বিষন্নতা-নীলাক্ষী ভট্টাচাৰ্য্য – ফটাঢোল\nবহু বছৰৰ মূৰত নিজৰ মানুহৰ বিয়া এখন হ’ব। আগতেও হৈছিল বিয়া কিন্তু সৰু আছিলোঁ নে ফিলিংছ কম আছিল জানো! আগতে বিয়া মানে তামোল বেছিকৈ খাবলৈ পাম সেয়াহে মনত ধান্দা আছিল। মোৰ মানে সৰুতে কেমেৰাৰ ফটো হওক নহ’লে ভিডিঅ’ কেচেট হওক মুখত তামোল লৈ বুঢ়ী মানুহৰ দৰে চোবাই থকা ফটোৱেই পাব। এতিয়া কলেজ পাইছোঁ, নিজকে ডাঙৰ ডাঙৰ লাগিছে। অলপ অলপকৈ মেকাপ কৰিব জনা হৈছোঁ। ইয়াতে এটা কথা কওঁ, মোৰ মানে কিবা কথাত খং উঠি থাকিলেও মই মেকাপ কৰোঁ।\nএতিয়া আহিছোঁ বিয়াখনলৈ। আমাৰ সৰু বাইদেউৰ বিয়াখনলৈ বেছি আগ্ৰহ। মই তাইক ফেৰ মাৰিব পৰা নাই। সেই বিয়াখন আছিল আমাৰ পেহীৰ ল’ৰাৰ। বায়ে আকৌ বিয়াৰ এমাহৰ আগৰ পৰাই দোকানলৈ গৈ লিপষ্টিক, কাজল, লিপলাইনাৰ, নখপলিচ আদি বিভিন্ন ধৰণৰ মেকাপ যোগাৰ কৰি লৈছে। কাপোৰৰ লগত মিলাই মিলাই কাণফুলি, গলপতা, হিল ছেন্দেল কিনি লৈছে। মুঠতে তাই বিয়াখনত ষ্টাইল কৰিবই। ইফালে মই আকৌ ঘৰৰ পাউদাৰটো ল’ব লাগিব বুলি সদায় এবাৰ মনত ৰাখোঁ, কিজানি অলপ বগা হওঁৱেই দেখাত!\nবিয়াৰ এসপ্তাহৰ আগত বায়ে পেহীৰ দাদাক মাতিলে তাইক লৈ যাবলৈ। মোৰ মন আছিল যাবলৈ কিন্তু পঢ়া এৰি বিয়া বিয়া কৰি থাকিলে ঘৰতো গালি খাব লাগিব। তাই যাবলৈ ওলোৱাত হিংসা অকণ নলগা নহয়! ইফালে তাই যাব বুলি মস্ত ডাঙৰ বেগ এটা লৈছে, যিটো বেগত মানুহ এটা ধুনীয়াকৈ ভৰাই ল’ব পাৰি তেনে বেগ এটাত কাপোৰ ভৰালে। জোৰোণৰ বাবে মেখেলা চাদৰ এযোৰ, ৰাতি পূজালৈ চুৰিদাৰ, বিয়াৰ দিনা ৰাতিপুৱা এযোৰ, জলপান খোৱা সময়ত এযোৰ, দিনৰ ভাগত এযোৰ, গধূলি মেখেলা চাদৰ এযোৰ, ৰাতি দৰাৰ লগত যাওঁ‌তে এযোৰ। তাৰে লগত কাণফুলি, ছেন্দেল, মেকাপৰ সামগ্ৰী। বেগটোৱেহে গম পাইছে কাৰ বস্তু মোৰ তাত সোমাইছে। পিছদিনাখন দাদাই নিবলৈ আহি তাইৰ বেগ দেখি চক্ খাই উঠিল। বাইকত বেগে মানুহে একেলগে যাব নোৱাৰি বাবে দুবাৰ আহিব লগা হ’ল দাদা। তাই এসপ্তাহৰ আগত পেহীৰ ঘৰ ওলালগৈ।\nমই জোৰোণৰ দিনা মা-দেউতাৰ লগত যাব লগা হ’ল। কিন্তু সেইদিনা ঘৰ ওচৰত দেখি দেউতাই ঘৰতে মোক কৈছিল, “টোপনি খতি কৰি থাকিব নালাগে কাইলৈ ৰাতিপুৱা গ’লেও হ’ব, আজি আমাৰ লগত জোৰোণ শেষ কৰি ঘৰলৈ আহিবি”। মই আমাৰ আত্মীয়ৰ প্ৰথম ল’ৰাৰ বিয়া পাইছোঁ তেনেকৈ ক’লেই আহিমনে, কন্দা-কটাৰ বিনিময়ত থাকিবলৈ দিলে। কিন্তু মোৰ চকুপানী ওলাই কাজল লোৱা চকু কেইটা ভূতুনী যেন দেখা হ’ল। সেয়া চাফা কৰিলোঁ যদিও আগৰ মুখখন আনিব নোৱাৰিলোঁ। তথাপি আফছোচ নাই, থাকিবলৈ পালোঁ বাবে। বায়ে মেখেলা চাদৰ পিন্ধি হিল পিন্ধি যিটোহে খোজ দিছিল ষ্টাইলত মোৰ তাইৰ দেহৰ ভাঁজ দেখি হাঁ‌হিহে উঠিছিল। বিয়া ঘৰত এবাৰ হঠাতে বাৰ ফালে চকু গ’ল। তাইক দেখোন এখন ভৰি অলপ চাপৰ আনখন ওখ দেখা গৈছে। অলপ সময় লক্ষ্য কৰি তাইক দূৰৰ পৰা মোৰ ওচৰলৈ মাতিলোঁ। ওচৰ আহি পোৱাত দেখোঁ যে, সৰু বাৰ এপাট হিলৰ তলৰ হিলখিনি নাই। ইফালে মোক কৈছে, “কি কৰোঁ এতিয়া?” মানে এইবোৰ সময়ত কুৰ্চুতীয়া বুদ্ধিবোৰ মোৰ তাত থাকেই যে। মই আইডিয়া দিলোঁ, সেইপাত ছেন্দেলৰ হিলটো ভাঙি দিওঁ। মই ক’বলৈহে পালোঁ, তাই “ইমান দামী ছেন্দেল এনেকৈ বেয়া নকৰোঁ” বুলি কোৱাত মই তাইক তেনেকৈ লেঙেৰা হৈ খোজ কাঢ়ি থাকিবলৈকে ক’লোঁ। লাজ পালে নেকি! অলপ সময়ৰ পিছত হিল খহাই দিলে। পিছত মোক কৈ আছে, কাইলৈ ৰাতি আহোঁতে ছেন্দেল এযোৰ বেগত ভৰাই আনিবলৈ। মাটিখিনি খলাবমা যে আকৌ ছিঙিব পাৰে। ময়ো “হ’ব দে আজি আগতে গৈ লওঁ” বুলি শলাগি থ’লোঁ।\nজোৰোণ দি অহাৰ পিছত ভাগৰত যি টোপনি গৈছোঁ ক’বকে পৰা নাই। ওচৰত কাৰোবাৰ কান্দোন শুনি বিছনাৰ পৰা জাঁপ মাৰি উঠিলোঁ। যিহেতু ল’ৰাৰ বিয়া কন্দা-কটাৰ খেল নাই। মোৰ ওচৰত সৰুবা, পেহী, পেহীহঁ‌তৰ বা, এনেকৈ পাঁ‌চজনী মানে কান্দিবলৈ ধৰিছে। মই চকুকেইটা মোহাৰি মোহাৰি ভাবিলোঁ কইনা পলাই গ’ল নেকি সেইবাবে কান্দিছে। তথাপি সঁ‌চা কথাটো জানিবলৈ সুধিলোঁ কি হৈছে? সুধিবলৈহে পালোঁ সৰু বাৰ আৰু কান্দোন বেছিহে হ’ল। পিছতহে ক’লে, আমাৰ মৰাৰ আহুজ লাগিছে, এতিয়া বিয়াত থাকিব নোৱাৰোঁ। কথাষাৰ শুনি মোৰো বেয়া লাগিছে, যিহেতু বিয়াখনলৈ আমাৰ বহুত দিনৰ আশাবোৰ থুপ খাই আছিল। পিছত ঠিক হ’ল আমি দিনটো থাকিম গধূলি ঘৰলৈ আহিম।\nগধূলি অহাৰ সময়ত আকৌ এবাৰ কন্দা-কটা বিয়াঘৰত। পেহীহঁ‌তৰ ঘৰৰ পৰা গাড়ীত উঠা ঠাইখিনিলৈ অলপ খোজ কাঢ়িব লাগে আৰু লগত বেগটো আছে। দুয়ো দুফালে ধৰি লৈ আহি আছোঁ। সৰু বায়ে যি কান্দি কান্দি আহিছে ৰাস্তাত সকলোৱে সোধে, “কি হছি হা মাইতোৰ কান্দিছে যে?” তাইক এই প্ৰশ্নটো যেতিয়াই সোধে তাই আৰু বেছিহে কান্দিবলৈ ধৰে। ইফালে তাই যিমানে কান্দে নাকৰ পানী, চকুৰ পানী মচি মচি আহোঁতে বেগৰ ওজন মোৰ তাতহে বেছিকৈ পৰে। সেইসময়ত মোৰ চেহেৰা আধামৰা মানুহৰ টাইপ হয়গৈ। চৰ্বি নাছিল হাড্ডিহে আছিল, বেগ দাঙিবলৈ গৈ ভাঁজ লাগি যাওঁ। এবাৰ দুবাৰ তাইলৈ চাই হাঁ‌হি উঠে। মোৰ হাঁ‌হি দেখি তাই কান্দি কান্দি হাঁ‌হিব চেষ্টা কৰে যদিও তাইৰ শোক উথলি পৰে। মুখখন দেখাতে চিনেমাৰ হিৰ’ৰ পৰা কোব খোৱা ভিলেইনকেইটাই আহি বিষতে লগৰকেইটাক কোব খোৱা নাই বুলি মিছা মাতিবলৈ গৈ মুখৰ আকৃতি যেনেকুৱা হয় তাইৰো একে হৈ পৰিছিল। হাজাৰ হওক কাপোৰবোৰ পিন্ধি ষ্টাইল দিব নোৱাৰিলে দুখ লাগিবই। আমাক দুয়োকে ৰাস্তাৰ নোচোৱা মানুহ কোনো নাই। মোৰ তাইক দেখি পিছলৈ মাৰিবলৈ মন গৈছে। এনেকৈ আৰু ৰাস্তাই ৰাস্তাই কোনোবাই কান্দে নেকি? ইফালে গোটেই ৰাস্তাটো যিজন মৰিছিল তেওঁক গালি দি দি আহিছে আৰু দুটাদিন থাকিব নোৱাৰিলি বুলি। ইফালে তাইক দেখি মানুহবোৰে সুধি সুধি চাই থাকে বাবে মোৰ লাজ লাগি খঙতে মই গালি পাৰিবলৈ ধৰিলোঁ। এনেকৈ আহি আহি গাড়ীৰ ওচৰ পালোঁ। গাড়ীতো তাই কান্দি থকা বাবে তাইৰ ওচৰত মই নবহিলোঁ। ধেই এনেকৈ আৰু কান্দে নে? তাইৰ চকুৰ পানী নাকৰ পানী দেখি মোৰে ঘিণ লাগিছিল।\nঘৰ আহি পাই তাইক দেখি মোৰ হাঁ‌হি উঠা হ’ল। যি বেগ নিছিল, যেন পেহীহঁতৰ ঘৰত নিগাজিকৈ থাকিবহে। বেছি আশা কৰোঁতে একো নাপালে। বিয়াৰ পিছত এসপ্তাহ থাকিম বুলি যোৱা বায়ে বিয়াৰ দিনা আহিব লগা হ’ল। ট্ৰেজেদি হৈ গৈছিল কিন্তু সেইসময়ত। এতিয়া হাঁ‌হিছোঁ যদিও পিচে এটা কথা ভাল লাগিছিল আঠমঙলা আমাৰ আহুজ যোৱাৰ পিছত দিছিল।\n« কল্যাণ জুৱেলাৰীৰ নেদেখা হাৰডাল-বন্দিতা জৈন\nৰঙীণ সপোন ধূলিয়ৰি দিঠক-দীক্ষিতা বৰা »


Fit assam – Page2– Fitassam.xyz-An Assamese Language website and blog related to Women health, Child health,Food and Nutrition, Mental health,Herbs, Herbal medicine, Ayurveda, Sexual health, Diabetes, Fitness and Exercise, Diet Tips,Home Remedies,Weight Gain, Weight loss, yoga, Health Conditions and Diseases, pregnancy, stress, Anxiety, Depression, Sleep Difficulties , Natural health tips etc.\nবনৌষধি আৰু ব্যৱহাৰ\nআয়ুৰ্বেদ-Ayurvedaমহিলাৰ স্বাস্থ্য-Women’s health\nDr. Manoj Kumar Saikia12/02/20213 min read\nDr. Manoj Kumar Saikia, Sr. Medical Officer at Borkoka MPHC মাহেকীয়া হােৱাৰ সময়ত বহুতাে যুৱতী আৰু মহিলাৰ পেটৰ বিষ হােৱাটোক আয়ুর্বেদিকত কষ্ট আর্তৱ বােলা হয়। এই সময়ত জৰায়ু, কঁকাল আৰু…\nআয়ুৰ্বেদ-Ayurvedaমানসিক স্বাস্থ্য- Mental healthস্বাস্হ্য টিপচ-Health tips\nDr. Brinchi Baruah11/02/20215 min read\nDr Brinchi Boruah, MD ( Ayurveda ) নিয়ন্ত্রিত মদ্যপান ক ৰােগ হিচাপে পৰিগণিত কৰা নহয় যদিও অনিয়ন্ত্রিত মদ্যপান ক Alcohol Related Disorder হিচাপে পৰিগণিত কৰা হয়৷ যি জটিল ৰােগৰ সৃষ্টি কৰিব…\nবনৌষধি আৰু ব্যৱহাৰ- Herbs and usesস্বাস্হ্য টিপচ-Health tips\nMitali Saikia06/02/20215 min read\nত্ৰিফলা (triphala) মানে তিনিবিধ ফলৰ মিশ্ৰন৷ শিলিখা, ভোমোৰা তথা আমলখী ফলত সমপৰিমাণৰ মিশ্ৰনক ত্ৰিফলা (triphala) বুলি কোৱা হয়, ত্ৰিফলা (triphala)ক আয়ুৰ্বেদত ৰসায়ন বুলি মানি লোৱা হয়৷ ইয়াৰ বিধিপূৰ্বক সেৱনে ৰোগৰ…\nCovid-19 সাৱধানতাPRODUCT REVIEWস্বাস্হ্য টিপচ-Health tips\nMitali Saikia03/01/20215 min read\nPulse oximeter পাল্স অক্সিমিটাৰ-Pulse oximeter ৰ উদ্দেশ্য হ’ল যে আপোনাৰ হাৰ্টে আপোনাৰ শৰীৰৰ মাধ্যমেৰে কিদৰে অক্সিজেন পাম্প কৰিছে তাক পৰীক্ষা কৰা। পাল্স অক্সিমিটাৰ- Pulse oximeter এটি সাধাৰণ ডিভাইচ যি…\nMrs. Mitali Saikia is the founder, Author on Fitassam. Around 85% of content lives in this website is written and created by Mitali Saikia.\nMitali Saikia has been working asafreelance writer on health, parenting, self improvement etc. On Dec, 2019, he has founded the Fitassam website to help other practitioners of alternative medicine, authors and people by sharing his knowledge, expertise and clinical experience.\nJoin Us on Facebook (“দেহ, মন আৰু স্বাস্থ্য”)\nOUR AUTHORS & THEIR QUALIFICATIONS\nDoctor of Medicine and Surgery(Homeopathy), PGDYN (Kkhsou).\nDr. Brinchi Baruah\nDoctor of medicine (Ayurveda) MD (Ayur), Ayurvedic medicine practitioner.\nReiki therapist/ counselling, Awarded writer. Giridhar sharma award winner,20\nHealth Consultant and founder of 'myassam'.\nDr. Manoj kumar saikia\nSr. Medical Officer at Borkoka MPHC\nAROGYA ACHARYA AWARD 2020


