Homeঅনুবাদ বিষয়ক লেখাঅসম্ভৱ অনুবাদ\nসমুদ্ৰ কাজল শইকীয়াৰ লেখা -\nঅনুবাদ হিচাপে অভিযোজন : প্ৰত্যাহ্বান আৰু সম্ভাৱনা :\nঅনুবাদ এটা জটিল কলা। এটা ভাষাৰ পৰা আন এটালৈ, এটা স্থানৰ পৰা আন এটালৈ, এটা ৰূপলৈ আন এটা ৰূপলৈ ৰূপান্তৰণ কৰাৰ প্ৰক্ৰিয়াটোত প্ৰত্যাহ্বান কেইবাটাও পৰ্যায়ত আহে। অনুবাদ বুলি কওঁতেই যিহেতু এটা মূল ভাষা আৰু আন এটা নতুন ভাষাৰ প্ৰসংগ আহি পৰে, এটা ৰূপৰ পৰা আন এটা ৰূপৰ কথা আহি পৰে সেয়েহে স্বাভাৱিকতেই এটা তুলনা বা সাযুজ্যৰ দিশ ইয়াত সকলো সময়তেই সাঙোৰ খাই থাকে। অনুবাদ সম্পৰ্কীয় চৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰখনো বিশাল আৰু তাৰ বাবে 'অনুবাদ অধ্যয়ন' (ট্ৰেন্সলেচন ষ্টাডীজ) বুলি জ্ঞানচৰ্চাৰ শাখা এটাই আছে। এই বিষয়ত আমাৰ অধ্যয়ন বিশদ নহয়, আমি নিজে অনুবাদকো নহয়। কিন্তু বিভিন্ন সময়ত কিবা নহয় কিবা কাৰণবশত: অনুবাদ সংক্ৰান্তীয় কামত জড়িত হ'বলগীয়া হ'লে সততে মুখামুখী হ'বলগীয়া হোৱা কেইটোমান দিশৰ কথা আমি উল্লেখ কৰিবই পাৰোঁ। কথাখিনি ইমানেই প্ৰাথমিক পৰ্যায়ৰ যে অনুবাদৰ লগত জড়িত ব্যক্তিসকলেই নহয়, যিকোনো অনুবাদ পাঠৰ অভিজ্ঞতা থকা ব্যক্তিয়েই ইয়াৰ সৈতে যোগাযোগ সম্পৰ্ক কৰিব পাৰিব বুলি বিশ্বাস।\nযিকোনো শিল্পকৰ্মৰ আচল সোৱাদ কেৱল তাৰ মূল ভাষাটোতেইহে পাব পাৰি আৰু সেয়েহে 'সাৰ্থক' অনুবাদ কেৱল এটা ধাৰণামাত্ৰ, বাস্তৱতে অনুবাদ এটা অসম্ভৱ প্ৰয়াস- এনে এটা ধাৰণা একাংশ লোকে পোষণ কৰি চলে। কিন্তু তাৰ পিছতো আমাক অনুবাদৰ প্ৰয়োজন হয়। পৃথিৱীৰ সকলো ভাষা জানি লৈ বহি থকাটো যিহেতু কাৰো বাবেই সম্ভৱ নহয়, অনুবাদৰ জড়িয়তেইহে আমি ভিন্ন-ভাষিক শিল্পসমূহৰ সৈতে যোগাযোগ সাব্যস্ত কৰিব পাৰোঁ। মূল ৰূপ আৰু ৰূপান্তৰিত বা অনুদিত ৰূপটো হুবহু একে হ'ব নোৱাৰে বুলি ধৰি লোৱাৰ পিছতো সন্তুষ্টিকৰ হ'ব পৰাকৈ সেয়েহে সততে এইষাৰ কথালৈ মন দিয়া দেখা যায়- নতুন ৰূপটো মূল ৰূপটোৰ কিমান ওচৰ চপা। অনুবাদ সম্পৰ্কীয় হাজাৰটা ভিন্নমত তথা পদ্ধতি থাকিলেও এই "ওচৰ চপা"টোৰ প্ৰয়াসটো অন্তত: সকলো অনুবাদক আৰু অনুবাদ-কৃতিৰে এটা উমৈহতীয়া প্ৰৱণতা। পিছে এই ওচৰ চপাৰ বাটবোৰ কেনি? কিমান উজু আৰু কিমান জটিল?\nসাৰ্থক অনুবাদ অসম্ভৱ কথাষাৰ এফালৰ পৰা অৰ্থহীন। তাতোকৈ ডাঙৰ কথা দুটা ভাষা সলসলীয়াকৈ জনা দুজন ব্যক্তিয়ে পৰস্পৰে কথা পাতোঁতে "মূল লেখাটো যিহেতু তাৰ প্ৰাথমিক ভাষাতেই পঢ়ি সোৱাদ পাব পাৰোঁ, তাক আন এটা ভাষালৈ অনুবাদ কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই" বুলি যদি কথা উঠে, তেনেহ'লে সেয়া আৰু বেছি অসুবিধাজনক। দু:খজনকভাৱে অত্যন্ত জটিল ভাষিক সংমিশ্ৰণৰ পৰিস্থিতি এটাৰ মাজত থাকিও আমি ওচৰ-পাজৰৰ অন্যান্য ভাষাৰ সৈতে দৈনিক আদান-প্ৰদানৰ পৰিৱেশ এটা মজবুতকৈ গঢ়ি তুলিব পাৰিছোঁ বুলি ক'ব নোৱাৰো যদিও সুখজনকভাবে উত্তৰঔপনিৱেশিক সমাজ এখনত বাস কৰাৰ সুবাদতে অন্তত: আমাৰ প্ৰজন্মবোৰ বহুভাষিক। লিখা-পঢ়া কৰা অসমীয়া শ্ৰেণীটোৱে বড়ো, কাৰ্বি, নেপালী, মিচিং আদি আন একো ভাষা নাজানিলেও অন্তত: অসমীয়া, ইংৰাজী আৰু বঙালী এই তিনিটা ভাষা জানে বুলি ধৰি লোৱা হয়। এনেকুৱাত এটা পৰিচিত ভাষাৰ পৰা আন এটা পৰিচিত ভাষালৈ অনুবাদৰ প্ৰয়োজন নাই বোলা ধাৰণাটোৱে আচলতে অনুবাদৰ প্ৰয়োজনীয়তা আৰু গুৰুত্বখিনিক সংকুচিত পৰি পেলায়। কাৰণ অনুবাদ কেৱল ভাষান্তৰণ নহয়, অনুবাদ কেৱল ৰূপান্তৰণ নহয়, অনুবাদ কেৱল বুজি নোপোৱা ভাষা এটাৰ পৰা আন এটা পৰিচিত ভাষালৈ আনি তাক বোধগম্য কৰি তোলাটোৱেই নহয়। অনুবাদ আচলতে সৃষ্টিকৰ্মটোৰ সম্প্ৰসাৰণ আৰু লগতে পুণৰ্সৃষ্টি। মূল কামটো যদি এটা কাম, অনুবাদটোও এটা কামেই। অনুবাদিত কৰ্ম এটিত স্বাভাৱিকতে বহু কিবাকিবি সংযোজিত হয়, আন বহু কিবাকিবিৰ বিয়োগ ঘটে। এটা মূলৰ পৰা অনুদিত কৰ্ম এটা হয়তো আন এটা অনুদিত কৰ্মৰ বাবে মূলৰূপ হৈ উঠিব পাৰে। সেই অৰ্থৰে অনুবাদ এটা ঘটনা। জীৱনধাৰণৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰু জৈৱিক বিৱৰ্তনৰ এটা প্ৰক্ৰিয়া সোমাই আছে অনুবাদকৰ্মত।\nঅনুবাদ কথাষাৰৰ পৰিসৰ বিস্তৃত আৰু ই এক অপৰিহাৰ্য প্ৰক্ৰিয়া। প্ৰতি মুহূৰ্ততেই আমি কিবা নহয় কিবা এটা ৰূপক আন এটা ৰূপলৈ অনুবাদ কৰি গৈ আছোঁ। চকুৰে দেখা দৃশ্য এটাক কবিতাৰ ৰূপ দিছোঁ, সেয়াও অনুবাদেই। নাটকৰ নামেৰে, ছবিৰ নামেৰে মঞ্চত বা কেনভাছত আন একো নহ'লেও অন্তত: মনৰ বিমূৰ্ত ধাৰণা এটাক মূৰ্ত ৰূপলৈ ভাঙনি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি চলিছোঁ। কবিতা এটাক কোনোবাই সুৰ দি গান কৰিছে, সেয়াও অনুবাদ। কীৰ্তন আৰু নামঘোষাৰো বহুখিনি আচলতে অনুবাদ। মাধৱকন্দলীৰ ৰামায়ণখনো অনুবাদ, তুলসীদাসৰখনো অনুবাদ। আৰু উজাই গৈ ক'ব পাৰি বাল্মিকীৰ মূল বুলি ভাবি থকা ৰাময়ণখনো আচলতে মুখে মুখে প্ৰচলিত এক কিম্বা অনেক কাহিনীৰ তৰ্জমা - পৰিভাষা, অনুবাদ, ভাঙনি, ভাষান্তৰকৰণ, ভাষান্তৰণ। একেই ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰত কবিতা হ'ল, গল্প হ'ল, উপন্যাস হ'ল, ভাওনা হ'ল, যাত্ৰা হ'ল, যক্ষগান হ'ল, কথক হ'ল, ৰামকথা হ'ল, ৰামলীলা হ'ল, ওজাপালি হ'ল, পাণ্ডৱানি হ'ল, পটচিত্ৰ হ'ল, পুথিচিত্ৰ হ'ল, টোকাৰী গীত হ'ল, ৰমজানামা হ'ল, মুঠতে কিমান কি হ'ল কোনো হিচাপ নাই। এটা ৰূপৰ পৰা আন এটা ৰূপলৈ ৰূপান্তৰণৰ এই প্ৰক্ৰিয়া নিৰন্তৰ, নিৰবধি। ব্যাসদেৱে লিখা বুলি কোৱা কাহিনী এটাৰ মাজতে আহি সেই একেজন ব্যাসদেৱেই নিজে এটা চৰিত্ৰ হৈ সোমালহি। একেটা কাহিনীৰ মাজৰ চৰিত্ৰ লৱ-কুশই সেই কাহিনীকে কাহিনীৰ মাজতে গীতেৰে মাতেৰে গালে। এটা পৰ্যায়ৰ পিছত গীতবোৰ লিখিত পাঠ হ'ল নে লিখিত পাঠবোৰ গীত হ'ল সেই প্ৰশ্ন অবান্তৰ হৈ ৰয়।\nআমাৰ বাণীকান্ত কাকতি আৰু আৰ্জেণ্টিনাৰ জৰ্জ লুই বৰ্হেছে বহুকাল আগতেই একেধৰণৰ কথা এষাৰ কৈছিল, সাহিত্যত যিমান যি ক'বলগা বা কৰিবলগীয়া আছিল সকলো হৈ গৈছে, নতুনকৈ কৰিবলগীয়া আৰু একো নাই। একেধৰণৰ সুৰেৰে আমাৰো ভাষ্য এয়ে যে মৌলিক বা প্ৰাথমিক বুলি একো নাই, সকলো কৰ্মই কিবা নহয় কিহবাৰ একোটা অনুবাদ কৰ্ম।\nঅনুবাদকৰ সন্মুখলৈ আহি পৰা দুটা ভাষাৰ ব্যৱহাৰিক জ্ঞান, দুটা ভাষাৰ গাঁঠনিক বৈচিত্ৰ্য, অনুবাদৰ উদ্দেশ্য আৰু লক্ষ্য আদি বহুখিনি প্ৰত্যাহ্বানৰ ভিতৰত আটাইতকৈ জটিল সমস্যাটো আমাৰ বাবে আচলতে ফৰ্ম আৰু কণ্টেণ্ট সম্পৰ্কীয়। অনুবাদ মানে কেৱল তাৰ 'বিষয়বস্তু'খিনিৰ অনুবাদ নে মূল কৰ্মটিৰ 'ফৰ্ম'টোৰো অনুবাদ? কৰ্ম বুলি থিয় দি থকা শিল্পবস্তুটোৰহে অনুবাদ নে সি থিয় দি থকা পটভূমি আৰু প্ৰসংগসংগতিৰো অনুবাদ? সাধাৰণতে লেখক, পাঠক, অনুবাদক যিকোনো পক্ষই অনুবাদ সম্পৰ্কীয় কথা পাতোঁতে এই জটিলতৰ দিশটোৰ কথাই আটাইতকৈ অৱহেলা কৰি থৈ দিয়া যেন লাগে। সেয়েহে উৰ্দু গজল এটাৰ অসমীয়া অনুবাদ হৈ ৰয় সুৰ দি গাব নোৱৰা, ছন্দিত ধ্বনিৰে পাঠ কৰিব নোৱৰা মুক্তক ছন্দৰ কবিতাৰূপ। উৰ্দু গজলটোৰ ছন্দ-প্ৰকৰণ যদি অসমীয়া ৰূপটোতো সংৰক্ষিত নহ'ল তেনেহ'লে সেয়া সেই বিশেষ গজলটোৰেই অনুবাদ কেনেকৈ হ'ল? ছন্দপ্ৰকৰণ আৰু গায়কীৰ পদ্ধতিয়েহে গজলটোক গজল বোলাইছিল, অন্যথা কথাখিনি কেৱল কথা। এইটো এটা গুৰুতৰ সমস্যা। কাৰণ, যদিহে মূলভাৱটোৰ তৰ্জমা কৰাটোৱেই শেষ কথা হয়, তেনেহ'লে বিশ্বৰ এক বুজন সংখ্যক শিল্পকৃতিয়েই শেষ বিচাৰত অৰ্থহীন হৈ পৰিব। মূলভাৱ বা ক'বখোজা কথাখিনিক সৰলীকৃত কৰি গৈ থাকিলে সমস্ত শিল্পকৰ্মৰে একেটাই মৰ্ম, এয়া সৌ অতীজৰ উপনিষদৰ দিনৰে পৰাই একে। সকলো শিল্পই প্ৰকৃতি আৰু মানৱতাৰ জয়গান কৰে, শেষ বিচাৰত সৰ্বজনৰ মংগলকামনা কৰে। তেনেহ'লে কিহত প্ৰতিটি শিল্পৰূপ ভিন্ন? ফৰ্ম বা ৰূপ আৰু কণ্টেক্সট বা প্ৰাসংগিকতাৰ পৰিপোৰেক্ষিতেৰেহে শিল্পকৰ্ম একোটাৰ স্বকীয় একক অস্তিত্ব বিদ্যমান। সেয়েহে কি কোৱা হৈছে সেই কথাটোৰ লগতে কেনেকৈ কোৱা হৈছে সেই কথাটোও সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ। আগলৈ আমি দেখিম, কথাখিনি আৰু বেছি জটিল।\nঅনুবাদ সম্পৰ্কীয় ইমানখিনি কথা পতা হ'ল যদিও মুখেৰে ক'ব পৰা বা লিখিত ৰূপত ছপাব পৰা একোটা ভাষাৰ সাহিত্যৰ অনুবাদ সম্পৰ্কীয় কথা পাতিবলৈকে কলম উলিয়াই লোৱা নাছিলোঁ। শেহতীয়াকৈ বিশ্বৰ আন আন ঠাইৰ লগতে অসমৰ সাংস্কৃতিক পৰিমণ্ডলতো এটা শিল্পৰূপৰ পৰা আন এটা শিল্পৰূপলৈ ৰূপান্তৰ বা অনুবাদৰ চৰ্চা ব্যাপক ভাবে বৃদ্ধি পাইছে। যোৱা কেইবছৰমানত কেইবাটাও ছুটিগল্পক নাট্যৰূপ দিয়া হ'ল। শিল্পৰ ভিন্ন শাখাৰ সৈতে একেসময়তে জড়িত হৈ থকা ব্যক্তি হিচাপে এনেধৰণৰ কামৰ প্ৰতি আমাৰ আগ্ৰহ আছে যদিও শেহতীয়া এনেবোৰ কাম চাবলৈ বৰকৈ সুযোগ পোৱা নাই। অসমীয়া চলচ্ছিত্ৰৰ মাইলৰ খুঁটি সদৃশ ভৱেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াদেৱৰ চিনেমাখিনি আচলতে এটা বিচাৰেৰে কিছুমান লিখিত গল্পৰ কেমেৰা আৰু ৰূপালীপৰ্দাৰ ভাষালৈ কৰা অনুবাদ। গল্পক নাট্যৰূপ দিয়া বা চিত্ৰনাট্যৰূপ দিয়াৰ পৰম্পৰাটো অসমত প্ৰাচীণ। সৌৰভ কুমাৰ চলিহাৰ "ভাল খবৰ"ক কেমেৰাৰে অনুবাদ কৰিবৰ চেষ্টা কৰিছিল আলতাফ মজিদে। তেনেকৈয়ে জ্যোতিপ্ৰসাদৰ পৰা ভূপেন হাজৰিকাকে ধৰি বাহাৰুল ইছলাম বা অনুপম কৌশিক বৰালৈকে মঞ্চ-নাটক একোখনক ৰূপালী পৰ্দাৰ উপযোগীকৈ অনুবাদ কৰাৰ দৃষ্টান্তও দেধাৰ। ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰৰ গল্প-উপন্যাসৰ পৰা বা আনকি জনপ্ৰিয় চিনেমাৰ পৰাও বিভিন্ন ৰূপৰ অভিযোজনা দেখিবলৈ পাই আহিছোঁহক। বহুবছৰৰ আগতে বিহপুৰীয়াত জিণ্টু ভট্টাচাৰ্যই ৰফিকুল হোছেইনৰ "ৰাধা নৈ পানী" শীৰ্ষক কবিতা এটাৰ নাট্যৰূপ দিয়া চাবলৈ পাইছিলোঁ। বিখ্যাত কবিতা হেম বৰুৱাৰ "মমতাৰ চিঠি"ৰো নাট্য ৰূপান্তৰণ হৈছে। অলপতে চাবলৈ পালোঁ দিল্লীৰ ভাৰত ৰংগ মহোৎসৱত ৰুদ্ৰ বৰুৱাৰ সেই কালজয়ী গীতটোৰ আধাৰত কৃত নৱজ্যোতি বৰাৰ ৰচনা আৰু মণি বৰদলৈৰ পৰিচালনাৰে "হয়েৰা জেতুকী বাই"।\nএনেধৰণৰ উদাহৰণবোৰক অনুবাদৰ দিশেৰে চোৱাটো সমীচিন হয়নে? হয়। প্ৰচলিত আন এটা শব্দ আছে, অভিযোজন, যাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হয়গৈ "নতুন অৱস্থাৰ সৈতে খাপ খুৱাবৰ অৰ্থে কৰা সালসলনি"। কিন্তু সেয়াও অনুবাদৰে সমাৰ্থক শব্দস্বৰূপ। গল্প উপন্যাসৰ আধাৰত নিৰ্মিত চিনেমা এখন চাই দৰ্শকে এনেকৈ মন্তব্য কৰা প্ৰায়ে শুনা যায়, "মই পিছে চিনেমাখনতকৈ কিতাপখন পঢ়িহে বেছি ভাল পাইছিলোঁ"। এই কথাষাৰে এনেবোৰ অভিযোজনাক অনুবাদ হিচাপে চোৱাৰ ন্যয্যতা প্ৰদান কৰে। এই একেটা কাৰণতেই এনেবোৰ অভিযোজনাৰ প্ৰযোজনাক অনুবাদ অধ্যয়নৰ আওতাত আমি সন্মুখীন হোৱা প্ৰত্যাহ্বান আৰু সম্ভাৱনাৰ দিশেৰে পৰ্যবেক্ষণ কৰাৰ থল আছে।\nভাষাৰ অনুবাদ, অনুবাদৰ ভাষা :\nশিল্পৰ বুজাপৰাৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ, মহৎ কৰ্মৰাজি দৰ্শনৰ অভ্যাস কৰিব লাগে বুলি কৈ থকা হয় যদিও প্ৰায়ভাগ সময়তে 'বেয়া', অথবা নিম্নমানৰ কাম একোটায়ো বহুখিনি কথা ভাবিবলৈ আমাক খোৰাক যোগায়। এইবেলি ভাৰংগমত "হয়েৰা জেতুকী বাই" নামেৰে আমাৰ দৃষ্টিৰে এটা বেয়া প্ৰযোজনা চাবলৈ পাই মনলৈ কেইবাটাও কথা আহিল যিখিনি এই সময়তে আমি পাতি থকা কথাখিনিৰ সৈতে সংগতি থকা। এটা সাংগীতিক কৰ্মক ভিত্তি কৰি নিৰ্মিত আন এটা মাধ্যমৰ কাম এই নাটকখনৰ আৰম্ভণীতে 'হয়েৰা জেতুকী বাই' গীতটোৰ সুৰ, বিয়ানাম, ঢোল সকলোৰে সংমিশ্ৰণেৰে এক কোলাহলপূৰ্ণ শব্দিক পৰিৱেশ। এই কোলাহল সৰ্ৱত্ৰ ৰ'ল। সংলাপবোৰ অত্যন্ত কৃত্ৰিম। অসমীয়া গঞা জীৱনৰ চিত্ৰ এখন তুলি ধৰিবলৈ গৈ পদে পদে বিহুনামৰ ৰজিতা খুৱাই নিৰ্মাণ কৰা বৰ্ণনাপদ্ধতিয়ে এফালে বাস্তৱতাৰ বিশ্বাসযোগ্যতাকো তুলি ধৰা নাই, আনহাতে গীতিময়তা কিম্বা কাব্যিকতাকো ইংগিত কৰা নাই। প্ৰতীকী, ৰূপকাত্মক, ষ্টাইলাইজড আৰু বাস্তৱানুগ এই দুইৰ মাজত পৰিৱেশনাটো দুদোল্যমান হৈ ৰ'ল। অসমীয়া বিয়া এখন হয়তো এফালে বিয়ানাম চলি থাকোতে আনফালে ল'ৰাহতৰ ঢোলৰ মাত ভাঁহি অহাটো অস্বাভাৱিক নহয়। কিন্তু বাৰম্বাৰ বিয়ানামৰ সমান্তৰাল ভাৱে ঢোলৰ মাতৰ সংযোজনে বিয়ানামৰ লয়, মাধূৰ্য আৰু 'কৰুণতা'খিনিক বাৰে বাৰে ব্যাঘাত জন্মালে। জেতুকী বাইৰ চৰিত্ৰটোক সৰৱৰহী আৰু সকলোৰে সুখ দুখৰ সমভাগী হিচাপে দেখা পালোঁ যদিও প্ৰথমৰে পৰা শেষলৈকে দুখুনী দুৰ্ভগীয়া জেতুকীৰ জীৱনৰ দুৰ্দশাৰ প্ৰতি দৰ্শকক আবেগিক কৰি তুলিবলৈ কৰা চেষ্টাই শেষ বিচাৰত 'ইমোচনেল অত্যাচাৰ' এটাহে চলালে। এই গোটেইখিনি দিশৰ পৰাই নাটকখন আমাৰ বাবে উপভোগ্য যেন নালাগিল। কিন্তু এই সমস্ত ব্যতিৰেকে মূলগত সমস্যাটো কোনখিনিত সেয়া ভাবিবলৈ বাধ্য হ'লোঁ। প্ৰডাকচন বা পৰিৱেশনৰ খুঁতি-নাতিবোৰ একাষৰীয়াকৈ থৈ এইখিনিতেই আমি আকৌ উভতি যাবলৈ ভালপাম নাটকৰ ভাষা সংক্ৰান্তীয় কথাখিনিলৈ।\nঅসমীয়া ইংৰাজী আদি বাচিক ভাষাৰ ধাৰণাৰ বাহিৰেও থিয়েটাৰৰ বা যিকোনো শিল্পকৰ্মৰে নিজস্ব এটা শিল্পভাষা থাকে। গীত এটাৰ নাট্য ৰূপান্তৰণ মানে এটা (শ্ৰাৱ্য) মাধ্যমৰ পৰা আন এটা (দৃশ্য-শ্ৰাৱ্য) মাধ্যমলৈ তৰ্জমাই নহয়, সেই গীতটোৱে ধাৰণ কৰা নন্দনতাত্বিক ভাষা এটাৰ পৰা এই নাট্যৰূপটোৱে পৰিগ্ৰহ কৰিবখোজা শিল্পভাষালৈ ভাঙনিকো ই দৰ্শায়। এতিয়া, নাটক মানে কেৱল কাহিনীকথন নহয়। কাহিনীকথন হ'লেও তাৰো এটা পদ্ধতি থাকিব। "হয়েৰা জেতুকী বাই" গানটোৰ নাট্যৰূপৰ বাবে সুবিধাৰ কথাটো হ'ল গানটোৰ মাজতেই এটা নেৰেটিভ আছে। এটা নাটকীয় ঠগ গানটোতে নিহিত আছে। কিন্তু ৰুদ্ৰ বৰুৱাৰ গানটোৰ গায়নপদ্ধতিয়ে অদ্যোপান্ত দুখৰ পৰিৱেশ এটাৰ সৃষ্টি নকৰে। দুৰ্ভগীয়া জেতুকীৰ দুখ আৰু লাঞ্ছনাৰ কাহিনী ক'লেও এই গানটো কিন্তু ইনাই বিনাই গোৱা কৰুণ গান এটা একেবাৰেই নহয়। পৰৰ কাৰণেই জীৱন উৎসৰ্গা কৰি নিজলৈ ভাবিবলৈকে আহৰি নোপোৱা জেতুকীৰ গানটোত জেতুকীয়ে চকুপানী টোকাৰ কথা নাই। সেই গানটোৰ কাহিনীভাগ হয়তো আমি নাট্যৰূপটোত চাবলৈ পালোঁ। কিন্তু গানটোৰ পৰিৱেশনৰ এই যি গঢ়-গতি সেয়া নাট্যৰূপটোত সংৰক্ষিত হ'ল নে? অনুবাদ, অভিযোজনা, পুণৰলেখন, পুণৰসৃষ্টি আদিৰ ক্ষেত্ৰত হয়তো এইটোৱেই আটাইতকৈ বেছি গুৰুত্বসহকাৰে ভাবিবলগীয়া কথা।\nতেনেহ'লে অভিযোজনাৰ অন্য পদ্ধতি কি হ'ব পাৰে? নাট্যভাষা বুলিলে কি বুজিম? অনুবাদ আৰু অভিযোজনাৰ বেলিকা কোনখিনি কথালৈ আমি গুৰুত্ব দিম আৰু কেনেধৰণেৰে এই প্ৰত্যাহ্বানখিনিক আমি সম্বোধন কৰিম? এইখিনি কথা আমি আগলৈকো পাতিম।\nJYOTISH May 31, 2020 at 3:16 AM\nঅনুবাদৰ প্ৰাথমিক লক্ষ্য আৰু অন্তিম সাৰ্থকতা তেতিয়াই\nযেতিয়া অনুবাদিত ৰচনাটি স্বমহিমাৰে স্বকীয়তাৰে আৰু স্বাধীনভাবে অনুবাদিত ভাষাত পাঠকৰ সমুখত ঠিয় হব পাৰে !\nআৰু সহজভাবে কʼলে ৰচনাটি পঢ়ি পাঠকে গমকে পাব নালাগে এআ অনুবাদ বুলি\nতেওঁ পতিয়ন যাব লাগে যে ৰচনাটি অনুবাদিত হাষাতেই লিখা!\nLooky P Deka September 30, 2020 at 4:14 AM\nবহুত কথা জানিবলৈ পালোঁ।


