Home ISHANJYOTI BORA MISA-KOLE-KI-HOBO ঈশানজ্যোতি বৰা মিচা ক'লে কি ডাল হব মিছা ক'লে কি ডাল হব? (হাস্য ব্যংগ)\nxukhdukh.com August 04, 2015 ISHANJYOTI BORA, MISA-KOLE-KI-HOBO, ঈশানজ্যোতি বৰা, মিচা ক'লে কি ডাল হব,\nঘাইপথত এভেলভেল মাছৰ কথাৰে...\nজাকৈ,খালৈ অথবা জালখন লৈ অসমৰ খাল-বিল,পুখুৰীত নামি মূৰৰ ঘাম মাটিত পেলোৱাৰ সেই কষ্টভাগ এতিয়া তল পৰিছে৷ ৰাইজৰ উন্নতি সাধনেই জীৱনৰ মহাব্ৰত হিচাপে গণ্য কৰা তেৰাসৱৰ কৃপাত অসমৰ কেইবাটাও ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাঁইপথত এতিয়া সৃষ্টি হৈছে সুগভীৰ,সুবিশাল পুখুৰীৰ৷ কোনোবাই এতিয়া ‘অসমৰ বাট-পথৰ অৱস্থা তথৈবচ’ বুলি গোচৰ তৰিলে নহ’ব৷ হাৰে !! অভিযোগৰ বাকচকেইটা মোকলাই কিমাননো আৰু নিৰাশাবাদী মনোভাৱেৰে আস্ফালন কৰি থাকে ! কিমাননো আৰু নিগেটিভিটিবোৰ ৰাজ্যত বিয়পায় ! বি প’জিটিভ্ য়াৰ, মিছা ক'লে কি ডাল হবহে!\nঅনাগত দিনবোৰত আমাৰ অসমৰ দৰে উন্নত মুলুকত নিৰাশা-হতাশাৰ বিষবাষ্প বিয়পোৱা এনে কথা-বতৰা পৰিহাৰ কৰি নচলিলে চোলাৰ পিছফালে ‘কমপ্লেইন বক্স’ৰ লেবেল যে লাগিব সেইয়া আজিৰ তাৰিখত একেবাৰে খাটাং৷ অসমৰ ইটোমূৰৰ পৰা সিটোমূৰলৈ বাছ-যাত্ৰা কৰাৰ আগমুহূৰ্তত যাত্ৰীসমাজে এতিয়া আহল-বহল মোনা এটা লগত লৈ আনিবলৈ পাহৰিব নালাগে৷ কাৰণ, নিৰ্দিষ্ট কিলোমিটাৰৰ অন্তৰে অন্তৰে ঘাঁইপথৰ বুকু ফাটি জিলিকি থকা পুখুৰীবোৰত এতিয়া ৰৌৰ পৰা খলিহনালৈকে,মাগুৰৰ পৰা গৰৈ-কাৱৈলৈকে নানাতৰহৰ, নানবৰণৰ মাছে “মোক ধৰ, মোক খা’ বুলি শ্ল’গান জুৰিব লাগিছে৷ গতিকে সন্ধ্যা মোনা দাঙি দাঙি চাৰিআলি,তিনিআলিৰ দৈনিক বজাৰৰ পৰা তিনিশ-চাৰিশ টকাৰে চালানী মাছ খোৱাৰ আমনিদায়ক পৰম্পৰাফেৰা পৰিত্যাগ কৰি ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাঁইপথৰ অতিকায় পুখুৰীকেইটালৈ মনোযোগ দিলে ৰাইজে একেবাৰে ফ্ৰেছ্ মাছৰে নিশাৰ ব্যঞ্জন খাই পৰিতৃপ্তি পাব৷\nসিপিনে,আজি আন এজন অতিপাত যোগাত্মক দৃষ্টিভংগীসম্পন্ন মানুহে কৈ গ’ল বোলে-অসমৰ চিকিৎসালয়ত ৰোগীসকল মজিয়াত পৰি থকা কাৰ্যভাগে বোলে অসমৰ উন্নয়নৰ কথাকেই সূচায়৷ ইতিবাচক চিন্তাধাৰাৰ ইয়াতকৈ আৰু উজ্জ্বল দৃষ্টান্ত কি হ’ব পাৰে! অতিৰঞ্জিত নকৰাকৈ ব্যক্ত কৰোঁ যে- এনেধৰণৰ আশাব্যঞ্জক কথা-বতৰাই আমাৰ মনৰ আকাশৰ অমাৱস্যাৰ ঘোৰ অন্ধকাৰক “শিশুপাল খেদা” দি পূৰ্ণিমাৰ নিৰ্ভেজাল পোহৰেৰে এতিয়া দশোদিশ পোহৰাই তুলিছে৷ নিঃসন্দেহে অসমৰ চৌদিশে এতিয়া ‘যোগাত্মক দৃষ্টিভংগী’ৰ এক অভূতপূৰ্ব পৰিৱেশে বিৰাজ কৰিছে৷\nইতিবাচক মনোভাৱেৰে, যুগান্তকাৰী চিন্তাধাৰাৰে বলিয়ান হৈ বিগত বছৰসমূহত অসমত সংঘটিত হোৱা “মহা-উন্নয়ন” আৰু “মহা-প্ৰগতি”ৰ জয়ঢোলকেইটা আপোন-পাহৰা হৈ সৰ্বশক্তি প্ৰয়োগ কৰি কোবোৱাৰ উপযুক্ত সময় এইয়া৷ এৰা,প্ৰভাত হ’বই৷ আকৌ এদিন প্ৰভাত হ’বই হ’ব৷ আশাবাদৰ এনেহেন বিষ্ফোৰণৰ যুগত আমি আৰু আশাবাদী নহৈ পাৰোঁনে?\nএই শুভক্ষণত সুঁৱৰিবলৈ বাধ্য হৈছোঁ সেই কালজয়ী বাক্যকেইফাঁকি- “বাজক দবা,বাজক শঙ্খ, বাজক মৃদং খোল; অসম আকৌ উন্নতি-পথত, ‘জয় আই অসম’ বোল। ঘাইপথৰ মাছকে ভাজো, তেলৰ বটল খোল! মিছা ক'লে কি ডাল হবহে!\nBy xukhdukh.com on August 04, 2015


বৰগীত আৰু উত্তৰ-ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ এটি তুলনামূলক অধ্যয়ন-(হিৰণ্ময়ী দাস গগৈ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nবৰগীত আৰু উত্তৰ-ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ এটি তুলনামূলক অধ্যয়ন\n-হিৰণ্ময়ী দাস গগৈ\nমহান সঙ্গীতজ্ঞ শাৰংগদেৱে তেখেতৰ “সঙ্গীত ৰত্নাকৰ” গ্ৰন্থত কৈছে ,”গীতং, বাদ্যং তথা নৃত্যং ত্ৰয়ং সঙ্গীতমুচ্যতে।” অৰ্থাৎ, গীত-বাদ্য আৰু নৃত্য —এই তিনিও কলাক একেলগে সঙ্গীত বোলে। এই সঙ্গীত মূলতঃ দুই প্ৰকাৰৰ; লোক-সঙ্গীত আৰু শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীত। যিহেতু এই অধ্যয়ন শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতক লৈ সেই বাবে প্ৰথমে শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ সূত্ৰ বিচাৰ কৰা হওঁক। শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতক সূত্ৰত বান্ধিবলৈ হ’লে আমি দেখা পাওঁ যে, “যি সঙ্গীত পদ্ধতিয়ে শ-শ বছৰৰ পৰিক্ৰমা অতিক্ৰম কৰি নিৰ্দিষ্ট শাস্ত্ৰীয় ব্যাকৰণ আৰু বিশেষ নিয়ম পালন কৰি জনমানসত প্ৰচলিত হৈ আহিছে তাকেই শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীত বোলা হয়।” শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ ৰীতিৰ মূল উপকৰণ সমূহ হৈছে ; পদ, ৰাগ, গ্ৰাম বা সপ্তক, তাল আৰু লয় আৰু ভাব তথা ৰস।\tপদ:- পদ হ’ল কবিতাৰ আকাৰত লিখা কথাংশ, যাক আমি “গীতি-সহিত্য” বোলো নাইবা যাক ইংৰাজীত আমি lyrics বুলি কওঁ। সঙ্গীতত তাক স্থায়ী, অন্তৰা, সঞ্চাৰী আদি ভাগত বিভক্ত কৰা হৈছে।\tৰাগ:- নাদ বা ধ্বনিৰ বিশিষ্ট ৰচনাই য’ত পদ আৰু স্বৰসমূহ মিলাই শ্ৰোতাৰ চিত্ত প্ৰসন্ন কৰে তাকে ৰাগ বোলে। প্ৰতিটো ৰাগেই এটি সুন্দৰ পৰিবেশৰ সৃষ্টি কৰে। ৰাগ সৃষ্টিৰ বাবে স্বৰসমূহ সু-সংগবদ্ধ হোৱাটো অতি প্ৰয়োজনীয়।\tগ্ৰাম বা সপ্তক:- সঙ্গীতত ব্যৱহৃত সাতটা শুদ্ধ স্বৰৰ (সা, ৰে, গা, মা, পা, ধা আৰু নি ) ক্ৰমানুসাৰ প্ৰণালীবদ্ধ সমষ্টিক সপ্তক বোলে। ইংৰাজীত স্বৰক “Note”আৰু সপ্তকক “Octave” বোলে। প্ৰাচীন কালত ইয়াক গ্ৰাম বোলা হৈছিল। এইসপ্তক তিনি প্ৰকাৰৰ; মন্দ্ৰ সপ্তক, মধ্য আৰু তাৰ সপ্তক ।\tতাল আৰু লয়:- সঙ্গীতৰ কাল জোখা ব্যৱস্থাক তাল বোলে। তাল হৈছে সঙ্গীতৰ হৃদপিণ্ড। তালৰ অবিৰাম গতিক সমান সমান জোখত মাত্ৰা হিচাবে ভাগ কৰা হৈছে। এটা মাত্ৰাৰ পৰা আন এটা মাত্ৰালৈ যোৱা সময়ক লয় বোলে। সঙ্গীতত তিনি প্ৰকাৰৰ লয় ব্যৱহাৰ হয়, সেইসমূহ হ’ল; বিলম্বিত, মধ্য আৰু দ্ৰুত।\tভাব তথা ৰস:- শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ আন এটি বৈশিষ্ট্য হ’ল গায়ক আৰু শ্ৰোতাৰ মনত ভাব আৰু ৰস সঞ্চাৰ হোৱা। পদ অংশ যি উদ্দেশ্য লৈ ৰচনা কৰা হৈছে, তাক গায়কে কণ্ঠত ফুটাই তুলি শ্ৰোতাৰ মনত সেই ভাব আৰু ৰস সঞ্চাৰ কৰে। ভৰতৰ নাট্যশাস্ত্ৰৰ নৱ ৰস হ’ল; শৃংগাৰ, হাস্য, কৰুণ, ৰৌদ্ৰ, বীৰ, ভয়ানক, বিভৎস, বিস্ময়, আৰু শান্ত ।\nবৰগীত আৰু হিন্দুস্তানী সঙ্গীত ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ দুটি ধাৰা। ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ ক্ষেত্ৰখন অতি বিস্তৃত। সেয়েহে অতি চমুকৈ এই পাঁচটি মূল উপকৰণকলৈ বৰগীত আৰু হিন্দুস্তানী সঙ্গীতৰ এটি তুলনামূলক অধ্যয়ন তলত দাঙিধৰা হ’ল। প্ৰথমে এই পাঁচটি বৈশিষ্ট্য কিমান পৰিমাণে হিন্দুস্তানী আৰু বৰগীতত উপস্থিত তাক পৰ্য্যালোচনা কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। হিন্দুস্তানী সঙ্গীতত এই উপকৰণসমূহ নিশ্চয় আছে কাৰণ এই সঙ্গীত পদ্ধতিক ইতিমধ্যে শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ মৰ্য্যাদা দিয়া হৈছে। পৰীক্ষা কৰি চাবলগীয়া কথা হ’ল এই উপকৰণসমূহ বৰগীতত উপলব্ধনে?\tপদ:- হিন্দুস্তানী সঙ্গীতৰ পদ বা lyrics অতি উচ্চ পৰ্য্যায়ৰ সাহিত্য। ভৰতৰ নাট্যশাস্ত্ৰৰ নৱৰস ইয়াত বিদ্যমান। ঠিক তেনেদৰে বৰগীততো পদ ৰচনা অতি উচ্চ পৰ্য্যায়ৰ সাহিত্যৰ লেখত পৰে। নৱৰসৰ লগতে আৰু এটি ৰস যোগ হৈছে, সি হ’ল ভক্তি ৰস। ইয়াক সৰ্বভাৰতীয় পৰ্য্যায়ত মান্যতা প্ৰদান কৰা হৈছে। হিন্দুস্তানী সঙ্গীতৰ পদ বা lyrics ৰচনাত কোনো নিৰ্দ্দিষ্ট লেখক নাই, ই সকলোৰে ববে মুক্ত। সংগীতজ্ঞসকলে ভাৰতীয় যিকোনো ভাষাৰে পদ-ৰাগ ৰচনাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। কিন্তু বৰগীতৰ ৰচক কেৱল আমাৰ গুৰুদুজনা, শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ আৰু মাধৱ দেৱ। তেৰাসকলে ৰচনা কৰা অঙ্কীয়া নাটসমূহৰ কিছু গীতকো বৰ্তমান বৰগীতৰ মৰ্য্যদা দিয়া হৈছে।\tৰাগ:- হিন্দুস্তানী সঙ্গীত পদ্ধতি ৰাগৰ ওপৰত প্ৰতিস্থিত আৰু সময়ৰ গতিত তাত নৱ-নৱ ৰাগৰ সংযোজন ঘটি থাকে। সংগীতজ্ঞসকলে নৱ-নৱ সংৰচনাৰে মিশ্ৰৰাগৰ সৃষ্টি কৰে নাইবা লোকগীতসমূহক শাস্ত্ৰীয় পৰ্য্যায়লৈ উন্নীত কৰে। ৰাগৰ জনক হ’ল ঠাট, হিন্দুস্তানী সঙ্গীতত দহটা ঠাট ৰাগসমূহৰ জনক হিচাবে পোৱা যায়। ইয়াত ব্যৱহৃত ৰাগৰ সংখ্যা মাত্ৰাধিক হোৱাৰ বাবে সকলো ৰাগৰ নাম ইয়াত সন্নিবিষ্ট কৰা সম্ভৱ নহয়। তথপিও ৰাগৰ জনক “দহ ঠাট” আৰু তাৰ মূল ঠাটবাচক ৰাগৰ নাম ইয়াত উল্লেখ কৰা হ’ল।১/ ঠাট- বিলাৱল: ৰাগ-বিলাৱল, শঙ্কৰা২/ ঠাট-কল্যাণ: ৰাগ-ইমন, হামীৰ৩/ ঠাট-খাম্বাজ: ৰাগ-খাম্বাজ, দেশ৪/ ঠাট-কাফী: ৰাগ-কাফী, ধনশ্ৰী৫/ ঠাট-আসাৱৰী: ৰাগ-আসাৱৰী, আড়ানা৬/ ঠাট-ভৈৰৱ: ৰাগ-ভৈৰৱ, বিভাস৭/ ঠাট-ভৈৰৱী: ৰাগ-ভৈৰৱী, ভূপালতোড়ী৮/ ঠাট-মাৰৱা: ৰাগ-মাৰৱা, পুৰিয়া৯/ ঠাট-তোড়ী: ৰাগ-তোড়ী, গুৰ্জৰীতোড়ী১০/ ঠাট-পূৰ্বী: ৰাগ-পূৰ্বী, বসন্ত\tঠিক তেনেদৰে বৰগীতো ৰাগৰ ওপৰত প্ৰতিস্থিত। নৱ-নৱ ৰাগৰ সংযোজন পথ ইয়াত তেনেই নগণ্য। বৰ্তমান যিদৰে অঙ্কীয়া নাটসমূহৰ কিছু গীতকো বৰগীতৰ মৰ্য্যদা দিয়া হৈছে আৰু তাৰেই সৰল ৰেখাৰে গতি কৰা, গুৰুদুজনাৰ শিষ্যসকলে ৰচনা কৰা ভক্তিগীতসমূহো বৰগীতৰ ৰাগসমূহৰ ওপৰত প্ৰতিস্থিত। বৰগীতত ৰাগৰ জনকক মেল বোলা হয়। ইয়াত আমি সচৰাচৰ ছয় মেলৰ নাম জনক হিচাবে পাওঁ। তলত মেল আৰু তাৰপৰা জন্মা কিছু ৰাগৰ নাম দিয়া হ’ল;১/ মেল-অহিৰ: ৰাগ-অহিৰ, শ্যাম২/ মেল-বসন্ত: ৰাগ-বসন্ত৩/ মেল-তুৰ: ৰাগ-তুৰ, ভাটিয়ালী৪/ মেল-শ্ৰী: ৰাগ-শ্ৰী, কেদাৰ, ধনশ্ৰী৫/ মেল-আসোৱাৰী: ৰাগ-আসোৱাৰী, সাৰেং৬/ মেল-সিন্ধুৰা: ৰাগ-সিন্ধুৰা, কানাড়া\tৰাগৰ নাম আৰু তাত ব্যৱহৃত স্বৰসমূহ বিশ্লেষণ কৰিলে দেখা যায় যে বৰগীত আৰু হিন্দুস্তানী ৰাগৰ মিল যথেষ্ট কম, কেৱল “ধনশ্ৰী” ৰাগত ব্যৱহৃত স্বৰৰহে মিল দেখা যায়।\tগ্ৰাম বা সপ্তক: গ্ৰাম বা সপ্তকৰ বিষয়ে ওপৰত আলোচনা কৰা হৈছে। হিন্দুস্তানী সঙ্গীত বা বৰগীত, সপ্তকৰ অবিহনে পৰিবেশিত নহয়। দুয়োবিধ সঙ্গীত সপ্তকৰ তিনিওটা ভাগত; মন্দ্ৰ, মধ্য আৰু তাৰত বিচৰণ কৰে। দুয়োবিধ সঙ্গীতত সপ্তকৰ ব্যৱহাৰৰ এটাই পাৰ্থক্য আছে যে, হিন্দুস্তানী সঙ্গীতত সপ্তকৰ স্বৰসমূহ তান হিচাবে খোলাকৈ যেনে ,সাৰেগা,ৰেগামা, গামাপা — আদি ৰূপত ব্যৱহাৰ হয়। কিন্তু বৰগীতত খোলাকৈ ব্যৱহাৰ নহয়।\tতাল আৰু লয়: তাল সকলো ধৰণৰ সঙ্গীতৰ হৃদপিণ্ড স্বৰূপ। গীত, বাদ্য, নৃত্য আদিক নিৰ্দিষ্ট ছন্দত বান্ধি সঙ্গীতৰ\nস্বৰ, শব্দ, ভংগীমা আদিক সুনিয়ন্ত্ৰিত কৰি ভিন-ভিন সময়ৰ পৰিমাণ ক্ৰমে খাপ খুৱাই লয় আৰু যি দশ প্ৰাণযুক্ত কলা, তাকে তাল বোলে। তবলা, মৃদংগ, খোল আদি হৈছে তালৰ বাবে ব্যৱহৃত বিভিন্ন বাদ্য। তালৰ চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট্য হিন্দুস্তানী আৰু বৰগীতত ভিন্ন যদিও ব্যৱহাৰিক উদ্দেশ্য একেই। তালৰ ব্যৱহাৰিক প্রক্রিয়া সম্পূৰ্ণ গাণিতিক(mathematical)। তালৰ ব্যৱহাৰ অনুসৰি ইয়াত গায়ন পদ্ধতিক দুটা ভাগত ভাগ কৰা হৈছে ; “অনিবদ্ধ আৰু নিবদ্ধ”। অনিবদ্ধ অংশ তালবিহীন আৰু নিবদ্ধ অংশ তালযুক্ত। হিন্দুস্তানী সঙ্গীত পদ্ধতিৰ আলাপ অংশ সাধাৰণতে অনিবদ্ধভাৱে পৰিবেশন কৰা হয়। ইয়াৰ খয়ালত; একতাল, ত্ৰিতাল, ৰূপক, ঝাপতাল, তিলুৱাড়া আদি ব্যৱহাৰ হয়। ধ্ৰুপদ সাধাৰণতে চৌতাল আৰু সূলতালত পৰিবেশন কৰা হয়। ধামাৰ তালত গোৱা গীতক ধামাৰ বোলে। হ’লিৰ গীতবোৰ সাধাৰণতে ধামাৰ তালত গোৱা হয়। তবলা বাদকসকলে লয়কাৰীত বিভিন্নধৰণৰ খেলা কৰি এবিধ তালত অনেক তালৰ আবিৰ্ভাৱ-তিৰোভাৱ ঘটাই নিজৰ কৌশলতা প্ৰকাশ কৰে। খয়ালেই হওক বা ধ্ৰুপদ-ধামাৰেই হওক, তিনিওবিধ গায়কীত লয়কাৰী অতি কৌশলগতভাৱে পৰিবেশন কৰা হয়। ধ্ৰুপদ-ধামাৰৰ লয়কাৰী পূৰণ নেওঁতাৰ দৰে যেনে; একগুণ, দুইগুণ, তিনিগুণ, চাৰিগুণ, ছয়গুণ ইত্যাদি। কিন্তু খয়ালৰ লয়কাৰী গুণ হিচাপে নচলে। ইয়াত তাল ক্ৰমে বিলম্বিত লয়ৰ পৰা মধ্য অৰু মধ্যৰ পৰা দ্ৰুতলৈ গতি কৰে।\tবৰগীততো অনিবদ্ধ আৰু নিবদ্ধৰ নিয়ম আছে। কিন্তু ইয়াত ব্যৱহাৰ হোৱা পৰিভাষা হৈছে বন্ধাৰাগ আৰু মেলা ৰাগ। এটি বৰগীত সম্পূৰ্ণ অনিবদ্ধ ৰূপত অৰ্থাৎ তাল বিহীন ভাৱে পৰিবেশন কৰিব পাৰি। বন্ধাৰাগ সমূহ হৈছে নিৰ্দ্দিষ্ট এক তালত বন্ধা বৰগীত। যেনে; ৰাগ-কল্যাণ: তাল-খৰমান; ৰাগ-আশোৱাৰী: তাল-ৰচক ইত্যাদি। মেলা ৰাগসমূহত কি তাল প্ৰয়োগ হ’ব তাৰ কোনো ধৰা বন্ধা নিয়ম নাই। কোনো-কোনো বৰগীতত দহ-বাৰখন পৰ্য্যন্ত তাল প্ৰয়োগ হয়। পৰিতাল হৈছে সকলোতকৈ বেছি ব্যৱহৃত তাল। লয়কাৰী শঙ্কৰী সংগীতৰ বৈশিষ্ট্য যদিও বৰগীতত ব্যৱহৃত লয়কাৰী অপ্ৰসিদ্ধ। কেৱল খোল-প্ৰসংগত গোৱা বৰগীতত ধ্ৰুপদৰ দৰে লয়কাৰী ব্যৱহাৰ হয় ।\tভাৱ বা ৰস: সঙ্গীতৰ আন এটি বৈশিষ্ট্য হ’ল গায়ক আৰু শ্ৰোতাৰ মনত ভাব আৰু ৰস সঞ্চাৰ কৰা। পদ অংশ যি উদ্দেশ্য লৈ ৰচনা কৰা হৈছে, তাক গায়কে কণ্ঠত ফুটাই তুলি শ্ৰোতাৰ মনত সেই ভাব আৰু ৰসৰ সঞ্চাৰ কৰে। ভৰতৰ নাট্যশাস্ত্ৰৰ নৱ ৰস হ’ল; শৃংগাৰ, হাস্য, কৰুণ, ৰৌদ্ৰ, বীৰ, ভয়ানক, বিভৎস, বিস্ময়, আৰু শান্ত। বৰগীত আৰু হিন্দুস্তানী দুয়োবিধতে এই ৰসসমূহ দেখা পোৱা যায়। দুয়োবিধ সঙ্গীতৰ আন এটি বৈশিষ্ট্য হ’ল ভক্তি ৰস। বৰগীতসমূহ সাধাৰণতে ভক্তি ৰস প্ৰধান। ইয়াৰ পদ অংশৰ উদ্দেশ্য হৈছে কৃষ্ণ ভক্তি। হিন্দুস্তানীত প্ৰকৃতিৰ লগত ৰজিতা খোৱা বিভিন্ন ঋতুসমূহৰ ৰসেৰেও গীতসমূহ ভৰপূৰ।\tসামৰণি : হিন্দুস্তানী সঙ্গীততকৈ বৰগীত ৪০০ বছৰ পুৰণি। কিন্তু বৰগীত আৰু হিন্দুস্তানী সঙ্গীতক তুলনা কৰিলে সকলোতকৈ স্পষ্ট হৈ পৰা কথাটো হ’ল, বৰগীতৰ চৰ্চা অতি সীমিত আৰু হিন্দুস্তানী সঙ্গীতৰ চৰ্চাৰ পৰিসৰ অতি বহল। হিন্দুস্তানী সঙ্গীতৰ লগত ফেৰ মাৰিবলৈ বৰগীতৰ চৰ্চা আৰু প্ৰচাৰ বাস্তৱমুখী হোৱাৰ প্ৰয়োজন আছে। সঙ্গীত ধাৰাটিৰ সাঙ্গীতিক তত্বতকৈ উপাসনা তত্বক অধিক গুৰুত্ব আৰোপিত হোৱাৰ বাবে চৰ্চা সীমিত হৈ আছে। সত্ৰসমূহত স্বৰাশ্ৰয়ী যন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ নোহোৱাৰ বাবেও ইয়াৰ প্ৰগতিত বাধা আহি পৰিছে। এই ক্ষেত্ৰত বৰগীতৰ গৱেষক সমিতিয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰাৰ প্ৰয়োজন। বৰ্তমান ইয়াৰ প্ৰশিক্ষণ প্ৰক্ৰিয়া সন্তোষজনক নহয় কাৰণ, কিছু প্ৰশিক্ষকৰ স্বৰজ্ঞান অতি নিম্নখাপৰ। কঠোৰ অনুশীলন আৰু বিজ্ঞানসন্মত ব্যাকৰণ ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰাহে ইয়াৰ উত্তৰণ ঘটোৱা সম্ভবপৰ হ’ব।সহায়ক গ্ৰন্থ-পঞ্জী১) শঙ্কৰী সঙ্গীতৰ আধাৰ গ্ৰন্থ—গোলাপ মহন্ত২) ৰাগ তত্ব—ৰূপাঞ্জলী শ\nৰ্মা বৰদলৈ৩) অসমীয়া সঙ্গীতৰ ঐতিহ্য—ড° বীৰেন্দ্ৰনাথ দত্ত\n← নিচুকনি গীত -(বৰা নিতুল)\nবৃদ্ধাশ্ৰম: জ্যোৎস্না গগৈ →\nড. মনিকা শইকীয়া\nঅতি উন্নত মানৰ | তথ্য সমৃদ্ধ | কোনটো ৰাগ কোন সময়ত গাব লাগে তাৰো উল্লেখ থাকিলে ভাল হয় |


dr-milan-kumar-laskar-takes-first-covid-vaccine-in-assam-tv-pradyut-skd– News18 assam\nশনিবাৰে পুৱা মহকুমাধিপতি বিপুল দাসে শুভাৰম্ভ কৰাৰ পিছতেই কোভিডৰ ভেকচিন গ্ৰহণ কৰে৷\nLast Updated : January 17, 2021, 08:21 IST\nদেশজুৰি আৰম্ভ হৈছে কোভিড ভেকচিন দিয়াৰ প্ৰক্ৰিয়া৷ কোভিডৰ বিৰুদ্ধে মানৱে কৰা যুঁজে অন্তিম পৰ্যায়ত উপনীত হৈছে আৰু এই যুঁজত মানৱ জাতিৰে জয় অনিবাৰ্য বুলি নিশ্চিত হৈছে৷ অসমৰ ভিতৰতে প্ৰথম কোভিড ভেকচিন লোৱা ব্যক্তিৰূপে পৰিগণিত হ’ল বোকাখাতৰ ডাঃ মিলন কুমাৰ লস্কৰ৷ বোকাখাতৰ ছহিদ কমলা মিৰি অসামৰিক চিকিৎসালয়ৰ চিকিৎসক ডাঃ মিলন কুমাৰ লস্কৰে শনিবাৰে পুৱা মহকুমাধিপতি বিপুল দাসে শুভাৰম্ভ কৰাৰ পিছতেই কোভিডৰ ভেকচিন গ্ৰহণ কৰে৷\nছহিদ কমলা মিৰি অসামৰিক চিকিৎসালয়ৰ এ এন এম ৰীতা ভূঞাই বোকাখাতৰ মহকুমাধিপতি বিপুল দাস, বোকাখাত মহকুমাৰ ছহিদ কমলা মিৰি অসামৰিক হাস্পতালৰ অধীক্ষক ডাঃ অপূৰ্ব কুমাৰ শৰ্মা, মহকুমা স্বাস্থ্য বিষয়া ডাঃ ভাৰত ফুকনৰ উপস্থিতিত ডাঃ লস্কৰক ভেকচিনৰ প্ৰথমটো ড'জ দিয়ে৷ ইয়াৰ পিছতে ডাঃ লস্কৰক মহকুমা প্ৰশাসনৰ পৰা এখন গামোচাৰে আদৰণী জনায়৷\nভেকচিন লোৱাৰ পিছত সামান্য আৱেগিক হোৱা ডাঃ মিলন কুমাৰ লস্কৰে পৰ্যায়ক্ৰমে সকলোকে কোনো সংকোচ নকৰাকৈ ভেকচিন লোৱাৰ আহ্বান জনাই আৰু ভেকচিনে কাৰো কোনো অপকাৰ নকৰিব বুলি আশা প্ৰকাশ কৰে৷ ডাঃ মিলন কুমাৰ লস্কৰক স্বাস্থ্যমন্ত্ৰী ডঃ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মায়ো শুভেচ্ছা জনাইছে৷ মৰিগাঁৱৰ পৰা আহি বোকাখাতত স্থায়ীভাৱে বসতি আৰম্ভ কৰা ডাঃ লস্কৰৰ পত্নী অজন্তা তালুকদাৰ নুমলীগড় জুনিয়ৰ কলেজৰ অধ্যাপিকা৷\nবোকাখাতৰ ছহিদ কমলা মিৰি হাস্পতালৰ উপৰি গোলাঘাট জিলাৰ নুমলীগড় তেল শোধনাগাৰৰ বিবেকানন্দ কেন্দ্ৰ হাস্পতাল, গোলাঘাটৰ ছহিদ কুশল কোঁৱৰ হাস্পতালতো কোভিড ভেকচিন দিয়া হৈছে৷ প্ৰতিখন চিকিৎসা প্ৰতিষ্ঠানতে ১০০ জনকৈ মুঠ ৩০০ জনক ভেকচিন দিয়াৰ পৰিকল্পনা কৰিছে৷ বোকাখাত মহকুমাত কোভিড–১৯ত আক্ৰান্ত হৈ ৩০ জন লোকৰ মৃত্যু হোৱাৰ লগতে ৩০৬৯ জন লোক আক্ৰান্ত হৈছিল৷ প্ৰথম পৰ্যায়ত ১১টা বাকছত ভেকচিন অনা হৈছে৷ প্ৰথম পৰ্যায়ত আশা কৰ্মী আৰু স্বাস্থ্য বিভাগৰ লগত জড়িত লোকক প্ৰদান কৰিব কোভিড ভেকচিন৷\nFirst published: January 17, 2021, 08:21 IST\nপুনৰ ভূপেন বৰাক কটাক্ষ দিগন্ত কলিতাৰ, ক’লে – মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে এবুকু–একঁকাল পানীত বানপীড়িতৰ খবৰ লৈছিল, তেতিয়া ভূপেন বৰা ক’ত আছিল?\nCovid 19 : অসমত উদ্বেগজনকভাৱে বৃদ্ধি পাইছে কোভিডত আক্ৰান্তৰ সংখ্যা, সোমবাৰৰ দিনটোত কিমান আক্ৰান্ত?\nপ্ৰেম এনেকুৱাই...! সুদূৰ ছুইডেনৰ পৰা আহি নলবাৰীৰ বোৱাৰী হ’ল এলিভিয়া


