পদ্য চণ্ডিকাখ্যান - ৱিকিউৎস\nপদ্য চণ্ডিকাখ্যান (১৯০৮)\nলেখক: কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বিদ্যাভূষণ গোস্বামী\n55478পদ্য চণ্ডিকাখ্যানকীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বিদ্যাভূষণ গোস্বামী১৯০৮\nবেচ ॥৹ আঠ অনা মাথোন।\nশ্ৰীকীর্তিচন্দ্র বিদ্যাভূষণ গােস্বামী কর্তৃক\nপদকর্তাৰ অনুমতি মতে ।\nএজেঞ্চি কোম্পানীৰ স্বত্বাধিকাৰী\nশ্ৰীনন্দেশ্বৰ চক্রবর্তী দ্বাৰা প্ৰকাশিত।\nগোৰী শঙ্কৰ যন্ত্রণ্ড\nশ্ৰীৰত্নেশ্বৰ চৰ্ত্তীৰ দ্বাৰা ছাপা কৰা”\nশকাব্দ। ১৮৩০ ; ১লা আশ্বিন ।\n[ ৫ ] বিজ্ঞাপন। মন দিনে দেশৰ এটা অভাব পূর্ণহল। মাকযে ৰাণী দেবী মাহাত্ম্য চণ্ডীৰ নাম নজনা মানুহ বােপকৰৰ হিন্দুৰ • কানাে না। কোনো বিপদ বা ৰােগহলে সকলােৱেই bী পাঠ কৰাই, চণ্ডী পাঠ দ্বাৰা অনেকৰ অভীষ্ট সিদ্ধি হােৱা দেখিব আৰু শুনিবলৈ পােৱা হৈছে। মূল চণ্ডী সংস্কৃত ভাষা ও ৰচি •, সংস্কৃ• • জনা মানুহ এর অর্থ গ্ৰহণ কৰি মৰ্ম্ম বুজিব নােৱৰ। এভিযাৰ পৰা স্ত্রী পুৰুষ সকলোৱেই চণ্ডীৰ মৰ্ম্ম বুজিব পাৰিব। সম্প্রতি পূজ্যপাদ শ্ৰীযুক্ত কীর্তিচন্দ্র বিদ্যাভূষণ গোস্বামী প্রভুৱ ম এৰি পৰা সহজ অসমীয়া ভাষাত নানা বিধ পথেৰে চী ৰচনা কৰ সকলোৰে এটা মহৎ উপকাৰ কৰিলে। এই “চণ্ডীকাখ্যান পঢিলে না শুনিলে মূল চণ্ডী পঢ়িবলৈ বা শুনিবলৈ একো বাকী নাথাকে প্ৰা • অধ্যাৰ আদিতে এটী শক্তি বিষয়ৰ দিহানাম ৰচিদিয়া বাৰে । পুৰুষ সকলােৱে চণ্ডীৰ পদেৰেই নাম গাব পাৰিব। পুস্তক পানি সকলােৰে বিশেষকৈ ব্রাহ্মণ জাতিৰ উপকাৰী হব • বিবেচনা কৰি মুদ্রিত কৰিলো। আশা কৰে। স্বধৰ্ম্মৰাগী হিন্দু মাই একোখানি গ্রহণ কৰি আমাক উৎসাহিত কৰিব। আৰু বণকে সকলৰ অসাবধনাত: কোনাে ঠাইত বর্ণাশুদ্ধি থাকিলে সহৃদয পাকে যেন দোষ ক্ষমা কৰে। কিমধিকমিতি শক ১৮৩•। ১লা আশ্বিন। প্রকাশক শ্রীনন্দেৰ চক্রবর্তী।\nশ্রীশ্ৰীদুর্গাদেবী শ্ৰীচৰণ কমলেষু।\nতযু কৃপা কণাবলে চণ্ডীৰ আখ্যান;\nপদবন্ধে তবপুত্ৰে কৰিলা ৰচন।\nকিবা সাধ্য আছে মােৰ ৰচো চণ্ডীপদ;\nকেবল তােমাৰ কৃপা আৰু আশীৰ্ব্বাদ।\nঅলঙ্কাৰ ৰসগুণ পদ্যৰ শৰীৰ;\nৰাতি ছন্দ পদন্যাস শ্রুতি সুখকৰ।\nকিন্তু মই অল্পমতি স্কুল মােৰ জ্ঞান;\nৰচনত আছে মম অনেক দূষণ।\nতথাপি তােমাৰ শুভ পৰিত্ৰ নামত;\nচণ্ডীকাৰ পদ খানি কৰিলোঁ অর্পিত।\nশিশু যদি দিয়ে তৃণ হাতত মাৱৰ;\nজননী গ্ৰহণ কৰি কৰন্ত আদৰ।\nজয় জয় জগদ্ধাত্ৰি জগত জননী।\nচৰণে শৰণ লৈলো তুমি নাৰায়ণী॥\nস্ৰজনত তুমি সৃষ্টি পালনত স্থিতি।\nসংহৰণে তুমি দেবি আতি ঘোৰমূৰ্ত্তি॥\nব্ৰহ্মা বিষ্ণু মহেশ্বৰ তোমাৰ কিঙ্কৰ।\nতুমি বিনে সিসবাৰ নাই অধিকাৰ॥\nতযুশক্তি বলে বিধি কৰন্ত সৃজন।\nপালয় জগত বিষ্ণু শিবে সংহৰণ॥\nপ্ৰধান প্ৰকৃতি তুমি জগত কাৰণ।\nতযু লোমকূপে আছে চৈধ্যয় ভুবন॥\nঅনন্ত ৰূপিনী তুমি দেবী ভগবতী।\nচৰণে তোমাৰ, মোৰ অসংখ্য প্ৰণতি\nতুমি চণ্ডী তুমি দুর্গা তুমি কাত্যায়ণী।\nভুক্তি মুক্তি প্রদ তযু চৰণ দুখানি॥\nতােমাৰ চৰণ পদ্ম দৰিদ্ৰৰ ধন।\nঅধমক কৰি কৃপা কৰা প্রদর্শন॥\nসপ্তশতী পদ মই কৰিবাক মনে।\nভৈলােহোঁ শৰণাগত তব শ্ৰীচৰণে॥\nদূর্বোধ চণ্ডীৰ পদ মই অল্পমতি।\nতযু কৃপা বিনে মােৰ নাহিকে শকতি॥\nবুদ্ধি ৰূপা তুমি দেবি দিয়া বুদ্ধি মােক।\nৰচিবো চণ্ডীৰ পদ সবাই শুনুক॥\nশুক্লাম্বুজ নিবাসিনি মাৰ সৰস্বতি।\nকৰি কৃপা মােৰ কণ্ঠ হােৱা তুমি স্থিতি॥\nআসিযো কল্পনা দেবি কবি সহচৰি।\nবসিযো হৃদয়াম্ভোজে মােৰে কৃপাকাৰি॥\nহে হেৰম্বগণাধীশ বিঘ্নবিনাশন।\nকৃপাকৰি কৰামোক বিঘ্ন নিবাৰণ॥\nসন্ত সকলক মই কৰিছো মিনতি।\nনধৰিব দোষ মােৰ মই অল্পমতি॥\nপৰম পবিত্ৰ এহি চণ্ডীৰ আখ্যান।\nভুক্তি মুক্তি হােৱে লাভ কৰিলে কীৰ্ত্তন॥\nঘােৰ কলিযুগে এই চণ্ডিকাৰ পদ।\nশ্রবণ কৰিলে খণ্ডে সমস্ত আপদ॥\nএহি কথামার্কণ্ডেয় পুৰাণ মধ্যত।\nচণ্ডীনামে ভাষান্তৰে আছিলা প্রখ্যাত॥\nতান হন্তে পদ বন্ধে কৰিলো প্ৰচাৰ।\nহৌক কৃপা মােৰ প্রতি দেবী চণ্ডিকাৰ॥\nজয় জয় দুর্গাদেবী জগত জননী।\nমধু কৈটভক তুমি মুহিলা আপুনি॥\nমার্কণ্ডেয় বদতি শুনিয়াে তপোধন।\nযিৰূপে চণ্ডিকা দেবী ভৈলা উতপন॥ *\nযিৰূপে সুৰথ ৰাজা আৰাধি চণ্ডীক।\nঅষ্টমাধিপতি মনু ভৈলা সাবর্ণিক॥\nস্বাৰােচিষ মন্বন্তৰে চৈত্র বংশ জাত।\nআছিল সুৰথি নামে নৃপতি বিখ্যাত॥\nসাবর্ণিঃ সূৰ্য্যতনয়াে যােমনুঃ কথ্যতেহষ্টমঃ।\nনিশাময় তদুৎপত্তিং বিস্তৰাদগদতােমম। [ ১২ ]\nজিনিল সমস্ত ৰাজা নিজ বাহুবলে ।\nএকছত্র কৰিলন্ত পৃথিবী মণ্ডলে॥\nশাস্ত্ৰত পাৰ্গত সিটো নীতিজ্ঞ প্রবীণ।\nকৰন্ত দেবতা পূজা ব্রাহ্মণক দান॥\nপূত্র সমকৰি পালে প্রজা সমস্তক।\nকৰন্ত দুষ্টক দণ্ড সাধুক সম্মান॥\nএহিৰূপে ৰাজ্যভােগ কৰে বহুকাল ।\nদেবীৰ নিগ্রহে পাছে মিলিল জঞ্জাল॥\nআছিল যতেক ম্লেচ্ছ ৰাজা অধীনত ।\nতাহাৰ ঐশ্বৰ্য্যদেখি গুণিলা মনত॥\nঅধীন ৰাজাৰ জানা নিস্ফল জীবন।\nসবেমিলি সুৰথেৰে কৰো মহাৰণ॥\nএহিৰূপে যতৰাজা হুয়া একমত।\nসুৰথৰ কাশে পঠাইলন্ত ৰণদূত॥\nদূতমখে ৰণ বাৰ্ত্তা শুনি নৃপবৰ।\nনকৰি সঙ্কোচ মনে ভৈলা অগ্ৰসৰ॥\nগজবাজী ৰথসৈন্য সঙ্গে অগণন ।\n(১)চতুৰঙ্গ বলে ৰাজা কৰিলা গমন॥\nদুষ্টগণ সমে ৰাজা কৰিলা সমৰ।\nবিনাশিলা শত্রুগণে বাহিনী ৰাজাৰ॥ (২)\nভাগ্যপ্রতি কুল হেতু ৰাজা পৰাজিত।\nহুয়া নিৰানন্দ মনে পশিলা পুৰীত॥\nসেহি দিন হন্তে ৰাজা কোলা নগৰীত। (৩)\nআছিল ৰাজত্ব কৰি বিবাদ মনত॥\nতাতে শত্ৰুগণে আসি মন্ত্ৰীৰ লগত।\nমিত্ৰকৰি সমস্তকে কৈলা বশীভূত॥\nপাত্র মন্ত্রি সৈন্য যত আছিল ৰাজাৰ।\nসিবেলাত ভৈলা সবে বিৰূপ নৃপৰ॥\nএকদিনা সবে মিলি ৰাজাৰ নগৰ।\nআক্ৰমিলা পৰাজিত ভৈলা নৃপবৰ॥\nপ্রবল নৃপতিগণে মন্ত্ৰীৰ সহিত।\nভাণ্ডাৰক ভাঙ্গিলৈলা ধন ৰত্ন যত॥\nবলহীন ভৈলা যেবে সুৰথ নৃপতি।\nগজ বাজী সহ সেনা গৈলা শত্ৰু ভিতি॥ (৪)\nতথাপি নগৰে ৰাজা অন্তৰে দুঃখিত।\nঅল্পসৈন্য বন্ধু সহ নিবাস কৰন্ত॥\n(২) বাহিনী, সেনা। (৩) বর্ত্তমান কোলাপুৰ পূৰ্ব্বকালত সুৰথৰ ৰাজধানী।\n(৪) শত্ৰুভিতি শত্ৰুৰফালে । [ ১৪ ]\nএকদিন মৃগয়াৰ ছলে নৰপতি।\nএকাকী পশিলা বনে ঘােটকত উঠি॥\nঅনেক অৰণ্য ভ্রমি মেধস মুনিৰ।\nদেখিলা আশ্রম এক আতি মনােহৰ॥\n(ক) অনেক শ্বাপদ গণ আছে আশ্ৰমত।\nঅপকাৰ নকৰয় মুনি প্রভাবত॥\nশাৰ্দ্দুল কেশৰী হস্তী সৰ্প মৃগ যত।\nনিয়ত ভ্রমিছে সবে হুয়া আনন্দিত॥\nকলকণ্ঠে মুনিগণে বেদ উচ্চাৰণ।\nকৰি আশ্ৰমৰ শােভা কৰিছে বৰ্দ্ধন॥\nপ্রবেশি আশ্রমে দুঃখে মুনিক প্রণতি।\nকৰি কৃতাঞ্জলি হুয়া বসিলা নৃপতি॥\nকৰিলা সৎকাৰ মহর্ষিয়ে নৃপতিক।\nপাদ্য অর্ঘ আচমনী দিয়া মধুপক্ক॥\nপাছে ৰাজা তপােবনে ইভিতি সিভিতি। (৫)\nবিষাদিত মনে ফুৰে নলয় স্থিতি॥\nৰাজ্যনাশ সন্তাপত অতীব অস্থিৰ।\nসিবেলা চিন্তিবে লাগিলন্ত নিজপুৰ॥\nমােৰ পূৰ্ব্ব পিতৃগণে পালিলা ষিপুৰী।\nসিপুৰীত মইস্থান নপাইলো সমূলি॥\nমােৰ দুষ্টভৃত্যগণে ধৰ্ম্ম অনুসৰি।\nপালিছে বা নপালিছে মােৰ কোলাপুৰী॥\nমদমত্ত শূৰ হস্তী* যুদ্ধত প্রধান।\nশত্ৰু অধিনত কিনো কৰিছে ভােজন॥\nমােৰ কৃপা ধন অন্নে তুষ্ট ভৃত্যগণ।\nহায় আন নৃপতিৰ কৰিছে সেবন॥\nঅসাধু অমাত্য সবে কৰি আতি ব্যয়।\nকষ্টার্জিত বিত্তমােৰ কৰিবন্ত ক্ষয়॥\nস্বর্ণ ৰূপ হীৰা মুক্তা মনি মৰকত।\nপ্রবাল গোমেদ আদি ৰত্ন ৰাজি যত॥\nঅতি দুঃখে ভণ্ডাৰত আছিল সঞ্চিত।\nশত্ৰুৰ হাতত সব ভৈলা ভস্মীভূত॥\nএহিমতে আনাে নানা ভাবিয়া থাকন্তে।\nদেখিলন্ত একবৈশ্য সেহিআশ্ৰমতে॥\nদেখিয়া বৈশ্যক ৰাজ পুছিবে লাগিলা।\nকিকাৰ্য্যে আসিলা তুমি কহিয়াে কিহৈলা॥\nবিষাদিত দেখাে যেন তােমাৰ বদন।\nযদি দোষ নাই ব্যক্ত কৰা নিজাখ্যান॥\nৰাজাৰ বিনীত বাণী শুনি বৈশ্যবৰ। (৬)\nসবিশেষে নিবেদিলা ৰাজাৰ গােচৰ॥\nবৈশ্য নিগদতি শুনিয়েক গুণনিধি।\nবৈশ্যকুলে জন্ম মােৰ নামত সমাধি॥\nপ্রত্যহ বিপ্ৰক কৰো মই ধন দান।\nতাক দেখি ভার্য্যাপুত্রে কৰে অভিমান॥\nনশ্বৰ শৰীৰ ইটো দানেহে ৰক্ষণ।\nনজানে দুম্মতি ভাৰ্য্যা দুষ্ট পুত্রগণ॥\nএকদিনা নিষেধিলা ভাৰ্য্যা পুত্র মোক ।\nনকৰিবা ধন দান আৰু ব্রাহ্মণক॥\nসেহিদিনা হন্তে মই মহা অভিমানে। (খ)\nপুত্ৰ ভাৰ্য্যা গৃহত্যজি পশিলো অৰণ্যে॥\nধন পুত্র ভাৰ্য্যা বন্ধু সবে হুয়া হীন।\nতাপিত হৃদয়ে কাল কৰিছো যাপন॥\nকিবা ভৈল পুত্ৰ ভাৰ্য্যা আৰু বন্ধুগণ।\nকিৰূপে সিসব লোকে কৰিছে বৰ্ত্তন॥ (গ)\nদুৰ্ব্বৃত্ত চৰিত্ৰ কিবা শোভন স্বভাব।\nকুশলে আছন্ত কিবা অকুশল ভাব॥\nনপাই বাৰতা মোৰ সিসবৰ মন।\nব্যাকুলিত আছে এহি বিষাদ কাৰণ॥\nসুৰথ বদতি বৈশ্য শুনা একমনে।\nভাৰ্য্যাপুত্ৰ লাগি শোক কৰা অকাৰণে॥\nযেই ভাৰ্য্যা পুত্ৰে ধন দ্ৰব্যলৈয়া কাঢ়ি।\nপঠালে তোমাক বনে সৰ্ব্বস্ব নিগ্ৰহি॥\nসেহি ভাৰ্য্যাপুত্ৰে তুমি কেনে কৰা আশ।\nৰাজাৰ বচনে বৈশ্য কাঢ়িলা নিশ্বাস॥\nবৈশ নিগদতি শুনিয়োকি নৃপবৰ।\nযি কহিলে সবে সত্য বাণী আপোনাৰ॥\nকিন্তু কি কৰিবো মই নজানো বিধান।\nনিষ্ঠুৰ নহয় কেনে সিসবাত মন॥\nধনলোভে পিতৃ স্নেহ স্বামীৰ পীৰিতি।\nত্যজি মোক অৰণ্যত পঠাইলা সম্প্ৰতি॥\n(গ) বৰ্ত্তন, জীবিকা।\nতেনে পুত্ৰ ভাৰ্য্যাপ্ৰতি মোৰ যে হৃদয়।\nনিৰ্দ্দয় নহয় কেনে নজানো নিশ্চয়॥\nমহামতি নৃপবৰ বিগুণ বন্ধুত। (৭)\nনজানো কিহেতু হোৱে মোৰ স্নেহচিত্ত॥\nপৰিলে মনত সিসবাক প্ৰতি মোৰ।\nতপ্তস্বাস বহে নাকে তাপিত অন্তৰ॥\nকিয় পুত্ৰ ভাৰ্য্যা বন্ধু প্ৰতি হিয়া মোৰ।\nনহয় মমতা হীন কোৱা নৃপবৰ॥ (৮)\nমাৰ্কণ্ডেয় বদতি শুনিয়ো তপোধন।\nপাছে ৰাজা বৈশ্য দুয়ো হুয়া একমন॥\nমেধস মহৰ্ষি স্থানে পুছিবাক মনে।\nপ্ৰণমিলা গৈয়া দুয়ো ঋষিৰ চৰণে॥\nআশীৰ্ব্বাদ কৰি মুনি নৃপতি বৈশ্যক।\nআসনত বসাইলা সমীপে দোহাক॥\nসুখাসনে বসিৰাজা বৈশ্য মহামতি।\nঋষিক পুছন্ত পাছে কৰিয়া মিনতি॥\nবদতি সুৰথ ৰাজা মুনিৰ আগত।\nএখানি গোচৰ কৰো তযু চৰণত॥\nযােগবলে নাই তব কোনাে অগােচৰ।\nজানে দূত ভবিষ্যত আৰু পূৰ্ব্বাপৰ॥\nআছিল ৰাজত্ব মােৰ কোলা নগৰীত।\nশত্রুগণে আক্রমিলে পশিলো বনত॥\nসম্প্রতি ৰাজ্যত মােৰ নাই অধিকাৰ।\nতথাপি ৰাজ্যত মােহ প্রবল যে মোৰ॥\nবিষয় আশক্ত চিত্ত মূৰ্খৰ শােভন।\nজ্ঞানী হুয়া কিয় তাত হৈলাে নিমগণ॥ ৪\nকি হৈল নগৰ গজবাজী ৰথ ধন।\nঅকাৰণে অহর্নিশ কৰােহোঁ চিন্তন॥\nআছিল ৰাজত্ব যেবে সবাই আমাৰ।\nৰাজ্যভ্রষ্ট হৈল যেবে মমতা অসাৰ॥\nসমাধি নামক ইটো বৈশ্য কুলে জাত।\nপুত্ৰ ভাৰ্য্যা বন্ধু ভৃত্যে ধন ৰত্ন যত॥\nঅগ্রহি নির্দয় ৰূপে পঠাইলা বনত।\nতথাপি বৈশ্যৰ মোহ আছে সি সবাত॥\nআমাৰ কাহিনী এই তযু চৰণত।\nসবিশেষে নিবেদিলাে আমি স্বৰূপত॥\nবিষয়ৰ দোষ দেখি এড়ি তাত আশা।\nঘােৰবনে আসি দুয়ো কৰিলােহোঁ বাসা॥\nতথাপি আমাৰ চিত্তে লেশ নাহি শান্তি।\nদিবা ৰাত্ৰি ফুৰো আমি আকগুণি গান্থি॥\nবিষয়ত হোৱে মুগ্ধ জ্ঞান হীন নৰ।\nবান্ধে তাক মায়াপাশে উচিত তাহাৰ॥\nকিন্তু আমি জ্ঞানবন্ত বিষয় বিৰত।\nকিহেতু আমাক মোহে কৰিলে আবৃত॥\nদুখানি চৰণে তযু কৰিছে মিনতি।\nইহাৰ কাৰণ প্ৰভু কোৱা মহামতি॥\nবদতি মেধস মুনি শুনা নৃপবৰ।\n(৯)বিষয়ত জ্ঞান আছে সমস্ত প্ৰাণীৰ॥\nআহাৰ মৈথুন নিদ্ৰা সুখ আৰু খেদ।\nসমস্ত জন্তুতে আছে অল্পমাত্ৰ ভেদ॥\nকতো প্ৰাণী আছে ৰাজা নেদেখে দিনত।\nকতো দিবা ভাগে দেখে নেদেখে ৰাত্ৰিত॥\nকতো প্ৰাণী দিবা ৰাত্ৰি সমানে দেখন্ত।\nকতো বা আছয় দিবা নেদেখে ৰাত্ৰিত॥\nযিৰূপে মনুষ্যে জ্ঞানী নিজক ভাবয়।\nসেহিৰূপে হোৱে জ্ঞানী পশু পক্ষীচয়॥\nমনুষ্যৰ যেনে জ্ঞান বিষয় ভােগত।\nতেনে জ্ঞানে জ্ঞানী সবে পশু পক্ষীযত॥\nজ্ঞান আছে হেতু নৃপ দেখা পক্ষীগণ।\nআপুনি নাখায়াে শিশু মুখে দিয়ে কণ॥\nপুষিব পালিব পুত্ৰে কৰিব যতন ।\nএহি আশা কৰি নৰে কৰন্ত পােষণ॥\nমোৰ পুত্ৰ মােৰ ভাৰ্য্যা ধন কলেবৰ।\nইতিমাত্ৰ জ্ঞান আছে সমস্ত প্রাণীৰ॥\nএতেকে মনুষ্য জাতি আৰু অন্য জাতি।\nসবাৰৰ সমান জ্ঞান বিষয়ক প্রতি॥\nপুত্ৰ ভাৰ্য্যা ধন হন্তে যদিও অনর্থ ।\nতথাপি সংসাৰীজনে কৰে পুৰুষাৰ্থ॥\nনিজৰ অহিত বাঞ্চা কৰে কোন প্রাণী।\n(১০) পৰাধীন হেতু জীব সমস্তে অজ্ঞানী॥\nযদিও কতােনৰে ইচ্ছে আত্মহিত।\nসমস্ত নিস্ফল হােৱে ঈশ্বৰ মায়াত॥\nসংসাৰৰ স্থিতি কাৰী প্ৰভু ভগবান\nমহামায়া নামে শক্তি তাহাৰ প্রধান॥\n(১০) মায়াত মুগ্ধহেতু জীবঈশ্বৰ হৈয়াে পৰাধীন।\nমমতা আবৰ্ত্ত মোহ গৰ্ত্তে প্ৰাণী যত।\nমহামায়া প্ৰভাবত সততে সংযত॥\nমোৰ ভাৰ্য্যা মোৰ পুত্ৰ এহি যাৰ জ্ঞান।\nমহামায়া কৰে তাঙ্ক সংসাৰে বন্ধন॥\nনহবা বিস্মিত ৰাজা দেবী মহামায়া।\nজগতকে মুহি আছে তাৰ যত মায়া॥\nআকাষ জ্ঞাণীৰো মন সেহি ভগবতী।\nবলেৰে কৰন্ত মুগ্ধ জানা মহামতি॥\nস্ৰজিছে সমস্ত বিশ্ব দেবী ভগবতী।\nহৈলে সেহি সুপ্ৰসন্না লভে নৰে মুক্তি॥\nব্ৰহ্মজ্ঞান ৰূপাদেবী মক্তিৰ কাৰণী।\n১াৰীৰ এন্ধ হেতু সেহি সনাতনী॥\nভোদ। মোক্ষদা শিবা দেবী সুৰেশ্বৰী।\nসবাৰৰ আৰাধ্যা সেহি এহ্মৰে ঈশ্বৰী॥\nৰাজা নিগদতি প্ৰভু কৰিয়ে বেকত।\nমহামায়া বুলি যাক কৰিলে প্ৰখ্যাত॥\nকি প্ৰকাৰে উতপতি কিবাৰূপ তাৰ।\nকিনো কৰ্ম্ম কৰে সেহি মাৱ জগতৰ॥\nনিত্য, কি অনিত্যা দেবী তুমি জ্ঞানীবৰ।\nসমস্ত বিবৰি কোৱা জুৰাওক অন্তৰ॥\nমেধস বদতি শুনা নৃপ মহামতি।\nনিত্যা সেহি ভগবতী জগত মূৰতি॥\nস্ৰজন পালন আৰু কৰি সংহৰণ।\nব্যাপি আছে জগদ্ধাত্ৰী অখিল ভুবন॥\nস্থাবৰ জঙ্গম বিশ্ব স্ৰজন যাহাৰ।\nসংসাৰীৰ দৰে জন্ম নাহিকে তাহাৰ॥\nতথাপি যে অবতাৰ বহুধাদেবীৰ। \nআছয় শাস্ত্ৰত কহে শুনা নৃপবৰ।॥\nগুণাতীতা ভগবতী দেবৰ কাৰ্য্যত।\nনানাৰূপে আবিৰ্ভাব হোৱে জগতত॥\nতেতিয়া উৎপন্না বুলি জগতে জানয়।\nঅন্যৰূপে তাৰ জন্ম কদাপি নহয়॥\nমহা প্ৰলয়ৰ জলে প্লাবিত জগত।\nঅনন্ত শয্যাত হৰি ভৈলন্ত নিদ্ৰিত॥\nযোগনিদ্ৰাৰূপে দেবী হৰিৰ নয়ন।\nমুদ্ৰিত কৰিলা প্ৰভু ভৈলা অচেতন॥\nঅখিল ব্ৰহ্মাণ্ড জলময় মহাৰাজ।\nবিষ্ণুৰ কৰ্ণৰ পৰা মলহৈলা বাজ॥\nবিষ্ণু কৰ্ণ মল যেবে জলত পড়িল।\nমলহন্তে বোৰ দৈত দুগোটা জন্মিল॥\nমধুনামে একজন কৈটভ অপৰ।\nমহাকায় মহাবল দুয়ো মহাসুৰ॥\nবলদৰ্পে সিবেলাত ভাবে মনে মনে।\nকাৰ সহ কৰোঁ যুদ্ধ আমি দুইজনে॥\nভাবন্তে দেখিলা পাছে নাভি কমলত।\nকেশবৰ আছে ব্ৰহ্মা নয়ন মুদ্ৰিত॥\nইহাক মাৰিব বুলি দুই মহাসুৰ।\nযুজিবাক হেতু ৰঙ্গে ধাইলা সত্বৰ॥\nচকুমেলি দেখে ব্ৰহ্মা দুই মহাসুৰ।\nঘোৰৰূপ ধৰি আসে সমীপে তাহাৰ॥\nদেখি দৈত্য বিধাতাৰ উপজিল ভয়।\nএবে কি উপায় কৰোঁ সঙ্কট সময়॥\nশুতি আছে নাৰায়ণ অনন্ত শয্যাত।\nযোগনিদ্ৰা বশী ভুত চৈতন্য ৰহিত॥\nকেনমতে সচেতন হৈব দামোদৰ।\nমনত ভাবয় বিধি অনেক প্ৰকাৰ॥\nনাৰায়ণ হন্তে দেবী মহামায়া।\nবাজ হোক ভগবতী কৰি মোক দয়া॥\nএহিভাবে ব্ৰহ্মাদেবে আৰম্ভিলা স্তুতি।\nএকমনে হৃদয়ত চিন্তি দেবী মূর্ত্তি॥\nতুমি দেবী সৃষ্টিস্থিতি সংহাৰ কাৰিনী ।\nতুমি বিশ্বেশ্বৰী নিদ্ৰা জগত তোষিণী॥\nতুমি স্বাহা ৰূপে দেবী তুষিছা দেবক।\nস্বধাৰূপে দিছা তৃপ্তি সমস্ত পিতৃক॥\nউদাত্তাদি স্বৰৰূপা যজ্ঞৰূপা তুমি।\nজন্ম জৰা মৃত্যু হীনা অমৃত ৰূপিণী॥\nহ্রস্ব দীর্ঘ স্বৰ তুমি আৰু প্লুত স্বৰ ।\nহলবর্ণ ৰূপাতুমি অজ্ঞাত সবাৰ॥\nবিপ্রৰ গায়ত্ৰী তুমি জগত জননী।\nএতেকে সাবিত্ৰী দেবী পবিত্র কাৰিণী॥\nজগত ধৰিছা দেবী জগদ্ধাত্রী ৰূপে ।\nস্ৰজিছা জগত এই ব্ৰহ্মাণী স্বৰূপে॥\nপালিছা বৈষ্ণবী ৰূপে যত চৰাচৰ ।\nসংহৰিবা অন্তকালে তােমাতে সকল॥\nস্ৰজনত সৃষ্টিৰূপা তুমি জগতৰ।\nপালনত স্থিতিৰূপা অখিল বিশ্বৰ॥\n↑ (১১)বহুধা, অনেক প্ৰকাৰ।\n↑ (১২) ত্বংস্বাহা ত্বংস্বধী ত্বংহিবষট্ কাৰস্বৰাত্মিকা।\nসুধা ত্বমক্ষৰে নিত্যে ত্রিবা মাত্রাত্মিকা স্থিতা।\nপ্ৰলয় কালত তুমি সংহৰণ ৰূপা।\nকৰা দয়া দয়াময়ি জগত সুৰূপা॥\nব্ৰহ্মজ্ঞান প্ৰকাশিনী তুমি মহাবিদ্যা।\nজগতকে কৰা মুগ্ধ হেতু মহামায়া॥\nমহামেধা তুমি দেবী আৰু মহাস্মৃতি।