Candid Chronicles ..বিক্ষিপ্ত : বিহুৰ বিষয়ে এখন ৰচনা\nপেলাই, গতিকে এই কন্দা বিহুতো আজিকালি আইন কৰি বন্ধ কৰি দিয়া হ’ল, আৰু তাৰ সলনি ভেলেণ্টাইন ডে’, লা টমাটিনা আদিৰ দৰে উৎসৱ আমদানি কৰি পালন কৰাৰ নিয়ম কৰা হ’ল।\nবাকীথকা দুটা বিহুক সম্প্ৰতি ‘মিক্সিত’ ভালদৰে মিহলাই সাম্যবাদী ভাৱধাৰাৰে মাত্ৰ এটা ইউনিভাৰ্চেল বিহুৰ ৰূপ দিয়া হ’ল। এই বিহুত খানা, পিনা, ডান্স, মস্তি, ইনকাম, পলিটিকচ সকলো একেলগতে কৰিব পাৰি।\nইয়াক উদ্‌যাপন কৰাৰো কোনো নিৰ্ধাৰিত সময় বা স্থান নাই, নদীৰ পাৰত বনভোজ খোৱাৰ সময়ত, কাৰোবাৰ বিয়াত, ইলেকচনত নিজা পাৰ্টিৰ বিজয়ত, ইংৰাজী নতুন বছৰৰ আৰম্ভনিত, দুৰ্গাপূজাত, একো নেথাকিলে চেনেহী বাইৰ তাত ডিঙিলৈকে গিলি থকাৰ সময়ত, বিহু উদ্‌যাপন কৰিব পাৰি।\nকিন্তু সকলোতকৈ ‘ইম্পৰটেণ্ট’ বিহুটো আচলতে মিনিমাম পাঁচলাখ টকাৰে সজা মঞ্চতহে পালন কৰা হয়। সেইকাৰণে এই ৰচনাত মঞ্চত উদ্‌যাপন কৰা বিহুকহে অধিক গুৰুত্বসহকাৰে আলোচনা কৰা হব।\nবিহুত যি মন যায় তাকে খাব পাৰি, কিন্তু বিহুৰ মূল খাদ্য হ’ল বিলাতী পানীকণ। বিহু উদ্‌যাপন কৰাৰ সময়ত বিহু কমিটি, শিল্পী, বাদ্যযন্ত্ৰী, উদ্বোধক, বিশিষ্ট অতিথি, দৰ্শক, কাষৰ পানদোকানী নিৰ্বিশেষে সকলোৱে ডিঙিৰ গুৰিলৈকে এই দিব্যবস্তুবিধ পান কৰি লোৱা প্ৰয়োজন, নহ’লে বিহুত ‘জান’ নেথাকে। বিহুত এই মূল খাদ্যবিধৰ লগত চাকনা হিচাপে তণ্ডুৰী চিকেন, কেঁচা বুট, ফিছ ফ্ৰাই, ছিপচ, কুৰকুৰে আদি হেপাহ পলুৱাই খোৱা হয়। চাউল-গুৰ আদিৰে কৰা সোৱাদহীণ সেৰসেৰীয়া কিছুমান বস্তুও বজাৰৰ পৰা কিনি আনি এক- আদটুকুৰা চাকি চাই, বাকীখিনি ঘৰত কাম কৰা মানুহ বা ভিখাৰীক খুৱাই দিয়াৰো পৰম্পৰা কোনো কোনো ঠাইত দেখা যায়।\n=বিহু উদ্‌যাপন =\nবিহু উদ্‌যাপন যদিও যেতিয়াই তেতিয়াই কৰিব পাৰি, তথাপি সাধাৰণতে বতৰ ভাল থাকে বাবে জানুৱাৰীৰ পৰা জুন মাহৰ ভিতৰত যিকোনো সময় বিহুৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰা হয়। বিহু কিমানদিন পাতিব লাগে তাৰ কোনো ধৰাবন্ধা নিয়ম নাই, দুৰ্বল পাৰ্টি বিলাকৰ এদিনীয়া বিহুৰ পৰা সৱল পাৰ্টি বিলাকে ৩০ দিনীয়ালৈকে বিহু কৰা দেখা পোৱা যায়।\nবিহু উদ্‌যাপনৰ বাবে সৰ্বপ্ৰথম কাম হ’ল এখন কমিটি গঠন কৰা। সাধাৰণতে এই কমিটি বিলাক চিৰস্থায়ী হয়, আৰু তেওলোক কাৰো প্ৰতি উত্তৰদায়ী নহয়।\nকেতিয়াবা কমিটিৰ মাজত পইচা-পাতি বা প্ৰেম সম্পৰ্কীয় বিবাদ হ’লে বিসম্বাদ কৰি আকো নতুন এখন কমিটি পাতি ওচৰতে আন এখন বিহু পতাৰ সুবিধা আছে। এই কমিটি বিলাকত সাধাৰণতে পলিটিকেল বেকগ্ৰাউণ্ড থকা বা বগাই-ক’লাই আও ধনী ধৰণৰ মানুহবিলাকক সভাপতি, উপ-সভাপতি, উপদেষ্টা আদিৰ দ্বায়িত্ব দিয়া হয়, তেওলোকে বৰ বিশেষ কাম কৰিব নেলাগে, কেৱল মোটা অংকৰ অনুদান এটা কমিটিলৈ আগবঢ়ালেই তেওলোকৰ দ্বায়িত্ব শেষ হয় বুলি ধৰা হয়। ইয়াৰ লগতে আন কিছুমান অলপ ‘দম’ থকা ধৰণৰ ডেকা চানেকীয়া লোকক সম্পাদক, উপ-সম্পাদক, কালচাৰেল চেক্ৰেটৰী, ধন-ভড়ালী আদি পাতিব লাগে।\nবিহু উদ্‌যাপনৰ আটাইতকৈ প্ৰয়োজনীয় কামটো হ’ল চান্দা সংগ্ৰহ। এইটো কামত সকলোৱে মনপুতি একাগ্ৰতাৰে লাগি যায়। বিহুৰ প্ৰায় তিনিমাহ আগৰে পৰা এই ধন-সংগ্ৰহ কাৰ্যসূচী পালন কৰা হয়। ভালেৰে নোৱাৰিলে, ভয় খুৱাই, গুৰিয়াই, ভুকুৱাই, লঠিয়াই, হ’লেও ধন সংগ্ৰহ কৰা এক অতি সুন্দৰ পৰম্পৰা। এই ধন সংগ্ৰহৰ ক্ষেত্ৰত কোনোবাই আপত্তি বা অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰিলে তেওক ‘ দেশদ্ৰোহী’, ‘ঘৰ বিভীষণ’, ‘কঞ্জুছ’,’সৰ্বহাৰাৰ শত্ৰু’ আদি বিশেষণ দি ৰাজহুৱা ভাৱে অপমানিত কৰিব লাগে। এজন সাধাৰণ লোকে কিমানখন বিহুত চান্দা দিব লাগিব তাৰ কোনো সীমা নাই, প্ৰচলিত নিয়ম মতে সেইখন জিলাত যিমান বিহু পতা হৈছে প্ৰত্যেকখন বিহুত কমিটিয়ে বিছৰা মতে চান্দা দিবলৈ জনতা বাধ্য। আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা হ’ল, বিহু যদিও কেৱল অসমীয়াৰহে উৎসৱ, কিন্তু সেই ঠাইত থকা অনা-অসমীয়া লোকসকলকো সমানে চান্দা দিবলৈ বাধ্য কৰাৰ নিয়ম আছে। লাগিলে সেইজনে বিহু খাই নে পিন্ধে নেজানকেই।\nসাধাৰণতে বিহুখনৰ শিল্পী, পেণ্ডেল, কমিটিৰ খোৱা বোৱা মিলাই যিমান ধনৰ প্ৰয়োজন হয়, তাতকৈ তিনিগুণ মান অধিক ধন-সংগ্ৰহ কৰিব পাৰিলে ভাল। এই ৰাহি ধনৰ পৰাই কমিটিৰ সদস্য সকলে বছৰটোৰ বাবে খাই বৈ, পি, সমাজ সেৱা কৰি থাকিবলৈ পূঁজি গোটাই লব পাৰে, আৰু সেইবাবেই অসমীয়াৰ সংস্কৃতি জীয়াই থাকে।\nবিহু উদ্‌যাপন কৰোতে বাকী যিয়েই নহওক, আচল বস্তু হ’ল এজন প্ৰখ্যাত শিল্পী। কোন কমিটিয়ে কিমানজন বিখ্যাত শিল্পীক কিমান বেছি টকা দি আনিব পাৰিছে, সেই প্ৰতিযোগীতাখনেই বিহুৰ আচল ফুৰ্তি। তাৰোপৰি কোনে কিমান ডাঙৰ মঞ্চ সাঁজিব পাৰে তাৰো প্ৰতিযোগীতা হোৱা দেখা যায়। এই প্ৰতিযোগীতা বিলাক চাই দৰ্শকে মনত বিমল আনন্দ লাভ কৰে।\nবিহুৰ দিনা দেৰিকৈ শুই উঠি সকলো কমিটি মেম্বাৰ দিনৰ দুই মান বজাত বিহুতলী পাইগৈ। সেইদিনা দিনৰ কাৰ্যসূচীত নাচ- গান আদিৰ প্ৰতিযোগীতা পতা হয়।\nপ্ৰতিযোগী আৰু বিচাৰক সকল পূৰ্ব নিৰ্ধাৰিত কাৰ্যসূচী মতে পূৱা ন বজাৰ পৰা ভোকে পিয়াহে কমিটি মেম্বাৰ সকললৈ বাট চাই থকা নিয়ম আছে। পূৱা নবজাত হব বুলি ঘোষণা কৰা প্ৰতিযোগীতা বিলাক সন্ধিয়া চাৰিমান বজাত আৰম্ভ কৰা হয়।\nএই প্ৰতিযোগীতা বিলাকত সাধাৰণতে সমাজৰ প্ৰভাৱশালী ব্যক্তি বা বিচাৰকৰ লগত ‘ফিটিং’ থকা প্ৰতিযোগী সকলকে বিজয়ী ঘোষণা কৰা হয়। ইয়াতে উল্লেখ কৰা প্ৰয়োজন যে এই প্ৰতিযোগীতা বিলাক কেৱল প্ৰতিযোগীৰ পিতৃ-মাতৃ, প্ৰেমিক প্ৰেমিকা আদিয়েহে উপভোগ কৰে, বাকী মঞ্চ সম্পূৰ্ণ খালি থাকে।\nপ্ৰতিযোগীতাৰ পাছত কমিটিৰ মেম্বাৰ সকলক অলপ জিৰণি আৰু ৰিফ্ৰে‍ছমেণ্ট কৰাৰ সুবিধা দিবৰ বাবে এজন পণ্ডিত ধৰণৰ ব্যক্তিক ভাষণ দিবলৈ মতা হয়। সেই সময়খিনিত প্ৰতিযোগী, তেওলোকৰ সহকাৰী, দৰ্শক, কমিটি মেম্বাৰ আদি সকলোৱে আঁতৰি গৈ অলপ ফ্ৰেছ হৈ লয়, আৰু প্ৰায়বিলাকেই বিহুৰ মূল খাদ্যবিধ গ্ৰহণ কৰি ৰাতিটোৰ বাবে নিজকে সাজু কৰি লয়। আৰু সেই বিশিষ্ট বক্তাজনেও শূণ্য মঞ্চকে উদ্দেশ্য কৰি দুই তিনি ঘণ্টামান আৱেগিক হৈ ভাষণ দি থাকে।\nকোনো কোনো ক্ষেত্ৰত এই ভাষণৰ পিছতে কেইজনমান কেটেঙা- মেটেঙা লোকশিল্পীক মঞ্চৰ ওপৰত বহি কিবা কিবি টুং-টুঙাই, ভুন-ভুনাই থকা দেখা পোৱা যায়। অৱশ্যে এই লোকশিল্পীসকলক কোনো ধৰণৰ মাননি, আন নেলাগে ৰঙা চাহ একাপো যচা বিহুত নিষিদ্ধ। এই লোকশিল্পীসকল ৰাতি প্ৰায় এঘাৰমান বজাত নিজৰ বস্তু বাহানি সামৰি খোজকাঢ়ি ঘৰলৈ যায়গৈ।\nইয়াৰ পাছতহে প্ৰকৃত বিহু আৰম্ভ হয়, অৰ্থাৎ 'ষ্টাৰ' শিল্পীৰ অনুষ্ঠান। এই শিল্পীসকলে এঘাৰমান বজাতে মঞ্চ অধিকাৰ কৰি লয় যদিও ৰাতি দুই বজাৰ আগত কেতিয়াও অনুষ্ঠান পৰিবে‍শন নকৰে, এইখিনি সময় তেওলোকৰ বাদ্যযন্ত্ৰী সকলে অদ্ভুত চেহেৰাৰ যন্ত্ৰ কিছুমানৰ মাত উলিয়াবলৈ চেষ্টা কৰি থাকে।\nঅৱশ্যে এই সময়খিন অপব্যয় নহয়, কমিটি আৰু দৰ্শক দুই দলেই, দ্বিতীয় বা তৃতীয় ‘কোটা’ দিব্য বস্তু গ্ৰহণ কৰি নিজকে আৰু বেছি বিহুবলীয়া কৰি লবলৈ সুবিধা পায়। কোনো কোনো দৰ্শকে গান বা বাদ্য আৰম্ভ হোৱাৰ আগতেই নাচি নাচি আনন্দত মতলীয়া হোৱা প্ৰায়ে দেখা যায়।\nৰাতি দুইমান বজাৰ পৰা পূৱালৈকে এই শিল্পীসকলৰ সৌজন্যত বিহু উদ্‌যাপন কৰা হয়। শেষৰ ফালে দৰ্শক, কমিটি মেম্বাৰ বা শিল্পী কোনো উলম্ব অৱস্থাত থাকিব নোৱাৰা হ’লে বিহুৰ সামৰণি মৰা হয়।\nবিহু আনন্দৰ উৎসৱ, ইয়াত নাচি বাগি গান গাই আনন্দ কৰাৰ ওপৰিও আন বহু উপায়েৰে আনন্দ কৰা হয়, বহুতে ইয়াতে নিজৰ ‘পলিটিকেল কেৰিয়াৰৰো’ কঠিয়া পাৰে। ইয়াৰ ভিতৰত এটি অন্যতম জনপ্ৰিয় আনন্দৰ উপায় হ’ল “বিতৰ্ক”। এইটোহে ভুল, সেইটোহে শুদ্ধ, এইটোহে পিন্ধ, সেইটো গান গালে দেশ জহন্নামে যাব আদি কিছুমান বিতৰ্ক উলিয়াই গৰমা গৰম আলোচনা চক্ৰ পতা, বোকা চটিওৱা, গালি পৰা, শাওপাত দিয়া আদি নানান উপায়েৰে বিহুৰ নামত আনন্দ কৰিব পাৰি। দেশৰ ৰাইজো এই বিতৰ্ক বিলাকত উবুৰি খাই পৰি, নিজৰ নিজৰ মতবাদকে শুদ্ধ বুলি চিঞৰি চিঞৰি এক অনিৰ্বচনীয় আনন্দ অনুভৱ কৰে। চচিয়েল/ আন-চচিয়েল মেডিয়া, কেৱল মেডিয়া, নেতা-পালিনেতা, বিশিষ্ট ব্যক্তি, হৰি, ৰাম, যদু, মধু আদি সকলোৱে এই বিতৰ্কত উজান দিয়ে, আৰু গোটেই দেশ আনন্দময় হৈ পৰে।\nঅসম উৎসৱৰ দেশ, অসমৰ মানুহে আনন্দ কৰিব জানে। তাৰে প্ৰমাণ আমাৰ এই বছৰজোৰা বিহু। ইফালে তলি ফুটি উদং হ’লেও, বহিৰাগতে দেশখন গ্ৰাস কৰিলেও, প্ৰাচীন পৰম্পৰা আৰু গৌৰৱ পাহৰি গ’লেও আজিৰ অসমীয়াই নিজে নিজে শুদ্ধ বুলি ভাৱি লোৱা মতে বিশেষ চিন্তা চৰ্চা নকৰাকৈয়ে বিহু পাতি আহিছে। এই বিহুক আচলতে কালৰ সোঁতে উটুৱাই, ধুৱাই থেকেছি, গুৰি গোষ্ঠীৰ চিন নোহোৱা কৰি পেলাইছে যদিও আমি যেনেকৈ মন যায় তেনেকৈ বছৰত কমেও দহমাহ বিহু পাতি আহিছো, সমগ্ৰ বিশ্বতে এনে উদাহৰণ বিৰল।\n(c) অভিজিত কলিতা\nচাব এতিয়া whatsapp, FB চবতে নাম নোহোৱাকৈ বগাই ফুৰিব\nRanju Moni Mahanta\nমই ইমান সুন্দৰ বিহু ৰচনা জীৱনত পঢ়ি পোৱাই নাই । 100 Likes. বিহুৰ বাস্তৱ ছবি খন খুউব সুন্দৰ ভাবে উপস্থাপন কৰিছে । প্ৰশংসা নকৰি নোৱাৰি ।\nবিহুৰ প্ৰতি থকা আন্তৰিকতা এচাম লোকৰ বাবে সলনি হ'ব ধৰিছে ! লিখনিৰ চিন্তাৰ লগত ময়ো একমত দেই\nI am flattered......with this piece of satirical piece of prose....Salam...\nবন্দুক উলিয়াই মন্তব্যৰ বাকচত গুলিয়াম দেই। পৈত্ৰিক সম্পত্তি লৈ এই ধৰণৰ ধেমালী নচলিব\nKhura tamam dei.... Na2n bihur rosona khan khub kom dinor vitorat patya puthit thai pale val😝😝😝\nঅতি সুন্দৰ। মনৰ মাজত থকা ক্ষোভ খং ৰ ছৱিখন ফুটি উঠিছে । উঠাটো স্বাভাৱিক। আজিকালি উত্‍সৱ আনন্দৰে পালন কৰিবলৈ হেপাঁহ নাইকিয়া হল।\nSalute Abhi da.... Asaessay nohoy.... asajaatiyo xompod r vitorot ai essay khoneu sthaan pabo lage buli daabi korilu....\nZiaul Islam · Friends with Joy Deep and 14 others\nতাৰিফে কাবিল ৰচনা , মই ইয়াৰ বাবে ১৫ ৰ ভিতৰত ২০ নম্বৰ দিলো ৫ নম্বৰ বনাচ\nTahidur Rahman ·2mutual friends\nZiyai nohouk,aapuni bashtobot hoi thoka etaa xoshaa protishsobi daangi dhorise.xoittyo xodai kothin.\nগোসাই ঘৰত কল খোৱা কেইজনে নিজেই মাত দিব, অলপ ধৈর্য ধৰক।পিচে কলখোৱা কেইজনক ৰাইজে এনেই চিনি পায। অসমীযা লোকসকল শান্তিপ্রিয(নে, সাহ-পিতহীন!) হোৱাৰ বাবে এইসকলৰ প্রতি হিংস্র মনোভাৱ পোষন কৰা দেখা নেযায !\nলিখক মহোদয়লৈ প্ৰশ্ন - এনে ৰচনা লিখোতে ধুতি আৰু মাদ্ৰাজী গামোচা পিন্ধিহে লিখা বুলি প্ৰমাণ দিবলৈ বাপতিসাহোন চেলফি এখন লগত কিয়দিয়া নাই?\nহেহেই হেয়া চাইকেলৰ কেৰিয়া!\nবাপতিসাহোন বিহুটিৰ ওপৰত ব্যংগ, সহ্য নহয় । কাকজানৰ পৰা শহুৰৰ ঘৰলৈ কেনেকৈ যাব, চাই ল'ম । জেঙনিকটিয়া তিনিআলিতে যদি কাণৰ তলত ৯মিমি নলগাও, ময়ো অসমীয়া ডেকা নহয় । ইমান স্পৰ্ধা ।\nবাই দ্য ৱে, ঝাকাচ লিখিছে ককাই । দুদিনমান পিছত য'তে ত'তে এই ৰচনাখন পাম, মাখনলাল চাৰৰ গৰুৰ ৰচনাখনৰ দৰে, সেয়া ধুৰুপ ।\nঅ' আৰু এটা কথা, কাকজানৰ পৰা ডিব্ৰুগড়লৈ যাওতে হটকেচ এটাতে বৌয়ে বনোৱা ছাগলী মাংস অকণমান লৈ আনিবচোন, মই জেঙনিকটিয়া তিনিআলিতে ৰৈ থাকিম । বৌয়ে ছাগলী মাংস বৰ ভাল বনাই বুলি শুনিছো । অলপ ড্ৰাই কৰিবলৈ ক'ব, বিলাতী পানীকণৰ লগত চাকনা কৰি খাব পৰাকৈ\nবিশ্বদৰবাৰলৈ (এইখন ক'ত আছে ময়ো নাজানোঁ) পঠিয়াব পৰা এখন গৱেষণা পত্ৰ ৷\nঅগতানুগতিক, সুন্দৰ লেখা৷ উপযুক্ত পাত্ৰ পাত্ৰীৰ চকুত পৰিলে, অলপ বিচাৰ কৰিলেও অসম উপকৃত হ'ব৷\nঅসমীয়াত perfect শব্দটোৰ সঠিক প্ৰতিশব্দটো কি হয় বাৰু? সেইটোয়ে লিখিছে দাদা আপুনি। আজিৰ দিনৰ বিহুৰ সংজ্ঞা। অবশ্যে বিহুৰ এই নতুন ৰূপটোত আমাৰো অৰিহনা নথকা নহয়। জয়তু বিহু।।\nPosted by abhijitK at 1:50 AM


পৰিত্ৰান – শ্যামল দাস – ফটাঢোল\nAugust 1, 2019 গল্প\t4 Comments\nপৰিত্ৰান – শ্যামল দাস\nহাবিলদাৰ মদন দাসৰ মনটো আজি, সিমান ভাল নহয়৷ লগতে কিবা এটা ভয় ভয় ভাব৷ তাৰ কাৰণ- কাইলৈ বোলে নতুন অ’ চি নিৰঞ্জন লস্কৰে জইন কৰিব৷ সেই দেখি মন বেয়া৷ ইয়াৰ আগত কত অ’ চি আহিল আৰু গ’ল, কেতিয়াও এনেকুৱা মন বেয়া বা ভয় ভয় লগা নাছিল৷ কিন্তু নিৰঞ্জন লস্কৰৰ কথাবোৰ জানি মন বেয়া লগাৰ লগতে, কিবা এটা ভয় ভয়ো লাগি আছে৷ কোনে জানো কৈছিল- অ’ চি নিৰঞ্জন লস্কৰ বোলে একাচেকা মানুহ৷ ভালত ভাল, বেয়াত বেয়া৷ চোৰ ডকাইতবোৰে নাম শুনিলেই কঁপি উঠে৷ চোৰাং ব্যৱসায়ীসকলে পলাই তত নাপায়৷ এনেকুৱা মানুহ এজন আহিলে দেখোন, হাবিলদাৰ মদন দাসে বাহিৰা যি দুপইচা পাইছিল, তাৰো মুদা মৰিব৷ ওমকাৰ আগৰৱালাৰ তেল ডিপোৰ পৰা, সপ্তাহত ভাল পইচা এটা পাই আছিল৷ কাৰণ সি পেট্ৰলত কেৰাচিন মিহলি কৰে৷ চহৰৰ জুৱাৰ আড্ডা, মদৰ ভাটিয়ে হওক বা যিমানবিলাক দুই নম্বৰী ব্যৱসায়ী মানুহ আছে, সকলোৰে পৰা ভাল ইনকাম এটা হৈ আছিল৷ ট্ৰাকবোৰ ধৰিও কম পইচা পাইছিল নে? এতিয়া এনেকুৱা অ’ চিৰ পালাত পৰিলে দেখোন, গোটেইখন মুদা মৰিব৷ গতিকে হাবিলদাৰ মদন দাসৰ মন বেয়া নালাগি কি লাগিব কওকচোন৷ ইয়াৰ আগৰ অ’ চিবিলাকৰ কথাই সুকীয়া আছিল৷ এইবোৰৰ দায়িত্ব মদনকে দিছিল৷ গতিকে মদনৰ লগতে অ’ চি ছাৰসকলৰো মোটা ইনকাম এটা হৈছিল৷ সেইদেখি, হাবিলদাৰ মদন দাসে ঘৈণীয়েকক কথাটো কাণ চোৱাই থৈছে- যে “এতিয়াৰ পৰা অলপ হাতধৰি চলিবলৈ শিকিবি৷ অলপতে সন্তুষ্ট থাকিবলৈ চেষ্টা কৰিবি৷”\nঅ’ চি নিৰঞ্জন লস্কৰ আহি পোনে পোনে থানাত সোমালে৷ হাবিলদাৰ মদন দাসক বস্তুবোৰ কোৱাৰ্টাৰলৈ নিবলৈ দি, নিজৰ চকীখনত বহি অলপ জিৰণি লৈ হাবিলদাৰ মদন দাসক মাতিলে৷ মদন দাসে ভয়ে ভয়ে আহি ওচৰত থিয় হৈ, চেলুত দি সুধিলে,\n: ছাৰ, মোক মাতিছিল?\n: অঁঁ৷ তোমাক মোৰ দুটামান কথা সুধিবলগীয়া আছে৷\n: কি কথা ছাৰ?\n: এইখন ঠাইত কোন কোন লেখতলবলগীয়া মানুহ আছে, সিহঁতৰ নাম, কি কাম কৰে লগতে সিহঁতৰ পৰিচয়বোৰ মোক ভালকৈ দিয়া৷\nহাবিলদাৰ মদন দাসে ভাবিলে- “ছাৰে হয়তো ভাল মানুহবোৰক লগ কৰি ঠাইখন কেনেকৈ ভাল কৰিব পাৰি, সেই বিষয়ে পৰামৰ্শ ল’ব৷ নতুবা ভাল মানুহ কাৰণে ভাল সঙ্গত থাকি ভাল পায়৷” মদন দাসে এফালৰ পৰা অ’ চি ছাৰক নাম, পৰিচয়বোৰ দি গ’ল,\n: সমাজ সেৱক, মহানন্দ হাজৰিকা৷ সাহিত্যিক, মনোজ চৌধুৰী৷ কণ্ঠশিল্পী, জুৰি গগৈ৷\nকোৱা শেষেই নহ’ল, তেনেতে অ’ চি ছাৰে গৰ্জি উঠিল,\n: তোমাক সেইবোৰ কোনে সুধিছে? সেইবোৰে আমাক কি দিব? মই সুধিছোঁ- এইখন ঠাইত কোন কোন দুইনম্বৰী মানুহ আছে৷\nহাবিলদাৰ মদন দাসে ভাবিলে- “ধেৎতেৰি, কালিৰ পৰা এনেয়ে ভয় খাই আছিলোঁ৷”\n« লুটেৰে নং ১–শঙ্কৰজ্যোতি বৰা\nপ্ৰেম কিচিম কিচিম – দেৱজিত শইকীয়া »\nসুন্দৰ গল্প, ভাল লাগিল পঢ়ি\nপঢ়িলোঁ। গল্প যদিও সঁচা যেনেই লাগিল।


ছয়ুজ-১১ : ধৰালৈ ঘূৰিও নুঘূৰা মহাকাশ অভিযান (ডা:উদ্দীপ তালুকদাৰ) | Xahitya.Org\nছয়ুজ-১১ : ধৰালৈ ঘূৰিও নুঘূৰা মহাকাশ অভিযান (ডা:উদ্দীপ তালুকদাৰ)\nby সাহিত্য ডট অৰ্গ\tFebruary 15, 20140comments\nৰাতিৰ আকাশলৈ মূৰ তুলি চালেই চকুত ধৰা দিয়ে টিপটিপাই থকা অলেখ অযুত তৰাই। ঢিমিক-ঢামাক সিহঁতৰ পোহৰে মানৱ কল্পনাৰ জন্ম-লগ্নৰেপৰা খেলি আহিছে লুকা-ভাকু খেল। সিহঁতক বুজিবলৈ মানুহৰ প্ৰজ্ঞা-জিজ্ঞাসৰ অভাৱ কাহানিও হোৱা নাই। কিনো এই তৰাবোৰ? কিমান দূৰত বাৰু থাকে? আমি কেতিয়াবা চুব পাৰিমনে সিহঁতক? প্ৰজ্ঞাৰ অগ্ৰগতি হ’ল। তৰাৰ ৰহস্যৰ ওৰণি লাহে লাহে নামি আহিল। বুজিব পৰা গ’ল সিহঁতো আমাৰ ধৰাৰ দৰেই। কোনোবাটো গ্ৰহ, কোনোবাটো নক্ষত্ৰ, কোনোবাটো আকৌ নীহাৰিকা। তৰাৰ স্বৰূপ বুজাৰ লগে লগেই মানৱ মনলৈ হাবিয়াস আহিল সিহঁতক চুই চোৱাৰ। কিন্তু সিহঁতক নিচেই কাষৰেপৰা চোৱাৰ বাধা আছিল অত্যন্ত কঠিন। নয়ন সমুখত থাকিলেও সিহঁতৰ আৰু আমাৰ মাজত শত-হাজাৰ আলোকবৰ্ষৰ ব্যৱধান। কিন্তু বাধা অকল দূৰত্বই নহয়। তাতোকৈও ডাঙৰ বাধা মাধ্যাকৰ্ষণৰ। পৃথিৱীৰ এই অদৃশ্য শক্তিয়ে টানি ৰাখিছে ইয়াৰ সকলো। যেন মৰমীয়াল মাতৃয়ে নিজৰ সন্তানক আঁচলৰ বান্ধোনৰপৰা ওলাই যাবলৈ দিব বিচৰা নাই। কিন্তু আই মাতৃৰ এই মৰম-বান্ধোন নেওচি সীমাহীন মহাকাশলৈ যোৱাৰ হেঁপাহ মানৱ জাতিয়ে নকৰাকৈ থকা নাই। মানৱ প্ৰজ্ঞাৰ বাবে মহাকাশলৈ যোৱাটো যেন আদৰুৱা শিশু এটি ডাঙৰ হৈ নিজ বাট লোৱাৰ দৰে। মহাকাশলৈ যাব পাৰিলেহে সেই শিশুটি ডাঙৰ হ’ব, অভিজ্ঞতা লভিব, পুষ্ট হ’ব প্ৰজ্ঞা।\nদ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ অন্তত পৃথিৱীৰ বুকুলৈ তুলনামূলকভাৱে ৰাজনৈতিক শান্তি ঘূৰি আহিছিল। যুদ্ধৰ মূলভূমি ইউৰোপৰ ক্ষমতাশালী দেশ জাৰ্মানীৰ ৰাজনৈতিক শক্তি লুপ্ত হৈছিল। পৃথিৱীত বিজয় ডংকা বজাইছিল দুখন শক্তিশালী দেশ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু ছোভিয়েট ৰুছিয়াই। এখন হাবিত থকা দুটা সিংহৰ দৰে ইখনে সিখনৰ ওপৰত উৰুৱাব বিচাৰিছিল ক্ষমতাৰ ধ্বজ। কিন্তু বিশ্বযুদ্ধৰ বিভীষিকাৰ বাবে ক্ষমতাৰ এই যুঁজ মানৱ প্ৰাণহানিৰ যুঁজত পৰিণত হোৱা নাছিল, আৰম্ভ হৈছিল শীতল যুদ্ধৰ। দুইখন দেশে নিজৰ ক্ষমতাৰ দৌৰ দেখুৱাবলৈ বিচাৰি লৈছিল আন এখন ক্ষেত্ৰ–মহাকাশ। মহাকাশ বিজয়ৰ সপোন দেখিছিল দুইখন দেশেই, নামিছিল প্ৰতিযোগিতাত। অৱশ্যে মহাকাশ জয়ৰ লগতে একে বিষয়ৰ গৱেষণাৰ সামৰিক লাভালাভেও বহু দূৰলৈ ক্ৰিয়া কৰিছিল।\nআমেৰিকা-ৰুছিয়াৰ মাজৰ মহাকাশ দৌৰৰ প্ৰথম ভাগৰ বিজয়ী আছিল ছোভিয়েট ৰুছিয়া। ছোভি্য়েট ৰুছিয়াই উপগ্ৰহ নিক্ষেপন, জীৱিত প্ৰাণী মহাকাশলৈ প্ৰেৰণ, মহাকাশচাৰী প্ৰেৰণ, মহিলা মহাকাশচাৰী প্ৰেৰণ, চন্দ্ৰপৃষ্ঠত প্ৰথম অৱতৰণ আদি কেবাটাও দিশত প্ৰথম সফলতা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। মহাকাশ বিজয়ৰ গৌৰৱেৰে উপচি আছিল প্ৰতিজন ৰুছী ব্যক্তিৰ মন। ৰুছবাসীৰ বাবে মহাকাশত ৰুছিয়াৰ অসাধ্য একোৱেই নাছিল। কিন্তু সেই সফলতা আছিল একাগ্ৰ চেষ্টা, পৰিশ্ৰম আৰু কেইজনমান অসীম সাহসী ৰুছীৰ সৰ্বস্ব উজাৰি কৰা প্ৰচেষ্টাৰ অংশ। অৱশ্যে ৰুছিয়াৰ শাসন-প্ৰণালীয়ে সাধাৰণ ৰাইজক সকলো কথা জানিবলৈ নিদিছিল। অসফল কাহিনীবোৰ প্ৰায়েই ঢাকি ৰখা হৈছিল। কিন্তু সকলো সফল-অসফল প্ৰচেষ্টাৰ বিষয়ে ভালদৰেই জানিছিল এলেক্সি লিঅ’নভ-য়ে।