এইবাৰ ক্লাবহাউচ: পুনৰ ইণ্টাৰনেটৰ যোগেদি মুছলমান মহিলাক যৌন উৎপীড়ণৰ লক্ষ্য\nClubhouse chat case: পুনৰ ইণ্টাৰনেটৰ যোগেদি মুছলমান মহিলাক যৌন উৎপীড়ণৰ লক্ষ্য\nJanuary 21, 2022 4:45 pm\nমুছলিম যুৱতীৰ স’তে যৌনসংগম কৰাটো হিন্দুৰ বাবে অতি পূণ্যৰ কাম! মুছলিম যুৱতীৰ স’তে যৌনসংগম কৰাটো বাবৰী মছজিদ ধ্বংসৰ সমান পূণ্যৰ কাম! মুছলিম যুৱতীবিলাকৰ যৌন আকৰ্ষণ হিন্দুতকৈ বেছি!\nএনেধৰণৰ আপত্তিজনক ঘৃণনীয় মন্তব্যৰে ভৰা দুই মিনিটৰ এটা ভিডিঅ’ ক্লিপ। শেহতীয়াকৈ টুইটাৰত ভাইৰেল হৈ পৰিছে ভিডিঅ’ ক্লিপটো। জনপ্ৰিয় সামাজিক মাধ্যম ক্লাবহাউচৰ এটা চাটিং ৰুমৰ পৰা অনা হৈছে ক্লিপটো।\nউক্ত চাটিং ৰুমটোত কৰা আলোচনাৰ বিষয়বস্তু আছিল- “মুছলিম ছোৱালীবিলাক হিন্দু ছোৱালীতকৈ বেছি ধুনীয়া’’।\nআলোচনাটোত হোৱা কথা-বতৰাবোৰ শুনিলে যিকোনো সভ্য লোকৰে চকু কপালত উঠিব। মুছলিম যুৱতীৰ ওপৰত ইটোৰ পাছত সিটো অসভ্য আৰু নিৰ্লজ্জ মন্তব্য কৰি গৈছে চাটিংটোত অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে।\nআনকি হিন্দুত্ব ৰক্ষাৰ ঠিকা লোৱা যুৱককেইজনে মুছলিম যুৱতীৰ শৰীৰৰ বিশেষ অংগক লৈও চূড়ান্ত ঘৃণনীয় মন্তব্য কৰিছে। তেওঁলোকে কোৱা শুনা গৈছে যে মুছলিম যুৱতীৰ স’তে যৌনসংগম কৰাটো হিন্দুৰ বাবে অতি পূণ্যৰ কাম।\nমুছলিম যুৱতীৰ স’তে যৌনসংগম কৰাক বাবৰী মছজিদ ধ্বংসৰ স’তেও তুলনা কৰে হিন্দুত্ব ৰক্ষাৰ ঠিকা লোৱা যুৱককেইজনে।\nHere in @Clubhouse,ayoung group of Hindus are discussing with impunity: a) “hitting onamuslim girl’s vagina is equal to destruction of7Babri masjids”, b) “we’re RSS fans, we’ll convert muslim girls, & c) muslim girls’ vagina is pinkish than hindus\nক্লিপটো টুইটাৰত ভাইৰেল হৈ পৰাৰ পাছতে দিল্লী কমিছন ফৰ ৱমেনৰ তৰফৰ পৰা দিল্লী আৰক্ষীলৈ এখনি জাননি জাৰি কৰে। তদুপৰি মুম্বাই আৰক্ষীৰ ওচৰতো এগৰাকী মহিলাই এখনি এজাহাৰ দাখিল কৰে। যুৱককেইজন হাৰিয়ানাৰ বুলি জানিব পৰা গৈছে।\nএজাহাৰ দাখিলৰ পাছতে মুম্বাই আৰক্ষীয়ে যুৱককেইজনক বিচাৰ-খোচাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। হাৰিয়ানাৰ কাৰ্ণালৰ পৰা বৃহস্পতিবাৰে মাজৰাতি তেওঁলোকক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়।\nমুছলিম যুৱতীক যৌন নিৰ্যাতন চলাবলৈ প্ৰৰোচিত কৰা এই হিন্দুত্ব ৰক্ষাৰ ঠিকাদাৰকেইজনৰ নাম হৈছে- আকাশ, জেষ্ণৱ কাক্কাৰ আৰু য়াছ পৰাশৰ। তেওঁলোকৰ ওপৰত তথ্যপ্ৰযুক্তি আইন ২০০০ৰ কেইবাটাও ধাৰাত গোচৰ তৰা হৈছে।\nমুম্বাই আৰক্ষীৰ এই পদক্ষেপক আদৰণী জনাইছে শিৱসেনাৰ সাংসদ প্ৰিয়ংকা চতুৰ্বেদীয়ে। চতুৰ্বেদীয়ে টুইট কৰি কয় যে এনেধৰণৰ ঘৃণনীয় কথা-বতৰাক কেতিয়াও প্ৰশ্ৰয় দিব নোৱাৰি।


নিত্য ব্যৱহৃত প্ৰযুক্তিৰ আঁৰৰ কথাবোৰ আৰু আমি ল’ব লগা প্ৰয়োজনীয় সাৱধানতা - বিৰিয়া Biriyaa\nবৰ্তমান সময়ত প্ৰযুক্তিবিজ্ঞান আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ এক অপৰিহাৰ্য আহিলা হৈ পৰিছে৷ টিভি, মোবাইল, ইণ্টাৰনেট অবিহনে আমি বৰ্তমান যুগৰ লগত খোজ মিলাব নোৱাৰা হৈ পৰিছোঁ৷ এটা টিভি গোটেই চুবুৰীয়ে মিলি চোৱাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ঘৰে ঘৰে টিভি হোৱালৈ আমি অনুভৱ কৰিব পাৰিছোঁ যে প্ৰযুক্তি বৰ্তমান সময়ত কিমান সুলভ হৈ পৰিছে৷ ঠিক তেনেকৈ ভিডিও ক’লত কথা পতা, অনলাইনত টকা পইচাৰ লেন-দেন কৰা, অনলাইন ক্লাছ ইত্যাদি তাহানিৰ দিনত সপোন যেন লাগিলেও আজিকালি এইবোৰ প্ৰায় সহজলভ্য হৈ পৰিছে৷ সেয়েহে এই আধুনিক পৃথিৱীখনৰ লগত খোজ মিলাই চলিবলৈ কম বেছি পৰিমাণে হলেও আমি বৰ্তমানৰ প্ৰযুক্তিবোৰৰ কথা জনা দৰকাৰ৷ বৰ্তমান সময়ৰ কিছুমান জনপ্ৰিয় প্ৰযুক্তি হ’ল –\nআৰ্টিফিচিয়েল ইণ্টেলিজেন্স বা এ.আই (Artificial Intelligence – AI):\nআৰ্টিফিচিয়েল ইণ্টেলিজেন্স বা কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা হ’ল এনেকুৱা এক প্ৰযুক্তি যাৰ সহায়ত মেচিন এটাই নিজেই চিন্তা কৰি কোনো এটা কাম সমাধা কৰিব পাৰে৷ এই এ..আই (AI) বোৰ নিৰ্মাণ কৰোতে এনেকুৱা কিছুমান সমাধান পদ্ধতি বা কম্পিউটাৰৰ ভাষাত এল’গৰিথিম (algorithm) প্ৰস্তুত কৰা হয় যাৰ সহায়ত মেচিনটোৱে গম পাই যায় যে কেনেকুৱা পৰিস্থিতিত মেচিনটোৱে কেনেকুৱা আচৰণ কৰিব৷ কিন্তু সেই মেচিনটোক যদি এনেকুৱা এটা পৰিস্থিতি দিয়া হয় যিটো সেই এল’গৰিথিমৰ বাহিৰত তেতিয়াহলে মেচিনটোৱে সেই পৰিস্থিতিটো সমাধান কৰাত ব্যৰ্থ হ’ব৷\n(আৰ্টিফিচিয়েল ইণ্টেলিজেন্স )\nউদাহৰণস্বৰূপে আমি ব্যৱহাৰ কৰা মোবাইলটোত কিছুমান এ.আই থাকে যাক পাৰ্চনেল এচিষ্টেণ্ট (Personal Assistant) বুলি কোৱা হয়, যেনেকৈ গুগল এচিষ্টেণ্ট (Google Assistant), চিৰি (Apple’s Siri) ইত্যাদি৷ এই পাৰ্চনেল এচিষ্টেণ্টবোৰক যি সোধা যায় তাৰে উত্তৰ দিব পাৰে আৰু লগতে অন্যান্য কাম যেনে ডাটা অন কৰা, গান বজোৱা, এলাৰ্ম লগোৱা ইত্যাদি কাম কৰিব পাৰে৷ আমি কব পাৰো যে সেইবোৰ কাম কৰিবলৈহে এই এল’গৰিথিম তৈয়াৰ কৰা হৈছে৷ কিন্তু যদি আমি সেই কামবোৰৰ বাহিৰে বেলেগ কাম এটা কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিওঁ তেন্তে কৰিব নোৱাৰিব৷ উদাহৰণস্বৰূপে গুগল এচিষ্টেণ্টত অসমীয়া ভাষাটো সন্নিবিষ্ট কৰা নাই, যদি আমি এচিষ্টেণ্টটোক অসমীয়া ভাষাত আদেশ দিওঁ তেন্তে এচিষ্টেণ্টটোৱে বুজি নাপাব৷ এ.আই বৰ্তমান সময়ত বহু কামত ব্যৱহাৰ হয় যেনেকৈ মোবাইল কীবোৰ্ডত আখৰ লিখি থাকিলে তাৰ পিছৰ সম্ভাব্য শব্দটো নিজে নিজে চাজেকচ’ন হিচাপে অহা, গেম খেলিলে প্ৰতিদ্বন্দ্বীটোৱে নিজে নিজে চলন দেখুওৱা, দবা খেলত বিপৰীত ৰঙৰ টুকুৰাবোৰ নিজে নিজে চলাচল হোৱা ইত্যাদি৷\nমেচিন লাৰ্ণিং বা দিপ লাৰ্ণিং (Machine Learning – ML or Deep Learning):\nমেচিন লাৰ্ণিং শব্দটোৰ পৰাই গম পোৱা যায় যে ইয়াত মেচিনটোৱে নিজে নিজক শিকোৱাৰ কথা কৈছে৷ যদি আৰ্টিফিচিয়েল ইণ্টেলিজেন্স এটাত থকা এল’গৰিথিমটোক মেচিনটোৱে নিজে সলাই লৈ নিজক আৰু উন্নত কৰিব পাৰে তাক মেচিন লাৰ্ণিং বা এম এল (ML) বোলা হয়৷\nমেচিন লাৰ্ণিং আৰ্টিফিচিয়েল ইণ্টেলিজেন্সৰে এটা শাখা৷ মেচিন লাৰ্ণিঙত সাধাৰণতে এখন ডাটাবেছ (database) বা সৰল ভাষাত তথ্যৰ এটা ভাণ্ডাৰ থাকে য’ত তথ্যবোৰ শৃংখলাবদ্ধভাৱে সঞ্চয় কৰা থাকে আৰু সেই ডাটাবোৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই মেচিনটোৱে নিজকে প্ৰশিক্ষণ দিয়ে৷ ধৰা হ’ল মই মেচিনটোক ক’লো যে মোৰ জন্ম সৰভোগত হৈছিল তেতিয়া লগে লগে মেচিনটোৱে মোৰ জন্ম ক’ত হৈছিল সেই উত্তৰটো ডাটাবেছত সুমুৱাই থব আৰু পিছৰবাৰ মই যেতিয়া মেচিনটোক সুধিম যে মোৰ জন্ম ক’ত হৈছিল? মেচিনটোৱে সেই ডাটাবেছৰ তথ্যৰ আধাৰত কব পাৰিব যে মোৰ জন্ম সৰভোগত হৈছিল৷ এ আই (AI) এটা উন্নত কৰি তুলিবলৈ মেচিন লাৰ্ণিঙে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে৷ বৰ্তমান সময়ত মেচিন লাৰ্ণিং ইমানেই দক্ষ হৈ উঠিছে যে আমাৰ কি পছন্দ কি অপছন্দ আমাতকৈ বেছি মেচিন লাৰ্ণিঙে জানে৷ আমি যদি অনলাইন শ্বপিং এপত কিবা এটা বস্তু বিচাৰি থাকোঁ, ধৰা হওক মই এটা ঘড়ী বিচাৰি আছোঁ৷ পিছত যেতিয়া মই ছচিয়েল মিডিয়া খুলিম তেতিয়া তাত বেলেগ বেলেগ দামৰ ঘড়ী দেখুৱাই থাকিব৷ এইটো কেৱল মেচিন লাৰ্ণিঙৰ বাবেই সম্ভৱ হৈছে৷ মেচিন লাৰ্ণিঙক প্ৰশিক্ষণৰ দৰকাৰ সেয়েহে কেতিয়াবা ফেচবুক খুলিলে আমাক কিছুমান প্ৰশ্ন সোধা দেখা পাওঁ, “এই মানুহজন তুমিয়েই নে, তুমি নিজকে টেগ কৰিব বিচৰা নেকি?’’ (Is this you? Do you want to tag yourself? ) আৰু এটা উদাহৰণ হৈছে গুগল ফটোছ (Google Photos), তাত পিপ’ল এণ্ড পেটচ (People and Pets) বুলি এলবাম মেচিন লাৰ্ণিঙৰ দ্বাৰা নিজে নিজে সৃষ্টি হয় য’ত প্ৰত্যেকজন মানুহৰ ফটো বেলেগ বেলেগকৈ সজাই থোৱা থাকে৷ কেতিয়াবা গুগল ফটোছ খুলিলে কিছুমান প্ৰশ্ন সোধে; যেনেকৈ দুখন ফটো দেখুৱাই এটা প্ৰশ্ন সোধে যে ফটো দুখনত থকা মানুহজন এজনেই নে বেলেগ বেলেগ? তেতিয়া আমি দিয়া উত্তৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গুগলে নিজৰ মেচিন লাৰ্ণিঙক প্ৰশিক্ষণ দিয়ে আৰু আগলৈ সেই তথ্যবোৰ ডাটাবেছত সঞ্চয় কৰি ৰাখে৷ মেচিন লাৰ্ণিঙৰ আন কিছুমান উদাহৰণ হ’ল – ফেচবুক নিউজ ফিড য’ত আমাৰ পছন্দৰ বা আমি লাইক বা কমেণ্ট কৰি থকা মানুহবোৰৰ বা পেজৰ পোষ্টবোৰহে বেছিকৈ দেখুৱায়, ইউটিউবত কোনো এটা ভিডিও চালে তাৰ পিছৰ ভিডিওবোৰো ঠিক তেনেকুৱা ধৰণৰ বা তেনেকুৱা জেনৰৰ (genere) হে ভিডিও চলি থাকে থাকে ইত্যাদি৷\nকেতিয়াবা কিছু লোকে নিজকে বেংকৰ মানুহ বুলি পৰিচয় দি বেংকৰ কাৰ্ড নম্বৰ, অটিপি (OTP) ইত্যাদি ইত্যাদি জানিব বিচাৰে৷ এই প্ৰক্ৰিয়াটোকে ছচিয়েল ইঞ্জিনিয়াৰিং বোলা হয়৷\nইণ্টাৰনেট অব থিংচ বা আই.ও.টি (Internet of Things – IoT):\nইণ্টাৰনেট অব থিংচ হ’ল এনেকুৱা এটা প্ৰযুক্তি য’ত মেচিন বা সঁজুলিবোৰ এনেকুৱা এটা নেটৱৰ্কত সংযোগ হৈ থাকে যাৰ সহায়ত আমি প্ৰত্যক্ষভাবে সেই মেচিনটোৰ লগত ভাব বিনিময় নকৰাকৈ বা নুচুৱাকৈ আমি সেই মেচিনটোৰ দ্বাৰা কাম কৰিব পাৰো৷ সংজ্ঞাটো বুজাত অলপ অসুবিধা হব পাৰে সেয়েহে সৰল ভাষাত বুজাই দিয়াৰ চেষ্টা কৰিম৷\nআমি মানুহক কোৱা শুনিছোঁ যে আজিকালি মোবাইলে সকলো কৰিব পাৰে৷ কিন্তু আমি যদি কওঁ যে মোবাইটোক ভাত ৰান্ধিবলৈ দিয়া? তেতিয়া বহুতে এইটো ধেমালি কৰিছে বুলি কব৷ কিন্তু নহয়, আই ও টি (IoT) এনেকুৱা এটা বস্তু যাৰ সহায়ত মোবাইলটোৰ দ্বাৰা ভাত ৰন্ধাটোও সম্ভৱ হ’ব পাৰে৷ হোম অট’মেচন (Home Automation)ৰ নাম নিশ্চয় শুনিছে চাগে৷ হোম অট’মেচনত ঘৰ এটাৰ লাইট,ফেন,দৰ্জা, খিৰিকী ইত্যাদি সকলো মোবাইল বা কম্পিউটাৰৰ সহায়তে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব বা অন অফ কৰিব পাৰি৷\n(ইণ্টাৰনেট অফ থিংচ)\nএইটো কেৱল সম্ভৱ হৈছে ইণ্টাৰনেট অব থিংচৰ বাবে৷ ইণ্টাৰনেট অব থিংচত মেচিনবোৰ এটা নেটৱৰ্কৰ লগত সংযোগ হৈ থাকে যাৰ সহায়ত আমি মোবাইল বা কম্পিউটাৰৰ সহায়ত সেই মেচিনবোৰ চলাব পাৰো৷ ইণ্টাৰনেট অব থিংছে আমাৰ মোবাইল বা কম্পিউটাৰটোৰে কৰিব পৰা কামৰ যিটো সীমা, সেই সীমা আৰু দূৰলৈ ঠেলি দিছে লগতে ই আমাৰ শাৰীৰিক কষ্ট বহুলাংশে কমাইছে আৰু বহু সময়ো ৰাহি কৰিছে৷ ঘৰৰ পৰা বাহিৰলৈ গলেও ঘৰত কি চলি আছে চি চি কেমেৰাৰ সহায়ত আমি মোবাইতে চাব পাৰো সেয়েহে আমাৰ সুৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰতো ইণ্টাৰনেট অব থিংছে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আগবঢ়াইছে৷ ইণ্টাৰনেট অব থিংছৰ সহায়ত আজি অনলাইন অস্ত্ৰোপচাৰ পৰ্যন্ত সম্ভৱ হৈছে৷ ইয়াৰ উপৰিও এই প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি মহিলা সুৰক্ষাৰ বাবেও বহু আহিলা নিৰ্মাণ হ’ব ধৰিছে৷ আই ও টি (IoT)ৰ আন কিছুমান উদাহৰণ হ’ল – দ্ৰোণ (drone), ব্লুটুথ মিউজিক চিষ্টেম আৰু হেডফোন, ফিটবেণ্ড আৰু স্মাৰ্ট ৱাটছ (smart watch) ইত্যাদি৷\nৰ’বটিক প্ৰচেছ অট’মেচন বা আৰ.