\nমোহৰূপা মহাসুৰী মহাদেব শক্তি॥\nসত্বৰজস্তমোগুণ প্ৰকাশ কাৰিণী।\nসবাৰো কাৰণ ভূতা তুমি নাৰায়ণী॥\nব্ৰহ্মাৰ মৰণ ৰাত্ৰি আৰু মহাৰাত্ৰি।\nঘোৰৰূপা ভয়ঙ্কৰী তুমি নিদ্ৰাৰাত্ৰি॥\nতুমিসে ঈশ্বৰী লক্ষী তুমি লজ্জমতি।\nতুমি তুষ্টি তুমি পুষ্টি তুমি শান্তি ক্ষান্তি॥\nখড়গহস্ত শূলহস্তা গদিনী চক্ৰিণী।\nতুমি শঙ্খহস্তা ধনুৰ্বাণাদি ধাৰিণী॥\nসৌম্যা সৌম্য তৰা তুমি সবাতো সুন্দৰ।\nঈশ্বৰকো কৰাবশ পৰমা ঈশ্বৰী॥\nঅখিল ব্ৰহ্মাণ্ড মধ্যে যত দ্ৰব্যচয়।\nসমস্তৰে শক্তি তুমি কি বৰ্ণাবো মই॥\nচৰাচৰ বিশ্বৰূপা তুমি ভগৱতী।\nকিৰূপে কৰিবো স্তুতি মই মূঢ়মতি॥\nজগতৰ সৃষ্টিকৰ্ত্তা যেই পালয়িতা।\nঅন্তিমত ঘোৰৰূপে যিজন সংহৰ্ত্তা॥\nসিমহা বিষ্ণুক বলে কৰিলা নিদ্ৰিত।\nতোমাক কৰয় স্তুতি নাই ব্ৰহ্মাণ্ডত॥\nবিষ্ণুক জন্মাইলা তুমি আৰু মহেশক।\nজনমালা মোক দেবী সৃষ্টি কৰিবাক॥\nস্তুতি কৰিবাক তব নাহি মোৰ শক্তি।\nস্বৰূপতে হোৱা তুমি আমাৰ প্ৰসূতি॥\nনিজগুণে হুয়াটুষ্ট দেবী ভগবতী।\nমধুকৈটভক মুগ্ধ কৰিয়ো সম্প্ৰতি॥\nঅনন্ত শয্যাত শুতি আছে নাৰায়ণ।\nকৰাহা প্ৰবোধ লভোক চেতন॥\nঘোৰ দৈত্য বধিবাক বিষ্ণুৰ শকতি।\nহৌক বৰ দিয়া দেবী কৰিছো মিনতি॥\nএহিৰূপে সৃষ্টিকৰ্ত্তা দেবী তামসীক।\nদৈত্য ভয়ে হুয়াভীত স্তুতি কৰিলেক॥\nপৰম পবিত্ৰ এহি চণ্ডিকাৰ পদ।\nশ্ৰবণ কীৰ্ত্তনে খণ্ডে সমস্ত আপদ॥\nভৈলাহা সমাপ্ত ব্ৰহ্মকৃত দেবী স্তুতি।\nকৰোক আমাৰ বাঞ্চা পূৰ্ণ ভগবতী॥\nবধিলা অসুৰ দেব দামােদৰ\nচণ্ডীৰ শকতি পায়॥\nঋষি নিগদতি, শুনা নৰপতি,\nব্ৰহ্মাৰ স্তুতিত, লভিলা সন্তোষ,\nসাক্ষাতে ভৈলা আপুনি॥\nজগতৰ পতি, বিষ্ণু মহামতি,\nবধোক ঘোৰ অসুৰ।\nএহি বুলি দেবী, বিষ্ণু দেহ হন্তে,\nনিৰ্গত ভৈলা সত্বৰ॥\nনেত্ৰ মুখ নাসা, হৃদয়ৰ পৰা,\nযোগনিদ্ৰা বিশ্বেশ্বৰী ।\nতেজিল যেখানে, বসিলা তেখনে,\nঅনন্ত শয্যাত হৰি॥\nপ্রলয় জলত, অসুৰ দুগোট,\nব্রহ্মাক বধিব মনে।\nকৰন্ত উদ্যম, মহা পৰাক্ৰম,\nশয্যা পৰিহৰি, উঠিলা শ্রীহৰি,\nধাইলা অসুৰ প্রতি।\nমহা বলৱন্ত, দৈত্য দুই গােট,\nভৈলাহা নিকটে স্থিতি॥\nযুজিলা মাধব, ভকত বান্ধব,\nদৈত্যক লগাই চমক।\nএকাৰ্ণৰ জল, নাই কৈতোস্থল,\nব্ৰহ্মাণ্ড ভৈল খলক॥\nক্ষয় নােহেবল, দুই দানবৰ,\nপৰাজয় নাহি মানে।\nপৰম বিস্ময়, দেব দয়াময়,\nঅদ্ভূত মানিলা মনে ॥\nপ্রচণ্ড বিক্রমে, দেব নাৰায়ণে,\nহাজাৰ পঞ্চ বৰিষ।\nবাহু প্ৰহৰণ, কৰে মহাৰণ,\nনভৈলা অসুৰ নাশ॥\nপাছে ভগবতী, বিষ্ণুক আদৰি,\nমুহিলা অসুৰ মন ।\nদেবী মায়া মুগ্ধ, অসুৰ প্ৰচণ্ড,\nবুলিলা এহি বচন॥\nবিষ্ণু মহামতি, তােমাৰ শকতি,\nদেখি তুষ্ট ভৈলাে আমি।\nইচ্ছা অনুসৰি, তােমাক আদৰি,\nদিও বৰ লােৱা তুমি ॥\nশুনি চক্রপাণি, অসুৰৰ বাণী,\nলভিলা সন্তোষ মনে।\nদিয়া মােক বৰ, বাঞ্চিত আমাৰ,\nখ্যাত দুই ত্রিভুবনে॥\nতােমা দুই বীৰ, হাতত আমাৰ,\nবধ্যহােৱা শীঘ্ৰ কৰি।\nঅন্যবৰে মােৰ, নাই প্রয়ােজন,\nবুলিলা দেব শ্রীহৰি॥\nমেধস বদতি, শুনা নৰপতি,\nপাছে যেহি কথা ভৈল।\nমায়াত দেবীৰ, মুগ্ধ দুই বীৰ,\nমনত বহু ভাবিল॥\nডুবিছে জলত, সমস্ত জগত,\nঅলপো নাহিকে স্থল।\nস্থলত বধোক, দিও এহি বৰ,\nআত পৰে নাই ছল॥\nগুণি দৈত্য দ্বয়, বিষ্ণুক বােলয়,\nদিলােহোঁ বৰ তােমাক।\nনাহি যৈতে জল, একমাত্র স্থল,\nতথাতে বধা আমাক॥\nবচন দৈত্যৰ, শুনি গদাধৰ,\nকৰিলা তাকে স্বীকাৰ।\nউৰু আপােনাৰ, কৰিলা বিস্তাৰ,\nভৈল স্থল মনােহৰ॥\nপাছে দেবহৰি, সুদর্শন ধৰি,\nদুগােট দৈত্যৰ শিৰ।\nআপােন উৰুত, কৰিলা নিপাত,\nগৈল দৈত্য যমবৰ॥\nদেবীৰ কৃপাত, অসুৰ দুগােট,\nকৰিলা হৰি নিপাত ।\nআনন্দ অপাৰ, ভৈলন্ত ব্ৰহ্মাৰ,\nহৈলা দেবী অন্তর্হিত॥\nএহিৰূপে দেবী, বিধিৰ স্তবত,\nনিজে অবতাৰ হৈলা।\nঘােৰ দৈত্য হন্তে, আদৰি ব্ৰহ্মাক,\nজগত ৰক্ষা কৰিলা॥\nমেধস বদতি, শুনিলা নৃপতি,\nদেবীৰ ইটো মহিমা।\nপ্রভাব অপাৰ, আছয় দেবীৰ,\nপুনৰপি কহোঁ শুনা ॥\nদেবীৰ চৰিত্র, পৰম পবিত্র,\nশুনা সবে নৰগণ।\nদ্বিজ কীৰ্ত্তিচন্দ্রে ৰচিলা প্রবন্ধে,\nচণ্ডীৰ ভাবি চৰণ॥\nইবাৰ উদ্ধাৰা মােক জগত জননি ।\nচৰণে শৰণ লৈলাে ৰাখা নাৰায়ণি ॥\nমেধসে বােলন্ত শুনা ৰাজা মহামতি ।\nপুনু দেবী কথা কহোঁ তােমাত সম্প্রতি॥\nপূর্ব্বে দেবাসুৰে ৰণ কৰিলা বহুত।\nশতেক বৰিষ পূর্ণ ভৈলন্ত যুদ্ধত॥\nআছিল মহিষ নামে এক মহাদৈত্য।\nঅসুৰৰ ৰাজা সিটো মহাবলৱন্ত ॥\nপুৰন্দৰ সমে যুদ্ধ কৰিলা অসুৰ।\nজিনিলা মহিষাসুৰে ত্ৰিদশ ঈশ্বৰ॥\nপৰাজিত দেবগণ ভয়ে পলাইলা।\n(১) অমৰাৱতীত দৈত্যে ৰাজত্ব কৰিলা॥\nঅনন্তৰ পুৰন্দৰে কৰি আলোচন।\nদেবগণ সমে গৈলা ব্ৰহ্মাৰ আস্থান ॥(২)\nব্ৰহ্মাৰ স্থানত ইন্দ্ৰে কৰিলা গােচৰ ।\nকৰিছে ৰাজত্ব স্বর্গে দুৰন্ত অসুৰ॥\nকিমতে স্বৰ্গত আমি কৰােহোঁ বসতি।\nকৰিয়ো উপায এবে দেব প্রজাপতি॥\nইন্দ্ৰৰ বচনে ব্রহ্মা ভাবি বহুক্ষণ।\nদেবগণ সমে গৈলা শিব বিষ্ণু স্থান॥\nএক স্থানে আছে বসি মাধব মহেশ।\nকথোপকথন কৰি দেখিলা ত্রিদশ॥\nপ্রণমি অমৰগণে বেঢ়িয়া বাসল।\nমহিষাসুৰৰ কথা কহিতে লাগিল॥\nপুৰন্দৰ বদতি শুনিয়ো মহেশ্বৰ।\nতুমি সংহৰণ কৰ্ত্তা এহি জগতৰ॥\nস্ৰজি আছে প্রজাপতি পালিছে মাধৱ।\nতিনিও সবাৰ হােৱা পৰম বান্ধৱ॥\nতোমা সব স্থানে আজি এক নিবেদন।\nকৰিবাক হেতু আসিয়াছে দেবগণ॥\nহে বিধাত; চক্রপাণি দেব মহেশ্বৰ।\nমহিষ সহিত যুদ্ধ কৰিলো বিস্তৰ ॥\nভাগ্যদোষে পৰাজয় হৈলন্ত আমাৰ ।\nমহা বলৱন্ত দৈত্য পৰম দুৰ্ব্বাৰ ॥\nপৰাজি আমাক দৈত্যে স্বর্গে হৈলা স্বামী।\nতাৰ ভয়ে পৃথিবীত ভ্রমিছোহোঁ আমি॥\nসূৰ্য্য অগ্নি বায়ু চন্দ্র যম বৰুণৰ।\nকুবেৰাদি অমৰৰ যত অধিকাৰ॥\nবলদৰ্পে নিলা কাঢ়ি দুৰন্ত অসুৰ।\nনাই সীমা দুর্গতিৰ অমৰ সবাৰ॥\nস্বর্গহন্তে দেবতাক কৰিলা বাহিৰ।\nঅকণ্টক স্বৰ্গৰাজ্য কৰিলা অসুৰ॥\nঅমৰক দিলা পূৰ্ব্বে স্বর্গ পুৰীখান।\nস্বর্গ নষ্ট হৈলে থাকিবাৰ নাহি স্থান॥\nযােগ যাগ যজ্ঞ আৰু নাই পৃথিবীত।\nদৈত্যভয়ে কাম্পে আতি ঋষি মুনি যত॥\nমহিষাসুৰৰ কথা কহিবোহো‌ঁ কত।\nতাৰ ভয়ে দেব যাক সততে চকিত॥ (৩)\nহৈলােহোঁ শৰণাগত চিন্তিয়ো উপায় ।\nযেহিৰূপে দুট দৈত্য যাৱে যমালয় ॥\nত্রিদশৰ ক্লেশ বাণী শুনি মাধৱৰ ।\nভৈলন্ত বদন কোপে ভ্ৰুকুটী কুটিল (৪)\nশিবৰ বাঢ়িল কোপ আৰু বিধাতাৰ ।\nঅনন্তৰ দেবগণ ক্ৰোধত অস্থিৰ ॥\nব্ৰহ্মাষ্ণুি শিব এহি তিনি দেবতাৰ ।\nমহাক্রোধে মুখহন্তে বজাইলা ৰুধিৰ\nইন্দ্র আদি যত দেব আছিলা তথাত।\nসমস্তৰে ভৈলা বাজ প্ৰচুৰ শােণিত\nসবাৰাে দেবৰ তেজ হৈয়া একঠাই।\nজলন্ত পৰ্বত হেন প্রকাশ কৰই ॥\nদশদিশ প্রকাশয় সেই তেজোৰাশি ।\nচাহিব নােৱাৰে কেউ নয়ন প্রকাশি ॥\nদেবতাৰ তেজোৰাশি দেখন্তে সুৰূপ।\nসেহি তেজে দুর্গ আসি ভৈলা নাৰীৰূপ ।\nযাৰ তেজে যেহি অঙ্গ ভৈলন্ত দুৰ্গাৰ ।\nতাক ব্যক্ত কৰি কহোঁ শুনা নৃপবৰ॥\nশম্ভুতেজে হৈল দুর্গাদেবীৰ বদন।\nশমন শােণিত হন্তে কেশ বিতােপন॥\nবিষ্ণুতেজে উতপতি হাজাৰেক কৰ।\nচন্দ্রতেজে স্তন যুগ্ম আতি মনােহৰ ॥\nহৈল মধ্যদেশ দেৱৰাজৰ ৰুধিৰে ।\nমনােহৰ জঙ্ঘা উৰু বৰুণ তেজেৰে॥\nবসুমতী তেজে হৈল নিতম্ব দেবীৰ।\nচৰণ কমল দুটী ৰুধিৰে ব্ৰহ্মাৰ ॥\nপদৰ অঞ্জলী যত ভাস্কৰ শােণিতে।\nহাতত আঞ্জলী হৈল বসুগণ ৰক্তে॥\nযক্ষৰাজ তেজে হৈল নাসিকা দেবীৰ।\nপ্রজাপতি ৰক্তে দন্ত পংক্তি মনোহৰ ॥\nনয়ন ত্ৰিতয় হৈল তেজে অগনিৰ।\nসন্ধ্যা তেজে ভ্ৰুযুগল পৰম সুন্দৰ ॥\nপবনৰ তেজে হৈল কাণ দুইখান।\nঅন্য দেবতাৰ তেজে অবয়ব আন॥\nসমস্ত দেবৰ তেজে দেবী উতপতি।\nদেখি দেবগণ পাছে ভৈলা হৃষ্ট অতি ॥\nঅসুৰক ভগৱতী কৰিব সংহাৰ।\nএহি ভাবে ত্ৰিদশৰ আনন্দ অপাৰ॥\nযি দেবৰ যেহি অস্ত্ৰ আছিল প্ৰশস্ত।\nতান হন্তে দিলা দেৱে দেৱীৰ হাতত॥\nনিজৰ শূলৰ দৰে এক শূল আনি।\nদিলাহা দুৰ্গাৰ হাতে দেব শূলপাণি॥\nনিজচক্ৰ হেন চক্ৰ কৰি উৎপাদন।\nমুৰাৰি কৰিলা পাছে দুৰ্গাক অৰ্পণ॥\nএহি ৰূপ দিলা শঙ্খ দেবীক বৰুণে।\nঅতি তীক্ষ্ন শক্তি দিলা দেব হুতাশনে॥\nদিলা বায়ু বাণ পূৰ্ণ তোন ধনু খান।\nকৰিলন্ত পুৰন্দৰে বজ্ৰক প্ৰদান॥\nঐৰাবত হন্তে ঘণ্টা দিলা দেবৰাজ।\nযমদণ্ড দেবী হন্তে দিলা প্ৰেতৰাজ॥\nবৰুণে দিলন্ত মহাপাশ চণ্ডিকাক।\nপ্ৰজাপতি অক্ষমালা দিলা পিন্ধিবাক॥\nব্ৰহ্মদেবে কমণ্ডলু অৰ্পিলা দুৰ্গাক।\nদিবাকৰে লোমকুপে দিলা ৰশ্মি যাক॥\nখড়্গ চম্ম দিলা কালে দুৰ্গাৰ হাতত।\nক্ষীৰোদধি দিলা হাৰ মুকুতা মণ্ডিত॥\nদিলা আৰু বস্ত্র যুগ্ম আতি মনােহৰ।\nচূড়ামণি সমর্পিলা শিৰত দুৰ্গাৰ॥\nকর্ণত কুণ্ডল যুগ কঙ্কণ হাতত।\nমনােহৰ দিলা বাজু সমস্ত বাহুত॥\nঅৰ্দ্ধচন্দ্ৰ কপালত চৰণে নুপূৰ।\nকণ্ঠ মালা দিলা কণ্ঠে পৰম সুন্দৰ॥\nসুবৰ্ণ আঙ্গঠী দিলা সবে আঙ্গুলীত।\nহীৰা মৰকত মুক্তা ৰতনে খচিত॥\nবিশ্বকৰ্ম্মা দিলা আনি নিৰ্ম্মল পৰশু।\nঅভেদ্য কবচ আৰু অস্ত্র শস্ত্র বহু॥\nসমুদ্রে দিলন্ত দেবী শিৰত হিয়াত।\nপদ্মমালা আৰু এক কমল হাতত॥\nহিমালয়ে দিলা সিংহ দেবীক বাহন।\nআৰু নানা বিধ ৰত্ন কৰিলা প্রদান॥\nসুৰাসহ পান পাত্র দিলন্ত কুবেৰ।\nনাগৰাজে নাগহাৰ দিলা মনােহৰ॥\nএহিমতে আৰূ অন্য যত দেবগণ।\nঅস্ত্র অভিৰণে কৈলা দেবীক সম্মান॥\nঅনন্তৰে দুর্গা দেবী অসুৰ নাশিনী।\n(৫) বাৰম্বাৰ অট্টহাস কৰিলাআপুনি॥\n(৫) অতি উচ্চ হাস্য। [ ৩৯ ]\nতাৰ ঘোৰ অট্টহাসে আকাশ পূৰিল।\nপ্ৰতিধ্বনি উঠি তাৰ ভুবন ব্যাপিল॥\nজগত ক্ষুভিত ভৈল কাম্পিল সাগৰ।\nবসুমতী তলমল পৰ্ব্বত অস্থিৰ॥\nদেশীৰ আন্টাস শব্দে দৰিল জগত।\nপ্ৰলয মিলিল বুলি ভাবিলা সমস্ত॥\nজয শব্দে দেবগণে তুষিলা দেবীক।\nভক্তিভাবে মুনিগণে স্তুতি কৰিলেক॥\nত্ৰিভুবন ক্ষুব্ধ দেখি অসুৰ সকল।\nনিজ নিজ অস্ত্ৰ লৈয়া ৰণে সাজু ভৈল॥\nক্ৰোধত মহিষাসুৰ বুলিলা বচন।\nকিহৰ শবদ ইটো কাম্পে ত্ৰিভুবন॥\nসবে সেনা হোৱা সাজু কৰা অন্বেষণ।\nমোৰ আগে কৰে নাদ আতি অসহন॥\nএহি বুলি মহাসুৰে অসুৰ সহিত।\nশব্দ অনুসৰি কোপে হইলা ধাবিত॥\nঅনন্ত মহাসুৰে দেখিলা দেবীক।\nদেহৰ কান্তিৰে ব্যাপি আছে জগতক॥\nপদভৰে বসুমতী কম্পে ঘনে ঘন।\nকিৰীটে ঠেলিছে গৈয়া আকাশ পৱন॥\nধনুৰ টঙ্কাৰে ভীত পাতাল নিবাশী।\nব্যাপিলে সহস্র ভুজে ভুবন মণ্ডলী।\nএহিৰূপে ঘেৰৰূপ দেখি চণ্ডিকাৰ।\nমানিল বিস্ময় মনে যতেক অসুৰ।\nআত অনন্তৰে শুনা কহেঁ। নৃপবৰ।\nদেব্য দানবৰ ঘােৰ বাজিল সমৰ ।\nস্ত্রগণ গোট খাই দেবী দানবৰ।\nপ্রকাশ কৰন্ত আতি দিশ দিগন্তৰ\nনহৰ সেনাপতি চিকুৰ প্রধান।\nলৈযা দেবী সহ কৰন্ত সংগ্রাম\nঅন্য এক সেনাপতি নামত চামৰ।\nচতুৰঙ্গ বল সহ কৰন্ত সমৰ\nঅংখ্যাত ৰথ মে উদগ্ৰ অসুৰ।\nযুব কৰিবাক হেতু ভৈল। অগ্ৰসৰ ।\nকোটিথ সহ এক মহাহনু নামে।\nযুদ্ধ কৰিবাক মনে পশিলা সংগ্রামে ।\nপাঞ্চ কোটি ৰখ লৈয়, অসিলােম বীৰ।\nযাঠ লক্ষ নথ সমে বাঞ্চল দুৰ্বাৰ ।\nপৰিবাৰ নামে দৈত্য পশিলা ৰণত।\nঅসংখ্যাত গজৰাজী তাহাৰ লগত ।\nপঞ্চবৃন্দ ৰথ লৈয়া সি মহা সংগ্রামে ।\nভৈলা দৈত্য উপস্থিত বিড়ালাক্ষ নামে ॥\nসেহি ঘুদ্ধে বলৱন্ত অসংখ্য অসুৰ।\nহয় হস্তী ৰথ লৈয়া কৰন্ত সমৰ ॥\nঅসংখ্যাত গজবাজী সৈন্যৰ মাজত ।\nভৈলা আসি উপস্থিত মহিষ দুৰন্ত॥\nদাবানল হেন আছে চণ্ডিকা মধ্যত।\nচৌপাশে বেঢ়িয়া আছে অসংখ্যাত দৈত্য॥\nসৃষ্টি স্থিতি লয কৰ্ত্ৰী দেবী ভগবতী।\nতাঙ্ক কি কৰিব পাৰে অসুৰ দুৰ্ম্মতি॥\nপৰম পবিত্র এহি চণ্ডিৰ আখ্যান।\nশুনা সবে নৰগণে হুয়া একমন ॥\nভবভয় নিবাৰিণী, তুমি দেবী কাত্যায়ণী,\nপাদপদ্মে দিয়া মােক ঠাই॥\nএহিৰূপে নৃপবৰ, সবে সেনা মহিষৰ,\nভৈলা আগ সংগ্ৰামে চণ্ডীৰ।\nচৌপাশে চণ্ডীকবেঢ়ি, কৰন্ত সমৰ আতি,\nমাৰ মাৰ শবদে অসুৰ॥\nকতো দৈত্য ভিন্দিপাল, কতোবা তোমৰ শূল,\nকতে হানে মূযল শকতি।\nপৰশু পট্টিশ পাশ, হানে কেহোঁ তৰোৱাল,\nবধ হেতু চণ্ডিকাৰ প্ৰতি॥\nপাছে দেবী ভগৱতী, নিজ অস্ত্ৰ কৰি বৃষ্টি,\nনিবাৰিলা অস্ত্ৰ দানবৰ।\nনিবাৰি অসুৰ অস্ত্ৰ, দৈত্য দেহে নানা শস্ত্ৰ,\nদৃঢ়ৰূপে কৰিলা প্ৰহাৰ॥\nঅস্ত্ৰাঘাতে দৈত্যযত, ভৈলা দেহ জৰ্জ্জৰিত,\nপড়ি গৈলা ভূমিৰ ওপৰ।\nযুদ্ধ পৰিশ্ৰম হেতু দেবীৰ গাৱত কিন্তু,\nলেশমাত্ৰ নাহিকে কাতৰ॥\nচণ্ডীৰ বাহন সিংহ, মহাকোপে কৰি শব্দ,\nকম্পাইয়া গ্ৰীবাৰ কেশৰ। (৬)\n(৬) গ্ৰীবা, ডিঙি। [ ৪৩ ]\nঅৰণ্যত অগ্নি হেন, প্রবেশি দৈত্য সেনাত,\nবিদাৰিলা হৃদয় দৈত্যৰ\nদৈত্য সমে ৰণ কৰি, চণ্ডিকা পৰমেশ্বৰী,\nতেজিলা নিশ্বাস যত যত।\nতান হন্তে অগণন, ভৈলা বাজ মাতৃগণ,\nদেবী সমে পশিলা ৰণত॥\nদেবী পাৰিষদ গণ, পৰশু মুষল শেল,\nলৈযা ভিন্দিপাল তৰােৱাল।\nচণ্ডীৰ কৃপাত ৰণে, নাশন্ত অসুৰ গণে,\nকৈলা ৰক্তে ধৰণী পঙ্কিল॥\nযুদ্ধৰূপ মহােৎসবে, কেহোঁ দেবী পাৰিষদে,\nবজাইলা ঢাক অসংখ্যাত।\nকেহোঁবা বজাৱে শঙ্খ, কৰে কেহোঁ মহাৰঙ্গ,\nদিলা তাল কেহোঁ মৃদঙ্গত॥\nঅনন্তৰে ভগৱতী, কুপিতা অসুৰ প্রতি,\nখড়্গশক্তি ত্রিশূল গদাৰে।\nঅনেক অসুৰ প্রাণ, কৰি দেবী বিনাশন,\nপঠাইলা যমৰ নগৰে॥\nপাশেৰে বন্ধন কৰি, অনেক অমৰ অৰি,\nঘসাইলা চণ্ডিকা ভূমিত।\nকতো অসুৰক দেবী, ঘণ্টাৰ শবদে মুহি,\nৰণস্থলে কৰিলা মুৰ্চ্চিত॥\nতীক্ষ্ন খড়গ প্ৰহাৰিয়া, ভগবতী মহামায়া,\nদুই খণ্ড কৰিলা অসুৰ।\nগদাৰ আঘাতে কত, হুয়া দৈত্য বিমৰ্দ্দিত,\nপড়ি ৰৈলা ধৰণী ওপৰ॥\nমূষল মুদ্গৰ ঘাতে, মহিষৰ কতো দৈত্যে,\nবজাইলা ৰুধিৰ মুখত।\nহিয়াত দেবীৰ শূল, বিন্ধি কতো অসুৰৰ,\nগৈল প্ৰাণ পড়িলা ধৰাত॥\nকতো দৈত্য সেনাপতি, সংগ্ৰামত বাণে ফুটি,\nতেজিলন্ত অসাৰ জীবন।\nকতোৰ ছিগিল বাহু, গ্ৰীবা ভঙ্গ হৈল কাৰো,\nকাৰো হৈল মস্তক ছেদন॥\nকাৰো মধ্যদেশ খণ্ড, কাৰো ভৈল জঙ্ঘাভগ্ন,\nকাৰো হৈল চৰণ খণ্ডিত।\nএক চকু এক কাণ, একমাত্ৰ ভৰি খান,\nবিকলাঙ্গ দৈত্য সৈন্য যত॥\nছেদিলা দেবীয়ে শিৰ, ভূমিত পড়িল দেহ,\nপুনৰপি উঠি শূন্য শিৰে।\nলৈয়া নানা অস্ত্ৰ জাত, চণ্ডিকাক প্ৰহাৰন্ত,\nবাদ্যতালে নাচন্ত অসুৰে॥\nঅন্য মহাসুৰ গণে, চণ্ডিকাক কোপমনে,\nথাক থাক বোলয় বচন।\nঅসুৰৰ শুনি বাণী, দেবী দুৰ্গা নাৰায়ণী,\nনকৰিলা একো সমিধান॥\nঅনেক পড়িল হাতী, ৰথ ঘোড়া কোটি কোটি,\nৰক্ত মাংসে প্লাবিত মেদিনী।\nসৈন্যৰ শোণিতে নদী, মহাবেগে বহে আতি,\nভৈলন্ত অগম্যা ৰণ ভূমি॥\nক্ষণিকতে ভগবতী, কৰি কোপ মহামতি,\nঅগণিত তৃণ চয়, পড়ি যেনে ভস্ম হয়,\nসেহিৰূপে কৰিলা সংহাৰ॥\nসিবেলা দেবীৰ সিংহ, কোপে কম্পাইয়া কেশ,\nমহা শব্দে কৰিলা গৰ্জ্জন।\nসি শব্দে পুৰিল দিশ, শত্ৰুগণ ভৈলা ত্ৰাস,\nহৈল যেন বাজ দৈত্য প্ৰাণ॥\n দেবীৰ প্ৰমথগণে, যুজি দেব অৰিসনে,\nতুষিলা দেবৰ মন আতি।\nতুষ্ট হৈয়া দেব যত, আৰোহিয়া বিমানত,\nআকাশত কৈলা পুষ্প বৃষ্টি॥\nমহিষৰ সৈন্য বধ, এহি চণ্ডিকাৰ পদ,\nভক্তিভাবে শুনে যেই জনে।\nদেবীৰ চৰণে ভক্তি, হোৱে অন্তকালে মুক্তি,\nচণ্ডিদাস কীৰ্ত্তি চন্দ্ৰে ভণে॥\nতাৰিণী কৰা নিস্তাৰ\nচৰণে প্ৰণাম মোৰ॥\nপুনশ্চ মেধস মুনি। বুলিলা ৰাজাক বাণী॥\nমহিষৰ সেনাপতি। চিকুৰ প্ৰচণ্ড আতি॥\nসৈন্য বহু ভৈল ক্ষয়। হৈলন্ত দেবীৰ জয়॥\nদেখি কোপে দৈত্যবৰ। ধাইলা পাশে চণ্ডিকাৰ।\n↑ প্ৰমথ, পাৰিষদ।\nমেঘে যেন বৃষ্টিধাৰে। গিৰি শৃঙ্গ ধৌত কৰে॥\nসেহিৰূপে শৰ বৃষ্টি। কৰিলা দেবীৰ প্ৰতি॥\nপাছে দেবী কোপকৰি। হাতে ধনুশৰ ধৰি॥\nচিকুৰৰ শৰগণ। কাটিলন্ত তেতিক্ষণ॥\nপুনৰপি মাৰি বাণ। লৈলা সাৰথিৰ প্ৰাণ॥\nধনু ৰথ ঘোড়া কাটি। কৰিলা ধ্বজৰ ক্ষতি॥\nদেহত অসংখ্য শৰ। প্ৰহাৰিলা চিকুৰৰ॥\nবিৰথ বিধনু হুযা। খড়গচৰ্ম্ম হাতে লৈয়া॥\nচণ্ডিকাক কোপকৰি। ধাইলা অমৰ অৰি॥\nকেশৰীৰ মস্তকত। কৈলা তীক্ষ্ণ খড়গাঘাত॥\nচণ্ডিকাৰো বাম ভুজে। প্ৰহাৰিলা অতি তেজে॥\nদেবীৰ ভুজত লাগি। পড়িলন্ত খড়গ ভাগি॥\nখড়গ ভঙ্গ হৈল দেখি। কোপেৰক্ত ভৈলা আখি॥\nতুলি লৈয়া দৈত্যশূল। দেবীক প্ৰহাৰ কৈল॥\nসূৰ্য্য হেন গগণত। কৰে দীপ্তি শূল পাত॥\nশূল খেদি আসে দেখি। ভৈলা দুৰ্গা ৰক্ত মুখী॥\nনিজ শূল শূল প্ৰতি। প্ৰহাৰিলা ভগৱতী॥\nশত খণ্ড দৈত্য শূল। কৰি পাছে দেবী শূল॥