Contexts : Personalities\nItems in Personalities\nEnglish: Parvati Prasad Baruva,\nAssamese: পাৰ্বতি প্ৰসাদ বৰুৱা,\nParvati Prasad Baruva was born on August 19, 1904 near the banks of the Dikhow River in Sibsagar, Assam. He received his early education at Phuleswari School. His interest in the arts, music and drama were also nurtured during his childhood. At the age of ten, he played the part of Joymoti, inaplay staged by the local theater group. He did this for several years and received lots of prizes for his performance. After matriculation in 1921, Parvati Prasad did his Intermediate in Science from Cotton College, Guwahati. During this period, he became very interested in the songs of Nobel laureate Kabiguru Rabindra Nath Tagore. Parvati Prasad began his career at his maternal uncle’s Sarusarai T.E. as an apprentice. He continued his pursuit of music and drama along with his career. During this period, he composed two dance dramas, ‘Lakhimi’ and ‘Sonar Soleng.’ In 1940, he produced, directed and acted in the 4th Assamese movie, Rupohi. During his lifetime, Parvati Prasad published three books of his songs. They are the following: Gungunani, Luiti, Sukula Dawor Oi Kohuwa Phul. After his death, two more previously unpublished works were included in the Parvati Prasad Baruva Rasanawali.\nঅসমীয়া গীত-কবিতাৰ স্ৰষ্টা পাৰ্বতি প্ৰসাদ বৰুৱাৰ জন্ম হয় ১৯০৪ চনৰ ১৯ আগষ্ট তাৰিখে শিৱসাগৰ জিলাত৷ ১৯২১ চনত কটন কলেজৰ বিজ্ঞান শাখাত নামভৰ্তি কৰাৰ সময়তে ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ গীতৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয় আৰু তাৰ পিছতে তেওঁৰ মনত সংগীত সাধনাৰ সপোনটোৱে পোখা মেলে৷ ইয়াৰ পিছত উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে কলিকতালৈ যায় আৰু সেই সময়তে শিৱসাগৰৰ নাট্যমঞ্চত সঙ্গীত পৰিবেশনৰ পাতনি মেলে৷ পিছলৈ বাগিচাৰ কামত কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে৷ এই সময়তে তেওঁ নৃত্যনাটিকা ‘লখিমী’ আৰু গীতি-নাটিকা ‘সোণৰ সোলেং’ ৰচনা কৰে৷ অসমীয়া সংগীত-সাহিত্যৰ নৱজাগৰণৰ সময়ত পাৰ্বতি প্ৰসাদে ৰচিছিল ‘গুণগুণনি’, ‘লুইতী’, ‘শুকুলা ডাৱৰ ঐ কঁহুৱা ফুল’ আদি গীতৰ পুথি৷ গীত ৰচনাৰ উপৰিও ১৯৪০ চনত চতুৰ্থখন অসমীয়া কথাছবি ‘ৰূপহী’ নিৰ্মাণ কৰে৷ ১৯৬৪ চনত দুবাৰকৈ ৰক্তচাপত ভোগাৰ ফলত তেওঁ ৭ জুনৰ দিনা ইহলীলা সম্বৰণ কৰে৷\nEnglish: Bhupen Hazarika,\nAssamese: ভূপেন হাজৰিকা, সুধাকণ্ঠ,\nA legendary singer of Assam. He is known for his wonderful crisp voice and flawless diction, asalyricist, he is known for poetic compositions and parables that touch onawide range of themes-ranging from the erotic to social and political commentary, and asacomposer for his use of folk music withatouch of the contemporary. He was born on September 8, 1926 in Sadiya, Assam. He earnedadoctorate from Columbia University, New York for his dissertation titled, Proposals for preparing India`s basic education to use audio-visual techniques in adult education. He won the prestigious Dadasaheb Phalke award in 1992 for his lifelong contribution to Indian cinema. He breathed his last on November 5, 2011 at the age of 85 years.\nসংগীতজ্ঞ, শিল্পী ভূপেন হাজৰিকাৰ জন্ম হয় ১৯২৬ চনৰ ৮ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে৷ তেওঁ ‘দাদা চাহেব ফাল্কে’ বঁটা (১৯৯২) পোৱা প্ৰথম অসমীয়া ব্যক্তি৷ ১৯৩৯ চনত কলকাতা অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ যোগেদি প্ৰথম গীত প্ৰচাৰ কৰা ড: হাজৰিকা ১৯৭৭ চনত ‘পদ্মশ্ৰী’ আৰু ২০০১ চনত ‘পদ্মভূষণ’ সন্মানেৰে বিভূষিত হয়৷ ১৯৮৭ চনত ‘শংকৰদেৱ বঁটা’ আৰু ২০০০ চনত সন্মানীয় ‘লতা মংগেশকাৰ বঁটা’ও লাভ কৰে৷ তেখেতে ১৯৯৩ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিও হয়৷ অসমীয়া, হিন্দী আদি ভাষাত অসংখ্য গীত ৰচনা কৰাৰ লগতে সুৰ প্ৰদান কৰা হাজৰিকাই কেইবাখনো চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ আৰু পৰিচালনা কৰে৷ শেহতীয়াভাৱে ২০০৯ চনত অসম চৰকাৰে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ‘অসম ৰত্ন’ সন্মানেৰে তেখেতক সন্মানিত কৰাৰ লগতে ‘কেবিনেট’ মৰ্য্যাদাও প্ৰদান কৰে৷ ২০১১ চনৰ ৫ নৱেম্বৰ তাৰিখে ৮৫ বছৰ বয়সত তেখেতৰ দেহাৱসান ঘটে৷\nEnglish: Paban Bordoloi,\nAssamese: পবন বৰদলৈ,\nan eminent Tabla virtuoso from Assam with international fame. Honoured as one of the few Top Grade artists of All India Radio, Bordoloi isaprecursor of imparting Indian classical music to the youths of Assam and thus creatinganew mind set. He has authord TAAL MANIKOOT,a classic book on the Tabla.\nঅসমৰ খ্যাতনামা তবলা বাদক| আকাশবাণীৰ সৰ্বোচ্ছ স্তৰৰ বাদকৰূপে স্বীকৃত একমাত্ৰ অসমীয়া| বৰদলৈৰ ৰচিত তাল মণিকূট তবলাৰ বিষয়ে এক ধ্ৰুপদী পাঠ্যপুঠি|\nEnglish: Khagen Mahanta,\nAssamese: খগেন মহন্ত,\nKhagen Mahanta isasinger from Assam, better known for his renditions of Assamese folk and classical songs. Born toaxotradhikar, Mahanta started learning xotriya music from the age of seven. Asayoungster he also learned to play the tabla. His journey asapopular singer began after he came in contact with Rudra Barua and Keshav Mahanta. His rendition of the song kolore patote kauri pore written by Keshav Mahanta and composed by Rudra Barua catapulted his singing career in 1957.\nIn 1965 Mahanta performed in the Royal Hall at Kathmandu, Nepal. His performance, including two Nepali folk songs earned him accolades from the King Mahendra. On the same occasion famous Nepali singer Dharma Raj Thapa took off his Nepali cap and placed it on Mahanta's head. Similar headdresses have since adorned his head.\nMahanta has rendered his voice in hundreds of Assamese modern, folk and classical songs along with his wife Archana Mahanta.\nখগেন মহন্ত এগৰাকী অসমীয়া গায়ক, সুৰকাৰ, অভিনেতা তথা কথাছবি পৰিচালক| তেখেত অসমীয়া লোক-সঙ্গীত আৰু বৰগীতৰ গায়ক হিচাবে বেছি প্ৰখ্যাত| ১৯৪২ চনত এটা সত্ৰীয়া পৰিয়ালত জন্ম হোৱা মহন্ত ডাঙৰীয়াৰ পিতৃৰ নাম হৰেন্দ্ৰনাথ গোস্বামী আৰু মাতৃৰ নাম লক্ষ্মীপ্ৰিয়া দেৱী|\nতেখেতে সাত বছৰ বয়সৰ পৰাই সত্ৰীয়া সঙ্গীতৰ শিক্ষা আৰম্ভ কৰি অতি কম বয়সতে তবলাতো দক্ষতা অৰ্জন কৰিছিল| ৰূদ্ৰ বৰুৱা আৰু কেশৱ মহন্তৰ সান্নিধ্যলৈ অহাৰ পৰা গায়ক হিচাবে তেখেতৰ প্ৰকৃত যাত্ৰা আৰম্ভ হয়| কেশৱ মহন্ত ৰচিত আৰু ৰূদ্ৰ বৰুৱাৰ সুৰাৰোপিত ‘কলৰে পাততে কাউৰী পৰে’ নামৰ গীতটিয়ে ১৯৫৭ চনত গায়ক হিচাবে তেখেতক বিখ্যাত কৰি তোলে| ১৯৫৮ চনত তেখেতে শ্বিলঙৰ ফাইন আৰ্টছ ছেন্টাৰৰ সভ্য হয়| ১৯৫৯ চনত তেখেতে মহীশূৰত সৰ্বভাৰতীয় আন্তঃবিশ্ববিদ্যালয় সমাৰোহত পৰম্পৰাগত লোকবাদ্য শ্ৰেণীত খোল বাদন কৰি প্ৰথম পুৰস্কাৰ লাভ কৰে| ১৯৬০ৰ ভাষা আন্দোলনৰ সময়ছোৱাত তেখেতে বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা, হেমাংগ বিশ্বাস আৰু যুগল দাসৰ স’তে সুৰ বাহিনীৰ জৰিয়তে সমগ্ৰ অসমতে শান্তিৰ বাবে গোহাৰি জনাই গীত পৰিবেশন কৰে| অসমৰ্থিত সূত্ৰৰ মতে তেখেতে বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাৰ ‘পৰজনমৰ শুভ লগনত’ নামৰ গীতটিত সুৰৰোপ কৰিছিল| ১৯৬১ চনত তেখেতৰ প্ৰথম গ্ৰাম’ফ’ন ৰেকৰ্ড ওলায়|\n১৯৬৫ চনত তেখেতে নেপালৰ কাঠমান্ডুৰ ৰয়েল হলত গীত পৰিবেশন কৰে| আন গীতৰ লগতে তেখেতে গোৱা দুটি নেপালী লোকগীতে ৰজা মহেন্দ্ৰৰ প্ৰশংসা অৰ্জন কৰে| সেই একেই অনুষ্ঠানতে বিখ্যাত নেপালী গায়ক ধৰ্ম্মৰাজ থাপাই নিজৰ নেপালী টুপীটো মহন্ত ডাঙৰীয়াৰ মূৰত পিন্ধাই দিয়ে| তেনেধৰণৰ নেপালী টুপী আজিও তেখেতৰ পৰিচয়বাহক|\nপত্নী অৰ্চনা মহন্তৰ স’তে মহন্ত ডাঙৰীয়াই কেইবাশও অসমীয়া আধুনিক, লোকগীত আৰু বৰগীত গাইছে| বিহুগীতক নিভাঁজ ৰূপত পৰিবেশন কৰাৰ বাবে তেখেতক বিহুসম্ৰাট আখ্যা দিয়া হয়|\nতেখেতে 'নিশি উজাগৰ' আৰু 'যুঁজ' নামৰ দুখন চলচিত্ৰ পৰিচালনা কৰে| 'যুঁজ' নামৰ কথাছবিখনে ১৯৯০ চনত ৰজত কমল বঁটা অৰ্জন কৰে| 'মইনাজান', 'মেঘমুক্তি', 'নিশি উজাগৰ' আৰু 'যুঁজ' নামৰ কথাছবিকেইখনত তেখেতে সঙ্গীত পৰিচালনা কৰে| ইয়াৰোপৰি ১৯৬১ চনত শকুন্তলা নামৰ কথাছবিখনত তেখেতে অভিনয় কৰে|\n১৯৯২ চনত তেখেতক সাহিত্য অকাডেমী বঁটা প্ৰদান কৰা হয়|\n'কাউৰী পৰে...' গীতটি শুনিবলৈ তলত ক্লিক্ কৰকঃ\nEnglish: Jayanta Hazarika,\nAssamese: জয়ন্ত হাজৰিকা,\nJayanta Hazarika (1943-1977) isasinger, composer and song writer from Assam. He becameahousehold name in modern Assamese music in the 1960s and 70s. He was the composer who gave modern Assamese musicanew direction with very unconventional elements in his music in his times.\nHe was bold enough to experiment with western rock and roll, jazz and classical music with Assamese folk and Hindustani classical music. In songs like rombha menoka he skillfully mixed the rock n' roll style while in songs like mor mon satokor he experimented with Jazz. On the other extreme in songs like tomar kotha jetiya bhabo there were Hindustani classical elements. In tomar morome mor one could see his skillful use of western classical symphony elements in the interludes. Many of these fusion styles probably seeped into the compositions of Bhupen Hazarika. The multitude of styles in his songs makes his songs immensely popular even today, in spite of his untimely death about 30 years ago.\nBorn inafamily of musicians, withabrother like Bhupen Hazarika, Jayanta Hazarika found his niche in music atavery early age. Nirmalprobha Bordoloi, composer of many songs for Jayanta Hazarika remembers him playing the mouth organ asayoungster. He was known to have played many other musical instruments very skillfully. The intricate chord shifts of his guitar in his songs is an example of this. He is also known to have collectedavariety of traditional instruments from around the world.He composed music for the Assamese films Bonoria Phool, Niyoti, Bristi, Dhormokai and Notun Axa.\nAgali batahe kopale kalare pat\nSonar baran pakhire tor\nJeevan tu jodi abhinay hoi\nMrityu sabati samadhi tolit\nMor aoshir rati\nTomar morome mor\nBhorir taluwar pora jodi\nEi akash bor bishal\nNibir bone je matise ja\nBarashar ritu bhal pao moi\nMor nam Aniruddha\nMor mon chatakar kantha\nMayamoi rupali jonak\nAkau natun prabhat hobo\nSapunar sare mou\nTomosha o’ nibir\nEku nai sunya hai\nTomar katha jetiyai bhabo\nKinu lila prabhu\nMor fagun ache hi ahi roi\nEiya to nohoi ahar samay\nJilmil sonowali din\nSandhya jetiya tulasir tol\nMoi ji batere\nMore ei nao\nLuitar sutat likha robo\nMadhumalati topani jowa\nSandhiyar akashate ehali tora\nJodi moi prashna koru\nAnar karane kolijar tej\nSendur sendur fot diye\nSusuk chamak koi\nMaghat dekhon uruka nohoi\nজয়ন্ত হাজৰিকা (১৯৪৩-১৯৭৭) অসমৰ এগৰাকী গায়ক, সুৰকাৰ তথা গীতিকাৰ| ১৯৬০ আৰু ৭০ৰ দশকত তেখেতে অসমীয়া সঙ্গীত জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰে| সেই সময়ত অপৰম্পৰাগত বুলি বিবেচিত বহুতো বৈশিষ্ট্য সন্নিবিষ্ট কৰি তেখেতে বহুতো অসমীয়া গীতত সুৰাৰোপ কৰে|\nতেখেতৰ সঙ্গীতত অসমীয়া লোক সঙ্গীতৰ লগতে হিন্দুস্থানী ধ্ৰুপদী সঙ্গীত, পশ্চিমীয়া ৰক্ এণ্ড ৰ`ল, জেজ, পশ্চিমীয়া ধ্ৰুপদী সঙ্গীত আদিৰ সংমিশ্ৰণ দেখা যায়| "ৰম্ভা মেনকা" আদিৰ দৰে গীতত ৰক্ এণ্ড ৰ`ল, "মোৰ মন চাতকৰ" আদি গীতত জেজৰ পৰীক্ষামূলক ব্যৱহাৰে অসমীয়া সঙ্গীতত নতুন ধাৰাৰ অৱতাৰণা কৰে| আনহাতে "তোমাৰ কথা যেতিয়া ভাবোঁ"ত হিন্দুস্থানী ধ্ৰুপদী সঙ্গীত আৰু "তোমাৰ মৰমে মোৰ"ত পশ্চিমীয়া ধ্ৰুপদী সুৰ সমলয়ৰ অপূৰ্ব ব্যৱহাৰ পৰিলক্ষিত হয়| তেখেতৰ বহু মিশ্ৰণে ভূপেন হাজৰিকাৰ সঙ্গীততো প্ৰভাৱ পেলোৱা পৰিলক্ষিত হয়| স্বকীয় বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ তেখেতৰ সঙ্গীত কালৰ পৰিধি চেৰাই আজিও জনপ্ৰিয় হৈ আছে|\nসঙ্গীতজ্ঞৰ পৰিয়ালত জন্ম হোৱা জয়ন্ত হাজৰিকাই কম বয়সতে নিজৰ সাংগীতিক প্ৰতিভাৰ পৰিচয় দিয়ে| জয়ন্ত হাজৰিকাৰ বহুতো গীতৰ গীতিকাৰ নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈয়ে জয়ন্ত হাজৰিকাক বহু কম বয়সতে সুমধুৰভাবে মাউথ অৰ্গেন বজোৱাৰ স্মৃতি সুঁৱৰিছিল| তেখেতে বহুতো বাদ্যযন্ত্ৰ বেছ পাৰদৰ্শিতাৰে বজাব পাৰিছিল বুলি জনা যায়| তেখেতৰ গীতত তেখেতে নিজে বজোৱা গীটাৰৰ সূক্ষ্ম কৰ্ড সলনি তাৰেই পৰিচায়ক| তাৰোপৰি তেখেতে দেশ-বিদেশৰ নানা বাদ্যযন্ত্ৰ সংগ্ৰহ কৰিছিল বুলিও জনা যায়| তেখেতে বনৰীয়া ফুল, নিয়তি, বৃষ্টি, ধৰ্মকাই আৰু নতুন আশা নামৰ কথাছবিকেইখনত সংগীত পৰিচালনা কৰে|\n'সুৰাত মগন' গীতটি শুনিবলৈ তলত ক্লিক কৰকঃ\nEnglish: Moinul Haque,\nAssamese: মইনুল হক,\nA well known Mime artist of Assam. He started acting in 1970 asamono-actor and soon formedagroup called "Sound and Comedy". A self-taught mime artist, Moinul soon discovered his hidden talents. He works withavision and the themes that his repertoire highlights champion the marginalized moments of crises in diverse characters and gives themagraphic exactitude. Ranging over these areas he has given thousands of performances throughout the country and has succeeded in winning accolades everywhere. In 1991 he founded the "Mime Academy" where he willingly share his expertise and experience. This is the first institution for mime in the area of North-East India that has producedanumber of mime actors, whose work has already shown results with great confidence. Moinul Haque isaSenior Fellowship holder in the field of mime from the Department of Culture, Government of India for his earnest, immense work with the children from the Deaf and Dumb School at Guwahati. Moinul has acted asaResource person for the Center for Cultural Resources and Training, New Delhi, under the Central Government. Under the banner of this organization, he has givenanumber of lecture -demonstrations at the various places in India. Besides this, Moinul isaregular visiting expert for various acting institutions in the North-East of India.\nভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ঔপন্যাসিক, গল্পলিখক, নাট্যকাৰ আৰু বোলছবি পৰিচালক সকলৰ ভিতৰত অন্যতম৷ তেখেতৰ জন্ম হয় ১৯৩২ চনৰ ২০ ফেব্ৰুৱাৰীত নগাঁও চহৰত৷ তেখেতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগত ৰিডাৰ হিচাবে নিজৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে ৷ তেখেতৰ বহুতো গল্প অন্যান্য ভাৰতীয় ভাষালৈ অনুবাদ হৈছে৷ অসমীয়া ভাষাৰ পষেকীয়া আলোচনী 'প্ৰান্তিক' আৰু শিশু আলোচনী 'সঁফুৰা'-ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল৷ তেখেতে ১৯৭৬ চনত 'সাহিত্য একাডেমি' আৰু ১৯৯০ চনত 'অসম উপত্যকা বঁটা' লাভ কৰাৰ উপৰিও 'পদ্মশ্ৰী' সন্মান লাভ কৰে৷ অসমীয়া নাট্য জগতত ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াই বিশেষ অৱদান আগবঢ়াই গৈছে৷ কেইবাখনো ৰেডিঅ' নাট, একাঙ্কিকা নাটক ৰচনা কৰাৰ উপৰিও ভ্ৰাম্যমাণ মঞ্চৰ বাবেই তেখেতে একাধিক নাটক ৰচনা কৰে৷ বোলছবি জগতত শইকীয়াই আঠখন বোলছবি পৰিচালনা কৰে আৰু তেখেতৰ বোলছবিয়ে ভাৰত আৰু বিদেশত আন্তৰাষ্ট্ৰীয় বোলছবি মহোৎসৱত বিশেষ সুখ্যাতি লাভ কৰে৷ তেখেতৰ সাতখন বোলছবিৰ কাৰণে ভাৰত চৰকাৰে 'ৰজত কমল বঁটা' প্ৰদান কৰে৷ ২০০৩ চনৰ ১৩ আগষ্টত গুৱাহাটীত ড. শইকীয়াৰ মৃত্যু হয়৷ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম হ'ল- আত্মজীৱনী- জীৱন বৃত্ত, জীৱন ৰেখা৷ প্ৰৱন্ধ সংকলন- শেষ পৃষ্ঠা (চাৰিটা খণ্ড)৷ শিশু গ্ৰন্থ- মৰমৰ দেউতা, তোমালোক ভালে থাকা, শান্তশিষ্ট হিষ্টপুষ্ট মহাদুষ্ট, মহাদুষ্টৰ দুষ্টবুদ্ধি, মৰম৷ চুটিগল্প- প্ৰহৰী, সেন্দুৰ, গহ্বৰ, শৃঙ্খল, উপকণ্ঠ, এই বন্দৰৰ আবেলি, বৃন্দাবন, তৰংগ, সন্ধ্যা ভ্ৰমণ, গল্প আৰু শিল্প, আকাশ৷ উপন্যাস- অন্তৰীপ,ৰম্যভূমি ইত্যাদি ৷\nEnglish: Bhargab, Parashuram,\nAssamese: ভাৰ্গৱ, পৰশুৰাম, ভৃগুপতি, ভৃগুসুত, জামদাগ্ন্য, জামদাগ্নেয়, জামদগ্নি,\nParashuram is sixth incarnation of Lord Vishnu, born as the son of the sage-couple, Jamadagni and Renuka. He exterminated the Kshatriyas (race of kings) led by Kartavirya, who were oppressing the people.Parashuram was asked by the holy rishis (seers) to makeagift of land to brahmins in order to absolve him of the sin of killing the Kshatriyas.\nবিষ্ণুৰ ষষ্ঠ অৱতাৰ, জমদগ্নি ঋষিৰ আৰু ৰেণুকাৰ পুতেক আৰু ক্ষত্ৰিয়বিলাকক দমন কৰোঁতা ৷\nৰংমিলিৰ হাঁহি'ৰ স্ৰষ্টা অসম সাহিত্য সভাৰ ধেমাজি অধিৱেশনৰ সভাপতি অসমীয়া সাহিত্যৰ অক্লান্ত সাধক কথাশিল্পী ৰংবং তেৰাং ১৯৩৭ চনত কাৰ্বি আংলং জিলাৰ লাবুং দিংপিত (বকলীয়াঘাট)-ত জন্ম গ্ৰহণ কৰে ৷ তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল ৰূপছিং তেৰাং আৰু মাতৃৰ নাম বা-ইক ৰংহাংপী ৷ প্ৰথম অৱস্থাত শিক্ষকতাৰে জীৱন নিৰ্বাহ কৰা তেৰাঙে পিছলৈ ডিফু চৰকাৰী কলেজৰ প্ৰৱক্তা হিচাপে যোগদান কৰে ৷ দীৰ্ঘদিন সাহিত্য সাধনাৰ স্বীকৃতি হিচাপে তেৰাঙে ২০০৮ চনত শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱ বঁটা, অসম সাহিত্য সভাৰ বাসুদেৱ জালান বঁটা, ১৯৮২ চনত বিষ্ণু ৰাভা বঁটা, ১৯৮৩ চনত প্ৰকাশন পৰিষদ বঁটা লাভ কৰাৰ উপৰিও ১৯৮৯ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় সন্মান পদ্মশ্ৰী লাভ কৰে ৷ কেইবাখনো উপন্যাস, গল্পসংকলন, প্ৰৱন্ধ সংকলন প্ৰকাশ পোৱাৰ উপৰিও তেওঁ কাৰ্বি ভাষাত অনেক গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে ৷ তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য ৰচনা হ'ল - কাৰ্বি লামতাছাম (কাৰ্বি-অসমীয়া অভিধান), উপন্যাস- ৰংমিলিৰ হাঁহি, ক্ৰান্তিকালৰ অশ্ৰু, জাক হেৰোৱা পক্ষী, নীলা আৰ্কিড ৷ সমন্বয় প্ৰবাহ (প্ৰবন্ধ সংকলন), বন ফৰিঙৰ গীত (গল্প সংকলন) আদিৰ উপৰিও আলোচনিৰ পাতত অনেক উপন্যাস, গল্প প্ৰকাশিত হৈছে ৷\nEnglish: Jyoti Prasad Agarwala,\nAssamese: জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা,\nJyoti Prasad Agarwala wasaplaywright, songwriter, poet, writer and film maker from Assam. He is an Assamese cultural icon, deeply revered for his creative vision and output and is popularly called the Rupkonwar of Assamese culture. In fact, he is regarded as the founder of Assamese cinema for Joymati (1935). Jyoti Prasad Agarwala was born on January 17, 1903 in an Agrawal family, to Paramananda Agarwala and Kiranmoyee Agarwala in Tamulbari Tea Estate. His birthday (January 17) is celebrated as Silpi divas (Artists' Day) in his honor. Jyoti Prasad Agarwala had written around 300 songs, many of which he had set to music himself. Collectively, these songs are called Jyoti xongit. He also written five Plays. His published plays are- Sonit Kunwori, Karengar Ligiri, Lobhita, Rupalim, Nimati Konya. "Luitor Paaror Agnixur" is his only Poetry Collection. He died of cancer on January 17, 1951 at Tamulbari Tea Estate.