\nএলেক্সি লিঅ’নভ, সম্পূৰ্ণ নাম, এলেক্সি আৰ্খিপ’ভিছ লিঅ’নভ। মহাকাশ-খোজ দিয়া প্ৰথমগৰাকী ব্যক্তি হিচাপে ইতিহাসৰ অংশীদাৰ। ১৯৬৫ চনৰ ১৮ মাৰ্চ তাৰিখে মহাকাশযান ভকশ্বড-২-ৰপৰা বাহিৰত ১২ মিনিট ৯ ছেকেণ্ড সময় পাৰ কৰি তেওঁ এই গৌৰৱৰ অংশীদাৰ হৈছিল। ১৯৬০ চনত ছোভিয়েট ৰুছিয়াৰ মহাকাশ ভ্ৰমণৰ প্ৰথম প্ৰস্তুতিৰ সময়তে প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত ২০ গৰাকী ব্যক্তিৰ ভিতৰত এগৰাকী আছিল লিঅ’নভ। একেটা গোটৰে য়ুৰি গেগেৰিনে প্ৰথম মহাকাশচাৰী হোৱাৰ গৌৰৱ লাভ কৰিছিল।\nলিঅ’নভ জীৱনৰ দ্বিতীয়টো মহাকাশ ভ্ৰমণৰ বাবে সাজু হৈছিল ১৯৭১ চনত। এই ভ্ৰমণ সফল হ’লে আন এক ইতিহাসৰ অংশীদাৰ হোৱাৰো সুযোগ আছিল। ১৯৭১ চনৰ ৪ জুন তাৰিখে উৎক্ষেপন হ’বলগীয়া ছয়ুজ-১১-ৰ মহাকাশচাৰীৰ বাচনিত আছিল লিঅ’নভ আন দুগৰাকী মহাকাশচাৰী ভেলেৰি কুবাছ’ভ আৰু পিঅ’টৰ ক’ল’ডিন। তিনিওৰে সন্মুখত আছিল মহাকাশ ভ্ৰমণৰ এক ঐতিহাসিক প্ৰত্যাহ্বান। একেটা বৰ্ষৰে এপ্ৰিল মাহৰ ১৯ তাৰিখে ৰুছিয়াই মহাকাশলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল এখন মানৱবিহীন মহাকাশ আস্থান–ছেলুট-১। বিমান দুৰ্ঘটনাত প্ৰাণ হানি হোৱা য়ুৰি গেগেৰিনৰ প্ৰতি সন্মান জনাই ইয়াৰ নাম ৰখা হৈছিল ছেলুট-১। ৰুছিয়াৰ পৰিকল্পনা আছিল এই আস্থানক মহাকাশতে স্থাপন কৰি দিঘলীয়া সময়লৈ বিভিন্ন পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা সম্পন্ন কৰা। মহাকাশ আস্থানৰ যাত্ৰী কঢ়িয়াই প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল ছয়ুজ-১০ নামৰ আন এখন যান। কিন্তু ছয়ূজ-১০-ৰ মহাকাশচাৰীয়ে আস্থানত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ সমৰ্থ নহ’ল। ছয়ুজ-১০ আৰু ছেলুট-১-ৰ মাজত সংযোগ স্থাপনকাৰী দুৱাৰ খোল নোখোৱাৰ বাবে ছয়ুজ-১০-ৰ মহাকাশচাৰীসকল পৃথিৱীলৈ ঘূৰি আহিবলগীয়া হয়। সেয়ে, পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ মাজেৰে ছয়ুজ-১০-ত থকা আসোঁৱাহ দূৰ কৰি ছয়ুজ-১১ প্ৰেৰণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়।\nকিন্তু বিজ্ঞানৰ নিশ্চয়তাৰ ওপৰতো থাকে ভাগ্যৰ কূটিল নিয়ন্ত্ৰণ। ছয়ুজ-১১-কো ভাগ্যৰ চকৰীয়ে বাৰুকৈয়ে ঘূৰাইছিল। ছোভিয়েট ৰুছিয়াৰ পৰিকল্পনা আছিল ছয়ুজ-১১-ৰ যাত্ৰী গৈ ছেলুট-ত অৱতৰণ কৰাৰ পাছত ১২ জুলাইত ৰাওনা হ’ব ছয়ুজ-১২ আন তিনিগৰাকী যাত্ৰীসহ, আৰু ছয়গৰাকী মহাকাশচাৰীয়ে মহাকাশ আস্থানত অতিবাহিত কৰিব এমাহৰপৰা ছয় সপ্তাহলৈ। কিন্তু, এই পৰিকল্পনা কাৰ্যত পৰিণত কৰিবলৈ ছয়ুজ-১১ সফল হোৱাটো আছিল প্ৰথম প্ৰক্ৰিয়া। কিন্তু সকলো ওলট-পালট হ’ল উৎক্ষেপনৰ আগৰ দিনা–৩ জুন ১৯৭১-ৰ দিনটোত।\nতিনিগৰাকী মহাকাশচাৰীৰ এজন কুবাছ’ভৰ হাওঁফাওঁত দেখা গ’ল এটা উখহা অংশ। মস্কোৰ ইনষ্টিটিউট অৱ বায়’মেডিকেল প্ৰবলেমছ-ৰ চিকিৎসকে ভাবিলে কুবাছভৰ বুকুত যক্ষ্মা ৰোগে বাহ লৈছে। লগে লগে সিদ্ধান্ত লোৱা হ’ল ছয়ুজ-১১-ৰ তিনিও মহাকাশচাৰীকে প্ৰেৰণ কৰা নহ’ব। তাৰ ঠাই ল’ব ছয়ুজ-১২-ৰ বাবে সাজু হৈ থকা জৰ্জি ডব্ৰ’ভলস্কি, ভ্লাডিশ্লাভ ভলক্‌ভ আৰু ভিক্টৰ পেটছায়েভ-য়ে। নিৰাশ হ’ল সাজু হৈ থকা তিনিগৰাকী মহাকাশচাৰী। চিকিৎসকে ৰোগ চিনাটো ভুল কৰিছিল। কুবাছ’ভৰ বুকুত সেয়া যক্ষ্মা ৰোগ নাছিল, আছিল সাধাৰণ এলাৰ্জীৰ চিনহে। উৎক্ষেপনৰ এদিন আগেয়ে লোৱা এই সিদ্ধান্তত সন্তুষ্ট হোৱা নাছিল লিঅ’নভ আৰু ক’ল’ডিনে। দুয়ো মুকলিকৈ তৰ্ক কৰিছিল ওপৰৰ বিষয়াৰ লগত। মুখ্য ডিজাইনাৰ ভাছিলি মিশ্বিনে কৈছিল, তেওঁলোকে দুয়োজনেই কিজানি কুবাছভৰ লগত একেটা চাহৰ কাপকে ব্যৱহাৰ কৰিছে, গতিকে তেওঁলোকো ৰোগত আক্ৰান্ত হ’ব পাৰে। খঙতে ক’ল’ডিনে হোটেললৈ আহি জোখতকৈ বেছিকৈ ভড্‌কা পান কৰি মাতাল হৈ পৰি আছিল। লিঅ’নভ অসন্তুষ্ট আছিল যদিও নিজকে চম্ভালি লৈছিল।\nছয়ুজ-১১-ৰ নতুন যাত্ৰীসকলো আনন্দত আত্মাহাৰা হৈ পৰা নাছিল। তেওঁলোকৰ প্ৰশিক্ষণৰ মাত্ৰ চাৰিমাহহে সম্পন্ন হৈছিল। ভলকভৰ বাহিৰে এজনৰো মহাকাশৰ অভিজ্ঞতা নাছিল। ভলকভৰো এখন যানৰপৰা আন এখনলৈ যোৱাৰ অভিজ্ঞতা নাছিল। সেয়ে ৩ জুনৰ দিনা বৈকানীৰত থকা মহাকাশ কেন্দ্ৰৰ কোনো এজন লোকেই শান্তিত কটোৱা নাছিল। পেটছায়েভে সেইদিনা সন্ধিয়া লগ কৰিছিল লিঅ’নভক আৰু তেখেতৰ স্থান লোৱাৰ বাবে ক্ষমা ভিক্ষা কৰিছিল।\nউৎক্ষেপনৰ দিন পিছুৱাই দিয়া হৈছিল ৬ জুনলৈ। ছয়গৰাকী মহাকাশচাৰীকে ৰাষ্ট্ৰীয় কমিছনলৈ নিয়া হৈছিল। সাংবাদিকসকলে আচৰিত হৈ লক্ষ্য কৰিছিল কোঠাটোৰ গোমা পৰিৱেশ। সন্মানসূচক পদযাত্ৰাত লিঅ’নভ আৰু কুবাছভে ভাগ ল’বলৈ আপত্তি কৰিছিল। কুবাছভে কৈছিল, ‘যদি মোৰ অসুখ হৈছে, তেন্তে মোক বাৰণ কৰক!’\nউৎক্ষেপনৰ দিনা কোনেও মনৰ খেদ ৰখা নাছিল। লিঅ’নভ আৰু সংগীসকলে হাঁহি হাঁহি ড’ব্ৰভলস্কি, ভলকভ আৰু পেটছায়েভ-ক শুভেচ্ছা জনাইছিল। মস্কোৰ সময়মতে ৰাতিপুৱা ৭:৫৫ মিনিটত তেওঁলোকক লৈ উৰা মাৰিছিল ছয়ূজ-১১। পিছদিনা তেওঁলোক উপস্থিত হৈছিল ছেলুট-১-ত। টেলিভিছনৰ পৰ্দাত তেওঁলোকৰ ছবি ৰুছিয়াত দেখা গৈছিল। তিনিটা সপ্তাহ তেওঁলোকে ছেলুট-১-ত কটাইছিল। তেওঁলোকে ওজনহীন অৱস্থাত কেবাটাও পৰীক্ষা সম্পন্ন কৰিছিল, নিয়মিত ব্যয়াম কৰিছিল, গ্ৰহ-নক্ষত্ৰৰ বিভিন্ন তথ্য লৈছিল। সৰু-সুৰা দুই এটা অঘটন নঘটাকৈ থকা নাছিল। ১৬ জুনৰ দিনা ভলকভে ভূ-স্থিত নিয়ন্ত্ৰণ কক্ষলৈ জৰুৰী বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিছিল–‘আস্থানৰ ভিতৰত এখন পৰ্দা।’ ভূ-স্থিত বাৰ্তাগ্ৰহণকাৰীয়ে নুবুজি সুধি পঠিয়াইছিল–‘পৰ্দা! কিহৰ পৰ্দা! আমি বুজা নাই!’ ভলকভে মুখৰ ভিতৰতে ওভোত মাত এটা মাতি আকৌ কৈছিল–‘জুই লাগিছে বোপাই, জুই!’ ভূ-স্থিত নিয়ন্ত্ৰণ কক্ষই পাহৰিয়েই গৈছিল যে জৰুৰী অৱস্থাৰ বাবে কিছুমান সাংকেতিক শব্দ তৈয়াৰ কৰা হৈছিল, যাতে আনে সহজে ধৰিব নোৱাৰে। যি নহওক, নিৰ্বিঘ্নে জুই নিৰ্বাপিত কৰা হৈছিল।\n১৮ জুন আছিল পেটছায়েভৰ ৩৮-তম জন্মদিন। ছেলুট-ৰ ভিতৰতে তেওঁ জন্মদিন পালন কৰিছিল। মহাকাশত জন্মদিন পালন কৰা তেখেতেই আছিল প্ৰথম ব্যক্তি। তেওঁলোকে ইতিমধ্যে মহাকাশত সৰ্ব্বোচ্চ সময় কটোৱাৰ ৰেকৰ্ডো ভংগ কৰিছিল। ৰুছিয়াত তেওঁলোক পৰিণত হৈছিল মহানায়কত। ৰুছিয়াৰ গাভৰুৰ সপোনৰ ৰাজকুমাৰ হৈ পৰিছিল দেখনিয়াৰ চেহেৰাৰ ভলকভ।\n২৯ জুনত তেওঁলোকে ছেলুট-১ এৰি ছয়ুজ-১১ যানত সোমাইছিল। ড’ব্ৰ’ভল্‌স্কিয়ে দুয়োখন যানৰ মাজৰ দুৱাৰখন বন্ধ কৰিছিল। কিন্তু দুৱাৰখন সঠিকভাৱে বন্ধ হোৱাৰ সংকেত দিয়া যন্ত্ৰটোৱে দেখুৱাই আছিল দুৱাৰখন সঠিককৈ বন্ধ হোৱা নাই। তেওঁ পুনৰাই চেষ্টা কৰিলে। কিন্তু যন্ত্ৰটোৱে একেই সংকেত দি থাকিল। এই দুৱাৰখন সঠিকভাৱে বন্ধ হোৱাটো অতি আৱশ্যক। অন্যথা ছয়ুজ-১১ আস্থানৰপৰা আঁতৰি অহাৰ সময়ত সেই দুৱাৰেৰে চাপ উৰুখি নিয়ন্ত্ৰিত চাপ বাহাল নাথাকিব আৰু তিনিওগৰাকী মহাকাশচাৰীৰ বাবে সেয়া হ’ব অন্তিম ক্ষণ। চাপৰোধী পোছাক তেওঁলোকক দিয়া হোৱা নাছিল। নিয়ন্ত্ৰণ কক্ষৰপৰা আন এগৰাকী মহাকাশচাৰী এলেক্সি য়েলিছেয়েভে শান্ত কণ্ঠে তেওঁলোকক কৈ গৈছিল দুৱাৰখন বন্ধ হোৱাটো নিশ্চিত কৰিবলৈ কি কৰিব লাগিব। সংবেদক যন্ত্ৰটোৱে এটা সৰু কাৰিকৰী অসুবিধাৰ বাবে সঠিকভাৱে দুৱাৰখন বন্ধ হোৱাটো দেখুৱাব পৰা নাছিল। সংবেদক যন্ত্ৰৰ মুখত এটা সৰু টেপ মাৰি তাক নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হ’ল। সকলোৱে স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলালে।\nকেইটামান মিনিটৰ পাছতেই মস্কোৰ সময়ানুযায়ী ৰাতি ৯:২৫ মিনিটত ছয়ুজ-১১ ছেলুট-১-ৰপৰা বিচ্ছিন্ন হ’ল আৰু পৃথিৱী অভিমুখে যাত্ৰা আৰম্ভ হ’ল। ধীৰে ধীৰে যানৰ খিৰিকীৰে দেখা গ’ল ছেলুট-১ সৰু হৈ অহা। পৃথিৱীৰ দৃশ্য খিৰিকীত বহল হৈ আহিল। প্ৰায় তিনি ঘণ্টা পাছত দক্ষিণ আমেৰিকাৰ চিলিৰ ওপৰৰ মহাকাশত ড’ব্ৰ’ভল্‌স্কি আৰু ভলকভে যানখনৰ ইঞ্জিনৰ নিৰ্দিষ্ট দিশত অনাৰ পাছত কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ হাতত বিশেষ একো নাথাকিল। ছয়ুজ-১১ যানৰ বেছিভাগ কাৰ্যই স্বয়ং-নিয়ন্ত্ৰিত আছিল। তিনিও মহাকাশচাৰী উভতি্ছিল ঘৰলৈ। সেইদিনা প্ৰায় ১২:১৬-ত ছয়ূজ-১১ আৰু নিয়ন্ত্ৰণ কক্ষৰ মাজত শেষ বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল। অৱশ্যে বাৰ্তা সম্পৰ্কে এতিয়াও নিশ্চত তথ্য পোৱা নাযায়। চৰকাৰীভাৱে জনোৱা মতে শেষবাৰৰ বাবে মিছন কমাণ্ডেণ্ট নিক’লাই কামানিনে মহাকাশচাৰীৰ দলটোক শুভ প্ৰাত্যাগমনৰ বাবে শুভেচ্ছা জনাইছিল। মহাকাশ ঐতিহাসিক পিটাৰ স্ম’ল্ডাৰছৰ মতে ড’ব্ৰ’ভল্‌স্কিয়ে শেষ বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিছিল ‘ওভতনি ব্যৱস্থা আৰম্ভ কৰা হ’ল’, আনহাতে এলেক্সি য়েলিছেয়েভ-ৰ মতে ভলকভে ধেমেলীয়াকৈ কৈছিল কনিয়াক (cognac) সাজু কৰিবলৈ। কনিয়াক পাৰম্পৰিকভাৱে ঘৰলৈ ওভতা পৰিজনলৈ যঁচা হয়।\n১:৩৫ মিনিটত যানখনৰ ওভতনি-ইঞ্জিন (retrofire) চালু হৈছিল। তাৰ পাছতেই কক্ষীয় আৰু যন্ত্ৰপাতিৰ অংশসমূহ পৃথক হৈছিল আৰু যানখনে প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ সঠিক দিশত উপনীত হৈছিল। ন মিনিট পাছত মধ্য ফ্ৰান্সৰ মহাকাশত পৰিকল্পনা মতেই যানখনৰ আন দুটা অংশ পৃথক হৈ পৰিছিল, আৰু যানখনে সঠিক অৱতৰণ স্থানলৈ আগবাঢ়িছিল। অৱতৰণৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰা হৈছিল ৰুছিয়াৰ জেজকেজগেন নামৰ চহৰৰ দুশ কিল’মিটাৰ আঁতৰৰ এক মানৱবিহীন অংশলৈ। যানখনৰপৰা কোনো বাৰ্তা নহা বাবে নিয়ন্ত্ৰণ কক্ষত উদ্বিগ্নতা বিৰাজ কৰিছিল। যানখনলৈ বাৰে বাৰে ৰেডিঅ’ বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল। কিন্তু কোনো উত্তৰ অহা নাছিল। কোনেও জনা নাছিল ওভতনি ইঞ্জিনে ঠিকমতে কাম কৰিছেনে নাই। ৰাতিপুৱা ১:৫৪ মিনিটত ছয়ুজ-১১-ই ছোভিয়েট ভূ-খণ্ডত সোমাইছিল। ৰেডাৰত যানখনৰ অস্তিত্ব ধৰা পৰিছিল যদিও চাৰিওফালে উচ্চ-উষ্ণতাৰ প্লাজমাৰে আবৃত্ত হৈ থকা বাবে ৰেডিঅ’ সংকেত পাব পৰা হোৱা নাছিল। সকলোৱে ভাবিছিল একে কাৰণতে ৰেডিঅ’ বিকল থকাৰ কাৰণে যানখনৰ লগত ৰেডিঅ’ যোগাযোগ সম্ভৱ হোৱা নাছিল।\nজেজকেজগেনৰ ওচৰত সাজু হৈ আছিল এখন ii-১৪ বিমান আৰু চাৰিখনকৈ হেলিকপ্টাৰেৰে উদ্ধাৰকাৰী বাহিনী। ৰাতিপুৱা ২:০২ মিনিটত ছয়ুজ-১১-ৰ পেৰাচুট খোল খাইছিল ধীৰে ধীৰে যানখন নামি আহিছিল নিৰ্ধাৰিত অৱতৰণ স্থলীলৈ। উদ্ধাৰকাৰী বাহিনীয়ে খবৰ পঠিয়াইছিল যানখন ধীৰে ধীৰে নামি আহিছে। যানখনৰপৰা ৰেডিঅ’ সংকেতো তেওঁলোকে লাভ কৰিছে। কিন্তু কোনো এজন যাত্ৰীৰ লগতে সংযোগ কৰিব পৰা হোৱা নাই। নিয়ন্ত্ৰণ কক্ষত বাৰ্তাটোৱে আনন্দৰ লহৰ তুলিছিল। খন্তেক পাছতে হেলিকপ্টাৰৰপৰা বাৰ্তা আহিছিল–‘যানখনে অৱতৰণ কৰিছে আমি কাষতে নামিবলৈ গৈ আছোঁ।’ নিয়ন্ত্ৰণ কক্ষত সকলোৱে অধীৰ আগ্ৰহেৰে বাট চাইছিল পাছৰটো বাৰ্তালৈ। হেলিকপ্টাৰৰপৰা যাত্ৰীসকলৰ অৱস্থাৰ বিৱৰণ আৰু তেওঁলোকক লৈ অনাৰ বাতৰি। তাৰপাছতেই কেইবামাহ জোৰা এই পৰিশ্ৰমৰ সফল সমাপ্তি। মহাকাশত আৰু এটা বিজয়ৰ সোণৰ পদক।\nকিন্তু ৰেডিঅ’ত অহা বাৰ্তাটোৱে স্তব্ধ কৰি দিছিল নিয়ন্ত্ৰণ কক্ষৰ গুণগুণনি। হতবাক হৈ সকলো ৰৈ গৈছিল। কমাণ্ডেণ্ট ক’মানিনে নিজৰ কাণকেই বিশ্বাস কৰিব পাৰিছিল। বাৰ্তা আহিছিল। মাত্ৰা তিনিটা সংখ্যাৰ: ১-১-১\n১-১-১! মাত্ৰ তিনিটা সংখ্যাৰ এটা চমু সাংকেতিক বাৰ্তা। কিন্তু ইয়াৰ অন্তৰ্নিহিত অৰ্থই সমগ্ৰ ছোভিয়েটক জোকাৰি গৈছিল। ছোভিয়েট মহাকাশ সংস্থাই গোপনীয়তাৰ বাবে বেছিভাগ বাৰ্তাকে সাংকেতিক ৰূপ দি লৈছিল। অৱশ্যে এই গোপনীয়তাৰ প্ৰয়োজন বোধকৰো নাছিল। মহাকাশচাৰীৰ স্বাস্থ্যৰ অৱস্থা বুজাবলৈ পাঁচটা সংকেত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। সম্পূৰ্ণ সুস্থ – ৫, সাধাৰণ কোনো সমস্যা বা আঘাত – ৪, গুৰুতৰ আঘাত বা ৰোগ কিন্তু প্ৰাণৰ শংকা নাথাকিলে – ৩, প্ৰাণৰ শংকা থকা গুৰুতৰ অৱস্থাৰ বাবে – ২, আৰু ১ – মৃত। ১-১-১ বাৰ্তাটোৱে তিনিও গৰাকী মহাকাশচাৰীৰ স্বাস্থ্যৰ বিৱৰণ দিছিল আৰু খবৰ দিছিল মহাকাশ অভিযানৰ এটা শোকাবহ পৰিণতিৰ। কিন্তু দুখৰ লগতে প্ৰতিজন ভূ-কৰ্মীকে চুই যোৱা আনটো অনুভূতি আছিল আশ্চৰ্যৰহে। কমাণ্ডেন্ট ক’মানিনে আকৌ সুধিছিল ‘বাৰ্তাটো সম্পূৰ্ণ নিশ্চিতনে?’ নিস্তব্ধ হৈ পৰা কোঠাটোত ৰেডিঅ’ৰ আনটো কণ্ঠস্বৰ ভাঁহি আহিছিল, ‘ছাৰ, আমি নিসন্দেহ।’ মাতটো কঁপিছিল।\nকোঠাটো নিতাল মাৰিছিল। স্তম্ভিত মুখবোৰ চুই গৈছিল বেদনাৰ ৰেঙণিয়ে। তললৈ মুখ কৰি ৰৈছিল ক’মানিন, এলেক্সি য়েলিছেয়েভ। অভিযানৰ কেউটাদিনেই ডব্ৰ’ভলস্কি আৰু সংগীসকলৰ লগত যোগাযোগ ৰাখি থকা য়েলিছেয়েভৰ বুকুখন গোট মাৰি গৈছিল। বাৰে বাৰে তেওঁ নিজকে সুধিছিল কি হ’ল? ক’ত ভুল হ’ল? খন্তেক পাছতে ক’মানিনে নিজৰ কৰ্তব্য স্থিৰ কৰি ল’লে। য়েলিছেয়েভ আৰু সামৰিক বাহিনীৰ মূধা-ফুটা বিষয়াৰ স’তে তেওঁলোক আকাশ-মাৰ্গেৰে অৱতৰণস্থলীলৈ ৰাওনা হ’ল।\nশোকাবহ বাতিৰটো পোৱাৰ লগে লগে এলেক্সি লিঅ’নভ-ৰ মনত কেবাটাও অনুভূতিয়ে খেলি গৈছিল। ভাগ্যৰ চকৰী আনফালে নুঘূৰা হ’লে এই যানখনত থাকিব লাগিছিল তেখেত। মৃতকৰ তালিকাত হয়তো থাকিলহেঁতেন তেখেতৰ নাম। ভাতৃ-সদৃশ কেউজন মহাকাশচাৰীৰে অকাল-মৃত্যুৰ খবৰে সেয়ে আন্দোলিত কৰিছিল লিঅ’নভৰ মন। পৰা হ’লে তেৱোঁ গুচি গ’লহেঁতেন অৱতৰণস্থলীলৈ, মহাকাশ বিজয় অভিযানৰ শ্বহীদ তিনিজনক নিজ হাতেৰে শেষ সন্মান জনাবলৈ। কিন্তু সেয়া সম্ভৱ নাছিল, সেয়ে তেওঁ মনোনিবেশ কৰিছিল তেওঁলোকৰ স্থানত নিজেই থকাহেঁতেন তেওঁ কিবা কৰিব পাৰিলেহেঁতেন নেকি? মহাকাশৰ পৰিবেশে বাৰু মানুহকেইজনৰ মৃত্যু মাতি আনিছিল নেকি? মানৱ দেহ বাৰু ভাৰসাম্যহীনতাৰ অৱস্থা সহিবলৈ অসমৰ্থ নেকি? আকৌ তেখেতৰ মনত পৰিছিল, প্ৰশিক্ষণকালত তেৱেঁই সকলোকে সকিয়াই দিছিল বায়ুশূন্যতাৰোধী দুৱাৰখন বন্ধ হোৱাৰ সময়ত স্বয়ংক্ৰিয় ব্যৱস্থাৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ নিৰ্ভৰ নকৰি নিজে এবাৰ চাই ল’বলৈ। সেই দুৱাৰখনেই কাল হ’ল নেকি? কিন্তু তাৰ আগতে জানিবলগীয়া কথাটো আছিল – দুৰ্ভগীয়া মহাকাশচাৰী কেইজনৰ মৃত্যুৰ কাৰণ কি?\nঅৱতৰণ স্থলীতো একেটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ বিচৰা হৈ আছিল। উদ্ধাৰকাৰী দলটোৱে জনাইছিল। ছয়ূজ-১১ যানখন মাটিত একটীয়া হৈ পৰিছিল সেয়ে দুৱাৰখন খোলাটো কঠিন আছিল। কিন্তু বাহিৰৰপৰা যানখনত কোনো খুঁত লগা নাছিল। বাহিৰৰপৰা যানখন আছিল সম্পূৰ্ণ অক্ষত। সেয়ে ভিতৰৰ অৱস্থাৰ কথা তেওঁলোকে কল্পনাও কৰা নাছিল। দুৱাৰ খুলি মহাকাশচাৰী কেইজনক উলিয়াবলৈ অলপ সময় লাগিছিল। কিন্তু ভিতৰলৈ চাই তেওঁলোকে দেখিছিল এজনো মহাকাশচাৰীয়ে লৰচৰ কৰা নাই। মুখত তেওঁলোকৰ তেজৰ দাগ। ওপৰা-ওপৰকৈ পৰি আছিল তিনিওজন। ওচৰৰপৰা চাই তেওঁলোক শিঁহৰিত হৈ গৈছিল। মহাকাশচাৰীকেইজনৰ মুখত আছিল ক’লা-নীলা চমকা, নাক আৰু কাণেৰে বৈ অহা তেজ ডোঙা বান্ধি ৰৈছিল। ডিঙিৰ নাড়ী পৰীক্ষা কৰি বুজিছিল কেউজনৰে প্ৰাণবায়ুয়ে মেলানি মাগিছে। ড’ব্ৰ’ভলস্কিৰ দেহটো তেতিয়াও সম্পূৰ্ণ শীতল হৈ যোৱা নাছিল। উদ্ধাৰকাৰী বাহিনীয়ে লগে লগেই ‘শ্বাস-হৃদ-পুনৰজীৱন’ (cardiopulmonary resuscitation) দিয়াৰ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু কোনো ফল নধৰিলে।\nপাছদিনা সমগ্ৰ পৃথিৱীয়ে খবৰটো পাইছিল। ৰুছিয়াৰ শোকৰ কলৰৱ উঠিছিল। ৰাষ্ট্ৰীয় শোকপালনৰ ঘোষণা কৰা হৈছিল। মহাকাশ আস্থানত থকাৰ সময়ত তিনিও মহাকাশচাৰীয়ে টেলিভিজনৰ যোগেৰে ৰাইজৰ লগত যোগাযোগ ৰাখি আছিল। তেওঁলোক হৈ পৰিছিল সকলোৰে বুকুৰ আপোন। মস্কোৰ ৰাজপথত উচুপি উঠিছিল বহুতো ৰুছীয়ে।\nকিন্তু সেই শোকৰ মাজতো বহুতেই নিজৰ কৰ্তব্যত নিমগ্ন হৈ আছিল সেই মৃত্যুৰ কাৰণ জানিবলৈ। মৃতদেহ ব্যৱচ্ছেদ কৰি জানিব পৰা গৈছিল মৃত্যুৰ কাৰণ আছিল হঠাতে উদ্ভৱ হোৱা বায়ুশূন্য অৱস্থা। মৃত্যুৰ কেইটামান ছেকেণ্ড আগলৈও তেওঁলোক আছিল সুস্বাস্থ্যৰেই। তথ্য-ভঁৰালত জমা থকা শাৰীৰিক তথ্য পৰীক্ষাত দেখা গৈছিল হঠাৎ তেওঁলোকৰ নাড়ীৰ স্পন্দন অত্যন্ত বাঢ়িছিল। কেইটামান ছেকেণ্ডৰ পাছতেই বাঢ়ি যোৱা নাড়ীৰ স্পন্দন ক্ষীণ হৈ আহি চিৰদিনলৈ স্তব্ধ হৈ পৰিছিল। সাগৰ-পৃষ্ঠৰপৰা প্ৰায় ৮০ মাইল উচ্চতাত কক্ষীয় আৰু যন্ত্ৰপাতিৰ অংশবোৰ পৃথক হৈছিল, তাৰ বাবে সময়ৰ প্ৰয়োজন হৈছিল প্ৰায় ০.৬ ছেকেণ্ড। ৰাতিপুৱা ১:৪৭:২৬ বজাত (মস্কো সময়ানুযায়ী) যানখনৰ ভিতৰৰ বায়ুচাপ আছিল সম্পূৰ্ণ স্বাভাৱিক অৱস্থাত ৯১৫ মিমি পাৰাস্তম্ভ। ইয়াৰ দুই ছেকেণ্ড পাছত কক্ষীয় অংশ পৃথক হৈছিল। কিন্তু ১১৫ ছেকেণ্ড যানৰ ভিতৰৰ বায়ুচাপ কমি ৫০ মিমি পাৰাস্তম্ভ পাইছিল আৰু নামি গৈয়েই আছিল। অৰ্থাৎ ব্যৱহাৰিকভাৱে ভিতৰখন ইতিমধ্যে বায়ুশূন্য হৈ পৰিছিল। ইয়াৰ অৰ্থ আছিল স্পষ্ট। মহাকাশ বা ভাৰসাম্যহীনতাৰ কোনো দীৰ্ঘম্যাদী কাৰণ তেওঁলোকৰ মৃত্যুৰ বাবে দায়ী নাছিল। দায়ী আছিল কিবা এটা যান্ত্ৰিক বিজুতি। যাৰ কাৰণে যানৰ ভিতৰখন বায়ুশূন্য হৈ পৰিছিল আৰু তিনিওজনে আঁকোৱালি ল’বলগীয়া হৈছিল শীতল মৃত্যুক।