1Ki2| AsmULB | STEP | পাছত দায়ুদৰ মৃত্যুৰ দিন ওচৰ চপাত, তেওঁ নিজ পুত্ৰ চলোমনক এই আদেশ দি ক’লে,\n1পাছত দায়ুদৰ মৃত্যুৰ দিন ওচৰ চপাত, তেওঁ নিজ পুত্ৰ চলোমনক এই আদেশ দি ক’লে, 2“সকলো মৰ্ত্যই যোৱা পথেৰে মই যাওঁ৷ সেয়েহে তুমি বলৱান হোৱা আৰু নিজৰ পুৰুষালি দেখুউৱা৷ 3তোমাৰ ঈশ্ৱৰ যিহোৱাৰ আজ্ঞাবোৰ পালন কৰা আৰু তেওঁৰ পথত চলিবা আৰু তেওঁৰ, তেওঁৰ সকলো বিধি, আজ্ঞা, সিদ্ধান্ত আৰু তেওঁৰ নিয়ম-চুক্তিবোৰ সাৱধানে পালন কৰিবা। যি বিষয়বোৰ মোচিৰ ব্যৱস্থা-পুস্তকত লিখা আছে, তেনেদৰে তেওঁৰ তেওঁৰ বিধি, আজ্ঞা, শাসন-প্ৰণালী আৰু সাক্ষ্য অনুসাৰে কাৰ্য্য কৰিবা আৰু সেই সেয়েহে তুমি যেন সকলো কাৰ্যত আৰু যি যি ঠাইত যাবা সেই সকলোতে তুমি শান্তিপ্ৰাপ্ত হ’বা, 4যাতে মোৰ বিষয়ে যিহোৱাই কোৱা সেই বাক্য তেওঁ সিদ্ধ কৰিব বোলে, ‘তোমাৰ সন্তানসকলে যদি সত্যভাৱে সকলো চিত্তেৰে আৰু সকলো প্ৰাণেৰে মোৰ আগত চলে, তেনেহ’লে ইস্ৰায়েলৰ সিংহাসনত বহিবলৈ তোমাৰ সম্বন্ধীয়া লোক এজনৰো অভাৱ নহ’ব’৷\n5চৰুয়াৰ পুত্ৰ যোৱাবে মোৰ বিৰুদ্ধে যি কৰিলে, অৰ্থাৎ নেৰৰ পুত্ৰ অবনেৰ আৰু যেথৰৰ পুত্ৰ অমাচা, ইস্ৰায়েলৰ এই দুজন সেনাপতিলৈ যি কৰিলে, সেই বিষয়ে তুমি জানা৷ তেওঁ তেওঁলোকক বধ কৰি যুদ্ধৰ সময়ত কৰাৰ দৰে শান্তিৰ সময়তো ৰক্তপাত কৰিলে আৰু সেই ৰক্ত তেওঁৰ কটিবন্ধনত আৰু ভৰিৰ জোতাত লগালে। 6এতেকে তুমি নিজ জ্ঞান অনুসাৰে তেওঁলৈ ব্যৱহাৰ কৰিবা আৰু তেওঁৰ পকা চুলি শান্তিৰে কবৰলৈ নামিব নিদিবা।\n7কিন্তু গিলিয়দীয়া বৰ্জিল্লয়ৰ পুত্ৰসকলক দয়া ব্যৱহাৰ কৰিবা আৰু তোমাৰ মেজত বহোঁতাসকলৰ মাজত তেওঁলোককো ঠাই দিবা, কিয়নো তোমাৰ ককাই অবচালোমৰ ভয়ত মই পলোৱা সময়ত তেওঁলোকে মোক সহায় কৰিবলৈ মোৰ ওচৰলৈ আহিছিল।\n8আৰু চোৱা, বহূৰীমত থকা বিন্যামীনীয়া গেৰাৰ পুত্ৰ চিমিয়ী তোমাৰ লগত আছে, যি জনে মই মহনয়িমলৈ যোৱা দিনা মোক অতিশয়ৰূপে শাও দিছিল৷ পাছত তেওঁ মোৰ লগত সাক্ষাৎ কৰিবলৈ যৰ্দ্দনলৈ আহিছিল আৰু তাতে মই যিহোৱাৰ নামেৰে শপত কৰি তেওঁক কলোঁ, ‘মই তোমাক তৰোৱালেৰে বধ নকৰো।’ 9এই হেতুকে তুমি এতিয়া তেওঁক নিৰ্দ্দোষী বুলি নাভাবিবা৷ তুমি এজন জ্ঞানৱান লোক আৰু তেওঁলৈ কি কৰা উচিত, সেই বিষয়ে তুমি জানা৷ তুমি তেওঁৰ পকা চুলি তেজেৰে সৈতে তেওঁক কবৰলৈ নমাই দিবা।”\n10তাৰ পাছত দায়ুদ নিজৰ পূর্ব-পুৰুষসকলৰ লগত নিদ্ৰিত হ’ল; তেওঁক দায়ুদৰ নগৰত মৈদাম দিয়া হ’ল। 11দায়ুদে ইস্ৰায়েলৰ ওপৰত চল্লিশ বছৰ ধৰি ৰাজত্ব কৰিছিল৷ তেওঁ সাত বছৰ হিব্ৰোণত আৰু তেত্ৰিশ বছৰ যিৰূচালেমত ৰাজত্ব কৰিছিল। 12তেতিয়া চলোমন নিজ পিতৃ দায়ুদৰ সিংহাসনত বহি তেওঁৰ ৰাজ্য অতিশয় দৃঢ় কৰিলে।\n13সেই সময়ত হগগীতৰ পুত্ৰ অদোনিয়া চলোমনৰ মাতৃ বৎচেবাৰ ওচৰলৈ আহিল। তেতিয়া বৎচেবাই সুধিলে, “ভালৰ অৰ্থে আহিছা নে?” তেওঁ উত্তৰ দি ক’লে, “ভালৰ অৰ্থেই।” 14তেওঁ পুনৰ ক’লে, “তোমাৰ আগত কিছু কথা ক’ব লগা আছে।” 15তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “কোৱা।” তেতিয়া অদোনিয়াই ক’লে, “তুমি জানা যে ৰাজ্য মোৰহে আছিল, আৰু মইহে ৰজা হ’ম বুলি গোটেই ইস্ৰায়েলে মোক আশা কৰিছিল৷ তথাপি ৰাজ্য সলনি হৈ মোৰ ভাইৰ হ’ল, কিয়নো যিহোৱাৰ দ্বাৰাইহে তেওঁ হ’ল।\n16এই হেতুকে এতিয়া মই তোমাৰ আগত এটি নিবেদন কৰিম৷ সেই বিষয়ে তুমি অসন্মত নহ’বা।” তেতিয়া বৎচেবাই ক’লে, “কোৱা।” 17তেতিয়া অদোনিয়াই ক’লে, “অনুগ্ৰহ কৰি চলোমন ৰজাক কোৱা, তেওঁ যেন চুনেমীয়া অবীচগক মোক পত্নীৰূপে দিয়ে; কিয়নো তেওঁ তোমাত অসন্মত নহ’ব।” 18তেতিয়া বৎচেবাই ক’লে, “বাৰু, মই তোমাৰ বিষয়ে ৰজাৰ লগত কথা পাতিম।”\n19পাছত বৎচেবাই অদোনিয়াৰ বিষয়ে কথা পাতিবলৈ চলোমন ৰজাৰ ওচৰলৈ গ’ল। তাতে ৰজাই তেওঁক আগবাঢ়ি লগ ধৰিবলৈ উঠি আহিল, আৰু তেওঁৰ আগত প্ৰণিপাত কৰিলে৷ তাৰ পাছত তেওঁ নিজৰ সিংহাসনত বহিল আৰু তেওঁৰ মাতৃৰ কাৰণে এখন আসন যুগুত কৰিলে৷ তেওঁ ৰজাৰ সোঁফালে বহিল। 20তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “মই তোমাৰ আগত এটি সৰু বিষয় নিবেদন কৰোঁ; সেই বিষয়ে তুমি মোক অস্ৱীকাৰ নকৰিবা।” তেতিয়া ৰজাই ক’লে, “হে মোৰ মাতৃ, খোজক; কিয়নো মই আপোনাক অস্ৱীকাৰ নকৰোঁ।” 21তেতিয়া বৎচেবাই ক’লে, “তোমাৰ ককাই অদোনিয়া লগত চূনেমীয়া অবীচগক পত্নীৰূপে দিয়া হওঁক৷”\n22তেতিয়া চলোমন ৰজাই উত্তৰ কৰি নিজৰ মাতৃক ক’লে, “আপুনি অদোনিয়াৰ কাৰণে চূনেমীয়া অবীচগক কিয় খুজিছে? তেওঁৰ বাবে ৰাজ্যখনকো কিয় খোজা নাই, কিয়নো তেওঁ মোৰ বৰ ককাই - এনে কি, অবিয়াথৰ পুৰোহিত আৰু চৰুয়াৰ পুত্ৰ যোৱাবৰ কাৰণেও খোজক।” 23তেতিয়া চলোমন ৰজাই যিহোৱাৰ নামেৰে শপত লৈ ক’লে, “অদোনিয়াই যদি নিজৰ প্ৰাণ হানি হোৱাকৈ এই কথা কোৱা নাই, তেনেহ’লে ঈশ্বৰে মোলৈকো সেইদৰে কৰক বা তাতকৈয়ো অধিক দণ্ড দিয়ক।\n24এই হেতুকে এতিয়া যি জনে নিজৰ প্ৰতিজ্ঞা অনুসাৰে, মোক সুস্থিৰ কৰি মোৰ পিতৃ দায়ুদৰ সিংহাসনত মোক বহুৱালে আৰু মোৰ বংশ স্থাপন কৰিলে, সেই যিহোৱাৰ জীৱনৰ শপত, আজি নিশ্চয়ে অদোনিয়াৰ প্ৰাণ-দণ্ড হ’ব।” 25তেতিয়া চলোমন ৰজাই যিহোয়াদাৰ পুত্ৰ বনায়াক পঠিয়াই দিলে; তেওঁ অদোনিয়াক বিচাৰি পাই তেওঁক বধ কৰিলে।\n26পাছত ৰজাই অবিয়াথৰ পুৰোহিতক ক’লে, “তুমি অনাথোতলৈ নিজ উত্তৰাধীকাৰৰ ভুমিলৈ যোৱা৷ তুমিও মৃত্যুৰ যোগ্য, তথাপি মই এই সময়ত তোমাৰ প্ৰাণ দণ্ড নকৰো, কাৰণ তুমি মোৰ পিতৃ দায়ুদৰ আগত প্ৰভু যিহোৱাৰ চন্দুক বৈ নিছিলা আৰু মোৰ পিতৃৰ দুখভোগৰ সকলো সময়ত তুমিও দুখ-ভোগ কৰিছিলা।” 27এইদৰে চীলোত এলীৰ বংশৰ অহিতে যিহোৱাই কোৱা বাক্য যেন সিদ্ধ হয়, এই কাৰণে চলোমনে অবিয়াথৰ পুৰোহিতক যিহোৱাৰ পুৰোহিত পদৰ পৰা অব্যাহতি দিলে৷\n28তেতিয়া সেই ঘটনাৰ বাতৰি যোৱাবলৈ আহিল, কিয়নো যোৱাব যদিও অবচালোমৰ ফলীয়া নাছিল, তথাপি অদোনিয়াৰ ফলীয়া হৈছিল। সেই কাৰণে তেওঁ যিহোৱাৰ তম্বুৰ ভিতৰলৈ পলাই গৈ যজ্ঞবেদীৰ শিঙত ধৰি থাকিল৷ 29পাছত যোৱাব যিহোৱাৰ তম্বুৰ ভিতৰলৈ পলাই যোৱা আৰু তেওঁ যজ্ঞবেদীৰ কাষত থকা এই বুলি কোনোবাই চলোমন ৰজাক খবৰ দিলে৷ তেতিয়া তেওঁ যিহোয়াদাৰ পুত্ৰ বনায়াক পঠিয়াই ক’লে, “যোৱা তেওঁক বধ কৰা।”\n30তেতিয়া বনায়াই যিহোৱাৰ তম্বুলৈ গ’ল, আৰু তেওঁক ক’লে, “ৰজাই কৈছে, ‘তুমি বাহিৰলৈ ওলাই আহাঁ’।” তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “নহয়, মই এই ঠাইতে মৰিম।” তেতিয়া বনায়া ৰজাৰ ওচৰলৈ উভতি গ’ল, আৰু তেওঁক ক’লে, “যোৱাবে সেই যজ্ঞবেদীৰ কাষতে মৰিবলৈ বিচাৰিছে৷” 31তেতিয়া ৰজাই ক’লে, “তুমি তেওঁৰ কথাৰ দৰেই কাৰ্য্য কৰা৷ তেওঁক বধ কৰি তেওঁক মৈদাম দিবা; সেইদৰে কৰিলে, যোৱাবে যি নিৰ্দ্দোষীৰ ৰক্তপাত কৰিছিল, সেই ৰক্তপাতৰ দোষ তুমি মোৰ পৰা আৰু মোৰ পিতৃ-বংশৰ পৰা দূৰ কৰিবা।\n32আৰু যিহোৱাই তেওঁৰ ৰক্তপাতৰ দোষ তেওঁৰেই ওপৰত থ’ব, কিয়নো তেওঁ মোৰ পিতৃ দায়ূদে নজনাকৈ, তেওঁ নিজতকৈ ধাৰ্মিক আৰু উত্তম দুজন লোকক, অৰ্থাৎ ইস্ৰায়েলৰ প্ৰধান সেনাপতি নেৰৰ পুত্ৰ অৱনেৰক আৰু যিহূদাৰ প্ৰধান সেনাপতি যেথৰৰ পুত্ৰ অমাচাক আক্ৰমণ কৰি তৰোৱালৰ দ্বাৰাই বধ কৰিছিল। 33তেওঁলোকৰ ৰক্তপাতৰ দোষ যেন যোৱাবৰ মূৰত আৰু তেওঁৰ বংশৰ মূৰত চিৰকাললৈকে থাকক; কিন্তু দায়ূদ আৰু তেওঁৰ সন্তানসকললৈ, তেওঁৰ বংশলৈ আৰু তেওঁৰ সিংহাসনলৈ যিহোৱাৰ পৰা সৰ্ব্বদায় শান্তি হ’ব।”\n34তেতিয়া যিহোয়াদাৰ পুত্ৰ বনায়াই উঠি গ’ল, আৰু তেওঁক আক্ৰমণ কৰি বধ কৰিলে৷ পাছত মৰুপ্ৰান্তত থকা তেওঁৰ নিজৰ ঘৰলৈ নিলে, আৰু তেওঁক তাতে মৈদাম দিলে। 35পাছত ৰজাই তেওঁৰ পদত যিহোয়াদাৰ পুত্ৰ বনায়াক প্ৰধান সেনাপতি পাতিলে আৰু ৰজাই অবিয়াথৰ পদত চাদোকক পুৰোহিত নিযুক্ত কৰিলে।\n36তাৰ পাছত ৰজাই মানুহ পঠিয়াই চিমিয়ীক মতাই আনি ক’লে, “তুমি যিৰূচালেমত নিজৰ কাৰণে এটা ঘৰ সাজা আৰু তাতে আহি বাস কৰা। সেই ঠাইৰ পৰা তুমি আন কোনো ঠাইলৈ ওলাই নাযাবা। 37কিয়নো তুমি যিদিনা বাহিৰ হৈ কিদ্ৰোণ জুৰি পাৰ হ’বা, সেইদিনা অৱশ্যে তোমাৰ প্ৰাণ যাব, সেই বিষয়ে জানিবা; তেতিয়া তোমাৰ ৰক্তপাতৰ দোষ তোমাৰেই মূৰত থাকিব।” 38গতিকে চিমিয়ীয়ে ৰজাক ক’লে, “আপুনি যি কথা কৈছে, সেয়ে উত্তম৷ মোৰ প্ৰভু মহাৰাজে যেনেকৈ ক’লে, আপোনাৰ এই দাসে সেইদৰেই কৰিব।” পাছত চিমিয়ীয়ে অনেক কাললৈকে যিৰূচালেমত বাস কৰিলে।\n39কিন্তু তিনি বছৰৰ মূৰত চিমিয়ীৰ দুজন দাসে পলাই গৈ মাখাৰ পুত্ৰ আখীচ নামেৰে গাতৰ ৰজাৰ ওচৰলৈ গ’ল। তেতিয়া লোকসকলে ক’লে “চোৱা, তোমাৰ বন্দীহঁত গাতত আছে”, এই বুলি কোনোবাই চিমিয়ীক ক’লে, 40তেতিয়া চিমিয়ীয়ে উঠি গাধ সজাই তেওঁৰ বন্দীবোৰ বিচাৰি গাতত থকা আখীচৰ ওচৰলৈ গ’ল, আৰু গাতৰ পৰা তেওঁৰ বন্দীবোৰক লৈ আহিল।\n41পাছত চিমিয়ী যিৰূচালেমৰ পৰা গাতলৈ গৈ উভতি অহাৰ কথা কোনোবাই আহি ৰজা চলোমনক জনালে। 42তেতিয়া ৰজাই মানুহ পঠিয়াই চিমিয়ীক মতাই আনিলে, আৰু তেওঁক ক’লে, “যি দিনা তুমি বাহিৰ ওলাই কোনো ফালে যাবা, সেইদিনা অৱশ্যে তোমাৰ প্ৰাণ যাব, এইদৰে জানো যিহোৱাৰ নামেৰে তোমাক শপত দিয়া হোৱা নাই? আৰু এই বিষয় নিশ্চিতভাৱে জানো তোমাক কোৱা হোৱা নাই? তেতিয়া তুমিও কৈছিলা, ‘মই যি শুনিলোঁ, সেয়ে উত্তম’।\n43এতিয়া যিহোৱাৰ নামেৰে দিয়া শপত আৰু মই তোমাক দিয়া আজ্ঞা তুমি কিয় পালন কৰা নাই?” 44ৰজাই চিমিয়ীক পুনৰ ক’লে, “মোৰ পিতৃ দায়ূদলৈ কৰা তোমাৰ যি দুষ্টতাৰ বিষয়ে তোমাৰ মনে সাক্ষ্য দি আছে, সেই বিষয়ে তুমি জানি আছা; এতেকে এতিয়া যিহোৱাই তোমাৰ দুষ্টতাৰ ফল তোমাৰ নিজ মূৰতে দিব।\n45কিন্তু চলোমন ৰজাই আশীৰ্বাদ পাব আৰু যিহোৱাৰ সন্মুখত দায়ূদৰ সিংহাসন চিৰকাললৈকে থাকিব।” পাছত ৰজাই যিহোয়াদাৰ পুত্ৰ বনায়াক আজ্ঞা কৰিলে, আৰু বনায়া ওলাই গৈ তেওঁক আক্ৰমণ কৰি বধ কৰিলে। এইদৰে চলোমনৰ হাতত ৰাজ্য দৃঢ় হ’ল।


Class 12 Adv Assamese Chapter5কাঞ্চনজঙ্ঘাৰ বুৰঞ্জী – দ্বাদশ শ্ৰেণী বিজ্ঞাপন অসম অধ্যায় ৫ কাঞ্চনজঙ্ঘাৰ বুৰঞ্জী প্ৰতিটো অধ্যায়ৰ উত্তৰ তালিকাত প্ৰদান কৰা হৈছে যাতে আপুনি বিভিন্ন অধ্যায়ত সহজে ব্ৰাউজ কৰিব পাৰে অসম বোৰ্ড এইচ এছ শ্ৰেণী ১২ বিজ্ঞাপন অসম অধ্যায় ৫ কাঞ্চনজঙ্ঘাৰ বুৰঞ্জী আৰু বাছনি কৰিব পাৰে।\nClass 12 Adv Assamese Chapter5কাঞ্চনজঙ্ঘাৰ বুৰঞ্জী লগতে, আপুনি এছচিইআৰটি (চিবিএছই) কিতাপ নিৰ্দেশনা অনুসৰি বিশেষজ্ঞ শিক্ষকৰ দ্বাৰা সমাধান এই শাখাবোৰত এছচিইআৰটি কিতাপখন অনলাইনপঢ়িব পাৰে। এই সমাধানবোৰ এছচিইআৰটি সকলো বিষয় সমাধানৰ অংশ। ইয়াত আমি অসম ব’ৰ্ডৰ দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ বিজ্ঞাপন অসমঅধ্যায়5কাঞ্চনজঙ্ঘাৰ বুৰঞ্জী সকলো বিষয়ৰ বাবে সমাধান দিছোঁ, আপুনি ইয়াত এইবোৰ অনুশীলন কৰিব পাৰে…\n১) মহাদেৱৰ গুণ আৰু কাৰ্য কাঞ্চনজঙঘাত কিয় আৰোপ কৰা হৈছে ?\n‘মই কাঞ্চন জঙ্ঘা\nতুষাৰ শুভ্ৰ শিৰ\nময়ে অভ্ৰভেদী বীৰ’\nইয়াত কাঞ্চনজংঘাত কাৰ গুণ আৰোপ কৰা হৈছে আৰু কিয় আৰোপ কৰা হৈছে ?\nউত্তৰঃ- মহাদেৱৰ গুণ আৰু কাৰ্য কাঞ্চনজংঘাত কবিয়ে আৰোপ কৰিছে।মহাদেৱৰ সৰ্বশৰীৰ ভস্মৰে ধুসৰিত । সেইদৰে কাঞ্চনজংঘাৰ দেহাও বৰফাবৃত প্ৰায় ধূসৰিত । ধ্যানস্থ মহাদেৱ শত বিপর্যয় , প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ আদিতো অলৰ – অচৰ থকাৰ দৰে কাঞ্চনজংঘাৰ ওপৰেদি তেনে কত শত বিপর্যয় – ধুমুহা আদি বাগৰি গলেও চিৰদিন থিৰ , অলৰ – অচৰ । মহাযোগী মহাদেৱৰ শিৰ জঁটাৰে আবৃত আৰু সেই জঁটাৰ পৰা পুতজল নিৰ্গত হৈ গংগা নামে অবিৰল কলকল ধ্বনিৰে বৈ আছে । কাঞ্চনজংঘাৰো জঁটা স্বৰূপ তুষাৰাবৃত শুভ্ৰ শিৰৰ পৰা ‘ঝৰি নিজৰ নিজৰি’ অহৰহভাৱে সুৰধ্বনি গংগা বৈ আছে ।\nএনেদৰেই কবিয়ে মহাদেৱৰ গুণ আৰু কাৰ্যৰ লগত মিল থকা কাৰণেই মহাদেৱৰ সেই গুণ আৰু কাৰ্যক কাঞ্চনজংঘাত আৰোপ কৰিছে ।\n২) কাঞ্চনজংঘাক ভাৰতবৰ্ষৰ অতীত বৰ্তমানৰ সাক্ষী কিয় কৰা হৈছে ?