\nহিয়াত পড়িল তাৰ। গৈল দৈত্য যমঘৰ॥\nৰণত চিকুৰাসুৰ। নিহত দেখি চামৰ॥\n[ ৪৮ ] 8•\nচণ্ডিকাখ্যান। গজত আৰােহি আসে। কোপে চণ্ডিকাৰ পাশে। সেহি দুটে চণ্ডিকাক। প্রহাৰিলা শক্তি এক। হুঙ্কাৰ শবদে শক্তি। কৈলা ব্যর্থ ভগৱতী। চামৰ কোপিত আতি। হৈলা দেখি ভগ্ন শক্তি । পুনৰপি শূল এক। প্রহাৰিলা চণ্ডিকাক। দেবী শূল পাততাৰ । শৰ হানি কৈলা দূৰ । পাছে সিংহ চণ্ডিকাৰ । বাম্প দিয়া চামৰৰ । গজ কুম্ভে আৰােহণ। কৰি কৰে মহাৰণ। সিংহ সমে দেব অৰি। হু যুদ্ধ কৰি কৰি। গজহন্তে পৃথিবীত । তেতিক্ষণে ভৈলা পাত । মৃগৰাজ ঝামাৰি। দৈত্যৰ শিৰত ধৰি ॥ নখাঘাতে চামৰৰ। ক্ষণিকে ছেদিল। শিৰ। আসিল উদগ্র নামে। এক দৈত্য সি সংগ্রামে । তাঙ্ক পাছে হৰ ৰাণী । বধিলাহ। বৃক্ষহানি। কৰাল ত্রিদশ অৰি। দেখি তাঙ্ক মহেশ্বৰী । দণ্ড মুষ্টি তলা ঘাতে। বিনাশিলা ক্ষণিকতে কুপিত চণ্ডিকা আতি। উদ্ধতক কৰি দৃষ্টি। কৰি তাক গদাঘাত। কৈলা চূর্ণ সমত। ভিজিপালে বাস্কলক । শৰে তাম্র অন্ধকক। ৰণত দেবতা অৰি। বিনাশিলা সুৰেশ্বৰী। [ ৪৯ ] চণ্ডিকাখ্যান। ৪১ মহাহনু উগ্র মুখ । উগ্ৰ বীৰ্য অৰক। পঠাইলন্ত যমযৰে । দুর্গা দেবী ত্রিশূলেৰে । খড়গহানি বিড়াল। পেলাইলা ভূমিত শিৰ। শৰ ছোটে চণ্ডিকাৰ । দুৰ্দ্ধৰ দুম্মখাৰ। ক্ষণিকতে তেজি প্রাণ। যমালয়ে পাইল। স্থান। শুনা সভাসদ জন। পবিত্র চণ্ডিকাখ্যান। দুবন্ত দানব গণ। বাৰহাতে ত্যজি প্রাণ। দয়াময়ী ভগবতী। ভক্তগণে দয়া আতি! দেবতাক দয়া কৰি। বিনাশিলা দেব অৰি। পাদপদ্মে শ্রীদুর্গাৰ । কৰা সবে নমস্কাৰ । পর্ণ হৈব মনস্কাম। লােৱা মুখে দুর্গানাম । চৰণৰ তলে, তোমাৰ অসুৰ, পাইনা বাঞ্চিত ঠাই। ভুলৰি। এহিৰূপে বীৰ, দেখি নিজ সৈন্য ক্ষয়। মহিষ অসুৰে, [ ৫০ ]\nআতি কোপমনে, মহিষৰ ৰূপে\nলগাইলা দেবীক ভয়॥\nপ্ৰহাৰে মুখৰ, আঘাতে খুৰাৰ,\nলাঙ্গল কৰি ক্ষেপণ।\nদেবীৰ সৈন্যক, কৰিলা চমক,\nদুৰাত্মা দৈত্য নন্দন॥\nশৃঙ্গেৰে বিদাৰি, বেগেৰে কচালি,\nকৰি শব্দ ভয়ঙ্কৰ।\nনিস্বাস মাৰুতে, ভ্ৰমণৰ বেগে,\nলগাইলা সবাৰো দৰ॥\nএহিৰূপে দৈত্য, চণ্ডিকাৰ সৈন্য,\nবলেৰে কৰি মস্থন।\nদেবীৰ সিংহক, ধাইলা মাৰিবাক,\nভৈলা দেবী কোপ মন॥\nসিটো মহাবলী, খঙ্গত উফৰি,\nখুৰাৰে খানে ভূতল।\nশৃঙ্গেবে পৰ্ব্বত, ক্ষেপিল তথাত,\nকৰিলা আতি গৰ্জ্জন।\nলৱৰত তাৰ, ধৰণী ফাটিল,\nউঠিল পাতাল জল।\nলাঙ্গল চাটিত, সমুৰ্দ্ৰৰ জলে,\nডুবালা ৰণৰ স্থল॥\nজোকাৰে শিঙ্গৰ, মহিষা সুৰৰ,\n জলদ খণ্ডিত ভৈল।\nনিশ্বাস বাযুত, অনেক পৰ্ব্বত,\nসবদে খসি পৰিল |\nএহিৰূপে কোপ, কৰি দৈত্যৰাজ,\nদু ক খেদিযা যান্ত।\nদুৰ্গা ভগবতী, কৰি তাঙ্ক দৃষ্টি,\nধায মহাবেগে, মহিষ অসুৰে,\nকোপে অম্বিকাক প্ৰতি।\nপাছে পাশ হানি, দৈত্যক ভবাণী,\nকৰিলা বন্ধন আতি॥\nহুয়া পাশ বন্ধ, অসুৰ প্ৰচণ্ড,\nতেজিল মহিষ ৰূপ।\nক্ষণিক কালতে, মায়াবী অসুৰে,\nধৰিলা কেশৰী ৰূপ॥\n↑ মেঘখণ্ড খণ্ড হল।\nসিংহৰূপ ধৰি, দেবীক আবৰি,\nকৰন্ত মহা সমৰ।\nমায়াবীৰ মায়া, জানি মহামায়া,\nছেদিলা মস্তক তাৰ॥\nতেজি সিংহৰূপ, মহিষ অসুৰ,\nক্ষণিকে পুৰুষ ভৈলা।\nহাতে খড়গ ধৰি, মহা কোপ কৰি,\nদুৰ্গাক বেগে ধাইলা॥\nদুৰ্গা ভগবতী, কৰি কোপ আতি,\nপ্ৰহাৰি নিশিত বাণ। \nখড়গচৰ্ম্ম সমে, মায়াবী দৈত্যৰ,\nকৰিলা শিৰ শ্ছেদন॥\nপুনশ্চ অসুৰে, মহাগজ ৰূপে,\nধাইলা বেগে দেবীক।\nকৰন্ত গৰ্জ্জন, বহু আস্ফালন,\nআক্ৰমে শুণ্ডে সিংহক॥\nআকৃষ্ট সিংহক, দেখি দানৱক,\nকৰি কোপ ভগৱতী।\n↑ নিশিত বাণ, তীক্ষ্ণবাণ।\nখড়ঙ্গ হানি তাৰ, ছেদিলাহা কৰ, \nপড়িল শবদে হাতী।\nহস্তী ৰূপ তেজি, পাছে দৈত্যপতি,\nপুনশ্চ মহিষ ভৈল।\nজগত ক্ষুভিত, কৰি পূৰ্ব্বৱত,\nদুৰ্গাক প্ৰতি ধাইল।\nজগত জননী, চণ্ডিকা গোসানী,\nপাছে আতি কোপ কৰি।\nউত্তম মদিৰা, পুনঃ পুনঃ পীলা,\nবলত উদ্ধত, মহিষ দুৰন্ত\nকৰন্ত ঘোৰ গৰ্জ্জন।\nদুগোটা শিঙ্গেৰে, চণ্ডিকাক প্ৰতি,\nপৰ্ব্বত কৰে ক্ষেপণ\nদেবী ভগৱতী, কৰি শৰ বৃষ্টি,\nক্ষেপিত পৰ্ব্বত তাৰ।\nক্ষণিকে চূৰ্ণিত, কৰি বুলিলন্ত,\nবচন আতি নিষ্ঠুৰ।\n↑ কৰ, হাতীৰ শুঁড়।\nমূৰ্খ দৈত্যাধম, কৰ অবধান,\nসঙ্কট জীবন তোৰ।\nযাগ যজ্ঞ নাশি, দেবতাক হিংসি,\nপড়িলি হাতত মোৰ॥\nমই যতক্ষণ, কৰো মধু পান,\nতাবত কৰ গৰ্জন।\nতোৰ বধ হৈলে, দেবতা সকলে,\nকৰিব বহু তৰ্জন॥\nচণ্ডিকা গোসানী, মহিষক বাণী,\nএহিৰূপে ব্যক্ত কৰি।\nসিংহ পৃষ্ঠ হন্তে, মহিষৰ স্কন্ধে,\nদিলা ঝম্প মহেশ্বৰী॥\nদেবী বাম পদ, মহিষ স্কন্ধত,\nথাপিলা জগত ভৰে।\nহিয়াত ত্ৰিশূল, কৰিলা প্ৰহাৰ,\nদৈত্য আটি মুটি কৰে॥\nচৰণৰ ভৰে, মহিষ অসুৰে,\nকৰিলা মুখ ব্যাদান।\nঅৰ্দ্ধেক পুৰুষ, মুখ হন্তে তান,\nভৈলা বাজ তেতিক্ষণ॥\nক্ষণিকতে দেবী, নিজ পৰাক্ৰমে,\nৰুধিলা শকতি তাৰ।\nদুৰন্ত অসুৰে, তথাপি সমৰে,\nকৰন্ত ইচ্ছা অপাৰ॥\nপাছে ভগৱতী, দেবৰ শকতি,\nঅমৰক কৰি দয়া।\nতুলি মহাখড়গ, দৈত্যৰ মস্তক,\nকৰে হাঁহাঁকাৰ, সেনা মহিষৰ,\nপেখিয়া তাৰ মৰণ।\nকৰে পলায়ণ, হানি শৰগণ,\nকৰিলা দেবী ঘাতন॥\nনিহত মহিষ, ভৈল দৈত্যধ্বংশ,\nআনন্দিত দেব সব।\nমহৰ্ষি সহিত, ইন্দ্ৰাদি ত্ৰিদশ,\nদুৰ্গাক কৰিলা স্তব॥\nগন্ধৰ্ব্বে গাইলা, অপ্সৰা নাচিলা,\nবজালা বিবিধ বাদ্য।\nকুসুম চন্দনে, সবে দেবগণে,\nপূজিলা দুৰ্গাৰ পদ॥\nশুনা সভাসদ, চণ্ডিকাৰ পদ,\nমহিষ অসুৰ বধ।\nইহাক শ্ৰবণ, কৰিলে কীৰ্ত্তন,\nলভিবা সৰ্ব্ব সম্পদ॥\nসৰ্ব্বদেব দেবী ৰূপা তুমি ভগৱতী।\nতোমাবিনা মানবৰ নাই আন গতি॥\nমেধস বদতি শুনা সুৰথ নৃপতি;\nমহিষাসুৰক বধিলন্ত ভগৱতী।\nআৰু তাৰ যত সেনা অছিলা তথাত\nসমস্ত হইলা হত দেবীৰ কৃপাত॥\nঅনন্তৰে ইন্দ্ৰ আদি যত দেবগণে;\nদেবীক কৰিলা স্তৰ পুলকিত মনে।\nনত ভাবে জানুপাৰি হুয়া কৃতাঞ্জলি ,\nভক্তিভাবে দেবগণে আৰম্ভিলা স্তুতি॥\nহে দেবি পৰমেশ্বৰী অখিল জগত;\nব্যাপি আছা তুমি নিজ শক্তিৰ বলত।\nসমস্ত দেবৰ শক্তি তোমাতে বিলীন;\nদেব ঋষিগণে পূজে তোমাৰ চৰণ॥\nকৰিলো প্ৰণাম আমি ভক্তিৰে তোমাক॥\nতযু কৃপাবলে শুভ আমাৰ হউক॥\nঅতুল প্ৰভাব যাৰ বল অসংখ্যাত;\nবিধি বিষ্ণু হৰ কৈতে নুহিকে শকত॥\nসেহি চণ্ডিকাৰ মতি ভুবন পালনে;\nহউক সতত যেন অসুৰ নাশনে।\nলক্ষ্মীৰূপে সুকৃতীৰ গৃহত বসতি;\nঅলক্ষী ৰূপেৰে যাৰ পাপিষ্ঠত স্থিতি॥\nবুদ্ধি ৰূপে সুবুদ্ধিৰ বাস হৃদয়ত;\nশ্ৰদ্ধাৰূপে থাকে সেই সাধুৰ লগত।\nকুলীন জনৰ লজ্জা তুমি ভগৱতী;\nপ্ৰণামোহো তব পাৱে ৰাখা এহি সৃষ্টি॥\nঅচিন্ত্য তোমাৰ ৰূপ বীৰ্য্য ভগৱতি;\nকিৰূপে বৰ্ণাবো আমি নাহিকে শকতি।\nৰণত তোমাৰ দেবী যতেক চৰিত;\nদেখি দেবাসুৰে হৈল অতি আচৰিত॥\nত্ৰিগুণ ধাৰিণী তুমি জগত কাৰণ;\n ছয়ঋপু দোযে নাহি কৰোহোঁ দৰ্শন।\n↑ ছয়ঋপু, লোভ, মোহ, কাম, ক্ৰোধ, মদ, মৎমৰ।\nনজানয় হৰি হৰ তোমাক বিধাতা;\nপৰমা প্ৰকৃতি তুমি জগতৰে মাতা॥\nআধাৰ স্বৰূপা তুমি সবে জগতৰ;\nচৰাচৰ এহি বিশ্ব অংশ যে তোমাৰ।\nযজ্ঞে আৰু পিতৃশ্ৰাদ্ধে এহিসে কাৰণে;\nস্বাহা স্বধা উচ্চাৰণ কৰে বিপ্ৰগণে।\nজিতেন্দ্ৰিয় মুনিগণে মোক্ষ বাঞ্চা কৰি;\nশুদ্ধমনে কৰে চিন্তা তোমাক আদৰি॥\nচিন্তামণি তুমি দেবী মুক্তিৰ কাৰণ;\n মুমুক্ষুৰ তুমি দুৰ্গা হোৱা ব্ৰহ্মজ্ঞান।\nশব্দ ৰূপ৷ তুমি দেবী বেদৰ আধাৰ ,\nঋক যজু সামৰূপে কৰিছা প্ৰচাৰ॥\nকৃষি বানিজ্যাদি ৰূপে জগত পালন;\nসৰ্ব্বশাস্ত্ৰ সাৰ তুমি তব ধৈৰ্য্যমতি;\nদুৰ্গম স্থানত দুৰ্গা নাম মাত্ৰ গতি\nসংসাৰ সাগৰে দেবী তুমিসে তৰণী;\nতোমাৰ প্ৰসাদে ত্ৰাণ পাৱে সৰ্ব্ব প্ৰাণ।\n↑ মুমুক্ষু, মুক্তিৰ ইচ্ছুক\nলক্ষী ৰূপে থাকা তুমি হৃদয়ে বিষ্ণুৰ;\nগৌৰী ৰূপে শঙ্কৰক কৰিছা আদৰ॥\nতপত সূবৰ্ণ হেন ইষত হসিত;\nতযু মুখ পদ্ম পূৰ্ণচন্দ্ৰ বিনিন্দিত।\nইহেন তোমাৰ মুখ আতি চমৎকাৰ;\nদেখিয়ো ক্ৰোধান্ধ সেহি মহিষঅসুৰ॥\nসহসা কৰিলা তযু প্ৰহাৰ অঙ্গত;\nদেখি ইটো কথা আমি, ভৈলো আচৰিত।\nভ্ৰুকুটি ভীষন মুখ কোপত তোমাৰ;\nদেখিয়ো যে তেতিক্ষণে মহিষ পামৰ।\nনকৰিলা প্ৰাণ ত্যাগ অতি আচৰিত ,\nদেখিলে কুপিত যম নাথাকে জীবিত॥\nজগতৰ শুভ হেতু উদ্ভব তোমাৰ;\nকোপ যুক্তা হৈলে তুমি বিনাশ সবাৰ।\nপ্ৰমাণ ইহাৰ আমি পাইলো সাক্ষাত;\nবিপুল মহিষ সৈন্য কৰিলা নিপাত॥\nসুপ্ৰসন্না হুয়া দেবী আমাসাক প্ৰতি;\nভয়ঙ্কৰ দানৱক বধিলা অম্প্ৰতি।\nদেশৰ মধ্যত সেহি জন মান্যৱন্ত;\nধাৰ্ম্মিক যশস্বী আৰু সেহি ধনৱন্ত॥\nধন্যতাৰ পুত্ৰ ভাৰ্য্যা দাস দাসী কন্যা;\nবাঞ্চিত ফলদা তুমি যাহাতে প্ৰসন্না।\nতোমাৰ কৃপাত দেবি পুন্যঅন্ত জনে;\nসৰ্ব্ব ধৰ্ম্ম কৃত্য সদা কৰে তুষ্ট মনে॥\nসেহি ফলে হোৱে তাৰ স্বৰ্গত বসতি;\nতিনিও লোকত তুমি হোৱা ফল দাত্ৰী।\nকৰ্ম্মে কৰ্ম্মফল দিয়ে স্বৰূপে অসত্য;\nতুমি কৰ্ম্ম ৰূপা কৰ্ম্ম ফল দিয়া সত্য॥\nসুমৰে তোমাক যদি সঙ্কট কালত;\nতাৰ ভয় নিবাৰণ কৰাহা নিতান্ত।\nভয়হীন নৰে যদি কৰয় স্মৰণ;\nতাক তুমি তত্ব জ্ঞান কৰাহা প্ৰদাণ॥\nদৰিদ্ৰৰ ক্লেশ নাশা ভয়াৰ্ত্তৰ ভীতি;\nসদা স্নেহ চিন্তা তুমি প্ৰাণী গণ প্ৰতি।\nএহি দুষ্ট দৈত্য যত হইলে নিহত ,\nজগতৰ সুখ শান্তি ভাবিলা মনত॥\nকিন্তু দুৰাচাৰ পাপী যতেক অসুৰ;\nনৰকে সবাৰ গতি বিদিত তোমাৰ।\nৰণে হত হয়া সবে যাউক স্বৰ্গত;\nহেন ভাবি দৈত্য কুল কৰিলা নিপাত॥\nদৃষ্টি মাত্ৰ ভগৱতি যতেক অসুৰ;\nকৰিব যে পাৰে ভস্ম বিদিত আমাৰ।\nতথাপি নকৰি তাঙ্ক প্ৰহাৰিলে শৰ;\nশৰাঘাতে পাপ নষ্ট ভৈলন্ত দৈত্যৰ।৷\nপাপ তনু তেজি সবে পশিলা স্বৰ্গত ,\nমহা অনুগ্ৰহ তব দুৰন্ত শত্ৰুত।\nতযুদীপ্তি মান খড়্গ নিশিত ত্ৰিশূল;\nদেখিয়ো নভৈল নষ্ট নয়ন দৈত্যৰ।৷\nৰশ্মি মান চন্দ্ৰ হেন তব সুধানন,\nপ্ৰত্যক্ষে কৰিলা দৃষ্টি যত দৈত্যগণ।\nদুষ্টক দমন কৰা স্বভাব তোমাৰ;\nতযু ৰূপ নোহে তুল্য লগত অন্যৰ।৷\nনোৱাৰো বৰ্ণাব বল দেবগণ এন্ত;\nতাদৃশ দৈত্যকো তুমি কৰিলা বিনষ্ট।\nবৈৰিকো কৰিলা দয়া বিনাশি ৰণত;\nঅচিন্ত্য মহিমা তব অতি আচৰিত।৷\nকিহেৰে উপমা হৈব বিক্ৰম তোমাৰ;\nক্ষণি কতে সংহৰিলা যতেক অসুৰ।\nমনোহৰ ৰূপ তযু কিন্তু ভয়ঙ্কৰ;\nকতোদৈত্যে ৰূপ দেখি ত্যজিলা শৰীৰ।৷\nযুদ্ধত নিষ্ঠুৰ ভাব কৃপাঅন্তৰত;\nত্ৰিভুবন মাজে নাই দেখিলো তোমাতে।\nদেৱৰ পৰম অৰি মহিষা সুৰক;\nবিনাশি কৰিলা ৰক্ষা দেবি জগতক।৷\nশত্ৰুকো কৰিলা দয়া বধি সমৰত;\nঅনায়াসে দৈত্যগণ পশিলা স্বৰ্গত।\nআমাকো উন্মত্ত দৈত্য ভয়হন্তে ত্ৰাণ;\nকৰিলা চৰণে তযু কৰোহো প্ৰণাম।৷\nশূলেৰে ৰাখিবা দেবি আমক সততে;\nৰাখিবা অম্বিকা দেবি খড়্গেৰে সঙ্কটে।\nঘন্টা ধনুৰ্গুণ শব্দে আমাক সৰ্ব্বদা;\nৰাখিবা পৰমেশ্বৰি তুমি অভয়দা।৷\nত্ৰিশূল ঘূৰাই দেবি আমাক পুবত;\nৰাথা পশ্চিমত আৰু কুবেৰ যাম্যত। (৩)\nতিনিয়ো লোকত দেবি যত সৌম্যৰূপ;\nআৰু যত ঘোৰ ৰূপ আছয় তোমাৰ।৷\nসেহি সেহি রূপে মাৱ এহি পৃথিবীক;\nৰক্ষা কৰা জগদ্ধাত্ৰি আৰু দেৱতাক।\n(৩) কুবেৰ যাম্য, উত্তৰ দক্ষিন।\nখড়্গ শূল গদা আদি অস্ত্ৰ সমবলে;\nকৰিয়ো আমাক ৰক্ষা দেবি সৰ্ব্বকালে।৷\nদেবীৰ অচিন্ত্য ৰূপ অপাৰ মহিমা;\nব্ৰহ্মা বিষ্ণু মহেশ্বৰে নপাৱয় সীমা।\nকৃপাময়ী ভগৱতী বাঞ্চা ফলদাত্ৰী;\nসৰ্ব্ব দুঃখ নিবাৰিণী অগতিৰ গতি।৷\nসংসাৰৰ মোহ পাশ ছেদিবাক মনে;\nহইলো শৰণা গত দেবীৰ চৰণে।৷\nইঘোৰ সংসাৰ, দেখি লাগে দৰ,\nমোক দেবি কৰা ত্ৰাণ।৷\nমেধস বদতি, এহি ৰূপে স্তুতি,\nকৰি অমৰ গণে।\nনন্দন বনৰ, আনি পুষ্পচয়,\nঅৰ্পিলা দেবী চৰণে॥\nমলয চন্দন, অঙ্গত লেপন,\nকৰি দিব্য ধুপ দান।\nসমস্ত ত্ৰিদশে, আতি ভক্তিভাৱে,\nদুৰ্গাক কৈলা প্ৰণাম।৷\nস্তুতি নতি ভক্তি, দেখি ভগৱতী,\nইন্দ্ৰ আদি দেৱতাৰ।\nহৈয় সুপ্ৰসন্না, বুলিলা অম্বিকা,\nবচন আতি মধুৰ।৷\nস্তুতিত সন্তোষ, সবে দেৱতাৰ,\nভৈলো মই দেৱগণ।\nলোৱা সবে বৰ, ইচ্ছা যোহি যাৰ,\nকৰোহোঁ ইচ্ছা পূৰণ।৷\nদেবীৰ বচন, শুনি দেৱগণ,\nপৰম হৰিষ মনে।\nকৰি কৰযোড়, বুলিলা বচন,\nপ্ৰণামি দেবী চৰণে॥\nদেবী ভগৱতী, আমাৰ অৰাতি,\nদুৰন্ত মহিষা সুৰ।\nবিনাশি তাহাক, ৰাখিলা আমাক,\nআৰু কিবা আছে বৰ ৷৷\n(৪) অৰাতি শত্ৰু।\nদেবি মহেশ্বৰি, যদি দয়া কৰি,\nদিবাহা আমাক বৰ।\nসুমৰিলে যেন, বিপদ কালত,\nকৰিবা ৰক্ষা আমাৰ৷৷\nযদি কোনো নৰে, আমাৰ স্তুতিৰে,\nতোমাক কৰে স্তবন।\nতাৰ ধন জন, ভাৰ্য্যাপুত্ৰ গণ,\nসম্পদ হৌক বৰ্দ্ধন৷৷\nএহি মাত্ৰ বৰ, সমীপে তোমাৰ,\nপ্ৰাৰ্থনা দেবি আমাৰ।\nকৰা অনুগ্ৰহ, জগতৰ মাৱ,\nপ্ৰণাম পাৱে তোমাৰ৷৷\nদেৱতা সকলে, জগত হিতাৰ্থ,\nদেবীক কৰিলা তুষ্ট।\nকৰি আতি দয়া, তথাস্তু” বুলিয়া, (৫)\nভৈলা দেবী অন্তৰ্হিত৷৷\nতেজে দেৱতাৰ, উৎপত্তি দেবীৰ,\n(৫) তথাস্তু, সেয়ে হউক।\nনৃপতি তোমাৰ, আগত প্ৰচাৰ,\nকৰিলো কথা সমস্ত৷৷\nগৌৰ দেহ ধৰি, জগত ঈশ্বৰী,\nপুনশ্চ অসুৰ নাশ।\nকৰিলা যিৰূপে, ত্ৰৈলোক্য ৰক্ষাৰ্থ,\nতোমাত কৰো প্ৰকাশ।\nদেবী দয়াময়ী, দানৱ নাশিনী,\nদুৰন্ত দানৱ, কৰিলা নিহত,\nনমো নমো নাৰায়ণি৷৷\nশুনা সবে নৰ, মহিষা সুৰৰ,\nবধে ইটো দেৱস্তুতি।\nৰোগ শোক তাপ, দূৰ হয় পাপ,\nঅন্তে দুৰ্গা পদে গতি৷৷\nঅসাৰ সংসাৰ, শোক মাত্ৰ সাৰ,\nজানাহা সমস্ত জনে।\nত্যজি আন কাম, সবে দুৰ্গা নাম,\nলোৱা কীৰ্ত্তি চন্দ্ৰে ভনে৷৷\nৰাখা ৰাখা মহা দেবি ইবোৰ সঙ্কটে।\nজগতৰ মূল তুমি আশ্ৰয় তোমাতে॥\nমেধস বোলন্ত শুনা ৰাজা মহামতি।\nপুনশ্চ দেবীৰ কথা কহিবো সম্প্ৰতি॥\nপূৰ্ব্বে ত্ৰেতা যুগে শুম্ভ নিশুম্ভ নামত।\nমহা বলৱন্ত দৈত্য আছিল দুগোট॥\nআছিল জগতে যত দানৱ অসুৰ।\nসমস্তৰে অধি পতি শুম্ভ মহাসুৰ॥\nনিশুম্ভ তাহান ভাতৃ প্ৰচণ্ড বিক্ৰম।\nযুবৰাজ ভৈল সেহি পৰম দুৰ্জন॥\nচণ্ড মুণ্ড ৰক্ত বীজ আদি দৈত্যগণ।\nসেনা পতি হৈলা সবে পৰম দাৰুণ॥\nদৈত্য সেনা সমে শুম্ভ নিশুম্ভ দানৱ।\nপৃথিবীৰ যত ৰাজা কৈলা পৰাভৱ॥\nমদ গৰ্ব্বে বাহু বলে পৰাজি ইন্দ্ৰক।\nস্বৰ্গ কাঢ়ি লৈলা আৰু লৈলা জজ্ঞভাগ॥\nচন্দ্ৰ সূৰ্য্য বায়ু অগ্নি কুবেৰ যমৰ।\nআৰু বৰুণৰ কৰ্ম্ম কৰিলা পহাৰ॥\nদেৱৰ সৰ্ব্বস্ব হৰি ঘোৰ দৈত্য দুই।\nপৃথিবীত ত্ৰৈলোক্যৰ ৰাজত্ব কৰই॥\nঅনন্তৰে পৰা জিত যতেক অমৰ।\nস্বৰ্গ ভ্ৰষ্ট হুয়া কৰে উপাসা দুৰ্গাৰ॥\nপূৰ্ব্বে দুৰ্গা মাৱে কৰি আছে অঙ্গিকাৰ।\nবিপদত ত্ৰিদশক কৰিব উদ্ধাৰ॥\nএহিসে বিপদ কাল আমাৰ নিশ্চয়।\nএতেকে স্মৰণ কৰা দেবীক যুৱাই॥\nএহি ৰূপে দেৱ গণে কৰি আলোচন।\nহিমালয় প্ৰতি সবে কৰিলা গমন॥\nমন্দাকিনী তীৰে বসি দেৱতা যতেক।\nশুদ্ধ ভাৱে কৈলা স্তুতি দেবী অম্বিকাক॥\nদেবগণ নিগদতি, নমো নমো ভগৱতি,\nতুমি দেবি মঙ্গল কাৰিণী।\nইন্দ্ৰিযৰ অধিষ্ঠাত্ৰী, তুমি দেবী সৃষ্টিকৰ্ত্তি,\nতুমি স্থিতি পালন কাৰিণী॥\nতুমি চন্দ্ৰ তুমি সূৰ্য্য, তুমি অগ্নিৰ ডৈশ্বৰ্য্য,\nতুমি দেবী জগত প্ৰকৃতি।\nসনাতনী ভয়ঙ্কৰী, জ্যোৎস্না ৰূপা তুমি গৌৰী,\nনমো দেবী জগত ধৰিত্ৰী॥\nসুখৰূপা বৃদ্ধিৰূপা, মহেশ্বৰী লক্ষীৰূপা,\nতুমি দেবী সমস্ত ৰাজাৰ।\nঅলক্ষী সিদ্ধি স্বৰূপা, তুমি দেবী দুৰবোধা,\nচিন্তাতীতা প্ৰাকৃত জনৰ॥\nপ্ৰণতক ত্ৰাণ কৰ্ত্ৰী, তুমি সৰ্ব্বজন মাতৃ,\nশ্ৰেষ্ঠদ্ৰব্য প্ৰতিষ্ঠা ৰূপিণী।\nকৃষ্ণা আৰু ধূম্ৰবৰ্ণা, অতি সৌম্যা অতি ৰৌদ্ৰা,\nতুমি দেবী জগত পালিনী॥\nনমোদেব মুৰ্ত্তিৰূপা, নমো দেবী ক্ৰিয়াৰূপা,\nপুনঃ পুনঃ নমোহো তোমাক।\nযেই দেবী সৰ্ব্বভূতে, আছে মহামায়া ৰূপে,\nনমো নমো পুনঃ নমো তাক॥\nদেবী যেই সমস্তৰ, প্ৰাণীৰ চেতনা ৰূপ,\nনমো নমো পুনশ্চ তাহাক।\nযেই দেবী সৰ্ব্বভূতে, বুদ্ধি নিদ্ৰা ৰূপে আছে,\nনমো নমো পুনৰপি তাক॥\nক্ষুধা তৃষ্ণা ছায়াঁ ক্ষান্তি, শক্তি জাতি লজ্জা শান্তি,\nৰূপে যেই আছয় প্ৰাণীত।\nসি দেবীক প্ৰণিপাত, কৰো আমি অসংখ্যাত,\nহৌক সিদ্ধি আমাৰ অভীষ্ট॥\nযেই দেবী সৰ্ব্বভূতে, শ্ৰদ্ধাকান্তি লক্ষ্মী ৰূপে,\nআৰু বৃত্তি ৰূপে অবস্থিতি।\nসি দেবীক নমস্কাৰ, কৰো আমি বাৰম্বাৰ,\nবাঞ্চা সিদ্ধি হউক সম্প্ৰতি॥\nস্মৃতি দয়া তুষ্টি ৰূপে, আছে যেই সৰ্ব্বভূতে,\nআৰু মাতৃৰূপে অবস্থিতি।\nসি দেবীক প্ৰণিপাত, কৰো আমি শত শত,\nপুনৰপি অসংখ্য প্ৰণতি॥