\nলিঅ’নভৰ সন্দেহেই শুদ্ধ আছিল নেকি? বায়ুশূন্যৰোধী দুৱাৰখন কোনো কাৰণত সম্পূৰ্ণৰূপে বন্ধ হোৱা নাছিল, বা হঠাতেই খোল খাই গেছিল। সেয়াই আছিল আটাইতকৈ বিশ্বাসযোগ্য কাৰণ। কিন্তু প্ৰশ্ন উঠিছিল সেইটো কেনেকৈ হ’বলৈ পালে।\nছোভিয়েট মহাকাশ অভিযানৰ প্ৰায়ভাগ যানৰে উৎক্ষপেন আৰু অৱতৰণ আছিল স্বয়ংচালিত। ইয়াৰ বিপৰীতে নাছাৰ যানসমূহৰ অৱতৰণত মহাকাশচাৰীয়ে নিয়ন্ত্ৰণৰ ব্যৱস্থা থাকিছিল। দুয়োটা ব্যৱস্থাৰে নিজস্ব সুবিধা-অসুবিধা আছিল। সম্পূৰ্ণ স্বয়ংচালিত হোৱাৰ বাবে ৰুছিয়াৰ মহাকাশচাৰী প্ৰশিক্ষণ তুলনামূলকভাৱে সহজ আছিল আৰু ভূ-স্থিত কেন্দ্ৰপৰাই সকলো নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবপৰা গৈছিল, কিন্তু অসুবিধাৰ কথাটো আছিল কেনেবাকৈ স্বয়ংচালিত ব্যৱস্থাত বিজুতি ঘটিলে মহাকাশচাৰীসকল অসুবিধাত পৰিছিল আৰু লগে লগে নিজৰ হাতলৈ নিয়ন্ত্ৰণ নিয়াৰ বাবেও তেওঁলোকৰ প্ৰশিক্ষণ যথেষ্ট নাছিল।\nছয়ুজ-১১-ৰ অৱতৰণ প্ৰণালীও আছিল স্বয়ংচালিত। বায়ুশূন্যতাৰোধী দুৱাৰখন খোল খাব লাগিছিল পৃথিৱীত অৱতৰণ কৰাৰ পাছত। কিন্তু লিঅ’নভে মন কৰিছিল যে হো-হোৱাই যানখন নামি অহাৰ সময়ত নিৰ্ধাৰিত সময়তকৈ কেইছেকেণ্ডমান আগতেই যদি দুৱাৰখন খোল খাই যায়, তেতিয়াও দুৰ্ঘটনাটো হ’ব মৰ্মন্তুদ। সেয়ে, তেওঁ প্ৰশিক্ষণকালত কৈছিল সেই দুৱাৰখন বন্ধ কৰাৰ সময়ত স্বয়ংক্ৰিয় ব্যৱস্থাৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ নিৰ্ভৰ নকৰি দুয়োটা ভাল্ভ নিজেই একোবাৰ বন্ধ কৰি ল’বলৈ। কিন্তু জনা গৈছিল মহাকাশচাৰীকেইজনে নিজাকৈ দুৱাৰখন পুনৰ পৰীক্ষা কৰা নাছিল। সেই বাবেই দুৱাৰখন নিৰ্ধাৰিত সময়তকৈ কেইছেকেণ্ডমান আগেয়ে খোলা খাইছিল।\nলিঅ’নভৰ বাবে দ্বিতীয় প্ৰশ্নটো আছিল–এবাৰ দুৱাৰখন খোল খাই বায়ু ওলাই যাবলৈ আৰম্ভ কৰাটো জনাৰ পাছত কৰিবলৈ কিবা আছিল নেকি? যানখনত নথীবদ্ধ তথ্যৰপৰা জনা গৈছিল দুৱাৰখন খোল খোৱাৰ আগে আগে তিনিওগৰাকী মহাকাশচাৰীৰে হৃদযন্ত্ৰ গতি আছিল ৭০-ৰপৰা ১২০ প্ৰতি মিনিটৰ ভিতৰত। কিন্তু দুৱাৰখন খোলাৰ ছেকেণ্ড পাছতেই হৃদযন্ত্ৰৰ কম্পন বৃদ্ধি পাইছিল ১১৪-ৰপৰা ১৮০-লৈ। ইয়াৰে ৫০ ছেকেণ্ডৰ পাছতেই তেওঁলোকৰ মৃত্যুৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হৈছিল কাৰণ তথ্য-ভাণ্ডাৰত হৃদযন্ত্ৰ গতি ৪২ প্ৰতি মিনিট সঞ্চিত হৈছিল। কিন্তু তেতিয়ালৈ তিনিও হয়তো সংজ্ঞাহীন হৈ পৰিছিল বা সংজ্ঞা থাকিলেও কোনো সিদ্ধান্ত লৈ কাম কৰিব পৰা মগজুৰ শক্তি তেওঁলোকৰ নাছিল। দেহকেইটা পৰি থকা স্থানৰপৰা বুজা গৈছিল দুৱাৰখনৰ আটাইতকৈ ওচৰত আছিল ড’ব্ৰভলস্কি আৰু পেটছায়েভ, তেওঁলোকে নিশ্চয় দুৱাৰখন বন্ধ কৰাৰ চেষ্টাও কৰিছিল। কিন্তু তেওঁলোকৰ হাতত সিমান সময় নাছিল। লিঅ’নভে পাছত দুৱাৰখন বন্ধ কৰিবলৈ ৫২ ছেকেণ্ড সময় লৈছিল। দুৰ্ঘটনাৰ সময়ত সেয়ে মহাকাশচাৰী কেইজনে কৰিব পৰা একোৱেই নাছিল। কিন্তু প্ৰতিৰোধৰ উপায় আছিল অতি সহজ। অৱতৰণৰ সময়ছোৱাত যদি মহাকাশচাৰী কেইজনে মহাকাশৰ চাপ-নিয়ন্ত্ৰিত পোছাক পৰিধান কৰি থাকিলহেঁতেন, তেন্তে দুৰ্ঘটনাৰ দ্বাৰা কোনো হানি নহ’লহেঁতেন।\nছয়ুজ-১১-ৰ দুৰ্ঘটনাৰ কাৰণ জানিবৰ বাবে নাছাও ব্যগ্ৰ হৈ আছিল। তেওঁলোকেও একেটা অনুমানকে কৰিছিল। কিন্তু নিশ্চিত হ’বলৈ দুবছৰ সময় লৈছিল। কাৰণ ৰুছিয়াই সমগ্ৰ দুৰ্ঘটনাৰ কাৰণ দুটা বছৰৰ পাছতহে ৰাজহুৱা কৰিছিল। আনকি দুৰ্ঘটনাৰ পাছত প্ৰাৰম্ভিক ৰিপোৰ্টতো অভিযানটোৰ সফলতাৰ কথাখিনিহে ঘাইকৈ বিৱৰিছিল।\nছয়ুজ-১১-ৰ শোকাবহ পৰিণতিয়ে মহাকাশ অভিযানৰ ক্ষেত্ৰত কেইটামান বুনিয়াদী সালসলনি লৈ আনিছিল। এই দুৰ্ঘটনাৰ পাছতেই উৎক্ষেপন, অৱতৰণ আৰু এখন যানৰপৰা আনখনলৈ যোৱাৰ সময়ত মহাকাশচাৰীৰ পোছাক পৰিধান কৰাটো বাধ্যতামূলক কৰা হয়। সুখৰ কথা যে ছয়ুজ-১১-ৰ পাছত একেটা কাৰণত আৰু কোনো মহাকাশচাৰীৰ প্ৰাণ আজিলৈ যোৱা নাই। ৰুছিয়াৰ মহাকাশযানৰ ডিজাইনত বুনিয়াদী কিছুমান সালসলনি কৰা হয়। মহাকাশ অভিযানত এই শোকাবহ দুৰ্ঘটনাৰ পাছতেই প্ৰতিযোগিতাৰ পৰিৱৰ্তে দেশসমূহৰ মাজত সহযোগিতাৰ মনোভাৱ গঢ়ি উঠে। ১৯৭৫ চনত আমেৰিকা আৰু ছ’ভিয়েট ৰুছিয়াৰ যৌথ উদ্যোগত প্ৰেৰণ কৰা হয় এপল’-ছয়ুজ মহাকাশ অভিযান। এই সন্মানীয় অভিযানৰ অধিনায়কৰ পদত আছিল এলেক্সি লিঅ’নভ।\nআনহাতে প্ৰস্তাৱিত ছয়ুজ-১২ অভিযান দুটা বছৰ পিছুৱাই দিয়া হয়। তিনিগৰাকীৰ সলনি দুজনকৈ মহাকাশচাৰী নিবৰ বাবে ছয়ুজ-১২ সম্পূৰ্ণৰূপে নতুনকৈ ডিজাইন কৰা হৈছিল। ছয়ুজ-১২ অভিযান আছিল সম্পূৰ্ণ সফল। অৱশ্যে ছয়ুজ-১১-ৰ দুৰ্ঘটনাৰ বাবে ৰুছিয়াৰ মহাকাশ আস্থানৰ পৰিকল্পনা বিফল হয়। ছয়ুজ-১১-ৰ পাছত মহাকাশ যাত্ৰা পিছুৱাই দিয়াৰ বাবে ইন্ধনৰ অভাৱত ছয় মাহ পাছত ছেলুট-১ বিকল হৈ পৰে আৰু ইয়াৰ কক্ষীয় চ্যুতি ঘটাই প্ৰশান্ত মহাসাগৰত নিক্ষেপ কৰি ধ্বংস কৰা হয়। পাছৰটো মহাকাশ আস্থান মিৰ স্থাপন কৰা হয় ১৫ বছৰ পাছত ১৯৮৬ চনত, মিৰ মূলতঃ ৰুছিয়াৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত হ’লেও ইয়াৰ উৎক্ষেপন আৰু পৰিচালনাত ছ’ভিয়েট ৰুছিয়াৰ আৰু আমেৰিকাৰ নাছাই সমিলমিলেৰে কাম কৰিছিল। ১৯৮৬ চনৰপৰা ২০০১ চনলৈ মিৰ কাৰ্যক্ষম হৈ থাকি মহাকাশত সুদীৰ্ঘকাল থকা মানৱনিৰ্মিত অংশৰ ৰেকৰ্ড স্থাপন কৰে।\nছয়ুজ-১১-ৰ তিনিটা প্ৰাণৰ বিনিময়ত মহাকাশ অভিযান আগতকৈ আৰু নিৰাপদ হয়। মহাকাশযানৰ উন্নতি আৰু নিৰাপত্তা ব্যৱস্থাত নতুন চিন্তাৰ বিকাশ হয়। মহাকাশ বিজয়ৰ বাবে নিজৰ প্ৰাণৰ বৰঙনি যোগাই ড’ব্ৰ’ভলস্কি, পেটছায়েভ আৰু ভলকভ পৰিগণিত হ’ল নমস্যৰ শ্বহীদৰ শাৰীত।\nমিছা কম নে সঁচা কম – ড. লোচন শইকীয়া


গল্পঃ জামু গছজোপা / কৃষণ চন্দৰ\nHomeঅনূদিত গল্পগল্পঃ জামু গছজোপা / কৃষণ চন্দৰ\ntranslatorsassam June 05, 2020\nমূল গল্পঃ জামুন কা পেড়\nগল্পকাৰঃ কৃষণ চন্দৰ\nঅনুবাদঃ সঞ্জীৱ মজুমদাৰ\nযোৱানিশা প্ৰবল ধুমুহা আহিছিল। ৰাজ্যিক সচিবালয়ৰ আগফালে থকা বাগানখনৰ পুৰণি প্ৰকাণ্ড জামু গছজোপা উভালি পৰিল। ৰাতিপুৱা বাগানৰ মালীজনে লক্ষ্য কৰিলে যে গছজোপাৰ তলত চেঁপা খাই মানুহ এজন পৰি আছে। কথা বিষম দেখি মালীজন দৌৰি দৌৰি চাপ্ৰাছীৰ ওচৰলৈ, চাপ্ৰাছীজন দৌৰি দৌৰি ক্লাৰ্কৰ ওচৰলৈ, ক্লাৰ্কজন দৌৰি দৌৰি চুপাৰিটেণ্ডেন্টৰ ওচৰলৈ গ'ল। চুপাৰিটেণ্ডেন্টজন দৌৰি দৌৰি বাগানলৈ আহিল। বেচ কিছুসময়ৰ ভিতৰতেই গছৰ চেপাত পৰি থকা মানুহজনৰ আশেপাশে বহু মানুহ একত্ৰিত হ'ল।\n"ইছ্ ৰাম, গছ জোপাত যে কিমান জামু লাগিছিল।" এজন ক্লাৰ্কে কলে।\n"জামুবোৰ কিন্তু বৰ ৰসাল আছিলদেই।" অইন এজন ক্লাৰ্কে কলে।\n"ফলৰ বতৰত কিমানবাৰ যে মোনা ভৰাই ভৰাই নিছিলো। মোৰ ল'ৰা-ছোৱালীকেইটাই জামু বুলি কলেই কব নোৱাৰা হৈ পৰে।" এইবুলি ক‌ওতেই আন এগৰাকী ক্লাৰ্কৰ ডিঙিটো সোপামাৰি ধৰিলে।\n"কিন্তু মানুহজনৰ কি হব?"\nমালীজনে গছৰ চেপাত পৰি থকা মানুহজনৰ ফালে চাই ইঙ্গিত দিলে।\n"উম্ মানুহজন!" এইবুলি চুপাৰিটেণ্ডেন্টজন চিন্তান্বিত হৈ পৰিল।\n"জানো, মৰিলে নে জীয়াই আছে এতিয়াও?" এজন চাপ্ৰাছীয়ে সুধিলে।\n"মৰিল চাগৈ। ইমান গধূৰ গছজোপা পৰাৰ পিছত জীয়াই থকাটো সম্ভৱ হব জানো?" অইন এজন চাপ্ৰাছীয়ে কলে।\n"নাই ম‌ই জীয়াই আছো।"\nগছৰ চেপাঁত পৰি থকা মানুহজনে কেঁকাই কেঁকাই কোনোৰকম কলে।\n"জীয়াই আছে?" এজন ক্লাৰ্কে বৰ আচৰিত হৈ কলে।\n"গছজোপা অঁতৰাই ইয়াক উলিয়াই আনিব লাগে।" মালীয়ে মত দিলে।\n"কামটো মস্কিল আছে, বৰ সহজে নহব।" এজন ভাগৰুৱা আৰু পেটুৱা চাপ্ৰাছীয়ে কলে।\n"গছজোপাৰ ডালবোৰ শকত আৰু বৰ ভাৰীও হব।"\n"কিনো মস্কিল আছে?" মালীয়ে কলে।\n"চুপাৰিটেণ্ডেন্ট চাহাবে অনুমতি দিলে আমি পোন্ধৰ-বিছজন মালী, চাপ্ৰাছী আৰু ক্লাৰ্ক, সকলোৱে মিলি বল দিলে, গছজোপাৰ তলৰ পৰা মানুহজনক উলিয়াব নিশ্চয় পাৰিম।"\n"হয়, মালীয়ে ঠিক কথা কৈছে।"কেবাজনো ক্লাৰ্কে একেলগে কলে। "জোৰ লগা, আমি আছো।"\n"এক মিনিট ৰবা।" চুপাৰিটেণ্ডেন্টে ক'লে- "ম‌ই আগতে আণ্ডাৰ চেক্ৰেটাৰী চাহাবৰ সতে কথাটো এবাৰ আলোচনা কৰি ল‌ওঁ।"\nচুপাৰিটেণ্ডেন্ট আণ্ডাৰ চেক্ৰেটাৰীৰ ওচৰলৈ গ'ল। আণ্ডাৰ চেক্ৰেটাৰী ডেপুটী চেক্ৰেটাৰীৰ ওচৰলৈ গ'ল। ডেপুটী চেক্ৰেটাৰী জ‌ইন্ট চেক্ৰেটাৰীৰ ওচৰলৈ গ'ল। জ‌ইন্ট চেক্ৰেটাৰী চীফ্ চেক্ৰেটাৰীৰ ওচৰলৈ গ'ল।চীফ্ চেক্ৰেটাৰীয়ে জ‌ইন্ট চেক্ৰেটাৰীক কিবা কলে। জ‌ইন্ট চেক্ৰেটাৰীয়ে ডেপুটী চেক্ৰেটাৰীক কিবা কলে। ডেপুটী চেক্ৰেটাৰীয়ে আণ্ডাৰ চেক্ৰেটাৰীক কিবা কলে। এইদৰেই ফাইল চলি থাকিল। এইদৰেই দিনটোৰ আধা পাৰেই হ'ল।\nদুপৰীয়া খোৱাৰ সময়ত চেপাঁত পৰি থকা মানুহজনৰ আশে পাশে মানুহৰ ভীৰ লাগি গৈছিল। মানুহবোৰে নানাধৰণৰ কথা কবলৈ ধৰিলে। কেইজনমান অত্যুৎসাহী ক্লাৰ্কে বিষয়টো নিজেই হাতত লৈ নিষ্পত্তি কৰিব বিচাৰিলে। তেওঁলোকে চৰকাৰী আদেশৰ বাবে অপেক্ষা নকৰি গছজোপা অতঁৰাও বুলি সাজু হ‍ওঁতেই চুপাৰিটেণ্ডেন্ট চাহাবে ফাইল হাতত লৈ ঢাপলি মেলি আহিল। "আমি গছজোপা নিজে এই ঠাইৰ পৰা অতঁৰাব নোৱাৰো। আমি বাণিজ্য বিভাগৰ কৰ্ম্মচাৰী আৰু যিহেতু এইটো গছৰ সতে জড়িত ঘটনা আৰু গছ আহে কৃষি বিভাগৰ অধীনত। গতিকে ম‌ই 'আৰ্জেন্ট' মাৰ্ক কৰি এই ফাইলটো কৃষি বিভাগলৈ পঠাম এতিয়া। তাৰ পৰা উত্তৰ আহিলেই গছজোপা অঁতৰাই দিয়া হব।\nদ্বিতীয় দিনা কৃষি বিভাগৰ পৰা উত্তৰ আহিল যে গছজোপা অঁতৰোৱাৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব বাণিজ্য বিভাগৰ হে। এই কথা শুনাৰ পিছত বাণিজ্য বিভাগৰ খং উঠিল। তেওঁলোকে তৎক্ষণাৎ লিখি দিলে যে গছজোপা অঁতৰোৱা বা ন‌অঁতৰোৱাৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব কৃষি বিভাগৰ। এই সন্দৰ্ভত বাণিজ্য বিভাগৰ কোনো সম্বন্ধ নাই।\nদ্বিতীয় দিনাও ফাইল পূৰামাত্ৰাই চলিল। পিছবেলা উত্তৰ আহি গ'ল।\n"আমি বিষয়টো হৰ্টিকালচাৰ্ বিভাগক অৱগত কৰাইছো কাৰন বিষয়টো ফলৰ গছৰ, আনহাতে কৃষি বিভাগে শাক-পাচলি আৰু খেতি-বাতিৰ বিষয়েহে ৰায়দান কৰে। জামু যিহেতু ফলৰ গছ গতিকে এইটো হৰ্টিকালচাৰ্ বিভাগৰ দায়িত্বৰ অধীনত পৰিব।\nনিশালৈ মালীয়ে চেপাঁত পৰি থকা মানুহজনক দাইল-ভাত খুৱালে। গছজোপাৰ চাৰিওফালে পুলিচৰ পহৰা নিযুক্ত আছিল যাতে কোনোবাই আইন হাতত তুলি গছ জোপা অতঁৰোৱাৰ অপচেষ্টা নকৰে। কিন্তু এজন পুলিচ কনষ্টেবলৰ দয়া ওপজাত তেখেতে মালীক চেপাঁত পৰি থকা মানুহজনক ভাত খুৱাবলৈ অনুমতি দিলে। মালীয়ে চেপাঁত পৰি থকা মানুহজনক কলে, "তোমাৰ ফাইল চলি আছে, আশা কৰিছো কাইলৈৰ ভিতৰত কিবা এটা সিদ্ধান্ত হবগৈ।" চেপাঁত পৰি থকা মানুহজনে মুখেৰে একো নামাতিলে। মালীয়ে গছজোপা ভালদৰে নিৰীক্ষণ কৰি কলে, "গছজোপা তোমাৰ ককাঁলৰ ওপৰত হে পৰিছে, পিঠিত পৰা হলে মেৰুদণ্ড ভাগিল হয়।"\nচেপা‍ঁত পৰি থকা মানুহজনে এইবাৰো মুখেৰে একো নামাতিলে।\nমালীয়ে পুনৰ কলে, "তোমাৰ এই অঞ্চলত কোনোবা আত্মীয় স্বজন আছে যদি নাম ঠিকনা কোৱা। ম‌ই তেওঁলোকক খবৰ দিবলৈ চেষ্টা কৰিম।"\n"মোৰ এই দুনিয়াত কোনো নাই।"\nচেপাঁত পৰি থকা মানুহজনে বৰ কষ্টেৰে ক'লে।\nমালীয়ে কথাষাৰ শুনি বৰ আফচোচ কৰি তাৰ পৰা আঁতৰি গ'ল।\nতৃতীয় দিনাখন হৰ্টিকালচাৰ্ বিভাগৰ পৰা জবাব আহি গ'ল। বৰ কাঢ়া জবাব দিলে। বহুতো সমালোচনা সহ জবাব দিছে। হৰ্টিকালচাৰ্ বিভাগৰ সচিবজন সাহিত্যিক মেজাজৰ হব নিশ্চয়। লিখিছে - " অতিশয় আশ্চৰ্য্যজনক কথা, যিটো সময়ত "অধিক বৃক্ষৰোপণ কৰক" আঁচনি চলি আছে, আমাৰ দেশৰ চৰকাৰী বিষয়াই গছ কটাৰ পৰামৰ্শ দিছে, তাকো এজোপা ফলৰ গছ! তাকো এজোপা জামু গছ! ৰাইজে খাই ভাল পোৱা এজোপা ফলৰ গছ।যিকোনো পৰিস্থিতিত আমাৰ বিভাগৰ তৰফৰ পৰা এই ফলৰ গছজোপা কটাবলৈ অনুমতি দিয়া নহব।"\n"এতিয়া কি কৰা যায়?" অত্যুৎসাহী এজনে কলে - " যদি গছজোপা কাটিব নিদিয়ে, তেনেহলে মানুহজনকে কাটি উলিয়াই অনা যাওঁক। যদি এখেতৰ দেহৰ মাজডোখৰত কটা হয়, তেনেহলে মানুহজন আধা ইফালে আৰু আধা আনফালে ওলাই যাব।"\n"কিন্তু তেনেকুৱা কৰিলে ম‌ইচোন মৰি থাকিম।" চেপাঁত পৰি থকা মানুহজনে আপত্তি কৰি কলে।\n"ই কথাটো ঠিকেই কৈছে।" ক্লাৰ্ক এজনে ক'লে।\nমানুহজনক কাটি উলিউৱাৰ অদ্ভূত পৰামৰ্শ দিয়াজনে পুনৰ আত্মপক্ষ সমৰ্থনৰ দলিল দিলে।\n"আপোনালোকে নাজানে। আজিকালি প্লাষ্টিক চাৰ্জাৰীৰ সহায়ত সকলো বস্তু জোৰা লগোৱা সম্ভৱ হৈ পৰিছে। এই মানুহজনৰ দেহটোও জোৰা লগাব পৰা যাব।"\nএইবাৰ ফাইলটো মেডিকেল ডিপাৰ্টমেন্টলৈ পঠিয়াই দিয়া হ'ল। মেডিকেল ডিপাৰ্টমেন্টে অনতিপলমে এগৰাকী সুদক্ষ প্লাষ্টিক চাৰ্জনক ঘটনাৰ বুজ লবলৈ, ঘটনাস্থলীলৈ পঠাই দিলে।\nপ্লাষ্টিক চাৰ্জনজনে চেপাঁত পৰি থকা মানুহজনৰ স্বাস্থ্যৰ বুজ লবলৈ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰিলে। ব্লাড প্ৰেছাৰ, শ্বাস-প্ৰশ্বাসৰ স্বাভাবিকতা, 'হাৰ্ট' আৰু 'লাং' ৰ পৰীক্ষা কৰি ৰিপোৰ্ট দিলে।\n"এই মানুহজনৰ ওপৰত প্লাষ্টিক অপাৰেশ্বন কৰিব পৰা যাব, অপাৰেশ্বন সফলো হব কিন্তু মানুহজন জীয়াই নাথাকিব।"\nঅৱশেষত এই পৰামৰ্শ স্থগিত ৰখা হ'ল।\nনিশালৈ মালীয়ে চেপাঁত পৰি থকা মানুহজনৰ মুখত খিছিৰি অকণমান দি ক'লে, "এতিয়া কেছটো আৰু ওপৰলৈ গৈছে। শুনিবলৈ পাইছো সচিবালয়ৰ সকলোবোৰ সচিবৰ মাজত, এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ বৈঠক অনুষ্ঠিত হব। তাত তোমাৰ কেছটো আলোচনা হব। আশা ৰাখিছো এইবাৰ কিবা এটা হেস্ত-নেস্ত হব।"\nচেপাঁত পৰি থকা মানুহজনে হুমুনিয়াহ এটা এৰি লাহেকৈ ক'লে, "হে জীৱন তুমি সচাকৈয়ে বিষ্ময়কৰ, ধূলিৰ সতে মিলি যাম, তুমি তেতিয়াও গমেই নাপাবা। ৰব মাথো প্ৰতিবিম্বৰ ফুল।"\nমালীয়ে চেপাঁত পৰি থকা মানুহজনৰ মুখত শ্বায়েৰী/ কবিতা শুনি আশ্চৰ্য্যচকিত হৈ সুধিলে, "কি! তুমি শ্বায়ৰ মানে কবি নেকি?"\nচেপাঁত পৰি থকা মানুহজনে লাহেকৈ মূৰ দুপিয়ালে।\nপিছদিনাখন মালীয়ে চাপ্ৰাছীক, চাপ্ৰাছীয়ে ক্লাৰ্কক, ক্লাৰ্কে হেড্ ক্লাৰ্কক। কিছুসময়ৰ ভিতৰত সচিবালয়ৰ সকলোৱে গম পালে যে চেপাঁত পৰি থকা মানুহজন এগৰাকী কবি। তাৰপিছত আৰু কি লাগে! মানুহবোৰ দল বান্ধি কবিজনাক চাবলৈ আহিব ললে। খবৰ ইতিমধ্যে চহৰৰ প্ৰান্তে প্ৰান্তে বিয়পি পৰিল। চহৰৰ অলীয়ে-গলিয়ে থকা কবিসকলে জুম বান্ধিলে। চাওঁতে চাওঁতে সচিবালয়ৰ প্ৰাঙ্গণ কবি সমাজেৰে ভৰি পৰিল। সচিবালয়ৰ কেবাজনো ক্লাৰ্ক আৰু আণ্ডাৰ চেক্ৰেটাৰী যিসকলে কবিতা ভাল পায়, তেওঁলোকো তাতেই ৰৈ গ'ল। কিছুমান কবিয়ে চেপাঁত পৰি থকা মানুহজনক নিজে লিখা কবিতাৰ পংক্তি শুনাবলৈ লাগি গ'ল আৰু কেইজনমান ক্লাৰ্কে নিজে লিখা কবিতাৰ ওপৰত মন্তব্য তথা পৰামৰ্শ বিচাৰিলে।\nযেতিয়া গম পোৱা গ'ল যে চেপাঁত পৰি থকা মানুহজন আচলতে এগৰাকী কবি গতিকে সচিবালয়ৰ চাব-কমিটীয়ে সিদ্ধান্ত ললে যে যিহেতু মানুহজন এগৰাকী কবি গতিকে তেখেতৰ কেছটো কৃষি বা হৰ্টিকালচাৰ্ বিভাগৰ হব নোৱাৰে বৰং এইটো সুকীয়াকৈ সাংস্কৃতিক সঞ্চালকালয়ৰ অধীনস্থ কেছ। সেয়ে এতিয়া সাংস্কৃতিক সঞ্চালকালয়ৰ ওচৰত আবেদন জনোৱা হ'ল যাতে অতি সোনকালে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰি দূৰ্ভগীয়া কবিজনক গছৰ চেঁপাৰ পৰা মুক্তি প্ৰদান কৰে।\nফাইলটো সাংস্কৃতিক সঞ্চালকালয়ৰ বিভিন্ন শাখা-প্ৰশাখা পৰিক্ৰমা কৰি সাহিত্য অকাডেমীৰ সচিবৰ টেবুল পালেগৈ। বেচেৰা সচিবজন নিজেই নিজৰ গাড়ী লৈ সচিবালয়ত উপস্থিত হ'লহি আৰু চেপাঁত পৰি থকা মানুহজনৰ ইন্টাৰভিউ ললে।\n"তুমি হেনো কবি?" সচিবজনে সুধিলে।\n"হয়।" চেপাঁত পৰি থকা মানুহজনে উত্তৰ দিলে।\n"ছদ্মনামত লিখা? কি নাম?"\n"অক্স" অৰ্থাৎ প্ৰতিবিম্ব! তুমিয়েই সেইজন নে যাৰ 'ম‌ই আৰু মোৰ প্ৰতিবিম্ব' কিছুদিন আগতে প্ৰকাশ পাইছিল।\n"তুমি আমাৰ অকাডেমীৰ সভ্য নে?" সচিবে সুধিলে।\n"আচৰিত কথা" সচিবগৰাকী প্ৰায় চিঞৰি উঠিল। ইমান ডাঙৰ কবি, 'প্ৰতিবিম্বৰ ফুল' ৰ ৰচয়িতা অথচ আমাৰ অকাডেমীৰ সদস্য নহয়। ইছ্ কেনেকৈ ইমান ডাঙৰ ভুল হ'ল আমাৰ! ইমান ডাঙৰ কবি অথচ অখ্যাতিৰ আন্ধাৰৰ চেপাঁত পৰি আছে।\n"আন্ধাৰৰ চেপাঁত নহয়, গছৰ চেপাঁতহে পৰি আছো.... ভগবানৰ দোহাই, মোক চেপাঁৰ পৰা উলিয়াওক।"\n"ৰবা এতিয়াই ব্যৱস্থা কৰিছো।" সচিবজনে তৎক্ষণাৎ কলে আৰু তৎক্ষণাৎ গৈ ৰিপোৰ্ট দাখিল কৰিলে।\nপিছদিনাখন সচিবজন প্ৰায় দৌৰি দৌৰি আহি কলে,\n"অভিনন্দন গ্ৰহণ কৰা, মিঠাই খুৱাব লাগিব কিন্তু! আমাৰ চৰকাৰী অকাডেমীৰ তৰফৰ পৰা তোমাক সাহিত্য সমিতিৰ সদস্য হিচাবে নিৰ্বাচন কৰা হৈছে। এইয়া লোৱা অফিচ অৰ্ডাৰৰ কপি।"