\nউত্তৰঃ- ভাৰতবৰ্ষৰ শিৰৰ মুকুট হিচাপে জিলিকি থাকি ভাৰতবৰ্ষৰ অতীত বৰ্তমানৰ সাক্ষীৰূপে কাঞ্চনজংঘা অতীতৰে পৰা বৰ্তমানলৈ আৰু বৰ্তমানৰ পৰা ভৱিষ্যতলৈ উত্তৰ দিশত থিয় দি আছে । ভাৰতবৰ্ষত অতীতৰে পৰা বৰ্তমানলৈ ঘটিছে , কি কি হৈছে , সভ্যতাৰ পৰিবৰ্তন কেনেদৰে ঘটিছে ― এই সকলৰ সাক্ষী কাঞ্চনজংঘা । এই সুদীৰ্ঘ সময়ছোৱাত আন বহুতৰে লয় আৰু পৰিবৰ্তন হলেও কাঞ্চনজংঘাৰ লয় হোৱা নাই , পৰিবৰ্তন হোৱা নাই , ই এনেদৰেই থিৰ হৈ আছে । সেই কাৰণেই কাঞ্চনজংঘাই ভাৰতবৰ্ষৰ সকলো কথাৰে প্ৰত্যক্ষদৰ্শী আৰু সকলো কথাৰে সাক্ষী হৈ ৰৈ আছে , ভাৰতৰ সভ্যতা সংস্কৃতি কি আছিল আৰু বৰ্তমান ইয়াৰ কেনেদৰে পৰিবৰ্তন ঘটিছে , ভাৰতীয় মানুহে ইয়াত কেনেদৰে হাঁহি আৰু কান্দোনৰ নৱ নৱ খেলাৰ ‘বিচিত্ৰ মেলা’ পাতিব লাগিছে ― এই সকলোৰে সাক্ষী কাঞ্চনজংঘা ।\nকাঞ্চনজংঘা এইদৰেই ভাৰতবৰ্ষৰ অতীত বৰ্তমানৰ সাক্ষী হৈ আছে আৰু ভৱিষ্যত লৈও থাকিব । যুগৰ পৰিৱৰ্তনে ভাৰতবৰ্ষৰ স্বৰূপ সলনি কৰিলেও , সভ্যতাৰ পথত ধাৱমান হলেও অতীত বৰ্তমান আৰু হয়তো ভৱিষ্যতেও সুৰধনী গঙ্গাৰ দৰে কাঞ্চনজংঘাও ৰৈ আছে আৰু ৰৈ থাকিব।\n৩) মানুহক ‘প্ৰকৃতিৰ অভিনয় পুতলা’ বুলি কিয় কৈছে ?\nউত্তৰঃ- মানুহক ‘প্ৰকৃতি অভিনয় মানপী পুতলা’ বুলি এই কাৰণেই কোৱা হৈছে যে ‘প্ৰকৃতিৰ বুকুত মানুহে নানা ৰূপত অভিনয়ত ভাও লোৱাৰ দৰে বিচিত্ৰ মেলা পাতি হাঁহি আৰু কান্দোনৰ নৱ নৱ খেলা খেলি আছে । প্ৰকৃতিৰ বুকুত অৰ্থাৎ কাঞ্চনজংঘাৰ উপৰলৈ মানুহ পুতলাৰ দৰে উঠিছে আৰু নামিছে । ৰূপান্তৰেদি আহি মানুহে বৰণ সলাই ভাৰতৰ মঞ্চত হাঁহিছে , নাচিছে , নিজৰ কৰ্তব্য পথত কাম কৰি আছে । নতুন নতুন সভ্যতা – সংস্কৃতিৰ পোছাক পিন্ধি যুগৰ , কালৰ সুৰধনীৰে সৰুযৰ কিৰণ পৰি সোণালী হৈ পৰা ধূলিৰ মাজেৰেই পুৰণিক ভাঙি নতুনক গঢ়িব লাগিছে । এনেদৰেই প্ৰকৃতিৰ বুকুত মানুহে যুগে যুগে সুৰধনী গঙ্গাৰ দৰে অহৰহ সভ্যতাৰ ভঙা – গঢ়াৰ অভিনয় কৰাৰ কাৰণেই মানুহক প্ৰকৃতিৰ অভিনয় মানপী পুতলা বুলি কৈছে ।\n৪) প্ৰাচীন আৰু নতুন ভাৰতৰ ছবি কবিয়ে কেনেদৰে কবিতাটিত দাঙি ধৰিছে ? অথবা , ‘ভাৰতবৰ্ষ\nদেখি – শুনি জাগে মোৰ বিষাদতে হৰ্ষ ।’\n― কবিতাফাকিৰ তাৎপৰ্য ফঁহিয়াই দেখুওৱা ।\nউত্তৰঃ- প্ৰাচীন ভাৰতবৰ্ষত মানুহে প্ৰকৃতিৰ বুকুত নানা বচিত্ৰ মেলা পাতি , হাঁহি – কান্দোনৰ নৱ নৱ খেলা ‘ খেলি জীৱন কটাইছিল । জুহালত বহি অতীতৰ কত বুৰঞ্জী , সাধুকথা কৈছিল , শুনিছিল । চাৰিওফালৰ প্ৰকৃতিৰ মনোমোহা সৌন্দৰ্যই সকলোকে মুহিছিল ।\nনতুন ভাৰতবৰ্ষৰ সভ্যতাই নতুন ৰূপ পৰিগ্ৰহন কৰিলে । পুৰণি সভ্যতা- সংস্কৃতিক নতুনৰ সোণোৱালী ধূলাই ঢাকি ধৰিলে , নতুনে পুৰণিক ভাঙি তাতেই গঢ়ি তুলিলে নৱযুগৰ নৱ সভ্যতাৰ অংগ । ৰূপান্তৰৰ মাজেদি নতুনৰ পিনে , উদিত সূৰ্যৰ পিনে ভাৰত আজি ধাবিত।ইয়াকে দেখি কবিয়ে বিষাদৰে আনন্দ লাভ কৰে ।


ৰাজহাড়ৰ অসুখ (নিত্যানন্দ শইকীয়া) - মুক্ত চিন্তা\nৰাজহাড়ৰ অসুখ (নিত্যানন্দ শইকীয়া)\nআঢ়ৈকুৰি বছৰীয়া ইন্দ্র বৰা মোৰ গাঁৱৰ সমন্ধীয়া ভাই৷ ধূলি খেলাৰপৰা হুঁচৰি গোৱালৈকে সি মোৰ লগৰীয়া আছিল৷ গাঁও এৰি অহাৰ বাবে তাক সতকাই লগ নোপোৱা হ’লোঁ৷ কেইদিনমান আগতে সি মোৰ চেম্বাৰলৈ আহিল৷ কুশলবার্তা বিনিময়ৰ পাছত সুধিলোঁ– ‘ধান কেইটামান পালিনে এইবাৰ?’ ‘মই আজিকালি খেতি নকৰোঁ৷ ময়েই নহয়, আমাৰ লেখীয়াবোৰে কোনেও মাটি নিজে নোৰোৱে৷ কোনোৱে মাটি বিক্রী কৰি দিছে৷’ ইন্দ্রই ক’লে৷ তাৰ কথাত মই আচৰিত হ’লোঁ– ‘খেতি নকৰি বাবু হৈ চলিছ কেনেকৈ?’ তাৰ পাছৰ কথাখিনিৰ সাৰভাগ এনেধৰণৰ৷ ইন্দ্রহঁতৰ দৰে উপান্ত কৃষকে মাটিকেইডৰা নিজে ৰুলে লাভতকৈ লোকচান বেছি৷ গাঁৱৰ প্রায়বোৰ মানুহৰ ঘৰতে গৰু-ম’হ নাই৷ ৰুবলৈ হ’লে ট্রেক্টৰ, ৰাসায়নিক সাৰ, ৰোৱা-তোলাৰ হাজিৰাৰপৰা ধৰি যিটো খৰচ হয় উৎপাদিত ধানখিনিৰ মূল্য সিমান নহয়গৈ৷ গতিকে মাটিকেইডৰা গাঁৱৰে কোনো যোত্রৱান কৃষকক ধন বা ধানৰ বিনিময়ত ‘লগাই দিয়ে’ (leased out)৷ সেইঘৰ কৃষকৰ হয়তো এখন ট্রেক্টৰ আৰু এখন মিঞাচালি আছে৷ মিঞাচালিখনত নগাঁও, মৰিগাঁৱৰপৰা খেতিৰ কাম কৰা মানুহবোৰ আহি ছিজনটোত কেইবাঘৰতো কৰি বাকীকেইমাহ নিজৰ ঘৰলৈ যায়গৈ৷ সেইকেইঘৰ কৃষকেও লাভ কৰিব নোৱাৰে যদিহে ধানখিনি চৰকাৰী বিভাগত বিক্রী কৰিব নোৱাৰে৷ তাৰ বাবেও বহুত কিটিপ৷ কৃষি বিভাগৰপৰা খেতিয়কৰ প্রমাণ-পত্র উলিয়াই কৃষি বিপণন পৰিষদক ধান বিক্রী কৰিব পাৰিব লাগিব৷ চৰকাৰে ধার্য কৰা ন্যূনতম সহায়ক মূল্য (Minimum Support Price) গাঁৱলীয়া বেপাৰীৰ প্রায় দুগুণ৷ ৰাজস্থানী বণিয়াই শাসন কৰা গাঁৱলীয়া বেপাৰীয়ে পানীৰ দৰত ধান লৈ ৰাইচ মিলবোৰত দিয়ে আৰু মিলবোৰে ধান বানি চাউলবোৰ স্থানীয় বজাৰৰ উপৰি চুবুৰীয়া ৰাজ্যলৈ পঠায়৷ ইন্দ্রৰ এখন বি পি এল কার্ড আছে৷ সিহঁতৰ পাঁচজন মানুহৰ বাবে লগা চৰকাৰী চাউলখিনি অতি কম পইচাতে বিতৰকৰপৰা পায়৷ বাকী খৰচবোৰ উলিয়ায় বাপেক-পুতেকে হাজিৰা কৰি৷\n: ‘এতিয়া ককাইদেউ বহুত সুখত খাই আছোঁ৷ খেতি কৰিলে দুবেলা দুমুঠি খোৱাৰে উপায় নোলালেহেঁতেন৷’ ‘তই যে আগতে ঢোল বজাইছিলি এতিয়া বজাৱনে? ল’ৰাটোক শিকালিনে?’ ‘নাই অ’ ককাইদেউ, সেইবোৰ এৰিলোঁ আৰু৷ ল’ৰাকো বিদ্যাটো নিদিলোঁ৷ আজিকালি গাঁৱত হুঁচৰিয়েই নাই৷ ল’ৰা-ছোৱালী দুটামানে কাষতে চকিয়াল গাঁৱৰ কাৰোবাৰ লগ হৈ সন্মিলন কৰেগৈ৷ আমাৰ গাঁৱত নাই৷ কুলি-কেতেকীৰ মাতো শুনিবলৈ নোপোৱা হ’লোঁ৷ হাবিবোৰ ভঙি চাহপুলি লগালে৷’ ইন্দ্রই থাউকতে বহুত খবৰ দি গ’ল৷ এৰা, ইন্দ্রহঁতে উপায়ান্তৰ নাপাই খেতি বাদ দিছে৷ গাঁৱলীয়া বেপাৰীবোৰে অনন্যোপায় হৈ বেপাৰটো ধৰি আছে৷ মিলৰ মালিকসকলে কয়– ‘বেবছা ইকদম মন্দা চলিছে৷’ গণ্ডগোলটো ক’ত? ন্যূনতম সহায়ক মূল্য পোৱাসকলে টানি-আঁজুৰি খেতিটো প্রৱর্তাই ৰাখিছে৷ সুপুৰুষ কিৰিষণা– হয়তো ডাকপুৰুষে সাজপানী খাই কৈছিল৷\nকৃষিকার্যত জড়িত মানুহবোৰৰ জীৱিকাৰ বিচ্যুতিৰ অন্তৰালত পোনপটীয়াভাৱে জগৰীয়া ৰাষ্ট্রৰ দুর্বল কৃষিনীতি৷ বিগত এক দশকত হোৱা কৃষকৰ আত্মহত্যাই প্রতিজন সচেতন নাগৰিকৰ হৃদয় বিদাৰি গৈছে৷ হয়তো বাতৰিত পঢ়ি উঠি আমি পাহৰি গৈছোঁ সেই দুর্কপলীয়া পৰিয়ালবোৰৰ হাহাকাৰ৷ পৰিসংখ্যা বঢ়াব খোজা নাই৷ সুস্থ কৃষি নীতিৰ অভাৱৰ উপৰি এনৰেগা আৰু খাদ্য সুৰক্ষাৰ দৰে আঁচনিৰ প্রৱর্তন, দ্রুত নগৰায়ন আৰু বজাৰ সংস্কৃতিৰ (market culture) শ্রীবৃদ্ধিয়ে দেশৰ কৃষিখণ্ডলৈ আবতৰীয়া দুৰ্যোগ কঢ়িয়াই আনিছে৷ বিশেষকৈ, অসমত ধান খেতিৰ লগতে দুর্বল হৈছে গো পালন, মৎস্য পালন, এৰী-মুগা পালন, হাঁহ-কুকুৰা পালন, মৌ পালনৰ দৰে গ্রাম্য অর্থনীতিত প্রভূত বৰঙণি আগ বঢ়োৱা অথচ অতি ক্ষুদ্রকায় ব্যৱস্থাবোৰ৷ গাখীৰ, মাছ, মৌ বাহিৰৰপৰা আহে৷ কৃষিকর্মৰ সৈতে জড়িত কুটীৰ শিল্পবিলাক মৰি গৈছে৷ অসমৰ সংস্কৃতিও কৃষিভিত্তিক৷ কৃষিকার্য হ্রাস হোৱাৰ লগে লগেই লোককৃষ্টিৰপৰাও জনসাধাৰণ বিচিছন্ন হৈ পৰিছে৷\nদৰাচলতে ভাৰতবর্ষ কৃষিভিত্তিক দেশ৷ দেশখনৰ অর্থনীতিৰ ৰাজহাড় হ’ল ইন্দ্রহঁতৰ দৰে মানুহবোৰৰ শ্রমশক্তি৷ আম্বানি-টাটা-বিৰলা-সিংঘৱীহঁতৰ যন্ত্রশক্তি কামিহাড়হে৷ ৰাজহাড়ত অসুখ হ’লে থিৰেৰে থকাত অসুবিধা৷ পিছে কিছুমান কাৰণত এতিয়া ৰাজহাড়ৰ কেনছাৰ আৰম্ভ হৈছে৷\nজে পি মর্গানৰ (J P Morgan) সমীক্ষা মতে, ২০০১ চনৰ মে’ মাহত গ্রাম্য হাজিৰা হঠাৎ স্খলিত হোৱাৰ বিপৰীতে ২০০৫ চনত এনৰেগা আঁচনিৰ প্রৱর্তনৰ পাছৰেপৰা ই ঊর্ধগামী হ’বলৈ ধৰে৷ কৃষিভিত্তিক হাজিৰা অ-কৃষিভিত্তিক হাজিৰাতকৈ বাঢ়ি যায়৷ এছ’চামে (Associated Chambers of Commerce and Industry=ASSOCHAM) প্রকাশ কৰা গ্রাম্য নিয়োজন গাঁথনিৰ বিচ্যুতিত (Structural shift in Rural Employment) কোৱা হৈছে যে কৃষিজীৱী মানুহ কৃষিকর্মৰপৰা ফালৰি কাটি আন বৃত্তিলৈ ধাৱিত হৈছে৷ অধ্যয়নটোৱে প্রতিপন্ন কৰিছে যে গ্রাম্য দৰিদ্রতা শাম কাটিছে আৰু খণ্ডবিভেদে মানুহৰ জীৱিকাৰ বিচ্যুতি ঘটিছে৷ কৃষিখণ্ডত কর্মীৰ সংখ্যা বহু কমিছে আৰু কৃষিকর্মৰপৰা উপার্জনো হ্রাস পাইছে৷ বিগত বাৰ বছৰত খণ্ড অনুসাৰে নিয়োগৰ বিন্যাস এনেধৰণৰ :\nদেখা গৈছে বাৰ বছৰৰ আগৰ কৃষিখণ্ডত নিযুক্ত ৬০ লোকৰ ঠাইত এতিয়া ৪৯তকৈও কমিছে৷ এই মানুহবোৰ নির্মাণ খণ্ডত নৈমিত্তিক শ্রমিক (Casual labour) হ’বলৈ গৈ আছে৷ এইখিনিতে কেইটামান প্রশ্নৰ অৱতাৰণা হয়৷\n(১) ভাৰতবর্ষৰ দৰে দেশৰ বাবে কৃষিখণ্ড দেশৰ মেৰুদণ্ড হোৱা বাবে ইন্দ্রহঁত এনেকৈ আঁতৰি গৈ থাকিলে ৰাজহাড় পোনাব নোৱৰা অৱস্থা এটা নহ’বনে? (২) নির্মাণ কার্য এসময়ত সীমিত বা স্তিমিত হ’ব৷ তেতিয়া এই শ্রমিকবোৰৰ জীৱিকাৰ অৱলম্বন কি হ’ব? (৩) দেশত খাদ্য সংকট নহ’বনে? (৪) কৃষিখণ্ডত কর্প’ৰেট ফার্মিঙৰ আৱির্ভাৱ হ’লে মুদ্রাস্ফীতিৰ চাবকটা অৱধাৰিত নহ’বনে? (৫) মুদ্রাস্ফীতিৰ ফলত ভাৰতবর্ষৰ বহু লোকৰ অনাহাৰত মৃত্যু নহ’বনে? এইবোৰ অলেখ নিৰুত্তৰ প্রশ্ন৷\nমন্ত্রীৰ বুদ্ধিৰ পৰীক্ষা কৰিবলৈ ৰজাই দুডাল বাঁহৰ কাঠী লৈ চুটিডাল দেখুৱাই ক’লে– ‘এইডাল তুমি হাতেৰে নোচোৱাকৈ দীঘল কৰিব পাৰিবানে?’ মন্ত্রীয়ে দীঘল কাঠীডাল তুলি লৈ চুটিডালতকৈও চুটিকৈ ভাঙি কাষতে থৈ ক’লে– ‘চাওক মহাৰাজ, এইডালচোন দীঘলেই, মই হাতেৰে চুব লগীয়া নহ’লেই৷’ ৰাজসভাৰ কাহিনীটোৰ আলম লৈ দৰিদ্রতাৰ মাপকাঠীডালো সালসলনি কৰি অতি সহজেই দৰিদ্রতাৰ হাৰ কমাব পাৰি৷\nপ্রকৃত ছবিখন দুর্ভাবনাদায়ক৷ ২০১১-১২ বর্ষটোত প্রতিজন ভাৰতীয় লোকৰ মাহেকীয়া ব্যয় (MPCE) গ্রাম্য ১,২৮৭ টকা, নগৰীয়া ২,৪৭৭ টকা৷ পৰিকল্পনা আয়োগৰ মতে ২০০১–২০১১ সময়ছোৱাত ভাৰতবর্ষৰ বার্ষিক বৃদ্ধি ৮৷ খণ্ডভিত্তিক বিকাশ (২০০৫–২০১১) : কৃষি ৩.৮, উদ্যোগ ৭.৫, সেৱাখণ্ড ৯.৬৷ উক্ত তথ্যকেইটাৰ গ্রাম্য লোকৰ মাহেকীয়া ব্যয় আৰু কৃষিখণ্ডৰ বিকাশৰ হাৰ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায়, অবিশ্বাস্য ধৰণে দুখলগা৷ আনহাতে, ২০০৪–২০০৯ সময়ছোৱাত বৃদ্ধিৰ হাৰ ৯ হোৱা সত্ত্বেও সেৱাখণ্ডত কেৱল ৪৫৯ মিলিয়নতে নিশ্চল হৈ থাকে৷ ২০০৯–২০১১ৰ দুটা বছৰত মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন (GDP) ৬লৈ নিম্নগামী হ’লেও সেৱাখণ্ডত ১৪ মিলিয়ন অতিৰিক্ত নিযুক্তিৰ যোগ হৈ মুঠ ৪৭৩ মিলিয়ন হয়গৈ৷ মুঠৰ ওপৰত, উদ্যোগ আৰু সেৱাখণ্ডৰ ছবি দুখনো মনঃপূত নহয়৷ অৱশ্যে আজি আমাৰ প্রধান বিবেচ্য বিষয় গাঁৱৰ খেতিহে৷\nদ্রুত গতিৰ নগৰায়ণ উদ্বিগ্নতাৰ আন এটা কাৰণ৷ এটা দশকত প্রায় ৫০০০ নগৰৰপৰা ৮০০০লৈ বৃদ্ধি হৈছে নগৰৰ সংখ্যা৷ হয়, ইয়াৰ এটা ধনাত্মক দিশ আছে৷ শ্রমিকে দৰ-দাম কৰি পাৰিশ্রমিক লৈছে আৰু নগৰীয়া সা-সুবিধাবোৰ ভোগ কৰিছে৷ গতিকে উপার্জন আৰু সামাজিক স্থিতিত দুটা ঠেলা (economic and social push effect) পাবলৈ সক্ষম হৈছে৷ এই ঠেলা ৰিজাব পাৰি দুর্গাপূজাৰ অষ্টমীৰ সন্ধিয়া জনস্রোতৰ মাজত থিয় হৈ পোৱা ঠেলাৰ লগত৷ এই জনস্রোতৰ একক লক্ষ্য নাথাকে আৰু জনস্রোতৰ প্রৱহমানতাৰ বাবে অষ্টমী তিথিও সদায় নাথাকে৷ নগৰায়ণৰ ফলত স্বনিয়োজন ঘটে, পৰম্পৰাগত সামাজিক স্তৰৰ সীমাৰেখাডাল অস্পষ্ট হয়৷ পিছে এনেকৈ নগৰায়ণ হ’লে পথাৰত খেতি কোনে কৰিব? জীয়াই থাকিবলৈ হ’লে খাবতো লাগিবই৷\nক্রিছিল (CRISIL) নামৰ উৎকর্ষ-মাপক এজেঞ্চিটোৱে কৈছে যে ২০১৪–১৯ৰ পাঁচ বছৰত ৰাজনৈতিক দলবোৰে প্রতিশ্রুতি দিয়া ধৰণে বিকাশ ৯ নহ’বগৈ৷ এখন সুস্থিৰ চৰকাৰ হ’লেহে গড়ে ৬.