\nজ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা অসমৰ গীতিকাৰ, নাট্যকাৰ, কবি আৰু চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰণেতা৷ অসমীয়া সংস্কৃতিলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অফুৰন্ত অৱদানৰ বাবে তেওঁক "ৰূপকোঁৱৰ" হিচাপে আখ্যা দিয়া হয়৷ তেওঁ ১৯৩৫ চনত নিৰ্মান হোৱা প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ "জয়মতী"ৰ জন্মদাতা৷ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ জন্ম হয় ১৯০৩ চনৰ ১৭ জানুৱাৰীত তামুলবাৰি চাহ বাগানত৷ তেওঁৰ পিতৃৰ নাম পৰমানন্দ আগৰৱালা আৰু মাতৃ কিৰণময়ি আগৰৱালা৷ তেখেতৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা জনাই প্ৰতি বছৰে তেখেতৰ জন্ম দিনটো "শিল্পী দিৱস" হিচাপে পালন কৰা হয়৷ তেওঁ ৩০০ মান অসমীয়া গীত (জ্যোতি সংগীত) ৰচনা কৰা উপৰিও পাঁচখন প্ৰকাশিত নাটক- শোণিত কুঁৱৰী, কাৰেঙৰ লিগিৰী, লভিতা, ৰূপালীম, নিমাতি কইনা ৰচনা কৰে৷ তেওঁৰ একমাত্ৰ কবিতাৰ সংগ্ৰহ হ'ল-"লুইতৰ পাৰৰ অগ্নিসুৰ"৷ ১৯৫১ চনৰ ১৭ জানুৱাৰীত তেখেতৰ মৃত্যু হয়৷\nEnglish: Bishnu Prasad Rabha,\nAssamese: বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা,\nBishnu Prasad Rabha wasafamous poet, littérateur, dramatist, musician, dancer and an actor, all rolled into one. He is known as Kalaguru. He was born on January 31, 1909 in Dhaka. Bishnu Prasad Rabha wrote many songs, plays and articles. His famous works include "Sonpahi, Mising Coneng, Asomiya Kristir Samu Abhash, and Atit Asom". Bishnu Prasad Rabha died in 20 jun 1969.\nবিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা অসমৰ কবি, সাহিত্যিক, নাট্যকাৰ, সংগীতজ্ঞ, নৃত্যবিদ আৰু অভিনেতা আছিল৷ তেওঁক "কলাগুৰু" নামেৰে অভিহিত কৰা হয়৷ ১৯০৯ চনৰ ৩১ জানুৱাৰীত বাংলাদেশৰ ঢাকাত জন্ম হয়৷ একাধিক গীত, কবিতা আৰু প্ৰৱন্ধ তেওঁ ৰচনা কৰিছিল৷ তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য প্ৰকাশিত পুথি হ'ল-"সোণপাহী", "মিচিং কনেং", "অসমীয়া কৃষ্টিৰ চমু আভাষ" আৰু "অতীত অসম"৷ ১৯৬৯ চনৰ ২০ জুন তাৰিখে তেওঁৰ মৃত্যু হয়৷\nEnglish: Zubeen Garg,\nAssamese: জুবিন, জুবিন গাৰ্গ,\nA singer and composer from Assam, India, in the Bollywood and Assamese music scene. The song Ya Ali from the movie Gangster becameasuperhit in mainland India, the Middle East, and across South Asia. Following the success an Album titled 'Ya Ali Remix Blast' containing remix by DJ Suketu & Aks were released.\nঅসমৰ এজন খ্যাতনামা বৰ্তমান সময়ৰ গায়ক৷ ’ইয়া আলি’নামৰ গানেৰে বলিৱুড জগততো তেওঁ খ্যাতি আৰ্জন কৰিছে৷\nEnglish: Chaolung Sukaphaa, Sukaphaa, Chaolung Syu Ka Pha, sukapha,\nAssamese: ছ্যুকাফা, চাওলুং চুকাফা, চুকাফা,\nthe first Ahom king in medieval Assam, was the founder of the Ahom kingdom. A Tai prince originally from Mong Mao, the kingdom he established in 1228 existed for nearly six hundred years and in the process unified the various tribal and non-tribal peoples of the region that leftadeep impact on the region. In reverence to his position in Assam's history the honorific Chaolung is generally associated with his name (Chao: lord; Lung: great). Since 1996 December2has been celebrated in Assam as the Sukaphaa Divas, or Asom Divas (Assam Day), to commemorate the advent of the first king of the Ahom kingdom in Assam after his journey over the Patkai Hills.\n৬০০ বছৰীয়া আহোম ৰাজত্বৰ প্ৰথম ৰজা আৰু আহোম ৰাজত্বৰ প্ৰতিষ্ঠাতা৷ অসমৰ সকলো জাতি-জনজাতিক একগোট কৰি ছ্যুকাফাই অসমীয়া এটা সৱল জাতি হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত কৰিছিল৷ ছ্যুকাফা তাই বা থাই গোষ্ঠীৰ 'শান' সকলৰ বংশধৰ৷ আহোমৰ আদিপুৰুষ লেংডনৰ আজোনাতি চাও চাং ন্যেওৰ পুত্ৰ৷ ১২২৮ চনৰ ১৬ আঘোণৰ দিনা ছ্যুকাফা অসম সোমায়৷ মৃত্যু ১২৬৮ চনত৷\nEnglish: Mahatma Gandhi, Mohandas Karamchand Gandhi,\nAssamese: বাপু, মহাত্মা গান্ধী, মোহনদাস কৰমচান্দ গান্ধী, বাপুজী, গান্ধীজী, জাতিৰ পিতা,\nBodo: महातमा गानधी, महनदाच करमचान्द गानधी,\nKarbi: mahatma gandhi,\nMahatma Gandhi was born on October 2, 1869 in Porbandar, Gujrat, India. He spent his life working for the cause of freeing India from the clutches of British rule, by using noble means and principles of non-violence and satyagrah. On 15 August 1947, he and his followers forced the British to leave India. Rightfully, he is called the father of the nation. His full name was Mohandas Karamchand Gandhi. He is known as Mahatma, meaning 'great soul', because of his work on non-violence, satyagrah and selfless service to his people.\nEnglish: Rajen Gohain,\nAssamese: ৰাজেন গোঁহাই,\na popular singer of modern Assamese songs. ...\nআধুনিক অসমীয়া গীতৰ এজন জনপ্ৰিয় গায়ক৷আকাশবাণী ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰৰ জৰিয়তে প্ৰচাৰ কৰা তেখেতৰ সুমধুৰ গীত সমূহৰ মাজত "বৰষা তুমি আহা...", "শেৱালী পাহিয়ে কোমল মিচিকি হাঁহিৰে..." আদি তেখেতৰ অতি জনপ্ৰিয় গীতৰ অন্যতম৷\nEnglish: Jamadogni, Yamadagni,\nan ancient Indian saint(rishi)known for his short temper; father of Parashuram\nপ্ৰাচীন ভাৰতৰ এজন অতি বিখ্যাত কিন্ত খঙাল ঋষি, পৰশুৰামৰ পিতৃ৷\nEnglish: Maqbool Fida Husain, M. F. Husain,\nAssamese: মকবুল ফিদা হুছেইন, এম. এফ. হুছেইন,\nMaqbool Fida Husain (17 September 1915 –9June 2011) commonly known as MF, was an eminent Indian painter. According to Forbes magazine, he has been regarded as the "Picasso of India".Husain was associated with Indian modernism in the 1940s. Afteralong career, in 1996, when Husain was 81 years old, controversy arose over paintings originally created in the 1970s which were interpreted by some as being anti-Hindu. After legal cases and death threats in his home country, he was onaself imposed exile from 2006. In January 2010, he was offered the citizenship of Qatar, which he accepted. Husain first became well-known as an artist in the late 1940s. In 1947, he joined the Progressive Artists' Group, founded by Francis Newton Souza. In 1952, his first solo exhibition was held at Zürich and over the next few years, his work was widely seen in Europe and the US In 1955, he was awarded the prestigious Padma Shri award by the Government of India. In 1967, he made his first film, Through the Eyes ofaPainter. It was shown at the Berlin Film Festival and wonaGolden Bear.M. F. Husain wasaspecial invitee along with Pablo Picasso at the Sao Paulo Biennial in 1971. He has been awarded the Padma Bhushan in 1973 and was nominated to the Rajya Sabha in 1986. He was awarded the Padma Vibhushan in 1991. M F Husain died aged 95 on9June 2011 after being unwell for several months. He died at the Royal Brompton Hospital in London, and is due to be buried in the city on 10 June 2011.\nমকবুল ফিদা হুছেইন (জন্ম- ছেপ্টেম্বৰ ১৭, ১৯১৫, মৃত্যু-জুন ৯, ২০১১) ভাৰতৰ এজন অতি জনপ্ৰিয় চিত্ৰশিল্পী৷ মুম্বাইৰ ছাৰ জে জে স্কুল অৱ আৰ্টছত চিত্ৰশিল্পৰ আনুষ্ঠানিক প্ৰশিক্ষণ লোৱা হুছেইনে হিন্দী চিনেমা জগতত চিনেমাৰ পোষ্টাৰ আঁকি শিল্পী জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল৷ স্বাধীনতাৰ পিছত বিগত শতিকাৰ ৪০ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে তেওঁ বোম্বে প্ৰগতিবাদী শিল্পী গোটত যোগদান কৰে৷ ইউৰোপৰ বিভিন্ন দেশ, নিউয়ৰ্ক, টকিঅ' আদিৰ বিখ্যাত আৰ্ট গেলাৰীত এম এফ হুছেইনৰ চিত্ৰই হাজাৰ হাজাৰ কলামোদীক ৰসৰ সাগৰত বুৰ যোৱাত সহায় কৰিছিল৷ অংকনৰ জগতৰ লগতে তেওঁ কেমেৰাৰে ছবি অঁকাৰ বাবে চেষ্টা কৰিছিল৷ ১৯৬৭ চনত নিৰ্মান কৰা তেওঁৰ প্ৰথমখন চিনেমা 'থ্ৰু দ্য মাইণ্ডঅৱ এ পেইণ্টাৰ'-এ বাৰ্লিন চলচিত্ৰ মহোত্সৱত 'গ'ল্ডেন বিয়েৰ বঁটা' লাভ কৰিছিল৷ পৰৱৰ্তী কালত তেওঁ টাবুক নায়িকাৰূপে লৈ 'মীনাক্ষী : এ টেল অৱ থ্ৰী চিটিজ' আৰু মাধুৰীক নায়িকাৰূপে লৈ 'গজগামিনী নিৰ্মান কৰিছিল৷ কলাৰ জগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতিৰূপে হুছেইনক ১৯৫৫ চনত পদ্মশ্ৰী, ১৯৭৩ চনত পদ্মভূষণ আৰু ১৯৯১ চনত পদ্মবিভূষণ সন্মানেৰে বিভূষিত কৰা হয়৷ ১৯৮৬ চনত তেওঁক ৰাজ্যসভালৈ মনোনীত কৰা হয়৷ বিগত শতিকাৰ ৯০ৰ দশকত হিন্দু দেৱীক নগ্ন ৰূপত অংকন কৰাৰ বাবে হুছেইন বিতৰ্কৰ মাজত সোমাই পৰে৷ তাৰ পিছতে হিন্দু উগ্ৰবাদীৰ পৰা জীৱনৰ বাবে ভাবুকি অহাৰ কাৰণে হুছেইনে দেশ ত্যাগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়৷ তেওঁ ২০০৬ চনৰ পিছৰে পৰা ডুবাই আৰু লণ্ডনত থাকিবলৈ লয়৷ ২০১০ চনত তেওঁ কাটাৰৰ নাগৰিকত্বৰ বাবে আবেদন কৰে আৰু দেশখনে নাগৰিকত্ব প্ৰদান কৰে৷\nEnglish: Namita Bhattacharjee,\nAssamese: নমিতা ভট্টাচাৰ্য,\na very famous and popular female voice in Assamese music.\nঅসমৰ এগৰাকী বিখ্যাত, জনপ্ৰিয় আৰু সুৱদী কণ্ঠৰ গায়িকা৷ ’আলি ঢাকি পৰ শালিকী’, ’পীৰিতি নামৰে তিনিটি আখৰ ঐ’ আদি তেখেতৰ অতি জনপ্ৰিয় গীতৰ অন্যতম৷\nEnglish: Paul Kruger, Uncle Paul,\nAssamese: প’ল ক্ৰুগাৰ,\nStephanus Johannes Paulus Kruger (10 October 1825 – 14 July 1904), wasaformer President of South Africa andanational hero.\nদক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি আৰু জাতীয় বীৰ৷\nEnglish: Atul Chandra Goswami,\nAssamese: অতুলচন্দ্ৰ গোস্বামী,\nformer Head of the English department, Dibrugarh University andalinguist of repute. Studied at the universities of Gauhati and Leeds. His Sankar Kohotu Upai isasignificant contribution to the study of Sankardeva.\nপ্ৰসিদ্ধ ভাষাতাত্বিক আৰু ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ প্ৰাক্তন মুৰব্বী ৷ গুৱাহাটী আৰু লীডছ বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰিছিল ৷ তেখেতৰ ’শংকৰ কহতু উপায়’ শংকৰদেৱ অধ্যয়নৰ ক্ষেত্ৰত এক মূল্যবান সংযোজন ৷\nEnglish: Kautilya, Sanakya, Vishnugupta,\nAssamese: কৌটিল্য, চাণক্য, বিষ্ণুগুপ্ত,\nan outstanding philosopher and statesman and one of the most able politicians and ministers in Indian history. His 'Arthasashtra' isaclassic text on economics and polity. Kautilya hadagreat influence behind the rise of Chandra Gupta Maurya.\nপ্ৰাচীন ভাৰতৰ এজন শ্ৰেষ্ঠ দাৰ্শনিক, ৰাষ্ট্ৰনেতা, ৰাজনীতিবিদ আৰু মন্ত্ৰী৷ তেখেতৰ অৰ্থশাস্ত্ৰ পৃথিৱী বিখ্যাত পুথি৷বিখ্যাত সম্ৰাট চন্দ্ৰগুপ্ত মৌৰ্যৰ উথ্থানত কৌটিল্যৰ বিশেষ বৰঙণি আছিল৷\nEnglish: Dr. Birendra Kumar Bhattachary, Birendra Kumar Bhattacharya,\nAssamese: ড° বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য,\nDr. Birendra Kumar Bhattacharya (1924–1997) wasafamous Indian writer and one of the pioneers of modern Assamese Literature. He was first ever recipient of the Jnanpith Award given toaAssamese writer, in the year 1979 for his novel Mrityunjay (Immortal). He was alsoarecipient of Sahitya Akademi Award in Assamese in 1961 for his Assamese novel Iyaruingom(Iyaruingam), which is consideredamasterpiece of Indian literature. In 2005,atranslation published by Katha Books as Love in the Time of Insurgency was released. Another famous novel written by Dr. Bhattacharya is Aai(Mother).He was the President of Asam Sahitya Sabha (Assam Literary Society) during 1983-1985.\nডঃ বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য অসমীয়া ভাষাৰ এজন সাহিত্যিক, ঔপন্যাসিক৷ ১৯২৪ চনৰ ১৪ অক্টোবৰত তেওঁৰ জন্ম হয়৷ তেওঁ ১৯৭৯ চনত মৃত্যুঞ্জয় উপন্যাসৰ বাবে ভাৰতীয় জ্ঞানপীঠ বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম অসমীয়া লেখক আছিল৷ ১৯৮৩-১৯৮৫ বৰ্ষৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি হিচাপেও তেওঁ কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ ইয়াৰুঙ্গম গ্ৰন্থৰ বাবে তেখেতে ১৯৬১ চনত সাহিত্য একাডেমী বঁটা লাভ কৰে৷ ১৯৯৭ চনৰ ৬ আগষ্টত তেখেতৰ মৃত্যু হয়৷\nEnglish: Golok Chandra Goswami, Dr. Golok Chandra Goswami,\nAssamese: গোলোকচন্দ্ৰ গোস্বামী, ড° গোলোকচন্দ্ৰ গোস্বামী,\nan Assamese linguist of repute, former professor and head of the Assamese department of Gauhati University. Axomiya Golok Vyakoron, Axomiya Vyakoronor Moulik Bisar, Axomiya Vyakoron-Prabesh etc. are some of his valuable contributions to the study of Assamese grammar.\nঅসমৰ এজন ভাষাতাত্বিক পণ্ডিত আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰাক্তন অধ্যাপক৷অসমীয়া গোলোক ব্যাকৰণ, অসমীয়া ব্যাকৰণৰ মৌলিক বিচাৰ,অসমীয়া ব্যাকৰণ-প্ৰৱেশ আদি তেখেতৰ ৰচিত পুথি৷\nEnglish: Jagjit Singh,\nAssamese: জগজিৎ সিং,\nAn Indian ghazal singer, composer, music director, activiist and entrepreneur. Known as "The Ghazal King" he gained acclaim together with his wife, another renowned Indian ghazal singer Chitra Singh. Jagjit Singh was born in Sri Ganganagar, Rajasthan. He has sung in Punjabi, Hindi, Urdu, Bengali, Gujarati, Sindhi and Nepali languages. He was awarded India's third highest civilian honour, the Padma Bhushan, in 2003. He died on 10 October 2011 at the age of 70 in Mumbai at Lilavati hospital.\nজগজিৎ সিং ভাৰতৰ এজন সুপ্ৰসিদ্ধ গজল গায়ক আৰু সংগীত বিশাৰদ৷ গজলৰ যাদুৰে তেওঁ দেশবাসী আৰু বিদেশৰ শ্ৰোতাকো মোহাচ্ছন্ন কৰি ৰাখিছিল৷ পদ্মভূষণ সন্মানেৰে সন্মানিত সিঙে হিন্দীৰ উপৰি উৰ্দু, পাঞ্জাবী, গুজৰাটী আৰু নেপালী ভাষাটো গীত গাইছিল৷ গজল সম্ৰাট ৰূপে খ্যাত জগজিৎ সিঙক ভাৰতৰ আধুনিক গজলৰ এজন অগ্ৰদূত বুলি গণ্য কৰা হয়৷ ১৯৪১ চনৰ ৮ ফেব্ৰুৱাৰীত ৰাজস্থানৰ শ্ৰীগংগা নগৰত জন্ম হয়৷ নিজকে এজন গায়ক হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ আগবঢ়াৰ সময়খিনিতে জগজিতৰ গজল গায়িকা চিত্ৰা সিঙৰ লগত চিনাকী হয় আৰু পাছলৈ বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়৷ দুয়ো গজলৰ জৰিয়তে যথেষ্ট খ্যাতি অৰ্জন কৰে৷ ২০১১ চনৰ ২৩ ছেপ্টেম্বৰত মগজুৰ ৰক্তক্ষৰণৰ হোৱাত মুম্বাইৰ লীলাৱতী হাস্পতালত ভৰ্তি কৰা হয়৷ শেষত এই ৰোগৰ বাবেই ২০১১ চনৰ ১০ অক্টোবৰত পুৱা ৮.১০ বজাত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে৷\nEnglish: Pankaj Udhas,\nAssamese: পঙ্কজ উধাচ,\na reputed and popular ghazal singer of India. He was awarded the Padmashree in 2006 for his outstanding contribution to Indian music.\nবিখ্যাত ভাৰতীয় গজল গায়ক৷ তেখেতক ২০০৬ চনত পদ্মশ্ৰী উপাধিৰে সন্মানিত কৰা হয়৷\na renowned Classical Sanskrit writer, widely regarded as the greatest poet and dramatist in the Sanskrit language. His floruit cannot be dated with precision, but most likely falls within 4th Century AD.\nএজন প্ৰসিদ্ধ সংস্কৃত লিখক, যাক সংস্কৃত ভাষাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ কবি আৰু নাট্যকাৰ ৰূপে জনা যায় ৷ অনুমান কৰা হৈছে যে তেওঁৰ জীৱনকাল খ্ৰীষ্টীয় ৪ৰ্থ শতিকা ৷\nEnglish: Issac Newton, Newton,\nAssamese: নিউটন, আইজাক নিউটন,\nA scientist famous for discovering gravity.\nমাধ্যাকৰ্ষণ শক্তিৰ আৱিষ্কাৰক বিজ্ঞানী\nEnglish: Maniram Dewan,\nAssamese: মণিৰাম দেৱান,\nA freedom fighter from Assam, who was executed by colonial British government on charges of revolt.\nঅসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত স্বাধীনতা যুঁজাৰু, যাক ঔপনিৱেশিক বৃটিছ চৰকাৰে বিদ্ৰোহৰ অপৰাধত দোষী সাব্যস্ত কৰি ফাঁচি দিছিল।\nEnglish: Mao Tse Tung, Mao Zedong,\nAssamese: মাও চে তুং, মাও জেদং,\nFormer Chairman of the Communist Party of China. Mao Zedong, also transliterated as Mao Tse-tung and commonly referred to as Chairman Mao, wasaChinese Communist revolutionary and the founding father of the People`s Republic of China.\nচীন কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ প্ৰাক্তন সভাপতি৷ চীন প্ৰজাতন্ত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাতা৷\nEnglish: Aryabhatta, Aryabhattya,\nAssamese: আৰ্যভট্ট, আৰ্য্যভট্ট,\nThe first of the major mathematician-astronomers from the classical age of Indian mathematics and Indian astronomy. His works include the Aryabhattya (499 CE, when he was 23 years old) and the Arya-siddhanta.\nপ্ৰাচীন ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ আৰু জ্যোতিৰ্বিদ৷\nEnglish: Ranaram Choudhury,\nAssamese: ৰণাৰাম চৌধুৰী,\nHe wasalandloard of Goalpara during letter halh of sixteen (1700s) century. He revolted against British East India company. He died in the year 1790 during self exile\nবৃটিছৰ লগত যুদ্ধ কৰা প্ৰথম অসমীয়া স্বাধীনতা সংগ্ৰামী৷ অসমীয়া জাতিৰ বাবে কথাটো আচহুৱা হ`লেও অসমত বৃটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ সুচনা কৰা প্ৰথম অসমীয়া গোৱলপাৰা জিলাৰ তেতিয়াৰ মেছপাৰাৰ প্ৰৱল প্ৰতাপী জমীদাৰ শ্ৰী ৰণাৰাম চৌধুৰী ৷ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে তেওঁৰ জমীদৰিৰ ওপৰত লগোৱা কৰ দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে আৰু কোম্পানীয়ে এই সম্পৰ্কে হেচাঁ প্ৰয়োগ কৰাত ১৭৮৮-৮৯ চনত তেওঁ বৃটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ গোৱালপাৰাস্থ শিবিৰত আক্ৰমণ চলায়৷ পিছলৈ গোৱালপাৰাস্থ শিবিৰৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত বৃটিছ ৰাজহ সংগ্ৰহ বিষয়া কেপ্টইন বেইলীয়ে ১৭৮৮ চনৰ ২৩ আগষ্টত ৰংপুৰৰ ৰাজহ বোৰ্ডলৈ প্ৰেৰণ কৰা চিঠিযোগে ৰণাৰাম চৌধুৰীক এজন ডকাইত বুলি অভিযোগ আনে আৰু পিছলৈ সেই মৰ্মে তেওঁৰ জমীদাৰি বাজেয়াপ্ত কৰা হয় ৷ জমীদাৰি বাজেয়াপ্ত হোৱাৰ পিছত তেওঁ বৃটিছৰ বন্দীত্ব গ্ৰহণ নকৰি গাৰোপাহাৰৰ গভীৰ হাবিত পূনৰ যুদ্ধৰ প্ৰস্তুতি চলাই থাকতে ১৭৯০ চনত তেওঁৰ মৃত্যু হয়৷\nBuddhamitra was born in Mathura, about 60 AD, the daughter of wealthy Buddhists.Buddhamitra was trained by the monk Bala. Bala wasamember of the orthodox Sarvastivadin sect. Buddhamitra`s contribution was remembered in 148AD. Her niece,anun called Dhanavati, erected an inscription in honour of Buddhamitra in the city of Mathura.\nখ্ৰীঃ ৬০ চনত বৰ্তমানৰ মথুৰাত জন্ম গ্ৰহণ কৰা এগৰাকী বিদুষী বৌদ্ধ সন্যাসিনী৷ কুশান সাম্ৰাজ্য়ৰ সময়ত, বৌদ্ধধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে তেওঁ সাৰনাথৰ পৰা কাবুল পৰ্য্যন্ত গৈছিল৷\nEnglish: Fidel Castro,\nAssamese: ফিডেল কাষ্ট্ৰো,\nকিউবাৰ বিপ্লবী ৰাজনীতিবিদ আৰু একনায়ক৷ ৪৭(১৯৫৯-২০০৬) বছৰ যুৰি কিউবাৰ সৰ্বাধিনায়ক আছিল৷ ২০১৬ চনত মৃত্যু বৰণ কৰে৷\nEnglish: Che Guevara, El Che, Ernesto Che Guevara,\nAssamese: চে গুয়েভাৰ,\nErnesto "Che" Guevara (June 14, 1928 – October 9, 1967), also known as El Che, was an Argentine Marxist revolutionary, physician, author, guerrilla leader, diplomat, and military theorist. A major figure of the Cuban Revolution, his stylized visage has become an ubiquitous countercultural symbol of rebellion and global insignia in popular culture.\nআৰ্জেণ্টিনাৰ মাৰ্ক্সীয় বিপ্লৱী, চিকিৎসক, গেৰিলা যুদ্ধৰ নায়ক, কিউবা বিপ্লৱৰ অন্যতম হোতা, বিপ্লৱীসকলৰ প্ৰেৰণাৰ উৎস, বিশ্ব সংস্কৃতিত জিলিকি থকা নাম৷\nEnglish: Nelson Mandela, Nelson Rolihlahla Mandela, Mandela,\nAssamese: নেলচন মেণ্ডেলা,\n(18 July 1918 –5December 2013) A South African anti-apartheid revolutionary, politician, and philanthropist, who served as President of South Africa from 1994 to 1999. He was the country`s first black head of state and the first elected inafully representative democratic election.


