ হাতত গতাই দিলে৷ পিছে মানৱতাৰ মূল নুবুজা গাঁওবুঢ়াই কথাটো গম পাই থানাৰ দাৰোগাক মিছা অভিযোগ দিলেগৈ৷ দাৰোগাইয়ো আজোককাৰ গুণৰাশিৰ বিষয়ে নজনাকৈ নাছিল৷ গতিকে তেওঁ চিপাহী এসোপা লগত লৈ নিজে আমাৰ ঘৰলৈ আহি আজোককাক থানালৈ আদৰি নিলেহি৷ আদৰি নিয়াই নহয়, তেওঁ আমাৰ ঘৰটোৰ দুৰৱস্থা দেখি আজোককাই কষ্ট পাব বুলি এটা সুন্দৰ ৰঙা পকীঘৰত থকাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিলে৷ তাতে ককাই সংগীসকলক ধৰ্মতত্ত্ব শিকাই কিছুদিন পাৰ কৰিলে৷\nতেনেতে আহিল সেইবছৰৰ ১৫ আগষ্ট৷ হঠাতে পৰিস্থিতি সলনি হৈ গ’ল- আগতে যি পুলিচে আজোককাক নেজানি দুৰ্বব্যৱহাৰ কৰিছিলে, তেওঁলোকেই আন বহু সংগীৰ লগতে আজোককাক মুকলি কৰি দিলে৷ ৰঙাঘৰৰ বাহিৰত ক’ত কি হৈছে গম পাওঁ নৌ পাওঁতেই কোনোবাই আহি আজোককাৰ ডিঙিত ফুলৰ মালা এডাল পিন্ধাই দিলে, আৰু ককাক কান্ধত তুলি লৈ হৰ্ষোল্লাষেৰে শোভাযাত্ৰা কৰিবলৈ ধৰিলে৷ আজোককাই কথাটো বুজি নেপাই ৰঙাঘৰৰ সংগী এজনক সোধাত ক’লে বোলে ’দেশ স্বাধীন হ’ল’৷ আৰু সেয়ে ইংৰাজ চৰকাৰে অহেতুক ভাৱে বন্দী কৰি থোৱা আন্দোলনকাৰীসকলক চৰকাৰে মুকলি কৰি দিছে৷ আজোককাই তীক্ষ্ণ বুদ্ধিৰে তৎক্ষণাৎ বিশ্লেষণ কৰি ভটিয়নী সোঁতত নাও মেলি দিলে৷ অৱশ্যে ইয়াত একো দোষ নাই, আজোককা আন্দোলনকাৰী নাছিল যদিও ইংৰাজ চৰকাৰে তেওঁক অহেতুক ভাৱে ৰঙাঘৰত সুমুৱাই থোৱা কথাটো এশ শতাংশই সত্য আছিল৷\nবাৰু সি যি কি নহওক, আজোককাক ৰাইজে আন এখন মিটিং পোৱালেহি৷ তাত আজোককাই আবেগিক ভাষাৰে ইংৰাজ চৰকাৰে তেওঁৰ ওপৰত কৰা অত্যাচাৰ আৰু নিজৰ দেশৰ প্ৰতি তেওঁৰ ত্যাগৰ কথা দোহাৰিলে৷ মহাত্মা গান্ধী কী জয়, ভাৰত মাতা কি জয় বুলি(নাম দুটা তেওঁ ৰঙাঘৰতে শুনিছিল, কোনে কয় জ্ঞান আৰ্জনৰ বাবে পঢ়াশালিলৈ যাব লাগে বুলি৷ জ্ঞান আচলতে চাৰিওদিশে পৰি আছে, বুটলি ল’ব জানিলেই হ’ল৷ ) ধ্বনি তেওঁ যি আবেগিক কণ্ঠেৰে দিলে যে শুনোতাৰ চকুলো বৈ গ’ল৷\nইয়াৰ পাছতে আজোককাৰ জীৱনৰ চকৰি ঘূৰিল৷ তেওঁ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ নেতা হিচাপে চিহ্নিত হ’ল৷ তাৰ দুবছৰৰ পাছত নিৰ্বাচন হ’ল – আজোককা আমাৰ অঞ্চলটোৰ পৰা দেশৰ প্ৰথমখন চৰকাৰলৈ নিৰ্বাচিত হ’ল৷ নিৰ্বাচিত হৈয়েই তেও ইংৰাজৰ ‘চামচা’ সেই গাঁওবুঢ়াজনক কঠোৰ শাস্তি দিয়ালে৷ আজোককাৰ জীৱন জয় জয় ময় ময় হৈ পৰিল৷ মিলাৰাম এমেলে বুলিলে গোটেই দেশত চিনি নোপোৱা মানুহ নাইকিয়া হ’ল৷\nপিছে আজোককাৰ ভাগ্যৰ চকৰি আকৌ ঘূৰিল, নিজৰ মানুহেই শতৰু শালিলে৷ তেওঁৰ সহকৰ্মীসকলেই সেই গাঁওবুঢ়াজনৰ লগ হৈ ষড়য়ন্ত্ৰ কৰি আজোককাক গৰুচোৰ বুলি বদনাম দিলে৷ তেওঁৰ গাদীও গ’ল- টকা পইচাও শেষ হ’ল৷ সেই অপমান সহ্য কৰিব নোৱাৰি ১৯৫৫ চনৰ কাতি মাহৰ তেৰ তাৰিখে অমাৱস্যাৰ পৱিত্ৰ নিশা তেও স্বৰ্গগামী হ’ল৷\nআজোককাৰ এজনেই পুতেক আছিল৷ তেওঁৰ নাম আছিল লীলাৰাম! ! !\nলীলাৰামৰ গাত দেউতাক মিলাৰামৰ ৰাজকীয় গুণ প্ৰায়বোৰেই আছিল, আনকি বহু ক্ষেত্ৰত তেওঁ দেউতাকতকৈয়ো আগৰণুৱা আছিল৷ তেওঁৰ জীৱনৰ আগছোৱাৰ কথা বৰ বিশেষ জনা নেযায়, কিছুমান প্ৰতিক্ৰিয়াশীল মানুহে তেওঁ সৰুকালতেই ঘৰ দুৱাৰলৈ পিঠি দি ভদ্ৰ সমাজত মুখ উলিয়াব নোৱাৰা কাম কিছুমান কৰি ফুৰিছিল বুলি ক’ব খোজে৷ কিন্তু এইবোৰ সকলো অপপ্ৰচাৰ৷ মোৰ মতে তেওঁ শৈশৱ আৰু যৌৱন কালটো তপস্যা কৰি জ্ঞান আৰ্জনৰ চেষ্টাতে কটাইছিল৷ নহ’লে তেওঁ কিদৰে ইমান গুনী জ্ঞানী হ’ল? আপোনালোকে নিজে ভাৱি চালেই উত্তৰ পাব৷\nআজোককা মিলাৰাম এম এল এ হোৱাৰ পাছতে ককা লীলাৰাম গাৰ্হস্থ্য জীৱনলৈ ঘূৰি আহে৷ তেওঁৰ নিজৰ কোনো বিশেষ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা নাছিল, তেওঁ আছিল প্ৰকৃতিপ্ৰদত্ত জ্ঞানৰ অন্বেষণকাৰী৷ এম এল এ দেউতাকে তেওঁৰ অপৰিসীম প্ৰতিভাৰ উমান পাই তেওঁক ঠিকাৰ কামত লগাই দিয়ে, আৰু দ্বায়িত্বশীল পিতৃৰ তেওঁক সন্ধি বুদ্ধি কৰি কেইবাটাও ডাঙৰ ডাঙৰ কাম দিয়ে৷ তেতিয়াৰ পৰাই লীলাৰামৰ প্ৰতিভা দিনত দুগুণ আৰু ৰাতি চাৰি গুণ কৈ প্ৰকাশ পায়৷ তেওঁ যদিও অশিক্ষিত ঠিকাদাৰ আছিল, কিন্তু ডাঙৰ ডাঙৰ ডিগ্ৰীধাৰী ইঞ্জিনিয়াৰক তেওঁ বহুত অত্যাধুনিক প্ৰযুক্তিৰ কথা শিকাইছিল বুলি কথিত আছে৷ এবাল্টি চিমেণ্টত পচিশ বাল্টি বালি মিহলাই কিদৰে কেইবামহলীয়া অট্টালিকা সাজিব পাৰি, সেই প্ৰযুক্তিৰ পেটেণ্ট আজিও লীলাৰামৰ নামতে আছে৷ তদুপৰি একেগাড়ী শিলগুটিকে দিনত ৰাষ্টাত দি, ৰাতি উঠাই আকৌ আন এঠাইত দি কিদৰে ৫০ গাড়ী শিলৰ দাম উঠাব পাৰি, কলগছেৰে কিদৰে মাথাউৰি সাজিব পাৰি, এমাহতে বানপানীত উটি যোৱা কংক্ৰীটৰ দিচপ’জেবল দলং কেনেকৈ সাজিব পাৰি, একট্ৰাক কাঠৰ ৰয়েলিটি দি কিদৰে এখন সম্পূৰ্ণ জংঘল ধূলিসাৎ কৰিব পাৰি; এনে সকলো প্ৰযুক্তিৰ উদ্ভাৱক আছিল মোৰ ককা লীলাৰাম৷ আজিকালি বহুল প্ৰচলিত চিক্সটি ফৰ্টি নামৰ পৰম্পৰাও তেৱেঁই আৱিষ্কাৰ কৰিছিল৷ কিন্তু আপোনালোকৰ দৰে ’খাই পাত ফলা’ অসমীয়া ৰাইজে আজি ককাৰ অৱদানৰ কথা নেজানে, আৰু জানিলেও স্বীকাৰ কৰিব নোখোজে৷ সেইটো কথাত এই ফটহুৰ দুখ লাগিব নে নাই আপোনালোকেই কওক৷\nএনে সাংঘাতিক কাৰিকৰী প্ৰতিভাৰ উপৰিও ককা লীলাৰামৰ অন্তৰ আছিল আজোককাৰ দৰেই বহল আৰু দুখীয়াৰ দুখত গলি পমি নৈ হৈ বৈ যোৱা ধৰণৰ৷ য’তেই তেওঁ কণ্ট্ৰেক্ট কৰিবলৈ গৈছিল, তাতেই দুখীয়াৰ দুখ দেখি তেওঁৰ কলিজাই কান্দি উঠিছিল৷ বিশেষকৈ সুন্দৰী মহিলা হ’লে তেওঁৰ অন্তৰৰ দুখ অতি বেছিকৈ উজাৰ খাই উঠিছিল৷ আৰু সেই দুখুনী মহিলাসকলক তেওঁ নিজৰ সুবিশাল অন্তৰত ঠাই দি তেওঁলোকৰ দুখৰ অৱসান কৰিছিল৷ তেওঁৰ গুণ দেখি হিংসাত জ্বলি পকি বহুতে তেওঁক চৰিত্ৰহীন বুলি আখ্যা দিব খুজিছিল যদিও ককা নিজৰ কৰ্তব্য পথৰ পৰা কেতিয়াও বিচলিত হোৱা নাছিল৷ ১৫ খন লাইন বাছৰ মালিক ককাৰ কেইগৰাকী পত্নী আৰু কিমান সন্তান আছিল, সেয়া তেওঁ নিজেও নেজানিছিল বুলি বহুতে ক’ব খোজে৷ অৱশ্যে কথাটো সিমান বিশ্বাসযোগ্য নহয়, কাৰণ সেইবোৰ শত্ৰুৰ ৰটনা বুলি ককাই নিজ মুখে কৈ গৈছে৷ তাৰ এটা প্ৰমাণো আছে৷ তেওঁ আইতাক অতি মৰম কৰিছিল, কৰ্মব্যস্ততাৰ মাজত যেতিয়াই তেওঁ ঘৰলৈ আহিছিল, তেতিয়াই আইতাক নিজৰ সকলো সময় দিছিল৷ তাৰ প্ৰমাণ হ’ল তেওঁৰ এঘাৰটা সন্তান৷ বিয়াৰ তেৰ বছৰৰ ভিতৰতে এঘাৰটাকৈ সন্তান জন্ম দি ককা আইতাই যি দাম্পত্য প্ৰেমৰ উদাহৰণ সৃষ্টি কৰিছিল, সেই প্ৰেম শেষ হৈছিলগৈ পেটমোচা সন্তানটিৰ জন্মৰ সময়ত আইতাৰ মৃত্যুত৷ অসমীয়াৰ দৰে অশলাগী জাতিত জন্ম নোহোৱা হ’লে ককা আইতাৰ নাম চাহজাহান মুমতাজৰ দৰে ইতিহাসত অমৰ হৈ ৰ’লহেতেন৷\nককা আছিল এজন সফল পুৰুষ, সুবিশাল ব্যক্তিত্বৰ অধিকাৰী৷ ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই যিদৰে ষোল হেজাৰ পত্নীৰ (মানে পোন্ধৰ হেজাৰ নশ নিৰান্নবৈ গৰাকী সতিনী) হাই-কাজিয়াৰ মাজতো সুন্দৰভাৱে দ্বাৰকা ৰাজ্য শাসন কৰিছিল, তেৱোঁ তেওঁৰ অলেখ পত্নী/বাকদত্তা/প্ৰেয়সীৰ জঞ্জাল মাৰিও হিচাপ নোহোৱাকৈ ধন সম্পত্তি অৰ্জন কৰিছিল৷ সেয়ে আমি সৰুকালত ৰাজকুমাৰৰ দৰে জীৱন কটাইছিলোঁ‌৷\nকিন্তু এই সীমাহীন মানৱ প্ৰেমেই ককাৰ কাল হ’ল৷ ডেকা বয়সতে এক কঠিন, নাম লবলৈ লাজ লগা অসুখত ককা স্বৰ্গগামী হ’ল৷ কথাখিনি লিখোতে মোৰ চকুলো ওলাই আহিছে! ! ককা আছিল অসমীয়া জাতিৰ টাটা বিৰলা অম্বানী! তেওঁৰ পত্নীসকলে অসুবিধা নিদিয়া হ’লে আজি আপোনালোক “টাটা চাফাৰী“ত নহয়, “লীলাৰাম লেণ্ড ক্ৰু’জাৰ“ত উঠি ফুৰিলেহেঁতেন৷ ’ৰিলায়েন্স জিঅ’ ফ্ৰী ইণ্টাৰনেট ব্যৱহাৰ নকৰি ’মিলাৰাম আনলিমিটেড’ নেটৱৰ্কৰ সুবিধা পালেহেঁতেন৷\nকিন্তু যি হ’ল হ’ল, সেয়া নিয়তিৰ বিধান আছিল৷ আজি দুখ কৰি কি লাভ? ককাৰ জীৱন সফল আছিল! কাৰণ তেওঁ এই মানৱ জাতিৰ কল্যাণৰ বাবে থৈ গৈছিল, তেওঁৰ নুমলীয়া সন্তান ফটিকেশ্বৰক! !\nমোৰ দেউতা ফটিকেশ্বৰ, স্বনামধন্য দাৰ্শনিক আৰু মানৱদৰদী সমাজসেৱক! জাতি আৰু বংশৰ গৌৰৱ ফটিকেশ্বৰ!\nঅপৰম্পাৰ ধন সম্পত্তি আৰু ৰাজনৈতিক ক্ষমতাধাৰী এটা পৰিয়ালত জন্ম হৈয়ো মোৰ দেউতা ফটিক আছিল আন সকলোতকৈ পৃথক৷ তেওঁৰ জন্মতেই নিজ মাতৃৰ মৃত্যুৰ হোৱাৰ বাবে তেওঁক সকলোৱে ’কুফা’ বা অমংগলীয়া বুলি ইতিকিং কৰিছিল যদিও, তেওঁৰ গাত কোনো দোষ নাছিল৷ অবোধ শিশু দেউতাই নো কি জানিছিল? কিন্তু নিজে নকৰা এক দোষৰ বাবে তেও সদায়েই সমাজৰ অৱহেলাৰ বলি হৈছিল৷ কিন্তু এই অৱহেলা আৰু ইতিকিঙে দেউতাৰ একো ক্ষতি কৰিব নোৱাৰিলে, বৰঞ্চ, তেওঁ হৈ পৰিল আধ্যাত্মিক শক্তিধাৰী প্ৰবাদপুৰুষ, সমাজক এক নতুন জীৱনপথ দেখুওৱা মহৎ লোক, চুটিকৈ কবলৈ গ’লে, মহাপুৰুষ৷\nসৰুৰে পৰাই দেউতাৰ এই ধন সম্পত্তি, প্ৰতিপত্তি, সাংসাৰিক মায়ামোহ আদিৰ প্ৰতি কোনো আসক্তি নাছিল৷ দেউতাক ককা লীলাৰামে জোৰকৈ পাঠশালাত নাম লগাই দিছিল যদিও, ইংৰাজে শিকাই যোৱা এই তথাকথিত শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ কেৰোণবোৰ তেওঁ সৰু কালতেই বুজি উঠিছিল৷ ভোগবাদী আধুনিক শিক্ষাক নস্যাৎ কৰি দেউতাই সন্ধান কৰিছিল আধ্যাত্মিক জ্ঞানৰ, যি জ্ঞান চকুৰ আগত পৰি আছিল, কিন্তু বিচাৰি বুটলি লওতা কোনো নাছিল৷ চতুৰ্থ মান শ্ৰেণীতে তেওঁ এৰাবাৰীৰ মাজত থকা এটা মন্দিৰত এজন সাধুবাবাক লগ পায়, আৰু সেই সাধুবাবাৰ দিক দৰ্শণত মহাদেৱৰ প্ৰসাদৰ সোৱাদ লয়৷ সেয়েই আৰম্ভণি, তাৰ পাছত দোপত দোপে জ্ঞানাৰ্জন কৰি দেউতাই বাদছাহ খানৰ দয়াত কানি আৰু শেষত দেৱভোগ্য সোমৰসত নিজকে সমৰ্পন কৰে৷ এই দেৱভোগ্য খাদ্যবোৰৰ প্ৰভাৱত সৰু কালৰ পৰাই দেউতাই এক অধিবাস্তৱিক মানসিক স্থিতিৰ মাজেৰে জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছিল৷ তেওঁৰ চকু দুটা সদায় দেৱতাৰ দৰে উজ্জ্বল ৰঙা হৈ থাকিছিল৷\nপুৱাৰ পৰাই পেটত পৰি থকা সোমৰসে দেউতাক সাধাৰণ মানুহৰ শাৰীৰ পৰা এক বিদগ্ধ দাৰ্শনিক মণিষীৰ স্তৰলৈ উন্নীত কৰিছিল৷ তেওঁৰ চিন্তা চৰ্চা সদায় সাধাৰণ মানুহতকৈ বিশ বছৰ আগুৱাই বা পিছুৱাই আছিল৷ ১৯৮৯ চনতে তেওঁ আমাৰ ঘৰৰ পিচ চোতালত বহি মানুহে মংগল গ্ৰহলৈ গৈ বসতি স্থাপন কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল৷ বাৰিষা ঘৰৰ ফুটা চালেৰে পৰা বৰষুণৰ পানীৰ পৰা বিদ্যুৎ উৎপাদন কৰাৰ আঁচনি তৈয়াৰ কৰিছিল৷ অশ্লীল চিনেমা বনাই দেশখন ধ্বংস কৰাৰ বাবে ৰাজ কাপুৰক দিনে ৰাতিয়ে গালি পাৰিছিল! ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীক উত্তৰলৈ বোৱাই নি বদমাছ চীনা বিলাকক বানপানীত ডুবাই মাৰিব খুজিছিল৷ গীতাৰ ভুল বিলাক শুধৰাই আকৌ নিজাকৈ লিখিছিল৷ ৰজাৰ বিষয় খোৱা বংশৰ মানুহ হৈয়ো দেউতাৰ কোনো অহংকাৰ নাছিল৷ ৰাতি য’তে টোপনি ধৰে তাতেই শুই থাকিছিল, খোৱা বোৱাত কোনো বাচ বিচাৰ নকৰিছিল, কাপোৰ কানিৰ কোনো বিলাসীতা নকৰিছিল আৰু আমাকো কৰিবলৈ নিদিছিল, ইমানেই সাম্যাবাদী ধাৰণাৰ মানুহ আছিল তেওঁ৷ তেওঁ বিয়াৰ পাছত মাক কপাহী কাপোৰ এজোৰো দি পোৱা নাই বুলি মায়ে কেতিয়াবা আপত্তি কৰিলে, বা আমি খাবলৈ নাই পোৱা বুলি কন্দা কটা কৰিলে, তেওঁ কঠোৰ হাতেৰে এনে বিদ্ৰোহ দমন কৰিছিল৷ মায়ে প্ৰায় সদায়েই তেনে ভুল কৰাৰ বাবে মাৰ পিঠিখন ঔবখলীয়া ধৰণৰ হৈ পৰিছিল৷\nআচলতে দেউতা এই সোমৰসত ব্ৰতী হোৱাৰ আঁৰতো এক মহৎ কাৰণ আছে৷ সেই সময়ত সমগ্ৰ ভাৰত জুৰি সুৰা নিবাৰণৰ ঢৌ উঠিছিল৷ প্ৰধান মন্ত্ৰী মোৰাৰজী দেশাইৰ নেতৃত্বত এক সুৰা বিৰোধী আন্দোলনে গা কৰি উঠিছিল৷ সুৰাৰ অপকাৰিতা সম্পৰ্কে সৰুৰে পৰা সোমৰস পান কৰি অভ্যস্ত হোৱা দেউতাতকৈ কোনেও ভালকৈ নেজানিছিল বুলি কমন চেন্সৰ পৰাই ক’ব পাৰি৷ দেশৰ নতুন প্ৰজন্মক যে সুৰাই শেষ কৰি দিব, সেয়া দেউতাই নিজৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰাই বুজিছিল৷ গতিকে সমগ্ৰ অঞ্চলটোত যিমান সুৰা আছে সকলো নিজেই খাই শেষ কৰি নতুন প্ৰজন্মক ইয়াৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ দেউতা বদ্ধ পৰিকৰ হৈ পৰিছিল৷ দিনে নিশাই তেওঁ দেশী বিদেশী সুৰা পোৱা স্থানবোৰত থাকি সেই সুৰা খাই শেষ কৰিবলৈ যত্ন কৰিছিল৷ তাৰ বাবে তেও২ দেউতাকে দি যোৱা অপাৰ ধন-সম্পত্তি ব্যয় কৰিবলৈয়ো পিছ হুঁহোকা নাছিল৷\nকিন্তু সুৰা সুৰাই, ই মানুহৰ হৃদয়ক জোখতকৈ বেছি বহল আৰু উদাৰ কৰি তোলে৷ এই সুৰা নিবাৰণৰ বাবেই দেউতাই ককাই ঘটি যোৱা ধন সম্পত্তি তিল তিলকৈ নিঃশেষ কৰি পেলাব লগা হৈছিল৷ কথিত আছে, মহান হৃদয়ৰ দেউতাই কেতিয়াবা মাজনিশা কেৱল এবটল সুৰাৰ বাবেই এপুৰা মাটি আনৰ নামত লিখি দিছিল৷ ইমানেই আছিল দেউতাৰ সুৰা নিবাৰণৰ প্ৰতি কমিটমেণ্ট৷\nকিন্তু দেউতাৰ বাকী দহজন ককায়েক বায়েক আছিল নিতান্তই স্বাৰ্থপৰ আৰু হিংসাকুৰীয়া৷ তেওঁলোকে দেউতাৰ উদাৰ স্বভাৱ আৰু দেশসেৱাৰ মনোভাৱক বক্ৰ দৃষ্টিৰে চাইছিল, তেওঁলোক আছিল নিতান্তই নীচ মনোবৃত্তিৰ ধন-সম্পত্তি সৰ্বস্ব লোক৷ দেউতাৰ স্বভাৱক ধোঁৱাখুলীয়া মদাহী বুলি বদনাম দি তেওঁলোকে সম্পত্তি ভাগ কৰি দেউতাক অকলশৰীয়াকৈ এৰি দিছিল৷ দেউতাই কিন্তু সেই নিম্নস্তৰৰ লোকসকলক উপেক্ষা কৰি নিজৰ কৰ্মত লাগি থাকিছিল৷ তেওঁ বিবাহ কৰিছিল যদিও নিজৰ পৰিয়াল সন্তানতকৈ তেওঁ সামাজিক কৰ্মক সদায় আগস্থান দিছিল৷ তেওঁৰ এই বদান্যতাৰ বাবে শেষত এনে অৱস্থা হৈছিলগৈ যে আমি পেট ভৰাই এসাজো খাবলৈ নোপোৱা হৈছিলোগৈ৷\nকিন্তু নিয়তি সদায় নিষ্ঠুৰ, যি সুৰা শেষ কৰি দিবলৈ দেউতাই দিনে ৰাতিয়ে সুৰাপান কৰিছিল, সেই সুৰাই নিজৰ প্ৰতিশোধ সাব্যস্ত কৰি দেউতাৰ প্ৰাণ ল’লে৷ ডেকা বয়সতে আমাক নিঠৰুৱা কৰি লিভাৰ চিৰ’চিচ হৈ দেউতা স্বৰ্গগামী হ’ল৷\nদেউতাৰ পদাংক অনুসৰণ কৰি এই দেশ জাতিক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ থাকি গ’লো আমি তিনিটা সন্তান, দাদা, বাইদেউ আৰু মই৷ দুখৰ কথা আমাৰ মায়ে দেউতাৰ মহৎ স্বভাৱক স্বীকৃতি নিদিছিল৷ ধনীঘৰৰ ছোৱালী হৈয়ো কদৰ্পকহীণ ঘৰখনত আমি তিনিটাক দুসাজ খুৱাবলৈ মায়ে আনৰ ঘৰত দিন ৰাতি কাম কৰিছিল৷ ত্যাগৰ মহিমাৰ কথা তেওঁ নুবুজিছিল, আৰু দেউতাক সদায় আমাৰ দুৰৱস্থাৰ বাবে দায়ী কৰিছিল৷ কিন্তু আমি বুজিছিলোঁ৷ দেউতাক নিজৰ কাম কৰিবলৈ এৰি দি আমি ভোক ভোক বুলি মাক সদায় আপত্তি কৰিছিলোঁ৷ মায়ে আমাক ন মাহ পেটত লৈ জন্ম দিছে গতিকে আমাক খুওৱা পিন্ধোৱা কেৱল মাৰ দ্বায়িত্ব বুলি আমি তেতিয়াই বুজিব পাৰিছিলোঁ৷ কিন্তু মা আছিল অবুজন বংশৰ মানুহ, গতিেক তেওঁ অতি সোনকালেই আমাক এৰি আঁতৰি গৈছিল৷\nকিন্তু আমি হেৰাই নগ’লো, সংসাৰ নামৰ এই ৰণক্ষেত্ৰত হাৰ নেমানি এদিন আমি ডাঙৰ হ’লো, নিজৰ ভৰিত থিয় দিব পৰা হ’লো৷\nদেউতাৰ পাছত মোৰ ডাঙৰ ককাইদেউ, ফটিকেশ্বৰৰ জ্যেষ্ঠ সন্তান, ভিকহুৱে আমাৰ বংশৰ গৌৰৱ ধ্বজ্জ্বা নিজৰ সবল কান্ধত তুলি লৈছিল৷ পুথাও পুলিনৰ পৰম্পৰা ৰক্ষা কৰি ককাইদেৱে দেশ জাতিৰ কাৰণে নিজৰ মন প্ৰাণ উৎসৰ্গিত কৰিছিল৷ তেওঁ আছিল অসমৰ প্ৰথম ব্যৱসায় ভিত্তিক মানে প্ৰফেচনেল দেশপ্ৰেমিক৷ তেওঁ নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল ’বৃহত্তৰ’ শব্দৰে আৰম্ভ হোৱা কিছুমান সংগঠনৰ যোগেৰে৷ ’বৃহত্তৰ বিৰুবাৰী’, ’বৃহত্তৰ আগীয়া’ আদি নামৰ সংগঠনবোৰে পতা এনে কোনো বিহু বা পূজা নাছিল য’ত ককাইদেউ ধনভঁৰালী বা সাংস্কৃতিক সম্পাদক নাছিল৷ চান্দা তোলাৰ অতুলনীয় দক্ষতাৰ বাবে ককাইদেউ নহ’লে এই সংগঠনবোৰ চলিব নোৱাৰিছিল৷ সোনকালেই ককাইদেউৰ এনে প্ৰতিভা ৰাইজৰ চকুত পৰে আৰু তেওঁ ’বৃহত্তৰ’ৰ পৰা ’সদৌ’ শব্দৰে আৰম্ভ হোৱা সন্থা বা পৰিষদ বোৰৰ এৰাব নোৱাৰা সদস্য হৈ পৰে৷\nককাইদেউ আছিল দুৰ্ঘোৰ জাতীয়তাবাদী মানুহ৷ বিদেশৰ পৰা আহি অসমৰ সম্পদ লুণ্ঠন কৰা বণিকগোষ্ঠীৰ পৰা তেওঁলোকৰ সম্পদ ৰিভাৰ্চ লুণ্ঠন কৰাবলৈ ককাইদেৱে কেতিয়াও পিচ হুঁহোকা নাছিল৷ বিহু, পূজাৰ চান্দাৰে বলে নোৱাৰিলে তেওঁ ’বৈপ্লৱিক অভিনন্দন’ লিখা চিঠিও ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ এইদৰেই অসীম কষ্ট আৰু ধৈৰ্যৰে তেওঁ আমাৰ ঘৰখনলৈ ৰস পম ঘূৰাই আনিবলৈ সক্ষম হৈছিল, লগতে ৰাইজৰো সেৱা কৰি গৈছিল৷ আমাৰ ঘৰলৈ গাড়ী আহিছিল, নিজে অফিচিয়েল বেকাৰ হৈয়ো ককাইদেৱে চৰকাৰী চাকৰি দিব পৰা হৈছিল৷ তিনিতোলা সোণৰ চেইন পিন্ধি ককাইদেউ যেতিয়া ৰাষ্টাৰে গৈছিল, তেতিয়া বাটৰুৱা ভয়তে পলাই ফাঁট মাৰিছিল৷ ককাইদেউৰ ওলোমা পেট আৰু