আইফেল টাৱাৰৰ শিখৰত ’মিছটেকেন আইডেনটিটি’ - ৰাণা গগৈ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nবিশ্ববিখ্যাত কীৰ্তিস্তমভ ’আইফেল টাৱাৰ’ৰ (Eiffel Tower) বিষয়ে ক’বলৈ ওলাইছো৷ ফ্ৰান্সৰ ৰাজধানী পেৰিছ মহানগৰীৰ মাজমজিয়াত অৱস্থিত, বিশ্ববিশ্ৰুত এই আইফেল টাৱাৰৰ দৰ্শনাৰ্থে, কিছু বছৰৰ আগতে এদিন উপস্থিত হৈছিলোঁ৷ উপস্থিত হৈ এই টাৱাৰৰ শিখৰ আৰোহণ কৰিছিলো৷ লগতে এই কথাও উল্লেখ কৰি থওঁ যে ধৰাতলৰ পৰা প্ৰায় আঢ়ৈশ মিটাৰমান উচ্চতাত, আইফেল টাৱাৰৰ ওপৰত মই এক ঘটনাৰ সন্মুখীন হওঁ৷ ঘটনাটো তেনেই সৰু যদিও পঢ়ুৱৈসকলে পঢ়ি আমোদ পাব বুলি এই আমোদজনক ঘটনাটোও এই লেখাত সামৰিম বুলি মন মেলিছোঁ৷\nজাৰ্মানীৰ সৰু যদিও পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্ন আৰু আটোম-টোকাৰিকৈ ৰখা এখন চহৰ হ’ল হাইডেলবাৰ্গ (Heidelberg)৷ মই কৰ্মৰত ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানটোৰ বৰ দৰকাৰী আৰু দীঘলীয়া ’প্ৰজেক্ট’ এটা চলি থকা হেতু এই চহৰলৈ মই সঘনাই যাবলগীয়া হৈছিল৷ তেনে এক যাত্ৰাত এবাৰ একেৰাহে তিনিদিনৰ বাবে অফিচ ছুটী পাইছিলোঁ৷ এনে এটা সোণালী সুযোগ নেহেৰুৱাই অফিচ ছুটীৰ পাছত শুক্ৰবাৰে নিশাই পেৰিছ মহানগৰী ভ্ৰমণ কৰাৰ মানসৰে, হাইডেলবাৰ্গৰ পৰা পেৰিছলৈ বুলি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ৰে’লত উঠিলোঁ৷\nইউৰোপৰ দেশবোৰৰ মাজত চলাচল কৰা আন্তৰ্জাতিক ৰে’লবোৰৰ বিষয়ে মই আগেও লিখিছিলোঁ৷ তথাপি ন পঢ়ুৱৈসকলৰ উদ্দেশ্যে এই বিষয়ে থোৰতে দুই-এষাৰ কথা কওঁ বাৰু৷ ইউৰোপৰ ৰে’ল সম্বন্ধীয় বিষয়বোৰ আমাৰ দেশৰ তুলনাত সম্পূৰ্ণ সুকীয়া৷ মই যিমানখিনি জানো আৰু বুজোঁ, পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্ন, দেখাত শুৱনি, প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰে উন্নত এনে বিলাসী ৰে’লবোৰ একো একোটা ‘মাল্টি বিলিয়ন ইউৰো’ৰ ব্যক্তিগত ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানৰ দ্বাৰা পৰিচালিত৷ সাধাৰণতে আমাৰ মনোভাব এনে যে ৰে’ল মানেই এখন দেশৰ চৰকাৰেহে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰে, আনে নোৱাৰে৷ এনে মনোভাবৰ কাৰণ হ’ল — ভাৰতীয় ৰে’লৰ এটা সুকীয়া ৰে’ল মন্ত্ৰালয় আছে৷ কেতিয়াবা ক’ৰবাত কেনেবাকৈ ৰে’ল বাগৰিলে, ৰে’ল মন্ত্ৰীয়ে কৈফিয়ৎ দিয়ে৷ আগৰ দিনত মন্ত্ৰীপদৰ পৰা পদত্যাগো কৰিছিল৷ সৌ সিদিনালৈকে ৰে’ল মন্ত্ৰীয়ে পৃথককৈ ৰে’লৰ বাজেট ঘোষণা কৰিছিল৷ এনে সমস্ত বিষয়বোৰে আমাৰ মন আৰু মগজুত এনে এটা ভাবমূৰ্তি গঢ়ি তুলিছে যে ৰে’ল মানেই যেনে এখন চৰকাৰৰ অধীনৰহে কথা৷ যিহেতু যুগ যুগ ধৰি আমি এনেদৰেই দেখি আহিছোঁ, এনেবোৰ কথাৰে ডাঙৰ-দীঘল হৈছোঁ, সেয়ে আমাৰ মনত তেনে এখন প্ৰতিচ্ছবি গঢ়ি উঠাটো তেনেই স্বাভাৱিক৷ পিছে ইউৰোপ মহাদেশৰ ৰে’ল যাতায়তৰ কথাবোৰ আমাৰ দেশৰ ৰে’লৰ সৈতে মিল নাখায়৷ ইউৰোপৰ এখন দেশৰ ৰে’ল নিজ দেশত চলাৰ উপৰিও ওচৰ-চুবুৰীয়া আন আন দেশলৈও যায়৷ তেনেকৈ, আন আন দেশৰ নানান ৰে’ল নিজ দেশতো চলি থাকে৷ জাৰ্মানীৰ ৰে’লবোৰ হলেণ্ডলৈ যায়, বেলজিয়ামলৈও যায়৷ অথচ একেখন জাৰ্মানীৰে ৰে’ল ষ্টেচনবোৰত ইটালীৰ ‘আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়’ ৰে’লবোৰো আহি ৰয়হি, স্পেইনৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ৰে’লবোৰো আহি ৰয়হি৷ পিছে ই কেনেকৈ সম্ভৱ? ৰে’লেৰে এখন দেশৰ পৰা আন এখন দেশলৈ যাওঁতে যাত্ৰীসকলৰ পাছপোৰ্ট, ভিছা আদিৰ পয়মাল নহয়নে বাৰু?\nইউৰোপ মহাদেশ বুলি ক’লে, মোটামুটি প্ৰায় পঞ্চাছখনমান দেশ আছে৷ এই পঞ্চাছখনৰ, ছাব্বিছখন দেশে মিলিজুলি সমিলমিলেৰে এটা সিদ্ধান্ত ল’লে যে — এইকেইখন দেশত বসবাস কৰা লোকসকল এখন দেশৰ পৰা আন এখন দেশলৈ মুক্তভাৱে বিচৰণ কৰিব পাৰিব (free movement of people)৷ অৰ্থাৎ এখন দেশৰ পৰা আন এখন দেশলৈ যাবলৈ কোনো ধৰণৰ পাছপোৰ্ট বা ভিছাৰ প্ৰয়োজন নাই৷ এইকেইখন দেশক একেলগে “ছেংগেন ক্ষেত্ৰ“ (Schengen Area) বুলি কোৱা হয়৷ এই ছেংগেন ক্ষেত্ৰৰ, যিকোনো লোক নিজ দেশৰ পৰা গৈ ওচৰ-চুবুৰীয়া দেশত শিক্ষা গ্ৰহণ, চাকৰি, বসবাস, বেপাৰ বাণিজ্য বা বাণিজ্যত বিনিয়োগ আদি কৰিব পাৰে৷ ইয়াৰ বাবে গোটেই দেশকেইখনে মিলিজুলি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় নিয়ম-নীতিবোৰক যথেষ্ট শিথিল কৰি লৈছে৷ এনেদৰে এই ছেংগেন ক্ষেত্ৰ হৈ পৰিছে এখন একক আৰু বৃহৎ বজাৰ৷\nযিসকল লোক এই ছেংগেন ক্ষেত্ৰৰ বাসিন্দা নহয় বা বিদেশৰ হয়, যেনে আপুনি মই, তেনে লোক এই অঞ্চলত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ হ’লে, ছাবিছখন দেশৰ কোনোবা এখন দেশৰ ভিছা প্ৰাপ্তিৰ বাবে আৱেদন কৰিব লাগিব৷ উদাহৰণ স্বৰূপে, আপুনি জাৰ্মানীলৈ যাবলগীয়া হ’ল, সেয়ে আপুনি জাৰ্মানীৰ বাবে ভিছা আৱেদন কৰিলেই হ’ল৷ ভিছাৰ যাৱতীয় কামবোৰ সমাপন হোৱাৰ পাছত আপুনি যি ভিছা পাব, সেইখনেই হ’ব ‘ছেংগেন ভিছা’৷ অৰ্থাৎ সেইখন কেৱল জাৰ্মানীৰ ভিছা নহয়, বৰং সমস্ত ছাব্বিছখন দেশ ভ্ৰমণৰ উপযোগী এখন ভিছা৷ ইয়াৰ কাৰণ হ’ল জাৰ্মানী দেশখনো ছেংগেন ক্ষেত্ৰৰ সেই ছাব্বিছখন দেশৰ অন্তৰ্গত এখন দেশ৷ এসময়ত আকাশ-মাৰ্গেৰে গৈ যেতিয়া আপুনি জাৰ্মানীৰ কোনোবা এটা বিমানবন্দৰত উপস্থিত হ’ব, সেই বিমানবন্দৰত ’ইম্মিগ্ৰেচন’ (immigration) বিষয়াই আপোনাৰ ভিছা নিৰীক্ষণ কৰিব, পাছপোৰ্টত এটা মোহৰ লগাব৷ মোহৰ লগা মানেই আপুনি জাৰ্মানী দেশখনত প্ৰৱেশ কৰাৰ অনুমতি পালে আৰু ইয়াৰ লগে লগেই হৈ পৰিলে ছেংগেন ক্ষেত্ৰত আপুনি এক মুক্ত পখী৷ যেতিয়াই মন যায়, সময় আৰু সুবিধা অনুযায়ী, এই ছেংগেন ক্ষেত্ৰৰ যিকোনো দেশ ভ্ৰমণ আপুনি কৰিব পাৰে৷ সেই যে বিমানবন্দৰত ভিছাৰ নিৰীক্ষণ হৈছিল, মোহৰ লাগিছিল, সেয়াই শেষ; ইয়াৰ পাছত আৰু কোনো দেশেই আপোনাৰ ভিছা নিৰীক্ষণ নকৰিব৷ ঠিক এনেদৰেই মই জাৰ্মানীৰ পৰা পেৰিছ মহানগৰীত উপস্থিত হৈছিলোঁগৈ আৰু উপস্থিত হৈ আইফেল টাৱাৰত (Eiffel Tower) উঠিছিলোঁ৷\nইউৰোপৰ দেশবোৰৰ মাজত চলাচল কৰা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ৰে’লবোৰ সাধাৰণতে তীব্ৰ গতিৰ ৰে’ল (high speed train) হয়৷ এনে একোখন ৰে’লে প্ৰয়োজন হ’লে প্ৰতি ঘণ্টাত তিনিশ (৩০০) কিলোমিটাৰ পৰ্যন্ত গতিত চলিব পাৰে৷ সচৰাচৰ একোখন তীব্ৰ গতিৰ ৰেলৰ ’গতিৰ গড়’ প্ৰতি ঘণ্টাত ২০০ কি.মি. হয়৷ অৰ্থাৎ ৬০০ কিলোমিটাৰ দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰিবলৈ প্ৰায় তিনি ঘণ্টামান সময় লাগে, য’ত আমাৰ দেশত অতি কমেও আঠ ঘণ্টামান সময় লাগে৷\nএই ৰে’লবোৰৰ অন্তৰ্বিলাসিতাৰ কথা কৈ শেষ কৰিব নোৱাৰি৷ এই ক্ষেত্ৰত আমাৰ দেশৰ অন্তৰ্দেশীয় (domestic) বিমানবোৰৰ লগত হয়তো এই ৰে’লবোৰ তুলনা কৰিব পাৰি৷ আনকি কোনো কোনো ৰে’লৰ অভ্যন্তৰীণ ৰূপাংকণ (interior design) এই বিমানবোৰৰ নিচিনাই৷ এনে বিমানবোৰৰ যি সা-সুবিধা আছে সেই প্ৰায়বোৰ সা-সুবিধা এই ৰে’লবোৰতো পোৱা যায়৷ যেনে — আপুনি বুটাম টিপিলে আৰু লগে লগে ৰে’ল পৰিচাৰক আপোনাৰ ওচৰত হাজিৰ হ’ল৷ আপুনি আপোনাৰ অসুবিধাৰ কথা জনালে অথবা মুখৰোচক কিবা এটা খাদ্যবস্তুৰ ফৰমান দিলে৷ উল্লেখ কৰিব বিচাৰোঁ যে, ৰে’লৰ পৰিচাৰকবোৰ কোট-টাই পিন্ধা, বুকুৰ বাওঁফালে এখন নামৰ ফলক লগোৱা একো একোজন ’শিক্ষিত পেছাদাৰী’ অৰ্থাৎ ’স্মাৰ্ট প্ৰফেছনেল’৷\nএই চলন্ত ৰে’লবোৰত এখন বৰ ধুনীয়া ৰেস্তোৰাঁ থাকে৷ ৰেস্তোৰাঁৰ কাউণ্টাৰটো সচৰাচৰ কুন্দত কটা কাঠেৰে নিৰ্মিত আটকধুনীয়া, চকুত লগা৷ কাউণ্টাৰৰ সন্মুখত, হোটেল-ৰেস্তোৰাঁৰ দৰেই সুসজ্জিত টেবুল আৰু আসন থাকে যাতে যাত্ৰীসকলে ইচ্ছা কৰিলে ইয়াতে বহি খাদ্য গ্ৰহণ কৰিব পাৰে৷ এই ৰেস্তোৰাঁখনত সকলো ধৰণৰ আহাৰ পোৱা যায় — চাহ-কফি-বিস্কুট বা বাৰ্গাৰ-ছেণ্ডুইছৰ বাদেও প্ৰয়োজন হ’লে এসাঁজ পেট ভৰাই দিনৰ বা ৰাতিৰ সাঁজ খাব পাৰি৷ ইয়াৰ বাদেও ইউৰোপৰ প্ৰায়বোৰ দেশৰ বিয়েৰ (beer) এই ৰেস্তোৰাঁত পোৱা যায়৷ কোনোবাই যদি সুৰা বা আন ৰাগিয়াল পানীয় (alcoholic beverages) সেৱন কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰে, বিভিন্ন ‘ব্ৰেণ্ডৰ’ পানীয় এই চলন্ত ৰে’লৰ ৰেস্তোৰাঁখনত ন্যায়গতভাৱে পৰিৱেশন কৰা হয়৷ ৰে’লৰ দীঘলীয়া যাত্ৰাত সময় সদায় অপৰ্যাপ্ত, গতিকে এনে ‘আনুষংগিক’ খাদ্যসম্ভাৰে যাত্ৰা মধুময় কৰি তুলে৷\nতীব্ৰগতিৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় এনে বিলাসী ৰে’ল ধৰি অৱশেষত পেৰিছ মহানগৰীত পুৱাই পুৱাই উপস্থিত হ’লোঁ৷ প্ৰায় ১৩০ বছৰৰ পূৰ্বে নিৰ্মাণ কৰি উলিওৱা আইফেল টাৱাৰৰ উচ্চতা ৩০০ মিটাৰৰো অধিক৷ ১৮৮৯ চনত উন্মোচন হোৱাৰ পাছত এই কীৰ্তিস্তম্ভটোৱে একেৰাহে প্ৰায় ৪০ বছৰ ধৰি মানৱজাতিয়ে প্ৰস্তুত কৰা বিশ্বৰ উচ্চতম গাঁথনি (structure) হিচাপে স্বীকৃতি পাই আহিছিল৷ সম্পূৰ্ণ ’ৰট’ লোৰে (wrought iron) নিৰ্মিত এই বিশাল স্তম্ভটোৰ ধৰাপৃষ্ঠত চাৰিটা খুটাই আৱৰি থকা পৰিসৰ যথেষ্ট বহল যদিও ক্ৰমান্বয়ে আকাশমুখী ওপৰৰ দিশলৈ ঠেক হৈ পৰিছে৷ ঠেক যদিও ফটোত দেখাৰ দৰে অথবা তলৰ পৰা খালী চকুৰে চালে যিমান ঠেক দেখা যায় দৰাচলতে সিমান ঠেক নহয়৷ এই বিস্ময়কৰ স্তম্ভটো একেবাৰে চূড়াত থকা খলপাটোত য’ত পৰ্যটকসকলে ‘লিফ্ট’ যোগে উপস্থিত হৈ আদিগন্ত বিস্তৃত বিশাল চহৰখনৰ নয়নানন্দ দৃশ্য চাই বিস্ময়াভিভূত হৈ পৰে, এনে অমূল্য অভিজ্ঞতা যি জীৱনৰ হাঁচতিত চিৰজীৱনলৈ বুলি গাঁথি লোৱা হয়৷ এই খলপাত একলগে একেসময়ত অতি কমেও ৫০জন মানুহৰ উপস্থিতি দেখিছিলোঁ৷ অতি আচৰিত আৰু আমোদজনক কথা যে এই খলপাৰ ঠিক মাজমজিয়াত এখন সৰু ‘ছেম্পেন বাৰ’ (Champagne Bar) আছে৷ সিমানেই নহয়, ‘বাৰ’ খনৰ উপৰিও আনকি চকী-মেজ, আচবাব-পত্ৰৰে সুসজ্জিত আটকধুনীয়া এটা সৰু কোঠা আছে যিটো গুষ্টাভ্ আইফেল, যাৰ নামত এই কীৰ্তিস্তম্ভটোৰ নাম ৰখা হৈছে, তেখেতে জীৱনকালত এই কোঠাটো সময়ে সময়ে ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ ইয়াৰ পৰা বুজিব পাৰি যে প্ৰায় ২৭৫ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত এই মহলা (তৃতীয় মহলা) দৰাচলতে ইমান ঠেক নহয়৷\nটাৱাৰটোৰ একেবাৰে তুংগত থকা খলপাটোত যদি ইমানখিনি ঠাই থাকিব পাৰে তেন্তে মাটিত অৱস্থিত চাৰি খুঁটাকেইটাই আৱৰি ৰখা পৰিসৰ কিমান আহল-বহল হ’ব পাৰে সি সহজে অনুমেয়৷ ভূ-তলত থকা চাৰি খুঁটাৰ, এটা খুঁটাৰ পৰা আনটো খুঁটাৰ দূৰত্ব প্ৰায় ৪১০ ফুট৷ পূৱ-পশ্চিম-উত্তৰ-দক্ষিণ — চাৰিও দিশত থকা চাৰিওটা খুঁটাৰ দূৰত্ব সম্পূৰ্ণ সমান — অৰ্থাৎ ইটো খুঁটাৰ পৰা আনটো খুঁটাৰ দূৰত্ব ৪১০ ফুট৷ মানে গুটেই গাঁথনিটো সমমিত (symmetrical) যিটো কথা নিসন্দেহে উল্লেখযোগ্য৷\nতিনিশ মিটাৰ উচ্চ এই টাৱাৰটোত তলৰ পৰা ওপৰলৈ যাবলৈ ’লিফ্ট’ৰ ব্যৱস্থা আছে৷ এই সেৱা অৱশ্যে বিনামূলীয়া নহয়৷ যথাস্থানত থকা টিকট কাউণ্টাৰৰ পৰা টিকট লৈ এই লিফ্টত প্ৰৱেশ কৰিব লাগে৷ মনকৰিবলগীয়া কথা যে, যাত্ৰীবাহী এনে লিফ্টসমূহ ওপৰলৈ দ্ৰুত গতিত যাওঁতে পোনকৈ নগৈ নিৰ্দিষ্ট এটা কোণত গতি কৰে যদিও লিফ্ট ভিতৰত থকা অৱস্থাত এই কথা অনুভৱ একেবাৰেই নকৰিলোঁ৷ এনেধৰণৰ এক ’ইঞ্জিনিয়াৰিং’ পদ্ধতিৰে এই লিফ্টসমূহ তৈয়াৰ কৰা হৈছে৷\nসমগ্ৰ আইফেল টাৱাৰটোত মুঠ তিনিটা খলপা আছে৷ লিফ্টসমূহৰ দ্বাৰা পৰিবাহিত পৰ্যটকসকলক সৰ্বপ্ৰথমে প্ৰথম খলপা বা মহলাত সমবেত কৰোৱা হয়৷ মাটিৰ পৰা প্ৰায় ৫৭ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত এই খলপা দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় মহলাৰ তুলনাত যথেষ্ট আহল-বহল৷ সেই অনুসৰি এই খলপাত গোট খোৱা পৰ্যটকৰ সংখ্যাও যথেষ্ট বেছি৷ এই খলপাত উপস্থিত হৈ চহৰখনৰ চতুৰ্দিশ বিয়পা মনোৰাম দৃশ্য চাই মন আনন্দত নাচি উঠে৷\nপ্ৰথম খলপাত কিছু সময় কটাই মনোমোহা দৃশ্য উপভোগ কৰি উঠাৰ পাছত পুনৰ লিফ্ট ধৰি দ্বিতীয় খলপালৈ আৰু ঠিক তেনেদৰেই তৃতীয় খলপালৈ যাব লাগে৷ নক’লেও হয় যে, যিমানেই ওপৰলৈ গৈ থকা হয় সিমানেই বিশাল চহৰখনৰ নয়ন জুৰাই যোৱা মনপৰশা দৃশ্যই মুগ্ধ কৰে৷ অবিস্মৰণীয় এই অভিজ্ঞতাৰ ছবিখন শব্দৰে অঁকা সঁচাকৈ এক দুৰূহ কাম৷\nদৰাচলতে এই কীৰ্তিস্তমভৰ দৰ্শনাৰ্থীসকলক খলপা-খলপে গোট খুৱাই দৰ্শন কৰোৱাৰ মূল কাৰণটো হ’ল যে — গড় হিচাপে প্ৰতিদিনে প্ৰায় বিছ হাজাৰ লোকৰ এই স্থানত উপস্থিত হয়৷ আনহাতে স্তম্ভৰ সৰ্বোচ্চ খলপাত (তৃতীয় মহলাত) সীমিত সংখ্যক লোকহে একত্ৰিত হ’ব পাৰে৷ সেয়ে এনে তিনি-তৰপীয়া ব্যৱস্থা কৰা হৈছে৷ লগতে এই কথা জনাই থওঁ যে — কোনোবাই ইচ্ছা কৰিলে লিফ্টেৰে নগৈ খটখটীৰেও ওপৰলৈ উঠিব পাৰে৷ নিসন্দেহে ই বৰ কষ্টকৰ কাম হ’ব৷ কিছুলোক খটখটীৰে ওপৰলৈ উঠি যোৱা মই দেখিছিলোঁ৷ এনে ধৰণৰ অজস্ৰ চিৰি আইফেল টাৱাৰটোৰ মাটিৰ পৰা শিখৰলৈকে আছে যদিও জনসাধাৰণৰ বাবে দ্বিতীয় মহলালৈকেহে চিৰিৰে যোৱাৰ অনুমতি আছে৷ তৃতীয় খলপালৈ চিৰি মানে খটখটীৰে যোৱাৰ অনুমতি নাই; লিফ্টৰ দ্বাৰাই যাব লাগিব৷\nবিশ্ববিখ্যাত আইফেল টাৱাৰটো সেই সময়ত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, প্ৰায় ১৩০ বছৰৰ পূৰ্বে, যি সময়ত প্ৰযুক্তিবিদ্যা আৰু স্থাপত্যবিদ্যা সাম্প্ৰতিক কালৰ দৰে সু-উন্নত নাছিল৷ এটি আমোদজনক কথা যে এই আইফেল টাৱাৰ — যি সম্পূৰ্ণ লোহাৰে নিৰ্মিত এক বৃহৎ গাঁথনি বা সংৰচনা, দৰাচলতে ৰাজহুৱাকৈ প্ৰদৰ্শনৰ উদ্দেশ্যে অস্থায়ীৰূপত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল৷ নিগাজীকৈ অথবা যুগমীয়াকৈ ৰখাৰ আৰম্ভণিতে কোনো পৰিকল্পনা নাছিল৷ ফৰাচী বিপ্লৱৰ এশ বছৰ পূৰ্ণ হোৱাৰ উপলক্ষে সেই সময়ৰ ফৰাচী চৰকাৰে এখন বিশ্ব মেলাৰ (world fair) আয়োজন কৰিছিল৷ এই বিশ্ব মেলাৰ অনুষ্ঠানস্থলীলৈ ৰাইজক আদৰণি জনাবৰ বাবে এখন ’আদৰণি তোৰণ’ হিচাপে এই টাৱাৰটো সাজি উলিওৱা হৈছিল৷ অলিম্পিক অনুষ্ঠানত যেনেকৈ একোটা ’লাকি মাছকেট’ সাজি উলিওৱা হয় — কথাটো যেন ঠিক তেনেকুৱাই৷ এই সংৰচনাটোৰ সাজি উলিওৱাৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল গুছতাভ্ আইফেল নামৰ এজন ব্য ক্তিক যিজন ইঞ্জিনীয়াৰিং আৰু নিৰ্মাণ কোম্পানীৰ এটাৰ স্বত্বাধিকাৰী আছিল৷ বিশ্ব মেলাত প্ৰদৰ্শনৰ উদ্দেশ্যে অস্থায়ীভাৱে নিৰ্মাণ কৰি উলিওৱা এই উচ্চতম তোৰণ অতি কম সময়ৰ ভিতৰত জনপ্ৰিয় হৈ উঠিল আৰু ইয়াৰ বিস্ময়কৰ বতৰা চৌদিশে বিয়পি পৰিল৷ সেই অনুসৰি দিনকদিনে এই বিস্ময়কৰ সৃষ্টি দৰ্শন কৰিবলৈ অনেক লোকৰ সমাৱেশ হ’বলৈ ধৰিলে৷ এই কথাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি আইফেল টাৱাৰটো অৱশেষত ২০ বছৰলৈ ৰাখি থোৱাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হ’ল৷ অৰ্থাৎ ২০ বছৰৰ পাছত এই উচ্চতম স্তমভটো ভাঙি খণ্ড-বিখণ্ড কৰা হ’ব৷ কিন্তু এই ২০ বছৰ সময়ছোৱাত ইতিমধ্যে এই আইফেল টাৱাৰটো কেৱল ফৰাচী দেশৰেই নহয় বৰঞ্চ সমগ্ৰ ইউৰোপৰ এক ’আইকণিক মনুম্যেণ্ট’ হিচাপে পৰিগণিত হৈ পৰে৷ সেয়ে খণ্ড-বিখণ্ড কৰা সিদ্ধান্তটো পাছলৈ বাতিল কৰা হয়৷\nবিশ্বৰ উচ্চতম কীৰ্তিস্তম্ভসমূহৰ তালিকাত বহু বছৰ ধৰি এই আইফেল টাৱাৰে প্ৰথম স্থান দখল কৰি আহিছিল৷ এই উচ্চতম কীৰ্তিস্তম্ভটোত, ১৮৮৯ চনত উন্মোচন হোৱাৰ দিন ধৰি আজিলৈকে পৃথিৱীৰ নানান ৰজা-মহাৰজা, ৰাষ্ট্ৰপতি-প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু বহুতো প্ৰখ্যাত লোকে এই টাৱাৰৰ শিখৰত আৰোহণ কৰিছে৷ সেই সকলৰ ভিতৰত থোৰতে কেইজনমানৰ নাম ল’বলৈ হ’লে — আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি দুইট (Dwight Eisenhower), ৰাছিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰপতি বৰিছ ইয়েল্টছিন (Boris Eltsine), ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ৰাজীৱ গান্ধী, চীনৰ ৰাষ্ট্ৰপতি হু জীন টাও, হলীউডৰ বিখ্যাত অভিনেতা পিয়াৰ্ছ ব্ৰজনন, বিশ্ববিখ্যাত মাইকেল জেকছন, জাষ্টিন বেইবাৰ, মহাকাশচাৰী ইউৰি গেগাৰিণ আদিৰ নাম ল’ব পাৰি৷ এনে বহু বিখ্যাত লোকসকলে আৰোহণ কৰি কেৱল টাৱাৰটোৰ তুংগত উপস্থিত হোৱাই নহয় বৰং প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় খলপাত থকা ৰেস্তোৰাঁ দুখনত খাদ্য গ্ৰহণ কৰাৰ নজিৰ আছে৷\nআইফেল টাৱাৰৰ একেবাৰে ওপৰ খলপা (৩য় খলপা), যি মাটিৰ পৰা প্ৰায় ২৭৫ মিটাৰমান উচ্চতাত অৱস্থিত, সেই খলপাত এটা কোঠা আছে আৰু এই কোঠাটো গুছতাভ্ আইফেলে নিজে মাজে-সময়ে ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ এবাৰ আইফেলৰ আমন্ত্ৰণ অনুসৰি বিশ্ববিশ্ৰুত বিজ্ঞানী থমাছ আলভা এডিছন কেইঘণ্টামানৰ বাবে এই কোঠাৰ আলহী হৈছিল৷\nযিহেতু মই প্ৰখ্যাত ব্যক্তিসকল আইফেল টাৱাৰত উপস্থিত হোৱা বা আৰোহণ কৰাৰ কথা কৈছোঁ, সেয়ে এইখিনিতে আমোদজনক কথা এটা কওঁ৷ দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ছোৱাত ফৰাচী দেশখন জাৰ্মানীৰ অৰ্থাৎ হিটলাৰৰ অধীনত আছিল৷ সেই সময়ছোৱাৰ কোনো এটা দিনত হিটলাৰ আইফেল টাৱাৰত উপস্থিত হৈছিল, দৰ্শনৰ উদ্দেশ্যে৷ পিছে হিটলাৰৰ শত্ৰুৰ সংখ্যা ইমানেই বেছি আছিল আৰু মৃত্যুৰ বিভীষিকাই অহৰহ এনেদৰে আৱৰি ৰাখিছিল যে হিটলাৰ আইফেল টাৱাৰৰ ওপৰৰ কোনো এটা খলপালৈ যোৱা নাছিল, বৰং তলৰ পৰাই চাই উভতি গৈছিল৷ তেওঁ ওপৰলৈ উঠিবলৈ ভয় কৰিছিল৷ কিছুবছৰৰ পাছত যেতিয়া মিত্ৰশক্তিৰ আক্ৰমণত ফ্ৰান্স দেশ জাৰ্মানীৰ মানে হিটলাৰৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ উপক্ৰম হৈছিল তেতিয়া হিটলাৰে তেওঁৰ সেনাধক্ষ্য এজনক আইফেল টাৱাৰটো ধ্বংস কৰিবলৈ কাঢ়া নিৰ্দেশ দিছিল৷ কিন্তু সেনাধক্ষ্যজনে হিটলাৰৰ এই কাঢ়া নিৰ্দেশ উলংঘা কৰিছিল আৰু জনসমাদৃত এই স্তম্ভটো ধ্বংস কৰাৰ পৰা বিৰত আছিল৷ লগতে উল্লেখ কৰি থওঁ যে, হিটলাৰে ধ্বংস কৰিবলৈ ওলোৱা এই আইফেল টাৱাৰৰ উন্মোচন অৰ্থাৎ জন্ম যি বছৰত হৈছিল (১৮৮৯ চন) সেই একেটা বছৰতেই হিটলাৰৰো জন্ম হৈছিল৷\nযিহেতু হিটলাৰৰ কথা উল্লেখ হৈছেই, সেয়ে আৰু এটি আমোদজনক কথা কওঁ বাৰু৷ ফ্ৰান্স দেশখন জাৰ্মানীৰ অধিনত অহাৰ পাছত অনতিপলমে হিটলাৰে নিজৰ বীৰত্ব প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আইফেল টাৱাৰৰ একেবাৰে শৃংগত ’স্বস্তিক’ খচিত পতাকা এখন উত্তোলন কৰিবলৈ সেনাক নিৰ্দেশ দিছিল৷ নিৰ্দেশ অনুসৰি সেনাৰ জোৱান এজনে খটখটীৰে বগাই গৈ স্বস্তিকৰ পতাকাখন টাৱাৰৰ শৃংগত ওলোমাই দিলে৷ এইখিনিতে মন কৰিবলগীয়া কথা যে, আইফেল টাৱাৰৰ মুঠ খটখটীৰ সংখ্যা এশ-দুশ বা চাৰিশ-পাঁচশ নহয়৷ বৰঞ্চ এক হাজাৰ ছশৰো (১৬০০) অধিক৷ ইমানখিনি খটখটী বগাই ওপৰলৈ যোৱা কামটো কম কাম নহয় কিন্তু৷ পতাকাখন ওলোমাই বেচেৰা জোৱানজন তলত উপস্থিত নৌহওঁতেই, বতাহে পতাকাখন ছিৰাছিৰকৈ ফালি দিয়াত পতাকাখন ঢৌছিৰা দিছিল৷\nএই বিশাল টাৱাৰটো লোহাৰে নিৰ্মিত হোৱাৰ বাবে কিছু অসুবিধাও আছে অৱশ্যে৷ যেনে গৰমকালি তাপমান বেছি হ’লে টাৱাৰটো ১৮ ইঞ্চি (ডেৰ ফুট) পৰ্যন্ত সম্প্ৰসাৰণ হয়৷ অৱশ্যে ফ্ৰান্সকে ধৰি ইউৰোপৰ প্ৰায়বোৰ দেশত গৰমৰ প্ৰকোপ বৰ বেছি নহয়৷ ঠিক তেনেকৈ লোৰে নিৰ্মিত হোৱাৰ হেতু টাৱাৰটোত যাতে মামৰে নধৰে তাৰ বাবে গোটেই টাৱাৰটো প্ৰায় সাত বছৰৰ মূৰে মূৰে ৰং কৰি থাকিবলগীয়া হয়৷ কোৱা হয় যে — বিশাল টাৱাৰটোত প্ৰতিবাৰে ব্যৱহাৰ হোৱা বৃহৎ পৰিমাণৰ ৰঙৰ ওজন প্ৰায় দহটা হাতীৰ ওজনৰ সমান৷\nআইফেল টাৱাৰৰ উন্মোচনৰ পৰৱৰ্তীকালত, ইয়াৰ গাঁথনিয়ে স্থাপত্যবিদ্যাৰ জগতখনত এনে এক প্ৰভাৱ পেলাইছে যে এতিয়ালৈকে সমগ্ৰ বিশ্বত প্ৰায় পঞ্চাছটামান (৫০) আইফেল টাৱাৰৰ প্ৰতিৰূপ (replica) হিচাপে নিৰ্মাণ কৰা হৈছে৷ সকলোবোৰ প্ৰতিৰূপ দেখিবলৈ আইফেল টাৱাৰৰ নিচিনা নহ’লেও ইয়াৰ আৰ্হিতেই সাজি উলিওৱা হৈছে৷ তাৰে কিছু আকৌ দেখাত সাইলাখ আইফেল টাৱাৰৰ দৰেই কিন্তু উচ্চতা যথেষ্ট কম৷ আমাৰ ওচৰ-চুবুৰীয়া দেশ পাকিস্তানৰ লাহোৰ চহৰতো আইফেল টাৱাৰৰ প্ৰতিৰূপ আছে যাৰ উচ্চতা প্ৰায় ৮০ মিটাৰ, অৰ্থাৎ পেৰিছৰ আচল আইফেল টাৱাৰৰ তুলনাত ইয়াৰ উচ্চতা চাৰিভাগৰ এভাগ৷ ভাৰতবৰ্ষত একমাত্ৰ আইফেল টাৱাৰৰ প্ৰতিৰূপ দেখিবলৈ পোৱা যায় ৰাজস্থানৰ ক’টা নামৰ ঠাইত যাৰ উচ্চতা মুঠেই ১২ মিটাৰ৷\nশেষত এটা কথা নক’লে আধৰুৱা হৈ ৰ’ব৷ বৃহৎকায় অতীব ওখ স্তম্ভটোৰ সন্মুখত থিয় হৈ মূৰ তুলি যেতিয়া চূড়ান্ত শিখৰলৈ চাই পঠোৱা হয় তেতিয়া এনে লাগে যেন স্তম্ভটোৰ অগ্ৰাংশ আকাশত বিলীন হৈ গ’ল৷ ইমান ওখ আৰু বিয়াগোম স্তম্ভটো পিছে নিশাৰ সময়ছোৱাত, অন্ধকাৰ আৰু নিস্তব্ধতাই আৱৰি ৰাখে বুলি নাভাবিব৷ বৰঞ্চ তাৰ সম্পূৰ্ণ বিপৰীতটোহে হয়৷ প্ৰত্যেক নিশা গোটেই টাৱাৰটো প্ৰায় বিছ হাজাৰ (২০, ০০০) লাইটেৰে সজাই তোলা হয়৷ হেজাৰ হেজাৰ লাইট পৰিধান কৰি আৰু সাজি-কাচি স্তম্ভটো তৈয়াৰ হৈ পৰে এক নতুন ৰূপত৷ এই বিনন্দীয়া ৰূপ অত্যন্ত মনোমোহা৷ এনে হেজাৰ লাইটৰ উজ্জ্বল আভাত কেৱল জনপ্ৰিয় কীৰ্তিস্তম্ভটোয়েই নহয় বৰং জ্বলমলাই উঠে অবিশ্বাস্য সুন্দৰ প্ৰতিটো সন্ধিয়া, পেৰিছ মহানগৰীৰ একো একোটা নিশা৷ কাহানিও পাহৰিব নোৱাৰা অমৃতময় এনে বিৰল অভিজ্ঞতাই জীৱন মহীয়ান কৰি তোলে, বিচাৰি পোৱা যায় জীয়াই থকাৰ সাৰ্থকতা৷ দুগুণে বঢ়াই তোলে আশা-উদ্যম-প্ৰত্যাশাৰে ভৰা চালিকা শক্তি আৰু এনেদৰেই মনৰ মাজত জগাই তোলে জীয়াই থকাৰ দুৰ্বাৰ হেপাঁহ৷ এনেবোৰ কথাৰ বাবেই চাগে মানুহে ভ্ৰমণ কৰে, ভ্ৰমণ কৰা উচিত৷\nআইফেল টাৱাৰৰ একেবাৰে উচ্চতম খলপাত মই গৈ যেতিয়া উপস্থিত হওঁ, চতুৰ্দিশ বিস্তৃত আৰু অদৃষ্ট-পূৰ্ব মনোৰম দৃশ্যই মোৰ মন যেতিয়া অনাবিল আনন্দৰ অবিমিশ্ৰ অনুভৱে মুহুৰ্মুহুঃ ৰঞ্জিত কৰি আছিল ঠিক সেই মুহূৰ্তত মই এক ঘটনাৰ সন্মুখীন হওঁ৷ ঘটনাটো সৰু যদিও অকণমান আমোদজনক৷\nমুখত মিচিকিয়া হাঁহি লৈ নৱবিবাহিতা দম্পতী এহাল মোৰ সন্মুখত আহি ৰয়হি৷ দম্পতীহালৰ পুৰুষজনে মোৰ সৈতে পোনচাতেই অসমীয়া ভাষাত কথা পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ কেৱল নিজ মাতৃভূমিৰ পৰা কেইবালক্ষ মাইল দূৰৈতেই নহয় বৰঞ্চ ধৰাতলৰ পৰা বহু ওপৰত, এক প্ৰকাৰ আকাশত, মাতৃভাষা অসমীয়া কথা পাতিবলৈ পাই বৰ ভাল লাগিল৷ মানুহজনে পোনচাতেই অসমীয়া ভাষাত কথা পতা দেখি মই বৰ বেছি আচৰিত হোৱা নাছিলোঁ, যিহেতু বিদেশত ভাৰতীয়মূলৰ মানুহখিনিক আন এজন ভাৰতীয়ই সহজে চিনিব পাৰে৷ তাতে আকৌ মোৰ মুখমণ্ডলত উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ মানচিত্ৰ এখন জন্মলগ্নৰে পৰা নিগাজিকৈ আঁকি থোৱা আছে৷ সেয়ে মোৰ লগত অসমীয়া ভাষাত কথা পতাত মই বৰ আচৰিত হোৱা নাছিলোঁ৷ কিন্তু মই বৰ আচৰিত হৈছিলোঁ তেওঁৰ প্ৰশ্নত৷ তেওঁৰ মুখৰ পৰা সৰি পৰা প্ৰতিটো প্ৰশ্নই মোক বৰ আচৰিত কৰি তুলিছিল৷ তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰশ্নটো আছিল –“দাদা আপুনি অকলে যে লগত টীম-মেম্বাৰ নাই নেকি? …..৷” ‘টীম-মেম্বাৰ! ’ — মই বৰ আচৰিত হৈছিলোঁ৷ মই বোলোঁ মোৰ লগত কোনো নাই, মই অকলেই আহিছোঁ৷ আচৰিত কৰি তোলা তেওঁৰ দ্বিতীয় প্ৰশ্নটো আছিল\n—-“আপোনাৰ এই কেমেৰাটোৰ দ্বাৰাই ভিডিঅ’ কৰিছে নেকি? …৷ “\nমই বোলোঁ হয় মই ভিডিঅ’ও কৰিছোঁ আৰু লগতে স্থিৰ চিত্ৰও লৈছোঁ৷\n—- “কিয় প্ৰগ্ৰেম বনোৱা দীঘল কেমেৰাটো নানিলে নেকি? …“ — আৰু আচৰিত কৰি তোলা তেওঁৰ এয়া পৰৱৰ্তী প্ৰশ্ন৷\nমই বোলোঁ মোৰ হাতত এই সৰু কেমেৰাটোয়েই আছে৷\n—- “আপুনি ৰেকৰ্ডিং কৰি থকা এই কথাবোৰ টিভিৰ বাবে কৰা নাই নেকি? …৷ “\nনাই নাই, মই মোৰ নিজৰ বাবে ভিডিঅ’ বনাইছোঁ, টিভিৰ পৰ্দাৰ বাবে নহয়৷\n—- “তেন্তে আপুনি এই প্ৰগ্ৰেম টিভিত নেদেখুৱায়? …৷ “\nমই বাৰু টিভিত কেনেকৈ দেখুৱাব পাৰোঁ?\n—- “কিয় আপুনি ’প্ৰতিদিন টাইম’ৰ নিতুমণি শইকীয়া নহয় জানো? …৷ “\nঅ’! কঁঠালৰ গুৰি ক’ত তেতিয়াহে বুজি পালোঁ৷ ইমানপৰে তেওঁ মই ’প্ৰতিদিন টাইম’ ছেনেলৰ মুখ্য সম্পাদক নিতুমণি শইকীয়া বুলি ভাবি মোৰ লগত কথা পাতি আছিল৷ মই সেই মানুহজন নহয় বুলি কোৱাত দম্পতীহালে বোধহয় অলপ লাজ পালে অথবা তেওঁলোকৰ ভুল অনুমানৰ বাবে চাগে কিছু সংকোচ জন্মিলে৷ সেয়ে দম্পতীহাল তুৰন্তে নোহোৱা হৈ গ’ল৷ ময়ো সদ্যুহতে ঘটি যোৱা ঘটনাটোৰ কথা ভাবি নীৰৱে হাঁহিলোঁ৷ তেনেতে মনত পৰিল যে মানুহজনৰ উপৰ্যুপৰি প্ৰশ্নত মোৰ দেখোঁ নিজৰ প্ৰশ্ন তেওঁক সোধাই নহ’ল — তেওঁৰ কি নাম, অসমৰ কোন ঠাইৰ ইত্যাদি৷ তদুপৰি তেওঁলোকৰ সৈতে ফটো বা ছেলফি একপিও লোৱা নহ’ল৷ পাছত মই কিছু উৎকণ্ঠাৰে তেওঁলোকক বিচাৰিছিলোঁ যদিও তেওঁলোক মানুহৰ ভিৰৰ মাজত হেৰাই গ’ল৷\nসময় যেন বোৱঁতী নৈ, কাৰো বাবে নাথাকে ৰৈ৷ সময় অনুযায়ী মানুহৰ শৰীৰৰ কথাবোৰ সলনি হৈ পৰে৷ সৌ সিদিনালৈকে মোৰ চকু ঠিকেই আছিল৷ বয়সৰ বশৱৰ্তী হৈ অলপতে ক’লা বৰণৰ ডাঠ ফ্ৰেমৰ চছমা এযোৰ ল’বলগীয়া হ’ল৷ এই বিতচকু লগোৱাৰ পৰা মোৰ ’লুক’টো সম্পাদক ডাঙৰীয়াৰ সৈতে কিছু সাদৃশ্য নথকা নহয় অৱশ্যে৷ ■\n← ৰূপোৱালী মেঘৰ ছায়া (উপন্যাস) খণ্ড-৯ —-মৌচুমী বৰি\nলখিমীৰ ধান – গীতিকা শইকীয়া →