পি.এ (Robotic Process Automation – RPA):\nৰ’বটিক প্ৰচেছ অট’মেচন হ’ল এনেকুৱা এটা প্ৰযুক্তি যাৰ সহায়ত কোনো এটা কাম মানুহৰ পৰিবৰ্তে ৰ’বট এটাৰ দ্বাৰা কোনোধৰণৰ ভুল নোহোৱাকৈ একেৰাহে কৰিব পৰা যায়৷ এই প্ৰক্ৰিয়াত ৰবটবোৰক এনেদৰে নিৰ্মাণ কৰা হয় যে সেই ৰ’বটটোৱে সেই কামটো কৰিব পাৰে আৰু অহৰহভাৱে কোনোধৰণৰ ত্ৰুটি নোহোৱাকৈ চলি থাকিবলৈ সেই ৰ’বটোত এটা এ আই (AI) প্ৰগ্ৰাম ইনষ্টল (install) কৰা হয়৷ আৰু সেই এ আই টোৰ নিৰ্দেশমৰ্মে ৰ’বটটোৱে কাম কৰি থাকে৷ ৰ’বটিক প্ৰচেছ অট’মেচন ডাঙৰ ডাঙৰ কোম্পানীবোৰত পেকেজিং কৰা, সামগ্ৰীত ৰং কৰা ইত্যাদি কামত ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷\n(ৰ’বটিক প্ৰচেছ অট”মেচন)\nভাৰ্চুৱেল ৰিয়েলিটি বা ভি.আৰ (Virtual Reality – VR):\nভাৰ্চুৱেল ৰিয়েলিটি হ’ল এনেকুৱা এটা প্ৰযুক্তি যাৰ সহায়ত ভাৰ্চুৱেল বা কম্পিউটাৰৰ জগতখনক এখন সঁচা জগতৰ দৰে অনুভৱ কৰোৱা হয়৷ ভাৰ্চুৱেল ৰিয়েলিটিত কিছুমান আহিলা যেনেকৈ থ্ৰি.ডি(3D) চচমা নাইবা ভাৰ্চুৱেল বক্স (virtual box) ইত্যাদি ব্যৱহাৰ কৰি স্ক্ৰীনত এনেকুৱা কিছুমান ছবি দেখুৱা হয় যাৰ বাবে মানুহজনৰ এনেকুৱা অনুভৱ হয় যে নিজেই সেই ঠাইৰ মাজত আছে৷ এই প্ৰযুক্তিটো বিশেষকৈ ভিডিও গেম, চিনেমা, তাৰকাগৃহ (observatory) ইত্যাদিত ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷\nঅগ’মেণ্টেড ৰিয়েলিটি বা এ.আৰ (Augumented reallity -A R)\nঅগমেণ্টেড ৰিয়েলিটি হ’ল এনেকুৱা এটা প্ৰযুক্তি যাৰ সহায়ত প্ৰকৃত জগতখনৰ লগত কিছুমান কম্পিউটাৰ নিৰ্মিত বস্তুৰ সংযোজন ঘটোৱা হয়৷ কিছুমান মোবাইল কেমেৰাত মানুহ এজনৰ দেহত কম্পিউটাৰ সৃষ্ট নাক কাণ টুপী ইত্যাদি দেখুৱাই ফটো উঠাব পাৰি৷ যিটো প্ৰযুক্তিৰ সহায়ত আমি সেই নাক কাণ ইত্যাদি মোবাইল কেমেৰাত দেখিবলৈ পালোঁ সেই প্ৰযুক্তিটোৱেই হ’ল অগ’মেণ্টেড ৰিয়েলিটি৷ অগ’মেণ্টেড ৰিয়েলিটিৰ আন কিছুমান উদাহৰণ হ’ল – টিকটক এপ ফিল্টাৰ, প’কিমন গো, ক্ৰিকেট খেলত এল.বি.ডব্লিউ দেখুৱা লাইনটো ইত্যাদি৷\nক্ৰীপ্টকাৰেন্সি হ’ল এটা ডিজিটেল মুদ্ৰাৰ লেন-দেনৰ এক মাধ্যম য’ত এজন মানুহৰ বা এটা একাউণ্টৰ পৰিবৰ্তে সেই মুদ্ৰাবোৰ সঞ্চয় হৈ থাকে আৰু ক্ৰীপ্টগ্ৰাফী (cryptography) ব্যৱহাৰ কৰি সেইবোৰ সুৰক্ষা দিয়া হয়৷ ক্ৰীপ্টগ্ৰাফী হ’ল গণিতৰ এনে এটা বিষয় যাৰ সহায়ত কোনো এটা বাৰ্তা বা তথ্য আন কিছুমান ৰূপলৈ পৰিৱৰ্তন কৰা হয়-যাক চিফাৰ (cipher) বুলি কোৱা হয়৷ এনেকুৱা কৰাৰ ফলত আচল তথ্যটো চিফাৰ আকাৰত গোপনে থাকে আৰু কোনো হেকাৰ (hacker) বা মাজৰ মানুহে সেই তথ্যটো চালেও একো বুজি নাপায়৷ ক্ৰীপ্টকাৰেন্সি আমি নজনাকৈয়ে বহু ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰি আছোঁ যেনেকৈ আমি কিছুমান মোবাইল এপৰ দ্বাৰা ৰিচাৰ্জ কৰিলে কিছুমান মুদ্ৰা বা কইন ঘূৰাই পাওঁ কেছবেক (cashback) হিচাপে৷ কিছুমান এপত সেইবোৰ আমাৰ বেংক একাউণ্টত সোমায় কিন্তু কিছুমান এপত এই মুদ্ৰাবোৰ সেই এপটোতে থাকি যায় যিটো এটা সময়ৰ মূৰত বা এটা পৰ্যাপ্ত পৰিমাণৰ মুদ্ৰা জমা হলেহে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি৷ এতিয়া কিছুমান প্ৰশ্ন উদয় নহয়নে যে আমি যে কেছবেক পালোঁ সেইটো সঁচাকৈ পালোঁনে? আমাৰ একাউণ্টত কিন্তু কিবা এটা সংখ্যাহে দেখুৱাই থাকিব৷ এইটোৱেই হ’ল এটা ক্ৰীপ্টকাৰেন্সিৰ উদাহৰণ য’ত সঁচাকৈ মুদ্ৰা আছেনে নাই নাজানো কিন্তু তাৰ যে এটা মূল্য আছে সেয়া আমি জানো৷ ক্ৰীপ্টকাৰেন্সিৰ অন্য এটা উদাহৰণ হৈছে বিটকইন (bitcoin)৷ বিটকইন ইণ্টাৰনেটৰ বজাৰত বহুতো ভাল বেয়া কাম কৰাৰ বাবে ব্যৱহাৰ হয়৷ বৰ্তমান মই এই লিখনিটো লিখি থকা সময়ত ১ বিটকইনৰ মূল্য হল ৮, ১১, ৪৯৭.৭০ টকা৷\nচাইবাৰ চিকিউৰিটি (Cyber Security):\nচাইবাৰ চিকিউৰিটি হ’ল ইণ্টাৰনেটৰ মাজেৰে হ’ব পৰা চুৰি নাইবা ক্ষয় ক্ষতিৰ পৰা তথ্যবোৰ সুৰক্ষিত কৰি ৰখাৰ এটা ব্যৱস্থা৷ বৰ্তমান সময়ত মানুহবোৰ অনলাইন ব্যৱস্থাৰ সতে জড়িত হৈ আহিছে৷ মানুহে টকা পইচাৰ লেনদেন, বস্তু কিনা বেচা ইত্যাদি সকলো ইণ্টাৰনেটৰ জৰিয়তে কৰিবলৈ ধৰিছে৷ সেয়েহে চাইবাৰ চিকিউৰিটি বৰ্তমান সময়ত খুবেই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়৷ ছফটৱেৰ কোম্পানীবোৰে নিজৰ চিষ্টেমটো হেকাৰ (hacker) বা এটেকাৰ (attacker) ইত্যাদিৰ পৰা সুৰক্ষা দিয়াৰ বাবে চিষ্টেম ইঞ্জিনীয়াৰ (System Engineer) আৰু ইথিকেল হেকাৰ (Ethical Hacker) বোৰক চাকৰি দিয়ে যাতে সিহঁতে সিহঁতৰ ছফটৱেৰৰ দুৰ্বলতাবোৰ (Vulnerabilities) ঠিক কৰিব পাৰে৷\nকেইটামান হেকিং পদ্ধতি যাৰ সহায়ত হেকাৰবোৰে সাধাৰণতে হেক (hack) কৰে –\n১) ফিচিং (phishing): এই পদ্ধতিত হেকাৰজনে এটা দেখাত একে কিন্তু তাৰ নিজৰ ৱেবছাইটৰ লিংক প্ৰেৰণ কৰে৷ উদাহৰণস্বৰূপে হেকাৰজনে ফেচবুকৰ দৰে ৱেবছাইট এটাৰ লিংক পঠিয়াই দিলে৷ আমি সেই লিংকটো ক্লিক কৰি দেখিলো যে আমাক ফেচবুকত ল’গইন (login) কৰিব দিছে আৰু আমি লগইন কৰিলো৷ যাৰ ফলত আমৰ ল’গ ইন আইডি আৰু পাছৱৰ্ড হেকাৰজনে পাই যাব৷\n২)পাছৱৰ্ড এটেক (password attack):ক) দিকছ্নাৰী এটেক (Dictionary attack): এই পদ্ধতিত হেকাৰজনে শব্দকোষ (dictionary)ত থকা শব্দবোৰ এটাৰ পিছত এটাকৈ ঢালিব পৰা কিছুমান প্ৰগ্ৰেম বনায়। যদি তাত থকা শব্দবোৰ পাছৱৰ্ডটোৰ লগত মিলি যায় তেনেহলে চিষ্টেমটো খোল খাব।\nখ) ব্ৰুট ফৰ্চ এটেক (Brute-force attack): এই পদ্ধতিত হেকাৰজনে বহু পাছৱৰ্ড এটাৰ পিছত এটাকৈ ঢালি থাকিব পৰা প্ৰগ্ৰেম তৈয়াৰ কৰি লয় আৰু সেই পাছৱৰ্ডবোৰৰ মাজত কোনোবা এটা মিলি গলে চিষ্টেমটো খোল খাই যাব।\n৩) ডোচ এটেক (Denial of Service or DoS attack): এই পদ্ধতিত হেকাৰজনে কিছুমান ছফটৱেৰৰ সহায়ত ৱেবছাইট এটালৈ অগণন ৰিকুৱেষ্ট (request) পঠায় যাৰ ফলত চাৰ্ভাৰ (Server)ত ট্ৰেফিক (traffic) বাঢ়ি যায় আৰু চাৰ্ভাৰ ডাউন (server down) হৈ যায়৷ যেতিয়া কোনোবা গুৰুত্বপূৰ্ণ মেইল আহিব লগা থাকে নাইবা কোনোবা ৱেবছাইটত কিছুমান বিশেষ তথ্য যেনেকৈ পৰীক্ষাৰ ৰিজাল্ট চাব লগা হয় তেতিয়া কিছুমান অসৎ লোকে এই কামটো কৰে৷\n৪) স্নিফিং (sniffing) আৰু স্পুফিং (spoofing): যদি এটা পাব্লিক ৱাই ফাই (Wi-Fi) নাইবা লেন (LAN)ত সংযোগ কৰি কোনোবাই নেট চলাই আছে আৰু সেই একেই লেন বা ৱাইফাইত সংযোগ কৰি হেকাৰজনেও নেট চলাই আছে, যদিহে সেই মানুহজনে ফেচবুক নাইবা আন তেনেকুৱা ৱেবছাইটত ল’গইন (login) কৰে তেতিয়া হেকাৰজনে সেই মানুহজনৰ পাছৱৰ্ড পোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে৷ যিহেতু সেই পাছৱৰ্ডটো সেই লেন বা ৱাইফাইৰ মাজেৰে যাব, কিছুমান ছফটৱেৰ যেনেকৈ ৱেৰশ্বাৰ্ক (Wireshark) ইত্যাদিৰ সহায়ত পাছৱৰ্ডটো পাব পাৰি৷ এই প্ৰক্ৰিয়াটোকে স্নিফিং বোলা হয়৷ যেতিয়া সেই পাছৱৰ্ডটোৰ সহায়ত হেকাৰজনে ল’গইন কৰিব সেই প্ৰক্ৰিয়াতোক স্পুফিং বোলা হয়৷\n৫) ছচিয়েল ইঞ্জিনীয়াৰিং (Social Engineering): কেতিয়াবা কিছু লোকে নিজকে বেংকৰ মানুহ বুলি পৰিচয় দি বেংকৰ কাৰ্ড নম্বৰ, অটিপি (OTP) ইত্যাদি ইত্যাদি জানিব বিচাৰে৷ এই প্ৰক্ৰিয়াটোকে ছচিয়েল ইঞ্জিনিয়াৰিং বোলা হয়৷\nৰাজহুৱা ৱাইফাই (Wi-Fi)ৰ পৰা ইণ্টাৰনেট চলাই থাকিলে পাৰাপক্ষত অনলাইন টকা পইচাৰ লেনদেন কৰিব নালাগে৷\nএতিয়া প্ৰশ্ন হ’ল আমি নিজে নিজৰ মোবাইল বা কম্পিউটাৰটো চাইবাৰ এটেক (cyber attack) বা হেকিং (hacking)ৰ পৰা কেনেকৈ সুৰক্ষিত ৰাখিব পাৰো? ইয়াৰ বাবে কেইটামান গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা মনত ৰাখিব লাগে –\n১) মোবাইল এটাত কোনো এটা ছফটৱেৰ ইনষ্টল (install) কৰোঁতে সেই ছফটৱেৰ পাৰ্মিচনবোৰ চাব লাগে৷ উদাহৰণস্বৰূপে যদি সেই ছফটৱেৰটোৱে কেমেৰা পাৰ্মিচন বিচাৰে আৰু পাৰ্মিচনটো দিয়া হয় তেনেহলে সেই ছফটৱেৰ টোৱে তাৰ পিছত অনুমতি অবিহনে মোবাইলৰ কেমেৰা চলাব পাৰিব৷ পাৰ্মিচন তেতিয়াহে দিব লাগে যেতিয়া সেই সঁচাকৈয়ে সেই পাৰ্মিচনটো দৰকাৰী৷ ঠিক তেনেকৈ আন আন পাৰ্মিচনবোৰ হ’ল – জি.পি.এছ (GPS), ষ্ট’ৰেজ (Storage), এছ.এম.এছ (SMS), ফোন কল (Phone Call), কণ্টেক (Contact) পাৰ্মিচন ইত্যাদি৷ কম্পিউটাৰৰ ক্ষেত্ৰত ছফটৱেৰ ইনষ্টল কৰোঁতে ইউজাৰ এগ্ৰিমেণ্ট (user agreement)খন ভালদৰে পঢ়ি লব লাগে৷\n২) সদায় পাছৱৰ্ড ব্যৱহাৰৰ কৰিব লাগে৷\n৩) পাছৱৰ্ড এটেকৰ পৰা বাচিবলৈ পাছৱৰ্ডটো ডাঙৰ হাতৰ ABCD, সৰু হাতৰ abcd, চিম্বল (! @#$%^&*) আৰু সংখ্যা ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে৷ উদাহৰণস্বৰূপে – [email protected]\n৪) পাছৱৰ্ডটো কাকো জনাব নালাগে৷\n৫) অচিনাকি মানুহে ওৱান টাইম পাছৱৰ্ড (OTP) খুজিলে দিব নালাগে৷\n৬) ৰাজহুৱা ৱাইফাই (Wi-Fi)ৰ পৰা ইণ্টাৰনেট চলাই থাকিলে পাৰাপক্ষত অনলাইন টকা পইচাৰ লেনদেন কৰিব নালাগে৷\n৭) ফাইণ্ড মাই ডিভাইছ (Find my device) বুলি এটা এপ পোৱা যায় যাৰ সহায়ত মোবাইল ফোন চুৰি হলে বা হেৰুৱালে তাৰ লোকেচনটো উলিয়াব পাৰি৷ ইয়াৰ বাবে হেৰুওৱা মোবাইলটোৰ মোবাইল ডাটা আৰু জিপিএছ(GPS) অন হৈ থকাটো দৰকাৰী৷\nপ্ৰযুক্তিয়ে বৰ্তমান পৃথিৱীত এক বিপ্লৱ কঢ়িয়াই আনিছে৷ আন সকলো বস্তুৰ দৰে এই প্ৰযুক্তিবোৰোৰো ভাল বেয়া গুণ দুয়োটাই আছে৷ সেয়েহে আমি এই প্ৰযুক্তিবোৰৰ বিষয়ে সাধাৰণ জ্ঞানখিনি জানি লোৱা উচিত যাতে ইয়াৰ বেয়া গুণবোৰৰ পৰা আঁতৰি থাকি ভাল গুণবোৰ জনহিতাৰ্থে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰো৷ ♦\nPrevious মোবাইল ফোনৰ বাবে শিশুসকল বিছিন্ন হৈছে চৌপাশৰ পৰিৱেশৰ পৰা\nNext “আকৌ নতুন প্ৰভাত হব'': জনতাৰ শিল্পী প্ৰয়াত জয়ন্ত হাজৰিকাৰ ৭৭ সংখ্যক জন্মদিনৰ সোঁৱৰণ