কোৱাৰিয়েদি বৈ থকা পানৰ পিকে তেওৰ ৰূপত জেউতি চৰাইছিল৷\nককাইদেউৰ অসংখ্য বাকদত্তা আছিল যদিও তেওঁ দেশ সেৱাৰ পণ লৈ কেতিয়াও বিয়া নেপাতোঁ বুলি মনস্থিৰ কৰিছিল৷ তেওঁৰ শত্ৰুবিলাকে অৱশ্যে বিয়া পতাৰ কোনো দৰকাৰেই নাই বুলি তেওঁক বদনাম কৰিবলৈ চেষ্টা নকৰা নহয়৷ নিস্বাৰ্থ ভাৱে সমাজৰ কাম কৰা মানুহে সিমানখিনি সহ্য কৰিবই লগা হয়৷\nককাইদেৱে নিজে দেশৰ ৰাইজৰ বাবে কাম কৰাই নহয়, তেওঁৰ দৰে আন দেশ প্ৰেমিক সকলকো সৰ্বতোপ্ৰকাৰে সহায় কৰিছিল৷ লাষ্ট গে’টত ধৰ্ণা দিয়াৰ পৰা আৰম্ভ কৰি গণেশগুৰি ফ্লাইঅ’ভাৰৰ তলত ব’ম ফিট কৰালৈকে সকলোধৰণৰ মেনপাৱাৰ চাপ্লাই চাৰ্ভিচ ককাইদেৱে প্ৰভাইড কৰিছিল৷ তাৰ বিনিময়ত ককাইদেৱে মাথো নামমাত্ৰ বৰঙনি লৈছিল৷ মুঠতে এনে এটা সময় আছিল যে ককাইদেউৰ সহায় নহ’লে কোনো অভাৰগ্ৰাউণ্ড বা আণ্ডাৰগ্ৰাউণ্ড সংগঠনে গুৱাহাটী মহানগৰীত খোজ এটাও দিব নোৱাৰিছিল৷ প্ৰফেচনেল দেশপ্ৰেমেৰে জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰিব খোজাসকলৰ বাবে ককাইদেউ আছিল আদৰ্শস্বৰূপ৷\nপিছে আমাৰ সেইকণ সুখো ভগৱানে নসহিলে, এদিন অসম দেশৰ পৰা লুণ্ঠন কৰা ধন কাঢ়ি আনিবলৈ যাওঁতে ককাইদেউক শোষণযন্ত্ৰৰ ভেৰোণীয়া পুলিচে আটক কৰিলে আৰু থানাত ইমানেই অত্যাচাৰ কৰিলে যে, ককাইদেউ বিছনাৰ পৰা উঠিব নোৱাৰা হ’ল৷ আৰু এদিন আমাক নিঠৰুৱা কৰি ককাইদেৱে ইহলীলা সম্বৰণ কৰিলে৷\nককাইদেউৰ মৃত্যুৰ পাছত আমি দুটা থাকি গ’লো, মই আৰু মোৰ বাইদেউ তিলোত্তমা৷ মোৰ বাইদেউ কেৱল নামতেই নহয়, ৰূপে গুণে তিলোত্তমা আছিল৷ সৰুৰে পৰা তেওঁৰ ৰূপ গুণৰ জেউতিৰ কথা চাৰিওফালে বিয়পি পৰিছিল৷ ইয়াৰ প্ৰমাণ স্বৰূপে ক’ব পাৰি অষ্টম শ্ৰেণীৰ পৰা একাদশ শ্ৰেণীলৈকে বাইদেউৰ মুঠ ৬৭ জন প্ৰেমিক আছিল৷ তেওঁ ইমানেই প্ৰতিভাৱান আছিল যে আনকি অৱশ্যে মা -সৰস্বতীয়েও বাইদেউক কোনো দিনে বশ কৰিব পৰা নাছিল৷\nআমাৰ বংশৰ সকলোৰে দৰে বাইদেউও আছিল পৰৰ দুখত কান্দিব জনা মানুহ৷ তেওঁ একাদশ শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোতেই আমাৰ ঘৰৰ সন্মুখৰ ৰাষ্টাটো সাজিবলৈ এজন কণ্ট্ৰেক্ট’ৰ আহিছিল৷ আদবয়সীয়া কণ্ট্ৰেক্ট’ৰজন বেহিচাপ ধনী আছিল যদিও তেওঁৰ জীৱন আছিল দুখেৰে ভৰা৷ তেওঁৰ পত্নী আৰু তিনিটা সন্তানৰ পৰা তেওঁ কেতিয়াও মৰম চেনেহ আৰু সন্মান পোৱা নাছিল৷ তেওঁক লগ পোৱাৰ দুদিনতে বাইদেৱে তেওঁৰ মনৰ দুখৰ কথা গম পালে আৰু বাইদেউৰ দৰদী হৃদয় গলি পানী পানী হৈ গ’ল৷ তাৰে কিছুদিনৰ পিছতে কণ্ট্ৰেক্ট’ৰজনৰ পত্নীৰ আচৰতি ধৰণে মৃত্যু হ’ল৷ সেই বেয়া মানুহজনীৰ কৱলৰ পৰা মুক্তি পাই তেখেতে লগে লগে বাইদেউক নিজৰ জীৱন আৰু গৃহলৈ আঁদৰি নিলে৷ বাইদেৱেও নিজৰ স্বাৰ্থ পাহৰি সেই ভাঙিবলৈ ধৰা পৰিয়ালটোৰ ধৰণী ধৰিলে৷ পোন প্ৰথমতেই তেওঁ তেখেতৰ ল’ৰা-ছোৱালী কেইটাৰ স্বভাৱ চৰিত্ৰ শুধৰাবলৈ সিহঁতক ঘৰৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিলে৷ কাৰণ তেওঁ জানিছিল, তেওঁৰ স্বামীৰ অপৰম্পাৰ ধন সম্পদে ল’ৰা ছোৱালী কেইটাক বিপথে নিব পাৰে৷ তেওঁলোকে অভাৱ কি বস্তু বুজি নেপালে জীৱনত কেতিয়াও উন্নতি কৰিব নোৱাৰে৷ ল’ৰা-ছোৱালী কেইটাক নিষ্ঠুৰ সংসাৰৰ লগত মুখামুখি কৰাৰ ইমান মহান উদ্দেশ্যৰে কৰা কামটো কিন্তু সমাজে কেতিয়াও ভাল ভাবে নল’লে৷ আমাৰ পৰিয়ালক কেতিয়াও কোনেও বুজিবলৈ চেষ্টা নকৰিলে৷\nবাৰু যি কি নহওক, ইমান দ্বায়িত্বৰ মাজতো বাইদেৱে কিন্তু আমাৰ ঘৰখনৰ কথা পাহৰি যোৱা নাছিল৷ তেওঁ আমাৰ ঘৰখনৰ ভৱিষ্যত সুৰক্ষিত কৰাৰ উদ্দেশ্যে ঠিকাদাৰৰ আলমাৰিৰ পৰা নানান মূল্যৱান বস্তু মাহেকে পষেকে ঘৰলৈ পঠাই আছিল৷ সেই কেইবছৰ আমিও ঘৰ চলাবলৈ একো চিন্তা কৰিব লগা হোৱা নাছিল৷\nপিছে সকলো দিন সমানে নেযায়৷ কিছুবছৰ পাছত ঠিকাদাৰ কু-সংগত পৰিল৷ শত্ৰুৰ চলাহী কথাত ভোল গৈ তেওঁ নিজৰ ল’ৰা-ছোৱালী কেইটাক ঘৰলৈ ঘূৰাই আনিলে৷ আৰু যি বাইদেৱে তেওৰ পৰিয়ালৰ বাবে নিজৰ সকলো ত্যাগ কৰিছিল সেই বাইদেউক নানান অপমান কৰি আকৌ আমাৰ ঘৰলৈ ঘূৰাই পঠালে৷ অৱশ্যে বাইদেউ পৰিমৰা ধৰণৰ ব্যক্তি নাছিল৷ ঠিকাদাৰৰ ঘৰৰ পৰা অহাৰ সময়ত তেওঁ আদালতৰ সহায়ত ইমানেই ধন সম্পত্তি লৈ আহিলে যে আমাৰ অহা তিনি পুৰুষলৈ থকা খোৱাৰ চিন্তা কৰিব নেলাগে৷ নিজৰ পৰিয়ালৰ প্ৰতি ইমান কৰ্তব্য পৰায়ণতাৰ পৰিচয় দিয়া নাৰী সমাজত বিৰল৷\nকিন্তু দূখৰ কথা যে পৰৰ উপকাৰৰ কথা চিন্তা কৰোঁতে কৰোঁতে বাইদেউৰ লাহে লাহে মূৰৰ বিকৃতি ঘটিল৷ ভায়েক হিচাপে তেওঁৰ প্ৰতি মোৰ দ্বায়িত্বৰ প্ৰতি মই সদায় সচেতন আছিলো৷ গতিকে মই তেওঁক উন্নত চিকিৎসাৰ বাবে মানসিক চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰি দিলোঁ, আৰু তেওঁৰ ধন সম্পত্তিখিনি চোৱা চিতা কৰাৰ দ্বায়িত্ব কান্ধ পাতি ল’লোঁ৷ ব্যস্ততাৰ বাবে মই যোৱা পাঁচ বছৰে বাইদেউৰ খবৰ খাতি কৰিব পৰা নাই যদিও, তেওঁৰ প্ৰতি মোৰ শ্ৰদ্ধা আৰু সন্মান সদায় অটুত আছে আৰু ভৱিষ্যতেও থাকিব৷\nতাৰ পাছত কোন? আৰে ময়েই দেখোন! ! ৰাইট! ! ফটাঢুলীয়া বংশৰ ভোটাতৰা, সৰ্বগুণেৰে পৰিপূৰ্ণ, বিৰল ব্যক্তিত্বৰ অধিকাৰী, হেণ্ডচাম হাংক……….. মই! ! য়েচ.. ফটহু! ! দা বেষ্ট, দা ফেণ্টাষ্টিক! ! দা ফেণ্টা ফেবুলাচ! ! কলিৰ কৃষ্ণ! ! লেডী কিলাৰ! !\nমোক দেখোন কোনেও কোনো ফালে পেলাব নোৱাৰে! চেহেৰা, স্মাৰ্টনেছ, জ্ঞান, বুধি, ধন-সম্পত্তি, বংশ গৰিমা, …………… কিন্তু নাই নাই৷ নিলিখোঁ মই! ! অহংকাৰ কৰা হ’ব৷ আৰু অহংকাৰেই পতনৰ মূল৷ মই মোৰ পতন হবলৈ দিব নোৱাৰো৷ না না… ইয়াতকৈ আগলৈ আৰু মই নিলিখোঁ৷ দৰকাৰ হ’লে আনক পইচা দি লিখাম৷ কিন্তু নিজে অহংকাৰৰ পাপ নকৰোঁ৷ আৰু এবাৰ যেতিয়া মই কমিটমেণ্ট কৰি লওঁ, তাৰ পাছত…………..


ভাষা প্ৰযুক্তি বিকাশ পৰিষদ, অসম - ভাষা প্ৰযুক্তি\n"তথ্য প্ৰযুক্তি হ’ল তথ্যৰ আহৰণ, সংগঠন, সংৰক্ষণ, সংশ্লেষণ, পৰিবহন আৰু বিতৰণৰ প্ৰক্ৰিয়াসমুহৰ এক সমুহীয়া নাম"\nসৰ্বসাধাৰণে ব্যৱহাৰ কৰা ভাষা কম্পিউটাৰ বা তেনে ধৰণৰ যন্ত্ৰ-পাতি বিলাকৰ বোধগম্য কৰি তুলিবৰ বাবে যিধৰণৰ কাৰিকৰী ব্যৱস্থা ব্যৱহাৰ কৰা হয় তাকে ভাষা প্ৰযুক্তি বুলিব পাৰি। কম্পিউটাৰৰ বিভিন্ন অংশসমূহৰ মাজত পাৰস্পৰিক সম্পৰ্ক স্থাপনৰ উদ্দেশ্যে যিবিলাক ব্যৱস্থা ব্যৱহাৰ কৰা হয়, এই সকলোবোৰেই, কম্পিউটাৰৰ সুবিধাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিহে নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। যেনে, কম্পিউটাৰক ইনপুট দিবৰ বাবে মাউচ আৰু কীবৰ্ড, আৰু আউটপুটৰ বাবে মনিটৰ বা প্ৰিণ্টাৰ ইত্যাদি। এই ব্যৱস্থা বিলাক ব্যৱহাৰ কৰিবৰ বাবে বিশেষ প্ৰশিক্ষণলব্ধ অৰ্হতাৰ প্ৰয়োজন হয়। কম্পিউটাৰৰ ব্যৱস্থাবিলাক ব্যৱহাৰকাৰীৰ সুবিধা হোৱাকৈ সংস্থাপন কৰিলেহে সৰ্বসাধাৰণ লোকে প্ৰযুক্তিৰ প্ৰকৃত সুফল লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব। সাধাৰণতে দৈনন্দিন জীৱনত মানুহে ভাষাৰ মাধ্যমেৰে যিধৰণে ভাবৰ আদান প্ৰদান কৰে, ঠিক সেইধৰণে কম্পিউটাৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰিব পাৰিলেহে সাধাৰণ মানুহৰ বাবে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ সহজ আৰু সুগম হৈ পৰে।\nআমি সাধাৰণতে পাই থকা তথ্য আৰু প্ৰযুক্তিৰ জগতখনত বহুলভাবে ব্যৱহৃত হোৱা ভাষাটো হ’ল ইংৰাজী ভাষা। তথাপিও, যোৱা কেইদশক মান ধৰি কম্পিউটাৰত আন আন ভাষা ব্যৱহাৰ কৰাৰ ওপৰতো গুৰুত্ব দিয়া আৰম্ভ হৈছে, আৰু বহু স্থানীয় ভাষাই এই দিশত যথেষ্ট অগ্ৰগতি লাভ কৰিছে। তথ্য-প্ৰযুক্তিত স্থানীয় ভাষা বিলাক ব্যৱহাৰ কৰাৰ কেইবাটাও সুফল আছে। উদাহৰণ স্বৰূপে- প্ৰযুক্তিৰ সুবিধা সমূহ সৰ্বসাধাৰণ লোকৰ প্ৰথম ভাষাত প্ৰকাশ কৰিব পাৰিলে ব্যৱহাৰকাৰীয়ে ইয়াৰ কাৰিকৰী দিশসমূহ সহজে আয়ত্ব কৰি ল’ব পাৰে, যাৰ বাবে প্ৰযুক্তিৰ ব্যৱহাৰ তেওঁলোকৰ বাবে সূচল হৈ পৰে। তাৰোপৰি, এই প্ৰযুক্তি-সম্বলিত আহিলা-পাতি বা সঁজুলি বিলাকৰ বাবে স্থানীয়ভাবে নতুনকৈ একোখন বৃহৎ বজাৰ ওলাই পৰে। উদাহৰণ স্বৰূপে মোবাইল ফোন ব্যৱহাৰৰ ফালৰ পৰা ভাৰতত এখন বৃহৎ বজাৰৰ সৃষ্টি হৈছে, আৰু এই বজাৰখনৰ পৰিধি দিনক দিনে বাঢ়ি গৈ আছে। কিন্তু বহু সংখ্যক ভাৰতীয় মোবাইল ব্যৱহাৰকাৰীয়ে ইংৰাজী ভাষা ভালদৰে নজনাৰ ফলত, মোবাইল ফোনে প্ৰদান কৰা সকলো সুবিধা সম্পুৰ্ণৰূপে গ্ৰহণ কৰিব পৰা নাই।\nওপৰৰ কথা খিনিৰ সাৰাংশ হ’ল-\nতথ্য প্ৰযুক্তিক বাদ দি আধুনিক সমাজৰ কথা ভাবিব নোৱাৰি\nযিহেতু তথ্য প্ৰযুক্তি মুলতঃ ইংৰাজী ভাষাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, গতিকে ইয়াৰ সকলো সুবিধা সৰ্বসাধাৰণৰ বাবে সহজে উপলব্ধ হোৱা নাই\nস্থানীয় লোকসকলে অথবা ইংৰাজী ভালদৰে নজনা লোকসকলে নিজৰ নিজৰ ভাষাত প্ৰযুক্তিসম্পৰ্কীয় কথাবোৰ জানিব পাৰিলে তেওঁলোকে প্ৰযুক্তিয়ে প্ৰদান কৰা সুবিধাসমূহ সহজে গ্ৰহণ কৰিব পাৰিব।\nএই বিলাক সামাজিক আৰু ব্যৱসায়িক দিশৰ কথা চিন্তা কৰিয়েই আশীৰ দশকৰ শেষৰ ফালৰ পৰা কম্পিউটাৰত স্থানীয় ভাষা ব্যৱহাৰৰ উদ্যোগ লোৱা হয়। মনকৰিবলগীয়া কথা হ’ল যে, মানুহৰ সুবিধাজনক দৃশ্য/ শ্ৰাব্য প্ৰক্ৰিয়া বিলাকক কম্পিউটাৰৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰাৰ প্ৰচেষ্টা আচলতে ১৯৫০ চন মানৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল, আৰু ইয়াৰ বাবে SHRDLU, ELIZA ইত্যাদি কিছুমান প্ৰযুক্তি উদ্ভাৱন কৰা হৈছিল। কিন্তু সেই সময়ত ব্যৱহাৰ হোৱা যন্ত্ৰ-পাতি বিলাকৰ দক্ষতা কম হোৱা বাবে, এই প্ৰযুক্তিবিলাক বিচৰা ধৰণে সফল হব নোৱাৰিলে। ফলস্বৰূপে, ভাষা-প্ৰযুক্তিৰ উন্নতি সীমিত হৈ ৰ’ল। ইতিমধ্যে কম্পিউটাৰ প্ৰযুক্তিয়ে বৈপ্লবিক উন্নতি সাধন কৰি ইয়াৰ কাৰ্যক্ষমতা যথেষ্ট বৃদ্ধি কৰিলে আৰু বিশেষকৈ আশীৰ দশকত কম্পিউটাৰ সমূহৰ কাৰ্যক্ষমতা অভাৱনীয় ভাবে বৃদ্ধি কৰিব পৰাৰ বাবে, ভাষা-প্ৰযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰখনত পুনৰ মনোনিৱেশ কৰা হ’ল।\nএই সময়ছোৱাতে বিশ্বৰ বিভিন্ন ভাষা কম্পিউটাৰত ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে নানান প্ৰচেষ্টা হাতত লোৱা হ’ল, সৰ্বপ্ৰথমে কম্পিউটাৰত এই ভাষা বিলাক লিখা আৰু সঠিক ভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰাৰ প্ৰযুক্তি বিকশিত হ’ল, তাৰ পাছত ক্ৰমান্বয়ে বানান নিৰীক্ষক, যান্ত্ৰিক অনুবাদক, অপ্টিকে’ল কেৰেক্টাৰ ৰিকগনিচন ( OCR) আদিৰ বিকাশ সাধন হ’ল। ইতিমধ্যে ইণ্টাৰনেটৰ প্ৰসাৰৰ লগে লগে এক সৰ্বজনস্বীকৃত ‘ক’ডিং’ ব্যৱস্থাৰ প্ৰয়োজন হ’ল আৰু তাতেই ইউনিক’ডৰ প্ৰসংগ আৰু প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰিল।\nতথ্য প্ৰযুক্তিত ভাৰতীয় ভাষাৰ ব্যৱহাৰ\nবিভিন্ন সংস্কৃতি আৰু ভাষিক বৈচিত্ৰৰ বাবে ভাৰতবৰ্ষ ভাষা-প্ৰযুক্তিৰ প্ৰয়োগ আৰু পৰীক্ষণ কৰিবৰ বাবে এখন অতি উপযুক্ত ক্ষেত্ৰ। ভাৰতবৰ্ষত পৃথিৱীৰ প্ৰতিটো ভাষা পৰিয়াল, যেনে, আৰ্য, দ্ৰাবিড়ীয়, অষ্ট্ৰ-এচিয়াটিক, চীন-তিব্বতীয়, আন্দামানিজ আদিৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা বহুতো ভাষা আৰু ইয়াৰ বিভিন্ন উপভাষা প্ৰচলিত হৈ আছে। হিন্দী ভাৰতৰ এটা অন্যতম চৰকাৰী ভাষা, আৰু ইংৰাজী, যদিও ভাৰতীয় ভাষা নহয়, তথাপি ইও ভাৰতবৰ্ষত চৰকাৰী ভাষা হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছে। কিন্তু ভাৰতৰ সংবিধানে প্ৰত্যেক নাগৰিককে নিজ নিজ স্থানীয় ভাষা ব্যৱহাৰ আৰু সংৰক্ষণৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰিছে। সংবিধানত কোৱা হৈছে "Any section of the citizens residing in the territory of India or any part thereof havingadistinct language, script or culture of its own, shall have the right to conserve the same." (ভাৰত ৰাষ্ট্ৰত বা কোনো ভাৰতীয় অংগৰাজ্যত বাস কৰা যি কোনো লোকৰ, যাৰ নিজা ভাষা, লিপি বা সংস্কৃতি আছে, এইবিলাক সংৰক্ষণ কৰাৰ অধিকাৰ থাকিব)\nএই জটিল ভাষিক পৃষ্ঠভূমিৰ পৰিপ্ৰক্ষিতত, ভাষা-প্ৰযুক্তিৰ বিকাশৰ প্ৰয়োজনীয়তা উপলব্ধি কৰি ভাৰত চৰকাৰৰ তথ্য-প্ৰযুক্তি মন্ত্ৰালয় আৰু ৰাষ্ট্ৰসংঘ বিকাশ আঁচনিৰ (UNDP) অধীনত “ভাৰতীয় ভাষাসমুহৰ বাবে প্ৰযুক্তিৰ বিকাশ” (Technology Development for Indian Languages -TDIL) নামে এক পৰিকল্পনা আৰম্ভ কৰে। ইয়াৰ মুল উদ্দেশ্য আছিল ভাৰতীয় ভাষা সমূহৰ বাবে কাৰিকৰী আৰু জ্ঞানভি্ত্তিক প্ৰকল্পসমুহক উৎসাহিত কৰা আৰু তাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় পুঁজিৰ ব্যৱস্থা কৰা। TDIL ৰ ৱেবচাইটত এনেদৰে লিখা হৈছে ,\n"India isamultilingual country, with 22 official languages and 12 scripts. In India only about 5% people know English and rest are deprived of benefits of information technology development. The benefits of information technology can reach to the common man only when software tools and human machine interface systems are available in people’s own languages. To enable wide proliferation of ICT in Indian languages, tools, products and resources should be freely available to the general public.”(ভাৰত এখন বহুভাষিক দেশ। ইয়াত ২২ টা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত ভাষা আৰু ১২ টা লিপি আছে। ভাৰতৰ মাথোন ৫% লোকেহে ইংৰাজী ভালদৰে জানে আৰু সেইবাবে বাকীসকলে তথ্য-প্ৰযুক্তিৰ সম্পূৰ্ণ সুবিধাসমূহৰ পৰা বঞ্চিত হৈ আছে। তথ্য-প্ৰযুক্তিৰ সকলো সুবিধা সৰ্বসাধাৰণৰ বাবে তেতিয়াহে সহজলভ্য হব, যেতিয়া চফটৱেৰ আৰু কম্পিউটাৰৰ সৈতে অন্যান্য যোগাযোগৰ ব্যৱস্থাবিলাক স্থানীয় ভাষাত উপলব্ধ হ’ব। ভাৰতীয় ভাষাসমূহত তথ্য-প্ৰযুক্তিৰ বহুল ব্যৱহাৰ সুনিশ্চিত কৰিবলৈ হ’লে এই সঁজুলি, উৎপাদিত সামগ্ৰী আৰু সমল সমূহ সৰ্বসাধাৰণে নিজস্ব ভাষাত বিনামূলীয়াকৈ পাব পৰা হ’ব লাগিব।)"\nTDIL ৰ আঁচনিসমূহৰ অধীনত, ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান( IITs), ভাৰতীয় তথ্য-প্ৰযুক্তি প্ৰতিষ্ঠান ( IIITs), চি-ডেক (C-DAC), ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান (IIS), ভাৰতীয় পৰিসংখ্যা প্ৰতিষ্ঠান (ISI), জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয় ( JNU), আদিকে ধৰি বহুতো অনুষ্ঠানে উল্লেখনীয় আৱদান আগবঢ়াই আহিছে। তাৰউপৰিও ভাৰতীয় ভাষা-প্ৰযুক্তি গৱে‍ষণাৰ ক্ষেত্ৰখনত, টাটা ইনষ্টিটিউট অফ ফাণ্ডামেণ্টেল ৰিচাৰ্চ, (TIFR), টাটা কনচাল্টেন্সি চাৰ্ভিচ ( TCS) আদিকে ধৰি বহুতো ব্যক্তিগত খণ্ডৰ প্ৰতিষ্ঠানেও নিজৰ নিজৰ অৱদান আগবঢ়াই আহিছে। ভাৰতীয় ভাষাবিলাক কম্পিউটাৰৰ বোধগম্য কৰাৰ বাবে ভাৰতে নিজস্ব ভাৱে ISCII নামেৰে ক’ডিং ব্যৱস্থা উদ্ভাৱন কৰিছে আৰু লগতে ভাৰতীয় ভাষাসমূহ লিখা আৰু সংশ্লেষণ কৰাৰ বাবে INSCRIPT নামেৰে এক বিশেষ ব্যৱস্থাৰো বিকাশ ঘটাইছে।\nউল্লেখযোগ্য যে ভাৰত “ইউনিক’ড” সংস্থাৰ ভোটাধিকাৰ থকা বিশেষ সদস্য। ইয়াৰ বাহিৰেও দুই এখন ভাৰতীয় ৰাজ্যই এই ইউনিক’ড সংস্থাত সুকীয়াকৈ অংশ গ্ৰহণৰ ব্যৱস্থা কৰিছে। তথাপিও, তথ্য আৰু প্ৰযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰখনত বি‍শ্বৰ বাকী দেশবিলাকৰ তুলনাত ভাৰতীয় ভাষা সমূহ এতিয়াও বহু পিছপৰি আছে, তাতে ভাৰতবৰ্ষত প্ৰচলিত ভাষাবিলাকৰ মাজতো তথ্য-প্ৰযুক্তি বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত বৃহৎ তাৰতম্য দেখা পোৱা গৈছে। দেৱনাগৰী লিপিৰে লিখা হিন্দী ভাষাই বৰ্তমান এই ক্ষেত্ৰত সকলোতকৈ বেছি সফলতা দেখুৱাবলৈ সক্ষম হৈছে, কাৰণ ই ভাৰতৰ প্ৰধান চৰকাৰী ভাষা আৰু লগতে ভাৰতত হিন্দীভাষী লোকৰ সংখ্যাও সৰ্বাধিক। ইয়াৰ পাছতে আছে তেলুগু,তামিল, কন্নড়, বাংলা আদি ভাষাৰ স্থান। বাংলা ভাষাৰ এক সুকীয়া সুবিধা এই যে, ই বাংলাদেশৰ একমাত্ৰ স্বীকৃত ভাষা হোৱা হেতুকে বাংলাদেশ চৰকাৰৰ সকলো সমল তথা সমৰ্থন লাভ কৰিবলৈ সুবিধা পাইছে। ইয়াৰ ওপৰিও ভা‍ষাতত্ত্বৰ সৰ্বজনগৃহীত মানৰ অভাৱ আৰু লগতে বিভিন্ন নৃতাত্বিক, ভৌগোলিক, সামাজিক তথা ৰাজনৈতিক সমস্যাৰে পৰিবেষ্টিত হোৱাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ভাৰতীয় ভাষাসমুহ ভাষা-প্ৰযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰখনত বহু পিছ পৰি থকা পৰিলক্ষিত হৈছে।