বিষয়ঃ নদী-বান্ধ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nJanuary 17, 2012 March 10, 20210Comments\n(সম্পাদকৰ টোকাঃ ২০১১ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰপৰা বৰ্তমানলৈ চলি থকা নদী-বা্ন্ধ বিৰোধী অৱৰোধ সম্পৰ্কে ‘অসমীয়া কথা বতৰা’ৰ মঞ্চত বহুকেইটা আলোচনা-বিলোচনা হয়। এই লেখাটোত সেই সমূহ লেখনী একে ঠাইতে থূপ খোৱাই থোৱা হৈছে। কিছুমান লিখনী পৰোক্ষ ভাৱে আৰম্ভ হ’লেও পাছৰ মতামতবোৰ নদী-বান্ধ বিৰোধী আন্দোলন সম্পৰ্কীয় হৈ পৰা বাবে ইয়াতে থূপ খোৱাই ৰখা হৈছে। এটা সম্যক ধাৰণাৰ বাবে সমগ্ৰ লেখাটো একেলগে পঢ়িলে পঢ়ুৱৈ উপকৃত হ’ব। বিষয়ৰ লগত সম্পৰ্ক নথকা কিছুমান বক্তব্য পেলোৱা হৈছে।)\nসিদ্ধাৰ্থ শংকৰ দাসঃ\nঅসমৰ জনসাধাৰণ, আন্দোলনকাৰী নেতাসকল আৰু অসমৰ মন্ত্ৰী, বিধায়ক, আমোলাসকললৈ এখন মুকলি চিঠি,\nশ্ৰদ্ধাৰ অসমৰ জনসাধাৰণ, আন্দোলনকাৰী নেতাসকল আৰু মন্ত্ৰী, বিধায়ক, আমোলা সকল,\nআপোনালোকৰ বিবেচনাৰ বাবে তলৰ কথাখিনি আপোনালোকৰ সন্মুখত উত্থাপন কৰিলো, যদি মই ভুল কোৱা বুলি ভাৱে আপোনালোকে মোক নিজ গুণে ক্ষমা কৰে যেন!\nঅসমত সমস্যা নাই কি! সকলোধৰণৰ সমস্যাৰে আজি জৰ্জৰিত আমাৰ মৰমৰ অসমী আই ৷ সমস্যাৰ তালিকাখনত সমস্যাৰ ক্ৰমিক নম্বৰে অসীমলৈ গতি কৰিব খোজে!\nকিন্তু দুৰ্ভাগ্যজনক ভাৱে তাহানিৰে পৰা সমস্যাবোৰৰ সমাধানৰ বাস্তৱসন্মত আৰু জনহিতকৰ পথ উদ্ভাৱন কৰাৰ সলনি ‘সমস্যাৰ কথা কোনে প্ৰথমে দাঙি ধৰিলে’, ‘সমস্যাৰ বাবে আন্দোলন কৰি কোনে পৰিৱেশ বিনষ্ট কৰিলে’, ‘ কোনে কাক কি বুলি সম্বোধন কৰিলে ‘, ‘আন্দোলনকাৰী কি আদৰ্শেৰে পৰিচালিত’, ‘ কোন কি ল’বীত আছে’ আদি বাৰেভচহু কথাৰ অৱতাৰণা কৰি সমস্যাৰ গুৰুত্ব লাঘৱ তথা জনসাধাৰণৰ মন প্ৰকৃত সমস্যাৰ কথাটোৰ পৰা বিচ্যুত কৰিবলৈ এক সুপৰিকল্পিত ষড়যন্ত্ৰ চলি আছে।৷ এনে ষড়যন্ত্ৰত কেতিয়াবা চৰকাৰ আৰু কেতিয়াবা আন্দোলনকাৰী আৰু কেতিয়াবা দুয়োপক্ষ বিভ্ৰান্ত হোৱা পৰিলক্ষিত হয়। আৰু ইপক্ষই সিপক্ষলৈ বোকা চটিওৱাত ইমানে মগন হৈ পৰে যে প্ৰকৃত সমস্যাটো তেওঁলোকে চটিওৱা বোকাৰ তলত পোত গৈ অন্তৰ্ধান হৈ পৰে, কেতিয়াবা পুনৰ পদুমৰ দৰে ফুলি উঠাৰ আশাত!\nকেতিয়াবা কেতিয়াবা আকৌ যিটো সমস্যাৰ সমাধান বিচাৰি আন্দোলন কৰে, পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত আন্দোলনকাৰী আৰু চৰকাৰৰ বুজাবুজিৰ পাছত সমস্যা নিজৰ স্থানতে থাকি যায়, কিন্তু সমস্যা সমাধানৰ বাবে কৰা আন্দোলনৰ গইনা লৈ কোনো কোনো জন ব্যক্তিগতভাৱে উপকৃত হোৱাৰ পথত অভাৱনীয় ভাৱে আগবাঢ়ি যায়; কেতবোৰৰ আকৌ আন্দোলন কৰাটোৱে একমাত্ৰ জীৱিকাৰ দৰে হৈ পৰিছে। ছাত্ৰ নহলেও ‘ছাত্ৰৰ নেতা’, নিবনুৱা নহলেও ‘নিবনুৱাৰ নেতা’, কৃষক নহলেও ‘কৃষকৰ নেতা’, মুক্তিযোদ্ধা নহলেও ‘মুক্তিযোদ্ধাৰ নেতা’, বিশেষজ্ঞ নহলেও ‘বিশেষজ্ঞৰ নেতা’, খেলুৱৈ নহলেও ‘খেলুৱৈৰ নেতা’, মজদুৰ নহলেও ‘মজদুৰৰ নেতা’, কোটিপতি হৈ ‘সৰ্বহাৰাৰ নেতা’ হোৱাটো আজি কালি এক ফেছনত পৰিণত হৈছে। কেতিয়াবা আকৌ আন্দোলনৰ সফল পৰিসমাপ্তি ঘটা বুলি ডং-কোপ মাৰি জনসাধাৰণক আভুৱা ভাৰি লুটি-পুটি খাই নোদোকা একোটা হৈ পৰে। আন্দোলনৰ সফল সমাপ্তিৰ ঘোষণাৰ পৰা চাৰিভাগৰ এক শতিকা কাল পাৰ হৈ যোৱাতহে গম পোৱা যায় – সকলো খোলাকটিৰ তাল আছিল!\nঅৱশ্যে আন্দোলনৰ বিনিময়ত যে অসমে একো পোৱা নাই সেইটোও নহয় ৷ কিন্তু আন্দোলনৰ সংখ্যা, দাবীৰ সংখ্যা, সমাধান হোৱা দাবীৰ সংখ্যা ,আন্দোলনৰ ফলত নেতা হৈ মুনাফা লুটাসকলৰ সংখ্যা আৰু জনসাধাৰণ আৰু সমাজক প্ৰকৃতাৰ্থত সেৱা কৰা নেতাৰ ‘পৰিসংখ্যাৰ তুলনামূলক লেখচিত্ৰ’-ই ‘অসমে পোৱাৰ’ চিত্ৰখন ধূসৰ কৰি পেলায় ৷\nঅসমৰ নদীসমূহ আজিও “অসমৰ ভাগ্য-ৰেখা” হিচাপে পৰিগনিত হৈ আছে। নদী সমূহৰ প্ৰবাহৰ প্ৰাৱল্যৰ কম-বেচৰ ওপৰতে অসমৰ সপোন ভঙা-গঢ়া হয়। সেয়ে নদী তথা ইয়াৰ উপত্যকা, অৱবাহিকা সমূহক যদি যথোপযুক্ত গুৰুত্বৰে অধ্যয়ন কৰি এই ক্ষেত্ৰত সিদ্ধান্ত গ্ৰহন কৰা নহয়, তেন্তে হিতে বিপৰীত হোৱাৰ সম্ভাৱনাই অধিক। নদী বান্ধ বোৰ যে বৰ্তমান যুগত উন্নতিৰ সোপান স্বৰূপ, তাক কোনেও নুই কৰিব নোৱাৰে। কিন্তু উন্নতিৰ সোপানডালে যাতে সৰ্বনাশী বিধ্বংসী ৰূপ লব নোৱাৰে তাৰ প্ৰতি সকলো পক্ষ সমানে সচেতন হোৱা দৰকাৰ।\nনদীবান্ধৰ সপক্ষে বা বিপক্ষে কোনে কিমান আবেগিক ভাষণ দিছে, কোনে কাক কথাৰ ফুলজাৰিৰে হেয় বা উচ্চ প্ৰতিপন্ন কৰিব পাৰিলে, কোনে কাৰ শক্তি কিমান তাৰ প্ৰতিযোগিতাত জযী হ’ল, জয়ী হ’বলৈ কোনে কি কূটকৌশল কৰিলে, কোনে নিজকে প্ৰসিদ্ধ বুদ্ধিজীৱি বুলি প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পাৰিলে, কাৰ অহম (Ego) সন্তুষ্ট হ’ল, চৰকাৰ জিকিল নে নদীবান্ধবিৰোধী আন্দোলনকাৰী জিকিল ইত্যাদি ইত্যাদি কথাবোৰে কাৰো উপকাৰ সাধিব নোৱাৰে। পাৰে কেৱল মূল্যবান আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ সময় কিছু অবাবতে নষ্ট কৰিব।\nনদী বান্ধৰ বিৰোধীতা কৰা আন্দোলনৰ নেতা সকল বা চৰকাৰৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বাবৰ চকীত বহি থকা আমোলা মন্ত্ৰীসকল আজিৰ দিনত নিজকে গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি নিজে নিজেই গঙাটোপটো হৈ থাকি লাভ নাই ৷ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল “নদী-বান্ধ নিৰ্মান, তাৰ ফলত হ’বপৰা সাম্ভাব্য বিপদ, নিৰাময় আৰু সুৰক্ষাৰ ব্যবস্থা, অসমে নদীবান্ধৰ পৰা পাবলগা লাভ আৰু লোকচানৰ তুলনামূলক বিশ্লেষণ, আৰু নিৰপেক্ষ সিদ্ধান্ত।” উন্নতিৰ অৰ্থ হেজাৰ হেজাৰ মানুহক বিপদত পেলোৱাটো কেতয়াও হ’ব নোৱাৰে, বা কেৱল ভয়ৰ বশবৰ্তী হৈয়ে উন্নতিৰ কাৰ্যত বাধা দিয়াটোও হ’ব নোৱাৰে। কিন্তু এই কথা বোৰ এটা বিশেষজ্ঞৰ দলে পুংখানুপুংখ ভাৱে অধ্যয়ন কৰি সমাধান উলিওৱাটোহে সকলোৰে কাম্য। আমি যদু মধু সকলোৱে প্ৰকৃত বুৎপত্তি নথকাকৈয়ে বেবেৰিবাং বলকি থকাটো কাৰো বাবেই মংগলজনক নহয়।\nঅসমত বা ভাৰতত বা গোটেই বিশ্বত এই বিষয়ে বুৎপত্তি থকা ব্যক্তিৰ অভাৱ নিশ্চয় নহ’ব। চৰকাৰেও নদী-বান্ধৰ লগত সম্পৰ্কিত বিষয় সমুহত বুৎপত্তি থকা বিশ্ববিখ্যাত তেনে কিছু বিশেষজ্ঞ ব্যক্তিৰ বিষয়ে নিশ্চয় অজ্ঞ নহয়। নদী-বান্ধবিৰোধী আন্দোলনৰ নেতা সকলও তেনে বিশেষজ্ঞ ব্যক্তিৰ বিষয়ে নিশ্চয় জ্ঞাত। এতিয়াও সময় পাৰ হৈ যোৱা নাই। সময় থাকোতে দুয়োপক্ষই খোলা অন্তৰেৰ অসমৰ স্বাৰ্থত সমিল-মিলেৰে নিৰপেক্ষভাৱে এটা ‘বিশেষজ্ঞ দল’ গঠন কৰি পুংখানুপুংখভাৱে সকলো দিশ চালিজাৰি চাই অসমৰ ভালৰ কাৰণে উপযুক্ত সিদ্ধান্ত গ্ৰহন কৰাটোহে আমাৰ কাম্য। যদিও এই কামটো চৰকাৰে বান্ধ নিৰ্মান কাৰ্য আৰম্ভ কৰাৰ আগতে কৰাটোহে যুগুত আছিল। অসমৰ ৰাইজে ভাবে আৰু বিশ্বাস কৰে শ্ৰীতৰুণ গগৈ দেৱ আৰু তেওৰ মন্ত্ৰীসভাৰ সতীৰ্থসকল আৰু শ্ৰী অখিল গগৈকে আদি কৰি আন্দোলনকাৰী নেতাসকল যথেষ্ট জ্ঞানীলোক আৰু তেওলোকে জ্ঞানীলোকৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰাটোহে অসমৰ ৰাইজে বাঞ্চা কৰে। অহম (Ego) ৰ তাড়নাত তেওঁলোকে অজ্ঞানীৰ অভিনয় নকৰিব বুলি আমাৰ বিশ্বাস। মনত ৰাখিব অসমৰ সমস্যা সমাধান কৰি দেশ তথা জনসাধাৰণৰ সেৱা কৰিবলৈহে মন্ত্ৰী-বিধায়ক-আমোলাসকলক জনসাধাৰনে নিৰ্বাচিত কৰি/নিযুক্তি দি নিজৰ জেপৰ ধনেৰে দৰমহা দি পুহি ৰাখিছে। আপোনালোকক জনসাধাৰণে বিশেষ দায়িত্ব দি জনসাধাৰণৰ সেৱা কৰিবলৈ পঠাইছে। আপোনালোকে তাতেই মদগৰ্বী হৈ জনসাধাৰণক শাসন কৰিবলৈ যোৱা বুলি ভুল কৰাটো নিশ্চয় বাঞ্চনীয় নহয়। আপোনালোক শাসক নহয়, প্ৰকৃততে জনসাধাৰণে দৰমহা দি ৰখা সে্ৱকহে। আৰু আন্দোলনকাৰীসকলেও মনত ৰখা উচিত যে তেওঁলোকে জনসাধাৰণৰ সেৱা কৰিবলৈ দৃঢ় প্ৰেৰণাৰে ওলাই আহিছে। তেওঁলোকৰ কৰ্মৰ বাবেহে জনসাধাৰণে তেওলোকক সমৰ্থন দিছে। কিন্তু জনসাধাৰণৰ সমৰ্থনত মতলীয়া হৈ লক্ষ্মণ-ৰেখা লংঘন কৰাতো উচিত নহয়। দুইপক্ষই মনত ৰখা উচিত যে জনসাধাৰণে দেশখন কাকোৱে ঠিকাত দিয়া নাই! পাৰিলে দেশৰ উন্নতি কৰা, যদি নোৱাৰা একো নকৰিবা, কিন্তু ধ্বংস নকৰিবা দেশখন। সেই আধিকাৰ তোমালোকৰ নাই। কিন্তু দুৰ্ভাগ্য, আজি অধিকাৰ নোহোৱা কামবোৰতহে তোমালোক বেছি মত্ত থকা দেখোঁ!\nনদী-বান্ধে উন্নতিৰ সোপান গঢ়িলে অসমবাসীৰ লগতে চৰকাৰী মন্ত্ৰী-আমোলাৰ আৰু আন্দোলনকাৰী নেতা সকলৰ পৰিয়াল, সতিসন্ততি সকলোৱে উপকৃত হব। আৰু যদি নদী-বান্ধে সৰ্বনাশী বিধ্বংসী ৰূপ ধাৰণ কৰে তেন্তে অসমবাসীৰ লগতে চৰকাৰী মন্ত্ৰী-আমোলাৰ আৰু আন্দোলনকাৰী নেতা সকলৰ পৰিয়াল, সতিসন্ততি কাৰোৱে নিস্তাৰ নাই। সকলো পানীত জাহ যাব। কোনোবা ‘জ্ঞানী’ আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়াল, সতিসন্ততি কিবা প্ৰকাৰে পানীত জাহ যোৱাৰ পৰা বাচি গ’লেও হাজাৰ হাজাৰ আৰ্তজনৰ চিৎকাৰ, আৰ্তনাদ, হা-হুমুনিয়াহ আৰু শাওপাতত তেওঁলোকো কোনোবা এদিন বিবেকৰ দহনত জাহ যোৱাটো ধূৰূপ।\nপংকজ বৰাঃ নদীবান্ধ বিৰোধী আন্দোলনৰ উগ্ৰ সমৰ্থকে দলিওৱা শিল-ইটাৰে আঘাতপ্ৰাপ্ত নোহোৱাকৈ কোনোমতে প্ৰাণ ৰক্ষা কৰি কালি ৰাতি ১১ বজাত ধলপুৰ আৰক্ষীচকীৰ তহলদাৰীগোটৰ সহযোগত যেনে তেনে ঘৰ সোমালোহি। তীব্ৰ ক্ষোভ, আৰু হতাশাত মন ভাৰাক্ৰান্ত। আন্দোলনকাৰীয়ে নিৰ্বিচাৰে আক্ৰমণ কৰিছে এম্বুলেঞ্চ, প্ৰেছৰ গাড়ী। স্তব্ধ লক্ষীমপুৰ, ধেমাজিৰ সৰ্ব-সাধাৰণ ৰাইজৰ জনজীৱন। ধলপুৰ আৰু নাৰায়ণপুৰৰ মাজৰ ৰাজপথত মাথো ভগা আইনাৰ টুকুৰা, নাৰায়ণপুৰ পাৰ হৈ জৰাবাৰীৰ ওচৰৰ ৰাজপথৰ মাজত দাউ-দাউকৈ জ্বলি আছে জুই। এইয়া আন্দোলনস্থলী ৰঙানদীৰ পাৰৰ পৰা ৫০ কিলোমিটাৰ দূৰৰ দৃশ্যপট, মূল ঠাইত কি পৰিস্থিতি হ’ব সেয়া সহজেই অনুমেয়। সাধাৰণ জনতাৰ সুৰক্ষাৰ বাবে আন্দোলন কৰাসকলে সাধাৰণ জনতাৰ সম্পত্তি বা ৰাজহুৱা সম্পত্তি আৰু কাৰোবাৰ জীৱন ধ্বংস কৰি কি পাব? আন্দোলনৰ ৰেহৰূপ এনেকুৱা হ’লে লাহে লাহে ই ৰাইজৰ গণভিত্তি হেৰুৱাই পেলাব। ব্যক্তিগতভাৱে মই বৃহৎ-নদীবান্ধৰ ঘোৰ বিৰোধী হ’লেও এনেকুৱা জংগী আন্দোলনক মই সমৰ্থন কৰিব নোৱাৰোঁ। নিৰীহ আন্দোলনকাৰীৰ ওপৰত আৰক্ষীৰ অত্যাচাৰক যিদৰে গৰিহণা দিম, আন্দোলনকাৰীৰ অবিবেচকী উদ্ভণ্ডালিকো সিমানেই গৰিহণা দিম ৷\nঅজয় লাল দত্তঃ তাৰ অৰ্থ হল দুয়োপক্ষই জগৰীয়া নহয়নে? কিন্তু চৰকাৰী বাহিনীয়ে অত্যাচাৰ নচলোৱালৈকে ৰাইজে আক্ৰমণ কৰাৰ উদাহৰণ খুৱ বিৰল। ৰাইজে খুজি কিল নাখায়, সীমা পাৰ হৈ যোৱাৰ পাছতহে শিল-বৰষুণ হয় চাগে। ঘটনাটোত দুখ পোৱাৰ বাহিৰে নো কি কৰিম ইয়াৰ পৰা। তথাপি তেনে পৰিস্থিতিত নেতৃত্ব বিফল হলে নিয়ন্ত্ৰণ হেৰাই যায়। ফলত কাণ্ড হয় কাণ্ডজ্ঞানহীন, সকলোৱে শান্ত হওক। আমিও ফোনযোগে বন্ধু মহলৰ লগত কথা পাতি খা-খবৰ লওঁ, তাৰ বাহিৰে ইয়াৰ পৰা অন্ততঃ কিবা কৰাৰ সামৰ্থ্য নাই।\nবিকাশ শইকীয়াঃ এনেকুৱা কিবা এটা হ’ব বুলি ভাবিযেই আছিলো। ৰাজহুৱা সম্পত্তি ধ্বংস কৰাটো, জংগী আন্দোলনকাৰীসকলৰ সাধাৰণ পৰম্পৰাত পৰিণত হৈছে। এই আন্দোলনবোৰে অসমৰ বহুত ক্ষতি কৰিলে। এবাৰ উত্তৰ-উজনি অসমৰ পিনে যাওতে বন্ধৰ প্ৰকোপত সাতদিনমান ঘুৰি আহিব পৰা নাছিলো। ইমান নগুৰ-নাকতি হৈছিল যে তাৰ পাছত সেইপিনে যাবলৈ সাহসেই নহয়।\nউদ্দীপ তালুকদাৰঃ দোকান খোলা থাকিলেই, ৰাস্তা-ঘাটত মানুহ জমা নোহোৱাকৈ বেহা-বেপাৰ ধুনীয়াকৈ চলি থাকিলেই দেশ এখন শান্তি আৰু প্ৰগতিৰ পথত চলি আছে বুলি ভবাটো ভুল। অৱশ্যে জধে-মধে আন্দোলন কৰি থাকিলেই লাভ হ’ব বুলি ভবাটোও সমানৰ ভুল। প্ৰয়োজন বোধে আন্দোলনো কৰিব লাগিব। নদী-বান্ধ বিৰোধিতা আন্দোলনৰ পৰিণতি সম্পৰ্কে কোনোবাই কিবা ভাবিছে যেন বোধ নহয়। ইমান দিনে অৱৰোধ চলি আছে চৰকাৰে কিয় একো কৰা নাছিল? ৰৈ আছিল নেকি, মানুহখিনি নিজে নিজে গুচি যাব বুলি। একেদৰেই আন্দোলন কৰা সকলেও বন্ধ কৰিব লাগে বুলিহে কৈ আছে, কিন্তু বন্ধ কৰিবলৈ অৱৰোধ বাহিৰেও আৰু কিবা কৰিব লাগিব। কাৰণ অসম চৰকাৰৰ স্থিতি স্পষ্ট। যদি অসম চৰকাৰে নকৰেই, তেওঁলোকে পাছৰ উপায় এটা ঠিক কৰিব লাগিব।\nপ্ৰতীম প্ৰতাপ বৰুৱাঃ (মালবিকা ব্ৰক্ষ্মৰ মূল ইংৰাজী লেখাৰ অসমীয়া অনুবাদ) আপোনাৰ লগত পুৰা মাত্ৰাই একমত | অতিৰিক্ত আবেগে আমাক মূল লক্ষ্যৰ পৰা বিচলিত কৰে…অসম আন্দোলন আৰু তাৰ ফলস্বৰূপ এ.জি.পি. … উদাহৰণ আমাৰ চকুৰ আগত | আমি জনতাই নিজকে নিজে নিৰাপত্তা দিলেহে দিয়া |\nজ্যোতিৰ্ময় দত্তঃ গণতন্ত্ৰৰ এতিয়া ম্যাদ উকলিছে। পংগু হৈছে আমাৰ শাসন ব্যৱস্থা। গেলিবলৈ লৈছে মানৱীয়তা। গণতান্ত্ৰিক আন্দোলনে কি দিলে? চোৰৰ দৰে গৈ কৰা পুৱতি নিশাৰ নাৰকীয় অত্যাচাৰ। এতিয়া আৱেগ তেজৰ নৈত বৈ গৈছে। নিৰাপদ দুৰত্বত থাকি দোষ আঙুলিয়াই থকাতো মূধাফুটা কুটনীতিবিদ, সমাজবিদসকলৰ এটিয়া এটা ফেছনত পৰিণত হৈছে। কিন্তু এবাৰলৈওতো ভাবক আজি আমি নিজে পোৱা এটা অভিজ্ঞতাতে ইমান ব্যতিব্যস্ত। তেন্তে সেইসকলে কি কৰিব যিয়ে দিনে নিশাই সংশয়তাৰে দিন নিয়াইছে বছৰৰ পিছত বছৰ ধৰি। যিসকলৰ বাবে এনে অভিজ্ঞতা ভাতৰ লগত পানী খোৱাৰ দৰে। যাৰ ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ জীৱনো অ্ন্ধকাৰৰ আওতাত। আপোনালোক হয়তো গুচি যাব এটা বেয়া অভিজ্ঞতা লৈ সেই ঠাইবোৰৰপৰা। কাহানিও ঘূৰি নহাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে। কিন্তু সেইসকলে কি কৰিব? যাৰ জীৱন, সম্পত্তি বন্ধকত থৈ সজা হৈছে এই জলবোমা। তেওঁলোকতো কপালৰ ঘাম মাটিত পেলাই খাটি-খোৱা লোক। উজনিলৈ আহিলে দেখিব সশস্ত্ৰ বাহিনীয়ে কেনেদৰে কুকুৰ মেকুৰীৰ দৰে হত্যা কৰিছে তেজাল অসমীয়া ল’ৰাবোৰক। কেইদিনমানৰ আগতেও মাকুমৰ তিনিজন ল’ৰাক একেদৰে হত্যা কৰা হ’ল। যেতিয়া জীয়াই থকাৰ চালিকা কেইপদেই হেৰাই যায় তেতিয়া আৱেগ-চিন্তাশীলতা আদি কথাবোৰ বৰ সৰু যেন লাগে। মানৱতাৰ বধ্যভূমিত পৰিণত হৈছে অসম।