বিশ্বাস আস্থা আৰু এটি আহিনবুলিয়া সপোন — গায়ত্ৰী প্ৰান্তিক শৰ্মা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nবিশ্বাস আস্থা আৰু এটি আহিনবুলিয়া সপোন — গায়ত্ৰী প্ৰান্তিক শৰ্মা\nচকীখনৰ হাত থোৱা ঠাইডোখৰৰ দুয়োকাষে হাত দুখন পেলাই বহি ৰৈছে প্ৰবাল। কাঠৰ চকীখনৰ পৰা ওলোমাই ৰখা ভৰি দুখন তুমৰলি দিছে তেজে। পুৰণা কাঠৰ চকীখনত তেজ লাগি তেজখিনি বিয়পি গৈছে। তালৈ যেন কোনো ভ্ৰূক্ষেপেই নাই তাৰ। বগা টাইলছ লগোৱা পিছল বেলকনিৰ মজিয়াখনত ভৰি দুখনৰ পৰা টোপটোপকৈ তেজ পৰি গৈছে। বগাত ৰঙা তেজখিনি দূৰৰ পৰা\nকোনো শিল্পীৰ তুলিকাত ব্যৱহৃত পানী ৰং যেন দেখা গৈছে।\nভিতৰৰ কোঠাত হাতত আধা ভগা কফি মগটো লৈ বিছনাখনত ফোঁপাই ফোঁপাই বহি ৰৈছে শ্ৰাবনি। প্ৰত্যেকটো ফোঁপনিতে একেথিৰে চাই ৰৈছে হাতৰ কাপটোলৈ। সেই মুহূৰ্তত তাইক দেখিলে এনেকুৱা ভাব হয় যে তাই যদি সুযোগ পায় আকৌ এবাৰ প্ৰবালৰ গালৈ যেন মাৰি পঠিয়াব হাতত থকা কাপটো।\nবেলকনিখনত বহি উচুপি উচুপি এটা সৰু ল’ৰাৰ দৰে কান্দি উঠিছে প্ৰবালে। অসহায় পৰিস্থিতি কিছুমানে মুহূৰ্ততে যেন গ্ৰাস কৰি আনিব খুজিছে তাক।\nপুৰুষ লৌহ কঠিন।\nএই কথাও যেন পাহৰিব খুজিছে সি।\nকাক কয় তাৰ এই অসহায়তাৰ কথা?\nকাক কয় তাৰ মৰমী পত্নীৰ কথা?\nপত্নী! পত্নী শব্দটোতকৈ কিজানি প্ৰেয়সী শব্দটোহে সি ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ বিচাৰিব শ্ৰাবনিৰ ক্ষেত্ৰত। বিয়াৰ পাঁচবছৰৰ পিছতো পতি-পত্নীৰ একঘেয়ামী সম্বন্ধতকৈ অধিক কোমল তাৰ আৰু শ্ৰাবনিৰ সম্পৰ্ক। প্ৰায় ছবছৰ প্ৰেমৰ অন্তত একেবাৰে নিজৰ কৰি শ্ৰাবনিক পোৱাটো সপোন দিঠক হোৱাৰ দৰেহে যেন কথা আছিল প্ৰবালৰ বাবে। স্মাৰ্ট, আধুনিকা হৈও এজন পুৰুষে পত্নীৰ মাজত বিচৰা মৰম, সন্মান সকলোবোৰেৰে ভৰপূৰ তাৰ জীৱন লগৰী শ্ৰাবনি। বন্ধুমহলত এই কথাৰ বাবে প্ৰায় ঈৰ্ষণীয় প্ৰবালৰ স্থান। বন্ধু প্লাবনেতো প্ৰায়েই কয়\n: কি পুণ্য কৰিছিলি ভাই। তোৰ এইখন কপাল নহয় চোতাল বুজিছ। লাকি হা!\nমুখ টিপি গৌৰবত হাঁহে প্ৰবালে।\nশ্ৰাবনি ভাল। এই কথাই অহংকাৰ আনে তাৰ মনত।\nশ্ৰাবনি মৰমী। বুকু জুৰ পেলাবলৈ যথেষ্ট এই কথা।\nতাৰ বাবে তাইৰ হৃদয় প্ৰেমেৰে ভৰুণ। এই কথাৰ প্ৰমাণ ইমান বছৰে সি বহুবাৰ ভালকৈয়ে পাইছে। এবাৰ নহয়, দুবাৰ নহয় বহুবাৰ বিভিন্ন কথাই দিছে তাৰ প্ৰমাণ।\nপ্ৰায় তিনিমাহমানৰ আগৰ কথা। অফিচৰ\nপৰা কিবা কাৰণত আহি পোৱা পলম হৈছিল তাৰ। ফোন কৰি কৰি প্ৰবালৰ ফোন পোৱা নাছিল শ্ৰাবনিয়ে। আকাশত সেইদিনা গোট খাইছিল চপৰা চপৰে কাজলৰঙী মেঘ। ভয়ংকৰ এজাক বৰষুণৰ আগজাননী দি উঠিছিল আকাশখনে।\nঅফিচৰ পৰা আহি পোৱা নাছিল প্ৰবাল। ভয়ত বিতত হৈছিল শ্ৰাবনি। অস্থিৰতাত গোটেই মানুহজনী ছটফটাই উঠিছিল। এপাকত তাই আগফালৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰি তাত এটা প্ৰকাণ্ড তলা ওলোমাই দোপালপিটা বৰষুণত থিয় দি ৰৈছিলগৈ প্ৰবাল অফিচৰ পৰা অহা ৰাস্তাটোত। প্ৰিয়জনৰ চিন্তাই ব্যতিব্যস্ত কৰি তোলা তাইৰ যেন এটা ছাতিৰে নিজক আৱৰাৰ চিন্তাও সেই মুহূৰ্তত নোহোৱা হৈছিল। প্ৰায় দহ মিনিটমান মূষলধাৰ বৰষুণত তিতি তিতি ৰৈ আছিল শ্ৰাবনি। গাড়ীৰ পৰাই প্ৰবালে দেখিছিল প্ৰচণ্ড বৰষুণে ক’লা কৰি অনা বতৰত ৰাস্তাটোত অকলশৰীয়াকৈ থিয় দি ৰৈছিল এক নাৰীমূৰ্তি আৰু ওচৰ পাই দেখিছিল সেই নাৰীমূৰ্তি আন কোনো নাছিল, সেয়া আছিল শ্ৰাবনি।\nগাড়ী ৰখাই দৌৰা-দৌৰিকৈ নামি গৈ তাইক আনি গাড়ীত বহুৱাইছিল সি। তাক দেখিয়েই প্ৰথমে উচুপি উচুপি আৰু তাৰ পিছত হুকহুকাই কান্দি উঠিছিল শ্ৰাবনিয়ে। তাইৰ প্ৰতিটো উচুপনিত সি যেন উমান পাইছিল তালৈ থকা মৰমবোৰৰ। ঘৰলৈ আহি প্ৰায় এঘণ্টা সময় বুজোৱাৰ পিছতহে শান্ত হৈছিল তাই আৰু তাৰ পিছত দুদিন তমোময় জ্বৰে দহিছিল শ্ৰাবনিক। জ্বৰৰ গাৰেই বাৰে বাৰে তাই কৈ উঠিছিল\n: আজিৰ পৰা কেতিয়াও এনেকৈ দেৰি নকৰিবা প্ৰবাল। মোৰ এনেকুৱা লাগিছিল মোৰ কাষলৈ যেন তুমি আৰু কেতিয়াও ঘূৰি নাহা। গুচি যাবাগৈ ক’ৰবালৈ। লাগিলে চাকৰিকে কৰিব নালাগে। কিন্তু এনেকৈ মোক ভয় খুৱাই থাকিলে কোনোবাদিনা সঁচাকৈয়ে মই মৰি থাকিম।\nপ্ৰবাল সেইদিনা গলিছিল।\nশ্ৰাবনিলৈ মৰমতে গলি গলি পানী হৈছিল শিল হেন মানুহটো।\n’ভালপোৱা’ শব্দটোৱেই আচলতে জীয়াই থকাৰ মহাৰ্ঘ।\nবুকুত সাবটি ধৰিছিল শ্ৰাবনিক। বিৰবিৰাই উঠিছিল\n: আজিৰপৰা কেতিয়াও এনেকুৱা নহয় শ্ৰাবনি। তোমাক এৰি ক’লৈ যাম কোৱা! সেয়া যে একেবাৰে অসম্ভৱ।\nস্কুল এখনত সোমাইছিল শ্ৰাবনি। তাইৰ যোগ্যতাৰে স্কুলখনত তাই সুযোগ পাইছিল শিক্ষকতাৰ।\nকণ কণ শিশুবোৰৰ লগত বৰ সুখী হৈ উঠিছিল তাই। আটোমটোকাৰিকৈ শাৰী পিন্ধি স্কুললৈ যোৱা শ্ৰাবনিক সাংঘাতিক মৰম লাগে প্ৰবালৰ। বন্ধৰ দিনত হাতত কুৰুছা কাঠি লৈ বহা আবেগিক ছোৱালীজনী যেন এইজনী নহয়। এইজনী এজনী বেলেগ নাৰী। যাক একো কথায়েই, একো দুখেই টলাব নোৱাৰে। একেজনী মানুহেই আবেলি ঘূৰি আহে মুখত এসোপা মমত্বৰ ৰং সানি লৈ। যি ৰঙৰ ৰামধেনুৱে সজীৱ কৰে তাৰ হৃদয়। আচৰিত হয় প্ৰবাল। নাৰীৰো যে কত ৰূপ!\nআচলতে শিশু ভালপোৱা শ্ৰাবনিৰ বাবে স্কুলত চাকৰি কৰিবলৈ পোৱাটো আছিল এক সপোন। সেই সপোন বাস্তৱত পৰিণত হোৱাত স্বাভাৱিকতেই বৰ সুখী হৈ উঠিছিল তাই। প্ৰবাল অফিচৰ পৰা অহাৰ পিছত দিনটোত স্কুলত কি কি হ’ল তাক কৈ কৈ তাইৰ যেন শেষেই নহৈছিল। স্কুলৰ অকণ অকণ শিশুবোৰ যেন ক্ৰমাৎ হৈ পৰিছিল সিহঁতৰ অকণমানি সংসাৰখনৰ এক এৰাব নোৱাৰা অংশ। কথাবোৰ কওঁতে এজনী অকণমানি ছোৱালীৰ দৰে উৎফুল্ল হৈ উঠিছিল শ্ৰাবনি। অনৰ্গল কৈ গৈছিল তাক\n: বুজিছা প্ৰবাল। যেতিয়া কণ কণ সিহঁতবোৰে গায়\n’নানি তেৰী মৌৰণি ক’\nমৌৰ লে গেয়া’\nমুহূৰ্ততে সিহঁতৰ ‘নানী’ হৈ উঠোঁ মই। কেতিয়াবা সাধু কোৱা আইতাক, কেতিয়াবা মাক, কেতিয়াবা এটা ঘোঁৰা, কেতিয়াবা এটা ভালুক হৈ উঠো মই সিহঁতৰ বাবে। মোৰ কি মনত পৰে জানা সৰুতে এল পি স্কুলত গছৰ তলত চিঞৰি চিঞৰি গোৱা নেওতাবোৰলৈ। ভাষা বেলেগ, আবেগবোৰ যে একেবাৰে একেই প্ৰবাল।\n: এবাৰ বুজিছা তেতিয়া মই প্ৰথম নে দ্বিতীয় শ্ৰেণীত মাথোঁ। স্কুলত মায়ে এৰি থৈ যাওঁতে চিঞৰি গছৰ পাত সৰুৱাইছিলোঁ। মহেন চাৰে হাতত লৈ থকা চেকনিডালেৰে সাৰৌপ সাৰৌপকৈ দুচাত দি কৈছিল ‘মনে মনে থাকিবিনে? ’ ফেঁকুৰী ফেঁকুৰী কান্দি থকা মোক সাবটি ধৰিছিলহি নিঃসন্তান ধুনীয়া প্ৰিয়ম বাইদেৱে। চুমা এটা খাই গালে মূৰে হাত ফুৰাই দিছিল বাইদেৱে। কেতিয়াবা মোলৈ বৰ দুখলগাকৈ একেথৰে চাই থাকিছিল। নিঃসন্তান ময়ো বাৰু প্ৰিয়ম বাইদেউ হ’বলৈ গৈ আছোঁ নেকি প্ৰবাল?\nউৎফুল্ল হৈ কথাবোৰ কৈ গৈ থাকি মুহূৰ্ততে যেন আবেগিক হৈ উঠিছিল শ্ৰাবনি। খৰধৰকৈ কথা সলাইছিল প্ৰবালে\n: তোমাৰ দৰে মৰমী শিক্ষয়িত্ৰী পাই সিহঁত যে কিমান চাগৈ সুখী শ্ৰাবনি।\nপ্ৰশান্তিত দুচকু জপাই ধৰিছিল শ্ৰাবনিয়ে।\nসেই শ্ৰাবনি সলনি হৈছে।\nভয়ংকৰ হৈ পৰিছে শ্ৰাবনি।\nএই শ্ৰাবনিক ভয় কৰে প্ৰবালে।\nএই শ্ৰাবনিক চিনি নাপায় প্ৰবালে।\nশ্ৰাবনিৰ এক আচৰিত পৰিৱৰ্তন লাহে লাহে প্ৰবালে লক্ষ্য কৰিবলৈ লৈছিল। কোনো কাৰণ নোহোৱা এক নিৰাপত্তাহীনতাত ভুগিবলৈ ধৰিছিল তাই মানুহজনী। একেৰাহে প্ৰবালক চকুৰ সমুখত ৰাখিবলৈ বিচাৰিছিল তাই। চকুৰ এক মিনিট আঁতৰ হ’লেই যেন তাইৰ পৰা আঁতৰি যাব মানুহটো। ক্ৰমে ৰুক্ষ হৈ আহিছিল তাইৰ মাত কথা। সকলোতকৈ ডাঙৰ কথা, কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈ খং উঠিবলৈ লৈছিল শ্ৰাবনিৰ।\nএদিন ৰাতি প্ৰবাল হঠাৎ সাৰ এই দেখিছিল বিছনাত নাছিল শ্ৰাবনি। খকমকাই উঠি গৈ সি তাইক পাইছিলগৈ বাহিৰৰ কোঠাৰ এখন চকীত। লাইট নুমুৱাই অন্ধকাৰ কৰি ৰখা হৈছিল কোঠালিটো। খোলা আছিল শোৱাৰ সময়ত প্ৰবালে বন্ধ কৰা খিৰিকীৰ পাল্লা। বতাহত চাটৌপ চাটৌপ ইখন পাল্লা সিখনৰ গাত লাগি শব্দ হৈছিল খিৰিকীত। তালৈকো যেন ভ্ৰূক্ষেপ নাছিল শ্ৰাবনিৰ। লাইটতো জ্বলাই তাইৰ একেবাৰে সমুখত থিয় দিছিলগৈ সি। কিবা যেন প্ৰচণ্ড এক অক্ৰোশত ৰঙা পৰি আছিল মানুহজনী। কেতিয়াও নেদেখা এক ৰূপ। আলফুলে বাহুত হাত ৰাখি সি মাতি উঠিছিল\nজুই নিগৰিছিল তাইৰ দুচকুৰে। উচ্চাৰি উঠিছিল\n: মাৰি পেলাম মই। সবকে মাৰি পেলাম। মোক বেয়া পাই? ইমান সাহস?\nঘটনাৰ আকস্মিকতাত ভয় খাইছিল প্ৰবালে। সি জানে স্কুলত এইকেইদিন কিবা এটা অসুবিধা হৈছে। যাৰ বাবে অকণমান চিন্তিত আছিল তাই।\nকিন্তু এই ব্যৱহাৰ?\nসেয়াই আছিল আৰম্ভণি।\nসেয়াই আছিল আৰম্ভণি শ্ৰাবনি সলনি হোৱাৰ।\nসৰু সৰু কথাতেই প্ৰচণ্ড খং উঠা হৈছিল তাইৰ। আৰু সেই খং উঠাৰ সময়খিনি যেন প্ৰবালকো চিনি নোপোৱা হৈছিল শ্ৰাবনিয়ে। হাতত যি থাকে সেইয়াই প্ৰবালৰ গালৈ মাৰি পঠিওৱা হৈছিল খং উঠা সময়খিনিত। মুঠিয়ে মুঠিয়ে আজুৰি ছিঙিছিল মূৰৰ চুলি।\nপ্ৰবালে দুখ পাইছে।\nকষ্ট পাইছে তাইৰ মনৰ মানুহজনে।\nসেয়া ভাবিবলৈকো তাই যেন ক্ৰমান্বয়ে শক্তি হেৰুৱাই পেলাইছিল। এই খং উঠাৰ সময়খিনিত প্ৰায় আধা ঘণ্টামান মানসিকভাবে অসুস্থ মানুহৰ দৰে আচৰণ কৰিছিল শ্ৰাবনিয়ে। সহজ ভাষাত ক’বলৈ গ’লে খং উঠাৰ সময়খিনিত এজনী ৰাস্তাৰ পাগলী আৰু তাইৰ মাজত কোনো তফাৎ নোহোৱা হৈছিল আৰু খঙৰ শাম কাটিলেই অনুশোচনাৰ জুইত দহি দহি মৰিছিল মানুহজনী। উচুপি উচুপি আলফুলে চাফা কৰিছিল প্ৰবালে দুখ পোৱা ঠাইবোৰ। প্ৰবালৰ বুকুৰ মাজত সোমাই চিঞৰি চিঞৰি কান্দি কান্দি কৈ উঠিছিল\n: মই কি কৰি পেলাওঁ মই যে নিজেই নাজানো প্ৰবাল। মোক ভাল কৰি তোলা। মোক আগৰ শ্ৰাবনি কৰি তোলা প্লিজ। যি শ্ৰাবনিয়ে কেৱল মানুহক মৰম কৰিব জানে।\nবুকুত সাবটি ধৰে সি তাইক।\nপ্ৰায় এমাহেই হ’ব হ’ল শ্ৰাবনিৰ এই অদ্ভুত আচৰণৰ। দিনে দিনে বেছি বাঢ়িহে গৈছে তাইৰ খং।\nবিবুদ্ধিত পৰিছে প্ৰবাল।\nকি কৰিব লাগে এনেকৈ খং উঠা মানুহক সি যে নাজানেই। খং কৰে নে মৰমেৰে বুজায়? সেয়াও যে সি নাজানে।\nকাক কোৱা যায় পত্নীৰ এই আচৰণৰ কথা। এদিন বুকুত অকণমান আশা লৈ ফোন কৰিছিল মাক-দেউতাকলৈ। তেওঁলোকৰ কথা নুশুনি ‘পাগলী’ ছোৱালী বিয়া কৰোৱাৰ বাবে বুকু চপৰিয়াই কান্দি উঠিছিল মাকে।\nপাগলী? শ্ৰাবনি পাগলী?\nপ্ৰচণ্ড হতাশাত ফোন ৰাখিছিল প্ৰবালে। সি যেন বুজি উঠিছিল এই মুহূৰ্তত তাৰ বাহিৰে আন কোনেও বুজি নাপায় তাৰ মনৰ মানুহজনীক।