\nঅসম আৰু উত্তৰ-পূবৰ স্থানীয় ভাষা\nঅসমীয়াকে ধৰি উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ ভাষাসমূহৰ অৱস্থা বহু বেছি শোচনীয়। ভাষা-প্ৰযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰত উত্তত-পূব ভাৰতীয় ভাষাসমূহৰ বৰ্তমান অৱস্থা এনেদৰে উল্লেখ কৰিব পাৰি-:\nকোনো উত্তৰ পূৰ্বীয় ভাষাতে আধুনিক প্ৰযুক্তিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় আহিলা তথা সজুলি যথেষ্ট পৰিমাণে বিকশিত হোৱা নাই।\nঅসমীয়াৰ ইউনিক’ড বা অনা-ইউনিক’ড লিখন এতিয়াও বহু পৰিমাণে বাংলা সঁজুলিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, কাৰণ এই দুইটা লিপিৰ মাজত যথেষ্ট সামঞ্জস্য আছে। ।\nইণ্টাৰনেটত এই ভাষাসমূহ ব্যৱহাৰ কৰি লিখা সমল একেবাৰে নগণ্য। উদাহৰণ স্বৰূপে অসমীয়া প্ৰায় ১.৩ কোটি লোকৰ মাতৃভাষা (২০০১ চনৰ পিয়ল মতে) হোৱা সত্ত্বেও ইণ্টাৰনেটত অসমীয়া সমল লজ্জাজনক ভাৱে কম।\nএই বিষয়টো সম্পৰ্কে জনসাধাৰণৰ সজাগতা একেবাৰে নাই বুলিব পাৰি\nভাষা-প্ৰযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰখনত কাম কৰি থকা চৰকাৰী তথা স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠন/ ব্যক্তি সকলৰ মাজত সমন্বয় সৃষ্টি কৰাৰ সংগঠিত প্ৰয়াসৰ অভাৱ\nফেচবুক বা গুগলৰ দৰে জনপ্ৰিয় মাধ্যমসমূহ এতিয়াও অসমীয়া বা আন কোনো উত্তৰ পূৰ্বীয় ভাষাত উপলব্ধ নহয়।\nমূল ভাষাতাত্ত্বিক বিষয় বিলাকতে সৰ্বজনগৃহীত মান উপলব্ধ নহয়\nএই আলোচনাৰ পৰা এটা কথাই পৰিষ্কাৰকৈ বুজি পোৱা যায় যে, উত্তৰ পূব ভাৰতৰ ভাষা সমূহে আধুনিক প্ৰযুক্তিৰ প্ৰতাহ্বানৰ সন্মূখীন হ’ব পৰাকৈ এতিয়াও উপযুক্ত হৈ উঠা নাই। আনকি বহুতে ইয়াৰ প্ৰয়োজনীয়তাও উপলব্ধি কৰা নাই। কিন্তু এটা কথা নিশ্চিত যে, আজি মানৱ সভ্যতা তথ্য সংযোগৰ মাধ্যমৰ ক্ষেত্ৰত এক পৰিবৰ্তনৰ মাজেৰে গতি কৰিছে,যেনে চপাৰ পৰা বৈদ্যুতিন মাধ্যমলৈ আৰু ইংৰাজীৰ লগতে কিছুমান ব্যৱসায়িকভাবে সফল ভাষাৰ প্ৰৱল প্ৰভাৱত বহুতো স্থানীয় ভাষাই নিজৰ গুৰুত্ব হেৰুৱাই ধীৰে ধীৰে বিলুপ্তিৰ পথলৈ গতি কৰিছে। এনে এক সন্ধিক্ষনৰ মাজতে ভাষা প্ৰযুক্তি বিকাশ পৰিষদ, অসম, গঠনৰ পৰিকল্পনা হাতত লোৱা হৈছে। উত্তৰ পূব ভাৰতৰ ভাষা আৰু উপভাষাসমূহৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় ভাষা-প্ৰযুক্তি বিকাশ কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে, কিছু সমভাৱাপন্ন লোকেৰে এই সংগঠন গঠিত হৈছে, ইয়াৰ সদস্যসকলৰ কোনোৱে ভাষাতত্ব, তথ্য প্ৰযুক্তি বা গ্ৰাফিক ডিজাইনৰ ক্ষেত্ৰখনত কাৰ্যৰত, বা কোনোবাজন এই ব্যৱস্থা সমূহৰ ব্যৱহাৰকাৰী মাত্ৰ। আত্মবিশ্বাস আৰু বৌদ্ধিক সততাক মূলধন হিচাপে লৈ আৰম্ভ কৰা ভাষা প্ৰযুক্তিৰ সমল সমূহৰ বিকাশ আৰু প্ৰয়োগ কৰি উত্তৰ পূব ভাৰতৰ ভাষাসমূহক আধুনিক প্ৰযুক্তিৰ বাবে উপযুক্ত কৰি তোলাত অৰিহণা যোগাবলৈ এই পৰিষদ প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ। এই ভাষা সমূহৰ নিজস্ব বৈশিষ্ট্যৰ ওপৰত পৰিষদে গভীৰ দৃষ্টি ৰাখিব আৰু পৰিষদে বিশ্বাস কৰে যে, আধুনিক প্ৰযুক্তিৰ সৈতে উপযুক্ত ভাবে সংযোগ স্থাপন হ’লেহে এই ঐতিহ্যপূৰ্ণ ভাষা বিলাকে নতুন প্ৰজন্মক আকৰ্ষিত কৰিব পাৰিব আৰু এই ভাষাসমূহৰ অস্তিত্বৰ বাবে এই ধৰণৰ সংযোগ স্থাপন অতি প্ৰয়োজনীয়।


Republic day 2022 virat horse presidential bodyguard retires after 14 years - দেশৰ বাবে ১৮ বছৰীয়া কেৰিয়াৰ ! গণৰাজ্য দিৱসৰ দিনাই অৱসৰ ল'লে বিৰাটে, বিৰাটৰ সৈতে প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু ৰাষ্ট্ৰপতি ...– News18 assam\nHome » photogallery » nation »দেশৰ বাবে ১৮ বছৰীয়া কেৰিয়াৰ ! গণৰাজ্য দিৱসৰ দিনাই অৱসৰ ল'লে বিৰাটে, বিৰাটৰ সৈতে প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু ৰাষ্ট্ৰপতি ...\nRepublic Day 2022: বিৰাটক এই বছৰসেনা দিৱস উপলক্ষে চিফ অফ আৰ্মি ষ্টাফ কমাণ্ডেচন কাৰ্ডৰে সন্মানিত কৰা হৈছে।\n| January 26, 2022, 17:57 IST\nবিৰাটক এই বছৰসেনা দিৱস উপলক্ষে চিফ অফ আৰ্মি ষ্টাফ কমাণ্ডেচন কাৰ্ডৰে সন্মানিত কৰা হৈছে। এইটো এটা বহুত দীঘল ঘোঁৰা।\nবিৰাটে ২০০৩ চনত হেমপুৰৰ ৰিমাউণ্ট ট্ৰেইনিং স্কুলৰ পৰা ৰাষ্ট্ৰপতিৰ দেহৰক্ষী হিচাপে যোগদান কৰিছিল। বিৰাট হনভাৰিয়ান প্ৰজাতিৰ ঘোঁৰা। এজন বিষয়াই কৈছে যে বিৰাটে যোৱা বছৰ গণতন্ত্ৰ দিৱসৰ কুচকাৱাজ আৰু বিটিং দ্য ৰিট্ৰিট অনুষ্ঠানত তেওঁৰ বৃদ্ধ বয়সৰ স্বত্বেও সুন্দৰ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।\nবিষয়াজনে কৈছিল যে তেওঁ বিৰাটৰ ওপৰত উঠি পেৰেডত চাৰিবাৰ ৰাষ্ট্ৰপতিক অভিবাদন জনোৱাৰ সুযোগ পাইছিল। তেওঁৰ মতে, এয়া গৌৰৱৰ বিষয়। বিৰাটে তেওঁক প্ৰথমবাৰৰ বাবে নাৰ্ভাস হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল। তেওঁৰ মতে, বিৰাট সকলো ঘোঁৰাতকৈ পৃথক।\n৭৩ সংখ্যক গণতন্ত্ৰ দিৱসৰ কুচকাৱাজৰ মুখ্য আকৰ্ষণ আছিল বিৰাট। বিৰাটে আজি কামৰ পৰা অৱসৰ লৈছে। কিন্তু তেওঁৰ সেৱা আৰু কৰ্মৰত প্ৰকৃতিৰ বাবে, সকলোৱে তেওঁক অভিবাদন জনাইছে। প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু ৰাষ্ট্ৰপতিও কিছু সময়ৰ বাবে বিৰাটৰ সৈতে আছিল।


৪ ডিচেম্বৰ, ১৯২১\n১ ছেপ্টেম্বৰ, ২০১৬ (৯৪ বছৰ)\nশশীধৰ ভট্টাচাৰ্য (পিতৃ)\nআইদেউ ভট্টাচাৰ্য (মাতৃ)\nবীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য (ভাতৃ)\nনলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য (ইংৰাজী: Nalinidhar Bhattacharya; ১৯২১-২০১৬) অসমৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ কবি, প্ৰবন্ধকাৰ, সমালোচক তথা অনুবাদক। জ্ঞানপীঠ বিজয়ী সাহিত্যিক বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ ভাতৃ নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্যই ৰামধেনুৰ পাতত অনুবাদক হিচাপে নিজৰ সাহিত্য জীৱন আৰম্ভ কৰে। "ননী আছনে ঘৰত" নামৰ কবিতাটি ভট্টাচাৰ্য দেৱৰ অনন্য কৃতি বুলি ধৰা হয়। তেখেতে ১৯৮২ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ ডিফু অধিবেশনৰ কবি সন্মিলনৰ সভাপতিত্ব কৰিছিল।\n5 প্ৰকাশিত গ্ৰন্থৰাজি\nজন্ম আৰু বাল্যকাল[সম্পাদনা কৰক]\nদেউতাকৰ কৰ্মসূত্ৰে তেওঁলোক সোণাৰীৰ ওচৰৰ চফ্ৰাই বাগানত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। চফ্ৰাই ৰেলষ্টেচনৰ ওচৰত লোকেল ব'ৰ্ডৰ অধীনত এখন পাঠশালা স্কুল আছিল, এই স্কুলতে আৰম্ভ হৈছিল ভট্টাচাৰ্যদেৱৰ পাঠশলীয়া জীৱন। পিছলৈ তেওঁলোক ঢেকীয়াখোৱালৈ উঠি আহে। তাতে দেউতাকে তেওঁক কাকজান মাইনৰ স্কুলত নাম লগাই দিয়ে। মাইনৰ পাছ কৰি তেওঁ নকৈ পতা কাকজান হাইস্কুলত নামভৰ্তি কৰে। ১৯৪০ চনত কাকজান উচ্চ মাধ্যমিক বালক বিদ্যালয়ৰ পৰা কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত হোৱা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ যোৰহাট জে. বি. কলেজত নাম লগায়। তাৰপৰা পৰা আই এ পাছ কৰে। তাৰ পাছত ব্যক্তিগত পৰীক্ষাৰ্থী হিচাপে তেওঁ স্নাতক আৰু তাৰ পাছত অসমীয়া বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।\nসাহিত্য কৃতি[সম্পাদনা কৰক]\n২০০২ চনত মহৎ ঐতিহ্য গ্ৰন্থৰ বাবে 'সাহিত্য অকাডেমি বঁটা'।\n↑ "মৌ-সনা সোঁৱৰণি: নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য". xahitya.org. February 15, 2013. http://www.xahitya.org/2013/02/15/mou_xona_xowaroni/। আহৰণ কৰা হৈছে: February 15, 2013.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=নলিনীধৰ_ভট্টাচাৰ্য&oldid=304320"ৰ পৰা অনা হৈছে


বৰমাত অনলাইনযোগে টাইকোৱানডো প্ৰশিক্ষণ: খেলুৱৈক প্ৰমাণপত্ৰ বিতৰণ – Guwahati Times\nবৰমাত অনলাইনযোগে টাইকোৱানডো প্ৰশিক্ষণ: খেলুৱৈক প্ৰমাণপত্ৰ বিতৰণ\nAssamese Newsবৰমাত অনলাইনযোগে টাইকোৱানডো প্ৰশিক্ষণ: খেলুৱৈক প্ৰমাণপত্ৰ বিতৰণ\nক’ভিড-১৯ মহামাৰীৰ বাবে লকডাউন জাৰি কৰাৰ সময়ত আন বিভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ সমান্তৰালকৈ ক্ৰীড়া ক্ষেত্ৰতো যথেষ্ট প্ৰভাৱ পৰা পৰিলক্ষিত হৈছিল । কিন্তু মহামাৰীসৃষ্ট পৰিৱেশত একাংশ খেলুৱৈ শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱেও ভাঙি পৰিছিল । উক্ত সময়চোৱাত ক্ৰীড়া ক্ষেত্ৰৰে জড়িত সংগঠনসমূহে খেলুৱৈসকলক উৎসাহিত কৰাৰ বাবে অনলাইনযোগে বিভিন্ন প্ৰতিযোগিতাৰ আয়োজন কৰিছিল । সেয়ে, বড়োলেণ্ড টাইকোৱানডো এছ’চিয়েছনৰ বৰমাত থকা চেলেঞ্জাৰ্ছ স্পৰ্টছ এণ্ড ফিটনেছ একাডেমীয়েও এই ক্ষেত্ৰত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছে ।\nটাইকোৱানডো খেলৰ লগত জড়িত খেলুৱৈসকল যাতে অন্যমনস্ক হৈ নাযায় আৰু হতাশাত ভূগিবলগীয়া নহয়, তাৰ কাৰণে চেলেঞ্জাৰ্ছ স্পৰ্টছ এণ্ড ফিটনেছ একাডেমীয়ে অনলাইনযোগে এমাহ জোৰা টাইকোৱানডো প্ৰশিক্ষণ কাৰ্যসূচী অনুষ্ঠিত কৰে আৰু প্ৰশিক্ষণৰ অন্তত প্ৰতিযোগিতাও অনুষ্ঠিত কৰা হয় । প্ৰতিযোগিতাত সফলতা অৰ্জন কৰা খেলুৱৈসকলক সোমবাৰে পদক আৰু প্ৰমাণপত্ৰ প্ৰদান । ১৪ গৰাকী খেলুৱৈক সোণৰ পদক, ১৩ গৰাকী খেলুৱৈক ৰূপৰ পদক আৰু ৯ গৰাকী খেলুৱৈক ব্ৰঞ্জৰ পদক প্ৰদান কৰা হয় । লগতে খেলুৱৈসকলক প্ৰমাণপত্ৰও প্ৰদান কৰা হয় ৷\nআনহাতে, আন ২৪ গৰাকী খেলুৱৈক মানপত্ৰ প্ৰদান কৰা হয় । চেলেঞ্জাৰ্ছ স্পৰ্টছ এণ্ড ফিটনেছ একাডেমীৰ সভাপতি হিমাংশু পাঠকে সঞ্চালনা কৰা বঁটা বিতৰণী অনুষ্ঠানটিত উপস্থিত থাকে সদৌ অসম টাইকোৱানডো সন্থাৰ চি. অ. ভাস্কৰ ৰঞ্জন দাস, বড়োলেণ্ড টাইকোৱানডো সন্থাৰ সম্পাদক লাচিত বসুমতাৰী, সদৌ অসম টাইকোৱানডো সন্থাৰ প্ৰচাৰ সম্পাদক হৃদয়ানন্দ দাস, সদৌ অসম টাইকোৱানডো সন্থাৰ সম্পাদক ধীৰু নাথ, বাক্সা প্ৰেছ ক্লাৱৰ সভাপতি আলকাচ আলীকে ধৰি আন কেইবাগৰাকীও বিশিষ্ট ব্যক্তি ৷


Nelfin in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Nelfin ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nNelfin की जानकारी\nNelfin ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Nelfin Benefits & Uses in Assamese- Nelfin ar laabh aaru byavaharsamuh\nNelfin ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Nelfin Dosage & How to Take in Assamese - Nelfin ar paali aaru xeya kenedore lobo\nNelfin ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Nelfin Side Effects in Assamese- Nelfin ar parshwakriyasamuh\nNelfin সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Nelfin Related Warnings in Assamese- Nelfin xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Nelfinৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Nelfin with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Nelfin ar gurutor kriya-pratikriya\nNelfin মতভেদসমূহ- Nelfin Contraindications in Assamese- Nelfin nishedhsamuh\nNelfin ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Nelfin in Assamese- Nelfin ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Nelfin ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Nelfin Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Nelfin kriya-pratikriya\nNelfin ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Nelfin Benefits & Uses in Assamese - Nelfin ar laabh aaru byavaharsamuh\nNelfin তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nNelfin ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Nelfin Dosage & How to Take in Assamese - Nelfin ar paali aaru xeya kenedore lobo\nNelfin-ৰ উপাদানসমূহ - Nelfin Active Ingredients in Assamese - Nelfin-ar upadaansamuh\nNelfin ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Nelfin Side Effects in Assamese - Nelfin ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Nelfin ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nNelfin সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Nelfin Related Warnings in Assamese - Nelfin xonkranta xatarkatabanisamuh\nNelfin-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভৱতী মহিলাই Nelfin পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কখা চিন্তা নকৰাকৈ গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।\nNelfin-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nNelfin স্তন্যপায়ী মহিলাৰ বাবে সম্পূৰ্ণৰূপে সুৰক্ষিত।\nবৃক্কত Nelfin কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nNelfinৰ বৃক্কত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই বৃক্ক ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nযকৃতত Nelfin কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nNelfinৰ কলিজা ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Nelfin ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় ৰ বাবে Nelfin সম্পূৰ্ণৰূপে সুৰক্ষিত।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Nelfinৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Nelfin with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Nelfin ar gurutor kriya-pratikriya\nNelfin তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nNelfin মতভেদসমূহ - Nelfin Contraindications in Assamese - Nelfin nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Nelfin লোৱা অনুচিত যাতে -\nNelfin ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Nelfin in Assamese - Nelfin ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Nelfin-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Nelfin আসক্তি সৃষ্টি কাৰক বুলি কোনো সাক্ষ্য নাই।\nআপুনি Nelfin লোৱাৰ পিছত টোপনি ভাৱ অথবা অৱসাদগ্ৰস্ত যেন অনুভৱ কৰিব পাৰে। সেয়ে এয়া এৰাই চলাটো ভাল।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Nelfin লোৱা উচিত।\nNelfin য়ে মানসিক বিসংগতিৰ চিকিত্সা কৰাত বা নিৰাময় কৰাত অক্ষম।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Nelfin ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Nelfin Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Nelfin kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Nelfinৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nকেতবোৰ বিশেষ খাদ্যৰ সৈতে Nelfin লোৱাটোৱে দৰৱৰ প্ৰভাৱ বিলম্বিত কৰিব পাৰে। এইবিষয়ে আপোনাৰ ডাক্তৰৰ সৈতে কথা পাতক।\nমদ আৰু Nelfinৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Nelfin লোৱাৰ সময়ত মদ্যাপন কৰা সম্পৰ্কত একো ক'ব পৰা নাযায়।\nNelfin ৰ অনুকল্প - Substitutes for Nelfin in Assamese\nNelfin ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Nelfin Price and Pack Size in Assamese - Nelfin ar mulya aaru pakor size\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Nelfin লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Nelfin ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Nelfin সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Nelfin ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Nelfin সেৱন কৰে?