\nসমস্ত প্ৰাণীৰ দেহে, যেই দেবী ভ্ৰান্তি ৰূপে,\nকৰিছে বিৰাজ নিৰন্তৰ।\nভ্ৰান্তিৰূপা জননীক, কৰো পুনঃ প্ৰণিপাত,\nবাঞ্চা সিদ্ধি কৰোক আমাৰ॥\nদশোন্দ্ৰিয় পঞ্চভূত, যি দেবীৰ বশীভূত,\nযেই দেবী চিত্তৰ ঈশ্বৰী।\nকৰো আমি নমস্কাৰ, দণ্ডৱতে পুনৰ্ব্বাৰ,\nকাৰ্য্যসিদ্ধি কৰা মহেশ্বৰি॥\nঅখিল জগত ব্যাপি, জীব ৰূপে যেই দেবী,\nপ্ৰকাশিছে সমস্ত প্ৰাণীত।\nসিদেবীক নমস্কাৰ, কৰো আমি বাৰম্বাৰ,\nদেবী ময় সকল জগত॥\nকৰিলন্ত যাক স্তুতি, পূৰ্ব্বে দেৱগণে আতি,\nপ্ৰত্যহ পূজিছে পুৰন্দৰে।\nআমি দৈত্য ভয়ে ভীত, হুয়া ভক্তি অৱনত,\nকৰিছোহোঁ যাক নমস্কাৰ॥\nস্মৰণ মাত্ৰকে যাৰ, সমস্ত বিপদ দুৰ,\nহুয়া লোকে পাৱে শুভ ফল।\nসেহি তুমি শুভ দাত্ৰী, ঈশ্বৰী আপদহন্ত্ৰী,\nকৰাহা আমাৰ সুমঙ্গল॥\nদেবগণ কৃতস্তব, পৰম পবিত্ৰ শুভ,\nএক মনে যদি শুনে নৰে।\nবাঢ়য় ঐশ্বৰ্য্য তাৰ, হোৱে শত্ৰু পৰাজয়,\nঅন্তে স্থান কৈলাস নগৰে॥\nকোমল হৃদয় দুৰ্গা কৃপাৰ সাগৰী,\nঅমৰক দিলা দেখা বচনে মধুৰী॥\nমেধস বদতি নৃপ এহিৰূপে স্তুতি।\nকৰিলন্ত দেবগণে হৈয়া একমতি॥\nনাৰী বেশে সিসময়ে দুৰ্গা ভগৱতী।\nগঙ্গা স্নান ছলে আসি ভৈলা উপস্থিতি॥\nজিজ্ঞাসিলা দুৰ্গা দেবী দেৱতা সবক।\nবসি তোমা সবে স্তুতি কৰিছাহাঁ কাক॥\nতেতিক্ষণে দুৰ্গা দেহ হন্তে বাজ হুয়া।\nবুলিলন্ত একশক্তি ঈষত হাসিয়া॥\nশুম্ভ নিশুম্ভৰ ৰণে হুয়া পৰাজিত।\nকন্ত আমাৰ স্তব দেৱতা সমস্ত॥\nযেই দেবী দেহ কোষ হস্তে পাৰ্ব্বতীৰ।\nউপজিলা হৈলা নাম কৌশিকী তাহাৰ॥\nকৌশিকী উদ্ভব মাত্ৰ দুৰ্গা ভগৱতী।\nকৃষ্ণ বৰ্ণা হৈলা হিমালয়ে কৈলাস্থিতি॥\nকোষে উতপতি হেতু কৌশিকী বিখ্যাত।\nকৃষ্ণ বৰ্ণা হেতু কালী জগতে বিদিত॥\nমনোহৰ ৰূপে হিমালয়ত অম্বিকা।\nআছে জগতক মুহি সহিত কালিকা॥\nচণ্ড মুণ্ড নামে শুম্ভ নিশুম্ভৰ দূত।\nদেখিলন্ত একদিন দেবীক তথাত॥\nদুই দূতে দেখি পাছে শুম্ভৰ আগত।\nনিবেদিলা কৰযোড়ে সমজ্যা মাজত॥\nমহাৰাজ অবধান কৰোক সম্প্ৰতি।\nদেখিলোহোঁ হিমাচলে নাৰী ৰূপৱতী॥\nপ্ৰকাশিছে হিমালয় সৌন্দৰ্য্যে তাহাৰ।\nতেনে ৰূপবতী নাই জগত ভিতৰ॥\nএনে মনোহৰ ৰূপ নয়ন গোচৰ।\nকেন জনে কৰানাই জানিবা নিশ্চয়॥\nজানিবাক লাগে এহি কোন ৰূপৱতী।\nকৰিযো গ্ৰহণ তাঙ্ক ত্ৰিভুবন পতি॥\nদশদিশ প্ৰকাশন্ত দেহৰ জেউতি।\nসুকোমল অঙ্গ তাৰ মনোহৰ আতি॥\nহিমালয়ে আছে বসি মধুৰ হাসিনী।\nউচিত দৰ্শন তব ভুবন মোহিনী॥\nত্ৰিভুবনে আছে যত হীৰা মৰকত।\nমানিক্য গোমেদ আৰু গজ বাজী যত॥\nসমস্ত ৰতণে তব শােভিছে আলয়।\nবিভূতিৰ দৈত্যেশ্বৰ সীমা সংখ্যা নায়॥\nপুৰন্দৰ হন্তে গজ ৰত্ন ঐৰাৱত।\n(১) উচ্চৈঃশ্রবা তুৰঙ্গম বৃক্ষ পাৰিজাত॥\nলভিলা ত্ৰিতয় ৰত্ন বাহৰ বলত।\nতােমাৰ সমান কোন আছে জগতত॥\nহংস যুক্ত বিধাতাৰ বিচিত্র বিমান।\n(২) আনি চত্বৰত তুমি কৰিলা স্থাপন॥\nমহা পদ্ম নামে নিধি জিনি কুবেৰক ।\nআনিলাহা মহাৰাজ কিকহিবাে তাক॥\nঅম্লান পঙ্কজ মালা তােমাক সাগৰে।\nকিঞ্জল্কিনি নাম তাৰ দিলন্ত আদৰে॥\nকৰে যেই স্বর্ণ বৃষ্টি ছত্র বিতােপন।\nবৰুণক জিনি তুমি কৰিলা গ্রহণ॥\nএহিৰথবৰ পূৰ্ব্বে আছিল বিধিৰ। (৩)\nদেখা তযু গৃহে শােভে বিক্রমে তােমাৰ॥\nউৎক্ৰান্তিদা নামে, শক্তি যমৰ পূৰ্ব্বত।\nতান হন্তে গৃহে তযু কৰিছে দীপিত॥\nনিশুম্ভৰ হাতে আজি পাশ বৰুণৰ।\nশোভিছে যতেক ৰত্ন আৰু সমুদ্ৰৰ॥\nঅনলেও মহাৰাজ অদাহ্য বসন।\nযুগল তোমাক দিয়া কৰিলা সম্মান॥\nএহি ৰূপে দৈত্যেশ্বৰ বিবিধ ৰতন।\nঅখিল জগত হন্তে কৰিলা হৰণ॥\nৰূপৱতী সেহিনাৰী ৰমণী ৰতন।\nকিকাৰণে তাক ৰাজা নকৰা গ্ৰহণ॥\nচণ্ড মুণ্ড মুখে বাণী শুনি দৈত্যেশ্বৰ।\nদূতে ৰূপে সুগ্ৰীবক সমীপে দেবীৰ॥\nপঠাইলা ৰূপে মুগ্ধ হুয়া অম্বিকাৰ।\nনজানিলা মুখে সুধা গৰল অন্তৰ॥\nতাত গৈয়া মৃদুভাষে বচন আমাৰ।\nজনাবা দেৰীক যেন কৰে অঙ্গিকাৰ॥\nযি ৰূপে সম্প্ৰীতে মোক কৰয় বৰণ।\nঅম্বিকা কৰিবা তুমি তাহাৰ যতন॥\nদৈত্যেন্দ্ৰৰ শুনি বাণী সুগ্ৰীব অসুৰ।\nহিমালয় প্ৰতি পাছে ভৈলা অগ্ৰসৰ॥\nমনেহৰ গিৰিশৃঙ্গে দেবী মহেশ্বৰী।\nদেখিলন্ত বসি আছে পৰমা সুন্দৰী॥\nদেৰীৰ সমীপ চাপি দূত দৈত্যেন্দ্ৰৰ।\nবুলিলা দেবীক বাণী ললিত মধুৰ॥\nদেবি দৈত্যেশ্বৰ শুম্ভ জগত ঈশ্বৰ।\nপঠাইলাহা মোক সেহি সমীপে তোমাৰ॥\nঅখণ্ডিত অজ্ঞাযাৰ অখিল স্বৰ্গত।\nজিলিল যতেক দেৱ যেই সমৰত॥\nমহা পৰাক্ৰমী শুম্ভ ত্ৰিভুবন পতি।\nযি কাৰণে পঠাইলা শুনিয়ো সম্প্ৰতি॥\nএহি মোৰ ত্ৰিভুবণ আৰু দেৱগণ।\nবশপূৰ্ত্তি যজ্ঞভাগ কৰোহোঁ গ্ৰহণ॥\nআছয় যতেক শ্ৰেষ্ঠ ৰত্ন ত্ৰৈলোক্যত।\nঐৰাৱত অদি কৰি মোৰ বশীভূত॥\nউচ্চৈঃশ্ৰবা নামে ঘোড়া ইন্দ্ৰৰ বাহন।\nদেবগণে আনি মোক কৰিলা অৰ্পণ॥\nদেবলোকে নাপলোকে গন্ধৰ্ব্ব পুৰীত।\nআছয় যতেক মহা মূল্য দিব্য ৰত্ন॥\nসমস্ত ৰতনে মোৰ শোভিছে ভবন।\nনাহিকে ৰতন ক্ৰটি আমাৰ সদন॥\nতুমি নাৰী ৰত্ন বুলি জগতে প্ৰখ্যাত।\nশুনি মোৰ হৈল চিত্ত তোমাতে আশক্ত॥\nঅসিযো সুন্দৰি গৃহে মোক কৃপা কৰি।\nসমস্ত ৰতনে আমি আছো অধিকাৰী॥\nৰতন স্বৰূপা তুমি খঞ্জন নয়নি।\nযুগুত তোমাৰ হোৱা মোৰ পাটৰাণী॥\nনতুবা অণুজ মোৰ মহাপৰাক্ৰমী।\nনিশুম্ভক ভজি হোৱা পৰম সুখিনী॥\nপৰম সম্পদ মোক ভজিলে তোমাৰ।\nহৈবন্ত সুমুখি তুমি কৰাহা স্বীকাৰ॥\nযাৰহন্তে চৰাচৰ স্থাবৰ জঙ্গম।\nউতপতি কৰে তাক দৈত্যে প্ৰলোভণ॥\nদেবীৰ মায়াত মুগ্ধ দুৰন্ত অসুৰ।\nসৌন্দৰ্য্যৰ কথা শুনি হইলা অস্থিৰ॥\nদেবী কৃপা ভিন্ন মোহ নোহে নিবাৰণ।\nতাক জানি দেবী পদে লইও শৰণ॥\nমনোহৰ মূৰ্ত্তি, ধৰি ভগৱতী,\nমুহিলা অসুৰ মন॥\nমেধস বদতি, শুনি ভগৱতী,\nদূতৰ বিচিত্ৰ বাণী।\nহাঁসি মনে মনে, গম্ভীৰ বচনে,\nবুলিলা তাক গোসাণী॥\nত্ৰৈলোক্য ঈশ্বৰ, শুম্ভ মহসুৰ,\nনিশুম্ভও তান সম।\nস্বৰূপতে সত্য, তোমাৰ বচন,\nনহয় মিথ্যা ভাষণ॥\nকিন্তু অল্পমতি, হেতু পূৰ্ব্বে মই,\nকৰিলোঁ এক প্ৰতিজ্ঞা।\nতাহাৰ অন্যথা, কৰো কিনো ৰূপে,\nশুনি মোক কৰা আজ্ঞা॥\nৰণত আমাক, জিজনে জিনিব,\nবলত সমান, হৈব যেই মোৰ,\nসেহিসে স্বামী আমাৰ॥\nআমাৰ প্রতিজ্ঞা, সম্প্রতি শুনিলা,\nযােৱা এবে দৈত্যস্থানে।\nশুম্ভ বা নিশুম্ভ, লৱৰি আহােক,\nযদি মােকৰণে, শুম্ভে বা নিশুম্ভে,\nকৰে বাহু বলে জয়।\nঅচিৰে গ্রহণ, কৰিয়া আমাক,\nনিবন্ত নিজ আলয়॥\nঅম্বিকাৰ বাণী, দৈত্য দূতে শুনি,\nবুলিলা সকোপে তাত ।\nতুমি দেবী নাৰী, বলহীন আতি,\nকৰিছা গৰ্ব্ব মুখত॥\nনকৰিবা দর্প, আগত আমাৰ,\nঅচিৰে পাবা প্রমাণ।\nত্রিভুবন মাজে, শুম্ভ নিশুম্ভৰ,\nহৈব অগ্র কোন জন॥\nশুম্ভ নিশুম্ভৰ, কথাকে নকওঁ,\nআন আন দৈত্য সমে।\nসমুখ সংগ্রামে, যত দেবগণে,\nতিষ্ঠিব নােৱাৰে ৰণে॥ (৪)\n(৪) তিষ্ঠিব, স্থিতি হব।\nদুর্ব্বলা ৰমণী, তুমি একাকিনী,\nমহা বল দৈত্য সেনা।\nনােৱাৰা তিষ্ঠিব, কহিলাে স্বৰূপে,\nএড়িয়ো যুদ্ধ বাসনা॥\nইন্দ্রাদি অমৰ, সংগ্রামে যাহাৰ,\nসেহি শুম্ভাদিৰ, আগত কিৰূপে,\nহৈবা তুমি উপস্থিত॥\nস্বৰূপতে কহোঁ, শুনাহে সুন্দৰি,\nৰাখিয়ো মােৰ বচন।\nশুম্ভ নিশুম্ভৰ, সমীপে তােমাৰ,\nউচিত কৰা গমন॥\nনোহে সাধাৰণ, মহাবল বান,\nনিশুম্ভ শুম্ভ দানৱ।\nকেশে ধৰি নিলে, অৱশ্য তােমাৰ,\nহৈবন্ত নষ্ট গৌৰব॥\nশুনি দূত বাণী, বুলিলা গােসাণী,\nসত্য সত্য তযু বাণী ,\nশুম্ভ দৈত্যপতি, বলবন্ত আতি,\nনাভাবিপূৰ্ব্বত, প্ৰতিজ্ঞা পাশত,\nহৈলো বন্ধ নিজ দোষে।\nনাহিকে উপায়, বিনা যুদ্ধে তাৰ,\nভাগ্যত যি আছে শেসে॥\nদৈতেন্দ্ৰ সমীপে, কৰাহা প্ৰস্থান,\nনিবেদা মোৰ বচন।\nদৈত্য কুল পতি, উচিত যিহয়,\nকৰোক তাৰ বিধান॥\nদেবীৰ চৰিত্ৰ, পৰম পবিত্ৰ,\nসুধা হেন লাগে কাণে।\nত্যজি আন কাম, বোলা দুৰ্গানাম,\nদ্বিজ কীৰ্ত্তি চন্দ্ৰে ভণে॥\nকৃপা কৰা কাত্যায়ণী ব্ৰহ্মাণ্ড মোহিনী।\nমোহ পাশে বদ্ধজীব উদ্ধাৰা আপুনি।\nমেসধ বদতি শুনা সুৰথ ৰাজন।\nশুম্ভ নিশুম্ভৰ কথা কৰোহোঁ বৰ্ণন॥\nদেবীৰ বচন শুনি হুয়া ক্রুদ্ধ দূত।\nনিবেদিলা সাবশেষে শুম্ভৰ আগত॥\nশুনি শুম্ভ দৈত্যেশ্বৰ দূতৰ বচন।\nকোপে ধূম্রলোচনক কৰিলা আহ্বান॥\nনিজ সৈন্য লৈয়া তুমি যােৱা শীঘ্রগতি।\nগর্ব্বিতাক ধৰি কেশে আনাহা সম্প্রতি॥\nযদিবাও থাকে কোন ৰক্ষক কন্যাৰ।\nযক্ষ বা গন্ধৰ্ব্বৰক্ষ অথবা অমৰ॥\nতাঙ্ক প্রতি কোনাে তুমি নকৰিবা দৰ।\nবধিবা তাহাক প্রাণে হানি তীক্ষ্ণশৰ॥\nৰাজাৰ আদেশ পাই সি ধূম্রলােচন।\nঅসংখ্যাত সৈন্য সমে কৰিলা গমন॥\nদেখিলন্ত আছে বসি পৰমা সুন্দৰী।\nহাস্যমুখে হিমালয়ে ৰূপে মুদ্ধকৰি॥\nদেখি দৈত্যে মহাগর্ব্বে বুলিলা বচন।\nচলা এবে শীঘ্রগতি দৈত্যেন্দ্র ভবন॥\nযদি তুমি প্রীতি মতে নাযাইবা তথাত।\nবলেৰে কেশত ধৰি নিবো মই তাত॥\nগর্ব্বিত দৈত্যৰ বাণী শুনি ভগবতী।\nউচিত উত্তৰ পাছে কৰিলা পার্ব্বতী॥\nসৈন্য সহ বলবন্ত দৈত্যেন্দ্ৰে তোমাক।\nপঠাইলাহা বলক্ৰমে নিয়াহা আমাক॥\nনিৰাশ্ৰয়া বলহীন কেবল ৰমণী।\nবলে ধৰি নিলে তোক কিকৰিবো আমি॥\nদেবী বাক্য সমাপনে সিধূম্ৰ লোচনে।\nঅম্বিকাক প্ৰতি ধাইলা আতি কোপমনে॥\nজগত জননী দেবী ধুম্ৰ লোচনক।\nহঙ্কাৰ শবদে ক্ষণে ভস্ম কৰিলেক॥\nপাছে যত দৈত্যসেনা আতিকোপ কৰি।\nবৰষিলা তীক্ষ্ণ বান হাতে ধনু ধৰি॥\nকতো দৈত্য দেবীপ্ৰতি শক্তিপ্ৰহাৰয়।\nকতোবা পৰশু শূল দেৱীক হানয়॥\nশক্তিৰ পৰমা শক্তি দেবী ভগৱতী।\nলীলাতে সবাৰ অস্ত্ৰ কৰিলা নিবৃত্তি॥\nদেবীৰ বাহন আতি কুপিত কেশৰী।\nজোকাৰি কেশৰ জাল মহানাদ কৰি॥\nলাম্ফ দিয়া অশুৰৰ সেনাৰ মাজত।\nমহা বেগে পড়িলন্ত কম্পাই জগত॥\nসৈন্য মাজে পশি দেবী বাহন কেশৰী।\nনখাযাতে দন্তাবাতে বধিলা দেবাৰি॥\nআক্ৰমণে কতো দৈত্য ত্যজিলা পৰাণ।\nকতোৰ বিদাৰি পেত বিনাশিলা প্ৰাণ॥\nচাপৰ মাৰিয়া কাৰো ছেদিলা মস্তক।\nবাহু শিৰ ছেদি কাৰো শোধাইল যমক॥\nউদৰ বিদাৰি কাৰো কৰোষ্ণ  ৰুধিৰ।\nপৰম হৰিষে পীলা কম্পাই কেশৰ॥\nএহিৰূপে ক্ষনিকতে দেবীৰ বাহন।\nমহাকেপে সংহৰিল দৈত্য সেনাগণ॥\nঅবশিষ্ট সৈন্যগণ ভয়ত অস্থিৰ।\nপলাইলন্ত প্ৰাণ লৈয়া সমীপে শুম্ভৰ॥\nধূম্ৰ লোচনক দেবী কৰিলা নিহত।\nঅন্য যত সৈন্য সিংহে কৰিলা নিপাত॥\nএহি বাৰ্ত্তা দৈত্য পতি শুম্ভ মহাসুৰ।\nদূত মুখে শুনি কোপে কম্পিল শৰীৰ॥\nক্ৰোধেৰক্ত ভৈল মুখ কম্পিত অধৰ।\nচণ্ড মুণ্ড অসুৰক মাতিল সত্বৰ॥\nচণ্ড মুণ্ড হই ভাই শুনা মোৰবাণী।\nবহু সৈন্য লৈয়া শীঘ্ৰে আনাহা ৰমণী॥\n↑ কৰোষ্ণ, অলপ তপত।\nআনিবা কেশত ধৰি নতুবা বন্ধন।\nকৰি আনিবাক লাগে ৰমণী ৰতন॥\nযুদ্ধত সংশয় যদি কৰা দুই বীৰে।\nসবে দৈত্য সৈন্য মিলি প্ৰহাৰিবা শৰে॥\nঅস্ত্ৰ প্ৰহাৰত দুষ্টা হৈবন্ত অজ্ঞান।\nকৰিবা বিনাশ তাৰ মৃগেন্দ্ৰ বাহন॥\nমৰিলে মৃগেন্দ্ৰ হৈব দু অসহায়।\nবান্ধি অম্বিকাক শীঘ্ৰে আনিব হেথায়॥ \nনিতান্ত দুম্মতি তুমি শুম্ভ দৈত্য পতি।\nযাৰ মায়া পাশে বন্ধ ত্ৰিলোকৰ পতি॥\nতাঙ্ক তুমি বান্ধিবাক কৰিলা আদেশ।\nজ্ঞান হীন হেতু তব ঈদৃশ সাহস॥\nজগত ঈশ্বৰী দেবী অম্বিকা ভৱানী।\nতাক কি কৰিবা তুমি জগত বন্ধনী॥\nঐশ্বৰ্য্য মদত মত্ত হুয়া কতো নৰ।\nঈশ্বৰকো কৰে তুচ্ছ সিমহা পামৰ॥\nঐহিক নশ্বৰ যত ঐশ্বৰ্য্য সম্পত্তি।\nকাৰো সঙ্গে নাহি যাই কৰা দৃঢ়মতি॥\n↑ অম্বিকা, কৌশিকীৰ অন্য নাম।\nসংসাৰ সাগৰ তৰী কেৱল ভৱানী।\nসুমৰা সততে তাঙ্ক সবে নৰ প্ৰাণী॥\nচণ্ডৰ নিধন, মুণ্ড বিনাশন,\nকৰিল চামুণ্ডা ৰূপে॥\nপাছে চণ্ড মুণ্ড বীৰ।\nআদেশে শুম্ভৰ, চতুৰঙ্গ বল,\nলৈয়া হৈলা অগ্ৰসৰ॥\nধনুৰ্ব্বাণ শূল, পৰিঘ তোমাৰ,\nপৰশু পট্টিশ শেল।\nগদা আদি কৰি, অস্ত্ৰ শস্ত্ৰ ধৰি,\nযান্ত কোপে দৈত্যদল॥ \nসুবৰ্ণ শিখৰে, কেশৰি ওপৰে,\n↑ দৈত্যদল, সমুহ অসুৰ।\nঈষত হাসিয়া, আছে মহামায়া,\nদেখিলন্ত দৈত্য যত॥\nদেখি দৈত্যগণ, দেবীক তখন,\nধনুক টঙ্কাৰ কৰি।\nধৰি বাৰু আশে, যান্ত দেবী পাশে,\nকোপে হাতে খড়গ ধৰি॥\nসেনা অসুৰৰ, দেখি অম্বিকাৰ\nমহা ক্ৰোধ উপজিল।\nকোপত দেবীৰ, বদন কমল,\nঘোৰ ৰক্তবৰ্ণ ভৈল॥\nভ্ৰূভঙ্গে দেবীৰ, কুঞ্চিত কপাল,\nতান হন্তে হৈলা কালী।\nকৰাল বদনী, পাশা সিধাৰিণী,\nকৃষ্ণ বৰ্ণা জিনিঅলি॥\nহাতে লৌহ শক্তি, ভয়ঙ্কৰ মূৰ্ত্তি,\nনৃমুণ্ড মালা গলত।\nবাঘছাল মাত্ৰ, পিন্ধিছে কটিত,\nমুৰৰ কেশ বিমুক্ত॥\nবদন বহল, জিভা আতিলোল, \nদেখি ভয়ে যাই প্ৰাণ।\nচকু কোটৰত, কোপত আৰক্ত,\nশবদে ফাটে গগণ॥\nভীষণ মূৰতি, ধৰি ভগৱতী,\nবেগে সেনা প্ৰতি ধাইলা।\nমহাসুৰ যত, বধি সমৰত,\nভক্ষণ কৰিবে লৈলা॥\nমাহুত সহিতে, যোদ্ধা সমন্বিতে,\nঅনেক মত্ত বাৰণ।\nলৈয়া এক হাতে, কৰাল বদনে,\nকৰন্ত কালী ক্ষেপণ॥\nঘোটক সহিত, আনি আৰোহীক,\nমূখত কৰি ক্ষেপণ।\nসাৰথি সমেত, ৰথ মৰ মৰ,\nশবদে কৰে চৰ্ব্বণ॥\nকতো দৈত্য ধৰি, কেশত আবৰি,\nকাকোবা ধৰি কণ্ঠত।\n↑ লোল, ৰক্ত।\nএইজনা কালী, অগৰ জনাৰ সহিত ভিন্ন\nচৰণ প্ৰহাৰে, হিয়াৰ আফালে,\nঅসুৰ কৰিলা হত॥\nযত অস্ত্ৰ শস্ত্ৰ, কৰিলা প্ৰহাৰ,\nঅসুৰে কালীক প্ৰতি।\nগ্ৰহণ মুখেৰে, কৰি ক্ৰোধ ভৰে,\nএহি ৰূপে দেৱী, চণ্ডিকা গোসাণী\nকতোক মৰ্দ্দন, কতোক ভক্ষণ,\nকতোক কৈলা তাড়শ॥\nকৰি খড়গা ঘাত, কতেক নিপাত,\nকতোক শকতি হানি।\nআঘাতে দন্তৰ, কতেক অসুৰ,\nবধিলা ৰণ ৰঙ্গিণী॥\nক্ষণিকে দৈত্যৰ, সৰ্ব্ব সৈন্যক্ষয়,\nদেখি চণ্ড মহাবীৰ।\nভীষণ মূৰতি, কালি কাক প্ৰতি,\nধাইলা কোপে সত্বৰ॥\nমুণ্ডে তেতি ক্ষণ, বাণ বৰিষণ,\nকৰিলা কালীক প্ৰতি।\nঢাকিল আকাশ, নাহি পৰ কশি,\nহৈলন্ত দিব সে ৰাতি॥\nযাকে যাকে শৰ, বদনে দেবীৰ,\nপ্ৰবেশি কৰে বিস্মিত।\nদ্বাদশ তপন, মেঘ ফালি যেন,\nক্ষণিকে ভৈলা উদিত॥\nগ্ৰাসি শৰ জাল, কালিকা দৈত্যৰ,\nকৰিলা নাদ ভীষণ।\nচন্দ্ৰ হেন কান্তি, কালী দন্ত পংক্তি,\nপ্ৰকাশ কৈলা বদন॥\nমহাখড়গ তুলি, হাতে মহাকালী,\nধাইলা পাছে চণ্ডক\nকেশে ধূৰি তাৰ, ছেদিলাহ শিৰ,\nমৰিলা দৈত্য দুৰন্ত॥\nনিধন চণ্ডৰ, দেখি মুণ্ডা সুৰ,\nবেগে কালিকাক ধাইলা॥\nতাকো খড়গহানি, কালিকা গ্ৰেসণী,\nমহা কোপে নিপাতিলা॥\nমহাবীৰ চণ্ড, বলৱন্ত মুণ্ড,\nৰণত দেখি নিহত।\nভয়ত আওৰ, শেষ সৈন্য চয়,\nদশো দিশে পলাই লন্ত॥\nচণ্ডৰ মুণ্ডৰ, দুই গোট শিৰ,\nকালিকা লৈয়া হাতত।\nঅম্বিকাক বাণী, শুনালা আপুনি,\nভীষণ কৰি হসিত॥\nতোমাৰ কাৰণে, এহি যুদ্ধ যজ্ঞে,\nচণ্ড মুণ্ড মহাসুৰ।\nপশু ৰূপে বধি, তোমাক সম্প্ৰতি,\nদিলো মই উপহাৰ॥\nসাদৰে গ্ৰহণ, কৰি উপহাৰ,\nইবাৰ তুমি যুদ্ধত।\nহুয়া উপস্থিত, শুম্ভ নিশুম্ভক,\nকৰিবা নিজে নিহত॥।\nচণ্ড মুণ্ড শিৰ, হাতত কালী,\nঅম্বিকা কৰি দৰ্শন॥\nঅতি আনন্দিত, হয় কালিকাক,\nবুলিলা সুধা বচন॥\nচণ্ড মুণ্ড দৈত্য, বধি সমৰত,\nআনিলা যি হেতু শিখ।\nএতেকে তোমাৰ, চামুণ্ডা বিখ্যাত,\nহৈৱন্ত নাম প্ৰচাৰ॥\nচণ্ডক সংহৰি, মুণ্ডক বিনাশি,\nকালিকা চণ্ডী সহিত।\nপৰ্বত শিখৰে, আনন্দে বিহৰে,\nদানৱ কৰি নিপাত॥\nআখ্যান চণ্ডীৰ, অতিসে মধুৰ,\nপাপ তাপ বিনাশন।\nসবে নৰগণে, সদা হৃষ্ট মনে,\nকীৰ্ত্তন কৰা শ্ৰবণ॥\nদুৰ্গা দুৰ্গা নাম লোৱা সবে নৰ প্ৰাণী।\nইয়োৰ শংসাৰে দুৰ্গা দেবী সে তৰণী॥\nমেধস বদতি পাছে শুনা নৃপষৰ।\nচণ্ড যুণ্ড বধ বাৰ্ত্তা শুনি দৈত্যেশ্বৰ॥\nকোপে ৰক্ত হৈল আখি কম্পিত শৰীৰ।\nআদেশিলা যত সৈন্য শুম্ভ মহাবীৰ॥\nআজি যডশীতি দৈত্য ধৰি প্ৰহৰণ।\nযাউক আদেশে মম লৈয়া সৈন্যগণ॥\nকম্বু নামে খ্যাত যত চৌৰাশী অসুৰ।\nনিজ নিজ সৈন্য লৈয়া যাওক সত্বৰ॥\nকোটি বীৰ্য্য কুলে জাত দানৱ যাবত।\nশতেক ধূম্ৰৰ কুলে জগতে বিখ্যাত॥\nকালক দৌহৃত মৌৰ্য্য কাল কেয় নামে।\nসত্ত্বৰে কৰোক যাত্ৰা দেবীৰ সংগ্ৰামে॥\nআছয় যাতেক সৈন্য নগৰত মোৰ।\nএতিক্ষণে যুদ্ধহেতু হৌক অগ্ৰসৰ॥\nএহি ৰূপে কৰি আজ্ঞা শুম্ভ দৈত্যপতি।\nঅসংখ্য বাহিণী সমে ধাইল যুদ্ধপ্ৰতি॥\nউপস্থিত প্ৰায় দৈত্য সেনা ভয়ঙ্কৰ।\nদেখি চণ্ডী ধনুৰ্গুণে দিলাহা টঙ্কাৰ॥\nসেহি শব্দে দশদিশ পৃথিবী মণ্ডল।\nপৰিপূৰ্ণ হৈয়া পাছে খলক লাগিল॥\nঅনন্তৰে পঞ্চানন দেৰীৰ বাহন।\nকৰিলাহা মহাৰাজ গম্ভিৰ গৰ্জন॥\nঘণ্টাৰ শবদে পাছে চণ্ডিকা গোসাণী।\nবিস্তাৰিলা ভূমণ্ডলে ধনু সিংহধ্বনি॥\nবহল বদন যাৰ শব্দ আতি ঘোৰ।\nকৰিলাহা সেহি কালী ধ্বনি ভয়ঙ্কৰ॥\nধনু শব্দ ঘণ্টা নাদ কেশৰি গৰ্জন।\nজিনিলন্ত নিজ শব্দে কালিকা তখন॥\nসেহি শব্দ শুনি পাছে দৈত্য সৈন্যচয়।\nনানা প্ৰহৰণ লৈল কোপে কম্পকায়॥\nচণ্ডিকা কেশৰী আৰু কালীৰ চৌপাশে।\nবেঢ়িলন্ত মহা বেগে শুম্ভৰ আদেশে॥\nএহি সময়ত দেব দ্বেষী ৰাক্ষস।\nবিনাশাৰ্থে আৰু শুভ হেতু অমৰৰ॥\nব্ৰহ্মা বিষ্ণু শূলপাণি কাৰ্ত্তিক ইন্দ্ৰৰ।\nৰেহ হন্তে শক্তিগণ ভৈলাহা বাহিৰ॥\nঅতি বীৰ্য্য বলৱতী দেৱৰ শকতি।\nনিজ ৰূপে চণ্ডী আগে ভৈলাউপস্থিতি॥\nযি দেবৰ যেইৰূপ ভূষণ বাহন।\nসেই সেই ৰূপে ঝুদ্ধে আইলা শক্তিগণ॥\nপ্ৰথমে ব্ৰহ্মাৰ শক্তিহংসৰ যানত॥\nআৰোহণ কৰি দেবী পশিলা ৰণত৷\nঅক্ষমালা কমণ্ডলু হাতত ধাৰিশী॥\nজগতৰ জন্মদাত্ৰী এহিসে ব্ৰহ্মাণী৷\nসৰ্পৰ কঙ্কন অৰ্ধচন্দ্ৰ অলঙ্কাৰ॥\nবৃষত আৰোহি হাতে ধৰিলা ত্ৰিশূল॥\nএহিৰূপে মাহেশ্বৰী পশিলা ৰণত।\nধক ধক জ্বলে অগ্নি দেবী কপালত॥\nকাৰ্তিকৰ ৰূপে দেবী ময়ূৰ বাহনে।\nহাতে শক্তি ধৰি আইলা কাৰ্তিকী সংগ্ৰামে॥\nআসিল বৈষ্ণবী দেবী বিষ্ণুৰূপ ধৰি।\nআৰোহি গৰুড স্কন্ধে পৰমা সুন্দৰী॥\nশঙ্খ চক্ৰ গদা খড়গ আৰু ধনু ধৰি।\nহাতত চণ্ডিকা দেখি নিল আদৰি॥\nযজ্ঞ বৰাহৰ মূৰ্ত্তি ধৰি বিষ্ণু শক্তি।\nআবিভূতা হৈলা দেবী বৰাহ মূৰতি॥\nনাৰ সিংহী আবিৰ্ভাব হৈলা ভয়ঙ্কৰ।\nনৰ সিংহ ৰূপ ধৰি আগত চণ্ডীৰ॥\nহাতে বজ্ৰ অস্ত্ৰ লৈয়া উঠি গজেন্দ্ৰত।\nইন্দ্ৰৰূপে শচী দেবী পশিলা ৰণত॥\nঅনন্তৰ দেবশক্তি সমুহ মধ্যত।\nহাতে শূল শূল পাশি হৈলা আবিৰ্ভূত॥\nচণ্ডীক বুলিলা বাণী দেব মহেশ্বৰ।\nমোৰ প্ৰীতি হেতু শ্ৰী ৰধিয়ো অসুৰ॥\nমহেশৰ বাণী সমাপনে একশক্তি।\nচণ্ডিকাৰ দেহ হন্তে ভৈলা উতপতি॥\nআতি কোপৱতী সেহি দেহ ভয়ঙ্কৰ।\nলগত অসংখ্যশিবা ক্ৰৰন্ত চিৎকাৰ॥\nধূম্ৰবৰ্ণ জটা জূট ধাৰী মহেশক।\nজয়লীলা সেহি দেবী বুলিলাহা বাক॥\nশুম্ভ নিশুম্ভৰ কাশে দূত হুয়া তুমি।\nচলিয়ো গিৰিজা নাথ দেব শূলপাণি॥\nঅতিদৰ্পী শুম্ভ দৈত্য নিশুম্ভ অসুৰ।\nআৰু অন্য যত দৈত্য তান সহচৰ॥\nযুদ্ধ হেতু সমবেত আছয় তথাত।\nসবাক কহিয়ো দেব আমাৰ বাঞ্চিত॥\nত্ৰিলোক লভোক ইন্দ্ৰে যজ্ঞৰ ভাগত।\nঅমৰৰ অধিকাৰ হৌক পূৰ্ব্ব বত॥\nজীবনত আছে যদি আশা তোসাৰাৰ।\nপাতাল পুৰীত সবে যাউক অসুৰ॥\nবলৰ গৰ্ব্বত যদি কৰাহা সমৰ।\nবিলম্ব নকৰি সবে আসিয়ো সত্বৰ॥\nঅসংখ্য জম্বুক মোৰ ক্ষুধাত আতুৰ।\nতোলবাৰ মাংসে পুৰ্ণ হৈবন্ত উদৰ॥\nমহেশক দূত কাৰ্য্যে যেই ভগৱতী।\nনিযোজিলা হৈল তান নাম শিৱদূতী॥\nঅনন্তৰ হুয়া দেবী দূত শূল পাণি।\nদানব সবাক শুনাইলাহা দেবীবাণী॥\nদেবীৰ বচন শুনি যতেক অসুৰ।\nক্ৰোধভাৱে আসিলন্ত সমীপে দেবীৰ॥\nচৌপাশে আবৰি ষত দুষ্ট দৈত্যগণ।\nদেবীক কৰিলা পাছে বান বৰিষণ॥\nশেল শূল শক্তি আদি অস্ত্ৰেদানৱৰ।\nৰুধিলন্ত ৰবি ৰশ্মি হৈলন্ত আন্ধাৰ॥\nপাছে দেবী ভগৱতী, ধনুক টঙ্কাৰি।\nদানৱৰ শৰজাল মহা শৰ ধৰি॥\nঅনায়াসে মহা শব্দে কৰিলা ছেদন।\nগুছিল আন্ধাৰ ভৈল উদিত তপন॥\nদৈত্যসেনা মাজে পশি চামুণ্ডা গোসাণী।\nশূলা ঘাতে আৰু মহা লৌহ শক্তিহানি॥\nঅনেক অসুৰ বধি শুম্ভৰ আগত।\nমহাকোপে বিচৰণ কৰন্ত তথাত॥\nশত্ৰু সেনা মাজে পশি ব্ৰহ্মাণী দৈত্যৰ।\nকমণ্ডলু জলসিঞ্চি কৈলা দৰ্প চূৰ॥\nমাহেশ্বৰী শূলহানি বৈষ্ণবী চক্ৰেৰে।\nদৈত্যগণে বধে প্ৰাণে কাৰ্ত্তোকী শক্তিৰে॥\nইন্দ্ৰাণীৰ বজ্ৰাঘাত অনেক অসুৰ।\nবিদীৰ্ণ হৃদয় হৈয়া গৈলা যমঘৰ॥\nবাৰাহীৰ মুখাঘাতে কতেক দানৱ।\nতীক্ষ্ণ দন্তা ঘাতে কতো ভৈলা পৰাসৱ॥ (১)\nচক্ৰৰ আবাতে কতো বিদীৰ্ণ হৃদয়।\nবহাইয়াক্তেনদী প্ৰাণে ভৈলাক্ষয়॥\nনাৰসিংহী নখাঘাতে হৃদয় বিদাৰী।\nদৈত্যৰক্ত কৈলা পান মহানাদ কৰি॥\nচণ্ড অট্টহাসে শিবদূতীৰ মোহিত।\nহুয়া কতো দৈত্য সেনা পড়িলা ধৰাত॥\nতাসম্বাক শিব দূতী বিস্তাৰি বদন।\nধৰি আনি মুখ মধ্যে কৰিলা ভক্ষণ॥\nক্ৰুদ্ধ মাতৃগণ আৰু অসুৰনিধন।\nদেখি দৈত্য সেনা সবে কৰে পলায়ন॥\nমাতৃগণ ভয়ে ভগ্ন দৈত্য সেনা যত।\nদেখি ৰক্ত বীজ ক্ৰোধে ধাইলা তথাত॥\nৰক্ত বিন্দু পাত হৈলে ধৰাত যাহাৰ।\nতাদৃশ জনমে বিন্দুহন্তে মহাসুৰ॥\nঅদ্ভুত আকাৰ সেহি অদ্ভুত শকতি।\nযুদ্ধ কৰি বাক আশে হৈলাউপস্থিতি॥\nগদা ধৰি মহাসুৰ ইন্দ্ৰানী সহিত।\nকৰে ৰক্তবীজ যুদ্ধ আতি অদভূত॥\nঅনন্তৰে ইন্দ্ৰ শক্তি কৰি বজ্ৰা ঘাত।\nদেহ হন্তে অসুৰৰ বজাইলা শোণিত॥\nপড়িল ধৰাত যেবে অসুৰৰ ৰক্ত।\nতেতিক্ষণে ৰক্ত বীজ ভৈলা শত শত॥\nৰক্ত বিন্দু হন্তে জাত অসুৰ সবাৰ।\nসেহি বীৰ্য্য সেহিবল সেহিসে আকাৰ॥\nমাতৃগণ সমে সবে ৰক্তদ্বীজ যত।\nঅস্ত্র শস্ত্র ধৰি ঘােৰ সংগ্ৰাম কৰম্ভ॥\nপুনৰপি বজ্রহানি অসুৰৰ শিৰ।\nছেদিলা ইন্দ্রাণী দেবী বজাইলা ৰুধিব॥\nবিন্দু বিন্দু হুয়া ৰক্ত পড়িলা ভূমিত।\nতানহন্তে ৰক্ত বীজ হৈলা অসংখ্যাত॥\nতাসম্বাক বিষ্ণু প্রিয়া কৈলা চক্রাঘাত।\nইন্দ্রাণী কৰিলা পাছে গদাৰ আঘাত॥\nগদা ঘতে চক্র। ঘতে ভৈলা ৰক্ত বাজ।\nঅসংখ্যাত ৰণ স্থলে হৈলা ৰক্ত বীজ॥\nকাৰ্ত্তীকী শকতি হানি বাৰাহী খড়েগৰে।\nমাহেশ্বৰী তাসম্বাক তাড়িলা শূলেৰে॥\nসমন্ত মাতৃক দৈত্যে কোপে সিবেলাত।\nগদাহাতে প্রতি মাতৃ কৰিলা আঘাত॥\nপুনঃ পুনঃ শক্তি শূল আঘাতে গদাৰ।\nদেহহন্তে ৰক্ত নদী বহিলা তাহাৰ॥\nৰক্ত সঘ হন্তে ৰক্তবীজ অসংখ্যাত।\nউতপতি হুয়া দৈত্যে জুৰিলা জগত॥\nপাছে ৰক্তবীজ ময় দেখি ৰণ স্থল।\nভৈলাহা বিষণ্ণ মনা ত্রিদশ মণ্ডল॥\nক্ষুদ্র ৰক্তবীজ কটাক্ষে যাহাৰ।\nভস্মী ভূত হােৱে দেখা আশ্চর্য ব্যাপাৰ ॥\nমহা পৰাক্ৰমে অষ্ট মাতৃ গণে ৰণে ।\nকৰন্ত তথাপি দৈত্য নহয় পতন॥\nচকিত ত্ৰিদশ গণ ভয়ে দামৱৰ।\nআহাঁ কি অদ্ভুত মায়া জগত মাৱৰ॥\nসৃষ্টি স্থিতি সংহৰণ যাৰ নিমেষত।\nক্ষুদ্র দৈত্য সমেৰণ তাৰ কি উচিত॥\nকেৱল মাৱৰ লীলা হেৰা নৰগণ ।\nআক জানি চণ্ডী পদে লইও শৰণ॥\nঅনন্ত ৰূপিণী, তুমি নাৰায়ণী,\nতযু মায়া বুঝা ভাৰ॥\nত্রিদশ বিষয়, দেখিয়া সত্বৰ,\nহৈয়া উপস্থিত, বাক্য সুললিত,\nবুলিলা হাসি মধুৰ॥\nদেখিয়াে চামুণ্ডে, ভীত দেববৃন্দে,\nবিস্তাৰ বদন, কৰাহা ত্বৰিত,\nপড়িছে ৰক্ত ভূমিত॥\nৰক্ত বিহন্তে, দৈত্যৰ উৎপত্তি,\nবাঢ়িল দৈত্য বিস্তৰ।\nতাৰ ৰক্ত যত, তােমাৰ জিভাত,\nপড়ােক কৰা বিস্তাৰ॥\nবেগে ধাই ধাই, তুমি ঠাই ঠাই,\nকৰাহা শোণিত পান।\nমই অস্ত্র হানি, তাৰ শীর্ষ খানি,\nকৰিবো শীঘ্ৰে ছেদন॥\nকৰিলে ইমত, হৈব ক্ষীণ ৰক্ত,\nযাবে দৈত্য যমালয়।\nনােপজে তসুৰ, পৰম দুৰ্ব্বাৰ,\nজানিবা এহি নিশ্চয়॥\nচণ্ডিকা গােসাণী, এহি বুলি বাণী,\nদৈত্যক শূল হানিলা।\nশূলাঘাতে তাৰ, বজাইলা ৰুধিৰ,\nচামুণ্ডা পান কৰিলা ॥\nদানবেণ্ড কোপে, চণ্ডিকাৰ পাৱে,\nকৰিলা গদা আঘাত৷\nবেদনী দেবীৰ, কিঞ্চিত নহৈল,\nবিফল ভৈল আঘাত॥\nআহত দৈত্যৰ, যেই অঙ্গহন্তে,\nবহিলা ৰুধিৰ ধাৰ।\nসেহিস্থান হতে, চামুঞ্জা গোসাণী,\nকৰিলা পান ৰুধিৰ॥\nৰক্ত বিন্দুজাত, ৰক্ত বীজ যত,\nচামুণ্ডা কয় ভক্ষণ।\nআৰু দেহ, পাই পুলকিত,\nহৈয়া কালী কৰে পান॥\nশূল বজ্রবাণ, অসি ভিন্দি পাল,\nদৈতক হানি চণ্ডিকা।\nবহাইলা ৰুধিৰ, বেগে দৰ দৰ,\nপীলস্ত হৃষ্টে কালিকা॥\nএহি কাপে দৈত্য, অস্ত্ৰসংঘহত,\nপড়িল ভূমিত, দণ্ডে বিকচিত,\nকৰি হেৰা মহাৰাজ॥\nদেবগণ যত, পছে আনন্দিত,\nভৈলন্ত নৃপ সুমভি।\nযত মাতৃগণ, কৰন্ত নৰ্ত্তন,\nদৈত্যৰক্তে হৈয়া প্ৰীতি॥\nজন প্ৰতি, চণ্ডিকাৰ ৰীতি,\nএহিৰূপে সবে জানা।\nকিন্তু সাধুপ্ৰতি, দেবীৰ যে প্ৰীতি,\nআক বুজি তাক মানা॥\nচণ্ডীৰ আখ্যান, আতি বিতোপন,\nশ্ৰবণে গুছে পাতিক।\nদ্বিজ কীৰ্ত্তি চন্দ্ৰে, ৰচিলা প্ৰবন্ধে,\nহিয়াত চিন্তি চণ্ডিকা॥\nজয় জয় নাৰায়ণ দৈত্য বিনাশিণী।\nপৰম মঙ্গলা তুমি নিশুম্ভ মৰ্দ্দিনী।\nৰাজা নিগদতি প্ৰভো বিচিত্ৰ অখ্যান।\nদেবীৰ চৰিত ৰক্ত বীজৰ নিধন॥\nশুনি তযু মুখে মােৰ আনন্দ অপাৰ।\nপুনশ্চ কহিয়ো মোক মহিমা চণ্ডীৰ ॥\nশুনিবাক ইচ্ছা মােৰ অতি বলৱতী।\nৰক্তবীজ বধ বার্ত্তা শুনি দৈত্যপতি॥\nশুম্ভ আৰু নিশুম্ভযে পৰম কোপন।\nআপৰে কিনাে কৰ্ম্ম কৰিলা দুৰ্জ্জন॥\nমেধূস বদতি শুনা সুৰথ ৰাজন।\nৰক্তবীজ-বধ আৰু সৈন্যৰ নিধন॥\nদেখি শুম্ভ নিশুম্ভৰ ভৈলা কোপ আতি।\nৰণ আশে দুই দৈত্য ধাইলা দেবী প্রতি॥\nমুখ্য দৈত্য সৈন্য সহ নিশুম্ভ দুৰ্ম্মতি।\nপ্রথমে দেবীৰকাশে হৈলা উপস্থিতি॥\nআগে পাছে নিশুম্ভক বেঢ়ি বেঢ়ি দৈত্যগণ।\nদেবীবধ আশে যান্ত আতি কোপ মন॥\nমাতৃগণ সহযুজি বধাে চণ্ডিকাক।\nএহি আশা কৰি শুম্ভ পশিল ৰণক ॥\nনানা সেনা সঙ্গে তাৰ বলে মহাবল।\nত্রিদশৰ ভয়দাতা শুম্ভ মহাসুৰ॥\nপাছে শুম্ভ নিশুম্ভৰ সহিত দেবীৰ।\nবাজিল সংগ্রাম তাত আতি ভয়ঙ্কৰ॥\nবাণ বৰিষণ দৈত্য মুষলম ধাৰে।\nমেঘে যেন কৰে বৃষ্টি দেবীৰ ওপৰে॥\nশীঘ্ৰে দেবী ধনু ধৰি শুম্ভ নিশুম্ভৰ।\nশৰজাল কৈলা ব্যৰ্থ হনি নানা শৰ॥\nদেবী বাণগণে দৈত্য বাণ নাশি যত।\nদৈত্যৰ অঙ্গত পড়ি কৰিলাহা ক্ষত॥\n(১) নিশুম্ভে শানিত খড়গ আৰু ধৰি ঢাল।\nমৃগেন্দ্ৰৰ শিৰে বেগে কৰিল প্ৰহাৰ।\nসিংহক প্ৰস্তুত দেখি খুৰপাস্ত্ৰ ধৰি।\nনিশুম্ভৰ খড়গ চৰ্ম্ম ছেদিলা ঈশ্বৰ॥\nপাছে দৈত্য এক খড়গ কৰিলা ক্ষেপণ।\nতাকে দেবী খড়গহানি কৰিলা খগুণ॥\nমহাবলে মহাসুৰ ধৰি এক শূল।\nদেবীক উদ্দেশি পাছে কৰিলা প্ৰহাৰ॥\nআনে শূল বায়ুবেগে দেখি মহামায়া।\nমুষ্টিৰ আঘাতে চুৰ্ণ কৰিলা অভয়া।\nঘূৰাইয়া গদা এক নিশুম্ভ অসুৰ।\nচণ্ডিকাক প্ৰতি বেগে কৰিলা প্ৰহাৰ॥\nদুৰ্গতি নাশিনী চণ্ডী মাৱ জগতৰ।\nদৈত্য গদা কৈলা ভস্ম হানি নিজ শৰ॥\nঅনন্তৰে পশু ধৰি নিশুম্ভ দুৰ্ম্মতি।\nমহাকোপে যান্ত বীৰ চণ্ডিকাক প্ৰতি॥\nপশু হাতে লৈয়া আসে নিশুম্ভ কুপিত।\nদেখি চণ্ডী বাণ হানি পেলাইলা ভূমিত॥\nমহাবলী অনুজক ভূমিত মুৰ্চ্ছিত৷\nদেখি চণ্ডিকাক ধাইলা শুম্ভ আতি দুষ্ট॥\nদেহ আতি ভয়ঙ্কৰ আঠ ভুজ তাৰ।\nআকাশ মণ্ডল ব্যাপি শোভিলা শৰীৰ॥\nআৰোহি ৰথত দৈত্য লৈযা নানা শৰ।\nচণ্ডিকাৰ বধ আশে পশিলা ৰণত॥\nসমাগত দেখি তাঙ্ক চণ্ডিকা গোসাণী।\nশঙ্খনাদ ধনু শব্দ কৰিলা আপুনি॥\nঘণ্টা শব্দে দশদিশ লগাই খলক।\nসমস্ত দৈত্য সেনাক দিলাহা চমক॥\nঅনন্তৰে দেবী সিংহ কৰি মহাশব্দ।\nআকাশ পৃথিবী আৰু দিশ কৈলা স্তব্ধ॥\nপাছে কালী ঝাম্প দিয়া পশি গগণত।\nদুই হাতে ধৰণীত কৰিলা আঘাত॥\nসেই শব্দে পূৰ্ব্ব শব্দ ভৈলা তিৰোহিত।\nকালীৰ শবদে ব্যাপ্ত ভৈলন্ত জগত॥\nশিবদূতী অমঙ্গল কৰি অট্টহাস।\nসমস্ত দৈত্যক দেবী লগাইলা তৰাস॥\nকিন্তু সেহি মহাশব্দে শুম্ভ দৈত্যেশ্বৰ।\nনভৈলন্ত ত্ৰাস যুক্ত কোপত অস্থিৰ॥\nদুৰাত্মা অসুৰ তই সাবধানে থাক।\nতোক বধি জগতৰ কৰো নিষ্কণ্টক॥\nএহি বাণী চণ্ডিকাৰ শুনি দেব যাক।\nআকাশত থাকি “জয়” বোলন্ত দেবীক॥\nসংগ্ৰামত পশি শুন্তে চণ্ডিকাক প্ৰতি।\nসাক্ষাত অগণি শিখা ক্ষেপিলা শকতি॥\nধ্বক ধ্বক জ্বলে অগ্নি শক্তিৰ গাৱত।\nতাঙ্ক দেবী মহোঙ্কাৰে কৰিলা নিৰস্ত॥\nসিবেলা শুম্ভৰ সিংহনাদে ত্ৰিভুবন।\nব্যাপি ঘোৰ নিৰ্ঘাতক কৰিলা নিঃস্বন॥ (২)\nশুম্ভাসুৰে চণ্ডিকাক কৰে শৰ বৃষ্টি।\nশৰ সঙ্ঘ হানস্ত চণ্ডিকা দৈত্য প্ৰতি॥\nশুম্ভ ক্ষিপ্ত শৰজাল চণ্ডী কৰে নাশ।\nচণ্ডী ক্ষিপ্ত শৰগণ বিনাশে ৰাক্ষস॥ (৩)\nএহিৰূপে দৈত্যেশ্বৰ শুম্ভৰ সহিত।\nনানা ৰূপে কৰে লীলা চণ্ডিকা যুদ্ধত॥\nপাছে কোপে ভগৱতী হানিলাহা শূল।\nশূলাঘাতে দৈত্যেশ্বৰ ধৰাত পড়িল ॥\nমূৰ্চ্ছিত ভৈলন্ত যেবে দৈত্যৰ ঈশ্বৰ।\nনিশুম্ভ চেতনা পাই লৈলা ধনুশৰ॥\nধনুত পূৰাই বাণ ভেদিলা কালীক।\nকৌশিকীক বিন্ধি পাছে বিন্ধিলা সিংহক॥\nপুনশ্চ দানৱ ধৰি অযুতেক হাত।\nচক্র অস্ত্রে চণ্ডিকাক কৈলা আচ্ছাদিত॥\nমায়াবী দৈত্যৰ মায়া দেখি নাৰায়ণী।\nভৈল ক্রুদ্ধা ভগৱতী দুর্গতি নাশিনী॥\nধনুক টঙ্কাৰি পাছে হানি তীক্ষ্নবাণ।\nনিশুম্ভৰ অস্ত্র যত কৰিলা বাৰণ॥\nনিশুম্ভ বেগেৰে পাছে ধৰি গদা গোট।\nচণ্ডিকাৰ বধ আশে মহাকোপে যন্ত॥\n(৪) ধাবিত দৈত্যক দেখি চণ্ডিকা নিশিত।\nখড়গধৰি গদা তাৰ কাটিলা দূৰত॥\nগদা ব্যৰ্থ দেখি দৈত্য লৈয়া হাতে শূল।\nযান্ত বেগে দেবী পাশে নিশুম্ভ পামৰ॥\nশূল ধৰি সমাগত নিশুম্ভ অসুৰ।\nহিয়াত চণ্ডিকা বেগে ক্ষেপিলা ত্ৰিশূল॥\nশূল বিদ্ধ হিয়া হন্তে সেহি অসুৰৰ।\nমহাবলী এক দৈত্য হৈলন্ত বাহিৰ॥\nদেবীক বোলন্ত বাণী সেহি দৈত্য গোট।\nথাক তই দিবো মই ফল সমুচিত॥\nদেখি তাঙ্ক মহাকালী কৰি অট্টহাস।\nলইলা হাতত খড়গ চন্দ্ৰ পৰকাশ॥\nসেহি খড়্গে তাৰ মুণ্ড কৰি নিপাতন।\nভূমিত পেলাইলা দেহ কৰে আস্ফালন॥\nতীক্ষ্ণ দন্তে ভাঙ্গি গ্ৰীবা কতেক দৈত্যৰ।\nভক্ষণ কৰিলা সিংহে অনেক অসুৰ॥\nবিস্তাৰি বদন কালী আৰু শিবদূতী।\nঅনেক দানৱ ৰঙ্গে ভক্ষিলা তহিতি॥\nকাৰ্ত্তিকীৰ শক্ত্যাবাতে কতেক অসুৰ।\nনশ্বৰ জীবন এড়ি গৈলা যম পুৰ॥\nকমণ্ডলু জলসিঞ্চি দানৱৰ প্ৰাণ।\nব্ৰহ্মাণী কৰিলা ৰণে দৈত্যৰ নিৰ্ব্বাণ।\nশূল হানি মাহেশ্বৰী দৈত্যৰ হিয়াত।\nকতেক বধিলা প্ৰাণে পড়িলা ভূমিত॥\nবাৰাহীৰ দন্তাঘাতে বিদীৰ্ণ হৃদয়।\nহৈয়া কতো দৈত্য যান্ত পৰি যমালয়॥\nবৈষ্ণবীৰ চাক্ৰাবাতে বজে ইন্দ্ৰানীৰ।\nকতো দৈত্য ত্যজি প্ৰাণ কৰে ধৰ ফৰ॥\nকতো দৈত্য দেহি ৰণে ত্যজিলাহা প্ৰাণ।\nকতেক পলাই ৰাখে আপোন জীবন॥\nঅনেক দৈত্যক সেহিছেগে পঞ্চানন।\nকালী আৰু শিৱদুতী কৰিলা ভক্ষণ॥\nএহিৰূপে নিশুম্ভক দৈত্য সেনা সমে।\nবিনাশিলা ভগৱতী চণ্ডিকা সংগ্ৰামে॥\nআহাঁ কিনো মহাভাগ্য অসুৰ গণৰ।\nসাক্ষাতে দেবীক দেখি পৰাণ ত্যজিল॥\nবধিলা চণ্ডিকা যাক সেহি মহাৰণে।\nনোহে বধ তাৰ স্থিতি কৈলাস ভুবনে॥\nদয়াময়ী জগন্মাতা জানা নৰগণ।\nআক জানি কৰা চিন্তা দেবীৰ চৰণ॥\nতাৰিণি নিস্তাৰ কৰাহা ইবাৰ\nচৰণে লৈলা শৰণ॥\nঋষি নিগতি শুনা নৰ পতি\nপাছে কেন কথাভৈল।\nনিশুম্ভ নিহত, দেখিয়া ৰণত,\nশুম্ভৰ ক্ৰোধ বাঢ়িল॥\nযত সহচৰ, আছিল তাহাৰ,\nসবাৰ ভৈল নিধন।\nশোকে ক্ৰোধেতাৰ, বিহৰল শৰীৰ,\nকৰে চট ফট প্ৰাণ॥\nবেগে ধাই দৈত্য, চণ্ডীৰ আগত,\nবুলিলা কঠোৰ বাণী।\nমিছাগৰ্ব্ব কৰ, নানা সহচৰ,\nতই যে অতি মানিনী॥\nব্ৰহ্মাণ শিৱাণী, কাৰ্ত্তিকী ইন্দ্ৰাণী,\nইত্যাদি অসংখ্য তোৰ।\nলৈয়া সহচৰ, কৰিছ সমৰ,\nধিক বীৰ্য্যবল তোৰ॥\nশুম্ভ বাণী শুনি, দেবী কাত্যায়ণ,\nউচিত দিলা উত্তৰ।\nএহি জগতত, মই এক মাত্ৰ,\nদ্বিতীয় নাহিকে আৰ॥\nদেখ দুষ্ট হই, ক্ষণিকতে মই,\nমোহোৰ বিভূতি যত।\nনিজৰ গাৱত, কৰো সম্বৰণ,\nস্থিৰ কৰ তোৰ চিত্ত॥\nব্ৰহ্মাণী প্ৰভৃতি, পাছে দেব শক্তি,\nভৈলাহা লয় চণ্ডীত।\nহুয়া একাকিনী, দেবী কাত্যায়ণী,\nশুম্ভক বাণী বোলন্ত।\nমই বহুৰূপে, প্ৰবেশি সংগ্ৰামে,\nকৰিলো দৈত্য সংহাৰ।\nসংহৰি সবাক, ভৈলো মই এক,\nএবে ৰণে ভব স্থিৰ ॥(১)\nপাছে শুম্ভ মহাবীৰ।\nসহিত চণ্ডীৰ, কৰন্ত সমৰ,\nদৈত্যে চণ্ডিকাক, চণ্ডিকা দৈত্যক,\nতীক্ষ তীক্ষ্ণ নানা শৰ।\nগদা শক্তি শূল, পৰিঘ তোমৰ,\nমূষল শেল মুদ্গৰ॥\nচক্ৰ অসি পাশ, ক্ৰুৰ ভিন্দিপাল,\nকৰন্ত কোপে প্ৰহাৰ।\nদাৰুণ সমৰ, শুম্ভ চণ্ডিকাৰ,\nদেখি ভীত চৰাচৰ॥\nযত তীক্ষ্ণশৰ, কৰন্ত প্ৰহাৰ,\nচণ্ডিকা কৰি সন্ধান।\n(২) অনুৰূপ শৰ, হানি দৈত্যেশ্বৰ,\nদুৰতে কৰে বাৰণ॥\nদিব্য অস্ত্ৰ যত, ক্ষেপণ কৰম্ভ,\nচণ্ডীক প্ৰতি অসুৰ।\nহুঙ্কাৰ শবদে, দেবী অনায়াসে,\nকৰন্ত চণ্ডিকা দূৰ॥\nহানি শৰ শত, অসুৰ দুৰ্ব্বৃত্ত,\nচণ্ডীক কৰে আচ্ছন্ন।\nকোপে হানি বাণ, চণ্ডিকা দৈত্যৰ,\nকৰিলা ধনু ছেদন॥\n(৩) কাৰ্ম্মক খণ্ডিত, দেখি শুম্ভ দৈত্য,\nলইলা হাতে শকতি।\nচক্ৰে তেতিক্ষণে, দানৱৰ হাতে,\nসূৰ্য্য পৰকাশ, খড়্গ চন্দ্ৰ হাস,\nবিমল চৰ্ম্মৰ ঢাল।\nধৰি দৈত্যেশ্বৰ, কোপত অস্থিৰ,\nদেবীক প্ৰতি ধাইল॥\nধৰি ধনু শৰ, চণ্ডিকা সত্বৰ,\nখড়্গ চৰ্ম্ম লক্ষি তাৰ।\nক্ষেপি তীক্ষ্ণবাণ, কৰিলা খণ্ডন,\nনিৰস্ত্ৰ ভৈল অসুৰ॥\nৰথ ঘোড়াহত, সাৰথি নিহত,\nকাৰ্ম্মক ভৈল খণ্ডিত।\nকোপে দৈত্যেশ্বৰ, লইলা মুদ্গৰ,\nদেবীৰ বধে উদ্যত॥\nহাততে দৈত্যৰ, কাতিলা মু্দ্গৰ,\nমাৰিদেবী তীক্ষ্ণ বাণ।