চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ভূপেন হাজৰিকা – চিনেকথা\nভূপেন হাজৰিকাৰ সংগীতৰ দিশটোৰ (গীতিকাৰ, গায়ক, সুৰকাৰ, সংগীত পৰিচালক) ইমান বেছি বৈচিত্ৰ্য, বৈশিষ্ট্য আৰু সফলতা আছে যে তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনাৰ দিশটোক লৈ বৰ বিশেষ আলোচনা হোৱা নাই। আমি ভাবো তেওঁ পৰিচালনা কৰা চলচ্চিত্ৰকেইখনক লৈও আলোচনা কৰিবলগা আছে। কিয়নো তেওঁ পৰিচালনা কৰা ছবিকেইখনমান গতানুগতিক ভাৰতীয় বিনোদন ছবিৰ গণ্ডীৰ ভিতৰত নাছিল। তেওঁ যেতিয়া পঞ্চাশৰ মাজভাগত প্রথম ছবি পৰিচালনা কৰিবলৈ আহিছিল, তেতিয়া নানান পাৰিবাৰিক, ৰোমাণ্টিক তথা নাটকীয় কাহিনীৰ ছবি চাবৰ বাবে চিত্ৰগৃহত দৰ্শকৰ ভিৰ হৈছিল। পিচে তেওঁ তেনে ‘সফল’ ছবিৰ অনুকৰণ নকৰি মৌলিক চিন্তাৰে সামাজিক সচেতনা লৈ নিজৰ ছবি কৰিবলৈ আগবাঢ়িছিল। এটাই কথা, তেওঁৰ প্ৰতিখন ছবি সংগীতমুখৰ আৰু তেওঁৰ ছবিৰ গীততো বক্তব্য থাকে আৰু বক্তব্য ৰাখিও গীত সুৰীয়া হয়। তেওঁ পৰিচালনা কৰা ছবিকেইখন—\nএৰাবাটৰ সুৰ (১৯৫৬)\n‘এটি কুঁহি দুটি পাত ৰতনপুৰ বাগিচাত হেজাৰে তোলে। হেজাৰৰ মাজৰে হাৰান (ফণী শৰ্মা) মিন্নি, ঝুমনু, ৰামু, ছনিয়া, লছমন, এই ‘অনা অসমীয়া’ বনুৱাহঁতৰ বুকুৰ বান্ধৈ কলিজাৰ কুটুম অসমীয়া বড়ো হালোৱা ভুজলুং কাকা (বিষ্ণু ৰাভা)! ‘হালোৱ| বনুৱা একেলগে থাকিলে আমাক কোনে মাৰে?’ ভুজলুঙৰ অভিমত। ৰতনপুৰত একতাৰ সুৰৰ প্ৰতিধ্বনি আছে। এই ধুনীয়া সেউজীয়া ৰতনপুৰ বাগিচালৈ সিহঁতৰ অতি মৰমৰ জয়ন্ত বাবু (বিজয় শংকৰ) আকৌ আহিছে সুৰ বিচাৰি। ৰাজআলি এৰি এবাবাটৰে খোজকঢ়াটো, অসমৰ এৰাবাটৰ দুকাষে থকা বাণু, হৰি, ৰহিমহঁতৰ সুন্দৰ সৃষ্টিবোৰ বুটলি পৃথিৱীৰ সমুখলৈ অনাটো গীতিকাৰ-সাংবাদিক জয়ন্ত দুৱৰাৰ বুকুৰ সাধানা..।ছবিত সমান্তৰালভাৱে আছিল চাহ বাগিচাৰ মালিক বিশ্ব ফুকনৰ আধুনিকা কন্যা নিশা (ইভা আচাও), মেনেজাৰ ৰুপেন বৰুৱা (তচন্দুক ইউচুফ) আদিৰ চৰিত্ৰ। এইখন বেলেগ জগত। বাগিচাৰ ঝুমনু আৰু মিন্নিহঁতৰ জগতখনো বেলেগ! সংঘাত হয় বাগিচাৰ মেনেজাৰ আৰু বনুৱাৰ। জয়ন্তৰো সংঘাত হয় ঝুমনুৰ সৈতে, আৱেগিক সংঘাত, ঝুমনুৱে কয়- বাবু তই সুৰ নিবলৈ আহি মোক মিন্নিক..’। জয়ন্তই কয় ঝুমনুক- ‘মই তোৰ ছুৰীখনলৈ ভয় নকৰো, ভয় কৰো তোৰ বাঁহীৰ সুৰ হেৰাই যায় বুলি..।”\n‘এৰাবাটৰ সুৰ’ত ফণী শৰ্মা\nসৰ্বহাৰা কৃষক-শ্রমিকৰ বিপন্ন অৱস্থাৰ মাজতো ৰুকিনীহঁতৰ লয়লাস, ভোৰতালৰ শব্দ, চিফুঙৰ সুৰ, মাদলৰ প্ৰতিধ্বনি আৰু বনুৱাৰ একতা৷ কিছু তথ্যচিত্ৰধৰ্মী ছবি হ’লেও ‘এৰাবাটৰ সুৰ’ পঞ্চাশৰ দশকত সম্পূৰ্ণ এখন অগতানুগতিক আৰু বাস্তৱৰ চৰিত্ৰ বুটলি লৈ কৰা এজন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাৰ সপোনৰ ছবি, যিখন ছবিৰ লোকগীত আৰু নৃত্যাংশত আছিল নৰহৰি বুঢ়াভকত আৰু অন্যান্যসকল, বড়োনি অনচাই আফাতৰ শিল্পীবৃন্দ, গৌৰীপুৰৰ গোৱালপৰীয়া গীত গোৱা প্রতিমা বৰুৱা, স্বনামধন্য হেমাংগ বিশ্বাস আৰু বহুতো । আনফালেদি ভূপেন হাজৰিকাৰ ৰচনা, সুৰ আৰু সংগীতত প্ৰথমবাৰৰ বাবে একেলগে সমবেত হৈছিল কণ্ঠশিল্পী হিচাপে লতা মংগেশকাৰ, হেমন্ত মুখাৰ্জী, সন্ধ্যা মুখাৰ্জী আৰু ভূপেন হাজৰিকা আৰু সৃষ্টি হৈছিল কেইবাটাও কালজয়ী গীতৰ – ‘সাগৰ সংগমত কতনা সাঁতুৰিলো, তথাপিতো হোৱা নাই ক্লান্ত’, ‘জোনাকৰে বাতি অসমীৰে মাটি জিলিকি জিলিকি পৰে’, ‘গুম গুম গুম গুম মেঘে গৰজিলে’, ‘জনকপুৰৰ জানকীয়ে মিচিক মাচাক হাঁহে’ আৰু ‘ৰ’দ পুৱাবৰ কাৰণে মাতিবানো কাক’।\n‘এৰাবাটৰ সুৰ’ৰ আঁৰত – প্রযোজনা – বি পি ফিল্মছ ; কাহিনী, সংগীত, পৰিচালনা – ভূপেন হাজৰিকা ; চিত্ৰনাট্য,সংলাপ – প্ৰিয়ম হাজৰিকা, ভূপেন হাজৰিকা ; চিত্ৰগ্ৰহণ-অনিল গুপ্ত ; সম্পাদনা-তৰুণ দত্ত(সম্পাদনাত চকু ফুৰাইছিল মুম্বাইৰ ‘বিমল ৰয় প্ৰডাকচনৰ হৃষীকেশ মুখাৰ্জীয়ে)\nমাহুত বন্ধুৰে (বাংলা, ১৯৫৯)\nঅসমৰ গৌৰীপুৰ অঞ্চলৰ হাতী মাউতসকলৰ জীৱন সংগ্ৰামক মূল উপজীৱ্য হিচাপে লৈ হাত চিকাৰ, হাতী ধৰা আৰু এই সংক্ৰান্তৰ পৰম্পৰাগত গীত-মাতেৰে সমৃদ্ধ আছিল ‘মাহুত বন্ধুৰে’ ছবিখন৷ ১২ ৰীলৰ ক’লা-বগা ছবিখনৰ কাহিনী আৰু চিত্ৰনাট্য আছিল গৌৰীপুৰৰ ৰাজবাড়ীৰ অলকেশ বৰুৱাৰ। সংগীত আৰু পৰিচালনাৰ লগতে প্রযোজনাও আছিল ভূপেন হাজৰিকাৰ। চিত্ৰগ্ৰহণ আছিল অজয় মিত্ৰৰ আৰু সম্পাদনা আছিল ৰমেশ যোশীৰ। এইখন ছবিৰ যোগে দিয়েই প্ৰথম বিস্তৃতভাৱে গোৱালপৰীয়া গীতৰ প্রচাৰ হৈছিল প্রতিমা বৰুৱা, বয়ানুদ্দিন, ভবেন, ভুপেন হাজৰিকা আদিৰ কণ্ঠৰ যোগেদি৷ইলা চক্ৰৱৰ্তী, শ্যামল মিত্ৰ আাৰু মানৱেন্দ্ৰ মুখাৰ্জীয়েও গীত গাইছিল। অভিনয় কৰিছিল দিলীপ ৰয়, তৃষ্ণা হাজৰিকা, মণিমা সোম, জহৰ ৰয়, প্রকৃতিশ বৰুৱা, অনুপ বৰুৱা, বিষ্ণু ৰাভা, প্ৰভাত মুখাৰ্জী আদিয়ে।\nমহাকবি কালিদাসৰ শকুন্তলাৰ কাহিনীটোৱে এটা সময়ত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলক যথেষ্ট আকৰ্ষিত কৰা বাবে সেই নিৰ্বাক যুগতে ১৯২০ চনত দুবাৰ, ১৯২৯ চনত আৰু ১৯৩২ এবাৰকৈ ‘শকুন্তলা’ ছবিৰ নিৰ্মাণ হৈছিল। সবাক যুগ অহাৰ বছৰতে ১৯৩১ চনত কলকাতাৰ বিখ্যাত প্ৰযোজনা সংস্থা ‘শকুন্তলা’ৰ মুক্তি দিছিল। একে বছৰতে এম ভাবনানিৰ পৰিচালনাত নাজু বেগমক নাম ভূমিকাত লৈ আন এখন ‘শকুন্তলা’ হৈছিল৷ পিচে বিখ্যাত হোৱা ‘শকুন্তলাখন (১৯৪৩) হৈছিল ভি শান্তাৰামৰ প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনাত৷ অভিনয়ত আছিল জয়শ্ৰী আৰু চন্দ্ৰমোহন৷ পিচত ভি শান্তাৰামে ছবিখন ৰিমেক কৰিছিল ‘স্ত্ৰী’ নামেৰে ১৯৬১ চনত। এইবাৰ নাম ভূমিকাত আছিল আগৰ নায়িকা জয়শ্ৰীৰ ভনীয়েক অৰ্থাৎ তেওঁৰ খুলশালীয়েক সন্ধ্যা৷ নায়কৰ চৰিত্ৰত ভি শান্তাৰাম নিজে ওলাইছিল৷ বাংলাৰ পৰা দক্ষিণৰ ভাষাতো ‘শকুন্তলা’ হৈছিল। ১৯৪১ চনত নিৰ্মিত বাংলা ভাষাৰ ‘শকুন্তলা’ৰ নাম ভূমিকাত আছিল জ্যোৎস্না গুপ্তা। নায়ক আছিল ধীৰাজ ভট্টাচাৰ্য। ভূপেন হাজৰিকায়ো ষাঠিৰ আৰম্ভণিতে এই ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী সাহিত্যকৰ্মক অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ ৰূপ দিয়ে। ভূপেন হাজৰিকাই কালিদাসৰ কাহিনীটোহে লৈছিল। পটভূমি, চৰিত্ৰ, সংলাপৰ পৰা গীতাংশলৈ সজাই পেলাইছিল অসমীয়া ৰূপ এটাত। সংলাপো আছিল এনেধৰণৰ- ‘পদুমৰ পাতেৰে বিচি দিম নেকি?’ গীতৰ ৰচনা আছিল এনে ধৰণৰ- ‘প্ৰথম প্রহৰ ৰাত্ৰি ফুলি আছিল চম্পা’ (গাইছিল ইলা বোস আৰু কবিতা হাজৰিকাই), ‘নৱ মল্লিকাৰ হেঁপাহ জানো পলাব মালিনী নৈতে ৰূপ চাই’ (ইলা বোস আৰু অনামিকা), ‘অলৌণ্ডটি তলৌগুটি কোন ক’ত লটিঘটি কচুপাতৰ লাই’ (ইলা বোস আৰু ভূপেন হাজৰিকা, ‘পিতৃগৃহ ত্যাগি আই মোৰ পতিগৃহে যায় (ভূপেন হাজৰিকা), ‘বনৰে পখিটি’, তোমাৰ লগৰীয়া, আমাৰে জোনটি’ (ইলা বোস), ‘বিৰাজে কি সাজে প্রকৃতিৰ জীয়ৰী’ (ভূপেন হাজৰিকা)।\nপৰম্পৰাগত এক খাচী প্ৰেমৰ লোককাহিনীৰ সৈতে নিজৰ কলাৰ সংমিশ্ৰণেৰে সম্প্ৰীতিৰ এক উজ্জ্বল চানেকীৰ ছবি এখন কৰিছিল ভূপেন হাজৰিকাই। অসমীয়া ছবিৰ সৈতে প্রথম জড়িত হৈছিল খাচী আৰু জয়ন্তীয়া পণ্ডিত, সংগীতজ্ঞ, গায়ক আৰু নৃত্যশিল্পী৷ অসমৰ ভালেখিনি লোকশিল্পী আছিলেই৷ ছবিখনে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ প্ৰতিযোগিতাত ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰূপৰ পদক পাইছিল। সম্প্ৰীতিৰ বাণী প্ৰচাৰিত ‘প্ৰতিধ্বনি’ আছিল সংগীতমুখৰ ছবিঃ ‘লিয়েন মাকাও, কোন পাহাৰ শিখৰত বাট চাইছা?’, (তালাত মেহমুদ, ভূপেন হাজৰিকা),‘হে হে ঢোলে ডগৰে’(বন্দনা বৰুৱা, ভূপেন হাজৰিকা), ‘অয় অয় আকাশ শুব’ (সুমন কল্যাণপুৰ), ‘ দেহি ঐ লুইতৰ সিপাৰে মাজুলী’ (মঘাই ওজা, কবিতা হাজৰিকা), ‘শৰৎকালৰ ৰাত্ৰি অতি বিতোপন সখী’ (কবিতা হাজৰিকা)।