বেনাৰ (অমিতাভ মহন্ত) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n“হে মহান শিল্পী, আপোনাৰ আকস্মিক প্ৰয়াণত আমি শোকাহত।” —নবোদয় সংঘ।\nচাৰিআলিটোত সকলোৰে চকুত পৰাকৈ এখন বগা বেনাৰত সেই মহান শিল্পীৰ ছবি সহ এই বাক্যশাৰী ট টকৈ জিলিকি আছে। বেনাৰখনক অৱশ্যে এতিয়া আৰু বগা বুলি ক’ব নোৱাৰি। ধূলি-বালি পৰি কিবা এক অদ্ভুত ৰং হৈছে। নহ’বনো কিয়, নাই নাই কৈ কম দিন ধৰি ওলমি থকিলনে এইখন। দিন গৈ কেতিয়াবাই মাহত পৰিলগৈ, লাহেকৈ মাহৰ পৰা বছৰ….।\nসেইদিনা দুপৰীয়া খবৰটো শুনাৰ লগে লগে নবোদয় সংঘৰ সম্পাদক দেবুই দুঘণ্টাৰ ভিতৰতে এই বেনাৰখন ক’ৰ পৰা যে ইমান কম সময়ত যোগাৰ কৰিছিল সি হে জানে। সংঘৰ সকলোৱে উৎসাহেৰে চাৰিআলিটোতে সেইখন টানি সেই কেইদিন মহান শিল্পীজনাৰ গুণ গৰিমা প্ৰচাৰ কৰাত ব্যস্ত হৈ থাকিল। দিনে ৰাতিয়ে বন্তি, মমবাতি জ্বলি থাকিল, ৰাণাৰ চনীৰ মিউজিক চিষ্টেমটোত সেই কেইদিন অহৰহ সেই মহান শিল্পীজনাৰ গান বাজি থাকিল। তেখেতৰ শ্ৰাদ্ধৰ দিনা শ্ৰদ্ধাঞ্জলীৰ লগতে সাংগীতিক সন্ধ্যাৰো আয়োজন কৰা হ’ল।\nতাৰপাছত……। তাৰপাছত আৰু কি! দিন, মাহ, বছৰ বাগৰি যায়, বেনাৰখন তেনেকৈয়ে ওলমি থাকে। এফালৰ ৰচীডাল ছিগি গৈছে, ৰ’দে-বৰষুণে বেনাৰৰ আখৰবোৰ অস্পষ্ট কৰি দিছে, শিল্পীৰ ছবিখন চিনি নোপোৱা হৈ গৈছে। কিন্তু বেনাৰখন খোলাৰ কথা কাৰো মনত নপৰে।\nসদায় ঘৰৰ পৰা ওলোৱা-সোমোৱা কৰোঁতে কলিতাই এবাৰ বেনাৰখনলৈ চায়। মনটোৱে উচপিচ কৰে। বয়স অলপ কম হ’লে আৰু এই বেমাৰবোৰে সঙ্গ নিদিয়া হ’লে কলিতাই চাগে নিজেই এই বেনাৰখন খুলি দিলেহেঁতেন।\n– খুৰা, আজি এইখনৰ ব্যৱস্থা কৰিম ৰ’ব।\nকলিতাই আজি পুৱাই পুৱাই আকৌ চকু ডাঙৰ ডাঙৰ কৰি মেলি বেনাৰখনৰ পিনে চাই থকা দেখি বিকীয়ে মাত লগালে।\nবেনাৰখন লগোৱাৰ এমাহ পিছটো সেইখন খোলাৰ বাবে কাৰো উমঘাম নেদেখি কলিতাই এই বিকী, দেবু, ৰনী যাকে দেখা পাই তাকেই এই বিষয়ে কোৱা আৰম্ভ কৰিছিল।\n– বোপাহ’ত, এই বেনাৰখন খোলাৰ ব্যৱস্থা কৰিবৰ হ’ল আৰু, অনেক শ্ৰদ্ধা জ্ঞাপন হ’ল কিন্তু।\n– অ’ অ’ খুৰা, এই দুই এদিনতে খুলিমেই আৰু…। আচলতে কামৰ হেঁচাত একেবাৰে সময়েই পোৱা নাই।\nপ্ৰতিবাৰে এই একেই উত্তৰ। এই দুই এদিন কেতিয়া আহিব হয়তো কোনেও নাজানে। কৰিবলৈ একো নাই কলিতাৰ। এইফালে প্ৰয়াত শিল্পীৰ ওপৰত ৰ’দ বৰষুণৰ অত্যাচাৰ। শেষত কলিতায়ো ল’ৰাহঁতক কোৱা বাদ দিলে। কৈ কি লাভ।\nকলিতাই চশমাৰ আঁৰেৰে বিকীৰ ফালে এবাৰ চালে। বেছি কথা কোৱাৰ মন নগ’ল। এটা দীৰ্ঘশ্বাস এৰি লাহেকৈ ক’লে—\n‘চোৱা তোমালোকৰ যদি সময় হয়! তোমালোকৰটো বহুত কাম, এই বেনাৰ খোলাটো আকৌ কিবা কাম হ’ল নেকি!’\nবিকী গুছি গ’ল। কলিতাই আকৌ এবাৰ বেনাৰখনৰ ফালে চালে, ওপৰৰ ৰচীডাল চিঙি গৈ শিল্পীৰ মুখৰ একাংশ ঢকা গৈছে। কলিতাৰ ভাব হ’ল শিল্পীয়ে চাগে লাজতে নিজেই নিজৰ মুখখন ঢাকি লৈছে।\nতাৰপিছত কলিতা পাৰ্কলৈ ওলাল। তেওঁৰ বয়সৰ অনেক লোক ৰাতিপুৱাই পাৰ্কলৈ আহে, লাফিং ক্লাবলৈ। ইয়ালৈ অহা বেছিভাগৰে জীৱনত হাঁহিবলৈ কোনো কাৰণ নোহোৱা হৈ গৈছে। তেওঁলোকে ইয়ালৈ হাঁহিবলৈ আহে, এনেই হাঁহে। প্ৰাণ খুলি নহ’লেও ডিঙি খুলি!\nপাৰ্কত সোমায়েই গগৈৰ মুখত এটা দুঃসংবাদ শুনিলে কলিতাই। অসমীয়া সংগীত জগতৰ আন এক মহীৰুহ কল্যাণ বৰুৱাৰ মৃত্যুৰ খবৰ। সকলো শোকাস্তব্ধ। তেওঁৰ বিষয়ে বহু দেৰিলৈ চলিল আলোচনা, পুৰণি স্মৃতি ৰোমন্থন। ঘৰলৈ ঘুৰি আহি টিভিটো লগাই দিলে কলিতাই। অসমীয়া চেনেলকেইটাতো কেৱল তেওঁৰেই খবৰ।\nশিল্পীৰ মৃত্যুত শোক প্ৰকাশ কৰি সকলো প্ৰতিষ্ঠান, অফিচ, বিদ্যালয় বন্ধ ঘোষণা কৰা হৈছে। ঘৰত বহি বহি বিৰক্তি লাগিল কলিতাৰ। চাৰিআলিলৈ ওলাই আহিল।\nচাৰিআলিত এটা অহেতুক ব্যস্ততা। দেবুই দুজন হাজিৰা কৰা মানুহৰ দ্বাৰা বেনাৰখন নমাই আছে। ৰনী মিউজিক চিষ্টেমটো লৈ ব্যস্ত।\nমনে মনে হাঁহিলে কলিতাই। আজি আকৌ এখন নতুন বেনাৰ লগোৱা হ’ব। ধকধকীয়া বগা বেকগ্ৰাউণ্ডত প্ৰয়াত কল্যাণ বৰুৱাৰ ছবিখন জিলিকি থাকিব। চাকি, কেণ্ডেল, ফুলেৰে চাৰিআলিটো জিলিকি থাকিব।\nকিন্তু……. কিন্তু কিমানদিন…\n← বিসৰ্জন (ৰূপাংকৰ চৌধুৰী)\nওদা ৰান্ধনীৰ আত্মকথা আৰু কেইপদমান ব্যঞ্জন (মানসী গোস্বামী) →\ntamam rupa da


অপত্য : অতুলানন্দ গোস্বামী – enajori\nঅপত্য : অতুলানন্দ গোস্বামী\nকোনে নামটো দিছিল কল্পই মনত পেলাব পৰা নাই। হাঁহিৰাম। কিন্তু অকনো হেনস্থাৰে নহয়। আমাৰ ৰাজ্যপাল এজন, মুখ্যমন্ত্ৰীজনা, এওঁলোককো হাঁহিৰাম আখ্যা দিয়া হৈছে। মোৰ বন্ধু অধ্যাপক এজনকো আমি হাঁহিৰাম বুলিয়ে মাতিছিলোঁ – মুখখন মেলিলেই হাঁহিটো ওলায় বাবে। অথচ আমাৰ হাঁহিৰাম যে? ভাত ৰান্ধিছিল! তাৰ নামটোহে চাবেক, মুখত হাঁহিৰবাবে নহয়। সি এতিয়া পাচলিৰ বেপাৰ কৰিছে। বিয়া কৰালে। এদিন ঘৈণীয়েকক লৈ আহিছিল। মই ধেমালি কঅৰি সুধিছিলো – “ই বাৰু এতিয়া হাঁহেনে মাজে সময়ে? নামটোহে তাৰ হাঁহিৰাম!”\nদুয়ো হাঁহিছিল। মৰম লগাকৈ হাঁহিছিল। মুদ্ৰাদোষ হিচাপে নহয়।\nএই মানুহজনৰ মুখতো হাঁহিটো প্ৰায় থাকেই। কল্পৰ দোকানৰ পৰা সদায় এটকাৰ আমলখিৰ পেকেট এটা কিনে। সদায়মানে যিদিনাই আহে। টকাটো দিওঁতেও হাঁহি এটা মাৰে। বৰ মিঠা হাঁহিটো। কৃত্ৰিমতাৰ চিন নাথাকে। বগা চুৰিয়া চোলাৰে সম্ভ্ৰম ওপজাব পৰা চেহেৰা মানুহজনৰ। হাতত সেইদিনাৰে কোনোবা কাগজ এখন। সেইখনকে মেলি লৈ বাছষ্টপৰ পকী বেঞ্চখনতে বহে বেছ কিছু সময়। আমলখিৰ পেকেটটো খুলি দুটা বা তিনিটা টুকুৰা মুখত লৈ থাকে।\nবাছষ্টপটো ধুনীয়াকৈ সজাই দিছে কাষৰ বিশাল চৌহদজুৰি থকা নতুনকৈ বহা কোম্পানীটোৰ কৰ্তৃপক্ষই। একেদৰে বিশাল পাঁচমহলীয়া কাৰ্যালয় ভৱনটোৰ চাকচিকৰ লগত ৰজিতাখোৱাকৈ ষ্ট’পটোৰ চালি, বেৰ, গোটেইবোৰ সুন্দৰকৈ সজাই দিছে। চালিৰ ওপৰত, কাষৰ বেৰত কোম্পানীৰ বিজ্ঞাপন।\nএইবোৰ সাজিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ পৰাই কল্পই অকণমানকৈ দোকান এখন খুলি লৈছিল।মেজ এখনৰ ওপৰত এগালমান বটল, বৈয়াম আৰু দুটা খুঁটিৰ মাজত সূতা বান্ধি এতিয়া ওলোৱা অলেখ অকণ অকণ পেকেট। তাৰ মাজত পাণ মছলা আছে। সৰুকৈ কটা মিঠা চুপাৰি আছে। চাদা আছে আৰু আছে, সেই যে ক’লো শুকান আমলখিৰ টুকুৰা। সিও তাৰ মেজৰ ওপৰত পতা দোকানখন যিমান পাৰে সজাই লৈছে।\nবাছষ্টপটোত এতিয়ালৈকে পৌৰসভাই কোনো মগনীয়াক পট্টন দিয়া নাই। শুক্ৰেশ্বৰ মন্দিৰৰ ওচৰত ধৰ্মপ্ৰাণ মগনীয়াসকলেহে পাইছে সেই সুবিধা। বাটৰ কাষৰ লোহাৰ জেওৰাতে কানি – কাপোৰ মেলি থোৱা সকলো মন্দিৰ যাত্ৰীৰ উপৰি অন্যৰ বাটৰুৱাই দেখি থাকে।\nএইটো বাছষ্ট’পটো কিন্তু নিকা হৈয়ে আছে এতিয়াও। তাত অৱশ্যে কল্পৰো কিছু অৰিহণা নথকা নহয়। সি গ্ৰাহকে পিক পেলাবলৈ সুবিধা পোৱাকৈ চূণে ধঁপাতে সানি পাণ বিক্ৰী নকৰেই। সিদ্ধান্তটো তাৰ নিজৰ। টফি, চকলেট কিনা গ্ৰাহকো নোহোৱা নহয়।\nআৰু এইজন তাৰ প্ৰায় নিয়মিত গ্ৰাহক। পুৱা আঠমান বজাৰ পিছতে আহি ওলায়হি। সদায় নহয়, সেই মাহেকত দুদিন বা এদিন। কিন্তু সেইদৰেও যোৱা প্ৰায় এবছৰ দেখিছে তেখেতক কল্পই। প্ৰথমতে সি ভাবিছিল নিশ্চয় তেখেতে ওচৰতে থকা ইংৰাজী মাধ্যমৰ স্কুলখনত নাতি-নাতিনী কাৰোবাক থ’বলৈ আহে। পিছে হ’বই নোৱাৰে। সেইটো কাম কৰিবলৈ আহিলে আৰু কিছুদূৰ আহি এইখিনিত বহিবলৈ আহিব কিয়? আৰু যদি হয়েই স্কুলৰ কামটো কৰি লগে লগে নিশ্চয় ঘুৰিও যাব।\nকল্পৰ লগত, মাতে কথাৰে নহ’লেও সেইকণ সান্নিধ্যৰ যোগেদিয়েই এটা সম্পৰ্কৰ গঢ় লৈছিল মানুহজনৰ।\nকিন্তু মানুহজননো কোন?\nকল্পই ধৰিব পৰা নাছিল। সুধিবলৈকো সিমান অন্তৰংগ হ’বলৈ সি সুবিধা কৰিব পৰা নাছিল। আলেঙে আলেঙে থাকিয়ে মানুহজনৰ উপস্থিতিক মানি লৈছিল সি। সি মন কৰিছিল, মানুহজনে কাগজখন চায় অলপ সময়। মানুহৰ যাতায়ত বাঢ়িলে বা কাষৰ সেই কাৰ্যালয়ৰ চৌহদলৈ মানুহৰ সমাগম বেছি হ’লে এটা সময়ত উঠি যায়। অলপ দূৰ খোজকাঢ়ি গৈ ঘাইপথ পাৰ হৈ সিফালৰ বাছষ্ট’পটো পায়গৈ।\nকিছুদিনৰ পৰা তাৰ যেন চকু পৰিছল, সেই কাৰ্যালয়ৰ বিশাল গেটখন খোলাৰ শব্দ হ’লেই মানুহজনে সেইফালে চায়। মেনেজিং ডিৰেক্টৰৰ গাড়ীখন সোমালে আকৌ ডাঙৰ গেটখন বন্ধ কৰি দিয়ে। কাষৰ সৰু গেটখনেৰে মানুহ সোমাব পাৰে। সেইফালে ওলোৱা সোমোৱা মানুহবোৰৰ ৰেহৰূপ চাবলৈহে যেন মানুহজন বহে কিছু সময়। সেইদৰে ভাবিবৰ প্ৰয়োজনেই নাছিল, যদিহে মানুহজনৰ এই ব্যৱহাৰ প্ৰায় নিয়মিত নহ’লহেঁতেন।\nকল্পই জানিব খুজিলে নামটো তেখেতক সুধিও ল’ব পাৰিলেহেঁতেন। জগদীশ মহন্ত মানুহজনৰ নাম। চৰকাৰী চাকৰি এটাই কৰিছিল। অৱসৰ পালে। বৰ সুন্দৰ সুখৰ সৰু পৰিয়াল। ল’ৰা ছোৱালী এহাল। ছোৱালীজনী ডাঙৰ। সিহঁততে প্ৰাণ মানুহজনৰ। সিহঁত দুটাৰ বাবেই কৰিব পৰা সকলোখিনি কৰিলে।\nচাকৰি সূত্ৰে ৰাজ্যৰ বিভিন্ন নগৰত থাকিবলগা হৈছিল মহন্তৰ। সেইদৰে থাকিও ল’ৰা ছোৱালীহালৰ বাবে দিব পৰা গোটেইখিনি সময় দি সিহঁতক সংগ দি পোৱা আনন্দই তেওঁৰ জীৱনকে ধন্য কৰিছিল।\nসিহঁতৰ কাপোৰ কানিৰ জোখবোৰ কেতিয়া সলনি হ’বলৈ ধৰিলে, তেওঁ যেন গমেই নাপালে। ছোৱালীয়ে মেখেলা চাদৰ বা চেলোৱাৰ কামিজ পিন্ধিবলৈ লোৱাৰ পিছতো এদিন তাইৰবাবেকিনি অনা কিবাছবি থকা কমিকৰ কিতাপ এখন দিবলৈ লওঁতে থমকি ৰ’ব লগা হ’ল, জীয়েকে যেতিয়া হাঁহি মাৰি সুধিছিল – ‘এইখন কালৈ আনিছে দেউতা?’\nমহন্তই যেন মানি ল’ব খোজা নাছিল তাইৰ সেইবোৰ কমিক পঢ়া বয়স পাৰ হৈ গ’ল কেতিয়াবাই।\nঅথাপি দিনবোৰ ধৰি ৰাখিবৰ মন গৈছিল মহন্তৰ। ল’ৰাটোৰ অকণ অকণ হাফপেণ্ট দুটা, বনিয়ন দুটা এদিন ধুনীয়াকৈ জাপি আলমাৰীত থকা নিজৰ কাপোৰৰ জাপৰ তলত ভৰাই থ’বলৈ লওঁতে সিহঁতৰ মাকে দেখিলে। সুধিলে – “কি কৰিবা সেইবোৰেৰে?”\n‘থকচোন দিয়া; এনেয়ে চুই চাবলৈকে ভাল লাগিব এদিন।‘ মাকে একো কোৱা নাছিল।\nআচলতে সৰু ল’ৰা ছোৱালীৰ কাপোৰবোৰ বেয়া নহয়েই তেনেকৈ। সিহঁতহে বাঢ়ে সোনকালে। কাপোৰবোৰ সৰু হৈ যায়। ভাই ভতিজাৰ ল’ৰা ছোৱালীয়ে পিন্ধিব পৰা বয়স হ’লে সহজে সেইবোৰ হাত সলনি হয়।\nক’ব নোৱাৰাকৈয়ে দিনবোৰ পাৰ হৈ গৈছিল। ল’ৰা ছোৱালীহালেও বুকু জুৰাই থাকিয়ে ডাঙৰ হ’বলৈ ধৰিলে। পঢ়া শুনা কৰিলে। প্ৰথমিক ডিগ্ৰীকেইটা সহজেই পালে দুয়োটাই। ছোৱালী সময়ত এম এ হ’ল। ল’ৰা গ’ল গুজৰাটলৈ।\nছোৱালীজনীয়ে কলেজএখনত কাম এটা পাইছিলহে। অৱশ্যাম্ভাৱী পৰিবৰ্তন আহিল। চকুত পৰা শিক্ষিতা ছোৱালী। ঘৰখন ভাল। অকণো আহুকাল নোহোৱাকৈ তাইৰ বিয়াখন হৈ গ’ল। আৰু মহন্তৰ চাকৰি কালৰ অন্ত পৰিল।\nসেইবাবে কিন্তু ল’ৰাৰ পঢ়াত অসুবিধা নহ’ল। সি বৃত্তিমুলক বাচনি পৰীক্ষা এটাত সফল হৈ প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ উচ্চশিক্ষা এটা ল’বলৈ সুবিধাপালে। প্ৰচুৰ সম্ভাৱনা থকা শিক্ষা।\nপৰিয়ালটোৰ আনন্দ পাৰ ভাঙি গ’ল। সন্তানৰ ভাগ্য দেখি বহুতে যেনেকৈ আনন্দ প্ৰকাশ কৰিছে, এচামে মুখেৰে হাঁহি পেটে ঈৰ্ষা নকৰা নহয়। সেইসকলৰ সৰহভাগেই কিন্তু আপোন মানুহ।\nএই আপোন মানুহবোৰ সদায়ে আচলতে আপোনহৈ নাথাকে। কোন কেনেকৈ কোন সময়তপৰ হৈ পৰে ধৰিব নোৱাৰি। মানৱ চৰিত্ৰৰ এই দিশটো বিচাৰ কৰা বৰ টান। পৃথিৱীৰ অতি বিদগ্ধ মনস্তাত্বিকে যদি কৰিছেও আপোনাৰ আমাৰ দৰে সাধাৰণ লোকে সেইবোৰৰ ভূ নাপাওঁ।\nল’ৰা ছোৱালীৰ সাফল্যৰ আনন্দত ভোল গৈ আছিল পৰিয়ালটো। ছোৱালী আহে জোঁৱাইক লৈ। ছেমেষ্টাৰ একোটা শেষ হ’লে ল’ৰাও আহে দহ পোন্ধৰদিন থকাকৈ। একেবাৰে সাং কৰি ওলাবলৈ দুবছৰ আছেই।\nবাই ভাই একেলগে থাকিলে ঘৰখন উৰি থাকে। মহন্তই আনে দেখাকৈ বৰকৈ স্ফুৰ্তি নকৰিলেও তেখেতৰ মুদ্ৰাদোষৰ দৰে মুখত হাঁহিটো কিন্তু মাৰ নাযায়। মাক কিন্তু বেলেগ। তেখেতেমাটিত ভৰি নিদিয়ে। বতাহত উৰি ফুৰে ইটো কোঠাৰ পৰা সিটোলৈ।\nপুতেক ঘূৰি যোৱাৰ পিছত কেবাদিনলৈকে ঘৰখন নিজম হৈ পৰে। উকা উকা লাগে। কাম যেন নায়েই ঘৰখনত একো! জীয়েকো এদিন যাবগৈ নিজৰ ঘৰলৈ।\nসেইদৰেই দিনবোৰ গৈ থাকে। তাৰ মাজতে আকৌ খদমদম লাগে ঘৰখনত। প্ৰথমটো নাতিৰ আগমন হ’ব। আগে পিছে একেবাৰে উত্সৱৰ থলী হৈ পৰিল। কিমানবোৰ যে কাম, কিমান লেঠা, কিমান আঁচনি। জোঁৱাইৰ মাকো আহি থাকিলহি কিছুদিন।\nছোৱালী এজনী হ’ল। বিয়নীৰ বাহিৰে কাৰো মনত সেইবাবে অকণো কুণ্ঠাৰ ভাৱ দেখা নগ’ল। গুজৰাটলৈ খবৰ গ’ল ভাগিনী এজনী হোৱা বুলি। পিছদিনাই নহ’লেও দুদিনমানতে অভিনন্দনপূৰ্বক বাতৰি এটা আহিব লাগিছিল। সকলোৱে আশা কৰিছিল সেইদৰেই।\nআশা কৰা মানুহবোৰে বুজা নাছিল যে তাৰ এইটোৱেই শেষ ছেমেষ্টাৰ। সেইটো শেষ হ’লেই সি আজৰি হ’ব। আজৰি হৈয়ে বোলে সিহঁতে কামো পাব। আজিকালি নিয়ম হৈছে বহুজাতিক কোম্পানীবোৰে হেনো শিক্ষানুষ্ঠানতে নিৰ্বাচন কৰে তেওঁলোকক লগা বুদ্ধিমান লোক। দেশীয় ডাঙৰ কোম্পানীয়েও বোলে কৰা হৈছে তেনে নিৰ্বাচন – কেম্পাছ ছিলেকছন, বাৰীতে বছা বুলিও ক’ব পৰা হয়।\nমহন্তৰ সুযোগ্য পুত্ৰকো, এতিয়ালৈকে গম পাই থকামতে, সেইমতই কোনোবা কোম্পানীয়ে নিয়োগ কৰিব বোলে। পুতেক নিশ্চিত। পৰিয়ালৰ সকলোৰে খবৰবোৰপাই থাকি বুকু ভৰি গৈছে। দুদিন বাট চোৱা, বিজয়ডংকা বজাই ল’ৰা ঘৰ পাবহি।\nডংকা বাজিছিল ঠিকই। ল’ৰাহেঘৰ ঘৰলৈ নাহিল। খবৰ এটা দিলে বৰ ভাল কোম্পানীত চাকৰি এটা পালে বুলি। লগে লগে কামত যোগ দিলে আহমেদাবাদত। বছৰ এটা পাৰ নোহোৱালৈকে ছুটি নাপায়।\nমিছা কথা! বায়েকৰ খং উঠিছিল। চাকৰি আৰু অইন কোম্পানীয়ে দিয়া নাই নেকি কাকো? এনেকৈ কামত যোগ দিবলৈকো সময় নিদিয়াকৈ ক’ৰ কোম্পানী সেইটো?\nবাযেকৰ গোজৰণি কোম্পানীয়ে শুনা নাছিল। কোম্পানী সঁচাকৈয়ে ডাঙৰ, গোটেই দেশতে তাৰ শাখা-অফিচ আছে। অসমতো বোলে খুলিব এটা।\nসেইবোৰলৈ সময় আছে। সি যে পঢ়ি থাকোতেই এনেকৈ কাম এটা পালে সেইটো জানো ভাল কথা হোৱা নাই? সেইটোতে আনন্দ পোৱাচোন সকলোৱে।\n‘সি তাৰ ভাগিনীয়েকজনীক চাবলৈকো এবাৰ মন নকৰিলে-‘ বায়েকৰ অনুশোচনা সেইটোৱে। বৰ আশা কৰিছিল পৰীক্ষা দিয়েই সি ঘৰ পাবহি ঘৰ পোহৰ কৰি ৰখা কেঁচুৱা ভাগিনীয়েকজনী চাবলৈ। দেউতাক মাকক দেখা দিয়াটো তাৰ কৰ্তব্য নহয় জানো? সকলোৰে আশাত চেঁচাপানী ঢালিলে সি।\nচেঁচাপানী কিন্তু সঁচাকৈয়ে ঘটিৰে ঢালিব লগা হ’ল এদিন মাকৰ মূৰত। জীয়েকেই ভিতৰৰ পৰা আনি দিছিল। তাই কোলাৰ কেঁচুৱাটোকো ঘৰতে এৰি এদিন উধাতু খাই মাকৰ ওচৰ পাইছিলহি। দেউতাক আগফালে বাৰাণ্ডাতে বহি আছিল। মুখৰ হাঁহিটো আছিলেই মুখত। সুধিলে – ‘তই অকলেই আহিলি যে মাজনী।‘\n‘আহিলো ৰ’বা, মাক কিবা এটা কওঁ।‘\nমাক ওলাই আহিছিলেই। তেখেতৰ মুখতো সেই দেউতাকে সোধা প্ৰশ্নটোৱেই। মাকক একো উত্তৰ নিদি, সাৱট মাৰি দহৰি ভিতৰলৈ লৈ গ’ল জীয়েকে।\nপিছফালে বাৰাণ্ডাতে পাৰি থোৱা চকী এখনত মাকক বহুৱাই লৈ জীয়েকে একো পাতনি নেমেলাকৈ কৈ দিলে – ‘পোনাই বিয়া ক’ৰালে, মা। তাতে, তাৰে ছোৱালী…’ বুলি কৈ নিজে মুখ ঢাকি কান্দি দিলে।\nমাক শিলপৰা কপৌজনীৰ দৰে থৰ লাগিল। মুৰটো আচন্দ্ৰাই কৰা যেন লাগিল। হাত এখন মূৰলৈ নি নিজেই হেঁচা মাৰি ধৰিলে। মুখত মাত নাছিল। জীয়েকে দেখি ভয় খালে। সাউতকৰে ভিতৰলৈ গৈ পানী এঘটি লৈ আহিলগৈ।\nবাহিৰত বহি থকা দেউতাকৰ মনটো চেবালে। জীয়েক অহাৰ ধৰনটো অলপ বেলেগ। নিশ্চয় কিবা এটা হৈছে। তাকে সোধো বুলি ভিতৰ সোমাই আহি দেখে জীয়েকে মাকৰ মূৰত পানী ঢালি আছে।\n‘কি হ’ল মাজনী?’ – বুলি উত্কণ্ঠাৰে সুধিলে।\n‘একো হোৱা নাই দেউতা, ৰ’বা কওঁ তোমাক’। জীয়েকে ক’লে।\nমহন্ত বহী দিলে ওচৰতে থকা চকীখনত।\nখবৰটো হৃদয়ংগম হ’বলৈ সময় লাগিছিল কিছু। সি বায়েকলৈহে খবৰটো দিলে। মাকক বা দেউতাকক জনাবলৈ নিশ্চয়সংকোচ কৰিলে। বায়েকেও কথাটো শুনিয়েচক খালে এটা। ‘পিছত কথা পাতিম, এতিয়া থ’ বুলি ফোনটো থৈ দিছিল।\nমাকৰ ঘৰলৈ যাওঁতে তেওঁলোকৰ ঘৰুৱা ডাক্তৰ, নগেন বৰুৱাকো মাতি থৈ গৈছিল দেউতাক মাকৰ প্ৰেচাৰটো চাই দিবলৈ।\nহোৱাটো নোহোৱা কৰিব নোৱাৰি। মহন্তৰ মুখৰ হাঁহিটো একেই সাঁচ মৰা যেন হৈ থাকিল কিন্তু জনা মানুহে দেখি থাকিল সেইটো যেন কিছু মলিন হৈ পৰিল। মাকৰ ৰাংঢালী স্বভাৱটোও কৰুণ হ’ল। ঘৰলৈ মানুহ দুনুহ আহিলে ভালই লাগে যদিও সোধ পোছ কৰোঁতে যেন আগৰ উলাহ আদৰবোৰ কমি আহিল।\nবায়েকে পিছত খবৰ কৰি গম পালে পোনাই বিয়া কৰোৱা ছোৱালীজনীয়েও তাৰ লগতে পঢ়িছিল আৰু তায়ো পোনাই কাম পোৱা কোম্পানীতে চাকৰি পাইছে। একেবাৰে সোণত সুৱগা চৰোৱা কথা।\nপৰিস্থিতি শাম কাটোতে সময় লাগিল। নতুন নাতিনীজনীৰমুখৰ কলকলনি ওলাবলৈ ধৰিলে। তাইক লৈ জীয়েক আহি গৈ থাকিল। আৰু তেনে এটা দিনতে গুজৰাটৰ পৰা খবৰ আহিল পুতেক বোলে অসমলৈ আহিব! বোৱাৰীও।\nমাকৰ উথপথপ লাগিল। কোঠা এটা খালী কৰি সজাবলৈ ল’লে। বয় – বস্তু দুই এপদ জোগাৰ কৰাৰ কথা ওলাল।