\nঋতুৰাজঃ সুসংগঠিত আৰু পৰিকল্পিত গনতান্ত্রিক আন্দোলনৰ ম্যাদ উকলিল বুলি মই নাভাবো। অসমৰ আন্দোলনবোৰ বিফল হোৱাৰ মুলতে হ’ল পৰিকল্পনা আৰু যোগ্য নেতৃত্বৰ অভাৱ। যিকোনো আন্দোলনৰ মূলধন হৈছে অসমীয়াৰ আবেগ আৰু অনুভূতি। মই নিজৰ দুটামান সৰু অভিজ্ঞতাৰ পৰা কৈছোঁ আন্দোলনৰ নেতৃত্বই এনেদৰে ভাষণ দিয়ে যে জনতাক হিংসা কৰিবলৈ উত্তেজিত কৰি তোলে। ই গণতান্ত্রিক আন্দোলনৰ এটা বিয়োগাত্মক দিশ। জনতাই যদি সম্পূর্ণ শান্তিপূর্ণভাবে অহিংস আন্দোলন কৰে কোনো শাসকগোষ্ঠীৰ সাধ্য নাই জনতাৰ ওপৰত সশস্ত্র অত্যাচাৰ চলাবলৈ। কিন্তু জনতা যদি অলপো হিংস্র হয়, শাসকে এটা এটা কাৰণ বিছাৰি পায়, আন্দোলন নির্মূল কৰিবলৈ। ‘৮৩-ৰ আন্দোলনৰ কথা মোৰ মনত আছে। সেই সময়ত ছাত্রসন্থাৰ অহিংস আন্দোলনৰ লগতে আন এটা গোটে উগ্রভাৱে চৰকাৰৰ বিৰোধিতা কৰিছিল (আলফা নহয়)। যাৰ বাবে চৰকাৰো বাধ্য হৈছিল সন্দেহজনক ঠাইবোৰত (বিশেষকৈ কাঠৰ দলং বোৰত) কেন্দ্রীয় সশস্ত্ৰবাহিনী মোটায়ন কৰিবলৈ। আৰু ইয়াৰ ফলত দুই এক অপ্রীতিকৰ ঘটনা ঘটিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। অসম চৰকাৰ দিল্লীৰ পদসেৱী। গতিকে আন্দোলন মষিমূৰ কৰিবলৈ সকলো প্রচেষ্টা ল’ব। কিন্তু বিৰোধী নেতৃত্বই কি কৰিছে! অসমতযে জুই জ্বলিছে দিল্লীৰ সংসদত কেইজনে জানে? আন্নাৰ নেতৃত্বত হোৱা আন্দোলনে গোটেই দেশক জোকাৰি পেলালে, শাসকগোষ্ঠীয়েও মানিলবলৈ বাধ্য হ’ল, যদিও লোকপাল কি বস্তু সর্বসাধাৰণ ৰাইজৰ বহুতেই নাজানে। অসমৰ অহিংস আন্দোলনবোৰক ৰাষ্ট্রীয়কৰণ কৰিব নোৱাৰিনে? এই ক্ষেত্রত ৰাষ্ট্রীয় প্রচাৰ মাধ্যমৰ ভূমিকাও সন্দেহজনক। মই জনাত ভালেসংখ্যক অসমীয়া যুৱক-যুৱতী দিল্লীৰ কেইবাটাও আগশাৰীৰ প্রচাৰ মাধ্যমত কাম কৰি আছে। কিন্তু দুখৰ বিষয় যে অসমত ডাঙৰ কিবা এটা ঘটিলেও ৰাষ্ট্রীয় কাকতত দেখা পাবলৈ টান। শেষত এটা কথাই কওঁ, সশস্ত্র সংগ্রামে কোনো সমাধান আনিব নোৱাৰে, পৰিকল্পিত গণতান্ত্রিক আন্দোলনক আমিও সমর্থন কৰোঁ।\nইতিহাসে এওঁলোকক যেন কেতিয়াও ক্ষমা নকৰে —–\nযি সময়ত মধ্যবিত্তীয় সুবিধাবাদেৰে আমিবোৰে পুহমহীয়াৰ নিহালী লৈ সুখনিদ্ৰাত কটাইছো ঠিক তেনেসময়তে আমাৰে এজাক সহোদৰে অসহ্যকৰ শীতক আওকাণ কৰি বিনিদ্ৰ ৰজনী কটাইছে, তাকো ৰাজপথত। নিজৰ ভৱিষ্যত সুৰক্ষাৰ স্বাৰ্থত, আহিবলগীয়া প্ৰজন্মৰ বাবে, নিজৰ জাতিটোৰ বাবে, হেজাৰ বছৰীয়া লুইতৰ দুয়োপাৰৰ সভ্যতাক ৰক্ষাৰ বাবে। এইসকল সচাঁ ৰণুৱাৰ সন্মুখত নিজকে তুলনা কৰিলে এটি গুৰি পৰুৱাকৈও সৰু যেন লাগে। এনে লাগিছে যেন সোৱনশিৰিৰ বৃহৎ নদীবান্ধটো কেনেবাকৈ ভাঙিলে কেৱল এইসকলকহে পানীৰ কোবাল গতিয়ে উটুৱাই নিব, বাছি বাছি। হয়নে বাৰু? নিশ্চয় নহয়।\nবান্ধ ভাঙিব নে নাভাঙে এই বিৰ্তকৰ অন্ত পৰা নাই। কোনেও ডাঠি একো ক’ব নোৱাৰে। বান্ধৰ বিৰোধিতা কৰাসকলেও আৰু নকৰা সকলেও। কিন্ত বৃহৎ বান্ধ একোটাৰ পাৰ্শ্ব প্ৰতিক্ৰিয়াক লৈ এতিয়া সকলো সজাগ হৈছে আৰু ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। আমাৰ বাবেই দুৰ্ভাগ্যজনকে যে কোনো প্ৰাকৃতিক বা সামাজিক বিপদৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই সতকাই শাসক শ্ৰেণীক কেতিয়াও চুবগৈ নোৱাৰে। ইতিহাস ইয়াৰ সাক্ষী। অসম চৰকাৰৰ বৰ্তমান শাসন ব্যৱস্থাত থকা লোকসকলে সেয়ে বান্ধৰ বিৰোধিতা কৰা নাই। কিন্তু লুইত আৰু সোৱনশিৰিৰ পাৰত পুৰুষানুক্ৰমে বাস কৰি অহা বাসিন্দাসকলে লাহে লাহে বুজি উঠিছে যে এই বৃহৎ` বান্ধে তেওঁলোকৰ আহিবলগীয়া দিনবোৰ বিপদজনক কৰি তুলিব। নতুন প্ৰজন্মৰ বসবাসৰ অনুপযোগী কৰি পেলাব আৰু সেয়ে তেওঁলোক বান্ধৰ বিপক্ষে এক আপোচহীন স্থিতি লৈছে আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰতিবাদী মিছিলক যোগ্য নেতৃত্ব দিছে কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিয়ে। পুহমহীয়া ঠেটুৱৈ লগা জাৰকো তেওঁলোকে উপলুঙা কৰিছে। এই প্ৰতিবাদী সত্তাটোক ধৰি ৰাখিব পৰাতো, নেতৃত্ব দিব পৰাটো মুক্ত অৰ্থনীতিৰ দিনত ধেমালি কথা নহয়, কিন্ত অখিল গগৈয়ে সেইটো কৰি দেখুৱাইছে। পিছে মনত শংকা হয় অখিল দ্বিতীয় এজন নিবাৰণ বৰা হবলৈ গৈ থকা নাইতো? হয়, এলাগী নিবাৰণ বৰাৰ কথা কৈছো। ১৯৮৫ চনৰ চুক্তিৰ পাছত নিবাৰণ বৰাক এলাগী কৰিছিল আছুৰ সেইসময়ৰ কেইজনমান নেতাই। যিসকল পাছলৈ মন্ত্ৰী হৈছিল। আৰু আজিৰ পৰিস্থিতিত এনেদৰে সন্দেহ কৰাটো একেবাৰে অমূলক নহয়। একে বান্ধ, একে স্থান, একেখিনি মানুহ, তাত আকৌ বেলেগ বেলেগকৈ প্ৰতিবাদ কৰাৰ যুক্তিটো ক’ত? কিয় প্ৰতিবাদবোৰ একেলগে, একেসময়তে কৰিব নোৱাৰি? যোৱা দেওঁবাৰে ৰাতি যিটো ঘটনা ঘটি গ’ল, সেই সময়ত তাত আছু সদস্য থকা হলে প্ৰশাসনে এনে কৰিবলৈ সাহস পালেহেঁতেন নে? অখিল গগৈয়ে বাৰাম্বাৰ অনুৰোধ কৰাৰ পাছতও কিয় আছু নেতৃত্বই একেলগে বান্ধ বিৰোধী আন্দোলন কৰিবলৈ অহা নাই? তেওঁলোকে কৈ থকা কি নীতিগত কাৰণৰ বাবে কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ লগত একেলগে সংগ্ৰামখন কৰিব নোৱাৰে? যোৱা দেওঁবাৰৰ ঘটনাৰ বাবে প্ৰশাসন যিমান জগৰীয়া আছুৰ নেতৃত্বও সিমানেই জগৰীয়া। আছুৰ নেতৃত্বই ইতিহাসৰ পৰা একো শিক্ষা লোৱা নাই আছুৰ দৰে এক বিশাল শক্তিক তেওঁলোকে নিজৰ ৰাজনৈতিক উন্নতিৰ জখলা কৰিছে মাথোন। ইতিহাসে এওঁলোকক যেন কেতিয়াও ক্ষমা নকৰে।\nভগৎ লাল দত্তঃ আমাৰ ঘৰো ধেমাজিতে, কৰ্মসূত্ৰে আমি ধেমাজিত নাথাকো যদিও আমাৰ মাতৃ এতিয়াও তাতে ভেটি ৰখীয়া হৈ আছে। আমিও কিজানি হাড় তাতে পেলামগৈ। এই বান্ধ সমন্ধীয় আন্দোলন আদিৰ সন্দৰ্ভত ব্যক্তিগত ভাৱে মই যথেষ্ট ৰক্ষণশীল (দেখি আৰু লেখি শিকিছো, সময়ে শিকাইছে)। আন্দোলনটোত বিচাৰ-বিবেচনাত কৈ আৱেগক ভেঁটি কৰি কৰা হৈছে বুলি মোৰ বিশ্বাস। আমাৰ সেইফালৰ মানুহ কেনেকৈ আবেগৰ ঢৌত উটি যায়, সেয়া মই বেছ ভালদৰেই তৃণমূল স্তৰলৈকে দেখিছো। ছাত্ৰ সংস্থা (সন্থা !)ৰ জিলা পৰ্যায়ৰ নেতা-পালিনেতাসকলৰ বহু কেইজনেই হয় চুবুৰীয়া নহয় অনুজ (ৰাজ্যিক স্তৰৰ সকল মহান … ন কমেন্ট)। তেওঁলোকৰ বৌদ্ধিক সজাগতা আৰু সীমাবদ্ধতা তথা স্বপ্নৰ দৌৰও আমাৰ চিনাকি। শ্ৰী অখিল গগৈকো জানো। তেখেতৰ সতীৰ্থ সকলৰো অনেক জন মোৰ সুহৃদ। স্থানীয় স্তৰৰ কেইবাজনো কৰ্মীক তাতোকৈ ভালকৈ জানো (অতীত, বৰ্তমান সহ)। গণ আান্দোলনৰ যুক্তি-যুক্ততা নাইবা প্ৰয়োজনীয়তাও বুজি পাওঁ। কিন্তু এই আন্দোলনতকৈ আগতে প্ৰয়োজন আছিল মহামান্য আদালতৰ পৰা এটা স্থগিতাদেশ। সেইফেৰা কাম এতিয়াকৈ কিয় কৰা হোৱা নাই …. “বুৰ্জোৱা-ফেচিষ্ট শাসক শ্ৰেণীৰ দ্বাৰা স্থাপিত আৰু পৰিচালিত এই ব্যৱস্থাৰ” (উদ্ধৃতি কৰিছো, মোৰ কথা নহয়) ওপৰত সন্দিগ্ধ অবিশ্বাসৰ পূৰ্বধাৰণাটোৰ পৰা আঁতৰি নাহিলে কাৰো মঙ্গল নহয়।\nদেৱব্ৰত গগৈঃ মই এটা কথা ভাবি নাপাও । সকলোবোৰ ইমানদিনে কিয় মনে মনে থাকিল? বৃহৎ বান্ধ প্ৰাকৃতিকভাবে যিমান বিপদজনক, সামাজিকভাবেও সিমানেই বিপদজনক। শিৱসাগৰ নগৰত ONGC য়ে লাহে লাহে নগৰখনৰ সামাজিক বাতাবৰণত যি এক ঋণাত্মক প্ৰভাৱ পেলালে তাক গভীৰভাবে উপলদ্ধি কৰিলে এক ভয়ংকৰ আগজাননী পোৱা যায়। ঠিক এনেকুৱা এটা পৰিৱেশ কাইলৈ গোগামুখ বা বান্ধৰ ওচৰত নতুনকৈ গঢ়ি উঠা সৰু সৰু চহৰবোৰটো সৃষ্টি হব। আমি জানো বিচাৰো যে উত্তৰ অসমতো তিনিচুকীয়াৰ দৰে এখন চহৰ সৃষ্টি হওক ?\nসেয়ে কওঁ কথাবোৰ অতি জটিল। মই লিখা পোষ্টত মোৰ বান্ধ সৰ্ম্পকীয় দোধোৰমোধোৰ চিন্তাখিনিয়েই প্ৰতিফলিত কৰিব বিচাৰিছোঁ। সেইসকল বান্ধ বিৰোধী প্ৰতিবাদকাৰীৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাত মূৰটো দোঁ খাই যায়, যি সকলে পুহমহীয়া জাৰক উপলুঙা কৰাৰ শাৰীৰিক আৰু মানসিক শক্তি গোটাই লৈছে। অখিল গগৈৰ কৰ্মপস্থাক প্ৰশংসা আৰু সমালোচনা কৰা মানুহ প্ৰায় সমান। অখিলৰ কৰ্মক ইতিহাসে বিচাৰ কৰিব, কিন্ত আন সকলোকে এটা সুযোগ দিয়াৰ দৰে তেওঁকো দিব লাগে, কাৰণ আজিৰ তাৰিখত একমাত্ৰ অখিলেই এজন নেতা যিয়ে গুৱাহাটিৰ প্ৰেছ ক্লাবত সাহসেৰে কব পাৰে যে বৰ্তমানৰ এজন মন্ত্ৰী মাফিয়া হয় আৰু যিটো এশ শতাংশই সত্য। ( দেখিছে, মই সেই মন্ত্ৰীজনৰ নামটো লিখিবলৈও সাহস কৰিব পৰা নাই।)\nভগৎ লাল দত্তঃ প্ৰতিটো বস্তুৱেই এটা মূল্যৰ বিনিময়তহে আহে ।\nদেৱব্ৰত গগৈঃ আপোনাৰ প্ৰতি অসীম শ্ৰদ্ধা লৈ প্ৰশ্নটো কৰিছো — “আমাৰ জীৱন , সভ্যতা আৰু জাতিটোৰ আয়ুস সেই মুল্যখিনিত সোমাই আছেনে ” ?\nধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মাঃ বৰপেটাত কেইজনমান মানুহৰ মাজত গোষ্ঠীগত (প্ৰচাৰতহে, প্ৰকৃতাৰ্থত কিন্তু নহয়) সংঘাতৰ ফলত NRC Pilot Project বন্ধ কৰি দিয়া হ’ল। কিন্তু তেনেকুৱা ঘটনা নদীবান্ধৰ ক্ষেত্ৰত কিমান যে হ’ল! তথাপিও সকলো মৌন হৈ ৰ’ল। ৰাইজে অন্যায়কাৰী (বৰপেটাত হোৱা ঘটনাৰ আচল কাৰণ আছিল কিছুসংখ্যক প্ৰতিবাদকাৰীয়ে দোকান-পোহাৰ ভাঙিছিল) কিছুমান প্ৰতিবাদকাৰীক ধৰি পিটিলে সেয়া যদি অন্যায় হয়, আইন বিৰুদ্ধ কাম হয় তেন্তে নিজৰ প্ৰাণৰ ভিক্ষা খুজি (ইয়াতকৈ ভাল শব্দ মই বিচাৰি পোৱা নাই) চৰকাৰক সম্পূৰ্ণ গণতান্ত্ৰিকভাৱে দাবী আৰু প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ ওলাই অহা হাজাৰ হাজাৰ জনতাৰ ওপৰত কন্দুৱা গেছ প্ৰয়োগ, লাঠিচালনা, গুলীচালনা, নানান উত্পীড়ণ আদি কি? দস্তুৰমত সেয়াও এক অপৰাধেই। ইয়াৰ প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ ক’ত গ’ল মানৱ অধিকাৰ সংগ্ৰাম সমিতি? ক’ত গ’ল আন্তৰাষ্ট্ৰীয় শান্তি কেন্দ্ৰ?\nযদি ৰাইজে কৰা অপৰাধৰহে শাস্তি হয় আৰু চৰকাৰ বা প্ৰশাসনে কৰাবোৰ অপৰাধ নহয়, তেন্তে এই গণতন্ত্ৰ, এই সংবিধান আসোঁৱাহপূৰ্ণ। তেনে সংবিধান সংশোধনৰ প্ৰয়োজন হৈছে।\nমই নদীবান্ধৰ বিষয়ে একো নাজানো। যিখিনি ইকানে-সিকাণে গম পাওঁ তাৰ পৰা নদীবান্ধক কেতিয়াও সমৰ্থন কৰিব নোৱাৰো। কিন্তু মই বিচাৰো ইমানটা সংগঠনৰ প্ৰতিবাদক আওকান নকৰি, ইমানসোপা মানুহৰ দাবীক অৱহেলা নকৰি, পাইলট প্ৰজেক্টৰ নিচিনাকৈ নদীবান্ধৰো বিশেষজ্ঞৰে এক তদন্ত কৰা হওঁক আৰু তদন্তৰ প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ নোপোৱা পৰ্য্যন্ত স্থগিত ৰখা হওঁক নদীবান্ধৰ কাম।\nভগৎ লাল দত্তঃ নিশ্চয় নাই … মূল্যৰ বিনিময়ত পোৱা সকলো বস্তু ৰিফাণ্ডেবল নহয়। এই দুনিয়াৰ প্ৰায় সকলো প্ৰছেছেই ইৰিভাৰজিবল! সেইটো প্ৰকৃতিৰ নিয়ম। এতিয়া কাৰ সলনি কি ল’ব সেইটো নিজৰ বিবেচনাৰ কথা।\nদেৱব্ৰত গগৈঃ মই বিচাৰোঁ, অসমীয়া জাতিটো চিৰকাল অসমত বৰ্তি থাকক। কিন্ত বসবাসৰ অনুপযোগী ভূমিত জাতিটো কেনেকৈ জীয়াই থাকিব? নদীক লৈ জীয়াই থকা এটা জাতিয়ে শুকাই যোৱা নদীখনক লৈ কি কৰিব?\nভগৎ লাল দত্তঃ সৰু সৰু কথাতে পি আই এল দাখিল কৰা সচেতনসকল নদী বান্ধৰ সময়ত ক’ত অচেতন হৈ পৰি আছে সেইটোহে আচৰিত পাইছো!\nধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মাঃ মোৰ বিবেচনা শক্তিয়ে কিন্তু জাতিটোৰ বিনিময়ত উন্নয়ণ নিবিচাৰে |\nঅৰূপ জ্যোতি বৰাঃ অসমে নদীবান্ধটো হ’লে বিনামূল্যই ১% বিদ্যুৎ নাপায় সেইয়া নিশ্চিত। কিন্তু কাৰোবাৰ পকেটত বহু শতাংশ সোমাব সেইয়া নিশ্চিত। নহ’লেনো ৰাতি ২ বজাত মানুহবোৰক ৰাইডাং বেতৰ কোব দিবলৈ ৰঙা চাহাববোৰ যাবনে?\nদেৱব্ৰত গগৈঃ আন যিয়েই নহওক অনাগত দিনত নদীবান্ধ আন্দোলনে আৰু তীব্ৰ লোৱাৰ আশংকা আছে। এই আন্দোলন যাতে আশীৰ আন্দোলনৰ দৰে খোলাকটিৰ তাল নহয় তাকেহে আশা কৰিছো। কাৰিকৰী জ্ঞান থকাসকলে আমাক বাট দেখুওৱাক তাকে আহ্বান জনালো ।\nভগৎ লাল দত্তঃ এই বিবেচনা শক্তিবোৰক সঠিক যুক্তিলৈ পৰিবৰ্তিত কৰি আদালতত এখন জনস্বাৰ্থ জড়িত আবেদন কৰি স্থগিতাদেশ এটা নোলাৱাটোতেই মোৰ আপত্তি। সেইকণ কৰাহেঁতেন জনতাই মৰশীতত ৰাজপথত অৱস্থান কৰিব লাগিলহেঁতেন নে? সকলো কথাৰ বাবে ৰাজপথেই মীমাংসাৰ থলী হোৱা উচিত নহয়। কিন্তু ৰাজপথেই সকলো দ্বন্দৰ মীমাংসাৰ থলী কৰিব খুজি আবেগক অস্ত্ৰ কৰি জনশক্তিৰ অপপ্ৰয়োগত আমাৰ আপত্তি আছে। আমাৰ দেশৰ (এতিয়া দেশত নাথাকিলেও সেইখন মোৰো দেশ) প্ৰচলিত নীতি নিৰ্ধাৰণ ব্যৱস্থাটো বিধান মণ্ডল আৰু ন্যায়পালিকা নিয়ন্ত্ৰিত নহয় জানো? বিধান মণ্ডলত সেইয়াহে নিৰ্বাচিত (?) কৰিছো! এবাৰ ন্যায়পালিকাৰ দুৱাৰখনত খটখটাই চোৱা নাই কিয়?\nদেৱব্ৰত গগৈঃ মই জনাত আদালতৰ কাষ চাপিলে বান্ধ পক্ষই অকাট্য যুক্তিৰে ফলাফল নিজৰ পক্ষলৈ অনা সম্ভাৱনা প্ৰবল। সেয়ে বিষয়টো আদালতলৈ নিব বিচৰা নাই।\nভগৎ লাল দত্তঃ বান্ধ বিৰোধী সকলৰ একো যুক্তিয়েই নাই নেকি? ইমান পতনুৱা নে?\nউৎপল খাটনিয়াৰঃ আপোনাসৱৰ দ্বৰে উন্নত বিচাৰ বিবেচনা মোৰ আজিলৈকে হোৱা নাই। তথাপি কব বিচাৰিছো যে য’ত হাজাৰ হাজাৰ জনতাই একে মুখে কৈছে আমাক বৃহৎ নদীবান্ধ নালাগে। যি বান্ধৰ বিৰোধীতা কৰি অসমী আইৰ সন্তানসকলে তেজ দিবলৈ ওলাইছে তেনে স্থলত ৰাইজৰ দ্বাৰা নিৰ্বাচিত প্রতিনিধিসকলে এবাৰৰ বাবে হ’লেও জনতাৰ কথা ভাবি বৃহৎ বান্ধৰ কাম স্থগিত ৰাখিব পাৰিলেহেঁতেন। কিন্তু তাকে নকৰি আমাৰ মৌলিক অধিকাৰসমুহৰ পৰাও বঞ্চিত কৰাত উঠি-পৰি লাগিছে চৰকাৰখনে। প্রতিবাদী মহিলাসকলৰ ওপৰত আৰম্ভ কৰিছে অত্যাচাৰ। জনতাৰ আক্রোশ-বিদ্ৰোহক উলাই কৰি চৰকাৰখনে যিকোনো বিনিময়ত বৃহৎ বান্ধ নিৰ্মান কৰিম বুলি আঁকোৰ -গোজ মনোভাৱ লৈ বহি আছে। কিন্তু এই ভূমিকা গ্রহনযোগ্য জানো?\nধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মাঃ The Appropriate Technology Mission Assam (ATMA) ই ইতিমধ্যে PIL দাখিল(!) কৰিছে। তলৰ লিংকটো চাব পাৰে।\nভগৎ লাল দত্তঃ জানি ভাল লাগিল। পিছে শুনানি হৈছে নে নাই? লিংকটো হ’লে খোলা নাই! জনশক্তিৰ নিয়ন্ত্ৰিত সদ্‌প্ৰয়োগ নহলে অবাটে গৈ গোটেইখন “উচ্চিত মঞ্চত চড়ি ..” হোৱাৰ সম্ভাৱনা বহুত বেছি। সেয়াই আচল ভয়!\nধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মাঃ ২৬ নৱেম্বৰ, ২০০৯ The Assam Tribune চাওঁক | মইই জনাত শুনানি হোৱা নাই |\nভগৎ লাল দত্তঃ দুবছৰ ধৰি শুনানি নোহোৱাকে পৰি আছে নে? কিবা গোলমাল আছে.. আবেদন সঁচাকে কৰিছিল নে? মোৰ সন্দেহ আছে …\nঅজয় লাল দত্তঃ ভগৎলাল দত্ত দাদা, মই ছেপ্টেম্বৰতে মোৰ ব্লগত পি আই এল ৰ কথাটো লিখাৰ পাছত কেইবাজনো বিজ্ঞ জনৰ লগত দিহা কৰিলো। সকলোৱে ভাল হব বুলি কয়। কাণ জোকৰা দিয়ে। অখিল গগৈৰ কান চোৱাবৰ বাবে তেখেতৰ কেন্দ্ৰীয় উপসভাপতি এজন আৰু এজন কেন্দ্ৰীয় সাংগঠনিক সম্পাদকক ফোনেৰে অনুৰোধ জনাইছিলো। কিন্তু তেওঁলোকে আদালতৰ দাষ চাপিব পাৰে যদিও গণ-আন্দোলন কৰাই সাংগঠনিক উন্নতিৰ কথাটোহে জৰুৰী বুলি কলে। মাত্ৰ ছাত্ৰ সন্থাৰ আগৰ ধেমাজিৰ সভাপতি চিত্তৰঞ্জন বসুমতাৰীয়ে জনালে যে কিবা এখন কোনোবাই পি আই এল কিৰছিল দুবছৰ ধৰি শুনানি আছে। কিন্তু কোনেও উকতিয়াব নুখুজে। এতিয়া চিঞৰ বাখৰ কৰা সংগঠনবোৰে আগতে NHPC, SOMA আদিৰ ডনেচনেৰে শিল্পী-দিৱস, কেন্দ্ৰীয় ৰঙালী বিহু ধেমাজিত পতাৰ দৰে গজগজীয়া কালেকচন লগতে নিজৰ অঙহী-বঙহীক কোম্পানীৰ চাকৰিত স্থাপন কৰাকে ধৰি তদানীন্তন আছুৰ কেন্দ্ৰীয় সম্পাদক তথা দল বদলু ভূঞাদা জড়িত থকাৰ কথা কোনে নাজানে? ধেমাজিৰ ডেকা লৰাক সোধক। বাকীবোৰ গণ সংগঠনৰ কাৰু-কাৰ্যৰ আঁৰত যোৱাটো দশকত ধেমাজি লখিমপুৰত পতা অনুষ্ঠানত NHPC ডনেচন প্ৰায় প্ৰতিটো সংগঠেনই লৈছিল। এতিয়া ১০০০ কোটিমান ৰাজহুৱা ধনৰ শৰাধ কৰিলে NHPC (asapublic company)। এতিয়া জোৰ-পুৰি হাত পালেহি, হঠাত পেট্ৰিয়ট লীডাৰৰ দলে ধেমাজি লখিমপুৰৰ সৰল মানুহক নি গণ-আন্দোলন কৰাই, পুলিচৰ পিতন খুৱায়।…জলবোমাৰ খবৰ যোৱা দহটা বছৰে উমান পোৱাই নাছিল।…এতিয়া সাংগঠনিক ভেঁটি সজাব! কিন্তু সাধাৰণ ৰাইজক সকাহ দিব পৰাকৈ পি আই এল নকৰে।\nদেৱব্ৰত গগৈঃ অজয়লাল দত্ত, এই যে ভাগ ভাগকৈ আন্দোলনবোৰ কৰি আছে , তাৰ আঁৰত কি কাৰণ আছে বাৰু জানে নেকি ?\nঅজয় লাল দত্তঃ দেৱব্ত গগৈ, মূল কথাটো হল – ইগ’ প্ৰব্লেম, সাধাৰণ মানুহৰ নহয়, নেতৃত্বৰ। স্বামী অগ্নিবেশে আহি আছু আৰু কৃষক মুক্তিক একেলগে কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল। কিন্তু নিজেই সোঁতত উটি গ’ল। আচলতে আছু আৰু টি এম পি কে আদি সংগঠনে কেইবাবছৰো ধৰি বিৰোধ কৰি আছিল। কৃসক মুক্তি আহি চহোৱা মাটিত খেতি কৰিবলৈ অহা যেন অনুভৱ কৰি, অখিলক নিজৰ গাঁৱত বা নিজৰ পাৰত অৰ্থাৎ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰতে সংগ্ৰাম কৰিবলৈ ক’বলৈ কোৱা নেতাও মই পাইছো। সকলোৰে ৰাজনীতিৰ খেল চলোৱাৰ মন, খেল শেষ কৰি সুফল দিয়াত কিন্তু কাৰো সদিচ্ছা দকৈ আছে বুলি মোৰ মনে নকয়হে গগৈদেউ।\nবিকাশ শইকীয়াঃ দেৱব্ৰত গগৈ, এইটো ইছুত চব নেতাবোৰে নিজৰ ব্যক্তিগত স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ বাবে লাগি আছে। সাধাৰণ মানুহবোৰ আবেগিক হৈ আছে, নেতাবোৰে তাৰ সুবিধা লৈছে।\n“শিৱসাগৰ নগৰত ONGC য়ে লাহে লাহে নগৰখনৰ সামাজিক বাতাবৰণত যি এক ঋণাত্মক প্ৰভাৱ পেলালে তাক গভীৰভাবে উপলদ্ধি কৰিলে এক ভয়ংকৰ আগজাননী পোৱা যায়,” কথাষাৰ বোধগম্য নহ’ল।\nদেৱব্ৰত গগৈঃ তৈল উদ্যোগৰ নামত শিৱসাগৰ আৰু ইয়াৰ দাঁতি কাষৰীয়া অঞ্চল সমূহত এটা ফোপোলা অৰ্থনীতি গঢ় লৈ উঠিল । কাম কৰিবলৈ যাওঁ বুলি তেল খাদসমূহৰ দাঁতি কাষৰীয়া গাওঁবোৰত ৰঙীন পানী খাই ফুৰা চাকৰিয়ালসকলৰ কথা নকওঁৱেই বাৰু। ৬০ৰ পৰা ৮০ দশকৰ প্ৰজন্মই ONGCত সৰুসুৰা চাকৰি পাই ক্ষণিকলৈ সকাহ পালেও তেওঁলোকৰ দ্বিতীয় প্ৰজন্মই নিজৰ সংস্থাপনৰ বাবে আজি হাবাথুৰি খাই ফুৰিছে। ইমান এটা বৃহৎ উদ্যোগ থাকিও আজিৰ দিনটোত শিৱসাগৰৰ নগৰে এটা বিধ্বস্ত ৰূপ কিয় লৈ আছে সেইটো বোধগম্য নহয়। আমি হয়তো প্ৰশাসনক জগৰীয়া কৰিম, প্ৰশাসনে ONGC কৃৰ্ত\n← মাৰ্ক্সবাদৰ বৰ্তমান ধাৰণা\n~নৱবৰ্ষৰ প্ৰাক্‌ক্ষণত তোমালৈ এখন পত্ৰ ~ (পঞ্চানন প্ৰিয়ম) →


Life History of Bimala Prasad Chaliha in Assamese - assamintro.com\nLife History of Bimala Prasad Chaliha in Assamese\nবিমলা প্ৰসাদ চলিহা Bimala Prasad Chaliha\nবিমলা প্ৰসাদ চলিহা জন্ম:১৯১২ – মৃত্যু: ১৯৭১) হৈছে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ এজন নেতা আৰু অসমৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী। ১৯৭১ চনত তেওঁক পদ্ম বিভূষণ বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।\n২৮ ডিচেম্বৰ, ১৯৫৭ – ৬ নৱেম্বৰ, ১৯৭০\n২৬ মাৰ্চ, ১৯১২\n২৫ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৭১\n১৯১২ চনৰ ২৬ মাৰ্চত বিমলা প্ৰসাদ চলিহাৰ শিৱসাগৰ জিলাত জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল কালিপ্ৰসাদ চলিহা আৰু মাতৃৰ নাম আছিল নিকুঞ্জলতা। পিতৃ শিৱসাগৰ কাছাৰীৰ এজন প্ৰখ্যাত উকীল আছিল। মণিৰাম দেৱানৰ জীয়েক ললিতা, ললিতাৰ জীয়েক নিকুঞ্জলতা আছিল তেওঁৰ মাতৃ। তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটো আছিল আঢ্যৱন্ত আৰু অভিজাত আছিল। তেওঁলোক বাগানৰ মালিক আছিল। কালিপ্ৰসাদ চলিহাৰ পাঁচজন পুত্ৰ আৰু পাঁচগৰাকী কন্যা আছিল।\nবিমলা প্ৰসাদ চলিহাই সৰুকালৰ শিক্ষা শিৱসাগৰ চৰকাৰী ইংৰাজী উচ্চ বিদ্যালয়ৰ পৰা লাভ কৰিছিল। ১৯২৮ চনত তেওঁ প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। তাৰ পিছত কলিকতাৰ চিটী কলেজত আই. এছ. ছি.ত নামভৰ্তি কৰিছিল। কিন্তু পৰীক্ষা নিদিয়াকৈ ঘৰলৈ উভতি আহে আৰু কংগ্ৰেছত যোগদান কৰে। ইয়াতেই তেওঁৰ শিক্ষা জীৱনৰ অন্ত পৰে Life History of Bimala Prasad Chaliha in Assamese\n১৯৩০ চনৰে পৰা বিমলা প্ৰসাদ চলিহাৰ ৰাজনৈতিক জীৱন আৰম্ভ হয়। ১৯৩১ চনত মহাত্মা গান্ধীয়ে ৰাইজলৈ এটা আহ্বান জনাইছিল যে, গাঁৱলীয়া যঁতৰটো উন্নত হোৱাৰ দৰকাৰ। ১৯৩৪ চনত মহাত্মা গান্ধী শিৱসাগৰলৈ আহিছিল। তেতিয়া বিমলা প্ৰসাদ চৌধুৰীয়ে এটা উন্নত মানৰ যঁতৰ প্ৰস্তুত কৰি মহাত্মা গান্ধীক দেখুৱাইছিল। যঁতৰটো দেখি মহাত্মা গান্ধী মোহিত হয় আৰু বিমলা প্ৰসাদ চৌধুৰীক খাদী সম্পৰ্কে শিক্ষা ল’বলৈ বিহাৰলৈ পঠিয়ায়। তাৰ পিছত তেওঁক সৰ্বভাৰতীয় স্পীনাৰ এছ’চিয়েনৰ অসম শাখাৰ সম্পাদক ৰূপে নিযুক্তি লাভ কৰে।\n১৯৪১ চনত বিমলা প্ৰসাদ চলিহাই ব্যক্তিগত সত্যাগ্ৰহ আৰু ১৯৪১ চনৰ আন্দোলনত সক্ৰিয় হৈছিল। ১৯৪২ চনত তেওঁ আঞ্চলিক সংগঠনবোৰ শক্তিশালী কৰাত গুৰুত্ব দিছিল। এনেদৰে আন্দোলনত যোগদান কৰাৰ বাবে তেওঁ ১৯৪২ চনৰ পৰা ১৯৪৪ চনলৈকে জেলত আৱদ্ধ হ’ব লগীয়া হৈছিল\n১৯৪৬ চনত সাধাৰণ নিৰ্বাচনত শিৱসাগৰ পশ্চিম সমষ্টিৰ পৰা বিধানসভালৈ বিমলা প্ৰসাদ চলিহা নিৰ্বাচিত হৈছিল। ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পাছত গোপীনাথ বৰদলৈৰ নেতৃত্বত অসমত স্বাধীন মন্ত্ৰীসভা গঠন কৰা হয়। এই মন্ত্ৰীসভাত তেওঁক গাঁও উন্নয়ন বিভাগৰ পৰিচালনাৰ দায়িত্ব লাভ কৰিছিল। ১৯৪৭-৪৮ চনত তেওঁ ৰাজ্যিক বিধান সভাৰ সংসদী সচিব আছিল। তেওঁ অসম এপেক্স বেংক আৰু অসম কুটিৰ শিল্প এছ’চিয়েনৰ প্ৰথম চেয়াৰমেন হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰিছিল।\n১৯৫০ চনত বিমলা প্ৰসাদ চলিহা অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ সাধাৰণ সম্পাদক আৰু ১৯৫২ চনৰ পৰা সভাপতি পতা হৈছিল। ১৯৫৩ চনত তেওঁ শিৱসাগৰ সমষ্টিৰ পৰা লোকসভালৈ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল Life History of Bimala Prasad Chaliha in Assamese\nইয়াৰ উপৰি বিমলা প্ৰসাদ চলিহা নগা শান্তি মিছনৰ এগৰাকী সদস্য হিচাপে লোৱা হৈছিল।\n১৯৫৭ চনৰ ২৮ ডিচেম্বৰততেওঁ অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ নিযুক্তি লাভ কৰে। এই পদত তেওঁ ১৯৭০ চনৰ ৬ নবেম্বৰলৈ আছিল। এই সুদীৰ্ঘ সময়ছোৱাত তেওঁ নানা সমস্যাৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছিল। বিশেষকৈ ১৯৬০ চনৰ ভাষা আন্দোলন, ১৯৬২ চনত চীনা আক্ৰমণ, ১৯৬৫ চনত পাকিস্তানৰ আক্ৰমণ, তেল শোধনাগাৰ আন্দোলন, ১৯৬৬ চনত মিজো বিদ্ৰোহ, মেঘালয় স্থাপনৰ প্ৰচেষ্টা, পাকিস্তানী অনুপ্ৰৱেশ আদি সমস্যাই দেখা দিছিল\n১৯৭১ চনৰ ২৫ ফেব্ৰুৱাৰীত বিমলা প্ৰসাদ চলিহাৰ মৃত্যু হয়।


অসমীয়া কৃষ্টিৰ চমু আভাস:বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা — Vikaspedia\nতেতিয়াৰ পৰা অসমীয়াই সাজু হয় ন-সাজেৰে সাজি বিহুৰ ওলগ জনাবলৈ। ঘৰৰ চোতালত তাঁতৰ শালৰ ছালি মাৰিৰ তলৰ নাচনীহঁতে নিগৰি খুঁটিত খাপ খাই থকা গৰকাৰ চেৱে চেৱে নাচি জাকি তোলে, জাকিৰ মাজে মাজে অতিকৈ চেনেহৰ মহুৰাৰে সৈতে অতিকৈ চেনেহৰ মাকো, আয়তীসকলৰ চম্পাকলীয়া পাজি সেৰীয়া আঙুলিৰ পৰা উফৰি পৰিবলৈ ধৰে; লগে লগে দোপতিৰ মাজৰ ৰাচৰ তাঁৰ মৰাৰ লগে লগে পুতল দুটা আগুৱাই বগাই যায় আৰু কাণমাৰিয়ে পাক দিয়াৰ লগে লগে টুলুঠাও ঘূৰিব ধৰে। ঘৰে ঘৰে চোতালে যঁতৰ শলাৰ ঘৰ্ ঘৰনি উঠে, উঘা, চেৰেকী, লেটাই ঘূৰ্ পাক খায়। চ’তৰ সংক্ৰান্তিত, প্ৰকৃতিক কুঁহি কুঁহি পাতেৰে ৰূপহী ফুল কলিৰে সজাই পৰাই। জানজুৰি নৈৰ পাৰে পাৰে গৰু-ম’হৰ জাকৰসৈতে ল’ৰা-ছোৱালী, ডেকা-তিৰোতা, বুঢ়া-বুঢ়ীসকলে জুম বান্ধে ভেটো গছৰ ডালেৰে, মাখিয়তী দীঘলতী পাতেৰে ‘লাও খা বেঙেনা খা দিনে দিনে বাঢ়ি যা; মাৰ সৰু বাপেৰ সৰু তই হবি বৰ বৰ গৰু’ গাই গৰু, ম’হ, ছাগলীৰ গাত লাও-বেঙেনা ডোখৰেৰে কোবাই নিজে লবনু গাত মাহ হালধী, খলিহৈ ঘঁহি পানীত বুৰমাৰি জুবুৰিয়াই চুৰিয়া, চাদৰ, চেলেং, ভমকা ফুলীয়া মেখেলা, কেচ দিয়া ৰিহা ফুলাম লটিয়াই ঘৰলৈ উভটি ঘৰে ঘৰে, পথাৰে পথাৰে, চাপৰিয়ে চাপৰিয়ে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰ বৰ্হমথুৰি গছৰ জোপা বিলাকৰ তলে তলে বিহু খাই, তামোল খাই সেলেঙী লগাই ন-সাজেৰে সাজি-কাচি, নাচি-বাগি খেলি-উমলি ৰঙত দেহা উটুৱাই দিয়ে। গাভৰুসকলৰ ঘিলা খোপাত নেঘেৰী খোপাত কলডিলীয়া খোপাত, কপৌ বিহুৱা আদি নানা তৰহৰ ফুলে শুৱাই ধৰে। বিহগ-বিহগীৰ কাকলি বিতানৰ লগে লগে ডেকাহঁতৰ পেঁপা, ঢোল, তাল, টকা একেলগে বাজি উঠে, শেহত ডেকা-গাভৰুৰ সুৰীয়া মাতৰ অমিয়া নামৰ জাউৰি উঠে। সন্ধিয়াৰ লগে লগে হুঁচৰিদলে “দেউতাৰ পদুলিত গোন্ধাইছে মাধুৰী কেতেকী মলে মলায় ঐ গোবিন্দাই ৰাম” বুলি পদুলিয়ে পদুলিয়ে ঢোল, তাল, টকাৰ ছাবে ছাবে বজাই গাই ফুৰে। সত্ৰ-নামঘৰ বিলাকত খোল, তাল, ডবা, নাগৰাৰে নাম-ঘোষা আদি মুখৰিত হয়। খৈলুৱৈ দলে খেলা কৰে, গোলা হাফলু কচুগুটি, ঢোপ আদি আৰু পচি খেলে, নাৱ খেলে, ম’হ, হাতী যুঁজায়। কেৱল ভৈয়ামৰ বিহুৱাসকলেই যে এনে কৰে, সেয়া নহয়— পৰ্ব্বতীয়া আৰু দাঁতিয়লীয়া ডেকা-গাভৰুসকলেও এনে অতিকৈ চেনেহৰ বিহু পাতে। নগা চাঙত টিংখাং বাজি উঠে, খাচীয়া পাহাৰৰ খাচী “কান্থেই”, অপেচৰীসকলে “উখ্ পিং”, “কাঞ্জৰী তাৰ”, “পান্সিনিহাৎ” আদি গঢ়ানা-গহনা পিন্ধি “কাবাম”ৰ ছেৱে ছেৱে “নংক্ৰেম” নাচ নাচে। দেউৰী চাঙৰ ফালে বিহুৰ তলিত পূজা-পাতল পাতি ডেকা-গাভৰুৱে “দিৰঙীয়া” চুটিয়া ভাষাত নাম গাই নাচে বাগে, মিৰি কণেংচংনেংইহঁতে বনগীত “অ’ নিতম” গাই গাত লহৰ তোলে। মৰাণহঁতৰ মৰাল ঘৰৰ এটা কোঠাত ডেকাদলে, আন এটা কোঠালিত গাভৰু জাকে নাম জুৰি বিহু পাতে, বৰো-কছাৰীসকলৰ মাজত ডেকা ‘ঝহ্ লাও’ ‘লৰাগঠো’সকলে ‘চিফুং’ বাঁহী, জোথা তাল বজায় আৰু “গাভৰু-চিখলা”সকলে নতুন ফুলাম দখনা-মেখেলা, পিন্ধি গংগনা-গগনা বজাই হালে জালে, কাছাৰৰ ডিমাছা-কছাৰীসকলে বসতি কৰা অঞ্চলত মঃৰি পেঁপা খাৰাম ঢোলৰ ছেৱে ছেৱে “ৰিগু” মেখেলা, ‘‘ৰিজাংফাই’’ ৰিহা আৰু ‘‘ৰিখা ওছা’’ চাদৰ পিন্ধি কছাৰী-মাঠলা গাভৰুসকলে নগাসকলৰ লগত হেলাৰঙে নাচে-বাগে, “হাচৰী” হুঁচৰি গাই উমলে আৰু ‘বিষু’ বিহু মেলা পাতে। মণিপুৰীয়া মৈতে লৈপাক’ৰ (মিশ্ৰিত জাতিৰ দেশৰ) লাইছবি (নাচনী) “মগলৌ’’ কুঁৱৰীসকলে ডেকাসকলৰ লগত ‘থাংজিং’ বৰষুণ দেৱতাৰ উপলক্ষে “লাই-হাৰওবা” নৃত্য কৰে, আৰু কত কি? ইমান যো-যা ইমান আয়োজন কিয়? পুৰণি বছৰৰ সামৰণি আৰু ন-বছৰৰ পাতনিৰ সন্ধিতে এনে প্ৰদৰ্শনী কিয়? এইয়া হৈছে অসমীয়াৰ প্ৰাচীন প্ৰথা, প্ৰাচীন কৃষ্টি আৰু প্ৰাচীন সভ্যতাৰ নিদৰ্শনৰ বিৰাট মেলা। এই মেলাতেই বুজা যায় অসমীয়াই অসমীয়াৰ কৃষ্টি, প্ৰথা আৰু সভ্যতা কিমানখিনি ৰাখিব পাৰিছে। এই প্ৰদৰ্শনীতেই ধৰা পৰে অসমীয়াই নিজত্ব বজাই ৰাখি প্ৰগতিশীল কৃষ্টিৰ বাটত নে সৰ্বনাশী বিলীনতাৰ পথত।\nঅঙ্কনৰ তিনিবিধ নিয়ম হ’ল। তুলাপাতত বা সাঁচিপাতত বিবিধ ধৰণেৰে আঁকি মূৰ্ত্তিক ‘আলেখ্য’ বোলা হ’ল; সমান শিলৰ বুকু কাটি গঢ়া মূৰ্ত্তিক ‘চিত্ৰাৰ্দ্ধ’ বোলা হ’ল আৰু গোটেই মাটি বা শিল কাটি আগ পিছ দেখুৱাই গঢ়া মূৰ্ত্তিক ‘চিত্ৰ’ বোলা হ’ল। গতিকে আমি কাকতত যি ছবি দেখোঁ, সি আলেখ্যহে, ‘চিত্ৰ’ নহয়। সৰস্বতী আদি দেৱ-দেৱীৰ মূৰ্ত্তি গঢ়ি যাক আমি পূজা কৰোঁ, সি ‘চিত্ৰ’হে আৰু ‘চিত্ৰাৰ্দ্ধ’ হৈছে relief মূৰ্ত্তি। মূৰ্ত্তি গঢ়া বা বচাৰ পদ্ধতিৰ যি শাস্ত্ৰ তাক ‘মান-সাৰ’ বোলে। অসমত চাৰি শতিকাৰ পৰা এই ‘মান-সাৰ’ৰ দিহা মতে মূৰ্তি গঢ়া হ’ল। সেই মূৰ্ত্তিবিলাক গোটেই অসমতে সিঁচৰতি হৈ আজিও পৰি আছে।