\nপ্ৰতিধ্বনিৰ চেটত ভূপেন হাজৰিকা আৰু কুমাৰী কৃষ্ণা (কৃষ্ণা দাস)\nপ্রতিধ্বনিৰ আাঁৰত – বেনাৰ – কামৰূপ চিত্ৰ ; প্ৰযোজনা, পৰিচালনা, চিত্ৰনাট্য, সংলাপ, সংগীত, গীত ৰচনা – ভূপেন হাজৰিকা ; চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী – বিজয় দে’ ; সম্পাদনা – ৰাসবিহাৰী সিনহা ; অভিনয়ত – ইভা আচাও, পবিত্ৰ বৰকাকতী, বিষ্ণু ৰাভা, ৰঞ্জনা বৰদলৈ, কুমাৰী কৃষ্ণা, বিদ্যা ৰাও, ফণী পৰমা, কমল নাৰায়ণ চৌধুৰী আদি।\nচতুৰ্থখন ছবিত ভূপেন হাজৰিকাই হাস্য-ব্যংগৰ উপাদান ব্যৱহাৰ কৰি অসমৰ সাংস্কৃতিক জগতখন উদঙাইছিল। একো নজনা মানুহে চিনেমা কৰিবলৈ গৈ হোৱা লটিঘটি আছিল মুখ্য উপজীব্য। ছবিখনে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰূপৰ পদক পাইছিল। ‘লটিঘটি’ৰ গীতো হৈছিল জনপ্ৰিয়। জয়ন্ত হাজৰিকা আৰু মনীষা সেনগুপ্তই বিবাহৰ আগে আগে ‘জীৱনটো যদি অভিনয় হয়’ গীতটোৰ চিত্ৰায়নত ওলাইছিল। গীতটো গাইছিল জয়ন্ত হাজৰিকা আৰু ইলা বোসে। ভূপেন হাজৰিকাই গাইছিল ‘টিৰাপ সীমান্ত ৰূপৰ নাই অন্ত’, ‘কোনে কয় মই অকলশৰীয়া’, ‘সহস্ৰজনে মোক প্ৰশ্ন কৰে’, ‘প্রচণ্ড ধুমুহাই প্রশ্ন কৰিলে মোক’। মহম্মদ ৰফী, ভূপেন হাজৰিকা আদিয়ে গাইছিল ‘ৰমজানৰে ৰোজা গ’ল, ওলাল ঈদৰ জোন’। ভূপেন হাজৰিকা, জয়ন্ত হাজৰিকা, গীতা দাস আৰু অনিল দত্তই গাইছিল নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈয়ে ৰচনা কৰা ‘কোন ক’ত লটিঘটি কিনো ভৈল কাল’। গজানন বৰ্মা ৰচিত ‘ফাগন আয়োৰে’ গাইছিল গীতা দাস আৰু মনীষা সেনগুপ্তই।\n‘লটিঘটি’ৰ আঁৰত – বেনাৰ – কামৰূপ চিত্র ; প্রযোজনা, পৰিচালন, কাহিনী, চিত্ৰনাট্য, গীতিকাৰ, সংগীত – ভূপেন হাজৰিকা ; সম্পাদক – ৰাসবিহাৰী সিনহা ; আভিনয় – বিজয় শংকৰ, বিদ্যা ৰাও, কুলদা ভট্টাচাৰ্য, ৰত্ন ওজা, হৰিনাৰায়ণ ; দাস, জ্যোতিষ ভাট্টচাৰ্য, জহৰ ৰয়, নৃপতি চেটাজী, বেবী গুপ্তা, সাধনা পেটেল আদি\nএইখন আছিল সম্পূৰ্ণ চহৰকেন্দ্ৰিক ছবি। ছবিৰ নায়িকা বিজুলী৷ সঁচা বিজুলীৰ দৰেই এদিন তাই গুৱাহাটীৰ ফাঁচীবজাৰ এলেকাত এদিন চমকি উঠিল। ‘তাই নাচে, তাই গান গাই…নিবনুৱা বিজুলীয়ে এদিন উপায়হীন হৈ সত্ৰীয়া নাচ শিকোৱা স্কুল এখনত সোমাই…পিচে বিড়িৱালাৰ জীয়েক বিজুলী অপমানিত হয়। সত্ৰীয়া নাচৰ স্কুল বন্ধ হৈ যায়…সম্পৰ্ক হয় বিখ্যাত ব্যৱসায়ী পক্ষীৰাজ বিড়ি ফাৰ্মৰ মালিকৰ সৈতে – লন পাৱ প্ৰশান্ত মেকানিকক…৷বিজুলীৰ জীৱ্ন সংগ্রামক লৈ নিৰ্মিত হৈছিল “চিকমিক বিজুলী”৷ ছবিত গীত আছিল “ঘৰ আমাৰ মাটি হয়’ (মুকেশ, ভূপেন হাজৰিকা), ‘পক্ষীৰাজ ঘোঁৰা খটখটকৈ দৌৰা’ (কিশোৰ কুমাৰ), মিলনৰে এই শুভক্ষণ’ (ভূপেন হাজৰিকা), ‘মৃত্যু সাৱটি সমাধিতলীত’ (জয়ন্ত হাজৰিকা), ‘বিজুলীৰ পোহৰ মোৰ নাই’ (সুমন কল্যাণপুৰ),‘শম্মা থাকিলে’ (ভূপেন হাজৰিকা)।\n‘চিকমিক বিজুলী’ত বিদ্যা ৰাও\nচিকিমিক বিজুলীৰ আঁৰত – মুম্বাইৰ ‘ৰাজশ্ৰী’ আৰু অসমৰ ‘কামৰূপ চিত্ৰ’ৰ প্ৰযোজনা ; কাহিনী, চিত্ৰনাট্য, সংলাপ, পৰিচালনা, সংগীত, গীত ৰচনা – ভূপেন হাজৰিকা ; চিত্ৰগ্ৰহণ – অনিল গুপ্তা ; অভিনয়ত – বিজয় শংকৰ, বিদ্যা ৰাও, তচন্দুক ইউচুক, কুলদা কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য, ৰুমা গুহঠাকুৰতা, জহৰ ৰায় আদি।\nমেৰা ধৰম মেৰী মা (হিন্দী, ১৯৭৭)\nঅৰুণাচলৰ সত্তৰ দশকৰ তৰুণ নাট্যকাৰ-অভিনেতা এইচ এন টাটাৰ এখন নাটকৰ আলমত ভূপেন হাজৰিকাই চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰি পৰিচালনা কৰিছিল হিন্দী ভাষাৰ ‘মেৰা ধৰম মেৰী মা’ ৰঙীণ ছবিখন৷ হিন্দী সংলাপ লিখিছিল লক্ষণ দিবাকৰে। অভিনয় কৰিছিল এইচ এন টাটা, মালা, টাডু টায়ুং আদি অপেচাদাৰী শিল্পীসকলে। সংগীত পৰিচালনাও আছিল ভূপেন হাজৰিকাৰ। চিত্ৰগ্ৰহণ কৰিছিল টালিগঞ্জৰ অজয় মিত্ৰই। সম্পাদনা কৰিছিল তেতিয়া মুম্বাইৰ শক্তি সামন্তৰ ইউনিটৰ চীফ এডিটৰ বিজয় চৌধুৰীয়ে |\nএটা| সময়ত প্ৰয়াত নিৰোদ চৌধুৰীৰ এই একে নামৰ উপন্যাসখনৰ কাহিনীৰে ছবি এখন কৰিবৰ বাবে মৃণাল সেনো আগ্ৰহী হৈছিল। পিচে ছবিখন কৰিলে ভূপেন হাজৰিকাই৷ গাঁৱলৈ অহা এটা অসমীয়া চাৰ্কাছ দলৰ জেনেৰেটৰটোৱে সন্ধিয়া পৰত চাৰ্কাছৰ চৌদিশ উজলাই তোলে। এনে শক্তি যদি আমাৰ গাঁৱৰ ঘৰে ঘৰে থকা তাঁত শালবোৰত সংযোগ হয়? কাহিনীত এনেধৰণৰ এটা কনচেপ্টৰ সৈতে আছিল ৰোনান্টিক প্ৰেমৰ কাহিনী। ছবিৰ গীতাংশত আছিল ‘অ’ অভিমানী বন্ধু, ভুল নুবুজিবা’ (উষা মংগেশকাৰ), ‘চেনাই মোৰ অ’, ‘কিয় এই সংযমহীন আচৰণ’ (ভূপেন হাজৰিকা, উষা মংগেশকাৰ)। নায়ক- নায়িকা ভৱেশ বৰুৱা আৰু গায়ত্ৰী দত্ত আছিল নৱাগত আৰু আছিল নৱাগত মীনা৷ লগত আছিল হীৰেন চৌধুৰী, কমল চৌধুৰী, হেমেন ৰাজখোৱা, নিৰদা ভূঞা, জ্ঞানদা বৰা, জিতেন শৰ্মা।\nফণী শৰ্মা আৰু বিষ্ণু ৰাভাই যুটীয়াভাৱে ১৯৪৮ চনত পৰিচালনা কৰা ‘ছিৰাজ’ ৰিমেক কৰে ভূপেন হাজৰিকাই। মূল ছবিখনত তেওঁ গীত ৰচনা, সুৰাৰোপ, কণ্ঠদান কৰাৰ উপৰিও অভিনয় কৰিছিল। হিন্দু-মুছলমানৰ সম্প্ৰীতিৰ ওপৰত লক্ষীধৰ শৰ্মাই ৰচনা কৰা আৱেগিক কাহিনীটোৱে সকলো সময়তে তেওঁক আকৰ্ষণ কৰিছিল। তেওঁ ফণী শৰ্মাৰ ৰচনাৰ চিত্ৰানাট্যখনেই লৈছিল। আগৰ গীতকেইটিৰ লগতে নতুন গীতৰ সংযোজন কৰিছিল। ৰিমেক ‘ছিৰাজ’ৰ চিত্ৰগ্ৰহণ আছিল কমল নায়কৰ। কলা নুৰুদ্দিন আহমেদৰ। এইবাৰ ‘ছিৰাজ’ৰ চৰিত্ৰত আছিল নিপন গোস্বামী৷ সহঃ শিল্পীসকল আছিল মৃদুলা বৰুৱা, পূৰৱী শৰ্মা, পৰাগ চলিহা, ভাৰতী ডেকা, ৰূপক বৰুৱা, দেৱেন ভূঞা আদি।\n‘ছিৰাজ’ত পূৰৱী শৰ্মা আৰু নিপন গোস্বামী\nমিৰি জিয়ৰী (১৯৯০)\nৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ মিচিং প্ৰেমৰ অতি জনপ্ৰিয় কাহিনীটোক গুৱাহাটী দূৰদৰ্শনৰ টেলিফিল্ম হিচাপে ভূপেন হাজৰিকাই ‘মিৰি জীয়ৰী’ নামেৰে নিৰ্মাণ কৰিছিল। এইখন দূৰৰ্শনৰ টেলিফিল্ম হ’লেও শ্বুটিং কৰিছিল চেলুলয়েডৰ ফিল্ম ফৰ্মেটত।\nঅসমৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ লেখক তথা চলচ্চিত্ৰ সাংবাদিক স্বৰ্গীয় পবিত্ৰ কুমাৰ ডেকাদেৱে অসমৰ চিত্ৰ সাংবদিকতাৰ জগতখনলৈ প্ৰভূত বৰঙণি আগবঢ়াই গৈছে।\nগড় মাপকাঠী 4.9 / 5. ভোট : 80\nRelated Items:অসমীয়া চিনেমা, ডঃ ভূপেন হাজৰিকা, বিশেষ, সোণালী পৃষ্ঠা


সভ্যতা- মনিকুন্তলা ভট্টাচার্য – ফটাঢোল\nMarch 1, 2020 ভিন্নস্বাদ\t3 Comments\nসভ্যতা- মনিকুন্তলা ভট্টাচার্য\nমুম্বাইৰ ৰাতি। স্থান প্ৰেছ ক্লাৱ। দুমহলাৰ ওপৰত অভিজাত নৈশ ভোজৰ অতিথি আমি। আয়োজকৰ এজন ওচৰত ৰ’লহি, ক’লে “আগতে আমি আমাৰ বাগিছাত অতিথিক আপ্যায়ন কৰোঁ, এইবাৰ উপায় নাপাইহে ছাদত এই ব্যৱস্থা”। মই তেওঁলৈ চালোঁ। কাষত বহি আছিল দিল্লীৰ ইনকামটেক্স কমিছনাৰ সাহিত্যিক পাৰমিতা শতপথী। কোৱাজনক আমি দুয়ো প্ৰশ্ন কৰিবলৈ ধৰিলোঁ। আয়োজকজনে আমাক ৰেলিঙৰ কাষলৈ লৈ গ’ল। তললৈ চালোঁ। চকুৰে দেখালৈকে ডাঙৰ ডাঙৰ মেচিন। মেট্ৰৰেলৰ কাম চলি আছে।চকু চাৎ মাৰি ধৰা উজ্জ্বল পোহৰ।ঘৰঘৰ আৱাজৰ মাজত সোমাই হেৰাই গৈছে বনুৱাৰ মাত। গোটেইখন মাটি খান্দি তল-ওপৰ। তেওঁ আমাক আঙুলিয়াই দেখুৱালে, সেই যে খনন চলি আছে, সেই যে মাটিৰ স্তূপ, তাৰ তলতে হেৰাই গ’ল আমাৰ বাগিছাখন।ডাঙৰ লন আছিল, সৰু সৰু লাইট আছিল, মালীৰ তদাৰকত অভিজাত গছ পুলিৰে ভৰা ফুলৰ টাব আছিল, ইমান সুন্দৰ সুন্দৰ কিছুমান গছ আছিল যে আমি আৰু একো কৰিব নোৱাৰিলোঁ, আমাৰ বাগিছাখন কিমান স্বাস্থ্যৱান আছিল, ক’লে আপোনালোকে বিশ্বাস নকৰিব। মই বিশ্বাস যে কৰিব পাৰিছোঁ তেওঁক জনালোঁ। কাৰণ একোপথৰ পৰা ছাদলৈকে যি ধৰণৰ টাববোৰ দেখিছোঁ, যথাৰ্থভাৱে যতন লোৱাটো বুজিব পাৰি। পাৰমিতা মন ফুলৰ টাবতে লাগি ৰ’ল আৰু মই ৰৈ গ’লোঁ বাগিছাখনত।\nদৰাচলতে কি হ’ব ধৰিছে? সভ্যতা চাকি গঢ়ি উঠিছে নে সুবিধা? সুবিধা?মাটিবোৰ ভাগ ভাগ কৈ যে বিক্ৰী হৈ গৈ আছে, ঘৰৰ পাছত ঘৰ গঢ়ি উঠিছে, সেইয়া সুবিধা হৈছে নে, ধনৰ প্ৰতাপ নে, সম্পত্তি বঢ়োৱাৰ প্ৰৱণতা?মানুহজনে হেৰাই যোৱা বাগিছাখন স্মৰণ কৰি আছিল। তেওঁৰ আঙুলিয়ে দেখুৱাব ধৰিছিল বাৰম্বাৰ তাত এখন বাগিছা আছিল।