\nতথাপি দুৰন্তু, কৰি মুষ্ঠিদৃঢ়,\nহিয়াত কৰে ক্ষেপণ॥\nহস্ত তলাবাত, দৈত্যৰ হিয়াত,\nকৰিলা চণ্ডিকা বেগে।\nপড়িলা ভূমিত, সেহি মহা দৈত্য,\nপুনশ্চ উঠিলা ছেগে॥\nউঠি তেতিক্ষণে, দেবীক গগণে,\nচণ্ডিকা তথাত, দৈত্যৰ সহিত,\nকৰন্ত থোৰ সমৰ॥\nকৰে বাহু যুদ্ধ, শূন্য আকাশত,\nচণ্ডিকা দৈত্য সহিত।\nসিদ্ধ মুনিনৰ, কিন্নৰ অমৰ,\nদেখিয়া সবে বিস্মিত॥\nবহুকাল তাত, অসুৰ সহিত,\nচ ণ্ডিকা কৰি সমৰ।\nবেগে ধৰি তাস্ক, ঘুৰাই দশদিশ,\nক্ষেপিলা ধৰণী তল॥\nভূমিতলে পড়ি, দুৰন্ত দেবাৰি,\nদৃঢ় মুষ্টি কৰি হাত।\nবধাৰ্থে চণ্ডীৰ, কোপতে অস্থিৰ,\nদশন কামুৰি যান্ত॥\nআসে দৈত্যেশ্বৰ, কণ্টক দেবৰ,\nচণ্ডিকা কৰি দৰ্শণ।\nকৰি শূলাঘাত, তাহাৰ হিয়াত,\nভূমিত কৈলা পাতন॥\nগত প্ৰাণ দৈত্য, পৰিল ভূমিত,\nদেবী খুলে হৈয়া ক্ষত।\nদ্বীপ সমন্বিতে, সাগৰ সহিতে,\nপৃথিবী ভৈলা কম্পিত॥\nশুম্ভ মহাদৈত্য, যেবে ভৈলা হত,\nজগতে লভিলা শান্তি৷\nনিৰ্মল আকাশ, সূৰ্য্য পৰকাশ,\nচন্দ্ৰমা ধৰিল কান্তি॥\nউল্কা বজ্ৰপাত, আদি মহোৎপাত,\nআছিলা পূৰ্ব্বত যত।\nবিনাশে শুম্ভৰ, সবে ভৈল দূৰ,\nনিয়মে বহে সৰিত॥\nসবে দেবগণ, হৰষিত মন,\nভৈলন্ত বধে শুম্ভৰ।\nহৈলন্ত বাদ্য মধুৰ॥\nজুৰাইয়া প্ৰাণ, বহে সমীৰণ,\nপ্ৰকাশে আতি তপন।\nযজ্ঞৰ অনল, চৌদিকে জ্বলিল,\nযত অমঙ্গল, সবে ভৈল দূৰ,\nদেবৰো গুচিল দৰ।\nযত দেৱবৃন্দ, কৰি মহানন্দ,\nকৰন্ত স্তব দেবীৰ॥\nশুনা নৰগণ, চণ্ডীৰ আখ্যান,\nদ্বিজ কীৰ্ত্তচন্দ্ৰে, ৰচিলা প্ৰবন্ধে,\nচণ্ডীক কৰি স্মৰণ॥\nভবভয় নিবাৰিণি দনুজ নাশিনি।\nআমাক কৰুণা কৰা জগত জননি॥\nতপোধন বোলে শুনা সুৰথ ৰাজন।\nশুম্ভক বধিলা দেবী কৰি মহাৰণ॥\nইষ্ট সিদ্ধি হেতু আনন্দিত দেবগণ।\nআৰম্ভিলা ভক্তিভাবে চণ্ডীৰ স্তৱন॥\nঅগ্নিক আগত কৰি হৈয়া কৃতাঞ্জলি।\nকৰন্ত অমৰে স্তুতি আনন্দে উথলি॥\nআত্ৰিতৰ তুমি দেবি সন্তাপ নাশিনী।\nহইয়ো প্ৰসন্না এবে জগত জননি॥\nচৰাচৰ জগতৰ তুমিসে ঈশ্বৰী।\nজগতক কৰা ৰক্ষা হেৰা বিশ্বেশ্বৰি॥\nবসুমতী ৰূপে তুমি হুয়া অবস্থিত।\nধাৰণ কৰিয়া তুমি ৰাখিছা জগত॥\nঅনন্ত শকতি তযু জলৰূপে তুমি ।\nতুষিলাহা সমস্তকে কি বর্ণাবো আমি॥\nতুমিসে বিষ্ণুৰ শক্তি জগতৰে মুল ।\nতুমি মহামায়া তব অনন্তযে বল ॥\nমায়াৰূপে জগতকে কৰিছা মােহিত।\nহৈলে তুমি সুপ্রসন্ন হােৱে লোক মুক্ত॥\nযজ্ঞবিদ্যা মহাবিদ্যা আদি মতবিদ্যা।\nতোমাৰসে মুক্তি ভেদ তুমি মাত্র আদ্যা॥\nনাৰী ৰূপে আছে যেই এহি জগতত।\nসবাই তােমাৰ অংশ আমাৰ বিদিত॥\nএকাকিনী তুমি মাৱ ব্যাপিলা ভুবন।\nকিতোমাৰ আছে স্তুতি কৰে কোনজন॥\nতুমি সৰ্ব্ব স্বৰূপা যে ভোগ মােক্ষদাত্রী।\nতােমাক কৰয় স্তয় আছে কাৰ শক্তি॥\nবাক্যৰ অতীত তুমি মনৰে অতীত।\nচিদানন্দ ময়ী তুমি গুণৰো অতীত॥\nকিন্তু এহি তযু মূৰ্ত্তি কৰি নিৰীক্ষণ।\nকৰিবোহোঁ তব স্তুতি এহি মাত্র মন॥\nবুদ্ধি ৰূপে আছা তুমি হৃদয়ে সবাৰ।\nস্বর্গ মােক্ষ প্রদা তুমি কৰাে নমস্কাৰ॥\nকলা কাষ্ঠা আদি কালৰূপে অবস্থিত।\nহুয়া তুমি জগতকে কৰিছা চালিত॥\nব্ৰহ্মাণ্ডৰো হােৱে লয় শক্তিতে তােমাৰ ।\nনাৰায়ণ কৰােহোঁ তােমাক নমস্কাৰ॥\nসবাৰ মঙ্গল তুমি সর্ব্বার্থ সাধিনী।\nজগতকে কৰা ৰক্ষা তুমি ত্রিনয়ণী ॥\nগৌৰবৰ্ণ দেহ তযু কুমাৰ কান্তি।\nনাৰায়ণি তব পদে আমাৰ প্রণতি॥\nস্ৰজন পালন সংহৰণ তব শক্তি।\nসত্ব ৰজ আৰু তম তােমাত যে স্থিতি॥\nতুমি সনাতনী দেবী জগত আধাৰ ৷\nতােমাক কৰােহোঁ নাৰায়ণি নমস্কাৰ ॥\nআত্ৰিতক দৰিদ্ৰক কৰা পৰিত্ৰাণ ৷\nপীড়িতক সর্ব্বকালে কৰাহা ৰক্ষণ॥\nসবাৰো যে মনে দুঃখ কৰা উপশম৷\nনাৰায়ণি কৰো আমি তােমাক প্রণাম॥\nহংসযুত বিমানত কৰি আৰােহণ।\nব্ৰহ্মাণীৰ ধৰি ৰূপ কৰিছা পালন॥\nকুশ জল সিঞ্চি জগতকে দিছা শান্তি।\nনাৰায়ণি শ্ৰীচৰণে কৰােহোঁ প্রণতি॥\nমহেশ্বৰী ধৰি ৰূপ বৃষভ বাহন।\nত্রিশূল ভুজঙ্গ চন্দ্র তােমাৰ ভূষণ॥\nদুৰন্ত দৈত্যৰ দৰ্প কৰিলাহ চুৰ ।\nনাৰায়ণি তোমাক কৰোহোঁ নমস্কাৰ ॥\nধৰি কাৰ্ত্তিকীৰ ৰূপ অতি মনোহৰ।\nময়ূৰ কুক্কুট সমে কৰিলা বিহাৰ॥ (১)\nদৈত্য গৰ্ব্ব কৈলা খৰ্ব্ব ধৰি মহাশক্তি।\nনাৰায়ণি কৰো আমি তােমাক প্রণতি॥\nধৰি বৈষ্ণৱীৰ ৰূপ ভৈলা চতুভুজ।\nশঙ্খ চক্ৰ গদা ধনু তাহাত বিৰাজ ॥\nঅনেক অসুৰ ৰণে কৰিলা সংহাৰ ।\nহােৱাঁহে প্রসন্না নাৰায়ণি নমস্কাৰ ॥\nধৰি বাৰাহীৰ ৰূপ উদ্ধাৰিলা ভূমি।\nহাতত ভীষণ চক্ৰ ধৰিলাহা তুমি ॥\nদেবী তুমি শুভঙ্কাৰী বধিলা অসুৰ।\nকৃপা কৰা নাৰায়ণ কৰো নমস্কাৰ ॥\nভয়ঙ্কৰ নৰ সিংহ মূর্ত্তি চমৎকাৰ ।\nধৰি দেবী দৈত্যগণ কৰিলা সংহাৰ ॥\nত্রিভুবন কৈলা ৰক্ষা সংহৰি অসুৰ ।\nনাৰায়ণি কৰেহোঁ তােমাক নমস্কাৰ॥\nবজ্রহস্তা তুমি দেবি কিৰীট ধাৰিণী ।\nসহস্র লােচন ধৰি শােভিলা আপুনি॥\nঅনায়াসে বৃত্ৰাসুৰ কৰিলা সংহাৰ ।\nনাৰায়ণি তযু পদে প্রণাম আমাৰ ॥\nশিবদূতী ৰূপে তুমি ৰণৰ মাজত।\nবধিলাহা দৈত্য সেনা অযুত নিযুত ॥\nতব মহানাদে ভৈলা কম্পিত ধৰণী ।\nকৰােহোঁ তােমাক সেৱা আমি নাৰায়ণি॥\nনৰ মুণ্ডমালা গাঁঠি কৰিলা ধাৰণ।\nঘােৰ দন্ত পংক্তি ভযু কৰাল বদন॥ (৩)\nমুণ্ডক বধিলা তুমি ৰূপে চামুণ্ডাৰ ।\nনাৰায়ণি কৰােহোঁ তােমাক নমস্কাৰ॥\nতুমি লক্ষ্মী তুমি লজ্জা তুমি বেদ বিদ্যা॥\nশ্রদ্ধা পুষ্টি স্বধাৰূপা নিত্য আৰু আদ্যা।\nপ্রলয়ৰ ৰাত্ৰি তুমি জগত মােহিনী।\nকৰােহোঁ প্রণাম তযু পাৱে নাৰায়ণি॥\n(৪) তুমিমেধা তুমিশ্রেষ্ঠা তুমি সৰস্বতী।\nতুমি মহেশ্বৰী সম্পদৰো অধিষ্ঠাত্রী॥\nসংহাৰ ৰূপিনী তুমি মঙ্গল কাৰিণী ।\nহইয়ো প্রসন্না দেবী নমাে নাৰায়ণি ॥\nতুমি সৰ্ব্বৰূপাা দেবি সবাৰ ঈশ্বৰী ।\nসমস্তৰে শক্তি তুমি নিজে আছা ধৰি ॥\nদৈত্যভয় হন্তে ৰক্ষা কৰাহা আমাক ।\nদুর্গা দেবি ননস্কাৰ কৰোহো তোমাক ॥\nএইযে তােমাৰ মনোহৰ ত্রিনয়ণ ।\nশোভিত বদন পদ্মা তপ্ত হেন হেন ॥\nসৰ্ব্বপ্রাণি হন্তে ৰক্ষা কৰোক আমাক ।\nকাত্যায়ণি প্রণিপাত কৰোহোঁ তােমাক ॥\nঅগ্নিহেন কান্তি ষাৰ অতি তীক্ষ্ন ধাৰ ।\nনাশিলে অশেষ দৈত্য ত্রিশূল তােমাৰ ॥\nসেহি শূলে ভয় নাশ কৰােক আমাৰ ।\n(৫) ভদ্র কালি তযু পদে নমাে পুণৰ্ব্বাৰ ॥\nযেই তব ঘণ্টা শব্দে ব্যাপি জগতক।\nকৰিলন্ত হীন তেজ সমস্ত দৈত্যক॥\nসেহি ঘণ্টা মাতৃ হেন পুত্ৰক ৰক্ষণ।\nপাপহন্তে আমাসাক কৰােক পালন॥\nঅসুৰৰ ৰক্ত মেদ পঙ্কত পঙ্কিল।\nতীক্ষ্ণ খড়গ তব হাতে আতিসে উজ্জ্বল॥\nকৰোক আমাৰ শুভ সেহি তযু অসি। (৬)\nচৰশে শৰণাগত ভৈলােহোঁ দেবেশি॥\nসবে ব্যাধি হােৱে নাশ হৈলে তুমি তুষ্টা।\nমনােৰথ হােৱে ব্যৰ্থ হৈলে তুমি কষ্টা॥\nনহয় বিপদ তব আশ্রিত জনৰ ।\nকিন্তু সেহি লােক হােৱে আশ্রয় অন্যৰ ॥\nআজি তুমি নানা ৰূপে ধৰি নানা মূর্তি।\nদুৰন্ত দৈত্যক বিনাশিলা ভগৱতী॥\nতােমা বিন এহি কৰ্ম্ম কাহাৰ শকতি।\nনিস্তাৰিলা অমৰক কৰি কৃপা আতি॥\n২) মায়াশাস্ত্রে বৈদ্যশাস্ত্রে আৰু তর্কশাস্ত্রে।\nআদ্যবেদ বাক্যে নীতিশাস্ত্রে জ্ঞানশাস্ত্রে॥\nআৰু ঘােৰ অন্ধকাৰ মমত্ব গৰ্ত্তত ।\nভ্ৰমাইছাহা জগতকে তুমি অবিৰত॥\nৰাক্ষসৰ মধ্যে আৰু তীব্ৰ বিষধৰ।\nসৰ্পৰ মাজত আৰু মধ্যত বৈৰীৰ॥\nদস্যগণ দাবানল সমুদ্ৰ মধ্যত।\nথাকি তুমি জগতকে ৰাখিছ সতত॥\nতুমি বিশ্বেশ্বৰী হেতু পালিছা জগত।\nব্ৰহ্মাণ্ডৰো আত্মা তুমি ধৰিছা জগত॥\nযি সবে তোমাত ভক্তি কৰে দৃঢ় ৰূপে।\nব্ৰহ্মাদিৰো পূজনীয় সি সব স্বৰূপে॥\nব্ৰহ্মাণ্ডৰ যত প্ৰাণী তোমাতে আশ্ৰিত।\nনানা ৰূপে উপাসনা তোক কৰন্ত॥\nসম্প্ৰতি যে মহাদেবি শত্ৰু বিনাশন।\nকৰি তুমি জগতক কৰিলা ৰক্ষণ॥\nএহি ৰূপে সুপ্ৰসন্ন হইয়া সততে।\nআমাক কৰিবা ৰক্ষা অৰি ভয় হন্তে॥\nজগতৰ যত পাপ কৰা আশু ক্ষয়।\nদুৰ্ভিক্ষ মৰক আদি কৰাহা বিলয়॥\nতুমি পূজ্য জগতৰে ব্যাধি জগতৰ।\nনাশ কৰি মহাদেবি কৰা উপকাৰ॥\nত্ৰিভুবনবাদী লোকে কৰিছে প্ৰণতি৷\nসিয়া ইন্টবৰ দেবি তুমি বৰদাত্ৰী॥\nএহি ৰূপে দেবগণে কৰিলন্ত স্তুতি।\nভৈলাহা প্রসন্ন দেবী দুর্গা ভগৱতী ॥\nঘােৰ মূৰ্ত্তি ত্যজি তৈল প্রসন্ন বদন।\nস্মিত মুখে ত্রিদশক বুলিলা বচন॥\nমাৱৰ হৃদয় আতি শিৰিষ কোমল।\nভক্তৰ স্তুতিত তুষ্টা দেবী সর্ব্বকাল॥\nহেন জানি নৰগণে তেজি আন কাম।\nপাতক চাড়োক বােলা দুর্গা দুর্গা নাম॥\nদিলা ইষ্টবৰ, ত্রিদশ সবাক,\nতুমি দেবি দয়াময়ী॥\nত্রিদশৰ স্তুতি, শুনি ভগৱতী,\nভৈলন্ত সন্তোষ আতি।\nসমস্ত দেবক, বুলিলন্ত বাৰু,\nহে দেবগণ, তৈলােহোঁ এসম,\nবাঞ্চিত কৰা বেকত।\nদিবাে মই বৰ, অর্থে জগতৰ,\nসমস্তে মােৰ আদৃত॥\nঅমৰ বদতি, মাৰ বিশ্বেশ্বৰি,\nএহি ৰূপে বাৰম্বাৰ।\nজগত ৰক্ষণ, শত্রু বিনাশন,\nকৰিবাহা দিয়া বৰ॥\nত্রিদশৰ বাণী, শুনি কাত্যায়ণী,\nবুলিলা সুধা বচন। (৮)\nদানৱৰ ভীতি, নাহিকে সম্প্রতি,\nযােৱা সবে নিজ স্থান॥\nবৈবস্বত নামে, সপ্তম মনুত,\nঅষ্টাবিংশ যুগে পুনঃ। (৯)\nশুম্ভযে নিশুম্ভ, নামে অন্য দুই,\nদানৱ হৈব উৎপন্ন॥\nমই সিবেলাত, নলৰ ঘৰত,\nযশােদাত হৈয়া জাত।\nদুগােটা দৈত্মক, কৰিবোহোঁ নাশ,\nবসতি কৰি বিন্ধ্যত॥ (১০)\nভয়ঙ্কৰ ৰূপে, এহি ধৰাধামে,\nহুয়া মই অবতাৰ ।\nবৈপ্রচিত্ত নামে, দানৰ সবাক,\nমহা ভূযুঙ্কৰ, সিসব অসুৰ,\nকৰন্তে মােৰ ভক্ষণ।\nডালিমৰ ফুল, হেন দন্তপংক্তি,\nহৈবন্ত ৰক্ত বৰণ॥\nমােক সিবেলাত, স্বৰগে দেবতা,\nমৰ্ত্তত মানৱ গণ ।\nহেৰক্ত দুস্তিকা, নামক উচ্চৰি,\nকৰিব সবে স্তবন॥\nশতেক বৰিষ, ব্যাপি অনা বৃষ্টি,\nহৈবন্ত ধৰণী তলে।\nসিকালত মােক, কৰিব স্তবন,\nসমস্ত মুনি মণ্ডলে ॥\nমুনিৰ স্তুতিত, হুয়া মই তুষ্ট,\nনয়ন ধৰি শতেক।\nহৈবো অবতাৰ, অযোনি সম্ভৱ,\nৰাখন্তে যত প্ৰাণীক॥\nশতেক নোচনে, যত মুনি গণে,\nকৰন্তে মই দৰ্শন।\nশতাক্ষী আমাৰ, নাম কৰিবন্ত,\nহেৰা দেৱগণ, জল বৰিষণ,\nযাবত নোহে ধৰাত।\nস্ৰজি নানা শাক, দেহ হন্তে মোৰ,\nপুষিবো প্ৰাণী সমস্ত॥\nশাকম্ভৰী নাম, সিকালত মোৰ,\nজগতে হৈবন্ত খ্যাতি।\nঋষি মুনি নৰে, কিন্নৰ অমৰে,\nকৰিবন্ত মোক স্তুতি॥\nদুৰ্গম নামক, এক মহা দৈত্য,\nসিকালে কৰিবো হত।\nতান হন্তে মোৰ, দুৰ্গা দেবী নাম\nজগতে হৈবন্ত খ্যাত॥\nমই পুনৰপি, ভীম ৰূপ ধৰি,\nমুনিগণ ৰক্ষা, কৰিবাক হেতু,\nকৰিব ৰাক্ষস হত॥\nমোক সিবেলাত, মুনিগণ যত,\nকৰিব ভক্তিৰে স্তুতি।\nভীমা দেবী নাম, ধৰিয়া তথাত,\nহৈবোহোঁ জগতে খ্যাতি॥\nপাছে দৈত্য এক, অৰুণ নামক,\nহৈবন্ত দেব অৰাতি।\nবলে মহাবল, পীড়া ত্ৰিলোকৰ,\nকৰিব অসুৰে আতি॥\nভ্ৰমৰ বেষ্টিত, ভ্ৰমৰৰ ৰূপ,\nধৰি মই সিবেলাত।\nহিতে ত্ৰিলোকৰ, সি মহা সুৰক,\nসিদ্ধ মুনিনৰে, দেব বিদ্যাধৰে,\nসমস্তে মোৰ স্তুবন।\nকৰিব উল্লাসে, সেহি অবসৰে,\nলৈববাহো ভ্ৰামৰী নাম॥\nদানৱ জনিত, এনুৱা পীড়ণ,\nহৈবন্ত যেই বেলাত।\nসিবেলাত মই, অবতাৰ হই,\nকৰিবো শত্ৰু নিপাত॥\nজগত জননী, বিপদ নাশিনী,\nঅপাৰ কৃপা তাহাৰ।\nনাশি দৈত্যগণ, জগত ৰক্ষণ,\nকৰিলন্ত ভয় দূৰ॥\nহেন জানি নৰে, দেবীক অন্তৰে,\nসুমৰাহা ঘনে ঘনে।\nআখ্যান চণ্ডীৰ, আতি মনোহৰ,\nদ্বিজ কীৰ্ত্তি চন্দ্ৰে ভনে॥\nদুৰ্গতি নাশিনি! দানৰ ঘাতিনি।\nকৰ কৃপা মাৰ! পতিত পাবনি।\nপুনৰপি দেবী অমৰ গপক\nহসিত বদনে বুলিলন্ত বাক।\nস্তবে তোমাসাৰ মোক যেইজন\nকৰিবন্ত সদা ভক্তিত স্তবন॥\nতাৰ যত পীড়া বিপদ নিচয়\nকাৰবোহোঁ নাশ নাহিকে সংশয়।\nমধু কৈতভৰ মহিষ সুৰৰ\nবধৰ স্বাদ শুম্ভ নিশুম্ভৰ॥\nযি সবে ভক্তিৰে কৰিব কীৰ্ত্তন\nহৈব সিসাৰ ধন কান্তি মান।\nঅটমীমা অথবা নৱমী তিথিত\nচতুৰ্দশাতবা আমাৰ মাহাত্ম্য॥\nএকচিও ভাবে যিদবে আমাত\nকৰি দৃঢ়ভক্তি শ্ৰবণ কৰন্ত।\nনোহে সিসবাৰ অলপো দুস্কৃত\nবিপদ দৰিদ্ৰতা বন্ধুৰে বিযুক্ত॥\n[ ১৩৪ ] চণ্ডিকাখ্যান।\nশক্ত হস্তেভয় আৰু দম্ভভয় নৃপতি ভীতি কদাপি নহয়। অস্ত্র শস্ত্রভয় আৰু অগ্নিভয় জলহন্তে ভয় নহয়নিশ্চয়। অতএব মোৰ উত্তম আখ্যান [>] সমাহিত মনে কৰিব পঠন। সদা ভক্তিভাবে কৰিব শ্ৰণ সোহসে মঙ্গল আতি বিতোপন। তামাৰ আখ্যানে অনেক উৎপাত মহা মাৰা পীড়া কৰিবন্ত নষ্ট। নানা উপসর্গ মহামাৰী জন্য মােহোৰ মাহাত্মে কৰিব বাৰণ। গৃহেযাৰ মম পবিত্র আখ্যান ভক্তিভাবে সদা নকৰােহঁ ত্যাগ তাহাৰ ভবন সৰ্ব্ব কালোেত কৰে। সন্নিধান। যজ্ঞ বলিদান আমাৰ পূজাত [ ২ } পুত্র জম্মবিহা আদি উৎসৱত।  সমাহিত মনে, একান্ত ভাবে।  বিহা, বিবাহ। কৰ পঠন। [ ১৩৫ ] চণ্ডিকাখ্যান। ১২৭ কৰিব পঠন কৰিব শ্রবণ। যদ্বা অপণ্ডিত পূৰ্ব্বক কৰন্ত। সাদৰে গ্ৰহণ বাঞ্চিত পূৰণ। শৰত কালত শ্রদ্ধাত কৰন্ত । পবিত্র আখ্যান কৰয় শ্রবণ মােৰ এহিকথা ভক্তিভাবে সবে হৌক পণ্ডিত মােবােৰ আখ্যান পূজা বলিহােম কৰি কৰােতাৰ যেই জনে মােৰ বার্ষিক অচ্চন তাত যদি মােৰ ভক্তি ভাবে নৰে সমস্ত বিপত্তি নাহিকে সংশয় হােৱে ধনধান্য আৰু ভাৰ্য্যাপুত্র শুনিলে আমাৰ আৰু অবতাৰ নখাকন্তু তাৰ পাৱে সুখশান্তি যিসবে আমাৰ কৰে সিসবাৰ প্রসাদে আমাৰ দূৰ হয় তাৰ । ঐশ্বৰ্য অপাৰ কৃপাত যে মােৰ ? পবিত্র আখ্যান ৰণে পৰাক্ৰম । হৃদয়ত ভীতি অনেক বিভূতি। চৰিত্ৰ শ্ৰবণ হৈবন্ত কল্যাণ । [ ১৩৬ ] ১২৮ চণ্ডিকাখ্যান। শত্রুগণ ক্ষয় পুত্র পৌত্র সহ দুঃস্বপ্ন দর্শনে উগ্ৰগ্রহ পীড়া মোৰ উপাখ্যান উপসর্গ যত ভূতাদি সম্ভব কৰে নিবাৰণ অন্যোন্য বিবাদ কৰয় ভঞ্জন দুৰ্বও সবাৰ ভূত পিশাচক আমাৰ আখ্যান কৰােহেঁ৷ সন্নিধি গন্ধ পুষ্প ধূপ অভিষেক হােম আৰু নানা ভােগ্য দিয়া মােককৰে কৰি বৰিষেক কৰন্ত যাদৃশ বংশৰ উন্নতি আনন্দত গতি। শান্তিক কর্মত জনিত ব্যাধিত। কৰিব শ্রবণ হৈবে উপশম। পীড়া বালক আখ্যানে আমাৰ হৈলে উপস্থিত আমাৰ চৰিত ; কৰে বল হীন কন্ত নাশন। কৰে যদি পাঠ নিশ্চয়ে তাহাত দীপ বলি দান ব্রাহ্মণ ভোেজন। ৰতন কাঞ্চন প্রত্যহ পূজন। ইমতে অর্চন\nপ্রতি উৎপাদন [ ১৩৭ ]\nএকবাৰ মাত্ৰ আখ্যান আমাৰ\nশুনিলে তাদৃশ প্ৰীতি হয় মোৰ॥\nমোৰ অবতাৰ কথাৰ কীৰ্ত্তনে\nআৰু ভক্তিনম্ৰ ভাবত শ্ৰবণে।\nকৰে পাপ নাশ আৰোগ্য প্ৰদান\nপ্ৰাণীগণ হস্তে কৰে পৰিত্ৰাণ॥\nসমৰ কালীন দৈত্য বিনাশন\nশুনে যদি মোৰ পুৰুষে আখ্যান।\nশক্ৰকৃত ভয় নহয় তাহাৰ\nসুখ সম্পদত যাই সৰ্ব্বকাল॥\nতোমা সবে যেই কৰিলাহা স্তুতি\nকৰিলেক আৰু নাৰদ প্ৰভৃতি৷\nকৰিলন্ত মোক বিধাতা স্তবন\nসিসব স্তবনে হোৱে তত্ত্বজ্ঞান॥\nঅৰণ্যত কৰে অনলে বেষ্টিত\nদস্যুগণে যদি আক্ৰমে মাৰ্গত।\nশত্ৰুগণে যদি ধৰে নিৰ্জনত\nসিংহ ব্যাঘ্ৰ হস্তী পীড়ন্ত বনত॥\nকোপত ৰাজাৰ বধ্য ভূমিগত\nঅথবা দোষত লৌহ নিগড়িত।\nসমুদ্ৰৰ মধ্যে নৌকাৰোহণত\nকৰে যদি বায়ু তাত অঘূৰ্ণিত॥\nদাৰুণ সংগ্ৰামে হৈলে অস্ত্ৰপাত\nব্ৰণাদি পীড়াত ইসব বাধাত।\nকৰে যদি মোৰ চৰিত স্মৰণ\nবাধাহন্তে ত্ৰাণ পাৱে নৰগণ॥\nচৰিত স্মৰণে মোৰ প্ৰভাৱত\nসিংহ বাঘ হাতী দুস্যু বৈৰি যত।\nভকতক মোৰ নকৰি ধৰ্ষণ (৩)\nদূৰ হন্তে সবে কৰে পলায়ণ॥\nমেধস বদতি চণ্ডিকা গোসানী\nঅমৰ গণক এহিৰূপে বাণী।\nবুলি আশ্বাসিয়া সুৰথ ৰাজন\nআগত সবাৰ ভৈলা অন্তৰ্ধান॥\nশত্ৰু বিনাশন ভৈল ত্ৰিদিশৰ\nগুচিল সবাৰ ভয় দানৱৰ।\nপালিষজ্ঞভাগ যথ পূৰ্ব্ববত\nনিজ নিজ ভাঙ্গে বসিলা স্বৰ্গত॥\nভৈলা যেবে হত শুম্ভ মহাৰ\nৰণত নিশুম্ভ হাতে চণ্ডিকাৰ।\nচণ্ডিকাৰ ভয়ে শেষ দৈত্য যত\nপ্ৰবেশিলা পাছে পাতাল পুৰীত॥\nএহি ৰূপে নৃপ দেবী সনাতনী\nহুয়া অবতাৰ জগত জননী।\nকৰে পুনঃ পুনঃ জগত পালন\nদুৰ্বত্তক বলে কৰি সংহৰণ॥\nমুহিছে প্ৰাণীক সেহি ভগৱতী\nস্ৰজিছে জগত সেহি দেব শক্তি॥\nকৰিলে ভকতি হুয়া তুষ্ট আতি\nদেন্ত তত্ত্বজ্ঞান অতুল বিভৃতি॥\nপ্ৰলয় কলিত ধৰণীৰ পতি\nমহামাৰী ৰূপে সেহি ভগৱতী\nঅখিল ব্ৰহ্মাণ্ড ব্যাপি ঘোৰ ৰূপে\nজগতৰ প্ৰাণী সংহৰে নিমিষে॥\nমহামাৰী দেবী জনম ৰহিত\nজে প্ৰাণীগণ সৃষ্টিৰ কালত।\nস্থিতিকালে দেবী জগত জননী\nপ্ৰাণীক পালন কৰে সনাতনী॥\n[ ১৪০ ] চণ্ডিকাখ্যান।