\n"কিন্তু মোক এই গছৰ চেপাঁৰ পৰা উলিয়াওক।" চেপাঁত পৰি থকা মানুহজনে কোনোৰকম কলে। মানুহজনে ভালদৰে নিশ্বাস লব পৰা নাছিল আৰু চকুজুৰি দেখিলে এনে লাগিছিল যেন তেখেতে বৰ কষ্ট পাই আছিল।\n"এই কামটো আমি কৰিব নোৱাৰিম।" সচিবজনে কলে। "যিটো কাম আমি কৰিব পৰা বিধৰ আছিল, সেইটো কৰিলোৱেই। আৰু প্ৰয়োজন হলে, তোমাৰ মৃত্যু হলে তোমাৰ পত্নীক পেঞ্চন দিয়াৰ ব্যৱস্থাও কৰিব পাৰিম। তুমি আবেদন কৰিলে আমি এই কামটো কৰি দিম।"\n"কিন্তু ম‌ই এতিয়াও জীৱিত।" কবিয়ে ৰৈ ৰৈ কলে। "অনুগ্ৰহ কৰি মোক জীয়াই থাকিবলৈ দিয়ক।"\n"আচলতে সমস্যাটো হৈছে।" চৰকাৰী অকাডেমীৰ সচিবজনে হাত দুখন মোহাৰি মোহাৰি কলে, "আমাৰ বিভাগটো কেৱল সংস্কৃতিৰ সতে জড়িত। আপোনাৰ বাবে আমি বন বিভাগলৈ লিখিছো। কেছটো আৰ্জেন্ট বুলিও লিখিছো।"\nআবেলি মালী আহি গছৰ চেপাঁত পৰি থকা মানুহজনক কলেহি যে কাইলৈ বন বিভাগৰ মানুহ আহি গছজোপা কাটিব আৰু মানুহজন বাঁচি যাব।\nকথাটো ভাবিয়েই মালীজন বৰ আনন্দিত হৈ পৰিল। যদিও চেপাঁত পৰি থকা মানুহজনৰ স্বাস্থ্যৰ কিছু অৱনতি ঘটিছিল। কিন্তু জীয়াই থাকিবলৈ আপ্ৰাণ যুঁজি আছিল। কাইলৈ.... কাইলৈ ৰাতিপুৱালৈ যিকোনোপ্ৰকাৰে জীয়াই থাকিব‌ই লাগিব।\nপিছদিনাখন বন বিভাগৰ মানুহ দা, কৰত, কুঠাৰ আদি লৈ আহি উপস্থিত হ'ল যদিও তেওঁলোকক গছ কাটিবলৈ দিয়া নহ'ল। খবৰ আহিল যে বিদেশ মন্ত্ৰণালয়ৰ ফালৰ পৰা গছজোপা নাকাটিবলৈ হুকুম জাৰী কৰা হৈছে।\nকাৰন দহ বছৰ আগতে পিটোনিয়াৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে এই গছজোপা সচিবালয়ৰ প্ৰাঙ্গণত ৰুইছিল। যদিহে গছজোপা কাটি পেলোৱা হয় তেনেহলে পিটোনিয়া চৰকাৰৰ সতে থকা কূটনেতিক সম্বন্ধত চিৰদিনলৈ ঘূণে ধৰাৰ সম্ভাৱনা আছে।\n"কিন্তু এইয়া এজন ব্যক্তিৰ জীৱন আৰু মৰণৰ প্ৰশ্ন।" এজন ক্লাৰ্কে খঙত গৰজি উঠিল।\n"কিন্তু দুখন দেশৰ মাজত থকা সৌহাৰ্দ্যপূৰ্ণ সম্পৰ্কৰো প্ৰশ্ন আছে।" বেলেগ এজন ক্লাৰ্কে প্ৰথমজনক বুজালে।\n"আৰু এইটোও পাহৰি গলে নহব পিটোনিয়া চৰকাৰে আমাৰ চৰকাৰক পদে পদে কিধৰণে সহায় কৰি আহিছে। প্ৰয়োজন হলে দুইখন দেশৰ বন্ধুত্ব ৰক্ষাৰ খাতিৰত এজন মানুহৰ জীৱন উছৰ্গা দিব লগাও হব পাৰে।"\n"তাৰমানে কবিজনক মৰিবলৈ দিব লাগিব?"\nআণ্ডাৰ চেক্ৰেটাৰীয়ে চুপাৰিটেণ্ডেন্টক কলে। আজি ৰাতিপুৱা প্ৰধানমন্ত্ৰী বিদেশযাত্ৰাৰ পৰা উভতি আহিছে। আবেলি চাৰি বজাত বৈদেশিক মন্ত্ৰণালয়ে গছজোপাৰ ফাইলটো তেখেতৰ সন্মুখত পেছ কৰিব। তেখেতে যি নিৰ্ণয় দিব সেইয়া সকলোৰে বাবে গ্ৰহণযোগ্য হব। আবেলি চাৰি বজাত স্বয়ং চুপাৰিটেণ্ডেন্টে ফাইলটো নি তেখেতৰ সন্মুখত ৰাখিলে।\n"হেৰা শুনিছা নে?" আহিয়েই আনন্দত ফাইলটো লৰাই চৰাই চিঞৰি কলে, "প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে গছজোপা কটাৰ হুকুম দি দিলে আৰু সকলোধৰনৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ৰ দায়িত্ব নিজেই মূৰ পাতি ললে। গতিকে কাইলৈ গছজোপা কটা হব আৰু তুমি সকলো বিপত্তিৰ পৰা মুক্ত হবা।"\n"হেৰা শুনিছা নে নাই তোমাৰ ফাইল সম্পূৰ্ণ হৈ গ'ল।" চুপাৰিটেণ্ডেন্টে কবিজনৰ বাহুত ধৰি জোকাৰি কলে। কিন্তু কবিজনৰ হাতখন নিৰ্জীৱ হৈ পৰিছিল। চকুৰ মণিদুটাও নিষ্প্ৰাণ আৰু মাটিৰ পৰা দীঘলকৈ শাৰী পাতি অহা এলানি পৰুৱা, মুখৰ ভিতৰলৈ সোমাই গৈ আছিল।\nইতিমধ্যে মানুহজনৰ জীৱনৰ ফাইলটো সম্পূৰ্ণ হৈ স্তব্ধ হৈ পৰিছিল।


মই দ্বৈপায়ন ব্যাসে কৈছোঁ (ড০ মনোজ কুমাৰ ডেকা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nহে’ পৃথিৱীবাসী, মই দ্বৈপায়ন ব্যাস, হস্তিনাপুৰৰ ৰাজমাতা সত্যৱতীৰ বৰপুত্ৰ। মই মহাভাৰতৰ অমৰ কথাৰ স্ৰষ্টা ৰূপে জগত প্ৰসিদ্ধ। মোৰ মন–মগজুৰ পৰাই নিঃসৰিত হৈছিল সেই অমৃতময় কথা যি মানৱ জীৱনৰ বাবে যুগে যুগে দিশ নিৰ্দেশক হৈ থাকিব। এই মহাকাব্যত মানৱ জীৱনৰ, মানৱ সমাজৰ, মানৱ চেতনাৰ সকলোবোৰ দিশকে সামৰি লৈছিলো। মানৱ জীৱনৰ এনেকুৱা কোনো বিষয় বস্তু নাই, যাৰ চৰ্চ্চা আৰু বিশ্লেষণ মহাভাৰতত কৰা হোৱা নাই। সকলো চৰিত্ৰৰ সকলোবোৰ দিশকে মই নিৰ্মোহ ভাৱে দাঙি ধৰাৰ প্ৰয়াস কৰিছিলোঁ। মোৰ বিচাৰধাৰা আছিল সম্পূৰ্ণ নিৰপেক্ষ। মই নিজেও বহুবাৰ এই ঘটনাক্ৰমত প্ৰত্যক্ষ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হৈছিলো। অৱশ্য সেই সময়ত জনা নাছিলো যে এই যুগৰ ঘটনাক্ৰমৰ লিপিবদ্ধতাৰ কাম মোৰ হাতেৰে হ’ব।\nতথাপি কেতিয়াবা প্ৰশ্ন উঠিব পাৰে যে মই কিবা কথাত, কোনোবা চৰিত্ৰৰ লগত পক্ষপাতিত্ব কৰিছিলোঁ নেকি! দুৰ্য্যোধনক বহু বেয়াকৈ আৰু যুধিষ্ঠিৰক অধিক উজ্জলতৰ কৰি ৰিজাইছিলোঁ নেকি বাৰু?—-নাই, নাই, হে’ পৃথিৱীবাসী, হে’ মানৱ সমাজ, মই আৰু মোৰ কাম পক্ষপাতিত্বৰ উৰ্ধত। সকলোবোৰ চৰিত্ৰৰে ভাল-বেয়া সকলো সামৰি এই মহাকাব্য, এই মহাগাঁথা ৰচনা কৰা হৈছিল একমাত্ৰ ভৱিষ্যতৰ মানৱ সমাজৰ দিশ–নিৰ্দেশক কৰি।\nএজন মানুহৰ জীৱন দৰ্শন নিৰ্ভৰ কৰে মানুহজনৰ নিজৰ চিন্তাৰ ওপৰত। মানুহৰ নিজৰ চিন্তাই গঢ় দিয়ে তেওঁৰ জীৱন। জীৱনৰ প্ৰত্যকতো সৰু-বৰ কাম মানুহজনৰ নিজৰ চিন্তাৰ প্ৰতিফলন মাথোন। মানুহ এজনে যেনেকৈ চিন্তা কৰে, ঠিক তেনেকৈ তেওঁ বাহ্যিক কৰ্ম-কাণ্ড সংঘটিত কৰে, আৰু এই কৰ্ম-কাণ্ডই হৈ পৰে তেওঁৰ পৰিচয়। মহাভাৰত যুগৰ প্ৰতিটো চৰিত্ৰকে তেওঁলোকৰ কৰ্ম-কাণ্ডৰ আঁত ধৰি তেওঁলোকৰ চিন্তাৰ পটভূমিত মই বিচৰণ কৰিছিলোঁ, আৰু অংকিত কৰিছিলোঁ তেওঁলোকৰ অৱয়ব, যি অৱয়ৱৰে তেওঁলোক জীয়াই থাকিব ভৱিষ্যতৰ মানৱ জাতিৰ প্ৰতিটো প্ৰজন্মৰ মাজত, তেতিয়ালৈকে যেতিয়ালৈকে জীয়াই থাকিব মানৱ ইতিহাস, বিশ্ব–ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ইতিহাস। ঘটনা বহুলতাত তেওঁলোকৰ চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট হেৰাই যাব বুলি মই আজি চমুকৈ বৰ্ণাই যাম মহাভাৰত মহাগাঁথাৰ প্ৰধান চৰিত্ৰবোৰ।\nমহামহিম ভীষ্ম যি আছিল কুৰু বংশৰ লাইখুঁটা, হস্তিনাপুৰৰ ৰাজসিংহাসনৰ সৰ্ব্বদা অতন্দ্ৰ জাগ্ৰত প্ৰহৰী, মহান যোদ্ধা, তেওঁৰ কিন্তু প্ৰকৃত নাম আছিল দেৱব্ৰত – গংগা আৰু শান্তনু নন্দন দেৱব্ৰত। সময়ৰ পাতত তেওঁ জীয়াই থাকিব প্ৰতিজ্ঞা পালনৰ কঠোৰ সংকল্পৰ বাস্তৱ প্ৰতিমূৰ্তি হৈ। প্ৰতিজ্ঞাৰ আনটো নামে হৈ পৰিব ভীষ্ম।\nবিদ্বান বিদুৰ, মানৱ ইতিহাসৰ আটাইতকৈ সম্পূৰ্ণ আৰু পৰিপক্ক নিদৰ্শন – যাৰ মন আৰু মগজুৰ সামঞ্জস্যতা এই বিশ্ব–ব্ৰহ্মাণ্ডত আৰু কাৰোৱেই সৈতে তুলনা নহ’ব। অন্তৰৰ সত্যতা উপলব্ধি আৰু সেই উপলব্ধিৰ তাৎক্ষণিক কাৰ্য্য সম্পাদনৰ কুশলতাত যি হৈ থাকিব এই পৃথিৱীত অদ্বিতীয়, বিদুৰৰ নীতি জ্ঞান মানৱ জাতিৰ ভৱিষ্যতৰ প্ৰতিটো প্ৰজন্মৰ বাবে হৈ পৰিব পাথেয়। মহাৰাজ ধৃতৰাষ্ট্ৰ নেত্ৰহীনতাৰ এনে এক উদাহৰণ যাৰ কেৱল নিজৰ চাক্ষুষ দৃষ্টিয়ে নাছিল এনে নহয়, যাৰ মন-মগজুৰো দৃষ্টি নাছিল-উচিত চিন্তা কৰি উচিত নিৰ্ণয় ল’বলৈ, দৃষ্টি নাছিল ইচ্ছা শক্তিৰ-উচিত পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিবলৈ। এজন ব্যক্তিৰ চাক্ষুষ দৃষ্টি শক্তি নাথাকিলেই সম্পূৰ্ণ অন্ধ নহয়,সম্পূৰ্ণ অন্ধ হয় তেতিয়া যেতিয়া চকুৰ লগতে মনৰো দৃষ্টি শক্তি লোপ পায়। মনৰ অক্ষমতা আৰু অন্ধত্ব প্ৰসংগত যুগে যুগে মানৱ সমাজে ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ নাম ব্যৱহাৰ কৰিব। অন্ধ পুত্ৰমোহৰ এক কু-খ্যাত উদাহৰণ আৰু, শাসকৰ দুৰ্ব্বল আৰু স্থিতিস্থাপকতাৰ জ্বলন্ত উদাহৰণ হৈ পৰিব মহাৰাজ ধৃতৰাষ্ট্ৰ।\nমহাৰাণী গান্ধাৰী – স্বামী ভক্তিৰ গৰিমা যাৰ তুলনাবিহীন, পতিব্ৰতা ধৰ্ম যাৰ ধ্বজা, কিন্তু পুত্ৰমোহে যাক কোনো ঘটনাৰ উচিত পৰ্য্যালোচনা কৰাত বিঘিনি দিছিল। নিজ পুত্ৰৰ মৃত্যুৰ বাবে স্বয়ং ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণকো দোষী সাব্যস্ত কৰিব বিচৰা গান্ধাৰীৰ চৰিত্ৰৰ অন্ধ পুত্ৰমোহ সেয়ে সদায় সন্দেহৰ আৱৰ্তত থাকিব।\nদেৱী কুন্তীৰ প্ৰতি মানৱ সমাজে কি ধাৰণা লয় তাক মই ক’বলৈ অপাৰগ। মোৰ সামৰ্থ্যৰ বাহিৰত এই কথা। কিন্তু এটা কথা ক’ব পাৰিম যে, কুন্তীৰ নাম মানৱ ইতিহাসৰ প্ৰতিটো প্ৰজন্মৰ মাতৃ-সংকটৰ লগত জড়িত হৈ থাকিব। মাতৃ জাতিৰ ধৰ্ম-সংকটৰ সময়ত কুন্তী হৈ পৰিব সাহসৰ প্ৰতিভূ আৰু যন্ত্ৰণাৰ সমভাগী। দেৱী কুন্তীৰ কৰ্ণক ত্যাগৰ সিদ্ধান্ত কেতিয়াও তৰ্কৰ উৰ্ধত নাযাব – কিছু যুক্তি থাকিব তেওঁৰ সপক্ষে আৰু কিছু যুক্তি থাকিব তেওঁৰ বিপক্ষে।\nযুধিষ্ঠিৰ –স্বয়ং ধৰ্মৰ অৱতাৰ বুলি জগত প্ৰসিদ্ধ হ’ব। ন্যায় পৰায়ণতা আৰু ক্ষমাৰ যেন আন এটি নাম যুধিষ্ঠিৰ। সত্যৰ বাহক যুধিষ্ঠিৰৰ জুৱাখেলৰ নিচাই জগতক সোঁৱৰাই থাকিব জুৱাখেলৰ ভয়াবহতা।\nযি মানুহে নিজৰ হৃদয়ৰ বাণী শুনে তেওঁক পৱিত্ৰ হৃদয়ৰ গৰাকী বুলি কোৱা হয়। পৱিত্ৰ হৃদয়ৰ গৰাকীৰ উৎকৃষ্ট উদাহৰণ হৈ থাকিব মহাবলী ভীম –অন্তৰৰ শুদ্ধতা যাৰ চৰিত্ৰৰ অলংকৰণ। নাৰী নিৰ্য্যাতনৰ ভয়ংকৰ প্ৰতিবাদকাৰী এই মহাবলশালী বীৰ যোদ্ধাৰ জয়-জয়কাৰ আকাশলংঘী হ’ব।\nনিজৰ কঠোৰ সংকল্প অবিহনে ইস্পিত বস্তু লাভ সম্ভৱ নহয়। কঠোৰ সংকল্প আনিবৰ বাবে সমুখত লাগিব লক্ষ্য,সৰ্ব্বোত্তম হোৱাৰ উচ্চাকাংক্ষা। সেই উচ্চাকাংক্ষা পূৰণৰ বাবে কৰিব লগা কঠোৰ অনুশীলনত ব্ৰতী হোৱাটোৱে তেতিয়া হৈ পৰে মানুহৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য। গাণ্ডীৱধাৰী অৰ্জ্জুন -কঠোৰ সংকল্প,সৰ্ব্বোত্তম হোৱাৰ উচ্চাকাংক্ষা, লক্ষ্য ভেদৰ বাবে কৰিব লগা কঠোৰ অনুশীলনৰ নাম।\nঅৰিহণা সামান্য হলেও তাৰ যোগদানৰ মাহাত্ম্য সোঁৱৰাই থাকিব অশ্বিনীকুমাৰদ্বয় – নকুল আৰু সহাদেৱে।\nপত্নী স্বামীৰ বাবে হয় ভাগ্যৰ পৰিসৰ। যেতিয়া এগৰাকী পুৰুষে জীৱনত অপাৰ সফলতা বা অসফলতা লাভ কৰে,তাৰ আঁৰত এগৰাকী স্ত্ৰীৰ হাত অৱশ্যেই থাকে। পঞ্চ পাণ্ডৱ বান্ধ খাই আছিল একে ডাল সূতাৰে আৰু এই সূতা ডালে আছিল তেওঁলোকৰ পত্নী দ্ৰৌপদী। পাঁচজন পুৰুষৰ লগত বিবাহ বান্ধোনত বান্ধ খোৱাৰ পিছতো দ্ৰৌপদী সতীৰ শাৰীত থাকিব একমাত্ৰ তেওঁৰ ব্যক্তিত্ব, ত্যাগ আৰু পতিৰ দুখৰ দিনত আগবঢ়োৱা সহযোগিতাৰ বাবে। যদি কুৰুকুল এটা জীৱ হয়, পাণ্ডৱ আৰু কৌৰৱ হ’ব জীৱটোৰ হাত আৰু ভৰি, আৰু এই জীৱটোৰ প্ৰাণ শক্তিৰ নামেই হৈছে দ্ৰৌপদী। দ্ৰৌপদীৰ হাতৰ ৰেখাতে অংকিত আছিল সেই সময়ৰ ভাৰতবৰ্ষৰ ভাগ্য। ভৱিষ্যতলৈ পৃথিৱীৰ প্ৰত্যেক পুৰুষে দ্ৰৌপদীৰ দৰে পত্নী বিচাৰিব আৰু প্ৰত্যেক নাৰীয়ে দ্ৰৌপদীক কৰিব ঈৰ্ষা।\nদুৰ্যোধনে – ভাৰতবৰ্ষৰ এনে এক খলনায়ক যাৰ নাম শুনিলেও মানুহ কঁপি উঠিব। এওঁ এনেকুৱা খলনায়ক যাৰ হাতত সংঘটিত হৈছিল মানৱ ইতিহাসৰ আটাইবিলাক কু–কৰ্ম, যাৰ পৰিসীমাৰ ভিতৰত গুপ্তহত্যা, নাৰী নিৰ্য্যাতনৰ দৰে জঘন্য অপৰাধো আছিল। কিন্তু, এই দুৰাচাৰী দূৰ্য্যোধনেও নিজে ভালপোৱা আৰু তেওঁক ভালপোৱা বুলি ভৱা মানুহক কেতিয়াও ত্যাগ কৰা নাছিল। বন্ধুত্ব আৰু বন্ধুত্ব বিশ্বাসক আজীৱন লালন কৰাৰ এক মহৎ গুণ এই কালখ্যাত খলনায়ক জনৰ আছিল। এজন মানুহ যে কেতিয়াও সম্পূৰ্ণ অৰ্থত বেয়া নহয়, আৰু বেয়াৰ মাজতো যে ভালৰ অংকুৰ নিহিত হৈ থাকে তাৰেই পাঠ পঢ়াব এই চৰিত্ৰই। দূৰ্য্যোধন চৰিত্ৰৰ লগত আত্ম অহংকাৰ সদায়ে পৰিপূৰক হৈ থাকিব।\nদুঃশাসন সদায়ে অধৰ্মৰ ছায়া হিচাপে বিবেচিত হ’ব। নিজস্ব চিন্তাৰহিত এই চৰিত্ৰটো ঘৃণিত হৈ ৰ’ব চিৰকাল। হীনমন্যতাত আক্ৰান্ত ব্যক্তিয়ে অকণমান খ্যাতি, অইনৰ অকণমান দৃষ্টি লাভ কৰিবলৈ যে যি কোনো কাম কৰিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰে, তাৰে উদাহৰণ হৈ থাকিব দুঃশাসন। সূৰ্য্য পুত্ৰ কৰ্ণক সময়ে মনত ৰাখিব পৰাক্ৰমী বীৰ, দানবীৰ,সৰ্ব্বশ্ৰেষ্ঠ মিত্ৰ ৰূপত। উচ্চ বংশত জন্ম নোলোৱাকৈয়ে জীৱনত উচ্চ কাম কৰিব বিচৰা মানুহৰ লাখুটি হৈ থাকিব কৰ্ণৰ নাম। ভাগ্য বিড়ম্বনাৰ এক বেদনা দায়ক অথচ অৱদমনীয় চৰিত্ৰৰ নাম কৰ্ণ, পৰাক্ৰমী হৈও ভাগ্যৰ হাতোৰাত ধৰাশায়ী হোৱাৰ নাম কৰ্ণ, সকলো থাকিও শূন্যতাৰ প্ৰতিমূৰ্তি কৰ্ণ।\nএনেদৰে অংকিত হৈছিল মহাভাৰতৰ মুখ্য চৰিত্ৰবোৰ। চৰিত্ৰবোৰ অংকিত হৈছিল তেওঁলোকৰ জীৱনৰ কাৰ্য্যক্ৰমণিকাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি, পক্ষপাতিত্বৰ সন্দেহ তেনেই অমূলক।\nকিন্তু কি দৰে মই প্ৰেৰিত হৈছিলো এই মহাকাব্য ৰচনা কৰিবলৈ। —–এদিন মই ধ্যানস্থ হৈ থকাৰ সময়ত প্ৰচণ্ড ধুমুহাৰ আগজাননী লৈ নামি আহিছিল শিলা-বৃষ্টি। সেই শিলা-বৃষ্টিৰ মাজতো মুকলি আকাশৰ তলত ধ্যানত অটল হৈ থকাৰ সময়ত ক’ৰ পৰা জানো পাঁচ-সাত বছৰীয়া শিশু এটি আহি মোৰ ওচৰতে খেলিব ধৰিছিল। মই শিশুটিক নিৰাপদ আশ্ৰয়লৈ বুলি ঢাপলি মেলিবলৈ কৈ পুনৰ ধ্যানত আত্মমগন হ’বলৈ চেষ্টা কৰিছিলোঁ যদিও শিশুটিৰ হাঁহি-খিকিন্দালিয়ে ধ্যানত ব্যাঘাত জন্মোৱাত, অলপ কঠোৰতাৰে তাক খেল বাৰণ কৰি নিৰাপদ আশ্ৰয়ৰ কথা দোহাই দিয়াত, মোৰ নিৰাপত্তাক লৈ প্ৰশ্ন তুলিছিল শিশুটোৱে , “—-মই বৰষুণত খেলিলে যদি বিপদ হয়,তেন্তে সেই বিপদ আপোনাৰো হ’ব পাৰে—–গতিকে দয়া কৰি আপুনি আপোনাৰ কাম কৰক আৰু মোক মোৰ কাম কৰিব দিয়ক—–“\nশিশুটিয়ে তাৰ সামান্য খেলক মোৰ ধ্যানৰ লগত ৰিজাব খোজাৰ কথাটিতে মই বিচাৰি পালো মোৰ জীৱনৰ প্ৰকৃত লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্যৰ সম্ভেদ। এৰা, খেল আৰু ধ্যান, অৰ্থাৎ সৰু আৰু ডাঙৰ, সকলোবোৰ কামে আপাত দৃষ্টিত সমপৰ্য্যায়ৰ হৈ পৰে, নিৰৰ্থক হৈ পৰে সামাজিক প্ৰেক্ষাপটত যেতিয়া তাৰ পৰা সমগ্ৰ মানৱ জাতিৰ কোনো উৎকৰ্ষ সাধন নহয়। ব্যক্তিগত লাভালাভৰ বাবে কৰা কৰ্মৰ মূল্য সঁচা অৰ্থত শূন্য, লাগিলে সেয়া বহু বিপদ-বিঘিনিৰ মাজেৰেই সম্পন্ন কৰা নহওক কিয়! মানৱ জীৱনৰ উদ্দেশ্য হোৱা উচিত প্ৰাণীৰ সেৱা, জীৱ জগতৰ সেৱা আৰু সেই সেৱাই হৈছে পৰম ধৰ্ম। —–মই সামৰি থৈছিলোঁ ব্যক্তিগত ধ্যান আৰু ধ্যানস্থ হৈছিলো মানৱ জাতিৰ উৎকৰ্ষ সাধন হ’ব পৰা, সৰ্বতো প্ৰকাৰে মংগল হ’ব পৰা সৃষ্টিশীল কাৰ্য্যত, আৰু সৃষ্টি হৈছিল যুগে যুগে মানৱ জাতিৰ দিশ নিৰ্দেশক মহাভাৰত মহাকাব্য। আৰু এই মহাগাথাঁই মোক দ্বৈপায়ন ব্যাসক ধৰাত অমৰ কৰি ৰাখিলে চিৰদিন চিৰকালৰ বাবে।\nশেষত, মোৰ ওপৰত উঠিব পৰা শেষ প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰো মই দিওঁ। হে’ পৃথিৱীবাসী আপোনালোকৰ মনত উদয় হ’ব পাৰে যে কিয় মই অকল কুৰু বংশৰ কথাকে উদাহৰণ হিচাপে ল’লো মানৱ জাতিৰ দিশ নিৰ্দেশনা কৰা দৰ্শন বুজাবলৈ। উত্তৰত কওঁ যে তাৰ কাৰণ দুটা—প্ৰথম কাৰণ হৈছে যে স্বয়ং ভগৱান বিষ্ণুৰ পূৰ্ণ মানৱ অৱতাৰ শ্ৰীকৃষ্ণই মহাভাৰত যুগত আৱিৰ্ভাব হৈছিল আৰু কুৰু বংশকে মাধ্যম হিচাপে লৈছিল অধৰ্মক নাশি ধৰ্ম সংস্থানৰ বাৰ্তা বিলাবলৈ। আনহাতে, মানুহৰ প্ৰত্যকটো প্ৰবৃত্তি, প্ৰত্যকটো চিন্তা,প্ৰত্যকটো আকাংশা, প্ৰত্যকটো দৃষ্টিভংগীৰ ডাঙৰ সমাগম কুৰু বংশতকৈ আৰু ক’তো নাছিল, নাই আৰু নহ’ব। আৰু এইটো আছিল দ্বিতীয় কাৰণ।\nহে’ মানৱ জাতি, যেতিয়াই আপোনালোক সমস্যাৰে ভাৰাক্ৰান্ত হ’ব, সংসাৰৰ চাকনৈয়াত দিশহাৰা হ’ব, ধৰ্ম-সংকটে বাট আগুচিব, আশাহত হ’ব তেতিয়াই আপোনালোকে উলিয়াই ল’ব মহাভাৰত – সকলো কথাৰ উত্তৰ পাই যাব।\n← ভূত (যুগল গগৈ)\nসাধুকথাৰ গছপুলি (গাৰ্গী দাস) →