ৰঘুনাথ দাস মহন্ত - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nআনুমানিক ১৮শ শতিকা\nঅদ্ভুত ৰামায়ণ, কথা ৰামায়ণ\nৰঘুনাথ দাস মহন্ত ১৮শ শতিকাৰ এজন অসমীয়া লেখক। তেওঁ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ শিষ্য সতানন্দ বৰভকতৰ সপ্তম পুৰুষ। ৰামায়ণক ভিত্তি কৰি তেওঁ শত্ৰুঞ্জয়, অদ্ভুত ৰামায়ণ আৰু কথা ৰামায়ণ নামৰ তিনিখন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল। ইণ্ডো-আৰ্য মূলৰ যিকোনো ভাষাত "কথা ৰামায়ণে"ই প্ৰথম গদ্যত ৰচিত ৰামায়ণ।\nতেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল কৃষ্ণনাথ মহন্ত। ৰঘুনাথ মহন্তৰ জীৱন সম্পৰ্কে সঠিক সমল পোৱা নাযায়। বিভিন্ন পণ্ডিতে এই বিষয়ে মন্তব্য আগবঢ়াইছে, যদিও প্ৰকৃত সময় নিৰ্ণয় হোৱা নাই বুলিয়েই ক'ব পাৰি।\nৰঘুনাথ মহন্তৰ প্ৰথম কাব্যগ্ৰন্থ শত্ৰুঞ্জয়ত এনেদৰে আত্মপৰিচয় দাঙি ধৰিছে-\nসতানন্দ নামে সুদামাৰ বংশজাত।\nশংকৰক গুৰু মানি সেৱিলা সাক্ষাত॥\nতানপুত্ৰ কৃষ্ণনাথ কৃষ্ণপাৱে ধৰি।\nতেহো ভৈলা মহন্ত পণ্ডিত পিতৃ সৰি॥\nতানপুত্ৰ ৰঘুনাথ ৰামপাৱে গতি।\nৰচিলা পয়াৰ ইটো যেন লৈল মতি॥\nশংকৰদেৱৰ শিষ্য সতানন্দ বৰভকতৰ প্ৰথম পুত্ৰ জয়কৃষ্ণৰ নাতি হৰিকৃষ্ণই দৈয়াঙৰ এলেঙি সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। হৰিকৃষ্ণৰ পুত্ৰ কৃষ্ণনাথ, কৃষ্ণনাথৰ পুত্ৰ ৰঘুনাথ মহন্ত।\nঅসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাসকাৰ সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাই শংকৰদেৱৰ লগত ৰঘুনাথ মহন্তৰ ব্যৱধান দুশ বছৰৰো অল্পাধিক বুলি মন্তব্য কৰিছে। শেষৰখন ৰচনা কথা ৰামায়ণৰ অযোধ্যাকাণ্ডৰ শেষত – “সমাপ্তোয়ং কাণ্ডংশকে ১৭০৩।।” উল্লেখ থকাৰ পৰা গ্ৰন্থখনৰ ৰচনাৰ শেষ সময়সীমা ১৭০৩ শকত, অৰ্থাৎ ১৭৮১ চন বুলি অনুমান কৰিব পাৰি। তাৰ পৰাই অনুমান কৰিব পাৰি যে তেওঁ ১৭৮১ চনৰ সমসাময়িক সময়লৈকে জীয়াই আছিল।\nৰঘুনাথ মহন্তই তিনিখন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰি গৈছে। গ্ৰন্থ কেইখনত মূলতঃ ৰামৰ কাহিনীৰ আধাৰ ৰচিত। তেওঁৰ তিনিখন গ্ৰন্থৰ ভিতৰত শত্ৰুঞ্জয় আৰু অদ্ভুত ৰামায়ণ কাব্যত আনহাতে কথা ৰামায়ণ গদ্যত ৰচিত।\nৰঘুনাথ মহন্তৰ প্ৰথম পুথি "শত্ৰুঞ্জয়"। কাব্যখনৰ ৰচনাৰ সময়-চন-তাৰিখ একো পোৱা নাযায়। কিন্তু হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে কাব্যখনিৰ ৰচনাৰ সময় ১৬৬৮ শক অথাৎ ১৭৩৬ চন বুলি অসমীয়া পুথিৰ বিৱৰণাত্মক তালিকা (Descriptive Catalogue of Assamese Manuscripts) নামৰ গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰিছে। সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাইও এই পুথিখন ১৬৬৮ শক অথাৎ ১৭৩৬ চনত সমাপ্ত হৈছিল বুলি মন্তব্য কৰিছে। ইয়াৰ ছপা সংস্কৰণত দুহেজাৰ এশ ত্ৰিশটা চাৰি শৰীয়া পদ আছে।\nৰঘুনাথ মহন্তৰ দ্বিতীয় পুথি "অদ্ভুত ৰামায়ণ"। কাব্যখন ৰচনাৰ সঠিক সময় জ্ঞাত নহয়। বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা আৰু নবীন চন্দ্ৰ শৰ্মাৰ মতে শত্ৰুঞ্জয় কাব্য আৰু কথা ৰামায়ণ ৰচনাৰ মাজৰ সময়ছোৱাতে ১৭৩৬ চনৰ পৰা ১৭৭১ চনৰ ভিতৰত এইখন ৰচিত। এই অদ্ভুত ৰামায়ণৰ কাহিনীৰ লগত সংস্কৃত 'অদ্ভুত ৰামায়ণ'ৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই।\nতেওঁৰ একমাত্ৰ গদ্য পুথি "কথা ৰামায়ণ"। এইখন তেওঁৰ শেষ বয়সৰ ৰচনা বুলি ধাৰণা কৰা হয়। আধুনিক প্ৰাদেশিক ভাষাত ৰচিত এইখনেই প্ৰাচীনতম গদ্য ৰামায়ণ। ইয়াত তেওঁ আদিকাণ্ড, অয্যোধাকাণ্ড আৰু অৰণ্যকাণ্ড গদ্য ৰূপত উপস্থাপন কৰিছে। শিষ্ট নামৰ লেখক এজনে 'কিষ্কিন্ধ্যাকাণ্ড' ৰচনা কৰি এই ৰামায়ণত সংযোজন কৰে। ৰঘূনাথ মহন্তৰ গদ্যৰ ভাষাত অংকীয়া নাট ব্ৰজাৱলীৰ প্ৰভাৱো পৰিছে।\n↑ 1.0 1.1 1.2 অসমীয়া গদ্য সাহিত্য. কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ ৰাজ্যিক মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয়. পৃষ্ঠা. ৩০-৩২.\n↑ Gogoi, Biswadip (2017). [www.ntm.org.in/download/htbook/History-of-Translation-in-India.pdf History of translation in India: Translation in Assamese]. প্ৰকাশক Mysuru: CIIL. পৃষ্ঠা. 288. www.ntm.org.in/download/htbook/History-of-Translation-in-India.pdf.\n↑ মহন্ত, কেশদা (২০১১). অসমীয়া ৰামায়ণী সাহিত্য: কথাবস্তুৰ আতিগুৰি. প্ৰকাশক যোৰহাট: বেদকণ্ঠ প্ৰকাশন. পৃষ্ঠা. ৬৪৯.\n↑ 4.0 4.1 4.2 4.3 শৰ্ম্মা, সত্যেন্দ্ৰনাথ (১৯৫৮). ৰঘুনাথ মহন্ত আৰু শিষ্ট বিৰচিত "কথা-ৰামায়ণ"ৰ পাতনি. প্ৰকাশক কলিকতা: শ্ৰীভাৰতী পাব্‌লিছাৰ্চ. পৃষ্ঠা. ১৴৹.\n↑ 5.0 5.1 মহন্ত, কেশদা (১৪ জুলাই ২০০২). "সাহিত্য বক্তৃতামালা- অসমীয়া ৰামায়ণী সাহিত্য". শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰ. পৃষ্ঠাসমূহ: ১২-১৫. https://sahitya-jivan.in/wp-content/uploads/2018/10/%E0%A6%AC%E0%A6%95%E0%A7%8D%E0%A6%A4%E0%A7%83%E0%A6%A4%E0%A6%BE%E0%A6%AE%E0%A6%BE%E0%A6%B2%E0%A6%BE-%E0%A6%85%E0%A6%B8%E0%A6%AE%E0%A7%80%E0%A6%AF%E0%A6%BC%E0%A6%BE-%E0%A7%B0%E0%A6%BE%E0%A6%AE%E0%A6%BE%E0%A6%AF%E0%A6%BC%E0%A6%A3%E0%A7%80-%E0%A6%B8%E0%A6%BE%E0%A6%B9%E0%A6%BF%E0%A6%A4%E0%A7%8D%E0%A6%AF.pdf। আহৰণ কৰা হৈছে: 21 April 2020.\n↑ Paniker, K. Ayyappa (1997). "Medieval Indian Literature: Surveys and selections- Volume 1". Sahitya Akademi. https://books.google.co.in/books?id=KYLpvaKJIMEC&pg=PA16&lpg=PA16&dq=raghunath+mahanta+katha+ramayan&source=bl&ots=uHrzSvg5oE&sig=ACfU3U3ZGhKudl0XtLxYNF68fnN8aA-psA&hl=en&sa=X&ved=2ahUKEwiY24PvkYfkAhXR73MBHdlIBZYQ6AEwD3oECAcQAQ#v=onepage&q=raghunath%20mahanta%20katha%20ramayan&f=false। আহৰণ কৰা হৈছে: 16 August 2019.\nঅসমীয়া ৱিকিউৎসত অদ্ভুত ৰামায়ণৰ সম্পূৰ্ণ পাঠ\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ৰঘুনাথ_দাস_মহন্ত&oldid=221311"ৰ পৰা অনা হৈছে\nউত্তৰ-শংকৰী যুগৰ লেখক\nএই পৃষ্ঠাখন ২০ এপ্ৰিল, ২০২০ তাৰিখে ০১:০৮ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