\nমনুষ্ণ গৃহত সম্পদ কালত। যত নগণ আৰু যে মৰণ আদি উপহাৰ কৰন্ত দেবাৰ । ধন পুত্র দান কৰম্ভ প্রদান। লক্ষী ৰূপে সেহি কয় নিবাস অভাবে দেবীৰ পাৱে নানা দুঃখ গন্ধ পুষ্প ধূপ দিয়া পূজা স্তৰ তাক প্রতি দেব। আৰু ধৰ্ম্মে মতি আছে যত দ্রব্য দ্রব্য অন্বেষণে একান্ত ভকতি কৰা এক মনে খণ্ডোক আমাৰ এহিমাত্র চিন্তা দুর্গা নাম জপ খসিব বন্ধন মাৱৰ অধীন নাই প্রয়ােজন। দেবীৰ চৰণে সবে নগণে। সংসাৰ বন্ধন কা সর্বজন। কৰা নিৰন্তৰ লভিব। নিস্তার। অসাৰ সংসাৰ, দুর্গা পদ সাৰ,\nকৰাহা হিয়াত ধ্যান। [ ১৪১ ]\nঋষিয়ে বোলন্ত শুনা সুৰথ ৰাজন।\nসমস্ত পুৰুষাৰ্থদ দেবীৰ আখ্যান॥\nতোমাৰ আগত মই কৰিলো বেকত।\nমহাশক্তি মৰ্তী দেবী ধৰিছে জগত॥\nবিষ্ণু মায়া ভগৱতী হৈলে সুপ্ৰসন্ন।\nমায়ামোহ দূৰ হয় লভে তত্ত্বজ্ঞান॥\nতুমি এহি বৈশ্য আৰু জ্ঞানীজন যত।\nমায়ায়ে কৰিছে মুগ্ধ কৰিব মোহিত॥\nএকচিত্ত মনে ৰাজা দেবীত শৰণ।\nহই ভক্তি ভাবে কৰা দেবীৰ পূজন॥\nআৰাধনে হই তুষ্টা দেবী ভগৱতী।\nমনুষ্যক কৃপা কৰি দিয়ে ভুক্তি মুক্তি॥\nজৈমিনিক সম্বোধি বুলিলা মাৰ্কণ্ডেয়।\nমেধস সমীপে পাইলা দেবীৰ নিশ্চয॥\nসুৰথ সমাধি পাছে মেধস মুনিক।\nদণ্ডৱতে প্ৰণমিলা কৰি কাকুবাক॥\nৰাজ্যনাশ হেতু দুঃখ আছিল ৰাজাৰ।\nপুল্ৰাদিত মোহ আৰু সমাধি বৈশ্যৰ॥\nতথাপি ঋষিৰ আজ্ঞা শিৰোধাৰ্য্য কৰি।\nতেতিক্ষণে তপস্যাক ধৰিলা আবৰি॥\nপ্ৰণমি মুনিক দুই দেবীৰ দৰ্শনে।\nঅভিলাষ কৰিগৈলা নদীৰ পুলিনে॥ (১)\nতাত বসি বৈশ্য আৰু সুৰথ নৃপতি।\nদেৰী সুক্ত জপি কৰে দেবীত ভকতি॥\nমৃত্তিকাৰ দেবী মূৰ্ত্তি কৰিয়া নিৰ্ম্মান। (২)\nদুই জনে ভক্তি ভাবে কৰন্ত পূজন॥\nগন্ধ পুষ্প দূপ দীপ নিয়া কৰে হোম।\nভূমিত পড়িয়া কৰে অষ্টাঙ্গ প্ৰণাম॥\nনিৰাহৰ তাহাৰ হৈয়া দুই জন।\nনিজ দেহ হন্তে ৰক্ত কৰন্ত প্ৰদান॥\nবনিয ত্ৰিতয এহিৰূপে আৰাধনা৷\nকৰন্তে বুলিলা দেবী প্ৰত্যক্ষ বচন॥\nহে নৃপ হে বৈশ্য দুই যাহাক লাগিয়া।\nকৰিলাহা কষ্ট এত এই মহামায়া॥\nকৰা ব্যক্ত মনোৰথ উভয়ে নিজৰ।\nহৈলু তুষ্ট কৰিবোহোঁ পুৰণ দোহাৰ॥\nমাৰ্কণ্ডেয় বদতি শুনিয়ো মুনিবৰ।\nদেবীক প্ৰণাম কৰি প্ৰাৰ্থিলাহা বৰ॥\nজন্মান্তৰে হৌক মোৰ অক্ষুন্ন ৰাজত্ব।\nইজন্মত কৰো মই বলে শত্ৰু নষ্ট॥\nশত্ৰু নাশি হৌক মোৰ ৰাজ্যত বসতি।\nবাঞ্চিলন্ত এহি বৰ সুৰথ নৃপতি॥\nসংসাৰ বিৰগী সেহি বৈশ মহামতি।\nপুঙ্খ ভাৰ্য্যা আৰু দেহি নকৰি আশক্তি॥\n“মোৰ” মই এহি জ্ঞান থাকোক মোৰ।\nখুজিলন্ত ব্ৰহ্ম জ্ঞান সমীপে দেবীৰ॥\nউভয়ৰ নিবেদন শুনি কাত্যায়ণী।\nপ্ৰথমে ৰাজাক দেবী বুলিলন্ত বাণী॥\nঅল্প দিনে মহাৰাজ নাশি শত্ৰুগণ।\nঅকণ্টক পাবা ৰাজ্য নকৰা চিন্তন॥\nএহি ৰাজ্য ভোগ তুমি কৰি সমাপত্তি৷\nসূৰ্য্য দেব হস্তে পুনঃ হইবা উৎপত্তি॥\nসাবৰ্ণিক মনুনামে হৈবাহ সিকালে।\nশাসিবা বিবিধ প্ৰজা ন্যায় ধৰ্ম্ম বলে॥\nবৈশ্যবৰ তুমি যেই কৰিলা প্ৰাৰ্থন।\nতোমাত হইলো তুষ্ট কৰিলো প্ৰদান॥\nতত্ত্ত্ব জ্ঞান হৌক তব মুক্তিৰ সাধন।\nখণ্ডোক সংসাৰ পাশ লভাহা নিৰ্ব্বান॥\nদোহাৰ অভীষ্ট এহিৰূপে কৰি পূৰ্ত্তি।\nঅন্তৰ্হিতা ভৈলা তত দেবী জগন্মুত্তি॥\nক্ষত্ৰিয় প্ৰবৰ সেহি সুৰথ নৃপতি।\nভৱানীৰ পাই বৰ পুলকিত আতি॥\nশত্ৰুনাশ কৰি ৰাজ্য লভি তেতিক্ষণে।\nপৃজিলা দেবীক পাছে অনেক বিধানে॥\nসেহি ৰাজা পুনৰপি সূৰ্ঘ্য হন্তে জাত।\nহৈয়া সাবৰ্ণিক নামে মনুহৈল খ্যাত॥\nভুক্তি মুক্তি প্ৰদা এহি চণ্ডীৰ আখ্যান।\nচণ্ডীৰ চৰণ চিন্তি কৰিলো ৰচন॥\nনানা অপৰাধ মোৰ হৈছে ৰচনাত।\nকৰা ক্ষমা জগদ্ধাত্ৰি কৰোঁ প্ৰণিপাত॥\nমই অতি অল্পমতি মহিমা তোমাৰ।\nঅনন্ত যে কি প্ৰকাৰে কৰোহোঁ প্ৰচাৰ॥\nনিজ গুণে নিজে দেবি হইয়া প্ৰসন্ন।\nমোৰ অপৰাধ যত কড়িয়া মৰ্ষণ॥\nঅন্তিম কালত তযু চৰণ কমল।\nচিন্তি যেন আত্মা মোৰ ত্যজে কলেবৰ॥\nএহি আশা কৰি মনে চণ্ডীৰ আখ্যান।\nৰচিলো কৰিলো মই চণ্ডীত অৰ্পণ॥\nশুনা সবে নৰগণ তেজি আন কাম।\nপাতক চাড়োক ডাকি বোলা দুৰ্গা নাম॥\nপঞ্চাচ পিঠিৰ চাৰি সাৰিৰ তলত।\nকথা ফাকি এৰা পৰি গৈছে।\nতুমি স্বাহা ৰূপে দেবী সমস্ত যজ্ঞত।\nদেবতাক দিছা তৃপ্তি পিতৃক স্বধাত॥\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পদ্য_চণ্ডিকাখ্যান&oldid=142985"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৩১ আগষ্ট ২০২১ তাৰিখে ২০:১২ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


Tendulkar, Dhoni and Virat Kohli head India's list of top\nBy দৈনন্দিন বাৰ্তা\t Last updated May 22, 2022\nক্ৰিকেটাৰসকল ধনী বুলি জনা যায় আৰু তেওঁলোকৰ জীৱনশৈলী অতি বিলাসী। ইয়াত 2021 চনত ভাৰতৰ শীৰ্ষ 10 জন সৰ্বাধিক উপাৰ্জন কৰা ক্ৰিকেটাৰৰ তালিকা দিয়া হৈছে:\nশচীন তেণ্ডুলকাৰ: 1115 কোটি টকা\nঅৱসৰ লোৱাৰ এক দশক পাছতো তেণ্ডুলকাৰ এজন বাণিজ্যিক আইকন আৰু সৰ্বকালৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় ক্ৰিকেটাৰ সকলৰ মাজৰ এজন হৈ আছে। তেওঁ বৰ্তমান বিএমডব্লিউ, ইউনিচেফ, লুমিনেছ, তোশিবা, আৰু ৰিলায়েন্স কমিউনিকেশ্বনৰ দৰে ব্যৱসায়ৰ এম্বেচেডৰ হিচাপে কাম কৰে।এম.এছ. ধোনী: 820 কোটি টকা\nভাৰতৰ প্ৰাক্তন অধিনায়ক আৰু বিশ্বকাপ বিজয়ী ধোনী এক নিকট তম ছেকেণ্ড। বিশেষ অটোমোবাইল আৰু মটৰচাইকেলৰ গৰাকী ধোনী স্পৰ্টছফিট আৰু চে7নৰ দৰে বাণিজ্যিক উদ্যোগতো জড়িত। তেওঁ ইণ্ডিগো পেইণ্ট, অৰিয়েণ্ট পিএছপিঅ’, ৰিবক, এমিটি বিশ্ববিদ্যালয়, বুষ্ট, গোডেডি, আৰু শ্বেয়াৰ মাৰ্কেট ইকুইটি কোম্পানীৰ দৰে বিপণন ব্যৱসায়ৰ বাবে দায়বদ্ধ।বিৰাট কোহলী: 690 কোটি টকা\nভাৰতৰ প্ৰাক্তন টেষ্ট অধিনায়ক সমসাময়িক যুগৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ বেটছমেন। কোহলী এজন দক্ষ বিপণনকাৰী, যি দুটা সফল কোম্পানী খণ্ড প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে – ৱ্ৰোগন আৰু ৱান8। তেওঁ কলগেট, পিইউএমএ, টু য়ুম, গ্ৰেট লাৰ্ণিং, এমপিএল, বুষ্ট, মিন্ট্ৰা আৰু এমআৰএফকে ধৰি কেইবাটাও প্ৰসিদ্ধ কোম্পানীৰ ব্ৰেণ্ড এম্বেচেডৰ।সৌৰভ গাংগুলী: 380 কোটি টকা\nভাৰতৰ প্ৰাক্তন অধিনায়ক আৰু বৰ্তমানৰ বিচিচিআই সভাপতিয়ে বৃহৎ সংখ্যক নিগমক আকৰ্ষিত কৰি আছে। তেওঁ মাইচাৰ্কল 11, জেএছডব্লিউ চিমেণ্টছ, টাটা ছেটলী আৰু ফৰ্চুন অইলকে ধৰি বহুতো কোম্পানীৰ ব্ৰেণ্ড এম্বেচেডৰ।\n৫. বীৰেন্দ্ৰ ছেহৱাগ : ৩৩০ কোটি।\nচেহৱাগ তেওঁৰ ক্ৰিকেটৰ ৰোমাঞ্চকৰ শৈলীৰ বাবে জনাজাত আছিল আৰু তেওঁৰ সুন্দৰ সময়ত তেওঁক মুখ্যতঃ শ্ৰেষ্ঠ অপেনাৰ হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল। চেহৱাগে সামাজিক মাধ্যমত এক সক্ৰিয় উপস্থিতি বজাই ৰাখে আৰু তেওঁৰ খেলৰ দিন শেষ হোৱাৰ পিছতো নয়ডাত চেহৱাগৰ বিদ্যালয় চলায়। তেওঁ পিভিচি পাইপ, এডিডাছ, মাইটিম11, আৰু হিৰো মোটোকৰ্পৰ দৰে ব্যৱসায়ৰ\n৬. যুৱৰাজ সিং: ২৬০ কোটি\n২০০৭ চনৰ টি-২০ বিশ্বকাপ আৰু ২০১১ চনৰ বিশ্বকাপত ভাৰতৰ প্ৰাক্তন অলৰাউণ্ডাৰে ভাৰতীয় ক্ৰিকেট ইতিহাসৰ কিছুমান স্মৰণীয় মুহূৰ্ত প্ৰস্তুত কৰিছিল। যুৱৰাজে তেওঁৰ প্ৰাথমিক কালত কেইবাটাও পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰিছিল। অৱসৰ লোৱাৰ পিছত, পঞ্জাৱৰ বাওঁহাতীয়ে তেওঁৰ নিজৰ কোম্পানী ইউৱেকেনৰ লগতে এডুকাৰ্ট, ভায়োমো, ৱেল ভাৰ্চেড আৰু ইজি ডিনাৰকে ধৰি বহুতো ষ্টাৰ্ট-আপত বিনিয়োগ কৰিছিল।\n৭. সুৰেশ ৰাইনা: ১৮৫ কোটি\nপূৰ্বতে ভাৰতৰ নিৰ্ভৰযোগ্য মিডল অৰ্ডাৰ বেটছমেন হৈ থকা ৰাইনাই ২০২০ চনত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেটৰ পৰা পদত্যাগ কৰে কিন্তু ইণ্ডিয়ান প্ৰিমিয়াৰ লীগত খেলা অব্যাহত ৰাখে। আনহাতে, চেন্নাই চুপাৰ কিংছে আই পি এল ২০২২ ৰ নিলামত আগতে বাওঁহাতৰ খেলুৱৈক ধৰি ৰাখিব পৰা নাই। তেওঁৰ পত্নী প্ৰিয়ংকাৰ সৈতে, তেওঁ এতিয়া মেট নামৰ এটা বেবী কেয়াৰ ব্যৱসায়ৰ সহ-মালিক। ইয়াৰ উপৰিও, মুথুট, ইণ্ডিয়া চিমেণ্টছ আৰু জিঅ’ৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্ক আছে, কেইটামানৰ নাম ল’বলৈ।\n৮. ৰাহুল দ্ৰাবিড়: ১৭০ কোটি\nভাৰতৰ প্ৰাক্তন অধিনায়ক আৰু বৰ্তমানৰ ভাৰতৰ মুখ্য প্ৰশিক্ষক এজন কিছু পৰিমাণে ব্যক্তিগত ব্যক্তি যি মাত্ৰ কেইটামান ব্যৱসায়ৰ সৈতে কাম কৰে আৰু আন বহুতৰ বিপৰীতে, প্ৰকৃততে কোনো কোম্পানীৰ মালিক নহয়। অৱশ্যে, তেওঁ এতিয়া চি.আৰ.ই.ডি. আৰু অৰ্কিড ইণ্টাৰনেচনেল স্কুলৰ দৰে বিপণন কোম্পানী, যি আগতে জিলেট, কাষ্ট্ৰল আৰু মেক্স লাইফৰ বাবে কাম কৰিছিল।\nৰোহিত শৰ্মা: 160 কোটি টকা\nবৰ্তমানৰ ভাৰতৰ এদিনীয়া আৰু টি-২০ অধিনায়কসকলেও প্ৰচাৰক হিচাপে আগবাঢ়ি আছে। ৰোহিতে বিভিন্ন উচ্চ-প্ৰফাইল ব্যৱসায়ৰ বিজ্ঞাপনত উপস্থিত হৈছে, যাৰ ভিতৰত আছে চি.ই.এ.টি., এডিডাছ, ৰেলিস্প্ৰে, আৰু হুবলট।গৌতম গম্ভীৰ: 145 কোটি টকা\nগৌতম গম্ভীৰৰ মুঠ মূল্য ১৪৫ কোটি টকা হ’ব বুলি অনুমান কৰা হৈছে। বৰ্তমান সময়ত, ভাৰতৰ প্ৰাক্তন অপেনাৰ আৰু পূব দিল্লীৰ বৰ্তমানৰ বিজেপি ৰ সংসদ সদস্যই খেলৰ সময়ত ষ্টাৰ স্পৰ্টছৰ বাবে আভ্যন্তৰীণ বিশেষজ্ঞ আৰু বিশ্লেষক হিচাপে কাম কৰে। তেওঁ হিৰো মোটোকৰ্প, ৰিবক আৰু ৰেড বুলকে ধৰি কেইবাটাও প্ৰসিদ্ধ নিগমৰ সৈতে কাম কৰিছিল।


চেষ্টা আছে, চিন্তা নাই! গ্ৰামাঞ্চলৰ দৰিদ্ৰ লোকক সহায়ৰ বাবে আগবাঢ়ি আহিছে ‘চেষ্টা’... - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nচেষ্টা আছে, চিন্তা নাই! গ্ৰামাঞ্চলৰ দৰিদ্ৰ লোকক সহায়ৰ বাবে আগবাঢ়ি আহিছে ‘চেষ্টা’…\nঅসমীয়া প্ৰতিদিন ৰ দ্বাৰা May 26, 2020 ত শেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে\nডিজিটেল ডেস্কঃ এটা দশক পুৰণি সংগঠন চেভেন ছিষ্টাৰ্ছ ডেভেলপমেন্ট এছিষ্টেন্সে(চেষ্টা) গ্ৰাম্য অসমৰ দুখীয়া আৰু উপায়ন্তৰ পৰিয়ালসমূহৰ উৎকৰ্ষ সাধনৰ বাবে বিশেষ প্ৰয়াস চলাই তেওঁলোকৰ আত্মবিশ্বাস বঢ়াই তোলাৰ বাবে বিভিন্ন পদক্ষেপ লৈছে। সক্ষমতা, জীৱিকা, দুৰ্বল গ্ৰাম্য সমাজৰ কল্যাণ আৰু সমাজত সংহতি, শান্তি তথা দ্বিপাক্ষিক সামূহিক শক্তি বৃদ্ধি কৰিবলৈ মহিলাৰ নেতৃত্বাধীন সংসাধনৰ মাধ্যমেৰে মহিলাৰ সামগ্ৰিক অগ্ৰগতি সাধনৰ প্ৰতি তেওঁলোক বদ্ধপৰিকৰ।\nকোভিড-১৯য়ে গ্ৰাম্য ভাৰতলৈ এক প্ৰত্যাহ্বান কঢ়িয়াই আনিছে। ভাৰতৰ ভিতৰুৱা গাওঁসমূহৰ বিশেষকৈ উত্তৰ-পূবৰ দৰিদ্ৰ লোক সকলৰ স্বাস্থ্যজনিত সমস্যাৰ উপৰি জীৱিকাৰ উৎস হেৰুৱাই জীয়াই থকাৰ বাবে সংগ্ৰাম কৰিব লাগিব। অনিৰ্দিষ্টকালীন লকডাউনে দিন হাজিৰা কৰা সমাজৰ লোকসকলৰ পানীত হাঁহ নচৰা অৱস্থা কৰিছে। এই সকলো লোকক সহায়ৰ বাবে কাম কৰি আহিছে চেষ্টাই। যিবোৰ পৰিয়ালৰ জীৱিকাৰ উৎস তেনেই সীমিত, তেনে লোকসকলক খাদ্য-সামগ্ৰী বিতৰণ, এছ এম এছ তথা আই ভি আৰৰ জৰিয়তে সজাগতা সৃষ্টি আৰু তেওঁলোকৰ পুজিঁ ব্যৱস্থাৰ যোগেদি তেওঁলোকৰ ওচৰ চপাৰ প্ৰয়াস কৰিছে।\nএই জটিল সময়চোৱাত এই লোকসকলক আত্মনিৰ্ভৰশীল কৰাৰ উদ্দেশ্য বহনক্ষম জীৱিকাৰ বাবে তেওঁলোকক ঘৰুৱাভাৱে কম খৰচত কুকুৰা পালন, বোৱা-কটাৰ বাবে কেচাঁমালৰ জৰিয়তে পৰিয়াল সমূহক সহায় কৰাৰ মনস্থ কৰিছে। দৰিদ্ৰতাৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবলৈ এই পৰ্যন্ত ৩০,০০০ পৰিয়াললৈ সুবিধা আগবঢ়োৱা বেচৰকাৰী সংগঠনটোৱে বৰ্তমান পোনপটীয়াকৈ ১৮,০০০তকৈ অধিক পৰিয়ালক সামৰি তেওঁলোকৰ সা-সম্পত্তি, দক্ষতা বঢ়াবলৈ আৰু বহনক্ষম উপাৰ্জনৰ সুযোগ আগবঢ়াবলৈ কাম কৰি আছে। এই কৰ্মত অংশীদাৰ হবলৈ আৰু দান বৰঙণি আগবঢ়াবলৈ চাব পাৰে https://www.sesta.org/donation ৱেবচাইটত।\n৭০ হেজাৰ টকা ধাৰ লৈও মই সনাতনক বচাব নোৱাৰিলো…\nশুকুৰবাৰৰ পৰা আৰম্ভ হ’ব পাণ্ডু-মালিগাঁৱত স্বাস্থ্য বিভাগৰ শ্বাৱ সংগ্ৰহ অভিযান…\nকটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কাৰ্যকৰী পৰিষদৰ জৰুৰী বৈঠক, অনুষ্ঠিত নহয় স্নাতক পৰ্যায়ৰ দ্বিতীয়…\nযদি কোৰোনাত আক্ৰান্ত হয় ক’লৈ যাব? গুৱাহাটীৰ কোন হাস্পতালত আছে কি ব্যৱ্স্থা, পঢ়ক…\nকোৰোনাৰ সংহাৰৰ মাজতে কোভিড চেন্টাৰত কণমানিৰ জন্মদিন উদযাপন কৰিলে চিকিৎসকে……


বেণুধৰ শৰ্ম্মাদেৱৰ এখন কিতাপৰ কথাৰে (- মৃণাল কুমাৰ বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nবেণুধৰ শৰ্ম্মাদেৱৰ এখন কিতাপৰ কথাৰে (- মৃণাল কুমাৰ বৰা)\nদ্বিতীয় শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা সময়ৰ কথা । দে’তাৰ লগত পুৰণা ঘৰলৈ গৈছিলোঁ, মানে ককা-আইতাৰ ঘৰলৈ । দে’তাহঁতে বহি কথা পাতি থকাৰ সময়ত মই এটা এটাকৈ কোঠালিবিলাক তহিলং কৰি ঘুৰি ফুৰোঁ । উদ্দেশ্য ? কিজানি কোনোবা এটা কোঠাত কিবা এখন কিতাপ পাই যাওঁ, কিজানি পেহীৰ কোঠাত ৰং-পেনছিল দুডাল মান পাই যাওঁ, কিজানি সৰুজন খুৰাৰ কোঠাত নিগনি ধৰাৰ ফান্দ এখন পাই যাওঁ । একেবাৰে শেষত ককাৰ কোঠালিটোত প্ৰৱেশ কৰোঁহি । ককাৰ কোঠালিটোত পুৰণা লাংখা-লিংখি বস্তু থকা আলমিৰা এটা আছিল । লাংখা-লিংখি বস্তু মানে কি আৰু পুৰণা তিনিবেটেৰীৰ টৰ্চ-লাইট এটা, পুৰণা অস্পষ্ট ফ’ট’ কিছুমান, টকা-পইছাৰ হিচাপ থকা কাগজ কেইখিলামান, লেতা(লেটা) গুটি দুটামান (আগতে পেলু নহ’বলৈ বুলি ককাই আমাক লেটা গুটি পটাত পিহি বা থেতেলিয়াই খুৱাইছিল ।), মাছমৰীয়া জালত লগোৱা লোহা দুটুকুৰামান (এই লোহাকেটুকুৰাক কি বুলি কয় নাজানোঁ মই), পুৰণা কিতাপ দুখনমান, ভগা-ছিগা ঢকুৱাৰ বিচনী দুখনমান, ডাঙৰ ৰেডিঅ’ এটা ইত্যাদি ।\nসেইটো আলমিৰাত থকা কিতাপবিলাক সাধাৰণতে মই নাচাইছিলোঁ । পুৰণা, মূগাবৰণীয়া কিতাপবিলাক মই আচলতে মই পঢ়িবপৰা কিতাপ নহয় বুলিয়েই ভাবি আছিলোঁ । সেইদিনাখন আকৌ মোৰ মন গ’ল কিতাপৰ জাপটো লুটিয়াই-বগৰাই চাবলৈ । চাই থাকোঁতেই এখন কিতাপত মোৰ চকু ৰৈ গ’ল – “ৰাংপতা”, লেখক- বেণুধৰ শৰ্ম্মা । তেতিয়া কিতাপ এখন পঢ়িম নে নপঢ়িম থিৰাং কৰিবলৈ মাজৰ দুটামান পৃষ্ঠা লুটিয়াই চাইছিলোঁ আৰু তাত যদি বেছি নীৰস যেন লিখনী থাকে তেন্তে সেইখন তাতে সামৰি থৈছিলোঁ । ৰাংপতাখন মেলি লৈ মাজৰ পৃষ্ঠা এটা লুটিয়াই চাওঁতেই দেখা পালোঁ “জঞ্জাল নগৰী” নামৰ লিখনী এটা । দুটামান বাক্য পঢ়িয়েই মই থিক কৰি পেলালোঁ যে আজি ককাৰ ঘৰলৈ অহাটো সাৰ্থক হ’ল মোৰ । এইখন লৈ যাম মই । দে’তাক দেখুৱালোঁহি কিতাপখন ।\n“অ’, এইখন দেখোন ৰাংপতা । অ’ পঢ়াগৈ যোৱা এইখন । ভাল কিতাপ ।”\nতেতিয়াই তাতে মই জঞ্জাল নগৰী নামৰ কাহিনীটো পঢ়ি পেলালোঁ । কাহিনীটো মই পাহৰিছোঁ এতিয়া । আচলতে আমি এখন কিতাপ সৰু থাকোঁতেই পঢ়ি পেলাওঁ, পাছৰ বয়সত কেতিয়াবা কিতাপখন হাতত পৰিলেও আগতে পঢ়ি থোৱা বুলি সেইখন পঢ়া নহয় । অলপ অলপকৈ মনত আছে যে মানুহ এজন কিবা কাৰণত এই জঞ্জাল নগৰীত সোমাইগৈ । তাত তেওঁ য’ত-ত’ত ঠগন খায়, পাছত তেওঁ তেওঁলোকৰ কায়দাতে তেওঁলোকক এসেকা দিয়েগৈ। দুটা ঘটনা আছিল এনে ধৰণৰ । এবাৰতেওঁ কচাইৰ দোকানত গৈ কৈছে যে তেওঁক দোকানত থকা গোটেইবিলাক মূৰ লাগে । কচাইজনে তেওঁক ঠগিছিল কিবা কথাত আগতে । কচাইয়ে মূৰ দিলে গোটেইকেইটা । তেন্তে কচাইৰ সৰু ছোৱালীজনীয়ে দুৱাৰৰ চুক এটাৰপৰ জুমি কিবা এটা চাইছিল । এতিয়া এওঁ নাচোৰবান্দা সেইটো মূৰো লাগে তেখেতক । কাৰণ দোকানৰ গোটেইকেইটা মূৰ কিনিছে তেওঁ । আৰু এটা ঘটনাত আকৌ কিবা কথাত লাগি তেওঁ চৰ্তত হাৰিল নে কিবা এটা হ’ল । মানুহ এজনে তেওঁৰ ঘৰলৈ আহিব আৰু প্ৰথমে যি বস্তুতে হাত দিব সেইটোৱেই তেওঁৰ হৈ যাব । কি উপায় এতিয়া । শেষত আমাৰ নায়কে কৰে কি ঘৰৰ গোটেইবিলাক বস্তু চাং এখনত উঠাই চাংখনলৈ উঠিব পৰাকৈ জখলা এডাল থৈ দিয়ে তলত । ইজন আহক এতিয়া চৰ্তমতে বস্তু নিবলৈ বুলি । এওঁ বোলে তাতে মোৰ গোটেইবোৰ সম্পত্তি আছে, তোমাৰ যি ভাল লাগে নিয়া । ৰঙতে ইজনে জখলাডাল পোনাই চাঙত উঠিবলৈ ভৰি দাঙোতেই নায়কে হুকুম দিয়ক, “খবৰদাৰ । আৰু উপৰলৈ নুঠিবা । তুমি জখলাত হাত দিছা প্ৰথমতে, গতিকে দস্তুৰমত জখলাডাল লৈ ইয়াৰপৰা আঁতৰ হোৱা ।”\nআৰু ঘটনা আছিল কাহিনীটোত, পাহৰিছোঁ মই ।