হিন্দী দিৱস - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nহিন্দী দিৱস (হিন্দী: हिन्दी दिवस) প্ৰতি বছৰৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ ১৪ তাৰিখে ভাৰতত পালন কৰা হয়। সাধাৰণতে এই দিৱস কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ কাৰ্যালয়, ফাৰ্ম, বিদ্যালয় আৰু অন্যান্য প্ৰতিষ্ঠানত এই দিৱস পালন কৰা হয়। হিন্দী ভাষাৰ চৰ্চাৰে ইয়াৰ উৎকৰ্ষ সাধন কৰা এই দিৱসৰ মূল উদ্দেশ্য। বিভিন্ন অনুষ্ঠান তথা প্ৰতিযোগিতাৰে এই দিৱস পালন কৰা হয়।\nহিন্দী বিশ্বৰ প্ৰায় ২৫.৮ কোটি মানুহৰ মাতৃভাষা তথা বিশ্বৰ সকলোতকৈ বেছি ব্যৱহাৰ হোৱা ভাষা সমূহৰ ভিতৰত চতুৰ্থ। ১৯৪৯ চনৰ ১৪ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে ভাৰতৰ সংবিধান প্ৰস্তাৱনা সমিতিয়ে দেৱনাগৰী লিপিৰে লিখা হিন্দীক ভাৰত চৰকাৰৰ চৰকাৰী ভাষা ৰূপে স্বীকৃতি দিয়ে। ১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰী তাৰিখে সংবিধান গ্ৰহণ কৰাৰ লগে লগে হিন্দী ভাৰত চৰকাৰৰ অন্যতম চৰকাৰী ভাষা ৰূপে স্বীকৃতি লাভ কৰিলে। সংবিধানৰ ৩৪৩ নং দফাত দেৱনাগেৰী লিপিৰে লিখা হিন্দী ভাৰত চৰকাৰৰ চৰকাৰী ভাষা ৰূপে উল্লেখ আছে। সেয়ে ১৪ ছেপ্টেম্বৰ দিনটো গোটেই ভাৰতত হিন্দী দিৱস ৰূপে পালন কৰা হয়। উল্লেখযোগ্য যে বৰ্তমান ভাৰতত ২২টা সংবিধান স্বীকৃত ভাষা আছে। তাৰে ভিতৰত হিন্দী আৰু ইংৰাজী ভাৰত চৰকাৰৰ চৰকাৰী ভাষা। বাকী ভাষা সমূহ আঞ্চলিক চৰকাৰী ভাষা ৰূপে ব্যৱহাৰ হয়।\nএই দিৱসৰ কিছুমান উল্লেখযোগ্য অনুষ্ঠান হল:\nহিন্দী দিৱসত নতুন দিল্লীৰ বিজ্ঞান ভৱনত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে হিন্দীৰ লগত সম্পৰ্কিত বিভিন্ন ভাগত বঁটা আগবঢ়ায়।\nবিভাগীয় মন্ত্ৰী, বিভাগ, চৰকাৰী উদ্যোগ প্ৰতিষ্ঠান আৰু ৰাষ্ট্ৰীয়কৃত বেংকক ৰাজভাষা বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।\nভাৰতৰ গৃহ মন্ত্ৰণালয়ে ২০১৫ সোণৰ ২৫ মাৰ্চ তাৰিখে প্ৰতি বছৰে প্ৰদান কৰা দুটা বঁটাৰ নাম সলনি কৰে। ১৯৮৬ চনত আৰম্ভ কৰা 'ইন্দিৰা গান্ধী ৰাজভাষা পুৰস্কাৰ'ৰ পৰা 'ৰাজভাষা কীৰ্তি পুৰস্কাৰ' আৰু 'ৰাজীৱ গান্ধী ৰাষ্ট্ৰীয় জ্ঞান-বিজ্ঞান মৌলিক পুস্তক লেখন পুৰস্কাৰ'ৰ পৰা 'ৰাজভাষা গৌৰৱ পুৰস্কাৰ'ৰলৈ সলনি কৰা হৈছে।\n↑ "Hindi-rance Diwas: Makingacase to celebrate bhasha, not rajbhasha". The Economic Times. 14 Sep 2014. http://economictimes.indiatimes.com/articleshow/42434916.cms। আহৰণ কৰা হৈছে: 2014-09-16.\n↑ "India observed Hindi Divas on 14 September". Jagran Josh. 15 Sep 2014. http://www.jagranjosh.com/current-affairs/india-observed-hindi-divas-on-14-september-1410778557-1। আহৰণ কৰা হৈছে: 2014-09-16.\n↑ "Names of Indira Gandhi, Rajiv Gandhi knocked off Hindi Diwas awards". The Economic Times. 21 April 2015. http://economictimes.indiatimes.com/news/politics-and-nation/names-of-indira-gandhi-rajiv-gandhi-knocked-off-hindi-diwas-awards/articleshow/46994365.cms। আহৰণ কৰা হৈছে: 21 April 2015.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=হিন্দী_দিৱস&oldid=182639"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন ০৫ ছেপ্টেম্বৰ, ২০১৮ তাৰিখে ১২:২০ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


বিছা - উৎপলা কৌৰ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমানুহজন ট্যুৰত যোৱা আজি চাৰিদিন হ’ল। বাহিৰত থাকিলে দিনে দিনে ফোন কৰা সময়ৰ পাৰ্থক্যবোৰ বাঢ়িছে। ঘৰত থাকিলেও অন্যমনস্ক হৈ থাকে বা মোবাইলটো পিটিকি থাকে। নিবেদিতাই দুইটা ল’ৰাক ভাত খুৱাই নিজেও দাইল অকণ পি মোবাইলটো লৈ ইতিমধ্যে নিদ্ৰামগ্ন হোৱা ল’ৰাদুটিৰ কাষতে বাগৰ দিলেহি। তাই আজিকালি বহুত শকত হৈ গৈছে বাবে খোৱা-বোৱাত অকণমান নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। নহ’লে ৰাজনীশ, অৰ্থাৎ তাইৰ মানুহজনৰ তাইৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ কমিছে যেন লাগে তাইৰ। ট্যুৰত যোৱা ৰাজনীশৰ ফোনৰ বাবে অপেক্ষা কৰি কৰি তাই নিজৰ ফেচবুক একাউন্টটো খুচৰি থাকোঁতে অভ্যাসবশতঃ নিৰ্দিষ্ট নামটো ‘চাৰ্চ’ কৰিলে।\nকোলাত কণমানি ল’ৰা এটি লৈ থকা হাঁহিমুখীয়া মানুহজন। যোৱা কেইবাবছৰো একেখন ফটোকে ‘দিপি’ কৰি ৰাখিছে মানুহজনে। এনেকুৱা নহয় যে তেওঁ ‘অনলাইন’ হোৱা নাই। তাইৰ মিউচুৱেল ফ্ৰেণ্ডৰ তালিকাত থকা ফটো বা ষ্টেটাচত তেওঁৰ লাইক দেখা পায় তাই মাজে মাজে। তথাপিও তেওঁ ফটোখন নসলায়। তাই যেতিয়াই এইটোখন দেখে অদৃশ্য বিছা কিছুমানে তাইৰ গাটো বখলা-বখলিকৈ ডাকে!\nফেচবুকত ‘লগ-ইন’ কৰিলে যে ইমান সময় যায় তাই ঘড়ীটোলৈ চাইহে অনুভৱ কৰিলে। অবশ্যে সদায়েই ফেচবুকত বহু সময় খৰচ কৰে তাই আজিকালি। ৰাজনীশৰ ফোন নাহিল। তাই নিজে কৰিম বুলি ভাবিলে, কিন্তু সি ফোন উঠাব নে নাই বা! আকৌ ফোন কৰাৰ কথাটো পাহৰি সেই বিশেষ প্ৰফাইলটো খুলিলে। “Add Friend” বুলি থকা ঠাইডোখৰত কৰোঁ-নকৰোঁকৈ ক্লিক কৰিলে। “cancel request” বুলি নীলা আখৰ কেইটামান দৃশ্যমান হ’ল।\nযোৱা তিনিদিন ৰাজনীশে তাইক ফোন কৰা নাই। তাই কৰিলেও ব্যস্ততাৰ অজুহাতত ফোনটো কাটি দিয়ে সি! তাই আকৌ সেই বিশেষ প্ৰফাইলটো খুলি চায়, ‘Add friend’ বুলি অহা ক’লা আখৰকেইটাই ভেঙুচালি কৰা যেন লাগিল তাইৰ। অহ! তাৰমানে তেওঁ তাইক পুনৰ গ্ৰহণ নকৰিলে।\nসৰু, বগাছালৰ কণমানিটোৰ সিফালে শুই থকা মিঠাবৰণীয়া কিশোৰ পুত্ৰলৈ চালে তাই। তাই আজিহে মন কৰিলে, তাৰ মুখখন ইমান কৰুণ। দেউতাকক ইমান ভাল পাইছিল সি। মাককো ভাল পায় কাৰণেই সি দেউতাককো যে ভাল পাই কথাটো গাপ দি পেলাইছিল ছাগৈ। নতুন জীৱনৰ ৰং-ৰহইচত ডুব যাওঁতে তাইও পাহৰি থাকিল কথাটো। আৰু সেই যে পাহৰিলে, মাকজনী হৈ কেতিয়াও তাৰ মুখখন পুনৰ পঢ়িবলৈ চেষ্টা নকৰিলে। মনটো গধুৰ হৈ পৰিল তাইৰ।\nতাই শোওঁ বুলি ভালকৈ বিছনাত বাগৰ দিয়াৰ লগে লগে সৰু ল’ৰাটোৰৱে কুৰুকি কুৰুকি তাইৰ বুকুত সোমালেহি… আৰু লগে লগে ডাঙৰ পুত্ৰই তাৰ পিঠিৰ ফালে দিয়া গাৰুটোত ভৰি উঠাই তাইৰ ফালে পিঠি দি বাগৰ সলালে। ডাঙৰ বিছনাখনৰ ৰাজনীশ থাকিলে শোৱা ,তাইৰ কাষৰ খালি ঠাইডোখৰত হাত বুলাই থাকিল তাই; ইমান খালী! টিঙিচকৈ খং এটা উঠি আহিল তাইৰ ৰাজনীশৰ প্ৰতি। কি বুলি ভাবিছে সি তাইক? মন গ’লেই বিচাৰিব, মন গ’লেই নেওচি যাব? নালাগে, সি ঘুৰি নাহিলেও হ’ব তাইৰ ওচৰলৈ।\nডাঙৰ ল’ৰাটোলৈ চালে তাই, আজিকালি সিও একো ঠেহ-পেচ নধৰা হ’ল তাইৰ ওচৰত। যি ক’য় তাই একে আষাৰতে মানি ল’য়। দুই পুত্ৰৰ মাজত হোৱা কাজিয়াত সদায় সৰুটোৰ পক্ষ লৈ আহিছে তাই। সি যে কোনো দিন একো আপত্তি নকৰাকৈ নিজৰ দোষ মানি ল’য়! সিও নিজৰ মাকৰ পৰা একো নিবিচৰা হ’লনে? কোনেও নেদেখাকৈ লুকুৱাই থোৱা বৰপুত্ৰৰ বুকুৰ ৰিক্ততাৰ উমান তাই আজি কালি অনুভৱ কৰিব পৰা হৈছে। ৰাজনীশে নতুনকৈ তাৰ অফিচত কাম কৰা জয়শ্ৰী বুলি ছোৱালীজনীৰ সৈতে ঘুৰি ফুৰা হৈছে। কণমানিটোক সি তাইৰ কাষৰ পৰা কাঢ়ি নিয়ে যদি তাই কেনেকৈ জীয়াই থাকিব! যাৰ বুকুৰ পৰা বৰপুত্ৰক কাঢ়ি আনি নতুন সংসাৰখনত সজাইছিলেহি তেওঁৰ কথা ভবাৰোতো প্ৰয়োজন ীয়তা অনুভৱ কৰা নাছিল ইমান দিনে। ৰাজনীশে কিয় ভাবিবনো? দিনে দিনে ল’ৰাটোৰ বাঢ়ি অহা শৰীৰটো সেই বিশেষ প্ৰফাইল ফটোৰ অৱয়বত বিলীন হোৱা দেখিলে আকৌ অজস্ৰ বিছা তাইৰ স্থূলকায় দেহটোলৈ বগুৱা বাই আহে!\n← অচিনাকি অসমীয়া আৰু নীলা তিমিৰ কথা – মনোজ কুমাৰ ডেকা\nবামুণবৰী – শুদুৰবৰ — পৰশমনি কাশ্যপ →


আজি গুৰুপূৰৱ, দেশজুৰি পালন গুৰু নানকৰ ৫৫২ সংখ্যক জন্ম জয়ন্তী – News Time Assam by Pratham Khabar\nঘৰ/উৎসৱ/আজি গুৰুপূৰৱ, দেশজুৰি পালন গুৰু নানকৰ ৫৫২ সংখ্যক জন্ম জয়ন্তী\nআজি গুৰুপূৰৱ, দেশজুৰি পালন গুৰু নানকৰ ৫৫২ সংখ্যক জন্ম জয়ন্তী\nনানকানা চাহিবত ১৪৬৯ ছ্ৰীষ্টাব্দত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল ধৰ্মগুৰু গুৰু নানকে। কাৰ্তিক পূৰ্ণিমাৰ দিনটোতে পালন কৰা হয় এই পবিত্ৰ তিথি।\nPratham Khabar News Send an email নৱেম্বৰ 19, 2021\n0 130 এক মিনিটতকৈ কম\nআজি শিখ ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলৰ ধৰ্মগুৰু গুৰু নানকৰ জন্মবাৰ্ষিকী। দেশজুৰি শিখ ধৰ্মৰ লোকসকলে পালন কৰিছে এই উৎসৱ-গুৰুপূৰৱ অথবা গুৰু নানক জয়ন্তী।\nদেশৰ লগতে বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইত বসবাস কৰা শিখ ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলে উলহ-মালহেৰে পালন কৰিছে ৫৫২ সংখ্যক গুৰু নানক জয়ন্তী। নানকানা চাহিবত ১৪৬৯ খ্ৰীষ্টাব্দত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল ধৰ্মগুৰু গুৰু নানকে। কাৰ্তিক পূৰ্ণিমাৰ দিনটোতে পালন কৰা হয় এই পবিত্ৰ তিথি।\nগুৰু নানক হৈছে দহজন শিখ গুৰুৰ ভিতৰত অন্যতম, যিয়ে শিখ ধৰ্মৰ প্ৰৱৰ্তনত অন্যতম ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।\nএই বিশেষ দিনটোত ভক্তসকলে গুৰুদ্বাৰত প্ৰাৰ্থনাৰ আয়োজন কৰে। আজিৰ দিনটোত অমৃতশ্বৰৰ গ’ল্ডেন টেম্পলৰ লগতে বিশ্বৰ ঠায়ে-ঠায়ে থকা গুৰুদ্বাৰসমূহত ভক্তৰ লানি-নিছিগা ভিৰ দেখিবলৈ পোৱা যায়।\nগুৰুপূৰৱৰ দিনটোত গুৰুদ্বাৰসমূহত ৪৮ ঘন্টীয়া অখণ্ড পাঠৰ আয়োজন কৰিছে শিখ ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলে।\nGuru Nanak Guru Nanak Jayanti Gurupurav INDIA Sikh Sikhism\n২০ নৱেম্বৰৰ পৰা গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত হ'ব দুদিনীয়া উত্তৰ-পূব শিক্ষা সন্মিলন\nনৈৰ পাৰত মনোমোহা ৰঙালাওৰ বাৰী, কৃষি কৰ্মৰে স্বাৱলম্বীতাৰ নিদৰ্শন দাঙি ধৰিছে খোৱাঙৰ উত্তম চেতিয়াই\nনিষিদ্ধ হ’ল আতচবাজী, এতিয়াৰে পৰা উৎসৱ-পাৰ্বণত ফুটাব নোৱাৰিব আতচবাজী\nচৰকাৰৰ নতুন SOPয়ে মাজুলীত ম্লান কৰি তুলিছে ৰাসৰ আনন্দ\n‘নীৰজ’ নামৰ প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে লাভ কৰিছে বিনামুলীয়া পেট্ৰ’ল! কিন্তু ক’ত?\nকেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী হোৱাৰ পাছত প্ৰথমবাৰৰ বাবে অসমলৈ আহিব সৰ্বানন্দ সোণোৱাল\nঅনিৰ্দিষ্ট কালৰ বাবে বন্ধ মাজুলী-নিমাতী ফেৰী সেৱা


অগপ ত্যাগ কৰি গেৰুৱা বসন পিন্ধিলে পৰমাই, কংগ্ৰেছ ত্যাগ কৰি বিজেপিলৈ ৰূপেশ - NEWS8 NE\nনিউজ ডেস্ক। অসম বিধানসভাৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বে দলত্যাগ কৰিলে অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি ডঃ পৰমানন্দ ৰাজবংশীয়ে।\nশনিবাৰে ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি (বিজেপি)ত যোগদান কৰে ৰাজবংশীয়ে।\nৰাজ্যিক বিজেপিৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ত অনুষ্ঠিত এক যােগদান কাৰ্যসূচীত দলটােৰ ৰাজ্যিক সভাপতি ৰঞ্জিত কুমাৰ দাস, ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ ভূৱনেশ্বৰ কলিতা, লোকসভাৰ সাংসদ পল্লৱ লোচন দাস আৰু অন্যান্য শীৰ্ষ নেতাসকলৰ উপস্থিতিত ৰাজবংশীয়ে বিজেপিত যোগদান কৰে।\nউল্লেখ্য, ২০২০ চনৰ নৱেম্বৰত অগপ দলত যোগদান কৰিছিল অসম অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতিগৰাকী।\nছিপাঝাৰ সমষ্টিৰ পৰা অগপ দলৰ হৈ বিধানসভা নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা আগবঢ়াব বুলি পূৰ্বতে ঘােষণা কৰিছিল ৰাজবংশীয়ে। কিন্তু শেহতীয়াভাৱে অগপৰ সলনি বিজেপিৰ দলৰ পৰা টিকট লাভৰ আশাৰে গেৰুৱা বসন পিন্ধিলে নেতাগৰাকীয়ে।\nৰাজবংশীয়ে কয়, “মই অগপ আৰু বিজেপি নেতৃত্বৰ সন্মতিত এই সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছােঁ।”\nইফালে, অসম চাহ মজদুৰ সংঘ (এচিএমএছ)ৰ সাধাৰণ সম্পাদক ৰূপেশ গোৱালাই একেটা অনুষ্ঠানত গেৰুৱা দলত যোগদান কৰে।\nখােলা আছিল ৰে’ল গেট! ৰে’লপথ অতিক্ৰম কৰিব লওঁতে যাত্ৰীবাহী ৰে’লৰ সৈতে এছকেভেটাৰৰ ভয়ংকৰ সংঘৰ্ষ\nSI ৰ পাছত এইবাৰ DSP! ১ লাখ টকা ‘উৎকােচ’ লৈ আৰক্ষীৰ জালত পৰিল ভুৱা আৰক্ষী বিষয়া


SBI নে পোষ্ট অফিচ? ফিক্সড ডিপ’জিটৰ ৰেট কাৰ কিমান? সবিশেষ জানক– News18 Assam\nSBI নে পোষ্ট অফিচ? ফিক্সড ডিপ’জিটৰ ৰেট কাৰ কিমান? সবিশেষ জানক\nUpdated:February 23, 2021, 12:24 PM IST\nবৰ্তমান সময়ত ফিক্সড ডিপ’জিট সকলোৱে পছন্দ কৰা এক বিনিয়োগ বিকল্প হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।\nLast Updated: February 23, 2021, 12:24 PM IST\nআমি সকলোৱে কম-বেছি পৰিমাণে সঞ্চয়ৰ বাবে আগ্ৰহী। কিন্তু প্ৰয়োজনীয় তথ্য আৰু সঠিক বিনিয়োগ প্ৰতিষ্ঠানৰ জ্ঞানৰ অভাৱৰ বাবে বহুসময়ত সঞ্চয় সম্ভৱ নহয়। দেশৰ শীৰ্ষ বিত্তীয় প্ৰতিস্থান যেনে ষ্টেট বেঙ্ক অফ ইণ্ডিয়া, এইচ.ডি.এফ.চি. বেঙ্ক, আই.চি.আই.চি.আই. বেঙ্ক আৰু আই.ডি.এফ.চি. ফাৰ্ষ্ট বেঙ্কৰ দৰে বেংকবোৰে হ্ৰস্ব ম্যাদী আৰু দীৰ্ঘম্যাদী সঞ্চয়ৰ বিকল্প সেৱা আগবঢ়ায়। ইয়াৰ উপৰিও ডাকঘৰতো এনেধৰণৰ সুবিধা উপলব্ধ, য’ত বেংকসমূহৰ দৰে কোৱাৰ্টাৰলি সংশোধন হাৰ প্ৰদান কৰা দেখা যায়।\nসমগ্ৰ বিশ্বতে ত্ৰাস সৃষ্টিকাৰী ক’ৰনা ভাইৰাছ মহামাৰীৰ মাজতে, এই সঞ্চয়সমূহৰ ওপৰত সূতৰ হাৰ ১ এপ্ৰিলত সংশোধন কৰা হৈছিল। বৰ্তমান সময়ত ফিক্সড ডিপ’জিট সকলোৱে পছন্দ কৰা এক বিনিয়োগ বিকল্প হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।\nষ্টেট বেংক অফ ইণ্ডিয়াৰ ফিক্সড ডিপ’জিটৰ ম্যাদ ৭ দিনৰ পৰা ১০ বছৰলৈ পৃথক হ'ব পাৰে। বিনিয়োগৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি এইটো হ্ৰস্বম্যাদী বা দীৰ্ঘম্যাদী হয়। এছ.বি.আই.ৰ সাধাৰণ গ্ৰাহকসকলে ফিক্সড ডিপ’জিটৰ সূতৰ হাৰ ২.৯ শতাংশৰ পৰা ৫.৪ শতাংশৰ ভিতৰত লাভ কৰিব পাৰে।\nডাকঘৰৰ টাৰ্ম ডিপ’জিট আচঁনিবোৰ ২০২০ চনৰ ১ এপ্ৰিলৰ পৰা কাৰ্যকৰী হয়। ডাকঘৰৰ এই জমা আঁচনিবোৰ বেঙ্কৰ ফিক্সড ডিপ’জিটৰ দৰে একেই। ডাকঘৰে এবছৰৰ পৰা পাঁচ বছৰলৈকে ম্যাদী জমা প্ৰদান কৰে। ইচ্ছুক বিনিয়োগকাৰীয়ে ডাকঘৰ টাৰ্ম ডিপ’জিট আচঁনিৰ জৰিয়তে এবছৰৰ বিনিয়োগ কালৰ বাবে ৫.৫ শতাংশ সূতৰ হাৰ লাভ কৰিব পাৰে। আনহাতে পাঁচ বছৰীয়া টাৰ্ম ডিপ’জিট আচঁনিৰ বাবে ৬.৭ শতাংশ সূতৰ হাৰ প্ৰদান কৰে।\nআই.ডি.এফ.চি. ফাৰ্ষ্ট বেঙ্কৰ শেহতীয়া এফডি সূতৰ হাৰ ১৫ ছেপ্টেম্বৰ, ২০২০ ৰ পৰা কাৰ্যকৰী হৈছে। এই বেঙ্কটোৱে সাত দিনৰ পৰা এবছৰলৈকে হ্ৰস্বম্যাদী ফিক্সড ডিপ’জিটৰ লগতে একৰ পৰা দহ বছৰলৈকে দীৰ্ঘম্যাদী ফিক্সড ডিপ’জিট প্ৰদান কৰে। আই.ডি.এফ.চি. ফাৰ্ষ্ট বেঙ্কত ৭ দিনৰ পৰা দহ বছৰৰ জমাৰ বাবে ২.৭৫ শতাংশৰ পৰা ৫.৭৫ শতাংশ লৈকে লাভ কৰিব পাৰি। ৫০০ দিনৰ বাবে ইয়াৰ সুতৰ হাৰ ৬ শতাংশ।\nFirst published: February 23, 2021, 12:10 PM IST


Home CHINTAN INDRAJIT-BORA MUKALI-CHINTA ইন্দ্ৰজিতবৰা চিন্তন মুকলি চিন্তা মুকলি চিন্তা\nxukhdukh.com February 15, 2017 CHINTAN, INDRAJIT-BORA, MUKALI-CHINTA, ইন্দ্ৰজিতবৰা, চিন্তন, মুকলি চিন্তা,\nআধুনিকতা, অতিমানৱীয় প্ৰযুক্তি আৰু মানৱতাবাদ\n“সৰ্ব্বধৰ্ম্মান পৰিত্যজ্য মামেকং শৰণং ব্ৰজ ।\nঅহং ত্বাং সৰ্ব্বপাপেভ্যো মোক্ষয়িষ্যামি মা শুচঃ ।।”\nমোৰ এজন সমন্ধীয় মাৰ্ক্সবাদী খুৰায়ে জীয়েকৰ বিয়াখন এক অগতানুগতিক ৰীতিৰে আয়োজন কৰিলে । তেওঁ কোনো ধৰণৰ ধৰ্মীয় পৰম্পৰা পালন কৰিবলৈ অমান্তি হল; আনকি সকলোকে আচৰিত কৰি তেওঁ নিজৰ এজন বিশেষ সতীৰ্থক এই আনুষ্ঠানিক পৌৰাহিত্যৰ কামফেৰা অৰ্পণ কৰে । তেওঁৰ বন্ধুজন এই দায়িত্বভাৰত কিছু হলেও অপাৰগ হৈ বিবাহৰ অভ্যৰ্থনা মণ্ডপত উপস্থিত সকলক সম্বোধন কৰিলে । তেওঁ এনেদৰে ক'লে, পৃথিৱীৰ বিভিন্ন সংস্কৃতি আৰু লোকবিশ্বাসৰ আধাৰত বৈবাহিক অনুষ্ঠানক ন্যায্যতা প্ৰদানৰ বাবে পৃথক পৃথক পৰম্পৰাগত ৰীতি আছে আৰু সেইবোৰ কোনোটোৱেই ইটো-সিটোৰ লগত নিমিলে । তেনেস্থলত তেওঁৰ নাস্তিক বন্ধুজনৰ এই অপৰম্পৰাগত ৰীতিও গ্ৰহনযোগ্য হব পাৰে । এনে পদক্ষেপক হয়তো খুৰাই - ৰীতিজনিত Ritualistic) গোষ্ঠীচেতনা প্ৰগতিশীল চিন্তাৰ পৰিপন্থী - বুলি কৈ প্ৰতিপন্ন কৰিব বিচাৰিলেও ই অৱধাৰণাহে হ’ব । অৱশ্যে বিবৰ্তিত ৰীতিবিলাকৰ প্ৰভাৱে মানুহৰ ব্যক্তি চেতনাৰ স্তৰবোৰ খহাই এক গোষ্ঠীগত অস্তিত্বলৈ পূৰ্বাসিত কৰিব পাৰে । আকৌ, কোনো প্ৰগতিশীল সমাজ-বৈজ্ঞানিক মতবাদৰ প্ৰযুক্তিত গঢ়া ৰাষ্ট্ৰ ব্যৱস্থাইয়ো বহু নব্য বিকল্প সামাজিক ৰীতিৰ জন্ম দিব পাৰে । গতিকে, এটা কথা ঠিক যে নাস্তিকতাবাদৰ এনে অতিমানৱীয় প্ৰাবল্যই পৰম্পৰাগত সমাজক সংস্কাৰৰ বাট দেখুৱালেও কিন্তু নৈতিক মুল্যবোধৰ ওপৰত প্ৰশ্ন উত্থাপিত হ’ব পাৰে ।\nমানৱ সভ্যতাৰ আৰম্ভনিতেই চিন্তা আৰু মগজুৰ অভৌতিক সম্পৰ্কৰ অৱধাৰণাত বিশ্ব-ব্ৰহ্মাণ্ডৰ পৰিচিত জগতখনৰ বাহিৰত অলৌকিক শক্তিৰ সৃষ্টি হয় । মানৱ মনৰ অদম্য হেঁপাহে কিন্তু এনে অলৌকিক শক্তিৰ অধিনায়কত্বৰ ওচৰত বেছিদিন বশ্যতা স্বীকাৰ নকৰিলে । আজিৰ মানৱ অন্বেষণ - সমাজ আৰু ভৌতিক বিজ্ঞান – এই দুয়োটা পৰিমণ্ডলৰ মাজত যোগসূত্ৰ ৰক্ষা কৰাৰ দিশত আগবাঢ়িছে । এনেদৰেই মানৱ ইতিহাসৰ বিভিন্ন স্তৰত মানুহৰ অনুসন্ধিৎসু মনত বিভিন্ন মতবাদৰ উদ্ভৱ হৈছে। সময়ানুক্ৰমে, প্ৰতিটো মতবাদেই এক ঐতিহাসিক পৰিসৰৰ ভিতৰত ব্যক্তিকেন্দ্ৰিকতা আৰু সামগ্ৰিকতা - এই দুয়োটা দৃষ্টিকোণৰ শীৰ্ষসীমাৰ মাজত গতিশীল সমাজ জীৱনৰ সম্পৰ্কবিলাক বিশ্লেষণৰ চেষ্টা কৰে । এই পটভূমিত প্ৰতিটো মতবাদৰ বিশ্লেষনাত্মক সীমাবদ্ধতা থাকিলেও, ঐতিহাসিক গুৰুত্ব আছে । কাৰণ, মানৱ জীৱনৰ বুদ্ধিমত্তা আৰু চিৰন্তন সামাজিক গতিশীলতাৰ মাজত সংঘাত অনিবাৰ্য । সীমাবদ্ধতাৰ প্ৰবল প্ৰত্যাহ্বান নেওচি মানুহৰ বুদ্ধিমত্তাৰ নিৰন্তৰ বিকাশে এই গতিশীলতাক অনুধাৱন আৰু পৰিচালিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰাটো স্বাভাৱিক । ফলস্বৰুপে, বিশ্লেষণ আৰু নিৰূপণ - এই দুয়োটা স্তৰতে ঐতিহাসিক বিতৰ্কবোৰ সন্নিৱিষ্ট হৈ আছে । নিঃসন্দেহে মানৱ কুশলতাও এই অৱধাৰিত আৰু সন্মিলিত প্ৰক্ৰিয়াৰ অন্তৰ্ভূক্ত। প্ৰতিটো মতবাদেই মানৱতাৰ এক নৈতিক আৰু বাস্তৱিক সংজ্ঞাৰ বাবে আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰি আহিছে ।