\nতদুপৰি হাটুপেশ্বৰ বা হাটকেশ্বৰ হৰ্জ্জৰ বৰ্ম্মনৰ, বনমালদেৱৰ, বল বৰ্ম্মনৰ, ইন্দ্ৰপালৰ, বৈদ্যদেৱৰ তামৰ ফলি আৰু শিলৰ ফলিয়ে তেতিয়াৰ সভ্যতা, নৃত্য, গীত আদি কৃষ্টিৰ পৰিচয় দিয়ে। সিবিলাকৰ বৰ্ণনা পঢ়িলে তেতিয়াৰ সৌন্দৰ্য্য-পিপাসা আৰু ৰসাল সাহিত্যৰ চমু পৰিচয়ৰ আভাস পোৱা যায়। আহোম, চুটিয়া, কছাৰী, কোচ আদি ৰজাৰ ফলিও তথৈবচ। কানাই বৰশী বোৱা শিলাৰ লেখাও তেনে। নেপালৰ লিচ্ছবি বংশৰ ৰজাইও কামৰূপ জীয়ৰী ৰাজমতীক বিবাহ কৰিছিল, সেই সুদূৰ সম্পৰ্কও যে সভ্যতাৰ চিনাকি আৰু ৰাজমতী কুঁৱৰীৰ লগত নেপালত যে তেতিয়াৰ অসমীয়া কৃষ্টিৰ ছাব নপৰিছিল তাক নুই কৰিব নোৱাৰি। কামৰূপ জীয়ৰী অমৃতপ্ৰভাই কাশ্মীৰাধিপতি মেঘবাহনৰ স্বয়ংকৃতা ৰাজমহিষী হৈ কামৰূপৰ পৰা তেওঁৰ পিতাৰ গুৰু তিব্বতীয় বৌদ্ধ পণ্ডিত স্তুন পা’ক লগত নি কেনেকৈ সেই অঞ্চলত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ গুৰিয়াল হৈছিল, তাৰ চিনাকি ‘ৰাজতৰঙ্গিনী’ পঢ়োঁতে আৰু কাশ্মীৰ বুৰঞ্জীত কামৰূপ জীয়ৰীৰ নামানুসাৰে ‘অমৃত বাহন’ নামে বৌদ্ধ ভিক্ষুসকলৰ মঠাশ্ৰয়ৰ আৰু স্তুন পা’ৰ নামানুসাৰে ‘লোস্তুনপা’ নামৰ স্তুপৰ উল্লেখ দেখোঁতে আজিৰ অসমীয়াই তেতিয়াৰ অসমীয়া কৃষ্টি আৰু সভ্যতাৰ চৰম উন্নতিৰ আভাস পাই আনন্দত আৰু উলাহত উফৰি নুঠেনে? এই প্ৰাচীন কামৰূপৰে কৈৱৰ্ত্ত সম্প্ৰদায়ৰ সিদ্ধ দীননাথে অৱলোকিতেশ্বৰ অৱতাৰ ৰূপে কেনেকৈ তিব্বতত পূজা পাইছিল, মৎসেন্দ্ৰনাথৰ শিষ্য গোৰক্ষনাথে কেনেকৈ কদলী ৰাজ্যলৈ আহি ঢোল বজাই অসমীয়া ৰাজকুঁৱৰীৰ মায়াজালত বন্দী হৈ থকা গুৰুৰ ওচৰত মাতৃদেৱী ময়নামতীৰ উপদেশ মতে দীক্ষা লৈছিল, কেনেকৈ শঙ্কৰাচাৰ্য্যই কামাখ্যালৈ আহি সেই সময়ৰ বৌদ্ধ তন্ত্ৰত সুপণ্ডিত অভিনৱ গুপ্তক হৰুৱাই তেওঁৰে সাহায্য লৈ ভাৰতৰ পৰা বৌদ্ধ ধৰ্ম্ম দূৰীভূত কৰি পুনৰ সনাতন ধৰ্ম্ম স্থাপন কৰিছিল, এইবিলাক বৌদ্ধযুগীয় কাহিনীত অসমীয়া কৃষ্টি-সভ্যতা পঢ়ি জানিলে আজিৰ অসমীয়াই গৌৰৱ অনুভৱ নকৰেনে? বিশাখাদত্তৰ পুথি ‘মুদ্ৰাৰাক্ষস’ আজিও জগদ্বিখ্যাত।\nযেতিয়া নকৈ সনাতন ধৰ্ম আৰ সনাতন সমাজ প্ৰতিষ্ঠিত হ’ল, বৌদ্ধ যুগৰ সেই পণ্ডিতসকল ব্ৰাহ্মণত পৰিণত হ’ল। সেই চতুৰ কৃত্ৰিম ব্ৰাহ্মণসকলৰ যাদুকৰী কল্পনামূলক চক্ৰান্তত অসমৰ আদিম ৰজাসকল দীক্ষিত হৈ প্ৰজাসকলৰ পৰা বেলেগ জাতিত পৰিণত হ’ল। এইদৰে ৰজা আৰু প্ৰজাৰ মাজত বিভেদ সৃষ্টি কৰি ব্ৰাহ্মণসকলে ব্ৰাহ্মণ্য প্ৰাধান্য পুনৰ্স্থাপন কৰিলে। বৌদ্ধ ধৰ্মৰ আগতে যি উদাৰ বৈদিক সনাতন ধৰ্ম আছিল, আদিম উলঙ্গ বৰ্ব্বৰ যুগৰ যাদুকৰী দলৰ পৰা ধাতু যুগত পুৰোহিত শ্ৰেণীত পৰিণত হোৱা আৰু বৌদ্ধ যুগৰ সৰ্ব্বনাশ হোৱাৰ পাছত বৌদ্ধ পণ্ডিতসকলে সনাতন ধৰ্ম প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ লগে লগে নিজক উচ্চতম শ্ৰেণীৰ বুলি চিনাকি দিয়া নতুন ব্ৰাহ্মণসকলে সিহঁতৰ একচেতীয়া লিখনকলাৰ সহায় লৈ ছলে-বলে কৌশলে পুৰাণ শাস্ত্ৰ লিখি চতুৰ্বৰ্ণ সৃষ্টি কৰি সকলোৰে নমস্য হৈ সেই উদাৰ সনাতন ধৰ্ম জটিল কৰিলে। কৃষ্টি, সভ্যতা শেষত সিহঁতৰে একচেতীয়া সম্পতি হ’ল। বৌদ্ধ ধৰ্ম লোপ পোৱাৰ পাছত নতুন সনাতন ধৰ্ম আৰু নতুন সমাজ প্ৰতিষ্ঠিত হোৱাৰ লগে লগে এই ব্ৰাহ্মণ সম্প্ৰদায়ে এনে প্ৰতিপত্তি নিজস্ব প্ৰাধান্য ৰাখি লাভ কৰিলে। শেহত এই ব্ৰাহ্মণ আৰু ব্ৰাহ্মণ সম্পৰ্কিত জাতিসকলে নতুন শাস্ত্ৰ পুৰাণাদি ৰচনা কৰিলে। আদি কৃষ্টি, সভ্যতাৰ ৰূপ পৰিৱৰ্ত্তিত হ’ল, নতুন ৰূপান্তৰ ৰূপায়িত হ’ল। ঠাই, নৈৰ নাম সলনি হ’ল, আদিম দেৱ-দেৱী পুৰাণ শাস্ত্ৰৰ যোগেদি নিজৰ কৰি ল’লে। যেনে অসমক ডিমাছা কছাৰীসকলে কামৰূপ নুবুলিছিল, ‘কামৰূ’হে বুলিছিল; কামাখ্যা নুবুলিছিল, ‘কাম-লক্ষী’হে বুলিছিল, বড়ো-কছাৰীসকলে ‘কামক্ষী’ (খী), ‘কামক্ষা’হে বুলিছিল। এতিয়াও খেৰই পূজাৰ সময়ত গোসাঁই-গোসানীৰ আসন দিওঁতে ‘বাথৌ ব্ৰাই’ৰ বাওঁপিনে ‘ৰাগদেও’ৰ কাষতে ‘কামক্ষী’ গোসানীৰ আসন বড়ো-কছাৰীসকলে আজিও দিয়ে। খছাৰীসকলে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নুবুলিছিল, ‘ভুল্লুংবুথুৰ’হে বুলিছিল, লৌহিত্য নুবুলিছিল, ‘টিলাও’হে বুলিছিল, ভৰালী বা ভৰলু নুবুলিছিল, ‘ভল্লী’হে (য’তে কেঁচাইখাতী গোসানীৰ থান থাকে, ত’তেই ওচৰতে ভৰালী বা ‘ভল্লী’ নদী থাকিবই) বুলিছিল। আৰু কিমান ক’ম? যেতিয়া কালিকাপুৰাণ, যোগিনীতন্ত্ৰ ৰচিত হ’ল, তেতিয়া তন্ত্ৰ প্ৰণেতাসকলে নানা গল্পৰে সজাই ‘কামৰূ’ক কামৰূপ কৰিলে, ‘কামলক্ষী” বা ‘কাম-খী’ (ক্ষী) বা ‘কাম-ক্ষা’ক কামাখ্যা কৰিলে, ‘ভুল্লুংবুথুৰ’ক ব্ৰহ্মপুত্ৰ কৰিলে, ‘টিলাও’ক লাওটি, লুইটি, লোহিত, লৌহিত্য কৰিলে। আহোমসকল যেতিয়া অসমলৈ আহিছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদৰ নাম শুনা নাছিল, ‘টিলাও’হে শুনিছিল। এইদৰে পশ্চিমৰ এটা ডাঙৰ কৃষ্টি আৰু সভ্যতাই অসম অধিকাৰ কৰিলে। মুছলমানে যেতিয়া প্ৰথম অসম আক্ৰমণ কৰিছিল, তেতিয়া অসমক কামৰূপ বোলা নাছিল, ‘কামৰূ’ বা ‘কামৰূদ’ বুলিছিল। এইদৰে অসমৰ ভাষা-কৃষ্টি আৰু সভ্যতাই নতুন গঢ় ল’লে।\nভাষা হিচাবে অসমীয়া সম্পূৰ্ণ বেলেগ। ইয়াৰ বৰ্ত্তমান গঠন প্ৰণালী প্ৰাচীন আদিম অসমীয়া ভাষাৰে ঐতিহাসিক পৰিণতি। সেই কাৰণে ‘ইয়াণ্ডাবু’ সন্ধিৰ পিছত যেতিয়া ইংৰাজে অসম অধিকাৰ কৰিলে, সেই সময়ত বৃটিচ শাসনৰ প্ৰাৰম্ভত আমোলাৰ ভাষা হ’ল বঙালী। স্বৰ্গীয় আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন, স্বৰ্গীয় গুণাভিৰাম বৰুৱা, স্বৰ্গীয় হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আদি মহাপুৰুষসকলৰ আপ্ৰাণ চেষ্টাত আৰু এণ্ডাৰ্চন চাহাবৰ ঊনৈশ শতিকাৰ শেহ ভাগত ‘এচিয়াটিক জাৰ্নেল’ৰ প্ৰবন্ধই বুজাই দিলে যে অসমীয়া এটা সুকীয়া ভাষা; এই ভাষাৰ লগত বঙালী ভাষাৰ কোনো সম্বন্ধ নাই। বঙালীয়ে কয়, আমাৰ পিতা, তাহাৰ পিতা, তোমাৰ পিতা! কিন্তু অসমীয়াই কয়, মোৰ পিতা, তাৰ পিতায়েক, তোমাৰ পিতায়েৰা। এই গঠন হ’ল বড়ো-খছাৰীৰ পৰা অহা। বড়ো ভাষাত কয়, ‘আইনি আফা, বেনি বেফা, নেনি নেফা’। বাক্যৰ গঢ়ও বেলেগ; এই ভাষাত প্ৰথম কবিতা কোনে জানে, ‘বেং কান্দে তড়ড়ৎ চাপ্‌ড়া মাটিৰ তলত, নতুন তিৰীৰ ছাৱা কান্দে ছিড়া কানিৰ তলত’, অথবা ৰংপুৰ কুচবিহাৰৰ ‘তাৰ্ নাক্ ডাংৰা বেটাটা মোৰ্ চকু ডাংৰী বেটাটাৰ মন্ ফুচুলাই গেল্ হাতেৰ খাৰু দি’, নাইবা ‘অ’ মোৰ বাপ্ মুই আৰ কাম কৰিবাৰ নাপাৰং ৰে’ ইত্যাদি। শেহত আমি মাৰ্জ্জিত ভাষাত পাওঁ লেহী ডঙৰাৰ ডাকৰ বচন, বৰাহীৰজা মানকফাৰ আদেশত মাধৱ কন্দলীয়ে লিখা ৰামায়ণ, ভট্টদেৱৰ কথাগীতা, শঙ্কৰ-মাধৱ-দামোদৰ আদি মহাপুৰুষসকলৰ বৈষ্ণৱী সাহিত্য, শুকনাৰায়ণদেৱৰ পদ্মপুৰাণ, দুৰ্গাবৰীৰ গীত, আইনাম, বিয়ানাম, বৰগীত, বনগীত, বাৰমাহী গীত, দেহ-বিচাৰৰ গীত, গৰখীয়া গীত, থিয়-নাম, হীৰা নাম, বুৰঞ্জী আৰু আধুনিক যুগৰ প্ৰাৰম্ভৰ নবীন সাহিত্য আৰু আধুনিক সাহিত্য।\nশ্ৰীশঙ্কৰদেৱৰ যুগতে হ’ল অসমীয়া শিল্পৰ চৰম বিকাশ। এই পৃথিৱীত যিসকল মহাপুৰুষে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল, তাৰ ভিতৰত তিনিজন মহাপুৰুষ আছিল কৃষ্টিৰ আকৰ। এজন হৈছে স্বয়ং শ্ৰীকৃষ্ণ। ‘কৃষ’ ধাতু লগ্ন কৃষ্টিৰ আকৰ কাৰণে তেওক কৃষ্ণ বুলিছিল। তেওঁ কি নাজানিছিল? গীত, বাদ্য, নৃত্য, ৰাজনীতি, ধনুৰ্বিদ্যা ইত্যাদি? তেওঁ আছিল সৰ্বগুণনিধি। আৰু এজন আছিল ইটালীৰ লিওনাৰ্দো দ্যা ভিন্সি— তেও একেলগে বৈজ্ঞানিক, চিত্ৰকৰ আৰু ৰাজনীতিজ্ঞ পুৰুষ আছিল। আৰু এজন আছিল আমাৰ এই অসমৰে মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰদেৱ, যাক আজিও অসমে গুৰু বুলি পূজা কৰি থাকে। সঁচাকৈয়ে আজি শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰদেৱৰ যিকোনো কৃষ্টি বা সাহিত্য বাদ দিলে অসমীয়াৰ মৃত্যু হ’ব। শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰ নাথাকিলে অসমীয়াৰ একোৱেই নাথাকে। এনে যি শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰদেৱ, তেৰাই কিনো নাজানিছিল, কিনো নিদিছিল আৰু কিনো নিলিখিছিল! অসমীয়াক তেৰাই সকলো দি গৈছিল। অসমীয়াৰ গীত, বাদ্য, নৃত্য, সুৰ, সঞ্চৰাগ, সাহিত্য, ভাৱনা, নাম, কীৰ্ত্তন, ঘোষা, বৰগীত, অঙ্ক, নাট, নামঘৰ, খোল, মৃদঙ্গ, তাল, ভাঁজঘৰ, দোলযাত্ৰা, হাটী, ধন-পুঁজি (Bank), সমাজ, ধৰ্ম্ম, বিচাৰ নীতি, আইন, নৈতিক আন্দোলন, অহিংসা, ত্যাগ, ভোগ, বৈৰাগ্য, সমাধি— সকলো শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰদেৱেহে অসমীয়াক দি গৈছিল। কেৱল অসমীয়াইহে সেইবিলাক ভালকৈ আয়ত্ত কৰিব পৰা নাই। এই শঙ্কৰদেৱৰ আলমতে অঙ্কীয়া নাট পাওঁ, ভাৱনা পাওঁ, পদ্ধতিত ৰচা বৰগীত, ৰাগ, সুৰসঞ্চ আদি পাওঁ। আজিও অসমীয়াই ভাৱনা পাতে মুখত-গাত ৰং, পিঠাগুৰি, হেঙ্গুল, হাইতাল নানা তৰহৰ সাজ-অলঙ্কাৰ পিন্ধি। পাতনিতে সৰু ধেমালি, বৰ ধেমালি, ঘোষা ধেমালি বাজে, নান্দী সুহাই একতালিৰ পিছত সূত্ৰধাৰ ভঙ্গিমাৰ চেৱে চেৱে সূত্ৰধাৰে নাচে, তাৰ পাছত গোসাঁই-গোসানী, ৰজা-ৰাণী, সৈন্য-সামন্ত, গোপিনী, বহুৱা আদি প্ৰৱেশ কৰে। নাটকৰ ঘটনা নানান গীত-বাদ্য-নৃত্যৰে হাঁহি, বিলাপ, বচনেৰে অঙ্গী-ভঙ্গীৰে প্ৰকাশিত হয়, শেহত কল্যাণ খৰমানত সমাপন হয়। এয়ে অসমৰ উৎকৃষ্ট অঙ্কীয়া নাট-ভাৱনা। এই নাট-ভাৱনা নাট্যশাস্ত্ৰ লিখা ভাৱনাৰ প্ৰকাশভঙ্গীও শাস্ত্ৰ সমৰ্থিত। কিন্তু তাৰ প্ৰকাশভঙ্গী, তাৰ গীত-মাত, সুৰ-সঞ্চ সকলো অসমীয়া। ভাৰতৰ আন আন সঙ্গীতৰ লগত বিশেষ সামঞ্জস্য নাই। মণিপুৰী নৃত্য কামৰূপীয়া সঙ্গীত পদ্ধতিৰ এটা শাখাহে। মণিপুৰৰ আদি নাম ‘মিতেই লৈপাক’ (মিশ্ৰিত জাতিৰ বাসভূমি); মানহঁতে এই দেশক ‘কা-ছে’ বা ‘কা-থে’ বুলিছিল; ‘মেখেলী’ নৈৰ পৰা সিহঁতক ‘মেঘলী’ বা ‘মগলু’ বুলিছিল; অসমীয়াই ‘মগলৌ’ বোলে। সিহঁতৰ আদি দেৱতা ‘পাখংবা’ বা নাগ। সিহঁত অষ্ট্ৰিক আৰু তিব্বত বৰ্ম্মীয় মিশ্ৰিত জাতি। গতিকে সিহঁত মিশ্ৰিত নাগ। সিহঁতৰ ‘লাই-হৰাওবা’ নৃত্যই সেই আদিম অষ্ট্ৰিক আৰু মঙ্গোলীয় মিশ্ৰিত শিল্পৰ আভাস দিয়ে। অসমৰ ৰংপুৰত যেতিয়া ৰাজেশ্বৰ সিংহ ৰজা আছিল, তেতিয়া মানে মণিপুৰ আক্ৰমণ কৰাত মণিপুৰৰ ৰজা জয়সিংহই তেওঁৰ জীয়েক কুৰঙ্গনয়নীৰ সৈতে পলাই আহি অসম ৰজাৰ আশ্ৰয় লৈছিল। মণিপুৰ ৰজাক ৰাজ সন্মান দিবলৈ বিৰাট আয়োজন কৰা হৈছিল। ঢুলীয়া, খুলীয়া, গায়ন, বায়ন সকলোৱে মিলি ৰাৱন বধ ভাওনা কৰিছিল। লগতে নটুৱা আদি নাচো নিশ্চয় দেখুওৱা হৈছিল। যেতিয়া মানক খেদি মণিপুৰ উদ্ধাৰ কৰা হ’ল আৰু মগলৌ কুঁৱৰী কুৰঙ্গনয়নীক ৰাজেশ্বৰ সিংহই বিবাহ কৰিলে, তেতিয়া মণিপুৰ ৰজাক বিদায় দিওঁতে মণিপুৰ ৰজালৈ অসমৰ আন আন দানৰ লগত নিশ্চয় অসমীয়া গায়ন-বায়ন, নটুৱা আদিও দিছিল। সেই অসমীয়া গায়ন-বায়ন, নটুৱাই মণিপুৰলৈ গৈ মণিপুৰত নৃত্য-বাদ্য-গীতৰ উৎকৰ্ষ সাধন কৰাইছিল। তাৰ ফলতে আজি মণিপুৰী নৃত্য জগদ্বিখ্যাত আৰু সেই মণিপুৰী নৃত্যত আজিও অসমীয়া নৃত্যৰ ছাঁ দেখা যায়। মণিপুৰীয়া ৰাসনৃত্যৰ গোপিনীৰ সাজ-সজ্জা আৰু অসমীয়া নটুৱাৰ সাজ-সজ্জাৰে উন্নত ধৰণৰ অনুকৰণ। আজি কামৰূপীয়া সঙ্গীত পদ্ধতিৰ শাখা এই মণিপুৰীয়া নৃত্য জগদ্বিখ্যাত হোৱাত অসমৰে গৌৰৱ চৰিছে, টুটা নাই। কিন্তু তাৰে ঘাই কামৰূপীয়া সঙ্গীত পদ্ধতি অসমীয়া সত্ৰ আৰু নামঘৰবিলাকৰ ভিতৰ চোতালত থকাৰ কাৰণে আজিও এই অসমীয়া সূক্ষ্ম কলা অসূৰ্য্যস্পৰ্শা। এনে স্থিতিশীলতাৰ যদি কিবা মূল্য আছে, তেন্তে অসমীয়াই নিশ্চয় যথা সময়ত সেই মূল্য পাব। মোৰ মতে, ভাৰতত তিনিটা ঘাই সঙ্গীত পদ্ধতি আছে— হিন্দুস্থানী সঙ্গীত, কৰ্ণাটকী সঙ্গীত পদ্ধতি আৰু কামৰূপীয়া সঙ্গীত পদ্ধতি। কামৰূপীয়া পদ্ধতিৰ নিজস্ব তাল আছে, ৰাগ আছে, আৰু নৃত্য আছে। তালৰ মাত্ৰা বিচিত্ৰা বিজ্ঞান সন্মত। তাল বহু আছে, যেনে— ৰূপক, একতালী, পৰিতাল, যতি, খৰমান ইত্যাদি। ৰাগও তেনে, যেনে— বেলোৱাৰ, আশাৱৰী, কানাড়া, পৰ্ব্বী, কল্যাণ ইত্যাদি। এই ৰাগবিলাগৰ বৰ্ণনা মালিতাও আছে। নৃত্যৰ কথা নকওঁৱেই। এই কামৰূপীয়া নৃত্য ভাৰতৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ। তদুপৰি পৃথিৱীত নোহোৱা জাতীয় নৃত্যশাস্ত্ৰ ৰূপে অসমীয়াৰ ‘শ্ৰীহস্তমুক্তাৱলী’ আছে। গতিকে সঙ্গীতত অসমীয়াৰ এনে বহুমূলীয়া সম্পদ থাকিও আজি জগতৰ আগত অসমীয়াৰ নৃত্যকলা দেখুৱাবলৈ অসমীয়া অপাৰগ। তাৰ বাবে লাগে পুঁজি চৰ্চ্চা, সাধনা আৰু সাধনা আশ্ৰম। তাৰ বাবে লাগে বাট দেখুৱাওঁতা অসমীয়া বিষ্ণু ভাটখাণ্ডে।\nবয়ন শিল্পৰ কৃষ্টিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা যাওক। অসম এখন বিচিত্ৰ প্ৰদেশ। ইয়াত আজি বিবিধ জাতিৰ মানুহে বাস কৰে। সেই কাৰণে নৃতত্ব আৰু ভাষা তত্বৰ বিদ্যাৰ্থীসকলৰ ই এখন বিশাল বিদ্যাৰ নিকেতন। ইয়াত উলঙ্গ নগাও থাকে। আৰু অদ্ধ-ন নগা, মিকিৰ, কুকি, তিপৰা, লুচাই, আবৰ, মিচিমি, অংকা, দফলা, গাৰো, কোচ, ৰাভা আদিও বাস কৰে। এজাতৰ গাৰোৱে কাপোৰ নবয়, গছৰ বাকলি পিন্ধে, গাত লয়। সেই গছৰ বাকলি বা ছালৰ উম যথেষ্ট থাকে; তাক গাত ল’লে জাৰ গুচে। অৰ্দ্ধলগ্ন জাতিৰ কিছুমানে কঁকালত ওদালৰ ছাল বা বেতৰ টেঙালি বান্ধি গাঁত খান্দি এবিধ তাঁত লগাই কাপোৰ বয়। তাৰ সূতা কপাহ, পশুৰ নোম, গছৰ আঁহ এইবিলাকৰ পৰা তৈয়াৰ কৰি লয়। ক্ৰমবিকাশৰ ফলত কপাহ খেতি কৰি সেই কপাহ বুটলি আনি নেওঠনিত তেওঠি ধনুৰে ধুনি পাজী তুলি যঁতৰত সূতা কাটি চোতালত কুৰ মৰা খুঁটা আদি পুতি বাটি কাঢ়ি বো তুলি ৰাচত সূতা সুমুৱাই তাঁত মেলি কাপোৰ উলিওৱা অসমীয়া কৃষ্টিৰ এটা ডাঙৰ পৰিচয়। তদুপৰি লাহ, নীল আদিৰে সূতা বুলোৱাও সংস্কৃতিৰ এটা ডাঙৰ নিদৰ্শন। কপাহী মেখেলা, ৰিহা, আঘোৰাণ, চুৰীয়া, গামোচা, পাগ, টঙালী, চাদৰ, চেলেং, বৰকাপোৰ; বড়োসকলৰ দখনা, মেখেলা আদি; ডিমাছা খছাৰীসকলৰ ৰিগু, ৰিজাংফাই, ৰিখাওদছা আদি চালে অসমীয়াৰ সাজ-পাৰ যে কিমান ওখ ধৰণৰ তাক বুজিব পাৰি। তাৰ লগে লগে মিৰজাই চোলা, চুটিয়া চোলা, এঙা চোলাস হাতীশুঁৰীয়া চোলা, বৰপাগ, মথুৰা পাগ, হাতীশুঁৰীয়া পাগ, সূত্ৰধাৰী পাগ ইত্যাদি সাজ-সৰঞ্জাম দেখিলে কোন অসমীয়াৰনো প্ৰাণৰ প্ৰাণত গহীন ভাব নাহে? সেই প্ৰাচীন খিংখাপ, গোমচেং, চাতোন আদি উৎকৃষ্ট কাপোৰ ব’বলৈ আজি মিল-কাৰখানাৰ কাপোৰ পাই অসমীয়া কাজী শিপিনীৰ পাহৰি পেলালে। এতিয়া জানে কেৱল এড়ি, মুগা, পাট আৰু কপাহী কাপোৰ ব’বলৈ। মুগা অসমীয়া শিপিনীৰ শ্ৰেষ্ঠ অৱদান। চোমনীৰ পৰা মুগা আনি ভাওৰীত সূতা কাটি কাপোৰ বই এনে সোণালী কাপোৰ উলিয়াব কোনে পাৰে? আজি এই পৃথিৱীত সামান্য অসমীয়া মানুহেও সোণাৰ বস্ত্ৰ, সোণাৰ চোলা পিন্ধি গেৌৰৱ অনুভৱ কৰিব পাৰে।\nপল্লৱপ্ৰাণ গোস্বামী, সম্পাদক, নীলা চৰাই।


