শব্দ বৰষুণ....: March 2012\nউজনিৰ ওখ টিলাৰপৰা\nবৈ অহা ভাষাৰে লিখিম\nনামনিৰ এটি কবিতা |\nকবিতাটিৰ নাম ৰাখিম অসমী |\nবুঢ়ালুইতৰ গতিৰ দৰে\nগতিশীল হব মোৰ এই কবিতা\nনীলাচলৰ দৰেই আচল পাতিব যাৰ ভাৱনাই\nচন্দময় হব দিখৌ অথবা মানাহৰ দৰে\nবুঢ়ীদিহিঙৰ সৰলতাৰ দৰে সৰল হব গঠন\nবেঁকীৰ দৰে বিশাল তাৰ বিশালতা |\nবৰাক আৰু ৰহ্মপুত্ৰৰ চাপৰিৰে সজাম\nমোৰ কবিতাৰ ভেঁটি |\nম‍ই এটি কবিতা লিখিম\nযাৰ কৃষ্টি বৈ থাকিব\nমাজুলীৰ পৰা উমানন্দলৈ\nকমলাবাৰীৰ পৰা বৰপেটালৈ\nভৰুণ গাভৰুৰ উঠন বুকুৰ দৰে\nস্বচ্ছল হব মোৰ কবিতা\nআৰু শিপীনিৰ তাতৰ\nবুটবছা ৰিহাৰ দৰে কলাসমৃদ্ধ |\nকবিতা এদিন গাভৰু হব\nকুলিৰ মাতত ৰঙালীৰ বা লাগিব\nথৌকি-বাথৌ হব কবিতাৰ মন |\nভোমোকাফুলীয়া মুগাৰ সাজেৰে\nপৰিহিতা হব কবিতা\nককালৰ ভাঁজে ভাঁজে\nনামি আহিব কবিতাৰ পংক্তিবোৰ\nখোপাত কপৌ পিন্ধি\nকবিতাই বিহু নাচিব |\nচন্দৰ সোঁতে সোঁতে উটি যাব\nমোৰ এই দেৱদাসী কবিতা\nদেৱদাসীসকলৰ জুনুকাৰ শব্দৰ দৰে\nখোল-তালৰ শব্দেৰে মুখৰিত হব\nকবিতাৰ ভক্তিৰ চিতাল |\nশিৰত লৈ বুঢ়ালুইতৰ সোঁত\nউজনিৰ ভাষাৰে বৈ থাকিব\nনামনিৰ কবিতা |\n【ৰচনাকালঃ ১২ নৱেম্বৰ, ২০০৯ - ২৩:৩০】\nউপস্থাপক Dhrubajyoti Sarma সময় 4:30 PM\nগ্ৰন্থালোচনা : এলুমিনিয়ামৰ আঙুলি\nগল্প সংকলন: এলুমিনিয়ামৰ আঙুলি\nগল্পকাৰ : মনোজ কুমাৰ গোস্বামী\nপ্ৰকাশক: ভৱানী প্ৰিণ্ট এণ্ড পাব্লিকেশ্যন\nপ্ৰথম প্ৰকাশ: ডিচেম্বৰ, ২০১০\nমূল্য: ২৪০.০০ মাত্ৰ\nসাংবাদিকতাক সাৰথি কৰি গোটোৱা অভিজ্ঞতাৰে কাগজৰ বুকুত নীলা খোচ মাৰি বাস্তৱৰ সৈতে পাঠকক মুখামুখি কৰোৱাটো যিজন সাংবাদিক গল্পকাৰৰ বাহাদুৰি, তেৱেই হৈছে মনোজ কুমাৰ গোস্বামী | যিসময়ত অসমীয়া গল্পৰ জগতত গল্পকাৰৰ প্ৰভাৱ প্ৰায় নাইকীয়া হৈ গৈছিল, সেই সময়তে গল্পৰ পৃথিৱীত পদাৰ্পন কৰিছিল মনোজ কুমাৰ গোস্বামীয়ে | ৰূঢ় বাস্তৱৰ একো-একোখন উপস্থাপনেৰে তেওঁ পাঠক সমাজলৈ আগবঢ়াই দিছিল চিন্তাৰ বিতচকু |\nসকলো স্তৰৰ মানুহৰ জীৱনৰ ছৱি অঁকাত নিজৰ দক্ষতা দেখুৱাবলৈ সক্ষম হৈছে গল্পকাৰ | বিশেষকৈ মধ্যবিত্ত নগৰীয়া সমাজৰ | সৰু সৰু মনস্তাত্বিক দিশৰপৰা খুব স্পৰ্শকাতৰ সামাজিক দিশকো আৱৰি পাঠক সমাজলৈ প্ৰতিটো গল্পৰ মাজেৰে লৈ গৈছে একো-একোটা যোগাত্মক বাৰ্তা | তাকো পাঠকে বিচৰা শৈলীৰে |\nযি সময়ত অসমীয়াৰ সাহিত্যৰ অৱক্ষয় হবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, সেই সময়তেই চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শ‍ইকীয়াৰ ভাষাত "সংবাদেই হব গল্প" আখ্যানকেই সাৱটি লৈ মনোজ কুমাৰ গোস্বামীয়ে এক স্বকীয় ধাৰাৰে গঢ়ি তুলিছিল তেওঁৰ গল্পৰ পৃথিৱীখন | য’ত আছিল সমাজৰ কদৰ্য ৰূপৰ বিপৰীতে যোগাত্মক দৃষ্টিভংগী | কিন্তু হঠাতে যেন কৰবাত কেৰোণ লাগিছিল | মাজতে স্তব্ধ হৈ গৈছিল মনোজ কুমাৰ গোস্বামীৰ গল্পৰ কলম | তাতো আছিল হতাশা, ক্ষোভ | পাঠকৰ উদাসীনতা, সমালোচকৰ অৱজ্ঞা ইত্যাদি আছিল এই ক্ষোভৰ কাৰণ |\nহঠাতে যেন ন-চেতনাৰে জাগি উঠিছিল তেওঁ | বুজি উঠিছিল, প্ৰশংসা হ’লেও, নিন্দা হ’লেও সংবাদেই হব লাগিব গল্প | আৰু তাৰেই ফলস্বৰূপে আমাৰ হাতত আজি ডেৰকুৰিৰো অধিক গল্প সম্ভাৰেৰে পৰিপুষ্ট "এলুমিনিয়ামৰ পৃথিৱী" | এক আত্মদ্বন্দক আন্ত:মনস্তাত্বিক দৃষ্টিৰে সুন্দৰভাৱে অংকন কৰা তেওঁৰ শেহতীয়া গল্প "অন্তহীন"ক আৰম্ভনিৰূপে লৈ আয়োজন কৰা গল্প সংকলনটিৰ প্ৰতিটো গল্পতেই আছে তীক্ষ্ন মনস্তাত্বিক বিৱৰণ | আৰু তাৰ পৰা পাঠকে পাইছে এক নতুন সোৱাদ | বাহুল্যবিহীন তেওঁৰ ভাষা প্ৰয়োগ, অথচ সংবেদনশীল তেওঁৰ বিষয় -যেন এক বৈচিত্ৰহে | পূৰ্ব্বানুমান (প্ৰেদিক্টেবিলিটি) গল্পকাৰৰ এক অন্য বশিষ্ট্য | কোনোটো গল্পত যদি গল্পকাৰ ক্ষমাহীন আৰু নৃষংস হৈছে, তাৰ মাজতো বিজুলীৰ নিচিনা চমকিবল তেওঁ পাহৰা নাই | আৰু সেই চমকনিয়েই পাঠকলৈ কঢ়িয়াই নিছে গল্পটিৰ উদ্দেশ্য আৰু মূলভাৱ, য’ত নিহিত হৈ থাকে বাস্তৱতাই উন্মোচন কৰা উপলব্ধি | তেওঁৰ গল্প‍ই পাঠকক দিয়ে নিজকে নিজে জুঁকিয়াই চোৱাৰ সমল | এয়াই সংকলটিৰ প্ৰতিটো গল্পত গল্পকাৰৰ চমত্‍কাৰিতা |\nসংকলনটিৰ প্ৰায়কেইটা গল্প‍ই অসমৰ কঠিন পৰিস্থিতিৰ সমসাময়িক কালৰ প্ৰতিচ্ছৱি দাঙি ধৰিছে | এজন বিদ্ৰোহী নেতাৰ নি:সংগতাক যিদৰে দেখুওৱা হৈছে, তাৰ লগে লগে এচামৰ স্বপ্নভংগৰ ভয়ে সৃষ্টি কৰা বিমূঢ় অৱস্থাকো প্ৰতিফলিত কৰা হৈছে | সেয়ে হয়তো "সমীৰণ বৰুৱা আহি আছে" গল্পটি বহুলভাৱে চৰ্চিত হৈছে | কোনোৱাটো গল্পত যদি দেখুওৱা হৈছে ঔত্‍সুকতা, কোনোৱা ক্ষণত আকৌ সেই ঔত্‍সুকতাক থানবান কৰি জ্বলন্ত বাস্তৱমিশ্ৰিত অশান্ত পৰিস্থিতিয়ে কঢ়িয়াই লৈ আহিছে দু:সংবাদ | কোনোৱাটো গল্পতঅকৌ দেখুৱাব খোজা হৈছে মানুহৰ গভীৰৰপৰা গভীৰতম কোনো স্থানত লুপ্ত একান্ত ব্যক্তিগত কিছুমান অনুভূতি আৰু স্পৃহা যিয়ে এবাৰলৈও আমাক ভৱাই তুলিছে বিশ্বাসৰ আঁৰত অবিশ্বাস, সত্যৰ আঁৰৰ মিছাবোৰ | হতা্শা আৰু আত্মসন্মানবোধৰ লগত জীৱিকাৰ তাড়নাৰ সংঘাতৰ ফলশ্ৰুতিত গল্পৰ নায়কে কেতিয়াবা বিচাৰি লৈছে তেওঁ কেতিয়াও বিশ্বাস নকৰা ঈশ্বৰ আৰাধনাৰ পথ - সেয়াও বাস্তৱ | চৰম সত্য | সেই চৰম সত্যকেই ফু্টাই তুলিবলৈ গল্পকাৰৰ যেন কোনো ধৰনৰ কষ্টয়েই হোৱা নাই | কোনোবাতো গল্পত আকৌ দৃশ্যমান হৈছে নিৰ্য্যাতিতৰ ওপৰত সুবিধাবাদীসকলৰ দৃষ্টি, কোনোবাটোত বা উন্মোচিত হৈছে স্বপ্নভংগৰ বেদনা, গতিময় পৰিৱৰ্তনৰ ঢৌত টিকিব নোৱাৰা বিধ্বস্ত, নগৰীয়া মধ্যজীৱিৰ যন্ত্ৰনা | “ব্যক্তিগত আৰু নৈৰ্বক্তিক” আৰু “সূৰ্য্যৰ পোহৰত এজন আততায়ী” গল্প‍ই মুখমুখি কৰি দিছে জান্তৱ বাস্তৱৰ বিভত্‍সতাৰ লগত | মুঠৰ ওপৰত প্ৰতিটো পৰিস্থিতিতেই মানুহৰ প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু ঠিক তাৰ পাচৰ অধ্যায়ৰ উপস্থাপন সঁচাকৈয়ে বিস্ময়কৰ |\nনগৰীয়া মধ্যবিত্তৰ জীৱন আৰু চেতনাৰ ছৱি অংকন কৰাত যে গল্পকাৰ সুনিপুণ, তেওঁৰ প্ৰায়ভাগ গল্প‍ই তাৰেই ছৱি তুলি ধৰে | বিশিষ্ট ঔপন্যাসিক ধ্ৰুৱজ্যোতি বৰাৰ ভাষাত “খেদ আৰু অপ্ৰাপ্তিৰ অতৃপ্তিৰে ভৰা পৃথিৱীখনত মনোজৰ চৰিত্ৰবোৰত আমি বিচৰণ কৰিছো অৰ্থ আৰু অৰ্থহীনতাৰ মাজত| সমকালীন সমাজৰ এনে বাংময় আৰু বিশ্বস্ত চিত্ৰায়ণ সঁচাই দুৰ্লভ|”\nসংকলনটিৰ নিৰ্মানশৈলীৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰৰ গাথঁনি সঁচাকৈয়ে অভিনৱ| কেতিয়াবা এনেকুৱা লাগে, আমাৰ যেন ভাষা-গাথঁনিৰ মেৰপাকত উকমুকনি লাগিছে. অথচ সেই উকমুকনিয়েই বান্ধি ৰাখিছে পাঠকক| মনোজ কুমাৰ গোস্বামীৰ গল্পৰ এই স্বকীয়তা, এনে ভিন্নসুৰী লেখনিশৈলীয়েই তেওঁৰ গল্পসমূহক যোৱা দুটা দশকৰ শ্ৰেষ্ঠতম গল্পসমূহৰ ভিতৰত স্থান দিছে | লগতে “এলুমিনিয়ামৰ আঙুলি”ক স্থান দিছে মোৰ প্ৰিয় এখন গল্প সংকলনৰ শাৰীত |\nউপস্থাপক Dhrubajyoti Sarma সময় 11:18 PM\nহিতেন শৰ্ম্মাৰ দিনলিপি-৮\nআমি যেতিয়া পানৰা পথাৰ আৰু পানৰা বিলৰ মাজৰ আলিটো উঠিছিলোগৈ, তেতিয়া পূৱৰ আকাশখনে সেন্দুৰৰ দগমগীয়া ফোঁট এটি লৈ ওলাই আহিছিল | ৰাস্তাত উঠিয়েই কৈলাশ দা বহি পৰিল | শেঁতা হৈ পৰিছে তাৰ শৰীৰ | ৰক্তক্ষৰণৰ ফলত লেবেজান হৈ পৰিছে সি | প্ৰায় অৰ্দ্ধচেতন অৱস্থাৰেই মোৰ এখন হাতক সাৰথি কৰি এধানি মাথো মাটিৰ সন্ধানত প্ৰায় আধাঘণ্টা সময় খোজকাঢ়িছিল সি | দেহ লাহে লাহে অচেতন হৈ আহিছিল | হাতৰ দাখনো কেতিয়াবা কৰবাত কব নোৱাৰাকৈয়ে সুলকি পৰিছিল | তথাপি পেলায়েই আছিল তাৰ খোজ | আৰু এতিয়া অকনমান মাটিৰ স্পৰ্শত সকলো ভাগৰে তাক আগুৰি ধৰিলেহি | সি বহি থাকিব নোৱাৰিলে | ক্লান্ত শৰীৰটোক ৰাস্তাটোৰ ওপৰতে এৰি দিলে | ৰাস্তাৰ ওপৰতে অচেতন হৈ পৰিল কৈলাশ দা | ইপিনে ভাগৰে মোকো আহি হেঁচা মাৰি ধৰিছেহি | এখোজো আগলৈ যাবলৈ মন যোৱা নাই | ধূপজোপাৰ ফালে চালো | এতিয়াও বহু দূৰত | ৰিণিকি ৰিণিকি দেখা গৈছে মাত্ৰ | তালৈকে লৈ যাব পৰা হ’লেও ! অন্ততঃ মাছ মাৰিব অহা কোনোৱা নহয় কোনোৱা এজনক পালোহেতেন | কিন্তু ইমানদূৰ কেনেকৈ লৈ যোৱা যায় ! ডাঙি নিয়াও সম্ভৱ নহয় | এইখিনিলৈকে মানুহ অহাৰ কোনো চাঞ্চো নাই | তেন্তে ? মোৰ মূৰৰ ওপৰৰ পৃথিৱীখন ঘূৰিব ধৰিলে | সন্মুখৰ গোটেই দৃশ্য ধূৱলি-কুঁৱলি দেখিবলৈ ধৰিলো | চিন্তাৰ পাৰ নোপোৱা হ’লো | কি কৰো, কি কৰো এতিয়া !!\n-"ঐ কৈলাশদা, কৈলাশদা....... ঐ কৈলাশদা, কৈলাশদা.... |" নাই ! তাৰ কোনো সাৰি-সুৰায়েই নাই |\n-"এই কৈলাশদা, উঠচুন..... কৈলাশদা..... বুল যাবালাগে..... |" কি কৰো এতিয়া ! তাক ইয়াতেই এৰি কোনোৱা এজনক মাতি আনো নেকি ! কিন্তু.... এই অৱস্থাত.... তাক এনেকৈ এৰি যোৱা উচিত হব জানো !! চৌদিশে পানী | পথাৰৰ বিষাক্ত পৰুৱাবোৰ, সাপ-বেং সকলো লিকলিকাই আছে.... নহ’ল, কিবা অঘটন হ’লে !! নাই | এনেকৈ এৰি থৈ যাব নোৱাৰি | তেন্তে ?\nগোটেই ৰাতি পানীৰ মাজত কটাই ভাগৰুৱা শৰীৰ, ৰাস্তা বিচাৰোতে বিচাৰোতে মগজুও ক্লান্ত হৈ পৰিছিল | তাতে আকৌ ভূতৰ ওপৰত দাহন পৰাদি ধৰিলেহি কলজোকে | তেজ শুহি শুহি এক বৃহদাকৃতি ধাৰণ কৰিছিল জোকডালে | ঠিক যেন আমাৰ হাতখনৰ সমান | ককাহঁতে কোৱা শুনিছিলো, কলজোকে হেনো কল গছ এজোপাৰ সমান ডাঙৰ হোৱালৈকে তেজ শুহিব পাৰে | কলজোকে জীৱৰ শৰীৰৰপৰা অতি দ্ৰুত গতিত তেজ শুহি লব পাৰে বাবে সেই জীৱ বাচি থকা আশা খুব খীন হৈ পৰে | কথাবোৰ মনত পৰি গা জিকাৰ খাই উঠিল | তাৰমানে এতিয়া কৈলাশদাও.....? নাই, এইবোৰ কথা নভবাই ভাল | ককালৰপৰা খাৱৈটো খুলি ৰাস্তাৰ ওপৰত থলো | কাষত কৈলাশদা, অচেতন অৱস্থাত শুই আছে | তাৰ ওচৰতেই ভাৱালেশহীনভাৱে ম‍ই বহি পৰিলো | ভাগৰে হেঁচা মাৰি ধৰিছেহি | আৰু মাত্ৰ কেইটামান মিনিট ভালকৈ যোৱাহেতেন..! এতিয়া আমি জনসমাগমহীন ঠাই এটুকুৰাত এনেদৰে পৰি আছো যে চিঞঁৰি চিঞঁৰি ডিঙি ফালি পেলালেও মাত শুনোতা কোনো নাই | প্ৰতিটো মূহুৰ্ততেই যেন বিফলতাই আমাক খেদি ফুৰিছেহি | ঘৰৰপৰা জালখন উলিওৱাৰ সময়ৰপৰা এই মূহুৰ্তলৈ যেন সকলোখিনিতে বিফলতাহে বিপ্কলতা | আৰু এতিয়া !! এক অনিশ্চয়তাত বহি আছো পথাৰৰ মাজৰ খালী ৰাস্তা এটাত | ভোকে হেঁচা মাৰি ধৰিছেহি , অথচ খাবলৈ একো নাই | ডিঙি শুকাই গৈছে, অথচ পিবলৈ পানী নাই | ছয়ফুটীয়া ৰাস্তাটোক বাদ দিলে দুয়োপাৰে পাৰাপাৰহীন পানী, অথচ পিয়াহত শুকাই গৈছে ডিঙি | অৱসাদে হেঁচা মাৰি ধৰিছেহি | চকুৰ পতা মেলি ৰাখিবলৈও কষ্ট হৈছে | পূৱ আকাশত বেলিটোৱে লহিয়াইছে | উদিত বেলিৰ প্ৰতিচ্ছৱি পানীৰ ঢৌত সাতুৰি সাতুৰি মিলি গৈছে দূৰ-দিগন্তত | দুই এটা মত্‍স্যভোজী চৰায়ে বাহৰপৰা ওলাই উৰা মাৰিছে পথাৰৰ ফালে | অথচ কোনো মানুহ অহা নাই পথাৰৰ ফালে | এৰা, পথাৰলৈনো কি কাৰণে আহিব ! "সাউজা ধৰা" শ‍ইচ আজি এসপ্তাহে পানীৰ তলত হতাশাই ছানি ধৰিছেহি খেতিয়কসকলকো | এনেয়ে আজিকালি কঠীয়া পাবলৈ টান, তাতে আৰু সাউজা ধৰা খেতি নষ্ট হৈ গ’লে ইমান কঠিয়ানো ক’ত পাব ! কিমানযে ভয়াবহ হব পাৰে পানীৰ এই ৰূপ !! কোনো আকাৰ নাই, অথচ সেই নিৰাকাৰ পানীয়েই....... পানীয়েই...এৰা, পানী...অসংলগ্ন কথাবোৰৰ মাজত যেন গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা এটি মনত পৰি গ’ল | হাত দুখনত ভেজা দি থিয় হব চেষ্টা কৰিলো | হঠাতে চকু গ’ল চোলাৰ কাপোৰেৰে বান্ধি থোৱা কৈলাশদাৰ ক্ষত ভৰিখনলৈ | ৰঙা হৈ পৰিছে পাতলীয়া বৰণৰ কাপোৰটুকুৰা | তাৰমানে তেজ এতিয়াও বন্ধ হোৱা নাই !! গাত থকা সকলো শক্তি থূপ খুৱাই যিমান বেগেৰে পাৰো সিমান বেগেৰে কৈলাশদাৰ ভৰিৰ ওচৰ পালো | ভৰিত কাপোৰৰ গাঁথিটো খুলি দি আকৈ এইবাৰ মেৰিয়াই মেৰিয়াই টানকৈ বান্ধি দিলো | তাৰ পিছত এখন্তেকো নোৰোৱাকৈ পথাৰৰ পিনে লৰ দিলো | যুঁৱলিৰ অকনমান পানী নিজৰ মুখখনত ছটিয়াই হাতৰ আচলুৰে কৈলাশদাৰ ওচৰলৈ লৈ আহিলো | কিন্তু আচলুৰ পানীহে সেয়া ! কৈলাশদাৰ ওচৰ পোৱালৈকে আচলুত কেইটোপালমানহে পানী বাচিছিলগৈ | আকৌ আনিলো, আকৌ কেইটোপালমান....আকৌ গ’লো, আকৌ সেই একেই..কেইটোপালমানহে পানী... মুঠৰ ওপৰত বহু কষ্ট কৰিও কৈলাশদাৰ মুখৰ ওপৰত ছটিয়াই দিবলৈ পানী আনিব নোৱাৰিলো | হঠাতে এটি বুদ্ধি খেলি গ’ল | চোলাটো গাৰপৰা খুলি পানীত ডুবাই দিলো, আৰু তাক পানীত তিয়াই কৈলাশদাৰ ওচৰলৈ লৈ আহিলো | পথাৰত বোকা মিহলি পানী | অথচ তাকেই ছটিয়াইছো এজন অচেতন ব্যক্তিৰ চকু-মূৰত | তিয়াই দিছো মুখমণ্ডল | ভালেই কৰিছোনে, ভুলেই কৰিছো নাজানো | তথাপি কৈলাশদাক বচোৱাৰ শেষ চেষ্টা এটা চলালো | কেবাবাৰো তেনেদৰে পানীৰে চকু-মুখবোৰ ধুৱাই দিয়াৰ পিছত কৈলাশদাই মূৰটো জোকাৰি দিলে | মুখেৰে তাৰ অস্পষ্টভাৱে ওলাই আহিল. ".... পানী..পানী..." | কি কৰো এতিয়া ? নাই, যি হয় হব | দৌৰি গৈ চোলাটোৰে আকৌ এবাৰ পানী আনিলোগৈ | এইবাৰ কৈলাশদাৰ অলপমান মেল খাই থকা মুখখনত অলপ অলপকৈ সেই পানীকেই বাকি দিলো | আকৌ এবাৰ আৰু অলপমান | কৈলাশদাৰ চেতনা ঘূৰাই আনিবলৈ সেই দূষিত লেতেৰা পানীখিনিয়ে বৰ সহায় কৰিলে | কৈলাশদাই যেন এবাৰলৈ জীৱন ঘূৰাই পালে, আৰু ম‍ই ঘূৰাই পালো উশাহ |\nহঠাতে যেন সূৰুযটোৱে আমাক দেখিছিল | ৰঙীন চঞ্চল সূৰুযটো গহীন হৈ আহিব ধৰিছিল | চৰাইবোৰে আকাশৰপৰা আমাকেই লক্ষ্য কৰি যেন বিয়পাই দিছিল আমাৰ খবৰ আৰু সেই খবৰ পায়েই চাগে’ প্ৰকৃতিও সচেতন হৈ পৰিছিল | মেঘবোৰে বেলিটোক আগৰ কেইদিনৰ দৰে আগুৰি ধৰা নাছিলহি | আৰু মেঘে এই দিয়া সেই বাটেৰেই সূৰুযটোৱে আমালৈ ঠেলি পঠিয়াইছিল দুৰ্বল অথচ লাহী ৰশ্মি | হেঙুল বৰণীয়া সেই ৰশ্মিয়ে উদ্ভাষিত কৰি তুলিছিল মোক | মোক বিলাই দিছিল এসোপা প্ৰেৰণা | সেই ৰশ্মিখিনিয়ে যেন কঢিয়াই লৈ আহিছিল সূৰুযৰ বতৰা | যোৱা এসপ্তাহ মেঘৰ মাজত পথ বিচাৰি উকমুকাই লেবেজান হৈ পৰা সূৰুযৰ বতৰা | হঠাতে মনটোত কিবা এটা জোৰ পাই গ’লো |\n-"কৈলাশদা...এই কৈলাশদা | এইবাৰ গাত ধৰি ধৰি তাক মাতিলো |\n- ’অলপ ভাল পাইছানা ? "\n- "হু ? "\n- "কি হৈছি তোৰ ?"\n- "হু ? ..নাই...একো হনাই"\n- "উঠ তিত্তেহ’লি | ৰাস্তা কিত্তোৱাএ পালু.. অলপ গেলি ঘৰে যাই পাম"\nঅলপ সময় তেনেকৈ থাকি সি উঠিব চেষ্টা কৰিলে | কিন্তু গাত শকতি নাই | হাতত ভেজা দি উঠিব চেষ্টা কৰিলে, অথচ হাত দুখনৰো যেন দেহৰ ভৰ ধৰি ৰাখিবলৈ বল নাই |\nটোপনিৰ পৰা সাৰ পোৱাৰ মানুহৰ নিচিনা সি কৈ উঠিল-"অ..., বেলাএ হ’ল দেখুনে |"\n- "উম.,,,,উথপা পাৰবি না ? "\n- "পাৰিম ৰহ.... |" কুচিয়াৰ বাহিৰে আন মাছ নাকাটো বুলি ডাংকোপ মাৰি দপদপাই কথা কোৱা সেইজন কৈলাশদায়েনে এইজন ? ক’ত তাৰ সেই মাত, ক’ত গ’ল সেই প্ৰত্যয় ?\n- "ৰহ... ম‍ই ধৰি দেউ ৰহ..লাহে লাহে উথপি |"\n- "মোৰ দাওখেন ক’ত ? "\n- "বাদ দি দাও | কভে পচ্চি য’ |"\nকষ্টেৰে যেতিয়া তাক থিয় কৰাইছিলো অদূৰৰ পৰা তেতিয়া ভাঁহি আহিছিল মানুহৰ মাত | মূৰ তুলি অনুধাৱন কৰিব চেষ্টা কৰিলো কোনফালৰপৰা আহিছে মানুহৰ মাতবোৰ | হয়.. এইফালেই আহি আছে | দীঘলকৈ এটি হুমুনিয়াহ ওলাই গ’ল | এটা বোজা যেন পিঠিৰপৰা খহি পৰিল | থিক ঘৰত মাৰ দৰে | আমাক বিচাৰি যোৱা দ্বিতীয়টো দলে যেতিয়া আমাক চোতালত থিয় কৰাইছিল, মাৰো পিঠিৰপৰা তেনে এটি বিশাল বোজা খহি পৰিছিল | কিন্তু আমাৰ বাবে চোতালত ৰৈ আছিল আন এক আশ্বৰ্য্য -দয়াল কা | ভূতৰ ওজা দয়াল কা | পিন্ধনত ৰঙা চুৰিয়া, ডিঙিত ৰঙা কাপোৰ |\n- "ঐ ৰহ | তাতে ৰহ | "\nদয়াল কাৰ মাতত ঘূৰি চালো | নিৰেন আতা আৰু ঘোনো খুৰাৰ হাতত ওলমি থকা অৱশপ্ৰায় কৈলাশদায়ো আধা মুদখোৱা চকুযুৰিৰে ঘূৰি চালে |\n- "ক’ৰ বস্তু তোই ? "\n- "ক’ৰ পৰা আইছা ? "\nআমি থতমাত খাই ৰৈ দিলো | নিৰ্বাক হৈ ৰ’ল ভূত খেদা চাবলৈ চোতালত থূপ খোৱা গঞা | এক ভয়লগা নিৰৱতাই বিৰাজ কৰিলে চোতালখন |\n-"ক’ত লগ দিছা ত‍ই ? " দয়াল কাই ভূতক প্ৰশ্নবান কৰিয়েই থাকিল |\nকৈলাশদাৰ দৰে মোৰো ক্লান্তিত অৱশ হৈ যোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে শৰীৰ | কৈলাশদাৰ গাৰ উষ্ণতা বাঢ়ি আহিছে | জ্বৰে-দাহে আগুৰি ধৰিছে তাৰ দেহ | আধা মেলখোৱা চকুযুৰিৰেই চাই আছে সি | মুখেৰে ভোৰভোৰাই কিবা বকি আছে | একেবাৰে অস্পষ্টকৈ | হয়তো ভিতৰত গৈ বিচনাত শুৱাই দিবলৈ ককাকূটি কৰিছে | অথচ ক্লান্তিত কথাও ওলাই অহা নাই | আৰু তাকে এক সুযোগ হিচাপে লৈ ভূতে ধৰা কথাটো প্ৰমাণ কৰাত উঠিপৰি লাগিছে দয়ালকা - "ভালকে ক’ | ফুচফুচে কৈ থাকলি নহব "\n- "দয়াল কা, কি এলাখেন ? কাক কি সুধি আছা ত‍ই ? -লাহে লাহে বাঢ়ি অহা খঙটো দমাই ৰাখিব নোৱাৰি মোৰ মুখৰপৰা ওলাই গ’ল |\n-" চু....প.... ভ্ৰূম...ভ্ৰূম...ভ্ৰূম... | হাতত থকা বিহ ঢেঁকীয়াৰ পাতেৰে চোতালত কোবাই কোবাই দয়াল কা মাৰ ফালে আগুৱাই আহি থাকিল | এতিয়াহে যেন অলপ অলপকৈ বুজি উঠিছো | আমাৰ মাজৰ কোনোৱা এজনৰ গাত লম্ভা ভূত খেদিবলৈয়ে এই ব্যৱস্থা | দয়াল কা যিমানে আগুৱাই আহি থাকিল, গঁঞা সিমানে পিছুৱাই থাকিল | পেন্দুকণাবোৰ ভয়ত পেপুৱা লাগিল | থিয় হৈ থাকিব নোৱাৰা কৈলাশদাক ধৰি থকা নিৰেন আতা আৰু ঘোনো খুৰাও কৈলাশদাক এৰি দি পিছুৱাই গ’ল | সচকিত হৈ ম‍ই আগুৱাই গৈ ভাৰসাম্য ৰাখিব নোৱাৰা কৈলাশদাক খকমককৈ ধৰিলো |\n-"পাগলা হৈছা নেকি তুহুন ? কি হৈছি এলাখেন ? "- এইবাৰ মোৰ ধৈৰ্য্যৰ সীমা ভাগি গ’ল | চিঞঁৰি উঠিলো ম‍ই | কিন্তু মোৰ চিঞঁৰৰ প্ৰতি কোনো গুৰুত্ব‍ই নিদিয়াকৈ দয়ালকাৰ হাতৰ ঢেঁকীয়া আমাৰ নাকে-মুখে ঘূৰাত লাগিল আৰু এটা সময়ত স্থিৰ হৈ ৰ’ল কৈলাশদাৰ মূৰৰ ওপৰত | সকলো নিচিন্ত হৈ গ’ল, কৈলাশদাক ভূতে ধৰিছে |\n- "এতে...এতে....এতে আহি ব‍ইহলি ত‍ই...শ্যালা হাৰামজাদা... যাবিনা নায এৰে পৰা..? "\nখঙত থৰথৰকৈ কঁপিছো ম‍ই | পেটত ভোক, কণ্ঠত তৃষ্ণা, শৰীৰ প্ৰায় অচেতন..তাতে আৰু এইবোৰ ভেকোঁভাওনা !!\n-"মা, তুহুন কি কৰবা দিছা এলাখেন ? কৈলাশদাক কলজুকে ধৰি তেজ প্ৰায় চেচ কৰি দিছি...ইতাও তেজ জাই আছে....তাৰ পিছতো....." কথা শেষ হোৱাৰ আগতে দেখিলো কৈলাশদাৰ গালত এটা ৰামচৰ পৰিল | অনৰ্গলভাৱে ভূতক প্ৰশ্ন কৰি কৰি কোনো সঁহাৰি নাপাই শেষত দ্বিতীয় ডিগ্ৰীলৈ নামিলে দয়ালকা | শাৰীৰিক উত্‍পীড়ন আৰম্ভ কৰি দিলে | বহুত চেষ্টা কৰিও ম‍ই কৈলাশদাক বচাব নোৱাৰিলো | আৰু অৰ্ধচেতন অৱস্থাৰেই কৈলাশদাই এটা সময়লৈ সহি গ’ল কৈলাশ দাই | আৰু এটা সময়ত ম‍ই যেতিয়া মোৰ হাতৰ ওপৰত সি ঢলি পৰিল, তেতিয়া নিশ্চিত হ’লো, সি পুনৰ অচেতন হ’ল | যি হওক, ভালেই হ’ল | এতিয়া অন্ততঃ অলপ সময়ৰ বাবে হ’লেও এই উত্‍পীড়নবোৰৰ পৰা সি মুক্তি পাব -মনতে ভাৱিলো | কিন্তু ক’তা ? সেই অচেতন দেহৰ ওপৰতেই চলি গ’ল উত্‍পীড়ন আৰু আমি শিক্ষিত সমাজ, ভদ্ৰ সমাজে চাই থাকিলো সেই দৃশ্য |\n- "শ্যালা চোঁৱৰৰ বাচ্চা, ইটা চেঞ্চলেচ হ ভৱ ধচ্চা.... ত‍ই যিমান চালাক..তোতকে এই বাপে চাইৰগুণে চালাক...ৰহ বাপ্পেকে..." এই বুলি দয়াল কাই ভ্ৰূম...ভ্ৰূম কৈ এসোপা কিবা মাতি কলপাত এখনৰ থোৱা গাহৰিৰ দাতেৰে কৈলাশদাক আক্ৰমণ কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিল...আৰু লগে লগে........কব নোৱাৰাকৈয়ে মোৰ হাতৰ দাখন গৰ্জ্জি উঠিল | নগাদাৰ গাদীৰ কোৱ খাই চিটভঙলা খাই পৰিল দয়ালকা | এখন অন্ধ সমাজক অন্ধবিশ্বাসৰ পৰা চকু মেল খুৱাবলৈ ৰাস্তা বিচাৰি নাপায় এক কালৰাত্ৰিত আমাৰ লগে লগে থাকি আমাক সাহস দিয়া দাখনকেই হাতত তুলি ললো | খঙৰ ভমকত কেতিয়া যে দাখন হাতত তুলি লৈছিলো গমকেই নাপালো | আৰু যিটোহে ঘাপ মাৰিছিলো...., সৌভাগ্যবশতঃ চকীখনত দাখনৰ ঘাপটো লাগি গৈহে দয়াল কাৰ গাত গাদীটো লাগিল | কিন্তু সেই ঘাপটোৱে যথেষ্ট আছিল সেই অধ্যায়ৰ পৰিসমাপ্তিৰ বাবে |\n- "আহ কুন আহা...কাটি দুই ছেৱ কৰিম... অন্ধ মানহু বাছি থাকপা নালগে কুনো | কলজুকে খাই প্ৰায় আধামৰা কৰা মানহুটুক এলাখেনে বেমেজালি কৰবা ধচ্চা ?.... কুনবাই চাইছানা তাৰ ভৰিৰ ফালে... তেজ ইতাও বন্ধ হনাই.... ডাক্তৰ আনবা লাগে, তাৰে ঠাইত আনচা ওজা ? চব পাগল হৈছা তুহুন... চবৰে মাথা নষ্ট হৈছি......|" কিমান সময় তেনেদৰে চিঞঁৰিছিলো গম পোৱা নাছিলো | পাহৰি গৈছিলো মই ’হিতু’ | সকলোৰে মৰমৰ, অমায়িক, ভদ্ৰ, শান্ত ’হিতু’ | অথচ খঙৰ জুইত দহি গৈছিলো ম‍ই | কব নোৱাৰাকৈয়ে কৈ পেলাইছিলো কথাবোৰ | কৰপৰা শক্তি পাইছিলো, নাজানো | কিন্তু বকি বকিয়েই মোৰ হাতৰপৰা কোনোৱাই কাঢ়ি লৈ যোৱা দাখন বহু সময়লৈ বিচাৰিয়েই আছিলো | সেইখন পালে যেন চবকে কাটি-কুটি চাৰখাৰ কৰি দিম ! চোতালৰপৰা কোনোৱাই দাঙি নি কৈলাশদাক ভিতৰৰ বিচনাত শুৱাই দিছিলহি | আৰু মোৰ হাতত আহি ধৰিছিলহি এখনি কনমানি হাতে- আমাৰ পৰিয়ালৰ কনিষ্ঠ সদস্য নিকুৰ | দয়াল কা কোন তলকত পলাইছিল গমেই পোৱা নাছিলো | মানুহবোৰো ঘৰাঘৰি যাবলৈ ধৰিছিল | ঠিক তেতিয়াই ফাৰ্মাচিষ্ট চুৰেন খুৰাক লগত লৈ হাজিৰ হৈছিলহি দেউতা | ইমান সময় দেউতাক যে দেখা নাছিলো, এতিয়াহে খেয়াল কৰিলো | চুৰেন খুৰা যেতিয়া কৈলাশদাৰ ওচৰ পাইছিলগৈ, মোৰ খং তেতিয়ালৈ বহুখিনি জামৰিছিল |\nতেতিয়া পূৱ চোতালৰ ডালিমজোপাত ঘৰচিৰিকা দুটাই ৰমলিয়াই আছিল | নাৰিকলৰ পাতৰ মাজেৰে জুমি চাইছিলহি সূৰুটোৱে | আৰু এক অভৱনীয় ঘটনাৰ সাক্ষী হৈ ৰৈছিল সকলো |\nউপস্থাপক Dhrubajyoti Sarma সময় 2:32 PM\nকেনেকৈ আদৰি লও তোমাক বসন্ত...\nতুমি আহা নতুন আশা লৈ.....\nতুমি আহ ন-প্ৰভাতৰ ৰেঙনি হৈ...\nগাপ দি ৰাখিব নোৱাৰো ম‍ই\nনিৰাশাৰ অগ্নিপিণ্ডবোৰ |\nউজলাই তুলিব নোৱাৰো\nজ্যোতিষ্মান হব খোজা মোৰ চেতনাবোৰ |\nতোমাৰ আগমণিত নাচি উঠে প্ৰকৃতি....\nউৰি ফুৰে বৰদৈচিলাজনী...\nউৰাই নিব নোৱাৰে মোৰ স্মৃতিৰ সৰাপাটবোৰ |\nকুলি-কেতেকীৰ মাতত থৌকি-বাথৌ হয়\nপিৰালিত বহি জননীয়ে পাৰি দিয়ে সেউজ দলিচা..\nমনৰ কৰাপাটত মোৰ\nৰৈ থাকেহি এখন অদৃশ্য হালধীয়া আৱৰণ |\nতোমাৰ উৰ্ব্বৰা বুকুত গজা নতুন কুঁহিপাটবোৰে\nগজালি নেমেলেহি মোৰ ভাৱনাৰ ঠাল-ঠেঙুলিবোৰত |\nতুমি আহিব নোৱাৰানে\nনীল বৰণীয়া এখন আকাশ হৈ ?\nপ্ৰতিষ্ঠা কৰিব নোৱাৰানে\nমোৰ পূৰ্ব্বাশাৰ জ্যোতিষ্কবোৰ ?\nকুলিৰ মাত হৈ গাব নোৱাৰানে\nমোৰ হৃদয় জুৰাব পৰা অবিৰত প্ৰেৰণাৰ গান ?\nবৰদৈচিলা হৈ বুৰাই পেলাব নোৱাৰানে\nমোৰ হালধীয়া মৰুভূমিখন ?\nসেউজীয়া বসনেৰে আঁতৰাব নোৱাৰানে সৰাপাটবোৰ ?\nকপৌপাহিৰ দৰে ফুলি উঠিব নোৱাৰানে\nপ্ৰেম কাননত এপাহ পুষ্পগন্ধা হৈ ?\nকেনেকৈ আদৰি লও তোমাৰ এই অবিৰত যাত্ৰা !\nতোমাৰ এই যাত্ৰাত নাচি উঠে উৰনীয়া মনবোৰ\nতোমাৰ এই যাত্ৰায়েই যে ভাঙি-চিঙি থৈ যায়\nমোৰ পহনীয়া মনটো...!!\nউপস্থাপক Dhrubajyoti Sarma সময় 11:59 AM