\nঅপৰিসীম ব্যক্তিগত মহত্বৰ বিপৰীতে বস্তুগত সামগ্ৰিক জীৱনৰ পোষকতাই সম আধিকাৰ ভিত্তিক মুল্যবোধৰ সুচনা কৰে । ধৰ্মও ব্যক্তিগত ভক্তিতে সীমাবদ্ধ নাথাকি বিবৰ্তিত সমাজৰ গাঁঠনি আৰু তাৰ মান্যতাৰ ধাৰক আৰু বাঢ়ক হৈ সামাজিক মতবাদলৈ উত্তৰণ হয় । সম্ভৱতঃ নাস্তিকতবাদৰো আৰম্ভনি ইয়াতেই, ধৰ্মৰ সাংগঠনিক ৰূপ নাস্তিকতাবাদৰো ভেঁটি । নাস্তিকতাবাদ চিৰন্তন পৃথিৱীৰ বুকুত মানৱ অধিপত্যৰ পটভুমি আৰু অধিপত্য বিস্তাৰৰ মানৱীয় প্ৰযুক্তি । নাস্তিকতাবাদৰ সৈতে আধুনিক ৰাষ্ট্ৰব্যৱস্থাৰ সৰ্বাধিকাৰবাদৰ সম্পৰ্ক তাতেই নিহিত হৈ আছে । ধৰ্মক ভক্তিৰ পৰা আদৰ্শবাদলৈ ৰূপান্তৰ, ধৰ্মীয় পৰম্পৰাৰ বান্ধোনৰ সংস্কাৰ আৰু আধুনিকতাৰ আগমন নাস্তিকতাবাদৰ সমসাময়িক পৰিঘটনা ।তেনেদৰেই ধৰ্মৰো এক চহৰকেন্দ্ৰিক ব্যৱহাৰ্য বিধি-বিধানসমৃদ্ধ আধুনিক সংস্কৰণৰ উদ্ভৱ হৈছে ।এই বিধি-বিধানবোৰে যেন প্ৰতিজনৰ মাজত লুকাই থকা নাস্তিকজন সুৰক্ষিত কৰি ৰখাৰ আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰিছে ।\nএকান্ত ব্যক্তিগত ঈশ্বৰ ভক্তিত ধৰ্ম বিশ্বজনীন আৰু ভতৃত্ববোধৰ ই নিভাঁজ প্ৰকাশ । কিন্ত সংগঠিত ৰূপত ধৰ্মীয় আদৰ্শবাদৰ পোষকতা ব্যক্তিগত ভক্তিৰ উৰ্ধত । এইটো নিৰ্ঘাত সত্য যে, ব্যক্তিগত জীৱনত ঈশ্বৰ ভক্তিক প্ৰাধান্য দি সামগ্ৰিক জীৱনত ভাতৃত্ববোধৰ পোষকতা কৰাৰ যুগান্তকাৰীউদাহৰণ হ'ল মহাত্মা গান্ধী । তাৰ বিপৰীতে, এতিয়া স্বঘোষিত নাস্তিকসকল সমাজৰ অবিছেদ্য অংগ হৈ থকা বিভিন্ন ধৰ্মীয় পৰম্পৰাত নিহিত থকা নৈতিক মূল্যবোধৰ উপযুক্ত বিকল্পৰ সন্ধানত দুদোল্যমান । এক কথাত এই প্ৰযুক্তিবাদী নাস্তিকসকল আধুনিকতাবাদৰ আপেক্ষিক সীমাবদ্ধতাত দিশহাৰা । ফলস্বৰূপে আধুনিক মানৱতাবাদী ৰাষ্ট্ৰব্যৱস্থাৰ যান্ত্ৰিক প্ৰযুক্তিয়ে কিছুমান প্ৰতিক্ৰিয়াশীল মতবাদৰ জন্ম দিছে, যদিও পুনৰ সংস্কাৰৰ বাটো মুকলি কৰিছে । সমাজৰ নৈতিক-মূল্যবোধৰ স্খলনও নিঃসন্দেহে আধুনিকতাবাদ বা বাস্তৱতাবাদৰ অতিমানৱীয় পৰিণতি । তেনেকৈ, ধৰ্মীয় আদৰ্শবাদৰ নামত সহজলভ্যভাৱে বিশেষত্ববাদী নতুবা বিচিন্নতাবাদী নিচাৰ বিষবাষ্প বিয়পোৱা ছদ্মবেশী নাস্তিকতাও আধুনিকতাৰে অন্য এক কদৰ্য ৰূপ ।\nভাৰতবৰ্ষত আধুনিকতাৰ আগমন, ইতিহাস চৰ্চাৰ সমসাময়িক হোৱাৰ পৰিনাম উলাই কৰিব নোৱাৰি । আকৌ, ই মুক্তিকামী গনতান্ত্ৰিক ভাৰতৰ ঐতিহাসিক ভেটি নিৰ্মাণৰ কিছুমান গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশও মুকলি কৰে । ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক ধৰ্মনিৰপেক্ষতাও আচলতে ঔপনিৱেশিক শাসনত বিবৰ্তিত হোৱা ধৰ্মান্ধতা, কুসংস্কাৰ আৰু অন্ধবিশ্বাস বিৰুধী প্ৰাক-ঔপনিৱেশিক পৰম্পৰাৰে সৃষ্টি । স্বাধীনতাৰ আগতেও ঔপনিবেশিক ৰাষ্ট্ৰৰ পোনপতীয়া হস্তক্ষেপত প্ৰশাসনিক পৰিধিৰ ভিতৰত সামাজিক সংস্কাৰ কৰা হৈছিল । জাতীয়তাবাদী মধ্যবিত্তৰ সেই মুক্তিকামী আকংক্ষাই স্বাধীনতাৰ পাছত ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক সংস্কাৰৰ বাবে নতুন প্ৰশাসনিক ব্যৱস্থাৰ সূচনা কৰে । তেনেদৰে আধুনিক ৰাষ্ট্ৰৰ নৈতিক মূল্যবোধৰ লগত খাপ খাই পৰাকৈ ধৰ্মৰো সংস্কাৰ আৰু আধুনিকীকৰণৰ চেষ্টা কৰা হ’ল । এতিয়া, আধুনিক বাষ্ট্ৰব্যৱস্থাৰ পৰিধিৰ ভিতৰত বিভিন্ন ধৰ্মীয় ভক্তিৰ মাজত সন্নিৱিষ্ট সহনশীলতাৰ দৰ্শন, প্ৰতিকধৰ্মীতা আৰু আধ্যাত্মিকতা অন্তঃকৰণ সম্পূৰ্ণ সম্ভৱ হ’বনে ? মহাত্মা গান্ধীৰ সৰ্বধৰ্ম সম্ভৱৰ ভেটিত হ’ব পৰা নৈতিক পৰিপক্কতা (Moral Maturation)সমন্বয়ৰ এক সংগঠিত প্ৰক্ৰিয়া যি পৰম্পৰা, ধৰ্ম আৰু আধুনিক ৰাষ্ট্ৰব্যৱস্থাৰ মাজত এক যোগসূত্ৰ ৰক্ষা কৰিব পাৰে ।\nআধুনিকতাই সৃষ্টি কৰা বাস্তৱ প্ৰয়োজনীয়তাৰ সৈতে সামাজিক বিবৰ্তন প্ৰক্ৰিয়াই স্বাভাৱিকভাৱেই সংঘাতত লিপ্ত হয় । তেনেকৈয়ে, আধুনিকতাই অনা প্ৰশাসনিক প্ৰযুক্তিৰ বিকাশৰো নিজস্ব যান্ত্ৰিক সীমাবদ্ধতা আছে । সাংস্কৃতিক ভিন্নতাক ৰক্ষণাবেক্ষণ দি গণতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰব্যৱস্থা মানৱ অধিকাৰৰ ঐকিক যুক্তিযুক্ততাৰ সৈতে সমাহিত হ’বলৈ যাওতে বাধা আহি পৰে । নৈতিকতাৰ উৎস হিচাবে অৱস্থিত পৰম্পৰাগত ধাৰ্মিকতাক বিশ্বজনীন ধৰ্মীয় সহিষ্ণুতাৰ কেৱল প্ৰশাসনিক সংজ্ঞাৰ আওতাত উলাই কৰিব নোৱাৰি । সাংস্কৃতিক আৰু বিশ্বজনীন মানৱ অধিকাৰৰ মাজৰ চিৰন্তন সংঘাতৰ মকামিলা কৰোতে ভুৱা নিৰপেক্ষতাৰ বশৱৰ্তী হ’লে বিচিন্নতাবাদী প্ৰৱণতাৰ জন্ম হ’ব পাৰে । এটা কথা ঠিক যে সংস্কৃতিক ভিন্নতা তথা অধিকাৰ সাৰ্বজনীন প্ৰমূল্য আৰু বাস্তৱিক প্ৰয়োজনীয়তাৰ গণ্ডিৰ ভিতৰতহে প্ৰযোজ্য হ'ব লাগিব । সেয়েহে বহু বিতৰ্কিত সহিষ্ণুতাৰ প্ৰশ্নও কোনো ব্যক্তি বা গোষ্ঠী বিশেষৰ নহয়, বৰঞ্চ সামাজিক স্তৰৰ সামগ্ৰিক সহিষ্ণুতাৰহে । আকৌ, মানুহৰ এই বাস্তৱিক প্ৰয়োজনীয়তা হ'ল এক বিশ্বজনিন সত্ত্বা আৰু তাৰ দ্বাৰাই নিৰ্ণিত হয় মৌলিক অধিকাৰৰ আধাৰ । এই বাস্তৱিক প্ৰয়োজনীয়তা সামগ্ৰিকতাৰো মাপকাঠি । সমগ্ৰিকতাই গনতন্ত্ৰ, সমাধিকাৰ আৰু প্ৰকৃতিৰ অন্তৰ্নিহিত মূল্যবোধৰ মাধ্যমেৰে এক সৰ্বস্ব প্ৰণালীৰ পোষকতা কৰে । ঐতিহাসিক প্ৰক্ৰিয়াত অধিনায়কত্ববাদী শক্তিৰ ছত্ৰছায়াত সৃষ্টি হোৱা সংস্কৃতিৰ বিভাজন আৰু স্বতঃফূৰ্ত আদান-প্ৰদানেৰে সামাজিক স্তৰত সমন্বয় প্ৰক্ৰিয়াই সংস্কৃতিৰ গতিশীলতাক প্ৰতিফলিত কৰে । মানৱ-নিৰ্মিত ৰাষ্ট্ৰব্যৱস্থাবোৰক সংস্কৃতিৰ গতিশীলতাৰ ধাৰাবাহিকতাৰে বিশ্বস্তৰীয় মানৱীয় মূল্যক আকোঁৱালি লোৱাকৈ সক্ষম কৰি তোলাটো নিশ্চয় এক জটিল প্ৰক্ৰিয়া।\nআধুনিকতাৰ অপৰিসীম যুক্তিবাদলৈ উত্তৰণৰ ফলত হোৱা নৈতিক মূল্যবোধৰ অৱক্ষয়ও এক বিতৰ্কিত অধ্যায় । কোৱা হয় যে বাস্তৱতা নৈতিকভাৱে নিৰপেক্ষ । এতিয়ালৈকে হোৱা বিভিন্ন ধৰ্মীয় সংস্কাৰ আন্দোলনবিলাক আচলতে আধুনিকতা, ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰ আৰু উদ্যোগিক পুঁজিবাদৰ লগত সুসংগত অনুৰূপৰ সন্ধান । প্ৰফেচৰ আশীষ নন্দীয়ে কোৱাৰ দৰে জ্ঞানোদ্বীপ্ত প্ৰমূল্যৰ (Enlightenment Value) সৰ্বাধিক প্ৰয়োগ আৰু মানৱ যুক্তিবাদৰ অফুৰন্ত দক্ষতাই অনিছে এক আধ্যাত্মিকতা ৰহিত জীৱন । তেনেকৈয়ে প্ৰযুক্তিগতভাৱে ধৰ্মৰ সৰ্বসম্মত সংস্কৰণ গ্ৰাহ্য হৈ সময়ানুক্ৰমে ধৰ্মক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ ন্যায্যতা লাভ কৰে । জ্ঞানোদ্বীপ্ত প্ৰমূল্যেৰে সূষম আৰু সৰলীকৰণ প্ৰকল্পবোৰো আচলতে ওপৰৰ পৰা জাপি দিয়া মুষ্টিমেয় উদ্যম যি ধৰ্মীয় পৰম্পৰাৰ মাজতেই থকা সমন্বয়ৰ সাঁকোবোৰকো উলাই কৰিব পাৰে । তথাপিও এনে ব্যক্তিগত বা গোষ্ঠীগত প্ৰচেষ্টাবোৰ নৈতিকতাৰ অন্তৰ্নিহিত উৎসও হব পাৰে, লাগে ই পৰম্পৰাসমৃদ্ধ সামাজিক আচৰণেই হওক, কোনোবা আদৰ্শগত ব্যৱস্থাই হওক বা সমাজৰ আৰ্থ-সামাজিক স্তৰৰ লগত সামঞ্জস্য থকা সংস্কাৰমুখী সমিধানেই হওক ।\nএইখিনিতে ৰক্ষনশীলতাও (Conservatism) গঠনমুলক হ'ব পাৰে । কাৰণ কেৱল ৰাষ্ট্ৰ আৰু বজাৰৰ অদৃশ্য শক্তিয়ে সমাজ গঠন কৰিব নোৱাৰে । স্ক্ৰটনৰ ৰক্ষনশীলতা অপ্ৰাসঙ্গিক নহয়, “Good things are easily destroyed, but not easily created....” । আমি পৰম্পৰাক বাস্তৱিকতা,নতুনত্ব আৰু গনতান্ত্ৰিক সত্বাৰ প্ৰতি সংবেদনহীন হিচাবে আধুনিকতাৰ বিপৰিতাৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰিলেও আচলতে পৰম্পৰা আধুনিকতাৰে এক ধাৰাবাহিক প্ৰক্ৰিয়াৰ অংশ । তেনেদৰে পৰম্পৰাৰ পৰা আধুনিকীকৰণ হ'ল সাংস্কৃতিক যসশ্যা আৰু জাতীয়তাবাদৰ উৎস । ৰক্ষণশীলতাই মানৱ নিৰূপিত ব্যৱস্থাবোৰক প্ৰশ্ন কৰাৰ থল আছে । এনে অতিমানৱীয় প্ৰক্ৰিয়াই কিছুমান মৌলিক সামাজিক মূল্যবোধ উলাই কৰাটোও অস্বাভাৱিক নহয় । মানৱ বুদ্ধিমত্তাৰ পৰিধিৰ ভিতৰত সম্ভৱ মানৱীয় কাৰকবোৰক বিকল্প ৰূপ দিয়াৰ হাবিয়াসও স্বতঃস্ফূৰ্ত পৰিঘটনা । ৰক্ষনশীলতাই সামাজিক দন্দ্বৰ মাজত ইতিবাচক ভূমিকাও লব পাৰে নতুবা এক স্থিতিশীল সামাজিক সম্পৰ্কৰ পোষকতাও কৰিব পাৰে ।ভাৰতবৰ্ষৰ সাংবিধানিক জাতীয়তাবাদ সংজ্ঞাবদ্ধ কৰিবলৈ যাওঁতে ভাৰতীয় পৰম্পৰাগত মূল্যবোধবোৰ অৱজ্ঞা কৰা হ’ল নেকি? আমাৰ স্বতঃস্ফূৰ্ত জাতীয়তাবোধৰ বাবে উপযুক্ত ঐতিহাসিক পদ্ধতি কি হ'ব লাগে? নৈতিকতা আৰু বাস্তৱতাৰ মাজৰ সংঘাতেই আমাৰ আনুষ্ঠানিক বিপৰ্যয়ৰ কাৰণ নেকি? আধুনিক সমাজ ব্যৱস্থাক পৰম্পৰাগত মানবীয় মূল্যবোধৰ লগত এক পৰিপূৰক যোগসূত্ৰ ৰক্ষা কৰাৰ বাবে সমৰ্থবান কৰি তোলাটোৱেই হ'ল মানৱ ইতিহাসৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান ।\nহাৰ্বাৰ্ট স্পেনচৰৰ সামাজিক ডাৰউইনবাদে ৰক্ষণশীলতা, সামাজ্যবাদ আৰু বৰ্ণবাদৰ চিৰন্তনীয়তা প্ৰতিপন্ন কৰি সামগ্ৰিকতা আৰু সামাজিক সংস্কাৰৰ অপৰিপক্কতাক আঙুলিয়াই দিলেও, বাস্তৱিক প্ৰয়োজনীয়তাৰ সংকট অতিক্ৰম কৰাই হ'ল মানৱতা । অন্যথা মানৱ সমাজ কেৱল চিৰন্তনীয় অনৈক্যৰে ব্যাখ্যা কৰা এক গতিধাৰাৰ কেৱল নিৰৱ দৰ্শক হৈ ৰ'ব । সনাতন তত্বৰ একান্ত বিচাৰ মতেও ঐক্য দৰ্শন আৰু সাধনৰ চেষ্টাই ধৰ্ম, কাৰণ অনৈক্যই সৃষ্টি কৰা বৈষম্য অধৰ্ম । তেনেদৰে, যুগ তত্ত্বৰ বিশ্লেষন মতে আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ কাৰ্যকলাপ নিয়মিত কৰা আচাৰ-নীতিবোৰ গৌণ আৰু সাৰ্বজনীন নোহোৱাটো স্বাভাৱিক। সেয়ে, সংস্কৃতিৰ ঐতিহাসিক বিভাজনবোৰ বিশ্বজনীন মানৱাধিকাৰৰে স্থান আৰু কাল সাপেক্ষ মূল্যায়ন আৰু প্ৰকাশহে মাথো ।\nTags # CHINTAN # INDRAJIT-BORA # MUKALI-CHINTA # ইন্দ্ৰজিতবৰা # চিন্তন # মুকলি চিন্তা\nBy xukhdukh.com on February 15, 2017\nLabels: CHINTAN, INDRAJIT-BORA, MUKALI-CHINTA, ইন্দ্ৰজিতবৰা, চিন্তন, মুকলি চিন্তা


04.09.20 Morning Assame Murli Om Shanti BapDada Madhuban\n"মৰমৰ সন্তানসকল – যেতিয়া তোমালোক ফুল (পবিত্ৰ) হ'বা, তেতিয়া এই ভাৰত কাঁইটৰ জংঘলৰ পৰিৱৰ্তে সম্পূৰ্ণ ফুলৰ বাগিচা হৈ যাব, বাবা আহিছে তোমালোকক ফুল (পবিত্ৰ) কৰি তুলিবলৈ”\nমন্দিৰৰ যোগ্য হ'বৰ কাৰণে কোনবোৰ কথাত বিশেষ ধ্যান দিব লাগে?\nমন্দিৰৰ যোগ্য হ'ব বিচৰা যদি তেন্তে চলনৰ ওপৰত বিশেষ ধ্যান দিয়া - চলন বহুত মিঠা আৰু মাৰ্জিত হ'ব লাগে। ইমান মিঠাভাৱৰ হওঁক যাতে আনে তাৰ অনুভৱ কৰিব পাৰে। অনেকক পিতাৰ পৰিচয় দিয়া। নিজৰ কল্যাণ কৰিবৰ কাৰণে যথা ৰীতিৰে পুৰুষাৰ্থ কৰি সেৱাত লাগি থাকা।\nবদল যায়ে দুনিয়া না বদলেংগে হ'ম ...... (জগত সলনি হ’লেও আমি সলনি নহওঁ…….)\nআত্মিক সন্তানসকলে জানে যে পিতাই ব্ৰহ্মাবাবাৰ দ্বাৰা আমাক বুজাই আছে। ব্ৰহ্মাবাবাৰ ৰথৰ (শৰীৰৰ) দ্বাৰাহে বুজাই থাকে। আমি এইটো প্ৰতিজ্ঞা কৰো যে শ্ৰীমতত আমি এই ভাৰত ভূমিক পতিতৰ পৰা পাৱন কৰি তুলিম। বিশেষভাৱে ভাৰতক আৰু সাধাৰণভাৱে গোটেই সৃষ্টিখনক, সকলোকে আমি পতিতৰ পৰা পাৱন হোৱাৰ ৰাস্তা দেখুৱাওঁ। ইমানখিনি খেয়াল (চিন্তা) প্ৰত্যেকেই নিজৰ বুদ্ধিত ৰাখিব লাগে। পিতাই কয় - ড্ৰামা অনুসৰি যেতিয়া তোমালোক ফুল (পবিত্ৰ) হৈ যাবা আৰু যেতিয়া সময় আহি যাব তেতিয়া সম্পূৰ্ণ বাগিচা তৈয়াৰ হৈ যাব। বাগিচাৰ মালিক বুলিও নিৰাকাৰজনকহে কোৱা হয়, মালীও নিৰাকাৰজনক কোৱা হয়, সাকাৰক নহয়। মালীও আত্মা হয়, শৰীৰ নহয়। বাগিচাৰ মালিকো আত্মা হয়। পিতাই বুজাবতো নিশ্চয় শৰীৰৰ দ্বাৰা নহয় জানো। শৰীৰ সহিতহে তেওঁক মালী বাগিচাৰ মালিক বুলি কোৱা যায়, যিজনে এই বিশ্বক ফুলৰ বাগিচা কৰি তোলে। বাগিচা আছিল য'ত এই দেৱতাসকল আছিল। তাত কোনো দুখ নাছিল। ইয়াত এই কাঁইটৰ জংঘলততো দুখ আছে, ৰাৱণৰ ৰাজ্য হয়, কাঁইটৰ জংঘল হয়। তৎক্ষণাৎ কোনো ফুল হ’ব নোৱাৰে। দেৱতাসকলৰ আগত গৈ গায়নো কৰে যে আমি জন্ম-জন্মান্তৰৰ পাপী হয়, অজামিল হয়। এনেকৈ প্ৰাৰ্থনা কৰে, এতিয়া আহি আমাক পুণ্য আত্মা কৰি তোলা। বুজি পায় যে আমি এতিয়া পাপ আত্মা হওঁ। কোনো সময়ত পুণ্য আত্মা আছিলোঁ। এতিয়া এই সৃষ্টিত পুণ্য আত্মাসকলৰ কেৱল চিত্ৰ আছে। ৰাজধানীৰ মুখ্যসকলৰ চিত্ৰ আছে আৰু তেওঁলোকক এনেকুৱাকৈ গঢ়ি তোলোঁতাজন হৈছে নিৰাকাৰ শিৱ। তেওঁলোকৰ চিত্ৰ আছে, বচ। আৰু একো চিত্ৰ নাই। ইয়াতো শিৱৰতো ডাঙৰ লিংগ সাজি দিয়ে। কয়ো যে আত্মা তৰা সদৃশ হয়, গতিকে নিশ্চয় পিতাও এনেকুৱা হ'ব নহয় জানো। কিন্তু তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ পৰিচয় নাই। এই লক্ষ্মী-নাৰায়ণৰ বিশ্বত ৰাজত্ব আছিল। এওঁলোকৰ কাৰণে ক'তো কোনোধৰণৰ গ্লানিৰ কথা নিলিখে। বাকী কৃষ্ণক কেতিয়াবা দ্বাপৰত, কেতিয়াবা ক'ত লৈ যায়। লক্ষ্মী-নাৰায়ণৰ কাৰণে সকলোৱে ক'ব যে স্বৰ্গৰ মালিক আছিল। এয়া হৈছে তোমালোকৰ লক্ষ্য-উদ্দেশ্য (এইম-অবজেক্ট)। ৰাধা-কৃষ্ণ কোন হয় - মনুষ্য বেচেৰাহঁত একেবাৰে বিবুদ্ধিত পৰি আছে, একো বুজিব নোৱাৰে। যিসকলে পিতাৰ দ্বাৰা বুজে, তেওঁলোকে বুজাবলৈ যোগ্যও হৈ পৰে। নহ'লে যোগ্য হ'ব নোৱাৰে। দৈৱী গুণ ধাৰণ কৰিব নোৱাৰে। লাগিলে যিমানেই নুবুজোৱা। কিন্তু ড্ৰামা অনুসৰি এনেকুৱা হ'বই লাগিব। তোমালোকে এতিয়া নিজে বুজি পোৱা যে আমি সকলো সন্তানে পিতাৰ শ্ৰীমতত ভাৰতৰ আত্মিক সেৱা কৰোঁ নিজৰেই তন-মন-ধনেৰে। প্ৰদৰ্শনী অথবা সংগ্ৰাহলয় আদিত সোধে তোমালোকে ভাৰতৰ কি সেৱা কৰা? তোমালোকে জানা যে আমি ভাৰতৰ বহুত ভাল সেৱা কৰোঁ, জংঘলৰ পৰিৱৰ্তে বাগিচা তৈয়াৰ কৰি আছোঁ। সত্যযুগ হৈছে বাগিচা। এয়া হৈছে কাঁইটৰ জংঘল। ইজনে-সিজনক দুখ দি থাকে। এইটো তোমালোকে ভালদৰে বুজাব পৰা। লক্ষ্মী-নাৰায়ণৰ চিত্ৰও বহুত ভালকৈ তৈয়াৰ কৰিব লাগে। মন্দিৰবোৰত বহুত সুন্দৰ চিত্ৰ অংকন কৰে। ক'ৰবাত বগা, ক'ৰবাত শ্যাম বৰণীয়া চিত্ৰ অংকন কৰে, তাৰ কি ৰহস্য আছে, সেয়াও বুজি নাপায়। তোমালোক সন্তানসকলৰ এতিয়া ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ জ্ঞান আছে। পিতাই কয় - মই আহি সকলোকে মন্দিৰৰ যোগ্য কৰি গঢ়ি তোলোঁ, কিন্তু সকলোৱে মন্দিৰৰ যোগ্য নহয়গৈ। প্ৰজাকতো মন্দিৰৰ যোগ্য বুলি নক'ব নহয়। প্ৰজা সেইসকলৰ হ'ব যিসকলে পুৰুষাৰ্থ কৰি বহুত সেৱা কৰে।\nতোমালোক সন্তানসকলে আত্মিক সামাজিক কামো কৰিব লাগে, এই সেৱাত নিজৰ জীৱন সফল কৰিব লাগে। চলনো বহুত মিঠা সুন্দৰ হ'ব লাগে, যাতে অন্যকো মিঠাভাৱেৰে বুজাব পাৰে। নিজেই যদি কাঁইট হয় তেন্তে কাৰোবাক ফুল কৰি কিদৰে গঢ়ি তুলিব, তেওঁলোকৰ তীৰ পুৰা নালাগিব (সম্পূৰ্ণ প্ৰভাৱ নপৰিব) । পিতাক যদি স্মৰণ নকৰে তেন্তে প্ৰভাৱান্বিত কেনেকৈ কৰিব। নিজৰ কল্যাণৰ কাৰণে ভালদৰে পুৰুষাৰ্থ কৰি সেৱাত লাগি থাকা। পিতাও সেৱাত ব্ৰতী আছে নহয়। তোমালোক সন্তানসকলো দিনে-ৰাতিয়ে সেৱাত ব্ৰতী হৈ থাকা।\nদ্বিতীয় কথা বুজায় - শিৱজয়ন্তীত বহুত সন্তানে তাঁৰ (চিঠি) পঠিয়াই দিয়ে, সেই সমূহতো এনেকুৱা লিখনি লিখিব লাগে যাতে সেই তাঁৰসমূহ (চিঠিসমূহ) যিকোনো লোককে দেখুৱালে বুজিব পাৰে। আগলৈ কি কৰিব লাগে, তাৰ পুৰুষাৰ্থ কৰা যায়। আলোচনা সভাও এই কাৰণে কৰা হয় যে কি কি সেৱা কৰা যাব যাৰ দ্বাৰা বহুতেই পিতাৰ পৰিচয় পাব। তাঁৰ (চিঠি) বহুত ৰাখি থোৱা হৈছে, এইবোৰৰ দ্বাৰা বহুত কাম হাতত ল'ব পাৰা। ঠিকনা লিখে শিৱবাবা, মাৰ্ফৎ (কেয়াৰ অফ্) ব্ৰহ্মা। প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মাও আছে, তেওঁ আত্মিক পিতা, তেওঁ শাৰীৰিক। তেওঁৰ (ব্ৰহ্মাৰ) দ্বাৰা শাৰীৰিক ৰচনা ৰচা হয়। পিতা হৈছে মনুষ্য সৃষ্টিৰ ৰচয়িতা। কেনেকৈ ৰচনা ৰচে, এয়া গোটেই সৃষ্টিত কোনেও নাজানে। পিতাই ব্ৰহ্মাৰ দ্বাৰা এতিয়া নতুন ৰচনা ৰচি আছে। ব্ৰাহ্মণ হৈছে টিকনি (উচ্চ)। পোন-প্ৰথমে ব্ৰাহ্মণ নিশ্চয় লাগে। এয়া হৈছে বিৰাট ৰূপৰ টিকনি (উচ্চতা)। ব্ৰাহ্মণ, দেৱতা, ক্ষত্ৰিয়, বৈশ্য, শূদ্ৰ। প্ৰথমে শূদ্ৰতো হ'ব নোৱাৰে। পিতাই ব্ৰহ্মাৰ দ্বাৰা ব্ৰাহ্মণ ৰচে। শূদ্ৰ কেনেকৈ আৰু কাৰ দ্বাৰা ৰচিব?