\nপিছে নালাগে। পোনা ঘৰত নাথাকেহি। আহিব মাক-দেউতাকক সেৱা এটি কৰিবলৈ। কিন্তু বোৱাৰীবোলে নাথাকিব ঘৰত। এ চি নাই বুলি জনা বাবে।\nউপায় নাই। সময় ধৰি ৰাখিবৰো উপায় নাই।\nমহন্ত সদায ঘৰা পৰা ওলাই যায় পুৱাৰ ভাগতে। ভাত খাবৰ সময়তহে আহে ঘূৰি। ক’লৈ যায় কাকো নকয়। পৰিবাৰকো নকয়, জীয়েকে এবাৰ সুধিছিল,তাইকো নকয়। যাওক যলৈকে যায়। ভালে ভালে ঘূৰি আহিলেই হয়।\nএদিন সেই বাছষ্টপটোতে বহিছিল কিছু সময়। সুন্দৰকৈ সজাই দিয়া জিৰণিৰ বাবে পকী চালি এখন। বহা বেঞ্চখনো নিমজ। তাতে বহে কিছু সময় মানুহজন। মুখত অৰ্থহীন হাঁহিটো আৰু হাতত কাগজ এখন। এবাৰ উঠি জেপৰ পৰা টকা এটা উলিয়াই কল্পৰ পৰা আমলখিৰ পেকেট এটা কিনে।\nকল্প অভ্যস্ত হৈ পৰিছে। ‘আহিলে?’ বুলি প্ৰশ্ন এটাৰে সম্ভাষণ এটা জনায় যিদিনা আহে সিহঁতৰ সেই হাঁহিৰামজন। আহেই প্ৰায়। এটা সময়ত লাহেকৈ উঠি গুচি যায়। কাৰো লগত কথা পতা বুলি মনত পৰা নাই কল্পৰ।\nকাৰণ তাক বেৰি ধৰি সুধিছিল আজি গোট খোৱা মানুহবোৰে। সি মাথো কৈছিল – ‘সৌ, সৌফালৰ পৰাই আহে সদায় তেখেত…”।\n‘সৌফালে’বুলি কিবা ঠিকনা বুজায় নেকি?\nকল্পৰ পানীৰ জগটোকে আনি হাতেৰে লৈ ছাটি মাৰি দিছিল এজন মানুহে। আহে যদি চতনা ঘূৰক, ভালকৈ সুধি মেলি ঘৰত থৈ দিবগৈ।\nকাগজ পঢ়ি থাকোতেই আজি দেখোন ঢলি পৰিল মানুহজন এফালে। কল্পৰ চকুত পৰিল। ‘কি হ’ল ছাৰ’ বুলি সি সাৰ পাইছিলহি। গোটেই মুখখন ঘামত তিতি গৈছে। কি কৰোঁ, কি নকৰোঁকৈ সি মহন্তৰ চোলাৰ জেপত হাত ভৰাই আছে যদি ৰুমালখন উলিয়াই আনিব খুজিলে। গোটখোৱা সকলোৱে দেখি আছিল।\nহাতত উঠি অহাখন ৰুমাল নহয়। ধুনীয়াকৈ জাপি থোৱা অকণমান বনিয়ন এটা! পুৰণা, কোমল।\nৰুমাল কৰিবলৈ সেইটোহে পালে মানুহজনে!\nকাষৰ কোম্পানীৰ মুৰব্বীজন ঠিক সেই সময়তে কাৰ্যালয় পাইছিলহিঅ। গেটৰ মুখতে মানুহৰ জুমটো দেখি গাড়ীখন ৰখালে। ছিকিউৰিটিৰ মানুহজনে সুধিলে – ‘ কি হৈছে তাত?’\n‘মানুহ এজন বেহুচ হৈ গৈছে, সা- ব!’\nচাহাব নামি আহিল। চৌহদৰ বাহিৰত হ’লেও বাছষ্ট’পটো কোম্পানীৰ। খবৰ এটা লোৱা ভাল।\nওচৰ চাপি থৰ হৈ গ’ল। ‘দেউতা’! অস্ফুট স্বৰে মাতষাৰ দিলে যদিও কল্পৰ বাহিৰে কোনেও ধৰিব নোৱাৰিলে।\nচাহাবে গাড়ীখন কাষলৈ আনিবলৈ দিলে। মেম চাহাবক নামিবলৈ দি মহন্তক গাড়ী তোলাই ল’লে। কল্পৰ খোকোজা লাগিল; মানুহজনৰ জেপত পোৱা সেই এখুঁদমান বনিয়ানটো চাহাবৰ হাতত দিলে লাজ পাব নেকি?\nপোনাই দেউতাকৰ কাষতে বহি ড্ৰাইভাৰক নিৰ্দেশ দিলে ইন্টাৰনেচনেল হাস্পাতাললৈ যাবলৈ। সি হোতেল এৰি ভাৰালৈ লোৱা ফ্লেটলৈ এতিয়া যাব নোৱাৰে। মাকলৈকো খবৰ এটা দিয়াব লাগিব।\nআৰু তাক সময় লাগিব সেই কথাটো বুজিবলৈ যে দেউতাকে তাক এবাৰ চাবৰ বাবেই সেইদৰে বহি থাকেহি বাছষ্ট’পত। জেপত সি অকণমান হৈ থাকোতেই পিন্ধা, জোখৰ সৰু হৈ পৰা, তাৰ বনিয়ান এটা।


মৈদামঃ পিৰামিডৰ ভাৰতীয় সংস্কৰণ | কল্যাণ মৰাণ\nখ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২০০০ বছৰৰ পূৰ্বেই টাই সংস্কৃতি গঢ় লৈ উঠিছিল।এই সংস্কৃতিৰ জন্মৰ স্থান হ'ল চীনদেশ। বিখ্যাত ইতিহাসবিদ্ উইলহাৰ্ম এবাৰহাৰ্ডে লিখি থৈ গৈছে," টাই সংস্কৃতি এক বিশাল আৰু চহকী সংস্কৃতি"। চীনৰ এই টাই সংস্কৃতি অৱশেষত বিশ্বৰ বিশেষকৈ এছিয়া মহাদেশৰ সর্বত্ৰে বিয়পি পৰে। এছিয়া মহাদেশৰ থাইলেণ্ড, ভিয়েটনাম, ম্যানমাৰ, টাইৱান, মঙ্গোলিয়া, তিব্বত আদি দেশত এই টাই সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱ বিদ্যমান।\n১২২৮ খ্ৰী:ত অসমলৈ ব্ৰহ্মদেশৰ পৰা প্রবজন কৰি অহা আহোমসকল দৰাচলতে এই টাই সংস্কৃতিৰে অন্তৰ্গত অন্যতম লোক আছিল। চাওলুং চুকাফাৰ নেতৃত্বত পাটকাই পৰ্বত পাৰ হৈ অহা এই লোকসকলে ইৰাৱতী ইয়াংচিকিয়াঙৰ পাৰৰ সভ্যতা আৰু সংস্কৃতিৰ সৈতে লুইতপৰীয়া সভ্যতা সংস্কৃতিৰ মিলন ঘটায়।অসমলৈ প্ৰবজন কৰা টাইসকলে তেওঁলোকৰ অন্যান্য সংস্কৃতিৰ লগত মৃতকক মৈদাম দিয়া বা শ সৎকাৰ কৰা সংস্কৃতিও লগত লৈ আনিছিল।\nমৈদাম হৈছে টাই ভাষাৰ শব্দ। মৈদামৰ সম্পূৰ্ণ নামটো হৈছে "ফ্ৰাঙ মৈদাম" আৰু এই শব্দটো " ফ্ৰাঙ মাই"ৰ পৰা আহিছে।ইয়াৰ অৰ্থ হল" ময় দাম"দিয়া।"ময়" মানে জিৰণি আৰু "দাম" মানে মৃতক। অৰ্থাৎ মৈদাম মানে হ'ল "মৃতকৰ জিৰণি লোৱা ঠাই"।\nকিছুসংখ্যক ভাৰতীয় ইতিহাসবিদ তথা প্ৰত্নতত্ববিদে চৰাইদেউৰ মৈদামক পিৰামিড ভাৰতীয় সংস্কৰণ আখ্যা দিব বিচাৰে। ইজিপ্তৰ পিৰামিড হ'ল বিশ্বৰ অন্যতম এক আশ্চৰ্য্য। জ্যামিতিক আকাৰৰ এই পিৰামিড নামটো গ্ৰীক শব্দ "Pyramis"ৰ পৰা আহিছে। ইতিহাসবিদে মত্‌পোষণ কৰিছে যে মৈদাম আৰু পিৰামিডৰ মাজত বহুত সাদৃশ্য আছে। মৈদামত শ সৎকাৰ কৰাৰ দৰে পিৰামিডটো শ সৎকাৰ কৰা হয়। লগতে পিৰামিড আৰু মৈদামৰ গঠন ৰীতিও প্ৰায় একেই। সেয়ে এনে দৃষ্টিকোণৰ পৰা মৈদামক পিৰামিড ভাৰতীয় সংস্কৰণ আখ্যা দিয়াটো এক প্ৰকাৰৰ গ্ৰহণযোগ্য।\nপৃথিৱীৰ অধিকাংশ ৰাজতান্ত্ৰিক দেশত ৰজা স্বৰ্গী হ'লে নতুন এজনক ৰজা পাতিহে পূৰ্বৰ ৰজা স্বৰ্গী হোৱাৰ বাতৰি প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল। আহোমসকলো এইক্ষেত্ৰত ব্যতিক্ৰম নাছিল। তেওঁলোকে নতুন স্বৰ্গদেউৰ আদেশত স্বৰ্গী ৰজাৰ শ হেঙুল হাইতালেৰে বুলাই সোণ পানী খটাই তৈয়াৰ কৰা পেৰাত তুলি তলিচা পাৰি ভৰাই ৰাখিছিল আৰু ইফালে মৈদাম তৈয়াৰ কৰা কাম আৰম্ভ কৰিছিল। মৃত শ টো যাতে গেলি নাযায় তাৰ বাবে ঔষধ প্ৰয়োগ কৰি বহুদিনলৈ অবিকৃত অৱস্থাত ৰাখিছিল।\nমৈদাম কেইবা প্ৰকাৰে সজা হৈছিল। মৈদামত তিনি চাৰি কোঠলীয়া আৰু দুই মহলীয়া ঘৰো তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। প্ৰথমাৱস্থাত তেনে ঘৰ শাল কাঠেৰে নিৰ্মিত আৰু পাছলৈ শিল, ইটাৰ দ্বাৰা নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।মৈদাম নিৰ্মাণ কাৰ্য্যত শামুক, চূণ,শিল, গুৰ, শণ , বৰালি মাছ, মাটিমাহ,তেল, ধূনা, লঠিয়া শিল,ফলা শিল, কটা শিল, ইটা আৰু গা ইটাৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।\nমৈদাম নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা শব্দবোৰ খুবেই মন কৰিবলগীয়া। মৈদামৰ ভিতৰৰ মূলকোঠাটোৰ নাম গহ্বৰ।ইয়াতেই ৰজাৰ শ পেৰা ৰখা হয়।এই কোঠাটো চৌপাশৰ মাটিৰ সমতলতকৈ কিছু তলত থাকে। দুমহলীয়া মৈদামৰ ওপৰ অংশক"ওপৰ তলা"আৰু তলৰ অংশক "তলৰ তলা" বুলি কোৱা হয়।মাটিৰ সমান্তৰালকৈ শিল ইটাৰ ভেঁটিটোক "খুৰাপাট" আৰু ওপৰলৈ উঠা খটখটিক "জখলা" বুলি কোৱা হয়।মৈদামৰ ওপৰৰ ওখ অংশক"ঘটচুলা" আৰু মাটিৰ ঢিপৰ ওপৰৰ বাটচৰাৰ দৰে সজা সৰু ঘৰটোক কোৱা হয় "চৌচালিৰ"।\nএইটো উল্লেখযোগ্য যে মৃতকসকলে জীৱিত কালত ব্যৱহাৰ কৰা সকলো সামগ্ৰী মৈদাম দিওঁতে লগত দিয়া হৈছিল। ১৮৪৬ চনত "অৰুনোদই" কাকতত মৈদাম সম্পৰ্কত এটা প্ৰবন্ধ প্ৰকাশিত হৈছিল।তাত উল্লেখ আছে যে"মৃত স্বৰ্গদেউক স্থাপন কৰা কোঠালিৰ ওপৰত সাত খলপীয়া সোণৰ বৈ দিয়া চন্দ্ৰতাপ আৰি দিয়া হৈছিল। মাটিত সোণৰ দাপোন মৰা চালপীৰা আৰু সেই পীৰাৰ চাৰিওচুকে সোনেৰে বন্ধা চাৰিটা খুটি।এই খুতিত আঠুৱা তৰি দিয়ে। পীৰাৰ ওপৰত ৰূপৰ পাতি, সোণ আৰু বাখৰৰ বনকৰা গাৰো তাতে অলংকাৰৰ সৈতে ৰজাৰ মৰাশ শুৱাই থয়। পীৰাৰ কাষতে সোণ, হীৰা,বাখৰ খটোৱা হেংদাং আৰু পাঁচ খন ডাঙৰ শৰাই,সোণৰ কটাৰী,ৰূপৰ তামোল, সোণৰ ধপাঁত থোৱা টেমা আৰু ৰূপৰ সাঁফৰ মৰা চিলিম আদি থোৱা হয়।" আহোমসকলে মৈদাম দিওঁতে মৃত স্বৰ্গদেউ জীয়াই থকা অৱস্থাত আলপৈচান ধৰা লগুৱা লিগিৰী আদিক জীৱন্তে সমাধি দিছিল বুলি জনৰৱ আছে। কিন্তু এয়া বৰ্তমানলৈ বিতৰ্কমূলক বিষয় হৈ আছে।\nআহোমসকলে কিন্তু তেওঁলোকৰ ছশ বছৰীয়া শাসনৰ শেষৰ ফালে মৈদাম দিয়া প্ৰথা বন্ধ কৰি মৰাশত জুই দিয়াৰ প্ৰথা গ্ৰহণ কৰে। বুৰঞ্জীৰ পৰা প্ৰাপ্ত তথ্যানুসৰি স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনৰ পৰা আহোমসকলে মৰাশত খৰি দিবলৈ লয়। Tai Ahom Religion গ্ৰন্থত এই সম্পৰ্কে কৈছে-" the change from burial to cremationaHindu practice was enforced by the Bor Raja Phuleshwari,the non Ahom wife of Hso-Tan-Hpa or Siva Singhaaelevation from the Ahom royal marriage custom." তথাপি আহোম পণ্ডিতে ইংৰাজৰ দিনলৈ কোনোমতে মৈদাম প্ৰথা প্ৰচলিত কৰি ৰাখিছিল।কিন্তু আহোম সাম্ৰাজ্য ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ শাসনৰ অধীনলৈ যোৱাৰ পাছত মৈদাম দিয়া প্ৰথা চিৰ দিনলৈ এৰি দিলে।\nইংৰাজসকল অহাৰ পাছত অসমৰ ঐতিহ্যমণ্ডিত মৈদামৰ ওপৰত অবাধ অবৈধ খননকাৰ্য চলি লুট পাট,চুৰি আদি ঘটনা ঘটিবলৈ আৰম্ভ হ'ল। উল্লেখযোগ্য যে ইংৰাজৰ পূৰ্বেও এই মৈদামত চুৰি কাৰ্য হৈছিল। বিশেষকৈ মীৰজুমলাই অসম আক্ৰমণ কৰি মৈদাম খান্দি বহু অৰ্থ, ধন,সোণ আদি কঢ়িয়াই লৈ গৈছিল। পুৰন্দৰ সিংহই আনকি টকাৰ অভাৱত কিছুমান মৈদাম খন্দাই বহু ধন সোণ উলিয়ায় লৈছিল বুলি বুৰঞ্জীত উল্লেখ আছে। মানৰ আক্ৰমণৰ দিনতো মৈদামত লুণ্ঠন কাৰ্য চলি থাকিল। কিন্তু এইবোৰ লুণ্ঠনতকৈ অসম চাহ কোম্পানীয়েহে মৈদামৰ ওপৰত অধিক লুণ্ঠন তথা ধ্বংস যজ্ঞ আৰম্ভ কৰিছিল। বহু অৰ্থ লুভী বিষয়াই আগ পিছ নাভাবি মৈদাম বোৰ খহাই চাহ খেতি কৰিলে।লগতে অসমত পথ,ৰেল লাইন স্থাপন কৰোঁতেও বহু মৈদাম ধ্বংস হ'ল। এইক্ষেত্ৰত সেইকালৰ ইতিহাসৰ প্ৰতি সদা সচেতন ইংৰাজ তথা দেশীয় লোকে কোনো পদক্ষেপ গ্ৰহণ নকৰিলে,যাৰ বাবে বহু মৈদাম ধ্বংসস্তুপত পৰিণত হ'ল।\nকিন্তু বৰ্তমানো অসমৰ পৰা মৈদাম একেবাৰে নিচিহ্ন হৈ যোৱা নাই। চৰাইদেউত এতিয়াও কেইবাটাও মৈদাম অক্ষত অৱস্থাত আছে। গতিকে যদি প্রত্নতত্ববিদ, ইতিহাসবিদ তথা চৰকাৰৰ বলিষ্ঠ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰে তেন্তে নিশ্চিতভাৱে মৈদামে পিৰামিডৰ ভাৰতীয় সংস্কৰণ বুলি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মৰ্য্যদা পাব। কিন্তু তাৰ বাবে লাগিব সৎ প্ৰচেষ্টা আৰু উন্নত গৱেষণাৰ।\n১. আহোমৰ দিন - হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱা\n২. ইতিহাসে সোঁৱৰা ছশতা বছৰ - সৰ্বানন্দ ৰাজকুমাৰ\n৩. The Comprehensive History of Assam- H.K.Barpujari\n৪. A comprehensive History of Assam- S.L.Baruah\nTags: কল্যাণ মৰাণ প্ৰবন্ধ


‘জয় শ্ৰীৰাম’ ধ্বনি দি হিন্দুসকলক ঐক্যবদ্ধ হোৱাৰ আহ্বান গৌতম ৰয়ৰ... - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nদক্ষিণ শালমাৰাৰ ভাৰত-বাংলাদেশ সীমান্তত গ্ৰেপ্তাৰ ৩ গৰু…\nদক্ষিণ শালমাৰাৰ ভাৰত-বাংলাদেশ সীমান্তত গ্ৰেপ্তাৰ ৩ গৰু সৰবৰাহকাৰী • বিশ্বনাথৰ ৰাইজ, দল-সংগঠনেৰে নৱনিযুক্ত উপায়ুক্তৰ বৈঠক • খহনীয়াৰ কৱলত ৰহাৰ বিস্তৃত অঞ্চল, VIDEO • নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক কোনো কাৰণতে মানি লোৱা নহ'বঃ বৃহস্পতিবাৰে ৰাজ্য উত্তাল কৰিব আছুসহ ৩০ সংগঠনে • দিল্লীত কংগ্ৰেছ ৱৰ্কিং কমিটীৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বৈঠক • বালিজুৰি-কাজিৰঙাত বন্যহস্তীৰ উপদ্ৰৱ, নিৰ্লিপ্ত বন বিভাগ • অসমবাসীৰ প্ৰতিবাদত সেও মানিলে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে! বিক্ৰী নহয় এন আৰ এল... • অসমবাসীৰ প্ৰতিবাদত সেও মানিলে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে! বিক্ৰী নহয় এন আৰ এল... • ওড়িশ্যাৰ নতুন ডিজিপি নিযুক্তি • ঝাৰখণ্ড বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ বাবে বিজেপিৰ পঞ্চমখন প্ৰাৰ্থী তালিকা প্ৰকাশ...\nডিজিটেল সংবাদ, শিলচৰঃ ইমান দিনে হিন্দুৰ ভোটেৰে জয় হৈ অহা গৌতম ৰয়ে বৰাকৰ হিন্দুসকলক ৰক্ষা কৰাৰ উদ্দেশ্যে বিজেপিত যোগদান কৰিছে৷ এতিয়াৰ পৰা হিন্দুসকলক ৰক্ষা কৰাই মুখ্য কাম হ’ব কংগ্ৰেছ ত্যাগ কৰি সদ্য গেৰুৱা বসন পিন্ধা বৰাকৰ এসময়ৰ মহা প্ৰতাপী কংগ্ৰেছী গৌতম ৰয়ৰ৷ বিজেপিত যোগদান কৰাৰ পিচত বুধবাৰে বৰাকত উপস্থিত হোৱা গৌতম ৰয়ে শিলচৰ বিজেপি কাৰ্যলয়ত সংবাদ মাধ্যমৰ আগত এই কথা প্ৰকাশ কৰে৷\nজয় শ্ৰীৰাম ধ্বনি দি গৌতম ৰয়ে প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ নৰেন্দ্ৰ মোডীক উচ্চ প্ৰশংসা কৰে৷ ইয়াৰ পূৰ্বে গুৱাহাটীৰ বিমানেৰে কুম্ভীৰগ্ৰাম বিমানকোঠত উপস্থিত হোৱা গৌতম ৰয়ক হাইলাকান্দি আৰু কৰিমগঞ্জৰ সহস্ৰাধিক সমৰ্থকে উষ্ম আদৰণি জনায়৷ পিচত গাড়ীৰ এক বিশাল সমদল কৰি শিলচৰলৈ আদৰি অনা হয় গৌতম ৰয়ক৷\nশিলচৰত উপস্হিত হৈ প্ৰথমে শ্যামা প্ৰসাদ মুখাৰ্জীৰ প্ৰতিমূৰ্তিত মাল্যৰ্পণ কৰে৷ তাৰ পিছত বৰ্ষীয়ান বিজেপি নেতা কবীন্দ্ৰ পুৰকায়স্থৰ ঘৰলৈ গৈ তেওঁৰ আশীৰ্বাদ গ্ৰহণ কৰে গৌতম ৰয়ে৷ শেষত কাছাৰ বিজেপিৰ কাৰ্যলয়ত উপস্থিত হোৱা গৌতম ৰয়ক সাংসদ ডাঃ ৰাজদীপ ৰয়, বিধানসভাৰ উপাধ্যক্ষ আমিনুল হক লস্কৰ সহ জিলা বিজেপিৰ নেতৃবৰ্গই উত্তৰীয় আৰু ফুলৰ থোপা দি আদৰনি জনায়৷ পিচত সংবাদ মাধ্যমৰ মুখামুখী হৈ বৰাকৰ পৰা কংগ্ৰেছক নিঃচিহ্ন কৰাৰ বাবে তেওঁ চেষ্টা চলাব বুলি মন্তব্য কৰে।\nস্বাধীনতা দিৱসৰ পূৰ্ব দেশবাসীক সম্বোধন কৰি কি ক’লে ৰাষ্ট্ৰপতি ৰামনাথ কোবিন্দে…\nআগৰ\tপিছৰ 1 of 4,082


সতৰাম লিগিৰাসকল এতিয়াও আছে!\nউচটাই জোল খোৱা এটা চাম সদায় সক্রিয় হয় থাকে বাবে আমাৰ অসমৰ সমস্যাবোৰ পাক লাগি লাগি সমাধান নহয়হে নহয়। গোষ্টী সংঘৰ্ষই বোলক, ধৰ্মীয় অসহিষ্ণুতাই বোলক, চুবুৰীয়া ৰাজ্যৰ লগত সীমা সমস্যাই বোলক সকলোতে এই উচতোৱা চামটো বা তৃতীয় পক্ষটো অবিৰতভাৱে বিৰাজমান। এই তৃতীয় পক্ষটোনো কোন বুলিলে একেষাৰে অমুকেই হয় বুলি আঙুলি টোৱাই দেখুৱাই দিব পাৰিলে ভাল আছিল। কিন্তু কথাটো ইমান সহজ বা পোনপটীয়াও নহয়। বিভিন্ন সময়ত , বিভিন্ন পৰিৱেশত এই তৃতীয় পক্ষটোৰ চেহেৰা পৃথক পৃথক হয়। গোষ্টী সংঘৰ্ষৰ সময়ত যদি এওঁলোক কোনোবা চতুৰ,ক্ষমতালোভী,স্বাৰ্থান্বেষী ৰাজনীতিবিদ হয়, চুবুৰীয়া ৰাজ্যৰ লগত সীমা সমস্যাৰ ক্ষেত্রত আমাৰ অঞ্চলটোক অস্থিৰ কৰি তুলি ফায়দা উঠাব বিচৰা কোনোবা বিশেষ ধৰ্মীয় গোষ্ঠীৰ প্ৰচাৰ বাহিনীও হব পাৰে। নিজ স্বাৰ্থপুৰণৰ বাবে কূট-কৌশল ৰচনাৰ ক্ষেত্রত বা উচটাই জোল খোৱাৰ অভিযানত এই তৃতীয় পক্ষটো অদ্বিতীয়।\nআহোম ৰজাৰ দিনৰ কাহিনী। ৰজা চন্দ্রকান্ত সিংহ ৰজা যদিও কম বয়সৰ বাবে ৰাজ-সিংহাসনৰ কাম-কাজ মহামন্ত্রী পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁই আৰু ৰাজমাতৃয়েহে চোৱা-চিতা কৰিছিল। আহোম ৰাজ্যৰ নামনিত শাসনভাৰ চোৱা-চিতা কৰিছিল গুৱাহাটীত থাকি বদন চন্দ্র বৰফুকনে। মহামন্ত্রী পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁই আৰু বদন চন্দ্র বৰফুকন দুয়ো আছিল সমন্ধত বিয়ৈ। দুয়োজনৰ মাজত যথেষ্ট মধুৰ সম্পৰ্কই বিৰাজ কৰিছিল। ৰজা চন্দ্রকান্ত সিংহৰ খেলাৰ লগৰীয়া লিগিৰা সতৰাম আছিল উচটাই জোল খোৱা চৰিত্রৰ।\nসেই সময়ত ৰাজ্যৰ পৰিস্থিতি চাই পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইয়ে ব্যয় সংকোচন নীতি অৱলম্বন কৰিছিল। গতিকে ৰজাক লাহ-বিলাহৰ বাবে অযথা ধন খৰচ কৰাৰ ক্ষেত্রত বুঢ়াগোহাঁই আছিল কঠোৰ। কিন্তু ৰজাই ধন-বিত হাত উজাৰি খৰচ নকৰিলে সতৰামহঁতে বিলাসিতা কৰে কেনেকৈ? গতিকে আৰম্ভ হ’ল ষড়যন্ত্র! বদন চন্দ্র বৰফুকনৰ জীয়াৰী, পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইৰ বোৱাৰী পিজৌ গাভৰুক শিখণ্ডী কৰি সতৰামহঁতে বৰফুকন আৰু বুঢ়াগোহাঁইৰ মাজত সন্দেহৰ বিষবাস্প বিয়পোৱাত সফল হ’ল। সেই সন্দেহেই সময়ত ৰূপ ললে শত্রুতাৰ। আৰু তাৰ বিষময় ফলাফল অথবা প্রতিক্রিয়া হ’ল সুদুৰ-প্রসাৰী। অসমলৈ মান আহিল, জাতিটো ধ্বংস হৈ গ’ল। সেই যে ধ্বংস হ’ল তাৰ পৰা এক অৰ্থত আজিও মুক্ত হব পৰা নাই আমাৰ অসমীয়া জাতি।\nআজি ভালেকেইদিন মানৰ পৰা আমাৰ অসমৰ সামগ্রিক ঘটনা প্রৱাহ লক্ষ্য কৰিলে ক’ৰবাত যেন উচটাই জোল খোৱা এটা চাম বা তৃতীয় পক্ষ এটাই অহৰহ ক্রিয়া কৰি আছে তাক ধাৰণা কৰিব পাৰি। আমাৰ এই তৃতীয় পক্ষটো সচৰাচৰ কোনোবা এটা অনাকাংখিত ঘটনা বা দূৰ্ঘটনাৰ পিছত শাসকীয় পক্ষই তৃতীয় পক্ষ বা বাহিৰা শক্তিৰ হাত আছে বুলি কৈ দায় সামৰাৰ দৰে সাধাৰণীকৰণ কৰা তৃতীয় পক্ষ নিশ্চয় নহয়। এই তৃতীয় পক্ষ বুকুৰ মাজতে সোমাই থাকি কামোৰ মাৰিব বিচৰা তাহানিৰ সতৰাম লিগিৰাৰ দৰে তৃতীয় পক্ষ।\nযেতিয়া নদী-বান্ধ বিৰোধী আন্দোলনে তীব্রৰূপ ধাৰণ কৰিলে, বড়োলেণ্ড অঞ্চলত আৰম্ভ হ’ল গোষ্টী সংঘৰ্ষ। জনসাধাৰণক বিভ্রান্ত আৰু দিক-ভ্রষ্ট কৰিবৰ বাবেই যেন আৰম্ভ হ’ল এক গভীৰ ষড়যন্ত্র। নামনিত অস্থিৰ পৰিবেশৰ মাজতে উজনিত আৰম্ভ হয় চুবুৰীয়া ৰাজ্যৰ লগত সীমা বিবাদ। একো নাথাকিলে চৰকাৰী পক্ষত আৰম্ভ হয় বিসম্বাদৰ নাটক। জনপ্রিয় গায়কৰ অযথা বিতৰ্ক বা শেহতীয়া ডিফুৰ ঘটনাৱলীও যেন আমাৰ এই সন্দেহৰেই নামান্তৰ। আহোম ৰজাৰ দিনৰ সতৰাম লিগিৰাৰ কূট-কৌশল যুগে যুগে বিৰাজমান।\nআন আন অনুভৱ-প্ৰৱন্ধ আদি পঢ়িবলৈ ইয়াতে ক্লিক কৰক