\nশীতৰ ৰ’দ লৈ কেতিয়াবা আলহীৰ সৈতে যেতিয়া বহোঁ আমাৰ ঘৰৰ বেলকনিত, প্ৰায়ে কওঁ আমাৰ সন্মুখত এইখন মুকলি পথাৰ আছিল, ল’ৰাবোৰে ক্ৰিকেট খেলিছিল, মাঘবিহুত কাৰ্বি মানুহখিনিয়ে নানান অনুষ্ঠান পাতিছিল, তেল সনা বাঁহৰ খুটিত বগাবলৈ চেষ্টা কৰা আমোদজনক খেল মই ইয়াতে ৰৈ ৰৈ চাইছিলোঁ, খুব বেছি তিনিবছৰৰ আগৰ কথা। কঠিয়া ৰোৱা দেখিছিলোঁ, পাৱাৰ টিলাৰ চলোৱা দেখিছিলোঁ, পুৱাতে ধাম ধুমকৈ উঠি তাকে চাবলৈ মই ঘণ্টাৰ পাছত ঘণ্টা ৰৈ থাকিছিলোঁ। মাটি খান্দোতে ওলোৱা কেঁচু-কুমটিৰ বাবে কাউৰীবোৰে জাক পাতি পৰিছিলহি, এজাক গাহৰি মুখৰ মাতেৰে খেদি খেদি পাৰ হৈ গৈছিল মোৰ চকুৰ সমুখেৰে এজনী কাৰ্বি গাভৰু। ৰাতি হ’লে শিয়ালৰ মাত শুনো, উতনুৱা ডেকা ল’ৰাৰ দৰে হোৱা দিয়ে শিয়ালে।ৰাতি পুৱায় আৰু মই মেজত বহোঁ।কাষৰ খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ চাওঁ, মাটিলৈকে হাউলি থকা বাঁহগছ মোৰ লিখাৰ মাজলৈ উঠি আহে। ডাউক, কপৌ আৰু নাম নজনা অনেক পখীৰ কলৰৱেৰে মুখৰ হৈ উঠে মোৰ প্ৰতিটো পুৱা, যেন মোৰ লিখাৰ নেপথ্য সংগীত।\nএতিয়া সেয়া নাই। মই আঙুলিয়াই দেখুৱাই কওঁ, তাত এখন কঠিয়াতলী আছিল, ল’ৰাহঁতে খেলা পথাৰ আছিল, ইয়াৰ পৰা দূৰৰ সৌ পাহাৰটো দেখা গৈছিল। পাহাৰটোৰ সিপাৰে লাহে লাহে নামি গৈছিল আবেলিৰ বেলি, তাকে চাবলৈ সদায়ে মই বেলকনিত বহি ৰৈছিলোঁ। পাহাৰৰ ওপৰৰো ওপৰৰ শিলৰ ওপৰত উঠি প্ৰায়ে ল’ৰাবোৰে শীতকালিৰ চিলা উৰুৱাইছিল, অকণমানি মানুহৰ আকৃতিত সিহঁত থিয় হৈ ৰোৱা মই নিজ চকুৰে চাই ৰৈছিলোঁ, খুব বেছি তিনিবছৰৰ আগৰ কথা। এতিয়া সেই পথাৰত নাই, পাহাৰ নেদেখা কৰি গঢ়ি উঠিল বিশালক্ষেত্ৰ জোৰা ফ্লেটৰ অট্টালিকা। পুৱা মই লিখিবলৈ এৰি দিলোঁ, নোৱাৰা হ’লোঁ, সেই বাঁহ গছবোৰ উৎখাত কৰি ইটাৰ দেৱাল উঠিল, চৰাই ঘূৰি ফুৰা বিশাল বাৰীখনৰ মাটি খণ্ড খণ্ড কৈ বিক্ৰী হৈ গ’ল। ঘাঁহনি চপচপীয়া পানীৰে ঢকা বাৰিষা তাত এতিয়া আৰু নাই।চৰাইবোৰ নহা হ’ল। পখীৰ কলৰেৱেৰে মুখৰ হৈ ৰোৱা মোৰ সৃজনশীল ৰাতিপুৱাবোৰ হেৰাই গ’ল, তাত অট্টালিকা উঠিল, অসংখ্য ভাড়াঘৰ হ’ল, গুৱাহাটীত কৰ্মসূত্ৰে বা পঢ়িবলে অহা অনেক মানুহেৰে গিজগিজাই ৰোৱা হ’ল। প্ৰতি পুৱাৰ পৰাই জীৱন যুদ্ধৰ আৰম্ভ হয় তেওঁলোকৰ। মোৰ চৰাইবোৰৰ কলৰেৱৰৰ ঠাইত চাৰিওফালৰ পৰা ছিটিকি আহিব ধৰে এই মানুহবোৰৰ প্ৰাত: মুখ ধোৱাৰ নানানটা ভাল নলগা শব্দ। পঢ়া কোঠাৰ ফালে পুৱাবোৰত মই যাবলৈকে এৰিলোঁ। নানানধৰণে আৱাজ কৰি হুলস্থুল কৰি মানুহবোৰেই মুখ ধুই থাকক। বেলকনিত ৰওঁগৈ। হাতত শিকলি টানি অভিজাত কুকুৰ টানি চকুৰ সমুখেৰে পাৰ হোৱা বাটৰুৱাক আঁতৰাই, গাহৰিজাক খেদি ফুৰা গাভৰুজনীক কোনোপধ্যেই হাত বাউল দিব নোৱাৰোঁ। কি এক যন্ত্ৰণা। বৰজনাৰ ঘৰলৈ গ’লে মোৰ সন্তানক কওঁ এই কেঁকুৰিটোতে এটা পুখুৰী আছিল, তোমাৰ ককাই তাতে বৰশী বাইছিল, সেইটো তেখেতৰ হবি আছিল। তাই আচৰিত হৈ যায়, তাত দেখা ঘৰ দোকানৰ ঠাইত নিৰিবিলি এটা পুখুৰী কল্পনা কৰিবলৈ কঠিন হয় চাগে! লাহেকৈ কয়, ককা থকা হ’লে এতিয়া তেওঁৰ হবিটোৱে বৰ কষ্ট পালেহেঁতেন!\nমই মাত নোহোৱা মানুহৰ দৰে অকনমান বিচলিত হওঁ। কচ্চৰ তোলানি কলেজৰ সিন্ধ্ৰী অধ্যাপক\nড° ভিম্মী চদৰাংগনীৰ এটা কবিতাৰ কথা মনলৈ আহে, চোতাল এখন ফ্লেটৰ খোজত হেৰাই যোৱাৰ কথা আছিল কবিতাটোত। নৱকান্ত বৰুৱাৰ তাত এখন নদী আছিল মনত পৰে।হৰপ্পা মহেঞ্জোদাৰোলৈ মনত পৰে।নালন্দা বিশ্ববিদ্যালয়লৈ মাতিছিল এবাৰ, পুৰণি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিশাল চৌহদ ঘূৰি ঘূৰি চাইছিলোঁ, প্ৰতিচপৰা ইটাই কৈছিল ইয়াত এখন পৃথিৱীখ্যাত শিক্ষা কেন্দ্ৰ আছিল।\nবিস্ময়কভাৱে ভস্ম হৈ যোৱা পুথিভঁৰালটোক মই বিশ্বাস কৰিছিলোঁ আৰু মাত নোহোৱা মানুহৰ দৰে এক অদ্ভুত বেদনা তৰপে তৰপে মোৰ ভিতৰত পৰি ৰোৱাটো অনুভৱ কৰি উঠিছিলোঁ। মোৰ পিতৃভিঠা ভাগ ভাগ হৈ গৈছিল খুৰা, বৰদেউতা, পিতা সকলোৰে মাজত। তাৰো আগত চাগে ককাহঁতৰ মাজত খণ্ড খণ্ড কৈ ভাগত হৈছিল। কোনোবাই দূৰৈৰ পথাৰলৈ আঙুলিয়াই কৈছিল সেইয়াও আমাৰেই আছিল। কোনোবাই বিলৰ সিপাৰলৈ আঙুলিয়াই কৈছিল তাত আমাৰ আধিয়াৰহঁতে পাম খুলি বহিছিল, মাটিবোৰ পাছত পিতাহঁতে বেছি দিলে।\nআৰু এতৰপ পৰে মোৰ বুকুত, বেদনাৰ ভাৰ বাঢ়ে। আমিও গুৱাহাটীত মাটি কিনিলোঁ, তাতো আছিল পথাৰৰ দৰে সমতল, তাকো চাগে আঙুলিয়াই কোনোবাই কাৰোবাক দেখুৱাই কয়, সেইযে ঘৰটো দেখিছা, গেটৰ পিলাৰত যে নিজৰ নাম লিখি লৈছে সেই মাটি আমাৰ আছিল।\nএৰা আমি মানুহেইটো সভ্যতাৰ শিকলি টানো, মাটি ঢাকি গঢ়ি তোলোঁ অট্টালিকা। অট্টালিকাৰ পাছত অট্টালিকা গঢ়োঁ, মাটিৰ পিছত মাটি আমি কিনো, সভ্যতাৰ হাত ধৰি সম্পত্তি গঢ়োঁ। আধুনিকতম মানুহৰ দলত চামিল হৈ মেট্ৰৰে’লত উঠি নিমিষতে পাওঁগৈ গন্তব্যস্থান আৰু কোনোবাই আঙুলিয়াই দেখুৱা বাগিছা এখন বিচাৰি নাপাই বা বিচাৰিবলৈ এলাহ কৰি আমি ৰাতিৰ তৰা ভৰা আকাশৰ তলত, অট্টালিকাৰ ছাদৰ ওপৰতে উদযাপন কৰোঁ ৰসাল আদ্দাৰে ভৰা আনন্দৰ নৈশভোজ।\n« দিল্লী কা লাড্ডু : আকৌ এবাৰ -সমুজ্জল কাশ্যপ\nধাৰাবাহিক (২৫.২.২০) বাল্মিকী বৰুৱাৰ আত্মজীৱনী -ডo সৰোজ কাকতি দ্বিতীয় অধ্যায় »\nভাল লাগিল বাইদেউ


পৃষ্ঠা:তত্ত্ব-কথা (Tattva-Katha).pdf/৬৮ - ৱিকিউৎস\nআপোনাক তাৰা পুৰুষ উদ্ধাৰা\nহৰি হৰি বোলা ডাকি। -কীৰ্ত্তন\nএনে নিৰ্ম্মল বিশুদ্ধ ধৰ্ম্ম শঙ্কৰ-মাধৱৰ। সোণ এশবাৰ জুইত পুৰি ল'লে তাৰ বৰণ উজ্জ্বল হোৱাদি এই ধৰ্ম্ম বিচাৰ, বাদ আৰু আলোচনাৰ অগ্নিত পুৰি উজ্জ্বলহে হৈ ওলায়। দুখৰ কথা যে এনে ধৰ্ম্মক অজ্ঞজনে সাম্প্ৰদায়িক ধৰ্ম্ম বোলে !! এনে ধৰ্ম্ম হাততে থকা ৰত্নক নিচিনি অসমীয়াই ভৰিৰে ঠেলি পেলাই লোকৰ ছাই-মাকটি বিচাৰি ফুৰে!! হাততে থকা ৰত্নক নিচিনি অসমীয়াই ভৰিৰে ঠেলি পেলাই লোকৰ ছাই-মাকটি বিচাৰি ফুৰে!! হায়! আমাৰ কি অধঃপতন। গোহালিৰ গৰুৰে বাৰীৰ ঘাঁহৰ ৰাহি নাহে বুলি বুঢ়ালোকে কৈ গৈছে। তেনে অৱস্থা এতিয়া আমাৰ হৈছে। মহপুৰুষ শ্ৰীশঙ্কৰদেৱৰ মিল মহান উদাৰ ধৰ্ম্মৰ পানীৰে আমাৰ দেশ গোটেইখন বুৰি আছে অথচ আমি লোকৰ নাদ পুখুৰী বিচাৰি চলাথ কৰিছোঁ। গীতাত কৈছে-\nযাৱানাৰ্থ উদপানে সৰ্ৱতঃ সংপ্লুতোদকে।\nঅৰ্থাৎ "সকলো ঠাই জলপ্লাৱিত হ'লে ঘৰত বহিও পানী পোৱা যায় যেতিয়া, নদী-কুপাদিলৈ যাবৰ সকাম নাই।" কিন্তু আমি হ'লে এনে অৱস্থাতো পানীৰ নিমিত্তে লোকৰ নআদ-পুখুৰী বিচাৰি হবথুৰি খাই ফৰিছোঁ! অসমীয়া মাছ পানীত থাকিও পিয়াহত মৰে! ভক্ত কবীৰাই ঠিক কৈছিল-\nপানী মে মীন পিয়াসী ৰে।\nলোক সুনত সুনত লাগত হাসি ৰে।।\nএতেকে হে অসমীয়া! তুমি তোমাৰ বৃথা গৰ্ব্ব মিছা অহম্মম পৰিত্যাগ কৰি নিজৰ দেশৰ নিচেই আপোনাৰ অমূল্য মহৰত্ন দলিয়াই নেপেলাই তাক ডিঙিত বান্ধি লৈ ভক্তিভাৱেৰে গোৱা -\nপৰম কৃপালু মন্ত শঙ্কৰে\nলোকক কৰিলা দায়া।\nহৰিৰ নিৰ্ম্মল\tভকতি প্ৰকাশ\nকৰিলা শাস্ত্ৰক চায়া।।\nওঁ যো দেৱোহগ্নৌ যোহপসু যো ৱিশ্বং ভুৱনমাৱিৱেশ।\nয ওষধিষু যো বনস্পতিষু ভস্মৈ দেৱায় নমো নমঃ।।\nউপনিষদ আৰু ঈশ্বৰ প্ৰতিপাদত দৰ্শনে ঈশ্বৰৰ স্বৰূপ নিৰ্ণয় কৰিবলৈ দুট বাট অৱলম্বন কৰে, - অন্বয় আৰু ব্যতিৰেক। এই দুটা বাটৰ যাত্ৰী স্থূলত দুভাগ - এভাগে এটা বাটেদি, আন ভাগে সিটো বাটেদি যাত্ৰা কৰে, কিন্তু দুই ভাগৰে উদ্দেশ্য একে, -ঈশ্বৰপ্ৰাপ্তি বা ঈশ্বৰৰ স্বৰূপ নিৰ্ণয়। দুই দলৰে বাট লৈহে মতান্তৰে আৰু দ্বন্দ খৰিয়াল, উদ্দেশ্য লৈ নহয়। অন্বয় বাটেদি যোৱাসকলে কয় - এক ঈশ্বৰেই সৰ্ব্বব্যাপক হৈ আছে, গোটাই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডই ঈশ্বৰ। পশু-পক্ষী, জল- আকাশ,\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পৃষ্ঠা:তত্ত্ব-কথা_(Tattva-Katha).pdf/৬৮&oldid=43085"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৭ নৱেম্বৰ ২০১৯ তাৰিখে ১২:৪৪ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