বড়ো ৰোমান লিপি আন্দোলন - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nৰোমান লিপি বড়ো ভাষাৰ আধিকাৰিক লিপিৰ কৰাৰ দাবী\nপ্ৰতিবাদ, হিংসাত্মক ঘটনা\nবড়ো লিপি আন্দোলন হৈছে বড়োসকলে বড়ো ভাষাটো ৰোমান লিপিৰে লিখিবৰ স্বীকৃতি বিচাৰি কৰা এক আন্দোলন। এই আন্দোলন ১৯৭৪ চনত হৈছিল আৰু ১৫ জনে প্ৰাণ হেৰুৱাবলগীয়া হৈছিল। অৱশ্যে এই আন্দোলন সফল হোৱা নাছিল আৰু চৰকাৰে দেৱনাগৰী লিপিকেই বড়ো লিপিৰ মৰ্য্যদা দিছিল।\n2 বড়ো সাহিত্য সভাৰ ভূমিকা\n4 শ্বহীদ দিৱস\nবড়ো-কছাৰী ৰজাসকলে দেওধাই লিপি ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এই বিষয়ে কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাই লিখি গৈছে, "দেওধাই লিপিৰ পুৰণি ব্ৰাহ্মিণ লিপিৰ সৈতে মিল আছে। যিটো লিপি এতিয়াও শিলালিপি আৰু ডিমাপুৰৰ কছাৰী ৰজাৰ ৰাজপ্ৰাসাদৰ তোৰণত আছে। " যদিও পিছলৈ বড়োসকলে ৰোমান, অসমীয়া আৰু দেৱনাগৰী লিপি ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লয়। ৰোমান লিপি খ্ৰিষ্টীয়ান মিছনেৰীসকলে ধৰ্মীয়গ্ৰন্থ লিখিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ১৯৬৩ চনত বড়ো মাধ্যমৰ বিদ্যালয় স্থাপন হোৱাৰ পিছত অসম চৰকাৰে অসমীয়া লিপি প্ৰৱৰ্তন কৰে।\nবড়ো সাহিত্য সভাৰ ভূমিকা[সম্পাদনা কৰক]\nবড়ো সাহিত্য সভাৰ এজন প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য মণিৰাম মুছাহাৰীয়ে জনোৱা মতে বড়ো ভাষাৰ বাবে ৰোমান লিপি লোৱাৰ ধাৰণাটো পোনপ্ৰথমে কেইজনমান বড়ো ছাত্ৰ আৰু নেতাই শ্বিলঙত আলোচনা কৰিছিল। তাৰ পিছত ১৯৬০ চনৰ আৰম্ভণিৰ পৰা সেই ধাৰণাটোৱে বড়ো শিক্ষিত সমাজৰ মাজত খোপনি পুতিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ১৯৬৪ চনৰ ২২ আৰু ২৩ ফেব্ৰুৱাৰীৰ গোৱালপাৰাৰ মালাগুৰিত অনুষ্ঠিত ষষ্ঠতম বাৰ্ষিক অধিৱেশনত এই বিষয়টো উথথাপন কৰা হয়। ১৯৬৬ চনৰ ৪ আৰু ৬ জানুৱাৰীত কোকৰাঝাৰত অনুষ্ঠিত হোৱা অষ্টম বাৰ্ষিক অধিৱেশনত এই বিষয়ত প্ৰতিবেদন দিবলৈ যোগেন্দ্ৰ কুমাৰ বসুমতাৰীক আহ্বায়ক হিচাপে লৈ এখন পাঁচজনীয়া সমিতি গঠন কৰা হয়। সমিতিখনক সেইবছৰৰে ৩০ জানুৱাৰীৰ ভিতৰত ৰোমান লিপিৰ গ্ৰহণযোগ্যতাৰ বিষয়ত প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিবলৈ কোৱা হয় যদিও সেই সমিতিখনে সময়ত প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিব নোৱাৰিলে। ফলত উক্ত সমিতিখন ভংগ কৰি ১৯৬৮ চনত দুধনৈৰ বাৰ্ষিক অধিৱেশনত চাইচিংৰাম মুছাহাৰীক আহ্বায়ক হিচাপে লৈ আন এখন সমিতি গঠন কৰি নাম দিয়া হয় বড়ো লিপি উপসমিতি। সেই উপ সমিতিখনৰ প্ৰতিবেদনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ১৯৭০ চনৰ ২৪ আৰু ২৫ ফেব্ৰুৱাৰীত পশ্চিমবংগৰ মহাকালগুৰিত অনুষ্ঠিত ১১তম বাৰ্ষিক অধিৱেশনত ৰোমান লিপিক বড়ো ভাষাৰ লিপি হিচাপে গ্ৰহণ কৰিবলৈ প্ৰস্তাৱ লোৱা হয়।\nবড়ো সাহিত্য সভাই ১৯৭০ চনত পশ্চিমবংগৰ মহাকালগুৰিত অনুষ্ঠিত হোৱা ১১তম বাৰ্ষিক অধিৱেশনত ৰোমান লিপি গ্ৰহণ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ লোৱা হয় আৰু চৰকাৰক এই বিষয়ত দাবী জনোৱা হয় যদিও চৰকাৰে সেই দাবী অগ্ৰাহ্য কৰে। ১৯৭৪ চনৰ ১৫ মাৰ্চৰ পৰা শোণিতপুৰৰ খেলমাটিত অনুষ্ঠিত হোৱা ১৫তম বড়ো সাহিত্য সভাৰ আন্দোলনত ৰোমান লিপিৰ প্ৰৱৰ্তনৰ বাবে আন্দোলন কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়। এই আন্দোলনে পিছলৈ হিংসাত্মক ৰূপ লয় আৰু সেইবছৰৰে ২৮ ছেপ্তেম্বৰৰ দিনাখন ১৫ জন বড়ো জনগোষ্ঠীৰ লোকে ৰাজ্যখনৰ বিভিন্ন ঠাইত প্ৰাণ হেৰুৱাবলগীয়া হয়। তেওঁলোক আছিল বৰপেটাৰ অম্লাৰাম বড়ো আৰু শিৱৰাম বড়ো, কোকৰাঝাৰৰ হাইথাৰাম বসুমতাৰী আৰু বিষ্ঠুৰাম বসুমতাৰী, বিজনীৰ খানচাই বড়ো, কন্তেশ্বৰ বড়ো, বুধবাৰ বড়ো, দিনা বড়ো আৰু মানসী গয়াৰী, আঁঠগাওঁৰ অজেন্দ্ৰনাথ বসুমতাৰী আৰু নিধিৰাম নাৰ্জাৰী, ওৰাঙৰ অঙ্গেলিশ বাগলাৰী, দৰঙৰ সোমবৰ মুছাহাৰী, গৰুফেলাৰ গোবিন্দ্ৰ নাৰায়ণ বসুমতাৰী আৰু ৰৌতা চাৰিআলিৰ ফণীৰাম চৌধাৰী। অৱশেষত সমাধানৰ কোনো উপায় নেদেখি ১৯৭৫ চনৰ ১৩ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনাৰ পৰা এই আন্দোলন বন্ধ কৰা হয় আৰু দেৱনাগৰী লিপিকেই লোৱা হয়।\nশ্বহীদ দিৱস[সম্পাদনা কৰক]\n২৮ ছেপ্তেম্বৰৰ দিনটো বড়ো সাহিত্য সভাৰ ফালৰ পৰা ডিখৰ ছান বা শ্বহীদ দিৱস হিছাপে পালন কৰি অহা হৈছে।\n↑ 1.0 1.1 1.2 "Bodos remember martyrs of Script Movement". 28 Septembar 2012. http://www.assamtribune.com/scripts/detailsnew.asp?id=sep2812/state05। আহৰণ কৰা হৈছে:3February 2019.\n↑ REDION NARZARY (Decembar 2013). "Why ‘Script’ Movement of the Bodos: Revisiting Debates in Political Sociology". TICI খণ্ড 1 (2): 66-77. http://www.ticijournals.org/why-script-movement-of-the-bodos-revisiting-debates-in-political-sociology/.\n↑ 3.0 3.1 "bodo sahitya sabha". http://bodosahityasabha.org/introduction.html। আহৰণ কৰা হৈছে:3February 2019.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=বড়ো_ৰোমান_লিপি_আন্দোলন&oldid=225264"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন4মে' 2020 তাৰিখে ১১:০৫ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


xukhdukh.com July 24, 2013 goodnews,\nভোট জলকীয়া ভক্ষণেৰে\nনতুন ৰেকৰ্ড এগৰাকী অসমীয়াৰ\n১. অসমৰ ক্ষুদ্ৰ চাহ খেতিয়কে কৰে বছৰি ১৫৭৫কোটি টকাৰ লেনদেনঃ ১লাখ ১৩হাজাৰ এনে খেতিয়কে সলাই পেলাইছে অসমৰ গ্ৰাম্য অৰ্থনৈতিক পৰিকাঠামো ৷\n২. অসমৰ স্বাস্থ্য খণ্ডত দুৰ্গম অঞ্চলৰ ৰোগীৰ বাবে আজি সংযোজিত হব ১০০খন নতুন এম্বুলেণ্সঃ প্ৰসূতি আৰু ৰোগীৰ পৰিবহনৰ বাবে ১০০খন ডলি(পাল্কী)ৰো কৰা হব সংযোজন ৷\n৩. খাদ্য সুৰক্ষা আইনৰ সফল ৰূপায়নে অসমৰ প্ৰায় ২.২৫কোটি ৰাইজক কৰিব উপকৃতঃ মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে কৰিলে তথ্য প্ৰকাশ৷\n৪. ৰাজ্যৰ প্ৰথমটো "কৃষক সহায়ক কেন্দ্ৰ" মুকলি হ’ল মঙলদৈতঃ ১৬০০৩৪৫৩৭১৯ টেলিফোন নম্বৰত কৃষি বিজ্ঞানীৰ সৈতে পোনে-পোনে সমস্যাৰ আলোচনা কৰিব পাৰিব কৃষকে, পুৱা ১০ বজাৰ পৰা বিয়লি ৫বজা পৰ্যন্ত৷\n৫. চাৰিটা দশকৰ নিৰীক্ষণৰ পাছত ৰাজ্যৰ এশিঙীয় গঁড় সংৰক্ষণ ব্যৱস্থাক কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বন্যপ্ৰাণী বৰ্ডৰ স্থায়ী সমিতিয়ে দিলে স্বীকৃতি ৷\n৬. ভাৰতত দৰিদ্ৰতা হ্ৰাস হোৱা বুলি প্ৰকাশ পালে পৰিসংখ্যাঃ ২০০৪চনৰ ৩৭.২%ৰ বিপৰীতে ২০১-১২বৰ্ষত ভাৰতত দৰিদ্ৰতাৰ হাৰ কমিল ২১.৮ শতাংশলৈ ৷\n৭. ওদালগুৰিৰ ভেৰগাঁৱৰ ভৈৰৱকুণ্ড-বগামাটি-বৰমুকলিত ভাৰতীয় সেনাৰ ৰেড-হৰ্ণ ভিডিজনৰ সহযোগত গ্ৰীষ্মকালীন দুঃসাহসিক শিবিৰ সম্পন্নঃ স্থানীয় পৰ্যটনস্থলী কেইখনত এনে ক্ৰীড়াৰ প্ৰৱৰ্তনৰ উচ্চ লক্ষ্যৰে এই শিবিৰ আয়োজন কৰিলে ভিজন এণ্ড ইনভিজন ছচা’ইটিয়ে, ৩৬গৰাকী শিক্ষাৰ্থীয়ে কৰিলে অংশ গ্ৰহণ ৷\n৮. ওদালগুৰি প্ৰশাসনে জাৰি কৰিলে সতৰ্কতা মূলক জাননীঃ গাহৰিৰ প্ৰজনন ও শ্বাসজনিত ৰোগ সন্দৰ্ভত সাৱধনতাৰ বাবে বৰ্হিঃৰাজ্যৰ সৈতে গাহৰি সৰবৰাহত আৰোপ কৰিলে বাধা ৷\n৯. উত্তৰ-পূৱ সীমান্ত ৰেলৱে’ ক্ৰীড়া সংগঠনৰ সহযোগত পাণ্ডুস্থিত ৰেল’ৱে ষ্টেডিয়ামত গঠিত হব এখন ফুটবল একাডেমীঃ ৮০জন প্ৰশিক্ষাৰ্থীয়ে লব পাৰিব প্ৰশিক্ষণ৷\n১০. দুই মিনিটত ৬০টা ভোট জলকীয়া ভক্ষণ কৰি ইণ্ডিয়া বুক অৱ ৰেকৰ্ডছত নাম অন্তভুৰ্ক্ত কৰিলে তিতাবৰৰ অনিন্দিতা দত্তই ৷\n১১. অসম অসামৰিক সেৱাৰ বিষয়া হেমন্ত শালৈ ছেবাৰ নতুন সচিব ৰূপে নিযুক্তঃ ছেৱাৰ সংস্কাৰৰ ক্ষেত্ৰত তেখেতৰ পদক্ষেপ হব লক্ষণীয়৷\n১২. বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপত চিংগলছত তৃতীয় বাছনিত স্থান পাইছে ছাইনা নেহলৱালেঃ অহা ৫-১১ আগষ্টলৈ চীনত অনুষ্ঠিত হব প্ৰতিযোগিতাখন৷\n১৩. প্ৰতিমা পাণ্ডে বৰুৱাৰ সোঁৱৰণত গোৱালপৰীয়া গীতৰ কৰ্মশালীৰ সফল সামৰণিঃ নলবাৰীৰ নাট্য মন্দিৰত ৷\n১৪. কৃষকৰ মাজত সজাগতা বৃদ্ধিৰ উদ্দেশ্যে কাৰ্বি-আংলংৰ শিলধৰমপুৰত কৃষি বিভাগৰ কৃষকমেলাঃ পথাৰ পৰিচালনা সমিতি সমূহক বিতৰণ কৰে কৃষি সঁজুলিও৷\n১৫. ধেমাজি জিলাৰ কলা-সংস্কৃতিৰ অনুষ্ঠান আঁক-বাকৰ সৌজন্যত জিলাখনৰ চাৰি ঠাইত অনুষ্ঠিত হ’ল চিত্ৰাংকন কৰ্মশালাঃ ১২০জনৰো অধিক ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে কৰিলে অংশ গ্ৰহণ, অনুষ্ঠিত হ’ল জিলা ভিত্তিক প্ৰতিযোগিতাও ৷\n১. সফল হোৱা নাই উদ্দেশ্যঃ যি কোনো মুহূৰ্ততে বাতিল হব পাৰে উত্তৰ-পূৱ বিশেষ ঔদ্যোগিক নীতি, পুনৰীক্ষণৰ বাবে কেন্দ্ৰীয় উদ্যোগ মন্ত্ৰণালয়ৰ বিশেষ গোট ৷\n২. লখিমপুৰত উপৰ্যুপৰি গ্ৰেনেড বিস্ফোৰণঃ পাঁচজন আহত হোৱাৰ চিন্তাজনক খবৰ৷\n৩. চাইবাৰ ৰাজনীতিঃ এইবাৰ কংগ্ৰেছৰ সকলো নেতাকে ফেচবুক-টুইটাৰত একাউণ্ট খুলিবলৈ জনালে আহ্বান৷\n৪. বিশ্বনাথ চাৰিআলিত আমছুৰ ইফটাৰ পাৰ্টিৰ নামত ৰাজনীতি আৰম্ভ ৷\n৫. বুদ্ধগয়াৰ বিস্ফোৰণত অসমৰ দোকানৰ ঘড়ী ব্যৱহাৰ কৰাৰ উৰা-বাতৰিঃ আৰক্ষী সঞ্চালক প্ৰধানে ক’লে, নিয়াই যোগাযোগ কৰা নাই ৷\n৬. গুৱাহাটীত অবৈধ মৰণাস্ত্ৰৰ বেহাই পালে সংবাদ শিৰোনামা ৷\n৭. নিশা সুৰাপান কৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰত সাঁতুৰিবলৈ গৈ নিখোজ হ’ল আই আই টি গুৱাহাটীৰ ছাত্ৰ ৷\n৮. আহোম সেনাৰ অভিনৱ প্ৰতিবাদত উত্তাল শিৱসাগৰঃ প্ৰতীকি দুৰ্ঘটনাত নিহত হ’ল গড়কাপ্তানি মন্ত্ৰী অজন্তা নেওঁগ ৷\n৯. কেগৰ প্ৰতিবেদনত চাঞ্চল্যকৰ তথ্য প্ৰকাশঃ নলবাৰী জিলা পৰিষদৰ চি ই অ’ই লুটিলে ৬২.৩৫লাখ টকা৷\n১০. এতিয়াও মাজুলীত দহ হাজাৰ ভূমিহীন পৰিয়াল মুকলি আকাশৰ তলত ৷\n১১. তেজপুৰত গ্ৰাহক শাৰী পাতি ক্ৰয় কৰিলে কণীঃ প্ৰশাসনে কণীৰ মূল্য দুটকা নিৰ্ধাৰণ কৰি বিক্ৰী কৰিলে তিনি টকাকৈ ৷


জৈৱিক কৃষিৰ উত্তৰণত কৃষি বিজ্ঞান কেন্দ্ৰ, নলবাৰীৰ ভূমিকা Role of KVK, Nalbari in the Development of Organic Agriculture – Krishak Bandhu – An eMagazine with Homestead Theme on Sustainable Broad-based Agriculture\nHomeKVK Special IssueKVK Nalbariজৈৱিক কৃষিৰ উত্তৰণত কৃষি বিজ্ঞান কেন্দ্ৰ, নলবাৰীৰ ভূমিকা Role of KVK, Nalbari in the Development of Organic Agriculture\n~ড° মৃদুল ডেকা\n~ড° মানসী চক্ৰবৰ্তী\nবৰ্তমান সময়ত জৈৱিক কৃষিয়ে সমগ্ৰ বিশ্বতে সৰ্বাধিক গুৰুত্ব লাভ কৰিছে। কিয়নো, জৈৱিক কৃষি এক পৰিবেশ সন্মত কৃষি পদ্ধতি, যিয়ে মাটিৰ গুণাগুণ অক্ষুন্ন ৰাখি কৃষি উৎপাদণৰ স্থায়িত্ব প্ৰদান কৰে, পৰিবেশ প্ৰদূষণ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে আৰু কৃষকৰ আয় বৃদ্ধিত অৰিহণা যোগাই । কৃষিবিজ্ঞান কেন্দ্ৰ, নলবাৰীয়ে জৈৱিক কৃষিৰ ক্ষেত্ৰত জিলাখনক আগুৱাই নিবলৈ বলিষ্ঠ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছে । জৈৱিক কৃষিত ব্যৱহাৰ হোৱা বিভিন্ন জৈৱিক সাৰ সমূহ হ’ল গোবৰ. পাম সাৰ, পচন সাৰ, কোঁচু সাৰ, জীৱাণুসাৰ, এজ’লা ইত্যাদি । জীৱাণু সাৰৰ বাহিৰে এই জৈৱিক সাৰ সমূহ কৃষক সকলৰ পথাৰত সহজলভ্য নাইবা নিজে প্ৰস্তুত কৰি লব পাৰে ।\nআনহাতে, জীৱাণু সাৰ প্ৰস্তুত কৰিবলৈ পৰীক্ষাগাৰৰ প্ৰয়োজন । জীৱাণু সাৰ হৈছে জীৱিত অনুজীৱৰ পৰা প্ৰস্তুত সাৰ যাৰ প্ৰয়োগৰ ফলত মাটিত জৈৱিক প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা উদ্ভিদৰ মূখ্য মৌল নাইট্ৰ’জেন আৰু ফচফৰাচৰ পৰিপুষ্টিৰ লগতে মাটিৰ গুণাগুণ দীৰ্ঘদিনলৈ অক্ষুন্ন থাকে আৰু ইয়ে এক প্ৰদূষণমুক্ত পৰিবেশ গঢ়াত সহায় কৰে । এই সাৰ বীজ, শিপা আৰু মাটিত প্ৰয়োগ কৰি সুফল পাব পাৰি । জীৱাণু সাৰ জৈৱিক কৃষিৰ এক অবিচ্ছেদ্য অঙ্গ । এনে জীৱাণু সাৰ সমূহ বজাৰত সহজে উপলব্ধ নোহোৱাৰ বাবে কৃষক ৰাইজে বহু সময়ত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ অপাৰগ হয়। কৃষকৰ এনে অভাৱ দূৰ কৰিবলৈ অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জৈৱ প্ৰযুক্তি বিভাগৰ (DBT-Centre, AAU) পৃষ্ঠপোষকতাত কৃষি বিজ্ঞান কেন্দ্ৰ, নলবাৰীত ইতিমধ্যে জীৱাণুসাৰ প্ৰস্তুতি জৈৱিক পৰীক্ষাগাৰ গঢ় লৈ উঠিছে । এই জৈৱিক পৰীক্ষাগাৰত এজোট’বেক্টাৰ, এজোস্পাৰিলাম, ৰাইজ’বিয়াম আৰু ফচফৰাচ দ্ৰৱণকাৰী জীৱাণু সাৰ (পি.এচ.বি.) প্ৰস্তুত কৰা হয়। এজোট’বেক্টাৰ, এজোস্পাৰিলাম আৰু ৰাইজ’বিয়াম জীৱাণু সাৰে উদ্ভিদৰ নাইট্ৰ’জেন মৌলৰ যোগান ধৰে । এজোট’বেক্টাৰ আৰু এজোস্পাৰিলাম জীৱাণু সাৰে উদ্ভিদৰ শিপাৰ চৌপাশে মুক্তভাবে বাস কৰি নাইট্ৰ’জেন সংস্থাপিত কৰে । ইয়াক মাহ জাতীয় শস্যৰ বাদে আন সকলো শস্য যেনে- গোমধান, মৰাপাট, কুঁহিয়াৰ সৰিয়হ, বেলিফুল, শাক-পাচলি, ফল-মূল ইত্যাদিত প্ৰয়োগ কৰাৰ বাবে উপযোগী । ইয়াৰ উপৰিও এজোস্পাৰিলাম নামৰ জীৱণু সাৰবিধ পানী থকা অৱস্থাত আলতীয়া মাটিত ধান খেতিত ব্যৱহাৰৰ বাবে উপযোগী । ৰাইজ’বিয়াম জীৱাণু সাৰ মাহ জাতীয় শস্যৰ যেনে-মাটিমাহ, মগুমাহ, মচুৰ, ছয়াবিন, বুট, লেচেৰামাহ, উৰহী, মটৰ, ৰহৰ ইত্যাদিত প্ৰয়োগ কৰা হয়। মাহ জাতীয় শস্যৰ লগৰ্ত সহবাস কৰি ৰাইজ’বিয়াম অনুজীৱই শিপাত কেতবোৰ টেমুনাৰ সৃষ্টি কৰি বায়ুমণ্ডলীয় নাইট্ৰ’জেন সংস্থাপিত কৰে, গছক নাইট্ৰ’জেন যোগান ধৰাৰ লগতে সময়ত এনে টেমুনাবোৰ পচি মাটিক নাইট্ৰ’জেন সমদ্ধৃ কৰে ।\nফচফৰাচ দ্ৰৱণকাৰী জীৱাণু সাৰ ফচফৰাচ দ্ৰৱীভতু কৰিব পৰা বেচিলাচ, চিউডোমনাছ আদি অনুজীৱৰ পৰা প্ৰস্তত কৰা হয় । এনে জীৱাণু সাৰে প্ৰতি হেক্টৰ মাটিত ২৫-৩০ কিলোগ্ৰাম ফচফৰাচ উদ্ভিদৰ বাবে সহজলভ্য কৰি যোগান ধৰে । জীৱাণু সাৰ জৈৱিক কৃষিত প্ৰয়োগ কৰাৰ উপৰিও, ৰাসায়নিক সাৰৰ লগত সমন্বিত কৰিও প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি । পৰীক্ষামূলক ভাবে নলবাৰী জিলাৰ কৃষকৰ পথাৰত সৰিয়হ খেতিত ৭৫% ৰাসায়নিক সাৰৰ (নাইট্ৰ’জেন আৰুফচফৰাচ) লগত ২৫% জীৱাণুসাৰ (এজোট’বেক্টাৰ আৰু ফচফৰাচ দ্ৰৱণকাৰী জীৱাণুসাৰ) সমন্বিত কৰি প্ৰয়োগ কৰি কৰা খেতিত উৎপাদণ বৃদ্ধিৰ লগতে মাটিৰ সাৰুৱা গুণো অটুট থাকে বুলি প্ৰমাণিত হৈছে ।\nএনে ধৰণৰ জীবাণু সাৰ প্ৰস্তুত কৰাৰ উপৰিও জৈৱিক পৰীক্ষাগাৰত উদ্ভিদৰ ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে বায়’ভিৰ নামৰ এক জৈৱিক ৰোগ নাশক ঔষধৰ প্ৰস্তুত কৰা হয় । ট্ৰাইক’ডাৰ্মা ভিৰিডি নামৰ এবিধ ভেঁকুৰৰ পৰা বায়’বভিৰ প্ৰস্তুত কৰা হয় । এই ঔষধ বিধে প্ৰধানকৈ বিলাহী, বেঙেনা, জলকীয়া, ভূট জলকীয়া, কেপছিকাম আদিৰ লেৰেলি যোৱা ৰোগ, আদা হালধিৰ ৰাইজম পচা ৰোগ জালুক, পান আৰু অন্যান্য শস্যৰ গুৰি পচা ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণত সহায় কৰে । পৰীক্ষামূলক ভাবে নলবাৰী জিলাৰ কৃষকৰ পথাৰত বেঙেনা খেতি লেৰেলি যোৱা ৰোগৰ বিৰুদ্ধে বায়’ভিৰ প্ৰয়োগ কৰি যথেষ্ট সুফল পোৱা গৈছে ।\nনলবাৰী জিলাৰ কৃষক সকলক কৃষি বিজ্ঞান কেন্দ্ৰৰ তৰফৰ পৰা সময়ে সময়ে জৈৱিক কৃষিৰ ওপৰত প্ৰশিক্ষণ দি অহা হৈছে । উন্নত পদ্ধতিৰে পচন সাৰ, কেঁচুসাৰ, এজ’লা আদিৰ উৎপাদণৰ কাৰিকৰি দিহা পৰামৰ্শ আগবঢ়োৱা হয় । ইয়াৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ বহু কেইজন কৃষকে ব্যৱসায় ভিত্তিত কেঁচুসাৰ প্ৰস্তুত কৰি আৰ্থিক ভাৱে স্বাৱলম্বি হৈছে । কৃষিবিজ্ঞান কেন্দ্ৰ নলবাৰীয়ে এইদৰে জিলাখনৰ কৃষক ৰাইজ ও কৃষিৰ উন্নয়নৰ বাবে অহৰহ প্ৰচেষ্টা চলাই আহিছে ।\n-ড° মৃদুল ডেকা,অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নলবাৰী কৃষি বিজ্ঞান কেন্দ্ৰৰ মুৰব্বী আৰু ড° মানসী চক্ৰবৰ্তী, বিষয় বস্তু বিশেষজ্ঞ (ভূমি বিভাগ)