পৱনদীপৰ কণ্ঠত অসমীয়া গীতৰ গুঞ্জন; ‘পগলা ফাগুণে’ উতলা কৰিছে সংগীতপ্ৰেমীৰ মন -\nHomeমনোৰঞ্জনপৱনদীপৰ কণ্ঠত অসমীয়া গীতৰ গুঞ্জন; ‘পগলা ফাগুণে’ উতলা কৰিছে সংগীতপ্ৰেমীৰ মন\nপৱনদীপৰ কণ্ঠত অসমীয়া গীতৰ গুঞ্জন; ‘পগলা ফাগুণে’ উতলা কৰিছে সংগীতপ্ৰেমীৰ মন\nগুৱাহাটী : ‘ইণ্ডিয়ান আইডল-১২’ৰ খিতাপ বিজয়ী পৱনদীপ ৰাজনৰ কণ্ঠ আৰু গায়কীয়ে এতিয়া জয় কৰিছে বহুতৰে অন্তৰ৷ দেশৰ সংগীত জগতৰ এটা পৰিচিত হৈ পৰা পৱনদীপে প্ৰথমবাৰৰ বাবে কণ্ঠদান কৰিছে অসমীয়া গীতত৷ উত্তৰাখণ্ডৰ শিল্পীগৰাকীয়ে ইণ্ডিয়ান আইডলৰ প্ৰতিটো খণ্ডতে বিচাৰকৰ, অতিথিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দৰ্শকক গীতেৰে মোহিত কৰি আহিছিল৷ এই বিশেষ অনুষ্ঠানটোত পৱনদীপ-অৰুণিতা যুটিয়ে বিশেষভাৱে জনপ্ৰিয় হৈ উঠিছিল৷\nআৰু পঢ়িব পাৰিব : ‘ভুকি নাথাকিব কোহলী’! কোনে আৰু কিয় এনেদৰে অপমান কৰিলে বিৰাট কোহলীক?\nশেহতীয়াকৈ পৱনদীপ ৰাজনে এটি অসমীয়া গীতত কণ্ঠদান কৰিছে। ১৬ অক্টোবৰত মুক্তি লাভ কৰা ‘পগলা ফাগুণে’ শীৰ্ষক গীতটিয়ে ইতিমধ্যে ইউটিউবত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছে। অতি সুন্দৰ লোকেচনত দৃশ্যগ্ৰহণ কৰা এই গীতটিৰ পৰিচালনা কৰিছে মনদীপ গগৈয়ে। সুৰ প্ৰডাকচনৰ এই গীতটি ৰচনা কৰিছে মনদীপ গগৈয়ে আৰু সংগীত দিছে বিভূতি গগৈয়ে।\nগীতটিত অভিনয় কৰিছে সমীৰণ মোহন আৰু মণিকা শৰ্মাই৷ নৃত্য পৰিচালনা কৰিছে দীপু নেওগে। কেৱল গান গোৱাই নহয়, বিভিন্ন বাদ্যযন্ত্ৰ বজোৱাতো পাকৈত পৱনদীপ। ইতিমধ্যে পৱনদীপে কেইবাটাও গীতত কণ্ঠদান কৰাৰ লগতে বহুকেইটা আঞ্চলিক ভাষাৰ গীতটো কণ্ঠদান কৰিছে৷\nPrevious articleশ্বাহৰুখ-গৌৰীৰ মূৰত আকাশী সৰগ; আদালতৰ ৰায়ে অনিশ্চিত কৰিলে প্ৰিয় পুত্ৰৰ ভৱিষ্যৎ\nNext articleযৌতুক দিবলৈ ধন নাছিল কন্যাপক্ষৰ, স্বামীগৃহত এটা সন্তানৰ মাতৃয়ে ভুগিছে যমৰ যাতনা


••।। তন্ময়ত্ব।।•• – Mahabahoo\nHome/Assam News & Articles/••।। তন্ময়ত্ব।।••\nঅনুবাদঃ অঞ্জন শৰ্মা\n[ শ্ৰীত্ৰৈলঙ্গস্বামী মহাৰাজ আছিল অসাধাৰণ মহাপুৰুষ। অসামান্য ত্ৰিকালদৰ্শী। সেই অসাধাৰণ মহাপুৰুষজনাৰ বিষয়ে বিভিন্ন গ্ৰন্থত উল্লেখ আছে। তেওঁৰ শ্ৰীমুখনিঃসৃত অমৃতময় কথাসমূহৰ যৎকিঞ্চিৎ তেওঁৰ অন্যতম তথা অন্তিম গৃহস্থ শিষ্য উমাচৰণ মুখোপাধ্যায়ে সংগ্ৰহ কৰি লিখি উলিয়াইছিল। তাৰে এক দুৰ্লভ লেখা ‘তন্ময়ত্ব’ অধ্যায়টোৰ অসমীয়া ভাঙনি তলত ডাঙি ধৰিলো]\n|| তন্ময়ত্ব ||\nজীৱনৰ প্ৰত্যেক সময় এটি এটি কাৰ্যৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট কৰা আছে। মানৱ জীৱনৰ সেই সময় অনুসৰি কাৰ্যৰ অনুষ্ঠান কৰা উচিত। অৱশ্যে এক নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ কাৰ্য যে অইন সময়ত নহয়, তেনে কথাও নাই। এক বয়সত যি কাৰ্য নিৰ্দিষ্ট কৰা আছে, সেই কাৰ্য অইন বয়সতো সম্পন্ন হ’ব পাৰে। সময় অনুযায়ী কাৰ্য কৰিলে সেই কাৰ্য কেতিয়াও বিফল নহয়, কিন্তু অসময়ত কাৰ্য কৰিলে সেই কাৰ্য প্ৰায়েই বিফল হয়, দুই – এটা সফল হ’লেও সম্পূৰ্ণ নহয়, কিয়দংশ মাত্ৰ হয়। যোগৰ সময় বাৰ্দ্ধক্য, যেতিয়া চিত্তত কোনো কুভাৱ উদিত নহয়, মানুহৰ ইন্দ্ৰিয়বোৰ শিথিল হৈ পৰে, আৰু সেই সময়ত যোগৰ বাবে বা উপাসনাৰ বাবে উপযুক্ত হয়। যৌৱনত উত্তেজিত বৃত্তিসমূহ প্ৰতিনিবৃত্ত কৰাৰ ক্ষমতা যাৰ আছে, তেওঁও যোগশিক্ষাৰ বাবে উপযুক্ত। যৌৱনত প্ৰবৃত্তিক নিবৃত্ত কৰিব পাৰিলেই যোগশিক্ষাৰ উপযুক্ত হৈ পৰে।\nযোগ সাধন কৰা মুঠেও সহজ কথা নহয়, যোগ শব্দই তন্ময়। এই তন্ময়ত্ব ভাব হৃদয়ত নহ’লে যোগশিক্ষা নহয়, হ’লেও কোনোপ্ৰকাৰৰ কাৰ্যকৰী নহয়। যদি তন্ময় হ’ব পৰা যায়, যদি ঈশ্বৰ আৰু তোমাৰ মাজত কোনো প্ৰভেদ পৰিলক্ষিত নহয়, তেনেহ’লে তুমি যোগশিক্ষাৰে সুফল পাবা আৰু তুমিয়েই যোগশিক্ষাৰ প্ৰকৃত অধিকাৰী। যোগ সম্বন্ধীয় যিমান নিয়ম আছে, তাৰে ভিতৰত ষট্-চক্ৰ ভেদ সৰ্বপ্ৰধান। ষট্-চক্ৰ ভেদ কৰিব পাৰিলে অইন কোনো সাধনাৰ প্ৰয়োজন নাই। কেৱলমাত্ৰ ষট্-চক্ৰ ভেদ কৰিব পাৰিলে স্বৰ্গৰাজ্য অধিকাৰ কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়। ষট্-চক্ৰ যোগ শাস্ত্ৰৰ সৰ্বপ্ৰধান। যিসকলে ষট্-চক্ৰ ভেদ কৰিব পাৰে, নিৰ্বাণমুক্তি তেওঁলোকৰ বাবে অতি সহজ। ষট্-চক্ৰ ভেদ কৰি সেই চিদানন্দ স্বৰূপ পৰমব্ৰহ্মক সাক্ষাৎ কৰিবলৈ হ’লে, মানসিক যিমানবোৰ বৃত্তিৰ প্ৰয়োজন – তাৰে বিন্দুমাত্ৰ ব্যতিক্ৰমতো সেয়া সাধিত নহয়। উপযুক্ত ব্যক্তিয়ে বিনা চেষ্টাৰেই ষট্-চক্ৰ ভেদ কৰিব পাৰে। আগতে ষট্-চক্ৰ কি, সে‌য়া গম পোৱা আৱশ্যক, তাৰ পিছত হে ষট্-চক্ৰ ভেদ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা উচিত আৰু তেতিয়াহে তাৰ মহত্ব তথা আৱশ্যকতা বুজিব পৰা যায়।\nজীৱদেহত অন্নময় কোষ অৱলম্বন কৰি মনোময় কোষ ; মনোময় কোষ অৱলম্বন কৰি প্ৰাণময় কোষ ; প্ৰাণময় কোষ অৱলম্বন কৰি বিজ্ঞানময় কোষ ; বিজ্ঞানময় কোষ অৱলম্বন কৰি আনন্দময় কোষৰ অৱস্থান। আঙুলিৰ সদৃশ জীৱাত্মাই এই আনন্দময় কোষক অৱলম্বন কৰি অৱস্থান কৰে। এই অৱস্থান চাৰিটা অৱস্থাত নিষ্পন্ন হয়। প্ৰথম বৈশ্বানৰ, ই শৰীৰস্থ হৈ চালনা কৰে, ইয়েই জীৱৰ চেতনাৱস্থা; দ্বিতীয় অৱস্থা তৈজস, ই জীৱৰ স্বপ্নাৱস্থা; তৃতীয় প্ৰজ্ঞা, ই জীৱৰ নিদ্ৰাৱস্থা; চতুৰ্থ ব্ৰহ্ম, সকলো প্ৰাণীতে সৰ্বাৱস্থাতে ব্ৰহ্ম জীৱৰ শৰীৰত যে থাকে সেয়া জ্ঞাত হোৱা। এই চতুৰ্বিধ অৱস্থা অ, উ, ম আৰু ওম্ মন্ত্ৰৰে সাধিত হয়। নাড়ীবোৰৰ মাজত নিৰন্তৰ যি বায়ুৰাশি প্ৰবাহিত হৈ থাকে, তাকেই অৱলম্বন কৰি পঞ্চবায়ুৰ অৱস্থান। এইবোৰৰ মাজেৰে নাড়ীৰ প্ৰধান সুষুন্মা অন্তৰৰ ঊৰ্দ্ধৰ পৰা উৎপন্ন হৈ মস্তিষ্কৰ ভিতৰেৰে কেশমূল পৰ্যন্ত প্ৰলম্বিত। এই নাড়ীত প্ৰৱেশ কৰি জ্ঞান আৰু আনন্দময় অন্তৰাকাশত পদুমৰ দৰে গুহাৰ মাজত আত্মাই বাস কৰে। ভূৰ্ভূবঃ প্ৰভৃতি তাতেই অৱস্থিত। এই ষট্-চক্ৰ ভেদ কৰি নাড়ীপ্ৰধান সুষুন্মাৰ মাজত সংযমিত আত্মাক প্ৰৱেশ কৰাই সেই সচ্চিদানন্দৰ সৈতে মিলন ঘটোৱা হয় আৰু ইয়াকেই ষট্-চক্ৰভেদ বোলা হয়।\nকঠিন যোগতকৈ আপেক্ষিকভাবে সৰল যোগে সহজে আৰু অধিক ফল প্ৰদান কৰে। কঠিন যোগ শাৰীৰিক আৰু মানসিক শিক্ষা ; সৰল যোগ কেৱলমাত্ৰ মানসিক শিক্ষা। মানসিক শিক্ষা সমাধা হ’লে শাৰীৰিক শিক্ষাৰ প্ৰয়োজনীয়তা নাই। কঠিন যোগ কুম্ভক, বিকুম্ভক, আনুমীন, উৎক্ৰান্তি আৰু দাষ্টি। সৰল যোগ সত্য, সৎ আৰু নিৰ্বিকাৰ। সৰল যোগ সহজসাধ্য আৰু সাধাৰণৰ বাবে গ্ৰহণযোগ্য। কঠিন যোগ সাধন সাধাৰণৰ ভাগ্যত নঘটে। সৰল যোগ শিক্ষাৰ বাবে অৰণ্যবাস, কায়িক ক্লেশ আদি গ্ৰহণ কৰিব নালাগে, কেৱলমাত্ৰ চিত্তবৃত্তি নিজৰ বশীভূত আৰু সৎমাৰ্গত অনুগমন কৰাবৰ ক্ষমতা হ’লেই তাৰ দ্বাৰা মহাফল লাভ কৰিব পাৰি। কায়িক ক্লেশ, তীৰ্থ পৰিভ্ৰমণ, উপবাস আদিৰ প্ৰয়োজন নহয়, যদিহে চিত্তত চিন্ময় মূৰ্তি প্ৰতিফলিত কৰিব পৰা যায়। সদবৃত্তিৰ আলোচনাৰ দ্বাৰা আৰু সদবৃত্তিৰ অনুশীলনৰ যি সুফল, তীৰ্থস্থান পৰিভ্ৰমণৰ দ্বাৰা সেয়া নহয়। মন পৰিশুদ্ধ হ’লে, জীৱ আত্মশুদ্ধ হ’লে, চিত্ত নিৰ্মল হ’লে, নিজৰ হৃদয়তে সকলো তীৰ্থস্থান পৰিদৰ্শন কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়। যাবতীয় তীৰ্থস্থান মানৱৰ শৰীৰতে আছে। গঙ্গা নাকত, যমুনা মুখত, বৈকুণ্ঠ হৃদয়ত, বাৰাণসী কপালত, হৰিদ্বাৰ নাভিত ইত্যাদি স্বৰ্গ, মৰ্ত্ত্যৰ যাৱতীয় তীৰ্থস্থান মানৱশৰীৰতে আছে। যি পুৰীত প্ৰৱেশ কৰিলে কোনো প্ৰকাৰৰ কুন্ঠা, অৰ্থাৎ সংকোচ নহয়, সেয়াই বৈকুণ্ঠ। পাপ আশংকাৰ মূল। যি পাপী, সি সকলো কৰ্মতেই সঙ্কুচিত হৈ থাকে, যি নিষ্পাপ – তেওঁৰ কোনো শংকা নাই। সৰ্বদাই যি কুন্ঠাশূণ্য, তেওঁ বৈকুণ্ঠপুৰী গমনৰ অধিকাৰী। তেওঁৰ হৃদয়ত চিৎস্বৰূপ আনন্দময় সৎস্বৰূপ বৈকুন্ঠনাথ বিৰাজিত।\nবৈকুণ্ঠ, অৰ্থাৎ হৃদয়ৰ নিম্নত, ইড়া আৰু পিঙ্গলা নাড়ী অথবা চন্দ্ৰ আৰু সূৰ্য অৰ্থাৎ গঙ্গা আৰু যমুনাৰ সঙ্গম। এই সঙ্গমত স্নান কৰিব পাৰিলে জীৱৰ সকলো পাপ ধ্বংস হয়। গঙ্গা-যমুনা সঙ্গম হৃদয়ৰ নিম্নত, ইড়া আত্মজ্ঞান আৰু পিঙ্গলা বিবেক নামেৰে কথিত। গঙ্গাৰ সৈতে যমুনাৰ যিধৰণৰ সম্পৰ্ক, ইড়া আৰু পিঙ্গলাৰো একেধৰণৰ সম্পৰ্ক; পিঙ্গলা, অৰ্থাৎ বিবেকৰ পৰা ইড়া বা আত্মজ্ঞানৰ উৎপত্তি, মনক এই পিঙ্গলা পথত প্ৰৱেশ কৰাই ক্ৰমশঃ নিবৃত্তিৰ দ্বাৰা ইড়াত সন্মিলিত কৰাব লাগে। পিছলৈ, ইড়া আৰু পিঙ্গলাৰ য’ত সংযোগ হৈছে, অৰ্থাৎ যি স্থানত আত্মজ্ঞান আৰু বিবেক একত্ৰিত হৈছে, মনক সেই স্থানত স্নান কৰালে , অৰ্থাৎ মনক আত্মজ্ঞানৰূপী সলিলত নিমজ্জিত কৰালেই মহাফল লাভ কৰিব পাৰি।যাৰ আত্মজ্ঞান জন্মে, তেওঁৰ বাবে যোগ অতিশয় সহজসাধ্য। আত্মজ্ঞান লাভেই যোগৰ মূল কাৰণ। এই আত্মজ্ঞান লাভৰ বাবেই যোগশিক্ষা কৰিব লাগে। তাৰবাবে গৃহত্যাগ বা অৰণ্যবাসৰ কোনো আৱশ্যক নাই। এনে কিছুমান নিয়ম আছে যিবোৰ কেৱলমাত্ৰ চিন্তা আৰু সেইমতে আচৰণ কৰিব পাৰিলে যোগৰ ফল আৰু আত্মজ্ঞান লাভ কৰিব পৰা যায়। আত্মজ্ঞান লাভে কৰিবলৈ অইন কোনো কঠিন সাধনাৰ প্ৰয়োজন নহয়, কেৱল সেইবোৰৰ অনুধ্যান কৰিলে যোগৰ ফল লাভ কৰিব পাৰি, এইবোৰকেই সৰল যোগ বোলা হয়। যোগৰ ফল লাভ কৰিবলৈ হ’লে, যিবোৰ বৃত্তি নিৰোধ কৰিবলৈ একান্ত প্ৰয়োজন হয়, সেইবোৰ সংসাধিত নহ’লে যোগৰ ফল প্ৰাপ্ত নহয়। সেই নিয়ম আৰু আকাৰসমূহ নিয়মাৱলীত স্থান পাইছে। তেনেদৰে আচৰণ আৰু হৃদয়ত সেইদৰে ভাব গ্ৰহণত সমৰ্থ হ’লে নিশ্চয় যোগৰ ফল লাভ কৰিব পাৰি।\n১. অসন্তুষ্ট ব্যক্তিয়ে কাকো সন্তুষ্ট কৰিব নোৱাৰে; সৰ্বদাই যিয়ে সন্তুষ্ট হৈ থাকে, তেওঁ সকলোকে প্ৰফুল্ল কৰিব পাৰে।\n২. পাপ-কথা ক’বলৈ জিভা সততে তৎপৰ হেতুকে জিভাক সংযত কৰি ৰাখিব লাগে।\n৩. সকলো অনৰ্থৰ মূল হ’ল এলাহ, যত্নপূৰ্বক এলাহ ত্যাগ কৰিবা।\n৪. সংসাৰ হ’ল ধৰ্ম-অধৰ্মৰ পৰীক্ষাৰ স্থল, সাৱধান হৈ ধৰ্মাধৰ্ম পৰীক্ষা কৰি কাৰ্য অৱলম্বন কৰিবা।\n৫. কোনো ধৰ্মক অশ্ৰদ্ধা নকৰিবা, সকলো ধৰ্মই সাৰ আৰু অৱশ্যেই সত্য নিহিত হৈ থাকে।\n৬. দুখীয়াক দান কৰিবা, ধনীক দান কৰা বৃথা, কাৰণ তাৰ আৱশ্যকেই নাই, আৰু সেইবাবে ধনী আনন্দিত নহয়।\n৭. সৎ ব্যক্তি – সাধু ব্যক্তি সহবাসেই স্বৰ্গ, অসৎ সঙ্গ নৰকবাসৰ মূল।\n৮. আত্মজ্ঞান, সৎপাত্ৰত দান আৰু সন্তোষ আশ্ৰয় কৰিলেই মোক্ষপ্ৰাপ্তি হয়।\n৯. যিজনে শাস্ত্ৰ পাঠ কৰি শাস্ত্ৰৰ মৰ্ম উপলব্ধি কৰা সত্বেও শাস্ত্ৰানুষ্ঠান নকৰে, তেওঁ পাপীতকৈও অধম।\n১০. যিকোনো কাৰ্যৰ মূলতে ধৰ্ম থাকিলেহৈ সিদ্ধি লাভ কৰিব পাৰি।\n১১. কেতিয়াও কাকো হিংসা নকৰিবা, সৎ আৰু অসৎ উদ্দেশ্য লৈ কোনো প্ৰাণী বধ নকৰিবা।\n১২. যি ব্যক্তিয়ে পাপ-কলঙ্ক প্ৰক্ষালিত নকৰি, মিতাচাৰী আৰু সত্যানুৰাগী নহৈ, ৰঙীণ বস্ত্ৰ পিন্ধি ব্ৰহ্মচাৰী হয় – তেনে ব্যক্তি ধৰ্মৰ কলঙ্কস্বৰূপ।\n১৩. চাল বা ছাদ নোহোৱা ঘৰত যিদৰে বৰষুণৰ পানী পৰে, চিন্তাহীন মনতো সেইদৰে ৰিপুসমূহে প্ৰৱেশ কৰে।\n১৪. পাপী লোকে ইহকালত অনুতাপত দগ্ধ হয়, যেতিয়াই নিজৰ কুকাৰ্যৰ বিষয়ে মনত পৰে – তেতিয়াই পাপীৰ প্ৰাণত অনুতাপ জাগি উঠে।\n১৫. (ক) চিন্তাশীলতা অমৰত্ব লাভৰ পথ, চিন্তাহীনতা মৃত্যুৰ পথ; (খ) গৰ্বিত ন’হবা, কাম উপভোগৰ চিন্তা নকৰিবা।\n১৬. শত্ৰুই শত্ৰুৰ যিমান ক্ষতিসাধন কৰিব নোৱাৰে, কুপথগামী মনে তাতকৈ বহু বেছি অনিষ্ট কৰিব পাৰে।\n১৭. মৌ-মাখিয়ে যিদৰে ফুলৰ সৌন্দৰ্য আৰু সুগন্ধিৰ অপচয় নকৰি মৌ সংগ্ৰহ কৰে, তুমিও সেইদৰে পাপত লিপ্ত নোহোৱাকৈ জ্ঞান লাভ কৰিবা।\n১৮. এই পুত্ৰ সন্তান মোৰ, এই ঐশ্বৰ্য মোৰ – অতি অজ্ঞানী লোকে এনেদৰে চিন্তা কৰি ক্লেশ পায়। তেওঁ নিজেই নিজৰ নহয়, পুত্ৰ বা সম্পত্তি কিদৰে নিজৰ হ’ব পাৰে?\n১৯. অতি কম মানুহেই সিপাৰলৈ যাব পাৰে, অধিকাংশ মানুহে ধৰ্মৰ ঢং ধৰি পাৰত দৌৰা দৌৰি কৰি থাকে।\n২০. সংগ্ৰামত যি ব্যক্তিয়ে লক্ষজনক জয় কৰিছে সেই ব্যক্তি প্ৰকৃত বিজয়ী নহয়। যিজনে নিজকে জয় কৰিব পাৰিছে, তেওঁহে প্ৰকৃত বিজয়ী।\n২১. পাপে তোমাক আক্ৰমণ নকৰে বুলি ভাবি নিশ্চিন্ত হৈ নাথাকিবা। টোপ টোপ পানী পৰি পৰি কলহ পানীৰে পূৰ্ণ হয়, নিৰ্বোধ লোকেও সেইদৰে পাপী হৈ পৰে।\n২২. কাকো কৰ্কশ কথা নকবা; কৰ্কশ কথা ক’লে কৰ্কশ কথা শুনিব লাগিব। আঘাত কৰিলে আঘাত সহ্য কৰিবও লাগিব। কন্দুৱালে কান্দিবও লাগিব।\n২৩. যিসকলে বাসনা জয় কৰিব পৰা নাই – উলঙ্গ দেহ, জঁটা ধাৰণ, ভস্ম লেপন, উপবাস, মাটিত শয্যা আদিয়ে তেওঁলোকৰ মন পৱিত্ৰ কৰিব নোৱাৰে।\n২৪. অইনক যেনে সদুপদেশ দিয়া, তুমি নিজেও তেনে হোৱা। যি নিজকে বশীভূত কৰিব পাৰিছে, তেওঁ অইনকো বশীভূত কৰিব পাৰে, কেৱল নিজক বশীভূত কৰাহে কঠিন।\n২৫. পাপ আৰু পূণ্য নিজৰ কৃতকৰ্ম, এজন ব্যক্তিয়ে অইন এজনক পৱিত্ৰ কৰিব নোৱাৰে।\n২৬. এই জগৎ হ’ল পানীৰ বুদ্বুদ, মৰীচিকা, যিজনে এই জগতক তুচ্ছ বুলি জ্ঞান কৰিব পাৰে, মৃত্যুই সেইজনক দেখা নাপায়।\n২৭. প্ৰচন্ড বেগত গতি কৰা গাড়ীৰ দৰে উত্তেজিত ক্ৰোধক যিয়ে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰে, তেওঁ প্ৰকৃত সাৰথি; অইন লোকে কেৱল লেকামদাল হে হাতত লৈ থাকে।\n২৮. প্ৰেমৰ বলেৰে ক্ৰোধ জয় কৰা, মঙ্গলৰ দ্বাৰা অমঙ্গল জয় কৰা, নিঃস্বাৰ্থতাৰ দ্বাৰা স্বাৰ্থ জয় কৰা আৰু সত্যৰ দ্বাৰা মিছাক জয় কৰা।\n২৯. গুৰুৱে যি উপদেশ দিয়ে, মনোযোগে দি শুনিবা আৰু পালন কৰিবা।\n৩০. বৃথা বাক্যব্যয় নকৰিবা। যিজনে অধিক কথা কয়, সেইজনে নিশ্চয় অধিক মিছা কথা কয়। যিমান পাৰা, কথা কমকৈ ক’বলৈ চেষ্টা কৰিবা, লগে লগেই শান্তি পাবা।\nযোগশিক্ষাৰ বাবে অৰণ্যত বাস কৰিব নালাগে, অনাহাৰীও হ’ব নালাগে। চিত্তবৃত্তিৰ নিৰোধৰ নাম হ’ল যোগ। চিত্তৰ বশীভূত ইন্দ্ৰিয় সমূহক ইষ্ট সাধনত নিযুক্ত কৰিবলৈ যাৰ ক্ষমতা আছে, তেওঁৰ বাবে লোকালয় বা অৰণ্য একে সমান। একাগ্ৰতা হ’ল যোগৰ প্ৰাণ, এই একাগ্ৰতা নিৱন্ধন যেতিয়া জীৱাত্মা আৰু পৰমাত্মাত একীভূত হ’ব, জীৱাত্মা আৰু পৰমাত্মাৰ মাজত কোনো প্ৰভেদ পৰিলক্ষিত নহ’ব, সেয়াই প্ৰকৃত যোগ। ঈশ্বৰক লাভ কৰিবলৈ যোগৰ ব্যয়ামৰ অঙ্গী-ভঙ্গী কৰি থকাৰ প্ৰয়োজন নাই, যোগাঙ্গ অৱলম্বন কৰাৰো প্ৰয়োজন নাই, ভক্তিৰ দ্বাৰাই ভক্তই ঈশ্বৰত সমাহিত হ’ব পাৰে। ভক্তই ভক্তিৰ দ্বাৰা ঈশ্বৰক প্ৰসন্ন কৰি যেতিয়া ঈশ্বৰত সমাহিত হয়, তাকেই সমাধি বোলা হয়।