Posted on Tuesday, 22nd December, 2020 ⏳ by সঞ্জয় দাস\nCreated By সঞ্জয় দাস.\nনতুন খেলৰ সামগ্ৰী ঘৰলৈ আনিলেই কণমানি ৰায়ান চঞ্চল হৈ উঠে। সেই খেলা সামগ্ৰীৰ বক্স খুলি নোচোৱালৈকে তাৰ শান্তি নাই। লগে লগে চলি থাকে নকল স্কুল, বিজ্ঞানৰ নানা পৰীক্ষা, মিউজিক ভিডিঅ’ বা সৰু–সুৰা বক্তৃতা। এই সকলো ভাণ্ডাৰ লৈ বহি নাথাকে ৰায়ান। তাৰ সেই আনন্দ ভাগ–বটোৱাৰা কৰে লক্ষ লক্ষ দৰ্শকৰ সৈতে। মাধ্য হ’ল ইউটিউব। আৰু এই সহজ–কৰল কামবোৰ কৰিয়ে বিশ্বৰ ডাঙৰ ডাঙৰ ইউটিউবাৰসকলক পিছ পেলাই শীৰ্ষত ৰায়ান। ইউটিউবৰ পৰা ৰায়ানৰ আয় হয় বছৰি ভাৰতীয় মুদ্ৰাত ২২০ কোটি টকা। আৰু এতিয়া ৰায়ান বিশ্বৰ হায়েষ্ট পেইড ইউটি‍উবাৰ।\nৰায়ানে কিন্তু যি কৰে, তাৰ নিজৰ মতে কৰে! অৰ্থাৎ তাক কোনোৱে শিকাই–বুজাই ভাটৌ চৰাইৰ দৰে আওৰাবলৈ নিশিকায়। ৰায়ানৰ ইউটিউব চেনেলটোৰ নাম ৰায়ান্ছ ৱৰ্ল্ড। ২০১৫ বৰ্ষত এই চেনেলটো আৰম্ভ কৰিছিল। সি যি কৰিবলৈ ভাল পায়, সেয়াই চেনেলটোত দেখুওৱা হয়।\n[ৰিয়ানৰ ইউটিউব: Youtube.com/channel/UChGJGhZ9SOOHvBB0Y4DOO_w%5D\nএই লৈ তৃতীয়বাৰ এক নম্বৰ স্থানত আহিল ৰায়ান। ৰায়ানৰ পিছত শাৰী পাতিছে বিশ্বৰ জনপ্ৰিয় অনলাইন ছেলিং প্লেটফৰ্ম এমাজন, ৱালমাৰ্টৰ পৰা আৰম্ভ কৰি নিকেলডনেৰ দৰে ব্ৰেণ্ড। এই বক্সৰ পৰা খেলৰ সামগ্ৰী উলিওৱা বা ৰায়ানৰ ভাষাত আনবক্সিং কৰা ভিডিঅ’ই ৰায়ানক মূলত খ্যাতিৰ শীৰ্ষত অধিষ্ঠিত কৰিছে। ফৰ্বছ সংবাদপত্ৰৰ দ্বাৰা এই ৰিভিউ কৰা হৈছে। ৰায়ানৰ পিছতে দ্বিতীয় স্থানত আছে মিষ্টাৰ বিষ্ট, ডুড পাৰফেক্ট তৃতীয়, ৰেট এণ্ড লিংক চতুৰ্থ আৰু মাৰকিপ্লায়াৰে পঞ্চম স্থান দখল কৰিছে।\n🌟 Follow সঞ্জয় দাস or Visit সঞ্জয় দাস's Website.\n🌟 About সঞ্জয় দাস\nFirangi Dad Dances Adorably To ‘Ghoomar’ & ‘Ghungroo’ With His Kids!


Contexts : Customs\nItems in Customs\nEnglish: jewellery, ornament, embellishment,\nAssamese: অলংকাৰ, গহনা, আভৰণ, ভূষণ, মণ্ডন, আভূষণ, বিভূষা, গহনাপাতি, গহনা-গাঠৰি, অৱতংস, ভূষা, বিভূষণ, কঞ্চুল, কলাপ, আকল্প, গহনা-গাঁঠৰি,\nBodo: मनि - मकुता,\nMeeteilon: sana lupa,\nKarbi: Pindeng, Sipeng,\nDimasa: guphu, khangsrai, Gajau,\nNepali: अलंकार, आभूषण,\n(a) articles of gold, silver, precious stones, etc., for personal adornment (b) an accessory, article, or detail used to beautify the appearance of something to which it is added\n(ক) ব্যক্তিগত সৌন্দৰ্য্য বৰ্দ্ধনৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা সোণ, ৰূপ, মূল্যৱান পাথৰ আদিৰে তৈয়াৰী সামগ্ৰী (খ) কোনো বস্তুত যোগ কৰি তাৰ সৌন্দৰ্য্য বৃদ্ধি কৰিব পৰা আনুষঙ্গিক বস্তু আদি\nAssamese: ফোঁট, তিলক, ফোট,\nTai: বা লুম্ অন্,\nA religious or traditional mark drawn on the forehead\nধৰ্মীয় বা সংস্কৃতিক কাৰণত কপালত অকাঁ গোলাকাৰ চিহ্ন৷\nEnglish: pastorale, pastoral, idyll,\nAssamese: বনগীত, বন-ঘোষা,\na poem, play, or the like, dealing with the life of shepherds, commonly inaconventional or artificial manner, or with simple rural life generally\nগাৱলীয়া জীৱন যাত্ৰাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ৰচা কোনো পদ্য, গীত আদি৷\nAssamese: লোকগাঁথা, লোককৃষ্টি, লোক-সংস্কৃতি,\nThe traditional beliefs, myths, tales, and practices ofapeople, transmitted orally, The comparative study of folk knowledge and culture. Also called folkloristics\nমুখে-মুখে প্ৰচলিত পৰম্পৰাগত বিশ্বাস, সাধুকথা অথবা কৃষ্টি\nEnglish: vermilion, redlead, cinnabar,\nAssamese: সেন্দূৰ, সিন্দূৰ, হেঙুল, হিঙ্গুল,\nA brilliant red pigment traditionally used on their forehead by married Hindu woman. Chemically, HgS.\nসীহেৰে কৰা তিৰোতাই ফোঁট লোৱা এবিধ ৰঙা গুড়ি বস্তু|\nEnglish: crown, diadem,\nAssamese: মুকুট, কিৰীটি, মৌলি, শেখৰ, শিৰোভূষণ, চূড়ামণি, শিৰোমণি,\na head ornament which in circular in shape.\nঘূৰণীয়া আকৃতিৰ মূৰত পিন্ধা অলংকাৰ।\nA traditional Assamese stand that is used to keep holy books and offerings. In simplistic terms it is an offering tray withastand at the bottom. There are Xorais with or withoutacover on the top.\nদেৱতাক নৈবেদ্য দিয়া বা কোনো মহত্ গ্ৰন্থ ৰখা আৰু ডাঙৰ মানুহক মান ধৰা এবিধ থিয় কাণেৰে খুৰা লগোৱা অসমীয়া পৰম্পৰাগত পাত্ৰ৷\nEnglish: lawsonia inermis, henna,\nA flowering plant found in Asia and Africa. Its leaves and their powder are used dyeing hair, skin and leather.\nEnglish: marriage song, wedding song, biya naam,\nAssamese: বিয়ানাম, বিয়াগীত,\n(in Assam)a type of melodious song sung by women on the day of marriage sometimes teasing the bride and the bride groom and sometimes telling them about married life. Some of the themes are traditonal while some are composed spontaneously.\nবিয়াৰ বিভিন্ন অনুস্থানত গোৱা গীত৷\nAssamese: জাকৈ, জকাই,\nBamboo scoop used in catching fish.\nবাঁহৰ কাঠীৰে তিনিচুকীয়াকৈ সজা এবিধ মাছ ধৰা যতন|\nAssamese: জোন-বিৰি, জোক-মাদলী,\na crescent-shaped ornament worn on the neck.\nডিঙিত পিন্ধা অৰ্দ্ধচন্দ্ৰৰ নিচিনা এবিধ মাদলী\nAssamese: ঢোল-বিৰি, বিৰি, মাদলী,\na drum(dhol)- shaped ornament worn on the neck.\nডিঙিত পিন্ধা ঢোলৰ নিচিনা এবিধ অলংকাৰ\nDimasa: daodo dainglairibah,\nIt is one of the most popular festivals and local games, cracking by two "eggs" during the celebration of the Assamese harvest festival, locally known as "Rongali Bihu" and "Bhogali Bihu" in Assam.\nঅসমৰ ৰঙালী বিহু আৰু মাঘ বিহুৰ সময়ত দুটা কণী হাতে হাতে লৈ খুন্দা খুৱাই ভঙা এক ধৰণৰ বিশেষ খেল ৷\nAssamese: লগুণ-দিয়নি, উপনয়ন,\nthe ceremony of investingaboy with the sacred thread.\nল'ৰাক প্ৰথমতে লগুণ দিয়া বা প্ৰথমে লগুণ পিন্ধোৱা কাৰ্য্য ৷\nA cross symbol made of two bamboo strips. An individual villager intending to useastrip of land for agricultural purpose will plant it within the notified village boundary and not earlier claimed by anybody else, thereby informing all other co-villagers of his intention.\nKarbi: kuchong, কুচং,\na wicker hat used as an umbrella or sun-shade. This traditional headgear (japi) is made of strips of bamboo andaspecial kind of dried palm leaves locally known as ‘tokow-pat’. The manufacture of ordinary ‘japi’ does not require any special skill. First of all, the selected bamboos are split into small strips of required sizes. Then the strips are woven in open hexagonal design intoacircular disc withadome in the centre for the head to fit in, puttingafew dried ‘tokow’ leaves (previously cut into required sizes) in between two such discs and finally sewing them securely with yarn and fine strands of cane. Thus, the manufacture of ordinary ‘japi’ is completed.