মাৰ্টিন লুথাৰ কিং, কনিষ্ঠ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nমাৰ্টিন লুথাৰ কিং, কনিষ্ঠ\n(মাৰ্টিন লুথাৰ কিং, অনুজৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nমাইকেল কিং, অনুজ\n১৫ জানুৱাৰী, ১৯২৯\nআটলাণ্টা, জৰ্জিয়া, আমেৰিকা\n৪ এপ্ৰিল, ১৯৬৮ (৩৯ বছৰ)\nমেম্ফিচ, টেনচী, আমেৰিকা\nমুৰহাউচ কলেজ, ক্ৰ্'জাৰ থিয়'ল'জিকেল চেমিনাৰী, ব'ষ্ট'ন বিশ্ববিদ্যালয়\nযীশু, আব্ৰাহাম লিংকন, মহাত্মা গান্ধী, বেঞ্জমিন মেইচ্, লিও টলষ্টয়\nআফ্ৰিকিয়-আমেৰিকান গন অধিকাৰ আন্দোলন, শান্তি আন্দোলন\nক'ৰেট্টা স্কট কিং\nমাৰ্টিন লুথাৰ কিং, চিনিয়'ৰ\nএলবাৰ্টা ৱিলিয়ামচ কিং\nমাৰ্টিন লুথাৰ কিং ,৩য়\nডেস্কটাৰ স্কট কিং\nশান্তিৰ নোবেল বঁটা (১৯৬৪)\nআমেৰিকান পাদ্ৰী মাৰ্টিন লুথাৰ কিং, অনুজ আছিল একাধাৰে সক্ৰিয় কৰ্মী, আফ্ৰিকীয়-আমেৰিকান গণ অধিকাৰ আন্দোলনৰ আগশাৰীৰ নেতা। তেওঁক বিশেষকৈ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ তথা সমগ্ৰ বিশ্বতে গণ অধিকাৰৰ বিষয়ে সজাগতা অনাৰ বাবে জনা যায়। মহাত্মা গান্ধীৰ অহিংস নীতিয়ে তেওঁক প্ৰভাৱিত কৰে আৰু নিজ কৰ্মপদ্ধতিতো ইয়াৰ প্ৰয়োগ কৰে।\nএজন ব্যাপ্তিষ্ট পাদুৰি কিঙে কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণিতেই এজন সক্ৰিয় গন-অধিকাৰ কৰ্মী হৈ পৰে। ১৯৫৫ চনত তেওঁ মণ্টগোমাৰী বাচ বয়্কটত নেতৃত্ব দিয়ে। তেখেতৰ চেষ্টাতেই বিখ্যাত ৱাচিংটনৰ সমদল হয়। ইয়াতে তেওঁ “মোৰো এটি সপোন আছে (I haveadream)” ভাষণটি দিয়ে। এই ভাষণৰ বাবেই তেওঁক আমেৰিকাৰ সৰ্বোকৃষ্ট বক্তাসকলৰ এজন বুলি কোৱা হয় আৰু তেখেতে এজন গন-অধিকাৰ সংগ্ৰামী হিচাপে খ্যাতি লাভ কৰে।\nবৰ্ণবৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে কৰা অহিংস সংগ্ৰামৰ বাবে ১৯৬৪ চনৰ শান্তিৰ নোবেলেৰে মাৰ্টিন লুথাৰ কিঙক সন্মানিত কৰা হয়। ইয়াৰ পাচতো কিঙে দাৰিদ্ৰ আৰু ভিয়েটনাম যুদ্ধৰ বিপক্ষে যুঁজে।\n৪ এপ্ৰিল ১৯৬৮ ত টেনচীত মাৰ্টিন লুথাৰ কিং আততায়ীৰ হাতত মৃত্যুবৰণ কৰে। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত এই দিনটোতে মাৰ্টিন লুথাৰ কিং দিৱস পালন কৰি তেখেতলৈ সন্মান জনোৱা হয়।\n1.1 শিক্ষা আৰু জীৱনৰ আগচোৱা\nশিক্ষা আৰু জীৱনৰ আগচোৱা[সম্পাদনা কৰক]\n১৫ জানুৱাৰী ১৯২৯ত আটলাণ্টা চহৰত মাৰ্টিন লুথাৰ কিং অনুজৰ জন্ম হয়। পিতৃ মাৰ্টিন লুথাৰ কিং অগ্ৰজ আৰু মাতৃ এলবাৰ্টা ৱিলিয়ামচ কিং।\nসৰুকালত কিং নানান খ্ৰীষ্টিয় বিশ্বাসৰ ওপৰত সন্দেহী আছিল। কিন্তু পাচলৈ তেওঁৰ ভাৱ হয় যে বাইবেল বহুতো গভীৰ সত্যৰ ভঁৰাল আৰু ছেমিনাৰীত যোগদান কৰে।\nআটলাণ্টাত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা কিঙে বুকাৰ টি ৱাচিংটন হাইস্কুলত শিক্ষা লাভ কৰে। ১৫ বচৰ বয়সতে তেওঁ মুৰহাউচ মহাবিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে আৰু ১৯৪৮ চনত সমাজ তত্ত্বৰ স্নাতক উপাধি লাভ কৰে। ইয়াৰ পাচত তেওঁ ক্ৰ্'জাৰ থিয়'ল'জিকেল চেমিনাৰী পেনচিলভেনিয়াৰ পৰা ঈশ্বৰত্বৰ স্নাতক উপাধি লাভ কৰে।\n১৯৫৩ চনৰ ১৮ জুনত কিং আলাবামাত ক'ৰেট্টা স্কটৰ সৈতে বিৱাহ পাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ চাৰিটি সন্তানৰ জন্ম হয় ক্ৰমে য়'লাণ্ডা কিং, মাৰ্টিন লুথাৰ কিং ৩য়, ডেস্কটাৰ স্কট কিং, বাৰ্নিচ কিং।\n১৯৫৪ চনত তেওঁ দেক্সতাৰ পথৰ ব্যাপ্তিষ্ট গিৰ্জা, মণ্টগোমাৰীৰ পাষ্ট’ৰ নিযুক্ত হয়। কিঙে ব’ষ্ট’ন বিশ্ববিদ্যালয়ত প্ৰণালীবদ্ধ ঈশ্বৰতত্ত্বৰ ডক্টৰেটৰ বাবে অধ্যয়ন কৰে আৰু ১৯৫৫ চনত দৰ্শনৰ ডক্টৰেট লাভ কৰে।\n↑ D'Souza, Placido P. "gandhis_influence". http://articles.sfgate.com/2003-01-20/opinion/17474454_1_nonviolence-philosophy-king। আহৰণ কৰা হৈছে: December 25, 2011.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত মাৰ্টিন লুথাৰ কিং, অনুজ সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল।\nWorks by or about মাৰ্টিন লুথাৰ কিং, কনিষ্ঠ in libraries (WorldCat catalog)\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=মাৰ্টিন_লুথাৰ_কিং,_কনিষ্ঠ&oldid=312317"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ৩১ জানুৱাৰী, ২০২২ তাৰিখে ১১:১৬ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


মাজুলী - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nঅসমৰ এখন নদীদ্বীপ জিলা\nমাজুলী (উচ্চাৰণ: ˈmʌʤʊlɪ) অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ মাজত থকা এটা বৃহৎ নদীদ্বীপ আৰু অসমৰ নৱগঠিত জিলা। ২৭ জুন ২০১৬ চনত মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালে মাজুলীক জিলা ঘোষণা কৰাত মাজুলী ভাৰতৰ প্ৰথমখন নদীদ্বীপ জিলা হৈ পৰিল আৰু অসমৰ মুঠ জিলাৰ সংখ্যা ৩৩খন হ’ল। পূৰ্বতে ই যোৰহাট জিলাৰ এটা মহকুমা আছিল। মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ উদ্যোগৰ সত্ৰসমূহ লৈ ই মহাপুৰুষীয়া বৈষ্ণৱ ধৰ্ম আৰু সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ পীঠ কেন্দ্ৰ । সেয়েহে মাজুলীক 'সত্ৰ নগৰী' বুলিও কোৱা হয়। পূৰ্বে মাজুলীৰ মাটিকালি ১২৫০ বৰ্গকিলোমিটাৰ (৪৮৩ বৰ্গমাইল) আছিল, কিন্তু খহনীয়াৰ ফলত ২০০১ চনত ইয়াৰ মাটিকালি হয়গৈ ১২৫০ বৰ্গকিলোমিটাৰ (১৬৩ বৰ্গমাইল)। ইয়াক আৱৰি থকা নদীৰ বিস্তৃতি বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে মাজুলীৰ ভূমি সংকোচন হৈছে।\n— অসমৰ জিলা —\nঅসমত মাজুলীৰ অৱস্থান\n(৪৮২.৬ বৰ্গ মাইল)\n- জনঘনত্ব ১১২ প্ৰতি বৰ্গ কি.মি.\n(২৯০.১ প্ৰতি বৰ্গ মাইল)\n26°57′0″N 94°10′0″W / 26.95°N 94.166667°W / 26.95; -94.166667\nদক্ষিণে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী আৰু উত্তৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ সুঁতি খেৰকুটীয়াৰ লগত সোৱণশিৰি নদী লগ লাগি নদীদ্বীপটোৰ গঠন কৰিছে। যোৰহাট নগৰৰ পৰা ফেৰীৰে মাজুলীলৈ অহা-যোৱাৰ সুবিধা আছে। অসমৰ ৰাজধানী গুৱাহাটীৰ পৰা ই পূবে প্ৰায় ২০০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত।\n2 ভৌগোলিক তথ্য\n3 মাজুলীৰ জলবায়ু\nমাজুলীয়ে নদীদ্বীপৰ আকাৰ লোৱাৰ আগতেই দিহিং আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মাজৰ ঠাইখণ্ডক মজালি বা মাজালি বোলা হৈছিল। "মাজুলী" নামৰ উৎপত্তিৰ দিশৰ পৰা সাহিত্যচাৰ্য অতুল চন্দ্ৰ হাজৰিকা দেৱে সন্ধি ভাঙি দেখুওৱাইছে যে "মা"+"জুলী"= মাজুলী হৈছে। য'ত "মা= মা লক্ষ্মী" আৰু "জুলী= জোলোঙা/ভঁৰাল। " এসময়ত শস্যে- মৎস্যে নদন-বদন অৱস্থাৰ হোৱাৰ বাবেই মাজুলীক মা লক্ষ্মীৰ জোলোঙা বা ভঁৰাল বুলি অভিহিত কৰা যেন ধাৰণা হয়। নকুল চন্দ্ৰ ভূঞাই বাৰ ভূঞাৰ চমু বুৰঞ্জীত স্বৰ্গদউ জয়ধ্বজ সিংহৰ দিনতেই উপদ্বীপ মাজুলীয়ে নদী দ্বীপৰ আকাৰ লয় বুলি উল্লেখ কৰিছে। ড॰ জে পি ৱেডে অষ্টাদশ শতিকাতে মাজুলী শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ইয়াৰ দীঘ ১৬০ আৰু প্ৰস্থ ৬০ ব্ৰিটিছ মাইল বুলিও ৱেডে উল্লেখ কৰি গৈছে। Gazetter of Bengal and North East India ৰ তথ্য মতে ১৯০১ খ্ৰীষ্টাব্দত মাজুলীৰ আয়তন আছিল ৪৮৫ বৰ্গমাইল।\nভৌগোলিক তথ্যসম্পাদনা কৰক\nমাজুলী ২৬° ৪৮′ ৰ পৰা ২৭° ১২′ উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু ৯৩° ৩৯′ ৰ পৰা ৯৪° ৩৫′ দ্ৰাঘিমাংশত অৱিস্থত অসমৰ যোৰহাট জিলাৰ উত্তৰ দিশত মাজুলী অৱস্থিত। মাজুলীৰ সমতলভূমিৰ আকাৰ এটা শিলিখা ফলৰ দৰে। এসময়ত মাজুলীৰ ভৌগোলিক মাটিকালি ১২৫০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ আছিল যদিও ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ খহনীয়াত এই মাজুলীৰ ভূখণ্ড সংকীৰ্ণ হৈ ২০১২ চনত ৫০৮°১৩ বৰ্গ কিলোমিটাৰ হৈ পৰিছে। ইয়াৰ উত্তৰ দিশত লখিমপুৰ জিলা আৰু ধেমাজি জিলা, দক্ষিণে যোৰহাট, পূবে শিৱসাগৰ জিলা আৰু পশ্চিমে গোলাঘাট জিলা আৰু শোণিতপুৰ জিলা।\nমাজুলীৰ জলবায়ুসম্পাদনা কৰক\nমাজুলীৰ জলবায়ু বলিলে মৌচুমী জলবায়ু বুলিয়ে কোৱা যায়। জলবায়ু বিজ্ঞানৰ ফালৰ পৰা মাজুলীৰ জলবায়ুক উপক্ৰান্তীয় মৌচুমী জলবায়ু বোলা হয়। ঋতু অনুসৰি উত্তাপ পৰিবৰ্তন হোৱাৰ ফলত চাপৰ সালসলনি হৈ এই মৌচিমী বায়ু প্ৰৱাহৰ সৃষ্টি হয়। মাজুলীৰ জলবায়ু সাধাৰণতে গৰম আৰু সেমেকা। শীতকালত বৰষুণ আৰু তাপৰ মাত্ৰা কম হৈ ঠাণ্ডাৰ প্ৰকোপ বৃদ্ধি হয়। গৰমকালি মাজুলীৰ তাপমাত্ৰা ২২° ৰ পৰা ৩৪° চেলচিয়াছ হোৱাৰ লগতে শীতকালত ১০° ৰ পৰা ১২° চেলিচয়াছ হয়। নিয়মীয়া মৌচুমী বায়ুৰ প্ৰৱাহ থাকিলে মাজুলীত ২০০ ৰ পৰা ৩০০ ছেণ্টিমিটাৰ বৰষুণ হয়।\nমাজুলীৰ বৰ্তমান জনসংখ্যা ১৪০,০০০। মাজুলীৰ জনগাথনি মিশ্ৰিত, ইয়াত বিভিন্ন জাতি জনজাতিৰ লোকে বাস কৰে। মিচিং জনগোষ্ঠীৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠটা থাকিলেও যথেষ্ট সাধাৰণ শ্ৰেণী, অনুসুচীত জাতি, সোণোৱাল কছাৰী আৰু দেউৰী সম্প্ৰদায়ৰ লগতে আৰু কিছুসংখ্যক বঙালী হিন্দু আৰু নেপালী সম্প্ৰদায়ৰ লোকে বাস কৰে।\nলোক-সংস্কৃতিৰ দিশৰ পৰা মাজুলী অতিকে চহকী। মাজুলী সত্ৰীয়া পৰম্পৰাৰ কেন্দ্ৰস্থল। অসমৰ শংকৰী কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ কেন্দ্ৰস্থল। বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মিলনে মাজুলীক বাৰে ৰহনীয়া কৰি তুলিছে। অনবৰেত সত্ৰীয়া গীত-মাত, খোল-তাল, নাচ-গান, ভাওনা-সবাহ, অদূৰৰ মিচিং গাঁৱৰ পৰা ভাঁহি অহা মিচিং গাভৰুৰ ঐনিতমৰ সুৰ আদিয়ে মাজুলীৰ জন-জীৱন মুখৰিত কৰি ৰাখে। সত্ৰীয়া সংস্কৃতি মাজুলীৰ মূল দিশ। মৃৎশিল্প,মুখাশিল্প,বাঁহ-বেতৰ শিল্প,গোগোল গছ আৰু কুঁহিলা গছৰ পৰা নিৰ্মিত বিভিন্ন সামগ্ৰীৰ বাবেও মাজুলী জনাজাত।\nযোৰহাট নগৰৰপৰা মাজুলীলৈ যোৱাৰ পথ\nমাজুলীলৈ যোৰহাট আৰু লখিমপুৰ দুয়ো দিশৰ পৰা যাব পৰা যায়। যোৰহাটৰ পৰা যাবৰ বাবে নগৰখনৰ উপকণ্ঠৰ নিমাতী ঘাটৰ পৰা ফেৰীৰে মহাবাহু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুৱেদি এক আমোদজনক যাত্ৰা কৰিব লগা হয়। নিমাতীৰ পৰা মাজুলীৰ কমলাবাৰী, দক্ষিণপাট, চুমৈমাৰী, অফলামুখ, শালমৰা, ফুলনি (বগৰীগুৰি) আদি পাৰ ঘাটলৈ যাব পৰা যায়। যাত্ৰীৰ উপৰিও লঘু যান-বাহন পাৰাপাৰ কৰাৰ ব্যৱস্থাও ফেৰী সমূহত আছে। আন্যহাতে, লখিমপুৰৰ পৰা লুইত আৰু খাবলু নামৰ দুবাৰকৈ দুটা ঘাট পাৰ হ'ব লগা হয়। লখিমপুৰ জিলাৰ বিহপুৰীয়া হৈ মাজুলীলৈ যাব পৰা আন এটা বাট আছে। ই তুলনামুলকভাবে সুচল। বালিচাপৰীৰ পৰা ধূনাগুৰি ঘাট পাৰ হৈ লখিমপুৰ জিলালৈ নিয়মীয়া ভাবে যান বাহনৰ অহা যোৱা হয়।বগীবিল দলং সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ধেমাজী ঢকুৱাখনা হৈ সকলো বতৰৰ উপযোগী এটা বিকল্প পথো বৰ্তমান ব্যৱহাৰ কৰা হয়।\nঅনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান বুলিলে মাজুলীৰ সত্ৰ সমূহৰ কথাই প্ৰথমেত উল্লেখ কৰিব লাগিব। পঞ্চদশ শতিকাতে মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে মাজুলীৰ ধূঁৱাহাট-বেলগুৰিত প্ৰথম সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি অসমীয়া সংস্কৃতি তথা ভক্তিধৰ্মক সুকীয়া মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছিল। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে কছাৰীসকলৰ লগত বাৰভূঞাসকলৰ সংঘৰ্ষ হোৱাত বৰদোৱা এৰি আহি বিশ্বনাথত কিছুদিন আশ্ৰয় লয়। তাৰপিছত বিশ্বনাথৰ পৰা উজাই আহি কেইবাঠাইতো ৰৈ অৱশেষত মাজুলীৰ ধূঁৱাহাট-বেলগুৰিত সত্ৰ স্থাপন কৰে। ১৮৩৭ শকৰ বাৰিষা ব্ৰহ্মপুত্ৰই মহাপুৰুষজনাৰ ঐতিহাসিক বেলগুৰি সত্ৰ খহাই নিয়াত পিছত এই সত্ৰখন লখিমপুৰ কাচিকটালৈ উঠি যায়। অসমৰ বৈষ্ণৱ সংস্কৃতিৰ বিকাশৰ থলীস্বৰূপ সত্ৰসমূহ অসমীয়া সমাজৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ। অসমৰ সত্ৰসমূহ ভক্তি আন্দোলনৰ বাহক। সত্ৰ শব্দটো বিভিন্ন অৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰিলেও মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে ভিক্তধৰ্ম প্ৰৱৰ্তন, ইয়াৰ প্ৰসাৰ আৰু প্ৰচাৰৰ বাবে সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। এইক্ষেত্ৰতমাজুলীৰ চাৰি সত্ৰৰ ভূমিকাক বিশেষভাবে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। চাৰিসত্ৰ আউনীআটী, কমলাবাৰী, গড়মূৰ আৰু দক্ষিণপাট সত্ৰই অসমীয়া সমাজত উচ্চ আসন অধিকাৰ কৰি আছে।\nআদি এলেঙী সত্ৰ\nউত্তৰ কমলাবাৰী সত্ৰ\nউলুতলীয়া এলেঙী সত্ৰ\nচামগুৰি সত্ৰ (দলনি) সত্ৰ\nচামগুৰি সত্ৰ (নতুন) সত্ৰ\nচামগুৰি সত্ৰ (পুৰণা) সত্ৰ\nনতুন কমলাবাৰী সত্ৰ\nবগী আই এলেঙী সত্ৰ\nবৰ এলেঙী সত্ৰ\nবৰাচুক সৰু এলেঙীসত্ৰ\nবালিচাপৰিৰ এলেঙি সত্ৰ\nসৰু সাঁকোপাৰা সত্ৰ\nমাজুলীৰ ৰাসৰ এক দৃশ্য\nমাজুলীৰ ৰাসত প্ৰদৰ্শিত এক মুখা\nঅন্য এখন সত্ৰৰ পৰা\nদক্ষিণপাট সত্ৰৰ ভিতৰ'চৰা\nআউনীআটি সত্ৰৰ ভিতৰচ'ৰা\nঅফলামুখ-নিমাতী ফেৰী সেৱা\n↑ "Assam: Majuli becomes 1st river island district of India". Hindustan Times (Guwahati). 27 June 2016. http://hindustantimes.com/indianews/assam-majuli-to-become-india-s-first-river-island-district/story-hzFoxSUxh3IpRpSeIqrhtM.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 28 June 2016.\n↑ Gazetter of Bengal and North East India\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত মাজুলী সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nLife in Majuli\nCulture of Majuli\nWorld's Largest River Island\n Disaster Management plan for 2011-12 for Jorhat district\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=মাজুলী&oldid=310809"ৰ পৰা অনা হৈছে\nশেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে 13 January 2022 তাৰিখে 03:13 বজাত\nএই পৃষ্ঠাখন ১৩ জানুৱাৰী, ২০২২ তাৰিখে ০৮:৪৩ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=3397।