\nসমাধিৰ অৰ্থ হ’ল ব্ৰহ্মত মন স্থিৰকৰণ, পৰমাত্মাত আৰু জীৱাত্মাত একীকৰণ, গতিকে সমাধি যোগৰ ফলস্বৰূপ। চিত্ত বশীভূত কৰি সকলো কাৰ্যত নিস্পৃহ হৈ কেৱল আত্মাতেই যেতিয়া অৱস্থান কৰা হয়, তাকেই সমাধি বোলে। যি অৱস্থাত বিশুদ্ধ অন্তঃকৰণৰ দ্বাৰা আত্মাক অৱলোকন কৰি আত্মাতেই পৰিতৃপ্ত, বুদ্ধি মাত্ৰ লভ্য, অতীন্দ্ৰিয়, আত্যন্তিক সুখ উপলব্ধ হয় ; যি অৱস্থাত অৱস্থান কৰিলে আত্মতত্ত্বৰ পৰা পৰিচ্যুত হ’ব নালাগে, যি অৱস্থা লাভ কৰিলে অইন লাভক লাভ বুলি বোধ নহয়, যি অৱস্থাত উপস্থিত হ’লে গুৰুতৰ দুঃখেও বিচলিত কৰিব নোৱাৰে, সেই অৱস্থাৰ নামেই যোগ। মনক আত্মাত নিহিত কৰি স্থিৰ বুদ্ধিৰ দ্বাৰা কিছু কিছু বিৰতি লৈ অভ্যাস কৰিবা, অইন বেলেগ একো চিন্তা নকৰিবা। চঞ্চল স্বভাৱৰ মনে যি যি বিষয়ত বিচৰণ কৰিব, সেই সেই বিষয়ৰ পৰা মনক প্ৰত্যাহৰণ কৰি আত্মাত বশীভূত কৰিবা। ৰজঃ আৰু তমঃ বিহীন যোগীসকলে এইদৰে মনক সদায় বশীভূত কৰি অনায়াসে ব্ৰহ্মসাক্ষাৎকাৰৰ দৰে সৰ্বোৎকৃষ্ট সুখ লাভ কৰে ; সৰ্বত্ৰ ব্ৰহ্মদৰ্শী, সমাহিত চিত্তৰে সকলো ভূতত আত্মাক আৰু আত্মাত সকলো ভূতক অৱলোকন কৰে। কামনা শূণ্য হৈ যিজনে যোগ অভ্যাস কৰে, তেৱেঁই সমাধিস্থ বা মুক্ত হোৱাৰ যোগ্য। ঈশ্বৰলীন হৈ জীৱাত্মা আৰু পৰমাত্মাৰ মিলনৰ নাম মুক্তি।\nসমাধি হ’ল তন্ময় ভাৱ। যেতিয়া জীৱাত্মা আৰু পৰমাত্মাৰ পৃথক জ্ঞান নাথাকে, যেতিয়া জীৱ বাহ্যিক জ্ঞান শূণ্য হয়, যেতিয়া বৰ্হিন্দ্ৰিয়সমূহ অচল হৈ পৰে, সেই সময়ৰে নাম সমাধি। মনক ইন্দ্ৰিয়ৰ বশীভূত নকৰি ইন্দ্ৰিয় সমূহক মনৰ বশীভূত কৰাই হ’ল যোগ শিক্ষাৰ প্ৰধান উপায়। প্ৰথমে ইন্দ্ৰিয় উৎপন্ন চিত্তৰ বৃত্তিসমূহক সংযত আৰু চিত্তৰ বশীভূত কৰিব লাগিব, ইয়াৰ পিছত চিত্তক চিত্তৰ বশীভূত কৰিব লাগিব, অৰ্থাৎ সাংসাৰিক আৰু ইন্দ্ৰিয়বৃত্তিৰ বশীভূত চিত্তক কামনা শূণ্য চিত্তত সমাহিত কৰিব লাগিব ; বিবিধ লক্ষ্যৰ পৰা চিত্তক বিচ্যুত কৰি কাম্য লক্ষ্যৰ পন্হাগামী কৰিব লাগিব, বিভিন্ন চিন্তাৰ পৰা ক্ৰমে ক্ৰমে সংযত কৰাই সৰ্বদা আত্মচিন্তাত নিযুক্ত কৰিব লাগিব। যোগ হ’ল দুই ধৰণৰ – সকাম আৰু নিষ্কাম। সকাম যোগীৰ মোক্ষপ্ৰাপ্তি নহয়, নিষ্কামযোগীৰ মোক্ষপ্ৰাপ্তি হয়। নিষ্কাম ধৰ্ম পালনেই যোগৰ মূল।\nতন্ময়ত্ব যোগৰ অইন এক প্ৰধান অঙ্গ আৰু যোগৰ ফলস্বৰূপ। তন্ময়ত্ব ভাব উপস্থিত হ’লে অইন কোনো অনুষ্ঠানৰ প্ৰয়োজন নহয় ; যোগৰ সিদ্ধি হ’ল এই তন্ময়ত্ব ভাব ; এই ভাব উপলব্ধি হ’লে কাম্য বস্তুৰ প্ৰতিহে কেৱলমাত্ৰ দৃষ্টি থাকে, অইন কোনো বস্তুৰ প্ৰতি দৃষ্টি নাথাকে, অইন চিন্তাৰ প্ৰতি ধাৰণা নাথাকে, হৃদয়ত কেৱল সেই বস্তুৰ অস্তিত্বহে উপলব্ধি হয়। মন আৰু অভীষ্ট বস্তুৰ মাজত কোনো পাৰ্থক্য নাথাকে, মনত সেই কাম্য বস্তু আৰু সেই কাম্য বস্তুত কেৱল মাত্ৰ মনটো থাকে। কাম্য বস্তুৰ বাহিৰে মনৰ অইন চিন্তা নাথাকে, জগতৰ অইন একোৱেই দেখা নাপায়, সেই অভীষ্ট বস্তুৱেই হৃদয় পৰিপূৰ্ণ কৰি ৰাখে আৰু তেতিয়া জগতত থাকিও তেওঁ জগৎবাসী হৈ নাথাকে। কাম্য বস্তুতেই তেওঁৰ অস্তিত্ব, কাম্য বস্তুৰ অবৰ্তমানত যেন তেওঁৰ অস্তিত্বই নাই এনে বোধ হয়, কাম্য বস্তুৰ সৈতেই মিলি যায় — ইয়াৰেই নাম তন্ময়ত্ব। যি কোনো কাৰ্যানুষ্ঠান কৰাৰ সময়ত সৰ্বাগ্ৰে সেই কাৰ্যত তন্ময় হোৱাটো আৱশ্যক, তেনে হ’লে সেই কাৰ্যত বিফল – মনোৰথ হোৱাৰ সম্ভাৱনা নাথাকে, তেওঁৰ সিদ্ধি নিশ্চিত হৈ পৰে। যাৰ যি ধৰণৰ ভাব, তেওঁ কাৰ্যতো সেইধৰণে সিদ্ধি লাভ কৰিব। যিব্যক্তিয়ে অভীষ্ট বিষয়ত যিমান পৰিমাণে মন দিব, সেই ব্যক্তিয়ে সেই কামত সিমানেই সিদ্ধি লাভ কৰিব। কোনো কাৰ্যত সম্পূৰ্ণ সিদ্ধি লাভ কৰিবলৈ হ’লে সেই কাৰ্যত সম্পূৰ্ণ তন্ময় হোৱাটো প্ৰয়োজন। একাগ্ৰতা নহ’লে তন্ময়ত্ব সম্ভৱ নহয়, কোনো কাৰ্যত প্ৰস্তুত হ’বলৈ হ’লে একাগ্ৰতা শিক্ষা লভিব লাগে। অন্যথাই তন্ময়ত্ব ভাব নজন্মে। কাৰ্যত বিশ্বাস নকৰিলে বা কাৰ্যত বিশ্বাস নজন্মিলে , সিদ্ধিলাভত কৃতনিশ্চয় নহ’লে, সেই কাৰ্যত কেতিয়াও অগ্ৰসৰ নহ’বা, কাৰণ তেতিয়া সিদ্ধি নহ’ব। আগতে কাৰ্যত বিশ্বাস স্থাপন কৰা, কাৰণ বিশ্বাসেই সিদ্ধি লাভৰ মূল। তন্ময়ত্ব, একাগ্ৰতা, সিদ্ধিলাভ – সকলোৰে মূলতে হ’ল বিশ্বাস।\nসৃষ্টিকালত ভগৱানে সৰ্বপ্ৰথমে মায়া প্ৰকাশ কৰিছিল। সেই মায়া জ্ঞতা, জ্ঞেয় আৰু জ্ঞানৰূপী, তথা কাৰ্যকাৰণৰূপী সত্ত্ব, ৰজঃ, তমঃ – এনে তিনি গুণ বিশিষ্ট। ইয়াৰ দুবিধ শক্তি, এক হ’ল আৱৰণ, অৰ্থাৎ মায়াৰ দ্বাৰা জীৱ আচ্ছন্ন হোৱা হেতুকে নিত্য নিত্য পৰমাত্মাক প্ৰত্যক্ষ কৰিব নোৱাৰি নিজকে অসঙ্কাৰৰ সাহায্যৰে পৰমাত্মাৰ পৰা স্বতন্ত্ৰ বুলি ভাবে; অইনটো হ’ল বিক্ষেপ, যাৰ দ্বাৰা জীৱই অসত্য বস্তুত সত্যাৰোপ কৰে – জগতক নিত্য আৰু সত্য বুলি ভাবি, আৰু পৰমাত্মাক পাহৰি অনিত্য বিষয়বস্তুত মত্ত হৈ থাকে।\nতন্ত্ৰমতে ষট্-চক্ৰ ভেদ — ইড়া আৰু পিঙ্গলা নাড়ীৰ মধ্যত স্থিত, সত্ত্ব ৰজঃ তমঃ গুণ বিশিষ্ট , চন্দ্ৰ, সূৰ্যৰ অগ্নিৰূপা, ধতুৰা ফুলৰ দৰে শুভ্ৰ, সুষুন্মা নাড়ী আছে ; এই নাড়ী চাৰিদল বিশিষ্টা, মূলাধাৰ পদ্মৰ পৰা মূৰৰ ব্ৰহ্মৰন্ধ্ৰ পৰ্যন্ত গৈছে। এই সুষুন্মা নাড়ীত সংযুক্ত হৈ থকা গুহ্য, লিঙ্গ, নাভি, হৃদয়ত, কন্ঠ, ভ্ৰুমধ্য, শিৰত যথাক্ৰমে মূলাধাৰ, স্বাধিস্থান, মণিপুৰ, অনাহত, বিশুদ্ধ, আজ্ঞাচক্ৰ আৰু সহস্ৰাৰ নামেৰে সাতটা পদ্ম থাকে। এই সুষুন্মা নাড়ীৰ মাজত মণিৰ দৰে প্ৰভাবিশিষ্ট দেদীপ্যমানা বজ্ৰা নামেৰে নাড়ী আছে, আৰু তাৰে অভ্যন্তৰত চন্দ্ৰ সূৰ্য অগ্নি স্বৰূপ ব্ৰহ্মা বিষ্ণু শিৱ যুক্ত ঊৰ্ণনাভ (মকৰাৰ জালৰ দৰে) সুতাৰ দৰে চিত্ৰা নাড়ী আছে। নিৰ্মল জ্ঞান উদয় নহ’লে এই নাড়ীক কোনেও জানিবলৈ সক্ষম নহয়। আকৌ, এই চিত্ৰা নাড়ীৰ মাজত ব্ৰহ্ম নাড়ী নামৰ অতি সুক্ষ্ম বিদ্যুতমালা সদৃশ উজ্জ্বল অইন এবিধ নাড়ী আছে, ইয়াৰে ছিদ্ৰৰে ব্ৰহ্মৰন্ধ্ৰস্থ পদ্মৰ পৰা সুধা ক্ষৰিত হয় ; যোগীসকলে সেই সুধা মূলাধাৰ পদ্মস্থ কুন্ডলিনীশক্তিৰে পান কৰি সিদ্ধানন্দ ভোগ কৰে।\n১) মূলাধাৰ চক্ৰ গুহ্যত আছে, ই চতুৰ্দল, ৰক্তবৰ্ণ, স্বৰ্ণাভ, অধোমুখ পদ্ম ( সাধকে ধ্যান কৰা সময়ত ঊৰ্দ্ধমুখে চিন্তা কৰিবা)। ইয়াৰ চাৰিটা দলত বং, শং, ষং, সং – এই চাৰিটা বৰ্ণ আছে, কৰ্ণিকাত চতুষ্কোণ পৃথ্বী চক্ৰ আছে, এই চক্ৰ উদ্দীপ্ত পীত বৰ্ণৰ অষ্টশূলযুক্ত, আৰু তাৰে মাজত লং অৰ্থাৎ পৃথিৱী বীজ আছে তথা তাৰে সৈতে লক্ষ্মীবীজ আছে। এই চক্ৰৰ দেৱতা ইন্দ্ৰ, তেওঁৰ কোলাত চতুৰ্ভূজ ব্ৰহ্মাই ভৌতিক পদাৰ্থ আদি সৃষ্টি কৰিছে আৰু চতুৰ্বেদ পাঠ কৰিছে। এই চক্ৰত ৰক্তবৰ্ণ, চতুৰ্বাহু, দ্বাদশ সূৰ্যতুল্য, ডাকিনী শক্তি আছে। বজ্ৰা নাড়ীৰ মুখত কামৰূপ নামৰ পীঠ আছে আৰু সেই পীঠৰ মাজত ত্ৰিকোণ যন্ত্ৰ আছে। সেই যন্ত্ৰৰ পৰা উদ্ভুত কন্দৰ্প বায়ুৱে জীৱাত্মাক আয়ত্ব কৰি ৰাখিছে। সেই ত্ৰিকোণ যন্ত্ৰৰ মাজত শৰদিন্দুসন্নিভ লিঙ্গৰূপী স্বয়ম্ভু আছে। এই লিঙ্গৰ গাত সাৰ্ধ- ত্ৰিপিক বেষ্টন কৰি ব্ৰহ্ম নাড়ীৰ মুখৰ কাষত মুখ দি কুন্ডলিনী শক্তি নিদ্ৰিত হৈ আছে- এয়াই বিদ্যুৎৰূপিনী মহামায়া, এৱেঁই ভোমোৰাৰ দৰে মধুৰ গুণ গুণ নাদ কৰি আছে, এৱেঁই শব্দজননী, এৱেঁই শ্বাস-প্ৰশ্বাস বিভাগৰ দ্বাৰা প্ৰাণীকুলৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিছে। এই কুন্ডলিনী দেহৰ মাজত পৰমাকলা ত্ৰিঅংশৰূপা প্ৰকৃতি নিখিল ব্ৰহ্মান্ড প্ৰকাশ কৰিছে।\n২) স্বাধিষ্ঠান চক্ৰ লিঙ্গ মূলত। ষড়দল অৰুণবৰ্ণ পদ্ম আছে এই চক্ৰত। ইয়াৰ ষড়দলত ষড় বৰ্ণ, বং, ভং,ধং, ৰং, লং আছে। তাৰে মাজত শ্বেতপদ্মাকাৰ বৰুণ দেৱতাৰ চক্ৰ আছে, এই চক্ৰৰ মাজত শৰচ্চন্দ্ৰদ্যুতি, শিৰত অৰ্ধচন্দ্ৰধাৰী, মকৰাৰোহী, বং বীজ ৰূপী বৰুণ দেৱতা আছে। এই দেৱতাৰ কোলাত চতুৰ্বিংশতি লক্ষণযুক্ত পীতাম্বৰ নাৰায়ণ আছে। এই চক্ৰৰ শক্তি লক্ষ্মীৰূপা ৰাকিণী।\n৩) মণিপুৰ চক্ৰ নাভিমূলত। দহটা দল নীলা বৰ্ণৰ পদ্ম আছে। দহ দলত ডং, ঢং, ণং, তং, থং, দং, ধং, নং, পং, ফং – এনে দহটা অক্ষৰযুক্ত বৰ্ণ আছে। তাৰেই ঠিক সোমাজত ৰং-কাৰাত্মক ত্ৰিকোণ বহ্নি বীজ আছে। স্বস্তিমন্ডলে তাক বেঢ়ি ৰাখিছে বা বেষ্টন কৰিছে। এই বহ্নি দেৱতা চতুৰ্বাহু, আৰক্ত সূৰ্য সম আৰু মেষ বাহন। এওঁৰ কোলাত ইষ্টদাতা আৰু সংহাৰকাৰী মহাকাল আছে। এই চক্ৰৰ শক্তি লাকিনী, এওঁ শ্যামবৰণীয়া।\n৪) অনাহত চক্ৰ হৃদয়ত। এই চক্ৰত সেন্দুৰ বৰণৰ দ্বাদশ দল পদ্ম আছে। দ্বাদশ দলত কং, খং, গং, ঘং, ঙং, চং, ছং, জং, ঝং, ঞং, টং, ঠং বৰ্ণযুক্ত পদ্ম আছে ; ইয়াৰ মাজত ষটকোণ ধূম্ৰবৰ্ণ বায়ুমন্ডল আছে, তাৰে মাজত যং – কাৰাত্মক বায়ু বীজ দেৱতা, কৃষ্ণসাৰ মৃগাৰঢ়া হৈ আছে। এই বীজৰ মাজত শুকুলা হাঁহৰ পাখিৰ বৰণৰ অভয় বৰদাতা ঈশান মহাদেৱ আছে। এই চক্ৰৰ শক্তি কাকিনী, এওঁ পীতবৰ্ণা আনন্দময়ী। এই পদ্মৰ কৰ্ণিকাৰ মাজত অতি কোমল ত্ৰিকোণ শক্তি আছে। এই শক্তিৰ মাজত সুবৰ্ণবৰ‌ণৰ বাণলিঙ্গ মহাদেৱ আছে। তাৰোপৰি এই পদ্মৰ মাজত অইন এটা (দ্বিতীয়) অষ্টদল পদ্ম আছে আৰু তাত এক কল্পতৰু আছে তথা তাৰ তলৰ মণিপীঠত হংসৰূপী জীৱাত্মা আছে। সাধকে এই স্থানত গুৰুই দিয়া উপদেশ অনুসৰি ইষ্টদেৱতাক ধ্যান কৰিলে আত্মদৰ্শন হ’ব।\n৫) বিশুদ্ধ চক্ৰ কন্ঠদেশত। ধূম্ৰাভ ষোড়শ দলত বৰ্ণ অ আ ই ঈ উ ঊ ঋ ঋ্ ৯ ৯⁹ এ ঐ ও ঔ অং অঃ ষোড়শ- স্বৰযুক্ত পদ্ম আছে। কৰ্ণিকাৰ মাজত সুধা কৰ্ষণ উজ্জ্বল শৰীৰধাৰী শুভ্ৰবৰ্ণ, শুক্লাম্বৰ – পৰিধৃত, গোলাকাৰ আকাশ চক্ৰধাৰী আছে। এই চক্ৰৰ মাজত হংসাকাৰ, পাশাঙ্কুশধাৰী দ্বিভুজ আৰু অভীতিবৰপ্ৰদ আকাশবীজ আছে। তেওঁৰ কোলাত পঞ্চমুখ, ত্ৰিনেত্ৰ, দহবাহুৰ হৰগৌৰী আছে। সেই কৰ্ণিকাৰ মাজত চন্দ্ৰমন্ডলৰ সুধাপানাসক্তা পীতবৰ্ণা চতুৰ্ভুজা সাকিনী শক্তি আছে।\n৬) আজ্ঞাচক্ৰ ভ্ৰুযুগলৰ মাজত অৱস্থিত। ধ্যানৰ নিকেতন শুক্লবৰ্ণ দ্বিদল হ – ক্ষ বৰ্ণযুক্ত। এই স্থানত ইড়া, পিঙ্গলা, বৰুণা মিলিত হৈ বাৰাণসী তীৰ্থস্থান হৈ পৰিছে। এই পদ্মত শুক্লবৰ্ণা ষড়মুখী হাকিনী শক্তি আছে। তেওঁৰ চতুৰ্ভুজত পুথি, লাওখোলা, ডম্বৰু আৰু জপমালা আছে। এই পদ্মধ্যানৰ দ্বাৰা ব্ৰহ্মজ্ঞান হয়। এই পদ্মৰ মাজত মন আৰু কৰ্ণিকাত ত্ৰিকোণ যন্ত্ৰ আছে। এই স্থান পৰম লয়ৰ স্থান, আৰু এই স্থানত শক্ল নামেৰে মহাকাল তথা সিদ্ধলিঙ্গ বিৰাজমান। এই শিৱ অৰ্ধনাৰীশ্বৰ নামে প্ৰখ্যাত। আজ্ঞাচক্ৰৰ জ্ঞান জন্মিলে জীৱ অদ্বৈতবাদী হয়।\nআজ্ঞাচক্ৰৰ কিঞ্চিৎ ঊৰ্ধ্বত শুদ্ধ, জ্ঞান, জ্ঞেয়, প্ৰদীপৰ শিখাসম, জ্যোতিৰ্ময়, ওঁকাৰাত্মক অন্তৰাত্মা নিৰন্তৰ বাস কৰে। তাৰে ওপৰত অৰ্দ্ধচন্দ্ৰ, তাৰো ওপৰত বিন্দুৰূপী নাদ, তাতেই শক্তিৰূপাধাৰ স-কাৰাত্মক পূৰ্ণচন্দ্ৰসদৃশ উজ্জ্বল শিৱলিঙ্গ। আছে। এই ওঁ-কাৰৰ উপৰিভাগত আকাশ আৰু নিম্নভাগত পৃথিৱী, আৰু তাৰে মাজত স্বয়ং নিৰলম্ব ভগৱান আছে। এই ওঁ- কাৰৰ ওপৰে ওপৰে দ্বিভূজ মহানাদ নামে শিৱাকাৰ বায়ুৰ লয় স্থান আছে। উক্ত আজ্ঞাচক্ৰৰ ঊৰ্দ্ধদেশত শঙ্খিনী নামৰ নাড়ীৰ আগভাগৰ আকাশত বিসৰ্গৰূপী যুগল বিন্দু আছে। তাৰ অধঃস্থলত পুৰ্ণেন্দুৰ দৰে শুভ্ৰবৰ্ণ , তৰুণতপন- ৰশ্মিসদৃশ কেশৰযুক্ত সহস্ৰদল পদ্ম অধোমুখী হৈ আছে। তাৰে যথাস্থানত পঞ্চাশটা মাতৃকাবৰ্ণ আছে। এই স্থানত নিৰ্মল শশঃ আৰু চন্দ্ৰ বিৰাজ কৰিছে। এই চন্দ্ৰ-অভ্যন্তৰত বিদ্যুত-আকাৰৰ ত্ৰিকোণ যন্ত্ৰ আছে; সেই যন্ত্ৰৰ মাজত গুহ্যতম চিদ্ৰুপাকাৰ শূণ্য স্থখন আছে আৰু তাতে পৰমাত্মাৰ স্বৰূপ পৰম শিৱ বিৰাজ কৰিছে। তেওঁ যোগানন্দ জ্ঞান আৰু মঙ্গলদাতা। ইয়াক পৰমহংসও বোলা হয়। এই স্থানতেই শিৱৰ কৈলাশ, বৈষ্ণৱৰ গোলক, শাক্তৰ মহাশক্তিৰ নিজাবাস। এই সহস্ৰদল পঙ্কজৰ অভ্যন্তৰত প্ৰাতঃ তপনৰ দৰে লোহিতবৰ্ণ , মৃণালৰ সুতাৰ দৰে অতি সুক্ষ্ম আৰু বিদ্যুতৰ মালাৰ দৰে জ্যোতিবিশিষ্টা , শুদ্ধ বিকাৰবৰ্জিত আৰু নিত্য – প্ৰকাশক , ক্ষয়োদয়ৰহিতা, অধোমুখী, পূৰ্ণানন্দ শ্ৰেণীৰ পৰা যি অমৃতধাৰা ক্ষৰণ হৈছে সেয়া ধাৰণশীলা, একদ্ভুতা অমা নামৰ শশীকলা আছে। তাৰে মাজত কেশাগ্ৰৰ সহস্ৰাংশ পৰিমিত আৰু অৰ্ধ চন্দ্ৰকাৰ, দ্বাদশাদিত্য – প্ৰভা – বিশিষ্টা, প্ৰাণীবোৰৰ ইষ্ট দেৱতা, নিৰ্বাণ নামৰ কলাৰ মাজত কোটিসূৰ্য – কান্তিমতী শিৱলিঙ্গৰ পৰা প্ৰেমধাৰা বিলাসিনী কৰ্মফলদায়িনী নিৰ্বাণ শক্তি আছে। এই নিৰ্বাণ শক্তিৰ মাজভাগত যোগী আৰু মহাত্মাসকলৰ চিন্তনীয় পৰম সুখময় নিত্যানন্দ স্বৰূপ শাশ্বত তুৰীয় ব্ৰহ্ম আছে।\nনিয়ম, আসন, প্ৰাণায়াম, তপস্যা আদিৰ দ্বাৰা যোগীয়ে দীৰ্ঘ জীৱন, ব্যোম- গমন ক্ষমতা, অন্তৰ্দ্ধান শক্তি, অইন দেহত প্ৰৱেশ পটুতা, দূৰদৰ্শন তথা ভূত ভৱিষ্যত বৰ্তমান ত্ৰিকাল দৰ্শন আৰু অষ্টসিদ্ধি, অণিমা, লঘিমা, মহিমা, প্ৰাপ্তি, প্ৰাকাম্য, ঈশিত্ব আৰু কামবশায়িতা লাভ কৰিব পাৰে। অণিমা, অৰ্থাৎ অণু তুল্য ক্ষুদ্ৰ দেহ ধাৰণ ক্ষমতা। লঘিমা, অৰ্থাৎ লঘুত্ব হেতু ঊৰ্দ্ধলৈ গমন ক্ষমতা। মহিমা, অৰ্থাৎ বৃহৎ আৰু মাহাত্ম্যযুক্ত হোৱা ক্ষমতা। প্ৰাপ্তি, অৰ্থাৎ বিশ্বৰ সকলো বস্তু কৰতলস্থ হোৱা ক্ষমতা।প্ৰাকাম্য, অৰ্থাৎ যথেচ্ছাকাৰিত্ব। ঈশিত্ব, অৰ্থাৎ প্ৰভুত্ব। বশিত্ব, অৰ্থাৎ সকলোকে বশ কৰি ৰখা ক্ষমতা। কামাবশায়িতা, অৰ্থাৎ সকলো প্ৰকাৰৰ কামৰ পৰিপূৰক কৰি অৱশেষত নিষ্কাম হোৱা। ভক্তি নজন্মিলে সাধক পুৰুষে সাধনৰ দ্বাৰা যিমানেই উন্নতি নকৰক কিয়, তথাপি তেওঁৰ পতন হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে। তপস্যাৰ উচ্চ সোপানত উঠিও তপস্বীৰ কেতিয়াবা কেতিয়াবা অবিশ্বাস আৰু নৈৰাশ্য ভাব হয়, কিন্তু একেলগে এবাৰ ভক্তিও জন্মিলে অবিশ্বাস কেতিয়াও আহিব নোৱাৰে। যোগীসকলে তেতিয়া অনায়াসে মুক্তিলাভ কৰে। আত্মাৰ সৈতে পৰমাত্মাৰ যি যোগ, সেয়াই তন্ময়ত্ব। কোনো বিষয়ত গভীৰ মনোযোগ দি অন্যমনস্কা হ’লেই তন্ময়ত্ব। তন্ময়ত্ব হ’লেই বন্ধনমুক্তি হৈ মুক্তিলাভ হয়।