ভট্টৰ ভূত — অভিজিত কলিতা – ফটাঢোল\nJuly 1, 2019 গল্প\t13 Comments\nভট্টৰ ভূত — অভিজিত কলিতা\nএকেৰাহে তেৰদিন অচেতন থকাৰ পাছত আজি শংখ ভট্টৰ সংজ্ঞা ঘুৰি আহিল। আহিল মানে একেকোবে মানুহটো বিছনাৰ পৰা জপিয়াই উঠা নাই, মানুহটোৰ গাত লগাই থোৱা টিভিৰ দৰে যন্ত্ৰবোৰত ওলাই থকা ৰেখাবোৰৰ আকাৰহে সলনি হ’ল। অৱশ্যে মানুহটোৰো গভীৰ টোপনিৰ পৰা সাৰ পাই উঠা যেন নলগা নহয়। কিন্তু কিবা যেন আচহুৱা আচহুৱা পৰিবেশ।\nভট্টৰ সদায় সোণকালে শুই উঠাৰ অভ্যাস। তেওঁৰ শোৱাকোঠাৰ খিৰিকী এখনৰ পৰ্দাখন অলপ কাষলৈ টানি থোৱা থাকে, পূৱা বেলিয়ে ওলোৱাৰ যো-জা কৰোতেই ভট্টৰ কোঠাটো জান নিজান পোহৰ হৈ উঠে। ভট্টই তেতিয়াই সাৰ পাই যায়। সাৰ পায়েই তেওঁৰ প্ৰথম কাম হ’ল খিৰিকীখন খুলি দিয়া। কোঠাটোৰ গোটেই কেইখন খিৰিকী খুলি দিয়াৰ পাছত ভট্টই খিৰিকীৰ ৰড কেইডালত ধৰি বাহিৰলৈ চাই থাকে। চাই মানে অলপ সময় নহয়, বেলি প্ৰথম ৰেঙনিটো মুখত নপৰালৈকে ভট্ট তাতে ৰৈ থাকে। ভট্টৰ পৰিবাৰ জীয়াই থাকোতে তেৱো উঠি আহিছিল, দুইজনে একেখন খিৰিকীৰে বেলি ওলোৱা চাইছিল। সেই সময়চোৱাত তেওঁলোকে কথা বতৰাও নেপাতিছিল, ইজনে সিজনলৈ চোৱাও নাছিল। কিন্তু সেয়াই হয়তো তেওঁলোকৰ মাজৰ সকলোতকৈ ভাল লগা যোগাযোগ আছিল। কিমান বছৰৰ পৰা দুইজনে এই কামটো কৰি আহিছিল এজনৰো মনত নাই। কেনেকৈ আৰম্ভ হৈছিল সেয়াও মনত নাছিল।\nপৰিবাৰৰ মৃত্যুৰ পাছতো ভট্টই অভ্যাসটো এৰি পেলোৱা নাছিল। প্ৰথমতে অলপ ভয় খাইছিল তেওঁ, খিৰিকীৰ ওচৰত ঠিয় হ’লে তেওঁৰ পৰিবাৰলৈ বেছিকৈ মনত পৰিব নেকি? মনত পৰিছিল হয়, কিন্তু ঠিক দুখ লগা নাছিল। একছল্লিছ বছৰ একেলগে কটোৱা মানুহজনীক তেওঁ যেন সেই সময়চোৱাত আকৌ ঘুৰাই পাইছিল।\nতেনে এটা সাৰপোৱাৰ সৈতেহে ভট্ট পৰিচিত, আজিৰটোৰ দৰে নহয়। দুৰ্বল চকুকেইটাৰে ভট্টই ইফালে সিফালে চালে। নাকত ৰাইলচ পাইপ লগোৱা আছে, প্ৰস্ৰাৱ পাইখানাৰ বাবেও নানান নলী-নলিচা তেওঁৰ দেহাৰ অত তত সুমুৱাই থোৱা আছে। বন্ধ কোঠা এটা, অনুজ্জল পোহৰ কোঠাটোত। বাহিৰত এতিয়া দিন নে ৰাতি বুজাৰ উপায় নাই। ভট্টই দেৱাল কেইখত ঘড়ী এটা বিছাৰি ইফালে সিফালে চালে, আছে ঘড়ী এটা। সময় দেখুৱাইছে এক বাজি পয়ত্ৰিছ মিনিট। পিছে সেইটো দিনৰ নে ৰাতি এক বজা কোনে ক’ব?\nভট্টই অনুমান কৰিলে, এইখন নিশ্চয় হস্পিটেল। তেওঁ কেতিয়া আহি ইয়াত সোমালে তেওঁৰ মনত নাই। কোনেবা আনিলে? কিন্তু হস্পিটেলখন নিশ্চয় কোনো অভিজাত নাৰ্চিং হোমেই হব। এচি চলি আছে নিশ্চয়, অলপ অলপ ঠাণ্ডা লাগিছে তেওঁৰ।\nআচৰিত ধৰণে, ভট্টই আজি বৰ সতেজ অনুভৱ কৰিছে। যোৱা কেইমান মান ধৰি তেওঁৰ ইটো সিটো অসুবিধা লাগিয়ে আছিল। ডাক্তৰে কোৱা সাধাৰণ ব্যায়াম কেইটা কৰিবলে, দৰৱ কেইটা খাবলে তেওঁৰ ভীষণ অনিচ্ছা হৈছিল। খোৱা বোৱাত একেবাৰে ৰুচি নোহোৱা হৈছিল। মানুহটো বৰ খিংখিঙীয়া হৈ পৰিছিল। বৃদ্ধাশ্ৰমখনৰ লগৰীয়াসকল, কৰ্মচাৰীবিলাক, কাৰো মুখ চাবলৈ মন নোযোৱা হৈছিল। কিন্তু এতিয়া তেনে লগা নাই; খোৱা বোৱাৰ কথা মনত পৰিলত তেওঁৰ সামান্য ভোক লগা যেনো লাগিল। কাৰোবাৰ সৈতে অলপ কথা পাতিবৰ মন গ’ল।\nএইখন যদি হস্পিটেলেই তেনে নাৰ্চ বা ডাক্তৰ থাকিব নেলাগিছিল জানো? কোনোবা এজনক লগ পালে সুধিব পৰা গ’লহেতেন কি হৈছিল তেওঁৰ।\n: আপুনি মোক বৰ বিপদত পেলালে হে! কিবা অদ্ভূত মানুহ আপুনি! আপোনাৰ দৰে মানুহৰ ওপৰত ভৰষা কৰি একো পৰিকল্পনা কৰিব নোৱাৰি! কি যে কৰো মই এতিয়া”\nকোঠাটোৰ চকীখনত লাইটৰ ফালে পিঠি দি বহি থকা মানুহজনক ভট্টই দেখাই নাছিল ইমানপৰে। সেইমানুহজনেই বৰ বিৰক্তিৰে কথা কেইষাৰ কৈছিল।\n: “কোন”- ভট্টই যেনে তেনে মাতষাৰ মাতিলে।\n: “মই কোন পিছত কম। আৰু শুনক এইখন হস্পিটেল, আৰু এই শেষ নিশা আপুনি ডাক্তৰ নাৰ্চৰ সৈতে কথা পতাৰ আশা কৰি লাভ নাই। তেওঁলোক সকলোৱে জিৰণি লৈছে। আপুনি ভৱাৰ দৰে এতিয়া দিন নহয়, শেষ ৰাতি। আপুনিও পাৰিলে অলপ শোৱক। শুই থাকিলে ভোকো নলগা হব। মোকটো বিপদত পেলালেই, এতিয়া ডাক্তৰ নাৰ্চসকলক অশান্তি কৰিব নেলাগে”\nআৰে! ভট্ট আচৰিত হ’ল- তেওঁৰ ভোক লাগিছে বা তেওঁৰ কাৰোবাৰ সৈতে কথা পাতিবলৈ মন গৈছে বুলি মানুহজনে কেনেকৈ জানিলে?\n: “পিছে আপুনিনো কোন কওকচোন, মই এনেদৰে অচিনাকী মানুহ এজন বহি থাকিলে শুব নোৱাৰো”\n: “অচিনাকী! হুহ!!” – মানুহজনে চোবাই চোবাই ক’লে। আৰু তেওঁ বহি থকা চকীখন অলপ টানি ল’লে, এইবাৰ লাইটৰ পোহৰ তেওঁৰ মুখতে পৰিল।\nকি আচৰিত। মানুহজনৰ চেহেৰা ইমান চিনাকী যেন লাগিছে, কোন তেওঁ! সদায় দেখা চেহেৰাচোন এইটো, কিন্তু কাৰ? কোন……………..\nহঠাত ভট্টই অনুভৱ কৰিলে- সেইটো দেখোন তেওঁৰ নিজৰে চেহেৰা! সাইলাখ তেওঁ, সদায় আইনাৰ সমুখত ঠিয় হৈ চুলি ফনিয়াওতে দেখা চেহেৰাতো, পাছপৰ্ট ফটোত দেখা নিজৰ চেহেৰাটো। অকলচেহেৰাই নহয়, ওখই পাখই, শকতে আৱতে, মাতে কথাই সেইজন সাইলাখ ভট্ট। অৱশ্যে মানুহজনৰ বয়স ভট্টতকৈ বহুত কম যেন লাগিছে। কিন্তু বয়স কম হ’লেও বাকী সকলোবোৰ চালে দ্ব্যৰ্থহীন ভাৱে ক’ব পাৰি, সেয়া ভট্টই। হে ভগৱান! কি হৈছে এইবোৰ।\nভট্টৰ ৰাজহাড়ৰৰ মাজেৰে এটা শিহৰণ বৈ গ’ল! এয়া ভূত নহয়তো! ভূত মানে, তেওঁৰ ইতিমধ্যে মৃত্যু হ’ল নেকি? মৰিলেহে মানুহৰ ভূত হয়। ভট্টই চকু ঘুৰাই বিচনাৰ কাষত থোৱা মণিটৰ টোলৈ চালে। তাতচোন ৰেখা কেইডাল বেঁকা বেঁকি হৈয়েই আছে। বহু চিনেমা চোৱাৰ অভিজ্ঞতাৰে ভট্টই জানে, মানুহৰ মৰিলে সেই এঁকা-বেঁকা ৰেখা কেইডাল সৰল ৰেখা হৈ যায়। ওলাই থকা ইংৰাজী নম্বৰ কেইটাও শূণ্য হৈ যায় তেনে হোৱা নাই দেখোন। মানে তেওঁ জীৱিত! গতিকে তেওঁৰ ভূত থাকিব নোৱাৰে। তেনে এইজন কোন? তেওঁৰ একে চেহেৰাৰ আন কোনো আছে বুলি ভট্টই নেজানে, কেতিয়াও তেনে এক উমান কৰো পৰা পোৱা নাই।\nমানুহজনে কটমটকৈ বিবুদ্ধিত পৰা দত্তৰ মুখলৈ চাই আছিল। তেওঁ নিশ্চয় অনুমান কৰিব খুজিছিল, ভট্টৰ প্ৰতিক্ৰিয়া। সেয়ে নাটকীয় ভাৱে নিজৰ মুখখন লাইটৰ পোহৰ পৰা ঠাইলৈ আনি মনে মনে ভট্টৰ মুখলৈ চাই বহি আছিল। আচলতে অনুমান নহয়, তেওঁ জানিছিলেই ভট্টই কি ভাৱি আছে, কাৰণ তেওঁ ক’লে- : বুজিছো আপুনি আচৰিত হৈছে। আপুনি নিজে মৃত নেকি সেই বিষয়েও গুণা গঁঠা কৰি আছে। কিন্তু শুনক, আপুনি মৃত নহয়, সম্পূৰ্ণ জীৱিত। আৰু সেইটোৱেই মোৰ সমস্যা।\n: মই জীয়াই থকা আপোনাৰ বাবে সমস্যা কেনেকৈ হ’ল? আৰু দেখিবলৈ আপুনি মোৰ দৰে সাইলাখ একে কিয়?\n: একে নহ’লে কথাবোব নিমিলিলেহেঁতেন নহয়। মই আপোনাৰ দৰে দেখাত হবই লাগিব, সেইটোৱেই নিয়ম। কাৰণ মই আপোনাৰে ভূত\n: কি? মোৰ ভূত? – ভট্টই কি ক’ব কি নক’ব বুজি নোপোৱা হ’ল। এইটো নিশ্চয় কৰবাৰ পগলা আহি ডাক্তৰ নাৰ্চ শুই থকাৰ সুবিধা লৈ তেওঁৰ কোঠাত সোমালহি। কিন্তু চেহেৰাটো? সেয়া কেনেকৈ তেওঁৰ দৰে হ’ল? আৰু মানুহটোৰ কথাবোৰ অদ্ভূত হ’লেও মানুহটো পাগল যেন একেবাৰে লগা নাই।\n: অঁ! আপোনাৰে ভূত। আচলতে আপোনাৰ মৃত্যুৰ পাছতহে মই দেখা দিব লাগিছিল, কিন্তু আপুনি সকলো খেলি মেলি কৰি দিলে। মই বৰ বেয়াকে ফঁচি গ’লো ইয়াত। আৰু মই একেবাৰে পাগল নহয়। মই এটা ভূত, আপোনাৰ ভূত। অলপ পাছতে আপুনি তাৰ প্ৰমাণ পাব। এতিয়া নাৰ্চ আহিবৰ সময় হৈছে। তেওঁ মোক দেখা নেপায়, আপোনাৰ বাদে মোক কোনেও দেখা নেপায়। আৰু মোৰ মাতো নুশুনে। আৰু আপুনি নাৰ্চ আহিলে অচেতন হোৱাৰ ভাও দি পৰি থাকিব; আপোনাৰ চেতনা আহিছে বুলি জানিলে নাৰ্চে এনেই চিঞৰ বাখৰ কৰিব। আমাৰ দুইজনৰে সময় নষ্ট। আৰু মোৰ আপোনাক বহু কথা ক’বলৈয়ো আছে, আপোনাক কথাবোৰ ভালকৈ বুজাই দিব লাগিব\nভট্টই কিবা কোৱাৰ আগতেই কাণিদুৱৰী হৈ থকা দুৱাৰখন খুলি নাৰ্চ এগৰাকী সোমাই আহিল। আহিয়েই তেওঁ উজ্জল পাৱাৰৰ লাইট এটা জ্বলাই দিলে। ভট্টই লগে লগে চকু মুদি শোৱাৰ ভাও ধৰিলে। নাৰ্চে আহি কিবা কিবি চালে, কেথেটাৰৰ মোনাটো কিমান ভৰিছে সেয়াও চালে। তাৰ পাছত গিলাচৰ খুটুং খাটাং শুনা গ’ল, ভট্টৰ নাকেৰে সোমাই থকা পাইপ ডালেৰে নাৰ্চে কিবা অলপ ঢালি দিলে, কুহুমীয়া তৰল খিনি একেবাৰে পেট পালেগৈ বুলি ভট্টই অনুভৱ কৰিলে।\n: চকু মুদি থাকক। দেখিছে মই কথা কৈ আছো, কিন্তু নাৰ্চে শুনা নাই। মোক দেখাও নাই, নহ’লে আপোনাৰ কোঠাত আপোনাৰ দৰে চেহেৰাৰ মানুহ এজন বহি থাকিলে নাৰ্চ কি মনে মনে থাকিলহেঁতেন নেকি? চিঞৰ বাখৰ লগালেহেতেন। এতিয়া নিশ্চয় আপোনাৰ বিশ্বাস হৈছে যে মই সঁচাকৈয়ে ভূত?\nকথাটো হয়! নাৰ্চে মানুহজনৰ অস্তিত্ব একেবাৰে গম পোৱা নাই। ভট্টক খুৱাই, তেওঁৰ গাটো অলপ বাওফালে কাটি কৰাই নাৰ্চে তেওঁৰ পিঠিত গাৰু এটা সুমুৱাই দিলে। তাৰ পাছত উজ্জ্বল লাইটটো নুমুৱাই দি নাৰ্চ গ’লগৈ। যাওতে দুৱাৰখনো জপাই থৈ গ’ল।\nচকীত বহি থকা মানুহজনে, অ’নহয়, ভূতটোৱেও স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলোৱা শুনা গ’ল। ভট্টৰ মুৰটোৱে আচলতে এতিয়ালৈকে ভালকৈ কাম কৰা নাই। পৃথিৱীত আজিলৈকে কোনোবা মানুহ নিজৰ ভূতৰ মুখা-মুখি হৈছেনে নাই তেওঁ নেজানে।\nকিন্তু কি কৰা যায়? এইটো এতিয়া প্ৰমাণেই হৈ গ’ল যে চকীত বহি থকা মানুহজন ভূত, গতিকে ভট্টই অলপ ভয় খাব লাগিছিল নেকি বাৰু? মানে মানুহে ভূত দেখিলে বা ভূতৰ গল্প শুনিলে ভয় খোৱাই নিয়ম নহয় জানো। কিন্তু ভট্টৰ দেখোন ভয় লগা নাই! কি আপদখনে পালে আজি!!\n: বাৰু এতিয়া আমি আৰামেৰে কথা পাতো নহয় জানো? পূৱালৈকে আৰু কোনো নাহে। পূৱালৈ আকৌ মই অদৃশ্য হৈ যাব লাগিব নহয়। মই আকৌ এই অদৃশ্য হৈ দৃশ্যমান মানুহ এজনৰ লগত কথা পাতি বৰ বিৰক্তি পাও। আমাৰ ভূতবিলাকৰো কি যে কিছুমান নিয়ম নহয়!!\n: কিন্তু এটা কথা নহয়, মই নমৰাকৈ আপুনি মোৰ ভূত কেনেকৈ হ’ল? মানে সেইটো নিয়ম হয় জানো?- ভট্টই নিজৰ মাতটোকে আচহুৱা শুনিলে।\n: হুমম!- ভূতটোৱে হুমুনিয়া কাঢ়ি ক’লে- “নিয়ম মতে নহয়। আচলতে আপুনি মৰাৰ পাছতহে মই আপোনাৰ ভূতৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হব লাগিছিল। আচলতে কোনোবা মানুহ এজন মৰাৰ লগে লগেই আমাৰ ভূতদেশৰ ৰজাই কোনোবা এজনক তেওঁৰ ভূত হোৱাৰ দ্বায়িত্ব দিয়ে। তাৰ বিনিময়ত আমি দৰমহাও পাও। আচলতে আমাৰ ভুতবোৰৰ সেইটোৱেই একমাত্ৰ জীৱিকা। সেয়ে সেইটো নিয়মেই চলি আহিছে আৰু চলি থাকিব। কিন্তু আজিকালি আপোনালোকৰ দৰে আমাৰ ভূতৰ দেশতো জনসংখ্যা বাঢ়িল, তাতে আমি ভূতবোৰ অমৰ নহয় জানো? এফালে নতুন ভূত জন্মও হৈ থাকে, কোনো নমৰেও; আৰু ফেমিলি প্লেনিং কৰাও নিষিদ্ধ। গতিকে বুজি পাইছেই, জন বিষ্ফোৰণৰ হ’ল; ৰব, জনবিষ্ফোৰণ হয়, ভূতবিষ্ফোৰণ হ’ল; আৰু তাৰ লগে লগে আহিল নিবনুৱা সমস্যা। দুৰ্নীতিও সোমাল। গতিকে আজিকালি আমাৰ তাত বহুত ভূত বেকাৰ হৈয়ে থাকি যায়। আপোনালোকৰ ইয়াত এজন মানুহ মৰিলেই সেইজনৰ ভূত হবৰ বাবে আমাৰ তাত কমেও দহহেজাৰখন এপ্লিকেচন পৰে। তাৰ মাজত এজনেহে চাকৰিটো পায়, অলপ খাতিৰ থাকিলে অৱশ্যে বেলেগ কথা”\n: হয়নেকি? ভুতৰ দেশতো এনেকুৱা হয় নেকি?- ভট্ট অলপ সপ্ৰতিভ হৈ পৰিল। ভূতটো ইণ্টাৰেষ্টিং!\n: এতিয়া মই আপোনাক গোটেই ঘটনাটো কও শুনক। আজিৰ পৰা তেৰ দিনৰ আগতে, পূৱা আপোনাক আপোনাৰ বৃদ্ধাশ্ৰমৰ বিচনাতে অচেতন হৈ পৰি থকা পোৱা গ’ল। লগে লগে তেওঁলোকে আপোনাক এই হস্পিটেললৈ লৈ আনিলে; আপুনি আগতে কৰি থোৱা ব্যৱস্থা মতেই। ডাক্তৰে ষ্ট্ৰ’ক বুলি ক’লে- একেবাৰে আশা নাই বুলি ক’লে, সকলো ভগৱানৰ ওপৰত বুলিও কৈ দায় সাৰিলে। তাতে আপোনাৰ যিটো বয়স, সেইটো বয়সত বৰ এসপা চিকিৎসা কৰি আপোনাক বচাই লাভ নাই বুলিয়ে সকলোৱে ভাৱিলে। আপুনিও প্ৰায় মৰাৰ দৰেই পৰি থাকিল। হাৰ্টবীট বহুদেৰিৰ মুৰতহে এবাৰ ঘটং কৈ মাৰে। ৰক্তচাপ তেনেই কম, অচেতন, চকু বন্ধ, ভাৱালেশহীন, চকুৰ মণি ঘোলা। মূঠতে আপুনি ৯০% মান মৰিছিলেই আৰু। গতিকে আমাৰ ভূতৰ অফিচত আপোনাৰ বাবে এজন ভূত নিৰ্বাচন কৰা হ’ল আৰু সৌভাগ্যক্ৰমে মোৰ নামটো বাচনিত উঠিল। আপুনি জানেনে মই আজি দেৰশ বছৰ ধৰি এটা চাকৰিৰ কাৰণে বাট চাই আছিলো, তাতে মোৰ ঘৰৰ অৱস্থাও বৰ এটা ভাল নহয়। মই চাকৰিটো পাই আনন্দত মতলীয়া হৈ পৰিলো আৰু আগ-পাছ নুগুনি চিধা ইয়ালৈ আহি গ’লো। মই ভাৱিছিলো, সম্পূৰ্ণ দ্বায়িত্বভাৰ লোৱাৰ আগতেই আপোনাৰ ঘৰ দূৱাৰ, ওচৰ পাজৰৰ মানুহবোৰ, ঠাইবোৰ অলপ চাই চিতি লম। আপোনাৰ কিবা আশা থাকি গ’ল নেকি সেইটোও জানি লম, তেতিয়া মোৰ ভূতকাৰ্য সহজ হব। কিন্তু বিধিৰ বিধান চাওক, মই সৌভাগ্যক্ৰমে পোৱা চাকৰিটোৱে মোলৈ সকলোতকৈ ডাঙৰ দূৰ্ভাগ্য কঢ়িয়াই আনিলে। আপুনি মৰক চাৰি জী হে উঠিল।জী উঠিল মানে আগতকৈ তজবজীয়া হে হ’ল। আৰু চাকৰিৰ নিৰ্দেশ মতে মই এতিয়া এই ঠাইৰ পৰা ঘুৰিও যাব নোৱাৰো; ব’ণ্ড চাইন কৰা আছে। ভাৱি চাওক আপুনি মোৰ কি অৱস্থা কৰিলে- মই জীয়া মানুহ এটাৰ ভূত হৈ বহি থাকিব লগা হৈছে। শেষ কৰি দিলে আপুনি মোক। কিয়নো জী উঠিল হে আপুনি, জীয়াই থকাৰ প্ৰতি ইমান আগ্ৰহ কিয় আপোনাৰ? আপোনাৰতো একো দ্বায়িত্বও নাই, সকলো ফালে গতি লাগিল, আনকি নিজৰ ঘৰটো ভাৰাত দি এই বয়সত বৃদ্ধাশ্ৰমত থাকিম বুলিও আপুনি আগতেই যোগাৰ কৰি থৈছে। আপোনাৰ ল’ৰাও প্ৰতিষ্ঠিত, তেওঁলোকক বুঢ়া বয়সত অসুবিধা নিদিও বুলিয়ে আপুনি চাকৰি কৰি থকা কালতে এইবোৰ ব্যৱস্থা কৰি থৈছে। সুন্দৰ সফল বিবাহিত জীৱন, কৰ্ম জীৱন কটালে আপুনি। বয়সো যথেষ্ট পালে.. কিমান হ’ল- আপোনাৰ তেসত্তৰ বছৰ পাৰ হোৱা নাই জানো? কি থাকিল তেনে? কিয় নমৰিল আপুনি? মৰি থাকিলে কি আপত্তি আছিল? আপোনাৰ বাবেই আজি মোৰ এনে নাজল নাথল অৱস্থা হয় নে নহয়?” – ভূতটো উত্তেজিত হৈ পৰিল।\nভট্টই একো নেমাতিলে। তেওঁৰ ক’ব লগা একো নাই। হয়, তেওঁ এক খুব হিচাপী জীৱন কটাইছিল। সকলো পৰিকল্পিত। ল’ৰা-ছোৱালীয়ে বুঢ়া বয়সত চাব, বেমাৰ হ’লে চিকিৎসা কৰাব, এনে ধৰণৰ দুৰাশা তেওঁৰ কেতিয়াও নাছিল। সেয়ে সকলো ব্যৱস্থা নিজেই কৰিছিল। তেওঁৰ একমাত্ৰ ল’ৰাজন দেশৰ বাহিৰত থাকে, সিহঁতে যাতে তেওঁৰ পৰা একো অসুবিধা নেপায়, তাৰ ব্যৱস্থা তেওঁ বহুদিনৰ আগৰ পৰাই কৰি থৈছে। বেংকত যিমানখিনি জমা টকা আছে তাৰ সূতেৰেই তেওঁ চলি থাকিব পাৰে। মেডিকেল ইন্সিয়ৰেন্স, বৃদ্ধাশ্ৰমৰ কোঠা তেওঁ বহুদিনৰ আগতেই যোগাৰ কৰি ৰাখিছিল। পৰিবাৰকো বুজাইছিল, আশা নকৰিবা, আশা কৰিলে কষ্ট পাবা। বুঢ়া বয়সত অকলে ঘৰটোত থাকিলে অসুবিধা হব, বৃদ্ধাশ্ৰমত সহায় পোৱা যাব, লগ সংগও থাকিব, কিবা অসুখ-অসুবিধাত তেওঁলোকে হস্পিটেললৈয়ো লৈ যাব। পৰিবাৰেও বুজিছিল। সেয়ে বৃদ্ধাশ্ৰমখনত তেওঁলোকে এটা দুজনীয়া কোঠা স্থায়ী ভাৱে লৈ লৈছিল। তাত পূৱফালে এখন খিৰিকীও আছে। অৱশ্যে পৰিবাৰে তেওঁক অলপ ঠগন দিলে। ইমান আয়োজন কৰি বৃদ্ধাশ্ৰমলৈ অহাৰ কিছুদিনৰ আগতেই মানুহজনী হঠাত ঢুকাই থাকিল। ডাক্তৰে ক’লে, হাৰ্ট এটেক হ’ল। ভট্টৰ হাতেৰে পানী এটোপা খাই তেওঁৰ কোলাতে মানুহজনী গ’লগৈ। জীৱনত এটা কাম ভট্টৰ পৰিকল্পনা মতে নহ’ল। ভট্টই মানি ল’লে। তেওঁৰ মানি লব পৰা গুণটোও আছে।\n: কি ভাৱি আছে? ভাৱি লাভ নাই বুইছে। আমি দুইজনেই এতিয়া এই পৰিস্থিতি টো মানি লোৱাৰ বাদে উপায় নাই। আপুনি নমৰালৈকে আমি ইজনে সিজনক সহ্য কৰি থাকিবই লাগিব। গতিকে মই ভাৱো আমি দোস্তি কৰি লোৱা ভাল। নে কি কয়?\nনেমানি ভট্টৰ আন উপায় আছে জানো?\n: ঠিক আছে তেনে! কিন্তু আন কোনেও আপোনাৰ বাবে অসুবিধা পাব নেলাগিব\n: অসুবিধা? হাঃ হাঃ! অসুবিধা কাক কেতিয়া কেনেকৈ দিব লাগে মই দিম, যেতিয়া মই পূৰ্ণ ক্ষমতাৰে আপোনাৰ ভূত হৈ যাম। তেতিয়ালৈকে কেৱল আপুনি মোক দেখিব আৰু মোৰ কথা শুনিব। আৰু মই সদায় আপোনাৰ ওচৰে পাজৰেই থাকিম, মানে থাকিব লাগিব। মই জানো আপুনি অকলে থাকি ভাল পায়, মানুহক কয়ো তেনেকে! কিন্তু আচলতে কি জানে, আপুনি মানুহক আৰু নিজকো ফাঁকিহে দিয়ে আচলতে। আপুনি ভাৱে আপোনাৰ সংগত মানুহ বিৰক্ত হব বুলি, সেয়ে আপুনি নিসংগ হৈ ভাল পোৱাৰ ভাও ধৰে। মোৰো বয়স আজি তিনিশ বছৰেই হ’ল দিয়কচোন, মই বহু কথা নকলেও বুজি পাও।