\nদিনে দিনে বাঢ়ি আহিছে শ্ৰাবনিৰ খং। আজিও সেই একেই আচৰণ কৰি হাতত থকা কফিৰ কাপটো প্ৰবালৰ ভৰিলৈ মাৰি পঠিয়াই অনুশোচনাৰ জুইত দহি কান্দি আছে শ্ৰাবনিয়ে। বেলকনিখনত বহি থকা প্ৰবাল এপাকত তেজলগা ভৰিৰেই গৈ থিয় দিলেগৈ শ্ৰাবনিৰ কাষত। ভৰি দুখন দন্ত্য দ টোৰ দৰে কোঁচাই আউল বাউল চুলিৰে উচুপি উচুপি কান্দি আছিল তাই। বৰ মৰমেৰে মাত দিলে সি\nতাৰ মাতত কান্দি কান্দিয়েই তাৰ ফালে বৰ দুখলগাকৈ চাই উঠিল তাই। সি প্ৰেমত পৰা তাইৰ চঞ্চল চকুহাল আজি বৰ আচৰিত ধৰণেৰে শান্ত। চকুৰেই যেন অনুনয় কৰিছিল ‘মোক ভাল কৰি তোলা প্ৰবাল। মই ভাল হ’বলৈ বিচাৰো। এনেকৈ থাকিলে কোনোবাদিনা মই মৰি থাকিম’।\nশ্ৰাবনিক লৈ প্ৰবাল কাষ চাপিছিলগৈ চহৰখনৰ বিখ্যাত মনোচিকিৎসক ডঃ ৰূপক বেনাৰ্জীৰ ওচৰত। বহুখিনি পৰীক্ষা নিৰীক্ষাৰ অন্তত ডঃ বেনাৰ্জীয়ে ঘোষণা কৰিছিল\n’Intermittent explosive disorder’ চমুকৈ ‘IED’ নামৰ এক মানসিক ৰোগত আক্ৰান্ত শ্ৰাবনি। শ্ৰাবনিক কোঠাটোৰ পৰা উলিয়াই দি প্ৰবালক সমুখত বহুৱাই ডঃ বেনাৰ্জীয়ে কৈ গৈছিল অকস্মাৎ খং উঠা, কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈ বা অকণমান কাৰণতে টিঙিচকৈ খং উঠা, খং উঠা সময়খিনিত আনৰ গাত হাত উঠোৱা আদি এই ৰোগৰ লক্ষণবোৰ। ডঃ বেনাৰ্জীয়ে লগতে কৈছিল কেতিয়াবা এই ৰোগৰ ৰোগীয়ে খং উঠা সময়খিনিত নিজক অনিষ্ট কৰিবলৈও কুণ্ঠাবোধ নকৰে আৰু বেছি দেৰি হ’লে ৰোগীৰ অৱস্থা ভাল কৰিব নোৱাৰা এটা পৰ্যায়লৈকো গুচি যাব পাৰে।\nকঁপি উঠিছিল প্ৰবাল।\nসকলো কথা সহ্য কৰিব পাৰিলেও শ্ৰাবনিয়ে নিজক অনিষ্ট কৰাটো অন্ততঃ সি কেতিয়াও মানি ল’ব নোৱাৰে। ডঃ বেনাৰ্জীৰ সমুখত হাতযোৰ কৰি বৰ দুখেৰে সি কৈ উঠিছিল\n: এতিয়া মই কি কৰোঁ ডঃ বেনাৰ্জী? কেনেকৈ ভাল কৰো তাইক। কেনেকৈ ঘূৰাই আনো মোৰ আগৰ মানুহজনী।\nবেনাৰ্জীয়ে লিখি দিছিল দুটামান দৰবৰ নাম আৰু বাৰে বাৰে সকীয়াই দিছিল প্ৰবালক যে এই সময়ত শ্ৰাবনিক যেন কোনো গালি বা বেয়া ব্যৱহাৰেৰে শুদ্ধ পথলৈ অনাৰ চেষ্টা যাতে সি বা অন্য কোনেও ভুলটো নকৰে। মৰমৰ প্ৰয়োজন তাইক। মাথোঁ মৰমেৰেহে সুস্থ কৰি তুলিব পাৰে এনে ৰোগী।\nহাতত প্ৰেছক্ৰিপশ্যনখন লৈ থৰক-বৰককৈ ডাক্তৰৰ কোঠাৰ পৰা ওলাই আহিছিল প্ৰবাল। বাহিৰৰ চকী এখনত বহি হাত দুখন সাবটি মুখত এসোপা প্ৰশ্ন লৈ তালৈ অপেক্ষা কৰি আছিল শ্ৰাবনিয়ে। তাক দেখিয়েই দৌৰি আহি বৰ ভয়ে ভয়ে সুধি পেলাইছিল\n: কি হ’ল প্ৰবাল? কি ক’লে ডাক্টৰে? মই ভাল হ’ম নে?\nমুহূৰ্ততে নিজৰ অস্থিৰ আবেগ সামৰি শ্ৰাবনিৰ অস্থিৰতাবোৰ যেন সামৰিবলৈ তৎপৰ হৈ উঠিছিল সি। খৰধৰকৈ কৈ উঠিছিল\n: বুজিছা শ্ৰাবনি ডঃ বেনাৰ্জীয়ে মোক খুব গালি পাৰিলে। ইমান সুস্থ মানুহ এজনীক সামান্য খং এটাৰ বাবে তেওঁৰ ওচৰলৈ লৈ অহাত সাংঘাতিক খং উঠিছিল তেওঁৰ।\nমুহূৰ্ততে হাঁহি পেলাইছিল তাই। গোল গোল জাপানী পুতলাৰ দৰে চকুহাল ডাঙৰ ডাঙৰকৈ মেলি সুধি পেলাইছিল\nতাইৰ মূৰত হাত ফুৰাই দি মূৰ দুপিয়াইছিল সি।\nহাঁহিছিল তাই। সেই হাঁহিত মুকুতা সৰিছিল।\nকিমান দিনৰ পিছত তাই এনেকৈ হাঁহিছে? হঠাৎ যেন তাইক সি বৰ ধুনীয়া দেখিলে। তাইৰ হাঁহি থকা চকুহালত চকু ৰাখি বৰ মৰমেৰে সি কৈ উঠিল\n: তোমাক ভালপাওঁ শ্ৰাবনি।\nপূজা পূজা যেন লগা আহিনৰ বতাহ এজাকে কোবাই গৈছিল দুয়োকে। তাইক ভাল কৰি তুলিবলৈ যেন সেই খণ্ডৰ বতাহজাকেও তাক সকীয়াইহে থৈ গৈছিল।\n← আঁঠুৱাৰ সিপাৰে: ভুক্তভোগীৰ ডায়েৰী — মানস প্ৰতিম বৰা\nআয়াত — ৰীতাঞ্জলি ৰাজবংশী →


মায়'ডিয়া গিৰিপথ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nমায়'ডিয়া গিৰিপথত ভাৰত-চীনা সীমান্ত\n২৬৫৫ মিটাৰ(৮,৭১১ ফুট)\nঅৰুণাচল প্ৰদেশ, ভাৰত\nমায়'ডিয়া গিৰিপথৰ পৰা তোলা সমুখৰ পাহাৰৰ ছবি\nIndian Standard Time (গ্ৰী.মা.স.+5:30)\nমায়'ডিয়া গিৰিপথ হৈছে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ এটা উল্লেখযোগ্য গিৰিপথ আৰু ভাৰত-চীন সীমান্তৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ। এই পথটো অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ৰয়িঙৰ পৰা প্ৰায় ৫৬ কিলোমিটাৰ নিলগত। এই পথটো সাগৰপৃষ্ঠৰ পৰা প্ৰায় ২,৬৫৫ মিটাৰ(৮,৭১১) উচ্চতাত অৱস্থিত। শীতকালত হোৱা প্ৰবল তুষাৰপাতৰ বাবে মায়'ডিয়ালৈ অনেক পৰ্যটকৰ আগমন ঘটে। ইয়াৰ নিকটৱৰ্তী চহৰ হৈছে ৰয়িং(৫৬ কিঃমিঃ)।\nশুনিবলৈ পোৱা যায়, এই ঠাইৰে বৰফৰ মাজতে মায়া নামৰ এগৰাকী নেপালী ছোৱালী হেৰাই গৈছিল। মায়াক আৰু কাহিনীও বিচাৰি পোৱা নগ'ল। পাহাৰৰ মাজত হেৰাই যোৱা মায়াৰ নাম অনুসৰিয়েই এই ঠাইখণ্ডৰ নাম মায়'ডিয়া ৰখা হ'ল।\nবৰফেৰে আবৃত হৈ থকা মায়'ডিয়াৰ পথ\nসাধাৰণতে নৱেম্বৰ মাহত আৰম্ভ হোৱা মায়'ডিয়াৰ তুষাৰপাত মাৰ্চ মাহলৈকে বৰ্তি থাকে। প্ৰবল তুষাৰপাত দেখিবলৈ পোৱা যায় জানুৱাৰী-ফেব্ৰুৱাৰী মাহত।\nপৰ্যটকসকলে বাহন ভাড়া কৰি নাইবা অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যিক পৰিবহণৰ বাছেৰে যাত্ৰা কৰি ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাঁইপথেৰে মায়'ডিয়ালৈ যাব পাৰে। নিকটৱৰ্তী ৰে'লৱে জংছন হৈছে তিনিচুকীয়া জংছন। আৰু নিকটৱৰ্তী বিমানবন্দৰ হৈছে ডিব্ৰুগড়ত অৱস্থিত।\nমায়'ডিয়া গিৰিপথৰ সৌন্দৰ্য সমগ্ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ভিতৰতে লেখত ল'বলগীয়া। বৰফেৰে ঢাক খাই থকা পাহাৰবোৰে গোটেই পৰিৱেশটোকে নৈসৰ্গিক নান্দনিকতাৰে পূৰ্ণ কৰি তোলে। ৰয়িঙৰ পৰা মায়'ডিয়ামুখী পথটোৰ যাত্ৰাই পৰ্যটকসকলক এক অভিযানসদৃশ শিহৰণ আনি দিয়ে। বাটতে অতিক্ৰম কৰা ঘূৰণীয়া বাৰ গোলাই(Twelve-Necked Point)-য়েও যাত্ৰীসকলক মায়'ডিয়াৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যৰ লগত পৰিচয় কৰাই দিয়ে।\nঅভিযানপ্ৰিয় ব্যক্তিসকলৰ বাবে মায়'ডিয়া এখন ভ্ৰমণ কৰিবলগীয়া ঠাই। অৱশ্যে পৰ্যটকৰ বাবে সকলো জৰুৰীকালীন সুবিধা আৰু যাৱতীয় ব্যৱস্থা এতিয়ালৈকে সম্ভৱ হৈ উঠা নাই। সেয়েহে প্ৰচণ্ড শীতপ্ৰৱাহৰ সময়ত মায়'ডিয়ালৈ গ'লে পৰ্যটকসকলক নিত্য-ব্যৱহাৰ্য সামগ্ৰী লগতে লৈ যাবলৈ পৰামৰ্শ দিয়া হয়। যেনে-খুৱাবস্তু, পানী, প্ৰাথমিক চিকিৎসাৰ সামগ্ৰী আদি। মায়'ডিয়াক এক আদৰ্শ পৰ্যটনস্থলী হিচাপে গঢ়ি তুলিবলৈ অৰুণাচল চৰকাৰে যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা চলাই আছে।\nতুষাৰপাতৰ পাছত গিৰিপথৰ দৃশ্য\nগিৰিপথেৰে গৈ থকা অৱস্থাত এখন গাড়ী\nমায়'ডিয়াত কেইগৰাকীমান পৰ্যটক\n↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 "Official website of District Administration - Places of interest". https://roing.nic.in/places-of-interest/.\n↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 "Mayodia". http://www.incredible-northeastindia.com/arunachal-pradesh/mayodia.html.\n↑ Call of snow & adventure - Snowcapped Mayodia is fast becomingatourist hotspot\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=মায়%27ডিয়া_গিৰিপথ&oldid=231397"ৰ পৰা অনা হৈছে


সুখ (মূল - জন বাৰোজ) (অনুবাদ - বৰ্ণালী দেউৰী) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nসুখ (মূল – জন বাৰোজ) (অনুবাদ – বৰ্ণালী দেউৰী)\n– মূল – জন বাৰোজ\n– অনুবাদ – বৰ্ণালী দেউৰী\nমানুহ সুখী হ’বৰ কাৰণে এটা বিশেষ বস্তুৰ প্ৰয়োজন আন সকলো বস্তুতকৈ বেছি । সেই বস্তুটো কি ?\nএই বস্তুটো অতি সাধাৰণ আৰু সুলভ । মানুহে হাত মেলিলেই তাক পাব পাৰে । কিন্তু কেৱল জ্ঞানী মানুহেহে সেই বস্তুটো অনুমান কৰিব পাৰে ।\nকোনোৱে ক’ব ই স্বাস্থ্য বা ধন, বা বন্ধু বা ইটো-সিটো তেনেকুৱা আন বহুত বস্তু । কিন্তু এই সকলোবোৰ থাকিলেও তুমি সুখী নহ’ব পাৰা । তোমাৰ খ্যাতি আৰু ক্ষমতা থাকিব পাৰে; তথাপি তুমি সুখী নহ’ব পাৰা ।\nস্বাস্থ্য, ধন, বন্ধু, ঘৰ – এইবোৰ নিশ্চয় দৰকাৰী বস্তু । কিন্তু ম‍ই ক’ব খোজোঁ যে এনে এটা বস্তু আছে- যিটো বস্তু এই আটাইবোৰ বস্তুতকৈ বেছি দৰকাৰী । সেই বস্তুটো কি ?\nবেমাৰী মানুহে ক’ব স্বাস্থ্য । দুখীয়া মানুহে ক’ব ধন-সম্পত্তি । উচ্চাকাংক্ষী মানুহে ক’ব ক্ষমতা, পণ্ডিতে ক’ব জ্ঞান । পৰিশ্ৰম কৰি ক্লান্ত হোৱা মানুহে ক’ব – জিৰণি ।\nকিন্তু ম‍ই মনতে ভাবি থকা বস্তুটোৰ অবিহনে এইবোৰৰ কোনো এটা বস্তুৱেই মানুহক বেছি দিন সুখী কৰি ৰাখিব নোৱাৰে ।\nএখন নৈৰ কাৰণে আটাইতকৈ দৰকাৰী বস্তুটো কি ? অবিৰাম গতিৰে বৈ থকাটো । নৈখন ব’বলৈ এৰিলেই সি মৰা-নৈ বা জলাশয় হ’ব । মানুহৰ ক্ষেত্ৰতো সেই একেই কথা । মানুহ সকলো সময়তে সচল আৰু গতিশীল হৈ থাকিব লাগিব—- শাৰীৰিক, নৈতিক আৰু বৌদ্ধিকভাবে ।\nসেই কাৰণে সুখৰ গোপন ৰহস্যটো হ’ল–কাম । একমাত্ৰ কামেইহে মানুহক সচল আৰু গতিশীল কৰি ৰাখিব পাৰে । এইকথা সঁচা যে স্বাস্থ্য অবিহনে মানুহ সুখী হ’ব নোৱাৰে । কিন্তু স্বাস্থ্যৱান হ’বলৈকো মানুহে কাম কৰি থাকিব লাগিব, কাম কৰি ভাল পাব লাগিব ।\n← পাহাৰৰ কাহিনী (মূল উৎস – আক্ৰামূল্লা চৈয়দ) (অনুবাদ – অঞ্জল বৰা)\nডিছপোজেবল ভূপেন হাজৰিকা (সমুদ্ৰ কাজল শইকীয়া) →\nবাঘনখ লেখক-নীহাৰৰঞ্জন গুপ্তা অনুবাদক-বৰ্ণালী ফুকন


ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন (IRV) আচামিচ - 20192বংশাৱলি 1 অধ্যায়\nইহুদি প্রথা অনুসৰি এই পুস্তকৰ লিখক হিচাপে কৃতিত্ব দিয়া হয় ইজ্রাক। চলোমনৰ শাসনকালৰ হিচাপৰ সৈতে2বংশাৱলী আৰম্ভ হয়। চলোমনৰ মৃত্যুৰ পাছত এই ৰাজ্য বিভক্ত হয়। দ্বিতীয় বংশাৱলী পুস্তক খন 1 বংশাৱলী পুস্তকৰ সহচৰ পুস্তক, ই ইব্রী জনগণৰ ইতিহাসৰ ধাৰাবাহিক, ইয়াত ৰজা চলোমনৰ ৰাজত্বকালৰ পৰা বেবিলনত নির্বাসিত হোৱা সময়ৰ ঘটনা আছে।\nলিখাৰ সম্ভাব্য সময় প্রায় 450-425 খ্রীষ্টপূর্বৰ মাজভাগ।\nবংশাৱলীৰ সময় গণনা কৰি কোৱা অতি কঠিন, তথাপিও এইটো স্পষ্ট যে, ই ইস্রায়েলীসকল বেবিলনত নির্বাসিত হৈ থকাৰ পৰা উভতি অহাৰ পাছত লিখা।\nপ্রাচীন ইহুদি জাতিৰ লোকসকল আৰু পৰবর্তীকালত বাইবেলৰ সকলো পাঠক।\n2 চমুয়েল আৰু2ৰজাৱলীৰ দৰে2বংশাৱলী পুস্তকৰ তথ্য সমূহৰ বেছিভাগ একে তথ্য।2বংশাৱলী পুস্তকৰ বেছি লক্ষ্য হ’ল সেই সময়ৰ পুৰোহিতসকলৰ দৃষ্টিভংগী।2বংশাৱলী পুস্তক খন হ’ল মূলত জাতিটোৰ ধর্মীয় ইতিহাসৰ এটা মূল্যায়ন।\nইস্রায়েলৰ আধ্যাত্মিক ঐতিহ্য\n1. চলোমনৰ অধীনত ইস্রায়েলৰ ইতিহাস — 1:1-9:31\n2. ৰহবিয়ামৰ পৰা আহজলৈ — 10:1-28:37\n3. হিষ্কিয়াৰ পৰা যিহূদাৰ শেষলৈ — 29:1-36:23\nচলোমনে গিবিয়োনত বলিদান কৰা। তেওঁৰ ঐশ্বৰ্য্য।\n1 দায়ুদৰ পুত্ৰ চলোমনে তেওঁৰ ৰাজ্যত নিজকে বলৱান কৰিলে; আৰু তেওঁৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাই তেওঁৰ লগত থাকি, তেওঁক অতিশয় প্ৰভাৱশালী কৰিলে।\n2 পাছত চলোমনে গোটেই ইস্ৰায়েলৰ সহস্ৰপতি, শতপতি, বিচাৰকৰ্তাসকলক আৰু সমূহ ইস্ৰায়েলৰ মাজত থকা প্ৰতিজন মূখ্যলোকৰ সৈতে কথা ক’লে।3পাছত চলোমন আৰু তেওঁৰ লগত থকা গোটেই সমাজ গিবিয়োনৰ ওখ ঠাইখনলৈ গ’ল; কিয়নো যিহোৱাৰ দাস মোচিয়ে মৰুপ্ৰান্তত নিৰ্ম্মাণ কৰা ঈশ্বৰীয় সাক্ষাৎ কৰা তম্বু সেই ঠাইতে আছিল।4কিন্তু দায়ুদে কিৰিয়ৎ-যিয়াৰীমৰ পৰা যিহোৱাৰ সেই নিয়ম-চন্দুক সেই ঠাইলৈ আনিছিল যি ঠাই তাৰ বাবে যুগুত কৰি থোৱা হৈছিল, কিয়নো তেওঁ তাৰ কাৰণে যিৰূচালেমত এটা তম্বু তৰি ৰাখিছিল।5আৰু হূৰৰ নাতিয়েক ঊৰীৰ পুত্ৰ বচলেলে নিৰ্ম্মাণ কৰা পিতলৰ যজ্ঞবেদীটো গিবিয়োনত যিহোৱাৰ আবাসৰ আগত আছিল; তাৰ ওচৰলৈকে চলোমন আৰু সমাজে সঘনে কথা সুধিবলৈ যায়।\n6 পাছত চলোমনে তালৈ উঠি গৈ, সাক্ষাৎ কৰা তম্বুৰ ওচৰত থকা পিতলৰ যজ্ঞবেদীটোৰ ওপৰত যিহোৱাৰ আগত এক হাজাৰ হোম-বলি উৎসৰ্গ কৰিলে।\n7 সেই ৰাতিয়েই ঈশ্বৰে চলোমনক দৰ্শন দি ক’লে, “মই তোমাক কি বৰ দিম, তাক খোজা?”\n8 তাতে চলোমনে ঈশ্বৰক ক’লে, “তুমি মোৰ পিতৃ দায়ূদক মহা অনুগ্ৰহ কৰিলা, আনকি তেওঁৰ পদত মোক ৰজা পাতিলা।9এতিয়া হে ঈশ্বৰ যিহোৱা, তুমি মোৰ পিতৃ দায়ূদৰ আগত কোৱা বাক্য সিদ্ধ হওঁক, কিয়নো তুমি মাটিৰ ধূলিৰ নিচিনা অসংখ্য লোক সকলৰ ওপৰত মোক ৰজা পাতিলা৷ 10 এতিয়া মই যেন এই লোকসকলক চলাব পাৰোঁ, এই কাৰণে তুমি মোক বুদ্ধি আৰু জ্ঞান দিয়া; কিয়নো তোমাৰ এই মহা জাতিৰ বিচাৰ কৰা কাৰ সাধ্য?” 11 তেতিয়া ঈশ্বৰে চলোমনক ক’লে, “এয়ে তোমাৰ মনত হৈছে, যে, তুমি কি ঐশ্বৰ্য্য, কি সম্পত্তি, কি মৰ্য্যদা, যিসকলে তোমাক ঘিণ কৰে, তেওঁলোকৰ প্ৰাণ নুখুজিলা আৰু দীৰ্ঘায়ুও নুখুজিলা, কিন্তু মই যাৰ ওপৰত তোমাক ৰজা পাতিলোঁ, মোৰ এই প্ৰজাসকলক শাসন কৰিবৰ অৰ্থে বুদ্ধি আৰু জ্ঞান খুজিলা।\n12 এই হেতুকে সেই বুদ্ধি আৰু জ্ঞান তোমাক দিয়া হৈছে; আৰু তোমাৰ পূৰ্বতে কোনো ৰজাৰ যেনে ধন, ঐশ্বৰ্য্য আৰু সন্মান হোৱা নাই আৰু তোমাৰ পাছতো নহ’ব, তেনে ধন, ঐশ্বৰ্য্য, আৰু সন্মানো মই তোমাক দিম।” 13 পাছে চলোমনে গিবিয়োনৰ ওখ ঠাইত থকা সাক্ষাৎ কৰা তম্বুৰ আগৰ পৰা যিৰূচালেমলৈ আহিল আৰু ইস্ৰায়েলৰ ওপৰত ৰাজত্ব কৰি থাকিল।\n14 পাছে চলোমনে ৰথ আৰু অশ্বাৰোহী লোকসকলক গোটালে: তেওঁৰ এক হাজাৰ চাৰিশ ৰথ আৰু বাৰ হাজাৰ অশ্বাৰোহী আছিল; তেওঁ সিহঁতক নানা ৰথ-নগৰত আৰু আনকি ৰজাৰ লগত যিৰূচালেমতো ৰাখিলে। 15 ৰজাই যিৰূচালেমত ৰূপ আৰু সোণক শিলৰ নিচিনা আৰু এৰচ কাঠক নিম্ন-ভূমিত থকা ডিমৰু গছৰ নিচিনা অধিক কৰিলে।\n16 আৰু চলোমনৰ যি ঘোঁৰাবোৰ আছিল, সেই ঘোঁৰাবোৰ মিচৰৰ পৰা অনা; আৰু সেই ঘোঁৰাবোৰ ৰজা-ঘৰীয়া বেপাৰীহঁতে মূল্য দি জাকে জাকে আনে। 17 আৰু মিচৰৰ পৰা কিনি অনা এখন এখন ৰথৰ দাম ছশ চেকল ৰূপ আৰু এটা এটা ঘোঁৰাৰ দাম এশ পঞ্চাশ চেকল ৰূপ। এইদৰে তেওঁলোকৰ দ্বাৰাই হিত্তীয়া আৰু অৰামীয়া সকলো ৰজাৰ কাৰণেও সেইবোৰ অনা হয়।


শংকৰদেৱৰ বিষয়ে নতুন চিন্তা-চৰ্চা ৷৷ টুনুজ্যোতি গগৈ৷৷ – বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / ধাৰাবাহিক / ইতিহাস / শংকৰদেৱৰ বিষয়ে নতুন চিন্তা-চৰ্চা ৷৷ টুনুজ্যোতি গগৈ৷৷\nফেব্ৰুৱাৰী 8, 2018\tইতিহাস, টুনুজ্যোতি গগৈৰ ৰচনা সম্ভাৰ, সমকাল মন্তব্য কৰক 502 দৰ্শন\nআপাত দৃষ্টিত চাবলৈ গ’লে শংকৰদেৱৰ বিষয়ে নতুনকৈ আলোচনা কৰিবলৈ একো বাকী নাই৷ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, জ্ঞাননাথ বৰাৰ পৰা মহেশ্বৰ নেওগ, সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মালৈকে অলেখ বিদ্বান আৰু ধীমান ব্যক্তি, গৱেষক-পণ্ডিতে মধ্যযুগত অসম ভূমিত জন্মগ্ৰহণ কৰা বিৰল প্ৰতিভাসম্পন্ন ঐতিহাসিক পুৰুষ– একাধাৰে ধৰ্মগুৰু, দাৰ্শনিক, পণ্ডিত, নাট্যকাৰ, অভিনেতা, পৰিচালক, সংগীতকাৰ, উদ্ভাৱক শংকৰদেৱৰ জীৱন আৰু কৰ্মৰাজিৰ বিষয়ে, তেওঁ প্ৰতিনিধিত্ব কৰা সময়ছোৱাৰ বিষয়ে আৰু তেওঁৰ সুদূৰ প্ৰসাৰী আদৰ্শৰ বিষয়ে বিস্তৃত আলোচনা-গৱেষণা কৰি থৈ গৈছে৷ তেনে আলোচনা-গৱেষণাত শংকৰদেৱৰ জীৱন-কৰ্মৰাজি সম্পৰ্কীয় অলেখ বহুমূলীয়া তথ্যই উদঘাটিত হৈছে আৰু সিবোৰে শংকৰদেৱৰ ব্যক্তিত্ব আৰু বৈদগ্ধক মহালোকিত কৰি তুলিছে৷ শংকৰদেৱ চৰ্চাৰ এই নমস্য পথিকৃৎসকলৰ গৰিষ্ঠসংখ্যকেই শংকৰদেৱৰ জীৱনাদৰ্শৰ দ্বাৰা বিপুলভাৱে প্ৰভাৱন্বিত হৈছিল বাবে স্বাভাৱিকতে তেওঁলোকৰ শংকৰদেৱ সম্পৰ্কীয় ঐকান্তিক অধ্যয়ন-চৰ্চাৰ মূল্যবান ফচলসমূহত বহু ক্ষেত্ৰত ভকতি বিগলিত আৱেগৰ ছিটিকনিও পৰিলক্ষিত হয়৷ শংকৰদেৱ চৰ্চাৰ পথিকৃৎ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই তেওঁৰ ‘মহাপুৰুষ শ্ৰীশঙ্কৰদেৱ আৰু শ্ৰীমাধৱদেৱ’ নামৰ পুথিখনত তন্ময় আৰু ভক্তি গদগদ মনোভাৱেৰেহে শংকৰদেৱৰ প্ৰকৃত জীৱন-চিত্ৰ অংকন কৰিব পাৰি বুলি মন্তব্যই দি গৈছে৷\nশংকৰদেৱক নতুন দৃষ্টিৰে চাবলৈ বিচাৰিছিল জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই৷ জ্যোতিপ্ৰসাদে শংকৰদেৱক কেৱল এজন ধৰ্ম সংস্কাৰকৰ শাৰীত ৰাখি থ’লেই বা তেওঁৰ কবিত্ব-প্ৰতিভাৰ বিষয়ে আধা ডুখৰীয়া আলোচনা কৰিলেই তেওঁৰ মহাপ্ৰতিভাক ভালদৰে বুজি পোৱা নাযাব বুলি সকীয়াই দিছিল৷ সুখৰ বিষয় যে শংকৰদেৱ চৰ্চাৰ গতানুগতিক ধাৰাটোৰ বিপৰীতে বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা তেওঁৰ আদৰ্শ আৰু কৰ্মৰাজিৰ নিৰ্মোহ আৰু যুক্তিনিষ্ঠ মূল্যায়নৰ সদৰ্থক প্ৰচেষ্টাও এচাম প্ৰগতিশীল শিবিৰৰ ব্যক্তিয়ে চলাই আহিছে৷ অনিল ৰায়চৌধুৰী, ডঃ হীৰেন গোহাঁই, ডঃ শিৱনাথ বৰ্মন, ডঃ অমলেন্দু গুহ, শশী শৰ্মা আদি চিন্তাশীল ব্যক্তিসকলে শংকৰদেৱক কেৱল এগৰাকী ধৰ্মগুৰু হিচাবে নহয়, তৎকালীন আৰ্থ-সামাজিক পৰিৱেশে গঢ় দিয়া এগৰাকী তেজ-মঙহৰ সৰ্বগুণাকৰ ব্যক্তি হিচাবে তেওঁৰ জীৱন আৰু কৰ্মৰাজিৰ নিৰ্মোহ আলোচনা কৰিছে৷ শংকৰদেৱৰ ৰচনা সম্ভাৰত উপলব্ধ আধুনিক জীৱনৰ জিজ্ঞাসা আৰু চিন্তাৰ অনুকূল উপাদানো পোহৰলৈ আনিছে৷ এনে আলোচনা-বিলোচনাই শংকৰদেৱৰ কেতবোৰ সীমাবদ্ধতাও উন্মোচিত নকৰা নহয়৷\nশংকৰদেৱ সম্পৰ্কীয় এই পূৰ্বৱতী অধ্যয়ন-গৱেষণাবোৰে শংকৰদেৱক অসমৰ সমাজ জীৱনৰ চিৰ বন্দিত ব্যক্তি ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰি থৈ যোৱাৰ পাছতো বা শংকৰদেৱৰ জীৱন আৰু কৰ্মৰাজিক বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সযত্ন প্ৰয়াস চলাৰ সময়তো শেহতীয়াভাৱে একাংশ ব্ৰাহ্মণ্যবাদী চিন্তাৰ উত্তৰসুৰী আৰু জনগোষ্ঠীয় আত্মপৰিচয় সন্ধানীসকলৰ মাজত তীব্ৰ শংকৰ বিদ্বেষ সৃষ্টি হোৱাও পৰিলক্ষিত হৈছে৷ উদাহৰণস্বৰূপে, কিছু বছৰ পূৰ্বে শংকৰদেৱক কুৎসা ৰটনা কৰি প্ৰণয়ন কৰা ‘শংকৰ বিভ্ৰাট’ শীৰ্ষক গ্ৰন্থখনৰ কথা আৰু যোৱা ২০১২ চনত ‘কীৰ্তনঘোষা’ৰ এফাকি ব্ৰজাৱলী পদ্যই বড়ো জনগোষ্ঠীক অৱমাননা কৰা বুলি অভিযোগ তুলি বিশ্ব বড়ো ঐতিহাসিক সমাজ নামৰ সংগঠনটোৱে অসম চৰকাৰৰ ওচৰত ‘কীৰ্তনঘোষা’ আৰু ‘নামঘোষা’ নিষিদ্ধকৰণৰ দাবী তোলাৰ কথা ক’ব পাৰি৷ ফেইচ-বুকৰ দৰে নব্য গণ মাধ্যমতো শংকৰদেৱক কুৎসা ৰটনা কৰি দিয়া বহু মন্তব্যই আমাৰ দৃষ্টিগোচৰ হৈছে৷ এনেধৰণৰ বিদ্বেষ-ৰটনা¸ই শংকৰদেৱৰ গুণ-গৰিমাক অকণো লাঘব কৰিব নোৱাৰে বুলি বহুতে এই প্ৰসংগবোৰ এৰাই চলিব বিচাৰিলেও বা শংকৰ বিদ্বেষীসকলক কঠোৰ ভাষাৰে গৰিহণা দিয়েই দায়িত্ব সামৰিলেও আমি ভাবো যে এয়া সহজে এৰাই চলা বা গৰিহণা দিয়েই দায়িত্ব সামৰাৰ প্ৰসংগ নহয়৷ এই শংকৰ বিদ্বেষৰ অাঁৰৰ কাৰণসমূহো যুক্তিনিষ্ঠভাৱে ফঁহিয়াই চাই প্ৰকৃত সত্য উদঘাটনৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছে৷\nসেইদৰে, শংকৰদেৱৰ জীৱনাদৰ্শ অসমৰ সমাজ জীৱনত গভীৰ আৰু ব্যাপক বুলি কথাই কথাই কৈ অহাৰ (বা ‘অন্য দেৱ দেৱী নকৰিবা সেৱা, নাখাইবা প্ৰসাদো তাৰ’ বুলি শংকৰদেৱে কোন কাহানিবাই কৈ যোৱাৰ) পাছতো অসমত এতিয়াও কিয় ভিন্ন দেৱ-দেৱতাক পূজা কৰি বলিশাল নিৰীহ জন্তুৰ তেজেৰে ভিজাই পেলোৱা হয়, অসমৰ বহু জনজাতীয় লোকে কিয় শংকৰী ধৰ্মৰ পৰিৱৰ্তে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ প্ৰতিহে বেছি আকৰ্ষিত হৈছে – ইয়াৰ অাঁৰৰ কাৰণবোৰ বিচাৰ কৰাৰ সময় সমাগত৷ অসমীয়া ধ্ৰুপদী সংস্কৃতিৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰস্বৰূপ মাজুলীত গীৰ্জাঘৰৰ সংখ্যা বৃদ্ধি হোৱাৰ বাবে খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম প্ৰচাৰকসকলক সমালোচনা কৰাতকৈ স্থানীয় সত্ৰাধিকাৰসকলৰ ৰক্ষণশীল কৰ্মকাণ্ডকহে নিৰ্মোহভাবে সমালোচনা কৰাটো প্ৰয়োজন হৈ পৰিছে৷\nদেখা গৈছে যে বহু অসমীয়া মধ্যবিত্তই জীৱন সংগ্ৰামত তিক্ত-বিৰক্ত হৈ মোক্ষৰ সন্ধানেৰে কোনো আধুনিক ‘ঠাকুৰ’ বা ‘বাবা’ৰহে শৰণাপন্ন হৈছে, শংকৰী ধৰ্মৰ মাজত তেওঁলোকে মোক্ষৰ সন্ধান কৰা নাই৷ আজিৰ নগৰীয়া মধ্যবিত্তই নামঘৰলৈ যাবলৈ কোনো আগ্ৰহ প্ৰকাশ নকৰে; অথচ তেওঁলোকে পাৰ্ক, নৈশ ক্লাব আদিলৈ নিয়মিতভাবেই যায়৷ তেওঁলোকক ‘বৰগীত’ বা ‘ভাওনা’তকৈ বেছি আকৰ্ষণ কৰে আধুনিক সংগীত বা চলচ্চিত্ৰইহে৷ এই মধ্যবিত্তীয় মানসিকতাক একেষাৰে ভৎৰ্সনা কৰা বা এইবোৰ দেখি-শুনি আক্ষেপকৰাৰ বিশেষ যুক্তিও নাই৷ কাৰণ, আধুনিক শিক্ষাৰে শিক্ষিতসকলে ঈশ্বৰ নামৰ এক কাল্পনিক সত্তাক বন্দনা কৰিবৰ বাবে নামঘৰলৈ যোৱাতকৈ কিছু মানসিক প্ৰশান্তিৰ বাবে পাৰ্কলৈ যোৱাটো কেতিয়াও নিন্দনীয় হ’ব নোৱাৰে৷ জীৱন আৰু জীৱিকাৰ নিষ্ঠুৰ সংগ্ৰামত অষ্টপ্ৰহৰ ব্যস্ত আধুনিক মানুহ এজনক ‘কীৰ্তন’, ‘নামঘোষা’ পঠন-পাঠনে বা ‘ভাওনা’ দৰ্শনে জীয়াই থকাৰ যিমান প্ৰেৰণা-সাহস যোগাব, ততোকৈ শতগুণে বেছি প্ৰেৰণা-সাহস যোগাব বাস্তৱ পটভূমিত লিখিত-নিৰ্মিত উপন্যাস-চলচ্চিত্ৰ একোখনেহে৷ তেন্তে, এই শিক্ষিত আধুনিক ব্যক্তিসকলৰ বাবে বা ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতিৰ উৰ্ধত থাকিব বিচৰা বিজ্ঞানমনস্ক নাস্তিক তথা বাস্তৱবাদীসকলৰ বাবে শংকৰদেৱৰ জীৱনাদৰ্শ তেনেই অপ্ৰাসংগিক নেকি? ঠিক এনেধৰণৰ কিছু প্ৰশ্নবোধক চিহ্ন মনত অাঁকিয়েই শংকৰদেৱ সম্পৰ্কীয় কিছু আলোচনা কৰিব বিচাৰিছোঁ৷\nশেহতীয়াভাৱে ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদক শক্তিশালী কৰাৰ নামত বৈদিক ধৰ্ম-সংস্কৃতিকেই ৰাষ্ট্ৰীয় ধৰ্ম-সংস্কৃতি বুলি জ্ঞান কৰা ভাৰতীয় ৰাজনীতিৰ এক আধিপত্যকামী শক্তিয়ে সেই ধৰ্ম আৰু সংস্কৃতি মূলতঃ অবৈদিক ভাষা-ধৰ্ম-সংস্কৃতিৰ ভেটিত এক ঐতিহাসিক সমন্বয়ৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ মাজেৰে ক্ষুদ্ৰ জনগোষ্ঠীসমূহক লৈ গঠিত অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ ওপৰত বিভিন্ন কৌশলেৰে জাপি দিব বিচাৰিছে৷ এনে জটিল সন্ধিক্ষণতে আমি স্মৰণ কৰিব বিচাৰিছোঁ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ এক প্ৰাসংগিক মন্তব্য – ‘শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰ আমাৰ সংস্কৃতিৰ গুৰু৷ আজিৰপৰা পাঁচশ বছৰ আগতেই এখেতে আমাক যি সাংস্কৃতিক আদৰ্শ দিলে, আজি এই নতুন দিনত আমি সেই সাংস্কৃতিক আদৰ্শকেই ধৰি নতুন দিনৰ নতুন পৃথিৱীলৈ যাত্ৰা কৰিব পাৰিম নে নোৱাৰোঁ? ইয়াকেই আজি শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰে দি যোৱা সাংস্কৃতিক আদৰ্শক আমি নতুন পোহৰত সূক্ষ্মভাৱে বিশ্লেষণ কৰি চাই– সেই মতেই আগুৱাব লাগিব৷ সেইকাৰণেই শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰে দিয়া সংস্কৃতিটোনো কি তাক আমি বুজিবলৈ প্ৰথমতেই চেষ্টা কৰিব লাগিব৷’ [শিল্পীৰ পৃথিৱী, জ্যোতিপ্ৰসাদ ৰচনাৱলী, সপ্তম সংস্কৰণ, মুখ্য সম্পাদকঃ ডঃ হীৰেন গোঁহাই, অসম প্ৰকাশন পৰিষদ, গুৱাহাটী, ২০০৭, পৃঃ ৪৫৯]\nজ্যোতিপ্ৰসাদৰ মতে– ‘শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰে দিয়া সংস্কৃতিৰ নাম হৈছে কৃষ্ণ৷ কৃষ্ণ শব্দৰ বৈয়াকৰণিক অৰ্থ হৈছে সংস্কৃতি৷ আজি আমি ভাৰতীয়ই, ইউৰোপীয়, মঙ্গোলীয়ই, গণতান্ত্ৰিকে, জনতান্ত্ৰিকে যাক সংস্কৃতি বুলি কওঁ – পুৰণি ভাৰতত থকা হিন্দু সংস্কৃতি গঢ়া আৰু সেই মতে চলা ভাৰতৰ মানুহখিনিয়ে সংস্কৃতিক কৃষ্ণ বুলি নাম দিছিল আৰু কৃষ্ণ বুলি উপাসনা পূজা আৰু কৃষ্ণই দেখুৱা আদৰ্শমতে মানৱ জীৱনত আগবাঢ়িছিল৷ ভাৰতত সত্য, ত্ৰেতা যুগ পাৰ হৈ দ্বাপৰত আহি ভাৰতীয় সংস্কৃতিয়ে যি ৰূপ ধৰিলে – সেই ৰূপটোৱেই হৈছে কৃষ্ণ৷ সেই ভাৰতীয় মহান ঐতিহ্যকেই – সেই ঐতিহ্যৰ কৃষ্ণৰূপী সংস্কৃতিকেই শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰে উপনিষদ ভাগৱতৰ পৰা উলিয়াই আনি অৰ্থাৎ ব্ৰাহ্মণ্য সংস্কৃতিকেই সেই যুগৰ উপযোগী ৰূপত আমাক দি থৈ গ’ল৷ আৰু তেওঁ নিজে নিজৰ জীৱনত সেই কৃষ্ণ আদৰ্শকেই জীৱনৰ তেওঁৰ সকলো ক্ষেত্ৰতে প্ৰকাশ কৰি দি গ’ল৷’ [উল্লিখিত ৰচনা, পৃঃ ৪৫৯]\nএই মন্তব্যটি পঢ়ি বহুতে জ্যোতিপ্ৰসাদক বৈদিক ঐতিহ্য আৰু পৰম্পৰাৰ উপাসক বুলিয়েই অভিহিত কৰিব পাৰে৷ (এচাম পণ্ডিত-গৱেষকেতো তেওঁক গেৰুৱা ঐতিহ্যবাদী হিচাপেই মূল্যায়ন কৰিবলৈ চেষ্টা চলায়েই আছে৷) কিন্তু, ‘কৃষ্ণ’ যে এটা মূলতঃ প্ৰতীক বা ধাৰণা, সেয়া তেওঁ বাৰে বাৰে স্পষ্ট কৰি দি নিজৰ চিন্তাক পুৰাতন ধৰ্মীয় চিন্তাৰ পৰা পৃথক বুলি প্ৰমাণ কৰি গৈছে৷ সেইদৰে, শংকৰদেৱে নিজৰ জীৱন কালত দৃস্কৃতিৰ বিৰুদ্ধে প্ৰত্যক্ষ অভিযান নচলোৱাৰ প্ৰসংগ উনুকিয়াই জ্যোতিপ্ৰসাদে তেওঁৰ পুৰাতন ধ্যান-ধাৰণাৰ সৈতে নিজৰ জীৱনৰ অভিজ্ঞতাই আনি দিয়া এক নতুন উপলব্ধিৰ সংঘাতৰো আভাস দিছে৷ জ্যোতিৰ সেই নতুন উপলব্ধিৰ অাঁৰত আছিল সমাজবাদী চিন্তা-চৰ্চাৰ প্ৰতি জন্মা আগ্ৰহ৷ জ্যোতিপ্ৰসাদ মৃত্যুৰ কিছু বছৰ আগৰপৰা বাঁওপন্থী ভাবাদৰ্শৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল আৰু তেওঁৰ চিন্তা-চৰ্চাও পূৰ্বতকৈ অধিক গণমুখী হৈ পৰিছিল৷\nসি যি নহওক, শংকৰদেৱক নতুনকৈ আৱিষ্কাৰ কৰাৰ পাছত বিলাতত ‘যি বিচাৰি গৈছিলোঁ, ঘূৰি আহি দেখোন ঘৰতে পালোঁ’ বুলি অকপটে স্বীকাৰ কৰা জ্যোতিপ্ৰসাদে যথাৰ্থভাৱেই উপলব্ধি কৰিছিল যে শংকৰদেৱে ‘ভগৱান’ অৰ্থাৎ ‘কৃষ্ণ’ক এক বিশেষ সত্যৰ ৰূপত প্ৰতিষ্ঠা কৰাই নহয়, সেই সত্যৰ প্ৰতি জনসাধাৰণক আকৰ্ষিত কৰি অসমৰ মানুহক এক বিশেষ জীৱনচৰ্যাৰ সন্ধান দিছিল৷ সেই জীৱনচৰ্যা ইমানেই গভীৰ আৰু ব্যাপ্ত আছিল যে ব্ৰিটিছসকল অসমলৈ অহাৰ পাছতো অসমীয়া সমাজৰ গাঁথনিত ইংৰাজী সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ বিশেষ প্ৰভাৱ পৰা নাছিল৷\nলক্ষ্যণীয় যে জ্যেতিপ্ৰসাদে মহান আৰু প্ৰাচীন বুলি অভিহিত কৰা ভাৰতীয় ঐতিহ্যৰ কেতবোৰ অভিশপ্ত আৰু আমানুষিক ধাৰা (জাত-পাত, অস্পৃশ্যতা, লিংগ বৈষম্য, ধৰ্মীয় সংকীৰ্ণতা আদি)ৰ সুযোগ লৈয়ে বিট্ৰিছ ঔপনিৱেশেকে দুশ বছৰ ধৰি ভাৰতীয় জনগণৰ ওপৰত শোষণ-দমন চলাই গৈছিল৷ ব্ৰিটিছ শাসকবৃন্দই তেওঁলোকৰ ঔপনিৱেশিক স্বাৰ্থত বিশেষ বাধাৰ সৃষ্টি কৰিব নোৱৰা কেতবোৰ কুসংস্কাৰ-অন্ধবিশ্বাসৰ (যেনে– সতীদাহ প্ৰথা, বাল্য বিবাহ আদি) বিৰোধিতা কৰিলেও ভাৰতবাসীক মানসিকভাৱে পংগু কৰি ৰখা আচাৰ-অনুষ্ঠানসমূহৰ মূলোচ্ছেদ কৰিব বিচৰা নাছিল৷ স্বাধীনোত্তৰ দেশীয় চৰকাৰসমূহেও ক্ষমতাৰ বাঘজৰী দীৰ্ঘদিনলৈ ধৰি ৰখাৰ স্বাৰ্থতে ভাৰতীয় ঐতিহ্যৰ নেতিবাচক সংস্কাৰসমূহ জীয়াই ৰাখিব বিচাৰিলে৷\nআজিৰ তাৰিখতো জনসাধাৰণ প্ৰকৃত ৰাজনৈতিক জ্ঞানেৰে সচেতন হৈ নিজৰ প্ৰাপ্য-অধিকাৰৰ প্ৰশ্নত জাগি উঠিব বুলি ভাবিয়েই চৰকাৰেই হওক বা দেশী-বিদেশী পুঁজিপতি-ভূস্বামী-উচ্চ শিক্ষিত প্ৰভাৱশালী ব্যক্তি আদিয়েই হওক আবিল অতীতৰ সংস্কাৰসমূহ নিঃশেষ হৈ যোৱাটো নিবিচাৰে৷ অৰ্থাৎ প্ৰচলিত শাসন ব্যৱস্থাই বিচাৰে যে জনসাধাৰণ জাত-পাত, ধৰ্মীয় গোড়ামি, উৎসৱ-পাৰ্বণ আদিতে ব্যস্ত হৈ থাকি ৰাজনৈতিকভাৱে অপূৰঠ হৈ থাকক৷ এনে এক বন্ধ্যাময় সমাজ ব্যৱস্থাত জীৱনৰ সাৰ্বিক বিকাশৰ স্বপ্ন দেখা অসমৰ খাটিখোৱা জনসাধাৰণক যে শংকৰদেৱৰ জীৱনাদৰ্শ অথবা তেওঁৰ চিন্তা-চৰ্চাই মুক্তিৰ পথ দেখুৱালৈ সক্ষম হ’ব, সেয়া জ্যোতিপ্ৰসাদ বা তেওঁৰ পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মৰ অন্যান্য প্ৰগতিশীল চিন্তাবিদসকলে কৈ গৈছে৷\nপাহৰিলে নহ’ব যে শংকৰদেৱ আছিল মধ্যযুগৰ ক্ষণজন্মা ব্যক্তি – তেওঁ তৎকালীন অৰ্ধসামন্ততান্ত্ৰিক সামাজিক পৰিস্থিতি আৰু হিন্দু শাক্ত তান্ত্ৰিকতা তথা বৌদ্ধ সহজীয়া তান্ত্ৰিকতাই শ্বাসৰুদ্ধ কৰা ধৰ্মীয় পৰিৱেশ অধ্যয়ন কৰি নিৰক্ষৰ অসমীয়া সমাজখনত নতুন সংস্কৃতিৰ নতুন পোহৰ বিলাবলৈ চলোৱা প্ৰয়াসতে তেওঁৰ প্ৰগতিশীল মানসতাৰ উমান পাব পাৰি৷ প্ৰাক্ শংকৰ কালত বহুলভাৱে প্ৰচলিত ব্ৰাহ্মণ্য ধৰ্মত সকলোৰে সম অধিকাৰ আৰু সম মৰ্যাদা নাছিল, কেৱল পুৰোহিতসকলেহে ধৰ্ম-কৰ্মৰ অধিকাৰ লাভ কৰিছিল৷ সেইদৰে, প্ৰাচীন জড়োপাসক জনগোষ্ঠীসমূহৰ জীৱন যাত্ৰাৰ মাজত প্ৰশংসনীয় সামূহিক দায়বদ্ধতা পৰিলক্ষিত হ’লেও তেওঁলোকৰ মাজত কেতবোৰ অপৰিশীলিত বিশ্বাস আৰু অমানুষিক সংস্কাৰো পৰিলক্ষিত হৈছিল৷ তেনে এক সামজিক পটভূমিত অসমৰ সমাজ জীৱনত বহু গভীৰলৈ শিপাই ধৰা ধৰ্মীয় বিকাৰ, জাত-পাত, অস্পৃশ্যতা, অমানুষিকতা আদি দূৰ কৰিবৰ বাবে শংকৰদেৱে উপনিষদ-ভাগৱতৰ পাতত আবদ্ধ হৈ থকা ব্ৰাহ্মণ্য সংস্কৃতিক সেই যুগৰ উপযোগী ৰূপত গঢ় দিয়াটোৱেই অৰ্থাৎ একশৰণীয়া নৱ বৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰাটোৱেই আছিল তেওঁৰ বৈপ্লৱিক চিন্তা-কৰ্মৰ নিদৰ্শন৷ তেওঁ ধৰ্ম প্ৰচাৰক হিচাবে শ্ৰমজীৱী জনসাধাৰণৰ মাজৰ পৰা নিজক নিলগাই ৰাখি আৰু মাতব্বৰী কৰি নিস্কৰ্মা বিলাসী জীৱন কটোৱাৰ পৰিৱৰ্তে পাৰস্পৰিক সমন্বয় আৰু সংহতিৰ অভাৱত ছেদেলি-ভেদেলি হৈ থকা সমাজখনৰ সকলো বৈষম্য তথা অসহিষ্ণুতাৰ ভাৱ দূৰ কৰি এক জাতীয় চেতনাৰ জাগৰণ আনিব বিচাৰিছিল৷\nসময়ে সময়ে বৰ্ণবাদী চিন্তাৰ উত্তৰসুৰী আৰু জনগোষ্ঠীয় আত্মপৰিচয় সন্ধানীসকলে শংকৰদেৱৰ কৰ্মৰাজিৰ বিৰুদ্ধাচাৰণ কৰাৰ প্ৰসংগ স্থানান্তৰত উল্লেখ কৰি আহিছোঁ৷ শংকৰদেৱক ‘ব্ৰাহ্মণ বিদ্বেষী’ বুলি অভিহিত কৰাসকলে তেওঁৰ জীৱন আৰু কৰ্মৰাজি পুংখানুপুংখভাৱে বিশ্লেষণ কৰি চালে বুজিব যে তেওঁ বৰ্ণবাদ বা ব্ৰাহ্মণ্যবাদৰহে বিৰোধী আছিল, ব্ৰাহ্মণ লোকৰ নহয়৷ পুৰোহিত শ্ৰেণী আৰু বৰ্ণ-বিভাজনৰ প্ৰাধান্য থকা ব্ৰাহ্মণ্যধৰ্মৰ বিৰোধিতাৰে নামধৰ্মৰ ‘শ্ৰৱণ-কীৰ্তন’ৰ দুৱাৰ সকলোৰে বাবে মুকলি কৰি দিয়াটো কেতিয়াও ব্ৰাহ্মণ বিদ্বেষ হ’ব নোৱাৰে৷ তেওঁ স্পষ্ট ভাষাৰেই কৈছিল–\nব্ৰাহ্মণসবক দ্বেষ কৰিবাক\nআমাৰ নোহে উচিত৷\nকৃষ্ণৰ ভকতি পথক বিপ্ৰৰ\nমুখতে কৰো বিদিত৷৷\nঅৱশ্যে, এইবোৰ জানি-শুনিও শংকৰদেৱক ‘ব্ৰাহ্মণ বিদ্বেষী’ বুলি তলে তলে প্ৰচাৰ চলোৱা বৰ্ণবাদী চিন্তাৰ উত্তৰসুৰীসকলে যে বৰ্ণবাদৰ পুনৰুত্থানেৰে নিজৰ ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক প্ৰভাব বিস্তাৰ কৰিব বিচাৰিছে, তাত সন্দেহ নাই৷ পৰিতাপৰ বিষয় যে এক সৰ্বভাৰতীয় উগ্ৰ সাম্প্ৰদায়িক¸ ধৰ্মীয় সংগঠনৰ ভগ্নী প্ৰতিষ্ঠানে আজীৱন ব্ৰাহ্মণ্যবাদৰ বিৰোধিতা কৰি যোৱা শংকৰদেৱৰ নামতেই কেইবা বছৰ পূৰ্বৰ পৰা শ শ শিক্ষানুষ্ঠান গঢ় দি অসমত ব্ৰাহ্মণ্য সংস্কৃতি প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰৰ চেষ্টা তলসুঁতীয়াকৈ চলাই আহিছিল৷ শেহতীয়াকৈ উক্ত সংগঠনটোৰ আশীষপুষ্ট ৰাজনৈতিক দলটোৱে (যাক আমি ভাৰতীয় ৰাজনীতিৰ এক আধিপত্যকামী শক্তি বুলি পূৰ্বে অভিহিত কৰিছোঁ) অসমত চৰকাৰ গঠন কৰাৰ পাছৰ পৰাই শংকৰদেৱৰ প্ৰগতিশীল আদৰ্শক অংগুষ্ঠ দেখুৱাই ব্ৰাহ্মণ্যবাদ প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰৰ বাবে মুকলিভাৱেই বিভিন্ন কাম-কাজ চলাই গৈছে আৰু তেনে কাম-কাজত হিন্দুত্ববাদী দলটোক এচাম তথাকথিত শংকৰী সংস্কৃতিৰ অনুৰাগীয়েও সহায়-সহযোগ কৰিছে !