Voyonkor Hei Rati Part7Assamese New Novel ভয়ংকৰ সেই ৰাতি - JonakAxom- Assamese Quotes, Blogging , Business Ideas, Tips And Tricks\nVoyonkor Hei Rati Part7Assamese New Novel ভয়ংকৰ সেই ৰাতি\nClick Here To Read voyonkor hei rati part6assamese new Novel ভয়ংকৰ সেই ৰাতি\n"...দহ বছৰ আগৰ সেই ৰাতিটো এতিয়াও মনত আছে মোৰ ...." হঠাৎ হাহি বন্ধ কৰি কবলৈ আৰম্ভ কৰিলে সেই বুঢ়ীজনীয়ে , "যি ৰাতি মোৰ আৰু মোৰ সোনটিৰ প্ৰাণ লৈছিল....গাড়ীখনে মোক খুন্দা মাৰি গুচি গৈছিল ...বহুসময় মই তাত চটফটাই পৰি আছিলো ...উফঃ কি যন্ত্ৰণা!....কিন্তু কোনো আগুৱাই নাহিল মোক সহায় কৰিবলৈ ....আজিও মোক সহায়ৰ দৰকাৰ....কিন্তু আজিও এয়া ভাবি নাপালো , মই কাৰ কি ক্ষতি কৰিছিলো যাৰ বাবে মোৰ এই পৰিণতি হল ?...." শেষৰ কথাখিনি কোৱাৰ সময়ত বুঢ়ীজনীয়ে খঙত গৰ্জি উঠিল । আৰু মোৰ অবস্থা তেতিয়া শোচনীয়। মোৰ ভৰি দুখনে থিয় হৈ থকাৰ শক্তি হেৰুৱাই পেলাইছিল । মই কপিছিলো। মই যেতিয়া ভাবিবলৈ ধৰিলো , এই বুঢ়ীজনী নিশ্চয় কোনো পাগলী হব, ঠিক তেতিয়াই বুঢ়ীৰ কোলাত থকা বাচ্ছাটো, যাক মই ইমানপৰে অচেতন ভাবিছিলো , সি হঠাৎ চকু মেলি মোৰ পিনে চাবলৈ ধৰিলে । সেয়াই নহয় , সি থিয় হৈ উঠিল যেন তাৰ একোৱেই হোৱা নাই । মই অজানিতে দুখোজ পিছুৱাই আহিলো । এইবাৰ সেই বুঢ়ীজনীয়ে লাহে লাহে মোৰ পিনে আগবাঢ়ি আহিবলৈ ধৰিলে । তাই যেতিয়া মোৰ পিনে চালে , তেতিয়া বুঢ়ীজনীৰ মুখখন দেখি মই এনে ভয় খালো যে কিছুসময়ৰ বাবে মোৰ এনে লাগিল , মই যেন এই পৃথিবীতে নাই । কি ভয়ানক মুখ! কোনো মানুহৰ মুখ এনে হব নোৱাৰে । বুঢ়ীয়ে কাষৰ পৰা কিবা এটা বুটলি ললে । টৰ্চৰ পোহৰত দেখিলো, গছ কটা এখন তীক্ষ্ণ দা। মোৰ অন্ঠ কন্ঠ শুকাই গৈছিল । মই এখোজো আগুৱাব বা পিচুৱাব পৰা নাছিলো। তাতে থিয়া হৈ হৈ কপিবলৈ ধৰিলো মেলেৰিয়া হোৱা ৰোগীৰ দৰে । বুঢ়ীজনীয়ে মোৰ অবস্থা দেখি গলগলীয়া মাতেৰে হাঁহিবলৈ ধৰিলে । গোটেই জঙ্গল যেন সেই বীভৎস হাঁহিত কঁপি উঠিল । এসময়ত হাহি বন্ধ কৰি আকৌ কবলৈ ধৰিলে -\n"...এই দাখন দেখিছ ...এইখনেৰে মই গছ কাটিছিলো...খৰি জোগাৰ কৰিছিলো ...আৰু এই দাখনেৰে সেইদিনা মই সেই গাড়ীত থকা সকলোৰে মুৰটো কাটিলো হয় ...যদিহে মই জীয়াই থাকিলোহেঁতেন ....তহত গাড়ীৱালা লোকসকল হৈছ চয়তান.....অমানুহ...মই তহতৰে অপেক্ষাত আছিলো....এই অমাবস্যাৰ ৰাতি....এই ৰাতিটা মোৰ বাবে খুবেই শুভ...এই ৰাতি মই দুগুণ শক্তি পাওঁ ....আজি ৰাতি মই মোৰ প্ৰতিশোধৰ জুই নুমুৱাম ...তহত সকলোকে মাৰিম...." এই বুলি তাই দাখন দাঙি মোৰ পিনে এখোজ এখোজকৈ আগুৱাই আহিল ...আৰু ...আৰু মই এখোজ এখোজকৈ পিছুৱাই আহি থাকিলো । মোৰ মগজুয়ে যেন কাম কৰাই বন্ধ কৰি দিছিল সেয়ে নিজকে বচোৱাৰ সহজাত তাগিদাত মই তেতিয়া পিছুৱাই আহি আছিলো । মই কোনোৰকমে তাইক বুজাব খুজিছিলো , "আমাক...ক্ষ...ক্ষমা...কৰা...মই তো... সহায়হে কৰিব বিছাৰিছিলো ...মই তো.... তোমাৰ ...কোনো ক্ষতি কৰা নাই ....মাফ কৰা আমাক....প্লিজ, মোক যাবলৈ দিয়া....মই তোমাৰ কোনো ক্ষতি কৰা নাই ....দয়া কৰি এৰি দিয়া...."\nমই পিছুৱাই গৈ আছিলো। সেই বুঢ়ী আৰু নাতিটোৱে ক্ৰমশ আগবাঢ়ি আহিছিল মোৰ পিনে ...সিহত দুয়োজনৰ চকুত প্ৰতিহিংসাৰ জুই জ্বলি আছে । মোৰ কাতৰ অনুনয় বিনয় স্বত্ত্বেও কোনো কথা কোৱা নাছিল । মোক ৰেহাই দিয়াৰ কোনোৰকম লক্ষণই দেখা নাছিলো সিহতৰ ভাবভংগিত ।\n"...এই ৰাস্তাৰে ....যিয়ে গাড়ী চলাই যাব..সেই গাড়ীৰ প্ৰত্যেকেই মৰিব..." পিছত অট্টহাস্য মাৰি কলে বুঢ়ীজনীয়ে , "সকলোকে মই মাৰি পেলাম ....কোনো নাবাচে ....মৰিবি ...তহত সকলো মৰিবি আজি ...মোৰ হাতত...."\nবুঢ়ীজনীৰ দুচকু প্ৰতিহিংসাত জ্বলি উঠিল ।\nমই এইবাৰ সকলো পাহৰি জ্ঞান হেৰুৱাই যিটো ফালৰ পৰা আহিছিলো , সেইপিনে দৌৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলো । ...কত গছৰ গাত খুন্দা খালো ...পিছলি পৰিলো ...দুখ পালো ..একো মোৰ খেয়াল নাছিল ...মাত্ৰ জানো...পলাব লাগিব ...এবাৰলৈও পিছলৈ নাচালেও বুজি পাইছিলো , সেই বুঢ়ী আৰু নাতিটোৱে তেতিয়াও মোক অনুসৰণ কৰি আছিল । কাৰণ পাত বোৰ খৰমৰ শব্দ কৰি মোৰ ওচৰলৈ আহিব খোজা শব্দ পিছৰ পৰা আহি আছিল ....ৰলে নহব ...মই দৌৰি থাকিব লাগিব ...এই জংঘলৰ পৰা যিমান শীঘ্ৰে বাহিৰ ওলাব লাগিব...."\nৰাহুলৰ কথা শেষ হোৱাৰ পিছত গাড়ীৰ ভিতৰত যেন এক অখণ্ড নীৰবতা নামি আহিল । সংগ্ৰাম সিং, অৰ্চনাদেৱী, গীতা - কাৰোৰ মুখত কোনো এটা টু শব্দ নাই। ৰাহুলৰ মুখত এইবোৰ শুনাৰ পিছত সকলো যেন শিল পৰা কপৌৰ দৰে হৈ পৰিছে । আতঙ্কত , বিস্ময়ত সকলো একেবাৰে চুপচাপ হৈ গৈছে ।\n"...দেউতা...দেউতা...সেইসময়ত ...মোক বিচাৰি .. নহা হলে ...কি যে হলহেঁতেন ...." পুনৰ কবলৈ আৰম্ভ কৰিলে ৰাহুলে। তাৰ কন্ঠস্বৰ শুনি এনে লাগিছে , যেন ভিতৰৰ পৰা ওলোৱা কান্দোন প্ৰবলভাবে বন্ধ কৰাৰ চেষ্টা কৰিছে সি। তাৰপিছত অৰ্চনাদেৱীক উদ্দেশ্য কৰি সি কলে , "মা...তুমি...ঠিকেই ...কৈছিলা....মই ইমানদিন....এইবোৰত বিশ্বাস কৰা নাছিলো...কিন্তু আজি মোৰ....বিশ্বাসৰ হৈ গল ...মই বুজিব পাৰিছো ....ভূতপ্ৰেত সচাকৈয়ে আছে....অমাবস্যাৰ ৰাতি....সিহত খুব বেছি শক্তিশালী হৈ উঠে....অসহায় মানুহৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ লোৱাৰ বাবে সিহত ৰৈ থাকে ....আজ ৰাতি ....আজ ৰাতি ....মই ফচিলো সিহতৰ হাতত...." কৈয়েই কান্দিবলৈ ধৰিলে ৰাহুলে। গাড়ীৰ ভিতৰৰ প্ৰত্যেকেই এতিয়া আতংকিত, বাকৰুদ্ধ। সংগ্ৰাম সিঙে তেতিয়ালৈকে ভাবি পোৱা নাই , তেওঁৰ লৰাই এইমাত্ৰ যি ঘটনাৰ কথা কলে, সেয়া সচা নে তাৰ কল্পনাহে মাত্ৰ? হয়তো জঙ্গলত গৈ অন্ধকাৰ গছৰ পাত ডাল দেখি ভয় খাই কোনো কাহিনী বনাইছে । কিন্তু ৰাহুল সামান্য কথাতে ভয় খোৱা লৰা নহয় । সি কল্পনা কৰি বনাইও কবলৈ নোৱাৰে । সি ইমান ভয় খাইছে যেতিয়া , নিশ্চয় সি কিবা দেখিছে; কিন্তু নিজৰ চকুৰে নেদেখাকৈ, অন্যৰ কথাত বিশ্বাস কৰা লোক নহয় সংগ্ৰাম সিং। ইপিনে গীতা আৰু অৰ্চনাদেৱী - দুয়োজনেই ৰাহুলক শান্তনা দিয়াৰ বাবে চেষ্টা কৰিছে।\n"....ৰাহুল, শান্ত হোৱা ", কৈ উঠিল সংগ্ৰাম সিং, "বহুত শুনিছো তোমাৰ এই উদ্ভট কাহিনী....ইমান পঢ়াশুনা কৰিও তুমি তোমাৰ মাৰ কথাত ভূতপ্ৰেত বিশ্বাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছা, সেয়া দেখি মই নিজে অবাক হৈছো ...মই আশা কৰা নাছিলো , মোৰ লৰাইও এদিন এইবোৰত বিশ্বাস কৰিব...এতিয়া একদম চুপ হৈ বহি থাকা ...চোৱা , আৰু কিছুসময়ৰ পিছতে আমি জঙ্গলৰ পৰা ওলাই আহিম ...মানুহৰ বসতি স্থান পালেই তোমাৰ সকলো ভয় আতৰি যাব ....তেতিয়া আৰু এই উদ্ভট চিন্তাভাবনা তোমাৰ মনত নাহিব...." কৈ কৈ গাড়ীৰ গতি বঢ়াই দিলে সংগ্ৰাম সিঙে।\nস্বামীৰ কথাত অৰ্চনাদেৱী প্ৰায় কান্দি উঠিল আৰু কলে , "এতিয়াও তোমাৰ বিশ্বাস নহল? মইতো প্ৰথমতে কৈছিলো ...অমাবস্যাৰ ৰাতি অশুভ...এই ৰাতি অশুভ অতৃপ্ত আত্মা ঘুৰি ফুৰে ...আজি ৰাহুল কিবাকৈ বাচি গল....মোৰ এনে লগা নাই, সেই আত্মাই ইমান সহজে আমাক এৰি দিব...কাৰণ এই অমাবস্যাৰ ৰাতি দুষ্ট আত্মাই মানুহক এবাৰ লগ পালে সহজে এৰি নিদিয়ে ...হে ভগবান, আমাক ৰক্ষা কৰা...ৰক্ষা কৰা..." কৈয়েই হাতজোৰ কৰি নেদেখাজনক প্ৰনাম জনালে । বেগৰ পৰা গণেশৰ সৰু মূৰ্তিটো উলিয়াই বুকুৰ মাজত ললে । মনে মনে ইষ্টদেৱতাৰ নাম জপ কৰিবলৈ ধৰিলে । সংগ্ৰাম সিঙৰ মন অবশ্য তেতিয়া গীয়াৰ আৰু স্টিয়াৰিঙৰ পিনে । যিমান সম্ভৱ সোনকালে তেঁও সকলোকে এই জঙ্গলৰ বাহিৰলৈ লৈ আহিব লাগে , সেই চিন্তাতেই তেও আচ্ছন্ন। ৰাহুলে বাৰ বাৰে খিৰিকীৰে বাহিৰৰ জঙ্গলৰ পিনে কিবা চোৱাৰ চেষ্টা কৰি আছিল । যেন মনে মনে কিবা আশংকা কৰিছে। গীতাই তেওঁক সাবটি ধৰি তেতিয়া কপি আছে । স্বামীৰ মুখত এইবোৰ শুনি গীতাইও ভীষণ ভয় খাইছে ।\n"...দেউতা!" বহুসময় পিছত পুনৰ কান্দো কান্দো মাতেৰে কলে ৰাহুলে, "সিহতে ...সিহতে আমাক...ওলাব নিদিব দেবে ..আমাক ইয়াৰ পৰা ......কাকোৱেই ...ওলাব নিদিব ....চাবাচোন..."\n"...ফাল্টু কথা বাদ দিয়া !" সজোৰে ধমকি দি কলে সংগ্ৰাম সিঙে, "আৰু এটা কথাও এই বিষয়ে মই শুনিবলৈ নোখোজো.."\n"....দেউতা..."ৰাহুলৰ কণ্ঠস্বৰত এইবাৰ কৰুণ স্বৰ শুনা গল , "তু...তু...তুমি বুজি পোৱা নাই ....আধা ঘন্টা ধৰি ...ইমান ফুল স্পীডত গাড়ী ড্ৰাইভ কৰিছা...ইমানপৰে আমি...জঙ্গলৰ বাহিৰ হোৱা উচিত আছিল...কিন্তু....কিন্তু....ইমানপৰেও আমি জঙ্গলৰ ৰাস্তাতেই আছো .......তোমাৰ ...কি ...এয়া অস্বাভাবিক....লগা নাইনে ?"\n"...আঃ! চুপ !" প্ৰায় চিৎকাৰ কৰি উঠিল সংগ্ৰাম সিঙে।\n"...দেউতা...!" কঁপা কঁপা স্বৰত কলে গীতাইও , "ক্কি...কিন্তু...ৰাহুলে...তো...ঠিক...কথাই...কৈছে....আমি তো ইমানপৰে জঙ্গলৰ পাৰ হবলৈ লাগিছিল ...যি স্পীডত গাড়ী চলিছে ...ইমানপৰে ইয়াতেই গৈ আছো ....তাৰোপৰি ইমান সময়পিছতো অন্য কোনো গাড়ী চকুত পৰা নাই ...যেন এনেকুৱা লাগিছে ...এই পথেৰে কোনো কেতিয়াও নাযায় ...আমিহে একমাত্ৰ আজি ৰাতি...."\nকথা শেষ কৰিবলৈ নোৱাৰিলে গীতাই । গাড়ীৰ ভিতৰত নামি আহিল এক অখণ্ড নীৰবতা। আশেপাশে অন্ধকাৰ যেন আৰু ভয়ানক চেহেৰা হৈ সিহতৰ গাড়ীখনক চেপি ধৰিছে । পথৰ দুইফালে জঙ্গল আৰু বিভীষিকাময় চেহেৰা লৈছে । যেন এনে লাগিছে , সিহত যেন আৰু পৃথিবীতেই নাই । এয়া যেন পৃথিবীৰ কোনো ঠাই নহয়। প্ৰেতলোকৰ এটা টুকৰা যেন খহি পৰিছে ইয়াত । ঘোৰ অমাবস্যাৰ নিশ্ছিদ্ৰ অন্ধকাৰ ৰাতি, গভীৰ জঙ্গল, সেই জঙ্গল পৰা মাজে মাজে ভাহি আহিছে অজানা বিচিত্ৰ নানাৰকম শব্দ - সকলো লগ হৈ সৃষ্টি হৈছে এক ভয়ঙ্কৰ পৰিবেশ ।\n"...দ্দে...দেউতা...আমি ইয়াত ফচি গৈছো ..." পুনৰ কম্পিত স্বৰত কলে ৰাহুলে, "আমি...আমি ...বাহিৰ ওলাব নোৱাৰিম ইয়াৰ পৰা ..."।\n"...আমাৰ একো নহয় ..." কঠিন গম্ভীৰ স্বৰত কৈ উঠিল সংগ্ৰাম সিং, "সকলো ঠিক হৈ যাব।\nযিজন সংগ্ৰাম সিঙে ভূতপ্ৰেতে বিন্দুমাত্ৰও বিশ্বাস নকৰে , তেওঁ হঠাৎ যেন অন্যমানুহ হৈ পৰিছে । লৰাক শান্তনা দিবলৈ গৈ অজানিতে তেওঁৰ স্বৰো কপি উঠিল । যেন তেও সকলো বিশ্বাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। তেঁওৰো এইবাৰ যেন অনুভৱ হৈছে , 'সচাকৈতো! ইমানপৰে আমি জঙ্গলৰ বাহিৰ ওলাব লাগিছিল...'!\nঅসীম সাহসী সংগ্ৰাম সিঙৰ ভ্ৰু কোচ খাই গৈছে , কপালত পৰিছে চিন্তাৰ ভাঁজ। মুখত জমা হৈছে বিন্দু বিন্দু ঘাম। ইপিনে, অৰ্চনাদেৱী তেতিয়াও চকু মুদি ভগবানৰ নাম স্মৰণ কৰিছে, "হে প্ৰভু, অন্য কাৰোবাৰ কৃতকৰ্মৰ ফল আমাক নিদিবা...কি কুক্ষণত এই পথত আহিছিলো ..এবাৰ আমাক বচোৱা , প্ৰভু, আমাক এই যাত্ৰাত ৰক্ষা কৰা ।এই প্ৰতিহিংসাত অতৃপ্ত প্ৰেতাত্মাৰ হাতৰ পৰা আমাক ৰক্ষা কৰা, প্ৰভু..." কৈ থাকোতে চকুৰ পৰা পানী দুগালেৰে বৈ পৰিল অৰ্চনাদেৱীৰ ।\n"...ৰাহুল! আমি কি কোনোপ্ৰকাৰে ইয়াৰ পৰা ওলাব নোৱাৰিম নেকি? " গীতা ৰাহুলৰ পিনে চাই কলে ।\nৰাহুলে কোনো উত্তৰ নিদিলে । তাৰ চকুৱে মুখে এক অস্বাভাবিক ভয়ৰ ছাপ লাগি আছে । হঠাৎ সংগ্ৰাম সিঙে কলে, "গীতা! অৰ্চনা! মোৰ এইবাৰ এনে লাগিছে , ৰাহুলে যেন ঠিক কথাই কৈছে । আমি তেতিয়াৰ পৰা সেই একেই ৰাস্তাত বাৰে বাৰে ঘুৰি আছো। আমি সচাকৈ এখন ফাঁন্দত পৰিছো ...হে ভগবান! এইবোৰ হঠাৎ কি আৰম্ভ হল!"\nসংগ্ৰাম সিংৰ কথাত গাড়ীৰ বাকী সকলোৱে আৰু আতংকগ্ৰস্ত হৈ পৰিল । গীতাই তো কৈয়েই উঠিল , "এয়া আপুনি কি কৈছে দেউতা!"\n"....ঠিকেই কৈছো ..." কৈ উঠিল সংগ্ৰাম সিঙে, "মই বহুসময় ধৰি মই লক্ষ্য কৰিছো...সেয়ে কৈছো ..মই এইবাৰ দৃঢ় প্ৰত্যয় হৈছো , জঙ্গলৰ মাজত আমি একে ৰাস্তাত বাৰ বাৰ ঘুৰি আছো...এক অসম্ভৱ ঘটনা ঘটিছে আমাৰ সৈতে ..., আৰু কোনো সন্দেহ নাই , আমি একে ৰাস্তাত ঘুৰিছো..আমি একে ৰাস্তাত ঘুৰি আছো..." কথাৰ মাজতে কপিবলৈ ধৰিলে সংগ্ৰাম সিঙে।\nClick Here to read Voyonkor hei rati part 8 assamese new Novel\nAnonymous Mar 4, 2020, 1:34:00 PM\nবহুত ভাল লাগিছে ��������������������\nAnonymous Mar 4, 2020, 1:35:00 PM\nNext part ketia dibo\nUtpal Kalita Mar 4, 2020, 2:08:00 PM\nবহুত ভাল লাগিছে। সিহঁত দুটাই মুক্তি পাব। গণেশৰ মূৰ্তিটো সিহঁতক দেখাই দিব।\nUnknown Mar 5, 2020, 12:00:00 AM\nKhosakoi bht vl lgise\nUnknown Mar 18, 2020, 12:11:00 AM\nAru next part dim buli vabise ne ni...imn din dhori diae ni next part...hodae check kru new part dise nki..bt ni..nidiei...