মুক্তি - ৱিকিউৎস\nকেহোঁকলি গ্ৰন্থৰ দ্বিতীয় চুটিগল্প\nসুকুমাৰ ডাঙৰ ল'ৰা। তাৰ খাব-পিন্ধিবৰ অভাৱ নাই। স্বভাৱতে সি বুদ্ধিমান, কিন্তু পঢ়া-শুনাত হ'লে তাৰ মন নাই। তাৰ চৌধ বছৰ বয়স হ'ল; তথাপি সি ইংৰাজী স্কুলৰ চতু্ৰ্থ শ্ৰেণীতে। দেউতাকে "পঢ় পঢ়" কৰে; সুকুমাৰে আগতে কিতাপ মেলি লৈ আকাশ-পাতাল ভাবে। ক'ত গছত পকা আম, দাঁহেচীয়া মধুৰি আম আছে, ক'ত ঘৰৰ পানী পাছৰ চুকত বৰলে বাস সাজিছে, সেই বৰলৰ বাহ ভাঙি তাৰ টোপ লৈ ক'ৰ পুখুৰীত বৰশী বাই পুঠিমাছ ধৰা যাব; ক'ত গছৰ বাহৰ পৰা চৰাই-পোৱালি আনি পুহিব লাগিব; পোহনীয়া মেকুৰী, কুকুৰ, পহু-পোৱালিৰে কেনেকৈ ধেমালি কৰিব লাগিব ইত্যাদি কথাৰে সুকুমাৰৰ মূৰ ভৰপূৰ; তাত স্কুলৰ পাঠ্য কিতাপৰ কথালৈ ঠাই তাকৰ। স্কুললৈ তপতে তপতে ভাত এগাল খাই সি যায় হয়। কিন্তু পঢ়াৰ মহলা দিব নোৱাৰি শিক্ষকৰ গালি খাই শাস্তি ভুগি ঘৰলৈ আহে আৰু মাকে আতৌপুতৌকৈ দিয়া ম'হৰ এঠা গাখীৰেৰে কোমল চাউলৰ জলপান এটা খাই, স্কুলৰ সকলো ডাবি-শাস্তি পাহৰি পেলাই লগৰীয়া ল'ৰাৰ সৈতে ধেমালিত পুৰ্বৱতে মগন হয়। এদিন শিক্ষকে সুকুমাৰৰ পঢ়াত অমনোযোগিতাৰ বিষয়ে দেউতাকৰ আগত গোচৰ দিলত দেউতাকে ধৰি সুকুমাৰক চেকনিৰে নথৈ কোবালে। সি মাৰ খাই অভিমান কৰি পলাই কোনেও নেদেখাকৈ তেঁতেলী গছ এজোপাৰ ওপৰত উঠি তাৰ ফেৰেকা ডাল এটাত শুই থাকিল। ওৰে দিনটো ওৰে ৰাতিটো আৰু ঘৰলৈ নাহিল। মাকে বিচাৰি নাপাই "মোৰ ল'ৰাটো ক'লৈ গ'ল" বুলি কান্দিবলৈ ধৰিলে; দেউতাকে মনত বৰ দুখ পাই অনুতাপ কৰি "হেৰ সুকু, আহ, ক'ত আছ ওলাই আহ; আজিৰ পৰা আৰু তোক মই নামাৰোঁ।" বুলি মাত মাতি ভাগৰি চিন্তাকুল হৈ বিচনাত শুই পৰিল।\nপিছদিনা পুৱা বোকে-পিয়াহে লাল-কাল লগা সুকুমাৰ মাকৰ ওচৰত উপস্থিত হ'লত; মাকে পুতেকক সাবট মাৰি ধৰি চকুলো টুকি আদৰেৰে সানমিহলি উত্সনা কৰি, গা-পা ধুৱাই ভালকৈ খাবলৈ দিলে; দেউতাকেও তাক দূৰৈৰপৰা মিঠা মাতেৰে সম্ভাষণ কৰি বুজনি দি শান্তি লভিলে।\nসুকুমাৰৰ দেউতাক পুৰণি ধৰণৰ মানুহ। কোন বাটেৰে পুতেকক সাৱধানে বলাই আনিলে তাৰ পঢ়া-শুনাত মন বহিব, সেইটোৰ উৱাদিহ তেওঁ বালকৈ নাজানিছিল। তেওঁ জানিছিল যে, পুতেকক স্কুলত মাছুল দি পঢ়িবলৈ পঠিওৱা হৈছে যেতিয়া, স্কুলৰ অধ্যাপকে পুতেকক অচিৰতে সৰ্ববিদ্যা-বিশাৰদ কৰি তুলি তেওঁক শোধাই দিব। তেওঁ নাজানিছিল যে, আজিকালিৰ স্কুল আগৰ দিনৰ নিচিনা বিদ্যাৰ্থীক পৱিত্ৰ বিদ্যা দান দিয়া পঢ়াশালি নহয়। সি চকী, মেজ, বেঞ্চ, ঘড়ী, চকীদাৰ আদিৰে বিভূষিত আৰু গুৰু-শিষ্যৰ আন্তৰিকতাশূন্য ক্ষন্তেকীয়া সমন্ধেৰে সমন্ধ লগা নিৰ্মম মহলা লোৱা কাৰখানাহে। তাত ছত্ৰৰ মানসিক সুবৃত্তিবোৰ পৰিবৰ্দ্ধিত নহৈ জাঁতত চাউল পিহ খোৱাদি পিহ খোৱাৰহে বন্দৱস্ত। সেই দেখি যেতিয়া তেওঁ এদিন সুকুমাৰৰ পঢ়া-শুনাৰ অভাৱ আৰু অমনোযোগিতাৰ বিষয়ে শিক্ষকৰ পৰা শুনিলে, তেতিয়া হতাশ হৈ সকলো দোষৰ ভাগী সুকুমাৰকে কৰি সেইদৰে নিষ্ঠুৰভাৱে তাক প্ৰহাৰ কৰিছিল। দিন-ৰাতিৰ দোমোজা কালডোখৰ সকলোৰে পক্ষে ভয়ানক। দিন-ৰাতিৰ সন্ধিক্ষমতে নৰসিংহ দ্বাৰায় হিৰণ্যকশিপুৰ বিনাশ ঘটিছিল। পুৰণি সভ্যতা বা অসভ্যতা আৰু নতুন সভ্যতা বা অসভ্যতাৰ মাজৰ দূৰদৃষ্টিৰ নিমিত্তেই এই ভদ্ৰলোকজনৰ এনে মানসিক বিপদ ঘটিছিল। সংক্ষেপতে এয়ে কথা।\nতেওঁৰ দুটি পুতেক-সুকুমাৰ আৰু সুকুমাৰৰ ককায়েক দেৱকুমাৰ। দেৱকুমাৰে কলিকতাতে পঢ়ি বি-এল পৰীক্ষাত উঠি ডিব্ৰুগড়ত ওকালতি কৰে। তেওঁ ভাল উকিল; গতিকে তেওঁৰ আয় আৰু সন্মানৰ ভাগো ভালৰ ফালে। দেউতাক আৰু মাকে এই পুতেকৰ যশ আৰু প্ৰতিপত্তিত স্বভাৱতে নিজক নথৈ গৌৰৱাম্বিত বিবেচনা কৰিছিল। কোনো ভদ্ৰলোকৰে সৈতে দেখা-শুনা হ'লে ক্ষন্তেকৰ পিছতে দেউতাকৰ মুখৰ পৰা বৰপুতেকৰ যশস্যাৰ কথা ওলোৱাটো সূৰ্যোদয়ৰ নিচিনা নিশ্চয়। উকীল পুতেকৰো দেউতাক- মাকৰ ওপৰত অশেষ প্ৰভাৱ; আৰু সেই প্ৰভাৱ বা প্ৰতাপ তেওঁ প্ৰতি কথাতেই প্ৰকাশ কৰিবলৈ কৃপণতা নকৰিছিল। তেওঁ ছমাহে বছৰেকে যাই ঘৰলৈ আহে; আৰু ককায়েক আহিবৰ আগ-বাতৰি শুনিলে সুকুমাৰে আনন্দতে জঁপিয়ায়; কিন্তু ককায়েক আহি পালে সুকুমাৰ তেওঁ সন্মুখত থিয় হ'ব নোৱাৰে। কাৰণ সি ককায়েকৰ পৰা গালি আৰু কদৰ্থনাৰেহে প্ৰথম সম্ভষণ পোৱাটো ধৰা-বন্ধা কথা। এবাৰ এনে ঘটনাত মাকে বৰপুতেকক ক'লে,"তোৰ ভায়েৰ তই আহিবি বুলি শুনি ৰঙত জঁপিয়াই ফুৰিছিল আৰু তইনো তাক প্ৰথম আষাৰ মাততে ইমানকৈ গালি পাৰিব আৰু কেটকেটাব পাৱনে বাৰু?" মাকে বৰপুতেকৰ পৰা ইয়াৰ উত্তৰ পালে, " তোমালোকে সুকুমাৰৰ মূৰ খালাহঁক। তাক মৰম চেলাই চেলাই গুচালাহঁক। ইমানটো ধোদোঙা ল'ৰা, সি পঢ়া-শুনা নকৰে। আৰু দিনদিয়েকৰ পিছত সি ম'হ-গোৱাল হ'ব লাগিব; নাইবা লোকৰ ঘৰত সিন্ধি দিব লাগিব; নহ'লে ভাত খাব ক'ৰপৰা?" মাকে বৰপুতেকৰ মুখৰ পৰা এই কঠোৰ তৰ্জন আৰু নিৰ্মম মন্তব্য শুনি চকুৰ পানী টুকি অলপ আঁতৰি গৈ প্ৰকৃতিস্থ হৈ পুনৰায় পুতেকৰ কাষ পাবলৈ কিছু সময় লাগিছিল।\nএবাৰ পূজৰ বন্ধত উকীল পো ঘাই ঘৰলৈ আহোঁতে দেউতাক আৰু মাকক তেওঁ দৃঢ়ভাৱে ক'লে, "এইবাৰ মই এই গৰুটোক লগত লৈ যাম, মোৰ তত্ত্বাৱধানত ৰাখি বঢ়িম। তোমালোকে আৰু ইয়াক ইয়াত ৰাখি ইয়াৰ ইহকাল-পৰকাল খাব নোৱাৰাহঁক। মই কাইলৈ যাম; ইয়াৰ কাপোৰ-কানিৰ টোপোলাটো বান্ধি মোৰ লগত দিবা।" এই প্ৰচণ্ড আদেশ শুনি মাকে চকুৰ পানী টুকিলে; বাপেকে অনেক বিবেচনা কৰি অনেক থেৰো-গেৰোঁ কৰি সেই আদেশ মানিবলৈকে অন্তত থিৰ কৰিলে। এই অভাৱনীয় সিদ্ধান্ত শুনি সুকুমাৰৰ যদিও অণ্ঠে-কণ্ঠে শুকাই গৈছিল, তথাপি সি জানিলে যে, তাৰ আৰু অন্য পন্থা নাই; এইবাৰ ককায়েকৰ লগত ককায়েকৰ কঠোৰ শাসনৰ তলত থাকি সি লিখা পঢ়া শিকিবলৈ যাবই লাগিব। গতিকে নিৰুপায় হৈ সিও এই নতুন অৱস্থাত আত্মসমৰ্পণ কৰাটোকেই থিৰ কৰিলে। তেতিয়াই সি তেঁতেলী গছ, আমগছ, কঁঠালগছ বৰপুখুৰী, ফুলনিবাৰী, মুকলি আকাশ, আহল-বহল পথাৰ, উৰি ফুৰা পখিলা আৰু পোহনীয়া চৰাই-পহু, চৰিফুৰা গৰু-ঘোঁৰা, লৰি ফুৰা লগৰীয়াসকলৰ পৰা শোকাকুল হৃদয়েৰে অথচ দৃঢ় মনেৰে বিদায় লৈ সেই পৰম আত্মীয়সকলক পৰিত্যাগ কৰি বিদেশলৈ যাবলৈ সাজু হ'ল।\nসুকুমাৰক লগত লৈ দেৱকুমাৰে মাক-বাপেকক সেৱা কৰি বিদায় ল'বৰ সময়ত মাকে সুকুমাৰৰ মুখত এটা চুমা খাই ক'লে "হেৰ',তই ককাইদেৱৰৰ হাক-বচন মানি চলিবি, মোৰ সোনাই। আৰু মন দি পঢ়িবি।" আৰু বৰপুতেকৰ মুখত হাত ফুৰাই তেওঁ ক'লে, "হেৰ বৰপোবা, তাক তই বৰকৈ তম্বি নকৰিবি, মোৰ মইনা; সি লাহে লাহে পঢ়িব; অজলা ল'ৰা, একেবাৰেই বৰকৈ টানি নধৰিবি।' এই বুলি নিজৰ আঁচলেৰে তেওঁ চকুৰ পানী মচিলে। বৰপুতেকে মাকৰ কথা শুনি মিচিক কৰে হাঁহি ক'লে-"হৈছে,হৈছে, আৰু তাৰ বিষয়ে তোমাৰ ভাবিবৰ দৰ্কাৰ নাই, লেন দি দি তাক যি লাগে কৰিলাহঁক।"\nসুকুমাৰক ডিবুৰুলৈ আনি ককায়েকে ইংৰাজী স্কুলত নাম লগাই দিলে আৰু পুৱা গধূলি নিজে তাৰ পঢ়া-শুনাৰ তত্বাৱধান কৰিবলৈ ধৰিলে। মুকলি আকাশত উৰি ফুৰা চৰাই লোৰ সজাত বান্ধ খালে। কঠোৰ শাসনৰ গধুৰ শিল সুকুমাৰৰ বুকুত বহিল। সুকুমাৰেও বিদ্ৰোহী নহৈ এই শাসন মানি ল'লে, কাৰণ তাৰ পঢ়া-শুনাত অপৰাগতাৰ নিমিত্তে এতিয়া নিজৰ মনতে ধিক্কাৰ উপস্থিত হৈছিল। ককায়েকো স্বভাৱতে যে বৰ নিষ্ঠুৰ প্ৰকৃতিৰ মানুহ আছিল এনে নহয়; কিন্তু ভাবিছিল, ভায়েকক কিছু দিন কঠোৰ শাসনৰ তলত ৰাখি অচিৰতে বিদ্বান কৰি দেউতাক-মাক আৰু আনকো তধা লগাই দিব। কিন্তু কঠোৰ আৰু অবিবেকী শাসনৰ ফল শীঘ্ৰে ফলিল; সুকুমাৰৰ স্ব-ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে স্বভাৱ-বিদ্ৰোহী হৈ উঠিল; তীক্ষ্ণ বুদ্ধিৰ সুকুমাৰৰ বুদ্ধি অচিৰতে ক্লান্ত হৈ অকৰ্মণ্য হৈ পৰিল। ওৰে দিনটো সুকুমাৰে কিতাপ আগত লৈ পঢ়েহে পঢ়ে, কিন্তু তাৰ পঢ়া আৰু আয়ত্ত নহয়। ফলত ককায়েকৰ শাসন, প্ৰহাৰ আৰু কটুক্তি দিনে দিনে যিমান কঠোৰৰ পৰা কঠোৰতৰ হ'বলৈ ধৰিলে, সুকুমাৰৰ বুদ্ধি-বৃত্তি, স্মৃতি আৰু পাঠ গ্ৰহণ কৰিবৰ ক্ষমতাও সিমান কমিবলৈ ধৰিলে।\nএদিন গধূলি ককায়েকে সুকুমাৰৰ পঢ়াৰ মহলা ল'বলৈ বহি দেখে যে সি একোৰে ভালকৈ উত্তৰ দিব নোৱাৰে; আনকি, সি আগেয়ে যিবোৰ শিকিছিল সেইবোৰো তাৰ মনত নাইকিয়া হ'ল। খং উঠি তেওঁ তাক অত্যন্ত প্ৰহাৰ কৰি আৰু গালি-শপনি পাৰি, শেহত নিজেই ক্লান্ত হৈ এই বুলি উঠি গ'ল, "তই আমাৰ বংশৰ কলঙ্ক। তোক মোৰ বাই বুলি মানুহৰ আগত চিনাকি দিবলৈ মোৰ লাজ লাগে। তোক আয়ে আদৰ দি ডাঙৰ-দীঘল কৰক, তাৰ পিছত লোক ম'হ-গৰু ৰাখি বা ছুৱা-পাত পেলাই ভাত খাবি।" সুকুমাৰ নিৰ্বাক-নিষ্পন্দ হৈ ৰ'ল।\nৰাতি ন মান বজাত বৌয়েকে সুকুমাৰক ভাত খাবলৈ মাতিলত সি বৌয়েকক লাহেকৈ ক'লে-"বৌদেও, মই আজি ভাত নাখাওঁ, মোৰ গাটো বেয়া লাগিছে।" সুকুমাৰ ভাত খাবলৈ অহা নাই বুলি শুনি ককায়েকে উঠি আহি তাক কটুক্তি কৰি ভাত খাবলৈ আহিবলৈ হুকুম দিলত সি কাতৰ কণ্ঠেৰে ক'লে, "ককাইদেও, সঁচাকৈয়ে মোৰ গা বেয়া কৰিছে, মই বাত খাবলৈ যাব নোৱাৰোঁ।" ককায়েকে তাৰ গাত হাত দি চাই দেখিল যে, সুকুমাৰৰ গা বৰ তপত।\nআজি সাত দিন হ'ল সুকুমাৰৰ নেৰানেপেৰা জ্বৰ। মাজে মাজে সি ভ্ৰম বকিছে। ককায়েকে জিলাৰ ডাক্তৰ লগাই তাৰ চিকিত্সা কৰাইছে হয়; কিন্তু দেউতাকলৈ সুকুমাৰৰ জ্বৰৰ একো খবৰ দিয়া নাই। আঠ দিনৰ দিনা ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শমতে সুকুমাৰৰ জ্বৰৰ বাতৰি বিজুলী-চাকেৰে ককায়েকে দেউতাকলৈ পঠিয়ালে। খৱৰ পাই দেউতাক-মাক দুয়ো বিহ্বল হ'ল আৰু দিনে তিনি-চাৰিখনকৈ বিজুলী বাতৰি তেওঁলোকৰ ভিতৰত চলাচলত কৰিবলৈ ধৰিলে।\nবিকাৰ অৱস্থাতে সুকুমাৰৰ মুখৰ পৰা এইকেইটা কথা শুনা গৈছিল, "আই, তুমি আহিছা? মই পোহা চৰাই আৰু আন জন্তুবোৰ কেনে আছে? সিহঁতে মোক বিচাৰেনে? মই গৈ সিহঁতৰে সৈতে উমলিম। মই পঢ়িম আই, তুমি নাভাবিবা। ককাইদেৱে মই পঢ়া-শুনা নকৰাত বৰ বেয়া পাইচে। মই পঢ়িম, ডাঙৰ মানুহ হ'ম। উস ককাইদেউ, মোক আৰু নেমাৰিবা, মই এইবাৰৰ পৰা পঢ়া ঠিক মনত ৰাখিম। মই ভাল ল'ৰা হ'ম। মোৰ বাবে তুমি আৰু লাজ নোপোৱা হ'বা।"\nনৰিয়া পৰিবৰ দিনাৰে পৰা চৈধ্য দিনৰ দিনা সুকুমাৰৰ দেহসজাৰপৰা প্ৰাণ-পখী ওলাই গৈ চিৰকাললৈ মুক্তি লাভ কৰিলে।\n(লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ চুটিগল্পৰ দ্বিতীয় সংকলন,(বাঁহী, ১২শ বছৰ,২য় সংখ্যা, ১৯২৩ চন) সম্পাদনা আৰু সংকলন-হৃদয়ানন্দ গগৈ, প্ৰকাশক-নগেন শৰ্মা, জ্যোতি প্ৰকাশন, পাণবজাৰ, গুৱাহাটী-১)\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=মুক্তি&oldid=7050"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ১৯ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৪ তাৰিখে ০৬:৫৬ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


সকলোৱে সম্পাদনা কৰিব পৰা ৱিকিপিডিয়াৰ অসমীয়া সংস্কৰণলৈ আদৰিছোঁ। ইয়াত বৰ্তমান ৯,৭০৫ টা প্ৰবন্ধ আছে।\n...যে ১৯৫২ চনৰ ১৬ নৱেম্বৰত কোকৰাঝাৰ জিলাৰ বসুগাঁওত বড়ো সাহিত্য সভাৰ গঠন কৰা হৈছিল?\n...যে মে ডাম মে ফি উৎসৱক তাঈ আহোম ভাষাত খ্য়েক-লাই বুলি জনা যায়?\n...যে মেচ'পটেমিয়া হৈছে টাইগ্ৰীচ আৰু ইউফ্ৰেটিচ নদীক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ় লৈ উঠা এক প্ৰাচীন সভ্যতা?\n...যে বিশ্ব ৰক্তদাতা দিৱস প্ৰতি বছৰে ১২ জুন তাৰিখে সমগ্ৰ বিশ্বতে সজাগতামূলক দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়?\n...যে নৱকান্ত বৰুৱাৰ জনপ্ৰিয় ছদ্মনাম হৈছে এখুদ ককাইদেউ?\nশেৱালি ফুলৰ বৈজ্ঞানিক নাম-Nyctanthes arbor-tristis৷ ইয়াক দক্ষিণ এছিয়াৰ দক্ষিণ-পূৱ থাইলেণ্ডৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পশ্চিমে বাংলাদেশ, ভাৰত, উত্তৰে নেপাল, আৰু পূৱে পাকিস্তান পৰ্যন্ত দেখা পোৱা যায়। এই ফুল সাধাৰণতে শৰৎকালত ফুলে৷ ফুলসমূহ ৰাতি ফুলি ৰাতিপুৱা গছৰপৰা সৰি পৰে।\nআলোকচিত্ৰ শিল্পী: ৰাজদ্বীপ ৰাজবংশী


Pritam – PRITAM BORA\nIndia’s New Education Policy,2020\nPosted byPritam July 31, 2020 Posted inyou tubeLeaveacomment on India’s New Education Policy,2020\nAnthropology: A Brief Introduction in Assamese\nAnthropology is the holistic study of human beings in time and space. It is an introductory video on this amazing discipline. Asastudent of Anthropology, I often get asked about my discipline. Most of the people don’t even know what it is. Hope this would give them an idea about the discipline.\nPosted byPritam July 9, 2020 July 9, 2020 Posted inanthropology, you tubeTags:anthropologyLeaveacomment on Anthropology: A Brief Introduction in Assamese\nমেট্ৰিক/উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ ৰিজাল্ট আৰু ৰিজাল্ট ভাল কৰাসকলৰ বিষয়ে থকা কেইটামান ভ্ৰান্ত ধাৰণা\nআজি মেট্ৰিকৰ ৰিজাল্ট দিলে। অসমৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ মেট্ৰিকৰ ৰিজাল্টক লৈ উৎকণ্ঠা থাকে। নিজৰ ঘৰৰ কোনো পৰীক্ষাৰ্থী নাথাকিলেও এই উৎকণ্ঠা নকমে। ইয়াত শীৰ্ষ দহটা স্থানৰ অধিকাৰীসকলে সংবাদ মাধ্যমৰ শিৰোনাম দখল কৰে। কিন্তু একে সময়তে এই সৰু সৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক বহুত সমালোচনাও কৰা হয়। আমি বুজা উচিত যে তেওঁলোকৰ জীৱন আৰম্ভ হৈছেহে মাথো। তেওঁলোকৰ পৰা সমাজৰ বৃহৎContinue reading “মেট্ৰিক/উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ ৰিজাল্ট আৰু ৰিজাল্ট ভাল কৰাসকলৰ বিষয়ে থকা কেইটামান ভ্ৰান্ত ধাৰণা”\nPosted byPritam June 7, 2020 June 7, 2020 Posted inyou tubeLeaveacomment on মেট্ৰিক/উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ ৰিজাল্ট আৰু ৰিজাল্ট ভাল কৰাসকলৰ বিষয়ে থকা কেইটামান ভ্ৰান্ত ধাৰণা\nমানুহ, ঘৃণা, অন্যায়\nজীৱজগতৰ বহুতো জীৱ জন্তুৱেই চিকাৰী যদিও সেই কাৰ্য সিহঁতৰ জীয়াই থকাৰ বাবে অপৰিহাৰ্য। আনহাতেদি মানুহৰ কথা সুকীয়া। মানুহৰ ভাল বেয়াৰ ধাৰণা আছে। তথাপিও পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ নিষ্ঠুৰ কামবোৰ মানুহেই কৰে কিয়? Justice for _ কাৰ কাৰ নাম লিখিম? কিমান দিন এনেকৈয়ে চলিব? অন্যায়ৰ বলি হোৱা মানুহেই চাৰিওফালে। কি অসম, কি আমেৰিকা… মানুহৰ প্ৰজাতিও একেটাই : HomoContinue reading “মানুহ, ঘৃণা, অন্যায়”\nPosted byPritam June 2, 2020 June 2, 2020 Posted inঅসমীয়াTags:justiceLeaveacomment on মানুহ, ঘৃণা, অন্যায়\nWatch “শিক্ষা ব্যৱস্থা, গণতন্ত্ৰ, অনলাইন শিক্ষা ইত্যাদি।” on YouTube\nPosted byPritam June 1, 2020 June 1, 2020 Posted inyou tubeLeaveacomment on Watch “শিক্ষা ব্যৱস্থা, গণতন্ত্ৰ, অনলাইন শিক্ষা ইত্যাদি।” on YouTube\nIf you are watching news these days, you surely know about the problems that migrant workers are facing. It’s heartbreaking to see people walking hundreds and thousands of kilometres. Many people have died so far. I have just seenaphoto on twitter. A person talking on phone and crying. Probably someone from his familyContinue reading “Migrant Workers”\nPosted byPritam May 15, 2020 May 16, 2020 Posted inanthropology, worriesTags:2020, Corona Virus, covid19, India, lockdown, migrant Workers7 Comments on Migrant Workers


মাৰ্জ্জাৰী - ৱিকিউৎস\nকেহোঁকলি (গ্ৰন্থ)ৰ সপ্তম গল্প\nতেতিয়া মই কলিকতাৰ ইংৰাজ সদাগৰ বাৰ্ড কোম্পানীৰ কামত৷ কোম্পানীৰ কোনো কাৰ্য্যৰ উপলক্ষে মই এবাৰ ৰাইপুৰলৈ গৈছিলোঁ৷ ৰাইপুৰ চেন্ট্ৰেল প্ৰভিন্সৰ ভিতৰৰ এখন চহৰ৷ তাত মোৰ বিশেষৰূপে কোনো চিনাজনা মানুহ নথকাত, ৰেলৰ পৰা নামিয়েই পোনবাটে ডাক-বঙলালৈ গলোঁ৷ মোৰ লগত মোৰ পুৰণি লগুৱা ভজহৰি৷ সি মোৰ অনেক বছৰীয়া লগুৱা৷ কলিকতাৰ পৰা মই সম্বলপুৰলৈ আহোঁতে তাক লগত লৈ আহিছিলোঁ; ফকৰাত কোৱাৰ দৰে ভজহৰি মোৰ পক্ষে ‘বাবাজীকে বাবাজী, আৰু তৰ্কাৰীকে তৰ্কাৰী’ হৈ পৰিছিল৷ জোতা বুৰুজ কৰাৰে পৰা ভাত ৰন্ধালৈকে ভজহৰিৰ হাতত৷ তাৰে সৈতে মই ডাক বঙলাত উঠিলোঁগৈ৷ সেই ডোখৰ কালত, ‘বাৰটা মাহৰ তেৰটা জগৰ’ৰ এটা নহয় এটা মোৰ লগৰ পৰা নুগুচিছিল৷ পৈণত ৰান্ধনীয়ে জৰ্বদ্দস্তকৈ ৰন্ধা মাছ-মঙহৰ খানা মোৰ গাত নুশুজাত পৰিছিল দেখি, দুখীৰ দুখী অৱস্থাৰে ভজাৰ হতুৱাই ‘ইক্‌মিক্ কুকাৰতে’ ভাত এমুঠি , মাহৰ আঞ্জা, আৰু আলুগুটি দুটা সিজোৱাই খাই মই জীৱনযাত্ৰা নিৰ্বাহ কৰিব লগীয়াত পৰিছিলো৷ ৰাইপুৰ বঙলাতো এইদৰে মই দুদিন আছিলোঁ৷ তৃতীয় দিনাৰ দিনা মই, ভজাক মোৰ আহাৰ প্ৰস্তুত কৰিবলৈ কৈ, পুৱাই মোৰ কাৰ্য্যোপলক্ষে ওলাই গলো৷\nদুপৰীয়া বাৰটামান বজাত উভতি আহি দেখিলোঁ, যে ভজহৰি সূপকাৰে সুবন্ধন কুবন্ধন একোকে নকৰি, ডাকবঙলাৰ বাৰান্দাতে আমন জিমনকৈ বহি আছে; আৰু তাৰ ওচৰতে, খোঁটালিৰ ভিতৰত থকা মোৰ বিছনা-পত্ৰ ‘ছুটকেছ’ ইত্যাদি সিচ্‌ৰতি হৈ পৰি আছে৷ মোৰ বস্তুবোৰখোঁটালিৰ পৰা উলিয়াই কোনে কৰিলে বুলি ভজাক সোধাত, সি কলে, গোৰা চাহাব এটাই৷ গোৰাটো হেনো ডাক বঙলাত থাকিবলৈ আহিছিল; সিয়েই মোৰ বস্তুবোৰ খোটালিটোৰ ভিতৰৰ পৰা টানি উলিয়াই তেনেকৈ লটি ঘটি কৰি থৈ গ’ল৷ মই কাৰণটো কি বুলি সুধিলত, ভজাই কলে, “চাহাবটো আহিয়েই আমাৰ খোঁটালিটোত সোমাই আমাৰ বস্তুবোৰ মোক উলিয়াই নিবলৈ কলে৷ মই কলোঁ-‘মোৰ চাহাব বাহিৰলৈ ওলাই গৈছে; উভতি আহিলে মোক যেনে হুকুম দিয়ে তেনে কৰিম৷ মোৰ থা শুনি চাহাবটোৱে উগ্ৰমূৰ্ত্তি ধৰি কলে-‘অভি নিকালো’৷ মই তাৰ কথা নুশুনা দেখি সি নিজেই বস্তুবোৰ টানি টানি বাহিৰলৈ উলিয়াই পেলাই, খোঁটালিটোত তাৰ বস্তুবোৰ থলে; আৰু বাহিৰতে থকা সৌ আৰাম-চকিখনতে বহি চেলেউ হুপিবলৈ ধৰিলে৷ দহ মিনিটমান সি এইদৰে বহি থাকি, কি ভাবি কব নোৱাৰোঁ, হঠাৎ ঘপকৰে উঠি ঠিকা গাড়ী এখন মাতি আনি তাৰ বস্তুবোৰ তাত ভৰাই লৈ গুচি গল৷”\nভজাৰ মুখে এই কথা শুনি মই ডাক-বঙলাৰ চকিদাৰক কি কথা, কি বতৰা বুলি সুধিলত, চকিদাৰে কলে-‘একদম গোৰা চাহাব হুজুৰ৷ চাহাবকা গোছা দেখ্‌কে হামলোগ নাগিজ্‌মে নাহি আয়া৷’ মই কলো, “ আচ্ছা কিয়া৷ তোমাৰা জান বাঁচ গিয়া৷ আপনা জান বাঁচনেছে বাপ‌্কা নাম৷ –ও ঠিক জন বুল৷”\nচকিদাৰটোৱে কলে-‘ভুল নাহি হুজুৰ, এ ঠিক বাত হেয়৷’\nমই বুজিলো, সি ‘বুলুক’ ভুল বুজিলে৷ যাওক এই বঙলাত আৰু নাথাকোঁ৷ ভাগ্যে সেই সময়ত মই ইয়াত নাছিলোঁ৷ থকাহেঁতেন কোনে জানে কি হ’লহেতেঁন৷ যাওক৷ কাৰে সৈতে আকৌ কি ‘তক্ৰাৰ’ লাগে, ঠিক নাই৷ লাভৰ ভিতৰত মোৰ কামত ব্যাঘাত ঘটিব৷ ইয়াকে ভাবি ভজাক লৰালৰিকৈ যি পাৰে ৰান্ধিবলৈ কলোঁ৷ ৰন্ধা হলত,খাই, মই ডাক বঙলাৰ পৰা মোৰ বস্তুবোৰ গাড়ী এখনত তুলি লৈ ৰেল ষ্টেচনৰ ‘ৱেইটিং ৰুমলৈ’ গুচি আহি সেই পৰ্ব্বৰ সেইখিনিতে ওৰ পেলালোঁ৷\nএকেবাৰেই গধূলি হবলৈ আদঘণ্টামান আছে৷ মই ষ্টেচনৰ প্লেটফৰ্মতে ভৰি চলাই ফুৰিছোঁ৷ এবাৰ মোৰ চকুত পৰিল যে অলপ দূৰৰ পৰা মহাৰাষ্ট্ৰীয় ভদ্ৰলোক এজনে মোৰ ফালে কেৰাহি, কেৰাহিকৈ চাব লাগিছে৷ মানুহজনে তেনেকৈ মোৰ ফালে চোৱা দেখি মোৰ পেটে পেটে অলপ খং উঠিছিল দেই; তথাপি সেইফালে পোনকৈ চকু নিদি মই আগৰ দৰেই ফুৰিবলৈ ধৰিলোঁ৷\nএবাৰ ভদ্ৰলোকজনে হঠাৎ চোঁচামাৰি আহি খপ্‌কৰে মোৰ হাত এখনত ধৰিলে৷ মই চক্‌খাই গলোঁ৷ হাতখন ধৰাৰ লগে লগে তেওঁ ইংৰাজীৰে কলে ‘মিষ্টাৰ বেজবৰুৱা, আপুনি মোক চিনিব পৰা নাইনে?’