\nবাঁহৰ কাঠীৰে সাজি টকৌ-পাতেৰে ছোৱা এবিধ মাজত টুপ থকা ঘূৰণীয়া ছত্ৰ [ই কেইবাপ্ৰকাৰৰ যেনে-ডাং-জাপি, বৰজাপি, পানী বা হালোৱা-জাপি, সৰুদৈয়া জাপি৷]\nAssamese: পোন্ধ, কাচল, কাছল, তলপোন, তলপোন্ধ, তলকাচ, তলকাছ,\nEnd of the waist cloth (Dhoti) which is inserted in behind through the thigh.\nধুতি বা চুৰিয়াৰ দুই উৰুৰ মাজে সৰকাই পাচ ফালে খোঁচা ভাগ ৷\na small wooden or metallic pot to keep lime\nচূণ ৰখা সৰু কাঠ বা ধাতুৰ টেমা\nan offering in honour ofadeity or spirit of dead persons, especially flowers, sesame and sacred water.\nদেৱতা বা মৃতক বা কোনো শ্ৰদ্ধাবান লোকৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা জনাই ফুল, তিল, পবিত্ৰ জল আদি অৰ্পণ কৰা কাৰ্য্য।\nthe act of observing (a day) or commemorating (an event) with ceremonies or festivities\nকোনো দিৱস বা উত্‍সৱ আনুষ্ঠানিকভাৱে পালন কৰা\nAssamese: যোৰানাম, খিচা-গীত,\none kind of funny and humorous marriage song in Assam where female singers (called namoti)sing songs teasing the bride, bridegroom and other relatives. It is part ofarich culture in Assam.\nবিয়ানামৰ এটি ভাগ। বিয়াত দৰা-কইনা বা আন সম্পৰ্কীয় লোকক জোকাই, ধেমালিত ঠাট্টা কৰি নামতীয়ে গোৱা বিয়া নাম৷\na present of cloth to the bride’s mother from the bridegroom’s side.\nদৰা ঘৰৰ পৰা বিয়াৰ উপলক্ষ্যে কইনাৰ মাকক দিয়া কাপোৰ৷\nAssamese: মুখচন্দনি, মুখচন্দ্ৰিকা,\nfirst exchange of sights between the bride and bridegroom after marriage.\nবিয়াৰ পাছত দৰা-কইনাৰ প্ৰথম দৃষ্টি বিনিময়৷\na garland of mango leaves hung on doors and gates during marriage or other festivals\nবিয়া বা আন উৎসৱ উপলক্ষে দুৱাৰ, তোৰণ আদিত ওলোমাই দিয়া, সূতাৰে গঁঠা, মঙ্গলসূচক আমপাতৰ মালা\na small narrow cloth for holding betel nuts carried around withaperson\nতামোলৰ গামোছা, তামোল পান আদি বান্ধি লৈ ফুৰুৱা সৰু ঠেক কাপোৰ\nAssamese: কৰ্কৰী-জল, কৰ্কৰীয়া-জল,\nmilk and water offered to the dead for ten days following death\nমৃত্যুৰ পাছত দহ দিনলৈকে মৃতকলৈ আগবঢ়োৱা গাখীৰ আৰু পানী\na piece of handloom or embroidered cloth used for covering the `xorai`\nশৰাইত আগবঢ়োৱা গুৱা-পান, মাননী আদি ঢাকিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ফুলাম কাপোৰ বা সূতাৰে গুঁঠা ঢাকনি\nto consecrate or make sacred inaceremony that includes the token applying of oil (as of bride or bridegroom before marriage ceremony).\n(বিয়াৰ আগেয়ে দৰা বা কইনাৰ গাত) তেল, বটা মাহ, হালধি আদি সান্।\nAssamese: সুৱাগ তোলা, সুৱাগুৰি তোলা,\na ceremony performed by the female folk at the time of the bride-groom`s arrival at the gate of bride`s home\nবিয়াৰ দিনা দৰা আহি কইনাঘৰৰ পদুলিত উপস্থিত হ’লে আয়তী সকলে পালন কৰা এক মাঙ্গলিক অনুষ্ঠান\na bundle containing areca-nuts, etc. symbolizingafuture child, which is placed on the lap ofagirl on the day of celebration of her attainment of puberty\nতোলনী বিয়াৰ দিনা শান্তি হোৱা ছোৱালীৰ কোলাত ভৱিষ্যত সন্তান কামনা কৰি দিয়া প্ৰতীকী তামোল-পাণ আদিৰ টোপোলা\nEnglish: love marriage, secret marriage,\nAssamese: গন্ধৰ্ব-বিবাহ, গন্ধৰ্ব-বিয়া, গান্ধৰ্ব-বিবাহ, গান্ধৰ্ব-বিয়া,\na marriage by mutual consent, where no particular customs are followed\nবিশেষ কোনো ৰীতি-নীতি পালন নকৰাকৈ স্ব-ইচ্ছাৰে পতা বিয়া\nAssamese: সাষ্টাংগ, সাষ্টাংগে,\nSaluting by lying straight on the ground, by touching seven organs to earth.\nAssamese: নামকৰণ, নামাংকিত,\nThe ritual of givinganame to somebody or something\nকাৰোবাক বা কিহবাক নাম দিয়া কাৰ্য\nDimasa: nana beseng jiriba,\n(among some Hindus)aceremony organized to offer rice for the first time toasix month old child.\n(কোনো কোনো হিন্দু ধৰ্মাৱলীলোকৰ মাজত প্ৰচলিত)ছমহীয়া শিশুক প্ৰথমবাৰৰ বাবে অন্নখুৱাওঁতে পতা ধাৰ্মিক অনুষ্ঠান৷\na long garland hung at the gate (connecting two pillars) in an Assamese marriage.\nবিয়াত পদূলিমুখত পথালিকৈ আঁৰি দিয়া এবিধ দীঘল মালা৷\nThe four kind of tasks or four stages of life that have to be completed in life by the Brahmins .\nব্ৰাহ্মণ আদি বৰ্ণৰ লোকৰ জীৱনৰ কৰ্তব্য পালনৰ ক্ষেত্ৰত চাৰি আশ্ৰমৰ নিৰ্দেশ আছে৷ সিয়েই হ'ল ব্ৰহ্মচৰ্য, গাৰ্হস্থ্য, বাণপ্ৰস্থ আৰু সন্ন্যাস৷ এই চাৰি আশ্ৰমৰ কৰিবলগীয়া কামকে বৰ্ণাশ্ৰম কোৱা হয়৷\nThe act of worshiping; Offeringasacrifice on one's own behalf.\nপূজা কৰা কাৰ্য।\n(marriaga) between two differest castes (social divisions of people as exist among Hindus).\nদু্ই ভিন্ন জাত বা সম্প্ৰদায়ৰ মাজত হোৱা (বিবাহ)।\nthe act of taking bath after the death of one`s relative\nকোনো আত্মীয়ৰ মৃত্যুৰ পাছত কৰা স্নান বা অশৌচ গুচাবলৈ কৰা স্নান\nAssamese: চাকুলী ভাৰ, দাবলি-ভাৰ, দামলি-ভাৰ,\nA load of needful things carried by the bridegroom`s party to the brides home\nবিয়াত দৰা ঘৰৰপৰা কইনাৰ ঘৰলৈ নিয়া তামোল পান আদি সমলৰ এখন ভাৰ৷\nAziz-ul Haque adds: বিয়াৰ জোৰোণত দিয়া কাপোৰ-কানি, টেকেলি আদি বয়-বস্তু কঢ়িয়াই নিয়া পাচিৰ ভাৰ। ই ওপৰত ঢাকনি থকা চাৰিচুকীয়া খুৰা লগা পাচি। এই পাচি কান্ধত তুলি বৈ নিব পাৰি। আগৰ দিনত ব্যৱহাৰ কৰিছিল।\nTraditional lamentation by the Dimasa womenfolk in honour of the dead soul in the funeral site.\nAssamese: মুদ্ৰাঙ্কিত, মোহৰ-মৰা, মোহৰ-লগোৱা,\nengraved or impressed withastamp or official seal\nআনুষ্ঠানিক ছীল-মোহৰ খোদিত কৰি বা হেঁচি লগাই দিয়া\nAssamese: সঞ্জীৱিত, উজ্জীৱিত,\nendowed with life or vigour\nজীৱনী শক্তিৰে সজীৱ কৰি তোলা\nA type of traditional Assamese jewelry shaped likedapigeon\nপাৰ চৰাইৰ আকাৰৰ এবিধ অসমীয়া গহনা\na pole kept standing over the burrial ground (`moidam`) of the old Ahoms\nআগৰ দিনত আহোমসকলৰ মৈদামৰ ওপৰত পুতি থোৱা মাৰি বা দাঁৰ\nFifth and tenth moon days along with full moon day and new moon days.\nপঞ্চমী, দশমী, পূৰ্ণিমা আৰু অমাবস্যা এই চাৰিটা তিথিক একেলগে পূৰ্ণা বুলি জনা যায়৷\nEnglish: Bhashkarabda, Bhashkar era,\nEra counted from Kumar Bhashkar Barman of Kamrupa. It differs 593 years with chrishtian era.\nকুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মনৰ ৰাজ অভিশেষৰ পৰা এই বছৰ গণনা হয়৷ খ্ৰীষ্টান বছৰৰ তুলনাত ই ৫৯৩ বছৰ পাছ পৰা৷\nএওঁলোক কঠোৰ নিৰামিষ মাছ, মাংস কণীৰ উপৰিও এওঁলোকে, গাখীৰ, গাখীৰজাত সামগ্ৰী আদিও নাখাই৷


লক্ষী – অৰুণোদই\nAug 23, 2018 ৰিমঝিমগল্প, সাহিত্যassamese, literarture, short-story\n‘মা দেউতাই লক্ষীক কিয় ইমান ধুনীয়াকৈ উলিয়াই আছে? আজি তাইক কোনোবাই লৈ যাব নেকি?’ স্কুলীয়া চাৰ্টটো পেন্টটোত খুচি খুচি বাবুৱে বহুত দেৰিৰপৰা দেউতাকক লক্ষীৰ ওচৰত ৰৈ থকা খিড়িকীখনেদি দেখি মাকক সুধিলে।\n‘সদায় দেখোন দেউতাৰে লক্ষীক এনেকৈয়ে মৰম কৰে। তঁহত এতিয়া স্কুললৈ যা।’ বাবুৰ মাকেও ককালৰ খুচনিৰপৰা ওলাই যোৱা চাদৰখন আকৌ এবাৰ খুচি বাবুক আৰু মাইনাক স্কুললৈ আগবঢ়াই দিবলৈ ওলাই আহিল।\n‘ঠিক আছে তঁহত যাবি, গৰমটোও বৰ পৰিছে বেছি দৌৰি-ঢাপৰি নুফুৰিবি স্কুলত।’ বাবু মাইনা দুয়ো গেটখন মাৰি ওলাই যাবলৈ লঁওতেই মাকে চিঞৰি কথাকেইটা কৈ দেউতাকৰ ওচৰ পালেহি। অথনিৰেপৰা মানুহজন আৰু লক্ষীয়েনো কি কথা পাতিছে সিঁহতেহে জানে। মানুহজনে বাৰে বাৰে তাইৰ গালে-মুখে হাত ফুৰাই দিয়ে আৰু তাইঝ কাণ মূৰ জোকাৰি জিভাখন উলিয়াই তেখেতৰ হাতখনকে চেলেকিবলৈ ধৰে।\n‘বেয়া লাগিছে চাগে মনটো।’\n‘হা হা… ওহো হো… অলপ’ বুলি ঘৈণীয়েকে সোধা কথাষাৰত চোবাই থকা তামোলখিনিৰ পিকখিনি পেলাই মূৰটো জোকাৰি মানুহজনে উত্তৰটো দি আকৌ এবাৰ লক্ষীলৈ চালে। লক্ষীৰো চকুৰ কোণকেইটা চকুপানী ওলাবলৈ ধৰাৰ দৰে সেমেকি আছে। তাইও যেন কিবা এটা বুজিহে পাইছে। কথা ক’ব নোৱাৰিলেনো কি হ’ল তাইও এটা জীৱহে। জীৱ-জন্তু হ’লেও মৰমবোৰটো সিঁহতেও বুজি পায়।\n‘কথা এটা কচোন আজি এইৰ এইখন ঘৰলৈ অহাৰ কেইবছৰ হ’ল।’ মানুহজনে লক্ষীৰ চকুৱে মুখে হাত ফুৰাই ঘৈণীয়েকক সুধিলে।\n‘ৰ’ব দেই, কৈ আছোঁ।’ বুলি মানুহগৰাকীয়ে কিবা এটা আঙুলি মূৰত হিচাপ কৰিবলৈ ধৰিলে। কেঞা আঙুলিটোৰ ওপৰৰ পাবৰপৰা তলৰ পাবটোলৈকে কেইবাবাৰো হিচাপ কৰি মানুহজনীয়ে উত্তৰ দিলে ‘কিয় তাই আমাৰ বাবুৰ লগৰে নহয় জানো। বাবুৰ জন্মৰ দুমাহৰ পিছতে এইৰ জন্ম আকৌ। সেইখিনি কথা মোৰ ভালদৰে মনত আছে। যিকণ সময়ত মোক ঘৰুৱা গাখীৰ অকণমানৰ অতি প্ৰয়োজন আছিল সেইসময়কণতে যেনিবা এইৰ মাকে এইক জন্ম দি আমাক বহুতখিনি সকাহ দিছিল।’\n‘মানে এতিয়া এইৰ নবছৰ হ’ল। হয় দে নবছৰে সৰুৰেপৰা ডাঙৰ কৰি এতিয়ানো নজনা-নুশুনা মানুহৰ হাতত কেনেকৈ গতাই দিওঁ।’ মানুহজনে মানুহগৰাকীৰ কথাত হয়ভৰ দি আকৌ এবাৰ হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে।\nলক্ষী কাকতিহঁতৰ ঘৰৰ একেবাৰে সন্তানৰ দৰে। কাকতিৰ সৰু ল’ৰাটোৰ জন্ম বছৰে লক্ষীৰো জন্ম। তাই পিয়ন এৰাৰ কিছুদিনৰ পিছতে বুঢ়ীমাকজনী মৰি থাকে। সেই তেতিয়াৰেপৰা কাকতিৰ দেখোন তাইৰ প্ৰতি থকা মৰম দুগুণে বাঢ়ে। কাকতিক দেখিলে যিটো কায়দাতহে আগবাঢ়ি আহি কাকতিৰ ভৰিখনত চেলেক এটা মাৰে, তাইৰ সেই স্বভাৱটোৰ কাৰণেই চাগে কাকতিৰ তাইৰ প্ৰতি মৰমটো বেছি হয়।\nদেখাত আন দেছী গৰুবোৰতকৈ ওখ-পাখ হিষ্ট-পুষ্ট কাৰণে বহুতে আকৌ তাইৰ কাষ চাপিবলৈকে ভয় কৰে। মৰমতে কাকতিয়ে লক্ষী বুলি মাতোতে সেইকণৰ গোটেই চুবুৰীটোৰ কাৰণে তাই লক্ষী হৈ পৰিছিল।\nলক্ষীৰ লগত কাকতিয়ে যেনেকৈহে কথা পাতি থাকে চকুৰে নেদেখিলে কোনোবা মানুহৰ লগত কথা পতা বুলি ভুলেই হ’ব। লক্ষীয়ে যদি কোনোবাদিনা কাকতিক দেখিও হেম্বেলনি এটা নামাৰে সেইদিনা কাকতিৰ চিন্তা হৈ যায় কেনেবাকৈ তাইৰ গা বেয়া নেকি। পাৰিলেটো ওচৰতে থকা ভেটেনেৰি হস্পিতেলখনলৈ লৈ যায়। কাকতি আৰু লক্ষীৰ এই মৰমৰ সম্পৰ্কটো ঘৰৰ আন সদস্যলৈও বিয়পিবলৈ বেছি দিন নালাগিল।\nকাকতিৰ ল’ৰা-ছোৱালীকেইটাৰো যেন লক্ষীৰ প্ৰতি মৰমবোৰ দিনে দিনে বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। বাবুৰ কথাটো ক’বই নালাগে লক্ষী মানে তাৰ দেহলাওটোহে। আজি যে লক্ষীক কোনোবাই নিবলৈ আহিব সেইকথা সিহঁতক কোৱা নাই। দুয়ো গিৰিয়েক ঘৈণীয়েকে লক্ষীৰ লগত লাগি থাকোতে সিফালে আগফালে চাইকেলৰ টিলিঙাৰ শব্দ শুনি মানুহগৰাকী ওলাই গ’ল।\nবাঁওহাতখনৰ তলুৱাত চাধা এপালি লৈ সোঁহাতখনৰে মলি চাইকেল খনৰ গাতে ভেজা দি ৰৈ আছে তেওঁলোকৰ ঘৰৰ ওচৰৰে হাজৰিকা। হাজৰিককা দেখিয়েই বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল কাকতিৰ ঘৈণীয়েকৰ। এওঁ নিশ্চয় আজিও লক্ষীৰ গোচৰ তৰিবলৈকে আহিছে।\nলক্ষীৰ লগত অহি-নকুল সম্পৰ্ক হাজৰিকাৰ। কিমানবাৰ যে তাইক তেঁও খোৱাৰত নাই থোৱা। এতিয়া গৰুহে মানুহটো নহয় বুজি পাবলৈ যে এবাৰ জেইলত সোমাই অহাৰ পিছত পিছৰবাৰ আকৌ বেয়া কাম নকৰাৰ শপত ল’বলৈ। তাইৰ কাৰণে কাকতিয়েও হাজৰিকাৰ লগত কেতিয়াবা ফেপেৰি পাতিব লগা হয়। গোচৰ এটাই যে লক্ষীয়ে জপনা পাৰ হৈ তেওঁৰ চোতালত লহপহকৈ গজি থকা ঘাঁহখিনি খালেগৈ। তেওঁ তাইক সঠিক সময়ত নেদেখা হ’লে চাগে বাৰীখনত গজা লাওপুলি, জিকাপুলি এটাও নাথাকিলহেঁতেন।\nকেতিয়াবা এনেকৈ গোচৰ দিবলৈ আহিলেও কাকতিয়ে হাঁহি হাঁহি কয় আপুনিনো গৰুবোৰৰ লোভ লগাই চোতালত ঘাঁহবোৰ গজাই কিয়? আৰু লক্ষীয়ে জানো জেওৰা ভাঙিছে তাইটো এডালো জেওৰা নলৰোৱাকৈ পাৰ হৈ গৈছে। ইফালে যদি বাৰী অনিষ্ট কৰাৰ কথা ভাবিছে আপুনি দেখোন সময়ত উপস্থিত হ’লেই। কাকতিৰ কথা শুনি হাজৰিকাৰ বুজিবলৈ বাকী নাথাকে যে এইজনাক গোচৰ দি লাভ নাই নিজেই ব্যৱস্থা ল’ব লাগিব। সেয়েহে তাৰপিছৰপৰাই তেখেতে নিজেই তাইক খোৱাৰত সোমোৱাই থৈ আহি কাকতিহঁতক খবৰ দিয়ে।\nআজিও হাজৰিকাই লক্ষীৰে গোচৰ লৈ আহিছে বুলি নিশ্চিত হৈ আগবাঢ়ি যোৱা মিছেচ কাকতিক ভুল প্ৰমাণিত কৰি হাজৰিকাই ক’লে যে কাকতিক এবাৰ তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ পঠাই দিবলৈ তামোল একবস্তা পুতিব লগা আছে। তাৰ গাতৰ জোখটো চাই দিবলৈ। তেতিয়াহে মিচেছ কাকতিৰ মনটো ভাল লাগিল হাওক তেওঁ আজি অন্ততঃ তাইৰ গোচৰ লৈ অহা নাই।\nআজি বাৰু তেওঁ তেওঁৰ ল’ৰা-ছোৱালী দুটিক ফুচুলাই স্কুললৈ যাবলৈ বাধ্য কৰালে। কাইলৈ কি বুলি বুজনি দিব সেইটোহে বিচাৰি পোৱা নাই। এনে ইহঁত দুটাৰ লগত লক্ষীও ওলাই যায়, সিহঁতৰ স্কুলৰ ফিল্ডতে চৰি থাকেগৈ। ছুটিৰ লগে লগে সিহঁতৰ লগত আহি ঘৰৰ ওচৰ পাইহি, তাতে অলপ দেৰি চৰি থাকি সন্ধিয়া হোৱাৰ আগে আগে ঘৰ সোমাইহি। কোনোদিনে তাইক বিচাৰি যাব লগা হোৱা নাই, খোৱাৰত থকা কেইদিন বাদ দি। তাইৰ প্ৰকাণ্ড শৰীৰটো দেখি বহুতে কাষেদি যাবলৈও ভয় কৰে। শৰীৰটোহে প্ৰকাণ্ড কিন্তু স্বভাৱ একেবাৰে নম্ৰ। কেতিয়াবা বাবুয়ে কয় ‘আমাৰ লক্ষীৰ নিচিনা ভদ্ৰ গৰু নাইয়ে। কাকো খুচিবলৈও নাহে আৰু কাৰো ঘৰৰ জেওৰাও নাভাগে। বীৰৰ দৰে পাৰ হৈ সোমাই যায়।\nকেতিয়াবা তাই মেইন ৰাষ্টাত এনেকৈ থিয় হৈ থাকে যে গাড়ীয়ে হৰ্ণ মাৰি থাকিলেও ৰাষ্টা এৰি নিদিয়ে। গাড়ীৰপৰা কোনোবা নামি আহি তাইক খেদাব লগা হয়। কিন্তু এই কাণ্ড কাকতিয়ে দেখি এবাৰ মাত্ৰ লক্ষী বুলি মাতটো লগোৱাৰ লগে লগে তাই আতৰি যায়।\nকাকতি কেতিয়াবা সন্ধিয়া ঘৰত নাথাকিলে ল’ৰা-ছোৱালীহালে পঢ়াৰ টেবুলত মুঠেও নবহে। কিন্তু কাকতি জপনা খুলি সোমাল কি নোসোমাল সিহঁত দুইটা গৈ পঢ়া টেবুলত বহি যায়। মানে লক্ষীৰ ‘হেম্বে’শব্দই সিহঁতক সচকিত কৰি দিয়ে যে দেউতাক আহি পালেহি। সেই লক্ষীকে আজি লৈ যাব সিহঁতৰ ঘৰৰপৰাই। উপায় নাই বহুত কষ্টত এই সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছে। জীৱ-জন্তু হ’লেও সিহঁতে মৰম বুজি পায়।\nতাই বিক্ৰী কৰিবলৈ ওলাই কাকতিৰ নিজকে স্বাৰ্থপৰ যেন লাগিছে। ইমানদিনে তাই গাখীৰ কেইটোপাল দি আছিল কাৰণে ভাল আছিল, মৰম কৰিছিল। এতিয়া গাখীৰ নালাগে তাইৰ পেটত পোৱালিয়ে নোৰাৱা হৈছে। ভেটেনেৰি ডাক্তৰৰ মতে তাইৰ আশা এৰি বেলেগ এজনী গৰু অনাই ভাল। সেই কথামতেই কাকতিৰ এই সিদ্ধান্ত। কিমান স্বাৰ্থপৰ হ’ব পাৰে এই মানুহজাতিটো। আচলতে অইন জীৱতকৈ বেছিকৈ চিন্তা কৰিব পাৰে কাৰণেই চাগে এনেবোৰ সিদ্ধান্ত সময়তকৈ আগতে ল’ব পাৰে। মিচেছ কাকতি কথাবোৰ ভাবি ভাবি ভিতৰলৈ সোমাই আহিল। নিজকে তেওঁৰ দোষী যেন লাগিল। তাইও চাগে কিবা এটা গম পাইছে সেইকাৰণে পুৱাৰেপৰা হেম্বেলনি এটাও মৰা নাই।\nহাজৰিকাক বিদায় দি ভিতৰলৈ আহিবলৈ ধৰোতেই আকৌ গেটখন খোলাৰ শব্দ হোৱাত পিছলৈ ঘূৰি চাই মিচেছ কাকতিয়ে দেখিলে এজন অচিনাকি মানুহ সোমাই আহিছে। এইজনেই চাগে সেইজন যাৰ হাতত আজি লক্ষীক গতাব। মিচেছ কাকতি ভিতৰলৈ সোমাই নগৈ মানুহজন অহালৈ ৰৈ থাকিল। কাষতে খুচুক খাচাক শব্দ শুনি চাই দেখিলে কাকতিয়েও লাহে লাহে লক্ষীক উলিয়াই আনিছে। তাইও মূৰটো তললৈ কৰি গজি থকা ঘাঁহবোৰৰ এডাল দুডাল চিঙি আগবাঢ়িছে। আজিৰপৰা মানে লক্ষী এইখন ঘৰৰ লক্ষী হৈ নাথাকে।\nRimjhim isawriter for multiple blogs including this one. She loves to travel, write, read and savior exquisite delicacies. She is into digital marketing, seo, literature.