৫ বিকাশ ঘটাৰ সম্ভাৱনা আছে৷ জনাদেশ অসুস্থ হ’লে ৫তে সীমাবদ্ধ হ’ব৷ ক্রিছিলৰ মুখ্য অর্থনীতিবিদ ডি কে যোশীয়ে কৈছে– ‘অর্থনীতিত কমাবর্ত নীতি নাই৷ সুতৰ হাৰো কমাব নোৱাৰি, বিকাশ ঘটাবলৈ চৰকাৰে অতিমাত্রা ব্যয় কৰিবও নোৱাৰিব৷ ফলত বাজেটখন কষ্টকৰ হ’ব৷ মুদ্রাস্ফীতি বাঢ়িব৷’ যোশী বাহিনীয়ে আটাইকেইটা খণ্ডতে মন্দ বিকাশৰ পূর্ব ঘোষণা কৰিছে৷ পূর্বৰ পাঁচ বছৰৰ (২০০৯–১৪) তুলনাত অহা পাঁচ বছৰত (২০১৪–১৯) কৃষিখণ্ডৰ বিকাশৰ হাৰ ৪.১ৰপৰা হ্রাস হৈ ৩ হ’ব পাৰে৷ উদ্যোগত প্রায় একে (৫.৩) থাকিলেও সেৱাখণ্ডত ৮.১ৰ বিপৰীতে ৭.৮লৈ নিম্নগামী হ’ব পাৰে৷ ক্রিছিলৰ মতে, ৯ বিকাশৰ বাবে আগৰ সময়ছোৱাৰ (২০০৪–২০১১) সহায়ক কাৰকবোৰ অহা পাঁচ বছৰত অনুকূলীয় নহ’ব৷ মুখ্য কল্যাণৰ সূচকাংকৰ (Principal wellbeing Index) মতেও ভাৰতীয় লোকে অনাগত বর্ষত ভাল দিন দেখা নাপাব৷ ৬১ৰ মতে অর্থনীতি একে থাকিব বা নিম্নগামী হ’ব, ৭৭ৰ মতে ৰচদ, ইন্ধন আৰু আন ঘৰুৱা সামগ্রীৰ অভূতপূর্ব মূল্যবৃদ্ধি ঘটিব৷ ৭৪ৰ মতে মুদ্রাস্ফীতি হ’ব চিন্তাৰ বিষয়, ৭৮ৰ মতে গৃহঋণৰ সুত বাঢ়িব৷\nযিকোনো পৰিস্থিতিতে যিকোনো প্রকাৰে কৃষিখণ্ডৰ অগ্রগতি অব্যাহত ৰখাটো আমাৰ প্রধান কর্তব্য৷ ভাৰতবর্ষৰ কৃষি উৎপাদন বর্তমানলৈকে জোৰা মৰা যদিও কৃষকৰ এনেধৰণৰ স্থানান্তৰ ঘটি থাকিলে বর্ধিত জনসংখ্যাৰ তুলনাত উৎপাদনৰ নাটনি হোৱাটো স্বাভাৱিক৷ অর্ধশতিকাৰ পূর্বে পি এল ৪৮০ চুক্তিৰ দৰে আন দেশৰপৰা খাদ্যৰ আমদানি কৰাটোতো কেইটামান অসুবিধা আছে৷ প্রধানতঃ আনবিলাক দেশতো খাদ্য শস্যৰ উৎপাদন কমিছে আৰু অত্যধিক মূল্যবৃদ্ধি ঘটিছে৷ খাদ্য সুৰক্ষাৰ জৰিয়তে আমাৰ দেশত এটকাত আগ বঢ়োৱা এক কিল’গ্রাম খহটা শস্যৰ মূল্য কিছুমান দেশত ১০ মার্কিন ডলাৰ (৬০০ টকা)৷ গতিকে খাদ্য আৰু ইন্ধনৰ বেলিকা হাত ধৰি চলাটো হ’ব দ্বিতীয় কর্তব্য৷ এই ক্ষেত্রত আমাৰ মনলৈ অহা প্রসংগটো হ’ল ‘চঞ্জা চুলহা’৷ পঞ্জাবৰ গ্রাম্য জীৱনক প্রতিফলিত কৰা ‘চঞ্জা চুলহা’ (অর্থাৎ সমজুৱা চুলা) ধাৰাবাহিকখনত পাকিস্তানী লোকশিল্পী ৰেছমাই গোৱা গীতটো শ্রোতা-দর্শকৰ নিশ্চয় আজীৱন মনত থাকিব৷ ৰাজস্থানৰ শেখাৱতী অঞ্চলৰ গঞাই ইতিমধ্যে এই আদর্শৰ খতিয়ান মেলিছে৷ ‘চঞ্জা গেছ আঁচনি’ নামৰ গোবৰ গেছেৰে চলা ৰাজহুৱা পাকঘৰৰপৰা দৰিদ্র লোকৰ বাবে সুলভ মূল্যত খাদ্য যোগান ধৰা হৈছে৷ অন্ন, ইন্ধন আৰু সময়ৰ সঞ্চিত ব্যৱহাৰৰ (Sustainable use) বাবে এই মূহূর্তত ইয়াতকৈ সুফলদায়ী আঁচনি একো নাই৷ সর্বশেষত কওঁ, ডাল-দৰিদ্রবোৰ জীয়াই থাকিবলৈ হ’লে আমাৰ ঘর্মসিক্ত পথাৰবোৰৰ লহপহীয়া শইচত সোণগুটি জিলিকিবই লাগিব৷\nNo Comments : "ৰাজহাড়ৰ অসুখ (নিত্যানন্দ শইকীয়া)"


# *ভবিষ্যত বাণীৰ বাস্তৱতা* #\nআল্লাহৰ প্ৰত্যক্ষ বাণীসমূহ লিপিবদ্ধ হৈছে পবিত্র কোৰআনত আৰু পৰোক্ষ বাণীসমূহ লিপিবদ্ধ হৈছে নবী চল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ চহীহ হাদীছসমূহত। অৰ্থাৎ কোৰআন আৰু হাদীছ দোয়োটাই হৈছে আল্লাহৰ বাণী। এনে এক আল্লাহৰ বাণী ভবিষ্যত বাণী হিচাবে লিপিবদ্ধ হোৱা হাদীছ অকণমান গুৰুত্ব সহকাৰে বিবেচনা কৰকচোন যে আজিৰ প্ৰচলিত কোনটো বিষয়লৈ নবী চল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ এই প্ৰত্যক্ষ ইংগিত??\n*১] শেষ যুগত পূৱ দিশৰ পৰা মোৰ উম্মতৰ মাজত এনে এটি দলৰ জন্ম হ’ব , যি দলৰ লোকসকলৰ কোৰআন পাঠ হব অতি সুন্দৰ!*\n*২] কিন্তু কোৰআনৰ আদেশ তেওঁলোকৰ কন্ঠনলীৰ ভিতৰলৈ নাযাব। অৰ্থাৎ কোৰআনৰ আয়াতসমূহৰ আদেশ তেওঁলোকৰ আমলত নাথাকিব ।*\n*৩] এই দলৰ অধিকাংশ লোক হব অশিক্ষিত ও মূৰ্খ! কোৰআন হাদীছৰ জ্ঞানত তেওঁলোক যিদৰে মূৰ্খ হ’ব, সাধাৰণ জ্ঞানৰ বেলিকাও তেওঁলোক একেই মূৰ্খ হ’ব! এই দলত যদি কোনো শিক্ষিত লোকে যোগদান কৰে, তেওঁলোকৰ আচৰণো হৈ পৰিব আন মূৰ্খসকলৰ সদৃশ! অৰ্থাৎ শিক্ষিত সকলেও মূৰ্খৰ আনুগত্য কৰিব।*\n*৪] এই দলৰ বয়ানসমূহ হ’ব বিভিন্ন আমলৰ সৰ্বোচ্চ ফজিলতেৰে ভৰা!*\n*৫] এই দলৰ লোকসকলৰ চালাত, চিয়াম আদি আমলসমূহ নিজেই ইমান নিখূঁত বুলি বিবেচনা কৰিব যে তেওঁলোকৰ তুলনাত দলত অন্তৰ্ভুক্ত নোহোৱা লোকৰ এই আমলসমূহ তেওঁলোকে হেয় জ্ঞান কৰিব!*\n*৬] তেওঁলোকৰ প্ৰতি মানুহ এনেদৰে আকৃষ্ট হ’ব যিদৰে সুন্দৰ হৰিণাৰ প্ৰতি সকলোৰে মন আকৃষ্ট হয়!*\n*৭] এই দলৰ লোকসকলে সাধাৰণ মানুহক দ্বীনৰ নামত দাৱাত দিব¸ কিন্তু তেওঁলোক পৰিচালিত হ’ব নিজে তৈয়াৰ কৰা নিয়মৰ আধাৰত!*\n*৮] বাঘৰ অন্তৰ যিদৰে নিৰীহ হৰিণাৰ চিৎকাৰে কোনো প্ৰভাৱ নেপেলায়, ঠিক তেনেদৰেই কোৰআন হাদীছৰ বাণীয়ে তেওঁলোকৰ অন্তৰত কোনো প্ৰভাৱ নেপেলায়!*\n*৯] তেওঁলোকৰ বয়ান হ’ব মৌতকৈও মিঠা, ব্যৱহাৰ হব চেনীৰ দৰে সুস্বাদু আৰু পোচাক পৰিচ্ছদ হ’ব যথেষ্ট আকৰ্ষণীয়!*\n*১০] এই দলত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱাৰ পাছত তেওঁলোকৰ ব্যৱহাৰত মানুহ মুগ্ধ হৈ পৰিব¸ কিন্তু এই মনমুগ্ধকাৰী ব্যৱহাৰৰ অন্তৰালত থাকিব ইমান নষ্টকাৰী চয়তানী চক্ৰান্ত! এই চক্ৰান্তই ধীৰে ধীৰে সাধাৰণ মানুহক আল্লাহ আৰু ৰাছূলৰ আনুগত্যৰ প্ৰেৰণা কমাই দি দলৰ আমীৰৰ প্ৰতি মৰণাপন্ন আনুগত্যলৈ আকৃষ্ট কৰিব!*\n*১১] এই দলটিক চিনাক্তকৰণৰ উপায় হ’ল –*\n_(ক) তেওঁলোক যেতিয়া বয়ানত বহিব তেতিয়া গোলাকাৰ হৈ বহিব !_\n_(খ) অতি কম সময়ৰ ভিতৰত তেওঁলোকৰ মাজত ডাঙৰ দলৰ সৃষ্টি হব!_\n_(গ) তেওঁলোকৰ আমীৰৰ মূৰ মুণ্ডিত হব !_\n“`( বুখাৰী¸ আৰবী ছপা [ দিল্লী ], ২য় খণ্ড , পৃষ্ঠা ১০২৪,১১২৮)“`\n“`(মুওৱাত্বা ইমাম মালিক, আৰবী,১ম খণ্ড , পৃষ্ঠা ১৩৮)“`\n“`( আবু দাউদ আৰবী , দিল্লী ছপা, ২য় খণ্ড , পৃষ্ঠা ৫৬৫ )“`\n“`( মিশকাত আৰবী, ২য় খণ্ড , পৃষ্ঠা ৪৫৫ )\n( ইবনে মাজাহ , পৃষ্ঠা ১৭২-১৭৬ )“`\nসাৱধানতাৰ ইয়াতকৈ জানোঁ স্পষ্ট ভবিষ্যতবাণী থাকিব পাৰে?? আপোনাৰ সিদ্ধান্তই আপোনাৰ ফলাফল।\nডান হাতে তাসবীহ গণনা করা উচিত অ্যান্ড কোন দানা বা কংকরে গণনা করা বেদাত Previous\nছহীহ হাদীছৰ সূত্র Next


Online Assamese Short Film Competition\nMONOR NIJANOT July 30, 20200Comments\nসঙ্গীত স্কুল অৱ ড্ৰামা আৰু লোক কৃষ্টি কলা কেন্দ্ৰৰ সৌজন্যত " সঙ্গীত গ্ৰুপ অৱ ক্ৰিয়েচনৰ " অনলাইন অসমীয়া চুটি ছৱি প্ৰতিযোগিতাঃ\nগাঁঞে ভুঁঞে চহৰে নগৰে সোমাই থকা প্ৰতিভাবান জনক প্ৰতিভা বিকাশ কৰিবলৈ সুবিধা দিয়াৰ লগতে সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজৰ আগত চিনাকী কৰি দিবলৈ ৰঙিয়াৰ সঙ্গীত গ্ৰুপ অৱ ক্ৰিয়েচনে অহৰহ কাম কৰি আছে ।, কমেন্ট আৰু শ্বেয়াৰৰ লগতে অসমৰ প্ৰতিস্থিত শিল্পীয়ে এই প্ৰতিযোগিতাৰ বিচাৰ কৰিছে। প্ৰতিযোগিতাৰ'ব।\nএই সাংস্কৃতিক পৰিক্ৰমা\nপ্ৰতিযোগিতাৰ নিয়মাৱলী সমূহৰ ভিতৰত আছে\n· ছবিৰ ভাষা অসমীয়া হ'বই লাগিব।\n· প্ৰতিযোগীতালৈ পঠোৱা চুটি ছবি সমুহৰ কাহিনী মাৰ্জিত আৰু আদৰ্শগত হ'ব লাগিব।\n· মোবাইল বা যিকোনোRecording কৰি MP4 FORMATE তEditing কৰি ছবিখন ৩১ আগষ্ট ২০২০ ৰ ভিতৰত ওৱাটচাপ্ বা ইমেইল যোগে আমালৈ পঠিয়াব লাগিব। প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে ভৰ্তি মাচুল ৩০০ টকা সঙ্গীত গ্ৰুপ অৱ ক্ৰিয়েচনৰ,আৰু 99542 41847 ৰ লগত যোগাযোগ কৰিব পাৰে।\n· ছবিখনৰ সময়সীমা ৫ মিনিটৰ পৰা ৬ মিনিট হ'ব লাগিব।\n· শিল্পী কলা-কুশলীৰ বয়সৰ কোনো সময়সীমা নাই। ইচ্ছুকসকলে এখনতকৈ অধিক ছবিও পঠাব পাৰিব।\n· ছবি সমূহ সাংস্কৃতিক পৰিক্ৰমা ইউটিউব চেনেল যোগে প্ৰচাৰ কৰা হ'ব আৰু প্ৰতিযোগীসকলে কেৱল এই চেনেলৰ লিংক ফেচবুক বা বিভিন্ন মাধ্যমত প্ৰচাৰ কৰিব লাগিব। অংশগ্ৰহণ কৰা ছবিৰ একতৃতীয়াংশView's ৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি নিৰ্বাচন কৰা হ'ব। আৰু এই নিৰ্বাচিত, আৰু শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা/অভিনেত্ৰী আদি নিৰ্বাচন কৰা হ'ব ।\n· শ্ৰেষ্ঠ ছবিখনক প্ৰয়াত ৺-হৰপতি কলিতা সোঁৱৰণী\n· ২য় শ্ৰেষ্ঠ ছবিখনক প্ৰয়াত বানেশ্বৰ দেৱ শৰ্মা সোৱৰণী বটা\n· ৩য় শ্ৰেষ্ঠ ছবিখনক প্ৰয়াত কৰুণাধৰ ডেকা সোৱঁৰণী বটা প্ৰদান কৰা হব।\nTags আমাৰ মঞ্চ\nনীলা খামৰ চিঠি- ডলী মেধি\nনীলা খামৰ চিঠি-কনমনি নাথ\nনদী আৰু নাৰী- শুভলক্ষ্মী মহন\nমনৰ নিজানত (আগষ্ট সংখ্যা)(1)\nমনৰ নিজানত (এপ্ৰিল সংখ্যা-২০২০)(1)\nমনৰ নিজানত (জানুৱাৰী সংখ্যা-২০২০)(1)\nমনৰ নিজানত (জুন সংখ্যা-২০২০)(1)\nমনৰ নিজানত (জুলাই সংখ্যা)(1)\nমনৰ নিজানত (ফেব্ৰুৱাৰী সংখ্যা-২০২০)(1)\nমনৰ নিজানত (মাৰ্চ সংখ্যা)(1)\nমনৰ নিজানত (মে সংখ্যা-২০২০)(1)\nমনৰ নিজানত- চেপ্তেম্বৰ সংখ্যা(1)\nমনৰ নিজানত- নৱেম্বৰ সংখ্যা(1)\nমনৰ নিজানত-অক্টোবৰ সংখ্যা-১৯(1)\nমনৰ নিজানত-ডিচেম্বৰ সংখ্যা-১৯(1)\nমনৰ নিজানতলৈ একলম...(3)\nস্বাস্থ্য সম্বন্ধীয় বাৰ্তা(2)\nMonor Nijanot is an Monthly E-Magazine. In Monor NIjanot you will get interviews of celebrities from various fields, articles, stories etc. Everybody can write Poem,Love Story etc. To publish your articles, photos, write ups or any fashion related work just mail at monor_nijanot@yahoo.com or Whatsapp -88110-02848\nCopyright © Monor Nijanot : E-Magazine


২০ লাখ কোটিৰ আৰ্থিক পেকেজৰ কোনে কিমান পাব? আজি বিয়লি ৪ বজাত ঘোষণা কৰিব বিত্ত মন্ত্ৰী সীতাৰমনে– News18 Assam\n২০ লাখ কোটিৰ আৰ্থিক পেকেজৰ কোনে কিমান পাব? আজি বিয়লি ৪ বজাত ঘোষণা কৰিব বিত্ত মন্ত্ৰী সীতাৰমনে\n»২০ লাখ কোটিৰ আৰ্থিক পেকেজৰ কোনে কিমান পাব? আজি বিয়লি ৪ বজাত ঘোষণা কৰিব বিত্ত মন্ত্ৰী সীতাৰমনে\nUpdated:May 13, 2020, 12:30 PM IST\nবিশেষজ্ঞৰ মতে, চৰকাৰে পিএম কিষাণ সন্মান আঁচনিৰ বিস্তাৰৰ ওপৰত সিদ্ধান্ত ল’ব পাৰে। ইয়াৰ উপৰি কৃষকৰ আয় বৃদ্ধিক লৈ চৰকাৰে কৰিব পাৰে ঘোষণা।\nLast Updated: May 13, 2020, 12:30 PM IST\nপ্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে সমগ্ৰ দেশৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰক শক্তি প্ৰদানৰ উদ্দেশ্যে মঙলবাৰে ২০ লাখ কোটি টকাৰ পেকেজ ঘোষণা কৰে। এয়া দেশৰ জিডিপিৰ প্ৰায় ১০ শতাংশ। এই আৰ্থিক পেকেজৰ ক’ত কিমান প্ৰদান কৰা হ’ব সেই সম্পৰ্কে আজি বিয়লি ৪ বজাত ঘোষণা কৰিব বিত্ত মন্ত্ৰী নিৰ্মলা সীতাৰমনে।\nপ্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে কয়, বিগত ৬ বছৰত যি শুধৰণি হ’ল তাৰ বাবে আজি ভাৰতৰ অৰ্থব্যৱস্থা অধিক সক্ষম তথা সমৰ্থবান হৈছে। এই শুধৰণি কৃষিৰ সৈতেও জড়িত হ’ব যাতে কৃষকসকল শক্তিশালী হয় আৰু ভৱিষ্যতে কোৰোণাৰ সংকটৰ দৰে আন দুৰ্যোগত কৃষিকৰ্মৰ ওপৰত কম প্ৰভাৱ পৰে।\nআত্মনিৰ্ভৰ ভাৰতৰ সংকল্প সাকাৰ কৰাৰ বাবে এই পেকেজত Land, Labour, Liquidity আৰু Laws, এই সকলোৰে ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। এই আৰ্থিক পেকেজে আমাৰ কূটিৰ শিল্প, গৃহ উদ্যোগ, লঘু–মজলীয়া উদ্যোগ, MSMEৰ বাবে, যি কোটি কোটি লোকৰ জীৱিকাৰ পথ। যিটো আত্মনিৰ্ভৰ ভাৰতৰ আমাৰ সংকল্পৰ মজবুত আধাৰ। এই আৰ্থিক পেকেজ দেশৰ সেইসকল শ্ৰমিকৰ বাবে, সেইসকল কৃষকৰ বাবে, যিসকলে দেশৰ সকলো পৰিস্থিতি, সকলো সময়তে দেশবাসীৰ বাবে দিনে–নিশাই পৰিশ্ৰম কৰি আছে।