\nমই তেওঁৰ মুখলৈ চাই কলোঁ,-‘কতা নাই পৰা দেখোন৷’\nতেওঁ কলে-‘অমুক বছৰৰ অমুক মাহৰ আমুক তাৰিখে আপোনাৰে সৈতে বিলাসপুৰত মোৰ অমুকৰ ঘৰত ইমান চিনা-জনা আৰু আলাপ-পৰিচয় হৈছিল; আপুনি সেইবোৰ একেবাৰেই পাহৰি পেলালেনেকি?’\nমই কলো-“ এবাৰ নহয়, কেবাবাৰো মই বিলাসপুৰলৈ গৈছিলোঁ; আপুনি কোৱা সনতে বা তাৰ ওচৰা উচৰি সনতে গৈছিলোঁ সঁচা৷ সন,তাৰিখবোৰ কিয়,কব নোৱাৰো, মোৰ সমূলি মনত নাথাকে৷ অনুগ্ৰহকৈ আপোনাৰ নামটো মোক কবনে?”\nতেওঁ কলে-‘মোৰ নাম--৷’\n‘ অ আপুনি আমাৰ সেই মিষ্টাৰ’ এই বুলি মই জপিয়াই উঠি তেওঁৰ হাতখন জোকাৰিবলৈ ধৰিলোঁ৷ ইমানকৈ জোকাৰিছিলো যে, তেওঁৰ হাতৰ সৰুগাঠিৰ জোৰা লৰি যাবৰ কথা৷ মই তেওঁক কলোঁ,-‘মোক ক্ষমা কৰিব৷ মোৰ স্মৰণ শক্তিৰ দুৰৱস্থাৰ কথা আৰু কি কম৷ আপুনি ৰাইপুৰতে প্ৰেকটিছ্ কৰে নহয়?’\nতেওঁ কলে,-‘হয় কৰোঁ৷ কিন্তু আপুনি ইয়ালৈ কেতিয়া আহিল?’\nমই কলোঁ-‘পৰহি৷ ডাক বঙলাতে আছিলোঁ; কিন্তু তাত অলপ অসুবিধা হোৱাৰ বাবে ইয়ালৈ গুচি আহিলো৷ এই ৱেইটিং ৰুমতে আছোঁ৷ কাইলৈ গুচি যাম৷’\nতেওঁ উত্তৰ দিলে—‘অৱশ্যে যদি মোৰ হাতৰ পৰা উদ্ধাৰ পায়৷’ এইবুলি তেওঁ মোৰ লগুৱাটোৰ নামটো কি সুধি লৈ ফো-ফো কৰে ৱেইটিং ৰুমৰ ভিতৰলৈ সোমাই গৈ তাক কলে-‘তৎক্ষণাৎ তোৰ চাহাবৰ বস্তুবোৰ বান্ধি কুন্ধি ঠিক কৰ৷ এতিয়াই ইয়াৰ পৰা যাব লাগিব৷’ তাক এই হুকুম দিয়েই, ষ্টেছনৰ কাষত থকা গাড়ী খন তেওঁ মাতি আনিলে৷ মই অবাক হৈ চাই আছোঁ৷ ভজাই মোৰ অনুমতিলৈ অপেক্ষা কৰি থকা দেখি, মই তাক বস্তুবোৰ বান্ধি যাবলৈ প্ৰস্তুত হবলৈ কলোঁ৷ মোৰ ‘ডিনাৰ’ৰ নিমিত্তে ভজাই আলুগুটি দুটা আঁঠ ফাল কৰিছিল মাথোন৷ এনেতে তাৰ আয়োজনৰ ব্যঘাত ঘটাত সি ক্ষুন্ন হোৱাটো মই লক্ষ্য কৰি তাক কলো, ‘সেইবোৰ টিফিন বাস্কেটত ভৰাই ল৷ ইয়াত আৰু ‘হাঙ্গাম’ কৰিবৰ আৱশ্যক নাই৷ ’ ভদ্ৰলোকজনে মোক একেষাৰো কথা কবলৈ নিদি ভজাৰ হতুৱাই বস্তুবোৰ গাড়ীত তোলাই দি, মোক মোৰ হাতত ধৰি টানি লৈ গৈ গাড়ীখনৰ ভিতৰত বহুৱাই দি, তেৱোঁ মোৰ কাষতে বহিল৷ ভজাক তেৱেঁই কচোৱানৰ কাষত বহিবলৈ কৈ, গাড়ীখনৰ চলাই দিবলৈ কচোৱানক হুকুম দিলে৷ তেওঁৰ বন্ধু ব্যৱহাৰত যদিও তেতিয়া মোৰ কোনো সন্দেহ নাছিল, তথাপি একো একো বাৰ (নিশ্চয় মোৰ মনৰ দুৰ্বলতাৰ বাবে) মনত খেলাইছিল, মোক এই দূৰ বিদেশত কোনোবা জুৱাচোৰে পালে নেকি? এনেকুৱা ভাৱ মোৰ মনত দৈবাৎ এবাৰ ওলোৱাৰ নিমিত্তে পিছত মোৰ লাজ লাগিছিল৷\nতেওঁৰ ঘৰৰ দুৱামুখত গাড়ীখন ৰলগৈ৷ গাড়ীৰ পৰা নামি মই কচোৱানৰ হাতত গাড়ীৰ কেৰেয়া দিবলৈ যাওঁতে, ভদ্ৰলোকজনে মোৰ হাতখনত খপ্‌কৰে এনে বলেৰে ধৰিলে যে মই হাতত টান পাই গলোঁ৷ তেওঁ মোক কলে-‘গাড়ীখনতো আপুনি কেৰেয়ালৈ লোৱা নাছিল, মইহে লৈছিলোঁ, আপুনি কেৰেয়া দিব কি বুলি?’ এইবুলি কৈ তেওঁ কচোৱানৰ হাতত ৰূপ এটকা দি পেলাই তাক গুচি যাবলৈ কলত সি আশাতীত ৰূপ টকা পাই তৎক্ষণাৎ গাড়ী লৈ গুচি গ’ল৷\nতেওঁৰ ঘৰটো ৰাজপ্ৰাসাদ বুলিয়েই হয়৷ চকি,মেজ,ঝাৰ লণ্ঠন, ফানুছ,বিজুলীৰ চাকি ইত্যাদিৰে তমস্কাৰকৈ সজোৱা৷ ৰাইপুৰত তেওঁ এজন নামজ্বলা উকীল৷ ওকালতিতো তেওঁৰ বিস্তৰ আয়৷ মোক দুদিন তেওঁৰ ঘৰত ৰজাৰ সুখত ৰাখি তৃতীয়দিনা বিদায় দিলে৷ মই যি কামত গৈছিলোঁ,সেই কামতো তেওঁ মোক বিস্তৰ সহায় কৰিলে৷ আহিবৰ সময়ত, মই তেওঁক মোৰ সম্বলপুৰৰ ভগা বহাত এদিন ভৰিৰ ধূলি দিবলৈ বৰকৈ মতাত, তেওঁ সন্মতি প্ৰকাশ কৰি কলে, যে নিশ্চয় এদিন তেওঁ সম্বলপুৰত ভটংকৰে ওলাবগৈ৷\nইয়াৰ এমাহৰ পিছত সঁচাকৈয়ে তেওঁ তেওঁৰ কথা ৰাখি সম্বলপুৰত ওলালহি৷ মই তেওঁ অহাৰ টেলিগ্ৰাম পাই, তেওঁক ৰেলৰ ষ্টেচনৰ পৰা লৈ আহিলোঁগৈ৷ মানুহজন বৰ ৰঙিয়াল৷ তেওঁ দুদিন মোৰ ঘৰত আছিল৷ তেওঁৰ আনন্দৰ ঢৌত খলক লাগি থাকি সেই দুটা দিন মোৰ কোন বাটেদি কলৈ গ’ল তৎ ধৰিব নোৱাৰিলো৷ বুজিলোঁ, তেওঁ এনেবোৰ গুণৰ বাবেই লক্ষ্মী শ্ৰীয়ে তেওঁক লাগ দিছে৷\nসম্বলপুৰত মোৰ ঘৰত আলহী হৈ থাকোঁতে মোৰ এটা দুৰ্বলতা তেওঁৰ চকুত বৰকৈ পৰিছিল৷ সেইটো হৈছে এই :-\nমই মেকুৰীভক্ত নহওঁ৷ ভক্ত তো মিহি কথা; মোক দুৰ্ঘোৰ মেকুৰী বিৰাগী বুলিলেই হয়৷ একো একোটা মানুহৰ গাত একো একোটা অদ্ভুত দুৰ্ব্বলতা থাকে৷ মোৰ গাতো আন আন দুৰ্ব্বলতাৰ ভিতৰত ইয়ো এটা৷ আমাৰ এজনী মেকুৰী আছিল, তাইৰ নাম ‘মিনি’৷ তাইক ছোৱালীহঁতে নিচেই পোৱালি অৱস্থাতে কৰবাৰ পৰা আনি পুহি ডাঙৰ কৰিছিল৷ তাই সিহঁতৰ বৰ মৰমৰ পাত্ৰ হৈ পৰিছিল; কিন্তু মোৰ হলে তাই চকুৰ কুটা দাঁতৰ শাল৷ মই কোনোমতে মেকুৰীজনীক সহ্য কৰি চলিছিলোঁ, এইয়ে মাথোন৷ পিছত মেকুৰীজনীয়ে বছৰে বছৰে তিনি খেপকৈ পোৱালি দিবলৈ ধৰিলে আৰু পোৱালিবোৰ কুবেৰৰ অষ্টনিধি ভাণ্ডাৰৰ ধনৰ দৰে যেতিয়া লোকক বিলায়ো মই ওথ পেলাব নোৱাৰা হলো, তেতিয়া মোৰ ধৈৰ্য্যচ্যুতি ঘটিল৷ তাইৰ আৰু এটা উৎপাতত মই বিৰক্ত হৈ পৰিছিলো৷ আমি ভাত খাবলৈ বহিলেই তাই যতে থাওক, তাৰে পৰা লৰি আহি মোৰ মুখৰ আগত থিয় দিয়েহি; আৰু মুখলৈ চাই লেথেৰি নিছিগাকৈ মেও মেওকৈ মোৰ আমনি লগাই দিছিল৷ লাহে লাহে বহুদৰ্শিতাৰ ফলত সময়ৰ বিষয়ে মিনিৰ ইমান জ্ঞান বৃদ্ধি হ’ল যে আমি খাবলৈ বহা চাৰিও সাজিৰ সময়কেইটা তাই ঘড়ীৰ কাঁটাৰে সৈতে এচুলিও অমিল নোহোৱাকৈ ৰাখি চলি আমাৰ খোৱা মজিয়াত উপস্থিত হোৱাত ক্ৰুটি নকৰিছিল৷ ওৰে দিনটো তাই যতে থাকক, কিন্তু সেই কেইটা সময়ত তাই তাত উপস্থিত হবই হব৷ চন্দ্ৰ সূৰ্য্যৰো গ্ৰহণ লাগে, কিন্তু মিনি ৰাহু কেতু দুইটাৰ পৰা বিমুক্ত৷ যিদিনা খোৱা-মেজৰ ওচৰত উপস্থিত হবলৈ মোৰ পাঁচ-দহ মিনিট পলম হয়, সেইদিনা তাই, মই যতে থাকো তালৈকে আহি মোৰ আগত মেও মেও কৰি মোৰ ভৰিৰ চাৰিওপিনে তাইৰ নেজডাল তাত লগাই দি খাবৰ মেজলৈ যাবলৈ মোক তাগিদা দিয়ে৷ মেকুৰীজনীৰ গঢ়গতি দেখি মই হাঁহিম নে কান্দিম ঠিক কৰিব নোৱাৰা হৈছিলোঁ৷ তাইৰ বঢ়াবঢ়িত আমনি লাগি, শেহত মই দিনৌ মাৰি এডাল লৈ মোৰ কাষত থৈহে খাবলৈ বহিছিলোঁ৷ তাৰে তাইক আটিমুটিকৈ খেদি দিলেও তাই যদিও তৎক্ষণাৎ লৰি পলাই গৈছিল, কিন্তু থিতাতে আকৌ আন এটা বাটেদি মোৰ পাছফালে থিয়দি মেও মেও লগাই দিছিল৷ কোনো কোনো দিনা তাইৰ তেনে উদ্ভণ্ডালি সহিব নোৱাৰি, মই পাতৰ ভাত পাততে এৰি তাইক মাৰিবলৈ খেদাদি লৰি ফুৰি হাঁহিয়াতৰ পাত্ৰ হৈছিলোঁ৷\nমোৰ ৰাইপুৰীয়া বন্ধুজনে মোৰ ঘৰত আতিথ্য স্বীকাৰ কৰি থকা কেদিন মোৰ এই ভেকোভাওনাখন দেখি হাঁহি অস্থিৰ হৈ পৰিছিল৷ এইখিনিতে কওঁ মেকুৰীজনীক খাবলৈ দিয়াত যে মই কৃপণালি কৰিছিলোঁ, এনে নহয়৷ ঘৰৰ ‘বাৰাণ্ডা’ত আঁউজি তাইক সদায় ভাত-মাছ আৰু গাখীৰেৰে এপাত খাবলৈ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিছিলোঁ৷ কিন্তু ৰাইকসীয়ে সেই পাত চকুৰে চাওঁতেই উৰাই দি, আকৌ মোৰ খোৱা মেজৰ ওচৰত হাজিৰ হৈ মেও মেও লগাই দিছিল৷ তাইৰ কামৰ ভিতৰত আছিল পেট ভৰাই ভাত খোৱা, গাটো অঁতাই-পিতাই ফস্তি জুৰি ৰ’দ কাচলিত শুই থকা আৰু তিনি মাহে চাৰি মাহে একোজাককৈ পোৱালী জগোৱা৷ নিগনি শলিয়া ধৰা কাৰ্য্যত তাইৰ সম্পূৰ্ণ অৰুচি জন্মিছিল৷ বিনা পৰিশ্ৰমতে পেট ভৰাই মহাসুখে খাবলৈ পালে, লৰি-ঢাপৰি দুখ কৰি যে কোনেও নমৰে এই বিবেচনাটো তাইৰ আছিল৷ তাইৰ পোৱালি থকা কালত, তাই নিজৰ দল বলৱন্ত কৰি লৈ সপৰিবাৰে আহি ওপৰোক্ত প্ৰকাৰে মোক ‘ধাৰ দিছিলহি’৷ এনেবোৰ দৌৰাত্ম্যৰ উপৰিও, মোৰ খোৱা মেজৰ ওপৰত উঠি যি পায়, তাতে মুখ দি আৰু যি পাৰে তাকে মুখত লৈ বিম্বাশৱদে পলাই গুচি গৈছিল৷ আখাৰ কাষত তপতোৱা গাখীৰৰ কেৰাহী, নমাই থোৱা চৰুত ভজামাছ দেখিলে আৰু তাইৰ চকুত টোপনি নোহোৱা হৈছিল৷ তাৰ ওপৰত ভাগ বহুৱাবলৈ তাই এশ এটা বুধি সাজি টালিবাজি কৰি ফুৰিছিল৷ তাইৰ গঢ়-গতি দেখি মোৰ ধাৰণা বদ্ধমূল হল যে তাইৰ পেটটো অখণ্ড ভোকৰ আকৰ, আৰু মনটো অদম্য ভোগৰ সাগৰ৷ তাইৰ অপৰ্য্যাপ্ত পেটটো ভৰিবৰো নামটি নাই, আৰু অখণ্ড মনটো মৰিবৰো আগন্তুক নাই৷ এদিন মই মোৰ কাপোৰৰ আলমাৰিৰ দুৱাৰ দুপাটৰ এপাট নামাৰি কেৰেচীয়াকৈ এৰি কিবা আন কাম এটাৰ নিমিত্তে এখন্তেকলৈ আঁতৰি গৈছিলোঁ৷ উভতি আহি আলমাৰিটো ভালকৈ বন্ধ কৰি বাদুলিসঁচাৰ লগাই গুচি গলোঁ৷ ৰাতি ভাত খাবৰ সময়ত দেখিলোঁ মিনি অনুপস্থিত৷ আজি কি হল? এই বুলি লগুৱাহঁতৰ হতুৱাই মিনিক কতো বিচাৰি নাপালোঁ৷ কিয় কব নোৱাৰো, মনটোত বেয়া লাগিল৷ ৰাতি যেতিয়া মই শোৱা পাটীত পৰিলোঁ, মোৰ মূৰ শিতানৰ ফালে থকা সেই কাপোৰৰ আলমাৰিৰ ভিতৰৰ পৰা মিনিৰ মিহিমাত শুনিলো-‘মেও’৷ লৰালৰিকৈ মই উঠি সঁচাৰকাঠিটো আনি আলমাৰিৰ দুৱাৰখন যেই মেলি দিলোঁ, মিনি একে জাপেই তাৰপৰা ওলাই গুচি গ’ল৷ মোৰ মনটো মুকলি হল৷সেই ৰাতি মিনি নিশ্চয় লঘোণে-ভোকে থাকিবলগীয়াত পৰিছিল; অৱশ্যে যদি আমাৰ চুৱা-ধোৱা ঠাইত পৰি থকা মাছৰ কাঁইট আৰু দুই-চাইটা ভাতেৰে তাই পেটৰ খজুৱতি মাৰিব পৰা নাছিল৷ লাহে লাহে কিন্তু ধৈৰ্য্যৰ সীমা অতীত হৈ গল৷ মই মোৰ ছোৱালীহঁতক বুজাই-বৰাই সন্মত কৰাই কোনো কৈকেয়ীৰ কথা নুশুনাকৈয়ে মিনিৰ বনবাস দিয়াটোকে থিৰ কৰিলো৷ সেই সংকল্প মতে, এদিন চাকৰ এটাৰ হতুৱাই মিনিক ধৰাই থৈলা এটাৰ ভিতৰত ভৰোৱাহি,এমাইলমান দূৰৰ গাঁও এখনত মেলি থৈ আহিবলৈ চাকৰটোকে হুকুম দিলোঁ৷ যেনে হুকুম তেনে কাম৷ সি হুকম ঠিক ভাবেই তামিল কৰিলে৷ কিন্তু অ’ হৰি ! কি কম, কি শুনিবা ! পিছদিনা দুপৰীয়া, কেনেকৈ কব নোৱাৰো, মোৰ খাবৰ সময়ত মেজৰ তলত মাত শুনিলোঁ-মেওঁ-মেওঁ৷ চাওঁ দেখোন মিনি৷ তাই মেওঁ মেওঁ কৰি তাইৰ পুনৰাগমনৰ শুভবাৰ্ত্তা মোক জনালে৷ মই মিনিৰ হাতত পৰাজিত হৈ জঁকি উঠিলো৷ এইবাৰ সতৰ্কতা সৰহকৈ অৱলম্বন কৰি মিনিৰ বনবাসৰ কঠোৰ বিধান কৰিলোঁ৷ এইবাৰ স্বহস্তে তাইক ধৰি আগৰ দৰেই থৈলাত সুমাই মটৰ গাড়ীত তুলি লৈ মহানদীৰ সিপাৰত মই এৰি থৈ আহিলোগৈ; আৰু কোনেও নুশুনাকৈ মনে মনে কলোঁ-‘বাপেৰে কেনে কৰিলে পালি৷’ সেই দিনাৰ পৰা মাৰ্জ্জাৰী বিদায় ভাৱনাৰ ওৰ পৰিল৷ আৰু দেখাশুনাকৈ মোৰ মনত শান্তি হল; কিন্তু ভিতৰত কোনে কব নোৱাৰোঁ-মৃদু মাতেৰে কৈছিল –“আহা ! বেচেৰী মিনি ! কলৈ গলি ৷”\nভাৱনাটোৰ এই শেষডোখৰ অৱশ্যে মোৰ ৰাইপুৰীয়া বন্ধুজনে দেখি যোৱা নাছিল৷ তেওঁ উভতি গৈ নিৰাপদে ঘৰ পোৱাৰ খবৰৰ লগতে, ধেমালিকৈ মোলৈ লেখিলে-‘মিনিৰ খবৰ কি? যুদ্ধৰ অৱসান হ’ল নে নাই?’ মই তেওঁৰ চিঠিৰ প্ৰাপ্তি স্বীকাৰ কৰি আন আন কথাৰ শেহত লেখিলোঁ যে, আপদৰ শাস্তি হ’ল৷ মিনিৰ ওপৰত ফাঁচী দণ্ড বিহিত হৈছিল৷ শেহত এই দণ্ডcommute অৰ্থাৎ সলাই ঢিলা কৰি দ্বীপান্তৰলৈ পৰিণত কৰি তাইক মহানদীৰ পাৰ নামৰ কলীয়া পানীত মেলি দিয়া হ’ল৷\nইয়াৰ এমাহৰ পিছত মোৰ সেই বন্ধুজনৰ পৰা হঠাৎ টেলিগ্ৰাফ এখন পালোঁ৷ তেওঁ খবৰ দিছে যে তেওঁৰ এজন বিশিষ্ট বন্ধুৰে সৈতে তেওঁ সম্বলপুৰলৈ যাত্ৰা কৰিলে৷ সম্বলপুৰত তেওঁলোকৰ অলপ সকাম আছে দেখি আহিবলগীয়াত পৰিছে৷ তেওঁলোক এদিন থাকিয়েই উভতি যাব৷ যদি মোৰ অসুবিধা নহয়, তেন্তে তেওঁলোকক মোৰ ঘৰতে থাকিবলৈ ঠাই দিলে অনুগৃহীত হব৷\nপিছ দিনা পুৱা মই আনন্দ মনেৰে দুইকো সম্বলপুৰ ষ্টেছনৰ পৰা লৈ আহি মোৰ লগতে থকা আৰু খোৱা-বোৱাৰ দিহা কৰি দিলোঁ৷ ৰাইপুৰীয়া বন্ধুজনৰ বন্ধুৰ নাম আৰ,বি,কালে৷ অৰ্থাৎ ৰামচন্দ্ৰ বলৱন্ত কালে৷ তেৱোঁ মহাৰাষ্ট্ৰী৷ দেখিলোঁ, মানুহজন কথাই-বাৰ্ত্তাই সৰবৰহী৷ তেওঁ পৃথিৱীৰ অনেক দেশত ফুৰিছে৷ বিলাতলৈকো তিনি চাৰি বাৰ গৈছিল৷ মুঠতে দুইজন বন্ধুকে পাই মই বৰ সুখী হলোঁ৷\nতেতিয়া মাৰ্চ্চ মাহৰ আগ-পখ৷ জাৰ গৈ ঘাম সোমাবলৈ কুল্‌কুলাইছে৷ বন্ধু দুজনে মোক কলে,-‘ৰাতি আমি শোৱনি ঘৰৰ এই বাৰাণ্ডাতে শুই থাকিমহঁক৷ ঘৰৰ ভিতৰত গৰম পাম৷ আপুনিও যদি আমাৰ কাষতে শোৱে বেয়া নহয়৷’\nমই কলোঁ, ‘মই বুঢ়া মানুহ দেওহে৷ তেজতো আৰু মোৰ গাত নাই৷ কেনেবাকৈ ঠাণ্ডা-ফাণ্ডা লাগিব; মই ঘৰৰ ভিতৰতে মোৰ শোৱা খোঁটালিতে শুম৷ অৱশ্যে খোঁটালিটোৰ দুৱাৰ আৰু খিড়িকীবোৰ মেলি থম৷’\nৰাতি শুই আছোঁ৷ টোপনিটোও চিলমিলকৈ আহিছে৷ এনেতে কাণত পৰিল, মোৰ শোৱা খাটৰ তলত মেকুৰী এটাই মেও মেও কৰিছে৷ মেকুৰীৰ মাত শুনি চিলমিলকৈ অহা টোপনিটো চাঁত কৰে ভাগি গল৷ মই ভাবিলোঁ সেই আপদীয়া মিনিজনী আকৌ কেনেবাকৈ ওলাললহি নেকি ! মোৰ খোটালিটোত পোহৰ নাছিল৷ চাকৰি পোহৰত মোৰ টোপনি নাহে দেখি, লণ্ঠনটো সদায় মই খোঁটালিৰ বাহিৰত থৈ শোওঁ৷ চুহ চুহ কৰি এন্ধাৰত নেদেখাকৈয়ে মেকুৰীজনীক খেদাই দি মই আকৌ পাটীত পৰি তলকা মাৰিলো৷ দহ মিনিটমানৰ পিছত আকৌ শুনিলোঁ মেকুৰীৰ মাত৷ ঠিক মোৰ মনত হল যেন মেকুৰীজনী মোৰ শোৱা খাটখনৰ তলতে৷ উঠি গৈ জ্বলি থকা লণ্ঠনটো লৈ আহি খাটৰ তললৈ জুমি চালোঁ৷ মেকুৰী-চেকুৰী একো নাই৷ ভাবিলোঁ, মই লণ্ঠন আনিবলৈ যাওঁতেই মেকুৰীজনী মুকলি খিৰিকিয়েদি ওলাই গ’ল৷ লণ্ঠনটো বাহিৰত থৈ আহি মই আকৌ পাটীত পৰিলোঁ৷ সিফালে মোৰ বন্ধু দুজনে নাক ডকাই ফোঁচ্ ফোচ্ কৰে শুই আছে; মোৰ আহুকালৰ খবৰেই তেওঁলোকৰ নাই৷ আকৌ পাটীত পৰিলোহি৷ দহ মিনিটমানৰ পিছত,এইবাৰ শুনিলো, মোৰ শোৱা খোটালীৰ ছিলিঙৰ ( Ceiling)ৰ ওপৰত মেকুৰীৰ মাত৷ চিলিং মানে ডাঠ বগা কাপোৰেৰে মোৰ শোৱা খোটালিটোৰ চালৰ তলি ডোখৰ ঢাকি থোৱা ব্যাপাৰ৷ তাৰ ওপৰৰপৰা প্ৰথমতে মিহি মাতেৰে ‘মিউ মিউ’ ওলাই, লাহে লাহে বৰকৈ ‘মেও মেও’ ওলাবলৈ ধৰিলে৷ মোৰ কি আৰু টোপনি আহে? উঠি লাখুটি এডাল আনি, চিলিঙৰ ফালে টোঁৱাই আটিমুটি কৰি চুহ,চুহ, যা! যা! কৰি মেকুৰী খেদিবলৈ ধৰিলো৷ মেকুৰী নিমাত হল৷ ভাবিলো, আপদ গল৷ মোৰ বন্ধু দুজন তেতিয়াও ঘোৰ নিদ্ৰাত নিমগন৷\nএইবাৰ ভালকৈ শোঁও বুলি বিছনাত পৰি,প্ৰথমতে মনতে এক,দুই,তিনি,চাৰিকৈ লেখি যাবলৈ ধৰিলোঁ৷ তাৰ পিছত এখন বৰ বহলবিলত চপ্‌চপীয়া হৈ থকা পানীৰ কথা ভাবিলোঁ৷ তাৰ পিছত বাৰিষা লেল্‌পেল্ নিছিগা বৰষুণৰ জম্ জম্ শব্দৰ কথা ভাবি আছোঁ; এনেতে দুটা বোন্দাই মোৰ শোৱা খাটখনৰ তলতে বিকট স্বৰেৰে মাও ! মাও! ফোচ্ !