ভণ্টিৰ ঘৰত ’এদিন-দুৰ্দিন’ : নন্দিতা খাখলাৰী - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nভণ্টি: – মা, তুমি যে এতিয়াও ইমান আউটডেটেদ হৈ আছা নহয়৷ কিমান কলোঁ ফেচবুকত একাউণ্ট এটা খোলা বুলি৷ নোখোলা কিয়?\nভণ্টিৰ মাক: – মই সেইবোৰ বুজি চুজি নাপাওঁ৷\nভণ্টি: – বুজাই দিম নহয়৷ সত্তৰ-আশী বছৰীয়া মানুহৰো ফেচবুকত একাউণ্ট আছে৷ তুমি কিয় নোৱাৰিবা?\nভণ্টিৰ মাক: – (খঙেৰে) হৈছে, হৈছে৷ মোৰ সেইবোৰ কৰি থাকিলে হ’ব নেকি? তহঁতক ভাত কোনে ৰান্ধি খুৱাব?\nভণ্টি: – আমাৰ লগৰ চবৰে মাক-দেউতাকবোৰ ফেচবুকত আছে৷ তেওঁলোকে ভাত নাখায় নেকি?\nভণ্টিৰ মাক: – সেইবোৰ মানুহৰ ল’ৰা-ছোৱালী তহঁতৰ নিচিনা নহয়, ৰ্দিনৰ দিনটো লেপটপ খুলি বহি থকা৷ পঢা-শুনা নাই, কাম-বন নাই৷ মইহে জানো ঘৰ কেনেকে চলাইছো৷ বান্দীৰ কপাল লৈ আহিছোঁ আৰু কি কৰিম? বাপেৰৰতো ধাণ্ডাই নাই, লাইটৰ বিল দিবলৈ কৈ আছোঁ দুমাহৰ পৰা, নাই! কোনে শুনে মোৰ কথা? ? ? ..গেছ শেষ হ’বলৈ………মিস্ত্ৰী কেইটাক……………চছাইটিৰ সেই……………………………………., , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ৷ ৷ ৷ ৷ ৷ ৷ ৷ ৷ ৷\nভণ্টি: – উফফফ……মা, শুনাচোন শুনা৷ ফেচবুকত একাউণ্ট খোলাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ লাভটো কি কোৱাচোন?\nভাণ্টিৰ মাক: – কি?\nভণ্টি: – (ৰহস্যময় হাঁহি মাৰি বিজ্ঞৰ দৰে অলপ গপচত ) ফেচবুকত তুমি গালি দিব পাৰা৷ যি ইচ্ছা তাকেই ক’ব পাৰা৷ এই যে তোমাৰ ইমান খং উঠি থাকে, আমি কোনেও তোমাৰ কথা নুশুনো, এই যে আমাৰ দ্বাৰা শোষিত, নিষ্পেষিত হৈ তোমাৰ বান্দীৰ জীৱন…. কিমান সহ্য কৰিবা আৰু মনে মনে? সময় আহি গৈছে এতিয়া…. এইবোৰ সমস্ত সমস্যা আৰু খং তুমি উজাৰিব পৰা ফেচবুকত৷\nভণ্টিৰ মাক: – (আচৰিত হৈ) কি? কোনে শুনিব এইবোৰ কথা? মোক পাগল বুলি নাভাবিব মানুহে?\nভণ্টি: – কি যে কোৱা, কোনে শুনিব? তেতিয়া আমি কিয় চৱেই শুনিব৷ কেৱল শুনিবইনে? তাৰ ওপৰত ভাবিব, লিখিব, তৰ্ক কৰিব, বিতৰ্ক কৰিব…..আৰু কেতিয়াবাতো আনকি তোমাৰ ভাগ্য ভাল হ’লে বাতৰি কাকত, টিভিতো ওলাব৷ পাগল বাদ দিয়া, কি ঠিক তুমি কিজানি চেলিব্ৰিটিয়ে হৈ যোৱা! Just imagine! নিউজ লাইভত তুমি বহি আছা, হালৈ খুডী দেখোন হিংসাত মৰিয়েই যাব!\nভণ্টিৰ মাক: – (হালৈনীৰ হিংসাত জ্বলি যোৱা মুখখন কল্পনা কৰি চকু দুটা উজলি উঠে) হয় নেকি? কোনেও একো নকয়তো পিছত গালি দিলে?\nভণ্টি: – কাৰ ইমান দম আছে তোমাক কিবা ক’ব? যিমান ইচ্ছা সিমান গালি দিয়া৷ কিবা ক’লে আৰু গালি দিয়া৷ যিমানে বেছি দিয়া, সিমানে সোণকালে চেলিব্ৰিটি হ’ব পাৰিবা৷\nভণ্টিৰ মাক: – (অলপ ভাবি) দে তেনেহ’লে, খুলি দে৷ কিন্তুু অচিনাকি মানুহক গালি দিবলৈ বেয়া লাগিব নহয়!\nভণ্টি: – তেন্তে?\nভণ্টিৰ মাক: – তহঁত তিনিওটাই আছ’ নে নাই ফেচবুকত?\nভণ্টি: – (সেপ ঢুকি লাহেকৈ) আছোঁ……..\nভণ্টিৰ মাক: – অ’৷ এটা কাম কৰ৷\nভণ্টি: – (ভয়ে ভয়ে) কি?\nভণ্টিৰ মাক: – বাপেৰৰো একাউণ্ট এটা খুলি এড কৰি দে৷\nআইতা: তই আৰু কিমান পঢ়?\nভণ্টি: (হাঁহি মাৰি হাতত লোৱা কিতাপখন জপাই) কিয়, কি হ’ল?\nআইতা: চাকৰি কেতিয়া কৰিবি?\nভণ্টি: পঢ়া শেষ হ’লে৷\nআইতা: (চকুত অলপ সন্দেহ) এম, এ পাছ কৰিলি নে নাই?\nভণ্টি: এম, এৰ পিছত আৰু বহুত কিবা কিবি পাছ কৰিলোঁ৷\nআইতা: (নাতিনীৰ কষ্ট দেখি সৰুকৈ হুমুনিয়াহ কাঢ়ি) ইমান পঢ়ি আছ’, কি হ’বি তাৰ পাছত? ডাক্তৰ নে ইঞ্জিনিয়াৰ?\nভণ্টি: (মুখ টিপি হাঁহি ৰখাই) তুমি কি হ’লে ভাল পাবা?\nআইতা: (বিষাই থকা আঁঠুটো মোহাৰি মোহাৰি) এহহহ্.. মোৰনো কি? তথাপি ডাক্তৰ হ’লেই ভাল আছিল৷ বংশত এটাও নাই৷ মোৰো আঁঠুৰ বিষ৷ ইঞ্জিনিয়াৰবিলাক বদমাছেই নেকি? ধৰণীৰ জীয়েকজনীৰ লগত দহ বছৰ খেলা কৰি এটাই বেলেগক বিয়া পাতিলে৷ আৰু সেই পংকজৰ ভায়েকটোও একেই৷\nভণ্টি: হয় নেকি?\nআইতা: ঠিকেই আছে দে, পঢ ভালকৈ৷ ডাক্তৰেই হ’৷ তইও মাহীয়েৰৰ দৰে অসমীয়াতে এম, এ পাছ কৰিলিনে?\nভণ্টি: নহয়, ৰাজনীতি বিজ্ঞানত৷ আঁঠুৰ বিষৰ ডাক্তৰ হ’বলৈ সহজ সেইটোৰে৷\n← ভীৰত মানুহ : পাৰ্থবিজয় দত্ত\nতেজীমলা ঢেঁকীশাললৈ ব’ল (মধুচন্দা চলিহা ভূঞা) →


ঘণ্টাৰ পাছত ঘণ্টা ধৰি অনলাইন গেমত ব্যস্ত আছিল কিশোৰ, হঠাতে অচেতন হৈ ঘটিল মৃত্যু - NEWS8 NE\nনিউজ ডেস্ক। বৰ্তমান যুৱ সমাজৰ জীৱন বন্দী হৈছে মোবাইল ফোন বা কম্পিউটাৰত। প্ৰযুক্তিৰ বিকাশে বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱ পেলাইছে মানৱ জীৱনত। অনলাইন গেমৰ নিচাত মত্ত নৱ প্ৰজন্মই নিজৰ জীৱনলৈ মাতি আনিছে বিপদ।\nএইবাৰ এনে এক মৰ্মান্তিক ঘটনাই সংঘটিত হৈছে পণ্ডিচেৰীত। এজন ১৬ বছৰীয়া কিশোৰে অনলাইন গেমত ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা ব্যস্ত থাকি মস্তিষ্কত আঘাত পায় আঁকোৱালি লৈছে মৃত্যুক। অনলাইন গেমৰ বাবেই অকালতে হেৰুৱালে নিজৰ জীৱন।\nআৰক্ষীৰ সূত্ৰ অনুসৰি কিশোৰজনৰ নাম দৰ্শন। পণ্ডিচেৰীৰ ভিল্লিয়ানুৰৰ আনাই থাৰ্চা অঞ্চলৰ বাসিন্দা। ভিল্লিয়ানুৰৰ এখন ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয়ৰ দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ তেওঁ।\nসোমবাৰে সন্ধিয়া প্ৰায় ৭ মান বজাত পঢ়া টেবুলত অনলাইন গেম ‘ফায়াৰ ৱাল’ খেলি থকা সময়তে মাটিত পৰি যায় কিশোৰজন।\nকিশোৰটিৰ পিতৃ-মাতৃয়ে দিয়া তথ্য অনুসৰি, বিদ্যালয়ৰ পৰা আহি আবেলি কিশোৰজনে অনলাইন গেমত ব্যস্ত হৈছিল। আবেলি ৩ বজাৰ পৰা স্মাৰ্টফোনত কিশোৰজন ব্যস্ত হৈছিল অনলাইন গেমত। তাৰ পিছতেই সন্ধিয়া ৭ বজাত হঠাৎ সি মাটিত শুই পৰে।\nপ্ৰথমতে কিশোৰটিক এখন বেচৰকাৰী চিকিৎসালয়ত ভৰ্ত্তি কৰোৱা হৈছিল যদিও অৱস্থা অতি গুৰুতৰ হোৱাৰ বাবে উন্নত চিকিৎসাৰ বাবে লৈ যোৱা হয় অন্য এখন চিকিৎসালয়লৈ। তাতেই এজন চিকিৎসকে জনায় যে কিশোৰটিক বচাব পৰা নাযাব।\nচিকিৎসকৰ প্ৰথম নিৰীক্ষণত ধৰা পৰা অনুসৰি মস্তিষ্কৰ ৰক্তক্ষৰণৰ ফলত মৃত্যু হয় কিশোৰটিৰ। অৱশ্যে মৃত্যুৰ কাৰণ অনলাইন গেম নহ’বও পাৰে বুলি জনায় চিকিৎসকে। কিশোৰটিৰ শাৰীৰিক অৱস্থা কেনেকুৱা আছিল সেইয়াও লক্ষণীয় হিচাপে বিবেচিত হ’ব। মৰণোত্তৰ পৰীক্ষাৰ পিছতহে প্ৰকৃত কাৰণ জানিব পৰা যাব বুলি জনায় চিকিৎসকে।\nডেটিং এপ্ ব্যৱহাৰ কৰি প্ৰেমৰ অভিনয়! ১৬ জন পুৰুষক প্ৰৱঞ্চনা কৰি আৰক্ষীৰ জালত ৰহস্যময়ী মহিলা\nকৰ্মচাৰীৰ পত্নীয়েও লাভ কৰিব নিয়মীয়াকৈ দৰমহা! কােনে কৰিলে এই ঘােষণা?


চিন্তনঃ সাংবাদিকতাৰ জগত আৰু নতুন প্ৰজন্মৰ সাংবাদিকৰ প্ৰত্যাহ্বানবোৰ :: কুমাৰ নৱজ্যোতি - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome ARTICLE CHINTAN Kumar_Navajyoti RECENT কুমাৰ নৱজ্যোতি প্ৰৱন্ধ চিন্তনঃ সাংবাদিকতাৰ জগত আৰু নতুন প্ৰজন্মৰ সাংবাদিকৰ প্ৰত্যাহ্বানবোৰ :: কুমাৰ নৱজ্যোতি\nচিন্তনঃ সাংবাদিকতাৰ জগত আৰু নতুন প্ৰজন্মৰ সাংবাদিকৰ প্ৰত্যাহ্বানবোৰ :: কুমাৰ নৱজ্যোতি\nxukhdukh.com July 06, 2021 ARTICLE, CHINTAN, Kumar_Navajyoti, RECENT, কুমাৰ নৱজ্যোতি, প্ৰৱন্ধ,\nসাংবাদিকতাৰ জগত আৰু নতুন প্ৰজন্মৰ সাংবাদিকৰ প্ৰত্যাহ্বানবোৰ\nসাম্প্ৰতিক সময়ত সাংবাদিকতা নিজেই এক অভিনৱ প্ৰত্যাহ্বানৰ মাজেৰে আগবাঢ়িছে৷ সমকালৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ লগতে নতুন প্ৰযুক্তি আৰু নৱমাধ্যমে কঢ়িওৱা নতুন সময়ৰ সৈতে মুখামুখি হ’বলগীয়া হোৱা পৰিস্থিতিসমূহৰ সমান্তৰালভাৱে শেহতীয়াকৈ ক’ভিড-১৯ অতিমাৰীয়েও সংবাদ-মাধ্যমৰ জগতখনক নিত্য-নতুন সংকটৰ সন্মুখীন হ’বলৈ শিকাইছে৷ সাংবাদিকসকলো নিজকে এই নতুনত্বৰ লগত একাত্ম হোৱাটো জৰুৰী হৈ পৰিছে৷ অভিজ্ঞ সাংবাদিকসকলেও নিজকে নতুন প্ৰয়োজনৰ সৈতে সমৃদ্ধ কৰি ল’বলগীয়া হোৱাটো এই সময়ৰে দাবী৷ বিশেষকৈ নতুন সাংবাদিকসকলে সমকালৰ প্ৰয়োজনীয়তা, পৰিৱেশ তথা প্ৰযুক্তি-নিৰ্ভৰতাৰ লগত অসুবিধা নোহোৱাকৈ খোজ আগ বঢ়াই যোৱাৰ বাবে নিজকে বিভিন্ন দিশত উত্তৰণ ঘটোৱাটো প্ৰয়োজনীয়৷ নতুনকৈ সাংবাদিকতাৰ ক্ষেত্ৰখনত পদাৰ্পণ কৰা সাংবাদিক বন্ধুসকলক, মূলতঃ ক্ষেত্ৰ-সাংবাদিক (FIELD JOURNALISTS : REPORTERS/ CORRESPONDENTS) সকলক উদ্দেশ্যি ক’ব খোজা কিছু কথাৰ দুটামানেই এই লেখাৰ উপজীৱ্য৷ প্ৰাসংগিক যে দৰাচলতে পূৰ্ণকালীনভাৱে নিয়মীয়া দৰমহা তথা অন্যান্য সা-সুবিধাভোগী হিচাপে সাংবাদিকতাৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰৰে জড়িতসকলকহে সাংবাদিকতাৰ পৰিভাষা অনুসৰি JOURNALIST বোলা হয় যদিও আমাৰ দেশ তথা ৰাজ্যৰ সংবাদ-মাধ্যমসমূহে বহু ক্ষেত্ৰত নিৰ্দিষ্ট পাৰিতোষিক প্ৰদান কৰা বা নিৰ্দিষ্ট চৰ্তসাপেক্ষে নিয়োগ কৰা STRINGER-সকলৰ ভূমিকা বহু ক্ষেত্ৰত একোগৰাকী পূৰ্ণকালীন সাংবাদিকতকৈ কম নোহোৱাৰ প্ৰেক্ষাপটত সমাজত তেওঁলোকেও স্বাভাৱিকতেই একোগৰাকী সাংবাদিকৰ প্ৰাপ্য যথাযোগ্য মৰ্যাদা লাভ কৰি আহিছে৷\nশিক্ষাগত অৰ্হতাই যদিও শেষ কথা নহয়, তৎসত্বেও বহু ক্ষেত্ৰত হ’ব পৰা সুবিধাৰ বাবে আৰু বহুতো অসুবিধাৰ পৰা নিজকে নিলগাই ৰাখিবৰ বাবে, বিশেষকৈ সাম্প্ৰতিক সংবাদৰ জগতখনক নতুনকৈ জনা-বুজাৰ সুবিধাৰ বাবে নতুন সাংবাদিকসকলে নিজকে অন্ততঃ স্নাতক পৰ্যায়ৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰে শিক্ষিত কৰি তোলা ভাল৷ লাগিলে দূৰৱৰ্তী শিকন ব্যৱস্থাৰ মাধ্যমতেই নহওক কিয়! সংশ্লিষ্টসকলে নিজৰ শৈক্ষিক যোগ্যতা বৃদ্ধিৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিলে বিভিন্ন নতুন কথা আয়ত্ত কৰাৰ লগতে স্বাভাৱিকতেই জনসাধাৰণৰ দৃষ্টিত তেওঁলোকৰ মৰ্যাদা বৃদ্ধিৰো আশা কৰা যায়৷ কোনো সংবাদ-প্ৰতিষ্ঠানে ইয়াক বাধ্যতামূলক নকৰিলেও নতুন সাংবাদিকসকলে নিজাকৈ হ’লেও এই পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা উচিত৷ আৰু এটা কথা৷ সাংবাদিকতাকে জীৱনৰ অনুৰাগ আৰু বৃত্তি--- দুয়োটাই বুলি গ্ৰহণ কৰাসকলে যোগাযোগ আৰু সাংবাদিকতাৰ স্নাতক পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰিলে ইতিমধ্যে তেওঁলোকৰ সাংবাদিকতাৰ ক্ষেত্ৰত থকা প্ৰায়োগিক জ্ঞানৰ লগতে বিষয়টোৰ তাত্ত্বিক জ্ঞানো লাভ কৰি তেওঁলোক স্বাভাৱিকতেই উপকৃত হ’ব৷ অৱশ্যে, প্ৰাসংগিক ভৱিষ্যৎ-চিন্তাৰে পৰিচালিত হৈ সাংবাদিকতাৰ নিৰ্দিষ্ট পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণৰ বিশেষ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰাৰ কথাটো বেলেগ৷ কিন্তু, কেৱল স্নাতক পৰ্যায়ৰ জ্ঞান-অভিজ্ঞতা-যোগ্যতা অৰ্জনৰ বাবে আৰু সামগ্ৰিকভাৱে সকলো ধৰণৰ বৃত্তিৰ উপযোগী হোৱাকৈ যিকোনো মুখ্য বিষয় নিৰ্বাচন কৰিলেও অসুবিধা নহয়৷ কাৰণ, সাংবাদিকতাক হৃদয়ংগম কৰিব নোৱৰা একাংশই সাংবাদিকতাৰ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰাৰ পাছতো ক্ষেত্ৰখনত বিসংগতি প্ৰদৰ্শনৰ উদাহৰণো বৰ্তমানৰ প্ৰেক্ষাপটত আমাৰ সমাজতে সুলভ৷ কেৱল সাংবাদিক অথবা সাংবাদিক হ’ব খোজাগৰাকীয়েই নহয়; সাংবাদিকতাৰ বিষয়ত অনুৰাগী যিকোনো সমাজ-সচেতন লোকেই সাংবাদিকতা বিষয়ক দেশ-বিদেশৰ বিভিন্ন ভাষাত ৰচিত গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থসমূহৰ মূল, নহ’লেবা ভাষান্তৰিত ৰূপ হ’লেও অধ্যয়ন কৰাটো আশা কৰা যায়৷ ভাৰতৰ বিভিন্ন ৰাজ্যৰ সংবাদ-প্ৰতিষ্ঠানৰ লগতে চুবুৰীয়া বাংলাদেশতো সাংবাদিকৰ ন্যূনতম শৈক্ষিক অৰ্হতা স্নাতক কৰাৰ চিন্তা-চৰ্চাৰ বিষয়ে জানিব পৰা গৈছে৷ অৱশ্যে, অভিজ্ঞ আৰু জ্যেষ্ঠ সাংবাদিকসকলৰ ক্ষেত্ৰত স্বাভাৱিকতেই এনে বাধ্যবাধকতাৰ কথা নাহে৷ নিজা অভিজ্ঞতা আৰু কৰ্মসূচীৰে তেওঁলোক এই ক্ষেত্ৰখনত প্ৰতিষ্ঠিত হৈছে৷\nছপা মাধ্যমৰে হওক বা বৈদ্যুতিন অথবা নৱমাধ্যমৰে হওক, নতুন সাংবাদিকসকলে শব্দৰ বানান তথা উচ্চাৰণত সতৰ্কতা অৱলম্বন কৰাটো জৰুৰী৷ এটা সময়ত সংবাদপত্ৰৰ বানান, বাক্য গাঁথনিক আৰ্হি হিচাপে ল’ব পৰাৰ অৱস্থা আছিল৷ সম্প্ৰতি দৈনিক অসমীয়া সংবাদপত্ৰসমূহৰ সম্পাদনা-কক্ষসমূহেও অসমীয়া শব্দৰ বানান ব্যৱহাৰ সন্দৰ্ভত কোনো যুটীয়া, সঠিক সিদ্ধান্ত নোলোৱাৰ বাবেই হওক অথবা সম্পাদনা-কক্ষৰ সংশ্লিষ্ট ব্যক্তিবৃন্দ, সংবাদদাতা, বাতৰি পঢ়োঁতা, অক্ষৰ বিন্যাস কৰোঁতা তথা আৰ্হি-পাঠ চাওঁতাসকলৰ একাংশৰ অমনোযোগিতা, অসতৰ্কতা তথা অজ্ঞতাৰ বাবেই হওক; অসমীয়া ভাষাটোৰ পূর্বৰ কালিকাৰ সলনি এক বিজতৰীয়া ৰূপ পৰিলক্ষিত হৈছে৷ কেৱল বাতৰি অথবা তথ্যৰঞ্জন বা মনোৰঞ্জন প্ৰদান কৰাটোৱেই সংবাদমাধ্যমৰ কাম নহয়; একে সময়তে সংশ্লিষ্ট ভাষাৰ শুদ্ধ ৰূপ সংৰক্ষণৰ দায়িত্বও যে তেওঁলোকৰ হাতত আছে; এই কথা সংশ্লিষ্টসকলে যিমানেই বুজে সিমানেই ভাল৷ সম্পাদনা-কক্ষই ‘শুদ্ধ’ বানান তথা বাক্য-গাঁথনিত গুৰুত্ব দিয়াটো কাম্য৷ কিন্তু, সম্পাদনা-কক্ষই এনে শুদ্ধতাৰ ক্ষেত্ৰত আবদাৰ নিদিলে বুলিয়েই সাংবাদিক এগৰাকীয়ে এই ক্ষেত্ৰত নিজা পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব নালাগিব নে কি? কথাটো তেনে নহয়৷ নিজে কাম কৰা ভাষাটোৰ যথাসম্ভৱ শুদ্ধ ব্যৱহাৰ কৰাটো প্ৰতিগৰাকী সচেতন ব্যক্তিৰে দায়িত্ব৷ তাতে যদি সেইটো আইৰ মুখৰ ভাষা হয়, ৰাজ্যভাষা হয় আৰু ব্যৱহাৰ কৰোঁতাগৰাকী সাংবাদিকতাৰে জড়িত ব্যক্তি হয়, তেতিয়া এই দায়িত্ব অধিক বাঢ়ে৷ সততে আনৰ দোষ দেখা সাংবাদিকসকলে প্ৰকৃতাৰ্থত তেতিয়াহে, বিশেষকৈ বৈদ্যুতিন বা নৱমাধ্যমৰসকলে কোনো শিক্ষানুষ্ঠানলৈ গৈ কোনো শিক্ষাগুৰুক কোনো শব্দৰ বানান ক’বলৈ দিয়াৰ দৰে স্পৰ্ধা কৰাৰ ঘটনাৰ এক শতাংশ হ’লেও গ্ৰহণযোগ্যতা থকা বুলি অন্ততঃ একাংশ সচেতন উপভোক্তাই মানি ল’ব বুলি ভাবিব পাৰি৷\nসাংবাদিকতাত, বিশেষকৈ অসমীয়া ভাষাৰ সাংবাদিকতাত নতুনকৈ খোজ দিয়াসকলে হাততে পোৱাকৈ অন্ততঃ ‘হেমকোষ’ অভিধান, তাত থকা কোনোবা শব্দৰ বানান আৰু অৰ্থত আউল লাগিলে সুবিধা হোৱাকৈ মেলিব পৰাকৈ ‘আধুনিক অসমীয়া শব্দকোষ’ৰ লগতে মহেশ্বৰ নেওগৰ ‘নিকা অসমীয়া ভাষা’, সত্যনাথ বৰাৰ ‘বহল ব্যাকৰণ’, সুমন্ত চলিহাৰ ‘সমাৰ্থক শব্দকোষ’ আদি কেইখনমান গ্ৰন্থ ভাষাটো নিয়াৰিকৈ কোৱাৰ তথা লিখাৰ প্ৰয়াসৰ বাবে ৰখা ভাল৷ বৈদ্যুতিন আৰু নৱমাধ্যমৰ সাংবাদিকসকলেও শাৰীটোৱে প্ৰতি ‘আচলতে’ শব্দটোৰ পুনৰাবৃত্তি কৰি দৰ্শক-শ্ৰোতাৰ আমনি লগোৱাতকৈ মাজে-মাজে সমাৰ্থক হিচাপে ‘প্ৰকৃততে’, ‘প্ৰকৃতাৰ্থত’, ‘কাৰ্যতঃ’ আদি শব্দ প্ৰয়োজন অনুসৰি ব্যৱহাৰ কৰাৰ কথা ভাবিব পাৰে৷ সকলো মাধ্যমৰ সাংবাদিকে অসমীয়া ভাষাত যথাৰ্থ শব্দ থাকোঁতে অযথা ইংৰাজী, হিন্দী, বাংলা আদি ভাষাৰ শব্দ ব্যৱহাৰ কৰাটো কোনো ধৰণেৰেই শুভ লক্ষণ নহয়৷ ভুল হ’বই পাৰে, অসমীয়াৰ দৰে সমৃদ্ধ ভাষা এটা লিখোঁতে, কওঁতে সামান্য অসতৰ্কতাতে দুই-এটা ভুল হ’ব পাৰে৷ এই লেখকৰ ক্ষেত্ৰতো এই কথা সত্য৷ সেয়ে হ’লেও ‘শ্বাশ্বত’, ‘দাৰিদ্ৰতা’, ‘অনুভব’ ... এনে ধৰণৰ ভুল বানানেৰে শব্দ ব্যৱহাৰ নকৰাটো আৰু ‘হেৰোৱা, হেৰুৱা, হেৰুওৱা’ আদিৰ দৰে শব্দৰ ক্ষেত্ৰত বানানভেদে অৰ্থৰ পাৰ্থক্য বুজি লৈহে ব্যৱহাৰ কৰাটো কেৱল লেখকসকলৰে নহয়, সাংবাদিকৰো দায়িত্ব৷ ‘পানীত পৰি সলিল সমাধি’ৰ দৰে বাতৰিৰ শীৰ্ষক পঢ়িবলগীয়াৰ বিড়ম্বনা যাতে পাঠকে ভোগ কৰিব নালাগে, তাৰ বাবে অসমীয়া সাংবাদিকতাৰে জড়িত প্ৰত্যেকগৰাকী ব্যক্তিয়েই সচেতনতা অৱলম্বন কৰা উচিত৷\nসময়ৰ ধামখুমিয়াত সাংবাদিকতালৈও বিভিন্ন প্ৰত্যাহ্বান অহাটো সত্য৷ নৱমাধ্যমৰ উদ্ভাৱনে বৈদ্যুতিন মাধ্যমৰ ক্ষেত্ৰখনলৈও প্ৰত্যাহ্বান কঢ়িওৱাৰ দৰে বৈদ্যুতিন আৰু নৱমাধ্যম--- উভয় মাধ্যমৰ সৈতে প্ৰত্যাহ্বান সহকাৰে যুঁজি তিষ্ঠি থাকিবলৈ ছপা মাধ্যমৰ সাংবাদিকতাইও নিজকে নতুন ধৰণেৰে সজাবলগীয়া হৈছে৷ ক’ভিড-১৯ অতিমাৰীত বিধ্বস্ত সুদীৰ্ঘ প্ৰায় ডেৰবছৰৰ পৰিৱেশৰ লগতে ৰাজ্যখনত হোৱা নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইন-২০১৬ বিৰোধী আন্দোলনৰ সময়ছোৱাৰ সান্ধ্য আইনৰ দিনবোৰেও শেহতীয়াকৈ আমাৰ সংবাদ-মাধ্যমক এক ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন কৰালে৷ নিজা কৰ্মসূচী সম্পাদনত আমাৰ সাংবাদিক বন্ধুসকলো বিভিন্ন প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হ’ল৷ ইমানৰ মাজতো সংবাদ-মাধ্যমে, সাংবাদিক বন্ধুসকলে জনসাধাৰণৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ সেৱা আগ বঢ়ায়েই আছে৷ চাবলৈ গ’লে এনে ধৰণৰ যোগাত্মক বহু দিশেই আছে৷ সেইবাবেই, কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত সংবাদ-মাধ্যমৰ মৰ্যাদা আগতকৈ লাঘৱ হোৱা যেন অনুভৱ হ’লেও, সামগ্ৰিকভাৱে ৰাইজৰ সংবাদ-মাধ্যমকেন্দ্ৰিক আস্থা এতিয়াও সমূলঞ্চে আঁতৰি যোৱা নাই৷ সংবাদ-মাধ্যমৰ সেই হৃত মৰ্যাদা উদ্ধাৰৰ দায়িত্বও স্বাভাৱিকতেই সংশ্লিষ্ট সংবাদ-প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ তথা সাংবাদিকসকলৰে৷ স্বাভাৱিকতেই জ্যেষ্ঠ সাংবাদিকসকলৰ যোগাত্মক অভিজ্ঞতাপূৰ্ণ দিহা-পৰামৰ্শৰে পৰিৱেষ্টিত হৈ, প্ৰয়োজনত সংশ্লিষ্ট সম্পাদনা-কতৃৰ্পক্ষই নোকোৱাকৈও সমাজ জীৱনৰ উত্তৰণত সহায় হ’ব পৰা আৰু একে সময়তে দৰ্শক-পাঠককো আকৃষ্ট কৰিব পৰা তথা আন গুৰুত্বপূৰ্ণ বাতৰি সঠিক তথ্যৰে, সঠিক ভাষাগত উপস্থাপনেৰে পৰিৱেশন কৰি সাংবাদিকতাৰ লগতে নিজৰ মৰ্যাদা বৃদ্ধিৰ দায়িত্বও নতুন সাংবাদিকসকলৰ আছে৷\nমই প্ৰত্যয়েৰে বিশ্বাস কৰোঁ, উল্লিখিত কথাখিনিত সাধাৰণভাৱে গুৰুত্ব দিলেও আৰু সমান্তৰালভাৱে সঠিকভাৱে বাতৰি পৰিৱেশন কৰি নিজকে জনগণৰ ঊৰ্ধৰ বুলি নাভাবি তেওঁলোকৰে এগৰাকী বুলি ভাবি সততাৰে সংবাদ পৰিৱেশন কৰিলে সাংবাদিক এগৰাকীৰ মৰ্যাদা দীর্ঘকাল অটুত থাকিব৷ একে সময়তে আজিৰ পৰিস্থিতিৰ সৈতে নিজকে খাপ খুৱাব পৰাকৈ নতুন প্ৰযুক্তিৰ পৃথিৱীখনৰ সৈতেও নতুন সাংবাদিক বন্ধুসকলে নিজকে চিনাকি কৰি ল’ব লাগিব৷ ৰাজ্যৰ বিভিন্ন সংবাদপত্ৰত সংবাদসেৱা আগ বঢ়োৱা, সাংবাদিকতাৰ ক্ষেত্ৰখনৰ এগৰাকী পূবৰ্সুৰী হিচাপে সকলো নতুন সাংবাদিক বন্ধুৰ যথাৰ্থ বৃত্তিগত উত্তৰণ আশা কৰি মই তেওঁলোকলৈ আন্তৰিক শুভকামনা জ্ঞাপন কৰিছোঁ৷\nলেখকৰ আনবোৰ প্ৰকাশিত লেখা পঢ়িবলৈ একত্ৰ লিংকঃ\nTags # ARTICLE # CHINTAN # Kumar_Navajyoti # RECENT # কুমাৰ নৱজ্যোতি # প্ৰৱন্ধ\nBy xukhdukh.com on July 06, 2021\nLabels: ARTICLE, CHINTAN, Kumar_Navajyoti, RECENT, কুমাৰ নৱজ্যোতি, প্ৰৱন্ধ