\nসঁচা ক’বলৈ গ’লে, এই সময়ছোৱাত শংকৰদেৱ প্ৰচাৰিত ধৰ্মৰ প্ৰকৃত সাৰমৰ্ম হেৰাই যোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে৷ তেওঁৰ উদাৰনৈতিক মনোভাৱ, গণতান্ত্ৰিক চিন্তাধাৰা, পাৰস্পৰিক সহানুভূতিত আস্থা আদি বিৰল গুণসমূহৰ ঠাইত সংকীৰ্ণ মানসতা, বিভেদকামী চিন্তাধাৰা, পাৰস্পৰিক অসহিষ্ণুতা আদিেহ মূৰ দাঙি উঠিছে৷ শংকৰপন্থী আৰু হৰিদেৱপন্থী-দামোদৰদেৱপন্থীৰ মাজত সংঘাত আগতকৈ বৃদ্ধি পাইছে৷ আনকি, শংকৰীসকলৰ মাজতো মনোমালিন্য বৃদ্ধি পাইছে৷ নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্যৰ মতে– ‘ইয়াৰ মূল কাৰণ বৈষ্ণৱ-ধৰ্মৰ সাৰমৰ্ম নহয়, ইয়াৰ মূলতে আছে বৈষ্ণৱ ধৰ্মীয় কৰ্মকাণ্ডৰ কিছুমান ৰূপ৷ শিষ্যসকলে মহাপুৰুষসকলৰ প্ৰচাৰিত ধৰ্মৰ সাৰমৰ্মৰ ঐক্যলৈ নেযায়, কিবা এটা কাৰণত সৰু-সুৰা প্ৰাৰ্থনা-পদ্ধতি বা অন্যান্য ৰীতি-নীতি লৈয়ে বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ মাজত ৰোষৰ সৃষ্টি হৈছে৷ এই আচাৰ-সৰ্বস্বতা শুভ লক্ষণ নহয়৷ ইয়াত আধুনিক মনৰ পৰিচয় নাই৷’ [আধুনিক মন আৰু শংকৰদেৱ, গৰীয়সী, সম্পাদকঃ চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়া, পঞ্চম সংখ্যা, দ্বাদশ সংখ্যা, ১৯৯৮, পৃঃ ১২৫]\nচাওলুং ছ্যু-কা-ফাই ৰাজনৈতিকভাৱে আৰু শংকৰদেৱে সাংস্কৃতিকভাৱে অসমীয়া জাতিগঠনৰ এক সুদূৰপ্ৰসাৰী প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ কৰিছিল৷ কিন্তু, জাতি গঠনৰ সেই ঐতিহাসিক প্ৰক্ৰিয়াক অসমৰ ভিন্ন জনগোষ্ঠীসমূেহ স্বাধীনতাৰ পৰৱৰ্তী কালৰ পৰা আত্মনিয়ন্ত্ৰণৰ দাবীত চলাই অহা পৃথকতাবাদী সংগ্ৰামবোৰে পদে পদে বাধাগ্ৰস্ত কৰা পৰিলক্ষিত হৈছে৷ দেখা গৈছে যে জনগোষ্ঠী বিশেষে আত্ম পৰিচয়ক সবল কৰি তোলাৰ স্বাৰ্থতেই যুগ যুগ ধৰি পালন কৰি অহা হিন্দু বা শংকৰী ধৰ্ম ত্যাগ কৰি পূৰ্বৰ স্বধৰ্মলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰিছে৷ এনে প্ৰেক্ষাপটতে অসমৰ সমাজ জীৱনত ‘জগতগুৰু’ হিচাবে বন্দিত শংকৰদেৱো বিশেষ জনগোষ্ঠীৰ অগ্ৰণী প্ৰতিনিধিৰ দ্বাৰা নিন্দিত বা সমালোচিত হ’বলগীয়া হৈছে৷ এই আপাহতে জনগোষ্ঠীয় জাগৰণৰ অঁাৰৰ কাৰণসমূহ আলোচনা কৰাটো প্ৰয়োজন হৈ পৰিছে৷\nস্মৰণীয় যে ঔপনিৱেশিক ব্ৰিটিছ আমোলত শিক্ষা-দীক্ষাত আগবাঢ়ি যোৱা বৰ্ণহিন্দুসকলে যৎকিঞ্চিৎ চৰকাৰী সা-সুবিধাৰ সিংহভাগ দখল কৰাৰ ফলত হেঁচা খাই থকা আন সম্প্ৰদায়সমূহৰ মাজত অসন্তোষ আৰু ক্ষোভৰ উদ্ৰেক হৈছিল৷ সেই অসন্তোষ-ক্ষোভক বৰ্ণহিন্দু নেতাসকলৰ উপৰি ব্ৰিটিছ প্ৰশাসনে অলপো গুৰুত্ব দিয়া নাছিল৷ ফলত পিছপৰা জনগোষ্ঠীসমূহৰ মাজত গোষ্ঠীবাদ বা দলিত চেতনা বৃদ্ধি পাইছিল৷ ব্ৰিটিছ আমোলত পোনপ্ৰথমে গোষ্ঠীগত চেতনাৰে জাগ্ৰত হৈছিল পূৰ্বৰ ৰাজকীয় গৌৰৱ হেৰুৱাই ভৱিষ্যতৰ চিন্তাত মুজুৰা পৰি থকা আহোম জনগোষ্ঠী৷ আৰ্য জাত্যভিমানী বৰ্ণবাদীসকলে ৰাজ্যখনৰ প্ৰশাসনীয় কাম-কাজত সহায় কৰিবলৈ অহা একাংশ বঙালী আমোলাৰ লগ লাগি আহোম জনগোষ্ঠীটোক পদে পদে বিভিন্ন প্ৰকাৰে দলিত কৰিব বিচৰা বাবেই তেওঁলোকৰ মাজত গোষ্ঠীচেতনা জাগ্ৰত হৈছিল৷ পূৰ্বে আহোম ৰাজঘৰৰ পৃষ্ঠপোষকতাত গঢ় লৈ উঠা সত্ৰানুষ্ঠানসমূেহ ‘ৰিপুঞ্জয় স্মৃতি’ আৰু ‘সৰ্বজ্ঞান মঞ্জুৰী’ৰ দৰে কল্পনাপ্ৰসূত পুথি প্ৰণয়নেৰে আহোমসকলৰ লগতে অষ্ট্ৰীয়-মংগোলীয় জনগোষ্ঠীসমূহক সামাজিকভাৱে স্তৰীকৃত আৰ্য জাত-পাতৰ একেবাৰে নিম্ন খলপালৈ প্ৰক্ষেপ কৰি অৰ্থাৎ ‘শূদিৰ’ৰ স্থানত বহুৱাই প্ৰকাৰন্তৰে অপমানেই কৰিছিল৷ তেনে এক সন্ধিক্ষণতে আৰ্থিক-সামাজিক-মানসিকভাৱে পশ্চাদমুখী হোৱা সাধাৰণ আহোম ৰাইজৰ মাজত স্বাভিমান জগাই তুলিবলৈ পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱা, ৰাধাকান্ত সন্দিকৈ আদিৰ প্ৰচেষ্টাত ১৮৯৩ চনত সদৌ অসম আহোম সভা গঠিত হৈছিল৷ আহোম জনগোষ্ঠীৰ আত্ম জাগৰণৰ দৃষ্টান্ত গ্ৰহণ কৰি অসমৰ অন্যান্য মংগোলীয়-তিব্বতবৰ্মী জনগোষ্ঠীসমূেহও ১৯৩৪ চনত ট্ৰাইবেল লীগ গঠন কৰিছিল৷\nলক্ষ্যণীয় যে এই জনগোষ্ঠীসমূহৰ মাজত গোষ্ঠীগত বা দলিত চেতনা বৃদ্ধি পালেও অসমীয়া পৰিচয় কোনেও ত্যাগ কৰিব বিচৰা নাছিল৷ আহোমসকলৰ সুকীয়া পৰিচয় ভিত্তিত উন্নয়নৰ দাবী উত্থাপন কৰা পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাই স্পষ্টভাৱেই কৈছিল – ‘তেওঁ যদি বাৰ অনা অসমীয়া, চাৰি অনা আহোম’৷ সেইদৰে, ১৯৩৫ চনত ছাইমন কমিছনৰ আগত বড়োসকলে আৰ্জি পেচ কৰোঁতে বড়োসকলৰ নিজস্ব সাম্প্ৰদায়িক সমস্যাবোৰ ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ আগত উত্থাপন কৰিও দোহাৰিছিল যে তেওঁলোক অসমৰে অসমীয়াই৷ এই দুটা উদাহৰণেই প্ৰমাণ কৰে যে জনগোষ্ঠীসমূহৰ আত্মসবলীকৰণৰ প্ৰয়াস অসমীয়া জাতি গঠন প্ৰক্ৰিয়াৰ অন্তৰায় কাহানিও নাছিল৷\nপৰিসাহৰ বিষয় যে তৎকালীন সমাজ জীৱনৰ কেতবোৰ বিভ্ৰান্তি আৰু অৰ্ধসত্যৰ কণকঠীয়া পৰৱৰ্তী কালতো নাশ কৰিব নিবিচৰাৰ ফলতেই অসমীয়া জাতিৰ বিকাশপ্ৰক্ৰিয়া ক্ৰমশঃ স্থবিৰ হৈ আহিল৷ ১৯৬৮ চনত অসম বিধানসভাৰ আলোচনাত শেষবাৰৰ বাবে ভাগ লৈ মেঘালয়ৰ প্ৰথমজনা মুখ্যমন্ত্ৰী কেপ্টেইন ডব্লিউ এ চাংমাই স্পষ্টভাষাৰে কৈছিল–‘আমি জনজাতিসকলে যদি ভাৰতীয় মূল সুঁতিত মিলিব লাগে, তেন্তে অন্য কোনো গৌণসুঁতিৰ জৰিয়তে কিয় যাব লাগে· আমি দেখোন পোনে পোনেই ভাৰতীয় মূল সুঁতিলৈ যাব পাৰোঁ৷’ কথাষাৰ বৰ তাৎপৰ্যপূৰ্ণ৷ তথাকথিত মূলসুঁতিৰ আৰ্যাভিমানী ভাৰতীয় বা অসমীয়াসকলৰ অধিপাত্যকামী মানসতাই যে বিংশ শতিকাতো তথাকথিত উপসুঁতিৰ অৰ্থাৎ তিব্বতবৰ্মী মংগোলীয় জনগোষ্ঠীসমূহক তিক্ত-বিৰক্ত কৰি আহিছিল, সেয়া এ চাংমাৰ বক্তব্যতে স্পষ্ট হৈ পৰে৷\nপাহৰীয়া জনজাতিসকলৰ দৰে এনে এক উপলব্ধি প্ৰকাশ কৰিবৰ বাবে অসমৰ ভৈয়ামৰ জনজাতিসকলৰ বাবে যথেষ্ট সময়ৰ প্ৰয়োজন হৈছিল৷ কিয়নো, বেছি সংখ্যক পাহৰীয়া জনজাতিয়ে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হৈ ইংৰাজী আধুনিক শিক্ষাৰ প্ৰভাৱত আত্মোত্থানৰ বাবে উদ্বুদ্ধ হোৱাৰ পৰিৱেশ লাভ কৰিছিল৷ ইয়াৰ বিপৰীতে ভৈয়ামৰ জনজাতিসকলে হিন্দুধৰ্মৰ স্তৰীকৃত সামাজিক জখলাৰ নিম্নস্থানত অৱস্থান কৰি আত্ম উত্থানৰ যি বাট সন্ধান কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল, সেই বাট আছিল আত্মপলায়ণ আৰু অধোগতিৰহে৷ ধৰ্মীয় প্ৰতিনিধিসকলে জনজাতিসকলৰ বাবে সামাজিক জখলাৰে নিম্ন স্থানৰ পৰা উচ্চ স্থানলৈ উধোৱাৰ কিছু বিধান ৰাখিছিল৷ সেই বিধান অনুসৰিয়েই অবিভক্ত নগাঁও, শোণিতপুৰ, কাৰ্বি আংলং, দৰং, কামৰূপ আদি জিলাৰ তিৱা, কাৰ্বি, ৰাভা আদি জনগোষ্ঠীৰ হেজাৰ হেজাৰ লোকে অৰ্থনৈতিক স্বাৱলম্বিতাৰ প্ৰতি পিঠি দি কেৱল সামাজিক মান-মৰ্যাদা আহৰণৰ স্বাৰ্থত ‘উদ্ধাৰ’ পাই প্ৰথমে ‘সৰুকোচ’লৈ উন্নীত হ’ল৷ ইয়াৰ পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত চিৰি-চেহেৰাত মংগোলীয়ত্বৰ চিহ্ন নথকা কোনো মহিলাৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হোৱাৰ লগে লগেই ‘বৰকোচ’লৈ উন্নীত হৈছিল৷ এনেদৰে ‘বৰকোচ’ৰ পৰা ‘সৰু কলিতা’লৈ, ‘সৰু কলিতা’ৰ পৰা’ৰ কলিতা’লৈ আৰু ‘বৰ কলিতা’ৰ পৰা ‘কায়স্থ’লৈ উন্নীত হোৱাৰ যি দীৰ্ঘম্যাদী বিধান উপলব্ধ হৈছিল, সেই বিধানে জাতিভেদ প্ৰথাক বেছি শক্তিশালীহে কৰি তুলিলে৷ কাৰণ, ‘সৰুকোচ’লৈ উদ্ধাৰ পোৱাজনেও পূৰ্বৰ নিজৰ জনগোষ্ঠীটোকে ঘৃণা কৰাৰ বা হীন চকুৰে চোৱাৰ এক অমানুষিক প্ৰথা উদ্ভৱ হ’ল৷\nইতিমধ্যে স্বাধীন ভাৰত চৰকাৰৰ নিজা সংবিধান গৃহীত হ’ল৷ সংবিধানত অবিভক্ত অসমৰ অবিকশিত জাতি-সত্তাবোৰক জনজাতি ৰূপে স্বীকৃতি দি ষষ্ঠ অনুসূচীভুক্ত কৰা হ’ল৷ তথাকথিত মূলসুঁতিৰ অসমীয়াৰ অধিপাত্যকামী আচৰণত অতিষ্ঠ পাহাৰীয়া জনজাতিসকলে নিজকে সুকীয়া জাতি হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ উঠি-পৰি লাগিল আৰু কালক্ৰমত স্বীকৃতিও লাভ কৰিলে৷ পাহাৰীয়া জনজাতিসকলে আত্মনিয়ন্ত্ৰণৰ অধিকাৰ লাভ কৰাৰ সময়তহে অসমৰ ভৈয়ামৰ জনজাতিসকল যেন টোপনিৰ পৰা সাৰ পাই উঠিল৷ অত বছৰে হিন্দু ধৰ্মৰ নিম্ন স্থান নিৰ্বিবাদে মানি অহা জনগোষ্ঠীসমূহে বুজি পালে যে নিজস্ব কৃষ্টি-পৰম্পৰা বা ধৰ্মীয় পৰিচয় ত্যাগ কৰি হিন্দু ধৰ্মৰ কঠোৰ শৃংখলাত আত্মোত্তৰণৰ স্বপ্ন দেখি একো লাভ নাই, আত্মোত্তৰণৰ বাবে প্ৰয়োজন অৰ্থনৈতিক-সামাজিক-সাংস্কৃতিক স্বাধীনতা আৰু বিকাশ৷ তেওঁলোকে হিন্দু ধৰ্ম নিয়ন্ত্ৰিত সামাজিক অন্যায়-অবিচাৰৰ বিৰুদ্ধে প্ৰথমে ক্ষীণ স্বৰে আৰু বৰ্তমান উচ্চ স্বৰে মাত দিবলৈ ধৰিলে আৰু পাছলৈ লিপি, ভাষাৰ মাধ্যম, নিবনুৱা সমস্যা সমাধান আদিৰ দাবীত সক্ৰিয় হৈ উঠিল৷ ইয়াৰ লগে লগে হিন্দু ধৰ্মৰ সামাজিক জখলাৰে নিম্নৰ পৰা উচ্চলৈ উধোৱাৰ অবিজ্ঞানসন্মত প্ৰক্ৰিয়াটো বাধাগ্ৰস্ত হ’ল আৰু জাতিভেদ প্ৰথাও বহু পৰিমাণে শিথিল হৈ আহিল৷ লক্ষ্যণীয় যে মধ্য আৰু নামনি অসমত হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা জনগোষ্ঠীবোৰে জাতিভেদৰ খলপাত প্ৰৱেশ কৰি নিজৰ গোষ্ঠী পৰিচয় হেৰুৱালেও উজনি অসমত হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা আহোম, মটক আদিয়ে নিজৰ গোষ্ঠী পৰিচয় হেৰুওৱা নাছিল৷\nঅসমৰ জনগোষ্ঠীয় জাগৰণৰ ইতিহাস অধ্যয়ন কৰিলে স্পষ্ট হয় যে জনগোষ্ঠীসমূহ দলিত-শোষিত হৈ থকাৰ এক অন্যতম কাৰণ আছিল ব্ৰাহ্মণ্য ধৰ্ম অথবা বৰ্ণবাদ৷ এইখিনিতে মেদিনী চৌধুৰীৰ এটি মন্তব্য প্ৰণিধানযোগ্য –‘শংকৰদেৱে অসমত যি ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল সেইটো ব্ৰাহ্মণ্য ধৰ্মই আছিল৷ বেদ-আধাৰিত ব্ৰাহ্মণ্য ধৰ্ম৷ সেই সময়ত ভাৰতবৰ্ষৰ উত্তৰ-পূবৰ এই অঞ্চলটোত প্ৰাধান্য লাভ কৰা ব্ৰাহ্মণ্য ধৰ্মৰ নতুন সংস্কৃত ৰূপ বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰে প্ৰচাৰ কৰিছিল তেওঁ৷ সেই ধৰ্মৰ ইয়াত স্থানীয় নাম দিয়া হৈছিল কামৰূপীয় ভাগৱতী ধৰ্ম বা একশৰণ নাম ধৰ্ম৷ কিন্তু ইয়াৰ অন্তৰালত উদ্দেশ্য আছিল একেটাই–হিন্দুত্বৰ প্ৰাধান্য বিস্তাৰ৷’ [ভক্তিধৰ্মৰ পটভূমি আৰু শঙ্কৰদেৱ, গৰীয়সী, পঞ্চম সংখ্যা, দ্বাদশ সংখ্যা, সম্পাদকঃ চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়া, ১৯৯৮, পৃঃ ১৬৩]\nচৌধুৰীয়ে একেটা প্ৰবন্ধতে কৈছে – ‘… যেহেতু অসমৰ প্ৰাচীন গোষ্ঠীসমূহ ভাৰতীয় সনাতন ধৰ্মব্যৱস্থাৰ বাহিৰত আছিল, এই গোষ্ঠীসমূহৰ জনসাধাৰণে ব্ৰাহ্মণ প্ৰদৰ্শিত বেদান্ত পথ আৰু শংকৰদেৱ প্ৰদৰ্শিত বেদান্ত পথৰ মাজত কোনোধৰণৰ প্ৰভেদ বা বৈষম্য দেখা নাছিল৷ সেই অৱস্থা আজিও বহুলাংশে বিদ্যমান৷’\nচৌধুৰীৰ মন্তব্যৰ খেও ধৰি ক’ব পাৰি যে ব্ৰাহ্মণ্যধৰ্মৰ অমানুষিক বৰ্ণবাদ (উগ্ৰ হিন্দুত্ববাদ?) আৰু নৱ বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ আপেক্ষিক উদাৰতাবাদৰ মাজৰ প্ৰভেদ আৰু শংকৰদেৱৰ বৈপ্লৱিক দৃষ্টিভংগীৰ মৰ্ম অনুধাৱন কৰিবলৈ সক্ষম নোহোৱা একাংশ জনগোষ্ঠীয় লোকেই শংকৰদেৱৰ প্ৰতি বিষোদগাৰ প্ৰকাশ কৰে৷ তেওঁলোকে এনেদৰেও ভাবিব পাৰে যে একশৰণীয়া বৈষ্ণৱ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা জনগোষ্ঠীসমূহৰ বেছিভাগেই নিজৰ পূৰ্বৰ ৰীতি-নীতি ত্যাগ কৰি বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ ৰীতি-নীতি গ্ৰহণ কৰাৰ ফলত তেওঁলোকৰ সংস্কৃতিনিৰ্ভৰ আত্ম পৰিচয় সংকটাপন্ন হৈ পৰিছে৷ শংকৰদেৱে প্ৰৱৰ্তন কৰা ধৰ্মটোক তেওঁৰ অনুগামীসকলে সময়ে সময়ে সংযোজন-বিযোজন কৰি নৱৰূপ দিয়া হ’লে অৰ্থাৎ জনগোষ্ঠীসমূহৰ পৰম্পৰাগত ৰীতি-নীতি কিছুমানকো ধৰ্মটোৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হ’লে এনে অবাঞ্চিত পৰিৱেশৰ উদ্ভৱ নহ’লেহঁতেন৷ উচ্চ কুলজ আৰু অন্ত্যজৰ মাজত থকা বৃহৎ ব্যৱধান দূৰীকৰণেৰে ‘বৈষ্ণৱত নাহি জাতি-অজাতি বিচাৰ’ বুলি ঘোষণা কৰা, চণ্ডালে হৰি কীৰ্তন কৰাটো নিন্দনীয় বুলি ভবাসকলকহে নিন্দা আৰু শাস্তিৰ যোগ্য বুলি ৰায় দিয়া এজন প্ৰগতিশীল সমাজসংস্কাৰৰ অনুগামীসকলে এনেধৰণৰ বৈপ্লৱিক পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰাটো প্ৰয়োজনো আছিল৷ শংকৰদেৱৰ দিনত অৱহেলিত-দলিত জনগোষ্ঠীসকলে আত্ম পৰিচয়ৰ সন্ধান কৰা হ’লে তেওঁ এই পদক্ষেপেই ল’লেেহঁতেন৷ কিয়নো, তেওঁ ‘অসম কছাৰী, খাছী, গাৰো, মিৰি, যৱন কংক গোৱাল, ৰজক-তুৰুক’ সকলোকে সম মৰ্যাদা প্ৰদান কৰি অসমীয়া জাতিক আগুৱাই নিব বিচাৰিছিল৷ শংকৰদেৱৰ সমকালীন সামাজিক-ৰাজনৈতিক পটভূমিৰ বিষয়ে অৱগত নোহোৱাকৈ তেওঁক অযথা সমালোচনা-নিন্দা কৰাটো গ্ৰহণযোগ্য হ’ব নোৱাৰে৷\nসি যি নহওক, শংকৰ প্ৰতিভাৰ পুনৰুত্থানৰ লক্ষ্যৰে প্ৰতিথযশা কথাশিল্পীয়ে শংকৰদেৱৰ জীৱন আৰু কৰ্মৰাজিৰ আধাৰত মানবিশিষ্ট উপন্যাস লিখিছে, দায়বদ্ধ পৰিচালকে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছে, শংকৰ সংঘই বিদ্যালয় আৰু বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপন কৰিছে, শিক্ষাসদীসমাজে স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ পৰ্যায়ৰ পাঠ্যক্ৰমত শংকৰী সাহিত্যক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে, শংকৰ জন্মোৎসৱ জাকজমকতাৰে পতা হৈছে; তৎসত্বেও অসমৰ মধ্যবিত্ত সমাজ আৰু নতুন প্ৰজন্ম শংকৰদেৱৰ আদৰ্শৰ প্ৰতি, শংকৰদেৱৰ সাহিত্য-সংস্কৃতিৰাজিৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছে বুলি ক’ব নোৱাৰি৷ এনে পৰিস্থিতিত শংকৰদেৱৰ সাহিত্য-সংস্কৃতিক নতুন ৰূপত, আধুনিক প্ৰযুক্তি কৌশলৰ সহায়ত পৰিৱেশন কৰাটো সময়ৰ দাবী ৰূপেই বিবেচিত হৈছে৷ তেওঁ শাস্ত্ৰীয় পৰিৱেশ্য কলাক লৌকিক জীৱনৰ উপযোগীকৈ নৱৰূপ দান কৰি অভূতপূৰ্ব চিন্তাৰ পৰিচয় দিয়ালৈ চাই তেওঁৰ সৃষ্টি সম্ভাৰকো নিশ্চয় নৱৰূপ দিব পাৰি৷\nবিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱাই জাতীয় নাট্যশাল বুলি অভিহিত কৰা নামঘৰত যে কেৱল নামপ্ৰসংগ, ভাওনা বা গায়ন-বায়নৰ আখৰাই চলিব লাগিব, তেনে বাধ্যবাধকতা থকা উচিত নহয়; অসমৰ গাঁৱে-ভূঁয়ে অৱস্থিত নামঘৰবোৰৰ প্ৰাংগণত পুথিভঁঁৰাল, ব্যায়মগাৰ আদি স্থাপন হোৱাৰ লগতে মননশীল আধুনিক নাট, ৰুচিশীল চিনেমা আদিও প্ৰদৰ্শিত হওক৷ এনে হ’লে শিক্ষিত ব্যক্তিসকলৰ লগতে নতুন প্ৰজন্ম নামঘৰলৈ যাবলৈ উৎসাহিত হ’ব আৰু নামঘৰৰ ভিতৰত খোৱা-বোৱা, পৰকীয়া প্ৰেমৰ আলোচনা কৰা ভকত কেইজনেও আধুনিক পৃথিৱীখনৰ দুই-এটা নতুন কথা শিকিব৷ শংকৰদেৱৰ নাটকেইখনৰ আধাৰত ভ্ৰাম্যমানৰ নাটক, চলচ্চিত্ৰ, ধাৰাবাহিক আদি নিৰ্মাণ কৰিব পাৰি নেকি, সেয়াও চিন্তা-চৰ্চা কৰা উচিত৷ শেইক্সপীয়েৰৰ নাটক ভাওনাৰ আৰ্হিত প্ৰদৰ্শিত হ’ব পাৰে যেতিয়া শংকৰদেৱৰ নাটকো নিশ্চয় ভ্ৰাম্যমানৰ মঞ্চত নতুন আংগিক আৰু নতুন ৰূপত প্ৰদৰ্শিত হ’ব পাৰে৷\nবৰ্তমান সময়ত ধৰ্ম নিতান্তই এক ভাৱবাদী ধাৰণা আৰু ই সমাজ পৰিৱৰ্তনৰ বাবে এক অপ্ৰয়োজনীয় আহিলা হিচাপে পৰিগণিত হৈছে৷ ঊনবিংশ শতিকাৰ মহান চিন্তাবিদ কাৰ্ল মাৰ্ক্সে ধৰ্মক ‘সীমাবদ্ধ অৱস্থাৰ আত্মা’ বা ‘জনসাধাৰণৰ বাবে আফিংসদৃশ’ বুলি কোৱাৰ দৰে লেনিনেও কৈছিল–‘Religion is one of the forms of spiritual oppression which everywhere weighs down heavily upon the masses of the people, over burdened by their perpetual work for others, by want and isolation. Impotence of the exploited classes in their struggle against the exploiters just as inevitably gives rise to the belief inabetter life after death as impotence of the savage in his battle with nature gives rise to belief in gods, devils, miracles, and the like. Those who toil and live in want all their lives are taught by religion to be submissive and patient while here on earth, and to take comfort in the hope ofaheavenly reward. But those who live by the labour of others are taught by religion to practise charity while on earth, thus offering themavery cheap way of justifying their entire existence as exploiters and selling them atamoderate price tickets to well-being in heaven. Religion is opium for the people. Religion isasort of spiritual booze, in which the slaves of capital drown their human image, their demand foralife more or less worthy of man.’ [Socialism and Religion, Lenin Collected Works, Progress Publishers, 1965, Moscow, Volume 10, p-83)\nলেনিনৰ এই বিজ্ঞানসন্মত ব্যাখ্যা মানি লৈয়ো ক’ব লাগিব যে মধ্যযুগীয় সমাজখনত শংকৰদেৱৰ বাবে ধৰ্ম আছিল সমাজ পৰিৱৰ্তনৰ বাবে এক উপযোগী আহিলা৷ তেওঁৰ দ্বাৰা প্ৰচাৰিত আপেক্ষিকভাৱে প্ৰগতিশীল ধৰ্মটোৱে অসমীয়া মানুহক কেৱল ব্যক্তিগতভাৱে সুস্থ আৰু মুক্ত জীৱন যাপনৰ আধাৰকে দি যোৱা নাই, দি গ’ল সংহত সামাজিক জীৱন যাপনৰো আধাৰ৷ লগতে দি গ’ল গভীৰ মানৱীয় মূল্যবোধ আৰু এক নতুন শিল্পবোধ৷ শংকৰদেৱে উপলব্ধি কৰিছিল সমাজ আৰু সংস্কৃতি পৰিৱৰ্তনশীল৷ তেওঁ পুৰণি সমাজ ব্যৱস্থাক সলাই এখন নতুন সমাজ গঢ়িবৰ বাবে পুৰণি ধ্যান-ধাৰণাৰ অপ্ৰয়োজনীয় আৰু অমানৱীয় উপাদানখিনি ত্যাগ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে নতুন যুগৰ সৈতে খাপ খোৱা উপাদানখিনি গ্ৰহণ কৰি এক নতুন সংস্কৃতিৰ পোষকতা কৰিছিল৷ শংকৰদেৱৰ এই বৈপ্লৱিক আদৰ্শ অনুসৰণ কৰিয়েই আজিৰ অসমীয়াই মধ্যযুগত নতুন যেন লাগিলেও সময়ৰ সোঁতত পুৰণি আৰু প্ৰগতিবিৰোধী হৈ পৰা ধৰ্মীয় ধ্যান-ধাৰণাবোৰ ত্যাগ কৰি সময়োপযোগী নতুন সংস্কৃতিক আদৰি ল’ব লাগিব৷ জ্যোতিপ্ৰসাদেও কৈছিল যে নতুন যুগত শংকৰদেৱে দি যোৱা সাংস্কৃতিক সম্পদতকৈ তেওঁৰ বৈপ্লৱিক মনোবৃত্তি আৰু সংস্কৃতি সৃষ্টিৰ দৃষ্টিকহে আদৰি লোৱা প্ৰয়োজন৷ সন্দেহ নাই, শংকৰদেৱৰ প্ৰগতিশীল দৃষ্টিভংগী গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰিলে আধুনিক আৰু ভাবীকালৰ প্ৰজন্মই শংকৰদেৱৰ সাংস্কৃতিক সম্পদৰাজিৰ যথাযথ মূল্যায়নো কৰিব নোৱৰিব৷\nটেগআহোম নৱ বৈষ্ণৱ ধৰ্ম ব্ৰাহ্মণ্যবাদ শংকৰদেৱ\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা দলং ৷৷ কুলেন দাস৷৷\nপৰৱৰ্তী লেখা চহৰবোৰ গাঁও হওক ৷৷ মমিন বৰা৷৷


বিভূৰঞ্জন চৌধুৰী - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n১৪ অক্টোবৰ ১৯৫০\n২০ ছেপ্তেম্বৰ ১৯২০\nবিভূৰঞ্জন চৌধুৰী (ইংৰাজী: Bibhuranjan Choudhury ; ১৪ অক্টোবৰ ১৯৫০-২০ ছেপ্তেম্বৰ ১৯২০) এজন কণ্ঠশিল্পী তথা অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ সংগীত পৰিচালক আছিল। বাওপন্থী ৰাজনীতি আৰু আদৰ্শৰ প্ৰতি গভীৰ আস্থা থকা চৌধুৰীয়ে দীৰ্ঘদিন ধৰি গণনা্ট্য সংঘ, অসম শাখাৰ নেতৃত্ব বহন কৰিছিল।\n2 চলচ্চিত্ৰৰ সংগীত পৰিচালনা\nবিভূৰঞ্জন চৌধুৰীৰ জন্ম হয় ১৯৫০ চনৰ ১৪ অক্টোবৰত। তেওঁ একেধাৰে এজন কণ্ঠশিল্পী, সুৰকাৰ, অভিনেতা আৰু অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ সংগীত পৰিচালক আছিল। তেওঁ সুদীৰ্ঘ কৰ্মজীৱনত অসংখ্য দূৰদৰ্শন ধাৰাবহিক, মঞ্চনাট আৰু অনাতাঁৰ প্ৰযোজনাৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছে। জীৱনৰ বাটত শীৰ্ষক গুৱাহাটী দূৰদৰ্শনৰ প্ৰথম ধাৰাবাহিকখনৰো সংগীত তেৱেঁ দিছিল।\nচৌধুৰীৰ বাওপন্থী ৰাজনীতি আৰু আদৰ্শৰ প্ৰতি গভীৰ আস্থা আছিল। তেওঁ দীৰ্ঘদিন ধৰি ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ অসম শাখাৰ সম্পাদকৰ দায়িত্ব পালন কৰাৰ উপৰিও অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ (বিত্ত আৰু উন্নয়ন) নিগমৰ অধীক্ষকৰ পদত অধিষ্ঠিত আছিল।\nচলচ্চিত্ৰৰ সংগীত পৰিচালনা[সম্পাদনা কৰক]\nচৌধুৰীয়ে সূত্ৰপাত ছবিৰে চলচ্চিত্ৰীয় সংগীত পৰিচালনাৰ জগতত খোজ পেলায়। তেওঁ সংগীত পৰিচালনা কৰা অসমীয়া ছবিসমূহ হ’ল-\nএই মাটিতে (২০১৭)\nবিভূৰঞ্জন চৌধুৰী পাঁচবছৰ জুৰি কৰ্কট ৰোগত ভূগি আছিল। ২০২০ চনৰ ২০ ছেপ্তেম্বৰত গুৱাহাটীৰ এখন ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।\n↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Sumit Arora (22 September 2020). "Assam Musician Bibhuranjan Choudhury passes away". https://currentaffairs.adda247.com/. https://currentaffairs.adda247.com/assam-musician-bibhuranjan-choudhury-passes-away/। আহৰণ কৰা হৈছে: 24 July 2021.\n↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 Staff Reporter (21 September 2020). "গণশিল্পী, সুৰকাৰ, অভিনেতা বিভূৰঞ্জন চৌধুৰীৰ দেহাৱসান". https://janambhumi.in/. https://janambhumi.in/VG1wQmVFNXFVVDA9/%E0%A6%97%E0%A6%A3%E0%A6%B6%E0%A6%BF%E0%A6%B2%E0%A7%8D%E0%A6%AA%E0%A7%80,-%E0%A6%B8%E0%A7%81%E0%A7%B0%E0%A6%95%E0%A6%BE%E0%A7%B0,-%E0%A6%85%E0%A6%AD%E0%A6%BF%E0%A6%A8%E0%A7%87%E0%A6%A4%E0%A6%BE-%E0%A6%AC%E0%A6%BF%E0%A6%AD%E0%A7%82%E0%A7%B0%E0%A6%9E%E0%A7%8D%E0%A6%9C%E0%A6%A8-%E0%A6%9A%E0%A7%8C%E0%A6%A7%E0%A7%81%E0%A7%B0%E0%A7%80%E0%A7%B0-%E0%A6%A6%E0%A7%87%E0%A6%B9%E0%A6%BE%E0%A7%B1%E0%A6%B8%E0%A6%BE%E0%A6%A8.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 24 July 2021.\n↑ "Assam: Music composer, lyricist and actor Bibhuranjan Choudhury dead at 71 https://www.sentinelassam.com/north-east-india-news/assam-news/assam-music-composer-lyricist-and-actor-bibhuranjan-choudhury-dead-at-71-502678". https://www.sentinelassam.com/.+21 September 2020. https://www.sentinelassam.com/north-east-india-news/assam-news/assam-music-composer-lyricist-and-actor-bibhuranjan-choudhury-dead-at-71-502678। আহৰণ কৰা হৈছে: 24 July 2021.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=বিভূৰঞ্জন_চৌধুৰী&oldid=287756"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ২৪ জুলাই, ২০২১ তাৰিখে ২২:০২ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।