আপদীয়া প্ৰেমপত্ৰ – বিজয় মহন্ত – ফটাঢোল\nAugust 1, 2017 ফটা প্ৰেম\nআপদীয়া প্ৰেমপত্ৰ – বিজয় মহন্ত\nএইয়া ফেনখন চলাই লৈছো, আজি বহুদিনৰ মূৰত তোমালৈ চিঠি লিখো বুলি। ফেনৰ অবাধ্য বতাহজাকে কাগজখিলা উৰুৱাই নিছে। চাও, ফেনখন অফ কৰি দিওঁ।\nসাত বছৰৰ আগৰ কথাবোৰ তোমাৰ বাৰু মনত আছেনে? সিদিনা আছিল জোনাকেৰে জিলমিলাই থকা এক সন্ধিয়া৷ ফৰিং ফুটা জোনাকত তোমাৰ জিলমিলাই থকা মুখখনে বৰকৈ আমনি কৰাত বাইক উলিয়াই ঢাপলি মেলিছিলো তোমালোকৰ ঘৰৰ আগলৈ। ভাবিছিলো কিজানি তোমাক দেখা পাওঁ। নাই চোতালত কোনো নাছিল। আছিল মাথো তোমাৰ মৰমৰ ফাপৰে ধৰা কুকুৰটো। ফাপৰে ধৰিলে যদিও সি বৰ ধুনীয়া। কিয়নো সি যে তোমাৰো মৰমৰ।\nজানা সোণ, তুমি ভবাৰ দৰেই আজিকালি ময়ো ভাবো কথাবোৰ৷ তুমি কোৱাৰ দৰেই তোমাৰ ঘৰৰ প্ৰতিজন মানুহক মই মৰম কৰিম। কথা দিলো, বিয়াৰ পিছত তোমাৰ ভনীয়েৰক তোমাতকৈও বেছি মৰম দিম। প্ৰতিশ্ৰুতি দিলো তোমাক।\nজানানে সোণ, আমাৰ মেকুৰীজনীয়ে চাৰিটা পোৱালি দিলে৷ গৰুৱেও দিনটোত ছয় লিটাৰ মান গাখীৰ দিয়ে। বাৰীত ছাগলী সোমাই তিতাকেৰেলাৰ পাতবোৰো খাই পেলালে।\nআৰুনো কি লিখিম! অহ্, পাহৰিছিলোৱেই! কালি ৰাতি বৰ ধুনীয়া সপোন এটা দেখিছিলো। সপোনত বগা কাপোৰ পিন্ধা বুঢ়ী এজনীয়ে ইয়াতে কৰ্ ইয়াতে কৰ্ কৰি দিয়াত মই বাহিৰৰ কলগছ জোপাৰ তলত চুচু কৰি দিছিলো। ৰাতিপুৱালৈ বিছনাখন তিতি আছিল৷ তুলিবোৰ দিনটো ৰ’দত দি থোৱাত বৰ গৰম হৈ আছে। সেয়ে বৰ কষ্ট পাইছো। বেছি নিলিখো দেই। মৰম ল’বা।\n« সাক্ষাৎকাৰ – কেনী বসুমতাৰী\nপেহী মূতা – ভাস্কৰ জ্যোতি বৰুৱা »\nবাপ্পা অই কি পেৰেমপত্ৰ….\nবাহ, বিজয়! প্ৰেমৰ নামত তাতেই সৰুপানী চুই আহিলা ৷ প্যাৰ কে লিয়ে কুছ ভী কৰেগা ক্যা ৷ কি যে হব নহয়!\nপঢ়ি ভাল লাগিল দেই! লিখি থাকিবা ৷\nবিয়াৰ পিছত তোমাৰ ভনীয়েৰাক তোমাতকৈও বেছি মৰম দিম।\nবাপৰে, বিজয়। তুমি তলে পুতল দেখোন।\nযি কি নহওক, ভাল লাগিল পঢ়ি\nকি সাংঘাতিক প্ৰেমপত্ৰ। সেইগৰাকী আপোনাৰ লগত বিয়া নহ’ল বুলি মনে মনে ধাৰণা এটা কৰিছো\nবিজয়— এইখন প্ৰেম পত্ৰ পঢ়ি প্ৰেমিকা বাগৰি পৰিব—হাঁহিত\nআজ্জৌ কি সাংঘাতিক প্ৰেম


ৰৈ যোৱা খাদ্যৰ অতি কম সময়ত আৰু সহজতে বনাব পৰা দুটা ৰেচিপি- নাজিয়া হাচান - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nখাবলৈ কিবা ৰান্ধিলে, কেতিয়াবা অলপ বেছিকৈ ৰৈ গ’লে পেলাই দিবলৈ বেয়া লাগে৷ নহয় জানো? ই একপ্ৰকাৰ খাদ্যৰ অপচয়ো হয়৷ আহকচোন এনেকৈ ৰৈ যোৱাৰ খাদ্যৰ পৰা বনাব পৰা সোৱাদলগা ৰেচিপি দুটা জানি লওঁ৷\nমিক্স ভাজি বা তৰকাৰীখন আৰু দালিখন প্ৰায়েই ৰৈ নাযায় জানো অলপ হ’লেওঁ? ৰ’ব, চিন্তা নকৰিব৷ তৰকাৰী বা ভাজিখিনিৰ লগত দালিখিনিও মিক্সিত পিহি লওঁক৷ মিক্সিৰ পৰা মিশ্ৰণটো পাত্ৰ এটাত লৈ তাত আটা বা ময়দা সানি লওঁক৷ ৰুটী বনাওঁতে আটা মৰাৰ নিচিনাকৈ আটাখিনি মিহিকৈ মাৰি লওঁক৷ তাৰপৰা একোটা লাড়ু বনাই ঘী সানি পৰঠা বনাওঁক৷\nকেঁচা ধনীয়া, আদা, নহৰু, জলকীয়া, নিমখ মিক্সিত মাৰি লৈ চাট্‌নি বনাই লওঁক৷ টেঙেচীয়া সোৱাদ ভালপোৱা সকলে চাট্‌নিত অলপ নেমু চেপি লওঁক৷ চাট্‌নিৰ লগত গৰম গৰম পৰঠাৰ সোৱাদ লওঁক৷\nইড্‌লী দুটামান ৰৈ গ’লেও পেলাই দিবলৈ বেয়া লাগে৷ নহয়নে?\nৰৈ যোৱা ইড্‌লীকেইটা চাৰিকোণীয়াকৈ টুকুৰা টুকুৰিকৈ কাটি লওঁক৷ টুকুৰাকেইটাত হালধি-নিমখ-জলকীয়া গুৰি অলপ সানি লওঁক৷ এটা কেৰাহীত তেল গৰম হ’ব দিয়ক৷ তেল সৰহকৈ দিব নালাগে৷ দুটামান গোটা সৰিয়হ, কেঁচা জলকীয়া, নৰসিংহ পাত তেলখিনিত দি লৰাই দিয়ক৷ তাতে ইড্‌লীৰ টুকুৰা কেইটা দি দিয়ক৷ অলপ সময় ফ্ৰাই কৰি পিৰিচ্ এখনত উঠাই থওঁক৷\nগৰমে গৰমে চাহৰ লগত পৰিৱেশন কৰক৷


অসমীয়া আখৰ-জোঁটনি (পৰিশিষ্ট :: অসমীয়া ভাষাৰ ৰূপতত্ত্ব : লীলাৱতী শইকীয়া বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅসমীয়া ভাষাৰ ৰূপতত্ত্বঃ লীলাৱতী শইকীয়া বৰাঃ পৰিশিষ্ট\nঅসমীয়া আখৰ-জোঁটনিৰ ঐতিহাসিক পৰ্যালোচনা\nপৃথিৱীৰ প্ৰায় সকলো জীৱিত আৰু লিখিত ভাষাৰে আখৰ-জোঁটনিৰ সমস্যা আছে। কিন্তু যিবিলাক ভাষাৰ ধ্বনিগত বৰ্ণ-লিপি (Phonetic alphabet) আছে অৰ্থাৎ যি ভাষাত প্ৰতিটো আখৰেই একোটা বিশিষ্ট ধ্বনি, তেনে ভাষাত আখৰ-জোঁটনিৰ সমস্যা তুলনামূলক ভাৱে তেনেই নগণ্য বুলিব পাৰি। কিয়নো তেনে ভাষাত উচ্চাৰিত ধ্বনি আৰু আখৰৰ মাজত কোনো পাৰ্থক্য নাই; যিটো ধ্বনি যেনেদৰে উচ্চাৰিত হয়, লেখাতো সেই একে ধ্বনি প্ৰতীককে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সংস্কৃত এনে এটা ধ্বনিগত বৰ্ণলিপি থকা ভাষা। অসমীয়া বৰ্ণমালা সংস্কৃত বৰ্ণমালাত আৰ্হিত তৈয়াৰ কৰা হৈছে যদিও এই বৰ্ণমালা সম্পূৰ্ণভৱে ধ্বনিগত বা উচ্চাৰণগত নহয়। কিছুমান ধ্বনি উচ্চাৰণ কৰা হয় এক ধৰণে আৰু লেখা হয় এক ধৰণে। উদাহৰণ স্বৰূপে, অসমীয়াত হ্ৰস্ব-দীৰ্ঘ উচ্চাৰণৰ মাজত কোনো পাৰ্থক্য নাই। কিন্তু লিখোঁতে এই পাৰ্থক্য ৰক্ষা কৰি ‘বুদ্ধি’ শব্দত হ্ৰস্ব ‘ই-কাৰ’ আৰু ‘নদী’ শ্বদত দীৰ্ঘ ‘ঈ-কাৰ’ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সেইদৰে অসমীয়াত তালব্য, দন্ত্য আৰু মূৰ্দ্ধন্য ধ্বনিসমূহ দন্তমূলীয় হিচাপে উচ্চাৰিত হয়। কিন্তু ‘চাকি’, ‘তৰা’, ‘টকা’ আদি শব্দ লিখোঁতে তালব্য ‘চ’, দন্ত্য ‘ত’ আৰু মূৰ্দ্ধন্য ‘ট’ ধ্বনি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মন কৰিবলগীয়া যে দন্তমূলীয় ধ্বনি বুজাবৰ কাৰণে অসমীয়াত কোনো নিৰ্দিষ্ট ধ্বনি প্ৰতীকো নাই। এনে ধৰণৰ বিভিন্ন কাৰণত অসমীয়া ভাষাৰ বৰ্ণ-বিন্যাসত বা আখৰ-জোঁটনিত বিভ্ৰাট ঘটে। phonetic alphabet নথকা পৃথিৱীৰ প্ৰায় সকলো ভাষাতে আখৰ-জোঁটনিৰ বিবিধ সমস্যা আছে। কিন্তু আখৰ-জোঁটনিয়ে লগোৱা জোঁটৰ কাৰণে কোনো এখন দেশৰ কোনো এটা জাতিৰে ভাষা-সাহিত্য পিছ পৰি থকা নাই। সময়ৰ লগে লগে সকলোৱে প্ৰয়োজনসাপেক্ষে কিছুমান নীতি উদ্ভাৱন কৰি আখৰ-জোঁটনিৰ জোঁট ভাঙিবলৈ চেষ্টা কৰি আহিছে। কোনো এটা ভাষাৰ আখৰ জোঁটনিয়ে একে সময়তে একে দিনাই গঢ় নলয়। তেনে জোঁটনিৰ এক পৰম্পৰা থাকে। অসমীয়া আখৰ-জোঁটনিৰো এক সুদীৰ্ঘ পৰম্পৰা আৰু ইতিহাস আছে। প্ৰকৃতাৰ্থত ত্ৰয়োদশ-চতুৰ্দশ শতিকাতহে বিশুদ্ধ অসমীয়া ভাষাই সাহিত্যিক প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰে যদিও দৰাচলতে খৃষ্টীয় ৫ম-৬ষ্ঠ শতিকামানৰপৰাই এই ভাষাৰ উচ্চাৰণ-বৈশিষ্ট আৰু লেখন-পদ্ধতিয়ে এক বিশেষ গড় ল’বলৈ ধৰে। খৃষ্টীয় ৫ম শতিকাৰপৰা দ্বাদশ শতিকালৈকে, এই সুদীৰ্ঘ সময়ছোৱাত সুৰেন্দ্ৰ বৰ্মাৰপৰা বল্লভদেৱলৈকে, প্ৰায় দুকুৰি ছয়জনমান হিন্দু ৰজাই প্ৰাচীন কামৰূপত ৰাজত্ব কৰিছিল।১ ভাৰতীয় সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাশীল এই্ বিদ্যানুৰাগী ৰজাসকলৰ মাজৰে কিছু সংখ্যক অত্যুৎসাহী ৰজাই অভিজ্ঞ সংস্কৃত পণ্ডিতৰ হতুৱাই ঘাইকৈ নিজৰ বংশ পৰম্পৰা তথা উপাস্য দেৱতাৰ উল্লেখেৰে বিভিন্ন শিলৰ আৰু তামৰ ফলি খোদিত কৰাইছিল। বৰ্তমানলৈকে আৱিষ্কৃত ফলিবোৰৰ ভিতৰত ৫ম শতিকাৰ উমাচল ফলি আৰু নগাজৰী গাঁও প্ৰস্তৰ খণ্ডকেই সৰ্বপ্ৰাচীন বুলি কোৱা হৈছে। ফলিবোৰ লেখা হৈছিল সংস্কৃত ভাষাত; কিন্তু ইবোৰৰ লিপি আছিল পূৰ্বী বা কামৰূপী লিপি, যিটো অসমীয়া লিপিৰ পূৰ্বৰূপ। কামৰূপী লিপিৰে সংস্কৃত ভাষাত লিখা এই্ ফলিবোৰত সংস্কৃত নিয়মানুযায়ী বৰ্ণ-বিন্যাস কৰা হৈছে যদিও সেইবোৰৰ মাজত ঠায়ে ঠায়ে প্ৰাকৃতৰ লগতে অসমীয়া উচ্চাৰণ-বৈশিষ্ট আৰু পুৰণি অসমীয়া লিখন-ৰীতি স্পষ্টকৈ ফুটি ওলাইছে। অসমীয়া ভাষাৰ দৰে ফলিৰ সংস্কৃত আখৰ-জোঁটনিতো মাজে মাজে স্বৰৰ হ্ৰস্ব-দীৰ্ঘ উচ্চাৰণৰ মাজত থকা পাৰ্থক্য ৰক্ষিত হোৱা নাই। তদুপৰি প্ৰাকৃত ভাষা আৰু পুৰণি অসমীয়া সাঁচিপতীয়া পুথিত দেখাৰ দৰে এটা ভিন্ন গুণবিশিষ্ট স্বৰৰ ঠাইত আন এটা ভিন্ন গুণবিশিষ্ট স্বৰৰ ব্যৱহাৰৰ ৰীতিও এই ফলিৰ ভাষাত দেখা যায়। শিলৰ ফলি আৰু তামৰ ফলিত দেখা এনে স্বৰ পৰিৱৰ্তনবোৰ তলত দিয়াৰ দৰে দেখুৱাব পাৰি।\nসবৰ্ণৰ স্বৰৰ মাজত পাৰস্পৰিক পৰিৱৰ্তন: এনে পৰিৱৰ্তনত সাধাৰণতে দীৰ্ঘস্বৰ হ্ৰস্ব আৰু হ্ৰস্ব স্বৰ দীৰ্ঘ হোৱা দেখা যায়। যেনে-\nঅ > আ; অশ্বত্থ > আশ্বত্থ\nআ > অ; গুহা > গুহম্; সাৱৰ্ণি > সৱন্নি\nঈ > ই; শাসনীকৃত্য > শাসনিকৃত্য; ৱীৰ্য্য > ৱিজ্জ\nঊ > উ; ব্ৰূমহ্ > ব্ৰুম\nই > ঈ; ইত্যাদি > ইত্যাদী; সিংহ > সীহো\nউ > ঊ; ভুৱম > ভূৱম ইত্যাদি।\nসবৰ্ণৰ স্বৰৰ মাজত পাৰস্পৰিক পৰিৱৰ্তন:\nঅ > ই; পুষ্কৰিণী > পুষ্কিৰিণী\nই > অ; কল্পিতা > কল্পতা; ৰচিত > ৰচত\nএ > ই; দীঘিতে > দীঘিতি\nও > অ; যশোভূতি > যশভূতি২\nদ্বি স্বৰৰ পৰিৱৰ্তন:\nঐ > অ; দ্বৈৰথ > দ্বৰথ\nঐ > ই; শনৈশ্বৰ > শনিশ্বৰ\nঔ > ও; কৌশিকো > কোসিকো ইত্যাদি।\nঋ > অ; বৃহদাল্যাং > ৱহদাল্যাং\nঋ > ই; হৃত > হিত\nঋ > ৰি; কৃত্বা > ক্ৰিত্বা\nঋ > ৰু; ঋষিগণ > ৰুষিগণ ইত্যাদি। (উ. অসমীয়া ভাষা, পৃ. ২৭)\nএইদৰে ফলিৰ সংস্কৃত ভাষাত যি পৰিৱৰ্তন দেখা যায়, সেইবোৰ মধ্য ভাৰতীয় আৰ্য ভাষাৰ বিভিন্ন আঞ্চলিক প্ৰাকৃতত দৃষ্ট হোৱাৰ দৰে পুৰণি অসমীয়া ভাষাৰ সাঁচিপতীয়া বা তুলাপতীয়া পুথিৰ জোঁটনিতো সঘনাই পৰিদৃষ্ট হয়।\nব্যঞ্জন ধ্বনিৰ ক্ষেত্ৰতো কামৰূপত হিন্দু ৰজাসকলৰ ফলিৰ সংস্কৃত ভাষাত বিভিন্ন ধৰণৰ পৰিৱৰ্তন দেখা যায়, যিবোৰে তৎকালীন কামৰূপত স্থানীয় প্ৰাকৃত এটা গঢ় লৈ উঠাৰো ইঙ্গিত দিয়ে। ফলিৰ ব্যঞ্জন ধ্বনিৰ জোঁটনিও দেখা মন কৰিবলগীয়া বিশেষত্ব কিছূমান হৈছে এনে ধৰণৰ:\n১. সংস্কৃত তালব্য (শ) মূৰ্দ্ধন্য (ষ) আৰু দন্ত্য (থ) উষ্ম ধ্বনিকেইটাৰ উচ্চাৰণত পাৰ্থক্যহীনতা; সেয়েহে একেটা শব্দতে এই ধ্বনিকেইটাৰ বিকল্প প্ৰয়োগ দেখা যায়। যেনে–\nঅশেষ > অসেস\nপিশিতা > পিষিতা\nগোষ্ঠেষু > গোষ্টেষু\nশুভে > সুভে৩\nকল্মষ: > কল্মশ:\n২. অৰ্দ্ধ ব্যঞ্জন ‘য়’ৰ ‘ই’ আৰু ‘জ’লৈ পৰিৱৰ্তন; যেনে–\nশাসয়িতা > শাসইতা\nদোলায়িতম্ > দোলাইতম্\nতায়িকা > তাইকা৪\nয়শা > জশা\n৩. মধ্য স্থানত থকা ‘য়’-ৰ লোপ; যেনে–\nকাশ্যপো > কাশপো\nপ্ৰাগজ্যোতিষা > প্ৰাগজোতিষা\n৪. ৰেফযুক্ত বৰ্ণৰ দ্বিত্ব প্ৰয়োগ আৰু ৰেফৰ লোপ; যেনে–\nৱীৰ্য > ৱিজ্জ\nকৰ্ণ সুৱৰ্ণ > কণ্ণ সুৱণ্ণ\n৫. ক্ষ > খ, খ্য, ক্খ; যেনে–\nক্ষিতিমথ > খিতিমথ\n৬. প্ৰি > পৃ; যেনে– প্ৰিয়া > পৃয়া\n৭. ৎস > চ্ছ; যেনে–বৎসৰে > বচ্ছৰে৫ ইত্যাদি।