ফোচ্ ! কৰি দ্বন্দ্ব কৰা শুনি বিচনাৰপৰা একেচাবেই উঠি লৰি লণ্ঠনটো আৰু লাখুটিডাল আনিলোগৈ৷ লণ্ঠনটোৰ পোহৰ খাটৰ তললৈ পেলাই দি, লাখুটি দাল হাতত লৈ চাই পঠিয়ালোঁ, কিন্তু বোন্দা দুটাক নেদেখিলোঁ৷ সিহঁতে কৰবাত অ:ফুট মাৰিলে৷ গোটেইটো খোটালিত পিত পিতকৈ চাইও বোন্দাহালৰ দৰ্শন নঘটিল৷ এইবাৰৰ গোলমাল শুনি মোৰ বন্ধু দুজনৰ টোপনি ভাগিল৷ তেওঁলোকে উঠি আহি, কি হৈছে বুলি সুধিলত, মই মোৰ আহুকালৰ কথা আগৰপৰা গুৰিলৈকে সোপাকে তেওঁলোকক কলো৷ তেওঁলোকে মোৰ দু:খ পতিয়াই, এইবাৰ মোক ঘৰৰ দুৱাৰ আৰু খিড়িকীখন মাৰি শুবলৈ কলত তাকে কৰিলোঁ৷ অলপ পৰৰ পিছতে শুনিলোঁ,মোৰ ওচৰৰ ফুলনি বাগিচাত সেই বোন্দা দুটাই সেইদৰে মাও মাও ফোচ্ ফোচ্ কৰি মহা সংগ্ৰাম আৰম্ভ কৰিছে৷ বন্ধু দুজনৰ তেতিয়াও টোপনি অহা নাছিল৷ মই তেওঁলোকক কলো, ‘সেয়া শুনক৷ বদ্‌মাছহঁতে সেই ফুলনিত কুৰুক্ষেত্ৰ পাতিছেগৈ৷’ তেওঁলোকেও সেই ফালে চাই চুহ্ চুহ্ যা যা কৰিবলৈ ধৰিলে৷ ৰাইপুৰীয়াজনে তেতিয়াই তললৈ নামি কৰবাৰ ভগা ইটা এডোখৰ আনি বোন্দা দুটাৰ ফালে মাৰি পঠিয়ালে৷ ইটা পৰাৰ পিছত বোন্দাৰ সংগ্ৰামৰ ওৰ পৰিল আৰু বোন্দা দুটা নিমাত হ’ল৷\nইয়াৰ পিছত আমি তিনিও পাটীত পৰিলোহঁক৷ কিন্তু মই পাটীত পৰিয়েই শুনিলোঁ, মোৰ খোঁটালিটোৰ চকু এটাত মিহি মাতেৰে মেকুৰী পোৱালি এটাই মিউ কৰিছে৷ মই ভাবিলোঁ এইবাৰ মিনিৰ পোৱালি ওলালহি৷ মই লোকক বিলাই দিয়া পোৱালি এটা কৰবাৰ পৰা আহি, তাৰ মাক আৰু বাপেকহঁতৰে হোৱা মোৰ এই সংগ্ৰামত যোগ দিছেহি৷ আজিকালিৰ যুদ্ধত ‘বয় স্কাউট’ থাকে যেতিয়া এইখন যুজতে বা নাথাকিব কিয়? আকৌ মই উঠি লণ্ঠনটো আনি খোঁটালিটোৰ চাৰিওফালে চালো, বয়স্কাউটে দেখা নিদিলে৷ মোৰ আহুকাল দেখি ৰাইপুৰীয়া বন্ধুজনে প্ৰস্তাৱ কৰিলে-‘মিষ্টাৰ বৰুৱা, আপুনি আৰু ঘৰৰ ভিতৰত নুশুব৷ আপোনাৰ খাটখন আমি দুয়ো ধৰি বাহিৰলৈ উলিয়াই আনো৷ ইয়াত আমাৰ কাষতে আপুনি শুই থাকক৷’ মই তেওঁৰ কথাত হয় দিয়াৰ আগয়েই তেওঁলোক দুয়ো উঠি মোৰ খাটখন ধৰি তুলি বাৰাণ্ডালৈ উলিয়াই নি, তেওঁলোকৰ খাটৰ শাৰীতে পাতি দিলে৷ মই ‘যথা নিযুক্তোহস্মি তথা কৰোমি’ হৈ তাতে শুলোঁ৷ কিছুমান পৰৰ মূৰত সেই বাহিৰত পতা মোৰ খাটৰ তলতো মেকুৰী পোৱালীৰ মিউ,মিউ এবাৰ কি দুবাৰ শুনিলোঁ৷ মই আকৌ উঠি সেই খাটতে বহিলত, তেওঁলোক দুজনো উঠিল৷ ৰাইপুৰীয়া জনে মোক কলে-‘মেকুৰী পোৱালিয়ে মাতিছিল৷ বোলোঁ, আপুনি তালৈ ইমানকৈ কাণ দিয়ে কিয়? টলকা মাৰি শুই থাকক৷’\nমই কলোঁ-‘মেকুৰীৰ মাত শুনিলে যে মোৰ ভয় লাগে এনে নহয়; কিন্তু ভাল নালাগে; আৰু টোপনিও নাহে৷’ নতুন বন্ধুজনে কলে-“ আপোনাৰ সম্বলপুৰত দেখিছোঁ মেকুৰীৰ বৰ দৌৰাত্ম্য৷ যি হওক, আজিলৈ শুই থাকক৷” তেওঁলোকৰ কথা শুনি মই আকৌ পাটীত পৰি টলকা মাৰিলোঁ৷ লাহে লাহে মোৰ টোপনি আহিল; আৰু সেই টোপনি পিছদিনা ৰাতিপুৱাহে ভাগিল৷\nপিছদিনা পুৱা বন্ধু দুজনে এই মেকুৰীৰ ব্যাপাৰ উলিয়াই মোক জোকাবলৈ ক্ৰটি কৰা নাছিল৷ নতুন বন্ধুজনে মোক কলে-“ আপুনি মেকুৰীৰ বিষয়ে ইমান ‘ছেঞ্চিটিভ’ (Sensitive)হোৱাটো ভাল নহয়৷ মেকুৰীৰ ফালে মন নিদিলেই হ’ল৷”\nসেইদিনাই গধূলিৰ ৰেলগাড়ীত বন্ধু দুজন উভতি গ’ল৷ ছদিনৰ মূৰত মোৰ ৰাইপুৰীয়া বন্ধুজনৰ পৰা এখন চিঠি পালোঁ৷ তাৰ অসমীয়া ভাঙনি তলত দিয়া হ’ল:-\n“প্ৰিয় বন্ধ মোৰ,\nমই উভতি নিৰাপদে ঘৰ পালোঁহি৷ মিষ্টাৰ কালেৰ ঘৰ নাগপুৰত৷ তেওঁ ইয়াতে নানামি পোন বাটেই নাগপুৰলৈ গ’ল৷ আপোনাৰ আতিথ্য আৰু যত্নত আমি দুয়ো আপোনাৰ ওচৰত কৃতজ্ঞ৷\nএটা কাৰ্য্যৰ নিমিত্তে মই আপোনাৰ ওচৰত জগৰীয়া৷ আশাকৰো, আপুনি মোক ক্ষমা কৰিব৷ এইবাৰৰ আগৰবাৰ মই আপোনাৰ ঘৰত আলহী হৈ থাকোঁতে, আপোনাৰ এটা গঢ় দেখি মোৰ পেটে পেটে বৰ হাঁহি উঠিছিল৷ আপুনি ভাতৰ পাতত বহিও, হাতত মাৰি এদাল লৈ মেকুৰী খেদাই ফুৰিছিল৷ মেকুৰীৰ মাত শুনিলে আপুনি নথৈ আমনি পাইছিল৷ মুঠতে মোৰ ধাৰণা হল যে মেকুৰীৰে সৈতে আপোনাৰ সতিনী আঁহ৷ লোকক, বিশেষকৈ মোৰ বন্ধু মানুহক জোকোৱাটো মোৰ স্বভাৱ আপুনি দেখিছে৷ সিদিনা মই নাগপুৰলৈ যাওঁতে মিষ্টাৰ কালেক লগ পালোঁ৷ আপুনি তেওঁক দেখি বুজিছে যে মানুহজন শিক্ষিত, গুণী, আৰু বহুদৰ্শী৷ বহুত দিনৰ আগৰে পৰা তেওঁৰে সৈতে মোৰ বন্ধুত্ব৷ তেওঁ Ventriloguism বিদ্যাত বৰ পাৰ্গত (নিজৰ মুখখন বন্ধ কৰি নলৰোৱাকৈ নানা মাত মাতিব পৰা বিদ্যা)৷ আপোনাক জোকাই ৰং চাবৰ মনেৰে, মই তেওঁল লগত লৈ তেওঁৰ হৈয়ো ৰেলৰ দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ কেৰেয়া দি, আপোনাৰ ঘৰ পাইছিলোঁগৈ৷ আপোনাক জোকাই ৰং পোৱাৰ বাহিৰে সম্বলপুৰত আমাৰ আন একো কাম নাছিল৷ ৰাতি আপুনি শুই থাকোঁতে আপোনাক আমনি কৰা মেকুৰীবোৰ অকল মোৰ বন্ধু মিষ্টাৰ কালেই৷ আশাকৰো, আপুনি ভালে আছে৷ আকৌ কেতিয়াবা সম্বলপুৰলৈ গলে মই কালেক লগত লৈ নাযাওঁ৷\nআপোনাৰ দোষী বন্ধু,-\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=মাৰ্জ্জাৰী&oldid=9633"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৬ মে' ২০১৬ তাৰিখে ০৯:৩৮ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


Class10 Social Science History Chapter3Question Answer | অসমত ব্ৰিটিছ বিৰোধী জাগৰণ আৰু কৃষক বিদ্ৰোহ\nআজি আমি আলোচনা কৰিব গৈ আছোঁ Class10 Social Science History Chapter3Question Answer তথা দশম মান শ্ৰেণীৰ সমাজ বিজ্ঞানৰ তৃতীয় অধ্যায় “অসমত ব্ৰিটিছ বিৰোধী জাগৰণ আৰু কৃষক বিদ্ৰোহ” ৰ প্ৰশ্ন উত্তৰ।\nআজি Assamese Medium ৰ এই লিখনিত Class10 Social Science History Chapter3Question Answer ৰ পৰা কিছু কিছু চমু প্ৰশ্ন উত্তৰ, বহল প্ৰশ্ন উত্তৰ, চমু টোকা লগতে অতিৰিক্ত প্ৰশ্ন উত্তৰ দিবলৈ প্ৰয়াস কৰা হৈছে।\nবংগ বিভাজন আৰু স্বদেশী আন্দোলন\nমহাত্মা গান্ধী আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰাম\nআপুনি যদি Assamese Medium লৈ প্ৰথম বাৰ আহিছে তেন্তে আপোনাৰ জ্ঞাতাথে জনাব বিছাৰিছো যে, আমি কেৱল Question Answer আলোচনা নকৰো, আমি “Assamese Medium” YouTube Channel ত আপোনালোকে Class6ৰ পৰা Class 12 লৈকে সকলো বিষয়ৰ সমস্যাৰ সমাধানৰ Video Class পাব, আপোনাৰ প্ৰয়োজন হলে বা ভাল লাগিলে Subscribe কৰিব পাৰে।\nইয়াৰ ওপৰিও “Assamese Medium” Facebook Page আৰু “Assamese Medium” Instagram Page ক আপুনি Follow কৰিলে আমাৰ সৈতে পোনপতীয়াকৈ যোগাযোগ কৰিব পাৰিব।\nঅতি চমু উত্তৰৰ প্ৰশ্ন | Class10 Social Science History Chapter3Question Answer\nদীঘল প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ | Class10 Social Science History Chapter3Question Answer\nচমু টোকা লিখা | Class10 Social Science History Chapter3Question Answer\n১) ব্ৰিটিছ শাসন প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ পিছত অসমৰ ৰাজহ সংগ্ৰহৰ পদ্ধতিৰ কি পৰিবৰ্তন হৈছিল ?\nউত্তৰঃ টকা বা মুদ্ৰাৰ মাধ্যমত কৰ সংগ্ৰহ কৰা হৈছিল ǀ\n২) কোন চনত মফট মিলচ অসমলৈ আহিছিল ?\nউত্তৰঃ ১৮৫৩ চনত\n৩) কেঞা সকল কোন আছিল ?\nউত্তৰঃ মাৰোৱাৰী সম্প্ৰদায়ৰ লোক ǀ\n৪) অসমত ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহৰ কোনে নেতৃত্ব দিছিল ?\nউত্তৰঃ মণিৰাম দেৱানে\n৫) ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহত অসমৰ বিদ্ৰোহীসকলে কোন আহোম ৰাজকোঁৱৰক পুনৰাই আহোম সিংহাসনত বহুৱাব খুজিছিল ?\nউত্তৰঃ কন্দৰ্পেশ্বৰ সিংহক\n৬) মণিৰাম দেৱানক কোন বঙ্গালী মুক্তিয়াৰে সহায় কৰিছিল ?\n৭) মণিৰাম দেৱানৰ লগত কোন ফাঁচী কাঠত ওলমিব লগা হৈছিল ?\nউত্তৰঃ পিয়নি বৰুৱা ǀ\n৮) কোনে মণিৰাম দেৱানৰ বিচাৰ কৰিছিল ?\nউত্তৰঃ কেপ্টেইন হলৰইডে ǀ\n৯) অসমৰ ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহৰ বিফলতাৰ দুটা কাৰণ উল্লেখ কৰা ǀ\nউত্তৰঃ ক) অসমৰ বিদ্ৰোহীসকলে প্ৰয়োজনীয়অস্ত্ৰ শস্ত্ৰৰ যোগান পোৱা নাছিল ǀ\nখ) বিদ্ৰোহীসকলৰ কাৰ্যপন্হাসমূহ গোপন হৈ থকা নাছিল ǀ\n১০) কোন কোন চনত টিকট কৰ আৰু আয়কৰ প্ৰৰ্ৱতন কৰা হৈছিল ?\nউত্তৰঃ ক) ১৮৫৮ চনত- টিকট কৰ\nখ) ১৮৬০ চনত- আয়কৰ\n১১) ব্ৰিটিছৰ দিনত অসমৰ কৃষকৰ দুৰবস্হাৰ দুটা কাৰণ লিখা ǀ\nউত্তৰঃ ক) কৃষকৰ পৰা বিভিন্ন কৰ সংগ্ৰহ কিৰিছিল কিন্তু তেওঁলোকৰ উন্নতিৰ বাবে একো পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা নাছিল ǀ\nখ) দুৰ্ভিক্ষ,প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ আৰু মহামাৰীৰ সময়তো কৃষকসকলক একো ৰেহাই দিয়া হোৱা নাছিল ǀ\n১২) লেফটেনেন্ট ছিংগাৰ কোন আছিল ?\nউত্তৰঃ নগাওঁৰ সহকাৰী উপায়ুক্ত আছিল ।\n১৩) ফুলগুৰিৰ ধাৱা কেতিয়া সংঘটিত হৈছিল ?\nউত্তৰঃ ১৮৬১ চনত।\n১৪) ৰঙিয়াৰ কৃষক বিদ্ৰোহ কেতিয়া সংঘটিত হৈছিল ?\nউত্তৰঃ ১৮৯৩ চনত।\n১৫) লচিমা কত অৱস্থিত ?\nউত্তৰঃ উত্তৰ কামৰূপৰ সৰুক্ষেত্ৰী মৌজাত।\n১৬) লচিমাৰ কৃষক বিদ্ৰোহ কেতিয়া সংঘটিত হৈছিল ?\nউত্তৰঃ ১৮৯৪ চনত।\n১৭) পথৰুঘাটৰ কৃষক বিদ্ৰোহ কেতিয়া সংঘটিত হৈছিল ?\n১৮) ১৮৬১ চনত জয়ন্তীয়া বিদ্ৰোহৰ কোনে নেতৃত্ব দিছিল ?\nউত্তৰঃ উকিয়াং নবা।\n১৯) ১৮৮১ চনৰ উত্তৰ কাছাৰৰ জনজাতীয় বিদ্ৰোহৰ কোনে নেতৃত্ব দিছিল?\nউত্তৰঃ শম্ভুধন কছাৰী।\n২০) টিকেন্দ্ৰজিৎক কোনে মৃত্যুদণ্ডৰে দণ্ডিত কৰিছিল?\nউত্তৰঃ ব্ৰিটিছ চৰকাৰে।\n২১)জে ডব্লিউ কুইন্টনক কোন চনত হত্যা কৰিছিল?\nউত্তৰঃ ১৮৯১ চনত।\n১) ১৮৫৭-৫৮ চনৰ বিদ্ৰোহৰ কাৰণ সম্পৰ্কে চমুকৈ আলোচনা কৰা ǀ\nউত্তৰঃ ১৮২৬ চনৰ ইয়াণ্ডাবু সন্ধি অনুসৰি অসমৰ শাসনভাৰ ইংৰাজৰ হাতলৈ যায় ǀ এই ঘটনাৰ দ্বাৰা অসমৰ জনসাধাৰণৰ জাতীয় চেতনা আৰু আত্মসন্মানত যথেষ্ঠ আঘাত জন্মিছিল ǀ সেয়ে তেওঁলোক সংগঠিত হৈ বিদ্ৰোহৰ সূত্ৰপাত ঘটায় ǀ\nইয়াৰ উপৰিও আহোম ৰাজবংশৰ উচ্চপদস্হ বিষয়া সকলে কন্দপেশ্বৰ সিংহক পুনৰ সিংহাসনত বহোৱাৰ যো-জা কৰিছিল আৰু তাৰ ফলশ্ৰুতিতো বিদ্ৰোহৰ জুই জ্বলিছিল |\nসাধাৰণ জনতাৰ ওপৰত ইংৰাজে জধে মধে কৰ আৰোপ কৰিছিল ǀ মাটিৰ খাজানা বৃদ্ধি কৰিছিল ǀ কৰ পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰা জনতাৰ ওপৰত অত্যাচাৰ চলোৱা হৈছিল |\nইংৰাজসকল অসমলৈ অহাৰ সময়লৈকে ব্ৰাহ্মণ, গোঁহাই, আৰু সত্ৰাধিকাৰ সকলে বিনা খাজানাত লাখেৰাজ ভূমি লাভ কৰিছিল ǀ ইংৰাজে তেওঁলোকৰ পৰা সেই ভূমি কাঢ়ি লয় |\nঅসমৰ অভিজাত শ্ৰেণীৰ ডা-ডাঙৰীয়াসকলে ব্ৰিটিছ শাসনৰ লগত নিজকে জড়িত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিও আধুনিক শিক্ষাৰে শিক্ষিত নোবোৱাৰ বাবে বিফল হব লগীয়া হৈছিল ǀ ইংৰাজ শাসনত বংগদেশৰ পৰা শিক্ষিত ব্যক্তি আনি অসমৰ অফিচ কাছাৰীত নিয়োগ কৰা হৈছিল ǀ ফলত অসমৰ অভিজাত শ্ৰেণীৰ ডা-ডাঙৰীয়াসকলে নিজৰ নিজৰ কৰ্মসংস্হাপন হেৰুৱাবলগীয়া হৈছিল ǀ কিছুসংখ্যকে মৌজাদৰ আৰু ৰাজহ সংগ্ৰহৰ দায়িত্ব পাইছিল যদিও বংগদেশ আৰু পশ্চিম ভাৰতৰ পৰা অহা বঙালি আৰু মাৰোৱাৰী সম্প্ৰদায়ৰ লোকক বেছিভাগ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰা হৈছিল ǀ ইংৰাজ শাসনৰ তলত বিদ্ৰোহৰ নেতা মণিৰাম দেৱানেও নিজৰ চৰকাৰী পদবী হেৰুৱাবলগীয়া হৈছিল ǀ আহোমৰ ৰাজবংশৰ পৰিয়ালৰ ব্যক্তি, উচ্চ পদস্হ বিষয়া, পোৰোহিত,বাহ্মণ ইত্যাদি লোকসকলে নিজৰ লগত লগুৱা,চাকৰ ,বান্দী, বেটী ৰাখিব পাৰিছিল ǀ ইংৰাজে সেই পৰম্পৰা উঠাই দিয়ে ǀ ইয়াৰ ফলতো সমাজৰ আঢ্যবন্ত লোকসকল ইংৰাজৰ প্ৰতি অসন্তুষ্ট আছিল ǀ\n২) অসমত ১৮৫৭-৫৮ চনৰ বিদ্ৰোহত মণিৰাম দেৱানৰ ভূমিকা সম্পৰ্কে আলোচনা কৰা।\nউত্তৰঃ মণিৰাম বৰভাণ্ডাৰ বৰুৱা অসমৰ পুৰণি অভিজাত বংশৰ লোক আছিল ǀ তেখেতে মানসকলৰ দ্বাৰা হোৱা অসম আক্ৰমণত অসমীয়া জনগণে সন্মুখীন হোৱা দুৰ্গতিৰ লগতে ১৮২৬ চনত কেনেকৈ অসমখন ব্ৰিটিছৰ অধীনলৈ গৈছিল তাৰ সাক্ষী আছিল ǀ প্ৰথম অৱস্হাত তেওঁ ব্ৰিটিছ শাসনৰ বিৰোধী নাছিল ǀ ব্ৰিটিছৰ অধীনতে তেওঁ চিৰস্তদাৰ আৰু পিছলৈ দেৱান হিচাপে নিযুক্তি পাইছিল ǀ কিন্তু পৰবৰ্তি সময়ত ব্ৰিটিছ মালিকাধীন অসম টি কোম্পানী ত যোগদান কৰে কিন্তু চৰকাৰৰ পৰা বিভিন্ন দিশত পাবলগীয়া সা সুবিধা কিছুমান নোপোৱাত তেওঁ চৰকাৰৰ ওপৰত খৰ্গহস্ত হৈ পৰে ǀ অৱশেষত তেওঁ সিদ্ধান্ত ললে যে ব্ৰিটিছ শাসনৰ অধীনত তেওঁৰ জীৱনৰ উন্নতি নহয় আৰু সেইয়া সম্ভৱ হব পাৰে কৱল আহোম ৰাজতন্ত্ৰ পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা হলেহে ǀ তাৰে পৰিপ্ৰেক্ষিতত তেওঁ অসমৰ পৰা ব্ৰিটিছ শাসন ওফৰাই আহোম ৰজা পুৰন্দৰ সিংহৰ নাতি কন্দৰ্পেশ্বৰ সিংহক সিংহাসনত প্ৰতিষ্ঠা কৰি আহোম ৰাজতন্ত্ৰ পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ সপোন দেখিছিল ǀ\n১৮৫৩ চনত কলিকতা উচ্চ ন্যায়লয়ৰ মুখ্য নায়াদীশ মফট মিলচে অসমৰ প্ৰশাসন ব্যৱস্হাৰ বিষয়ে অনুসন্ধান কৰিবলৈ অসমলৈ আহিছিল ǀ তেতিয়া মণিৰাম দেৱানে তেওঁক দুখন আৰ্জি পেচ কৰিছিল ǀ এখনত তেওঁ ব্ৰিটিছ চৰকাৰলৈ আগবঢ়োৱা সেৱাৰ বিষয়ে এক প্ৰতিবেদন দি তাৰ কিছু ফল তেখেতক দিবলৈ অনুৰোধ জনাইছিল আৰু আনখনত এজন আহোম ৰাজকোঁৱৰৰ হাতত শাসনভাৰ প্ৰদান কৰি উজনি অসমৰ কিছু অংশত আহোম ৰাজতন্ত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ লগতে অভিজাত শ্ৰেণীৰ দুখ দুৰ্দশাৰ বিষয়ে সবিস্তাৰে লিখিছিলǀ\nমিলে প্ৰতিবেদনৰ বিভিন্ন দিশ পৰ্যালোচনা কৰিছিল যদিও অৱশেষত মণিৰাম দেৱানক সঁহাৰি নজনালে ǀ বৰঞ্চ তেওঁক এজন চক্ৰান্তকাৰী হিচাপে অভিহিত কৰে ǀ মিলৰ প্ৰতিবেদনে মণিৰাম দেৱানৰ আশা ধূলিসাৎ কৰিছিল আৰু তেওঁ সম্পূৰ্ণ ইংৰাজ বিৰোধী হৈ পৰে ǀ যিহেতু তেওঁ নিজৰ সীমাবদ্ধতা জানিছিল,সেয়েহে তেওঁ ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে সমুখ সমৰলৈ নগৈ ১৮৫৭ চনৰ প্ৰথম ভাগত কলিকতালৈ যায় আৰু কন্দৰ্পেশ্বৰ সিংহক ৰজা পাতিবলৈ চৰকাৰক এখন আৰ্জি পেচ কৰে ǀ কিন্তু বংগদেশৰ লেফটেনেন্টে গৱৰ্ণৰৰ সাক্ষাৎ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম নহল ǀ\nসেই সময়ত মিৰাটত ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে চিপাহী বিদ্ৰোহৰ সূত্ৰপাত হৈছিল ǀ বিদ্ৰোহৰ বিষয়ে জানিব পাৰি লগে লগে অসমতো ব্ৰিটিছ সৈন্য বাহিনীত থকা ভাৰতীয় সৈন্যৰ সহযোগত বিদ্ৰোহ কৰি ব্ৰিটিছ শাসন ওফৰোৱাৰ কথা চিন্তা কৰিলে ǀ তেওঁ কলিকতাৰল পৰা কিছু গোপন পত্ৰ যোৰহাটত থকা কন্দৰ্পেশ্বৰ সিংহ আৰু অন্যবিশ্বাসী লোকলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল ǀপৰিকল্পনা মতে আহোম ৰজা কন্দপেশ্বৰ সিংহৰ অধীনত থকা অসমৰ চিপাহীসকলে বিদ্ৰোহ কৰিব আৰু মণিৰাম দেৱানে অস্ত্ৰ শস্ত্ৰসহ কলিকতাৰ পৰা আহি তেওঁলোকক সহায় কৰিব ǀ বাহাদুৰ গাওঁবুঢ়া,ফৰ্মুদ আলী, পিয়লি বৰুৱা, দুতিৰাম বৰুৱা,মায়াৰাম নজিৰ আদি অসমৰ অভিজাত শ্ৰেণীৰ কিছু লোকে মণিৰাম দেৱানৰ আহ্বানৰ প্ৰতি সহাৰি জনায় ǀ কিন্তু দুৰ্ভাগ্যক্ৰমে ১৮৫৭ চনৰ ছেপ্তেম্বৰ মাহত ব্ৰিটিছ বিষয়া কেপ্টেইন হলৰইডে মণিৰাম দেৱানে লিখা বহুকেইখন চিঠি ধৰা পেলাবলৈ সক্ষম হয়,যত ইংৰাজৰ বিৰুদ্ধে কৰা ষড়যন্ত্ৰৰ কথা উল্লেখ আছিল ǀইয়াৰ পিছতে কন্দৰ্পেশ্বৰ সিংহক ব্ৰিটিছে আটক কৰে আৰু কলিকতাৰ আলিপুৰ জেইলত বন্দী কৰি থয় ǀ ইফালে কলিকতাত আত্মগোপন কৰি থকা মণিৰাম দেৱানক ইংৰাজে বিচাৰি উলিয়াই আৰু আলিপুৰ জেইলত কেইমাহমান ৰাখি যোৰহাটলৈ পঠিয়াই ǀঅৱশেষত চৰকাৰে ১৮৫৮ চনৰ ২৬ ফ্ৰেব্ৰুৱাৰীত পিয়লি বৰুৱাৰ লগত তেওঁক ফাঁচী দিয়ে\n৩) কি কি কাৰণত অসমত ১৮৫৭-৫৮ চনৰ বিদ্ৰোহৰ ব্যৰ্থ হৈছিল আলোচনা কৰা ǀ\nউত্তৰঃ তলত উল্লেখ কৰা কাৰণ সমুহৰ বাবে অসমত ১৮৫৭-৫৮ চনৰ বিদ্ৰোহৰ ব্যৰ্থ হৈছিল –\nএই বিদ্ৰোহত সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ লোকক জড়িত হোৱা নাছিল আৰু মণিৰাম দেৱান আৰু তেওঁৰ সহযোগীসকলে এই সম্পৰ্কত কোনো প্ৰচেষ্টা হাতত লোৱা নাছিলǀ\nবিদ্ৰোহৰ নেতাসকলৰ সময়জ্ঞান নাছিল ǀ তেওলোকে বিভিন্ন পৰিকল্পনা প্ৰস্তুত কৰিও সেইবোৰক সময়মতে কাৰ্যকাৰী কৰিব পৰা নাছিল ǀ\nঅসমৰ বিদ্ৰোহীসকলে প্ৰয়োজনীয় অস্ত্ৰ শস্ত্ৰৰ যোগান পোৱা নাছিল ǀ মণিৰাম দেৱানে অস্ত্ৰ যোগান দিয়াৰ কথা আছিল যদিও আগতেই তেঁও ধৰা পৰে ǀ\nব্ৰিটিছে তেওঁলোকৰ প্ৰায়ভাগ পৰিকল্পনাৰ আগতীয়াকৈ উমান পাইছিল আৰু সেই মতে বিদ্ৰোহ মষিমূৰ কৰিছিল ǀ\nবিদ্ৰোহীৰ সংখ্যা যথেষ্ঠ কম আছিল ǀ বিদ্ৰোহৰ সমৰ্থক সকল কেৱল যোৰহাট আৰু শিৱসাগৰতে সীমাবদ্ধ আছিল ǀ\nব্ৰিটিছে বহু চক্ৰান্তৰে বিদ্ৰোহৰ মুখ্য প্ৰশাসক মণিৰাম দেৱানক বিদ্ৰোহস্হলীৰ পৰা বহু নিলগত ৰাখিছিল ǀ মণিৰাম দেৱান কলিকতাত থাকি তাৰপৰা চিঠিপত্ৰ আৰু আদেশ পঠিয়াই বিদ্ৰোহটো পৰিচালিত কৰিছিল ǀ\nভাৰতৰ অন্য প্ৰান্তৰ দৰে অসমতো ব্ৰিটিছ সৈন্যবাহিনীত থকা ভাৰতীয় সৈন্যই বিদ্ৰোহত যোগদান কৰা নাছিল ǀ ইয়াৰ ফলতো বিদ্ৰোহৰ শক্তি কমি আহিছিলǀ\nঅসমৰ বিদ্ৰোহীসকলে তেওলোকৰ কাৰ্যপন্হাৰ গোপনীয়তা ৰক্ষা কৰাত ব্যৰ্থ হৈছিল ǀ ব্ৰিটিছে তেওঁলোকৰ কাৰ্যপন্হাৰ আগতীয়া উমান লৈ বহুতো পৰিকল্পনা ব্যৰ্থ কৰিছিল ।\n৪) অসমত ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহৰ গুৰুত্ব সম্পৰ্কে আলোচনা কৰা।\nউত্তৰঃ অসমত ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহৰ প্ৰভাৱ বা গুৰুত্ব এনেধৰণৰ-\nযদিও ১৮৫৭ চনৰ অসমত হোৱা বিদ্ৰোহ ব্ৰিটিছ চৰকাৰে কঠোৰ হাতেৰে দমন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল তথাপি, অসমৰ ইতিহাসত প্ৰথমবাৰৰ বাবে এক সৰ্বভাৰতীয় ঐতিহাসিক ঘটনাৰ লগত অসম জড়িত হৈছিল ।\n১৮৬১ চনৰ পৰা অসমত আৰম্ভ হোৱা কৃষক বিদ্ৰোহসমূহ ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল বুলিব পাৰি ǀ\nগ) অসমত হিন্দু আৰু মুছলমান এই দুটা প্ৰধান সম্প্ৰদায় এক গোট হৈ বিদ্ৰোহত অংশ গ্ৰহণ কৰি জাতীয়তাবোধৰ বিকাশত ইন্ধন যোগাইছিল ǀ\n১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহৰ পৰা ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ অন্যান্য সংগ্ৰামীৰ দৰে অসমীয়া সংগ্ৰামীসকলেও মইৰাম দেৱান তথা সহযোগীসকলৰ কৰ্মৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল ǀ\n৫) ফুলগুৰি ধেৱাৰ ওপৰত এটি টোকা লিখা ।\nউত্তৰঃ ক) ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহৰ পিছত ব্ৰিটিছ চৰকাৰে ধনৰ ভঁৰাল টনকিয়াল কৰাৰ প্ৰয়োজনত অসমত ফৎপাদিত প্ৰায়বিলাক সামগ্ৰীৰ ওপৰত আয়কৰ বহুৱাইছিল ǀ\nখ) অসমৰ চৌদিশে ইংৰাজ চৰকাৰৰ শাসন আৰু শোষণৰ বিৰুদ্ধে ।