“\nভুতটোৱে কথা ক’বলৈ পালে মুখলে নেচায়, সি আকৌ আৰম্ভ কৰিলে,\n: আচলতে মিষ্টাৰ ভট্ট! আপুনি বৰ অদ্ভুত মানুহ। অদ্ভুতটো হয়েই, কাৰণ আপোনাৰ জীৱন্ত অৱস্থাতে এটা ভূত আছে। কিন্তু তাৰ উপৰিও আপোনাৰ বহু কথা মোৰ বাবে আচৰিত। আপোনাৰ জীৱনত কোনো আশা কিয় নাই, মই আচৰিত হৈছো। মৃত মানুহজনৰ অপূৰ্ণ আশাবোৰ আমাৰ ভূতৰ বাবে অমুল্য সম্পদ। কিন্তু মই যিমান ষ্টাডী কৰিলো, তাৰ পৰা বুজিছো আপোনাৰ একো আশা বাকী নায়েই মনত। এই যে অসুখত পৰি আছে, আপোনাৰ মনত অলপো আশা জগা নাই যে আপোনাৰ একমাত্ৰ সন্তানে আহি আপোনাক এবাৰ চাওকহি, নাতি কেইটাৰ মূখ কেইখন মৰাৰ আগতে .. ইত্যাদি.. এনেধৰণৰ একো আশাই আপোনাৰ মনত দেখা নাইচোন মই। আনকি আপুনি চুক্তিও কৰি থৈছে যে আপোনাৰ অসুখ বিসুখৰ কথা যাতে আপোনাৰ ল’ৰাক কোনোপধ্যেই জনোৱা নহয়। কেৱল আপোনাৰ মৃত্যু হ’লে তেওঁলৈ যথাসময়ত এটা বাৰ্তা দিব পাৰিব। আপুনি আনকি ফোনো নকৰে তেওঁলোকলৈ, ফোন কৰিলেও নধৰে। কি মানুহ হে আপুনি? মানুহ নে যন্ত্ৰ? একো অপূৰ্ণ আশা নথকা মানুহ এটাৰ ভূত হোৱা কিযে আমনিদায়ক কথা হব মই ভাৱিয়েই ভয় খাইছো।\nভট্টই একো নেমাতিলে। হয় তেওঁ কাৰোৰে পৰা একো আশা নকৰে, কাকো অসুবিধা দিব নোখোজে। এই ধৰণৰ সস্তীয়া আবেগ বিলাকৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ ভট্টই নিজকে বহু বছৰ ধৰি প্ৰশিক্ষণ দিছে। তেওঁৰ মনত আশাই নেজাগে, গতিকে তেওঁৰ কাৰো ওপৰত অভিযোগো নাই।\nভুতটো বৰ কথকী, লগতে অলপ ল’ৰামতীয়াও! বেছি সময় মনে মনে থাকিব নোৱাৰে। সাধাৰণভাৱে ভট্টৰ বাবে এইটো বৰ আমনিদায়ক কথা হ’লহেতেন, কিন্তু আজি চোন তেওঁৰ বৰ বেয়া লগা নাই। বুঢ়া বয়সত যে মানুহবোৰে কথা পাতিবলৈ লগ বিছাৰি ফুৰে, মানুহবোৰক বহুদেৰি বহাই ৰাখি বিৰক্ত কৰে, তেনে লগ নেপালে হতাশ হয়; এই কথাটো ভট্টই মনে প্ৰাণে ঘৃণা কৰিছিল। সেয়ে তেওঁ বহু বছৰ ধৰি নিজকে বুজাই আহিছিল- বিশেষকে পৰিবাৰৰ মৃত্যুৰ পিছৰ পৰা; যে তেওঁ নিসংগতা ভাল পায়, তেওঁ নিজৰ লগত থাকি, নিজৰ সৈতে কথা পাতিয়েই সন্তুষ্ট। কিন্তু ধাৰণাটো সত্য নাছিল নেকি? যদি আছিল আজি ভূতটোৱে কাষত বহি চেলবেলাই থাকোতে তেওঁৰ কিয় ভাল লাগিছে? তেওঁৰ কিয় ভূতটোৰ সৈতে কথা পাতিবৰ মন গৈছে? তাৰ বাৰেবিংকৰা কথাবোৰ শুনিবৰ মন গৈছে।\nকথকী ভূতটো কিছুসময় মনে মনে থাকিল আৰু সি তীক্ষ্ন দৃষ্টিৰে ভট্টৰ মুখলৈ চাই ৰ’ল, হঠাত কিবা নতুন বস্তু এটা আৱিষ্কাৰ কৰাৰ দৰে সি চিঞৰি উঠিল,\n: এক মিনিট ৰব! মিষ্টাৰ ভট্ট! আপুনি তো বৰ সাংঘাটিক মানুহ! হেহ!! আচলতে ভূত হিচাপে মই আপোনাৰ মনৰ কথা নোকোৱাকৈয়ে বুজি পাও, পাব লাগে। সেই হিচাপতেই মই আপোনাৰ মনৰ ভিতৰখন জ্বলজ্বল পটপটকৈ দেখি আছিলো। কিন্তু এতিয়া মোৰ ভাৱ হৈছে, আচলতে আপুনি মনৰ ভিতৰত কিছুমান কথা কেমোফ্লেজ কৰি ৰাখিছে। ওপৰৰ পৰা চালে ধৰিবই নোৱাৰি। কি কথা! আপোনাৰ মনৰ ভিতৰত বহু তৰপ আছে, তাৰে ভিতৰত কোনোবাটো তৰপত আপুনি কিছু গোপন কথা লুকুৱাই ৰাখিছে যেন লাগিছে। ইণ্টাৰেষ্টিং। মই আপোনাৰ মনৰ তৰপবোৰ এটা এটাকৈ খুলি চাব লাগিল দেখোন এতিয়া। আপুনি বৰ তলে পুতল মানুহ হে!”\n: নাই, মোৰ মনৰ মাজত একো লুকুৱাই ৰখা কথা নাই। একো নেপায় আপুনি তাত। এনেই কষ্ট কৰি লাভ নাই। তাতকৈ মোক ভূতৰ দেশ সাধুকে কওকচোন, কেনেকুৱা, তাত কি আছে, আপোনালোকে পঢ়া শুনা কৰে নে নাই, বিয়া বাৰু হয় নে নাই?\n: না না না না ! ভট্ট বাবু। সেইবোৰ কথা পাতিবলৈ আমি বহুত সময় পাম। কিন্তু মই এতিয়া আপোনাৰ মনৰ ৰহস্যৰ দুৱাৰ মুকলি কৰিব লাগিব। সেইটো ভূত হিচাপে মোৰ প্ৰধান কাম। আপুনিও অলপ সহায় কৰকহে। মোক আপুনি যি বিপদত পেলাইছে, তাৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰাত আপোনাৰোতো অলপ দ্বায়িত্ব আছে। চাও চাও, এইটো তৰপৰ তলত কি আছে? আৰে.. আচৰিত! এইকণ অকণমান আশা দেখোন!! কাৰ বাবে.. চাও চাও!! আহহ!! আপোনাৰ ল’ৰাটোৰ নাম লিখা আছে দেখোন তাত। তেনে কিয় আপুনি ইমান বাহাদুৰি কৰি আছিল। সেয়া মই কৈছিলো নহয়, ওলাবই কিবা এটা।\n: সেইটোনো কি ডাঙৰ কথা, বাপেক হিচাপে মোৰ একমাত্ৰ ল’ৰাটোৰ প্ৰতি অকণমান আশা থাকিবই আৰু। সেইবুলি সি নাহে, বা মোৰ খবৰ নলয় বুলিটো মোৰ কোনো অভিযোগ নাই। মই নিজেই সেইবোৰ ৰাষ্টা বন্ধ কৰি দিছো। সি সুখেৰে থাকিলে মোক আৰু কি লাগে! আৰু মই নিজৰ সকলো ব্যৱস্থা নিজে কৰিয়েই থৈছো দেখোন। একেবাৰে বৃদ্ধাশ্ৰমৰ পৰা চিতাৰ অগ্নিকে ধৰি শ্ৰাদ্ধলৈকে। তাক সেইবোৰ জঞ্জাল কিয় দিব লাগে। মই মৰিলে সি আহিব পাৰিলে আহিব, নোৱাৰিলে নাই। এইবোৰ অদৰকাৰী নিয়ম, চেণ্টিমেণ্ট মই গুৰুত্ব নিদিও।\n: হমমম! জানো, আপুনি সঁচাই কৈছে নে মিছাই কৈছে মই ধৰিব পৰা নাই। কিন্তু এটা কথা ঠিক! আপুনি বৰ ইণ্টাৰেষ্টিং মানুহ, বাকী মোৰ চাকৰিৰ যি হওক নহওক, আপোনাৰ মনৰ ভিতৰখন অন্বেষণ কৰি মোৰ কিন্তু ভালেই লাগিছে। আমি ভূতবোৰ একেই আছো, কিন্তু আপোনালোক মানুহবোৰ বহুত আগবাঢ়ি গ’ল, মানসিক ভাৱে। বাৰু আজিলৈ যাও, ৰাতি পূৱাবৰ হ’ল। মানে মই অদৃশ্য হোৱাৰ সময় আহিল। মই অদৃশ্য হৈ কথা নেপাতো বুলি আপুনি গম পালেই। ৰাতি আকৌ লগ পাম। এতিয়া অলপ আৰাম কৰক, অলপ পাছতে ডাক্তৰ নাৰ্চ আহি আপোনাৰ জ্ঞান ঘুৰি অহা দেখি বৰ ভাল পাব। হয়তো দুই এদিনতে আপোনাক ৰিলিজো দিব। কিন্তু আপুনি যলৈকে নেযাওক, মই আপোনাৰ লগতে থাকিম, কথাটো গম পালেই নহয় আপুনি। আৰু দিনৰ সময়চোৱাত মই কোৱা কথাবোৰ ভাৱিব। কেৱল আনৰ কথা ভাৱি, আনক অসুবিধা নিদিও বুলি বহি থকা ভাল কথা নহয়, মানুহ কেতিয়াবা অলপ স্বাৰ্থপৰো হব লাগ। ময়ো আকৌ আপোনাৰ মনৰ তৰপবোৰ খুলিবৰ যত্ন কৰিম। বাই বাই!!\nভট্টক এষাৰো কথা ক’বলৈ সুযোগ নিদিয়াকে ভূতটো নোহোৱা হ’ল! অলপ পাছতে নাৰ্চ আহি হুলস্থুল লগাই দিলে, ডাক্তৰো আহিল। ভট্টই চেতনা ঘুৰাই পোৱাত সকলোৱে বৰ ভাল পালে। ডাক্তৰৰ মতে ভট্ট এতিয়া একেবাৰে নৰ্মেল। অলপ শক্তি ঘুৰাই পালেই ৰিলিজ দিব পৰা যাব। ভট্টই নিজেও বৰ সতেজ অনুভৱ কৰিলে, সন্ধিয়ালৈ তেওঁৰ ৰাইলচ পাইপ গুচাই দিয়া হ’ল, তেওঁ নিজেই খিছিৰি অকণমান খালে। সেইদিনা ৰাতিলৈয়ো ভূতটো আহিল। কিন্তু ভট্ট ভাগৰুৱা হৈ থকা বাবে তেওঁ বেছি কথা নেপাতিলে। ভট্টৰ ভাল টোপনি হ’ল সেইৰাতি। পিছদিনাই ভট্টই নিজে হস্পিটেলৰ পৰা ৰিলিজ লব খুজিলে। আশ্ৰমৰ মুকলি বতাহ আৰু পূৱাৰ ৰ’দকণ পালে তেওঁৰ আৰু ভাল লাগিব। বৃদ্ধাশ্ৰমৰ পৰা গাড়ী আহিল, ভট্ট নিজেই গৈ গাড়ীত বহিল, মেডিকেল বিলৰ চিন্তা নাছিল, ইন্সুৰেন্স কোম্পানীয়ে কে’ছলেছ কৰি দিছে।\nআশ্ৰমৰ কোঠাটোলৈ আহি ভট্টৰ মনটো আৰু বেছি মুকলি লাগিল! মানুহবোৰেও আহি খা খবৰ ল’লেহি। সকলোৱে জানে ভট্টই মানুহ সমাগম বেছি ভাল নেপায়। তেওঁৰ কোঠাতে খোৱাৰ যোগাৰ দিয়া হয়, তত্বাৱধায়িকা ছোৱালীজনীয়ে তেওঁক ককা বুলি মাতে, দৰৱ পাতি খোৱা বোৱাৰ বৰ যত্ন লয়। সকলোবোৰ আগৰ দৰেই, কিন্তু তাৰ লগত যোগ হ’ল এই ভূতটো। বৃদ্ধাশ্ৰমলৈ অহাৰ পাছত একেৰাহে সি ভট্টৰ লগতে থকা হ’ল, দিনত অদৃশ্য হৈ থকা সময়খিনি সি আশ্ৰমখনৰ চুকে কোণে পিতপিতাই ফুৰে আৰু ৰাতি সেইবোৰ কথাকে ভট্টক ৰস লগাই লগাই কৈ থাকে। আজিকালি কেতিয়াবা সি দিনতো ভট্টক মাত দিয়ে, অৱশ্যে তাৰ বাবে সি আগতীয়াকৈ ভট্টৰ অনুমতি লৈ লৈছে।\nপিছে সেই কথাটোৱে ভট্টক মাজে মাজে বিপদতো পেলায়। কোনোবা এজন মানুহৰ আগতে মানুহজনৰ বিষয়ে অদ্ভুত বা লাজলগা কথা এটা কৈ দিয়ে। ভট্টইহে শুনে, তেওঁৰ হাঁহি উঠে। কিন্তু হাঁহিব কেনেকৈ, অভদ্ৰামি নহব জানো! বৰ বিপদ। ভূতটো বৰ চেলেং পেতেং, মুখৰ লাগ বান্ধ নাই। কেইবাবাৰো তাক সোঁৱৰাই দিয়াৰ পাছতো সি নিজৰ মুখখন নিয়ন্ত্ৰণ নকৰে। বৃদ্ধাশ্ৰমখনৰ কোঠাবোৰত ঘুৰ্মুতিয়াই ফুৰি সি অদ্ভূত অদ্ভূত খবৰ বোৰ ভট্টক দিয়েহি। তাক বাধা দিয়ে, কিন্তু সি নেমানে। সেইদিনা আহি খবৰ দিলেহি- ১০৭ নম্বৰ কোঠাত থকা গোঁহাই বোলা বুঢ়াজনৰ বোলে “আলুৰ দোষ” আছে। মানে পৰকিতি বেছিকৈয়ে লৰিছে। তত্ত্বৱধায়িকা ছোৱালী কেইজনী তেওঁৰ কোঠালৈ যাবলৈকে ভয় কৰে। সি হেনো ছোৱালীকেইজনীয়ে কথা পতা নিজে শুনি আহিছে, নিজে এবাৰ গৈ চায়ো আহিছে। বৃদ্ধাশ্ৰম কতৃপক্ষৰ ফালৰ পৰা তেওঁৰ পৰিয়ালক জাননীও দিয়া হৈছে হেনো।\nআকৌ তালুকদাৰনী বোলা বুঢ়ীজনীয়ে হেনো মানিবই নোখোজে বোলে ল’ৰা-ছোৱালীয়ে তেওঁক বৃদ্ধাশ্ৰমত ৰাখিছে। সিহঁতৰ কথা জহাবলে পালে বুঢ়ীক আৰু একো নেলাগে। সিহতে হেনো তেওঁক বৰ মৰম কৰে, ঘৰত অলপ থকা ঠাইৰ অসুবিধা হোৱাৰ কাৰণেহে তেওঁক আহি ইয়াত আছেহি। পিছে ৰাতি হেনো বুঢ়ীয়ে অকলে ফটো কিছুমান চাই চাই ফেঁকুৰি ফেঁকুৰি কান্দি থাকে।\nমুঠতে ভালে বেয়াই সকলো খবৰ ভট্টই পাই থাকে। মাজে মাজে ভূতে তেওঁক হাতত ধৰি নি কিবা কিবা দেখুৱাইয়ো,\n: চাওকচোন, সেই শৰ্মা বুঢ়াই কেনেকে লুকাই লুকাই চিগাৰেট টানি আছে। চাওকচোন, দত্তনী বুঢ়ীৰ আচলতে এডালো চুলি নাই, অনবৰতে ৱিগ পিন্ধি থাকে।“\nএই পৰচৰ্চা বোলা কামটো ভট্টই ভূতটোৰ লগত পৰি নতুনকৈ শিকিছে। বৰ বেয়া লগা নাই দেখোন। সময় কটোৱাৰ বৰ সুন্দৰ উপায়। যি কি নহওক, ভূতটোৰ সৈতে ভট্টৰ সম্বন্ধটো একেবাৰে সহজহৈ পৰিছে আজিকালি। সি অলপ দেৰি নেথাকিলেই ভট্টৰ ভাল নেলাগে। অনবৰত তাৰ চেলেপু কথাবোৰ শুনি থাকিয়ো তেওঁৰ আমনি নেলাগে। নিসংগতাক ভাল পোৱাৰ ভাওটো তেওঁ এৰি পেলাইছে আজিকালি।\nসেইদিনা ৰাতিও ভাত পানী খাই উঠি ভট্ট বাৰান্দাখনতে বহিছিল। ভূতটোও বাৰান্দাৰ ৰেলিঙতে ভৰি ওলোমাই বহি আছিল। সেইদিনা সি অলপ গহীন। ভট্ট অলপ আচৰিত হ’ল!\n: কি হ’ল? আজি একো গোপন খবৰ দিব লগা নাই নেকি? চহৰীয়াৰ পুতেকে পইচা পঠালেনে?\nভুতটোৱে একো নেমাতিলে!\n: কি হ’ল একো নেমাতে যে?\n: আপুনি বৰ তলে পুতল মানুহ হে! আপোনাক বুজা বৰ কঠিন। আপোনাৰ মনত ইমানবোৰ তৰপ আছে যে মই খুলি খুলি শেষেই কৰিব পৰা নাই। কিমান কথা লুকুৱাই থৈছে আপুনি?\n: কি লুকুৱালো মই?\nভূতটোৱে আকৌ বহুদেৰি একো নোকোৱাকৈ থাকিল। অসময়ত অধৈৰ্য হৈ ভট্টই আকৌ সুধিলে\n: কি লুকুৱালো কওক আকৌ মোক?\nনামটো শুনিয়েই ভট্টৰ কৰবাত ঘটং কৈ মাৰিলে। তেওঁ ভৱা নাছিল, তেওঁৰ মনৰ ভিতৰৰ পৰা এই কথাটো কোনোবাই খান্দি উলিয়াব পাৰিব বুলি। তেওঁ ডেমেজ কন্ত্ৰল কৰাৰ চেষ্টা কৰিলে।\n: কোন শালিনী! কি হ’ল শালিনীৰ?\n: নিজকে আৰু কিমান ফাঁকি দিব ভট্ট! আপুনি জানেই যদিও মই আপোনাক মুখ ফুটাই কৈ দিছো। মই এই বৃদ্ধাশ্ৰমতে থকা শ্ৰীমতী শালিনী আগৰৱালৰ কথা কৈছো। বুজি পাইছে নহয় মই কি ক’ব খুজিছো?\nভট্ট জপিয়াই উঠিল!\n: কি কৈছে আপুনি। মই আৰু এই বয়সত এইবোৰ। চি চি ! মই এজন বৃদ্ধ, মোৰ মনত এতিয়া তেনে কোনো কথা থাকিবই নোৱাৰে। মোৰ সন্তান আছে, নাতি পুতি আছে, সমাজ এখন আছে, সমাজত মোৰ সন্মান আছে। আপুনি কেনেকৈ ভাৱিব পাৰিলে এনে কথা।\n: মইনো কেতিয়া ভাৱিলোহে ডাঙৰীয়া, আপুনিহে মনে মনে সেইবোৰ ভাৱি আছে। মই আপোনাৰ মনটো পঢ়িহে আছো। হ’লেও আপোনাৰ নিৰ্বাচন ভাল। ৬৫ বছৰ ময়সতো মানুহজনী ইমান ধুনীয়া হৈ আছে, আপোনালোক দুজনৰ জোৰাও বঢ়িয়া মিলিব। একদম হেণ্ডচাম কাপল হব আপোনালোক। পিছে আপুনি আকৌ ভাৱটো আহিলেই তাক তৰপ এটাৰ তলত লুকুৱাই পেলায় নহয়।\n: হ’লেও আপোনাক কিন্তু মানিছো দেই ভট্ট বাবু, মানুহে এনেকৈ নিজৰ পৰাও কথা লুকুৱাব পাৰে বুলি মই জনা নাছিলো। আপোনাৰ ভূত হিচাপে আপুনি মনত ভৱা কথাবোৰ মই গম পাও, কিন্তু যেতিয়া আপুনি নিজৰ পৰাও কথা লুকুৱাই, মোৰ কাৰণে আপোনাৰ মনটো পঢ়াত বৰ অসুবিধা হয়। ইমানবোৰ কথা আপুনি নিজৰ পৰাই লুকুৱাই ৰাখিছে?\nভট্টই একো নেমাতিলে। নিজৰ পৰাও কোনোবাই কথা লুকুৱাব পাৰে নেকি? তেওঁৰো আছে নেকি তেনেকুৱা কিবা কথা? ভট্ট বিমোৰত পৰিল। কিয় সকলো দেখোন হিচাপ মতেই হৈছে। তেওঁ সকলো ফালে সুখী, সফল, আদৰ্শ ব্যক্তি! চহৰখনত বহুতেই তেওঁৰ কথা জানে, আলোচনা কৰে। মানুহ কিমান আত্মনিৰ্ভৰশীল হব পাৰে ভট্টক তাৰ উদাহৰণ বুলি কোৱা হয়; তেওঁ আৰ্থিক, শাৰীৰিক, মানসিক সকলো দিশৰ পৰাই আত্মনিৰ্ভৰশীল! আৰু সেয়া এদিনত হোৱা নাই, আজীৱন সাধনাৰে তেওঁ নিজকে আত্মনিৰ্ভৰশীল কৰি গঢ়ি তুলিছে। সকলো ঠিকেই আছিল, এই অহৌবলীয়া ভূতটোৱেহে আহি খেলিমেলিখন লগাই দিছে। হয় শালিনী বোলা মানুহগৰাকীৰ সংগ তেওঁ ভাল পায়, দিনটোত এবাৰ হ’লেও এষাৰ মাত দি, কথা এষাৰ পাতিবলে নেপালে তেওঁ বেয়া লাগে। শালিনীয়েও তেওঁত আনসকলতকৈ অলপ বেছি গুৰুত্ব দিয়া যেন লাগে, তেওঁৰো চাগে ভাল লাগে ভট্টৰ সৈতে কথা পাতি। সেইটোনো কি আচৰিত কথা? তাৰ অৰ্থ কি প্ৰেম নেকি? যদি হয়ো, তেনে এই প্ৰেমৰ কি মূল্য আছে! অপমান, ইতিকিঙৰ বাদে ই আৰু কি দিব দুইজনকে? গতিকে ভট্টই কথাটো অদৰকাৰী বুলিয়ে নিজকে বুজাই আহিছে। গন্দগোল লগালে এই ভূতটোৱে, কি আপদীয়া সময়ত এইটোৱে যে লগ দিলেহি তেওঁক, সি একেবাৰে ভট্টৰ আত্মবিশ্বাৰ আৰু প্ৰতিষ্ঠাতে আক্ৰমণ কৰিছে। তেওঁ জীৱনজুৰি গঢ়ি তোলা মূল্যবোধৰ সৌধ ভাঙিব পেলাব খুজিছে। না না, ইয়াক এই যুজত জয়ী হবলৈ দিব নোৱাৰি, ই ভট্টক পাগল কৰিব! ইয়াকে বাধা দিব লাগিব।\nভট্ট মনে মনে অলপ উত্তেজিত হৈ উঠিল।\n: হে হে! হৌৰি, ৰব ইমান খং নকৰিবচোন। মই একো আক্ৰমণ কৰা নাই আপোনাক।\nভট্টই পাহৰিয়ে গৈছিলে যে তেওঁ মনত ভৱা কথাবোৰ ভূতটোৱে কিতাপ পঢ়াদি পঢ়িব পাৰে।\n: বাদ দিয়ক বাৰু, মই ভাল নে বেয়া পিছত ভাৱি থাকিব। প্ৰথমতে কওকচোন, আপুনি কি পালে জীৱনত! ধন-জন-প্ৰতিষ্ঠা এইবোৰৰ কথা কোৱা নাই, এইবোৰ আপুনি সমাজৰ কাৰণে, আনক দেখুৱাবলে কৰা কাম। সকলোৱেই কৰে। মই সুধিছো, আপুনি নিজৰ বাবে, একদম নিজৰ বাবে কি পালে জীৱনত? মই কওনে? শুনিবলৈ বেয়া, কিন্তু মোৰ মতে আপুনি গোটেই জীৱনটো কেৱল আনৰ বাবে, আনৰ প্ৰয়োজন পুৰাবলৈ জীয়াই থাকিল। নিজৰ বাবে আপুনি কি ঘটিলে জানে? এটা প্ৰকাণ্ড শূণ্য!” – ভূতটোৱে তৰ্জনী আৰু বুঢ়া আঙুলিৰে গোল এটা কৰি দেখুৱালে।\n: একো নেপালে আপুনি। কাৰণ নিজৰ কাৰণে একো নিবিছাৰিলেই আপুনি, আনকি আপোনাৰ পৰিবাৰৰ পৰাও নিবিছাৰিলে। তেওঁক আপুনি ভাল পাইছিল, কাৰণ তেওঁক ভাল পাবলৈ আপুনি বাধ্য আছিল। তাকে প্ৰেম বুলি নিজকে বুজাই থাকিলে আপুনি। হয়নে নহয় কওক।“\nভট্টৰ মুৰটোৱে কাম কৰা নাই। তেওঁ নিজৰ বিষয়ে ভাবিবলৈ ভয় কৰা কথা কিছুমান এই ভূতটোৱে অনায়াসে কৈ আছে। ভট্টৰ কাণমূৰ গৰম হৈ আহিল।\nকিন্তু ভূতটোৰ কথাবোৰ তেওঁ অস্বীকাৰ কৰিব পৰা নাই কিয়? একে ধমকিৰে তাক চুপ কৰাব পৰা নাই কিয়? কিয় তেওঁ তাৰ সমুখত ইমান দূৰ্বল অনুভৱ কৰিছে? কি হৈছে তেওঁৰ?\n: শুনক! এতিয়াও সময় পাৰ হৈ যোৱা নাই, আপোনাৰ জীৱনৰ যি কেইটা দিন বাকী আছে, সেইকেইটা দিন কেৱল নিজৰ বাবে কটাওক। বাদ দিয়কহে সমাজ, পৰিয়াল, প্ৰতিষ্ঠা, মূল্যবোধ! গোটেই জীৱনটো দেখোন আপুনি সেইবোৰৰ কাৰণেই খৰছ কৰিলে, এতিয়া আপোনাৰ নিজৰ বাবে কিবা কৰাৰ সময়। আপুনি যিহেতু কাৰো বাবে বোজা নহয়, আনৰ অনুভৱ, আনৰ চিন্তাধাৰা, আনৰ মূল্যবোধৰ বোজা আপুনি কিয় লব, বি‍শেষকৈ এই বয়সত!\nযাওক, শালিনীৰ সৈতে কথা পাতক, তেওঁকো বুজাওক। মই জানো তেওঁৰো কাহিনী আপোনাৰ দৰেই। আপোনালোক দুইজনে যিহেতু ইজনে সিজনৰ সংগ ভাল পায়, কাৰ বাবে সেই ভালপোৱা খিনি ত্যাগ কৰিব? যাওক যাওক, ভাৱি চিন্তি নষ্ট কৰিবলৈ আপোনাৰ হাতত সময় নাই।“\nভট্ট নিশ্চুপ হৈ বহি থাকিল, তেওঁৰ মনত ধুমুহা উঠা বুলি ভূতটোৱে গম পালে বোধহয়। সি ভট্টক প্ৰকৃতিষ্ঠ হবলৈ সময় দিলে।\nবহু সময়ৰ পাছত ভূতটোৱে আকৌ মাত লগালে,\n: আৰু এটা ডাঙৰ কথা আছে, কিন্তু মই আপোনাক নকও। আপুনি সময়ত নিজে নিজে গম পাব। এতিয়া যাওক আৰাম কৰকগৈ\nভট্ট আৰু শালিনীৰ বিয়া হৈ গ’ল। বৃদ্ধাশ্ৰমৰ সকলোৱে মিলি অনুষ্টুপীয়াকৈ বিয়াখন পাতি দিলে। বিবাহ পঞ্জীয়কজন নিজেই আহিল বৃদ্ধাশ্ৰমলৈ।\nদুইখন ঘৰৰ সকলোৱে তীব্ৰ আপত্তি কৰিছিল, মান-সন্মান শেষ কৰি দিলে বুলি ভট্ট আৰু শালিনীক জগৰীয়া কৰিছিল। ভট্টই কোনো উত্তৰ নিদিলে, শালিনীয়েও ভট্টৰ দৰেই সকলোকে উপেক্ষা কৰিলে। বিয়া পাতিয়েই তেওঁলোক বৃদ্ধাশ্ৰমৰ পৰা গুচি অহাৰ সিদ্ধান্ত কৰিলে, ভট্টৰ নিজৰ ঘৰটোলৈ। আগৰে পৰা তেওঁলোক দুয়ো মিলি ঘৰটো সজালে। শালিনীৰ আকৌ ফুলত বৰ চখ, কেইমান মানতে ঘৰটো ফুল গছ বনেৰে ভৰি পৰিল। ভট্টই ঘৰটোৰ বাহিৰে ভিতৰে ৰঙো কৰালে।\nচহৰখনৰ সকলোৱে নহবৰ হ’ল বুলিলে। দুইজনৰে বদনাম ফুটি ফাটি গ’ল, ভট্টক ভাল মানুহ বুলি কৈ ফুৰা মানুহবোৰে নিজৰ ভুল উপলব্ধি কৰিলে, চেঙেলীয়া ল’ৰা বোৰে অশ্লীল কৌতুক উলিয়ালে। চচিয়েল মেডিয়াত খবৰটো ভাইৰেল হ’ল।\nভট্ট আৰু শালিনীয়ে এই সকলো উপেক্ষা কৰি গ’ল- আচলতে দুইজনৰ বাবে এই কথাবোৰৰ কোনো মূল্যই নাইকিয়া হৈ পৰিল। তেওঁলোকে সমাজৰ দৃষ্টিত স্বাৰ্থপৰ হবলৈ শিকিলে।\nআৰু এটা আচৰিত ঘটনা হ’ল- সেই দিনা বৃদ্ধাশ্ৰমত ভট্টক দীঘলীয়া ভাষণ শুনোৱাৰ পাছত ভূতটো নাইকিয়া হ’ল। সি ক’ব খোজা ডাঙৰ কথাটো বোধহয় সেইটোৱেই আছিল। হয়তো তাৰ অৱস্থা দেখি ভূত দেশৰ পৰা তাক ঘুৰি যোৱাৰ আদেশ দিলে।\nবহু দিন ভট্টই তাৰ বাবে অপেক্ষা কৰিলে। সি এনেকে হঠাত নাইকিয়া হব বুলি ভট্টই আশা কৰা নাছিল। কিন্তু অলপ শংকিতো হৈছিল, শালিনীৰ সৈতে কটোৱা সময়খিনিত ভট্টই ভূতটোৰ উপস্থিতি বিছৰা নাছিল। হলেও তাক এটা ধন্যবাদ দিব পাৰিলে ভাল লাগিলহেতেন।\nযোৱাকালি তেওঁলোকে নিজৰ ঘৰটোত প্ৰথম একেলগে নিশা কটালে। কাহিলি কাহিলি পূৱাতে ভট্টই সাৰ পালে; তেওঁ খিৰিকীখন খুলি ৰ’দত ধৰি ঠিয় হ’ল। কিছুপৰৰ পাছতে শালিনীও আহি তেওঁৰ কাষতে ৰ’লহি। দুইজনে এইবাৰ একলগে বেলিটোৰ ফালে চালে।\nবেলিৰ হেঙুলীয়াবোৰে তেতিয়ালৈ সজাল ধৰিছিল।\n(বি.দ্ৰ.- গল্পটোত ফ্ৰেংক ষ্টকট’নৰ The Transferred Ghost নামৰ গল্পটিৰ আংশিক প্ৰভাৱ পৰিছে)\n« এনাকোণ্ডাৰ প্ৰেম — মনোজ নেওগ\nবাত ভেদাইলতা কী – জনাৰ্দন ঠাকুৰ »\nসুন্দৰ। ভাল পালো অভিজিতদা। খুবেই ভাল লিখিছে।\nমুগ্ধ হৈ পৰিলোঁ ৷ কবিতা এটা হে যেন পঢ়িলোঁ___ এনে লাগিল ৷ ক্লাচিক মেচেজ এটা পালোঁ৷\nসুন্দৰ।ভাল লাগিল পঢ়ি।\nসাংঘাটিক দাদা! খুব ভাল লাগিল\nবৰ ভাল লাগিল, অভিজিত৷ অলপ আনকমন কিবা এটা৷ শেষৰ কথাখিনিয়ে বৰ বিৰাত কিবা এটা চিন্তাৰ সঞ্চাৰ কৰি দিলে৷\nপঢ়ি বৰ ভাল লাগিল\nপঢ়ি অতি সন্তোষ পালো…গল্পৰ বিষয় বস্তুৱে ব্যতিক্ৰম চিন্তাৰ অসীম সীমা চুইছে ..অভিনন্দন\nব্যতিক্ৰমী, আপোনাৰ কথনভঙ্গী অনন্য ৷