\nআৰু এটা লিখনি আছিল আলহীৰ ওপৰত । লিখনিটোৰ নামটো পাহৰিছোঁ । আলহী হেনোঁ চাৰিপ্ৰকাৰৰ । এবিধ ওফোৰাজেং, এবিধ ব্ৰজলেপ আৰু দুটা প্ৰকাৰৰ নাম পাহৰিছোঁ মই এতিয়া । তাত উদাহৰনসহ বিৱৰণ দিয়া আছিল কেনেকুৱা আলহীক কি বুলি কোৱা হয় । হঠাতে ওলোৱা আলহী, ফুৰিবলৈ আহি ঘুৰি যাবৰ নাম ল’বই নিবিচৰা আলহী ইত্যাদি আলহীৰ ৰসাল বৰ্ণনা অাছে আলহীৰ প্ৰকাৰৰ ওপৰত থকা এই লিখনিটোত । ধৰক এজন মানুহ আপোনাৰ ঘৰলৈ আহোঁ বুলি অহা নাছিল কিন্তু কিবা সকামত বেলেগ ঠাইলৈ আহি বেলি ভাটী দিয়াত আপোনাৰ পদূলিমুখটো দেখি তাতে ৰাতিটো কটোৱাৰ চিন্তা কৰি যদি সোমায়হি তেন্তে সেই “গধূলিৰ অতিথি সাখ্যাত দামোদৰ” জনক আমি ওফোৰাজেং বুলিও ক’ব পাৰোঁ, মানে ওফৰি আহি ওলালহি আপোনাৰ ঘৰত ।\n” দৈৱাসন তল গ’ল” নামৰ লিখনিটোৰ কাহিনীভাগ একেবাৰে মনত নাই । লিখনিটোৰ নামটো এইবাবেই মনত থাকিল যে বহুতদিনৰ পাছত ৰঞ্জু হাজৰিকাদেৱৰ কোনোবা এখন কিতাপত এটা বাক্য লিখিছিল এনেদৰে যে, “চেঃ । বেয়া কথা হ’ল বৰ । এই ভৰ-দুপৰীয়া কোনো মানুহো নাথাক ৰাস্তাত, সৌ গুমটিখনৰ সমূখত দুজনমানে তাচ খেলাত নিমগ্ন হৈ বহি আছে অৱশ্যে । পিছে সেইকেইজন যে এতিয়া দৈৱাসন তল গ’লেও উঠি নাহে সেইটো খাটাং ।”\n(অলপ শব্দৰ অদলি-বদলি হ’ব পাৰে দেই )\nআন এটা লিখনিৰ নাম আছিল আকৌ “ভেকোঁ ককা মোকো নিয়া” । দেশত অন্যায়-অনিয়ম বাঢ়ি আহিল দিনক-দিনে, মানুহবোৰ দুৰাচাৰী হৈ পৰিল, কোনেও কাকো সন্মান নকৰা হ;ল, সকলোৱে নিজৰ স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ চিন্তাতে ব্যস্ত থকা হ’ল । ভেকোঁ ককা নামৰ মানুহজনে সকলোকে বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যদিও তেওঁৰ কথাত কোনেও গুৰুত্ব নিদিয়ে, সকলো একো একোজন নপতা ফুকন । হঠাৎ এদিন প্ৰলয় আহিল । ভেকোঁ ককাৰ বাহিৰে কোনো বাচি যাব নোৱাৰিলে সেই প্ৰলয়ৰ পৰা । সকলোৱে মাথোঁ তেতিয়া ভেকোঁ ককাক কাকূতি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে যে “ভেকোঁ ককা মোকো নিয়া” ।\nএটা লিখনি আছিল আকৌ স্বৰ্গদউ শিৱসিংহৰ মাদৈ ফুলমতী কুৱঁৰীক লৈ । ফুলমতী কুৱঁৰীয়েই পাছলৈ ফুলেশ্বৰী নাম গ্ৰহণ কৰিছিল । পাছলৈ বোধহয় ফুলেশ্বৰী ৰাণীৰ নামেই প্ৰমতেশ্বৰী দেৱী ৰাখিছিল । ফুলমতী ৰজাৰ জীয়ৰী নাছিল । ৰাণী হৈ অহাৰ পাছতো ফুলমতীৰ মাকৰ ঘৰলৈ মনত পৰি থাকিছিল হেনো । পিছে এতিয়া হ’ল ৰজাঘৰীয়া মানুহ । গতিকে স্বৰ্গদেৱে হঠাতে নিদিয়ে মাকৰ ঘৰলৈ যাবলৈ । কিন্তু কুৱঁৰীৰ মনে নামানে । মাকৰ ঘৰলৈ মনত পৰি থাকে । এতিয়া কি কৰা যায় । শেষত উপায় এটা উলিয়ালে কুৱঁৰীয়ে । এদিন ৰজা ৰাজসভালৈ যোৱাৰ সুযোগতে দুপৰীয়া সময়ত কুৱঁৰী মনে মনে লুকাই-চুৰকৈ লিগিৰী এজনীৰ ভেশ ধৰি গৈ ওলালগৈ মাক-দেউতাকৰ ঘৰ । ঘৰত আকৌ সেইটো সময়ত মানুহ-দুনুহ নাই । ভৰ দুপৰীয়া সময় । বোধহয় পথাৰ বা অইন ক’ৰবালৈ গৈছে মাক-দেউতাক । পিছে ইমান কষ্ট অথলে যাবনে কুৱঁৰীৰ ? ওহোঁ, কেতিয়াও নহয় । পাছফালৰ দুৱাৰৰ দাংডাল কিবা কায়দাত খুলি কুৱঁৰী সোমাল ঘৰৰ ভিতৰত । ভাতৰ চৰুৰ ওচৰ পালেগৈ । বোধহয় ঢেঁকীয়া শাকৰ উল্লেখ আছিল । যিকণ লাগি আছিল চৰুৰ তলিতে কুৱঁৰীয়ে গোটেইখিনি টকালি পাৰি পাৰি হেঁপাহ পলুৱাই খাই থৈ আহিল । এতিয়াহে যেন কুৱঁৰীৰ মনটো শাঁত পৰিল । পাছত অৱশ্যে কোনোবা সখীয়েকৰ আগত গোটেই ঘটনাৰ বিৱৰণ দি থাকোঁতে কুৱঁৰী ধৰা পৰিল স্বৰ্গদেৱৰ আগত । স্বৰ্গদেৱেও কুৱঁৰীক ধেমালিতে কাট মাৰি কথা এষাৰ কোৱাত বাহিৰে আন একো নক’লে ।\nআন এটা লিখনিত শিৱসাগৰৰ আহোম ৰাজত্বৰ গৌৰৱোজ্বল অধ্যায় এজন পৃতিৰ মুখেৰে তেওঁৰ চতূৰ্থ শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা পুত্রৰ আগত বৰ্ণণাৰ কথা বিৱৰণ কৰা হৈছে । নোমল চতূৰ্থ শ্ৰেণীৰ ছাত্র । বৃত্তি পৰীক্ষা দিবৰ কাৰণে দেউতামৰ লগত চহৰলৈ যাবলৈ ওলাইছে । সৰু ল’ৰা, বাটত ভোক লাগে বুলি মাকে দেউতাকৰ হাতৰ টোপোলা এটাতে কোমল চাউল, চিৰা, মালভোগ কল আদি বান্ধি দি পঠিয়াইছে । দেউতাকৰ লগত খোজ মিলাই নোমল আগবাঢ়িছে । বাটত গৈ থাঁকোতে সেইদিনা নোমলে কেনেকৈ বহুত নতুন কথা শিকিব পাৰিলে আৰু নতুন বস্তু দেখিবলৈ পালে তাৰ সৰস বৰ্ণণা ডাঙি ধৰিছে শৰ্ম্মাদেৱে লিখনিটোৰ জৰিয়তে । বাটত দেখা পোৱা কাৰেংঘৰ, তলাতলঘৰ আদিৰ কথা দেউতাকক সোধে নোমলে আৰু দেউতাকেও ৰস লগাকৈ পুতেকক কৈ যায় পুৰণি বৰ অসমৰ সেই ঐতিহ্যৰ কথাবোৰ । নোমলে মন দি শুনে । ইয়াত পিতা-পুত্রৰ সম্বন্ধ, বৰ অসমৰ ঐতিহ্হ্য, পুৰণি অসমীয়া সমাজৰ এক ছবি সকলোবোৰ ফুটি উঠিছে ।\n“মনিছালৰ বেপাৰ” নামৰ এটা লিখনিত আকৌ মনিছাল গছৰ গুটিৰ উপকাৰিতাৰ ওপৰত কোৱা হৈছে কাহিনীৰ মাধ্যমেৰে । মুদৈ এজনে নাৱত মনিছালৰ গুটি এসোপামান লৈ বনিজলৈ ওলাই গৈ বেলেগ এখন ঠাইত কেনেকৈ সেই গুটিৰ বেপাৰ কৰেগৈ তাৰ কথা আছিল বোধকৰোঁ ।\nমুঠৰ ওপৰত এখন অতি ব্যতিক্ৰম তথা ৰসাল গ্ৰন্হ ৰাংপতা, অন্ততঃ মোৰ বোধেৰে । অতি দুখেৰে তথা লাজেৰে জনাবলগীয়া হৈছে যে কিতাপখন মোৰ ওচৰত নাই বৰ্তমান । ক’ত, কেতিয়া, কেনেকৈ হেৰাল কিতাপখন মই নাজানোঁ । কিতাপখনৰ মূল্য মই বুজি পোৱাৰ আগতেই কিতাপখন মই হেৰুৱাই পেলালোঁ । বোধহয় মোৰ কিতাপৰ আলমিৰাটোৰ দায়িত্ব মোৰ সৰু বয়সত মাৰ হাতত দিয়াহ’লে এনেকুৱা হ’বলৈ নাপালেহেঁতেন । মই তেতিয়া মইবৰ ওলাই “মোৰ কিতাপ, মই ৰাখিম ভালকৈ, তহঁতৰ হাতত পৰিলে হেৰাব কিতাপ” জাতীয় ভাৱ এটা মনলৈ আনি মোৰ দায়িত্বত ৰাখোঁতে কেইবাখনো কিতাপ হেৰাল । কেনেকৈ হেৰাল মই নাজানোঁ ।\n[বি. দ্ৰ. : মই লিখা কথাখিনি সম্পুৰ্ণ শুদ্ধ নহ’বও পাৰে । প্ৰায় পোন্ধৰ বছৰ আগতেই পঢ়া কিতাপ এখনৰ কথা, তাকো মই তেতিয়া সৰু আছিলোঁ যথেষ্ট, গতিকে ভুল-ভ্ৰান্তি হ’বও পাৰে । এই গোটৰ কোনো ব্যক্তিৰ হাতত যদি কিতাপখন আছে তেন্তে তেওঁ যেন ভুলকেইটা শুধৰাই দিয়ে আৰু কিতাপখন সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্হা কৰে । কোনোবাই যদি কিতাোখন পঢ়িছে তেওঁ যদি কিতাপখনৰ বিষয়ে দুআষাৰ লিখে তেন্তে নথৈ আনন্দিত হ’ম।]\n← বিদেশত দীপাৱলী, কেইজনমান বাংলাদেশী বন্ধু আৰু আমাৰ ভূপেন দা (-পংকজ বৰা)\nমানালী ভ্ৰমণৰ এটি বিশেষ অভিজ্ঞতা.. ‘ছিংগু’ৰ বিষয়ে একলম (-নিবেদিতা হাজৰিকা) →


নীনা গুপ্তা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nভাৰতীয় গণিতজ্ঞ গৰাকীৰ বাবে, নীনা গুপ্তা (গণিতজ্ঞ) চাওক।\n৪ জুলাই, ১৯৫৯ (৬২ বছৰ)\nদিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়, ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়\nনীনা গুপ্তা (ইংৰাজী: Neena Gupta; জন্ম: ৪ জুলাই, ১৯৫৯) দিল্লীত জন্মগ্ৰহণকাৰী প্ৰথিতযশা ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন অভিনেত্ৰী আৰু পৰিচালক-নিৰ্মাতা। 'ৱহ চ'কৰি' চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰে শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰী শিতানত ১৯৯৪ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। ভাৰতীয় বাণিজ্যধৰ্মী চলচ্চিত্ৰত জনপ্ৰিয়তা পালেও অৰবিন্দন আৰু শ্যাম বেনেগালৰ শিল্পধৰ্মী চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণতো যথেষ্ট সুখ্যাতি অৰ্জন কৰিছে। 'শ্ৰীমান শ্ৰীমতি' দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিকত অতিথি শিল্পী হিচাপে অভিনয় কৰিছিল। 'উইকেষ্ট লিঙ্ক', 'কমজোৰ কাদি কৌনৰ', ন্যায় দূৰদৰ্শন কুইজ শ্ব'তো তেওঁ অভিনয় কৰিছিল।\nআৰ. এন. গুপ্তাৰ সন্তান তাই। ছানাৱাৰৰ লৰেঞ্চ স্কুলত অধ্যয়ন কৰে। সংস্কৃত বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত একেখন বিষয়ত এম.ফিল কৰে।\n1 অভিনয় কৰ্ম\nঅভিনয় কৰ্ম[সম্পাদনা কৰক]\nগুপ্তা ভালেমা আন্তৰ্জাতিক চলচ্চিত্ৰত অংশগ্ৰহণ কৰিছে। তেতিয়া, ১৯৮২ চনৰ গান্ধী চলচ্চিত্ৰত তাই মহাত্মা গান্ধীৰ নাতনীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। ইয়াৰ উপৰিও, মাৰ্চেণ্ট আইভোৰি ফিল্মচৰ দ্য ডিচিভাৰ্চ (১৯৮৮), মিৰ্জা গালিব (১৯৮৯), ইন কাষ্টোডি (১৯৯৩), কটন মেৰি (১৯৯৯) অন্যতম।\n১৯৯৩ চনত খলনায়ক চলচ্চিত্ৰত মাধুৰী দীক্ষিতৰ লগত অভিনয় কৰে। সেই চলচ্চিত্ৰৰ জনপ্ৰিয় গান 'চোলি কি পিছে' গানত তাইৰ অংশগ্ৰহণ আছিল। টেলিফিল্ম ‘লাজোৱান্তি’ আৰু ‘বাজাৰ সীতাৰাম’ (১৯৯৩) তাই নিৰ্মাণ কৰে। তেতিয়া, বাজাৰ সীতাৰাম ১৯৯৩ চনত শ্ৰেষ্ঠ প্ৰথম নন-ফিচাৰ চলচ্চিত্ৰ বিভাগত জাতীয় চলচ্চিত্ৰ পুৰস্কাৰ লাভ কৰে।\n১৯৮০-ৰ দশকত প্ৰাক্তন বিখ্যাত ৱেষ্ট ইণ্ডিয়ান ক্ৰিকেটাৰ ছাৰ ভিভিয়ান ৰিচাৰ্ডচৰ লগত সংক্ষিপ্তকালৰ বাবে গভীৰ ভালপোৱাৰ সম্পৰ্কত নিজকে বান্ধি দিয়ে। ফলশ্ৰুতিত ফ্যাচন ডিজাইনাৰ মাসাবা গুপ্তা নাম্নী এক কন্যা সন্তানৰ মাক হয় আৰু মুম্বাইত তাই তাইৰ শৈশৱকাল সাং কৰে। ইয়াৰ উপৰিও, অলোক নাথ আৰু শাৰং দেৱৰ লগতো তাইৰ সম্পৰ্ক হোৱাৰ কথা জানা যায়। ১৫ জুলাই, ২০০৮ তাৰিখত নতুন দিল্লীভিত্তিক চাৰ্টাৰ্ড অ্যাকাউণ্টেণ্ট আৰু পিডব্লিউচি ইণ্ডিয়াৰ অংশীদাৰ বিবেক মেহৰাৰ লগত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত গোপনীয়ভাবে বৈবাহিক সম্পৰ্কত আবদ্ধ হয়।\n↑ नीना गुप्ता : सुर्खियों में रहा प्रेम प्रसंग সংগ্ৰহ: ফেব্ৰুৱাৰী ১৪, ২০২০\n↑ 41st National Film Awards, সংগ্ৰহ: ফেব্ৰুৱাৰী ২০২০\n↑ Bold and dutiful MALA KUMAR, The Hindu সংগ্ৰহ: ফেব্ৰুৱাৰী ১৩, ২০২০\n↑ Nisheeth Sharan’s "Grillopollis" hosts Sanawar’s reunion over its first preview সংগ্ৰহ: ফেব্ৰুৱাৰী ১৪, ২০২০\n↑ DNA newspaper সংগ্ৰহ: ফেব্ৰুৱাৰী ১৪, ২০২০\n↑ Neena Gupta opens up... TANVI TRIVEDI, TNN, The Times of India\nনীনা গুপ্তা সম্পৰ্কে ইণ্টাৰনেট মুভি ডাটাবেছত থকা তথ্য।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=নীনা_গুপ্তা&oldid=291090"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ১৪ আগষ্ট, ২০২১ তাৰিখে ১০:৫৭ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


Homeপ্ৰৱন্ধ সম্ভাৰনতুনৰ সন্ধিক্ষণ, নৱচিন্তন\nAdmin - January 03, 2020\n✍ কমল নয়ন মিশ্ৰ\nপ্ৰৱক্তা, প্ৰাণীবিজ্ঞান বিভাগ\nৰাধাকৃষ্ণন একাডেমী, নলবাৰী\nসময়নো কি? সৰ্বব্যাপি এই স্থানত চলি থকা ঘটনাবোৰৰ ক্ৰমৰ মাজেদিয়েই সময়ক উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰিনে? আচলতে ঋতু পৰিৱৰ্তন,দিন আৰু ৰাতিৰ পুনঃপৌনিক ক্ৰমক quantify কৰাৰ দ্বাৰাই ঘড়ীৰ ক্ষুদ্ৰতম এককৰ ৰূপত সময়ৰ গণনা সম্ভৱ হৈছিল ।প্ৰতিটো দিনৰ পিছত ৰাতি ,সূৰ্যোদয়ৰ পিছত সূৰ্যাস্ত,মাহৰ পিছত বছৰ বাগৰি আকৌ নতুন বছৰ ।আৰু আমি দেখা আকাশ খন?মহাকাশৰ কোনো আপেক্ষিক স্থান সময়ত সংঘটিত কেতবোৰ মহা ঘটনাইও আমাক সময়ৰ মহা পৰিৱৰ্তনৰ কথাকেই ৰিঙিয়াই শুনাই।\n1054 চনৰ জুন মাহৰ কোনোবা এটা ৰাতি এটা অদ্ভুত তৰা হঠাৎ জিলিকি উঠিছিল আকাশত ।ক্ৰমশঃ সি উজ্জ্বল হৈ উঠি আন সকলো বোৰ তৰাকেই নিষ্প্ৰভ কৰি তুলিলে, আনকি জোনৰ সৈতেই যেন তৰাটিয়ে ফেৰ মাৰিব খুজিছিল ।দিনৰ প্ৰখৰ ৰ'দতো তৰাটিয়ে পোহৰ বিলাইছিল ।দুবছৰ অতিক্ৰমি যোৱাৰ পিছত এদিন হঠাৎ তৰাটি নুমাই গৈছিল ।এই সমস্ত ঘটনা স্বচক্ষে প্ৰত্যক্ষ কৰি লিপিবদ্ধ কৰিছিল চীন আৰু মধ্যপ্ৰাচ্যৰ প্ৰাচীন গৱেষকৰ দলে ।1734 চনত বৃটিছ Astronomer John Bevis য়ে তেওঁৰ দূৰবীণেৰে আকাশৰ সেই স্থানতেই দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিছিল, য'ৰ পৰা নিৰুদ্দেশ হৈছিল সেই তৰাটি ।তেওঁ দেখিছিল ক্ষীণ পোহৰৰ এক ক্ষুদ্ৰ বলয় ।একবিংশ শতিকাত হাবল দূৰবীণে ধৰা পেলালে যে ,সেই ক্ষীণ বলয় আচলতে বিশালাকায় এক নেবুলা,যাৰ দুৰত্ব পৃথিৱীৰ পৰা প্ৰায় ছয় হেজাৰ আলোকবৰ্ষ !\n1054 চনত পৃথিৱীবাসীয়ে দেখিছিল এটি অচিন তৰাৰ মহাবিষ্ফোৰণ,অৰ্থাৎ ছুপাৰন'ভা বিষ্ফোৰণ ! এহেজাৰ বছৰৰ পৰিক্ৰমাত বিষ্ফোৰিত তৰাটোৱে তাৰ চৌপাশ জুৰি সৃষ্টি কৰিলে গেছ আৰু ডাৱৰৰ সেই মহা বলয়, অৰ্থাৎ আজিৰ বিখ্যাত Crab Nebula ! তৰা এটিৰ মৃত্যুৰ পিছৰ কাহিনী সেয়া ।লগতে সেই মহাপৰিৱৰ্তনৰ Visual !\nসময়ৰ দুৰ্বাৰ গতি আৰু তাৰ ছন্দত উটি অহা মহাপৰিৱৰ্তন প্ৰতিনিয়ত সংঘটিত হৈছে আমাৰ চলমান বস্তু জগতত,পৃথিৱী তথা মহাকাশত ।এই পৰিৱৰ্তন চলিছে আমি ঢুকি পোৱা মানৱ সমাজৰ ইতিহাসত ।আমাৰ বৰ্তমানৰ ৰাষ্ট্ৰ আৰু সমাজৰ গৰ্ভত ।এক ভয়ংকৰ তীব্ৰতাৰে এই দ্বন্দ্ব চলিছে অহৰহ ।আমাৰ ৰাষ্ট্ৰৰ ভেটি আছিল যি গনতন্ত্ৰ স্থাপনৰ সাংবিধানিক প্ৰতিশ্ৰুতি, তাক ওফৰাবলৈ দলে দলে মানুহক সংগঠিত কৰা হৈছে ।এই সংগঠিত মানুহে বামিয়ান বুদ্ধৰ মূৰ্তি বগৰোৱাদি তালিবনী ধুমুহাৰে তচনচ কৰি দিব পাৰে সভ্যতাৰ সমস্ত প্ৰাপ্তি আৰু ভৱিষ্যতৰ আকাংক্ষাক ।তাৰ প্ৰতিৰোধো কিন্তু অৱশ্যম্ভাৱী ।\nনৱবৰ্ষ বুলিবলৈ একো নাই ।প্ৰতিটো নতুন সময়েই এতিয়া দুৰ্বাৰ যুজৰ একো একোটা সন্ধিক্ষন ।এই সময়ৰ গৰ্ভৰ পৰাই বিষ্ফোৰিত ছুপাৰন'ভাৰ দৰে জ্যোতিৰ সৃষ্টি হ'ব পাৰে আৰু সেই মহা আলোকেই বাট দেখুৱাব পাৰে ভৱিষ্যতৰ সময়ক ।\nনতুনৰ এই সন্ধিক্ষণত আমাক ন ন তথ্য আৰু জ্ঞানৰ ঐশ্বৰ্যৰে সমৃদ্ধ কৰিবলৈ আহিছে নৱচিন্তন !নৱচিন্তনৰ এই জন্মক্ষণ অসমীয়া জাতিৰ অস্তিত্ব আৰু স্বকীয়তা ৰক্ষাৰ মহাসংগ্ৰামৰো এক জটিল সন্ধিক্ষণ । বিভেদকামী শক্তি আৰু ইয়াৰ ছদ্মবেশী অনুচৰ বৰ্গই অপপ্ৰচাৰ আৰু ভুৱা তথ্যৰে জনপ্ৰিয় সামাজিক মাধ্যমত সিহঁতৰ জাতি বিদ্বেষ আৰু দুষ্কৃতিৰ হলাহল পূৰামাত্ৰাই বিয়পাই দিছে ।এই সন্মিলিত আক্ৰমণক প্ৰতিহত কৰিবলৈ নৱচিন্তন ৰ দৰে স্বতন্ত্ৰ ,শক্তিশালী,সমন্বয়ৰ বাৰ্তাবাহী ই আলোচনীৰ গুৰুত্ব অপৰিসীম ।।নৱচিন্তন লৈ অভিবাদন!


বকোৰ সোণতলীত উত্তাল প্ৰতিবাদ -\nHomeআঞ্চলিকবকোৰ সোণতলীত উত্তাল প্ৰতিবাদ\nবকোৰ সোণতলীত উত্তাল প্ৰতিবাদ\nডিজিটেল ডেস্ক : বকোৰ সোণতলীত উত্তাল প্ৰতিবাদ! সোণতলীৰ বদলাপথাৰ গাঁৱৰ এজন লোকক বিদেশী ন্যায়াধীকৰণৰ ডিটেনচন কেম্পলৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছে৷ ঘটনাক কেন্দ্ৰ কৰি স্থানীয় ৰাইজে তীব্ৰ প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰিছে। স্বদেশী পিতৃ-মাতৃৰ ঔৰসজাত সন্তানক বিদেশী সজাই বিদেশী ন্যায়াধীকৰণে প্ৰেৰণ কৰিলে ডিটেনচন কেম্পলৈ। সোণতলীৰ বদলাপথাৰ গাঁৱৰ সমেজ আলী নামৰ ব্যক্তিজনৰ সৈতে সংঘটিত হয় এনে ঘটনা।\nউল্লেখ্য যে, ২০০৪ চনত লোকজনে গুৱাহাটীত কাম কৰিবলৈ যোৱাত বিদেশী ন্যায়াধীকৰণে সোধা-পোছা কৰাৰ বাবে আটক কৰি এৰি দিছিল সোণতলীত। হঠাৎ তেওঁৰ নামত ২০১৫ চনত ৰুজু হৈছিল এক গোচৰ। উক্ত গোচৰৰ ভিত্তিত ২০২২ চনৰ ৫ জানুৱাৰীত উপস্থিত হৈছিল ন্যায়িক দণ্ডাধীশৰ কাৰ্যালয়ত আৰু তাৰ পৰাই তেওঁক প্ৰেৰণ কৰে ডিটেনচন কেম্পলৈ।\nলগে লগে হুৱাদুৱা লাগে পৰিয়াল তথা গাঁওবাসীৰ মাজত। কান্দোনত ভাঙি পৰে পৰিয়ালৰ লোকসকলো। এক অভাৱনীয় পৰিৱেশৰ মাজত চেপা উত্তেজনাই বিৰাজ কৰে গাঁওবাসীৰ মনত। বৈধ নাগৰিকত্বৰ প্ৰমাণ-পত্ৰ থকাৰ পাছতো কিহৰ ভিত্তিত বিদেশী ন্যায়াধীকৰণে আটক কৰিলে ব্যক্তিজনক।\nলোকজনৰ পিতৃৰ নামত আছে ১৯৫১ চনৰ এনআৰচি ১৯৬৬ চনৰ ভোটাৰ তালিকাত আছে নাম সন্নিৱিষ্ট। লোকজনে ১৯৯৭ চনৰে পৰা সাব্যস্ত কৰি আছে ভোটদান। তেওঁৰ নামত আছে ভোটাৰ কাৰ্ড, পেন কাৰ্ড, আধাৰ কাৰ্ড আদি কৰি সম্পূৰ্ণ ভাৰতীয় নথি-পত্ৰ। কাৰ ষড়যন্ত্ৰৰ বলি হ’বলগীয়া হ’ল ব্যক্তিজন? সেয়েহে উক্ত লোকজনক বিনাচৰ্তে মুক্তিৰ দাবী জনাই তীব্ৰ প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে স্থানীয় ৰাইজে।\nPrevious articleতিনিমাহে দৰমহাৰপৰা বঞ্চিত! চতুৰ্থ বৰ্গৰ কৰ্মচাৰীৰ সংবাদমেল\nNext articleভগবন্ত মান পঞ্জাবৰ পৰৱৰ্তী মুখ্যমন্ত্ৰী! ৭০শতাংশ পঞ্জাৱীয়েই সপক্ষে দিলে মত