মই মোৰ দৰে হ’ম– অঞ্জন সাধনিদাৰ – ফটাঢোল\nDecember 1, 2018 ভিন্নস্বাদ\t9 Comments\nমই মোৰ দৰে হ’ম– অঞ্জন সাধনিদাৰ\nপৰীক্ষালৈ হাতত পোন্ধৰ দিনমান আছেগৈ৷ পিছে মনৰ অৱস্থা “শূণ্য হিয়া মোৰ হ’ল যে উকা” বিধৰ৷ ঘৰখনত মাৰ উচপিচ্ দেখিলেহে গম পোৱা যায় যে তেখেতৰ সু-পুত্ৰৰ পৰীক্ষা সন্নিকট৷ গেটৰ খুটা এটাত দেউতাই এখন ফলক আঁৰি দিছে বাটৰুৱাৰ বাবে .. “ কথা লাহে লাহে পাতিব, বিজ্ঞান শাখাৰ পৰীক্ষাৰ্থী আছে”৷\nঘৰত আলহী-অতিথি আহিলে বিদায় দিবলৈ মা দেউতাৰ খৰখেদা৷ একমাত্ৰ মাৰ লগৰ কেইগৰাকী আহিলেহে কথা পতাৰ অনুমতি আছে ৷ কথা মানে “ডামিনী”ৰ কালিৰ খণ্ডৰ ব্যাখ্যাখিনি৷\nকলনিৰ মুঠ পাঁচটা ল’ৰা ছোৱালীয়ে বিজ্ঞান শাখাৰ চূড়ান্ত পৰীক্ষাত বহিব ৷ বাকী কেইজনতকৈ মোৰ ওপৰত সকলোৰে অলপ আশাটো বেছি৷ কাৰণ মোক নিজকেই আচৰিত কৰি মা দেউতাই ৮৫% ৰ এটা ফলাফল আনি দিছিল মেট্ৰিকত ৷ মামাই SEBA ত চাকৰি কৰে ৷ চোকাই আছিলোঁ যদিও ইমান নম্বৰ পোৱাকৈ চোকা নাছিলোঁ ৷ ভালেই লাগিছিল ৷ পাৰ্টি, সম্বৰ্ধনা গামোচাৰে ভৰি পৰিছিল সকলো ৷ একমাত্ৰ বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক সকল আৰু মই মাজে মাজে বিবুধিত পৰিছিলোঁ ৷\nআৰু অৱধাৰিত ভাৱেই মোৰ নাম লগাই দিয়া হ’ল মোৰ চহৰৰ পৰা দূৰৰ এখন আগ শাৰীৰ জুনিয়ৰ কলেজত ৷ দুদিন মান ভাল লাগিছিল ৷ ঘৰৰ পৰা দূৰৈত ব্যক্তিগত মেছত ৷ লগৰকেইটা অলপ কম নম্বৰ পোৱা ৷\nপ্ৰথমটো ক্লাছ টেষ্টতে বুজি পালোঁ “সাগৰলৈ সঁচাই বহু দূৰ …….\nবিজ্ঞান আৰু মই তেল আৰু পানী৷\nতেতিয়া আৰু উভতাৰ সময় নাছিল ..\nকাৰণ মায়ে দেউতাক বুজাই দিছিল … ডাক্টৰৰ মাক মই হ’বই লাগিব ৷ লাগিলে যিমান লাগে টিউচন দিয়ক, টিউচন চাৰৰ ঘৰ দূৰত গতিকে আপুনি অনা নিয়া কৰিব নোৱাৰে যদি তাক বাইক এখনকে কিনি দিয়ক৷ লাগিলে বন্ধন গোটৰ পৰা মই ল’ন এটাকে লৈ ল’ম৷\nমই নিজে কোৱাৰ আগতেই এটা দামী ম’বাইল লৈ মা উপস্থিত হৈছিল মোৰ মেছত৷ ম’বাইল দিছিল যাতে ঘৰৰ পৰা মায়ে পঢ়িছোনে কি কৰিছো তদাৰক কৰিব পাৰে, সমনীয়াৰ লগত ম’বাইলতে পঢ়া শুনাৰ কথা ডিচকাচ কৰিব পাৰে৷\nসঁচা অৰ্থত ক’বলৈ গ’লে জহন্নামে যোৱাৰ আটাইকেইটা উপাদান মোৰ হাতত বিদ্যমান৷ সকলো যোগান দি নিশ্চিন্ত মনে ল’ৰা ডাক্টৰ হোৱাৰ সাতোৰঙী সপোন দেখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল মা-দেউতাই ৷ দেউতাতকৈ মাৰ ইচ্ছা আৰু আগ্ৰহ এক কথাত দুৰাকাঙ্খা অলপ বেছি আছিল৷\nক্লাচবোৰ আৰম্ভ হৈছিল কোবাল গতিত ৷\nফিজিক্স মেমক ভাল নালাগে ৷\nকেমেস্ত্ৰি বুজিয়েই নাপাওঁ ৷\nমেঠচ্ মষ্ট বৰিং৷\nধুৰ .. বায়’ ক্লাছ যায় নেকি ??\nতাতকৈ টিউচন কেইটাই ভাল ৷ অন্তত: গীতালিহঁতক লগ পাব পাৰি ৷ ক্লাচ আৰম্ভ হোৱাৰ আগতেই পইচা দিব লাগে টিউচনত। গ’লেও হয় নগ’লেও ফট’ষ্টেট কপি পাই যায় ৷\nএনেকৈয়ে পাৰ হ’ল প্ৰথম বৰ্ষ ৷\nঅল এলাউ বাবে বহিব পালোঁ চেকেণ্ড য়েৰত৷\nএইবাৰতো আৰু ফটাফটি আছিল৷ মে জুন মাহৰ পৰাই বিভিন্ন পৰীক্ষাৰ বাবে ফৰ্ম ফিলআপ৷ NEET, AFMC, AIIMS একো বাদ নপৰিল৷\nপাঁচশ টকাৰ ঠাইত এহেজাৰ দিয়াটো মাৰ এটা নিজা স্বভাৱ ৷ গতিকে মোৰ বাহিৰা পইচা বেছি আছিল ৷ বৰ সুখেৰে কটোৱা দিন কেইটাৰ পাছত যোৱা নৱেম্বৰ মাহতে ঘৰলৈ আহিলোঁ পঢ়িবৰ বাবে ৷ ষ্টাদি লিভ।\nএটিয়াহে দেখি পালোঁ একো নাই মগজুত ৷ টিউচন কৰাৰ নামত কৰা স্ফুৰ্তিবোৰ মনত পৰিছে ৷ একো লিখিব নোৱাৰোঁ পৰীক্ষাত ৷ সেই কথা কেনেকৈ বুজাও মা দেউতাক ?? ইতিমধ্যে মা দেউতাই গুৱাহাটীত ক’চিং চেন্টাৰ বন্দৱস্ত কৰি আহিল ৷ শইকীয়ানী আন্টীৰ আগত এটা দীঘল ভাষণেই দিলে ৷ ক’ত পঢ়াব মোক, MD ক’ত কৰিম ! চহৰৰ মাটিকণত নাৰ্চিং হ’মৰ প্ৰপ’জেল এটা বনাইছোঁ …\nমইহে বুজিছোঁ “পাৰ কৰা প্ৰভু মোক সংসাৰ সাগৰ” মোৰ অৱস্হা…\nআপুনি ক’ব পঢ়িলে কিয় নোৱাৰিম? শিক্ষকে ক’ব পাৰিবই লাগিব, ঘৰত ক’ব লাগ বুলিলেই সকলো সুবিধা দিছো নোৱাৰাৰ প্ৰশ্নই নাহে৷\nদৌৰত জেকপট লগোৱাৰ অদম্য উচ্চাকাংক্ষা থকা জকিৰ লেঙেৰা ঘোঁৰা৷ ঘোঁৰা বুলি নিজকে এই বাবেই ক’লো কাৰণ ক’ৰবাত পঢ়িছিলোঁ You can take the horse up to the pond but you can not force him to drink water….\nসুৰাৰ বিপনীত ডাঙৰ ডাঙৰ হৰফেৰে ‘অফিচাৰ চইচ’ নামৰ এটা ব্ৰেণ্ডৰ বিজ্ঞাপনত লিখা আছিল “ভিতৰৰ অফিচাৰজনক জগাওক”৷\nযদি কোনো তেনে ঔষধ ওলাল হয় যে টেটুৰ গুৰিলৈকে খাই দিলেই ভিতৰৰ শিক্ষাৰ্থীজন জাগি যায়৷ পিছে কি কৰিব? শচীন টেণ্ডুলকাৰে ৰাগ টনা হ’লে আৰু লতা মঙ্গেস্কাৰে ক্ৰিকেট বেট, হয়তো নদাই ভদাইৰ দৰে এজন হ’লহেঁতেন৷ মই এজন লেখক হ’ব খোজোঁ৷ সেয়ে আজি জীৱনৰ প্ৰথম লেখাটো মাত্ৰ এটা কলম আৰু এখন কাগজেৰেই কোনো সুবিধা নোহোৱাকৈ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ।\n« লিখক পত্নী সংবাদ – মূল – বীৰেন্দ্ৰ জৈন (হিন্দী) – অনুবাদ-চাহিন জাফ্ৰি\nAlternate History – জ্যোতিৰূপম দত্ত »\nবঢ়িয়া লাগিল অঞ্জন দা।\nসুন্দৰ অঞ্জন চাৰ | ভৱিষ্যতলৈ আৰু আশা কৰিলো\nখুব ভাল লাগিল পঢ়ি দাদা।\nবৰ ভাল লাগিল অঞ্জন! জীয়া ছবি এখন দেখা পালো\nসুন্দৰ৷ বৰ ভাল লাগিল৷


ব্ৰিটিছ সাংসদ বেৰী গাৰ্ডিনাৰৰ বিৰুদ্ধে অভিযোগ: ‘চীনা গুপ্তচৰ’ৰ পৰা পুঁজি লাভ কৰাৰ দাবী লণ্ডনৰ চোৰাংচোৱা সংস্থাৰ -\nশনিবাৰ, জানুৱাৰী 29, 2022\nHomeআন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়ব্ৰিটিছ সাংসদ বেৰী গাৰ্ডিনাৰৰ বিৰুদ্ধে অভিযোগ: ‘চীনা গুপ্তচৰ’ৰ পৰা পুঁজি লাভ কৰাৰ...\nব্ৰিটিছ সাংসদ বেৰী গাৰ্ডিনাৰৰ বিৰুদ্ধে অভিযোগ: ‘চীনা গুপ্তচৰ’ৰ পৰা পুঁজি লাভ কৰাৰ দাবী লণ্ডনৰ চোৰাংচোৱা সংস্থাৰ\nBy Dipankar Dutta\nডিজিটেল ডেস্ক: ব্ৰিটিছ সাংসদ আৰু ‘পদ্মশ্ৰী’প্ৰাপক বেৰী গাৰ্ডিনাৰৰ বিৰুদ্ধে উত্থাপন হৈছে চাঞ্চল্যকৰ অভিযোগ৷ গাৰ্ডিনাৰে ‘চীনা গুপ্তচৰ’ৰ পৰা পুঁজি লাভ কৰিছিল বুলি দাবী কৰিছে লণ্ডনৰ চোৰাংচোৱা সংস্থা এমআই৫য়ে৷ ব্ৰেণ্ট নৰ্থক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা আৰু এক বৃহৎ ভাৰতীয় প্ৰবাসীৰ সমৰ্থন লাভ কৰা গাৰ্ডিনাৰে ‘চীনা গুপ্তচৰ’ ক্ৰিষ্টিন লী আৰু তেওঁৰ আইন প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা ছয় বছৰত ৫ পাওণ্ড লাখতকৈও অধিক ধন লাভ কৰিছিল বুলি অভিযোগ কৰা হৈছে। ব্ৰিটিছ লেবাৰ পাৰ্টিৰ সাংসদ বেৰী গাৰ্ডিনাৰে ইউকে সংসদত গণতান্ত্ৰিক প্ৰক্ৰিয়াক ধ্বংস কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা এজন ‘চীনা গুপ্তচৰ’ৰ পৰা পুঁজি লাভ কৰিছিল, ব্ৰিটেইনৰ প্ৰিমিয়াম কাউণ্টাৰ-ইন্টেলিজেন্স এজেঞ্চী এমআই৫-য়ে এক তদন্তত এই তথ্য লাভ কৰিছে বুলি জানিব পৰা গৈছে৷\nব্ৰেণ্ট নৰ্থক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা আৰু সমষ্টিটোৰ বিশাল ভাৰতীয় প্ৰবাসীসকলৰ সমৰ্থন লাভ কৰা গাৰ্ডিনাৰক ২০২০ চনৰ জানুৱাৰীত ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। নিৰাপত্তা সংস্থাটোৱে অভিযোগ কৰিছে যে লী চীনা কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ (চিচিপি) ইউনাইটেড ফ্ৰণ্ট ৱৰ্ক ডিপাৰ্টমেণ্টৰ (ইউএফডব্লিউডি) কৰ্মচাৰী হিচাপে দুগুণ হৈ গুপ্তচৰ হিচাপে কাম কৰিছিল।\nগাৰ্ডিনাৰ আৰু লীৰ মাজৰ সম্পৰ্ক কমেও ২০১৭ চনৰ পৰা বুলি জনা গৈছে। সেই সময়ত, ‘দ্য টাইমছৰ’ এক প্ৰতিবেদনত কোৱা হৈছিল যে সাংসদজনে চীনা দূতাবাসৰ মুখ্য আইনী উপদেষ্টা হিচাপে কাম কৰা লীৰ আইন প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা ১.৮ পাওণ্ড লাখ পুঁজি লাভ কৰিছিল। প্ৰতিবেদনখনে এয়াও কয় যে এই প্ৰতিষ্ঠানটোৰ পৰা অহা অনুদানে আংশিকভাৱে গাৰ্ডিনাৰৰ পুত্ৰৰ দৰমহাৰ বাবে পুঁজি যোগান ধৰিছিল। শেহতীয়া অভিযোগৰ পিছত তেওঁৰ প্ৰতিৰক্ষাত, গাৰ্ডিনাৰে কৈছে যে তেওঁ লীৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্কৰ বিষয়ে নিৰাপত্তা সংস্থাবোৰৰ সৈতে সম্পৰ্ক ৰাখিছে আৰু অতীতত সকলো অনুদানৰ বিষয়ে স্বচ্ছ আছিল। তেওঁ কয়, মোক গোপন সেৱাৰ দ্বাৰা আশ্বাস দিয়া হৈছে যে যদিও তেওঁলোকে নিশ্চিতভাৱে ক্ৰিষ্টিন লীৰ জৰিয়তে প্ৰেৰণ কৰা অনুচিত পুঁজি চিনাক্ত কৰিছে, ই মোৰ কাৰ্যালয়ৰ কোনো পুঁজিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত নহয়।\nপ্ৰকৃততে হৈছিল কি?\nএখন ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ পত্ৰৰ মতে, এমআই৫-এ বৃহস্পতিবাৰে সাংসদসকলক এক সতৰ্কবাণী জাৰি কৰে আৰু কয় যে চীনা নাগৰিক ক্ৰিষ্টিন চিং কুই লীয়ে চীনা কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ ইউনাইটেড ফ্ৰণ্ট ৱৰ্ক ডিপাৰ্টমেণ্টৰ হৈ জানিবুজি ৰাজনৈতিক হস্তক্ষেপকাৰ্যত লিপ্ত হৈছে। লীয়ে ইউএফডব্লিউডিৰ সৈতে এমআই-৫য়ে কোৱা মতে, সমন্বয় কৰি গোপনে কাম কৰিছে আৰু ইউকেত ৰাজনৈতিক হস্তক্ষেপ কাৰ্যকলাপত জড়িত বুলি বিচাৰ কৰা হৈছে৷\nঅভিযোগটো হৈছে যে লীয়ে গোপনে আৰু লাহে লাহে ইউকে সংসদত প্ৰভাৱ বিভাজন কৰি আছিল আৰু দেশৰ ৰাজনৈতিক পৰিৱেশ ‘চিচিপিৰ কাৰ্যসূচীৰ অনুকূল’ হোৱাতো নিশ্চিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আছিল।\nএমআই-৫ৰ মতে, লীক ইউএফডব্লিউডিৰ দ্বাৰা নিযুক্ত কৰা হৈছিল আৰু ‘সমগ্ৰ ইউকে ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰৰ ব্যক্তিসকলৰ সৈতে ব্যাপক সম্পৰ্ক’ আছিল। অৱশ্যে, বিবিচিৰ এক প্ৰতিবেদনে স্পষ্ট কৰি দিছে যে অভিযোগটো হস্তক্ষেপৰ (গোপনে প্ৰভাৱ লাভ কৰা) আৰু গুপ্তচৰবৃত্তিৰ সৈতে জড়িত নহয়৷\nPrevious articleসুৰাৰ পাৰ্টীয়ে সিংহাসন কাঢ়িলে প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ ! ব্ৰিটেইনৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ দৌৰত এজন ভাৰতীয় …\nNext articleসম্ৰাট অশোকক ঔৰংগজেৱৰে তুলনা: বিহাৰৰ নাট্যকাৰৰ মন্তব্যই আউল লগাইছে বিহাৰৰ ৰাজনীতিত\n‘পেগাছাছ’ সন্দৰ্ভত বিস্ফোৰক তথ্য; ২০১৭ চনতে মোদীয়ে চুক্তি কৰিছিল ইজৰাইলৰ সৈতে\nজানুৱাৰী 29, 2022\nব্যয় সংকোচনৰ ঘোষণা চমকহে! দিছপুৰত নিৰ্মাণ হ’ব মুখ্যমন্ত্ৰীৰ পৃথক বিলাসী আবাস, নক্সা সাজু\nমাদক দ্ৰব্য সেৱন কৰাই যুৱতীক ধৰ্ষণ! জনপ্ৰিয় গায়কৰ বিৰুদ্ধে গুৰুতৰ অভিযোগ