তীৰ্থনগৰী হাজোত ৰাষ্ট্ৰীয় পোষণ মাহৰ সামৰণী অনুষ্ঠান\nHome/আঞ্চলিক/তীৰ্থনগৰী হাজোত ৰাষ্ট্ৰীয় পোষণ মাহৰ সামৰণী অনুষ্ঠান\nহাজোঃ ৰাষ্ট্ৰীয় পোষণ মাহৰ ৩০ ছেপ্টেম্বৰত ৰাজ্যিক পৰ্যায়ৰ সামৰণী অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয় তীৰ্থনগৰী হাজোৰ কুলহাটীত। কুলহাটী দুৰ্গামন্দিৰ প্ৰাংগণত অনুষ্ঠিত সামৰণী অনুষ্ঠানত উপস্থিত থাকে সমাজকল্যাণ মন্ত্ৰী প্ৰমীলাৰাণী ব্ৰহ্ম। শিশুৰ পুষ্টিহীনতা দূৰ কৰি এখন সৰ্বাংগসুন্দৰ সমাজ গঠন কৰা এই পোষণ মাহৰ মূল লক্ষ্য।\nআৰু পঢ়িব পাৰিব : প্ৰধানমন্ত্ৰীক আপ্যায়নৰ বাবে ৪০ হাজাৰটকীয়া কাঠফুলাৰ ব্যঞ্জন!\nএই উদ্দেশ্যৰে প্ৰতিবছৰে প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে ছেপ্টেম্বৰ মাহটো ‘পোষণ মাহ’ হিচাপে ঘোষণা কৰিছিল। ইয়াৰ পাছৰেপৰা প্ৰতিবছৰে ছেপ্টেম্বৰৰ মাহটো পোষণ মাহ হিচাপে সমাজকল্যাণ বিভাগে পালন কৰি আহিছে। ক’ভিডৰ নীতি-নিয়ম মানি অনুষ্ঠিত কৰা সামৰণী অনুষ্ঠানত মুখ্যমন্ত্ৰীৰ প্ৰেছ উপদেষ্টা হৃষিকেশ গোস্বামী, জিলা উপায়ুক্ত কৈলাশ কাৰ্তিক এন, অসম প্ৰতিবন্ধী সন্থাৰ সম্পাদক নৃপেন মালাকৰ, হাজোৰ বিধায়িকা তথা অসম চলচ্চিত্ৰ বিত্তীয় নিগমৰ অধ্যক্ষ সুমন হৰিপ্ৰিয়া উপস্থিত থাকি অংগনবাড়ী কেন্দ্ৰৰ কৰ্মী-সহায়িকাক ‘Super Mother’ আখ্যা দিয়ে।\nআৰু পঢ়িব পাৰিব : মিজোৰামৰ ভাৰত-বাংলাদেশ সীমান্তত সীমান্ত সুৰক্ষা বাহিনীৰ গোপন অভিযান\nমন্ত্ৰী প্ৰমিলাৰাণী ব্ৰহ্মই কয় যে- “সমাজ কল্যাণ বিভাগে পুষ্টিহীনতাৰ বিৰুদ্ধে যি যুদ্ধ আৰম্ভ কৰিছে, সেয়া অংগনৱাড়ী কৰ্মীসকলে পূৰ্ণ ৰূপ দিব লাগিব। তেতিয়াহে পুষ্টিহীনতা নিৰ্মূল হ’ব।” অনুষ্ঠানটো গীত-মাতেৰে মুখৰ কৰি তোলে কৰ্মী-সহায়িকাসকলে।\nপ্ৰধানমন্ত্ৰীক আপ্যায়নৰ বাবে ৪০ হাজাৰটকীয়া কাঠফুলাৰ ব্যঞ্জন!\nবিশিষ্ট শিশু সাহিত্যিক গগণ চন্দ্ৰ অধিকাৰীৰ ৮০ বছৰ বয়সত বিয়োগ


আপুনি পানী কেনেকৈ খাব,খাদ্য খোৱাৰ আগত নে পিছত ? পঢ়ক আমাৰ এই বিধি\nআপুনি পানী কেনেকৈ...\n|7Jun 2019 1:48 PM GMT\nআপুনি পানী কোন সময়ত আৰু কেনেদৰে খাব ? এই প্ৰশ্নই আমাৰ সকলোৰে মন খু-দুৱনিৰ সৃষ্টি কৰে ৷ কিন্তু আমি পানী খাবলৈ মন গ’লেই খাওঁ ৷ সেয়া আহাৰ খোৱাৰ পিছতেই হওক বা আগতেই হওঁক ৷ শৰীৰক পানী প্ৰয়োজন কিমান ৷সেয়া প্ৰত্যেক জন ব্যক্তিৰ কাৰণে পৃথক পৃথক । যিসকলৰ ব্যক্তি কিডনী সম্পৰ্কীয় ৰোগ থাকে ৷ তেওঁলোকে দিনটোৰ ভিতৰত দুই লিটাৰ পানীৰ আৱশ্যক। কিন্তু পানী খোৱাৰ বিভিন্ন নিয়ম আছে ৷\nআমাৰ সু স্বাস্থ্যৰ কাৰণে এই নিয়মসমূহৰ ব্যৱহাৰ অত্যন্ত আৱশ্যক ৷পানী খোৱাৰ নিয়ম সমূহ হৈছে,আমি পিয়াস লাগিলেই পানী খাঁও ।সেয়া লাগিলে বহিয়েই হওঁক,শুৱেই হওক বা থিয় হয়েই হওঁক । কিন্তু আয়ুৰ্বেদ অনুসৰি পানী সদায় বহি খাব লাগে। থিয় হৈ পানী খোৱাটো শৰীৰৰ কাৰণে অপকাৰী। বহি পানী খালে আমাৰ শৰীৰৰ শিৰা উপসিৰাসমূহে কাম কৰিবলৈ সুবিধা পায় ৷ আমি কেতিয়াবা পিয়াস লাগিলে একে উশাহতে পানী খাঁও ৷কিন্তু পানী লাহে লাহে খাব লাগে ৷\nকাৰণ আমি যেতিয়া খাদ্য বস্ত গ্ৰহণ কৰোঁ তেতিয়াও লাহে লাহে খাওঁ বা একেবাৰতে খাদ্যসমুহ গ্ৰহণ নকৰি অলপ অলপকৈ খাদ্য গ্ৰহণ কৰিব লাগে । উদাহৰণ স্বৰূপে,আধা লিটাৰ পানীক একেলগে খোৱাতকৈ এই পানীকে তিনিৰ পৰা চাৰিঘন্টাৰ ভিতৰত ৫ বা ৬ বাৰ খাব লাগে । এনেদৰে পানী খালে পেট ফুলা,গেছ আৰু হাইপাৰ টেনশ্যন আদিৰ পৰা মুক্ত হ’ব পাৰে। আমাৰ খাদ্য খোৱাৰ একেবাৰে আগত বা পিছতেই পানী খাব নালাগে ৷ খাদ্য খোৱাৰ পিছতে পানী খালে খাদ্য হজম নহয় ।\nযদি এই অভ্যাস যদি বৰ্তি থাকে তেন্তে পেট ফুলাৰ ৰোগে দেখা দিব পাৰে ৷গতিকে পুৱাৰ আহাৰ ,দুপৰীয়া অথবা নিশাৰ আহাৰ খোৱাৰ ৪৫ মিনিটলৈকে আহাৰ যেন গ্ৰহণ নকৰে ৷ এনেদৰে খাদ্য খোৱাৰ ৩০ মিনিটৰ আগেয়ে পানী খাব লাগে ৷ বহু লোক আছে বা আমিও আমাৰ কৰ্মস্থলীত পানী বটলৰ দ্বাৰা ওপৰৰ খায় ৷ কিন্তু এনেকৈয়ে পানী খালে পাচন তন্ত্ৰৰ ক্ষতি হয়।\nলগতে পানীৰ উপৰিও বতাহো পেটলৈ যায়। ইয়াৰ দ্বাৰা পাচন তন্ত্ৰৰ ক্ষতি হয় আৰু পেট ফুলাৰ সমস্যা হয় ।গতিকে পানী সদায় লাহে লাহে খাব লাগে। আমি গৰমত বাহিৰৰ পৰা আহি ৰেফ্ৰিজাৰেটৰ পৰা পানী খাবলৈ পালে ভাল পাওঁ। কিন্তু একেবাৰে ঠাণ্ডা পানীয়ে আমাৰ পাচন প্ৰণালীক ধ্বংস কৰে ৷ গতিকে এটা কোঠাৰ তাপমাত্ৰাত থকা পানীহে খাব লাগে ৷ পানীয়ে শৰীৰৰ মেটাবলিজমক বৃদ্ধি কৰি ওজনক নিয়ন্ত্ৰিত কৰে। লগতে তেজৰ চলাচলত সহায় কৰে পানীয়ে ৷\nTags: পানী কেনেকৈ খাব