কোৰোনা ভাইৰাছৰ বাবে বন্ধ ৰাজ্যৰ ছবিগৃহঃ মুক্তি লাভ কৰাৰ পাছতে লোকচানৰ সন্মুখীন অসমীয়া ছবি "তুমি আৰু মই"... - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nঅখিল গগৈসহ সকলো ‘কা’ বিৰোধী প্ৰতিবাদকাৰীৰ মুক্তিৰ দাবীত…\nকঠিয়াতলীত চৰকাৰৰ ভূমি নীতিৰ প্ৰতিলিপি দাহেৰে প্ৰতিবাদ…\nকোৰোনা ভাইৰাছৰ বাবে বন্ধ ৰাজ্যৰ ছবিগৃহঃ মুক্তি লাভ কৰাৰ পাছতে লোকচানৰ সন্মুখীন অসমীয়া ছবি “তুমি আৰু মই”…\nআমাৰ নহয়, অসম হ’ব নবীন সিংহালৰ! • লকডাউনত ৰাইজ লাউলোৱা! কংগ্ৰেছৰ প্ৰাক্তন মন্ত্ৰী-নেতাৰ হোটেল ক্ৰয় কৰিবলৈ বিজেপি নেতাই লগাইছে হেতাওপৰা... • ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত একাংশ আৰক্ষী বিষয়াৰ নৈশ ভোজৰ পাছত গুৱাহাটীৰ আৰক্ষী আয়ুক্তালয়ত ব্যাপক ৰদবদল... • ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত একাংশ আৰক্ষী বিষয়াৰ নৈশ ভোজৰ পাছত গুৱাহাটীৰ আৰক্ষী আয়ুক্তালয়ত ব্যাপক ৰদবদল... • মুখ্যমন্ত্ৰী সোণোৱালৰ লগত থকা ৩ এনএছচি কমাণ্ডসহ ১০জনৰ দেহত কোভিড-১৯... • এইবাৰ কামৰূপ (মেট্ৰ’)ৰ পৰা দৰঙলৈ নিষিদ্ধ হ’ল প্ৰৱেশ... • কঠিয়াতলীত চৰকাৰৰ ভূমি নীতিৰ প্ৰতিলিপি দাহেৰে প্ৰতিবাদ... • অখিল গগৈৰ স্বাস্থ্যৰ আশু আৰোগ্য কামনাৰে শিমলুগুৰিত প্ৰাৰ্থনা... • অখিল গগৈসহ সকলো ‘কা’ বিৰোধী প্ৰতিবাদকাৰীৰ মুক্তিৰ দাবীত যোৰহাট জিলা ছাত্ৰ মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ মানৱ শৃংখল কাৰ্যসূচী... • নীৰৱ মোডীৰ ৩২৯.৬৬ কোটি টকাৰ সম্পত্তি জব্দ কৰিলে ই ডিয়ে...\nঅসমীয়া প্ৰতিদিন ৰ দ্বাৰা Mar 19, 2020 ত শেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে\nডিজিটেল সংবাদ, গুৱাহাটীঃ বিশ্বজুৰি আতংকৰ সৃষ্টি কৰা কোৰোনা ভাইৰাছৰ সংক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰাৰ বাবে সতৰ্কতামূলক ব্যৱস্থা হিচাপে ৰাজ্যৰ চিনেমাগৃহ সমূহ বন্ধ কৰি দিয়াৰ ফলত মুক্তিলাভ কৰিয়েই সংকটৰ সন্মুখীন হ’ব লগা হ’ল নৱতম অসমীয়া কথাছবি “তুমি আৰু মই”। উল্লেখযোগ্য যে, ৰাজ্যৰ ৰাজনৈতিক প্ৰেক্ষাপটত কিছুদিন ধৰি অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ মুক্তি লাভ কৰা নাছিল যদিও শেহতীয়াকৈ যোৱা ১৩ মাৰ্চত মুক্তি পাইছিল শিৱসাগৰ জিলাৰ পৰা আৰ পি এম প্ৰডাকচনৰ বেনাৰত নিৰ্মিত ৰমেন গগৈ পৰিচালিত “তুমি আৰু মই” নামৰ কথা ছবিখন। কিন্তু মুক্তিৰ তিনি দিনৰ পিছত ৰাজ্য চৰকাৰে কোৰোনা ভাইৰাচৰ সংক্ৰমণৰ আশংকাত অসমৰ ছবি ঘৰ সমূহ বন্ধ কৰাত তীব্ৰ প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছে কথাছবি খনৰ লগতে জড়িত কলা কুশলী সকলে।\nতেওঁলোকৰ দাবী যদি ৰাজ্যত শ্বপিং মল সমূহ খুলিব পাৰে তেন্তে ছবিগৃহ বন্ধ কৰা হ’ল কিয়? বিশেষকৈ এখন অসমীয়া ছবি চলি থকা অৱস্থাত কিয় এনে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা হ’ল বুলিও প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে শিল্পী সকলে। শিৱসাগৰৰ আমগুৰিৰ পৰা নিৰ্মিত “তুমি আৰু মই” ছবিখনৰ নিৰ্মাতা পৰিচালকক ৰাজ্য চৰকাৰে ক্ষতিপূৰণ দিব নেকি বুলিও ছবিখনৰ জড়িত লোকসকলে প্ৰশ্ন কৰিছে।\nছবিখনৰ পৰিচালক ৰমেণ গগৈৰ লগতে প্ৰযোজক ময়ুখ প্ৰতিম চুতিয়াই ৰাজ্য চৰকাৰৰ পৰা ক্ষতিপূৰণ দাবী কৰিছে। অৱশ্যে একাংশ লোকে কোৰোনা ভাইৰাছ প্ৰতিৰোধ কৰাৰ বাবে ছবিগৃহ বন্ধ কৰাৰ কাৰ্যৰ সমৰ্থন কৰিছে। কোৰোনা ভাইৰাছৰ বাধা দিয়াৰ বাবে চৰকাৰে ছবিগৃহৰ লগতে শ্বপিং মলসমূহ বন্ধ কৰাৰ বাবে দাবী কৰিছে এইসকল লোকে।\nনুমলীগড়ত অবৈধ কাঠভৰ্তি ট্ৰাক জব্দ…\nপুনৰ ফাঁচী স্থগিত হোৱাৰ আশংকা! নিৰ্ভয়া কাণ্ডৰ অইন এজন দোষীয়ে উচ্চতম ন্যায়ালয়ত দাখিল কৰিলে আবেদন…\nসুশান্ত সিং ৰাজপুতৰ আত্মহত্যাঃ এইবাৰ আৰক্ষীৰ কাঠগড়াত ছবি নিৰ্মাতা সঞ্জয় লীলা…\nচাইকেলৰ কেৰিয়াৰত পিতৃক লৈ ১২শ কিঃমিঃৰ সেই শিহৰণকাৰী যাত্ৰা এইবাৰ অভিনয়ৰ ৰূপত…\nচনু নিগমৰ বিস্ফোৰণ, “সংগীত জগতকো ‘দুজন মাফিয়া’ই নিয়ন্ত্ৰণ কৰি আছে,…\n‘এমএছ ধোনী’ খ্যাত সুশান্ত সিং ৰাজপুতৰ আত্মহত্যা, কিছুদিন পূৰ্বে উদ্ধাৰ…


মিনীমাতা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nদলগাঁও, কলিয়াবৰ, নগাঁও, অসম, ভাৰত\nঅজেংগ, মাতৃ দেৱবতী (মতীবাই)\nমিনীমাতা (ইংৰাজী: Minimata; ১৯১৩-১৯৭২) আছিল সৎনামী সমাজৰ গুৰুমাতা।\n6 সহায়ক গ্ৰন্থপুঞ্জী\nসৎনামী সমাজৰ গুৰুমাতাৰ পদ অলংকৃত কৰা মিনীমাতাৰ জন্ম ১৩ মাৰ্চ ১৯১৩ চনত দৌল উৎসৱৰ দিনা অসম ৰাজ‍্যৰ নগাঁও জিলাৰ কলিয়াবৰ মহকুমাৰ অন্তৰ্গত দলগাঁও (বামুণভেটি)গাঁৱত হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম অজেংগ আৰু মাতৃৰ নাম মতীবাই বুলি কোৱা হৈছিল যদিও প্ৰকৃত নাম দেৱবতী আছিল। পিতৃ অজেংগ চীন দেশৰ মংগোলীয় গোষ্ঠীৰ লোক আছিল। বানপানীৰ কবলত পৰি তেওঁ ব্ৰহ্মপুত্ৰ‌ই দি আহি চিকনী চাহ বাগিচাত কৰ্মৰত আছিল। মিনীমাতাৰ পূৰ্বপুৰুষ ছত্তীছগঢ় ৰাজ‍্যৰ বাসিন্দা আছিল। ১৮৫৩, ১৮৫৬, ১৮৬৬ আৰু ১৮৬৭ চনত ছত্তীছগঢ়ত অকাল-দুৰ্ভিক্ষ‌ই দেখা দিছিল। ফলস্বৰূপে মিনীমাতাৰ ককা আধাৰী সৎনামী আৰু আইতাক বুধিয়াৰীনে তিনিগৰাকী কন‍্যা সন্তান সহ বাগানৰ ঠিকাদাৰ এজনৰ তলত কৰ্মসূত্ৰে অসমলৈ আহে। কিছুদিন পাছত মিনীমাতাৰ মাতৃ মতীবাইৰ অজেংগৰ লগত বিয়া হয় আৰু তিনিগৰাকী সন্তানৰ জন্ম দিয়ে। কিন্তু তিনিওগৰাকী সন্তান পাৰিবাৰিক কন্দলৰ বলি হৈ মৃত্যুক সাৱটিব লগা হোৱাত মতীবাই দুখত ভাগি পৰে। পুনৰ চতুৰ্থবাৰ গৰ্ভৱতী হোৱাত তেওঁ পাৰিবাৰিক অশান্তিৰ ফলত চিকনী বাগানৰ পৰা পোনে পোনে কলিয়াবৰৰ মধ‍্যস্থল দলগাঁও (বামুণভেটি) গাঁৱলৈ আহি সম্বন্ধীয় মাহীয়েকৰ ঘৰত আশ্ৰয় লয় আৰু তাতেই মিনীমাতাৰ জন্ম হয়।\nবাল‍্যকাল আৰু শিক্ষা[সম্পাদনা কৰক]\nমিনীমাতাৰ বাল‍্যকালৰ নাম মিনী তথা মিনাক্ষী আছিল। জন্মৰ কিছুদিন পিছতেই দেউতাক অজেংগ নিজ গৃহভূমি চীন দেশলৈ যাবলগীয়া হোৱাত মাক মতীবাই আৰু মিনীক মাহীয়েকৰ ঘৰতেই থাকিব লগা হয়। ১৯১৪ চনত হোৱা প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ কাৰণে তেওঁৰ পিতৃ অজেংগ নিজ গৃহভূমিতেই থাকিব লগা হয় আৰু তেওঁ পিছলৈ উভতি নাহিল। কিছুদিন পাছত সৎনামী সমাজৰ ৰাজ মাহান্ত বুধাৰী সৎনামী যমুনামুখৰ ওচৰৰ খটখটি গাঁৱৰ পৰা সামাজিক সংগঠনৰ কামত ১৯১৭ চনত দলগাঁৱলৈ আহে। সভাত মিনীমাতাৰ মাতৃ মতীবাইৰ লগত তেওঁৰ সাক্ষাৎ হয়। মতীবাইৰ দুখৰ কথা শুনি তেওঁ দুয়োকে নিজৰ ঘৰলৈ লৈ যায় আৰু আশ্ৰয় দিয়ে। তাতেই ১৯২০ চনত যমুনামুখ প্ৰাইমেৰী স্কুলত মিনাক্ষীৰ নামভৰ্তি কৰা হয়। প্ৰাথমিক শিক্ষা শেষ কৰি নগাঁও বালিকা বিদ‍্যালয়ৰ পৰা নৱম শ্ৰেণীলৈকে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিলে।\nস্কুলত পঢ়ি থকা সময়ছোৱাতে মহাত্মা গান্ধীৰ নেতৃত্বত অসহযোগ আন্দোলন হৈছিল আৰু এই আন্দোলনে অসমতো তীব্ৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল। অসহযোগ আন্দোলনত মিনাক্ষীয়েও সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু বিদেশী বস্তু বৰ্জন কৰিছিল। ১৯৩০ চনত সৎনাম ধৰ্ম ৰ জগত গুৰু অগৰমন দাস চাহাবে অসমৰ সৎনামী সকলৰ পৰিস্থিতিৰ বিষয়ে বুজ ল'বলৈ ছত্তীছগঢ় ৰ পৰা অসমলৈ আহিছিল। গুৰুৱে অসমত মিনীমাতা আৰু মাকৰ দুখ-দুৰ্গতিৰ বিষয়ে গম পাই তেওঁলোকক ছত্তীছগঢ়লৈ লৈ যায়। পিছত গুৰু অগমদাস চাহাবৰ লগত মিনাক্ষীৰ বিবাহ হয় আৰু সেইদিনাৰ পৰাই গুৰুমাতাৰ পদত অধিষ্ঠিত হৈ মিনাক্ষী মিনীমাতা নামেৰে জনাজাত হয়। স্বামী অগমদাসৰ মৃত্যুৰ পাছত মিনীমাতা লোকসভাৰ সাংসদ নিৰ্বাচিত হয়। তেওঁ একেৰাহে ১৯৫২ চনৰ পৰা ১৯৭২ চনলৈকে লোকসভাৰ সাংসদ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। মিনীমাতা ছত্তীছগঢ়ৰ প্ৰথম মহিলা সাংসদ আছিল। তেওঁ দৰিদ্ৰ, অসহায় আৰু অনাথসকলৰ কাৰণে চিন্তা-চৰ্চা কৰিছিল। সত্য, অহিংসা, পৰোপকাৰ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় একতা তেওঁৰ জীৱনৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল। ১৯৫৬ চনত তেওঁ সদনত মিনীমাতা অস্পৃশ‍্যতা নিবাৰণ আইন প্ৰণয়ন কৰালে। সমাজৰ হিতৰ কাৰণে অখিল ভাৰতীয় সৎনামী মহা সমিতি গঠণ কৰিলে। অনাথ শিশুসকলৰ ব‍্যৱস্থা, শিক্ষা, নাৰী শিক্ষা, বাল‍্য বিবাহ বন্ধ, যৌতুক প্ৰথা বন্ধ আদি ব‍্যৱস্থা কৰিলে। ছোৱালীৰ বয়স ১৮ বছৰ আৰু ল'ৰাৰ বয়স ২১ বছৰত বিয়া কৰোৱাৰ ব‍্যৱস্থা কৰিলে, যিটো যৌতুক প্ৰথা অধিনিয়ম ১৯৬১ চনৰ প্ৰস্তাৱ ১৯৮৭ চনত গ্ৰহণ কৰা হয়। সৎনামী সমাজক শিক্ষিত কৰিবৰ কাৰণে ৰায়পুৰ আৰু বিলাসপুৰত সৎনামী আশ্ৰম স্থাপন, ছতীশগঢ় মজদুৰ সংঘ আদি স্থাপন কৰিলে। তেওঁ ভাৰতীয় ৰেলৱে বোৰ্ডৰ সদস্য হিচাপেও নিৰ্বাচিত হৈছিল।\n১৯৭২ চনৰ ১১ আগষ্ট তাৰিখে অৰ্দ্ধৰাত্ৰি নতুন দিল্লীৰ পালম বিমান বন্দৰৰ পৰা ৩ কিলোমিটাৰ নিলগত এক বিমান দুৰ্ঘটনাত মিনীমাতাৰ মৃত্যু হয়।\nতেওঁৰ জন্ম দিনটো সমগ্ৰ ভাৰতত থকা সৎনামী লোকসকলে মিনীমাতা জয়ন্তী হিচাপে পালন কৰে।\nচৰকাৰী মিনীমাতা কন্যা মহাবিদ্যালয়, ক'ৰবা, ছত্তীশগঢ়\nমিনীমাতা বাংগো বান্ধ, (হসদেৱ নদীৰ ওপৰত) ছত্তীশগঢ়\nছত্তীশগঢ় বিধানসভা ভৱনৰ নাম - মিনীমাতা\nমিনীমাতা সন্মান (মহিলা উত্থানৰ ক্ষেত্ৰত উৎকৃষ্ট যোগদানৰ কাৰণে ছত্তীশগঢ় চৰকাৰে ২০০১ চনৰ পৰা এই বঁটা প্ৰদান কৰি আহিছে)\nমিনীমাতা স্মৃতি বাতানুকুলিত ভৱন, নিউ ৰাজেন্দ্ৰ নগৰ, ছত্তীশগঢ়\nমিনীমাতা চৰকাৰী কন্যা পলিটেকনিক, ৰাজনন্দগাওঁ, ছত্তীশগঢ়\nমিনীমাতা বাছ ষ্টেণ্ড, ৰায়পুৰ, ছত্তীশগঢ়\nজয় সৎনাম পুথিভঁৰাল ও মিনীমাতা স্মৃতি ভৱন, দলগাওঁ (বামুণভেটি), কলিয়াবৰ, অসম\nমিনীমাতা স্মৃতি ভৱন, চিকনী, কলিয়াবৰ, অসম (নিৰ্মীয়মান)\nमिनीमाता की जीवन चरित और कीर्ति [লেখক:শ্ৰীদাদুৰাম সৎনামী]২০১৭\n↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 "Minimata first woman MP of Chhattisgarh". patrika news. 11 August 2019. https://www.patrika.com/raipur-news/minimata-first-woman-mp-of-chhattisgarh-know-about-her-in-10-points-4958767/। আহৰণ কৰা হৈছে:6August 2020.\n↑ 2.0 2.1 দাদুৰাম সৎনামী (২০১৭). मिनीमाता की जीवन चरित और कीर्ति. লেখক. পৃষ্ঠা. ১-১৬.\n↑ 3.0 3.1 3.2 "2019 Lok sabha Election". live hindustan news. 19 March 2019. https://www.livehindustan.com/lok-sabha-election/story-minimata-is-first-woman-mp-of-chhatisgarh-know-about-her-peronal-and-political-career-2453768.html। আহৰণ কৰা হৈছে:6August 2020.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=মিনীমাতা&oldid=261761"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ০৬ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০২১ তাৰিখে ১৯:৪৮ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