\nতোমালোক সন্তানসকলে জানা কেনেকৈ নতুন ৰচনা ৰচে, এয়া পিতাই তুলি লয়। কল্পই কল্পই পিতা আহি শূদ্ৰৰ পৰা ব্ৰাহ্মণ কৰি তোলে পুনৰ ব্ৰাহ্মণৰ পৰা দেৱতা কৰি গঢ়ি তোলে। ব্ৰাহ্মণসকলৰ সেৱা বহুত উচ্চ। সেই ব্ৰাহ্মণ লোকসকল নিজে পবিত্র নহয় গতিকে অন্যক কেনেকৈ পবিত্র কৰি তুলিব। কোনো ব্ৰাহ্মণেই সন্ন্যাসীক কেতিয়াও ৰাখী নাবান্ধিব। তেওঁলোকে ক’ব - আমিতো হয়েই পবিত্ৰ। তোমালোকে নিজৰ মুখ চোৱা। তোমালোক সন্তানসকলেও কাৰো হাতেৰে ৰাখী বন্ধাব নোৱাৰা। জগতততো সকলোৱে ইজনে-সিজনক বান্ধে। ভগ্নীয়ে-ভাতৃক বান্ধে, এই নিয়ম এতিয়া ওলাইছে। এতিয়া তোমালোকে শূদ্ৰৰ পৰা ব্ৰাহ্মণ হ'বৰ কাৰণে পুৰুষাৰ্থ কৰা। বুজাবলগীয়া হয়। পুৰুষ-মহিলা দুয়ো পবিত্ৰতাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰে, দুয়ো ক'ব পাৰে যে আমি কেনেকৈ পিতাৰ শ্ৰীমতেৰে পবিত্র হৈ থাকোঁ। অন্তিমলৈকে এই কাম বিকাৰৰ ওপৰত বিজয়ী হৈ থাকিলে তেতিয়া পবিত্র জগতৰ মালিক হ'বাগৈ। পবিত্র সৃষ্টি সত্যযুগক কোৱা হয়, সেয়া এতিয়া স্থাপন হৈ আছে। তোমালোক সকলো পবিত্ৰ হোৱা। বিকাৰত অধঃপতিত হোৱাসকলক ৰাখী বান্ধিব পাৰা। প্ৰতিজ্ঞা কৰি পুনৰ যদি অধঃপতিত হয় তেন্তে ক'বা - তুমি ৰাখী বন্ধাবলৈ আহিছিলা পুনৰ কি হ'ল? ক'ব, মায়াৰ লগত হাৰি গলোঁ, এয়া হৈছে যুদ্ধক্ষেত্ৰ। বিকাৰ ডাঙৰ শত্ৰু। ইয়াৰ ওপৰত বিজয় প্ৰাপ্ত কৰিহে জগতজিৎ অৰ্থাৎ ৰজা-ৰাণী হ'ব লাগে, প্ৰজাক জগতজিৎ বুলি কোৱা ন’হব। পৰিশ্ৰমতো ৰজা-ৰাণীয়ে কৰে নহয়। কয়ো যে আমিতো লক্ষ্মী-নাৰায়ণ হ'ম। তেওঁলোকেই আকৌ ৰাম-সীতাও হ'ব। লক্ষ্মী-নাৰায়ণৰ পাচত তেওঁলোকৰ সিংহাসনৰ ওপৰত বিজয়ী তেওঁলোকৰ সন্তানসকল হয়। সেই লক্ষ্মী-নাৰায়ণ পুনৰ পৰৱৰ্তী জন্মত তললৈ গুচি যাব। ভিন্ন নাম-ৰূপেৰে সন্তানসকলে গাদী (আসন) প্ৰাপ্ত কৰে গতিকে উচ্চ নম্বৰত গণনা কৰা হ'ব। পুনৰ্জন্মতো লয় নহয় জানো। সন্তানে আসনত বহিলে তেতিয়া সেয়া দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ (চেকেণ্ড গ্ৰেড) হৈ যাব। ওপৰৰসকল তললৈ, তলৰসকল ওপৰলৈ আহি যাব। গতিকে এতিয়া সন্তানসকল যদি এনেকুৱা উচ্চ হ'ব বিচৰা তেন্তে সেৱাত লাগি যাব লাগে। পবিত্র হোৱাটোও বহুত জৰুৰী। পিতাই কয়, মই পবিত্ৰ সৃষ্টি তৈয়াৰ কৰোঁ। ভাল পুৰুষাৰ্থ কম সংখ্যকে কৰে, পবিত্ৰতো গোটেই সৃষ্টিখনেই হৈ পৰে। তোমালোকৰ কাৰণে স্বৰ্গৰ স্থাপনা কৰোঁ। এয়া নাটক অনুসৰি হ'বলগীয়াই আছে, এইখন খেল ৰচি থোৱা আছে। তোমালোক পবিত্ৰ হৈ যোৱা পুনৰ বিনাশ আৰম্ভ হৈ যায়। সত্যযুগৰ স্থাপনা হৈ যায়। ড্ৰামাকতো তোমালোকে বুজিব পাৰা। সত্যযুগত আছিল দেৱতাসকলৰ ৰাজ্য। এতিয়া নাই, পুনৰ হ'ব।\nতোমালোক হৈছা আত্মিক মিলিটেৰী। তোমালোকে5বিকাৰৰ ওপৰত বিজয় প্ৰাপ্ত কৰিলে জগতজিৎ হৈ যাবা। জন্ম-জন্মান্তৰৰ পাপ খণ্ডন কৰিবলৈ বাবাই যুক্তি (উপায়) দিয়ে। পিতাই এবাৰে আহি যুক্তি দিয়ে। যেতিয়ালৈকে ৰাজধানী স্থাপন হৈ নাযায় তেতিয়ালৈকে বিনাশ নহ'ব। তোমালোক বহুত গুপ্ত যোদ্ধা হয়। সত্যযুগ হ'বই কলিযুগৰ পাচত। সত্যযুগত কেতিয়াও যুদ্ধ নহয়। তোমালোক সন্তানসকলে জানা সকলো আত্মাই যি ভূমিকা পালন কৰে, সেয়া সকলোবোৰ নিৰ্ধাৰিত হৈ আছে। যেনেকৈ কাঠৰ পুতলা থাকে নহয়, তেনেকৈ নাচি থাকে। এয়াও নাটক (ড্ৰামা) হয়, প্ৰত্যেকৰে এই নাটত ভূমিকা আছে। ভূমিকা পালন কৰি কৰি তোমালোক তমোপ্ৰধান হৈ গ’লা। পুনৰ এতিয়া ওপৰলৈ যোৱা, সতোপ্ৰধান হোৱা। জ্ঞানতো চেকেণ্ডৰ হয়। সতোপ্ৰধান হয় আকৌ অধঃপতিত হৈ হৈ তমোপ্ৰধান হৈ যায়। পুনৰ পিতাই ওপৰলৈ লৈ যায়। বাস্তৱত সেই মাছসমূহ সূতাত (বৰশীত) ওলমে, এই সূতাত মনুষ্যক ওলমাব লাগে। এনেকৈ অৱৰোহণ কলা আকৌ আৰোহণ কলা হয়। তোমালোকো এনেকৈয়ে ছিৰি ওপৰলৈ উঠা পুনৰ নামি নামি তললৈ আহি যোৱা। ওপৰলৈ গৈ পুনৰ নামিবলৈ5হাজাৰ বছৰ লাগে। এই 84ৰ চক্ৰ তোমালোকৰ বুদ্ধিত আছে। অৱৰোহণ কলা আৰু আৰোহণ কলাৰ ৰহস্য পিতাইহে বুজাইছে। তোমালোকৰ ভিতৰতো ক্ৰমানুসৰি জানে আৰু পুৰুষাৰ্থ কৰে। যিসকলে পিতাক স্মৰণ কৰে তেওঁলোক সোনকালে ওপৰলৈ যায়। এয়া প্ৰবৃত্তি মাৰ্গ হয়। যেনেকৈ দুজনক একেলগে দৌৰালে তেতিয়া দুয়োজনৰে এখন এখন ভৰি বান্ধি দিয়ে তাৰপাচত দৌৰে। এয়াও তোমালোকৰ দৌৰ হয় নহয় জানো। কাৰোবাৰ অভ্যাস (প্ৰেক্টিচ) নাথাকিলে বাগৰি পৰে, ইয়াতো তেনেকুৱা হয়। এজন আগবাঢ়ে, দ্বিতীয়জনে ৰখাই দিয়ে, ক'ৰবাত দুয়োজনেই বাগৰি পৰে। বাবা আচম্বিত হয় (ৱণ্ডাৰ খায়) - বৃদ্ধসকলৰো কাম বিকাৰৰ জুই লাগে তেতিয়া তেৱোঁ বাগৰি পৰে। এনেকুৱাতো নহয় যে তেওঁ বগৰাই দিলে। বাগৰি পৰা, নপৰা (অধঃপতিত হোৱা বা নোহোৱা) সেইটো নিজৰ হাতত আছে। কোনোবাই জানো ঠেলা মাৰি দিয়ে, আমি বাগৰি পৰোঁ কিয়? যিয়েই নহওঁক কিয় আমি নাবাগৰোঁ। বাগৰি পৰিলে সকলো নষ্ট হৈ যায়, জোৰেৰে থাপৰ (চৰ) লাগে। পাচত অনুতাপো কৰে, হাড় ভাঙি যায়। বহুত আঘাত লাগে। বাবাই ভিন্ন ভিন্ন প্ৰকাৰেৰে বুজাই থাকে।\nএইটোও বুজাইছে শিৱজয়ন্তীত তাঁৰবাৰ্তা এনেকৈ পঠিয়াব লাগে যাতে মনুষ্যই পঢ়িলেই বুজি পায়। বিচাৰ সাগৰ মন্থন কৰিব কাৰণে বাবাই সময় দিয়ে। কোনোবাই দেখিলে যাতে আচম্বিত হৈ যায়। কিমান চিঠি আহে, সকলোবোৰ লিখে বাপদাদাই। তোমালোকে বুজাবও পাৰা শিৱবাবাক পিতা, ব্ৰহ্মাক দাদা বুলি কয়। এজনক কেতিয়াবা কোনোবাই বাপদাদা বুলি কয় জানো? এয়াতো আশ্চৰ্যকৰ কথা, ইয়াত সত্য জ্ঞান আছে। কিন্তু স্মৃতিত থাকিলেহে কাৰোবাক বাণে বাণে আঘাত কৰিব (শুনোৱা জ্ঞানে প্ৰভাৱিত কৰিব)। বাৰে বাৰে দেহ-অভিমানত আহি যায়। পিতাই কয় আত্মা-অভিমানী হোৱা। আত্মাইহে শৰীৰ ধাৰণ কৰি ভূমিকা পালন কৰে। কোনো মৰিলেও যাতে কোনো খেয়াল নাহে। আত্মাত যি ভূমিকা নিহিত হৈ আছে তাক আমি সাক্ষী হৈ চাওঁ। তেওঁ এটা শৰীৰ এৰি আন এটা লৈ ভূমিকা পালন কৰিব লাগিব। এই ক্ষেত্ৰত আমি কিয়েই বা কৰিব পাৰোঁ? এই জ্ঞানো তোমালোকৰ বুদ্ধিত আছে। সেয়াও ক্ৰম অনুসৰি। বহুতৰে বুদ্ধিততো ধাৰণেই নহয় সেইকাৰণে কাকোৱেই বুজাব নোৱাৰে। আত্মা একেবাৰে গৰম টাৱা, তমোপ্ৰধান পতিত। তাত জ্ঞান অমৃত ঢালিলে ধাৰণেই নহয়। যিসকলে বহুত ভক্তি কৰিছে, তেওঁলোককহে বাণে (জ্ঞান বাণে) আঘাত কৰিব, তৎক্ষণাৎ ধাৰণা হ'ব। হিচাপেই বিস্ময়কৰ হয় - প্ৰথম নম্বৰত পাৱন, তেওঁলোকেই পুনৰ পতিত হয়। এয়াও কিমান বুজিবলগীয়া কথা। কাৰোবাৰ ভাগ্যত নাথাকিলে পঢ়া এৰি দিয়ে। যদি সৰুকালৰ পৰাই জ্ঞানত লাগি যায় তেন্তে ধাৰণা হৈ গৈ থাকিব। বুজিব এওঁ বহুত ভক্তি কৰিছে, বহুত বুদ্ধিমান হৈ যাব, কিয়নো কৰ্মেন্দ্ৰিয় (অৰগেন্স) পৈণত হ’লে বোধ শক্তিও বাঢ়ি যায়। শাৰীৰিক, আত্মিক দুয়োফালে ধ্যান দিলে তেতিয়া সেই প্ৰভাৱ আঁতৰি যায়। এয়া হৈছে ঈশ্বৰীয় পঢ়া। পাৰ্থক্য আছে নহয় জানো। কিন্তু যেতিয়া সেইটো নিষ্ঠাও থাকিব তেতিয়াহে। ভাল বাৰু।\n(1) আত্মিক মিলিটেৰী হৈ5বিকাৰৰ ওপৰত বিজয় প্ৰাপ্ত কৰিব লাগে, পবিত্ৰ নিশ্চয় হ'ব লাগে। শ্ৰীমতত ভাৰতক পাৱন কৰি তোলাৰ সেৱা কৰিব লাগে।\n(2) এই বেহদৰ নাটকত প্ৰত্যেকটো ভূমিকা আত্ম-অভিমানী হৈ পালন কৰিব লাগে, কেতিয়াও দেহ-অভিমানত আহিব নালাগে। সাক্ষী হৈ প্ৰত্যেক ভাৱৰীয়াৰ (এক্টৰৰ) ভূমিকা প্ৰত্যক্ষ কৰিব লাগে।\nস্বমানৰ দ্বাৰা অভিমানক সমাপ্ত কৰোঁতা সদায় বিনয়ী হোৱা\nযিসকল সন্তান স্বমানত থাকে তেওঁলোকৰ কেতিয়াও অভিমান আহিব নোৱাৰে, তেওঁলোক সদায় বিনয়ী হৈ থাকে। যিমান শ্ৰেষ্ঠ স্বমান সিমানেই “হয় মহাশয়” বুলি কোৱাত বিনয়ী। সৰু-ডাঙৰ, জ্ঞানী-অজ্ঞানী, মায়াজিৎ বা মায়াৰ বশৱৰ্তী, গুণৱান হওক বা কোনো এটা দুটা অৱগুণো থাকক অৰ্থাৎ গুণৱান হোৱাৰ পুৰুষাৰ্থী হওক কিন্তু স্বমানধাৰীসকল সকলোকে মান দিওঁতা দাতা হয় অৰ্থাৎ স্বয়ং সম্পন্ন হোৱাৰ কাৰণে সদায় দয়াশীল হয়।\nস্নেহেই সহজ স্মৃতিৰ সাধন হয় সেয়েহে সদায় স্নেহী হৈ থাকা আৰু স্নেহী কৰি তোলা।


Lipistat in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Lipistat ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nLipistat की जानकारी\nLipistat ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Lipistat Benefits & Uses in Assamese- Lipistat ar laabh aaru byavaharsamuh\nLipistat ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Lipistat Dosage & How to Take in Assamese - Lipistat ar paali aaru xeya kenedore lobo\nLipistat ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Lipistat Side Effects in Assamese- Lipistat ar parshwakriyasamuh\nLipistat সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Lipistat Related Warnings in Assamese- Lipistat xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Lipistatৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Lipistat with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Lipistat ar gurutor kriya-pratikriya\nLipistat মতভেদসমূহ- Lipistat Contraindications in Assamese- Lipistat nishedhsamuh\nLipistat ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Lipistat in Assamese- Lipistat ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Lipistat ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Lipistat Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Lipistat kriya-pratikriya\nLipistat ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Lipistat Benefits & Uses in Assamese - Lipistat ar laabh aaru byavaharsamuh\nLipistat তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nLipistat ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Lipistat Dosage & How to Take in Assamese - Lipistat ar paali aaru xeya kenedore lobo\nLipistat-ৰ উপাদানসমূহ - Lipistat Active Ingredients in Assamese - Lipistat-ar upadaansamuh\nLipistat ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Lipistat Side Effects in Assamese - Lipistat ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Lipistat ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nLipistat সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Lipistat Related Warnings in Assamese - Lipistat xonkranta xatarkatabanisamuh\nLipistat-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nযিবোৰ গৰ্ভৱতী মহিলাই চিকিতসকৰ পৰা কেনেকে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে তাৰ পৰামৰ্শ লোৱাৰ পূৰ্বেই Lipistat লব বিচাৰে। আপুনিও যদি সেয়া নকৰে তেন্তে আপোনাৰ স্বাস্থ্যত ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব।\nLipistat-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাৰ ওপৰত Lipistat ৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অতি বিৰল।\nবৃক্কত Lipistat কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nLipistat গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত বৃক্ক ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nযকৃতত Lipistat কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nLipistatৰ দ্বাৰা কলিজা প্ৰভাবিত হব পাৰে। আপুনি যদি এইবিধ ঔষধৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে আপুনি ইয়াক পুনৰাই গ্ৰহণ কৰা উচিত।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Lipistat ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nLipistatৰ হৃদয়ত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই [হৃদয় ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Lipistatৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Lipistat with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Lipistat ar gurutor kriya-pratikriya\nLipistat তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nLipistat মতভেদসমূহ - Lipistat Contraindications in Assamese - Lipistat nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Lipistat লোৱা অনুচিত যাতে -\nLipistat ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Lipistat in Assamese - Lipistat ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Lipistat-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Lipistatয়ে অভ্যাসৰ সৃষ্টি নকৰে।\nহয়, আপুনি Lipistat লোৱাৰ পিছত বাহন অথবা গধুৰ মেচিন অপাৰেট কৰিব পাৰে যিহেতু ই কোনোধৰণৰ তন্দ্ৰাভাৱৰ সৃষ্টি নকৰে।\nহয়, আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহ Lipistat লোৱাটো নিৰাপদ।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Lipistatৰ ব্যৱহাৰ প্ৰভাৱশালী নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Lipistat ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Lipistat Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Lipistat kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Lipistatৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nকেতবোৰ খাদ্যৰ সৈতে সেৱনৰ ফলত Lipistatয়ে প্ৰভাৱ দেখুওৱাত পলম কৰিব পাৰে। এইবিষয়ে আপোনাৰ ডাক্তৰৰ সৈতে যোগাযোগ কৰক।\nমদ আৰু Lipistatৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nLipistatৰ সৈতে মদ্যপান কৰাটোৱে আপোনাৰ দেহত হানিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।\nLipistat ৰ অনুকল্প - Substitutes for Lipistat in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Lipistat লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Lipistat ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Lipistat সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Lipistat ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Lipistat সেৱন কৰে?


xukhdukh.com July 31, 2013 goodnews,\n১. আজি নটসূৰ্যৰ ফণী শৰ্মাৰ স্মৃতি দিৱসঃ অসম ৰেপাৰটৰীৰ শিল্পী সকলে জ্যোতি-ভাৰতী (পকী)ৰ চোতালত মঞ্চস্থ কৰিব নটসূৰ্যৰ পাঁচখন নাটকৰ কিয়দংশ৷\nঅসম সাহিত্য সভাৰ পূৰ্বৰ সভাপতি\nগিৰিধৰ শৰ্মাৰ জন্ম-জয়ন্তী উপলক্ষে\nনলবাৰীত সাংস্কৃতিক শোভাযাত্ৰা\n২. ৰংঘৰৰ আৰ্হিত নিৰ্মিত হ’ব শিৱসাগৰ ৰে’লৱে ষ্টেচনঃ উত্তৰ পূৱ সীমান্ত ৰেল’ৱেই আধুনিকীকৰণৰ কাৰ্য-ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিবলৈ ওলোৱাৰ সুখৰ খবৰ৷\n৩. পাতিদৰং প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ে উদযাপন কৰিলে ১৮৫তম জয়ন্তীঃ সেই উপলক্ষে গ্ৰীষ্মকালীন পাঠদান আৰু শিশু সাহিত্যৰ কৰ্মশালাৰো কৰিলে আয়োজন৷\n৪. বিশ্ব জুনিয়ৰ মহিলা হকীত হেটট্ৰিক অৰ্জন কৰিলে বন্দনা কাটাৰিয়াইঃ ৰাছিয়াক পৰাস্ত কৰি ভাৰতীয় দল ছেমিফাইনেলত হ’ল উপনীত৷\n৫. স্পট’ ফিক্সিং গোচৰত ক্লীন চিট দি শিৰোনামালৈ অহা বিচিআইৰ তদন্ত কমিটিক অবৈধ ঘোষণা কৰিলে মুম্বাই উচ্চ ন্যায়ালয়েঃ নিৰ্দেশ দিলে নতুন তদন্ত কমিটি গঠনৰ ৷\n৬. অহা তিনি আগষ্টত বিহপুৰীয়াৰ মাধৱদেৱ মহাবিদ্যালয়ৰ সোণালী জয়ন্তী সমাৰোহঃ বিশাল আয়োজনৰ লগতে শ্ৰদ্ধা জনাব শিক্ষাৰ বাটকটীয়া শিক্ষানুষ্ঠানখনৰ স্থাপনত গুৰি ধৰোতা সকলকো৷\n৭. ওঠৰ খন জিলাৰ যোগদানেৰে প্ৰথম আন্তঃ জিলা ১৭বছৰ অনুৰ্ধ ফুটবল প্ৰতিযোগিতা সফল সামৰণিৰ দিশেঃ আজি চূডান্ত খেল সৰু-সজাই ক্ৰীড়া প্ৰকল্পত ৷\n৮. নাছা আৰু ইছৰোয়ে প্রথমবাৰৰ বাবে সংযুক্ত পদক্ষেপেৰে আগবাঢ়িব কৃ্ত্ৰিম উপগ্ৰহ নিৰ্মাণৰ বাবেঃ আজি অনুষ্ঠিত হৈছে আলোচনা৷\n৯. অহা ২০১৪ চনৰ আমেৰিকাৰ নিৰ্বাচনত কমেও দহগৰাকী ভাৰতীয় মূলৰ প্ৰাৰ্থী আগবঢ়াব ৰিপাব্লিকান পাৰ্টিয়ে ৷\n১০. অৰ্ধ শতাব্দীৰ আন্দোলনলৈ সমৰ্থন জনাই ইউপিএ চৰকাৰে ল’লে সিদ্ধান্তঃ ১০বছৰলৈকে হায়দৰাবাদক যুটীয়া ৰাজধানী ৰূপে ৰাখি ঘোষণা কৰিলে দেশৰ ২৯তম অংগৰাজ্য তেলেংগানা ৷\n১১. টাইমছ নাওৰ সমীক্ষাত প্ৰকাশ হ’ল তথ্যঃ এই মুহূৰ্তত নিৰ্বাচন হলেও ক্ংগ্ৰেছে অসমত পাব ৮খন লোকসভাৰ আসন৷ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত আগবাঢ়ি আছে বিজেপি৷\n১. তেলেংগানা ৰাজ্য ঘোষণাৰ পাছত দেশজুৰি বিভিন্ন অংগৰাজ্য দাবী কৰা সংগঠন নিজৰ দাবীৰ প্ৰতি সংগ্ৰাম কৰিলে তীব্ৰ৷দাৰ্জিলিং বন্ধ হব অনিৰ্দিষ্ট কাললৈ ৷ অসমতো বড়োকে ধৰি অন্যান্য জনগোষ্ঠীৰ পৃথক ৰাজ্যৰ দাবীয়ে অনাগত দিনবোৰ উত্তাল কৰাৰ প্ৰৱল আশংকা প্ৰকাশ৷\n২. নাৰীৰ ব্যৱহাৰ বা ৰূপ ধৰি কূটাঘাতৰ আশংকাত দুচকীয়া বাহনত পিছৰ ছিটত নিষিদ্ধ কৰিলে মহিলাৰ আৰোহন৷\n৩. খাদ্য সামগ্ৰীৰ মূল্য হ্ৰাসৰ সম্ভাৱনা নাশ কৰিলে যোগান মন্ত্ৰীয়ে৷\n৪. কৃষক মুক্তিয়ে তুলি ধৰিলে তথ্যঃ কামৰূপত ৫০০০বিঘা মাটি ক্ৰয় কৰিলে অনা-অসমীয়া বনিয়াই৷\n৫. ধেমাজিত চৰকাৰী নিধেধাজ্ঞালৈ বুঢ়া আঙুলি দেখুৱালে ক্ৰেতা-বিক্ৰেতাইঃ অধিক দৰতহে কিনা বেচা হৈছে নিষিদ্ধ গুটখা৷\n৬. আছু নেতৃত্বই ক’লে- হতাশাগ্ৰস্থ শিক্ষামন্ত্ৰীৰ অশালীন মন্তব্যই স্তব্ধ কৰিব নোৱাৰে আছুৰ প্ৰতিবাদী কণ্ঠ৷\nBy xukhdukh.com on July 31, 2013