কি যে বিড়ম্বনা ঐ-ৰঞ্জিত কুমাৰ শৰ্মা – ফটাঢোল\nAugust 1, 2021 লটিঘটি\t4 Comments\nকি যে বিড়ম্বনা ঐ-ৰঞ্জিত কুমাৰ শৰ্মা\nঅ’ফিচৰ পৰা ওলাই ৰাস্তাত খোজ দিয়াৰ সময়তে আন্ধাৰে চাৰিওফালে বেৰি ধৰিলে৷ হাতত থকা টৰ্চলাইটটো জ্বলালোঁ৷ টৰ্চ লাইটৰ পোহৰতে ঘৰ পাব লাগিব, উপায় নাই৷ ৰাস্তাত বিজুলী-চাকিৰ পোহৰ নাই৷ লোড শ্বেডিং হোৱা নাই৷ এঘণ্টামান আগতে এজাক বতাহ আহিছিল, ধমুহা নহয়৷ অৱশ্যে দুই-এটা বিজুলী ঢেৰেকনি মাৰি মজলীয়া ধৰণৰ বৰষুণ এজাকো আহিছিল৷ তাতেই এলেকাটোত বিজুলী যোগান বন্ধ হৈ পৰিল৷ ক’ৰবাত বিজুলী তাঁৰ বা খুঁটা আদিৰ ক্ষতি হ’ব পাৰে, ট্ৰেন্সফ’ৰ্মাৰতো বিজুতি হ’ব পাৰে! যিয়েই নহওক, মুঠতে বিদ্যুৎ বিভাগৰ বিজুলী যোগান ডেৰঘণ্টামান আগৰ পৰাই নাই৷ নিশা এতিয়া দহ বাজিছে৷ অ’ফিচত থাকোঁতে জেনেৰেটৰ চলি আছিল, গতিকে পোহৰৰ অভাৱ হোৱা নাছিল৷ টৰ্চৰ পোহৰতে ঘৰলৈ বুলি আগুৱালোঁ৷\nগাড়ী-মটৰ নথকা লোক, খোজ কাঢ়িয়েই অ’ফিচলৈ অহা-যোৱা কৰোঁ৷ খোজ কাঢ়িলে দহ মিনিটমানৰ ভিতৰতে ঘৰটো পাওঁ৷ ঘৰ মানে ভাড়াঘৰ৷ অফিচৰ ওচৰতে লৈ থৈছোঁ ভাড়াঘৰটো৷ কোম্পানীৰ চাকৰি, কামৰ সময়ৰ ধৰা-বন্ধা নাই৷ কেতিয়াবা নিশালৈ কাম কৰিব লাগে৷ অ’, আৰু এটা কথা- সোণৰ চামুচ মুখত লৈ জন্মগ্ৰহণ নকৰিলেও ভাগ্যখন একেবাৰে বেয়া বুলি ক’ব নোৱাৰি৷ নহ’লেনো অ’ফিচ আৰু ভাড়াত লোৱা হ’লেও থকা ঘৰটোলৈ অহা-যোৱা পথৰ কাষতে স্থানীয় বিধায়কজনৰ ঘৰটোও থাকিব লাগেনে? এয়া ভগৱানৰে ইচ্ছা নহয় বুলি কেনেকৈনো কওঁ? ইমান অকৃতজ্ঞ হ’ব নোৱাৰোঁ দেই৷ কথাটো হ’ল, মই যিটো পথেৰে অ’ফিচলৈ অহা-যোৱা কৰোঁ সেই পথটোৰে সংলগ্ন উপপথ এটাৰে ত্ৰিশ মিটাৰমান গ’লেই স্থানীয় বিধায়কজনৰ অট্টালিকাটো পোৱা যায়৷ অট্টালিকা মানে মাত্ৰ তিনি মহলীয়া৷ আমাৰ দৰে মানুহে তাকেই অট্টালিকা বুলিয়েই কওঁ দিয়কচোন৷ নিজৰ গাঁৱতনো ক’ত তেনেকুৱা ঘৰ দেখিছিলোঁ! গতিকে আমাৰ বাবে অট্টালিকাই৷\nবিধায়কৰ ঘৰত জেনেৰেটৰৰ শক্তিৰে লাইট জ্বলিছে৷ একেবাৰে ওপৰত থকা লাইটৰ পোহৰৰ কিছু ৰেঙণি মোৰ সন্মুখত ৰাস্তাতো পৰিছে৷ গতিকে ক্ষন্তেক সময়ৰ বাবে হ’লেও মোৰ টৰ্চটোৱেও জিৰণি পালে৷ এজাক বৰষুণেই আহক বা বতাহেই আহক বিদ্যুৎ সেৱা বন্ধ হৈ পৰাটো চহৰখনৰ বাবে নতুন কথা নহয়৷ কৰ্মসূত্ৰে ইয়ালৈ অহা দিন ধৰি দেখি আহিছোঁ৷ ধুমুহা-বৰষুণৰ কথাতো বাদেই, কেতিয়াবা বতাহত গছৰ পাত লৰিলেও বিদ্যুৎ নোহোৱা হয়৷ কেতিয়াবা সূৰ্যৰ পোহৰ প্ৰখৰ হ’লেও বিদ্যুৎ নোহোৱা হয়৷ তদুপৰি বিদ্যুৎ কৰ্তন, মানে লোড শ্বেডিঙো কেতিয়াবা কৰা হয়৷ কৰিবই লাগিব দিয়কচোন, বিভাগটোৱেইনো কাক কিমান মেনেজ কৰিব? দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে বিদ্যুৎ নোহোৱা হোৱাৰ বাহিৰে পাঁচ-দহ মিনিটৰ বাবে মাজে-সময়ে যে বিদ্যুতে লুকা-ভাকু খেলে সেইটোক বিভাগীয় ভাষাত হেনো ‘ফল্টি’ বুলি কয়৷ এই ‘ফল্টি’টো তেওঁলোকে মানে বিভাগৰ লোকসকলেহে ভালদৰে জানে৷ আমি খাৰখোৱা আৰু ‘নন টেকনিকেল’ মানুহে সেইবোৰ কি বুজি পাম? অৱশ্যে চহৰখনত বাৰ বছৰ, মানে এযুগেই থাকিলোঁ যদিও এই ‘ফল্টি’ৰ সমাধান নেদেখিলোঁ৷ বিধায়কজনো হেনো জিকিয়েই থাকে, মানে নিৰ্বাচনত উঠিলেই হ’ল, জিকিবই৷ কিন্তু এনে এজন জনপ্ৰিয় মানুহেও ‘ফল্টি’টোৰ নিৰাময় কৰিবলৈ বিভাগটোৰ বিষয়াসকলৰ সৈতে বাৰু আলোচনা কৰা নাইনে? কৰিছে নিশ্চয়৷ অৱশ্যে সমস্যাটোৰ সমাধান কৰিব নোৱাৰিবও পাৰে, কিন্তু সেইটো তেওঁৰ বিফলতা হ’ব নোৱাৰে৷ তেওঁতো আৰু বিদ্যুৎ উৎপাদন নকৰে? তেওঁৰ আন বহুত কামো থাকে নহয়!\nআন্ধাৰ ৰাতি অকলশৰীয়া ‘মই’ নিজৰ লগতে কথা পাতি পাতি আহি থাকোঁতে ঘৰৰ সন্মুখেই পালোঁ৷ গে’টখন খুলিবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ যদিও নোৱাৰিলোঁ৷ আৰে, আজি কি হ’ল? আনদিনা দেখোন মই ঘৰ সোমোৱাৰ পিচতহে গে’টত তলা লগাওঁ৷ গাঁৱৰ ঘৰত গে’ট মানে নঙলাহে আছিল৷ এতিয়া চহৰত ভাড়াঘৰৰ মালিকৰ নিৰ্দেশ যেতিয়া গে’টত তলা লগাবই লাগিব৷ কিন্তু…! আজি শ্ৰীমতীয়ে ইমান সোনকালে গে’টত তলা লগালে কিয়? বোধহয় বিদ্যুৎ নথকাৰ বাবেই! টৰ্চটোৰ পোহৰত ম’বাইল ফোনটো উলিয়াই শহুৰৰ জীয়েকক ফোন লগালোঁ৷ ফোন পাই তেওঁ হাতত এটা টৰ্চ লৈ ওলাই আহি তলাটো খুলি দিলে৷ গে’টখন খুলি ভিতৰলৈ সোমালোঁ৷ গে’টত পুনৰ তলা লগাই থকা পত্নীক সুধিলোঁ,\n: কি হ’ল, কাৰেণ্ট নথকাৰ বাবে আজি গে’টত সোনকালে তলাটো লগালা নেকি?\nতেওঁ অলপ লাহেকৈ ক’লে,\n: নহয়, মালিক আহিছে৷ সেইবাবে৷\nতেতিয়াহে টৰ্চৰ পোহৰত মন কৰিলোঁ, চৌহদত দেখোন এখন চাৰিচকীয়া গাড়ী! বুজিলোঁ, আমাৰ ভাড়াঘৰৰ মালিক আহিছে৷\n: বাহিৰৰ লাইটটো জ্বলাই থোৱা নাছিলা কিয়?\n: তেওঁলোকে জ্বলাবলৈ মানা কৰিছে৷ ঘৰলৈ আহক, সকলো গম পাব৷\nআগে আগে ঘৰৰ বাৰান্দাত উঠা পত্নীয়ে ক’লে৷\nসকলো বুজিলোঁ৷ পত্নীক আৰু সুধিবলগা নাই, একো সুধিবলৈ মনো নগ’ল৷ তেওঁক কলোঁ,\n: ভাতমুঠি দিয়া৷ বিছনাখন পালেই হয় আৰু৷ কাইলৈ পুৱা সাত বজাতে অ’ফিচৰ কামত ওলাব লাগিব৷\n: বেডৰুমতেই দিওঁ, তাতেই খাওক৷ এখন ফেন আৰু এটা লাইটেৰে হ’ব৷ হ’ল বুলিনো ইনভাৰ্টাৰ কিমান চলিব? তাতে আকৌ আজি তেওঁলোকৰ ৰুমতো ফেন চলিছে৷ আজি ৰাতিটো কাৰেণ্ট নাহিবই কিজানি!\nভৰি হাত ধুই শ্ৰীমতীৰ কথামতেই শোৱনি কোঠাতেই ভাতসাঁজ খালোঁ৷ ভাত খাই থাকোঁতে তেওঁ কোৱা কথাখিনিৰ পৰা যিখিনি বুজিলোঁ সেইখিনি হ’ল এনেকুৱা- নিশা আঠ মান বজাত ঘৰৰ মালিক পৰিবাৰসহ আহি পাইছে৷ নিশাৰ সাঁজ বাহিৰতে খাই আহিছে৷ লগত পোহনীয়া কুকুৰটোকো লৈ আহিছে৷ ইপিনে তেওঁলোক আহি পোৱাৰ পাছতে বতাহ-বৰষুণত বিজুলী বাতিয়ে চকু মুদিলে৷ গতিকে আমাৰ ইনভাৰ্টাৰেৰে তেওঁলোকো চলিব লগা হৈছে৷ তেওঁলোকে মোৰ শহুৰৰ জীয়েকক কোৱামতে তেওঁলোক দুয়োজনকে নিশা ফেন মানে বিজুলী পাংখাৰ বতাহ নহ’লেও চলে, কিন্তু কুকুৰটোকহে পোহৰ আৰু গৰমৰ দিনত ফেনৰ বতাহ লাগে৷ নহ’লে হেনো ‘টাইগাৰ’-এ (কুকুৰটো) বৰ চিঞৰ-বাখৰ কৰে, মানে আমাৰ ভাষাত ভুকে৷\nআমি যিটো ঘৰ ভাড়ালৈ লৈছোঁ সেই ঘৰটোৰ মালিক সম্প্ৰতি গুৱাহাটীত থাকে৷ তেওঁলোকৰ গুৱাহাটীতো ফ্লেট আছে৷ মালিকজনে আৰক্ষী বিভাগত চাকৰি কৰিছিল৷ ডি এছ পি হৈ এবছৰমান পূৰ্বে অৱসৰ লৈছে৷ ইয়াত অ’ চি হৈ থাকোঁতে এই ঘৰ-মাটি কিনিছিল৷ আমি থকা ঘৰটোতে সংলগ্ন হৈ পাছফালে আৰু দুটা কোঠাৰ সৈতে এটা পাকঘৰ আছে৷ অৰ্থাৎ ঘৰটোক দুটা ভাগত ভাগ কৰা আছিল যাতে দুজনক বা দুটা সৰু পৰিয়ালক ভাড়া দিব পৰা যায়৷ বিক্ৰীকৰ বিভাগৰ বিষয়া এজনে মাটি কিনি ঘৰটো নিৰ্মাণ কৰাইছিল৷ পিচে তেওঁ বদলি হোৱাৰ পাছত ঘৰ-মাটি বিক্ৰী কৰি দিয়ে৷ সুবিধা পাই বৰ্তমানৰ মালিকে কিনি থৈছিল৷ ঘৰটোৰ পাছফালৰ অংশটো মালিকে কাকো ভাড়া দিয়া নাই৷ তেওঁ বা তেওঁলোক কেতিয়াবা আহিলে সেই অংশতে থাকে৷ তেওঁলোক এনিশা বা কাৎচিতহে দুনিশাৰ বাবে আহে৷ শুনামতে এই চহৰখনতো হেনো তেওঁৰ কিবা ব্যৱসায় আছে, সেয়ে মাজে-সময়ে আহে৷ আহিলে আমাৰো ঘৰ ভাড়াটো লৈ যায়৷ বিদ্যুতৰ বিল অৱশ্যে তেওঁ মোক পঞ্চাশ শতাংশ ৰেহাই দিয়ে৷ তেওঁ থকা অংশটোত যিহেতু ইনভাৰ্টাৰ ৰখা নাই আৰু বিজুলী সংযোগো মূল ঘৰটোৰ সৈতে একেলগেই আছে সেয়ে তেওঁ ইয়ালৈ আহিলে প্ৰয়োজনত কেতিয়াবা আমাৰ ইনভাৰ্টাৰেৰেই চলে৷ তাকে লৈ আমিও কোনোদিনে মূৰ ঘমোৱা নাই৷ অৱশ্যে আগতে আজিৰ দৰে পৰিস্থিতিৰো সৃষ্টি হোৱা নাছিল৷\nভাতসাঁজ খাই বিছনাত উঠিলোঁ৷ পত্নীক ক’লোঁ,\n: ফেনখন বন্ধ কৰিলেও হয় নেকি? বেছি গৰম লগা নাই দেখোন? কাৰেণ্টো নাই৷\n: নালাগে নালাগে, শুই থাকক৷ ৰাহি কৰি কি হ’ব? এতিয়া চলি আছে চলি থাকক৷ পাছত কি হয় দেখা যাব৷ ফেনখন বন্ধ কৰি দিলে ছোৱালী সাৰ পাব৷ তাইৰ টোপনি ভাঙিব নালাগে৷\n: এৰা, ঠিকেই কৈছা৷ কাৰেণ্ট আহি যাবও পাৰে!\nশ্ৰীমতীৰ কথাতে হয়ভৰ দি চকুদুটা মুদিলোঁ৷ কম পোহৰৰ নীলা ৰঙৰ বাল্বটো জ্বলি আছিল৷ কিছু সময় পাছতে টোপনি আহিল৷\n‘ভুক ভুক, ভৌ… ভউউ…!’\nকাণৰ ওচৰতে কৰ্কশ চিঞৰ শুনি সাৰ পাই গলোঁ৷ কি হ’ল টলকিবই নোৱাৰিলোঁ৷ তেনেতে আকৌ চিঞৰ— ‘ভৌ ভৌ, ভুউউউ…!’\nএই চিঞৰৰ পাছতে শুনিলোঁ পুৰুষ-মহিলাৰ দ্বৈত কণ্ঠৰ সংলাপ,\n: ন’ টাইগাৰ ন’৷ নাপায়, নাপায়৷ তেনেকৈ নিচিঞৰে নহয়৷\nএইবাৰ ভুকভুকনিটো কিছু কমিল৷ চিঞৰৰ সলনি মৃদু শব্দ শুনা গ’ল- ‘ভুউউ…., কুউউ…কু কু কু…!’\nবোধহয় মৰমত কাবু হ’ল ‘টাইগাৰ’৷ তাৰ পাছতে মোৰ কাণত সোমাল মহিলাৰ কণ্ঠস্বৰ— ‘অ’ মোৰ বাবাটো…!’\nইপিনে আমাৰ কোঠাটোতো পোহৰ কম যেন পালোঁ৷ কম পোহৰ দিয়া নীলা বাল্বটো থকা বেৰলৈ চালোঁ, সেইফালৰ পৰা পোহৰ অহা নাই৷ কাষৰ বিছনাখনতহে পোহৰ অকণ দেখিলোঁ৷ তাৰ পৰাই ক্ষীণ পোহৰ কোঠাটোলৈও বিয়পিছে৷ সেই পোহৰতে দেখিলোঁ শ্ৰীমতীয়ে বিছনাত বহি ছোৱালীজনীক বিচনী এখনেৰে বিচি আছে৷ পৰিস্থিতিটো বুজি পোৱাত পলম নহ’ল৷ ইনভাৰ্টাৰৰ চাৰ্জ নোহোৱা হৈছে৷ সেয়ে লাইটৰ পোহৰো নোহোৱা হ’ল আৰু ফেনো নচলা হ’ল৷ সেয়ে আন্ধাৰ আৰু গৰম সহ্য কৰিব নোৱৰা মালিকৰ ‘টাইগাৰ’ সাৰ পালে৷ সেয়ে সি ভুকিছে আৰু তাক বুজাইছে আমাৰ ঘৰৰ মালিক-মালিকনীয়ে৷ মালিকনীৰ ‘বাবাটো’ প্ৰভুভক্ত, প্ৰভুৰ বুজনিত শান্ত হ’ল বোধকৰোঁ! ইপিনে আমাৰ সংসাৰখনৰ মালিকনীয়ে টৰ্চ লাইটটোকে আঁঠুৱাৰ তলত ওপৰমুৱাকৈ জ্বলাই থৈ ছোৱালীক বিচি আছে৷ তাৰমানে মোতকৈ আগতেই তেওঁ সাৰ পাইছে! বিছনাখনৰ কাষতে থকা মেজৰ পৰা খেপিয়াই ম’বাইল ফোনটো আনি সময়টো চালোঁ৷ পুৱা চাৰি বাজিছে৷ কি যে বিড়ম্বনা ঐ!\n: উঠিলে কিয়? শুবলৈ চেষ্টা কৰক৷\nমোৰ মনৰ অৱস্থা উপলব্ধি কৰি পত্নীয়ে ক’লে৷ তাৰ বাহিৰেনো কি কৰিব? তেওঁ নিজেও নিৰুপায়৷\n: এতিয়া আৰু টোপনি নহ’ব৷ তাতকৈ হাত মুখ ধুই ওলাইয়েই যাওঁ৷ প্ৰাতঃভ্ৰমণকে কৰি আহোঁ৷ আজি অলপ আগতীয়া হ’ব, একো নহয় দিয়া৷ উভতি আহি গাটো ধুই লৈ কিবা অকণমান খাওঁ মানে যাবলৈ সময়েই হ’ব৷ আজি সাত বজাতে ওলাই যোৱাৰ কথা নাছিল জানো? তুমিও সোনকালে গাটো ধুই ল’বা, নহ’লে দমকলৰ পৰা পানী আনি গা ধুব লগা হ’ব পাৰে৷\nশ্ৰীমতীক কথাখিনি কৈ হাত মুখ ধোৱাৰ পাছত হাফ পেণ্ট আৰু টি-ছাৰ্ট এটা পিন্ধি, ভৰিত জোতাযোৰ সুমুৱাই লৈ প্ৰাতঃভ্ৰমণৰ বাবে ওলাই গ’লোঁ৷ মূল পথটো পোৱাৰ সময়তে ফুটপাথত শুই থকা কুকুৰ এটাই মূৰ তুলি চালে৷ তাক আমনি নকৰাকৈ আগবাঢ়িলোঁ৷\n« আৱৰণ- পূৰৱী কাকতী\nশ্ৰীমান-শ্ৰীমতী- ৰাজশ্ৰী শৰ্মা »\nভাল লাগিল। ব্যঙ্গই ভাৱগধুৰো কৰিলে।


জীৱন এনেকুৱাই! পাৰ্টি নহয়, জন্মদিনৰ নিশা থানাতহে থাকিল শ্বাহৰুখ তনয় আৰিয়ান... - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nজীৱন এনেকুৱাই! পাৰ্টি নহয়, জন্মদিনৰ নিশা থানাতহে থাকিল শ্বাহৰুখ তনয় আৰিয়ান…\nডিজিটেল ডেস্কঃ জামিন পালেও ড্ৰাগছ কাণ্ডৰ পৰা মুকলি হব পৰা নাই শ্বাহৰুখ তনয় আৰিয়ান খান। বৰ্তমান প্ৰতিটো শুকুৰবাৰে এন চি বিৰ সোধ-পোচৰ সন্মুখীন হবলগীয়া হয় আৰিয়ান। যোৱা শুকুৰবাৰে দুভাগ নিশালৈকে আৰিয়ানক সোধ-পোচ কৰে এন চি বিৰ তদন্তকাৰী এটা দলে।\nউল্লেখ্য যে, আজি (শনিবাৰ)হৈছে আৰিয়ানৰ জন্মদিন। জন্মদিনৰ দিনটোতো অথাৎ শুকুৰবাৰে ১২বজাৰ পিছতো এন চি বিৰ কাৰ্যালয়তে থাকিব লগা হল আৰিয়ান। আৰিয়ানে এইবাৰ ভৰি থৈছে ২৪বছৰ বয়সত। ১৯৯৭চনৰ ১৩ছেপ্তেম্বৰত জন্ম হৈছিল আৰিয়ান।\nইফালে তদন্তকাৰী দলটোৰ এগৰাকী সদস্যই জানিবলৈ দিয়া অনুসৰি, আৰিয়ানক সেইদিনা পাৰ্টিত কোন কোন উপস্থিত আছিল সেই সন্দৰ্ভত বিশদভাৱে সোধ-পোচ কৰি থকা হৈছে। তদন্তকাৰী দলটোক সম্পূৰ্ণৰূপে সহযোগিতা কৰিছে বুলি জানিবলৈ দিয়ে এন চি বিৰ বিষয়াসকলে। শুকুৰবাৰে নিশাই নবী আৰক্ষী থানাতো হাজিৰ হয় আৰিয়ান।