Heb 12 | AsmULB | STEP | এতেকে ইমানবোৰ সাক্ষীয়ে আমাক চাৰিওফালে বেৰি থকা দেখি, আহক, আমিও আটাই বাধা আৰু আমাক লগ ধৰি থকা পাপ দূৰ কৰি আমাৰ আগত থকা দৌৰৰ পথত ধৈৰ্যৰে দৌৰোহঁক,\nবীৰত্ব আৰু ধৈৰ্য আদি অৱলম্বন কৰিবলৈ আশ্বাসবাক্য\n1এতেকে ইমানবোৰ সাক্ষীয়ে আমাক চাৰিওফালে বেৰি থকা দেখি, আহক, আমিও আটাই বাধা আৰু আমাক লগ ধৰি থকা পাপ দূৰ কৰি আমাৰ আগত থকা দৌৰৰ পথত ধৈৰ্যৰে দৌৰোহঁক, 2আহক আমাৰ বিশ্বাসৰ আদি আৰু সিদ্ধিকৰ্ত্তা যীচুলৈ চাই থাকোঁহঁক; তেওঁ তেওঁৰ আগত থকা আনন্দৰ কাৰণে অপমানকে হেয়জ্ঞান কৰি, ক্ৰুচ যন্ত্ৰণা সহন কৰি, ঈশ্বৰৰ সিংহাসনৰ সোঁফালে বহিল।\n3এতেকে আপোনালোকে যেন নিজ নিজ প্ৰাণৰ ক্লান্তিত ক্লান্ত নহ’ব, এই কাৰণে যি জনে নিজৰ বিৰুদ্ধে কৰা পাপী সকলৰ এনে প্ৰতিবাদ সহন কৰিছিল, তেওঁলৈ মনোযোগ কৰোঁ আহক।\n4আপোনালোকে পাপৰ লগত যুদ্ধ কৰি এতিয়াও তেজ বোৱালৈকে প্ৰতিৰোধ কৰা নাই; 5আৰু স্মৰণাতীত যি আশ্বাসৰ বাণীয়ে পুত্ৰ বুলি আপোনালোকৰ লগত কথা-বাৰ্ত্তা কৰিছে, সেয়ে কয়,\n‘হে মোৰ পুত্ৰ, প্ৰভুৰ\nনকৰিবা, আৰু তেওঁৰ\nপৰা অনুযোগ পালে\n6কিয়নো প্ৰভুৱে যাক প্ৰেম কৰে, তেওঁক শাসন কৰে, আৰু তেওঁ গ্ৰহন কৰা প্ৰতিজন পুত্ৰক শাস্তি দিয়ে; এই কথা আপোনালোকে পাহৰিলে।\n7আপোনালোকে যি সহন কৰি আছে, সেয়ে আপোনালোকৰ শৃঙ্খলাৰ অৰ্থে, ঈশ্বৰে পুত্ৰ সকলৰ প্ৰতি যেনেকৈ, তেনেকৈ আপোনালোকৰ প্ৰতিও ব্যৱহাৰ কৰি আছে; কিয়নো পিতৃয়ে শাসন নকৰা এনে কোন পুত্ৰ আছে? 8কিন্তু সকলোৱে যি শাসনৰ সহভাগী হ’ল, সেই শাসনৰ ভাগী যদি আপোনালোক নহয়, তেনেহলে আপোনালোক জাৰজহে পুত্ৰ নহয়।\n9ইয়াৰ বাহিৰেও আমাৰ যি মাংসিক পিতৃ সকল আছিল, তেওঁলোকে আমাক শাসন কৰিছিল, আৰু আমি তেওঁলোকক সমাদৰ কৰিছিলোঁ; পাছত তাতকৈ যি জন আত্মা সমূহৰ পিতৃ, তেওঁৰ বশীভূত হৈ জীৱন ধাৰণ নকৰিম নে? 10তেওঁলোকে হ’লে, যেনেকৈ উচিত দেখিছিল, তেনেকৈ অলপ দিনৰ কাৰণে শাসন কৰিছিল; কিন্তু তেওঁ হ’লে আমাৰ হিতৰ কাৰণে, আমাক তেওঁৰ পবিত্ৰতাৰ ভাগী কৰিবৰ কাৰণে শাসন কৰে। 11সকলো শাসন উপস্থিত হোৱাৰ সময়ত আনন্দৰ বিষয় নহয়, কিন্তু দুখৰ বিষয় যেন দেখা যায়, তথাপি পাছত তাৰ দ্বাৰাই অভ্যাস পোৱা লোক সকলক ধাৰ্মিকতাৰ শান্তিযুক্ত ফল দিয়ে।\n12এই কাৰণে আপোনালোকে ওলমি পৰা হাত আৰু জঠৰ আঁঠু পোন কৰক; 13আৰু খোৰাই যেন বিপথগামী নহয়, কিন্তু সুস্থ হওক, আৰু নিজৰ নিজৰ ভৰিত থিয় হৈ, বাট পোন কৰক।\n14সকলোৰে সহিত শান্তি অনুসৰণ কৰক, আৰু যি পবিত্ৰতাৰ অবিহনে কোনেও প্ৰভুৰ দৰ্শন নাপাব, সেই পবিত্ৰতাকো খেদি যাওঁক; 15পাছত জানো কোনোৱে ঈশ্বৰৰ অনুগ্ৰহবিহীন হয়, বা কোনো তিতাৰ মূল ওলাই আপোনালোকৰ বিঘিনি জন্মোৱাত, তাৰ দ্বাৰাই অধিক ভাগ অশুচি হৈ যায়; 16বা এসাঁজ আহাৰৰ কাৰণে নিজ জ্যেষ্ঠাধিকাৰ বেচা যি এচৌ, তেওঁৰ নিচিনা কোনো অধাৰ্মিক, বা কোনো ব্যভিচাৰী হয়, তালৈ সাৱধানে দৃষ্টি ৰাখিব। 17কিয়নো আপোনালোকে জানে যে, এচৌৱে পাছত সেই আশীৰ্বাদৰ অধিকাৰী হ’বৰ বাবে ইচ্ছা কৰিলে আৰু চকুলোৰে সযত্নে বিচাৰিলতো, অগ্ৰাহ্য হ’ল, কাৰণ তেওঁ মন-পালটন কৰিবলৈ ঠাই নাপালে।\n18কিয়নো যেতিয়ালৈ অহা নাই স্পৰ্শনীয়, আৰু অগ্নিৰে প্ৰজ্বলিত পৰ্বত, আন্ধাৰ, ধুমুহা, 19বতাহ, তুৰীৰ ধ্বনি, আৰু বাক্যৰ শব্দ, তেতিয়ালৈ সেই মাত শুনা লোক সকলে এই প্ৰাৰ্থনা কৰিলে যে, তেওঁলোকক যেন পুনৰ কোনো বাক্য কোৱা নহয়; 20কিয়নো কোনো পশুৱেও যদি সেই পৰ্বত স্পৰ্শ কৰে, তেনেহলে তাক শিল দলিয়াই মৰা হ’ব, এই আজ্ঞা তেওঁলোকে সহিব নোৱাৰিলে, 21আৰু সেই দৰ্শন এনে ভয়ঙ্কৰ যে, মোচিয়ে কৈছিল, মই বৰ ভয় পাই কঁপি আছোঁ;\n22কিন্তু চিয়োন পৰ্বত, জীৱনময় ঈশ্বৰৰ নগৰ, স্বৰ্গীয় যিৰূচালেম, আৰু তাত দহ হাজাৰ স্বৰ্গৰ দূতে গুণ-কীৰ্তন কৰে৷ 23স্বৰ্গত নাম লিখা প্ৰথমে জন্ম পোৱা সকলৰ মহাসভা আৰু মণ্ডলী, সকলোৰে বিচাৰকৰ্তা ঈশ্বৰ, সিদ্ধ হোৱা ধাৰ্মিক লোক সকলৰ আত্মা সমূহ, 24নতুন নিয়মৰ মধ্যস্থ যীচু, আৰু হেবলতকৈ অতি উত্তম কথা কওঁতা জনৰ চতিয়াই দিয়া তেজ, এই সকলোৰ ওচৰলৈ অাপোনালোক আহিল।\n25সাৱধান, বাক্য কওঁতা জনক আপোনালোকে অগ্ৰাহ্য নকৰিব, কিয়নো যি জনে পৃথিৱীত আদেশ দিছিল, সেই জনক অগ্ৰাহ্য কৰা সকলেই যদি নাসাৰিল, তেনেহলে যি জনে স্বৰ্গৰ পৰাই আদেশ দিলে, তেওঁৰ কৰা বিমুখ হলে আমি যে নাসাৰিম; এই কথা কিমান অধিক গুণে নিশ্চয়! 26তেতিয়া তেওঁৰ ধ্বনিয়ে জগত লৰাইছিল; কিন্তু এতিয়া তেওঁ প্ৰতিজ্ঞা কৰি কৈছে যে, পুনৰ এবাৰ কেৱল মই জগত লৰাম, এনে নহয় আকাশকো লৰাম।\n27ইয়াতে, ‘পুনৰ এবাৰ’, এই শব্দই, অলৰ বস্তুবোৰ থাকিবৰ কাৰণে, নিৰ্ম্মিত বস্তুৰ দৰে লৰোৱা বস্তুবোৰ দূৰ কৰা বুজাইছে। 28যিহেতু আমি অলৰ ৰাজ্যৰ অধিকাৰী হ’লো; সেয়েহে আহক, প্ৰশংসা আৰু ভক্তিপূৰ্ণ ভয়েৰে সৈতে গ্ৰহণযোগ্যভাবে ঈশ্বৰৰ কৃতজ্ঞতা স্বীকাৰ আৰু আৰাধনা কৰোঁহক; কিয়নো আমাৰ ঈশ্বৰ গ্ৰাসকাৰী অগ্নিস্বৰূপ।


ভাৰতীয় পতাকাবিধি - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nভাৰতীয় পতাকাবিধি (ইংৰাজী: Indian flag code) হৈছে ভাৰতৰ জাতীয় পতাকা ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত বান্ধি দিয়া নিয়ম। ভাৰতীয় মানক ব্যুৰোৱে এই পতাকা উৎপাদনৰ পদ্ধতি আৰু নিৰ্দিষ্ট নিয়ম-কানুন স্থিৰ কৰি দিছে। জাতীয় পতাকাৰ উৎপাদনৰ অধিকাৰ কেৱল খাদী উন্নয়ন আৰু গ্ৰামীণ শিল্প কমিশ্যনৰ হাতত ন্যস্ত। ১৯৬৮ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে পতাকাবিধিখন গৃহীত কৰা হৈছিল। এই বিধিখন ২০০৮ চনৰ সংশোধন কৰা হয়।\n3.1 পতাকাৰ সম্মান\n3.2 পতাকা ব্যৱহাৰ\n3.3 দেৱাল প্ৰদৰ্শনী\n3.4 অন্যান্য জাতীয় পতাকাৰ লগত\n3.5 অন্যান্য পতাকাৰ লগত\n3.6 অন্তৰ্দ্বাৰ প্ৰদৰ্শনী\n3.7 কুচকাৱাজ আৰু অনুষ্ঠান প্ৰদৰ্শনী\n3.8 যানবাহনত প্ৰদৰ্শনী\n২০০২ চনত ভাৰতীয় পতাকাবিধি গৃহীত কৰা হয়: Provisions of the Emblems and Names (Prevention of Improper Use) Act, 1950 (No.12 of 1950) আৰু Prevention of Insults to National Honour Act, 1971 (No. 69 of 1971)। ২০০২ চনৰ ২৬ জানুৱৰীৰ পৰা ভাৰতীয় পতাকাবিধি, ২০০২ হিচাপে এই বিধি কাৰ্য্যকাৰী কৰা হয়।\nভাৰতীয় পতাকাবিধিটো তিনিটা ভাগত ভাগ কৰা হৈছে :-\nপ্ৰথম ভাগ: ভাৰতৰ জাতীয় পতাকাৰ বিৱৰণ।\nদ্বিতীয় ভাগ: ৰাজহুৱা, ব্যক্তিগত অনুষ্ঠান আৰু শিক্ষানুষ্ঠান সমূহৰ দ্বাৰা ভাৰতৰ জাতীয় পতাকাৰ প্ৰদৰ্শনী।\nতৃতীয় ভাগ: কেন্দ্ৰীয় অথবা ৰাজ্য চৰকাৰ আৰু ইয়াৰ লগত জড়িত সংস্থানসমূহৰ দ্বাৰা ভাৰতৰ জাতীয় পতাকাৰ প্ৰদৰ্শনী।\nভাৰতৰ জাতীয় পতাকা হ’ল সোঁমাজত চৌব্বিশডাল দণ্ডযুক্ত নীল অশোক চক্ৰ সহ গেৰুৱা, বগা আৰু সেউজীয়া আনুভূমিক আয়তাকাৰ ত্ৰিবৰ্ণৰঞ্জিত পতাকা। ১৯৪৭ চনৰ ২২ জুলাই গণপৰিষদৰ এখন অধিবেশনত এই পতাকাৰ বৰ্তমান ৰূপটো ভাৰত অধিৰাজ্যৰ চৰকাৰী পতাকা হিচাবে গৃহীত হৈছিল। পৰৱৰ্তীকালত ইয়ে ভাৰতীয় প্ৰজাতন্ত্ৰৰ জাতীয় পতাকাৰ মৰ্যাদা লাভ কৰে। ভাৰতত এই পতাকাক সাধাৰণতে "ত্ৰিৰঙ্গা" বা "ত্ৰিবৰ্ণৰঞ্জিত পতাকা" বোলা হয়। পিঙ্গলি ভেংকয়াৰ দ্বাৰা অংকিত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ "স্বৰাজ" পতাকাৰ ভিত্তিতে এই পতাকাৰ নক্সা প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল।\nপতাকা উৎপাদনৰ বাবে একমাত্ৰ খাদী নামৰ হস্তচালিত তাঁতবস্ত্ৰই ব্যবহাৰ কৰা যায়। তুলা, ৰেচম আৰু ঊল বাদ দি অন্য কোনো খাদীৰ কেঁচামাল হিচাবে ব্যবহাৰ কৰা নাযায়। পতাকা উৎপাদনত দুই ধৰণৰ খাদী ব্যবহাৰ কৰা হয়; প্ৰথমটো হ’ল খাদী-বাণ্টিং, যিহেৰে পতাকাৰ মূল অংশটো প্ৰস্তুত কৰা হয় আৰু দ্বিতীয়টো হ’ল পাতল বাদামী ৰঙৰ খাদী-ডাক বস্ত্ৰখণ্ড, যিয়ে পতাকাক পতাকাদণ্ডৰ ৰছীৰ সৈতে ধৰি ৰাখে। খাদী-ডাক এক অপ্ৰচলিত বয়নপদ্ধতি। এই পদ্ধতিত তিনিডাল সূতা একেলগে জালৰ আকাৰত বোৱা হয়। উল্লেখ্য, প্ৰচলিত বয়নপদ্ধতিত দুডাল সূতাক একেলগে বোৱা হয়ে। খাদী-ডাক অত্যন্ত দুৰ্লভ এক বয়নপদ্ধতি। ভাৰতত এক ডজনৰো কম বয়নশিল্পী এই ধৰণৰ বয়নত সক্ষম। নিৰ্দেশিকাত আৰু কোৱা হৈছে যে, প্ৰতি চেণ্টিমিটাৰত ১৫০ডাল সূতাৰ বেছি বা কম থাকিব নোৱাৰে, প্ৰতি চিলাইতে চাৰিডালকৈ সূতা থাকিব আৰু এক বৰ্গফুট পতাকাৰ ওজন ২৫ গ্ৰামৰ বেছি বা কম হব নোৱাৰিব।\n২০০২ চনৰ পূৰ্বাবধি ভাৰতৰ সাধাৰণ নাগৰিকসকল জাতীয় ছুটিৰ দিনবিলাকৰ বাহিৰে অন্য সময়ত জাতীয় পতাকা উত্তোলনৰ অধিকাৰী নাছিল। শিল্পপতি নবীন জিন্দালে পতাকাবিধি ভঙ্গ কৰি তেওঁৰ কাৰ্য্যালয় ভৱনৰ শীৰ্ষত জাতীয় পতাকা উত্তোলন কৰাত পতাকাখন বাজেয়াপ্ত কৰা হয় আৰু তেওঁক সতৰ্ক কৰি দিয়া হয় যে এই ধৰণৰ বিধি ভঙ্গ কৰিলে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে আইনী ব্যবস্থা লোৱা হ’ব পাৰে। জিন্দালে দিল্লী উচ্চতম ন্যায়ালয় এখন জনস্বাৰ্থ মামলা দাখিল কৰে। তেওঁৰ বক্তব্য আছিল, পূৰ্ণ মৰ্যাদা আৰু যথাযথ ব্যবহাৰবিধি অনুসৰণ কৰি জাতীয় পতাকা উত্তোলন তেওঁৰ নাগৰিক অধিকাৰত পৰে; কাৰণ এই দেশৰ প্ৰতি তেওঁৰ ভালপোৱা ব্যক্ত কৰাৰ এইটো এটা উপায়। বিষয়টো দিল্লী উচ্চতম ন্যায়ালয়লৈ হস্তান্তৰিত হ’লত সৰ্বোচ্চ আদালতে ভাৰত চৰকাৰক এই বিষয়টো পৰ্যালোচনাৰ বাবে এখন কমিটি স্থাপনৰ নিৰ্দেশ দিয়ে। কেন্দ্ৰীয় কেবিনেটে জাতীয় পতাকাবিধি সংস্কাৰ কৰে আৰু ২০০২ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীৰ পৰা সংশোধিত বিধি আৰম্ভ হয়। এই নতুন পতাকাবিধি অনুযায়ী মৰ্যাদা, গৌৰৱ আৰু সম্মান অক্ষুণ্ণ ৰাখি যি কোনো নাগৰিকে বছৰৰ যি কোনো দিনতেই জাতীয় পতাকা উত্তোলন কৰিব পাৰিব।\nভাৰতীয় আইন অনুসৰি জাতীয় পতাকাৰ ব্যবহাৰ সৰ্বদা "মৰ্যাদা, আনুগত্য আৰু সম্মান" ("dignity, loyalty and respect") সহকাৰে হোৱা উচিত। "প্ৰতীক আৰু নাম (অপব্যৱহাৰ ৰোধ) আইন, ১৯৫০" ("The Emblems and Names (Prevention of Improper Use) Act, 1950") অনুসৰি জাৰি কৰা "ভাৰতীয় পতাকা বিধি – ২০০২" ("Flag Code of India – 2002") পতাকাৰ প্ৰদৰ্শনী আৰু ব্যৱহাৰ সংক্ৰান্ত যাবতীয় নিৰ্দেশিকা বহন কৰে। চাৰকাৰী বিধিত কোৱা হৈছে যে, জাতীয় পতাকাই কেতিয়াও মাটি বা পানীক স্পৰ্শ নকৰে; ইয়াক টেবুলক্লথ হিচাবে বা কোনো প্লেটফৰ্মৰ সম্মুখত আচ্ছাদন হিচাবে ব্যবহাৰ কৰিব নোৱাৰিব; জাতীয় পতাকাৰে কোনো মূৰ্তি, নামলিপি বা শিলান্যাস প্ৰস্তৰ আবৰিব নোৱাৰিব ইত্যাদি। ২০০৫ চন পৰ্যন্ত জাতীয় পতাকা বস্ত্ৰ, ইউনিফৰ্ম বা সাজপোছাক হিচাবে ব্যবহাৰ কৰা নগৈছিল। ২০০৫ চনৰ ৫ জুলাইত চৰকাৰে পতাকাবিধি সংশোধন কৰি বস্ত্ৰ বা ইউনিফৰ্ম হিচাবে ব্যৱহাৰ কৰাৰ অনুমতি প্ৰদান কৰে। যদিও নিম্নাবৰণ বা অন্তৰ্বাস হিচাবে জাতীয় পতাকা ব্যবহাৰৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞা বাহাল থাকে। ইয়াৰোপৰি গাৰুৰ কভাৰ বা ডিঙিত মেৰুৱা ৰুমাল জাতীয় পতাকা বা অন্য কোনো প্ৰতীকচিহ্ন অঙ্কণ কৰা নিষিদ্ধ। ইচ্ছাকৃতভাবে ওভতা অৱস্থাত পতাকা উত্তোলন, কোনো পানীয়ত ডুবোৱা বা উত্তোলনৰ আগতে ফুলৰ পাপৰিৰ বাহিৰে অন্য কোনো বস্তু তাত বন্ধা বা পতাকাখনত কিবা কিবি লিখা সেয়াও নিষিদ্ধ।\nজাতীয় পতাকা কেতিয়াও ওভতা অৱস্থাত বৰ্ণনা কৰা, প্ৰদৰ্শিত কৰা, বা উত্তোলন কৰা অনুচিত। প্ৰথা অনুসৰি পতাকাখন ৯০ ডিগ্ৰীৰ বেছি আৱৰ্তিত কৰা নাযায়। যিকোনো ব্যক্তিয়ে পতাকাক ওপৰৰ পৰা তললৈ আৰু বাওঁফালৰ পৰা সোঁফাললৈ কিতাপৰ পাত পঢ়াৰ দৰে"পঢ়িব" পাৰে আৰু আবৰ্তিত হোৱাৰ পাছতো যেন এই বৈশিষ্ট্যৰ ব্যতিক্ৰম নহয়। ফটা-ছিঙা বা অপৰিষ্কাৰ অৱস্থাত পতাকাৰ প্ৰদৰ্শনী অপমানজনক। পতাকাদণ্ড বা উত্তোলন ৰছীৰ ক্ষেত্ৰতো একই নিয়ম প্ৰযোজ্য; এইবিলাক যথাযথভাবে ব্যবহাৰ কৰিব লাগে।\nকোনো ষ্টেডিয়াম আদিৰ দেৱালত দুটি পৰস্পৰ অভিমুখী পতাকাদণ্ডত গেৰুৱা ভাগটো ওপৰত ৰাখি আনুভূমিকভাবে পতাকাদুখনক পূৰ্ণ প্ৰসাৰিত অৱস্থাত প্ৰদৰ্শিত কৰিব লাগে। ক্ষুদ্ৰাকাৰ পতাকাদণ্ডত পতাকা প্ৰদৰ্শিত কৰিলে দণ্ডডালক দেৱালত কৌণিকভাবে স্থাপন কৰি তাক ৰুচিসম্মতভাৱে উলমায় দিব লাগে। পৰস্পৰ লগালগি দুডাল পতাকাদণ্ডৰ ওপৰত দুখন জাতীয় পতাকা একত্ৰে প্ৰদৰ্শিত হলে দণ্ডদুডালৰ অভিমুখ পৰস্পৰৰ ফালে ৰাখিব লাগে আৰু পতাকাদুখন পূৰ্ণ প্ৰসাৰিত অৱস্থাত প্ৰদৰ্শিত কৰিব লাগে। জাতীয় পতাকা টেবুল, লেকটাৰ্ন, ষ্টেডিয়াম বা ভৱনৰ আচ্ছাদনৰূপে ব্যৱহাৰ কৰা নিষিদ্ধ। আনকি প্ৰদৰ্শনীৰ খাতিৰত ৰেলিংত উলমায় দিয়াও নিষিদ্ধ।\nকৰ্পোৰেট পতাকা বা বিজ্ঞাপনৰ বেনাৰ জাতীয় অন্যান্য পতাকাৰ লগত একলগে প্ৰদৰ্শিত কৰিবলৈ হলে, পতাকাবিধি অনুযায়ী, পতাকাসমূহ পৃথক পৃথক দণ্ডত স্থাপন কৰাৰ নিয়ম আছে; ভাৰতৰ জাতীয় পতাকা সেই ক্ষেত্ৰত এই পতাকাসমূহৰ মধ্যস্থলত অথবা দৰ্শকৰ দৃষ্টিৰ পৰা সৰ্বদিশত অথবা পতাকামণ্ডলীত অন্য পতাকাৰ তুলনাত অন্ত:ত এক পতাকা-প্ৰস্থ উচ্চতাত প্ৰদৰ্শিত হয়। জাতীয় পতাকাৰ দণ্ড এই মণ্ডলীত সকলোবোৰৰ আগত থাকে। যদি এডাল পতাকাদণ্ডতে সকলোবিলাক পতাকা প্ৰদৰ্শিত কৰিবলৈ হয়, তেতিয়া জাতীয় পতাকা আটাইতকৈ ওপৰত থাকে। অন্যান্য পতাকাৰ লগত শোভাযাত্ৰাকালত ব্যৱহিত হলে, জাতীয় পতাকা শোভাযাত্ৰাৰ সম্মুখত অথবা সমাভিমুখী পতাকাৰ শাৰীতে ব্যৱহিত হলে শোভাযাত্ৰাৰ দক্ষিণত অৱস্থান কৰে।\nকেৱলমাত্ৰ ৰাষ্ট্ৰপতি, উপৰাষ্ট্ৰপতি, প্ৰধানমন্ত্ৰী, ৰাজ্যপাল আৰু লেফট্যানেণ্ট গভৰ্নৰসকল, মুখ্যমন্ত্ৰীসকল, কেবিনেট মন্ত্ৰীসকল আৰু ভাৰতীয় সংসদ আৰু ৰাজ্য বিধানসভাৰ জুনিয়ৰ কেবিনেট সদস্যসকল, লোকসভা আৰু ৰাজ্য বিধানসভাৰ অধ্যক্ষসকল, ৰাজ্যসভা আৰু ৰাজ্য বিধানপৰিষদৰ চেয়াৰমেনসকল, দিল্লী উচ্চতম ন্যায়ালয় আৰু উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ বিচাৰপতিসকল আৰু সেনাবাহিনী, বিমানবাহিনী আৰু নৌবাহিনীৰ ফ্লেগ-ৰেঙ্ক আধিকাৰিকবৃন্দই নিজেৰ যানবাহনত জাতীয় পতাকা উত্তোলনৰ অধিকাৰী। তেওঁলোকে যেতিয়াই প্ৰয়োজন বোধ কৰে তেতিয়াই তেওঁলোকৰ গাড়ীত জাতীয় পতাকা উত্তোলন কৰিব পাৰে। এই ক্ষেত্ৰত পতাকাখন এডাল পতাকাদণ্ডত গঁথা থাকে। দণ্ডডাল বনেটৰ সম্মুখত-মাজভাগত অথবা গাড়ীৰ সম্মুখত-দক্ষিণফালে দৃঢ়ভাবে আবদ্ধ থাকে। যেতিয়া চৰকাৰী গাড়ীত কোনো বিদেশী পদাধিকাৰী ভ্ৰমণ কৰে, তেতিয়া তেওঁৰ দেশৰ পতাকা গাড়ীৰ সম্মুখত-আগলৈ আৰু ভাৰতৰ জাতীয় পতাকা গাড়ীৰ সম্মুখত-দক্ষিণত প্ৰদৰ্শিত হয়।\nৰাষ্ট্ৰপতি, উপৰাষ্ট্ৰপতি বা প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে বিদেশ ভ্ৰমণলৈ গলে তেওঁলোকৰ বিমানত জাতীয় পতাকা উত্তোলন কৰা হয়। যি দেশলৈ ভ্ৰমণ কৰিবলৈ যায়, সেই দেশৰ জাতীয় পতাকাও বিমানত উত্তোলন কৰা হয়। তথাপি মাজতে অন্য কোনো দেশত অবতীৰ্ণ হলে সৌজন্য স্মাৰক হিচাবে সেই দেশৰ জাতীয় পতাকাও উত্তোলনৰ ৰীতি আছে। ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে দেশৰ ভিতৰতে কোনো ঠাইত ভ্ৰমণলৈ গ’লে বিমানৰ যি ফালেদি উঠা নমা কৰে সেইফালে জাতীয় পতাকা প্ৰদৰ্শিত হয়। ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে যেতিয়া বিশেষ ৰেলেৰে দেশৰ যি কোনো ঠাইলৈ যায়, তেতিয়া ড্ৰাইভাৰে ইঞ্জিনত যি ষ্টেচনৰ-প্লেটফৰ্মৰ পৰা ট্ৰেইনখন এৰিছে সেই ফালে মুখ কৰি জাতীয় পতাকা প্ৰদৰ্শিত কৰে। বিশেষ ট্ৰেইনখন যেতিয়া নিশ্চল অৱস্থাত থাকে বা কোনো ষ্টেচনত ৰোৱাৰ বাবে প্ৰৱেশ কৰে কেৱল তেতিয়াহে জাতীয় পতাকা প্ৰদৰ্শিত হয়।\nকেৱলমাত্ৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ নিৰ্দেশিকা অনুসৰি শোকৰ চিহ্ন হিচাবে জাতীয় পতাকা অৰ্ধনমিত ৰখাৰ ৰীতি আছে; ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে সেইক্ষেত্ৰত শোকঁকালীন সময়সীমাও নিৰ্ধাৰিত কৰি দিয়ে। অৰ্ধনমিত কৰাৰ আগেয়ে পতাকাখন এবাৰ সম্পূৰ্ণকৈ উত্তোলিত কৰা হয়। আআৰু সূৰ্যাস্তৰ সময়ত অবনমিত কৰাৰ আগেয়েও এবাৰ সম্পূৰ্ণকৈ উত্তোলিত কৰি তাৰপাছত অবনমিত কৰা হয়। কেৱলমাত্ৰ জাতীয় পতাকাহে অৰ্ধনমিত কৰা হয়; অন্যান্য পতাকা স্বাভাবিক উচ্চতাত থাকে।\nৰাষ্ট্ৰপতি, উপৰাষ্ট্ৰপতি আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ মৃত্যুত সমগ্ৰ দেশত জাতীয় পতাকা অৰ্ধনমিত কৰি ৰখা হয়। লোকসভাৰ অধ্যক্ষ আৰু উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ প্ৰধান বিচাৰপতিৰ মৃত্যুত দিল্লীত আৰু কোনো কেন্দ্ৰীয় কেবিনেট মন্ত্ৰীৰ মৃত্যুত দিল্লী আৰু ৰাজ্যৰ ৰাজধানীত জাতীয় পতাকা অৰ্ধনমিত কৰি ৰখা হয়। ৰাষ্ট্ৰমন্ত্ৰীসকলৰ মৃত্যুতো দিল্লীত পতাকা অৰ্ধনমিত কৰি ৰখা হয়। ৰাজ্যপাল, লেফটেনেণ্ট গভৰ্নৰ আৰু ৰাজ্যৰ মুখ্যমন্ত্ৰীসকলৰ মৃত্যুত সংশ্লিষ্ট ৰাজ্যত জাতীয় পতাকা অৰ্ধনমিত কৰি ৰখা হয়।\nআবেলি কোনো পদাধিকাৰীৰ মৃত্যুসংবাদ আহিলে যদি পাছদিনা সূৰ্যোদয়ৰ আগতে অন্ত্যেষ্টি ক্ৰিয়া সম্পন্ন নহয় তেতিয়া হ’লে পাছদিনাৰ পৰা জাতীয় পতাকা ওপৰত উল্লিখিত স্থানকাল অনুসৰি অৰ্ধনমিত থাকে। অন্ত্যেষ্টি ক্ৰিয়া স্থলতো জাতীয় পতাকা অৰ্ধনমিত কৰি ৰখা হয়।\nকোনো স্বতন্ত্ৰ ক্ষেত্ৰত স্বৰাষ্ট্ৰ মন্ত্ৰালয়ৰ নিৰ্দেশ অনুসৰি বিদেশী পদাধিকাৰীৰ মৃত্যুত ৰাষ্ট্ৰীয় শোক পালন কৰা হব পাৰে। যদিও, কোনো বিদেশী ৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপ্ৰধান বা চৰকাৰ প্ৰধানৰ মৃত্যুৰ পাছত ওপৰত উল্লিখিত দিনবিলাকত ভাৰতীয় দূতাবাসত জাতীয় পতাকা উত্তোলন কৰিব পাৰে।\nৰাষ্ট্ৰীয়, সামৰিক বা কেন্দ্ৰীয় অৰ্ধসামৰিক বাহিনীৰ অন্ত্যেষ্টিত মৃতদেহ বা কফিনৰ ওপৰত আচ্ছাদিত কৰা হয়। গেৰুৱা ৰংটো মৃতদেহ বা কফিনৰ উপৰৰফালে থাকে। তথাপি পতাকাখন কবৰস্থ বা চিতাত ভষ্ম কৰা নাযায়।\nজাতীয় পতাকা ক্ষতিগ্ৰস্থ হলে বা অপৰিষ্কাৰ হলে, ইয়াক পেলাই দিয়া বা অমৰ্যাদাৰে নষ্ট কৰা নাযায়। ইয়াক লোকচক্ষুৰ অন্তৰালত পুৰি বা পতাকাৰ মৰ্যাদাৰ লগত সঙ্গতি ৰাখি সামঞ্জস্যপূৰ্ণ অন্য কোনো পন্থাৰে নষ্ট কৰা হয়। ইয়াৰ বাহিৰেও গঙ্গাত বিসৰ্জন দিয়া হয় বা সসম্মানে কবৰস্থ কৰিও ইয়াক বিনষ্ট কৰা যায়।\n↑ "Indian Standards" (PDF). Bureau of Indian Standards. http://www.bis.org.in/sf/pow/txd.pdf। আহৰণ কৰা হৈছে: 29 November 2008.\n↑ Vattam, Shyam Sundar (15 June 2004). "Why all national flags will be 'Made in Hubli'". Deccan Herald. Archived from the original on 2006-05-22. http://web.archive.org/web/20060522230211/http://www.deccanherald.com/deccanherald/jun152004/spt2.asp। আহৰণ কৰা হৈছে: 2006-10-11.\n↑ "Flag code of India, 2002". Fact Sheet. Press Information Bureau, Government of India.4April 2002. http://pib.nic.in/feature/feyr2002/fapr2002/f030420021.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 2006-10-11.\n↑ Ganapati, Priya (25 January 2002). "Dhanesh Bhatt: India's only licensed Tricolour maker". Rediff.com. http://www.rediff.com/money/2002/jan/25flag.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2006-10-11.\n↑ Aruna Chandaraju (2004-08-15). "The Flag Town". The Hindu (Chennai, India). http://www.hindu.com/mag/2004/08/15/stories/2004081500450200.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2010-02-10.\n↑ Chandaraju, Aruna (15 August 2004). "The flag town". The Hindu (Chennai, India). http://www.hindu.com/mag/2004/08/15/stories/2004081500450200.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 17 February 2010.\n↑ 7.0 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 7.6 7.7 7.8 "Flag Code of India". Ministry of Home Affairs, Government of India. 25 January 2006. Archived from the original on 10 January 2006. http://web.archive.org/web/20060110155908/http://mha.nic.in/nationalflag2002.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 11 October 2006.\n↑ 9.0 9.1 Bureau of Indian Standards (1979). "IS 1 : 1968 Specification for the national flag of India (cotton khadi), Amendment 2". Government of India.\n↑ "Sport tricolour, not below belt". The Times of India. Archived from the original on 2008-10-22. http://web.archive.org/20081022151748/timesofindia.indiatimes.com/articleshow/msid-1161089,prtpage-1.cms। আহৰণ কৰা হৈছে: 2008-05-11.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ভাৰতীয়_পতাকাবিধি&oldid=229646"ৰ পৰা অনা হৈছে