\nস্বৰৰ দৰে ব্যঞ্জনৰ এই পৰিৱৰ্তনবোৰৰো কিছূমান মধ্য ভাৰতীয় আৰ্য ভাষাত অপৰিৱৰ্তিত ৰূপত দেখা যায়। এই বৈশিষ্ট্যবোৰৰ কিছুমান পুৰণি অসমীয়া সাঁচিপতীয়া পুথিতো একে ৰূপত পোৱা যায়। বিশেষকৈ প্ৰি > পৃ, ৰ্ণ > ৰ্ণ্ণ, ৰ্য > জ্জ — এনে জোঁটনি সাঁচিপতীয়া পুথিত সঘনে পোৱা যায়।\nওপৰৰ আলোচনাৰপৰা দেখা যায় বে অসমীয়া ভাষাই উচ্চাৰণৰ ক্ষেত্ৰত ৫ম-৬ষ্ঠ শতিকামানেৰপৰাই এই বিশিষ্ট গঢ় ল’বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ৭ম শতিকাত উত্তৰ ভাৰতৰপৰা কামৰূপলৈ অহা চীনা পৰিব্ৰাজক হিউয়েন চাঙে তৎকালী কামৰূপৰ মানুহৰ মাত-কথা শুনি এইদৰে মন্তব্য দিছিল, “তেওঁলোকৰ (কামৰূপৰ মানুহৰ) ভাষা মধ্য ভাৰতৰ ভাষাতকৈ অলপহে বেলেগ।”৬ শিলৰ আৰু তামৰ ফলিৰ বৰ্ণ বিন্যাসত থকা প্ৰাকৃত বৈশিষ্ট্যৰ লগতে উল্লিখিত ধৰণৰ অসমীয়া ভাষাৰ ধ্বিনগত বিশেষত্বই এহাতেদি হিউয়েন চাঙৰ উক্তিৰ সত্যতা প্ৰমাণ কৰি অসমীয়া ভাষাৰ স্বকীয়তা প্ৰতিপন্ন কৰে আউৰ আনহাতে গঠন কালৰ (Formative period) অসমীয়া ভাষাৰ আখৰ-জোঁটনিৰ কিছু ধাৰণা স্পষ্ট কৰি দিয়ে।\nঅসমীয়া ভাষাৰ জোঁটনিৰ প্ৰাচীনতম আন এটি ৰূপ ৰক্ষিত হৈ আছে প্ৰত্ন অসমীয়া ভাষাৰ একমাত্ৰ লিখিত নিদৰ্শন চৰ্যাগীতসমূহত। বৰ্তমান অসমীয়া, বঙলা, উৰিয়া, মৈথিলী আদি ভাষাৰ উমৈহতীয়া সাহিত্যসম্পদ হিচাপে স্বীকৃত চৰ্যাগীতৰ একমাত্ৰ তালপতীয়া পুথিখন অসমৰ মাটিত নহয়, নেপালৰ ৰাজদৰবাৰ গ্ৰন্থাগাৰতহে আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছৈ। কিন্তু পুথিখনৰ ভাষাৰ ধ্বনিতাত্ত্বিক আৰু ৰূপতাত্ত্বিক বিশেষত্ব, শব্দভাণ্ডাৰ, শিলৰ ফলিৰ পূৰ্বী বা কামৰূপী লিপিৰ লাগত সাদৃশ্য থকা অথচ স্পষ্ট অসমীয়া গঢ় লোৱা ‘আদি অসমীয়া লিপি’৭ আৰু ইয়াৰ আখৰ-জোঁটনিয়ে অসমীয়া ভাষাৰ লগত ইয়াৰ সম্পৰ্ক বেছি সুদৃঢ় কৰি তোলে। চৰ্যাগীতসমূহ ৮ম-১২শ শতিকাৰ ৰচনা যদিও ইয়াৰ লিপিকাল ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ শেষ ভাগ বুলি অনুমান কৰা হৈছ।৮ গতিকে ইয়াৰ আখৰ-জোঁটনিয়েও ত্ৰয়োদশ শতিকা তথা তাৰ পূৰ্বৰ অসমীয়া হাতে লিখা পুথিৰ ভাষাৰ উচ্চাৰণ-ৰীতি আৰু লেখন প্ৰণালীৰ এক স্পষ্ট ধাৰণা দিয়ে। মন কৰিবলগীয়া যে মূল তালপতীয়া চৰ্যাগীতিকোষৰ ভিত্তিৰ সম্পাদনা কৰা চৰ্যাগীতৰ পুথি অসমীয়া ভাষাত এতিয়ালৈকে প্ৰকাশ হোৱা নাই। সেয়েহে বৰ্তমান আলোচনাত তালপাতৰ পুথিৰ জেৰক্স কপি সম্বলিত একমাত্ৰ চৰ্যাগীতৰ পুথি ড. নীলৰতন সেনৰ ‘চৰ্যাগীতিকোষ’ৰপৰা উদাহৰণ দাঙি ধৰিবলৈ যত্ন কৰা হৈছে।\nচৰ্যাগীতৰ বৰ্ণ-বিন্যাসলৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে চৰ্যাৰচকসকলেও স্বৰ ধ্বনিৰ হ্ৰস্ব-দীৰ্ঘ উচ্চাৰণৰ মাজত কোনো পাৰ্থক্য নাৰাখিছিল। অপভ্ৰংশ স্তৰত দীৰ্ঘ স্বৰ হ্ৰস্ব হিচাপে উচ্চাৰিত হোৱাৰ যি প্ৰৱণতাই দেখা দিছিল, তাৰ ফলতে সম্ভৱ পূৰ্বী নব্য ভাৰতীয় আৰ্য ভাষাবোৰত হ্ৰস্ব-দীৰ্ঘ উচ্চাৰণৰ মাজত পাৰ্থক্য নোহোৱা হৈ পৰিছিল। ফলত একেটা চৰ্যাৰ একেটা শব্দতে কেতিয়াবা অ/ই/উ আৰু কেতিয়াবা আ/ঈ/ঊ ব্যৱহৃত হৈছে। যেনে–লইঅ/লাইঅ (১১) হৰিণি/হৰিণী (৬), লুই/লূই (২৯)। কেতিয়াবা একেটা শব্দই বিভিন্ন গীতত পাঁচ ধৰণৰ ৰূপ লৈছে। যেনে** –লুই/লূই/লূয়ী (১,২৯,৩৪), লুঈ (২৯) আৰু লুয়ী (৩৪)। চৰ্যাৰ ভাষাত ঐ আৰু ঔ দ্ব স্বৰৰ লগতে সমান্তৰাল ভাৱে ‘অই’ আৰু ‘অউ’ সংবৃত্ত স্বৰৰ ব্যৱহাৰ মন কৰিবলগীয়া। যেনে–নৈৰামনি (৫০), নইৰামণি (২৮), চৌসঠ্‌ঠি (১০), চউদিস (৮)। স্বৰ ধ্বনিৰ দৰে ব্যঞ্জন ধ্বনিৰ ক্ষেত্ৰতো কিছুমান ব্যঞ্জনৰ মানত উচ্চাৰণগত পাৰ্থক্য লোপ পাইছে আৰু ফলত ইয়াৰ আখৰ জোঁটনিয়ে বিচিত্ৰ ৰূপ লৈছে। উচ্চাৰণগত পাৰ্থক্য হেৰুওৱ ব্যঞ্জনকেইটা হৈছে ঘাইকৈ ন/ণ, জ/য, শ/ষ/স। এই ধ্বনিবোৰ একেটা শব্দতে বেলেগ বেলেগ ধৰণে ব্যৱহৃত হৈছে। যেনে–জোইনি (৪), জোইণি (২৭), যোইনী (১৭), ণৱ (৬), নৱ (২০), জাই, যাই (৪২,১৫), শশী, সসি (১১,১৭) শিআলী, ষিআলা (৫০,৩৩), শূন, সুন (২৬,৩১) ইত্যাদি। উষ্ম ধ্বনিকেইটাৰ ব্যৱহাৰত চৰ্যাৰ ভাষাত যে প্ৰাকৃতৰ ‘শষো: স:’ নীতিয়ে ক্ৰিয়া কৰিছিল, উল্লিখিত শেষৰ উদাহৰণকেইটায়েই তাৰ সাক্ষ্য দিয়ে। চৰ্যাৰ আখৰ-জোঁটনিৰ মন কৰিবলগীয়া এটি বিশেষত্ব হৈছে যে অনুস্বাৰ, চন্দ্ৰবিন্দু আৰু ‘ঙ’ যুক্ত ব্যঞ্জন বুজাবলৈ মূল বৰ্ণৰ মাত্ৰাৰ ওপৰত সোঁফালে বিন্দু চিনৰ ব্যৱহাৰ হোৱাটো। ফলত বহুত শব্দৰ সঠিক উচ্চাৰণ কোনটো, সেই লৈ সন্দেহৰ অৱকাশ থাকে। যেনে — সাঁকমত, মাঁসে শব্দ সাঙ্কমত, মাংসে হ’ব নেকি জনা নাযায়।৯ আন যুক্তাক্ষৰৰ ক্ষেত্ৰত ফলিৰ সংস্কৃত জোঁটনিত থকাৰ দৰে (যেনে — বীজ্জ, বচ্ছৰে)১০ চৰ্যাৰ আখৰ-জোঁটনিতো সমীভৱনৰদ্বাৰা যুক্তাক্ষৰ সৰল কৰাৰ ৰীতি দেখা যায়। যেনে–অষ্ট > অঠ (২৬), নিশ্চল > নিচ্ছল (২১) আদি। উত্তৰ চৰ্যাগীত কালৰ আন সাঁচিপতীয়া-তুলাপতীয়া পুথিতো সমীভৱনৰ এনে প্ৰক্ৰিয়া লক্ষণীয়।\nচৰ্যাগীতৰ ঠিক পাছতে প্ৰাচীন অসমীয়া আখৰ-জোঁটনিৰ নমুনা দাঙি ধৰা আন এখন পুথি হ’ল বডু চণ্ডীদাস ৰচিত ‘শ্ৰীকৃষ্ণ কীৰ্ত্তন’ কাব্য। এই পুথিখন তুলাপতীয়া আৰু ইখনিও অসমৰ বাহিৰত পশ্চিমবঙ্গৰ বাঁকুৰা জিলাৰ বন বিষ্ণুপুৰৰ সমীপৱৰ্তী কঁকিলা গাঁৱৰ দেৱেন্দ্ৰনাথ মুখোপাধ্যায়ৰ ঘৰৰপৰা ১৯০৯ চনত উদ্ধাৰ কৰা হয়। উদ্ধাৰকৰ্তা পণ্ডিতপ্ৰবৰ বসন্তৰঞ্জন ৰায়ে কাব্যখনি সম্পাদনা কৰি প্ৰকাশ কৰে ১৯১৬ চনত। জন্ম খণ্ডৰপৰা ৰাধা বিৰহলৈকে মুঠ তেৰটা খণ্ডযুক্ত এই পুথিখন প্ৰকাশ হোৱাৰ লগে লগে পুথিখনত থকা বঙলা অসমীয়া আৰু উৰিয়া ভাষাৰ দুই-এটা বিশেষত্বই তিনিওখন প্ৰদেশৰ ভাষাবিদসকলৰ সঁচকিত কৰি তোলে। বঙলা পণ্ডিতসকেল ‘খাঁটি বাংলা’ ভাষাৰ নিদৰ্শন বুলি দাবী কৰা এই্ কাব্যখনিৰ ভাষাত প্ৰচুৰ পৰিমাণৰ অসমীয়া ভাষাৰ বিশেষত্ব থকালৈ চাই সেইখন যে বিশাল প্ৰাচীন কামৰূপৰ পশ্চিমাঞ্চলৰে কোনোবা এঠাইত ৰচিত হৈছিল, সেই কথা ভাবিবলৈ বাধ্য কৰায়। বঙলা পণ্ডিতসকলেও সেই ভাষিক বৈশিষ্ট্য অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰি পুথিখনে শেষ লিপিকাৰৰ হাতত পৰাৰ পূৰ্বে প্ৰাচীন কামৰূপ ভ্ৰমণ কৰি অহা বুলি স্বীকাৰ কৰিছে।১১ সি যি কি নহওক, পেটকটা ‘ৰ’ যুক্ত আদি অসমীয়া লিপিৰ নিদৰ্শন এই পুথিখনত থকা প্ৰাচীন হস্তাক্ষৰ, প্ৰাচীন হস্তাক্ষৰৰ অনুলিপি আৰু অপেক্ষাকৃত আধুনিক হস্তাক্ষৰলৈ ৰক্ষা কৰি লিপি বিশাৰদ ৰাখাল দাস বন্দোপাধ্যায়ে কাব্যখনিৰ ৰচনাকাল ১৩৮৫ খৃষ্টাব্দৰ পূৰ্বৰ সম্ভৱত: চতুৰ্দশ শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্দ্ধ বুলি মত প্ৰকাশ কৰিছে।১২ কাব্যখনিৰ ভাষিক বৈশিষ্ট্যলৈ সাধাৰণভাৱে লক্ষ্য কৰিলে ইখনিক নি:সন্দেহে চতুৰ্দশ শতিকাৰ বিশুদ্ধ অসমীয়া কাব্য সাহিত্যৰ সমসাময়িক বুলি ক’ব পাৰি। কিন্তু পুথিখনত মাজে মাজে থকা কিছূমান ধ্বনিতাত্ত্বিক আৰু ৰূপতাত্ত্বিক বৈশিষ্ট্যই ইখনিক দ্বাদশ আৰু চতুৰ্দশ শতিকাৰ মধ্যৱৰ্তী সময়ৰ ৰচনা বুলি ভবাৰ অৱকাশ দিয়ে। সেয়েহে কাব্যখনিক প্ৰাক শঙ্কৰী যুগৰ সাহিত্যৰ প্ৰাক কালৰ ৰচনা বুলি ধৰি সেই হিচাপে ইয়াৰ আখৰ-জোঁটনিৰ কিছু সংক্ষিপ্ত পৰিচয় দিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছে। এই ক্ষেত্ৰত যথোপযুক্ত উদাহৰণ দাঙি ধৰা হৈছে তুলাপতীয়া পুথিখনৰ জেৰক্স কপি সম্বলিত আৰু কিছু পৰিমাণে পাঠ-সমীক্ষাৰ আধাৰত সম্পাদনা কৰা অমিত্ৰসূদন ভট্টাচাৰ্যৰ ‘বড়ু চণ্ডীদাসের শ্ৰীকৃষ্ণ কীৰ্ত্তন’ (১৯৭৫) গ্ৰন্থৰপৰা।\n‘শ্ৰীকৃষ্ণ কীৰ্ত্তন’ পুথিখনৰ আখৰ-জোঁটনিলৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে সেই জোঁটনিয়ে এহাতেদি ফল ইআৰু চৰ্যাৰ আৰু আনহাতদেই বিশুদ্ধ অসমীয়া ভাষাত লিখা প্ৰাচীন অসমীয়া সাঁচিপতীয়া পুথিৰ আখৰ-জোঁটনিৰ মাজত এক নিবিড় সম্পৰ্ক ৰক্ষা কৰিছে। ইয়াৰ ভাষাতো স্বৰৰ হ্ৰস্ব-দীৰ্ঘ উচ্চাৰণৰ মাজত পাৰ্থক্য ৰখা হোৱা নাই আৰু ইয়াৰ ফলস্বৰূপে একেটা শব্দতে আখৰ-জোঁটনিয়ে ভিন ভিন ৰূপ লৈছে। যেনে–কৰি (বংশী, ৫/২৬১), কৰী (ভাৰ, ২/২১৮), থিৰ (ৰা, বি, ৩/৩৬৫), থীৰ (দান, ১/১৯৬), উদ্দেশ্য (তাম্বূল, ৪/১৮৭), উদ্দেস্য (ৰা, বি, ১/৯৮৮) ইত্যাদি। পুৰণি অসমীয়া আন সাঁচিপতীয়া পুথিত আদ্য ‘অ’ প্ৰায়েই ‘আ’ হয়। ‘শ্ৰীকৃষ্ণ কীৰ্ত্তন’তো আদ্য অৱস্থানৰ ‘অ’ প্ৰায়ে ‘আ’লৈ ৰূপান্তৰিত হৈছে। যেনে– আশেষ (বংশী, ৪/২৭২), আনুসাৰে (বংশী, ১/২৭৩) ইত্যাদি। ব্যঞ্জন ধ্বনিৰ জোঁটনিতো ভালেখিনি শিথিলতা পৰিদৃষ্ট হয়। ঘাইকৈ জ/য, জ/ঝ, ণ/ন, ৰ/ড় আৰু শ/ষ/স — এই ধ্বনিখিনিৰ ব্যৱহাৰত কোনো নিৰ্দিষ্ট নিয়ম মানি চলা দেখা নাযায়। ইয়াৰপৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে এই ধ্বনিখিনিয়েও স্বকীয় উচ্চাৰণ-বৈশিষ্ট্য হেৰুৱাই পেলাইছিল আৰু সেয়েহে লিপিকাৰে যেতিয়াই যিটো ধ্বনি মনলৈ আহিছিল, তাকে শব্দত প্ৰয়োগ কৰিছিল। কাব্যখনিত এই ধ্বনি সমূহৰ প্ৰয়োগ এনে ধৰণৰ: জাওঁ (দান, ২/১৯৪), যাহা (দান, ২/১৯৫), জীউ (দান, ২/১৯৩), ঝিউ (বংশী, ৩/২৬৭), কমণ (দান, ২/২১০), কমন (বংশী, ৪/২৬৮), পুৰিআঁ (বংশী, ৭/২৬১), পুড়িআঁ (বংশী, ৩/২৮৭), শীতলে (ৰা. বি. ৩/৩০৬), সিতল (ৰা.বি., ৬/৩১২), আশেষ (ৰা.বি., ৩/৩১১), আসেস (ৰা.বি., ৩/৩৬৯), সুনিআঁ (বাণ, ২/২৫৯), শুনিআঁ (বংশী, ১/২৬৯) ইত্যাদি। যুক্ত ব্যঞ্জনৰ ক্ষেত্ৰত আটাইতকৈ মন কৰিবলগীয়া যে ফলি আৰু পুৰণি আন সাঁচিপতীয়া পুথিৰ দৰে ইয়াতো ‘প্ৰি’ ধ্বনি ‘পৃ’ হৈছে। যেনে– পৃয় (ৰা.বি., ৩/৩৩৪)। সেইদৰে ‘ক্ষ’ প্ৰায়ে ‘খ’লৈ ৰূপান্তৰিত হৈছে। যেনে–খেমা (বংশী, ৪/২৭৪), সাখী (বংশী, ৩/২৯৪) আদি। কন্দলি ৰামায়ণৰ বিভিন্ন সাঁচিপতীয়া পুথিত ‘দ্ব’, ‘ধ্ব’ ধ্বনি প্ৰায়ে দু, ধু হোৱা দেখা যায়। শ্ৰীকৃষ্ণ কীৰ্ত্তনতো এনে প্ৰয়োগ দেখা যায়। যেনে দ্বিতীয় > দুঅজ (ৰা.বি., ২/৩০৮), ধ্বনি > ধুনী (বংশী, ১/২৮৫) আদি। অনুস্বাৰ, চন্দ্ৰবিন্দু বুজাবলৈ শ্ৰীকৃষ্ণ-কীৰ্ত্তন পুথিতো কেতিয়াবা মূল বৰ্ণৰ ওপৰত বিন্দু চিহ্ন দিয়া দেখা যায়। সেয়েহে তেনে শব্দৰ জোঁটনিত ‘ং’ নে ‘ঁ’ ব্যৱহাৰ হৈছে ধৰা টান।*\nনিশ্চিতভাৱে বিশুদ্ধ অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্যিক নিদৰ্শন পোৱা যায় চতুৰ্দ্দশ শতিকাৰ পৰাহে। প্ৰথম অসমীয়া পদ-ৰামায়ণ-ৰচয়িতা মাধৱ কন্দলিয়েই আচলতে এই সময়ছোৱাৰ একমাত্ৰ নিৰ্ভৰযোগ্য কবি, যিজনাৰ কাব্যিক মহত্ব আৰু কৃতিত্বৰ কথা মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱে সপ্ৰশংসভাৱে স্বীকাৰ কৰি গৈছে। প্ৰাক শঙ্কৰী যুগৰ বুলি ভবা বাকী তিনিজন কবি হৰিবৰ বিপ্ৰ, হেম সৰস্বতী, আৰু কবিৰত্ব সৰস্বতীৰ উল্লেখ পৰৱৰ্ত্তী কোনো কবিয়ে কৰা নাই। কিন্তু কবি কেইজনাৰ নিজ নিজ কাব্যত উল্লিখিত পৃষ্ঠপোষক ৰজা দুৰ্লভ নাৰায়ণ আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ ইন্দ্ৰনাৰায়ণৰ আনুমানিক সময়ৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিহে উক্ত তিনিওগৰাকী কবিকে শংকৰপূৰ্ব মাধৱ কন্দলি কবিৰ সমসাময়িক বুলি ধৰা হৈছে।১৩ সি যি কি নহওক মাধৱ কন্দলিৰ সময়ৰ পৰাই সণ্ঢালনিভাৱে বিশুদ্ধ অসমীয়া ভাষাত ৰচিত সাহিত্য পোৱা গৈছে। সেই তেতিয়াৰ পৰা প্ৰায় অৰুণোদয়ৰ সময়লৈকে এই্ সুদীৰ্ঘ কালছোৱাত ভালেমান সাঁচিপতীয়া আৰু তুলাপতীয়া পুথি ৰচিত হৈছিল। সামগ্ৰিকভাৱে সেই সকলো পুথিৰে আখৰ-জোঁটনি প্ৰায় একে ধৰণৰ। সেয়েহে সমূহ সাঁচিপতীয়া-তুলাপতীয়া পুথিৰ আখৰ-জোঁটনিৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব পৰাকৈ বৰ্তমান আলোচনাৰ বাবে বিভিন্ন সময়ৰ বিভিন্ন লেখকৰ কেইখনমান পুথি বাছি লোৱা হৈছে। মন কৰিবলগীয়া যে এই পুথিবোৰৰ কোনোখনেই লেখকৰ স্বহস্ত লিখিত নহয়। এইবোৰ নকলৰো, নকলৰো নকল। তদুপৰি বৰ্তমানলৈকে উদ্ধাৰ হোৱা পুথিসমূহৰ কোনোখনেই্ সময়ৰ পিনৰ পৰা চতুৰ্দশ পঞ্চদশ শতিকাৰ নহয়। ষোড়শ শতিকাত নকল কৰা পুথিও বিৰল। সপ্তদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ বুলি ক’ব পৰা পুথিৰ সংখ্যাও তেনেই নগণ্য। দৰাচলতে সন্ঢালনিকৈ পোৱা গৈছে সপ্তদশ শতিকাৰ মাজভাগৰ পৰাহে।১৪ মন কৰিবলগীয়া যে পুৰণি হাতে লিখা পুথিৰ লিপিকাৰ সকলে প্ৰায়ে পাঠৰ শেষত “ভীমস্যাপি ৰণে ভঙ্গো মুনিনাঞ্চ মতিভ্ৰম: যথা দৃষ্টং তথা লিখিতং লেখকে নাস্তি দূষণম্” বুলি বাৰম্বাৰ স্বীকাৰ কৰাৰ পাছতো একেজন লিপিকাৰৰ একেখন পুথিৰ একেটা শব্দৰে বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন ৰূপ দেখা যায়। এনে ধৰণৰ পুৰণি পুথিয়ে মূল লেখকসকলৰ নিজস্ব আখৰ-জোঁটনিৰ বিশুদ্ধ ৰূপ দাঙি ধৰিছে বুলি ক’ব নোৱাৰি। তথাপি ইবোৰে তৎকালীন অসমীয়া উচ্চাৰণ-বৈশিষ্ট্যৰ লগতে প্ৰাচীন অসমীয়া বৰ্ণবিন্যাস পদ্ধতিৰো কিছু আভাস দিয়ে। হাতেলিখা পুথিৰ আখৰ-জোঁটনিৰ পৰ্যালোচনাৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰি লোৱা পুথিকেইখন হৈছে — মাধৱ-কন্দলিৰ ৰামায়ণৰ ‘অযোধ্যা কাণ্ড’, সাঁচিপতীয়া পুথি নং ৯৫০, ‘অৰণ্য-কিষ্কিন্ধ্যা-সুন্দৰা কাণ্ড’ সাঁচিপতীয়া পুথি নং ১৬৭৯, হৰিবৰ বিপ্ৰৰ ‘বব্ৰুবাহনৰ যু্দ্ধ’ তুলাপতীয়া পুথি নং ২৬০৫, শঙ্কৰদেৱৰ ‘কিৰ্ত্তনৰ পদ’ সাঁচিপতীয়া পুথি নং ১২৪৭, ‘ৰুক্মিনীহৰণ নাট’ সাঁচিপতীয়া পুথি নং ১৪৯৫ (২০ আঘ্ৰাণ ১২৫৩ শক), মাধৱদেৱৰ ‘নামঘোষা’ সাঁচিপতীয়া পুথি নং ২১৫৩ (১৬৫৫ চন), ভট্টদেৱৰ ‘কথা-ভাগৱত’ সাঁচিপতীয়া পুথি নং ৭৪৩, ৰঘুনাথ মহন্তৰ ‘শত্ৰুঞ্জয়’ তুলাপতীয়া পুথি নং ৫৫৪, ‘কথা-গুৰুচৰতি’ (ড. বাণীকান্ত কাকতীয়ে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ক দান দিয়া) সাঁচিপতীয়া পুথি নং ১ আৰু অসম বুৰঞ্জী তুলাপতীয়া পুথি ন১ ২২৫৮। উল্লিখিত পুথিকেইখনৰ ভিতৰত কেৱল ৰুক্মিণীহৰণ আৰু নামঘোষাতহে সময়ৰ উল্লেখ আছে। বাকী কেইখনত সময়ৰ উল্লেখ নাই যদিও পুথিকেইখনৰ আৱয়ৱিক অৱস্থা, আখৰৰ গঢ় আদিলৈ লক্ষ্য কৰি সিকিখনৰ লিপিকাল সপ্তদশ শতিকাৰ মাজভাগৰপৰা অষ্টাদশ শতিকা বুলি অনুমান কৰিব পাৰি।\nওপৰোক্ত সাঁচিপতীয়া-তুলাপতীয়া পুথিৰ বৰ্ণবিন্যাস সম্পৰ্কে আলোচনা আগবঢ়ৌৱাৰ পূৰ্বে কালিৰাম মেধিদেৱে সম্পাদনা কৰি ১৯১৩ চনত প্ৰকাশ কৰা হেম সৰস্বতীৰ ‘প্ৰহ্লাদ চৰিত’ৰ আৰু হৰিনাৰায়ণ দত্ত বৰুৱাই প্ৰকাশ কৰা ৪৯৪ শকাব্দৰ সংস্কৰণ শঙ্কৰদেৱৰ ‘আদি দশম’ৰ আখৰ জোঁটনি সম্পৰ্কে কোৱা কথাখিনি বিচাৰ কৰি চোৱাটো বাঞ্চনীয়। কিয়নো পুথি দুখনিৰ বানান বা জোঁটনি সম্পৰ্কত মেধি আৰু দ্ত্তবৰুৱাই আঙুলিয়াই দিয়া বিশেষত্বখিনি চৰ্যাগীত, শ্ৰীকৃষ্ণকীৰ্ত্তৰ পৰা আৰম্ভ কৰি প্ৰায় সকলো পুৰণি হাতেলিখা পুথিৰ ক্ষেত্ৰতে প্ৰযোজ্য। মেধিয়ে ‘প্ৰহ্লাদ চৰিত’ৰ পাতনিত কৈছে, “কবিৰ ভাষা সংস্কৃতমূলক কিন্তু বৰ্ণবিন্যাস সম্পূৰ্ণ প্ৰাকৃতিক। জোজন, য়েক, মঞি আৰু শব্দৰ বৰ্ণবিন্যাসেই তাৰ প্ৰমাণ। অৱশ্যে ইয়াত যে নকলকাৰৰ হাত নাই, এনে কথা আমি কোৱা নাই; কিন্তু নকলকাৰৰো যে প্ৰাকৃত আৰ্হি আছিল ইও এটা প্ৰাচীনত্বৰ প্ৰমাণ।… প্ৰাকৃতৰ সময়ত সংস্কৃত শব্দাৱলীৰ যি বৰ্ণবিন্যাস ঘটিছিল ‘প্ৰহ্লাদ চৰিত’ত তাৰ চিন পূৰ্ন মাত্ৰাত দেখা যায়। কিন্তু উচ্চাৰণৰ প্ৰতি দৃষ্টি কৰিলে দেখা যায়, অসমীয়া উচ্চাৰণ সেই কালতে বঙ্গালী, হিন্দী আদি ভাষাৰ বৰ্তমান উচ্চাৰণৰ পৰা সম্পূৰ্ণ পৃথক আছিল। পুথিৰ শব্দাৱলীত বৰ্ণবিন্যাসৰ ব্যতিক্ৰম হোৱা স্বত্ত্বেও তাৰ উচ্চাৰণত অসমীয়া বিশেষত্ব সম্পূৰ্ণ ৰক্ষিত হৈছিল। প্ৰাকৃতৰ “শষো:স:” সুত্ৰ প্ৰায়ে ৰক্ষিত হৈছিল। কিন্তু এই্ কথা মনত ৰাখিব লাগে যে অসমীয়া ‘স’-ৰ দৰে উচ্চাৰিত হোৱা ‘শ’ আৰু ‘ষ’কহে সদাই ‘স’ কৰা হৈছিল। অন্যত্ৰ ‘ষ’ৰ উচ্চাৰণ ‘খ’ আৰু ‘খ’ৰ উচ্চাৰণ ‘ষ’ দি দেখুৱা পাইছোঁ। ‘ণ’ আৰু দীৰ্ঘ ঈ-কাৰ আৰু ঊ-কাৰো পুথিত প্ৰায় নাই। ‘ব’ আৰু ‘ৱ’ৰ উচ্চাৰণ অনুসৰি নামখৰি সদাই ব্যৱহৃত হোৱা দেখা যায়।” ‘আদি দশম’ৰ নিবেদনত দত্ত বৰুৱাই সেই পুথিৰ বানানৰ বিষয়ত আৰু দুটামান নতুন কথা সংযোগ কৰিছে এইদৰে, “পুথিখনৰ বানানৰ বিষয়ে মন কৰিবলগীয়া এই যে ইয়াত ‘স’ৰ প্ৰাধান্য বেছি, দীৰ্ঘ ঈ-কাৰ, দীৰ্ঘ ঊ-কাৰ বৰ কম, ৰেফযুক্ত আখৰ ক’ৰবাত ক’ৰবাত দ্বিত্ব কৰা নাই। বিশেষকৈ ৰেফযুক্ত ‘ৰ্য্য’ বোৰ প্ৰায়ে ‘ৰ্য’ কৰি ৰাখিছে। যেনে — ‘সূৰ্য’ক সূৰ্য, ‘ভাৰ্য্যা’ক ভাৰ্যা, ‘কাৰ্য্য’ক কাৰ্য আদি বানানেৰে লিখিছে। আন আন ‘য’ৰ ঠাইত প্ৰায়ে ‘জ’ লিখিছে। এ-কাৰান্ত ক্ৰিয়াববোৰ প্ৰায়ে ঐকাৰান্ত কৰিছে; যেনে — ‘কৰে’ ‘কৰৈ’, ‘পিয়ে’, ‘পিয়ৈ’ ইত্যাদি। ‘ত্ৰি’টো তৃ লিখিছে। যেনে — তৃদশা, কিন্তু, ‘পিতৃ’, ‘মাতৃ’ৰ ‘তৃ’টো ত্ৰৃ কৰিছে। যেনে পিত্ৰৃ, মাত্ৰৃ ইত্যাদি। ‘গোষ্ঠ’টো প্ৰয়ে গোষ্ট কৰিছে।… ” আলোচ্য সাঁচিপতীয়া আৰু তুলাপতীয়া পুথিকেইখনৰ বানান বিচাৰ কৰিলে দেখা যাব যে মেধি আৰু দত্তবৰুৱাই কোৱাৰ দৰে ইবোৰতো দীৰ্ঘ ঈ, ঊ স্বৰৰ ব্যৱহাৰ কম; বিশেষকৈ স্বতন্ত্ৰ স্বৰ হিচাপে এই দুটাৰ ব্যৱআৰ অতি বিৰল। ‘ঈ’ কাৰ চিহ্নৰ প্ৰয়োগো তুলনামূলক ভাৱে কম। ঊ-কাৰ চিহ্নও কথা-ভাগৱত, কথা-গুৰুচৰিতকে ধৰি দুই-এখন পুথিতহে দেখা যায়। আনহাতে ‘ত’ৰ লগত ‘ঋ’ ধ্বনি প্ৰায়ে ‘ত্ৰি’ হৈছে। সেইদৰে ৰ্য্য > ৰ্য; কিন্তু ৰেফযুক্ত ‘ণ’ সদায় ‘ৰ্ণ্ণ’ হৈছে। ইয়াৰ পৰা দেখা যায় পুথিসমূহত একে সময়তে কিছুমান ধ্বনিত দ্বিত্ব পৰিহাৰ কৰা হৈছে আৰু কিছূমানত দ্বিত্ব মানি লোৱা হৈছে। ‘ণ’ আৰু ‘ঙ’ৰ একক ব্যৱহাৰ বিৰল। জ/ঝ, চ/ছ আদিৰ ব্যৱহাৰতো কোনো বিশেষ নীতি মানি চলা দেখা নাযায়। ‘য’ প্ৰায়ে ‘জ’ হৈছে। ‘শ’, ‘ষ’, ‘স’ৰ ব্যৱহাৰতো কিছু পৰিমাণে প্ৰাকৃতৰ ‘শষো:-স:’ সূত্ৰ ৰক্ষিত হৈছে; তলত বিভিন্ন স্বৰ ব্যঞ্জন ধ্বনিয়ে নিজস্ব উচ্চাৰণ-বৈশিষ্ট্য হেৰুৱাই কেনে ৰূপ লৈছে তাৰ দুটামান উদাহৰণ দাঙি ধৰা হ’ল:\nঅ > আ : আনুপাম (অযো. ৯১), আতি (না.ঘো. পৃ.৪৬৪);\nঈ > ই : সৰ্পিনি (অযো, ৯৯), পাপিনি (বব্ৰু, পৃ. ৮১), ৰুক্মিনি (ৰু.হ.নাট, পৃ. ১৬), কিৰ্ত্তন (কি. পদ., পৃ. ৬), গোপিনাথ (না.ঘো., পৃ. ৬৭৫), পৃথিৱি (গু.চ.ল, পৃ. ৩), পাণি (অ.বু., পৃ. ৪), প্ৰাণি (শত্ৰু, পৃ.৩৬) ইত্যাদি।\nঊ > উ : কৰ্ণ্ণসুত (বব্ৰু., পৃ, ১৬), পূৰ্ণ্ণচন্দ্ৰ (কি. পদ., পৃ. ৯), দুৰ (না.ঘো.,পৃ. ৫৫৫), সুৰ্যবৰে (গ.চ.ক., পৃ.৪), পুৰ্ব্ব (অ.বু., পৃ. ৮) ইত্যাদি।\nচ/ছ : বছন (অযো, পৃ. ১৪৪), আচেমানে (বব্ৰু, পৃ. ৩২), বিচাৰি (কি.পদ., পৃ. ৭), বিছাৰি (ক.ভা., পৃ. ৪৩), পচাএ/পাছে (গ.চ.ক., পৃ. ৭), মিচা (অ.বু., পৃ. ৩৪) ইত্যাদি।\nঝি (অযো., পৃ ১২৭). জেন (বব্ৰু., পৃ. ১২১), জদি/যদি (ক.ভা., পৃ. ১০৩), দেৱঝাক (শত্ৰ., পৃ. ৮৭), জদি (কি.পদ., পৃ. ১০), জাত্ৰী (গু.চ.ক., পৃ. ৮৬). জাৰ (অ.বু., পৃ. ৪) ইত্যাদি।\nকোষল্যা (অযো., পৃ. ১০৭), সাস্ত্ৰত (সু.কা., পৃ. ১৫০), দোস (বব্ৰু., পৃ. ১১১), সুনিয়ে (ৰু.হ. নাট, পৃ. ১৬), স্যামল (কি. পদ., পৃ. ৯), সৰণ (না.ঘো., পৃ. ৩০), কুষল (ক.ভা., পৃ. ৯৩), সকতি, দোস, দস, দেষ (শত্ৰু., পৃ. ক্ৰমে -৩,৬,৭,২৯), বিসম (অ.বু., পৃ. ৩৯) ইত্যাদি।\nখেমা (সু.কা., পৃ. ৪৮), নখ্যত্ৰ (অৰ., পৃ. ৮), মুক্ষ (বব্ৰু., পৃ. ২১৫), প্ৰক্ষাত (না.ঘো., পৃ. ১৪, অ.ব., পৃ. ২), সাখ্যাৎ (না.ঘো., পৃ. ১৪), সাখি (ক.গ.চ., পৃ. ৭২), না.ঘো., পৃ. ২৩) ইত্যাদি।\n–ইয়াৰ বাহিৰেও পুথিসমূহত কেতিয়াব — ৰ . ড়, আদ্য অ > আ, আদ্য আ > য়া, আদ্য অ > ৱ, অন্ত্য য় > ই, মধ্যৱৰ্ত্তী ৱ > অ/য়/ই, ঢ় > ড় হোৱা দেখা যায়। দুই-এখন পুথিত আদ্যস্থানত ড়,ঢ় ব্যৱহাৰ হোৱালৈ চাই মূৰ্দ্ধন্য ড, ঢ আৰু ড়, ঢ়-ৰ উচ্চাৰণৰ মাজতো ভেদ ৰক্ষিত হোৱা নাছিল বুলি অনুমান কৰিব পাৰি। পুথি সমূহৰ জোঁটনৰ এটি মন কৰিবলগীয়া বিশেষত্ব হৈছে যে ইবোৰত ‘ঙ’ আৰু ‘ণ’ স্বতন্ত্ৰভৱে ব্যৱহাৰ হোৱা দেখা নাযায়। ‘ঙ’ সদায় ‘ক’ বা ‘গ’ৰ লগত আৰু মূৰ্দ্ধন্য ‘ণ’ সেই বৰ্গৰ আন বৰ্ণৰ লগত বিশেষকৈ ‘ট’ৰ লগত যুক্ত হৈ ব্যৱহৃত হয়। আন ঠঅইত মূৰ্দ্ধন্য ‘ণ’ দন্ত্য ‘ন’লৈ ৰূপান্তৰিত হৈছে।\nপুথিসমূহত সংযুক্ত ব্যঞ্জনৰ জোঁটনিও মন কৰিবলগীয়া। কেতিয়াবা যুক্ত ব্যঞ্জন সৰলীকৃত হৈ তিনিটা ব্যঞ্জন দুটা ব্যঞ্জনত পৰিণত হৈছে আৰু কেতিয়াবা অপ্ৰয়োজনীয়ভাৱে দুটা ধ্বনিৰ যুক্ত ব্যঞ্জন তিনিটা ধ্বনিৰ যুক্ত ব্যঞ্জনলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছে। তলত ইবোৰৰ প্ৰয়োগ-ৰীতি উদাহৰণসহ দাঙি ধৰা হ’ল:\nৰ্য্য > ৰ্য > ৰ্জ :\nযেনে – ভাৰ্যা (সু.কা.,পৃ. ১৪৩), কাৰ্জ (বব্ৰু., পৃ. ১৯), কাৰ্য (না.ঘো.প., পৃ. ১৪, ক.ভা.,পৃ.৯৮), সূৰ্য (কি.প.,পৃ. ৩৯, ক.গু..চ., পৃ.৬) আদি।\nৰ্ণ > ৰ্ণ্ণ, ৰ্ন্ন :\nকৰ্ণ্ণ (সু.কা., পৃ. ১৫৩), পুৰ্ণ্ণ (বব্ৰু., পৃ. ৭৩, কি.প., পৃ. ৯, ক.ভা., পৃ. ৫০), সুবৰ্ন্ন (কি.পদ, পৃ. ৩০, ক.গু.চ., পৃ. ১৪), বৰ্ন্ন (না.ঘো.,পৃ. ১০), পুৰ্ণ্ণিমা (শত্ৰু., পৃ. ৯৩) ইত্যাদি।\nৰ্গ, ৰ্প > ৰ্গ্গ, ৰ্প্প :\nস্বৰ্গ্গ (কি.পদ., পৃ. ১৭, ক.ভা., পৃ. ২১, অ.বু., পৃ. ৪), কৰ্প্পুৰ (ৰু.হ. নাট, পৃ. ১৫), সৰ্প্প (না.ঘো., পৃ. ১৫, বব্ৰু., পৃ. ৩৫), দৰ্প্প (ক.ভা., পৃ. ৪৯) ইত্যাদি।\nশ্চ > চ/চ্চ/ছ :\nনিচ্চয়ে (বব্ৰু., পৃ. ১৭, না.ঘো., পৃ. ১৫), আচৰ্য (না.ঘো., পৃ. ৪০, ক.গু.চ., পৃ. ৬৭, অ.বু., পৃ. ৩৯), নিছই (শত্ৰু., পৃ. ২৯), পচিম (অ.বু., পৃ. ৪৫) ইত্যাদি।\nষ্ঠ > স্ত /ষ্ট :\nশ্ৰেস্ত (অযো., পৃ. ১০৫), পাপিস্তি (বব্ৰু., পৃ. ৪১), দুস্ত (ৰু.হ. নাট, পৃ. ১৬), জেস্ত (ক.গু.চ., পৃ. ১৪), শ্ৰেষ্ট (কি.