আমি কিমান ‘স্মার্ট’ - মুক্ত চিন্তা\nআমি কিমান ‘স্মার্ট’\n১৯৩০ চনত ভাৰতীয় বিজ্ঞানী চি ভি ৰমনে পদার্থ বিজ্ঞানত নোবেল বঁটা লাভ কৰিছিল; তেওঁৰ গৱেষণা কেন্দ্ৰ আছিল কলিকতা। তাৰ পিছত কোনো এজন ভাৰতীয় মূলৰ বিজ্ঞানীয়ে নোবেল বঁটা পাবলৈ সক্ষম হোৱা নাই, যাৰ কর্মক্ষেত্র আছিল ভাৰতবৰ্ষত। হৰগোবিন্দ খোৰানা (১৯৬৮), সুব্ৰমনিয়াম চন্দ্ৰশেখৰ (১৯৮৩) আৰু ভেংকটৰমন ৰামকৃষ্ণন (২০০৯), আনকি অর্থনীতিবিদ অমর্ত্য সেন (১৯৯৮) আটাইৰে কৰ্মস্থল আছিল আমেৰিকা নাইবা ব্রিটেইন। ভাৰতত মেধাশক্তিসম্পন্ন আন্তর্জাতিক মানৰ বিজ্ঞানীৰ অভাৱ নাই, লাগতিয়াল কিতাপ-পত্রসহ লাইব্ৰেৰি, যাৱতীয় সা-সৰঞ্জাম আদিৰে সজ্জিত লেবৰেটৰিৰো অভাৱ নাই। চৰকাৰে কোটি কোটি টকা খৰচ কৰি ভালেকেইটা প্রতিষ্ঠান স্থাপন কৰিছে। কিন্তু আন্তর্জাতিক মানৰ মৌলিক গৱেষণা ভাৰতত সমূলি নহয়। প্রমাণস্বৰূপে, উচ্চ মানৰ আন্তর্জাতিক আলোচনীত ভাৰতীয় বিজ্ঞানীৰ গৱেষণামূলক প্ৰবন্ধ খুব কম প্রকাশ পায়, ভাৰতৰ তুলনাত চীন আৰু জাপান এই দিশত অনেক আগবঢ়া। ইয়াৰ কাৰণ প্রধানকৈ দুটা। প্রথম, দুই-এটাৰ বাহিৰে সৰহভাগ গৱেষণা কেন্দ্রই হ’ল চৰকাৰী প্রতিষ্ঠান, ইয়াৰ বিজ্ঞানীসকলে গৱেষণাক চৰকাৰী চাকৰি বুলি গণ্য কৰে। দ্বিতীয়তে, বর্তমান কালত ভাৰতৰ বিশ্ববিদ্যালয়সমূহত গৱেষণাৰ সংস্কৃতিয়ে প্রাধান্য নাপায়; বহু বিশ্ববিদ্যালয় আনকি ডিগ্রী প্রদান কৰাৰ কাৰখানা বুলিও প্রমাণ হৈছে। আনহাতে, ব্রিটেইন আৰু আমেৰিকাৰ দৰে দেশত বিশ্ববিদ্যালয়সমূহেই হ’ল মৌলিক গৱেষণাৰ মূল কেন্দ্র। বর্তমান ভাৰতত বিজ্ঞান গৱেষণাৰ মান এনে নিম্ন স্তৰলৈ অৱনমিত হৈছে যে নোবেল বঁটাপ্রাপক ভেংকটৰমন ৰামকৃষ্ণনে ভাৰতত সঘনে অনুষ্ঠিত বিজ্ঞানক সমাৰোহবোৰক ‘চাৰ্কাছ’ আখ্যা দিছে আৰু ভৱিষ্যতে অংশগ্রহণ নকৰাৰ কথা স্পষ্ট কৰি দিছে। প্রশ্ন হ’ল— ৰামকৃষ্ণন, চন্দ্ৰশেখৰ আৰু খোৰানা যদি ভাৰততেই থাকি গৱেষণা কৰিলেহেঁতেন, তেওঁলোকে নোবেল বঁটাপ্ৰাপকৰ সন্মান অর্জন কৰিবলৈ সক্ষম হ’লহেঁতেননে? তেওঁলোকে বিদেশত উপভোগ কৰাৰ দৰে পৰিৱেশ আমাৰ দেশত আছেনে?\nমৌলিক গৱেষণাৰপৰাও যে ব্যৱসায়িকভাৱে সফল অনুষ্ঠান গঢ়ি তুলিব পাৰি, তাৰ নিদর্শন হ’ল ‘বোস কৰ্প’ৰেশ্যন’। ইয়াৰ প্রতিষ্ঠাতা আছিল ভাৰতীয় মূলৰ বিজ্ঞানী অমৰ গোপাল বোস। ১৯৫৫ চনত বোসে আমেৰিকাৰ এম আই টিৰপৰা ডক্টৰেট ডিগ্রী লাভ কৰি তাতেই শিক্ষকতা কৰিছিল। ১৯৫৬ চনত এটা ‘ছাউণ্ড ছিষ্টেম’ কিনি তেওঁ ইমানেই হতাশ হৈছিল যে নিজৰ গৱেষণাৰ ভিত্তিত তেওঁ এটা উৎকৃষ্ট মানৰ স্পিকাৰ তৈয়াৰ কৰিছিল। আৰু জন্ম হৈছিল ‘বোস কৰ্প’ৰেশ্যন’ৰ। সমগ্র বিশ্বতে আজি উচ্চ মানৰ শব্দ-প্রণালী প্রসংগত সঘনে এটা নামেই উচ্চাৰিত হয়— সেইটো হ’ল ‘বোস'। অমৰ গোপাল বোসৰ দৰে লোকৰ উদাহৰণে অনুপ্রাণিত কৰিছিল পিছৰচাম আমেৰিকা অভিমুখী ভাৰতীয়সকলক। শিক্ষিত আৰু কৌশলগত ভাৰতীয়ৰ আমেৰিকা যাত্ৰাৰ প্রবাহ আৰম্ভ হৈছিল কুৰি শতিকাৰ পঞ্চাছৰ দশকত। ১৯৫১ চনত ভাৰতৰ প্রথম আই আই টি স্থাপন কৰা হৈছিল পশ্চিমবংগৰ খড়গপুৰত। ইয়াৰ পিছত এতিয়ালৈকে মুঠ ১৮খন আই আই টি প্রতিষ্ঠিত হৈছে। ইয়াৰ স্নাতকসকলে আমেৰিকাত গৈ তাৰ অত্যুৎকৃষ্ট শিক্ষানুষ্ঠানত শিক্ষা লাভ কৰিছিল আৰু নিজকে কেৱল ইঞ্জিনিয়াৰিঙৰ সংকীর্ণ গণ্ডীৰ ভিতৰতে আবদ্ধ কৰি নাৰাখি বিভিন্ন দিশত নিজৰ পাৰদৰ্শিতা দেখুৱাবলৈ সক্ষম হৈছিল; আমেৰিকাৰ মুখ্য বাণিজ্যিক কেন্দ্র ‘বাল ষ্ট্ৰিট’ত ভাৰতীয় ইঞ্জিনিয়াৰে খলক লগাইছিল। ভাৰতীয় মূলৰ সুন্দৰ পিছাই আজি গুগলৰ দৰে এটা বৃহৎ প্রতিষ্ঠানৰ মুখ্য পদত অধিষ্ঠিত, সত্য নাদেলা হ’ল মাইক্ৰ'ছফট কোম্পানিৰ মুখ্য পৰিচালক। ভাৰতীয় মূলৰ আমেৰিকানসকল যে সকলো দিশে সফল সেই কথা আজি আমেৰিকাত সকলোৱে স্বীকাৰ কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, তেওঁলোকৰ এজনে ৰাষ্ট্ৰীয় গড়ৰ প্রায় দুগুণ উপার্জন কৰে, আনকি এগৰাকী উচ্চ শিক্ষিত ভাৰতীয় মহিলাৰ আয় এজন সাধাৰণ আমেৰিকান শ্বেতাংগ নাগৰিকতকৈও অধিক। কিন্তু ভাৰতীয়সকলৰ আটাইতকৈ চকুত পৰা দিশটো হ’ল তেওঁলোকৰ শিল্পোদ্যোগ। ‘আই টি’ অভিজ্ঞ ভাৰতীয় যুৱকসকলে ভাল দৰমহাৰ চাকৰি এৰি নতুন নতুন উদ্যোগ স্থাপন কৰিছিল। আমেৰিকাতেই আহৰণ কৰা প্রযুক্তি-বিজ্ঞানৰ উচিত প্রয়োগৰদ্বাৰা তেওঁলোকৰ বেছিভাগেই চমকপ্রদ সফলতা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। জন্ম হৈছিল এক নতুন প্রজন্ম— ভাৰতীয় মূলৰ উদ্যোগশিল্পী, যিসকলে উচ্চ মানৰ শিক্ষাৰ লগত ব্যৱসায়িক বুদ্ধিৰ এক অভূতপূর্ব সন্মিলন ঘটাবলৈ সক্ষম হৈছিল। ইয়াৰ আটাইতকৈ সফল প্রতিফলন ঘটিছিল কেলিফ’ৰ্নিয়াৰ ‘ছিলিকন ভেলি’ত। ‘ছিলিকন ভেলি’ৰ জন্ম হৈছিল ১৯৫৬ চনত, যেতিয়া নোবেল বঁটাপ্রাপক উইলিয়াম শ’কলিয়ে ‘জাৰমেনিয়াম’ৰ ঠাইত ‘ছিলিকন’ ব্যৱহাৰ কৰি ট্ৰেনজিষ্টৰ তৈয়াৰ কৰা এটা কাৰখানা ইয়াত প্রতিষ্ঠা কৰিছিল। তেতিয়াৰপৰাই এই ঠাই নতুন উদ্ভাৱনৰ সৃষ্টিকেন্দ্ৰৰূপে জনাজাত হৈ পৰিছিল;‘ষ্টার্ট আপ’ আখ্যাটো এই ‘ছিলিকন ভেলি’ৰ প্ৰসংগত সঘনে ব্যৱহৃত হৈছিল। হিউলেট পেকার্ড আৰু ‘এপল’ৰ দৰে বিখ্যাত কোম্পানিবোৰ ‘ষ্টার্ট আপ’ হিচাপে ইয়াতেই জন্ম হৈছিল কুৰি শতিকাৰ সত্তৰৰ দশকত। ভাৰতীয়ৰ ক্ষেত্ৰত এই দিশত বাটকটীয়া আছিল ছৰীৰ ভাটিয়া। বিৰলা ইনষ্টিটিউট পিলনীৰ স্নাতক ছবীৰ ভাটিয়া ১৯৮৯ চনত আমেৰিকালৈ গৈ দুখন উচ্চ স্তৰৰ শিক্ষানুষ্ঠান, ‘কেলটেক’ আৰু ‘ষ্টেনফৰ্ড’ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্রী লাভ কৰিছিল। কিছুদিন ‘এপল’ কোম্পানিত কাম কৰাৰ পিছত তেওঁ চাকৰি ইস্তফা দি নিজাকৈ উদ্যোগ আৰম্ভ কৰে। ১৯৯৬ চনত ২৮ বছৰীয়া ভাটিয়াই ইণ্টাৰনেটযোগে বিশ্বব্যাপী সংযোগৰ কাৰণে বিনামূলীয়া ‘হটমেইল’ প্রথা প্রবর্তন কৰে আৰু ই অভাবনীয় সফলতা লাভ কৰে। ১৯৯৮ চনত বিল গেইটছৰ মাইক্ৰ’ছফ্ট কোম্পানিয়ে বহু মিলিয়ন ডলাৰৰ বিনিময়ত ভাটিয়াৰপৰা এই ‘হটমেইল’ ক্রয় কৰে। এনেবোৰ প্ৰেৰণাতে কেলিফ’ৰ্নিয়াত, বিশেষকৈ ছিলিকন ভেলিত,ভাৰতীয়সকলৰ শিল্পোদ্যোগ আৰম্ভ হৈছিল আৰু আজিও অব্যাহত আছে। অলপতে এটা সমীক্ষাত প্রকাশ পাইছে যে প্ৰৱাসীসকলে ছিলিকন ভেলিত আৰম্ভ কৰা ‘ষ্টার্ট আপ’ৰ সংখ্যা ২০০৫ চনৰ ৫২.৪ শতাংশৰপৰা বর্তমান ৪৩.৯ শতাংশলৈ হ্ৰাস পাইছে। কিন্তু কেৱল ভাৰতীয় প্রবাসীসকলৰ ক্ষেত্ৰত ই বৃদ্ধি পাইছে ২৬%ৰপৰা ৩৩%লৈ। সমীক্ষাটোত এইটোও কোৱা হৈছে যে আমেৰিকান চৰকাৰে ভাৰতীয়সকলে শিক্ষা লাভৰ অন্তত আমেৰিকাত চাকৰি কৰাত আৰু ভিছাৰ ম্যাদ বঢ়োৱাৰ ক্ষেত্ৰত বাধা আৰোপ নকৰাহেঁতেন এই সংখ্যা অধিক বৃদ্ধি হ’লহেঁতেন আৰু তাৰ ফলত আমেৰিকা উপকৃত হ’লহেঁতেন। এই প্রবাসী ভাৰতীয় বিশেষকৈ আমেৰিকাৰ কেলিফ’ৰ্নিয়াৰ ছিলিকন ভেলিৰ ভাৰতীয়সকলৰ অভূতপূর্ব সাফল্যই মোদীক অনুপ্রাণিত কৰিছিল। নোবেল বঁটাপ্রাপক ৰামকৃষ্ণনে সেই কথা দোহাৰিছে এনেদৰে— ‘এইটো সঁচা যে ভাৰতত বৈজ্ঞানিক গৱেষণাৰ আজিৰ অৱস্থা অতি পুতৌলগা। কিন্তু আমাৰ যদি লাখ লাখ অনুসন্ধিৎসু মন থাকে, তেন্তে আমি অসাধ্যও সাধন কৰিব পাৰোঁ।’এই যুক্তিৰ আধাৰতেই ১৬জানুৱাৰিৰ দিনা প্রধানমন্ত্রী মোদীয়ে ‘ষ্টার্টআপ’যোজনাৰ ঘোষণা কৰিছিল। তেওঁ ৰাজহুৱাভাৱে কৈছিল– ‘আমাৰ লাখ লাখ সমস্যা আছে হয়, কিন্তু তাৰ সমাধানৰ কাৰণে আমাৰ হাতত আছে কোটি কোটি উচ্চ মস্তিষ্কৰ লোক।’ ইতিমধ্যে ভাৰততো আজি ‘ষ্টার্টআপ’ৰ ভৱিষ্যৎ উজ্জ্বল হোৱাৰ কাৰণে শিক্ষাৰ অন্তত ভাৰতীয় ছাত্রই আমেৰিকাত থকাটো বিবেচনা নকৰাকৈয়ে নিজ দেশলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰে। এওঁলোকৰ প্রত্যাৱর্তনে এই দেশতো এক ইতিবাচক জাগৰণ সৃষ্টি কৰিছে আৰু তাৰদ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ বহু ভাৰতীয় যুৱক-যুৱতীয়ে এই দিশে গতি আৰম্ভ কৰিছে। আজিৰ ভাৰতত ‘ষ্টার্টআপ’ৰ কাৰণে আমেৰিকাত গৈ উচ্চ শিক্ষা লোৱাৰ নাইবা অনুপ্ৰাণিত হোৱাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই। উদাহৰণস্বৰূপে, ‘ফ্লিপকার্ট’ আৰু ‘মেক মাই ট্রিপ’, এই দুটা সফল অনলাইন প্রতিষ্ঠানৰ জন্ম দিয়া যুৱককেইজনে শিক্ষা লাভ কৰিছিল ভাৰতত। মোদীৰ ‘ষ্টার্টআপ’অভিযানৰ লক্ষ্য হ’ল এই যুৱশক্তি। প্রশ্ন হ’ল ‘ছিলিকন ভেলি’ৰ দৰে এক পৰিৱেশ ভাৰতত সৃষ্টি কৰা সম্ভৱনে,য’ত মুকলি চিন্তা আৰু উদ্ভাৱনী প্রতিভাৰ বাধাহীন সমন্বয় ঘটিব?\nকুৰি শতিকাৰ ষাঠিৰ দশকত জন কেনেডিয়ে কৈছিল— ‘আজি আমি এনে এক সীমান্তত উপনীত হৈছোহি যে তাৰ সিপাৰে কেনে প্রচুৰ সম্ভাৱনা আছে, তাক অনুমান কৰাও সম্ভৱ নহয়। ‘ছিলিকন ভেলি’ৰ ‘ষ্টার্ট আপ’ৰ এজন পথ প্রদর্শক, দেউতাকৰ গাড়ীৰ গেৰেজত ‘এপল’ কম্পিউটাৰ জন্ম দিয়া ষ্টিভ জবছে সত্তৰৰ দশকত কৈছিল— ‘আমি মানুহক এনে এটা বস্তু হাতত তুলি দিব খোজো, যিটো চকুৰে দেখা মুহূর্ত অৱধি তেওঁ কল্পনাও কৰা নাছিল যে তেওঁৰ কাৰণেই কিমান প্রয়োজনীয়।’ মোৰ নিজৰ কাৰণে সেই ‘ইউৰেকা’ মুহূর্ত আহিছিল বোধহয় ১৯৮৩-৮৪ চনত, যেতিয়া মই জীৱনত প্রথমবাৰৰ কাৰণে আৱিষ্কাৰ কৰিছিলো যে কম্পিউটাৰত চিঠিও লিখিব পাৰি। ষ্টিভ জবছৰ সংজ্ঞা সম্পূৰ্ণকৈ গ্রহণ নকৰিলেও ‘ষ্টার্ট আপ’ৰ ভৱিষ্যতৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে এনেদৰে—‘পৰৱৰ্তী প্রজন্মই তেওঁলোকৰ গতিশীল মনন শক্তিৰদ্বাৰা আৰম্ভ কৰা ‘ষ্টাৰ্ট আপ’সমূহে এনে অভিনৱ সৃষ্টিৰ উদ্ভাৱন কৰিব, যি আজি আমাৰ কাৰণে কল্পনাতীত। ইয়াৰ কোনো সঠিক সংজ্ঞা নাই। মাথোন এইটো ক’ব পাৰি যে ইয়াৰ সৃষ্টিকর্তাসকলে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড সলনি কৰিব খোজে।’প্রকৃতিৰ নিয়মানুসৰি একো একোটা অভাৱে একোটা সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰে, সেই সমস্যাই মানুহৰ চিন্তাশক্তিত ফিৰিঙতিৰ দৰে কাম কৰে আৰু সমাধানৰ সন্ধানত সহায় কৰে। সেয়ে মাত্র কেইটামান বছৰৰ ভিতৰতে আজি আমি ঘৰত বহি বিমান, ৰে’ল নাইবা বাছৰ টিকট কৰিব পাৰোঁ, দেশ-বিদেশ ভ্ৰমণৰ ব্যৱস্থা কৰিব পাৰোঁ, লাইট-টেলিফোন আদিৰ বিল পৰিশোধ কৰিব পাৰোঁ, ডাক্তৰৰ লগত এপইণ্টমেণ্ট কৰিব পাৰোঁ, নিজৰ পছন্দৰ কিতাপ নাইবা পিন্ধনৰ বস্তু ক্রয় কৰিব পাৰোঁ, বেংকৰ কাম কৰিব পাৰোঁ আৰু বহু কাম কৰিব পাৰোঁ; যিটো আমাৰ সপোনৰো অগোচৰ আছিল। ‘স্মাৰ্ট চিটি’, ‘স্মাৰ্ট’ ভিলেজ, ‘স্মাৰ্ট’ কাৰ্ড, ‘স্মাৰ্ট’ ট্ৰেইন আদি শব্দ আজিকালি অতি পৰিচিত। তাৰে ভিতৰত আটাইতকৈ উল্লেখনীয় হ’ল ‘স্মার্ট’ফোন। ১৯৯৫ চনত আমেৰিকান কোম্পানি এ টি এণ্ড টিয়ে তেওঁলোকৰদ্বাৰা প্রস্তুত ‘ফোন ৰাইটাৰ’ৰ বৰ্ণনাত এই আখ্যাৰ প্রথম প্রয়োগ কৰিছিল। ২০০০ চনত ছুইডেনৰ এৰিকছন কোম্পানিয়ে বজাৰত প্রথম মোবাইল ‘স্মার্ট’ ফোনৰ বিক্ৰী আৰম্ভ কৰিছিল। মাত্র এটা দশকৰ ভিতৰত ইয়াৰ প্রযুক্তি-বিজ্ঞানৰ দ্রুত উন্নতি সাধন ঘটিছে আৰু আজি ইয়াৰদ্বাৰা ফোন কৰা, ছবি তোলা, ইণ্টাৰনেট ব্যৱহাৰ, স্থিতি নিৰ্ধাৰণ, মোবাইল বেংকিঙকে ধৰি আধুনিক জগতত প্রয়োজনীয় সকলো কামেই কৰা সম্ভৱ। নিজকে ‘স্মার্ট’ বুলি গণ্য কৰা নতুন প্রজন্মৰ হাতত আজি ই এক প্রয়োজনীয় অথচ ভয়াৱহ অস্ত্র। তাৰ নিদর্শন দেখা গৈছিল এহাতে ‘আৰব স্প্ৰিং’-অৰ গণ আন্দোলনৰ সময়ত, যেতিয়া হাজাৰ হাজাৰ লোকৰ লগত সংযোগ স্থাপন সম্ভৱ হৈছিল ‘স্মার্ট ফোন’ৰ জৰিয়তে; আৰু আনহাতে, সম্পূর্ণ অচিনাকি ডেকা-গাভৰুৰ জাক এক নিৰ্দিষ্ট স্থানত মিলিত হৈ ‘ৰেভ’ পাৰ্টিত যোগদান কৰি বেআইনী কামত লিপ্ত হওঁতে। এসময়ত ‘স্মার্ট’ ফোন হয়তো লেপটপ-কম্পিউটাৰৰ বিকল্প হৈ পৰিব আৰু অপব্যৱহাৰৰ সম্ভাৱনা অনেক গুণে বৃদ্ধি পাব।\nপ্রশ্ন হ’ল— আমি অসমীয়াসকল কিমান ‘স্মার্ট’? প্রতিটো ‘ষ্টার্ট আপ’নাইবা উদ্যোগৰ কাৰণে কম-বেছি পৰিমাণে কম্পিউটাৰৰ জ্ঞান অপৰিহার্য। এইটো অৱশ্যেই জনা প্রয়োজন যে কম্পিউটাৰৰদ্বাৰা কি নাইবা কেনেধৰণৰ কাম কৰা সম্ভৱ, যদিও সেই কাম তেওঁ নিজে কৰিব পৰা ক্ষমতাৰ প্রয়োজন নাই। আজিৰ অসমত এক সচৰাচৰ দেখিবলৈ পোৱা দৃশ্য হ’ল প্রত্যেক যুৱক-যুৱতীৰ হাতে হাতে একোটাকৈ ‘মোবাইল ফোন’, য’ত ইণ্টাৰনেট সংযোগ থাকে। কথা পতাৰ বাদেও তেওঁলোকক অনবৰত ফোনটো লৈ ব্যস্ত দেখা যায়, মানুহৰ ঘৰত আলহী হৈ বহি থকা সময়খিনিও বাদ নাযায়। তদুপৰি বহুতৰ হয়তো লেপটপো আছে। তেওঁলোকৰ লগত ভালদৰে কথা পাতিলে গম পোৱা যায় যে সৰহভাগৰে কম্পিউটাৰ সম্বন্ধে সম্যক জ্ঞান নাই। তেওঁলোকে চিনেমা চায়, গান শুনে, ছবি তোলে, গেইমছ খেলে, মেইল কৰে;কিন্তু জ্ঞান আহৰণৰ উৎস হিচাপে কম্পিউটাৰ যে কিমান শক্তিশালী অস্ত্র হ’ব পাৰে, সেই বিষয়ে সম্পূর্ণ সজাগ নহয় নাইবা সজাগ হোৱাৰ চেষ্টা কৰা নাই। ব্যৱসায়িক ক্ষেত্ৰত কম্পিউটাৰৰ ব্যৱহাৰে কেনে সুচলতা আনিব পাৰে, সেই কথা তেওঁলোকৰ এতিয়াও বিবেচনাধীন হোৱা নাই। অথচ তেওঁলোকৰ সমবয়সৰ এচাম লোকে এনে সজাগতা লৈয়েই আজি বেংগালুৰুৰ ‘কোৰামণ্ডল’ অঞ্চলত গঢ়ি তুলিছে ভাৰতৰ নতুন ‘ষ্টার্ট আপ’ কেন্দ্র। মাত্র চাৰি বৰ্গমাইল এলেকাৰ ভিতৰত শ শ যুৱক-যুৱতীয়ে এই অভিযানত যোগদান কৰিছে। তেওঁলোকে তাত পাইছে কি? তেওঁলোকে পাইছে এক পৰিৱেশ, এক বাতাৱৰণ, যিটোৱে সৃষ্টিশীলতাত ইন্ধন যোগায়। এই নতুন যুগৰ লগত খোজ মিলাই চলিবলৈ হ’লে অসমত সৃষ্টি কৰিব কৰিব লাগিব এক অনুৰূপ পৰিৱেশ; উদ্যোগৰ লগত একাত্মক হ’ব লাগিব এক স্বাৱলম্বী, ব্যৱসায়িক মনোবৃত্তি। সংবাদ মাধ্যমত বহুল প্রচাৰৰ মাজেদি ইক’-উদ্যান প্রতিষ্ঠা কৰি, প্রস্তাৱিত কাম আধৰুৱা ৰাখি, (চৰকাৰৰপৰা?) ৫ কোটি টকাৰ অনুদান বিচাৰি হাত সাবটি বহি থকা যুৱ নেতাজনে বৰ ‘স্মার্ট’ নিদর্শন দেখুওৱা নাই। অসমৰ মানুহে এই কথা উপলব্ধি কৰিব পাৰিব লাগিব। অন্যথা ‘ষ্টার্ট আপ’, ‘মে'ক ইন ইণ্ডিয়া’ৰ দৰে সুযোগ বহন কৰি অনা ‘স্মার্ট ট্রেইন’-এ আমাক এৰি বহু দূৰ আগুৱাই যাব।\nবিষয় প্ৰযুক্তি বিজ্ঞান চৰ্চা\nNo Comments : "আমি কিমান ‘স্মার্ট’"


সম্পাদকীয় – পৰিস্মীতা গগৈ – ফটাঢোল\nMarch 1, 2018 সম্পাদকীয়\t43 Comments\nসম্পাদকীয় – পৰিস্মীতা গগৈ\nহাঁহি। দুটা আখৰৰ সৰু এটা শব্দ। অথচ, এই সৰু শব্দটোতে জীয়াই থকাৰ মহৌষধ লুকাই আছে। প্ৰতিজন মানুহৰ জীৱনৰ তুলাচনীখনত সুখতকৈ দুখৰ ফালে ভৰ সদায়েই বেছি। তথাপি আমি জীয়াই থাকোঁ সুখৰ দিনৰ স্মৃতিক সুঁৱৰি বা সুখৰ দিনৰ অপেক্ষাত। আচলতে সুখ কি? সুখ মানেই দুই ওঁঠ উপচি পৰা এমোকোৰা প্ৰাণ খোলা হাঁহি নহয় জানো?\nহাঁহি সুখ, আনন্দ আৰু সুস্থতাৰ প্ৰতীক। হাঁহিয়ে সামৰি থ’ব জানে দুখৰ চকুলো। এমোকোৰা হাঁহিয়ে হাঁহোতাজনৰ উপৰিও তেওঁক প্ৰত্যক্ষ কৰা ব্যক্তিজনৰ ওপৰতো প্ৰভাৱ পেলায়। কিন্তু, এই হাঁহিয়ে মনত নিৰ্মল আনন্দ দিয়াৰ উপৰিও মানৱ শৰীৰত ঔষধৰ দৰে কাম কৰে।\nহাঁহি শক্তিদায়ক। হাঁহিয়ে আমাৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ শক্তিক উজ্জীৱিত কৰে। হাঁহিয়ে আমাৰ দুখ নিৰ্মূল কৰে, মানসিক চাপৰ পৰা মুক্তি দিয়ে। তাৰোপৰি দৈনিক প্ৰাণখুলি হঁহা মানুহক সু-স্বাস্থ্যৱান কৰি ৰাখে।\nহাঁহিৰ স্বাস্থ্যসন্মত উপকাৰিতাৰ উপৰিও মানৱ জীৱনৰ সম্পৰ্কবোৰতো ইয়াৰ প্ৰভাৱ অপৰিসীম। ৰাতিপুৱা শুই উঠিয়ে লাভ কৰা সন্তানৰ ওঁঠৰ নিৰ্মল হাঁহিয়ে এগৰাকী মাতৃক গোটেই দিনটোলৈ অক্লান্তভাৱে কাম কৰি যাবলৈ প্ৰেৰণা যোগায়। প্ৰতিদিনেই পুৱাবেলা খোৱাৰ মেজত ঘৰৰ সদস্যসকলৰ হাঁহি ভৰা ধেমেলীয়া কথাই প্ৰতিজনকে দিনটোলৈ সজীৱ কৰি ৰাখে। ঠিক তেনেদৰে প্ৰতিবেশী, বাহন চালক, সহকৰ্মী, পাচলি-বেপাৰী, ধোবা, মুচী আদি সমাজৰ বিভিন্ন বৰ্গৰ লোকসকলৰ সম্ভাষণত জিলিকি উঠা মৃদু হাঁহিটোৱে জানো আমাৰ মন প্ৰাণ প্ৰফুল্লিত নকৰে? আনহাতে, দেৰিকৈ অফিচ গৈ পোৱাৰ পিছত যেতিয়া ভয়ে ভয়ে ওপৰৱালাৰ মুখলৈ চোৱাৰ সেই সময়তে যদি তেওঁৰ দুই চেলাউৰিৰ মাজৰ কঠিন ৰেখাকেইডালৰ পৰিৱৰ্তে ওঁঠত জিলিকি থকা স্মিত হাঁহিটো দেখা পাওঁ, মনৰ সমস্ত বিষাদগাৰ যেন নিমিষতে অন্তৰ্ধান হৈ যায়।\nকিন্তু আজিকালি প্ৰায়েই অভিযোগ শুনা যায় যে, ব্যস্ত জীৱনত মানুহে হাঁহিবলৈ পাহৰিলে। সঁচাকৈ মানুহে ব্যস্ততাৰ বাবেই হাঁহিবলৈ পাহৰিলেনে বাৰু? আচলতে ব্যস্ততা এক অজুহাতহে মাত্ৰ। আচল কথা ৰক্ষণশীলতা, মিছা আভিজাত্যতা। সেই তাহানিৰ দিনতো মানুহে হাঁহিব নাজানিছিল, আজিও নাজানে। অৱশ্যে তাহানিৰ কথা বেলেগ আছিল। আজিৰ সমাজ বহু পৰিমাণে সলনি হ’ল। মানুহৰ ধৰণ কৰণ সকলো সলনি হ’ল। সমাজৰ মানুহবোৰ আধুনিক হ’ল, বুদ্ধিমান হ’ল, শিক্ষিত হ’ল। তথাপিও আজি সৰুৱে ডাঙৰৰ আগত প্ৰাণখুলি হাঁহিব নোৱাৰে। বোৱাৰীয়েকে শহুৰেকৰ আগত ওঁঠ দুটা বেঁ‌কা কৰিব নোৱাৰে। অচিনাকিজনৰ কৌতুকত বা পৰপুৰুষৰ কৌতুকত মহিলাই প্ৰাণখুলি হাঁহিব নোৱাৰে। অৰ্থনৈতিকভাৱে দুৰ্বলজনৰ লগত হাঁহি এটা মাৰি কথা পাতিব নোৱাৰে। শিক্ষিতজনে নিৰক্ষৰজনৰ আগত নিজৰ মৰ্যাদা হানি হোৱাৰ ভয়ত একেলগে হাঁহিবলৈ সংকোচ কৰে। পিছে, ‘ব্যস্ততাৰ বাবে হাঁহিবলৈ পাহৰিছোঁ’ বোলা কথাষাৰত বহুতেই হাঁহিৰ খোৰাকহে বিচাৰি পায়৷\nএইখিনিতে এটি ব্যক্তিগত ঘটনাৰ বিষয়ে কওঁ—কেইমাহমান আগৰ কথা৷ মই শিক্ষকতা কৰি থকা বিদ্যালয়খনৰ উপাধ্যক্ষগৰাকীৰ আমেৰিকা নিবাসী পুত্ৰই এদিন তেওঁক বিচাৰি বিদ্যালয়লৈকে আহিল। হঠাৎ তেওঁৰ সৈতে আমি তিনিগৰাকী সহকৰ্মীৰ ভেটা-ভেটি হ’লো। ল’ৰাজনে আমালৈ চাই ধুনীয়া হাঁহি এটা মাৰি পঠিয়ালে। আমি তিনিওগৰাকী অলপ অপ্ৰস্তুত হ’লো। অচিনাকি ল’ৰাজনে আমালৈ চাই এনেকৈ কিয় হাঁহিলে? এই বিষয়ে গুণা-গথাঁ কৰি থাকোতেই বিদ্যালয়ৰ উপাধ্যক্ষগৰাকীৰ সৈতে ল’ৰাজনক দেখিলোঁ। তেতিয়াই আমাৰে এগৰাকীয়ে চেগ বুজি লৈ তেওঁক সুধিলেগৈ, “আপোনাৰ ল’ৰা নেকি? মোক বাৰু কেনেবাকৈ চিনি পায় নেকি? এখেতে এইমাত্ৰ ইমান ধুনীয়াকৈ মোলৈ চাই হাঁহিলে। তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “নহয়, হয়তো চিনি নাপায়। আচলতে আমেৰিকাৰ ই য’ত থাকে তাত বোলে প্ৰতিজন মানুহেই চিনাকি হওক বা নহওক, দেখা দেখি হ’লেই এনেদৰে মিচিকিয়া হাঁহি এটাৰে সম্ভাষণ জনায়।“\nএতিয়া ভাবকচোন, আমেৰিকাৰ সমান ব্যস্ততা আমাৰ আছেনে? নাই, আমেৰিকাৰ সমাজৰ সমান ব্যস্ততা আমাৰ নাই। তথাপিও আমি নাহাঁহো। এনেদৰে হাঁহিলে আন মানুহে কিজানি পাতল বুলিয়েই ভাবিব বা আমাৰ সৈতে যিকোনো লঘু ধৰণৰ কথা আলোচনা কৰিবলৈ সুবিধাজনক বুলি ভাবিব। অৱশ্যে, কথাটো একেবাৰে নস্যাৎ কৰিবও নোৱাৰি। মানুহে বেছিকৈ হাঁহি ধেমালি কৰি ফুৰা পুৰুষ বা মহিলাক নিজৰ ইচ্ছামতে ভাল বা বেয়া ব্যৱহাৰ কৰিবৰ যোগ্য বুলিহে ভাবে। হাঁহি ধেমালি কৰি ভালপোৱা, সহজতে মিলি যাব পৰা মানুহক চৰিত্ৰ দোষ থকা বা একেবাৰে সন্মান দিব নলগা মানুহ যেনহে বোধ কৰে। আটাইতকৈ আমোদজনক কথাটো হ’ল, এনে মানুহৰ সংগ লুকাই চুৰকৈ উপভোগ কৰিবলৈ আমি ৰাজী, কিন্তু দেখদেখকৈ বন্ধুত্ব কৰা বা সমৰ্থন কৰাটো বৰ কষ্টসাধ্য কাম। কিন্তু এই যান্ত্ৰিকতাৰ যুগত যদি কাৰোবাৰ অলপমান খুহুতীয়া কথাই আমাৰ অৱসাদ দূৰ কৰে তেন্তে তাত আপত্তি কৰাৰ থল কাৰো নাথাকে।\nহাঁহিক লৈ যদিও আমাৰ মাজত বিভিন্ন দ্বিধাবোধ আছে, যেনে ডাঙৰৰ আগত নহঁহা, ডাঙৰ ডাঙৰ শব্দ কৰি হাঁহিব নালাগে আদি তথাপি কিন্তু সেই অতীজৰে পৰা সাহিত্য সংস্কৃতিৰ গুৰি ধৰোতা সকলে নিজৰ সৃষ্টিৰাজিয়ে মানুহক হঁহুৱাবলৈ আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰি অহা দেখিবলৈ পোৱা যায়। আমাৰ অসমীয়া সাহিত্যতে শংকৰী যুগৰ সাহিত্যৰ পৰা বৰ্তমানৰ সাহিত্যলৈকে বিভিন্নজন সাহিত্যিকে খুহুতীয়া সাহিত্য ৰচনা কৰা দেখিবলৈ পোৱা যায়। শংকৰী যুগৰ মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত মাধৱদেৱৰ ঝুমুৰাবোৰৰ কথা এইখিনিতে উল্লেখ কৰিব পাৰি। ঝুমুৰাবোৰত থকা শিশু কৃষ্ণৰ কাৰ্য কলাপে দৰ্শকৰ মনত হাঁহিৰ খোৰাক যোগাইছিল। তাৰোপৰি ৰামসৰস্বতীৰ বধকাব্য সমূহত থকা সংলাপবোৰেও হাস্যৰস সৃষ্টি কৰিছিল। বৰ্তমান সাহিত্যত যদিও হাস্যৰসৰ দুই এটা ৰচনা চকুত পৰে কিন্তু সংখ্যাত ই তেনেই নগণ্য। তাৰ বিপৰীতে সাংস্কৃতিক জগতখনত হাস্যৰসৰ চিনেমা, নাটক, টেলিভিশ্যন শ্ব’ আদিয়ে দপদপাই থকা পৰিলক্ষিত হয়। বিশ্ববিখ্যাত অভিনেতা চাৰ্লি চেপলিন, মিষ্টাৰ বিনৰ জনপ্ৰিয়তাই ইয়াকেই সূচায়। আমাৰ অসমতো কৌতুক অভিনেতাসকল খুব সোনকালে জনপ্ৰিয় হোৱাৰ লগতে দৰ্শকৰ মনত তেওঁলোকে সাঁচ বহুৱাবলৈ সক্ষম হয়। অৰুণ নাথ, চেতনা দাস, হিৰণ্য ডেকাকে প্ৰমুখ্যে কৰি বহুতো ন-পুৰণি কৌতুক অভিনেতাই আজিও সাংস্কৃতিক জগতখনত দপদপাই আছে। তেওঁলোকৰ অভিনয় চাই আমি হাঁহিত ফাটি পৰো। অসমৰ উপৰিও অন্যান্য ৰাজ্যৰ কৌতুক অভিনেতাসকলো আমাৰ পৰিচিত হৈ পৰে। আমি যদিহে হাঁহিবলৈ বেয়া পালোঁহেঁতেন তেন্তে কিজানি এওঁলোকো হাস্যৰসাত্মক সাহিত্যৰ দৰে নিষ্প্ৰভ হৈ পৰিলেহেঁঁতেন। সৌ সিদিনালৈকে চ’নী টিভি নামৰ টেলিভিশ্যন চেনেলটোত দপদপাই থকা কপিল শৰ্মা নামৰ কমেডিয়ানজনৰ কথা জানো আমি পাহৰিব পাৰিছো। কপিল শৰ্মাক বাহিৰেও তেওঁৰ সহযোগী মিষ্টাৰ গোলাটি বা গুত্থি ওৰফে সুনীল গ্ৰোভাৰক জানো আমি পাহৰিছোঁ। কৌতুক অভিনয়ে যদি আমাৰ মনত সাঁচ বহুৱাব পাৰে তেন্তে সাহিত্যই কিয় নোৱাৰিব?\nঅৱশ্যে হাস্যৰসাত্মক ৰচনাৰো আকৌ দুটা ভাগ আছে। লঘু কৌতুক জাতীয় সাহিত্য আৰু ব্যংগ সাহিত্য। ব্যংগ সাহিত্যৰ স্থান বহুত উচ্চ। ব্যংগ সাহিত্য ৰচনা কৰিবলৈ ব্যক্তিজনৰ বাক চাতুৰ্যতাৰ লগতে তীক্ষ্ণ বুদ্ধি থকাটো অতীব প্ৰয়োজনীয়। ব্যংগ ৰচনাই সদায় সমাজলৈ হাঁহিৰ জৰিয়তে এটা বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰে। বিশেষকৈ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক দিশক এই সাহিত্যই সদায় কটাক্ষ কৰি সমাজক সচেতন কৰি আহিছে। যদিও সাহিত্য জগতখনত এনে সাহিত্যৰ আদৰ কম তথাপি ইয়াৰ গুৰুত্ব উলাই কৰিব নোৱাৰি। আজিও মুষ্টিমেয় সাহিত্যিকে এই ধাৰাতেই সাহিত্য চৰ্চা কৰি আহিছে আৰু নিতৌ ব্যংগ সাহিত্যৰ সৃষ্টি হৈ আহিছে। এইবিধ সাহিত্যৰ ৰচকসকলে আমালৈ নিত্য নতুন বিষয়বস্তুৰে আমাক ব্যংগ সাহিত্যৰ সোৱাদ দি আহিছে। বৰ্তমান নৱপ্ৰজন্মৰ মাজতো এনে সাহিত্যই গুৰুত্বতা লাাভ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱাৰ উৎকৃষ্ট উদাহৰণ এই ‘ফটাঢোল’ ই-আলোচনীখন৷ খুব কম সময়তে পাঠকৰ মাজত জনপ্ৰিয় হৈ পৰা এই আলোচনীখনে ব্যংগ সাহিত্যৰ ধাৰাটোক আগুৱাই লৈ যাওক, নতুন নতুন ব্যংগ লেখকৰ জন্ম দিয়ক তাৰেই কামনা কৰিলোঁ।\nপ্ৰথম বৰ্ষ, নৱম স্ংখ্যা, মাৰ্চ ২০১৮\n« হাবু-ডুবু – ববিতা কলিতা\nআলিবাটটো – অভিজিত কলিতা »\nবঢ়িয়া। অভিনন্দন পৰিস্মীতা।\nপঢ়িলোঁ, ভাল লাগিল সম্পাদকীয় ।\nKhanindra Bhusan Mahanta\nসম্পাদকীয় পঢ়ি ভাল লাগিল৷ সম্পাদিকাক অভিনন্দন জনালোঁ৷\nসম্পাদকীয় পঢ়ি বহুত ভাল লাগিল।\nবঢ়িয়া লাগিল পঢ়ি। অভিনন্দন\nKrishna Botah Phukon\nভাল লাগিল পঢ়ি। ধন্যবাদ আলোচনীৰ সুন্দৰ সংখ্যাটিৰ বাবে..\nআন্তৰিক শুভেচ্ছা আৰু ধন্যবাদ তোমালৈ….\nবৰ ধুনীয়া হৈছে সম্পাদকীয়\nভাল লাগিল পৰিস্মীতা বা . . ধুনীয়াকৈ লিখিছে . .\nসুন্দৰ সম্পাদকীয়। পঢ়ি মন ভৰিল। অভিনন্দন পৰিস্মীতা।\nএটি সৰ্বাংগ সুন্দৰ সংখ্যা উপহাৰ দিয়াৰ বাবে আন্তৰিক ধন্যবাদ।\nসম্পাদকীয় সুন্দৰ হৈছে। এটি সৰ্বাংগসুন্দৰ সংখ্যা আমাক উপহাৰ দিয়াৰ বাবে আন্তৰিক ধন্যবাদ\nবৰ গধুৰ কাম এটা সম্পন্ন কৰিলা পৰিস্মীতা৷ সুন্দৰ সম্পাদকীয়৷ অভিনন্দন থাকিল৷\nসঁ‌চাকৈ গধুৰ কাম। আপোনালোকৰ সাহসতে সম্পন্ন হ’ল। ধন্যবাদ কাকতিদা।\nআলোচনীখনৰ উদ্দেশ্য ব্যাখ্যাত পূৰামাত্ৰাই সফল। সম্পাদকীয়ৰ উদ্দেশ্যও নিশ্চয় সম্পাদনা কৰা আলোচনীখনৰ বা সংখ্যাটোৰ চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট্যক পৰিস্ফুট কৰা। ভাল লাগিল।\nভাল লাগিল। সেই আমেৰিকাত থকা লৰাজনৰ সকলোলৈকে হাঁহি মৰা স্বভাৱটো চোন আমি আৰম্ভই কৰিব পাৰো। এটা মিছন হিচাপে ফটাঢোলৰ পৰাই এই আহ্বান কৰা হওক।\nনিশ্চয় কৰিলে এটা মহৎ কাম কৰা হ’ব। হাত উজান দিয়ক লগত আছো সদায়। ধন্যবাদ অভিজিতদা।\nBinay Krishna Tamuli Phukan\nভাল লাগিল ৷ হাঁহি মহৌষধ ৷ হাঁহি জীৱন মৰুৰ মৰুদ্যান ৷