ক্ষোভৰ বহিঃপ্ৰকাশ (অঞ্জল বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nক্ষোভৰ বহিঃপ্ৰকাশ (অঞ্জল বৰা)\nবৰ্তমান সমাজত চলি থকা অন্যান্য, দুৰ্নীতি আদিয়ে মানুহৰ মনত অনেক ক্ষোভৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ অন্যায় নীতি, অন্যায় ব্যৱস্থাই যেতিয়া লক্ষণ ৰেখা অতিক্ৰম কৰে তেতিয়াই মাজে মাজে সেই ক্ষোভ আগ্নেয়গিৰিৰ দৰে বিস্ফোৰণ হয়৷ চাৰিওফালে হাহাকাৰ লাগে৷ তাৰ পিছত আকৌ চাৰিওফালে শান্ত পৰিৱেশ বিৰাজ কৰে৷ শেহতীয়াভাৱে ৰাভা হাছঙৰ পৰা আৰম্ভ কৰি শুৱালকুছিলৈকে এই সকলোবিলাক এই ক্ষোভৰেই বহিৰ্প্ৰকাশ মাত্ৰ৷ ক্ষোভ শান্ত হ’লেই মানুহ আগৰ অৱস্থালৈ ঘুৰি আছে৷ সামাজিক ব্যৱস্থা এটা এনেকৈয়ে চলি থাকে৷ পুনৰ নতুন নতুন বিষয় এটাৰ বহিৰ্প্ৰকাশ ঘটে৷ ভৱিষ্যতলৈও ঘটি থাকিব৷\nকিন্তু জনসাধাৰণে কি কৰিব? সামাজিকভাৱে বসবাস কৰা প্ৰত্যেকজন মানুহৰেই এখন ঘৰ থাকে৷ এটা পৰিয়াল থাকে৷ পৰিয়ালৰ প্ৰতি দায়িত্ব থাকে৷ দায়িত্ব পালনৰ তাগিদাতে মানুহে অনেক কাম কৰিব লগা হয়৷ অন্ন-বস্ত্ৰ-বাসস্থানৰ মৌলিক প্ৰয়োজনসমূহক পূৰণ কৰাৰ পিছতো অনেক কাম বাকী থাকে৷ সেই কামবোৰ কৰাতেই জীৱনৰ অনেক সময় পাৰ হৈ যায়৷ একগোট হৈ সমাজলৈ চকু দিবলৈ আহৰি নাই৷\nপ্ৰত্যেক মানুহৰে ব্যক্তিগত ব্যস্ততা আছে বাবেই মানুহে সমাজৰ কামবোৰ কৰিবলৈ চৰকাৰ গঠন কৰে৷ মন্ত্ৰী-বিধায়কৰ পৰা ধৰি পঞ্চায়তৰ সভাপতি-গাঁওবুঢ়ালৈকে নিৰ্বাচন কৰে৷ গোটেই ব্যৱস্থাটো চলি থাকিবলৈ নিজৰেই মাটি-পানীৰ বিনিময়ত কৰ দিয়ে৷ হাড়ভঙা পৰিশ্ৰম কৰাৰ বিনিময়তো তাৰ এটা অংশ চৰকাৰক দিয়ে৷ ৰাইজৰ প্ৰতিনিধিসকলে জনসাধাৰণ এই ব্যস্ততাৰ সুবিধা গ্ৰহণ কৰিয়েই উঠি-ৰজা বহি-ৰজা হয়৷ উপায় নায়৷ মানুহেই মানুহৰ পৰম শত্ৰু৷ বিশ্বাসঘাতক হৈ পৰে৷\nস্বাৰ্থপৰসকলে চৰকাৰৰ সকলো নীতিকে ভাল ভাল বুলি সাধুবাদ দিয়ে৷ কিছুমানে স্ব-স্বাৰ্থত হেঙাৰ আহিলেই কেতিয়াবা লিখা-মেলা কৰে৷ স্বাৰ্থ পূৰণ হ’লেই মনে মনে থাকে৷ আন কিছুমানে কোনো স্বাৰ্থ নৰখাকৈ বৃহত্তৰ স্বাৰ্থৰ খাতিৰত মাত মাতে৷ সেইসকল চৰকাৰৰ অন্ধ সেৱকসকলৰ বাবে চকুৰ-কুটা দাঁতৰ-হুল হয়৷ চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতিলেই নিজৰ লগতে সাত-পুৰুষলৈকো সেই কলংক থাকি যায়৷ সকলো চৰকাৰী সুবিধাৰ পৰা বঞ্চিত হয়৷ ফলত জনসাধাৰণ বাধ্য হয়৷ সত্যৰ বিৰুদ্ধেও নিজৰ ভোটদান কৰে৷ কাৰণ ওপৰত কৈছোঁৱেই – সকলো সাধাৰণ জনতাই এখন ঘৰ চলাব লাগে৷ পঢ়ি থকাসকলক এটা চাকৰি লাগে৷ বিয়া পাতিব লাগে৷ ল’ৰা-ছোৱালী, পঢ়া-শুনা অনেক কাম থাকে৷ চৰকাৰৰ আস্থাভাজনৰ পৰা আঁতৰি থাকি ব্যক্তিগত কোম্পানীত কাম কৰাসকলে, অৱসৰ গ্ৰহণ কৰা ব্যক্তিসকলে স্বাধীনভাৱে এইবোৰত মাত মাতিব পাৰে৷ কিন্তু বহুতেই নামাতে৷ দুই এজনে মাত মাতিলেও আনৰ সমৰ্থন লাভ নকৰে৷ কাৰণ এটাই বাটৰ কচু গাত ঘঁহি ল’বলৈ কোনেও ইচ্ছা নকৰে৷\nঅন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতিবলৈ সাহস তেতিয়াহে থাকে যেতিয়া স্বনিৰ্ভৰশীল হ’ব পৰা যায়৷ এই কথা চৰকাৰেও জানে৷ ৰাষ্ট্ৰ এখনৰ সকলো মানুহক স্বনিৰ্ভৰশীল হ’ব পৰাকৈ গঢ়ি তুলিলে চৰকাৰৰ ভেটিত তিতালাউ গজিব৷ সেইবাবে এতিয়া ৰাইজক সকলো ফালৰ পৰাই চৰকাৰ কেন্দ্ৰিক কৰি তুলা হৈছে৷ চৰকাৰৰ সকলো নীতি-আঁচনিকে এনেদৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছে যাতে মানুহ চৰকাৰৰ ওচৰত কৃতদাসৰ দৰে বন্দী হৈ থাকে৷ এক প্ৰকাৰ এতিয়া লাখ লাখ যুৱ-প্ৰজন্ম চৰকাৰৰ গোলামৰ দৰে হৈ পৰিছে৷ অন্ন দিছোঁ খা, বাসস্থান দিছোঁ থাক, চাকৰি দিছোঁ কৰি থাক৷ লাখ লাখ মানুহৰ মাজত সকলো ক্ষেত্ৰত একোখন প্ৰতিযোগিতাৰ সৃষ্টি কৰি তোলা হৈছে৷ জীয়াই থকাৰ প্ৰতিযোগিতা৷ প্ৰতিযোগিতাত তিষ্টি থাকিবলৈ মানুহে নিজৰ মাজতে হতাহতি কৰিব লগা হৈছে৷ চাকৰি লাভৰ ন ন টেকনিক সৃষ্টি কৰিছে৷ এই টেকনিকবিলাকত কেৱল যোগ্যতাৰ বাহ্যিকতা আছে৷ কিন্তু দক্ষতাক জুখি চোৱাৰ ব্যৱস্থা নাই৷\nকোনোবাই প্ৰশ্ন কৰিব পাৰে৷ লেখকৰ সমস্যা ক’ত৷ ভাল কথা হৈছে৷ পৰীক্ষাত ভাল নম্বৰ পাবলৈ ভাল দৰে পঢ়িব লাগে৷ ভাল দৰে পঢ়িলে ভাল নম্বৰ পায়৷ ভাল নম্বৰ পালে এতিয়া চাকৰি পায়৷ তাত প্ৰশ্ন উঠাবলৈ একো নাই৷ কিন্তু এটা ফোপোলা ব্যৱস্থাই কিমান দক্ষ লোকক বঞ্চিত কৰিছে তাৰ খবৰ কোনে ৰাখিছে? হাতত যেতিয়া অৰ্থ নাথাকে৷ থাকিবলৈ ঘৰ নাথাকে৷ ভালকৈ খাবলৈ অন্ন নাথাকে আৰু দক্ষতাৰ এটা ফাইল লৈ যোগ্যতাৰ প্ৰতিযোগিতাত সপোনবোৰ হেৰুৱাই পেলাব লগা হয়, তেতিয়া ব্যৱস্থা এটাৰ বিৰুদ্ধে পঞ্জীভুত হৈ থকা ক্ষোভবোৰৰ উত্তৰ কাৰো হাতত নাথাকে৷ এইবোৰ মোৰ কথা নহয়৷ শ শ যুৱক-যুৱতীৰ কথা৷ সদায় মানদণ্ড সাহিত্য সৃষ্টিৰে নিজক পৰিচয় দিয়া পিছতো, চৰকাৰী চাকৰিৰ বজাৰত নিজৰ দক্ষতা নিলাম কৰিব লগা হোৱা এজনে বন্ধুৱে কোৱা এষাৰ কথাৰেই ইয়াৰ উত্তৰ দিব বিচাৰিছোঁ “বুজিছ, এই ব্যৱস্থাৰ ওচৰত সাধু হৈ থাকি লাভ নাই৷ উলংগ হ’ব লাগিব৷” মনত পৰিছিল সঁচাই উলংগ দেশত কাম কি ধোবাৰ!!\nকথাবোৰ ক’ৰবাত পালেগৈ৷ ক্ষোভ৷ মনৰ মাজত অনেক ক্ষোভ জমা হৈছে৷ হাত-ভৰি বিলাক কোনোবাই বান্ধি থোৱাৰ দৰে অনুভৱ হৈছে৷ এই ক্ষোভ কিমান মানুহৰ মনত আছে হিচাপ কৰিব নোৱাৰি৷ কিন্তু তাৰ বহিৰ্প্ৰকাশ মন গ’লেও ঘটাব নোৱাৰোঁ৷ হাতত কলম থাকিলেও লিখিব নোৱাৰোঁ৷ একেলগ হৈ ক্ষোভৰ বহিৰ্প্ৰকাশ নঘটালে সমস্যাৰ সমাধান নহয়৷ ব্যক্তিগত ক্ষোভৰ বহিৰ্প্ৰকাশ মানেই অনেক সমস্য৷ কাৰণ ওপৰত কৈছোঁৱেই – প্ৰত্যেকৰে এটা ব্যক্তিগত জীৱন আছে৷ জীৱনৰ সমস্যা আছে৷ সপোন আছে৷ সকলোৰে সমস্যাও একে নহয়৷ নিজৰ বাবে নহ’লেও এতিয়া পৰিয়ালৰ ভৱিষ্যতৰ বাবে চিন্তা কৰিব লাগে৷ তাৰ বাবে নিজৰ সুবিধা অনুসৰিয়েই পৰিকল্পনা কৰিব লাগে৷\nএই কথাবোৰ যুক্তিৰে কাটিবলৈ অনেক যুক্তি ওলাব কিন্তু আনৰ ঠাইত নিজক ৰাখি চালেহে অনুভৱ কৰিব পাৰি৷ যুক্তি আছে বাবেই সকলো ব্যৱস্থা চলি আছে৷ চলি থাকিব৷ লাহে লাহে মইও যেন স্বাৰ্থপৰ হ’বলৈ গৈ আছোঁ৷ বাধ্য হৈছোঁ৷\n← তিনিবাৰত নিবাৰ (এটা আধৰুৱা গল্প) (প্ৰতিভূ দত্ত)\nএটা ভূতৰ পম খেদি (দেৱ প্ৰতীম) →\nএটা নতুন চিন্তা (হিতেন্দ্ৰ কুমাৰ শৰ্মা)


একেদিনাই কোটিপতি এজন ৰিক্সাচালকঃ এগৰাকী বৃদ্ধাই কৰিলে দান, কিন্তু কিয়? – Pratham Khabar\nঘৰ/জীৱনশৈলী/একেদিনাই কোটিপতি এজন ৰিক্সাচালকঃ এগৰাকী বৃদ্ধাই কৰিলে দান, কিন্তু কিয়?\nএকেদিনাই কোটিপতি এজন ৰিক্সাচালকঃ এগৰাকী বৃদ্ধাই কৰিলে দান, কিন্তু কিয়?\n৬৩ বছৰীয়া মিনাতি পাটনায়ক নামৰ উৰিষ্যাৰ এগৰাকী বৃদ্ধ মহিলাই তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ সম্পত্তি এজন ৰিক্সাচালকক দান দিয়ে। সম্পত্তিৰ ভিতৰত আছিল তেওঁৰ দুমহলীয়া ঘৰ আৰু আ-অলংকাৰ।\n0 2,886 1 মিনিট পঢ়া\n৬৩ বছৰীয়া মিনাতি পাটনায়ক নামৰ উৰিষ্যাৰ এগৰাকী বৃদ্ধ মহিলাই তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ সম্পত্তি এজন ৰিক্সাচালকক দান দিয়ে। সম্পত্তিৰ ভিতৰত আছিল তেওঁৰ দুমহলীয়া ঘৰ আৰু আ-অলংকাৰ। উৰিষ্যাৰ বৃদ্ধ মহিলাগৰাকীৰ এনে কাৰ্যই বহুতৰে বাবে উদাহৰণ স্থাপন কৰিছে। মহিলাগৰাকীৰ দান দিয়া সম্পত্তিখিনিৰে বুধা চামাল নামৰ ৰিক্সাচালকজন একেদিনাই কোটিপতি হৈ পৰে।\nৰিক্সাচালক বুধা আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালে ২৫ বছৰৰো অধিক সময় ধৰি মিনাতি আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সদস্যসকলক সেৱা আগবঢ়াই আহিছিল। কিন্তু ২০২০ চনত স্বামীৰ আৰু ২০২১ চনত জীয়ৰীৰ মৃত্যুৰ পাছত অকলসৰীয়া মিনাতিয়ে ভাগি পৰে আৰু তেওঁৰ সমৰ্থনৰ একমাত্ৰ স্তম্ভ বুধা আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালক সকলো সম্পত্তি দান কৰে। তেওঁ কয়, “পৰিয়ালৰ সদস্যসকলৰ মৃত্যুৰ পাছত এই সকলো বোৰ সম্পত্তিৰ মোৰ বাবে কোনো মূল্য নাই।”\nবুধাই মিনাতি আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালক সেৱা আগবঢ়োৱাৰ সময়ত কেতিয়াও বিবেচনা কৰা নাছিল যে এনেকুৱা কিবা কেতিয়াবা হ’ব। বুধাই সকল্প লৈছে যে, এতিয়াৰে পৰা তেওঁ ৬৩ বছৰীয়া মিনাতি পাটনায়কৰ নামত সেৱা উৎসৰ্গা কৰি যাব।\nDonation Odisha property rickshaw-puller Woman


ফেচবুকে নিষিদ্ধ কৰিলে তালিবান সম্পৰ্কীয় সকলো সমল! – News Time Assam by Pratham Khabar\nঘৰ/আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়/ফেচবুকে নিষিদ্ধ কৰিলে তালিবান সম্পৰ্কীয় সকলো সমল!\nফেচবুকে নিষিদ্ধ কৰিলে তালিবান সম্পৰ্কীয় সকলো সমল!\nফেচবুকে তালিবান আৰু ইয়াক সমৰ্থন কৰা সকলো সমল প্লেটফৰ্মৰ পৰা নিষিদ্ধ কৰিছে।\n0 256 এক মিনিটতকৈ কম\nFacebook ban content published by Taliban regarding terror in Afghanistan\nছ’চিয়েল মিডিয়াত নিষিদ্ধ হ’ল তালিবান সম্পৰ্কীয় সমল। ফেচবুকে তালিবান আৰু ইয়াক সমৰ্থন কৰা সকলো সমল প্লেটফৰ্মৰ পৰা নিষিদ্ধ কৰিছে।\nফেচবুকে কয় যে, সন্ত্ৰাসবাদী গোটটোৰ সৈতে সম্পৰ্কিত সমল নিৰীক্ষণ আৰু যিকোনো প্লেটফৰ্মৰ পৰা আঁতৰাবলৈ আফগান বিশেষজ্ঞৰ এটা সমৰ্পিত দল আছে।\nবহু বছৰ ধৰি তালিবানে ইয়াৰ বাৰ্তা প্ৰচাৰ কৰিবলৈ সামাজিক মাধ্যম ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে। তালিবানে ৰাষ্ট্ৰীয় চৰকাৰৰ স্বীকৃতিৰ বিষয়ে সিদ্ধান্ত নলয় কিন্তু তাৰ পৰিৱৰ্তে “আন্তৰ্জাতিক সম্প্ৰদায়ৰ কৰ্তৃত্ব” অনুসৰণ কৰে।\nছ’চিয়েল মিডিয়া নেটৱৰ্ক, ইনষ্টাগ্ৰাম আৰু হোৱাটছএপত আপলোড কৰা ভিডিঅ’ও কৰা হ’ব ডিলিট।\nAfghanistan Kabul Assam Facebook News Time Assam Pratham Khabar 24x7 Pratham Khabar TV Taliban\nশিৱসাগৰৰ শৰ্মা হোটেলত নাৰীদেহৰ ব্যৱসায়


Black fungus(mocormycosis) কি , এই ৰোগৰ লক্ষণ আৰু প্ৰতিকাৰ কি ? - প্ৰতিধ্বনি pratidhwani\nHome / প্রবন্ধ / Black fungus(mocormycosis) কি , এই ৰোগৰ লক্ষণ আৰু প্ৰতিকাৰ কি ?\nBlack fungus(mocormycosis) কি , এই ৰোগৰ লক্ষণ আৰু প্ৰতিকাৰ কি ?\nBlack fungus কি আৰু এই ৰোগ কেনেকৈ সংক্ৰমণ হয় , ইয়াৰ লক্ষণ আৰু প্ৰতিকাৰ কি ,এইবিষয়ে জানো আহক৷\n#Black fungus হৈছে এক গুৰুতৰ বেক্টেৰিয়া অৰ্থাৎ ফাংগেল সংক্ৰমণ। যাক মুকৰ্মাইচিটেইছ(#Mucormycosis) বুলিও কোৱা হয়।\nদেশত কৰোণা মহামাৰীয়ে বিভিষিকাৰ সৃষ্টি কৰাৰ সময়তে Black fungus( কলা বেক্টেৰীয়া)ই আতংকৰ সৃষ্টি কৰিছে।দেশত কৰোণা মহামাৰী প্ৰতিদিনে বাঢ়ি থকা সময়তে এই বেমাৰে নতুন প্ৰত্যাহ্বান হৈ থিয় দিছে। এই বেমাৰ প্ৰতিদিনে বাঢ়ি গৈ আছে । মহাৰাষ্ট্ৰ , মধ্যপ্ৰদেশ, গুজৰাট,দিল্লীৰ পিছত এতিয়া উত্তৰ প্ৰদেশ , অসম লগতে বাকী প্ৰদেশ সমূহতো বিয়পি আছে । এই বেমাৰৰ ভয়াবহতা ইমানে বাঢ়ি গৈছে যে বহুতৰে মৃত্যু হৈ আছে ।\nএতিয়া আহক আমি জানো এই black fungus আচলতে কি?\nআচলতে Black fungus বেক্টেৰীয়াৰ সংক্ৰামণ। বিশেষজ্ঞ সকলৰ মতে এইবিধ পৰিৱেশত প্ৰাকৃতিকভাৱে থকা মুকৰ্মইকোচিছ নামৰ ভেকুৰৰ এটা গোটৰ পৰা এই ৰোগ হয় । এই ৰোগ ইমান ভয়ংঙ্কৰ নহয় যদিও শৰীৰৰ ইমুউনিটি চিষ্টেম দূৰ্বল থাকিলে ভয়ঙ্কৰ ৰূপ লব পাৰে , যাৰে বাবে ৰোগীৰ মৃত্যু হ'ব পাৰে । মধুমেহ (ডায়েবেটিচ) ৰোগী সকলৰ ওপৰত ইয়াৰ প্ৰভাৱ বেছিকৈ পৰে ।\nএই ৰোগ ছাল , চকু,নাক আদিত প্ৰথমে প্ৰভাৱিত কৰে । তাৰ পিছত নাকৰ জড়িয়তে ভিতৰলৈ গৈ হাঁওফাঁও আৰু মগজুক প্ৰভাৱিত কৰে। যাৰ ফলত মানুহৰ মৃত্যু হয় । চিকিৎসক সকলৰ মতে এই বেক্টেৰীয়াৰ সংক্ৰামণ মানুহৰ মগজুত গৈ পালে তাৰ কোনো চিকিৎসা নাই ।\nইয়াৰ লক্ষণ সমূহ-\nএতিয়ালৈকে এই ৰোগৰ লক্ষণ সমূহ হল - মূৰৰ বিষ, চকু ৰঙা পৰা, চকুৰ পৰা পানী ওলোৱা, চকুৰ লৰচৰ কমি যোৱা,নাক বন্ধ হে থকা, গাল আৰু মুখত দাগ আৰু ফুলি উঠা,নাকত কলা চামনি পৰা, চকুৰ বিষ , জ্বৰ আদি । বিশেষজ্ঞ সকলৰ মতে এই ৰোগ নাকৰ পৰা আৰম্ভ হয় । নাকৰ পৰা আৰম্ভ হৈ হাঁওফাঁও আৰু মগজুলৈকে যায় ।\nBlack fungus ৰ প্ৰতিকাৰ - এই ৰোগবিধ প্ৰথমেই ধৰিব পাৰিলে ইয়াক প্ৰতিৰোধ কৰা সম্ভৱ , গতিকে ওপৰৰ লক্ষণ সমূহ লক্ষ্য কৰিলে ততালিকে চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ যোৱা প্ৰয়োজন। লগতে নাক মুখে গৰম ভাপ লোৱা, নিমখ পানীৰে কুলি কৰা, নাকেৰে টানি থকা , লগতে নিজৰ ইমুনিটি চিষ্টেম শক্তিশালী কৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিব লাগে ।\nBlack fungus(mocormycosis) কি , এই ৰোগৰ লক্ষণ আৰু প্ৰতিকাৰ কি ? Reviewed by Begum Asma on May 19, 2021 Rating: 5