এই ভাইৰেল ফটোখন বোকাখাটৰ কাজিৰঙা অভয়াৰণ্যত থকা এখন চাহ বাগিছাৰ নহয়! - Factcrescendo Assamese\nশেহতীয়াকৈ অসমত ফেচবুকৰ জৰিয়তে এখন বিশেষ ফটো ভাইৰেল হৈ পৰিছে । ফটোখনত এখন চাহ বাগানৰ মাজত এটুকুৰা মনমোহা মুকলি ঠাই দেখা গৈছে আৰু নাতি দূৰত এখন পাহাৰ দেখা গৈছে । দাবী কৰা হৈছে যে এই ফটোখন বোকাখাটৰ কাজিৰঙা অভয়াৰণ্যত থকা এখন চাহ বাগিছাৰ হয় ।\n‘আছামিজ অনলাইন’ নামৰ এক ফেচবুক পেজৰ পৰা উক্ত ভাইৰেল ফটোখন ১১ আগষ্ট, ২০২০ তাৰিখে আপলোড কৰা হৈছে । উক্ত পোষ্টটো, “#PhotoCourtesyJun\nবোকাখাটৰ কাজিৰঙা অভয়াৰণ্যত থকা\nচাহ বাগিছাৰ এই মনোৰম দৃশ্যৰে আজি\n#সুপ্ৰভাত_অসম” বুলি শিৰোনামা দি আপলোড কৰা হৈছে আৰু উক্ত পোষ্টটো ভাইৰেল হৈ পৰিছে ।\nবিভিন্নজনে উক্ত পোষ্টটোত কমেণ্ট কৰি এই বিষয়ে কিছু সন্দেহ প্ৰকাশ কৰা দেখা গৈছে । গতিকে আমি উক্ত ফেচবুক পোষ্টটোৰ সত্যতা নিৰূপণ কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত ললো । সঁচাকৈ এই ভাইৰেল ফটোখন বোকাখাটৰ কাজিৰঙা অভয়াৰণ্যত থকা এখন চাহ বাগিছাৰ হয় নেকি? সত্য কি? জানো আহক ।\nআমি উক্ত ভাইৰেল পোষ্টটোৰ কমেণ্টছ চেকচনত থকা কিছুমান কমেণ্টছৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কিছু বিশেষ কীৱৰ্ডছ ব্যৱহাৰ কৰি গুগল চাৰ্চ কৰিলোঁ । আমি দেখিলোঁ যে উক্ত ভাইৰেল ফটোখনত দেখা ঠাইখনৰ এক ভিডিঅ‘ ইউটিউবত আপলোড কৰা আছে । উক্ত ইউটিউব ভিডিঅ’টোৰ বিৱৰণত স্পষ্টকৈ লিখা আছে যে এই ঠাইখন অসমৰ ওদালগুৰি জিলাত অৱস্থিত “ক’ৰাম’ৰ নামৰ চাহ বাগান তথা হেলিপেড” হয় ।\nআমি এই বিষয়ে আৰু চাৰ্চ কৰাত গুগলত এই ঠাইখনৰ বিষয়ে বিতংকৈ তথ্য থকা দেখিবলৈ পালোঁ । জানিবলৈ ইয়াত ক্লিক কৰক ।\nবোকাখাট আৰু ওদালগুৰিৰ দূৰত্ব প্ৰায় ১৭০ কিলোমটাৰ মান হয় । গতিকে উক্ত ভাইৰেল ফটোখন বোকাখাটৰ কাজিৰঙা অভয়াৰণ্যত থকা এখন চাহ বাগিছাৰ হবই নোৱাৰে ।\nউক্ত ভাইৰেল ফটোখন ওদালগুৰি জিলাৰ এখন চাহ বাগিচাৰ হয় আৰু বোকাখাটৰ কাজিৰঙা অভয়াৰণ্যত থকা এখন চাহ বাগিছাৰ নহয় । গতিকে উক্ত ফেচবুক পোষ্টটো ভুৱা হয় ।\nTitle:এই ভাইৰেল ফটোখন বোকাখাটৰ কাজিৰঙা অভয়াৰণ্যত থকা এখন চাহ বাগিছাৰ নহয়!\nTagged AssamBokakhatCorramore HelipadCorramore Tea EstateKaziranga National ParkUdalguri


Tultul Kutum's blogger : ভাগৱত গীতা\nষোড়শ অধ্যায় - দৈৱাসুৰ সম্পদ বিভাগ\n(গীতা মোৰ আটাইতকৈ বেছি প্ৰিয় গ্ৰন্থ। গীতা মাথো এখন ধৰ্ম শাস্ত্ৰই নহয়, গীতাত বহুত কথা সম্পূৰ্ণ যুক্তিযুক্তভাবে আলোচনা কৰা আছে। সংসাৰত এনে কোনো সমস্যা নাই যিটোৰ সমাধান গীতাত পোৱা নাযায়। যেতিয়া কোনো সমস্যাত পৰো নাইবা দুখ- শোকে চাৰিওফালৰ পৰা আগুৰি ধৰে তেতিয়া গীতাৰ শ্লোকবোৰে সেইবোৰ সমস্যাৰ পৰা পৰিত্ৰাণৰ উপায় দিয়ে।)\nশ্ৰীভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই অৰ্জুনক ক’লে - নিৰ্ভীকতা, চিত্তশুদ্ধি, জ্ঞান আৰু যোগনিষ্ঠা, বাহ্যেন্দ্ৰিয়, দমন, যজ্ঞ শাস্ত্ৰ অধ্যয়ন, তপস্যা, সৰলতা, অহিংসা, সত্য, অক্ৰোধ, স্বাৰ্থত্যাগ, অন্তঃকৰণ, সংযম, পৰচ্ছিদ্ৰৰ অপ্ৰকাশ, সৰ্ব্বভুতত দয়া, নিৰ্লোভতা, মৃদুতা, লজ্জা, অচাঞ্চল্য, শক্তি, ক্ষমা, ধৈৰ্য্য, পৱিত্ৰতা, অদ্ৰোহ, অনভিমান, (এইবোৰ গুণ দেৱী সম্পদ) হে ভাৰত ! এই গুণসমূহ দৈৱী সম্পদ লাভৰ কাৰণে জন্ম গ্ৰহণ কৰা লোকৰ গাত প্ৰাদুৰ্ভুত হয় ।\nদম্ভো দৰ্পোত্‍ভিমানশ্চ ক্ৰোধ: পাৰুষ্যমেৱ চ |\nঅজ্ঞানং চাভিজাতস্য পাৰ্থ সম্পসমাসুৰীম || ৪\nদম্ভ, দৰ্প, অভিমান, ক্ৰোধ, নিষ্ঠুৰ কথন আৰু অজ্ঞান, এইবোৰ আসুৰী সম্পদ ভোগ কৰিবলৈ জন্ম হোৱা লোকৰ স্বভাৱ।\nদৈৱী সম্পদ মোক্ষ লাভৰ কাৰণ আৰু আসুৰী সম্পদ বন্ধনৰ কাৰন বুলি বিবেচিত হয় । হে পাণ্ডৱ, তুমি শোক নকৰিবা । (কাৰণ) তুমি দৈবী সম্পদ ভোগৰ কাৰণে জন্ম গ্ৰহণ কৰিছা |\nদ্বৌ ভুতসৰ্গৌ লোকেত্‍স্মিন দৈৱ আসুৰ এৱ চ |\nদৈৱো বিস্তৰশ: প্ৰোক্ত আসুৰং পাৰ্থ মে শৃণু || ৬\nএই সংসাৰত দৈৱ আৰু আসুৰ এই দুই প্ৰকাৰৰ মানুহৰ সৃষ্টি হৈছে । দৈৱী সৃষ্টিৰ বিষয়ে সবিস্তাৰে কোৱা হ’ল । এতিয়া আসুৰ সৃষ্টিৰ বিষয়ে মোৰ পৰা শুনা ।\nআসুৰী স্বভাৱৰ মানুহৰ ধৰ্ম্মত প্ৰবৃত্তি আৰু অধৰ্ম্মৰ পৰা নিবৃত্তিৰ বোধ নাই | সেই কাৰণে তেনে মানুহৰ পৱিত্ৰতা, আচাৰ আৰু সত্যনিষ্ঠা একো নাই |\nআসুৰী প্ৰকৃতিৰ মানুহে কয় - জগতত কোনো ঈশ্বৰ নাই । জগত অসত্য, ধৰ্ম্ম বা অধৰ্ম্ম একো নাই । স্ত্ৰী-পুৰুষৰ কামজনিত সংযোগৰ ফলত জগতৰ উত্‍পত্তি হৈছে । কামনাজনিত বিষয়ৰ উপভোগৰ ক্ষেত্ৰৰ বাহিৰে এই জগত্ আৰু কি হ’ব পাৰে।\nএতাং দৃষ্টুমৱষ্টভ্য নষ্টাত্মামোত্‍ল্পবুদ্ধয়: |\nপ্ৰভৱন্ত্ত্যগ্ৰকৰ্ম্মাণ: ক্ষয়ায় জগতোত্ হিতা: || ৯\nজগত্ সম্পৰ্কে এনে ধাৰণাৰ আশ্ৰয় কৰি এই নষ্ট বুদ্ধি, নিৰ্বোধ, ক্ৰুৰকৰ্ম্মকাৰী আৰু অমঙ্গল স্বভাৱৰ লোকসকল জগতৰ ধ্বংসৰ কাৰণে জন্ম গ্ৰহণ কৰে।\nকামমাশ্ৰিত্য দুস্পুৰং দম্ভমানমদাম্বিতা: ।\nমোহাদ গৃহীত্বাত্‍সদগ্ৰাহান প্ৰবৰ্ত্তন্তেত্‍শুচিব্ৰতা: ।। ১০\nঅপৱিত্ৰ ব্ৰতাচাৰী সিহঁতে দুষ্পুৰণীয় কামনা আশ্ৰয় কৰি দম্ভ অভিমান আৰু ভোগ বিলাসত মত্ত হৈ মোহ বশত: অসত্ বিষয়সমূহক অৱলম্বন কৰি সকলো কাৰ্য্যত প্ৰবৃত্ত হয়।\nমৃত্যু সময় পৰ্য্যন্ত অপৰিমিত চিন্তাকে আশ্ৰয় কৰি সিহঁতে কামনাৰ উপভোগেই পৰম পুৰুষাৰ্থ এইদৰে নিশ্চিত হৈ শত শত আশানুৰূপ পাশত বান্ধ খায় আৰু ক্ৰোধৰ অধীন হৈ পৰে, সিহঁতে কামনীয় ভোগ বিলাসৰ কাৰণে অন্যা উপায়েৰে ধন সংগ্ৰহৰ চেষ্টা কৰে ।\nসিহঁতৰ মনোবৃত্তিবোৰ এনেকুৱা- "মই আজি এইটো পালো, মোৰ মনোবাঞ্ছিত এইটো লাভ হ’ব, এই ধন মোৰ আছে, আকৌ মোৰ আৰু ধন হ’ব ।"\nঅসৌ ময়া হত: শত্ৰুৰ্হনিষ্যে চাপৰানপি |\nঈশ্বৰোত্‍হমহং ভোগী সিদ্ধোত্‍হং বলবান সুখী || ১৪\n"সৌটো শত্ৰু মই মাৰিলো, আনবোৰকো মাৰিম, মই সকলো সম্পদৰ গৰাকী, মই ভোগী, আত্মীয়-স্বজন আদিৰে মই সমৃদ্ধ, বলশালী আৰু সুখী ।"\nআঢ্যোত্‍ভিজনৱানস্মি কোত্‍ন্যোত্‍স্তি সদৃশো ময়া |\nযক্ষ্যে দাস্যামি মোদিষ্য ইত্যজ্ঞানবিমোহতা: || ১৫\n"#মই ধনাঢ্য, মই শ্ৰেষ্ঠ কুলত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছোঁ, মোৰ নিচিনা আন কোন আছে ? মই যজ্ঞ কৰিম, দান দিম, আমোদ কৰিম" । এনে বহুবিধ অজ্ঞানৰ দ্বাৰা সিহঁত মোহগ্ৰস্ত হয়।\nঅনেকচিত্তৱিভ্ৰান্তা মোহজালসমাবৃতা: |\nপ্ৰসক্তা: কামভোগেষু পতন্তি নৰকেত্ শুচৌ || ১৬\nএনেদৰে অনেক চিত্তবৃত্তিৰ দ্বাৰা বিভ্ৰান্ত হৈ পৰা, মোহস্বৰূপ জালত আৱদ্ধ হোৱা সিহঁতে কাম্য ভোগবোৰত সংলিপ্ত থাকি অৱশেষত অশুচি নৰকত নিমজ্জিত হয় ।\nআত্মপ্ৰশংসাকাৰী, অবিনীত, ধনগৰ্ব্বী আৰু মদমত্ত এই মানুহবোৰে নিজক ধাৰ্ম্মিক বোলাবৰ কাৰণে অবিধিপূৰ্ব্বক নামেৰে মাত্ৰ যজ্ঞসমূহৰ অৰ্চ্চনা কৰে।\nঅহংকাৰং ৱলং দৰ্পং কামং ক্ৰোধঞ্চ সংশ্ৰিতা: |\nমামাত্মপৰদেহেষু প্ৰদ্বিষন্তোত্ ভ্যসুয়কা: || ১৮\nসিহঁতে অহঙ্কাৰ, বল, দৰ্প, কাম, ক্ৰোধৰ বশৱৰ্ত্তী হৈ নিজৰ আৰু পৰৰ দেহত অৱস্থিত আত্মাৰূপী মোক দ্বেষ কৰি সাধুজনৰ নিন্দাবাদ কৰে।\nমই সেই নিন্দুক, ক্ৰুৰ, অশুভ কৰ্ম্মকাৰী, নৰাধমহঁতক সংসাৰত আসুৰী যোনিতেই বাৰে বাৰে নিক্ষেপ কৰোঁ।\nহে কুন্তীপুত্ৰ, এই মূঢ় মানুহবোৰে জন্মে জন্মে আসুৰী যোনি লাভ কৰি মোক নোপোৱাকৈয়ে ক্ৰমে তাতোকৈ নিকৃষ্ট যোনিত জন্ম পায়।\nত্ৰিবিধং নৰকস্যেদং দ্বাৰম নাশনমাত্মন: |\nকাম: ক্ৰোধস্তথা লোভস্তস্মাদেতত্ৰয়ং ত্যাজেং || ২১\nকাম, ক্ৰোধ, লোভ - এই তিনিখন নৰকৰ দুৱাৰ আৰু আত্মাৰ নাশক । সেই কাৰণে এই তিনিক পৰিত্যাগ কৰা।\nএতৈৰ্বিমুক্ত: কৌন্তেয় তমোদ্বাৰৈস্ত্ৰিভিৰ্নৰ: |\nআচৰত্যাত্মন: শ্ৰেয়স্ততো যাতি পৰাং গতিম || ২২\nহে কৌন্তেয়, এই তিনিখন নৰকৰ দুৱাৰৰ পৰা মুক্ত হৈ যাব পাৰিলে নিজৰ শ্ৰেয় সাধনৰ অনুষ্ঠান কৰিব পাৰে আৰু তাৰ ফলত পৰম গতি পায়।\nয়: শাস্ত্ৰবিধিমুত্‍সৃজ্য বৰ্ত্ততে কামকাৰত: |\nন স সিদ্ধিমৱাপ্নোতি ন সুখং ন পৰাং গতিম || ২৩\nযি মানুহে শাস্ত্ৰবিধি উলংঘা কৰি কৰ্ম্মত প্ৰবৃত্ত হয় সেই মানুহে সিদ্ধিলাভ কৰিব নোৱাৰে, সুখো নাপায় আৰু তাৰ সদগতিও নহয়।\nসেই কাৰণে কাৰ্য্য-অকাৰ্য্য নিৰূপণ কৰিবলৈ তোমাৰ শাস্ত্ৰই প্ৰমাণ। এই কৰ্ম্মময় সংসাৰত শাস্ত্ৰীয় বিধান জানি লৈ কৰ্ম্ম কৰা উচিত।\nPosted by Tultul Kutum's blogger at 03:29


Life Ok in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Life Ok ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nLife Ok की जानकारी\nLife Ok ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Life Ok Benefits & Uses in Assamese- Life Ok ar laabh aaru byavaharsamuh\nLife Ok ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Life Ok Dosage & How to Take in Assamese - Life Ok ar paali aaru xeya kenedore lobo\nLife Ok ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Life Ok Side Effects in Assamese- Life Ok ar parshwakriyasamuh\nLife Ok সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Life Ok Related Warnings in Assamese- Life Ok xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Life Okৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Life Ok with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Life Ok ar gurutor kriya-pratikriya\nLife Ok মতভেদসমূহ- Life Ok Contraindications in Assamese- Life Ok nishedhsamuh\nLife Ok ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Life Ok in Assamese- Life Ok ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Life Ok ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Life Ok Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Life Ok kriya-pratikriya\nLife Ok ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Life Ok Benefits & Uses in Assamese - Life Ok ar laabh aaru byavaharsamuh\nLife Ok তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nLife Ok ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Life Ok Dosage & How to Take in Assamese - Life Ok ar paali aaru xeya kenedore lobo\nLife Ok-ৰ উপাদানসমূহ - Life Ok Active Ingredients in Assamese - Life Ok-ar upadaansamuh\nLife Ok ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Life Ok Side Effects in Assamese - Life Ok ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Life Ok ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nLife Ok সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Life Ok Related Warnings in Assamese - Life Ok xonkranta xatarkatabanisamuh\nLife Ok-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nLife Ok ৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ওপৰত থকা প্ৰভাবৰ বিষয়ে জনা নযায় কাৰণ এইটোৰ ওপৰত এতিয়ালৈকে গৱেষনা কৰা হোৱা নাই।\nLife Ok-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাসকলে Life Ok ৰ মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। আপুনি যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া লক্ষ্য কৰে লগে লগে Life Ok গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰে। আপোনাৰ চিকিতসকৰ সৈতে যোগাযোগ কৰক আৰু আপোনাৰ চিকিতসকে সুৰক্ষিত বুলি কোৱাৰ পিছতহে পিছত ব্যৱহাৰ কৰিব।\nবৃক্কত Life Ok কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nবৃক্ক ৰ ওপৰত Life Okৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ বিষয়ে জনা নাযায় কাৰণ এইটো বিষয়ৰ ওপৰত গৱেষনা কৰা হোৱা নাই।\nযকৃতত Life Ok কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nকলিজা ৰ ওপৰত Life Okৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ বিষয়ে জনা নাযায় কাৰণ এইটো বিষয়ৰ ওপৰত গৱেষনা কৰা হোৱা নাই।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Life Ok ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় ত Life Okৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে কোনো বৈজ্ঞানিক গৱেষনা নথকাত, Life Okৰ [Organ]ৰ ওপৰত সুৰক্ষাৰ তথ্য উপলব্ধ নহয়।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Life Okৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Life Ok with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Life Ok ar gurutor kriya-pratikriya\nLife Ok তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nLife Ok মতভেদসমূহ - Life Ok Contraindications in Assamese - Life Ok nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Life Ok লোৱা অনুচিত যাতে -\nLife Ok ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Life Ok in Assamese - Life Ok ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Life Ok-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Life Okয়ে অভ্যাসৰ সৃষ্টি নকৰে।\nহয়, আপুনি আৰামত মেচিনেৰী চলাব পাৰে বা বাহন চলাব পাৰে, যিহেতু Life Ok লোৱাৰ পিছত ই আপোনাৰ টোপনি ভাৱ নানে।\nহয়, আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহ Life Ok লোৱাটো নিৰাপদ।\nনহয়, Life Okয়ে কোনোধৰণৰ মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সা কৰিব নোৱাৰে।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Life Ok ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Life Ok Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Life Ok kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Life Okৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Life Okৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কোনো তথ্য নাই, এইবিষয়ত গৱেষণাৰ অভাৱৰ হেতু।\nমদ আৰু Life Okৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Life Ok লোৱাৰ সময়ত মদ্যাপন কৰা সম্পৰ্কত একো ক'ব পৰা নাযায়।\nLife Ok ৰ অনুকল্প - Substitutes for Life Ok in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Life Ok লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Life Ok ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Life Ok সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Life Ok ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Life Ok সেৱন কৰে?