নলবাৰী ন্যায়পালিকা নিযুক্তি 2021 – 8 পিয়ন আৰু চালকৰ পদ খালী - News in Assam- Career News in India\nin Assam News, Assamese News, Job News Assam, Nalbari News, নিয়োগ বাতৰি\nজিলা আৰু অধিৱেশন ন্যায়াধীশ, নলবাৰী\nঅন্তিম তাৰিখ: 30/06/2021\nজিলা আৰু অধিৱেশন ন্যায়াধীশ, নলবাৰীয়ে নলবাৰীৰ জিলা আৰু অধিৱেশন ন্যায়াধীশ স্থাপনৰ অধীনত 8 পিয়ন আৰু ড্ৰাইভাৰ খালী পদৰ নিযুক্তিৰ বাবে এটা বিজ্ঞাপন প্ৰকাশ কৰিছে। আগ্ৰহী আৰু যোগ্য প্ৰাৰ্থীসকলে ইয়াত আবেদন কৰিব পাৰে।\nনলবাৰী ন্যায়পালিকা নিযুক্তি 2021\nপদৰ সংখ্যা:6[UR-4, OBC/MBC-2]\nদৰমহাৰ স্কেল: 12000.00-37500.00+ জি.পি. 3900.00 (P.B-2)\nপোষ্টৰ সংখ্যা: 1 [UR]\nদৰমহাৰ স্কেল: 14000.00-49000.00 টকা + জি.পি. 5200.00 (P.B-2)\n3. ড্ৰাইভাৰ (আকস্মিক ভিত্তিত)\nনলবাৰী ন্যায়পালিকা নিযুক্তিৰ যোগ্যতাৰ চৰ্ত\nবয়সৰ সীমা: বয়স নিম্নতম 18 বছৰ আৰু সৰ্বাধিক 38 বছৰ হ’ব লাগিব। বয়সৰ শিথিলতা নিয়ম অনুসৰি হ’ব।\nপিয়ন: নিম্নতম অষ্টম শ্ৰেণীৰ মানদণ্ড; আৰু যিসকলে HSSLC বা তাতকৈ অধিক উত্তীৰ্ণ হৈছে তেওঁলোকে আবেদন কৰিবলৈ অযোগ্য হ’ব।\nক) নিম্নতম অষ্টম শ্ৰেণীৰ মানদণ্ড; আৰু যিসকলে এইচএছএছএলচি বা তাতকৈ অধিক উত্তীৰ্ণ হৈছে তেওঁলোকে আবেদন কৰিবলৈ অযোগ্য হ’ব।\nখ) প্ৰাৰ্থীসকলে যোৱা5বছৰতকৈ কম সময়ৰ বাবে এলএমভি/চাৰিচকীয়া বাহন চলাবলৈ বৈধ পেছাদাৰী ড্ৰাইভিং লাইচেঞ্চ ৰাখিব লাগিব।\nজিলা আৰু অধিৱেশন ন্যায়াধীশ নলবাৰী নিযুক্তিৰ বাছনি প্ৰক্ৰিয়া\nপিয়ন: পিয়ন পদৰ বাবে আবেদন কৰা আৰু যাৰ আৱেদন ক্ৰমত পোৱা যায় তেওঁলোকক লিখিত পৰীক্ষাৰ বাবে মতা হ’ব। লিখিত পৰীক্ষাত 50 টা প্ৰশ্ন (পঞ্চাশ নম্বৰ) থাকিব য’ত অসমীয়া, সাধাৰণ ইংৰাজীৰ প্ৰতিটো প্ৰশ্নত 1 (এটা) নম্বৰ থাকিব। সাধাৰণ গণিত, সাধাৰণ জ্ঞান আৰু যুক্তি (প্ৰতিটো বিষয়ত 10 নম্বৰ)।লিখিত পৰীক্ষাত যোগ্যতা অৰ্জনৰ নম্বৰ হৈছে 60% (প্ৰতিটো বিষয়ত 50%)। যোগ্যতা অৰ্জনকাৰী প্ৰাৰ্থীসকলক লিখিত পৰীক্ষাত নম্বৰৰ ৰেংক অনুসৰি তালিকাৰ পৰা 1:3 অনুপাতত ভাইভা-ভ’চ (20 নম্বৰ)ৰ বাবে মতা হ’ব । লিখিত পৰীক্ষা আৰু ভাইভা-ভ’চত প্ৰাপ্ত নম্বৰৰ মুঠ পৰিমাণৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি চূড়ান্ত বাছনি তালিকা প্ৰস্তুত কৰা হ’ব।যদি একাধিক প্ৰাৰ্থীয়ে একে বৃহৎ নম্বৰ প্ৰাপ্ত কৰে (লিখিত পৰীক্ষা আৰু ভাইভা-ভ’চৰ নম্বৰ), লিখিত পৰীক্ষাত অধিক নম্বৰ প্ৰাপ্ত কৰা প্ৰাৰ্থীক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া হ’ব। য’ত লিখিত পৰীক্ষাত এনে প্ৰাৰ্থীয়ে প্ৰাপ্ত কৰা নম্বৰবোৰো একে, বয়সত জ্যেষ্ঠ প্ৰাৰ্থীজনক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া হ’ব। লিখিত পৰীক্ষাৰ স্থান আৰু তাৰিখ অফিচিয়েল ৱেবছাইট http://nalbarijudiciary.gov.in জৰিয়তে সঠিক সময়ত জাননী দিয়া হ’ব।\nচালক: যিসকল আবেদনকাৰীয়ে ড্ৰাইভাৰ পদৰ বাবে আবেদন কৰিব আৰু যাৰ আৱেদন ক্ৰমত পোৱা যায় তেওঁলোকক স্ক্ৰীণিং/ ড্ৰাইভিং পৰীক্ষাৰ বাবে মতা হ’ব (25 নম্বৰ)। স্ক্ৰীণিং পৰীক্ষাত নিৰ্বাচিত প্ৰাৰ্থীসকলক ড্ৰাইভিং পৰীক্ষাৰ বাবে মতা হ’ব (25 নম্বৰ)। স্ক্ৰীণিং টেষ্ট/ ড্ৰাইভিং টেষ্টত যোগ্যতাৰ ক্ৰমত খালী পদৰ সংখ্যাৰ 1:3 অনুপাতত যোগ্যতা অৰ্জন কৰা প্ৰাৰ্থীসকলক ভাইভা-ভ’চত (20 নম্বৰ) অৱতীৰ্ণ হ’বলৈ আহ্বান জনোৱা হ’ব।ড্ৰাইভিং পৰীক্ষা আৰু ভাইভা-ভ’চত প্ৰাপ্ত মুঠ নম্বৰৰ যোগফলৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি, চূড়ান্ত বাছনি তালিকা প্ৰস্তুত কৰা হ’ব। যদি একাধিক প্ৰাৰ্থীয়ে একে বৃহৎ নম্বৰ প্ৰাপ্ত কৰে (ড্ৰাইভিং পৰীক্ষা আৰু ভাইভা-ভ’চৰ নম্বৰ), ড্ৰাইভিং পৰীক্ষাত অধিক নম্বৰ প্ৰাপ্ত কৰা প্ৰাৰ্থীক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া হ’ব।যদি ড্ৰাইভিং পৰীক্ষাত এনে প্ৰাৰ্থীয়ে প্ৰাপ্ত কৰা নম্বৰবোৰো একে তেন্তে বয়সত জ্যেষ্ঠ প্ৰাৰ্থীজনক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া হ’ব। স্ক্ৰীণিং/ড্ৰাইভিং পৰীক্ষাৰ স্থান আৰু তাৰিখ অফিচিয়েল ৱেবছাইট http://nalbarijudiciary.gov.in জৰিয়তে সঠিক সময়ত জাননী দিয়া হ’ব।\nনলবাৰী ন্যায়পালিকা নিযুক্তিৰ বাবে কেনেদৰে আবেদন কৰিব লাগে\n# প্ৰয়োজনীয় যোগ্যতাৰ চৰ্ত পূৰণ কৰা প্ৰাৰ্থীসকলে এই বিজ্ঞাপনৰ সৈতে সংলগ্ন “আবেদন প্ৰপত্ৰ” ডাউনলোড কৰিব পাৰে আৰু কেৱল ক’লা/নীলা বল পেন ব্যৱহাৰ কৰি ব্লক লেটাৰত সকলো ক্ষেত্ৰ পূৰণ কৰিব লাগিব।\n# নিৰ্ধাৰিত বাকচত এটা শেহতীয়া পাছপোৰ্ট আকাৰৰ ৰঙৰ ফটো পেষ্ট কৰিব।\n# স্বাক্ষৰৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত বাকচটোত আবেদনকাৰীৰ স্বাক্ষৰ লাগিব।\n# পূৰণ কৰা “আবেদন প্ৰপত্ৰ”ৰ লগতে স্ব-প্ৰমাণিত নথিপত্ৰৰ সকলো প্ৰতিলিপি যেনে বয়স প্ৰমাণ পত্ৰ, শিক্ষাগত অৰ্হতা প্ৰমাণপত্ৰ, সক্ষম কৰ্তৃপক্ষৰ পৰা জাতিগত প্ৰমাণপত্ৰ, নিযুক্তি পঞ্জীয়ন প্ৰমাণপত্ৰ, ড্ৰাইভিং লাইচেঞ্চ (চালকপদৰ বাবে আবেদন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত), অভিজ্ঞতা প্ৰমাণপত্ৰ বা আন যিকোনো নথিপত্ৰ এখন ফাইলত স্কেন কৰিব লাগিব আৰু ইয়াক ই-মেইল recruitment.dsjnalbari@gmail.com প্ৰেৰণ কৰিব লাগিব।\n# 30.06.2021 তাৰিখ আবেলি 5.00 তাৰ আগতে পিডিএফ ফৰ্মেটত recruitment.dsjnalbari@gmail.com ই-মেইলযোগে প্ৰেৰণ কৰিব লাগিব ।\nনলবাৰী ন্যায়পালিকা নিযুক্তি 2021 ৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ তাৰিখ\n# অনলাইন আবেদন দাখিল কৰাৰ আৰম্ভণি তাৰিখ: 15 জুন 2021\n# অনলাইন আবেদন দাখিলৰ অন্তিম তাৰিখ: 30 জুন 2021 আবেলি5বজালৈ\nআবেদন প্ৰপত্ৰ: click here


বিপদত ৰীয়া! : ৩ দিনত উঃ ন্যায়ালয়ত সুশান্তৰ মৃত্যুৰ সকলো তথ্য দাখিলৰ নিৰ্দেশ মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰক\nবিপদত ৰীয়া! : ৩ দিনত সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়ত সুশান্তৰ মৃত্যুৰ সকলো তথ্য দাখিলৰ নিৰ্দেশ মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰক\nগুৱাহাটী , August 6, 2020 7:41 am\n৩ দিনৰ ভিতৰত মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰক সুশান্ত সিং ৰাজপুতৰ মৃত্যুৰ সকলো সংগৃহীত তথ্য দাখিব কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছে উচ্চতম ন্যায়ালয়ে।\nইতিমধ্যে দেশৰ সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়ে সুশান্ত সিং ৰাজপুতৰ আত্মহত্যাৰ ঘটনাৰ তদন্তৰ দায়িত্ব CBIক দিবলৈ পত্ৰ প্ৰেৰণ কৰিছিল।\nউল্লেখ্য যে, সুশান্ত সিং ৰাজপুতৰ আত্মহত্যা ঘটনাৰ তদন্তক লৈ বিহাৰ আৰু মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰৰ মাজত শীতল বিবাদ আৰম্ভ হৈছিল।\nমহাৰাষ্ট্ৰৰ মুখ্যমন্ত্ৰী উদ্ধৱ ঠাকৰেই উক্ত ঘটনাৰ তদন্তৰ ভাৰ চিবিআইক দিয়া নহয় বুলি ঘোষণা কৰাৰ পিছতে বিহাৰৰ মুখ্যমন্ত্ৰী নীতিশ কুমাৰে এই ঘটনাৰ চিবিআইৰ তদন্ত বিচাৰি সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়ৰ দৃষ্টিগোচৰ কৰিছিল।\nইফালে সুশান্তৰ পৰিয়ালে মুম্বাই আৰক্ষীৰ তদন্তত অসন্তুষ্টি ব্যক্ত কৰি অভিনেত্ৰী তথা সুশান্তৰ চৰ্চিত প্ৰেয়সী ৰীয়া চক্ৰৱৰ্তীৰ বিৰুদ্ধে পাটনাত বিহাৰ আৰক্ষীৰ ওচৰত এজাহাৰ দাখিল কৰিছিল।\nউক্ত এজাহাৰৰ ভিত্তিত বিহাৰ আৰক্ষীৰ এটা দলে মুম্বাইত উপস্থিত হৈ সুশান্ত সিং ৰাজপুতৰ আত্মহত্যাৰ ঘটনাৰ তদন্ত আৰম্ভ কৰিব খুজিছিল যদিও সেই তদন্তত মুম্বাই আৰক্ষীয়ে অসহযোগ কৰা বুলি অভিযোগ উত্থাপন হৈছিল।\nআনকি তদন্তৰ বাবে যোৱা বিহাৰ আৰক্ষীৰ এজন উচ্চ পদস্থ বিষয়াক মুম্বাইত যোৰকৈ কোৱাৰেন্টাইন কৰা হৈছিল।\nইয়াৰ পিছতে বিহাৰৰ মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে সমগ্ৰ ঘটনাটো সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়ৰ দৃষ্টিগোচৰ কৰে আৰু ন্যায়ালয়ে মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰ আৰু মুম্বাই আৰক্ষীক তিনি দিনৰ ভিতৰত সুশান্তৰ মৃত্যুৰ ঘটনাৰ যাৱতীয় সকলো তথ্য দাখিল কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছে।\nউল্লেখ্য উক্ত তথ্যৰ ভিত্তিতে আগন্তুক তিনি সপ্তাহৰ ভিতৰত শুনানি দি ধাৰ্য কৰিছে সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়ে।\nইফালে সুশান্ত সিং ৰাজপুতৰ অধিবক্তাই মুম্বাইৰ আৰক্ষীয়ে তথ্য প্ৰমাণ নষ্ট কৰাৰ গুৰুতৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰিছে।\nআনহাতে ৰীয়া চক্ৰৱৰ্তীৰ বিৰুদ্ধে এজাহাৰ দাখিল কৰাৰ পিছতে তেওঁ পলাতক বুলি বিহাৰ আৰক্ষীয়ে প্ৰকাশ কৰিছিল। ইতিমধ্যে ৰীয়াই পাটনাৰ পৰা উক্ত কেচটো মুম্বাইলৈ স্থানান্তৰণ কৰিবলৈ সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়ত আবেদন জনাইছিল।\nকিন্তু চিবিআইএ তদন্তৰ দায়িত্ব লোৱা আৰু উচ্চতম ন্যায়ালয়ে মুম্বাই আৰক্ষীৰ ওপৰত হস্তক্ষেপ কৰাৰ পিছত ৰীয়াই কিছু সংকটত পৰাৰ সম্ভাৱনাই দেখা দিছে। কাৰণ জানিব পৰা মতে সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়ে ৰীয়া চক্ৰৱৰ্তীৰ সুৰক্ষাৰ আবেদন নাকচ কৰিছে।\nঅৱশ্যে বিহাৰ আৰক্ষীয়ে বাৰম্বাৰ ঘোষণা কৰিছিল যে নিৰ্দোষী হ’লে তেওঁলোকে ৰীয়া চক্ৰৱৰ্তীক গ্ৰেপ্তাৰ নকৰে, তেওঁ মাত্ৰ তদন্তত সহযোগিতা কৰা উচিত। তাৰ পিছতো বিহাৰ আৰক্ষী মুম্বাইত উপস্থিত হোৱাৰ পিছতেই ৰীয়াই অন্তৰ্ধান হয়।\nসুশান্ত সিং ৰাজপুতৰ আত্মহত্যাৰ ঘটনাৰ তদন্ত চিবিআইক অৰ্পণ কৰা আৰু উচ্চতম ন্যায়ালয়ে তৎপৰতা প্ৰদৰ্শন কৰাত সুশান্তৰ পৰিয়ালৰ লগতে দেশজুৰি থকা অনুৰাগীসকলেও সন্তুষ্টি প্ৰকাশ কৰিছে।