যিহি 13 - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন (IRV) আচামিচ - 2019\n1পুনৰ যিহোৱাৰ বাক্য মোৰ ওচৰলৈ আহিল আৰু ক’লে,\n2“হে মনুষ্য সন্তান, ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰোঁতা ইস্ৰায়েলৰ ভাববাদীসকলৰ বিৰুদ্ধে ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰা আৰু নিজ নিজ হৃদয়ৰ পৰা ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰোঁতা সকলক কোৱা, ‘তোমালোকে যিহোৱাৰ বাক্য শুনা!\n3প্ৰভু যিহোৱাই এই কথা কৈছে: “নিজ নিজ আত্মাৰ আৰু নোপোৱা দৰ্শনৰ অনুগামী হোৱা মুৰ্খ ভাববাদীবোৰৰ সন্তাপ হ’ব!\n4হে ইস্ৰায়েল, তোমাৰ ভাববাদীসকল উচ্ছন্ন ঠাইৰ শিয়ালৰ নিচিনা।\n5যিহোৱাৰ যুদ্ধৰ দিনা থিৰে থাকিবলৈ, তোমালোকে দেৱালৰ ভঙা বাটত উঠা নাই বা ইস্ৰায়েলৰ বংশৰ চাৰিওফালে দেৱাল নিৰ্ম্মাণ কৰা নাই;\n6যিহোৱাই কৈছে এই বুলি কওঁতাসকলে অনৰ্থক দৰ্শন পায়, মিছা মঙ্গল চায়’।” আৰু যিহোৱাই নপঠোৱাকৈয়ে বাক্য সিদ্ধ হ’ব বুলি বাট চাই থাকে।\n7তোমালোকে জানো অনৰ্থক দৰ্শন পোৱা নাই? আৰু মিছা মঙ্গলৰ কথা জানো কোৱা নাই? “তথাপি মই নোকোৱাকৈয়ে যিহোৱাই কৈছে বুলি তোমালোকে কোৱা?”\n8এই হেতুকে প্ৰভু যিহোৱাই এই কথা কৈছে: তোমালোকে অনৰ্থক বাক্য কৈছা আৰু মিছা দৰ্শন পাইছা; চোৱা, মই তোমালোকৰ বিপক্ষ - এই কাৰণে, প্ৰভু যিহোৱাই এইদৰে কৈছে।\n9“মোৰ হাত অনৰ্থক দৰ্শন পোৱা, আৰু মিছা মঙ্গল চোৱা ভাববাদীসকলৰ বিপক্ষ হ’ব। তেওঁলোক মোৰ প্ৰজাসকলৰ সভাত নাথাকিব বা ইস্ৰায়েল-বংশৰ নামৰ তালিকাত তেওঁলোকৰ নাম লিখা নহ’ব; তেওঁলোক কোনোমতে ইস্ৰায়েল দেশত সোমাব নোৱাৰিব। কাৰণ মই যে প্ৰভু যিহোৱা, এই বিষয়ে তোমালোকে জানিবা!\n10শান্তি নোহোৱাকৈয়ে তেওঁলোকে ‘শান্তি!’ বুলি কৈ মোৰ প্ৰজাসকলক ভুলায় আৰু যেতিয়া কোনোৱে দেৱাল সাজে, তেতিয়া তেওঁলোকে তাক চূণেৰে লিপে।\n11এই হেতুকে চূণেৰে লিপি থকা লোকসকলক তুমি কোৱা: ‘এইবোৰ পৰিব; প্লাবন কৰোঁতা মহাবৃষ্টি আহিব; এইবোৰ পৰিবলৈ মই বৃষ্টিৰ মহাশিল আৰু ভাঙিবলৈ মহা বতাহ পঠিয়াম।\n12চোৱা, যেতিয়া দেৱাল পৰিব, তেতিয়া, “তোমালোকে যিবোৰত চূণ দিলা, সেই লেও ক’ত? এইবুলি তোমালোকক কোৱা নাযাব নে’?”\n13এই হেতুকে প্ৰভু যিহোৱাই এই কথা কৈছে: ‘মই মোৰ ক্ৰোধত মহা বতাহেৰে তাক ভাঙিম, প্লাবন কৰোঁতা মহাবৃষ্টি মোৰ কোপত আহিব, আৰু মোৰ ক্ৰোধত নষ্ট কৰিবলৈ মহাশিলাবৃষ্টি হ’ব!\n14এইদৰে, তোমালোকে চূণেৰে লিপা দেৱাল মই ভাঙিম, আৰু ইয়াৰ ভিত্তিমূল ওলাই পৰাকৈ মই তাক মাটিৰে সমান কৰিম। গতিকে সেয়ে পৰিব আৰু তোমালোকে তাৰ মাজত বিনষ্ট হ’বা। তেতিয়া মই যে যিহোৱা, তাক তোমালোকে জানিবা!\n15মোৰ ক্ৰোধেৰে দেৱালৰ ওপৰত আৰু চূণেৰে লিপাবোৰ নিৰ্মূল কৰিম, মই এইদৰে সিদ্ধ কৰিম আৰু মই তোমালোকক ক’ম, সেই দেৱাল আৰু নাই, আৰু তাক লিপাবোৰো,\n16অৰ্থাৎ যিৰূচালেমৰ বিষয়ে ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰা আৰু শান্তি নথকাতো তাৰ বাবে দৰ্শন পোৱা ইস্ৰায়েলৰ ভাববাদীবোৰো নাই!” ইয়াক প্ৰভু যিহোৱাই কৈছে।’\n17আৰু হে মনুষ্য সন্তান, তোমাৰ জাতিৰ যি জীয়াৰীবোৰে নিজ নিজ হৃদয়ৰ পৰা ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰে, তেওঁলোকৰ অহিতে তুমি মুখ কৰা আৰু তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰা।\n18এইদৰে কোৱা, ‘প্ৰভু যিহোৱাই এই কথা কৈছে: লোকৰ প্ৰাণ মৃগয়া কৰিবলৈ, আটাইবোৰ কিলাকুটিত গাঁৰু সিয়াই দিওঁতা আৰু ওখ অনুসাৰে প্ৰত্যেকৰ মূৰৰ কাৰণে ওৰণি তৈয়াৰ কৰোঁতা মহিলাসকলৰ সন্তাপ হ’ব; তোমালোকে মোৰ প্ৰজাসকলৰ প্ৰাণ মৃগয়া কৰি তোমালোকৰ কাৰণে প্ৰাণবোৰ জীয়াই ৰাখিবা নে?\n19মিছা কথালৈ কাণ দিওঁতা মোৰ প্ৰজাসকলৰ আগত তোমালোকে মিছা কথা কৈ, মৰিব নলগাসকলৰ প্ৰাণ বধ কৰিবলৈ আৰু জীয়াই থাকিব নলগাসকলৰ প্ৰাণ জীয়াই ৰাখিবলৈ কেই-খামোচমান যৱৰ আৰু কেইডোখৰ মান পিঠাৰ কাৰণে মোৰ প্ৰজাসকলৰ মাজত মোক অপবিত্ৰ কৰিলা।\n20এই হেতুকে প্ৰভু যিহোৱাই এই কথা কৈছে: চোৱা, যি গাঁৰুবোৰে পক্ষী-চিকাৰৰ দৰেই তোমালোকে প্ৰাণবোৰ মৃগয়া কৰা, তোমালোকৰ সেই গাঁৰুবোৰৰ মই বিপক্ষ আৰু মই তোমালোকৰ বাহুৰ পৰা সেইবোৰ ছিঙি পেলাম আৰু পক্ষী-চিকাৰৰ দৰেই তোমালোকে মৃগয়া কৰা প্ৰাণবোৰ এৰি দিম।\n21মই তোমালোকৰ ওৰণিও ফালিম আৰু তোমালোকৰ হাতৰ পৰা মোৰ প্ৰজাসকলক উদ্ধাৰ কৰিম, মৃগয়া কৰিবলৈ তোমালোকৰ হাতত তেওঁলোক আৰু নাথাকিব; তাতে মই যে, যিহোৱা, সেই বিষয়ে তোমালোকে জানিবা।\n22মই দুখ নিদিয়া ধাৰ্মিকসকলৰ হৃদয়ত তোমালোকে মিছা কথাৰে দুখ দিয়াৰ কাৰণে আৰু দুষ্টই নিজ প্ৰাণ জীয়াই ৰাখিবলৈ নিজ কু-পথৰ পৰা নুঘূৰিবৰ কাৰণে সেই দুষ্টৰ হাত সবল কৰাৰ কাৰণে,\n23তোমালোকে অনৰ্থক দৰ্শন আৰু নেদেখিবা আৰু মঙ্গল চাবলৈ নাপাবা; কিন্তু মই তোমালোকৰ হাতৰ পৰা মোৰ প্ৰজাসকলক উদ্ধাৰ কৰিম; তাতে, মই যে, যিহোৱা, তাক তোমালোকে জানিবা’!”\n< যিহি 12\nযিহি 14 >


১. এইবাৰ ধনু-কাঁড় সাজি গিনীজ বুকত নাম অন্তভুক্তিৰ চেষ্টা চলালে স্থাপত্য শিল্পী নগাঁৱৰ গনেশ বৰাইঃ ৪২ফুট দীঘল, ৪০১কেজি ওজনৰ ধনু আৰু ১৩ফুট দীঘল কাঁড় নিৰ্মাণ কৰিলে ১.৫কেজি ওজনৰ৷ পাঁচ জন মানুহে মিলি এই কাঁড় নিক্ষেপ কৰিলে ৯৫ফুট পৰ্যন্ত৷ আগতেও শ্ৰীবৰাই ইণ্ডিয়া বুক অৱ ৰেকৰ্ডত তিনি চেণ্টিমিটাৰ চন্দন কাঠত বুদ্ধৰ মুৰ্তি সাজি ৰেকৰ্ড গঢ়িছিল৷\n২. পিএমজিএছৱাইৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ ৰাজ্যৰ মৰ্যদাৰ সুখবৰঃ এতিয়া উত্তৰ পূৱৰ পাহাৰীয়া ৰাজ্য কেইখনৰ দৰেই এই আঁচনিৰ আধাৰত অসমে লাভ কৰিব ৯০শতাংশ কেন্দ্ৰীয় অনুদান ৷\n৩. ৰাষ্ট্ৰীয় খাদ্য নিৰাপত্তা অধ্যাদেশত কেবিনেটৰ অনুমোদনঃ অহা মাহৰ পৰা ১.২৫লাখ কোটি টকীয়া আঁচনিৰ সুবিধা পাব দেশৰ ৬৭% দৰিদ্ৰ নাগৰিকে ৷ প্ৰতিমাহে ১-৩টকা দৰত প্ৰতিজন দৰিদ্ৰই লাভ কৰিব পাঁচ কিলোকৈ খাদ্য শস্য ৷\n৪. ডাক বিভাগৰ মহিলা সৱলীকৰণ উদ্যোগঃ গুৱাহাচীৰ ফাঁচী বজাৰত মুকলি হ’ল প্ৰথটো কেৱল মহিলা পৰিচালিত ডাকঘৰ ৷\n৫. মহাকবি কালিদাসৰ জন্মভূমিত সৰ্বভাৰতীয় বাৰ্তাজীৱী মহাসংঘৰ অধিৱেশনৰ সফল সামৰণিঃ সাংবাদিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা কোষৰ সচিব প্ৰধান ৰূপে নিৰ্বাচিত হ’ল অসমৰ নমিতা বৰা ৷\n৬. ভাল দিন ঘূৰি আহিছে নেকি অসমীয়া ছবি উদ্যোগলৈঃ থাইলেণ্ডৰ পাট্টায়াৰ সাগৰ তীৰত যতীন বৰা আৰু নিশিতাই নৃত্যাংশত ভাগ লৈ শ্বুটিং কৰিলে নিৰ্মিয়মান অসমীয়া ছবি "জিলমিল জোনাক"ৰ, পৰিচালনা শিৱানন বৰুৱাৰ ৷\n৭. প্ৰথমবাৰৰ বাবে অসম লোকসেৱা আয়োগেও ল’ব অন লাইন আবেদন পত্ৰঃ ২৪১টা পদৰ বাবে পৰীক্ষা পাতিবলৈ সাজু হৈছে আয়োগ ৷\n৮. বিদ্ৰোহ দমনৰ নামত আৰক্ষীৰ ভুৱা সংঘৰ্ষ নাটকঃ কাৰ্বি আংলংৰ ২০১০ৰ এক ঘটনাক লৈ কাৰণ দৰ্শোৱাৰ জাননী জাৰী কৰিলে ৰাষ্ট্ৰীয় মানৱ অধিকাৰ আয়োগে ৷\n৯. নাগৰিক পঞ্জীৰ কাৰ্যকৰীকৰণৰ আৰ্হি তৈয়াৰ সন্দৰ্ভত আজি ৰাজ্য চৰকাৰৰ সৈতে বৈঠকত বহিব আছুৱে ৷\n১০. মুঠতে ১.১৫লাখ কোটিৰ উন্নয়নৰ ধন নিৰ্ধাৰণ কৰি নিৰ্বাচনলৈ সাজু হ’ল ইউপিএ-২ চৰকাৰঃ৬০টা বিমান বন্দৰত ২০হাজাৰ কোটি, ৰেলত ৪৫হাজাৰ কোটি আৰু শক্তি খণ্ডৰ উন্নয়নত ৪৫হাজাৰ কোটি খৰছ কৰাৰ বাবে গ্ৰহণ কৰিলে সিদ্ধান্ত ৷\n১. নৈ-পৰীয়া ৰাইজক স্থানান্তৰৰ নিৰ্দেশ দিলে মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়েঃ বানৰ আশংকাৰত চাৰিখন জিলাত জাৰি কৰিলে ৰেড এলাৰ্ট ৷\n২. বহিৰাগত বণিয়াৰ হাতোৰাত বন্দী ৰাজ্যৰ ব্ৰইলাৰ পালনৰ ব্যৱসায়ঃ প্ৰকৃত মূল্যৰ পৰা বঞ্চিত থলুৱা পালকে দাবী কৰিলে চৰকাৰী হস্তক্ষেপৰ ৷\n৩. ৰাজনাথ সিঙৰ উপস্থিতিত সমৰ্থক সহ বিজেপিত যোগ দিলে অগপ ত্যাগ কৰা জ্যেষ্ঠ নেতা অতুল বৰাইঃ বিজেপি এক মন্বৰ দল হব অসমত বুলি দাবী কৰিলে বিজেপিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সভাপতিজনে ৷\n৪. আমবাৰীত আস্থাহীনতা বৈঠকৰ ফ্লপ শ্ব’, বৈঠকলৈ গ’ল মাথো তিনিজন অগপৰ পদত্যাগী নেতা ৷\n৫. প্ৰসংগ ফোন টেপিং আৰু ছিণ্ডিকেটৰ অভিযোগঃ ডিৱাই ৩৬৫ টিভি চেনেল আৰু অখিল গগৈলৈ বিধান সভাৰ বিশেষ অধিকাৰ কমিটীৰ শ্ব’কজ ৷\n৬.শিক্ষাৰ্থীৰ বিশ্বাস জিনিব পৰা নাই কটন ৰাজ্যিক বিশ্ববিদ্যালয়েঃ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ত ২.৫ লাখ আবেদনৰ লগত তুলনা কৰিবলৈকো নগন্য হৈছে কটনৰ স্নাতকৰ ৪২০০ আবেদনপত্ৰ৷\n৭. কটন ৰাজ্যিক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্যৰে আছুৰ আলোচনাঃ ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ স্বাৰ্থক সুৰক্ষাৰ দ্বায়িত্ব কৰ্তৃপক্ষই লবই লাগিব বুলি দাবী কৰিলে আছুৱে ৷\n৮. বিশ্ব পৰ্যটন মানচিত্ৰত অৱহেলিত হৈ ৰৈছে কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ লগত নতুনকৈ ঘোষিত হোৱা ষষ্ঠ সংযোজন এলেকাঃ ৩৭,৬০০ হেক্টৰ এলেকা এতিয়াও পৰ্যটন শূণ্য হৈ ৰোৱাৰ বাতৰি ৷\n৯. লখিমপুৰত মৃতকৰ নামতো আছে জৱকাৰ্ডঃ এনে জৱকাৰ্ডৰ নামত ধন আত্মসাতৰ বাতৰিয়ে পালে সংবাদ শিৰোনামা ৷\n১০. অসম আৰক্ষী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰত থালী হৈ আছে সহস্ৰাধিক অপাৰেটৰৰ পদঃ সাক্ষাৎকাৰৰ ১৪মাহৰ পিছতো নিযুক্তি নোহোৱাত প্ৰাৰ্থীৰ ক্ষোভ প্ৰকাশ ৷\n১১. অমৃতসৰ এক্সপ্ৰেছত বৃহৎ পৰিমানৰ আফিং উদ্ধাৰঃ ডিমাপুৰৰ পৰা এই সামগ্ৰী লৈ দাৰ্জিলিঙলৈ গৈ থাকোতে দুগৰাকী যুৱতী গ্ৰেপ্তাৰ ৷\n১২. লামডিঙত পিষ্টলসহ ডিজেএনএৰ দুৰ্ধষ সদস্য গ্ৰেপ্তাৰঃ লাংটিঙৰ বোমা বিস্ফোৰণৰ মূল অভিযুক্ত বুলি সন্দেহ ৷


মাছৰ ঘা মহামাৰী — Vikaspedia\nএই ৰোগে দেখা দিলে\nৰোগবিধ প্ৰতিৰোধৰ বাবে\nমাছৰ ঘা মহামাৰী (ই ইউ এছ)| এই ৰোগবিধ প্ৰথমতে ১৯৭২ চনত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ কুইঞ্চলেণ্ড মহানগৰৰ উপকণ্ঠৰ বুণ্ডাবাৰ্গত দেখা গৈছিল| ১৯৮৮ চনত এই ই ইউ এছ ৰোগবিধ শ্ৰীলংকাত দেখা পোৱা গৈছিল| সেই একে বছৰতে বাংলাদেশত এই ৰোগবিধে ভয়াবহ ৰুপ লৈছিল| বাংলাদেশৰ পৰাই ১৯৮৮ চনত আমাৰ দেশত ত্ৰিপুৰা, মিজোৰাম আৰু অসমলৈ এই ৰোগবিধ সংক্ৰমিত হয় আৰু অতি কমদিনৰ ভিতৰতেই এই ৰোগবিধে সকলো জলৰাশিৰ সকলো প্ৰজাতিৰ মাছৰ বিস্তৰ ক্ষতি সাধন কৰে|\nমাছৰ ঘা মহামাৰীক বিভিন্ন সময়ত ৰেড্‌স্পট, ইনফেকচিয়াছ ড্ৰপছী, হিম’ৰেজিক ছেপ্টিচেমিয়া, উইবেক্‌কুদেছ আদি বিভিন্ন নামেৰে জনা যায়| ভাৰতত এই ৰোগবিধৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ হোৱাৰ পিছত বিশ্ব খাদ্য আৰু কৃষি সংস্থাই এই ৰোগক ই ইউ এছ নামেৰে অভিহিত কৰে|\nপ্ৰথম অৱস্থাত বিজ্ঞানী সকল এই ৰোগৰ কাৰণ সম্পৰ্কত ঐকমত্যত উপনীত হ’ব পৰা নাছিল যদিও পিছত বিভিন্ন পৰীক্ষাৰ অন্তত বিজ্ঞানী সকলে মত প্ৰকাশ কৰে যে এফাইন’মাইছিছ নামৰ এবিধ ভেঁকুৰৰ আক্ৰমণৰ বাবেহে এই ৰোগ মাছৰ দেহত হয়| এই ৰোগবিধ সাধাৰণতে শীতকালত (অক্টোবৰ-ফেব্ৰুৱাৰী) মাছৰ দেহত ব্যাপক হাৰত হয়| পানীৰ উষ্ণতা কমি যোৱা আৰু তাৰ লগতে পানীৰ পি এইচৰ মান কমি গ’লে শীতকালত ই পুখুৰী বা জলাশয়ত মহামাৰী ৰুপ ল’ব পাৰে|\n. পুখুৰী বা জলাশয়ৰ একে প্ৰজাতিৰ মাছ একে সময়তে আক্ৰান্ত হয়|\n. সাধাৰণতে কোমত মাছ হিচাপে খ্যাত মিৰিকা মাছক সহজতে আক্ৰমণ কৰে| গৰৈ, পুঠি, শাল, টোৰা, বামি, শিঙী, মাগুৰ আৰু বাহু মাছকো এই ৰোগে সহজে আক্ৰমণ কৰিব পাৰে|\n. জাৰকালি এই ৰোগৰ মাত্ৰা বেছি হয়|\n. মাছৰ দেহত প্ৰথমতে ৰঙা দাগ পৰে আৰু পিছত গোটেই গাটো ঘাৰে ভৰি পৰে আৰু অৱশেষত মাছটো মৃত্যুমুখত পৰে|\nএই ভয়াবহ ৰোগবিধ সাধাৰণতে পানীৰ পাৰিপাৰ্শ্বিক গুণৰ অৱনতিৰ ফলত হয়| মাছ পোহা পুখুৰীত যদি লেতেৰা বস্তু পেলোৱা হয়, ইয়ে পানীৰ গুণাগুণ নষ্ট কৰে আৰু পানী মাছৰ বেমাৰৰ অনুকূল হয়| তদুপৰি শীতকালত জাল মাৰোতে যদি মাছৰ বাকলি সৰে আৰু জালত ঘঁহনি খায়, তেনেহ’লে ইয়ে শেষত গৈ ঘালৈ ৰুপান্তৰিত হ’ব পাৰে| পানীৰ উষ্ণতা কমি গ’লে আৰু পি এইচ নিম্নগামী হ’লে এই বেমাৰ হোৱাৰ প্ৰাবল্য অত্যধিক হয়| সেয়ে পুখুৰীত নিৰিখমতে চূণ, সাৰ আদি যোগান ধৰিব লাগে| মাছ যিহেতু পানীত থকা জীৱ, তাক চিকিৎসা কৰাটো কঠিন হয়| ভুলবশতঃ ঔষধৰ নিৰিখ বেছি হ’লে পানীৰ পাৰিপাৰ্শ্বিক গুণৰ অৱনতিৰ বাবে মাছ মৰিব পাৰে| সেয়েহে মাছৰ ৰোগ নিৰ্মূল কৰিবৰ বাবে ৰোগ হোৱাৰ পিছত চিকিৎসা কৰাতকৈ ৰোগ নোহোৱাকৈ ৰখাত গুৰুত্ব দিব লাগে| এই ৰোগবিধ প্ৰতিৰোধৰ বাবে তলত দিয়া কথাকেইটা গুৰুত্ব সহকাৰে মানি চলা উচিত-\n. পুখুৰীৰ পাৰত ওখ গছ, ডাল-পাত থাকিব নালাগে|\n. পুখুৰীত উপযুক্ত হাৰত নিয়মিতভাৱে চূণ প্ৰয়োগ কৰিব লাগে|\n. পুখুৰীত নিৰ্দ্দিষ্ট হাৰত জোখমতে মাছ পোনা মেলিব লাগে|\n. মাছ পোনাসমুহ মেলাৰ সময়ত পটাছ পানীত ডুবাই পুখুৰীত মেলিব পাৰিলে ভাল|\n. জধেমধে পুখুৰীত জাল মাৰিব নালাগে| জাল মৰাৰ আগত জালখন পটাছ পানীত ডুবাই ল’ব পাৰিলে ভাল|\n. জাৰকালি জাল মাৰিলে যদি পুনৰাই মাছ মেলি দিয়া হয়, তেনেহ’লে মেলি দিয়া মাছবোৰ পটাছ পানীত ডুবাই মেলাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে|\n. পুখুৰীলৈ বাহিৰৰ পৰা পানী সোমাবলৈ দিব নালাগে| যদি বাহিৰৰ পানী সোমোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়, তেনেহ’লে নিৰ্গমন নলীত চূণৰ মিশ্ৰণ দি পানী শোধন কৰাৰ ব্যৱস্থা থাকিব লাগে|\n. পুখুৰীত মাছৰ বেমাৰ হ’লে বেমাৰী মাছবোৰ উঠাই আনি ওচৰৰ সৰু পুখুৰী এটাত ৰাখি তাত চিকিৎসা কৰিব পাৰিলে ভাল|\n. মৃত মাছবোৰ উঠাই দূৰত চূণৰ সৈতে পুতি থোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে|\n. পুখুৰীৰ পানীৰ গুণাগুণ ওচৰৰ মীন সম্প্ৰসাৰণৰ বিষয়াৰ ওচৰত পৰীক্ষা কৰি থাকিব লাগে|\nওপৰৰ আলোচনা কৰা ধৰণে যদি আমি আমাৰ পুখুৰীৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰো, তেনেহ’লে মাছৰ বেমাৰ হোৱাৰ প্ৰাবল্য যথেষ্ট কম হ’ব|\nযদি পুখুৰীত মাছৰ এই ৰোগ দেখা দিয়ে, তেনেহ’লে প্ৰাথমিক অৱস্থাতে তাক নিয়ন্ত্ৰণৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব লাগে| পলম হ’লে ই জটিল ৰুপ ধাৰণ কৰে|\n. ৰোগে দেখা দিয়াৰ লগে লগে পুখুৰীত ১ পি পি এম হাৰত পটাছিয়াম পাৰমাংগানেট ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে|\n. আক্ৰান্ত মাছবোৰ জালেৰে উঠাই আনি ৫০০ পি পি এম পটাছিয়াম পাৰমাংগানেট দ্ৰ্ৱণত কিছু সময়ৰ বাবে ডুবাই ৰাখি পুনৰ পুখুৰীত মেলিব লাগে| অন্যথা আক্ৰান্ত মাছবোৰৰ ঘা লগা ঠাইত তৃতীয়া আৰু পটাছিয়াম পাৰমাংগানেট সমভাৱে মিহলি কৰি লেপন দি পুখুৰীত মেলিব লাগে| অন্য এটা পুখুৰী হ’লে ভাল|\n. চূণ প্ৰয়োগঃ\nপানীৰ পি এইচৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি চূণ ৬০- ৯০ কিলোগ্ৰাম প্ৰতিবিঘা পানীকালিত দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে|\n. চিফাক্স প্ৰয়োগঃ\nপ্ৰতি বিঘা পানীকালিত চিফাক্স ১০০ মিলিলিটাৰ পানীত মিহলাই পুখুৰীৰ উপৰিভাগত ছটিয়াই দিব লাগে| মনত ৰাখিব, চিফাক্স দিয়াৰ পিছত অন্ততঃ ৭২ ঘণ্টা অৰ্থাৎ তিনিদিন সেই পুখুৰীৰ পানী মানুহ, গৰু, ছাগলী, হাঁহ, কুকুৰা বা অন্য জন্তু আদিয়ে ব্যৱহাৰ কৰিব নালাগে|\n. চুক্ৰিনা ডব্লিউ এছ প্ৰয়োগঃ\nপ্ৰতি বিঘা পানীকালিত চূণ ৫-১০ কিলোগ্ৰাম দিয়াৰ পিছত চুক্ৰিনা ডব্লিউ এছ ৫০০ মিলিলিটাৰ অলপ পানীৰ লগত মিহলাই পানীৰ উপৰিভাগত ছটিয়াই দিব লাগে| প্ৰথমবাৰ দিয়াৰ ১৫ দিন পিছত পুনৰ ৫০০ মিলিলিটাৰ প্ৰয়োগ কৰিব লাগে|\nপ্ৰতিবিঘা পানীকালিত ১ লিটাৰ এক্সোৰিনা দ্ৰৱণ পানীৰ লগত মিহলাই পুখুৰীত ছটিয়াই দিব লাগে|\nমাছৰ ঘ মহামাৰীৰ নিৰ্মূলৰ বাবে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ বনৌষধ বিধ হ’ল হালধি গুৰি| যদি আমি ১০ কিলোগ্ৰাম চূণৰ লগত ২ কিলোগ্ৰাম হালধি মিহলি কৰি বেমাৰ লগা পুখুৰীৰ পানীত ছটিয়াই দিও তেনেহ’লে খুব কম সময়ৰ ভিতৰতে এই ৰোগবিধ নিয়ন্ত্ৰিত হয়| এই মিশ্ৰণ ব্যৱহাৰ কৰাৰ ফলত পুখুৰীৰ পানীৰ গুণাগুণৰ কোনো পৰিৱৰ্তন নহয়| এই মিশ্ৰণ আমি পুখুৰীত প্ৰতিষেধক হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰোঁ| শীতকালৰ মাহকেইটাত যদি অনুপাতত চূণ আৰু হালধি গুড়ি মিহলি কৰি পুখুৰীৰ পানীত ছটিয়াই দিও, তেনেহ’লে মাছৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰি|\nমাছৰ ঘাঁ মহামাৰী বা ই ইউ এছ ৰোগ নিৰ্মূল কৰণৰ বাবে ওপৰৰ আলোচনা কৰা ধৰণে ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিলে আমি বেছি লোকচানৰ সম্মুখীন হ’ব লগা নহয়| যদি সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰি কামখিনি কৰো তেনেহ’লে এই ৰোগবিধে আমাৰ বেছি ক্ষতি সাধন কৰিব নোৱাৰে| অন্যথা এই ৰোগবিধৰ ফলত একেটা পুখুৰী বা জলাশয়ৰ একে প্ৰজাতিৰ সকলো মাছ নাইকিয়া হৈ যাব পাৰে| গতিকে মীনপালক সকলে এই ৰোগে দেখা দিয়া মাত্ৰকে মীন সম্প্ৰসাৰন বিষয়াৰ লগত যোগাযোগ কৰি উপযুক্ত ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব লাগে|\nলেখক:- প্ৰতুল ডেকা,মীন বিষয়া, পাম পৰিচালনা প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ, ৰাণী,