সৰোজনী নাইডু - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n১৯৬৪ চনত সৰোজনী নাইডু নামত ভাৰত চৰকাৰে প্ৰবৰ্ত্তন কৰাৰ এখন ডাক টিকট\n১৩ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৮৭৯\nহায়দৰাবাদ, হায়দৰাবাদ ৰাজ্য, ভাৰত\n২ মাৰ্চ, ১৯৪৯ (৭০ বছৰ)\nলক্ষ্ণৌ, উত্তৰ প্ৰদেশ, ভাৰত\nকবি, লিখক, সমাজকৰ্মী\nকিংছ কলেজ লণ্ডন\nগিৰটন কলেজ, কেমব্ৰিজ\nড॰ মুথয়ালা গোভিন্দ্ৰাজুলু\nজয়সূৰ্য, পদ্মজা, ৰণধীৰ, নীলৱাৰ আৰু লীলামণি\nসৰোজনী নাইডু (ইংৰাজী: Sarojini Naidu) (১৩ ফেব্ৰুৱাৰী ১৮৭৯ – ২ মাৰ্চ ১৯৪৯) স্বকীয় বৈশিষ্ট্যৰে পৰিচিত এগৰাকী মহিলা যি কেৱল এগৰাকী স্বাধীনতা-কৰ্মীৰ লগতে এগৰাকী অনুভূতিপ্ৰৱণ কবি আছিল। তেখেতক ভাৰতীয় কোকিলা বা দ্য নাইটেঙ্গেল অৱ ইণ্ডিয়া নামেৰেও জনা যায়। তেখেত একাধাৰে এগৰাকী দেশপ্ৰেমিক, ৰাজনীতিবিদ, প্ৰশাসনিক দক্ষতাসম্পন্ন, বক্তা, সমাজকৰ্মী, গৃহিণী আছিল।\n5.1 বিখ্যাত কবিতাসমূহ\n১৮৭৯ চনৰ ১৩ ফেব্ৰুৱাৰীত ভাৰতৰ হায়দৰাবাদ চহৰৰ এটা হিন্দু পৰিয়ালত তেখেতে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেখেতৰ পিতৃ অঘৰনাথ চট্টোপাধ্যায় আছিল এগৰাকী বিজ্ঞানী তথা দাৰ্শনিক। তেওঁ ইংৰাজী তথা নাৰী শিক্ষাৰ পৃষ্ঠপোষকো আছিল। মাতৃ বৰদা সুন্দৰী দেৱী আছিল এগৰাকী প্ৰখ্যাত বঙালী কবি। আঠটি সন্তানৰ মাজত সৰোজনী দেৱী আছিল জ্যেষ্ঠ। তেওঁলোক ডাঙৰ-দীঘল হোৱা ঘৰখন বুদ্ধিজীৱী, কবি, দাৰ্শনিক আৰু পৰিৱৰ্তনকামী ব্যক্তিৰে ভৰা আছিল। সেয়ে সৰোজিনী নাইডুৱে অনুভৱ কৰিছিল যে তেওঁ ভাৰতীয় হিচাপে ডাঙৰ হৈছে, হিন্দু অথবা ব্ৰাহ্মণ হিচাপে নহয়।\nসৰোজনী এগৰাকী বিদুষী মহিলা আছিল। তেখেতে মাথোঁ ১২ বছৰ বয়সতে মেট্ৰিক পৰীক্ষাত মাদ্ৰাছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত শীৰ্ষস্থান দখল কৰে। তেওঁ কেইবাটাও ভাষা যেনে- উৰ্দু, তেলেগু, ইংৰাজী, বেংগলী আৰু পাৰ্চী ভাষা আয়ত্ত কৰিছিল। পিতৃয়ে তেখেত অংকশাস্ত্ৰজ্ঞ অথবা বিজ্ঞানী হোৱাটো বিচৰাৰ বিপৰীতে সৰোজনী নাইডু হ’ব বিচাৰিছিল এগৰাকী কবি। হায়দৰাবাদৰ নবাবে সৰোজনীৰ লিখনিত সন্তুষ্ট হৈ বিদেশত পঢ়িবলৈ জলপানিৰ ব্যৱস্থা কৰি দিয়াত মাথোঁ ১৬ বছৰ বয়সতে সৰোজনীয়ে ইংলেণ্ডৰ King’s College-অত নামভৰ্তি কৰে। পিছত কেমব্ৰিজৰ Girton College আৰু কেমব্ৰিজৰ গিৰটন কলেজত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে। তাতে তেওঁ সেই সময়ৰ বিশিষ্ট ব্যক্তি, যেনে- আৰ্থাৰ চাইমন আৰু এডমাণ্ড গউচেচৰ সাণ্ণিধ্যলৈ আহে। গউচেচে সৰোজনীক নিজৰ দেশৰ পৰ্বত, নদী, সমাজৰ লগত মিলি কবিতা সৃষ্টি কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।\nতেওঁৰ ১৫ বছৰ বয়সতে দক্ষিণ ভাৰতৰ ড॰ গোবিন্দৰাজুলু নাইডু নামৰ এজন চিকিৎসকৰ সৈতে প্ৰেম হয়। কিন্তু তেওঁ ব্ৰাহ্মণ নাছিল। সেই সময়ত জাতিভেদ প্ৰথা প্ৰবল আছিল যদিও পিতৃৰ পূৰ্ণ সমৰ্থনত এইগৰাকী অব্ৰাহ্মণ লোকৰ সৈতে ১৯ বছৰ বয়সত সৰোজনী নাইডুৰ বিয়া হয়। বিবাহিত জীৱনত সুখী সৰোজনী নাইডু চাৰিটা সন্তানৰ মাতৃ আছিল, তেওঁলোক হ’ল জয়সূৰ্য, পদ্মজা, ৰণধীৰ, নীলৱাৰ আৰু লীলামণি।\nসৰিজনী নাইডু (সোঁফালে) আৰু লগত মহাত্মা গান্ধী ১৯৩০ চনৰ সত্যাগ্ৰহ আন্দোলনত\n১৯০৫ চনত বেংগল বিভক্ত হোৱাৰ সময়ত সৰোজনীয়ে ভাৰতীয় জাতীয় আন্দোলনত যোগদান কৰে। সেই সময়ত তেখেত মহাত্মা গান্ধী, জৱাহৰলাল নেহৰু, মহম্মদ আলী জিন্না, ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ, গোপাল কৃষ্ণ গোখলে, এনি বেচাণ্ট ইত্যাদিৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে। সেই সময়ৰ মহিলাক সজাগ কৰি পাকঘৰৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰাৰ উদ্দেশ্যে তেখেতে চহৰৰ পৰা চহৰলৈ, ৰাজ্যৰ পৰা ৰাজ্যলৈ কেৱল নাৰীৰ অধিকাৰৰ দাবীত ভ্ৰমণ কৰিছিল। ভাৰতীয় নাৰীৰ আত্মবিশ্বাসৰ ধাৰা সৰোজনী নাইডুৱে পুনৰ স্থাপন কৰিছিল।\n১৯২৫ চনত কানপুৰৰ ভাৰতীয় কংগ্ৰেছৰ বছৰেকীয়া অধিৱেশনত সৰোজনী নাইডুৱে সভাপতিত্ব কৰিছিল। তেখেতে আইন অমান্য আন্দোলনত মুখ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে আৰু গান্ধীজী তথা অন্যান্য প্ৰতিনিধিসকলৰ সৈতে কাৰাগাৰৰ বন্দীত্ব গ্ৰহণ কৰে। ১৯৪২ চনত তেওঁ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰি গান্ধীজীৰ সৈতে ২১মাহ কাৰাবাস খাটে। গান্ধীজীৰ সৈতে তেখেতৰ সুন্দৰ সম্পৰ্ক আছিল আৰু গান্ধীজীক ‘মিকি মাউচ’ বুলি সম্বোধন কৰিছিল। প্লেগ মহামাৰীৰ সময়ত এইগৰাকী মহিয়সী নাৰীৰ সেৱাসুলভ অংশগ্ৰহণৰ বাবে ‘কেইশৰ-ই-হিন্দ’ সন্মান প্ৰদান কৰা হয়। দেশে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পাছত তেওঁ উত্তৰ প্ৰদেশৰ ৰাজ্যপালৰূপে নিয়োজিত হয়। তেওঁ আছিল দেশৰ প্ৰথম মহিলা ৰাজ্যপাল।\nতেখেতৰ কবিতাত শব্দৰ সুন্দৰ প্ৰয়োগ দেখা যায়। মহৰ্ষি অৰবিন্দ, ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ, জৱাহৰলাল নেহৰু আদি তেওঁৰ কবিতাৰ গুণমুগ্ধ। গোপাল কৃষ্ণ গোখলেই তেখেতৰ সুন্দৰ কাব্য প্ৰতিভাক ভাৰত মাতৃৰ স্বাধীনতাৰ বাবে প্ৰয়োগ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল। সৰোজনী নাইডুৰ দ্বাৰা ৰচিত গ্ৰন্থসমূহ হ’ল:\nThe Bird of Times\nThe Wizard Mark\nA treasury of poems.\nইয়াৰে ১৯০৫ চনত প্ৰকাশিত ‘Golden Threshold’ৰ বাবে তেখেত বুল বোলে হিন্দ নামেৰে সন্মানিত হয়।\nবিখ্যাত কবিতাসমূহ[সম্পাদনা কৰক]\nThe Pardah Nashin\nThe Soul's Prayer\n১৯৪৯ চনৰ ২ মাৰ্চত এইগৰাকী মহান ব্যক্তিৰ মহাপ্ৰয়াণ ঘটে। মনে প্ৰাণে ভাৰতীয় সৰোজনী নাইডু নাৰী সমাজৰ গৌৰৱ।\n↑ "Colors of India". First Woman Governor ofaState in India. http://www.thecolorsofindia.com/interesting-facts/government/first-woman-governor-of-a-state-in-india.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 25 March 2012.\n↑ Gibson, edited by Mary Ellis. Anglophone poetry in colonial India, 1780-1913 :acritical anthology. প্ৰকাশক Athens: Ohio University Press. পৃষ্ঠা. 4. ISBN 9780821419427. http://books.google.co.in/books?ei=IMhuT_CgIYTorQfF9r2gDg&id=L21oPitEqIUC&dq=Sarojini+Naidu+learned+to+speak+Urdu%2C+Telugu%2C+English%2C+Persian+and+bengali&q=Naidu#v=snippet&q=Naidu&f=false.\n↑ "Live India".\n↑ Shashi, editor-in-chief Padmashri S.S. (2007). Encyclopaedia Indica : India, Pakistan, Bangladesh (1st ed. সম্পাদনা). প্ৰকাশক New Delhi: Anmol Publications. পৃষ্ঠা. 72. ISBN 9788170418597. http://books.google.co.in/books?id=r_0vAQAAIAAJ&q=Impressed+by+her+play+Maher+Muneer+,+the+Nizam+of+Hyderabad+gave+her+scholarship+to+study+abroad&dq=Impressed+by+her+play+Maher+Muneer+,+the+Nizam+of+Hyderabad+gave+her+scholarship+to+study+abroad&hl=en&sa=X&ei=5shuT5eZMNHirAeW14GhDg&ved=0CDAQ6AEwAA.\n↑ Knippling, Alpana Sharma, "Chapter 3: Twentieth-Century Indian Literature in English", in Natarajan, Nalini, and Emanuel Sampath Nelson, editors, Handbook of Twentieth-century Literatures of India (Google books link), Westport, Connecticut: Greenwood Publishing Group, 1996, ISBN 978-0-313-28778-7, retrieved December 10, 2008\n↑ 6.0 6.1 Vinayak Krishna Gokak, The Golden Treasury Of Indo-Anglian Poetry (1828-1965), p 313, New Delhi: Sahitya Akademi (1970, first edition; 2006 reprint), ISBN 81-260-1196-3, retrieved August 6, 2010\n↑ Sisir Kumar Das, "A History of Indian Literature 1911-1956: Struggle for Freedom: Triumph and Tragedy", p 523, New Delhi: Sahitya Akademi (1995), ISBN 81-7201-798-7; retrieved August 10, 2010\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত সৰোজনী নাইডু সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nSarojini Naidu-ৰ সাহিত্যকৰ্ম আৰু ৰচনাৱলী - গুটেনবাৰ্গ প্ৰকল্প\nBiography and Poems of Sarojini Naidu\nFirst Biography of Muhammad Ali Jinnah by Sarojini Naidu (1917)\nBiography of Aghornath Chattopadhyaya\nSarojini Naidu: An introduction to her life, work and poetry By Vishwanath S. Naravane\nহিন্দুস্তান ৰিপাব্লিকান এছচিয়েশ্যন\nলৰ্ড লুই মাউণ্টবেটেন\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=সৰোজনী_নাইডু&oldid=300664"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ২৬ ছেপ্টেম্বৰ, ২০২১ তাৰিখে ০৭:৫২ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।