অষ্ট্ৰেলিয়া (মহাদেশ) - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nঅষ্ট্ৰেলিয়া পৃথিৱীৰ সাত মহাদেশৰ ভিতৰত আটাইতকৈ সৰু মহাদেশ। অষ্ট্ৰেলিয়া, পাপুৱা নিউগিনি আৰু ইণ্ডোনেছিয়াৰ পাপুৱা আৰু পশ্চিম পাপুৱা প্ৰদেশক লৈ গঠিত এই মহাদেশখনৰ মাটিকালি 8,468,300 বৰ্গ কিলোমিটাৰ আৰু জনসংখ্যা 31,260,000।\n(3,269,600 sq mi)\n3 (অষ্ট্ৰেলিয়া, পাপুৱা নিউগিনি আৰু ইণ্ডোনেছিয়াৰ কিছু অংশ)\nইংৰাজী, ইণ্ডোনেছিয়, টক পিচিন, হিৰি মটো, 269 টা দেশীয় পাপুৱান আৰু অষ্ট্ৰেনাছিয়ান ভাষা, আৰু প্ৰায় 70 টা দেশীয় অষ্ট্ৰেলিয়ান ভাষা\n.au, .pg আৰু .id\nনিউজিলেণ্ড অষ্ট্ৰেলিয়া মহাদেশৰ অন্তৰ্ভূক্ত নহয়, কিয়নো ই অষ্ট্ৰেলিয়া মহাদেশ থকা কন্টিনেণ্টেল চেল্ফ (ইংৰাজী: Continental shelf) খনত অৱস্থান কৰা নাই। নিউজিলেণ্ড সাগৰৰ তলত ডুবি থকা মহাদেশ (ইংৰাজী: Submerged continent) "জিলেণ্ডিয়া"-ৰ অন্তৰ্গত।\nইণ্ডোনেছিয়াৰ পাপুৱা আৰু পশ্চিম পাপুৱা প্ৰদেশ\nজনসংখ্যা অনুসৰি অষ্ট্ৰেলিয়া মহাদেশৰ বৃহত্তম নগৰসমূহ:\n↑ Keith Lewis; Scott D. Nodder and Lionel Carter (2007-01-11). "Zealandia: the New Zealand continent". Te Ara – the Encyclopedia of New Zealand. http://www.teara.govt.nz/EarthSeaAndSky/OceanStudyAndConservation/SeaFloorGeology/1/en। আহৰণ কৰা হৈছে: 2007-02-22.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=অষ্ট্ৰেলিয়া_(মহাদেশ)&oldid=117982"ৰ পৰা সংকলিত\nLast edited on 8 March 2013, at 02:02\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=7275।\nএই পৃষ্ঠাখন ০৮ মাৰ্চ, ২০১৩ তাৰিখে ০৭:৩২ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


জীৱনৰ মধুৰতম সময় -ৰানা গগৈ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nএজন মাছমৰীয়াৰ কাহিনী। পুৱাৰ ভাগত নদীত মাছ মাৰি আৰু দিনটোৰ বাকী সময়ত সেই মাছ বজাৰত বেচি মাছমৰীয়াজনে নিজ সৰু পৰিয়ালটোৰ ভৰণ-পোষণ দি আহিছে। এনেদৰে নদীত মাছ ধৰা আৰু বজাৰত বেচাটোয়েই দৈনিক উপাৰ্জনৰ একমাত্ৰ পথ হেতুকে মাছমৰীয়াজনে নিতৌ বেলি উঠাৰ বহু আগতেই বিছনা এৰে। নদীৰ ঘাটত চপাই থোৱা নিজৰ নাওখন মেলি, এন্ধাৰতে নাও বাই বাই নদীৰ সিটো পাৰলৈ যায়। সিটো পাৰৰ এটা নিৰ্দিষ্ট স্থানত উপস্থিত হৈ মাছ মৰা জাল, খালৈ আদি লাগতিয়াল আহিলাবোৰ সাজু কৰি মাছ মাৰিবলৈ প্ৰস্তুত হয়। মাছমৰীয়াজনৰ ই এক নিত‍্য-নৈমিত্তিক কৰ্ম। তৈয়াৰ হওঁমানে ইপিনে আকৌ, দূৰৈৰ পূৱ আকাশত বেলিৰ উৰ্ধমূখী বিচ্ছুৰিত হেঙুলীয়া কিৰণ ক্ৰমান্বয়ে প্ৰসাৰ হ’বলৈ লয়। এইখিনি সময়েই যে মাছ মৰাৰ সঠিক সময়।\nমাছমৰীয়াজনৰ হাতত হাতঘড়ী অথবা বেৰত ওলমি থকা দেৱাল-ঘড়ী নথকা হেতু এবাৰ ভুলক্ৰমে প্ৰায় মাজ নিশাই নদীত নাও মেলিল। অন্ধকাৰাচ্ছন্ন নদীৰ তীৰত মাছ মৰা জাল, খালৈ আদি যথা সময়ত সাজু কৰি মাছ মাৰিবলৈ প্ৰস্তুত হ’ল সঁচা, পিছে বেলি নোলায় হে নোলায়। মাছমৰীয়াজনে বুজি পালে যে তেওঁ আচলতে ভুলক্ৰমে বহু সময়ৰ পূৰ্বে আজি এই নদীৰ পাৰত যন্ত্ৰৱৎ উপস্থিত। সেয়ে শিল এচটাত বহি বেলি উদয় হোৱালৈ বাট চালে। অপেক্ষাৰত কিঞ্চিৎ সময়ো দীঘলীয়া সময় যেন লাগে। ই আমনিদায়কো। এনেতে তেওঁৰ কাষতে থকা কিবা এটা বস্তুৰ হাত লাগিল। মাছমৰীয়াজনে আন্ধাৰত খেপিয়াই চাই আৰু হাত বুলাই বুজি পালে যে সেইটো আচলতে এবস্তা পাথৰ। কোনোবাই নদীৰ পাৰৰ সৰু সৰু শিলগুটিবোৰ সংগ্ৰহ কৰি এই বস্তাটোত ভৰাই কিবা কাৰণত নিব নোৱাৰি এৰি থৈ গ’ল চাগে। বস্তাটোৰ পৰা একো একোটা শিলগুটি লৈ মাছমৰীয়াজনে অলসভাবে নদীলৈ নিক্ষেপ কৰিলে। আমনিদায়ক দীঘলীয়া সময়বোৰ পাৰ কৰিবৰ বাবে ই যেন এক উত্তম উপায়।\nসময় অতিবাহিত কৰিবলৈ গৈ মাছমৰীয়াজনে এটা এটা কৈ বস্তাটোৰ সমস্ত পাথৰখিনি বোৱতী নদীলৈ নিক্ষেপ কৰিলে। অৱশেষত হাতৰ মুঠিত ৰৈ গ’ল মাথোঁ এমুঠি পাথৰ। ইতিমধ্যে পূৱ আকাশত বেলিৰ সোনালী আভাই এটা নতুন দিনৰ সূচনা কৰিলে। নিবিড় নিস্তব্ধতাক উলংঘি নানান চিত্ৰ-বিচিত্ৰ চৰাইৰ কল-কাকলি, নাচ-বাগ আৰু টাটুক-ভাটুকত পুৱাটো সজীৱ হৈ উঠিল। পুৱতি পৰৰ সূৰুযৰ মৃদু পোহৰত, হাতৰ মুঠিত থকা পাথৰকেইটা মাছমৰীয়াজনে দেখি হতভম্ব হ’ল। তেওঁৰ চকু গৈ কপালত উঠিল। নিজ হাতৰ মুঠিত থকা সেয়া কোনো সাধাৰণ পাথৰ বা শিলগুটি নহয়; বৰঞ্চ সেয়া যে বহুমূলীয়া একো একোটা মুকুতামণি যাৰ মূল্য বিপণিত বহু হাজাৰ টকা। অৰ্থাৎ বস্তাটোত থকা সমস্ত পাথৰখিনি আচলতে পাথৰ নাছিল বৰং মণি-মুকুতাহে আছিল, বহুমূলীয়া ৰত্ন যি বোৱতী নদীত অজ্ঞাতবশতঃ জাহ গ’ল! সেই বোৱতী নদীত উটি গৈ জাহ যোৱা মূল‍্যবান মণিমুকুতাবোৰ দুনাই জানো পাব পাৰি?\nপ্ৰায় ২০ বছৰৰ আগতে পঢ়া এই কাহিনীটোৰ আচল লিখকজন কোন মই নাজানো। কিন্তু জীৱনৰ বাটত গৈ থাকোঁতে এই কাহিনীটো মোৰ প্ৰায়েই মনলৈ আহে। মোৰ মনলৈ আহে যিহেতু প্ৰতীকধৰ্মী এই কাহিনীটোত মই কিবাকিবি বিচাৰি পাওঁ। পোহৰৰ অনুপস্থিতিয়েই এন্ধাৰ। পোহৰৰূপী জ্ঞানৰ অভাৱো অৰ্থাৎ অজ্ঞানো এক প্ৰকাৰ এন্ধাৰ সদৃশ। আনহাতে, আমাৰ জীৱনলৈ অহা প্ৰত‍্যেকটো দিনেই একোটা নতুন দিন। তাতোকৈ ডাঙৰ কথা — সময় যেন বোৱতী নৈ আৰু ই কাৰো বাবে নাথাকে ৰৈ। অৰ্থাৎ চমুকৈ — অজ্ঞতাৰ বশৱৰ্তী হৈ মুকুতা সদৃশ জীৱনৰ প্ৰত‍্যেকটো দিন আমি সময়ৰ বোৱতী নৈত নিতৌ উটুৱাই দিওঁ। পুৱাৰ সূৰুযৰ হেঙুলীয়া আভাৰ দৰে যেতিয়া আমি জ্ঞান পাওঁ, তেতিয়া আমাৰ হাতৰ মুঠিত ৰয় গৈ মুঠেই কেইটামান দিন। অমূল্য ৰত্ন সদৃশ জীৱনৰ সমস্ত দিনবোৰ নদীৰ বুকুলৈ দলিয়াই পেলোৱাৰ অনুতাপ আৰু পাই-হেৰুৱাৰ বেদনাত মুহুৰ্মুহুঃ অশ্ৰুসিক্ত।\nওপৰত উল্লেখ কৰা কথাখিনিৰ সাৰমৰ্মৰ সৈতে সংগতি ৰাখি, প্ৰথিতযশা সাহিত্যিক আৰু আমাৰ শ্ৰদ্ধাৰ হোমেন বৰগোহাঞিদেৱৰ “জীৱনৰ মধুৰতম সময়” শীৰ্ষক ৰচনাৰ পৰা এষাৰ মনপৰশা কথা এই চেগতে উদ্ধৃতি দি এই লিখনিটো সামৰিব খুজিছোঁ। এই ৰচনাৰ এঠাইত স্বনামধন্য বৰগোহাঞিদেৱে লিখিছে যে — “….এইটোৱেই হ’ল বেছি ভাগ মানুহৰ জীৱনৰ কৰুণতম ট্ৰেজেডি। মানুহে জীৱনত সুখ আৰু আনন্দ বিচাৰে, কিন্তু সেই বিৰল সুখ আৰু আনন্দৰ মুহূৰ্তবোৰ কেতিয়া আহি পাৰ হৈ গুচি যায়, মানুহে তাৰ গমেই নাপায়। পোৱাটোক আওহেলা কৰি নোপোৱাটোৰ পিছে পিছে মৰীচিকা খেদাৰ দৰে খেদি ফুৰোঁতেই মানুহৰ জীৱন শেষ হৈ যায়। অজ্ঞতা বা আলস‍্যৰ বশবৰ্তী হৈ মানুহে জীৱনৰ বিচিত্ৰ উপহাৰৰ পৰা নিজকে বঞ্চিত কৰে ……”।


নৱবৰ্ষৰ প্ৰথম দিনটোতে লাডাখৰ গালোৱান ভেলীত চীনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকা!\nনৱবৰ্ষৰ প্ৰথম দিনটোতে লাডাখৰ গালোৱান ভেলীত চীনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকা! ভাইৰেল ভিডিঅ’কলৈ প্ৰতিক্ৰিয়া\nJanuary 3, 2022 3:20 pm\nঅৰুণাচলৰ বহু অঞ্চল নিজৰ বুলি দাবী কৰি চীনে সেই ঠাই সমূহৰ নতুনকৈ নামকৰণ কৰাৰ বিষয়টোকলৈ প্ৰতিক্ৰিয়া অব্যাহত থকাৰ সময়তে শেহতীয়াকৈ চীনৰ আন এক দুষ্কাৰ্যৰ কথা পোহৰলৈ আহিছে।\nনতুন বছৰৰ প্ৰথম দিনটোতে চীনে লাডাখৰ গালোৱান ভেলীত চীনৰ পতাকা প্ৰদৰ্শন কৰি অঞ্চলটো নিজৰ বুলি দাবী কৰে।\nইতিমধ্যে গালোৱান ভেলীত চীনৰ পতাকা প্ৰদৰ্শনৰ ভিডিঅ’ চীনা চৰকাৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত বিভিন্ন সংবাদ মাধ্যমে ভাইৰলেল কৰিছে।\nচীনৰ চৰকাৰী সংবাদ মাধ্যম গ্লোবেল টাইমছে এই ঘটনা সন্দৰ্ভত এনেদৰে টুইট কৰিছে, “সীমান্তৰ ওচৰৰ গালোৱান উপত্যকাত পিএলএৰ সৈন্যসকলে ১ জানুৱাৰী, ২০২২ তাৰিখে চীনা লোকসকললৈ নতুন বছৰৰ শুভেচ্ছা প্ৰেৰণ কৰে।”\nচীনৰ চৰকাৰী সংবাদ মাধ্যমৰ প্ৰতিনিধি শেন শিৱেই টুইট কৰিছে— ২০২২ চনৰ নৱবৰ্ষৰ দিনা গালোৱান উপত্যকাত চীনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকা উৰুওৱা হয়।\nচীনে লাডাখৰ গালোৱান ভেলীত নিজ দেশৰ পতাকা প্ৰদৰ্শন কৰাৰ বিষয়টোকলৈ ভাৰতৰ বিৰোধী দলসমূহে তাব্ৰ প্ৰতিক্ৰিয়া ব্যক্ত কৰিছে। উল্লেখ্য কংগ্ৰেছ নেতা ৰাহুল গান্ধীয়ে প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীক গালোৱানত চীনা “অনুপ্ৰৱেশ” সন্দৰ্ভত “নীৰৱতা ভংগ” কৰিবলৈ কৈছে৷\nদেওবাৰে তেওঁ টুইটযোগে লিখিছিল, ” মোডীজী, নীৰৱতা ভংগ কৰক।” চীনে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ১৫ টা ঠাইৰ “নাম সলনি” কৰাৰ কেইদিনমান পিছত সীমান্তত সংঘটিত এনে ধৰণৰ ঘটনাই মোদী নেতৃত্বাধীন চৰকাৰ খনকো শলঠেকত পেলোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে।\nনৰেন্দ্ৰ মোডীৰ চৰকাৰকলৈ ৰাহুল গান্ধীয়ে তেওঁৰ টুইটত এনেদৰে কৈছে— “মাত্ৰ কেইদিনমান আগতে আমি ১৯৭১ চনত ভাৰতৰ গৌৰৱময় বিজয়ৰ কথা মনত পেলাই আছিলো। দেশৰ নিৰাপত্তা আৰু বিজয়ৰ বাবে, জ্ঞানী আৰু শক্তিশালী সিদ্ধান্তৰ প্ৰয়োজন। ফোঁপোলা শব্দবোৰে জিকিব নোৱাৰে।”\nলাডাখত আগ্ৰাসন চলোৱাক কেন্দ্ৰ কৰি ভাৰতৰ সৈতে চীনৰ সংঘাত চলি আছে।\n২০২০ বৰ্ষৰ ১৫ জুনত লাডাখৰ গালোৱান ভেলীত ভাৰতীয় সেনাৰ সৈতে চীনৰ সেনাৰ ভয়ংকৰ সংঘৰ্ষ হৈছিল।\nউক্ত সংঘৰ্ষত ভাৰতীয় সেনাৰ ২০ গৰাকী বীৰ সৈনিক শ্বহীদ হৈছিল। চীনে প্ৰথমাৱস্থাত সংঘৰ্ষত চীনৰ কোনো সেনা নিহত হোৱাৰ কথা অস্বীকাৰ কৰি আহিছিল যদিও পিছত চাৰি জন চীনা সেনা নিহত হোৱাৰ কথা স্বীকাৰ কৰিছিল।\nচীনৰ চৰকাৰৰ সূত্ৰই প্ৰকাশ কৰা তথ্য অনুসৰি উক্ত সংঘর্ষত পিএলএৰ সৈনিক চেন হংজুন,চেন জিয়াগ্রং,জিয়াও চিয়ুৱান আৰু ৱাং জুৰান নিহত হৈছিল।\nগালোৱান ভেলীত নিহত চীনৰ জোৱান কেইজনক চীনৰ চৰকাৰে মৰণোত্তৰ ভাবে সন্মানিত কৰাৰ কথাও চৰকাৰী সূত্ৰটোৱে প্ৰকাশ কৰিছিল।


ফেচবুক পোষ্ট হিচাপে লিখা এই কথাখিনিয়ে চিন্তাশীল বিজ্ঞজনৰ ওচৰ পোৱাত নথৈ আনন্দিত। তাৰ বাবে শ্ৰীমতী বিজয়া বৰুৱালৈ অশেষ ধন্যবাদ। তেখেতৰ ভাষাৰেই,\n"ডিগবৈৰ শ্ৰীশ্ৰীশংকৰদেৱৰ ৫৭০তম জন্মোৎসৱৰ লগত সংগতি ৰাখি প্ৰতিবছৰে প্ৰৱন্ধ সংকলন হিচাপে এখনি স্মৃতিগ্ৰন্থ প্ৰকাশ হয়.. এই স্মৃতিগ্ৰন্থখনিত এইবাৰ ৫২টা প্ৰৱন্ধ প্ৰকাশ হৈছে.. তাৰ ভিতৰত আটাইতকৈ যুক্তিনিষ্ঠ বিশ্লেষণেৰে এটি সুন্দৰ প্ৰৱন্ধ প্ৰকাশ হৈছে মোৰ প্ৰিয় লেখক অভিজিত কলিতা ডাঙৰীয়াৰ-' শংকৰদেৱ কেতিয়া জগৎ গুৰু হ'বগৈ ' শীৰ্ষক প্ৰৱন্ধটি lতেওঁলৈ অশেষ ধন্যবাদ প্ৰৱন্ধটি- 'প্ৰণিপাত'ত প্ৰকাশ কৰিবলৈ দিয়াৰ বাবে..."\nব্যক্তিগতভাৱে দৃঢ়ভাৱে বিশ্বাস কৰো তেখেতক ধৰ্মীয় গণ্ডীৰ পৰা বাহিৰত এজন প্ৰচন্ড প্ৰতিভাৱান আৰু পৰিৱৰ্তনৰ বাহক পুৰুষ হিচাপে স্বীকাৰ কৰি লব পাৰিলেহে জগৎ বিখ্যাত হ'ব।আৰু সেই সময়ৰ প্ৰতিক্ৰিয়াশীল এচামৰ অমানৱীয় কাৰ্যৰ বিৰুদ্ধে তেখেতে প্ৰচন্ড সাহসেৰে ঠিয় দিছিল সেয়া বৰ্তমানতো প্ৰাসংগিক। তেখেতে প্ৰতিষ্ঠা কৰা ধৰ্ম বুলি কৈ আমি তেখেতৰ প্ৰগতিশীল মনটোক চূড়ান্ত অপমান কৰি তলা লগাই থৈছো। মই নিশ্চিত তেখেতৰ জন্ম এতিয়া হোৱা হ'লে তেখেতৰ ৰণ কৌশলো ভিন্ন হ'লহেঁতেন।Brahmananda Patiri\nRupankar Choudhury অনা-অসমীয়াৰ লগতেই বহুতো অসমীয়াই শংকৰদেৱক ভালদৰে চিনি নাপালে। ধাৰ্মিক, ৰাজনৈতিক স্বাৰ্থত তেখেতক ব্যৱহাৰ (শুনিবলৈ যদিও বেয়া) কৰি আছো আমি সৱে। যাৰ দ্বাৰা তেখেতৰ চৰ্চা ঠিকেই হৈছে কিন্তু সেই তাহানিতেই তেখেত দি যোৱা জ্ঞানৰ ভড়াঁ‌লৰ পৰা যেন আমি নিজকে বঞ্চিত কৰিছোঁ।\nআপোনাৰ লিখনি আকৌ এবাৰ একে উশাহত পঢ়িলো তাৰ পিছত কেইবাবাৰো পঢ়িলো । আপোনাক মানিবই লাগিব । শংকৰদেৱৰ জীৱন বা তেখেতৰ সৃষ্টিৰ বিষয়ে মই আগতে বহু প্ৰৱন্ধ , লিখনি আদি পঢ়িছো কিন্তু এনেকুৱা লিখনি পঢ়া মোৰ মনত নপৰে । মন , মগজু খুন্দিয়াই গল । আপুনি আকৌএবাৰ প্ৰমাণ কৰিলে যে মনৰ কথাবোৰ লিখিবলৈ কোনো ডিগ্ৰী বা কিবা এসোপামান অধ্যয়নৰ দৰকাৰ নাই । আপোনালৈ অনুৰোধ , অতি সোনকালে অসমৰ প্ৰতিজন অসমীয়াই এই লিখনি পঢ়িব পৰাকৈ ব্যৱস্থা কৰক । ধন্যবাদ ।Mayur Bora\nExtremely well-written piece. Very incisive, objective and cogent analysis of the man and his times and also of the present times. You may think of enlarging its scope and then send toanewspaper or magazine for wider readership.\nPosted by abhijitK at 3:12 AM


ৰবীন বেনাৰ্জী - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n১২ আগষ্ট, ১৯০৮\nবহৰমপুৰ, পশ্চিম বংগ, ভাৰত\n৬ আগষ্ট, ২০০৩ (৯৪ বছৰ)\nপ্ৰকৃতিবিদ, চিত্ৰশিল্পী, ফটোগ্ৰাফাৰ, তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা\nৰবীন বেনাৰ্জী (ইংৰাজী: Robin Banerjee; ১২ আগষ্ট, ১৯০৮ – ৬ আগষ্ট, ২০০৩) অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট প্ৰকৃতিবিদ, চিত্ৰশিল্পী, ফটোগ্ৰাফাৰ তথা তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা।\n১৯৩৭ চনত তেওঁ লিভাৰপুলত 'ৰয়েল নেভি'ত যোগদান কৰে আৰু অতি ওচৰৰ পৰা দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ প্ৰত্যক্ষ কৰে। এই যুদ্ধৰ পিছতে তেওঁ ভাৰতলৈ উভতি অহাৰ সিদ্ধান্ত লয়।\n১৯৫২ চনত তেওঁ অসমলৈ আহি চাবুৱা চাহ বাগানত মুখ্য চিকিৎসা বিষয়া ৰূপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। এইসময়তে কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান ভ্ৰমণ কৰাৰ কালত তেওঁ অসমৰ জৈববৈচিত্ৰ্যৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ পৰে আৰু গোলাঘাটতে ৰৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়।\nবেনাৰ্জীৰ প্ৰথমখন তথ্যচিত্ৰ কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ পটভূমিত নিৰ্মিত হৈছিল আৰু ১৯৬১ চনত এই তথ্যচিত্ৰ বাৰ্লিন টিভিত প্ৰদৰ্শন হয়। এই তথ্যচিত্ৰখনৰ বাবে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ত বেনাৰ্জীয়ে তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা ৰূপে সুখ্যাতি লাভ কৰে। পৰৱৰ্ত্তী কালত তেওঁ ৩২খন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰে আৰু ইয়াৰ বাবে প্ৰায় ১৪টা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।\nবেনাৰ্জী আজীৱন চিৰকুমাৰ হৈ ৰয়। স্থানীয়ভাৱে অত্যন্ত জনপ্ৰিয় বেনাৰ্জী সকলোৰে বাবে 'ৰবীন খুড়া' আছিল। তেওঁ স্থানীয় বিদ্যালয় আৰু চিকিৎসালয় স্থাপনৰ বাবে বহু মাটি দান কৰি গৈছে। কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ আগভাগ লৈছিল। এই উদেশ্যেৰে তেওঁ 'Kaziranga Wildlife Society' নামৰ এটা বেচৰকাৰী সংগঠনো স্থাপন কৰিছিল। বৰ্তমান গোলাঘাটস্থিত তেওঁৰ বাসগৃহটো প্ৰকৃতিপ্ৰেমী সকলৰ বাবে এক উল্লেখযোগ্য স্থান ৰূপে পৰিগণিত হৈছে। ৰবীন বেনাৰ্জীয়ে অঁকা বিভিন্ন চিত্ৰ আৰু অন্যান্য মূল্যৱান সম্পদেৰে পৰিপূৰ্ণ এই বাসগৃহ এটা সংগ্ৰহালয়লৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হৈছে।\nৰবীন বেনাৰ্জীয়ে ১৯৭১ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা পদ্মশ্ৰী বঁটা লাভ কৰে। ১৯৯১ চনত তেওঁ অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সন্মানীয় ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পৰৱৰ্ত্তী সময়ত তেওঁ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰাও সন্মানীয় ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে।\n২০০৩ চনৰ ৬ আগষ্ট তাৰিখে বাৰ্ধক্যজনিত কাৰণত নিজা বাসভৱনত ৰবীন বেনাৰ্জীৰ মৃত্যু হয়।\nৰবীন বেনাৰ্জীৰ এটা বিখ্যাত উক্তি হ'ল, "Think twice before kill an animal, think twice before you catchabutterfly, think you before you cutatree, because it may be the last species of the world."\nৰবীন বেনাৰ্জীয়ে নিৰ্মাণ কৰা ৩২খন তথ্যচিত্ৰৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হৈছে-\n১৯৭১ : পদ্মশ্ৰী\n১৯৯১ : অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সন্মানীয় ডক্টৰেট উপাধি\n১৯৯৪: ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সন্মানীয় ডক্টৰেট উপাধি\n২০০১ : যোৰহাটৰ 'প্ৰকৃতি' নামৰ সংস্থাৰ পৰা 'প্ৰকৃতি কোঁৱৰ উপাধি\n২০০১ : Service to Society through individual excellence NECCL, Guwahati, Assam\nPersonalities of Golaghat district. Retrieved on 2007-03-22\nAnother government article on Robin Banerjee. Retrieved on 2007-03-22\nLover of the wild, Uncle Robin no more. The Sentinel (Gauhati) 2003-08-06 Retrieved on 2007-03-22\nAn article about Robin Banerjee\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ৰবীন_বেনাৰ্জী&oldid=255417"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ২১ ডিচেম্বৰ, ২০২০ তাৰিখে ২৩:৪১ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।