ব্যতিক্ৰমৰ অনুভৱ (অভিজিত মেধি) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nব্যতিক্ৰমৰ অনুভৱ (অভিজিত মেধি)\nআজিকালিৰ কিছু যুৱক-যুৱতীয়ে, বিশেষকৈ নতুনকৈ উপাৰ্জন কৰিব লোৱা চামৰ দুই এজনে চখ বা ৰুচিৰ নামত বেলেগ একো কৰিব নোৱাৰিলে এটা দামী কেমেৰা কিনি ফটোগ্ৰাফাৰ হোৱাটোকে থিৰাং কৰে৷ মইয়ো ব্যতিক্ৰম নাছিলোঁ, ক্ৰেডিট কাৰ্ড ব্যৱহাৰ কৰি কিনিলোঁ এটা, লগতে এখন জুম লেন্স৷ কথাটো হ’ল, বস্তুটো কিনিলোঁ হয়, কিন্তুু বান্দৰৰ হাতত নাৰিকল পৰা যেনহে হ’ল৷ তদুপৰি কেমেৰাটো লাগ বুলিলেই ইজনে সিজনে খুজি লৈ যাব ধৰাত মোৰ ফটোগ্ৰাফাৰ হোৱাৰ সপোন পূৰণ হোৱাৰ সলনি হৰণ হোৱাৰ উপক্ৰম হ’ল৷ এই কথাই কথা নহয় বুলি, গুগ’ল দেৱতাৰ চৰণত শৰণ ললোঁ কেইদিনমান৷ এটা দুটা কথা শিকিলোঁ যেতিয়া ফিল্ডত নামি প্ৰেক্টিচ কৰিবলৈহে দেৰি৷ পইচা ভাঙি হাবি-জংঘল গৈ ফটোগ্ৰাফাৰ ধৰণৰ অনুভৱ এটা লোৱাৰ মন আছিল, কিন্তুু খুচুৰা কেইটাও লুকাভাকু দি থকা দিনত ভাবি চিন্তি চিৰিয়াখানা যোৱাটোৱেই উচিত আৰু গ্ৰহণযোগ্য বিকল্প যেন বোধ হ’ল৷\nসেই সময়ত মই বাস কৰা চেন্নাই চহৰৰ ভাণ্ডালুৰ চিৰিয়াখানা খন যথেষ্ট ডাঙৰ, জীৱ-জন্তুও আছে বহুত৷ সাজি-কাচি ওলালোঁ এদিন দেওবাৰ লৈ, মোৰ বৰ্তমানৰ সহকৰ্মী তথা ভৱিষ্যতৰ মহান ফটোগ্ৰাফাৰ কেইজনৰ দৰে হাফপেণ্ট পিন্ধি, ডিঙিত কেমেৰাটো ওলোমাই, এটা গহীন গহীন ভাৱ দি৷ ইপিনে ক্লিক-ক্লিক, সিপিনে ক্লিক-ক্লিক, পিছে এখনো ভাল ফটো নাহিল৷ মনতে ভাব হ’ল, জন্তুবোৰৰেই দোষ, বন্ধ অৱস্থাত থাকি ইহঁতৰ ফটোজেনিক গুণাগুণ নাইকিয়া হৈ গৈছে৷ চেন্নাইৰ গৰমত তিনি চাৰি ঘণ্টা ঘুৰ্মুটিয়াই থকাটো একাচেকা বিধৰ কাম নহয়৷ ফটোগ্ৰাফীৰ ভূত ঘাম হৈ বব ধৰিছে, পিন্ধি থকা টিচাৰ্টটোৱে আজি তোক এৰি নিদিওঁ বুলি পিঠিতে সাৱটি ধৰিছে৷ আঁঠুলৈ ভৰি দুখন বালিৰে পোত খাও খাও, চানবাৰ্ন আৰু ধূলিৰ উৎপাটত মাটি কটা মানুহৰ ভৰি যেন দেখা হৈছে৷ হাফপেণ্ট পিন্ধি ফটোগ্ৰাফাৰ হৈ ষ্টাইল নামাৰোঁ বুলি কাণত ধৰিলোঁ৷ ওভতাৰ প্ৰস্তুতি কৰিছিলোঁৱেই, তেনেতে ফলক এখনত দেখিলো হস্তী স্নান দেখা পোৱা যাব বিয়লি ৩ বজাৰ পৰা৷ যি হ’ল হ’লেইটো আৰু, নিজেই লাগিলে অলপ দেৰিকৈ গা ধুম, আগতে গজৰাজৰ স্নান চোৱা যাওক৷\nসময়মতেই আৰম্ভ হ’ল হস্তী স্নান, চাৰ্কাচৰ হাতীৰ নিচিনাকৈ হাতীবোৰ নিজে নিজে শাৰী পাতি আহি আছে, শ্বাৱাৰৰ তলত যন্ত্ৰবৎ এক মিনিট থিয় দি প্ৰাণহীন ভাৱে আগবাঢ়ি গৈছে৷ প্ৰয়োজন হোৱা নাছিল যদিও প্ৰতিপালকাৰী কেইজনে ওচৰত থিয় দি দুই এটা হাতীক নাম কাঢ়ি আদেশ দিছে৷ এটা দৈনন্দিন কাৰ্য্যৰ নিৰস পুনৰাবৃত্তি; অলপতে অমুৱালে, মিছামিছি ৰখি আছিলোঁ যেন লাগিল৷ পিছে এনেতে চকুত পৰিল শাৰীৰ মাজত আহি থকা ব্যতিক্ৰম পোৱালি হাতী এটা৷ তেতিয়াও (কিজানি) ভালকৈ প্ৰশিক্ষণ সম্পূৰ্ণ নোহোৱা পোৱালিটোক প্ৰতিপালকাৰী কেইগৰাকীয়ে গা ধুৱাবলৈ আগবঢ়াই নিব পৰা নাই৷ পোৱালিয়ে দুষ্টামি কৰি দৌৰ মাৰি ইফালে সিফালে পলায়৷ গতানুগতিক কাৰ্যসূচী এটাৰ মাজত তাৰ শিশু সুলভ আচৰণবোৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণীয় হৈ পৰিছিল৷ অৱশেষত যেনিবা টানি আজুৰি কোনোমতে তাক শ্বাৱাৰৰ তললৈ অনা হ’ল৷ এবাৰ শ্বাৱাৰৰ তল পোৱাৰ পিছত, চেন্নাইৰ জ্বলা জুই হেন গৰমত শীতল পানীৰ পৰশ পাই, ইমান দেৰি স্নান কৰিবলৈ অবাধ্য হৈ থকা পোৱালিটো পানীৰ লগত ফূৰ্তিৰে খেলিবলৈ ধৰিলে৷ প্ৰতিটো হাতীৰ কাৰণে নিৰ্ধাৰিত কৰি থোৱা নিৰ্দিষ্ট সময় সীমা পাৰ হৈ গ’ল, কিন্তুু পোৱালিয়ে কোনোপধ্যে পাল এৰি নিদিয়ে৷ ৪২ ডিগ্ৰী গৰমত ঠাণ্ডা পানী উপভোগ কৰিব নজনা অভিজ্ঞ মামা-মামী, খুড়া-খুড়ীহতক ৰখাই থৈ তাৰ শুৰ দাঙি দাঙি মনমোহা আনন্দৰ প্ৰকাশ; পানী পায় যেন প্ৰাণহে পাইছে কণমানিটোৱে৷ বেচেৰাটোক অৱশেষত মহিলা প্ৰতিপালকাৰী গৰাকীয়ে কাণমলা দি শ্বাৱাৰৰ পৰা টানি বাহিৰ কৰিলে৷\nমোৰ সেইদিনাৰ ফটোগ্ৰাফী অভিযান হাতী পোৱালিটোৰ স্নানৰ সৈতেই সমাপ্ত হ’ল৷ পিছে এক মিনিট সময় লৈ এতিয়াও সেই দৃশ্যটোৰ কথা ভাবিলে মনত এটা প্ৰশ্নৰ উদয় হয়- দৈনন্দিন জীৱনত আমি বাৰু কোনবিধ হাতীৰ নিচিনা, ক্ষন্তেকীয়া সুখবোৰ উপভোগ কৰিব জনাবিধৰ নিচিনা নে নজনা বিধৰ নিচিনা? আপুনিও ভাবি চাবচোন, ভাবি উঠি ফটো দুখন চাবলৈ নাপাহৰিব, প্ৰথম ছবিত হাতী পোৱালিটোক টানি শ্বাৱাৰলৈ অনা দৃশ্য, দ্বিতীয় খনত কাণমলা দি শ্বাৱাৰৰ পৰা বাহিৰ কৰা দৃশ্য৷ কাণমলা খালেও বেচেৰাই দুই মিনিটৰ আনন্দ প্ৰাণভৰি উপভোগ কৰিলে, সৰু সৰু আনন্দই তাৰ সৰু জীৱনটো ৰসাল কৰি ৰাখিছে!\n← প্ৰেছাৰ কুকাৰত ৰন্ধা খাদ্য, অপকাৰী নে উপকাৰী (ভাস্কৰ মজুমদাৰ)\nবন্ধ! (দীপ জ্যোতি গগৈ) →\nকন্যা সন্তান মানেই বোজা আজিও কিয় ? -(সাৰদা শ্ৰেষ্ঠ)\nজীয়া দুখবোৰঃ প্ৰীতি শৰ্মা


উখহা হাতৰ সাহস : ৰুমী নাথ - মণিকূট\nHomeগল্পগুচ্ছউখহা হাতৰ সাহস : ৰুমী নাথ\n“হেৰি বেমাৰী দেহাটোৰে আৰু কোনফালে ঢাপলি মেলিছে ? ” পদূলিৰ জপনা আধা খোলা কৰি দেউতাই মাৰ গৰগৰীয়া শব্দৰ শিকলিডালত মেৰ খাই সাঁউত কৰে একেবাৰে মাৰ সন্মুখ পালেহি ।\nদেউতা — ” তোমাক আৰু কিমান বুজামহে গোটেই মুখখন মেলি এনেকৈ চিঞৰি চিঞৰি কথা ক’লেহে হয়নে ? কামলৈ যাওঁ । ” ( বিৰক্তিৰ সুৰত দেউতাই মাক উত্তৰ দিছিল ) মা — ” কামলৈ যায় ? ” দেউতা — ” অ’ তোমাক আৰু কিমান চাই থাকিম বেলেগৰ ঘৰলৈ বস্তু ধাৰলৈ আনিব যোৱা ।\n” মা — ” নিজকে এবাৰ ভালদৰে চাওঁকচোন । হাত ভৰি কেনেকৈ কপি থকা হৈছে । এইটো দেহাৰে কাম কৰিবলৈ গৈ কিবা এটা হৈ গ’লে মই….মই ক’ৰ পৰা কি কৰিম ? ল’ৰা ছোৱালীৰ কি দশা হ’ব কওঁকচোন ?\n” দেউতা –” যোৱাকালি গোটেই গাঁওখন ঘূৰিলা কোনোবাই দিলে জানো ? বিমলৰ মাকৰ হাতধৰীয়া হোৱা বাবেহে সেই চাউলকণ দিলে । হেৰৌ ; সদায়ে আমাৰ দৰে মানুহক কোনে বস্তু ধাৰলৈ দিব ? আমি সিহঁতক উভতাই দিম ক’ৰ পৰা ?\n” মা –” হ’লেও আৰু…\n“দেউতা — ” হ’ব । ল’ৰা ছোৱালী হালক লঘোণ পেলাব নোৱাৰো মই । যি এমুঠি আছে তাকে সিজাই সিঁহত দুটাৰ লগত ভগাই খাবা । মই গধূলি আহোঁতে বজাৰ পৰা কিছু বস্তু লৈ আহিম ।\n” কথাখিনি কৈ দেউতা ওলাই গৈছিল । অ , আ, ক , খ শিকি থকা মোৰ কণমানি ভাইটিয়ে মোৰ ফালে চাই আছিল আৰু মই খিৰিকীৰ পৰ্দাৰ আঁৰেৰে মা দেউতালৈ ।\nগধূলি কাম কৰি দেউতা উভতি আহিছিল আৰু লগত ঘৰখনৰ সমস্ত খোৱাৰ বজাৰ । মই বুজিছিলো দেউতাই কাম কৰি দিম বুলি আগতিয়াকৈ টকা আনিছে ন’হলে এদিনৰ হাজিৰাৰে ইমানবোৰ বজাৰ কৰিবলৈ নুজুৰে । ভালেকেইদিন বিস্কুট খাবলৈ নোপোৱা মোৰ কণমানি ভাইটিয়ে বিস্কুট দেখি বৰ ফূৰ্তি পাইছিল । ধিমিক ধামাক চাকিৰ পোহৰত মই পঢ়িছিলো । মাৰ এষাৰি চিনাকি কথা– ” মাজনী, কেৰাচিন তেল বেছি নাই আজিলে এৰ । ভাত খাওঁ আহ । ” মোৰ ভাইটিতকৈ মই বহু কেইটা বছৰ বয়সত ডাঙৰ । হেজাৰ কষ্ট কৰি হ’লেও দেউতাই মোক আৰু মোৰ ভাইটিক একো একোজন সৎ আৰু সফল মানুহ হিচাপে গঢ়ি তুলিবৰ বাবে সকলো ধৰণৰ কষ্ট কৰিব সাজু থাকিছিল ।\nমোৰ চকুত আজিও স্পষ্টকৈ ভাঁহি উঠে দেউতাৰ সেই উখহা হাত দুখন । মোৰ দেউতায়ে আমাৰ পঢ়াৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা খৰছৰ বাবে প্ৰায়ে কাম কৰা মালিকৰ পৰা আগতিয়াকৈ টকা আনিব লগাত পৰিছিল ।\nতেতিয়া আছিল আহাৰ মাহ । দিনবোৰ বৰ দীঘল আৰু ৰ’দো চোকা । কামৰ পৰা অহাৰ পিছত গা ধুই গধূলি দেউতা চোতালত বহি আছিল । ময়ো গৈ তেওঁৰ ওচৰত বহিলো । বহাৰ লগে লগে তেওঁ কৈ উঠিল –” মাজনী তই পঢ়া নাই ? ” —” ভাইটিক পঢ়াই আছিলো । একেটা বস্তুকে ইমান বুজাই আছো, নুবুজেহে নুবুজে । তাৰ কিতাপ মইহে চাওঁ মইহে পঢ়ো । সি জালৰ মকৰা আৰু বেৰৰ জেঠী চাই সময় কটাই দিয়ে । ”\nইয়াৰ পিছত দেউতাই মোক যি বুজনি দিলে সেয়া মই কেতিয়াও নাপাহৰোঁ । তেতিয়া তেওঁ মোক মূৰত হাত বুলাই কৈছিল — ” তয়ো তাৰ বয়সত তাৰ নিচিনাই আছিলি । তোৰ মায়ে খং কৰিছিল মই তথাপিও তোক মৰমেৰে বুজাই থাকিছিলো । এতিয়া তই তাক মৰমেৰে বুজাই বঢ়াই আগবঢ়াই নিব লাগিব । মোৰ সদায়ে এই শক্তি জানো থাকিব ? তই তাক গঢ় দিব লাগিব ।” দেউতাই যেতিয়া মোৰ মূৰত হাত বুলাই কথাখিনি কৈ আছিল তেতিয়া এনেকুৱা লাগিছিল যেন সেইখন হাত নহয় এচতা অসমান ওখোৰা মোখোৰা কাঠহে মোৰ মূৰত ঘঁহি আছে । লাহেকৈ মই দেউতাৰ ভাগৰুৱা শৰীৰৰ কান্ধত মূৰটো থৈ তেওঁ গম নোপোৱাকৈয়ে তেওঁৰ হাতৰ তলুৱা দুখন চাই মোৰ চকুলো ওলাই আহিছিল ।\nমই মাক সুধিছিলো দেউতাৰ হাত দুখনৰ কথা । জানিছিলো তেজ মঙহৰ হাত দুখনক যন্ত্ৰৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰাৰ ফলত হোৱা বুলি । তথাপিও সুধিছিলো । মাৰ উত্তৰত খং আৰু দুখে ভুমুকি মাৰিছিল ।\nকেইবাদিন ধৰি দেউতাই এঘৰ মানুহৰ ঘৰত কাম কৰি আছিল । বিশেষকৈ খৰি ফালিব দিছিল হেনো । সঠিক সময়ত কাম কৰিব গৈ পাব লাগিব আৰু সময়ত গৈ পালেও আবেলি পলমকৈ কাম কৰাব খোজে । ৰাতিপুৱাৰ পৰা খৰি ফালি থকা মানুহজনক ১১ মান বজাত এবাটি চাহ আৰু দুপৰিয়া সকলোৱে খাই বৈ উঠি দেউতালৈ বুলি এসাঁজ সাঁজি থৈ আটাইয়ে জিৰণি লয়গৈ আৰু ঠিক ৩ মান বজাত দেউতাক ভাত খাবলৈ কয় । ভাতৰ সলনি কেতিয়াবা এবাটি বোকা চাউল । কথাবোৰে বৰকৈ মোক আঘাত হানিলে যদিও দেউতাৰ সেই অফুৰন্ত শক্তি আগতকৈ বহুত বেছি পৰিমাণে যেন মোৰ মন আৰু শৰীৰত প্ৰবাহিত হ’ব ধৰিছিল । সিদিনাৰে পৰা দেউতাৰ সেই উখহা হাত দুখনে মোক সাহস , প্ৰেৰণা আৰু শক্তি প্ৰদান কৰি আহিছে ।\nমই মোৰ পঢ়া শেষ কৰি আমাৰ পৰা কিছু দূৰত অৱস্হিত এখন হাইস্কুলত শিক্ষয়িত্ৰীৰ জীৱন আৰম্ভ কৰাৰ দুদিন পিছতে দেউতাৰ মৃত্যু হয় । তেতিয়াৰ পৰা মা আৰু ভাইটিৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব আহি পৰিল মোৰ ওপৰত । দেউতাক হেৰুৱাৰ দুখে তিনিওকো বহুদিনলৈ লগ এৰা নাছিল । বছৰ বাগৰিল । দেউতাক হেৰুওৱাৰ পাছত ভাইটিক এজন সৎ তথা সফল ব্যক্তি হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ চেষ্টা কৰিলো সিও তাৰ কৰ্তব্য পালন কৰি আহিছে আৰু আজি মোৰ ভাইটি এজন আই. এ . এচ অফিচাৰ ।\n“দেউতাৰ অভাৱ বাৰুকৈ অনুভৱ হ’ল আমাৰ । মনৰ হেজাৰ প্ৰশ্নক দমন কৰি দেউতালৈ সেৱা জনালোঁ আৰু ক’লো — দেউতা তুমি য’তেই আছা সুখত থাকা । এয়া সকলো তোমাৰ কষ্টৰ ফল । তোমাৰ প্ৰতি টোপাল ঘামৰ বিনিময়তহে এই সফলতা । তুমি যেন সদায়েই আমাক এনেকৈ আশীৰ্বাদ কৰা আৰু আমাৰ সাহস হৈ থাকা । ”\nদক্ষিণ কামৰূপ মহাবিদ্যাল, মিৰ্জা৷\nSomnath Sinal says:\nসচাকৈ সুন্দৰ গল্প!পঢ়ি বহুত ভাল লাগিল,লেখিকা ৰুমী নাথ তোমালৈ শুভেচ্ছা জনাইছোঁ,তুমি তোমাৰ লক্ষ্যৰে আগবাঢ়ি যোৱা আৰু সফল হোৱা, তোমাৰ উজ্জ্বল ভৱিষ্যৎ কামনা কৰিলোঁ


কথোপকথন-৮ (ধীৰাজ কলিতা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nগাঁৱৰ নামঘৰত লক্ষ্মী পূ্জাৰ আয়োজন | ৰভা-মণ্ডপ সাজিব লাগে | পূজালৈ মাথো ৩ দিন | গাঁৱৰ যুৱক বৃন্দই লগ হৈ ঘৰে ঘৰে এডাল এডাল বাঁহ গোটাইছে | ৰাতিপুৱা ১০ মান বজাত ৰভা দিবলৈ সকলো হাজিৰ | অক্টোবৰ মাহ | ৰাতিপুৱাৰ ৰ’দ খিনিৰ বৰ মিঠা আমেজ | মুখিয়াল, বয়োজ্যষ্ঠ, গাঁৱৰ সভাপতি-সম্পাদকে নামঘৰৰ মজিয়াতে থৈলা পাৰি ৰ’দ পুৱাই তাছ-পাত খেলাত ব্যস্ত | বিভুতি পূজা কমিটিৰ সম্পাদক | গাত তৰণি নাই তাৰ | লগৰ বোৰে ৰভাৰ কাম আৰম্ভ কৰি দিলেই | সি মাজে মাজে কামত সহায় কৰি দিছে, প্ৰতিমাৰ বন্দোবস্ত, ৰভা দিওঁতা সকলৰ বাবে ৰঙা চাহ-খুৰ্মাৰ যোগাৰ ইত্যাদিত ব্যস্ত | ইতিমধ্যে জোখ-মাখ লৈ গাঁত খান্দিব আৰম্ভ কৰিলে | এনেতে তাচ খেলৰ পৰা উঠি আহি জয়চন্দ্ৰ দাইটিয়ে মাত লগালে –\n–\t“হেৰৌ, তহঁতৰ আইডিয়া বোলা বস্তুটো একেবাৰে নাই | ইয়াতে যে ৰভাৰ খুটা পুতিলি, চাইকেল-বাইক কেনি সোমাব ?”\nবিভুতিয়ে জনালে – “দাইটি, সেইটো বাট ইচ্ছা কৰিয়ে মাৰি দিলো | প্ৰতিবাৰে চাইকেল-বাইকৰ ভিৰ হয় তাত | এনেয়ে সৰু ঠাই, মানুহ থিয় দিবলৈ ঠাই নাই | আৰু ষ্টেণ্ড কৰা বাইকত ভেজা দি হাতত বিয়েৰৰ বটল-চিগাৰেট লৈ সেই সোপাৰ আড্ডা | গাঁৱৰ সকলো বয়সৰ মানুহ থাকে লগতে বেলেগ গাৱঁৰ মানুহ আহে, দেখিবলৈ বৰ বেয়া দেখি | সেইবাবে এইবাৰ ভাবিছো ৰাস্তাটোৰ সেইপাৰে থকা খালী ঠাই খিনি অলপ কোৰেৰে ছাফা কৰি পোষ্টাৰ এখন লগাই দিম, তাতেই চাইকেল, বাইক ৰাখিব |”\nজয়চন্দ্ৰ দাইটিয়ে কথাষাৰৰ প্ৰয়োজনীয়তা বিচাৰ নকৰি একেষাৰে না কৰিলে – “নাই নাই | ইমান দিনে যেনেকে আছে তেনেকেই কৰ | অত বছৰে পূজা নোহোৱাকৈয়ে আছে নে ? নে পূজা থলীত মানুহৰ হেঁচা-ঠেলাত কাৰোবাৰ মৃত্যু হৈছে ?”\nবিভুতিয়ে লাহেকৈ ক’লে – “দাইটি ,ইহঁতে খুটা পুতিয়েই দিলে নহয় |”\nজয়চন্দ্ৰ দাইটিয়ে ক’লে – “দমকলৰ পাইপ পোতা নাই নহয় | দুটা খুটা উঠাওতে কিমান নো সময় ?”\nলগৰ বোৰৰো কপাল কোঁচ খালে | এটা কামকে দুবাৰ দুবাৰ কৰিব লগা হৈছে | বিভুতিয়ে একেবাৰে দাঁত কামুৰি খঙতে ক’লে – “ঠিক আছে |” আকৌ সিহঁতে দুয়োটা খুটা উঠাই নতুন কৈ গাঁত খান্দি পুতিলে |\nচাধাপালি হাতত লৈ ধৰ্মেশ্বৰ আতৈ আৰু বিপিন জেঠাই গোঁসাইঘৰৰ পদূলি পালেহি | লেহেমীয়া ভঙ্গীৰে তেওঁ কৈ গল “তহঁতক কলেও পাবি বেয়া | এই মস্ত ভলুকা বাঁহৰ খুটাটোৰ কাৰনে এইখিনি দ গাঁতেৰে হয়নে বাৰু ? বাঁহৰ তলৰ গাঁঠিটো কাটিব নালগে, তেতিয়াহে খুটাতো জব্দ হয়, যিমান বতাহ আহিলেও উভালিব নোৱাৰে |\nবিভুতিয়ে মুখৰ ভিতৰতে ভোৰভোৰালে -“হুহ | আমি যেনিবা ৰভা দিহে পোৱা নাই | আৰু এইখনটো স্থায়ী ৰভা নহয় | এক হাতত্কৈ বেছিকৈ খান্দিছে প্ৰতিটো গাঁত | আৰু কিমান্নো লাগে | কাম নাই আৰু মানুহবোৰৰ, গৈ তাত তিন পাট্টি খেলি থাকিলেই হয় |”\nএনেতে দুজন মানে গৰ্জি উঠি ধৰ্মেশ্বৰ আতৈয়ে শুনা শুনা কৈ ক’লে – “আমি আৰু ইয়াতকৈ জব্দ কৰি ৰভা দিব নোৱাৰো | কোনোবাই পাৰে যদি তেওঁলোকক দিব কওক | আমি গৈ থাকো” | এই বুলি চাইকেল লৈ যাব লওঁতেই বিভুতিয়ে বুজালে “ৰ চোন, খং নকৰিবি |”\nগাওঁবুঢা বিপিন জেঠায়ে পৰিবেশটো অলপ মান শান্ত কৰিব চেষ্টা কৰি বিভুতিক আঁতৰলৈ মাতি নি বুজালে “চা বিভুতি, সমাজৰ কাম কৰিলে এনেকুৱাই হয় | হাজাৰজন মানুহৰ হাজাৰটা কথা | মই বুজিছো তহতৰ খং কিয় উঠিছে | এতিয়া সকলোৰে পচন্দৰ মতেটো কাম কৰিব নোৱাৰি | কোনোবাই ভাল পালে কোনোবাই বেয়া পাবই | আৰু গাৱঁৰ এই কেইজন মানুহক তহঁতে সৰুৰ পৰাই জানই দেখোন | কামত সহায়ত কাম কৰাৰ নাম নাই, অকল আনে কৰি উঠাৰ পিছত ভুল হে দেখে | গতিকে যিয়ে যি কয় কৈ থাকিব দে, তহঁতে অকল মুৰ দুপিয়াই হয় হুজুৰ কৰি থাকিবি | কাম তহঁতে নিজৰ আইডিয়াত কৰ | গাৱঁত তহঁতেই ৰাস, পূজা, বহাগ বিহুৰ ৰভা দিছ আৰু এইখন অকণমানি ৰভা দিব নোৱাৰিবি নে ?”\nবিভুতিয়ে এইবাৰ কাৰো কথাত ভ্ৰুক্ষেপ নকৰি লগৰ কেইজনৰ সতে কামত লাগিল | কোনোবাই গাঁত খান্দিছে, কোনোবাই খুটা কাটিছে | দুজনে মানে মণ্ডপৰ কামত লাগিছে | সৰু সৰু কামীৰে ডিজাইনৰ বেৰ বনাব |\nঅলপ মান পিছতেই গাঁওবুঢ়া বিপিন জেঠায়ে ভুলতে কৈ দিলে -“আৰে বিভুতি, মণ্ডপটো একেবাৰে সোঁমাজত হলে বৰ আচহুৱা লাগিব |ৰস্তাৰ ফালে ২ হাত মান আগুৱাই দিলে দুৰৰ পৰাই দেখা হব মণ্ডপটো |”\nবিভুতিহঁতে ইজনে সিজনৰ মুখৰ ফালে চাই হাঁহিব ধৰিলে | বিভুতিয়ে লগৰ বোৰক হাঁহি হাঁহিয়েই কলে -“কি কৰিবি ভাইহঁত উপায় নাই | মানুহৰ স্বভাৱ |হা হা হা হা |”\n← শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱৰ সাহিত্যত কাব্যিক সৌন্দৰ্য্য -( নিবেদিতা হাজৰিকা )\nলোকসেৱা আয়োগৰ পৰীক্ষাত সফল সত্যকাম দত্ত →\nকাঞ্চনজঙ্ঘাৰ অন্য গাথা (১): নাং দিপালী দুৱৰা\nমেডিকেল কলেজৰ হাঁহি চকুলো (ডাঃ দীপুল হালৈ)