\nগ) ৰাইজৰ আক্ৰোশ বাঢ়িল- বিশেষকৈ আফু খেতি নিষিদ্ধ কৰা,চাপৰি মাটিত খাজনা বৃদ্ধি কৰা, উৎপাদিত সামগ্ৰীৰ ওপৰত জিজিয়া কৰ আৰোপ কৰাত ǀ\nঘ) নগাঁও জিলাৰ ৰহা ৰাজহ চক্ৰৰ অধীনত ফুলগুৰি বৰআঁহত ৰ তলতে ১৮৬১ চনৰ ১৮ অক্টোবৰত বিভিন্ন অঞ্চলৰ পৰা অহা নেতৃত্বহীন কৃষকৰ এক বৃহৎ ৰাইজমেল অনুষ্ঠিত হৈছিল ǀ\nঙ) সেইদিনা বিদ্ৰোহৰ বিষয়ে বুজ লবলৈ অহা ইংৰাজ বিষয়া ছিংগাৰক ক্ষোভিত ৰাইজে কোবাই কোবাই হত্যা কৰে আৰু মৃতদেহটো কলঙ নদীৰ সুঁতিত উটুৱাই দিয়েǀ\nচ) পিছদিনা একে ঠাইতে সমবেত হৈ থকা প্ৰতিবাদী জনতাৰ ওপৰত সশস্ত্ৰ ইংৰাজ বাহিনীয়ে নিৰ্বিচাৰে গুলীচালনা কৰে ǀ\nছ) ৩৯জন নিৰীহ কৃষকৰ মৃত্য হয় ǀ ৬৬জন লোকক আটক কৰি ইয়াৰে ৩২জনক কলীয়াপানীলৈ প্ৰেৰণ কৰে ǀ ইয়াৰ পিছতো ইংৰাজে ফুলগুৰি অঞ্চলৰ আন ১৫ জন লোকক নিশংসভাৱে হত্যা কৰে ǀ\n৬) ১৮৯৪ চনৰ উত্তৰ কামৰূপত সংঘটিত কৃষক বিদ্ৰোহ সম্পৰ্কে আলোচনা কৰা ǀ\nউত্তৰঃ ১৮৬১ চনৰ ফুলগুৰি হোৱা কৃষক বিদ্ৰোহৰ পৰা ইংৰাজ চৰকাৰে একো শিক্ষা লোৱা নাছিল ǀতাৰ পৰিবৰ্তে কৃষক ৰ ওপৰত খাজানাৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি কৰি গৈ থাকিল ǀ ১৮৯২ চনত অসমৰ চীফ কমিচনাৰ ৱাৰ্ডে খাজানা হাৰ পূৰ্বতকৈ ১০০% লৈ বৃদ্ধি কৰাত কৃষকসকলৰ ধৈৰ্য হেৰাল ǀ তাৰে পৰিণাম স্বৰূপে ১৮৯৩ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ পৰা অসমত এলানি কৃষক বিদ্ৰোহ আৰম্ভ হৈছিল ǀ উত্তৰ কামৰূপৰ ৰঙিয়া, লচিমা কেইবাটাও অঞ্চলৰ লোকে খাজনা নিদিয়াৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল ǀ ৰাইজমেল অনুষ্ঠিত কৰি ৰাইজে বিৰেধিতা সাব্যস্ত কৰিছিল আৰু যিসকল কৃষকে চৰকাৰক খাজানা আদায় দিছিল সেইসকলক সমাজচ্যুত কৰা হব বুলিও ঘোষণা কৰিছিল ǀ ইয়াৰ লগে লগে কৃষকসকলে মাটি বন্ধকত লৈ কৃষকসকলক ধাৰ দিয়া মাৰোৱাৰী লোকৰ বিৰুদ্ধেও যুঁজ দিছিল ǀ\n১৮৯৩ চনৰ ২৪ ডিচেম্বৰ দিনা ৰঙিয়া বজাৰ লুটপাতেৰে বিদ্ৰোহৰ আৰম্ভণি হয়ǀ ৩০ ডিচম্বৰৰ ৰঙিয়া আৰু ওচৰৰ কৃষকসকলে অঞ্চলটোৰ তহচিলদাৰ ৰাধানাথ বৰুৱাক লঘু লাঞ্চনা কৰে আৰু মাৰোৱাৰী মহাজনৰ হাতত থকা মাটিৰ বন্ধকীৰ নথি লুটপাত কৰে ǀসিদিনা চৰকাৰৰ হস্তক্ষেপত পৰিস্হিতি নিয়ন্ত্ৰিত হয় ǀ কৃষকসকল সুসংগঠিত হৈ থকাৰ বাবে পুলিচ প্ৰশাসনে প্ৰথম অৱস্হাত কাকো গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল ǀ ১৮৯৪ চনৰ ৮ জানুৱাৰীত কৃষকসকলে নিজৰ অভাৱ অভিযোগ উপায়ুক্তক জনাবলৈ এখন ৰাইজমেল অনুস্হিত কৰিছিল ǀ তাৰ পৰা ১৫ জন কৃষকক পুলিচে আটক কৰে ǀ ১০ জানুৱাৰীত পুনৰ অনুস্হিত এখন ৰাইজমেলত বিভিন্ন মৌজাৰ প্ৰায় ৩০০০ কৃষক আহি সমবেত হৈ প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে আৰু বন্দীসকলক মোকলাই দিবলৈ দাবী উপায়ুক্তক জনায় ǀ উপায়ুক্তই আলোচনাৰ বাবে তেওঁলোকৰ মাজৰ পৰা এজন প্ৰতিনিধি বিচৰাত কৃষকসকলে চিঞৰি চিঞৰি বৰ্ধিত খাজানা দিয়া নহব জনাই দিয়ে আৰু জোৰ কৰি থানাত প্ৰবেশৰ চেষ্টা চালই ǀ উপায়ুক্ত মেক কেবে গুলীচালনাৰ নিৰ্দেশ দিয়াত কৃষকসকলে সেই স্হান ত্যাগ কৰে ǀ তাৰ পিছত উপায়ুক্তই এখন জাননী দাৰী কৰি তেওঁৰ আগতীয়া অনুমতি অবিহনে কোনেও কতো মেল অনুষ্ঠিত কৰিব নোৱাৰিব বুলি নিৰ্দেশ জাৰী কৰে ǀ উপায়ুক্তই চক্ৰান্তৰে কৃষকৰ মাজৰে পৰা কিছু ব্যক্তিক কনিষ্টবল পদত নিযুক্তি দি তেওঁলোকৰ সহায়েৰে কৃষকক খাজনা দিবলৈ ৰাজী কৰোৱাৰ লগতে ৰায়তত শান্তি স্হাপনৰ চেষ্টা চলাইছিল ǀ অৱশ্যে চৰকাৰৰ এই পদক্ষেপবোৰৰ পিছতো ৰাইজমেলবোৰ বন্ধ হোৱা নাছিল ǀ উত্তৰ কামৰূপৰ অন্য প্ৰান্তত প্ৰতিবাদ অব্যাহত আছিল ǀ\n৭) ১৮৯৪ চনত পথৰুঘাটত সংঘটিত হোৱা কৃষক বিদ্ৰোহৰ এটি খাতিয়ান দাধি ধৰা ǀ\nউত্তৰঃ উত্তৰ কামৰূপৰ দৰে দৰং জিলাতো ১৮৯৪ চনৰ জানুৱাৰীৰ পৰাই বৰ্ধিত খাজনাৰ বিৰুদ্ধে ৰাইজমেল আদি অনুষ্ঠিত কৰি জনতাই প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰি আছিল ǀ তেনে এক প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচী মতে মঙ্গলদৈ মহকুমাৰ কলাইগাওঁ, মঙ্গলদৈ,ছিপাঝাৰ আৰু পথৰুঘাট তহচিলৰ কৃষকসকল মিলিত হৈছিল ǀ নিজ নিজ অঞ্চলত ৰাইজমেল অনুষ্ঠিত কৰাৰ পিছত পথৰুঘাটত জানুৱাৰী মাহৰ ২৬ তাৰিখৰ পৰা ২৮ তাৰিখলৈকে এখন তিনিদিনীয়া এক বৃহৎ ৰাইজমেল আয়োজন কৰিলে ǀ\nৰাইজমেলৰ খৱৰ পাই মহকুমাধিপতি য়ে জিলাধিপতি জে ডি এণ্ডৰাছনক সেই সম্পৰ্কে অৱগত কৰিলে ǀ কৃষকৰ সমাবেশ বন্ধ কৰিবলৈ জিলাধিপতি য়ে পুলিচ অধীক্ষক জে আৰ ৱেৰিংটনৰ সৈতে পুলিচ আৰু সামৰিক বাহিনী লৈ পথৰুঘাটত উপস্হিত হয় ǀ\nসমাবেশস্হলী পৰিদৰ্শন কৰিবলৈ যোৱা বেৰিংটনক সমবেত ২০০মান ৰাইজে আগুৰি ধৰে ǀ কোনোমতে তেওঁ ৰাইজৰ ৰোষৰ পৰা ওলাই আহি জিৰণি শিৱিৰত আশ্ৰয় লৈ থকা জিলাধিপতিক ঘটনাৰ সবিশেষ জনায় ǀ কেইঘণ্টামানৰে পিছতে প্ৰায় ২০০০ মান কৃষকে হাতে হতে লাঠি আৰু বাহৰ কাঁমি লৈ শিৱিৰৰ দিশে ধাৱমান হয় ǀউত্তেজিত ৰাইজ আহি জিৰণি শিৱিৰত উপস্হিত হোৱাত, জিলাধিপতিয়ে তেওঁলোকক তৎকালেই তাৰ পৰা আতৰি যাবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে ǀ কৃষক সকল তাৰ পৰা আতৰি নোযোৱাত পুলিছ অধীক্ষকক শক্তি প্ৰয়োগ কৰি কৃষকসকলক তাৰ পৰা আতৰাবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে ǀ পুলিছে শক্তি প্ৰয়োগ কৰি খেদিবলৈ লওতে উত্তেজিত ৰাইজে লাঠি,কামি,মাটিৰ দলিৰে উভতি ধৰিলেǀ তেনে অৱস্হাত জিলাধিপতিয়ে গুলীচালনা কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে ǀএই ঘটনাত চৰকাৰী হিচাপত ১৫ জন মৃত্যু আৰু ৩৭ জন আহত হয় কিন্তু বেচকাৰী হিচাপ মতে ১৪০জন কৃষকৰ মৃত্যু হয় তথা ১৫০ জন আহত হয় ǀ\n৮) ১৮৫০ চনত ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে জয়ন্তীয়াসকলে কৰা বিদ্ৰোহৰ বিষয়ে এটি টোকা লিখা\nউত্তৰঃ ক) জয়ন্তীয়া ৰাজ্যখন ১৮৩৫ চনত ৰজা ৰাজেন্দ্ৰ সিঙৰ হাতৰ পৰা ইংৰাজৰ হাতলৈ যায় ǀ ইংৰাজৰ লগত চামিল হোৱাৰ বাবে স্বাধীনচিতিয়া জয়ন্তীয়াসকল বিক্ষুব্ধ হৈ পৰে ǀ\nখ) ৰাজনৈতিক প্ৰতিনিধিৰ তলত দেৱানী আৰু ফৌজদাৰী বিচাৰ তেওঁলোকে নিজেই কৰিছিল ǀ কিন্তু ইংৰাজ প্ৰশাসনে তাত দোষ উলিয়াই ǀ\nগ) জনজাতি লোকসকলে মুকলিকৈ সামূহিকভাৱে মাছধৰা, খৰি খেৰ সংগ্ৰহ কৰা অঞ্চলসমূহত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰি ব্ৰিটিছে ৰাজহ সংগ্ৰহৰ বাট মুকলাই ǀ তাৰোপৰি তেওঁলোকৰ ওপৰত কৰ্তৃত্ব জাৰি কৰিবলৈ ব্ৰিটিছে আয় কৰ ,ঘৰ কৰ বহুৱাইছিল ǀ ধৰ্মীয় আৰু পৰম্পৰাগত অনুষ্ঠান আৰু সামাজিক জীৱনত হস্তক্ষেপ,পূৰ্বৰে পৰা ব্যৱহাৰ কৰি অহা অস্ত্ৰ শস্ত্ৰৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞা আৰু অনুশাসনেও জয়ন্তীয়াসকলক ইংৰাজৰ বিৰোধী কৰি তুলিছিল\nঘ) প্ৰথমে ব্ৰিটিছে ঘৰ কৰ প্ৰৰ্ৱতন কৰাৰ সময়তে জোৱাইৰ তহচিলদাৰ জনক আঁতৰাই থৈ জয়ন্তীয়াসকলে বিদ্ৰোহৰ সূচনা কৰে ǀলগে লগে জয়ন্তীপুৰ,মূলাগোল,জাফলং,চেৰা আদিতো বিদ্ৰোহৰ সূত্ৰপাত হয় ǀ\nঙ) ১৮৬১ চনত উকিয়াং নবাৰ নেতৃত্ব ত জয়ন্তীয়া ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে সজোৰে বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰে ǀ\nচ) ১৮৬২ চনৰ ১৭ জানুৱাৰীত জয়ন্তীয়াসকলে জোৱাইত থকা ব্ৰিটিছ ছাউনী আক্ৰমণ কৰে আৰু জোৱাই- চেৰাপুঞ্জী আৰু চেৰাপুঞ্জী- জয়ন্তীপুৰ পথ দুটা অৱৰোধ কৰে ǀ\nছ) জয়ন্তীয়াসকলক নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে ইংৰাজ চৰকাৰে প্ৰেৰণ কৰা বিশেষ সৈন্য বাহিনীয় প্ৰজাৰ ওপৰত অমানুষিক অত্যাচাৰ চলাইছিল ǀ বিদ্ৰোহীসকলেও প্ৰতিপক্ষৰ অসংখ্য লোকক হত্যা কৰিছিল ǀ\nজ) জয়ন্তীয়াসকলৰ অঞ্চলত ইংৰাজে প্ৰশাসনিক দিশত ব্যাপক সালসলনি কৰে। নেৰানেপেৰা চৰকাৰী আক্ৰমণৰ বাবে বিদ্ৰোহসকলৰ শক্তি কমি আহিল ǀ\nঝ) অৱশেষত বিদ্ৰোহৰ নেতা উকিয়াং নবা ইংৰাজৰ হাতত ধৰা পৰে আৰু বহু লোকৰ উপস্হিতিত ব্ৰিটিছে তেওঁক ফাঁচীকাঠত ওলোমাই ǀপৰবৰ্তী সময়ত বহু বিদ্ৰোহীয়ে স্বইচ্ছাই ব্ৰিটিছৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰে ǀ ১৮৬৩ চনৰ ভিতৰত জয়ন্তীয়া বিদ্ৰোহৰ অৱসান ঘটে ǀ\n৯) ১৮৯১ চনত মণিপুৰত টিকেন্দ্ৰজিৎৰ নেতৃত্বত ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে হোৱা বিদ্ৰোহৰ বিষয়ে লিখা ǀ\nউত্তৰঃ ক) ১৮৯০ চনত সিংহাসন লাভৰ বাবে মণিপুৰৰ ৰাজ পৰিয়ালত এক গৃহ কন্দলৰ সূচনা হয় ǀ তেতিয়াৰ অসমৰ চীফ কমিছনাৰে সেই কন্দলত অনাহকত হস্তক্ষেপ কৰে ǀ\nখ) ১৮৯০ চনৰ ২১ চেপ্তম্বৰত যুবৰাজ কুলচন্দ্ৰই মহাৰাজ সুৰচন্দ্ৰক সিংহাচুত্য কৰি নিজে ৰজা হয় ǀ সুৰচন্দ্ৰই ইংৰাজৰ ওচৰত সহায় বিচাৰিছিল যদিও ইংৰাজে কুলচন্দ্ৰক হে ৰজা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে ǀ\nগ) সেই সময়তে তলে তলে সংগ্ৰাম চলাই থকা বিদ্ৰোহৰ মূল নেতা টিকেন্দ্ৰজিৎক দেশান্তৰিত কৰিবলৈ ইংৰাজে ৰজা কুলচন্দ্ৰৰ ওপৰত হেঁচা প্ৰয়োগ কৰে ǀ\nঘ) কিন্তু দেশৰ স্বাধীনতাৰ বাবে সংগ্ৰাম চলোৱা টিকেন্দ্ৰজিৎক ইংৰাজৰ কথা মতে দেশান্তৰিত কৰা কুলচন্দৰ পক্ষে সম্ভৱ নহৈছিল ǀ\nঙ) সেয়ে অসমৰ ছীফ কমিচনাৰ জে ডব্লিউ কুইন্টন আৰু চাৰিজন বিষয়াই তেওঁক ধৰিবলৈ যোৱাত স্বাধীনতা প্ৰয়াসী মণিপুৰীসকলে আটাইকেইজনকে হত্যা কৰে ǀ\nচ) এই ঘটনাৰ প্ৰতিশোধ লবলৈ এটা ডাঙৰ সৈন্যবাহিনীৰ দল মণিপুৰলৈ ৰাওনা হয় আৰু তাত বীৰ টিকেন্দ্ৰজিৎক আটক কৰিবলৈ সক্ষম হয় ǀ ব্ৰিটিছ শাসনৰ বিৰোধিতা, বিষয়াক হত্যা কৰাৰ অপৰাধত টিকেন্দ্ৰজিৎক ফাঁচী দিয়া হয় আৰু ৰজা কুলচন্দ্ৰক নিৰ্বাসন দণ্ড দিয়া হয় ǀ\nছ) এই ঘটনাৰ পিছত ইংৰাজে নাবালক কোঁৱৰ চূড়চন্দ্ৰক ৰজা হিচাপে ঘোষণা কৰে আৰু ইংৰাজ চৰকাৰৰ প্ৰতিনিধি এজনে ৰজা হৈ মণিপুৰৰ প্ৰশাসনিক কামকাজ পৰিচালনা কৰিবলৈ লয় ǀ\n১) অসমত ইংৰাজে প্ৰৰ্ৱতন কৰা ৰাজহ ব্যৱস্থা: উনবিংশ শতিকাৰ ত্ৰিছ আৰু চল্লিছ দশকত ভাৰতবৰ্ষত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী এক শক্তিশালী শাসকৰ ৰূপত প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল ǀ বিভিন্ন কায়দাৰে প্ৰশাসন যন্ত্ৰ নিজৰ হাতলৈ অনাৰ পিছত এক নতুন ৰাজহ ব্যৱস্হাৰে অৰ্থনীতি নজৰ দখললৈ আনিবলৈ সক্ষম হৈছিল ǀ নতুন ৰাজহ ব্যৱস্হাত চৰকাৰখনে কেৱল কৰকাটল সংগ্ৰহ কৰাতহে গুৰুত্ব দিছিল ǀ দৰিদ্ৰ প্ৰজাৰ দুঃখ দুৰ্দশা মোছন কৰিবলৈ কোনো পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা নাছিল ǀ মুদ্ৰা বা টকাৰ মাধ্যমত কৰ কাটল সংগ্ৰহৰ ব্যৱস্হাই অসমীয়া প্ৰজাৰ অৱস্হা অধিক শোচনীয় কৰি তুলিছিল ǀ মুদ্ৰা অৰ্থনীতিয়ে অসমত সুদখোৰ মহাজন শ্ৰেণীৰ সৃষ্টি কৰিছিল আৰু প্ৰজাই এই মহাজনসকলৰ পৰা টকা ধাৰলৈ লৈ ব্ৰিটিছক ৰাজহ দিছিল ǀ ব্ৰিটিছৰ ৰাজহ ব্যৱস্হাই জনসাধাৰণৰ মনত তীব্ৰ অসন্তুষ্টিৰ সৃষ্টি কৰিছিল ǀ\n২) মণিৰাম দেৱান: মণিৰাম বৰভাণ্ডাৰ বৰুৱা অসমৰ পুৰণি অভিজাত বংশৰ লোক আছিল ǀ তেখেতে মানসকলৰ দ্বাৰা হোৱা অসম আক্ৰমণত অসমীয়া জনগণে সন্মুখীন হোৱা দুৰ্গতিৰ লগতে ১৮২৬ চনত কেনেকৈ অসমখন ব্ৰিটিছৰ অধীনলৈ গৈছিল তাৰ সাক্ষী আছিল ǀ প্ৰথম অৱস্হাত তেওঁ ব্ৰিটিছ শাসনৰ বিৰোধী নাছিল ǀ ব্ৰিটিছৰ অধীনতে তেওঁ চিৰস্তদাৰ আৰু পিছলৈ দেৱান হিচাপে নিযুক্তি পাইছিল ǀ কিন্তু পৰবৰ্তি সময়ত ব্ৰিটিছ মালিকাধীন অসম টি কোম্পানী ত যোগদান কৰে কিন্তু চৰকাৰৰ পৰা বিভিন্ন দিশত পাবলগীয়া সা সুবিধা কিছুমান নোপোৱাত তেওঁ চৰকাৰৰ ওপৰত খৰ্গহস্ত হৈ পৰে ǀ অৱশেষত তেওঁ সিদ্ধান্ত ললে যে ব্ৰিটিছ শাসনৰ অধীনত তেওঁৰ জীৱনৰ উন্নতি নহয় আৰু সেইয়া সম্ভৱ হব পাৰে কৱল আহোম ৰাজতন্ত্ৰ পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা হলেহে ǀ তাৰে পৰিপ্ৰেক্ষিতত তেওঁ অসমৰ পৰা ব্ৰিটিছ শাসন ওফৰাই আহোম ৰজা পুৰন্দৰ সিংহৰ নাতি কন্দৰ্পেশ্বৰ সিংহক সিংহাসনত প্ৰতিষ্ঠা কৰি আহোম ৰাজতন্ত্ৰ পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ সপোন দেখিছিল ǀ অভিজাত অসমীয়া শ্ৰেণীৰ দুখ দুৰ্দশাৰ সম্পৰ্কে বহুবাৰ চৰকাৰ ওচৰত অৱগত কৰাৰ পিছত বিফল হৈ তেওঁ সম্পূৰ্ণ ইংৰাজ বিৰোধী হৈ পৰে ǀ যিহেতু তেওঁ নিজৰ সীমাবদ্ধতা জানিছিল, সেয়েহে তেওঁ ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে সমুখ সমৰলৈ নগৈ ১৮৫৭ চনৰ প্ৰথম ভাগত কলিকতালৈ যায় আৰু কন্দৰ্পেশ্বৰ সিংহক ৰজা পাতিবলৈ চৰকাৰক এখন আৰ্জি পেচ কৰে ǀ কিন্তু বংগদেশৰ লেফটেনেন্টে গৱৰ্ণৰৰ সাক্ষাৎ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম নহল ǀ\nকলিকতাত থকাৰ সময়ত দেশজুৰি আৰম্ভ হোৱা চিপাহী বিদ্ৰোহৰ বিষয়ে জানিব পাৰি লগে লগে অসমতো ব্ৰিটিছ সৈন্য বাহিনীত থকা ভাৰতীয় সৈন্যৰ সহযোগত বিদ্ৰোহ কৰি ব্ৰিটিছ শাসন ওফৰোৱাৰ কথা চিন্তা কৰিলে ǀ তেওঁ কলিকতা ৰ পৰা কিছু গোপন পত্ৰ যোৰহাটত থকা কন্দৰ্পেশ্বৰ সিংহ আৰু অন্যবিশ্বাসী লোকলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল ǀপৰিকল্পনা মতে আহোম ৰজা কন্দপেশ্বৰ সিংহৰ অধীনত থকা অসমৰ চিপাহীসকলে বিদ্ৰোহ কৰিব আৰু মণিৰাম দেৱানে অস্ত্ৰ শস্ত্ৰসহ কলিকতাৰ পৰা আহি তেওঁলোকক সহায় কৰিব ǀ কিন্তু দুৰ্ভাগ্যক্ৰমে ১৮৫৭ চনৰ ছেপ্তেম্বৰ মাহত ব্ৰিটিছ বিষয়া কেপ্টেইন হলৰইডে মণিৰাম দেৱানে লিখা বহুকেইখন চিঠি ধৰা পেলাবলৈ সক্ষম হয়,যত ইংৰাজৰ বিৰুদ্ধে কৰা ষড়যন্ত্ৰৰ কথা উল্লেখ আছিল ǀ অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে, কলিকতাত আত্মগোপন কৰি থকা মণিৰাম দেৱানক ইংৰাজে বিচাৰি উলিয়াই আৰু আলিপুৰ জেইলত কেইমাহমান ৰাখি যোৰহাটলৈ পঠিয়াই ǀঅৱশেষত চৰকাৰে ১৮৫৮ চনৰ ২৬ ফ্ৰেব্ৰুৱাৰীত পিয়লি বৰুৱাৰ সৈতে তেওঁক ফাঁচী দিয়ে ǀ\n৩) ফুলগুৰি ধেৱা: ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহৰ পিছত ব্ৰিটিছ চৰকাৰে ধনৰ ভঁৰাল টনকিয়াল কৰাৰ প্ৰয়োজনত অসমত ফৎপাদিত প্ৰয়বিলাক সামগ্ৰীৰ ওপৰত আয়কৰ বহুৱাইছিল ǀ অসমৰ চৌদিশে ইংৰাজ চৰকাৰৰ শাসন আৰু শোষণৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ আৰম্ভ হৈছিল ǀৰাইজৰ আক্ৰোশ বাঢ়িল- বিশেষকৈ আফু খেতি নিষিদ্ধ কৰা,চাপৰি মাটিত খাজনা বৃদ্ধি কৰা, উৎপাদিত সামগ্ৰীৰ ওপৰত জিজিয়া কৰ আৰোপ কৰাত ǀ নগাঁও জিলাৰ ৰহা ৰাজহ চক্ৰৰ অধীনত ফুলগুৰি বৰআঁহত ৰ তলতে ১৮৬১ চনৰ ১৮ অক্টোবৰত বিভিন্ন অঞ্চলৰ পৰা অহা নেতৃত্বহীন কৃষকৰ এক বৃহৎ ৰাইজমেল অনুষ্ঠিত হৈছিল ǀসেইদিনা বিদ্ৰোহৰ বিষয়ে বুজ লবলৈ অহা ইংৰাজ বিষয়া ছিংগাৰক ক্ষোভিত ৰাইজে কোবাই কোবাই হত্যা কৰে আৰু মৃতদেহটো কলঙ নদীৰ সুঁতিত উটুৱাই দিয়ে ǀপিছদিনা একে ঠাইতে সমবেত হৈ থকা প্ৰতিবাদী জনতাৰ ওপৰত সশস্ত্ৰ ইংৰাজ বাহিনীয়ে নিৰ্বিচাৰে গুলীচালনা কৰে ৩৯জন নিৰীহ কৃষকৰ মৃত্য হয় ǀ ৬৬জন লোকক আটক কৰি ইয়াৰে ৩২জনক কলীয়াপানীলৈ প্ৰেৰণ কৰে ǀ ইয়াৰ পিছতো ইংৰাজে ফুলগুৰি অঞ্চলৰ আন ১৫ জন লোকক নিশংসভাৱে হত্যা কৰেǀ\n৪) লচিমাৰ কৃষক বিদ্ৰোহ: ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ দমনমূলক নীতিৰ লগতে অত্যাধিক কৰ সংগ্ৰহৰ পৰিণতিত প্ৰতিবাদ স্বৰূপে অসমৰৰ ঠায়ে ঠায়ে ৰাইজমেল অনুষ্ঠিত হৈছিল ǀ বজালীৰ বিভিন্ন অঞ্চলতো অনুষ্ঠিত এনে ৰাইজমেলে কৃষকসকলক সচেতন কৰি তুলিছিল । ১৮৯৪ চনৰ ২১ জানুৱাৰী দিনা বজালী অঞ্চলৰ সৰুক্ষেত্ৰী মৌজাৰ মৌজাদাৰ দাসোৰাম চৌধুৰী আৰু মণ্ডল হলিৰাম মিশ্ৰই খাজনা সংগ্ৰহৰ বাবে যাঁওতে ৰাইজে দুয়োকে বৰ বেয়াকৈ প্ৰহাৰ কৰে ǀ উক্ত ঘটনাত মৌজাদাৰৰ মৃত্যু হয় ǀ বৰপেটাৰ মহকুমাধিপতিৰ নেতৃত্বত যোৱা এটা দলে ঘটনাৰ লগত জড়িত থকা ৭৫ জন লোকক আটক কৰি অস্হায়ী শিৱিৰলৈ লৈ আনে ǀপ্ৰায় ৩০০০ লোকৰ এটা দলে শিৱিৰ জ্বলাই দিয়াৰ ভাবুকি দিয়াত বন্দীসকলক মুকলাই দিয়া হয় ǀপিছদিনা উপায়ুক্ত মেকে চাহাবে সৈন্য সামন্ত লৈ পুনৰ ৫৯ জন বিদ্ৰোহী কৃষকক আটক কৰি আনি জেলত ভৰাই থয় ǀ২৫ তাৰিখৰ দিনা বন্দীসকলক মুকলাই দিয়াৰ দাবীত ৬০০০ ৰাইজৰ স্বাক্ষৰসম্বলিত এখন পত্ৰ উপায়ুক্তৰ হাতত অৰ্পণ কৰা হয় ǀ উপায়ুক্ত সৈমান নহল আৰু শক্তিৰে ৰাইজক খেদি পঠিয়াই ǀপুলিছে আটক কৰা মানুহখিনিৰ ওপৰত অমানুষিক অত্যাচাৰ চলিল ǀৰাইজক সতৰ্ক কৰিবলৈ আটক কৰা মানুহখিনিৰ ডিঙিত যুঁৱলি বান্ধি তেঁওলোকৰ হতুৱাই হাল টনোৱা হয় ǀ ১৬ জনক সশ্ৰম কাৰাদণ্ড বিহা হয় ǀ পিছলৈ কলিকতা হাইকৰ্টৰ নিৰ্দেশত অপৰাধীসকলৰ কিছু শাস্তি লাঘৱ হয় ǀ\n৫) পথৰুঘাটৰ ৰণ: কামৰূপৰ দৰে দৰং জিলাতো ১৮৯৪ চনৰ জানুৱাৰীৰ পৰাই বৰ্ধিত খাজনাৰ বিৰুদ্ধে ৰাইজমেল আদি অনুষ্ঠিত কৰি জনতাই প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰি আছিল ǀ তেনে এক প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচী মতে মঙ্গলদৈ মহকুমাৰ কলাইগাওঁ, মঙ্গলদৈ,ছিপাঝাৰ আৰু পথৰুঘাট তহচিলৰ কৃষকসকল মিলিত হৈছিল ǀ নিজ নিজ অঞ্চলত ৰাইজমেল অনুষ্ঠিত কৰাৰ পিছত পথৰুঘাটত জানুৱাৰী মাহৰ ২৬ তাৰিখৰ পৰা ২৮ তাৰিখলৈকে এখন তিনিদিনীয়া এক বৃহৎ ৰাইজমেল আয়োজন কৰিলে ǀ ৰাইজমেলৰ খৱৰ পাই মহকুমাধিপতি য়ে জিলাধিপতি জে ডি এণ্ডৰাছনক সেই সম্পৰ্কে অৱগত কৰিলে ǀ কৃষকৰ সমাবেশ বন্ধ কৰিবলৈ জিলাধিপতি য়ে পুলিচ অধীক্ষক জে আৰ ৱেৰিংটনৰ সৈতে পুলিচ আৰু সামৰিক বাহিনী লৈ পথৰুঘাটত উপস্হিত হয় ǀ\n৬) অসমত কৃষক বিদ্ৰোহৰ গুৰুত্ব: অসমত ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহৰ প্ৰভাৱ বা গুৰুত্ব এনেধৰণৰ-\nক) যদিও ১৮৫৭ চনৰ অসমত হোৱা বিদ্ৰোহ ব্ৰিটিছ চৰকাৰে কঠোৰ হাতেৰে দমন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল তথাপি, অসমৰ ইতিহাসত প্ৰথমবাৰৰ বাবে এক সৰ্বভাৰতীয় ঐতিহাসিক ঘটনাৰ লগত অসম জড়িত হৈছিল ǀ\nখ) ১৮৬১ চনৰ পৰা অসমত আৰম্ভ হোৱা কৃষক বিদ্ৰোহসমূহ ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল বুলিব পাৰি ǀ\nঘ) ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহৰ পৰা ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ অন্যান্য সংগ্ৰামীৰ দৰে অসমীয়া সংগ্ৰামীসকলেও মইৰাম দেৱান তথা সহযোগীসকলৰ কৰ্মৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল ǀ\n৭) টিকেন্দ্ৰজিৎ: ১৮৯০ চনত সিংহাসন লাভৰ বাবে মণিপুৰৰ ৰাজ পৰিয়ালত এক গৃহ কন্দলৰ সূচনা হয় ǀ তেতিয়াৰ অসমৰ চীফ কমিছনাৰে সেই কন্দলত অনাহকত হস্তক্ষেপ কৰে ǀ ১৮৯০ চনৰ ২১ চেপ্তম্বৰত যুবৰাজ কুলচন্দ্ৰই মহাৰাজ সুৰচন্দ্ৰক সিংহাচুত্য কৰি নিজে ৰজা হয় ǀ সুৰচন্দ্ৰই ইংৰাজৰ ওচৰত সহায় বিচাৰিছিল যদিও ইংৰাজে কুলচন্দ্ৰক হে ৰজা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে ǀ সেই সময়তে তলে তলে সংগ্ৰাম চলাই থকা বিদ্ৰোহৰ মূল নেতা টিকেন্দ্ৰজিৎক দেশান্তৰিত কৰিবলৈ ইংৰাজে ৰজা কুলচন্দ্ৰৰ ওপৰত হেঁচা প্ৰয়োগ কৰে ǀ কিন্তু দেশৰ স্বাধীনতাৰ বাবে সংগ্ৰাম চলোৱা টিকেন্দ্ৰজিৎক ইংৰাজৰ কথা মতে দেশান্তৰিত কৰা কুলচন্দৰ পক্ষে সম্ভৱ নহৈছিল ǀ সেয়ে অসমৰ ছীফ কমিচনাৰ জে ডব্লিউ কুইন্টন আৰু চাৰিজন বিষয়াই তেওঁক ধৰিবলৈ যোৱাত স্বাধীনতা প্ৰয়াসী মণিপুৰীসকলে আটাইকেইজনকে হত্যা কৰে ǀ এই ঘটনাৰ প্ৰতিশোধ লবলৈ এটা ডাঙৰ সৈন্যবাহিনীৰ দল মণিপুৰলৈ ৰাওনা হয় আৰু তাত বীৰ টিকেন্দ্ৰজিৎক আটক কৰিবলৈ সক্ষম হয় ǀ ব্ৰিটিছ শাসনৰ বিৰোধিতা, বিষয়াক হত্যা কৰাৰ অপৰাধত টিকেন্দ্ৰজিৎক ফাঁচী দিয়া হয় আৰু ৰজা কুলচন্দ্ৰক নিৰ্বাসন দণ্ড দিয়া হয় ǀ\nশেষ বাক্য: আজি আমি আপোনালোকৰ বাবে Class10 Social Science History Chapter3Question Answer আলোচনা কৰিলোঁ, আশা কৰো আপোনালোকে এই অধ্যায়ৰ প্ৰশ্ন উত্তৰসমূহ বুজি পাইছে। যদি Class10 Social Science History Chapter3Question Answer সমন্ধে কিবা অসুবিধা থাকে তেন্তে Comment Section ত জনাব পাৰে। আমি আপোনাৰ যিকোনো সমস্যাৰ সমাধান দিবলৈ প্ৰয়াস কৰিম।


ৰাজমাও পুখুৰীৰ ঐতিহ্য ৰক্ষাৰ যুদ্ধ- কল্যাণ নাথ – ফটাঢোল\nৰাজমাও পুখুৰীৰ ঐতিহ্য ৰক্ষাৰ যুদ্ধ- কল্যাণ নাথ\nৰাতি ভাতকেইটা খায়েই আৰম্ভ হৈছিল বৈঠকখন। বৈঠকৰ উদ্দেশ্য বাখ্যা কৰাৰ লগে লগেই সকলো উত্তেজিত হৈ উঠিল। ইমান সাহস এই বহিৰাগত কুলঙ্গাৰবোৰৰ, আমাৰ ঐতিহাসিক সম্পদৰ প্ৰতি ইহঁতৰ কোনো সন্মান-শ্ৰদ্ধা নাই, ইয়াৰ উচিত শাস্তি দিব লাগিব ইহঁতক। চৰকাৰে এইবোৰ নেদেখিলে কি হ’ল আমি আছোঁ আমাৰ ঐতিহাসিক সম্পদৰ ঐতিহ্য ৰক্ষাৰ বাবে।\nঘটনাৰ পটভূমি যোৰহাট চৰকাৰী বালক বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰাবাস আৰু জাতিৰ ঐতিহ্য ৰক্ষা কৰাৰ বাবে চলা এই বৈঠক অনুষ্ঠিত হৈছে ছাত্ৰাবাসৰ কমন ৰুমত ১৯৯০ নে ৯১ চনৰ কোনোবা এক শীতৰ নিশা। ঐতিহ্য ৰক্ষাৰ বাবে সাজু হোৱা বীৰসকল হৈছে পঞ্চম শ্ৰেণীৰ পৰা দ্বাদশ শ্ৰেণীলৈকে অধ্যয়ন কৰা ছাত্ৰাবাসৰ আবাসী ছাত্ৰসকল আৰু এই অধম তেতিয়া দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ আবাসী। প্ৰায় ৭০ শতাংশ আবাসী অৱশ্যে একাদশ আৰু দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ, বাকীসকল পঞ্চমমানৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ।\nযোৰহাটৰ সৈতে পৰিচিত সকলোৱে জানে যে যোৰহাট চৰকাৰী বালক বিদ্যালয় এশ বছৰ অতিক্ৰম কৰা যোৰহাটৰ আটাইতকৈ পুৰণি শিক্ষানুষ্ঠান আৰু এই বিদ্যালয়খন চহৰৰ একেবাৰে সোঁমাজত বহু চৰকাৰী আৰু অন্যান্য প্রতিষ্ঠান থকা এক সম্ভ্ৰান্ত অঞ্চলৰ এক বৃহৎ চৌহদত অৱস্থিত। বিদ্যালয়খনৰ চৌহদ সম্পূৰ্ণৰূপে বৰ্গাকৃতিৰ আৰু তিনিফালে চহৰৰ পথ। এটা পথ যদি বিদ্যালয়ৰ সন্মুখৰ পথ বুলি ধৰি লোৱা যায় তেনেহ’লে বিদ্যালয়ৰ মূল চৌহদ এই পথৰ সমান্তৰালভাৱে আছে আৰু বাকী দুটা পথৰ সমান্তৰালভাৱে বিদ্যালয়ৰ আন চৌহদ আছে। এই তিনিটা পথৰ সমান্তৰালকৈ থকা চৌহদবিলাকৰ মাজত আছে বিদ্যালয়ৰ বৃহৎ খেলপথাৰখন আৰু তিনিওটা পথৰ পৰাই বিদ্যালয় আৰু সোঁমাজত থকা খেলপথাৰখনলৈ প্ৰৱেশ কৰিব পাৰি। মূল বিদ্যালয় চৌহদৰ সমান্তৰালকৈ খেলপথাৰ খন পাৰ হৈ পিছফালে আছে বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰাবাস মানে আমাৰ আজিৰ কাহিনীৰ কেন্দ্ৰভূমি। অৰ্থাৎ যদিহে বিদ্যালয়ৰ মূল চৌহদ সন্মুখ ভাগ বুলি ধৰা হয়, ছাত্ৰাবাস খেলপথাৰখন অতিক্রম কৰি চৌহদৰ পিছফালৰ অংশটোত অৱস্থিত। ছাত্ৰাবাসৰ পিছফালটো আকৌ খেলপথাৰখন আৰু বিদ্যালয়ৰ মূল চৌহদৰ ফালে মুখ কৰি আছে আৰু সন্মুখটো মানে ছাত্ৰাবাসৰ বাৰাণ্ডা বিদ্যালয়ৰ চৌহদৰ চতুৰ্থ সীমাৰ ফালে মুখ কৰি আছে।\nএই চতুৰ্থ সীমা মানে বিদ্যালয় চৌহদৰ পিছফালৰ সীমাত আৰু ছাত্ৰাবাসৰ সন্মুখফালে কোনোধৰণৰ বাউণ্ডেৰী ৱাল নাছিল, আছিল যোৰহাট চহৰৰ এক ঐতিহাসিক স্মাৰক আহোম ৰজাৰ দিনৰ ৰাজমাও পুখুৰী। আমাৰ বিখ্যাত ঐতিহ্য ৰক্ষাৰ যুদ্ধখন হৈছিল এই ৰাজমাও পুখুৰীৰ ঐতিহ্য ৰক্ষাৰ বাবেই। আমাৰ ছাত্ৰাবাসৰ বাৰাণ্ডাৰ সন্মুখৰ অংশ এখন সৰু চোতাল আৰু তাৰ পিছতেই প্রায় তিনিশ মিটাৰমান দূৰত্বত ৰাজমাও পুখুৰীৰ ডাঙৰ ওখ পাৰটো দেখা পোৱা যায়। ছাত্ৰাবাসৰ চোতালৰ পৰা ৰাজমাও পুখুৰীৰ পাৰলৈকে এই তিনিশ মিটাৰৰ অংশটো আছিল সৰু সৰু হাবি ফুটুকানী আদিৰে ভৰা আৰু পুখুৰীৰ এই অংশটোৰ পাৰটো সেই দিনবোৰত কোনেও অহা যোৱা নকৰিছিল। অৱশ্যে পুখুৰীৰ বিপৰীত ফালৰ এটা নে দুটা পাৰ তুলনামূলকভাৱে কিছু উন্নত আছিল আৰু মানুহৰ অহা যোৱা চলিছিল।\nঐতিহ্য ৰক্ষাৰ সংগ্ৰামখনৰ আৰম্ভণি হৈছিল এদিন হঠাতে ৰাতিপুৱা। ছাত্ৰাবাসত কাৰো সোনকালে টোপনিৰ পৰা উঠাৰ অভ্যাস নাই, কিন্তু সেইদিনা কিবা এটা কাৰণত আবাসৰ কেইজনমান বীৰ যোদ্ধা বৰ সোনকালে মানে ভালকৈ পোহৰ নহওঁতেই বিছনাৰ পৰা উঠিল কিবা মাৰাথন দৌৰৰ অনুশীলন কৰিবলৈ। মুখ হাত ধুই বাৰাণ্ডাত বহি আড্ডা আৰম্ভ কৰোঁতেই তেওঁলোকে হঠাতে লক্ষ্য কৰিলে যে সন্মুখৰ হাবিখন পাৰ হৈ ৰাজমাও পুখুৰীৰ পাৰত দেখোন কিছুমান ক’লা ক’লা মূৰ্তি ঘূৰি ফুৰিছে। অলপ সময় লক্ষ্য কৰাৰ পিছত আমাৰ এই চাৰি পাঁচজনীয়া বীৰ যোদ্ধাই ঠিক কৰিলে যে ঘটনাটোৰ এটা চৰজমিন তদন্ত কৰাটো দৰকাৰী। ভবা মতেই কাম, ফুটুকানীৰ মাজেৰে ওখ ৰাজমাও পুখুৰীৰ পাৰলৈ যাত্ৰা আৰম্ভ হ’ল। পুখুৰীৰ পাৰত উপস্থিত হৈ সকলো হতবাক, এয়া কি, হাতে হাতে লোটা ঘটি লৈ পুখুৰীৰ পাৰত জোপোহা হাবিৰ আঁৰত ৰাতিপুৱাৰ কাম ফেৰা কৰাত ব্যস্ত বহু ৰাইজ। পোছাক পাতি আৰু আপাদমস্তক লক্ষ্য কৰি কাৰোৰে বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল যে এইসকল ঠেলাচালক ৰিক্সাচালক জাতীয় লোক বহিৰাগত বিহাৰীৰ দল। এনে স্পৰ্ধা ইহঁতৰ, ঐতিহাসিক ৰাজমাও পুখুৰীৰ পাৰত এনে দুষ্কাৰ্য্য। কিবা এটা কৰিব লাগিব বুলি সকলোৱে ছাত্ৰাবাসলৈ ওভতিল আৰু এনেকৈয়ে আৰম্ভ হৈছিল ৰাতিৰ সেই বিখ্যাত ঐতিহ্য ৰক্ষাৰ মেলখন। সেই দিনবোৰ আকৌ আছিল আলফাৰ আৰম্ভণিৰ দিন আৰু সেই দিনবোৰত জাতীয়তাবাদৰ প্ৰবল সোঁতত সকলো ছাত্ৰই আছিল এজন এজন জাতীয় বীৰ। গতিকে সকলোৱে একমত হ’ল যে চকুৰ আগতে এনে জাতিধ্বংসী কাম চলি থাকিবলৈ কেতিয়াও দিব নোৱাৰি। কথামতেই কাম, ৰাতিৰ মেলত ঠিক কৰা হ’ল যে প্ৰত্যেক ৰাতিপুৱা পাঁ‌চ বজাত অস্ত্ৰ শস্ত্ৰ লৈ আবাসীসকল আক্ৰমণৰ কাৰণে ছাত্ৰাবাসৰ বাৰাণ্ডাত সাজু হ’ব আৰু শত্ৰুৰ সংখ্যা বাঢ়ি যোৱা যেন দেখিলেই অতি গোপনে কোনো শব্দ নকৰাকৈ হঠাৎ আক্ৰমণ চলোৱা হ’ব।\nঅভিযানৰ প্ৰথম ৰাতিপুৱা আবাসীসকলে হাতে হাতে লাঠী, হকি ষ্টিক আদি লৈ পাঁ‌চটামান বজাত ছাত্ৰাবাসৰ বাৰাণ্ডাত সমবেত হ’ল একেবাৰে যুদ্ধলৈ যাবলৈ সাজু হোৱা সৈনিকৰ দৰে। উত্তেজনাত ৰাইজে সেই শীতকালৰ ৰাতিপুৱাৰ প্ৰচণ্ড ঠাণ্ডাও পাহৰি গৈছে। হাইস্কুলৰ পোৱালিকেইটাতো সকলোতকৈ আগতেই থিয় হৈ আছে যাতে আদেশ পালেই প্ৰথম আক্রমণটো কৰিব। সকলো মিলি আমাৰ প্রায় বিশৰ পৰা পঁ‌চিছজনীয়া এটা সৈন্যৰ দল। লাহে লাহে ৰাজমাও পুখুৰীৰ পাৰত প্রায় দহটাতকৈ অধিক মানুহৰ মূৰ দেখা পোৱা গ’ল। সেনাপতিয়ে আক্ৰমণৰ আদেশ দিয়াৰ লগে লগেই পাঁচ মিনিটৰ ভিতৰতে আমি সকলো পুখুৰীৰ পাৰত হাজিৰ হ’লোগৈ। ইয়াৰ পিছৰখিনি ভাষাৰে বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰি। পৰম তৃপ্তিৰে ৰাতিপুৱাৰ কাম ফেৰা কৰি থকা শত্ৰুপক্ষই আমাৰ এনে আকস্মিক আক্ৰমণত হতভম্ব হৈ পৰিল। কেইজনমানৰ কামফেৰা আধা হওঁতেই আমাৰ আক্ৰমণত উঠি পলাব লগা হ’ল, কেইজনমানে আকৌ জোৰ দি থকা অৱস্থাতেই আমাৰ সৈন্যৰ আক্ৰমণৰ বলি হৈ উঠি ভিৰাই দৌৰিব লগা হ’ল। এফালৰ পৰা সকলো শত্ৰুকে কোবোৱা হ’ল, অসমীয়া জাতীয় ভাষা চহকী কৰা গালিবোৰটো আছেই। দুজনমানক বন্দী বনাব পৰা গ’ল আৰু আঁঠু কঢ়াই উঠ বহ কৰাই দুনাই এই কাম কৰিবলৈ নাহো বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়াৰ পিছতহে যাবলৈ দিয়া হ’ল। আমাৰ লগৰ ফুকনে আকৌ এই বন্দী বহিৰাগতকেইজনক আহোম ৰাজত্বৰ ঐতিহাসিক গুৰুত্ব বুজাই এটা ভাষনো দিলে। যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ অঞ্চলটো চাব লগা হৈছিল, চাৰিওফালে শত্ৰুৰ হাথিয়াৰ মানে লোটা ঘটি সিঁচৰতি হৈ পৰি ৰৈছিল। আধাঘণ্টামান অভিযান চলাই এখন ডাঙৰ যুদ্ধত জয়ী হৈ আমি সকলো সেইদিনাৰ অভিযান সামৰি ছাত্ৰাবাসলৈ ওভতিলোঁ।\nইয়াৰ পিছত প্ৰায় তিনিদিনমান একে ধৰণেই অভিযান চলিল, নক’লেও হ’ব যে প্ৰত্যেক দিনাই আমাৰ অভিযান তীব্ৰৰ পৰা তীব্ৰতৰ হৈছিল। প্ৰথম দিনা খেদা খেদি গালি গালাজহে হৈছিল, পিছৰ কেইদিনতটো আমাৰ বীৰ যোদ্ধাসকলে মাৰপিটো আৰম্ভ কৰি দিলে। উভতি আহি যুদ্ধ ক্ষেত্ৰত হোৱা ৰসাল অভিজ্ঞতাৰ প্ৰাণ খোলা হাঁহিৰে ৰাতিৰ আড্ডা আলোচনা ৰসাল হৈ উঠিছিল। সেইবোৰ শুনি শীতকালৰ কম্বলৰ উম এৰিব নোৱাৰাকেইটামান এলেহুৱাও সৈন্যবাহিনীত যোগদান কৰিছিল।\nপ্ৰায় চাৰিদিনমান একেৰাহে অভিযান চলাৰ পিছত শত্ৰুৰ সংখ্যা একেবাৰে কমি গ’ল আৰু লাহে লাহে আমাৰ সৈন্যবাহিনী খালী হাতেৰে ঘূৰি আহিব লগা অৱস্থা হ’লগৈ। আমাৰ আক্ৰমণৰ কাহিনী চাগে অঞ্চলটোৰ শত্ৰুসকলৰ মাজত প্ৰচাৰ হৈ গ’ল। আমি সকলোৱে নিজেই বাঃ বাঃ ল’লোঁ যে কেনেকৈ আমি এক ঐতিহাসিক সম্পদৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ দিবলৈ সামৰ্থ হ’লোঁ আৰু সাময়িকভাৱে অভিযান স্থগিত কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লোৱা হ’ল। অভিযান স্থগিত ৰখাৰ পিছত আমিবোৰে আকৌ ৰাতিপুৱা সাত বা আঠটা বজালৈকে শুই পৰম তৃপ্তিৰে শীতৰ ৰাতিপুৱা উপভোগ কৰাত লাগিলোঁ।\nঐতিহ্য ৰক্ষাৰ অভিযানৰ কথা সকলোৱে প্ৰায় পাহৰিয়েই গৈছিলোঁ, এনেতে এদিন ৰাতিপুৱা হঠাতে সপ্তম শ্ৰেণীত পঢ়া আমাৰ পোৱালি আবাসী এটাই চিঞৰ বাখৰ কৰি সকলোকে শোৱাৰ পাটীৰ পৰা উঠাই বাৰাণ্ডাৰ পৰা দেখুৱালে যে শত্ৰুৰ আক্রমণ আকৌ আৰম্ভ হৈছে আমাৰ ঐতিহাসিক ৰাজমাও পুখুৰীৰ পাৰত। আমাক আৰু কিহে পাই, আকৌ যুদ্ধ ঘোষণা কৰা হ’ল আৰু ঠিক কৰা হ’ল যে পিছদিনা ৰাতিপুৱা বৃহৎ সৈন্য দল লৈ আক্ৰমণ কৰা হ’ব।\nকথামতেই কাম, পিছদিনা ৰাতিপুৱা পাঁ‌চটামান বজাত উঠি আমি সকলো যুদ্ধৰ বাবে সাজু হ’লোঁ। আগৰ দৰেই শত্ৰুৰ সংখ্যা বৃদ্ধি হোৱালৈ অপেক্ষা কৰিলোঁ, কিন্তু আধাঘণ্টামান ৰোৱাৰ পিছতো মাত্ৰ তিনিজন মানহে শত্ৰু দেখা গ’ল। ৰৈ থকা নিৰৰ্থক বুলি ভাবি অভিযান আৰম্ভ কৰা হ’ল। যিহেতু শত্ৰুৰ সংখ্যা মাত্ৰ তিনিজনমানহে আছিল, আমি প্ৰায় পোন্ধৰজনীয়া দলটোৱে তৎক্ষণাত সকলোকে বন্দী বনালোঁ। সেইকেইজনক আঁঠু কঢ়াই গালি দি থাকোতেই হঠাৎ আমাৰ এজনৰ চকু পৰিল যে পুখুৰীৰ পাৰৰ পৰা অলপ দূৰত অলপ বেছি ডাঙৰ জোপোহা এটাৰ আঁৰত দেখোন এজনে এতিয়াও বহি কামফেৰা কৰি আছে। ইমান চিঞৰ বাখৰ গালি গালাজৰ মাজতো ই বেটাই কিয় বহি আছে বুলি আমি সকলোৱে তালৈ চোঁ‌চা ল’লোঁ। আমাৰ আকৌ দুৱৰাই বহি থকা অৱস্থাতে তাৰ টিকাত এটা মাৰ সোধায়েই দিলে। মাৰ খায়েই শত্ৰুৱে চিঞৰি উঠিল বোলে কোন তহঁত, কিহে পাইছে ইমান চিঞৰ বাখৰ কৰিবলৈ। হঠাৎ অসমীয়াত ওলোটাই আমাক উভতি ধৰাত আমিও সকলোৱে থতমত খাই ৰৈ গ’লোঁ। কাৰণ ইমান দিনে আমাৰ যুদ্ধখন আছিল একপক্ষীয়, আমাক উভতি ধৰাৰ সাহস সেই বিহাৰী ঠেলা বা ৰিক্সাচালক জাতীয় মানুহবোৰৰ নাছিল। কিন্তু আজি আকৌ এইটো কেনেধৰণৰ শত্ৰু ওলাল, তাতে আকৌ অসমীয়া কৈছে, ভালকৈ মন কৰি দেখিলোঁ ই দেখোন ডিঙিত এডাল সোণৰ চেইনো পিন্ধি আছে। ঘটনাৰ আকস্মিকতাত সকলো খন্তেকৰ কাৰণে চুপ হৈ গ’লেও আমাৰ ছাত্ৰাবাসৰ নাও বুৰিলেও টিংৰ পৰা ননমা স্বভাৱৰ গগৈয়ে গুৰু গম্ভীৰ স্বৰেৰে আৰম্ভ কৰিলে বোলে আপোনাৰ এই ৰাজমাও পুখুৰীৰ পাৰত এই কামফেৰা কৰিবলৈ লাজ লগা নাই নে! মানুহজনে এইবাৰ নিজৰ কাপোৰ কানি সংযত কৰি আমাৰ সকলোৰে সন্মুখত থিয় হৈ নিজৰ পৰিচয় দিয়াৰ লগে লগে আমাৰ দলৰ কেইজনমান বীৰপুৰুষ লাহেকৈ কাটি খাই পলায়ন কৰিলেই। “ভাইটিসকল তোমালোক কোন মই নাজানো, মই যোৰহাট সদৰ থানাৰ পুলিচৰ এচ. আই, কোৱাৰ্টাৰৰ লেট্ৰিনটো বেয়া হৈছে কাৰণে আমি কেইবাজনেও এই কেইদিনমান ইয়াতেই আহিব লগা হৈছে।”\nইয়াৰ পিছৰখিনি অতি চমু, যেনেতেনে আমি সকলোৱে নিজৰ নিজৰ মুখখন কিবাকৈ লুকুৱাব পাৰি নেকি তাৰ এক বৃথা চেষ্টা কৰি মানুহজনক মোলায়েমকৈ দুই চাৰিটা কথা শুনাই তড়িৎ গতিৰে যুদ্ধ ক্ষেত্ৰৰপৰা প্ৰস্থান কৰিলোঁ। ছাত্ৰাবাসত আহিয়েই সকলো ছাত্ৰক মাতি আনি চমুকৈ ঘটনাৰ বিৱৰণী দি কোৱা হ’ল যে কোনেও যেন কোনো কাৰণতে কেইদিনমানলৈ বিদ্যালয়ৰ চৌহদৰ বাহিৰ নহয়। টিকাত মাৰ লগোৱা দুৱৰাক লগে লগে ঘৰলৈ পঠিয়াই দিয়া হ’ল আৰু আমি খবৰ নিদিয়া পৰ্যন্ত যোৰহাট চহৰত ভৰি নিদিবলৈ সতৰ্ক কৰি দিয়া হ’ল। সকলোকে কোৱা হ’ল যে পুলিচ যদি কেনেবাকৈ ছাত্ৰাবাসলৈ আহে সকলোৱে যেন আমাৰ ঐতিহ্য ৰক্ষাৰ যুদ্ধৰ কথা নজনাৰ ভাও ধৰে। অৱশ্যে সকলোৰে বিশ্বাস আছিল যে পুলিচ ঘপককৈ ছাত্ৰাবাসত সোমাবলৈ নাহে, ভয় হৈছিল ছাত্ৰাবাসৰ বাহিৰত পালেহে বজাই দিয়ে বুলি।\nএই ঐতিহাসিক যুদ্ধখনৰ আকস্মিক সমাপ্তিৰ বহু দিন পিছলৈকে আমি ৰাস্তালৈ ওলালেই সাৱধানে থাকোঁ, ক’ৰবাৰ দূৰত পুলিচ দেখিলেই কাষৰ কোনোবা দোকানলৈ সোমাই যাওঁ বা পান তামোলৰ দোকানৰ চুকত গৈ থিয় হওঁ।\nঅলপ সংযোজন: যোৰহাটবাসী ৰাইজে মন কৰিব যে আমাৰ সেই ৰাজমাও পুখুৰীৰ যুদ্ধ ক্ষেত্ৰখন পৰৱৰ্ত্তী সময়ত এখন ক্ৰিকেট অনুশীলন ক্ষেত্ৰলৈ পৰিৱৰ্তন কৰা হ’ল। মাননীয় শইকীয়া ডাঙৰীয়া মুখ্যমন্ত্রী হোৱাৰ পিছত আহোম ৰাজত্বৰ বিভিন্ন ঐতিহ্যৰ লগতে ৰাজমাও পুখুৰীৰো সৌন্দৰ্য্যবৰ্ধনৰ কাম কৰা হৈছিল। বহুদিন যোৰহাটলৈ যোৱা নাই কাৰণে এতিয়া এই পুখুৰী কেনে অৱস্থাত আছে নাজানো। আজিও মনত পৰে আমি একাদশ দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ সেই পেন্দুকনাকেইটাই কিদৰে যোৰহাটৰ ঐতিহ্য ৰক্ষা কৰাৰ যুদ্ধত অৱতীৰ্ণ হৈছিলোঁ।\n« কৌতুক – বন্দিতা জৈন\nঅনুসন্ধান, আত্ম-অনুসন্ধান ইত্যাদিবোৰ-সঞ্জীৱ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য। »\nএইটো ইতিহাস জনা নাছিলোঁ, জানি ভাল লাগিল। এতিয়া ৰাজমাও পুখুৰীৰ চাৰিওকাষে পকী ৱাল হ’ল। সৌন্দৰ্য বৰ্দ্ধনতো গুৰুত্ব দিয়া হৈছে।\nআপোনালোকৰ ছাত্ৰাবাসটো চকুৰ চিনাকী আছিল, কাৰণ কাষৰ স্কুলখনতে আমি পঢ়িছিলোঁ।\nধন্যবাদ, কাষৰ বাল্যভবন স্কুলখন মনত আছে । আমি হোষ্টেল এৰা বছৰেই আমাৰ যোৰহাট চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ\nশতবাৰ্ষিকী হৈছিল আৰু খুব সম্ভৱ তেতিয়াই ৱালকে আদি কৰি বহুত উন্নয়নমূলক কাম হৈছিল ।\nবঢ়িয়া লাগিল কল্যাণ\nBecome nostalgic and emotional. Still I remember those days and your whistle ( Huhuri) at midnight 😊\nবৰ বঢ়িয়া লিখিছে দাদা৷ নেৰিব৷