Kivitro in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Kivitro ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nKivitro के सारे विकल्प देखें\nKivitro की जानकारी\nKivitro ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Kivitro Benefits & Uses in Assamese- Kivitro ar laabh aaru byavaharsamuh\nKivitro ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Kivitro Dosage & How to Take in Assamese - Kivitro ar paali aaru xeya kenedore lobo\nKivitro ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Kivitro Side Effects in Assamese- Kivitro ar parshwakriyasamuh\nKivitro সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Kivitro Related Warnings in Assamese- Kivitro xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Kivitroৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Kivitro with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Kivitro ar gurutor kriya-pratikriya\nKivitro মতভেদসমূহ- Kivitro Contraindications in Assamese- Kivitro nishedhsamuh\nKivitro ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Kivitro in Assamese- Kivitro ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Kivitro ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Kivitro Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Kivitro kriya-pratikriya\nKivitro ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Kivitro Benefits & Uses in Assamese - Kivitro ar laabh aaru byavaharsamuh\nKivitro তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nKivitro ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Kivitro Dosage & How to Take in Assamese - Kivitro ar paali aaru xeya kenedore lobo\nKivitro-ৰ উপাদানসমূহ - Kivitro Active Ingredients in Assamese - Kivitro-ar upadaansamuh\nKivitro ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Kivitro Side Effects in Assamese - Kivitro ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Kivitro ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nKivitro সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Kivitro Related Warnings in Assamese - Kivitro xonkranta xatarkatabanisamuh\nKivitro-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত Kivitroএ মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক, আৰু চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Kivitro পুনৰাই গ্ৰহণ নকৰিব।\nKivitro-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nKivitro এ স্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক, আৰু আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ গ্ৰহণ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nবৃক্কত Kivitro কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nKivitroৰ বৃক্ক ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nযকৃতত Kivitro কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nKivitro গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত আপোনাৰ কলিজা ত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। যদি এয়া হয় তেন্তে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ বন্ধ কৰিব। আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লওক আৰু তেখেতে কোৱা অনুসৰি কৰক।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Kivitro ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nKivitroৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ফলত হৃদয়ৰ ক্ষতি হব পাৰে। গতিকে গ্ৰহণ কৰাৰ পূৰ্বে চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ প্ৰয়োজনীয়।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Kivitroৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Kivitro with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Kivitro ar gurutor kriya-pratikriya\nKivitro তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nKivitro মতভেদসমূহ - Kivitro Contraindications in Assamese - Kivitro nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Kivitro লোৱা অনুচিত যাতে -\nKivitro ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Kivitro in Assamese - Kivitro ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Kivitro-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Kivitroৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nহয়, আপুনি Kivitro লোৱাৰ পিছত বাহন অথবা গধুৰ মেচিন অপাৰেট কৰিব পাৰে যিহেতু ই কোনোধৰণৰ তন্দ্ৰাভাৱৰ সৃষ্টি নকৰে।\nহয়, আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহ Kivitro লোৱাটো নিৰাপদ।\nনহয়, Kivitroয়ে কোনোধৰণৰ মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সা কৰিব নোৱাৰে।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Kivitro ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Kivitro Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Kivitro kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Kivitroৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nKivitroৰ সৈতে খাদ্য খোৱাৰ বিষয়ে কোনো গৱেষণা উপলব্ধ নহয়।\nমদ আৰু Kivitroৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nমদ আৰু Kivitro একেলগে সেৱন কৰাটোৱে আপোনাৰ স্বাস্থ্যত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।\nKivitro ৰ অনুকল্প - Substitutes for Kivitro in Assamese\nKivitro के लिए सारे विकल्प देखें\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Kivitro লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Kivitro ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Kivitro সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Kivitro ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Kivitro সেৱন কৰে?


Readers' English Grammar & Composition - Growhills Publishing\nReaders’ English Grammar & Composition\nFOR CLASSES: V, VI, VII\nGrowhills Writers’ Board\nReaders’ English Grammar & Composition For Classes: V, VI, VII by Rabbi Masrur Edited by Growhills Writers’ Board and Published by Growhills Publishing, Kamalpur, Barpeta (Assam)\nPublished by: Growhills Publishing\nPrice: Rs. …………./- only.\nD.T.P. Growhills D. T. P Operators.\nThe materials have been compiled and edited from various sources. The publisher is not aware of any copyright violations in any form which has been incurred while preparing this book. We are ready to appreciate and take immediate action to rectify and overcome such thing which has occurred unintentionally or unknowingly in any form towards anyone in case it is brought to our notice.\nদেশ এখনত সু-শাসন প্রতিষ্ঠাৰ ক্ষেত্ৰত যেনেকৈ সংবিধান মানি চলা প্ৰয়োজন ঠিক তেনেকৈ শুদ্ধভাৱে ভাষা এটি শিকাৰ ক্ষেত্ৰত সেই ভাষাৰ Grammar (ব্যাকৰণ)ৰ নীতি-নিয়ম মানি চলা অপৰিহাৰ্য। অৰ্থাৎ Grammar (ব্যাকৰণ) হ’ল ভাষা এটিৰ সংবিধানস্বৰূপ। Grammar অধ্যয়ন কৰি আমি ভাষা এটি শুদ্ধকৈ পঢ়িবলৈ, ক’বলৈ আৰু লিখিবলৈ শিকিব পাৰোঁ। Grammarত শব্দ গঠন, বাক্য গঠন, বাক্যত শব্দৰ সম্বন্ধ আদি দিশ বিজ্ঞানসন্মতভাৱে আলোচনা কৰা হয়। পৃথিৱীৰ প্ৰায় সকলোবোৰ লিখিত ভাষাৰ Grammar থকাৰ দৰে ইংৰাজী ভাষাৰো Grammar আছে। ইতিমধ্যে ইংৰাজী ভাষাটো আন্তৰ্জাতিক ভাষাৰ মৰ্যাদা পোৱাত ইয়াৰ গুৰুত্ব অপৰিসীমভাৱে বৃদ্ধি পাইছে আৰু পৃথিৱীৰ প্ৰায় সকলোবোৰ দেশতে ইংৰাজী ভাষাটো বাধ্যতামূলকভাৱে স্কুল-কলেজত পঢ়োৱা হয়। এতিয়ালৈ ইংৰাজী ভাষাৰ বহুতো Grammar ওলাইছে।অসমীয়া ভাষাতো ইংৰাজী Grammar বহুতো আছে। কিন্তু পঞ্চম, ষষ্ঠ আৰু সপ্তম শ্ৰেণীৰ syllabus অনুসৰি পৰিপূৰ্ণ Grammar ৰ সংখ্যা অতিকৈ তাকৰ। সেয়ে Growhills Publishing Research Board -ৰ নিৰ্দেশনা অনুসৰি Readers’ English Grammar & Composition গ্রন্থখন সহজ সৰল ভাষাত পঞ্চম,ষষ্ঠ আৰু সপ্তম শ্ৰেণীৰ বাবে প্ৰণয়ন কৰি উলিওৱা হ’ল ।\nকিতাপখন দুটা Part ত ভাগ কৰি Part- I ত Gramamr আৰু Part- II ত Composition আলোচনা কৰা হৈছে।\nছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে যাতে নিজে নিজেও Grammar ৰ সকলোবোৰ নীতি-নিয়ম বুজি ল’ব পাৰে, সেই উদ্দেশ্য আগত ৰাখি সকলোবোৰ দিশ ভাঙি-পাতি সৰলভাৱে উপস্থাপন কৰা হৈছে। বিষয়-বস্তুসমূহ আলোচনা কৰোতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বয়স আৰু মনস্তত্বৰ দিশ বিবেচনা কৰি যিমান সম্ভৱ সিমান সহজ আৰু প্ৰণালীবদ্ধভাৱে পাঠবোৰ সজোৱা হৈছে, যাতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে সহজতে বিষয়-বস্তুসমূহ আয়ত্ব কৰিব পাৰে। এইখিনিতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ প্ৰতি পৰামৰ্শ আগবঢ়োৱা হ’ল যে সিহঁতে যেন Grammar ৰ Rule বোৰ পঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে কমওে তিনিটাকৈ উদাহৰণ মনত ৰাখে, কাৰণ উদাহৰণ মনত থাকিলেহে Grammar ৰ নীতি-নিয়মেবাৰ মনত থাকে।\nশেষত মূল্যবান ধানৰ লগত পতান থকাৰ দৰে এই Readers’ English Grammar & Composition খন প্ৰণয়ন আৰু প্ৰকাশ কৰোঁতে, আমাৰ যৎপৰোনাস্তি সৎ প্ৰচেষ্টা থকা সত্বেও, কিবা আসোঁৱাহ থাকি যাব পাৰে। সেয়ে পণ্ডিত, ভাষাবিদ, গৱেষক আৰু পঢ়োৱৈ সমাজক তেখেতসকলৰ দৃষ্টিত ধৰা পৰা আমাৰ ভুল-ভ্রান্তিবোৰ আঙুলিয়াই দি গঠনমূলক পৰামৰ্শ আগবঢ়াবলৈ আমি বিনীত আহ্বান জনালোঁ। ইতি\n2. Letter and Alphabet\n3. Capital Letter & Small Letter\n4. Classification of Letters (Vowel & Consonants)\n5. Word and Sentence\n7. Use of Capital Letter\n8. Parts of speech\n6. List of Verbs\n7. Subject and Predicate\n1 Kinds of Sentence\n2. Formation of Interrogative Sentence\n3. Degrees of Comparison\n4. Classification of Nouns\n5. Classification of Pronouns\n6. Classification of Adjectives\n7. Phrases and Clauses\n9. Introduction to Voice\n10. Introduction to Narration\n11. Word Study:\n1. Letter to Father Asking for Money\n2. Letter toaFriend Inviting Him toaPicnic Party\n3. Application to Headmaster for Leave of Absence\n1. Letter toafriend asking to lendabook\n2. Letter toaFriend telling about your Annual Exam.\n3. An Applicaiton to your H.M. to exempt from appearing in the Unit Test Exami nation.\n1. Letter toaFriend inviting to your sister’s marriage ceremony\n2. A letter inviting your friend to your Birth Day Ceremony\n3. Letter toapublisher ordering some books\n4. An application to your H.M. asking permission to go toapicnic\n4. Our School /181\n1. My Native Village\n5. Our Classroom\n3. Our National Festival (Bihu)\n4. Life ofaGreatman (Srimanta Sankardeva)\n2. Food in Assam\n3. Life ofaGreatman (Mahatma Gandhi)\n4. Science in Everyday Life\n5. Travelling toaHistorical Place\n6. How I spend my Holidays\nthe Complete Book (Readers’ English Grammar & Composition) Click on the Link on Below:\nReaders’ English Grammar V-VII\nBasic English Grammar Lesson\nEnglish Grammar- Your Guide to Error-Free Writing\nAssamese to English Speaking\n← Readers’ English -IV\nহীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ কবিতাঃ এক বিশ্লেষণাত্মক… →


Daini Part 17 Assamese Novel | Online Assamese Book - JonakAxom- Assamese Quotes, Blogging , Business Ideas, Tips And Tricks\nDaini Part 17 Assamese Novel | Online Assamese Book\nClick here to read daini part 16\nগীর্জাত কাকো নেদেখি মই ভাবিছিলো হয়তো ইয়াত ওপৰতো কোনো নাই । সেয়ে দ্বিতীয় তলা নোচোৱাকৈ চিৰি বগাই মই চাদৰ ওপৰলৈ ৰাওনা হৈছিলো। হঠাৎ পিছৰ পৰা কোনোৱে কৈ উঠিল "আহা মোৰ ছোৱালীজনী । মই তোমাৰ বাবেই অপেক্ষা কৰি আছো" । একদম চক খাই উঠিলো । চাৰেণ্ডাৰ ভঙ্গিত দুহাত মুৰৰ ওপৰত দাঙি দিছিলো। গলটো ঘুৰাই দেখিলো বুঢ়া পাদ্ৰীজনে লাঠিত ভৰ দি ঠিয় হৈ আছে। এটা দীর্ঘশ্বাস এৰি হাতদুখন তললৈ আনিলো। অলপ সময়ৰ বাবে মই ভাবিছিলো মই হয়তো ধৰা পৰি গলো । এতিয়া আৰু ভয়ৰ একো কাৰণ নাই । এই হাড়চালে লগা বুঢ়াটোৱে মোক একো কৰিব নোৱাৰে । এটা ধাক্কা দিলেই পৰি যাব । সেয়ে ময়ো সৌজন্যতা দেখুৱাই তেওৰ ওচৰত হাতযোৰ কৰি কবলৈ ধৰিলো ," ফাদাৰ , মই জীৱনত বহুত ভুল কৰিছো । মই এইবোৰৰ পৰা মুক্তি বিচাৰো । আপুনি মোৰ বাবে যীশুৰ ওচৰত ক্ষমা খোজক । নহলে মই আজীৱন নৰকত থাকিব লাগিব ।"\nমোৰ কথাবার্তাই ফাদাৰক বহুত সন্তুষ্ট কৰিলে যেন লাগিল । হয়তো মানুহজনে এইবোৰ দেখি দেখি অভ্যাস হৈ গৈছে । খৃষ্টানসকলে কোনো অপৰাধ কৰিলে গীর্জালৈ আহি পাদ্রীৰ ওচৰত সকলো খুলি কয় । তাৰপিছত পাদ্রীয়ে তেওৰ পক্ষত ঈশ্বৰৰ ওচৰত ক্ষমা প্রার্থনা খোজে । এই ৰীতিক সিহতে কনফেশ্বন কয় । ক্ষমা হৈ গলে সিহতে নিজৰ ইচ্ছা মতে গীৰ্জাত ডনেচন দিয়ে। এই ডনেচনৰ টকাৰেই বৰ্তমানত গীৰ্জাবোৰ চলি থাকে। কিন্তু গীর্জাৰ অতীত ইমান কৰুণাময় নাছিল। এটা সময় আছিল যেতিয়া গীর্জাবোৰে মানুহৰ দয়া দক্ষিণাৰ ওপৰত নির্ভৰ নকৰি মানুহৰ প্রয়োজনীয় সম্পদবোৰ হস্তক্ষেপ কৰাত লাগিছিল। । এলিচৰ ডায়েৰীত গীর্জাটোৱে তাইৰ পাৰিবাৰিক চৰাইখানা দখলেই তাৰ প্রমাণ। কিন্তু কালৰ গহ্বৰত সেই গীর্জা এতিয়া পাহাৰী সিংহ ৰ পৰা ঘৰচীয়া মেকুৰীত পৰিণত হৈছে । আগতে জোৰ কৰি হস্তক্ষেপ কৰিছিল , আৰু এতিয়া দিলে খায়- নিদিলে উপবাসে থাকে ।\n"তুমি ভুল সময়ত আহিছা বাছা।"\nপাদ্রীৰ কথা শুনে আমি ভাবনাৰ জগতৰ পৰা বাস্তবলৈ আহিলো ।\nমই বিনীত কন্ঠেৰে কলো, "মই দুঃখিত ফাদাৰ, আপুনি কি কৈছে শুনা নাই ।"\nবুঢ়াজনে আকৌ এবাৰ কলে, "তুমি ভুল সময়ত আহিছা । আজি বুধবাৰ । ইয়াত কনফেশ্বন হয় শনিবাৰ আৰু ৰবিবাৰে ৰাতিপুৱা ৯টাত ।"\nমই দুখ প্ৰকাশ কৰি কলো , "মই দুঃখিত ফাদাৰ। উইকেণ্ডত মোৰ কাম থাকে । আপনি যদি কালি সন্ধ্যা মোক এটা সুযোগ দিয়ে তেন্তে মোৰ বহুত উপকাৰ হব।"\nবুঢ়া ৰাজি হল ।\nমই কলো , "কাল ৰাতিপুৱা ১০টাত মই আকৌ আহিম ফাদাৰ। এতিয়া মই এটা কামত যাবলৈ লাগিব। তাৰে আগতে এই গীর্জাটো এবাৰ ঘুৰি পাকি চাও। আপোনাৰ আপত্তি নাইতো? "\nবুঢ়াজনে মুৰটো দুপিয়াই নিজৰ ৰুমলৈ সোমাই গল। সি গুচি যোৱাৰ লগে লগে মই একে দৌৰে গীর্জাৰ ছাদলৈ উঠি গলো। বাহ। চাদখন যেন মোৰ বাবেই বনোৱা হৈছে। ছাদৰ তিনিফালে ৰেলিং থকিলেও চিমেট্ৰিৰ দিশত ৰেলিং নাই , একদম খোলা। শীতত ছাদত বৰফ জমা হলে এই ফালে ঠেলি তলত পেলোৱা হয়। এইফালেৰে সহজে উঠা নমা কৰিব পৰা যাব ।\nআজ ইয়াতে কাম শেষ। এতিয়া ঘৰলৈ যাব লাগে । কালি সকলো বয় বস্তু লৈ আকৌ আহিব লাগিব। কালি মাজৰাতিৰ ভিতৰত কামটো কৰিব লাগিব । যেনেকৈ নহওক। । গীর্জাৰ প্রাঙ্গণ এৰি আকৌ সেই চিমেট্ৰিলৈ আহিলো। আগৰ দৰে এইবাৰ ইফালে সিফালে নুঘুৰি এইবাৰ প্ৰিষ্টৰ কবৰটো বিচাৰি উলিয়ালো। সপোনত যেনে দেখেছিলো তেনেকৈয়ে আছে । কবৰৰ ফলকত সেই আঙঠিৰ চিহ্ন। মোৰ তেনেতে প্ৰস্বাবৰ বেগ আহিল। কষ্ট কৰি প্রস্রাৱৰ বেগটো ধৰি ৰাখিলো । মনে মনে কলো, এতিয়া নহয় । সূর্যটো পশ্চিম আকাশত হালি পৰিছে । ছাঁ দীঘলৰ পৰা দীর্ঘতম হৈ গৈ আছে । অলপ সময় পিছতে সূর্যাস্ত হব । এই ভৌতিক পৰিবেশত মনৰ ভিতৰতে এটা উদ্ভট প্রশ্ন জাগিল । আচ্ছা, এই কবৰস্থলত শুই থকা সকলো মৃত নে ? নে দুই এজন কবৰৰ মাজত সোমাই , আন্ধাৰ নমাৰ প্রতিক্ষাত ৰৈ আছে । ভাবিয়েই গাটো শিয়ৰি উঠিল । কালি ৰাতি মই ইয়ালৈ আহিব লাগিব । অকলশৰে ,,,,, নহব । এইবোৰ লৈ আৰু ভাবিব নোৱাৰো যিমান ভাবিম সিমানেই ভয় হব। তাতকৈ দিনৰ পোহৰ থাকোতেই ইয়াৰ পৰা যাব লাগিব। ঘৰলৈ উভতিব লওতেই হঠাৎ প্ৰিষ্টৰ কবৰৰ কাষত পৰি গলো। খপজপকৈ উঠিবলৈ লৈ মন কৰিলো ভৰিখন কোনোবাই যেন টানি ধৰিছে। হৃদপিণ্ডটো ধপধপাই উঠিল। সচাকৈ কটিগটোত দেখা কবৰৰ সপোনটো এতিয়া সঁচা হবলৈ গৈ আছে\nClick here to read daini part 18


এঘণ্টা সময় (প্ৰশান্ত কুমাৰ বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nএঘণ্টা সময় (প্ৰশান্ত কুমাৰ বৰা)\nসন্ধিয়া পৰত কৰ্মস্থলীৰ পৰা আহি দেউতাক ঘৰ পোৱা মাত্ৰকেই কণমানি লৰাটো ভয় আৰু সমীহেৰে তেওঁৰ ওচৰলৈ গ’ল আৰু সুধিলে, “দেউতা, এঘণ্টাত তুমি কিমান টকা উপাৰ্জন কৰা?” ল’ৰাটোৰ প্ৰশ্নত দেউতাক বৰকৈ আচৰিত হ’ল যদিও পুতেকলৈ ঘোপাকৈ চাই তেওঁ ক’লে, “চা সোণটো, আনকি তোৰ মাৰেও এই কথা মোক সুধিবলৈ আজিলৈকে সাহস কৰা নাই। মই বৰ ভাগৰুৱা, মোক এতিয়া আমনি কৰি নাথাকিবি, কৈ দিছো।” কিন্তু কনমানিটোৱেও তেওঁক নেৰানেপেৰাকৈ লাগিল, “দেউতা, মোক মাত্ৰ এবাৰ কোৱানা, এঘণ্টাত তুমি সঁচাকৈ কিমান উপাৰ্জন কৰা?”\nঅতিষ্ঠ হৈ দেউতাকে শেষত লৰাটোক উত্তৰ দিলে যে তেওঁ প্ৰতি ঘণ্টাত এশ টকাকৈ উপাৰ্জন কৰে। ল’ৰাটোৱে তেতিয়া ক’লে, “ঠিক আছে দেউতা, তুমি মোক যেনেতেনে পঞ্চাছ টকা ধাৰলৈ দিব পাৰিবানে?” পুতেকৰ নেৰেনেপেৰা আমনিত অতিষ্ঠ হৈ তেওঁ তাক জোৰেৰে ধমক দি ক’লে, “অ’, মই কিমান উপাৰ্জন কৰো সেইকথা সোধাৰ আচল কাৰণ এইটোহে, নহয় জানো? মোৰ ওচৰৰ পৰা তুৰন্তে আঁতৰি যা আৰু শুই থাকগৈ। মোক আকৌ আমনি কৰিবলৈ আহিলে মজা পাবি!”\nগা-পা ধুই, চাহ-তাহ খাই কিছুসময় জিৰণি লোৱাৰ পাছত দেউতাকে পুতেকৰ কথা ভাবিলে আৰু তাক বৰকৈ ডবিওৱাৰ বাবে নিজকে দোষী দোষী অনুভৱ কৰিলে। সি চাগৈ কিবা খেলনা বস্তু কিনিব খুজিছিল – তেওঁ ভাবিলে। ভাবি-গুণি ল’ৰাটোৰ মনটো ভাল লগাবৰ বাবে তেওঁ তাৰ ওচৰলৈ গ’ল।\n“সোণটো, টোপনি গলি নেকি?” – দেউতাকে সুধিলে। চকামকা টোপনিৰ পৰা সাৰ পাই ল’ৰাটোৱে কলে, “নাই যোৱা দেউতা, কিয় সুধিলা?” “এইটো ল, তই অথনি বিচৰা পইচাটো” – এইবুলি তেওঁ লৰাটোলৈ পঞ্চাছ টকীয়া নোটখন আগবঢ়াই দিলে। দেউতাকক ধন্যবাদ দি সি গাৰুৰ তলত কিবা খুচৰাত লাগিল আৰু আনন্দমনেৰে গুণগুনালে, “হৈ গ’ল, মোৰ ওচৰত এতিয়া পূৰা এশ টকা আছে!” দেউতাকে অবাক হৈ পুতেকলৈ তধা লাগি চাই ৰ’ল। কিয়? কাৰণ তাৰ হাতত থকা গোটেইখিনি পইচা দেউতাকৰ হাতত গুজি দি কণমানিটোৱে দেউতাকক এইমাত্ৰ ক’লে, “দেউতা, তুমি মোক তোমাৰ এঘণ্টা সময় বেচিব পাৰিবানে?”\nযান্ত্ৰিক জীৱন-যাত্ৰাৰ ধাম-খুমীয়াত অভ্যস্ত হৈ আপুনিও আপোনাৰ সন্তান বা আপোনজনক সময় দিবলৈ পাহৰি গৈছে নেকি? এনে ভুল কেতিয়াও নকৰিব। টকা-পইচা খন্তেকীয়া, আপোনজনৰ মৰম-চেনেহ সনা সম্পৰ্কবোৰেহে আমাক জীয়াই ৰাখে। বয়সৰ উন্মাদনাত এতিয়া এই কথা আপোনাৰ বোধগম্য নহ’লেও এদিন আপুনি ঠিকেই বুজি পাব। কিন্তু তেতিয়া বহু দেৰি হৈ যাব। মনত ৰাখিব, কৰ্মজীৱনৰ এই প্ৰচণ্ড ব্যস্ততাৰ পৰা এদিন আপুনিও অৱসৰ ল’ব লাগিব। তেতিয়া আপোনাৰ হাতত সময়েই সময় থাকিব, কিন্তু আপোনাক সেই সময় কটোৱাত সংগ দিবলৈহে কাষত কাকো নাপাব। সেয়ে আহকঃ আমাক ভাল পোৱা, আমালৈ বাট চাই ৰোৱাসকলৰ বাবে প্ৰতিদিনে অলপ সময় আছুতীয়াকৈ থওঁ আৰু মাথো জীয়াই থাকিবৰ বাবে জীয়াই নাথাকি জীৱনটো সঁচা অৰ্থত যাপন কৰিবলৈ শিকোহঁক।\n(ইংৰাজীত পঢ়িবলৈ পোৱা অনামী লেখকৰ এটা গল্পৰ অনুবাদ)\n← সৰু-সৰু ঘটনা [১ম খণ্ড] ( নিতুল বৰা )\nভগ্ন হৃদয়ৰ প্ৰতিচ্ছবি (ভবিতা দাস) →\nএদিন শাৰদীয় সন্ধিয়া: বিশ্বজিৎ সূত্ৰধৰ