প., পৃ. ১০), কনিষ্ট (শত্ৰু., পৃ. ১২) ইত্যাদি।\nইয়াৰ বাহিৰেও পুথিসমূহত আৰু এনে অনেক যুক্তাক্ষৰৰ সৰলীকৃত ৰূপ আছে, যিবোৰে তৎকালীন অসমীয়া ভাষাৰ উচ্চাৰণ-ৰীতিৰ পৰিচয় দিয়াৰ লগতে অসমীয়া আখৰ-জোঁটনিৰো সুন্দৰ চানেকি দাঙি ধৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, আদ্য ধ্বনি শ্ৰ/স্ব, মধ্য ‘ৎস’, ‘চ’ হিচাপে (চেস্ত, চৰ্গ, উচৱ আদি) আৰু ‘শ্ৰী’ ধ্বনি শৃ/ছিৰি হিচাপে (শৃমন্ত, ছিৰি সঙ্কৰে আদি) ব্যৱহাৰ হোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰিব পাৰি। ফলি আৰু পুৰণি হাতেলিখা পুথিবোৰৰ জোঁটনিৰ এটি মন কৰিবলগীয়া বিশেষত্ব হৈছে যে ইবোৰৰ ক’তোৱেই দাঁড়ি আৰু দুটা ফুট কলোনৰ (:) বাহিৰে শব্দ যতি দেখা নাযায়। এইদৰে দুটা শব্দৰ মাজত কোনো ফাঁক নথকাৰ কাৰণে ফলি বা পুথিৰ শুদ্ধ পাঠ নিৰূপণ কৰাতো প্ৰায়ে বিভ্ৰান্তিৰ সৃষ্টি হয়। তদুপৰি চৰ্যা, শ্ৰীকৃষ্ণকীৰ্ত্তন আদিৰ দৰে উল্লিখিত পুথিসমূহতো মাজে মাজে অনুস্বাৰ আৰু চন্দ্ৰবিন্দু বুজাবলৈ মূল বৰ্ণৰ মাত্ৰাৰ ওপৰত সোঁফালে বিন্দু চিহ্নৰ ব্যৱহাৰ কৰাত (যেনে – ব.স, পদ্ম. আদি) তেনে শব্দৰ সঠিক উচ্চাৰণ সম্পৰ্কতো সন্দেহ ওপজে।\nএইদৰে পুৰণি হাতেলিখা পুথিবোৰত আখৰ-জোঁটনিয়ে এক বিচিত্ৰ ৰূপ লৈছে। পুৰণি কালত অসমীয়া ভাষাত লিখিত ব্যাকৰণ নাছিল, অভিধানো নাছিল। সংস্কৃত বৰ্ণবিন্যাস আৰু তৎকালীন অসমীয়া ভাষাৰ উচ্চাৰণ-বৈশিষ্ট্য, ইয়াৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই্ প্ৰাচীন অসমীয়া কবি-সাহিত্যিকসকলে বিভিন্ন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল। কিন্তু দুৰ্ভাগ্যবশত: সেইসকল পুৰণি অসমীয়া সাহিত্যিকৰ স্বহস্ত লিখিত এখন পুথিও আৱিষ্কাৰ হোৱা নাই। প্ৰাপ্ত পুথিসমূহৰ সৰহখিনিয়েই সম্প্ৰাসাৰিত পাঠ, অৰ্থাৎ মূল পুথিৰ নকল বা নকলৰ পৰা কৰা নকলহে। নকলকাৰক বা খনিকৰ সকলৰো অধিকাংশই অনভিজ্ঞ, অৰ্দ্ধ শিক্ষিত বা কেতিয়াবা সম্পূৰ্ণ অশিক্ষিত আছিল আৰু তেওঁলোকে ছবি অঁকাৰ দৰে আখৰৰ গঢ় চাইহে পুথি লিখিছিল। সেয়েহে পুৰণি পুথিৰ আখৰ-জোঁটনিয়ে ভিন ভিন ৰূপ লৈছে। কেতিয়াবা অৱশ্যে ভাল বা অভিজ্ঞ লিপিকাৰৰ পুথিতো অনেক ভুল থাকে।১৫ পুথিৰ জোঁটনিত থকা বিসঙ্গতি তথা খেলিমেলি যেন লগা সেই ভিন্ন ৰূপবোৰক ভুল বুলি নাভাবি পাঠ-সমীক্ষাৰ জৰিয়তে সকলো অমিল-মিলৰ মাজতো পুৰণি অসমীয়া ভাষাৰ নিজস্ব এক আদৰ্শ বৰ্ণবিন্যাস নিৰূপণ কৰাটো আদৰ্শনীয় হ’ব।১৬\nসাঁচিপতীয়া-তুলাপতীয়া পুথিৰ পিছত অসমীয়া ছপাপুথিৰ আখৰ-জোঁটনিৰ প্ৰথম নমুনা পোৱা যায় আত্মাৰাম শৰ্মাৰ কলিকতাৰ শ্ৰীৰামপুৰৰ পৰা প্ৰকাশিত প্ৰথম অসমীয়া ছপা গ্ৰন্থ ‘ধৰ্ম পুস্তক’ত (১৮১৩)। ইয়াৰ মাজে মাজে পুৰণি অসমীয়া বৰ্ণবিন্যাস ৰীতি (যেনে-‘ভাৰ্যা’ৰ লেখীয়া) মানি চলা হৈছে যদিও এই বৰ্ণবিন্যাস বহু পৰিমাণে বঙলা প্ৰভাৱিত। কিন্তু উল্লেখযোগ্য যে ‘ধৰ্ম পুস্তক’ৰ ‘নতুন নিয়ম’ খণ্ডৰ আৰম্ভণিতে থকা ‘নামোচ্চাৰণৰ বৰ্ণবিচাৰ’তে সৰ্বপ্ৰথমে উচ্চাৰণ পদ্ধতি বা আখৰ-জোঁটনি সম্পৰ্কীয় চিন্তা-চৰ্চাৰ আৰম্ভ হয়। তাৰ পিছতে এই বিষয়ৰ আলোচনা পোৱা যায় যাদুৰাম ডেকা বৰুৱাই বঙলা-অসমীয়া অভিধানত নিৰ্দিষ্ট কৰা উচ্চাৰণ-ভিত্তিক বৰ্ণবিন্যাস প্ৰক্ৰিয়াত। যাদুৰাম বৰুৱাৰ মতে আমি যিটো কথা যেনেকৈ উচ্চাৰণ কৰোঁ, তাক লেখোঁতেও তেনেকৈ লিখিব লাগে। সেইবাবে তেওঁ একে উচ্চাৰণৰ আখৰ-বিলাকৰ (যেনে- শ, ষ, স; চ,ছ; জ,য,ঝ) ভিতৰত এটা আখৰ মাথোন ব্যৱহাৰ কৰি ইবোৰ এৰি দিছিল।১৭ যাদুৰামৰ এনে উচ্চাৰণভিত্তিক বৰ্ণবিন্যাসকে ব্ৰাউন-ব্ৰন্সন প্ৰভৃতি অসমৰ পাদুৰী লেখকসকলে বাস্তৱানুগ বুলি গ্ৰহণ কৰি তেনে জোঁটনিৰেই পোন প্ৰথমে অসমীয়া ভাষাত অভিধান-ব্যাকৰণ প্ৰণয়ন কৰিছিল আৰু অসমৰ প্ৰথম আলোচনী ‘অৰুনোদই’তো এনে জোঁটনিকে মানি চলিছিল। ১৮৫৪ চনৰ এপ্ৰিল সংখ্যা ‘অৰুনোদই’ৰ ‘style and mode of spelling’ শিতানত লিখা কথাখিনিয়ে অসমৰ মিছনেৰী পণ্ডিতসকলৰ আখৰ-জোঁটনি সম্পৰ্কীয় মূল কথা: “ভাসা লিখোঁতে, আখৰৰ জিমান জাতি, তিমানহে লিখিব লাগে, একে জাতিৰে দুই তিনি প্ৰভেদৰ সকাম নাই। জ,য-ৰ একেটা উচ্চাৰণ; এই্ হেতুকে ‘জ’ৰ বাহিৰে আন য নিলিখোঁ। শ, ষ, স এই তিনিতাৰে একে মাত, শ্ৰী, স্ৰী,ৰ একো ভেদ নে দেখোঁ, আমি কেৱল সহে লিখোঁ। ন, ণ আৰু হ্ৰস্ব-দিৰ্ঘতো এইদৰে বুজিবা।” আ\n← এণ্ড্ৰইড এপ্ বিকাশৰ প্ৰথম প্ৰয়াস : "সুষম" – ত্ৰিদীপ কুমাৰ বৰুৱা\nঅব্যয় আৰু অনুপদ (ত্ৰয়োদশ অধ্যায় :: অসমীয়া ভাষাৰ ৰূপতত্ত্ব : লীলাৱতী শইকীয়া বৰা) →


নামেৰীৰ কুৰুৱা বিলৰ দেওহাঁহ অন্যতম কেন্দ্ৰবিন্দু\nনামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু ব্যাঘ্ৰ সংৰক্ষণ বনাঞ্চল অসমৰ শোণিতপুৰ জিলাত হিমালয়ৰ পাদদেশত অৱস্থিত এখন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান। ই অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পাকে ব্যাঘ্ৰ প্ৰকল্পৰ সীমান্তৱৰ্ত্তী এক উদ্যান আৰু এই দুয়োখনে মিলি প্ৰায় ১০০০ বৰ্গ কিমি অঞ্চল আগুৰি আছে। কাজিৰঙা তথা মানাহৰ পিছতে ঘোষিত ই এইখন অসমৰ তৃতীয়খন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান। মানাহৰ পিছতে নামেৰি, অসমৰ দ্বিতীয়খন ব্যাঘ্ৰ সংৰক্ষিত বনাঞ্চল।\n11.1 ভ্ৰমণৰ উপযুক্ত সময়ঃ\n11.2 ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখনৰ সৈতে যোগাযোগৰ ঠিকনা—\nনামেৰি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ পক্ষীকুলৰ নাম আৰু চিত্ৰ বৰ্ণিত এখন ফলক\nউদ্যানখনক ১৯৭৮ চনৰ ১৭ অক্টোবৰত সংৰক্ষিত বনাঞ্চল হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছিল। ১৯৮৫ চনৰ ১৮ ছেপ্টেম্বৰত নাডুৰ বন সংৰক্ষণৰ অংশ হিচাপে ১৩৭ কিলোমিটাৰ ২ এলেকাৰ সৈতে ইয়াক নেমৰী অভয়াৰণ্য হিচাপে স্থাপন কৰা হৈছিল। তেতিয়ালৈকে নামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখন লগিংৰ বাবে যথেষ্ট ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ১৯৯৮ চনৰ ১৫ নৱেম্বৰত যেতিয়া ইয়াক আনুষ্ঠানিকভাৱে ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল তেতিয়া আৰু ৭৫ কিলোমিটাৰ যোগ কৰা হৈছিল।\nঅসমৰ জিয়া ভোৰোলী নদী ব্ৰিটিছৰ সময়ৰ পৰাই সোণালী মাহচীৰ এংলিঙৰ বাবে বিখ্যাত আছিল। ২০১১ চনৰ পৰা এই টাইগাৰ ৰিজাৰ্ভত এংলিং আনুষ্ঠানিকভাৱে নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল।\nনামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ উত্তৰ-পূবে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পাকে সংৰক্ষিত বনাঞ্চল (Pakhui Wildlife Sanctuary) তথা পাকে ব্যাঘ্ৰ প্ৰকল্প (Pakke Tiger Reserve)। এই অঞ্চলৰ মাজেদি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ অন্যতম উপনদী জীয়াভৰলী বৈ গৈছে। তদুপৰি জীয়াভৰলীৰ উপনৈ দিজি (Diji), দিনাই (Dinai),দইগুৰুং (Doigurung), নামেৰি (Nameri), দিকৰাই (Dikorai) ইত্যাদিও এই ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখনৰ মাজেদি বৈ হৈ গৈছে। তেজপুৰৰ শালনি বিমানবন্দৰৰ পৰা নামেৰি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানলৈ দূৰত্ব ৩৪ কিঃমিঃ। তেজপুৰ চহৰ, গুৱাহাটী, যোৰহাট তথা নগাঁৱৰ পৰা ইয়াৰ দুৰত্ব ক্ৰমান্বয়ে ৪০, ২২০, ২১৫ আৰু ১১০ কিলোমিটাৰ।\nনামেৰীৰ বনাঞ্চল মূলত: ক্ৰান্তীয় চিৰসেউজীয়া আৰু সেমেকা পৰ্ণপাতী বনাঞ্চল। তদুপৰি উদ্যানখনৰ প্ৰায় ১% ঘাঁহনিৰে পৰিপূৰ্ণ। অন্যান্য বনাঞ্চলৰ প্ৰকাৰসমূহ তলত উল্লেখ কৰা হৈছে-\nনামেৰীৰ প্ৰাণস্বৰূপ জীয়া- ভৰলী নৈ\nনামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ White- Dragontail পখিলা\nঅসমৰ জাতীয় পক্ষী দেওহাঁহ: নামেৰীৰ পৰ্যটকৰ মূল আকৰ্ষণ\nনামেৰি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ প্ৰাণীকুল বৈচিত্ৰ্যময়। ইয়াত দেখা পোৱা বিভিন্ন ধৰণৰ স্তন্যপায়ী প্ৰাণীসমূহ তলত উল্লেখ কৰা হৈছে-\nসেন্দূৰী বান্দৰ (Stump-tailed Macaque)\nতদুপৰি নামেৰি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত তিনিশৰো অধিক বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ চৰাই চিৰিকিটি দেখিবলৈ পোৱা যায়।\nউল্লেখ্য যে নামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ বৰ্তমানৰ বন সংমণ্ডল বিষয়া শ্ৰীযুত পঙ্কজ শৰ্মা আৰু চৰাই পৰ্যবেক্ষক শ্ৰীযুত মান বৰুৱাই ২০০৫ চনতে নামেৰীত ৩৭৪টা প্ৰজাতিৰ চৰাই বিজ্ঞানসন্মতভাৱে গণনা কৰি থৈ গৈছে। উল্লেখ্য যে শ্ৰীযুত পঙ্কজ শৰ্মা অসম বন সেৱাৰ ১৯৮৪ চনৰ বিষয়া লগতে অসমৰ এজন বিশিষ্ট পক্ষীবিদ।\nইয়াৰে উল্লেখযোগ্য চৰাইৰ প্ৰজাতিসমূহ হ'ল-\nলক্ষ্মী ফেঁচা (Barn Owl)\nতদুপৰি এই ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ সৰীসৃপ যেনে, King cobra, cobra, Pit Viper, Russels Viper, Banded Krait, Python, Rat Snake, Assam Roof Turtle, Malayan Box Turtle, Keeled Box turtle, Asian Leaf Turtle, Narrow Headed soft Shelled Turtle, Indian soft Shelled Turtle আদি প্ৰাণীও দেখিবলৈ পোৱা যায়।\nনামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ এবিধ অৰ্কিড\nনামেৰি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত ছশৰো অধিক বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ উদ্ভিদ আছে বুলি জনা যায়। ইয়াৰে উল্লেখযোগ্য প্ৰজাতিসমূহ হ'ল- গমাৰী, তিতাচপা, আমাৰি, বগীপমা, লালীপমা, আজাৰ, উৰিয়াম, ভেলৌ, ভেলকৰ, ৰুদ্ৰাক্ষ, বনজলকীয়া, হাতীপয়লা, খকন, নাহৰ, এপিঠিয়া, পানী ভেৰ, বান্দৰডিমা Terminalia myriocarpa আদি। তদুপৰি ইয়াত বিভিন্ন ৰং-বিৰঙী অৰ্কিড যেনে Dendrobium, Cymbidium, Cypripedium reginae আদি পোৱা যায়।\nনামেৰি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য\nনামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু ব্যাঘ্ৰ সংৰক্ষিত বনাঞ্চল ক'ৰ এলেকাৰ প্ৰশাসন অসম বন আৰু পৰিৱেশ বিভাগৰ 'পশ্চিম অসম বন্যপ্ৰাণী সংমণ্ডলৰ ওপৰত' ন্যস্ত। এই বন সংমণ্ডল প্ৰাধিকাৰী বিষয়াজনেই হ'ল নামেৰী ব্যাঘ্ৰ প্ৰকল্পৰ ক্ষেত্ৰ সঞ্চালক। ইয়াৰ দুটা ক'ৰ এলেকা ক্ৰমে নামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান (২০০ বৰ্গ কি: মি:) আৰু ছেটেলাইট ক'ৰ সোণাই- ৰূপাই বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য (১২০ বৰ্গ কি:মি:) নামেৰী ৱাইল্ডলাইফ ৰেঞ্জ আৰু কালামাটি বন্যপ্ৰাণী ৰেঞ্জৰ নিয়ন্ত্ৰণাধীন। নামেৰী ব্যাঘ্ৰ প্ৰকল্পৰ দুটাকৈ বাফাৰ এলেকা ক্ৰমে বালিপাৰা সংৰক্ষিত বনাঞ্চলৰ ৬৪ বৰ্গ কি:মি:আৰু নদুৱাৰ সংৰক্ষিত বনাঞ্চলৰ ৮০ বৰ্গ কি:মি: ৰ প্ৰশাসন ন্যস্ত আছে ক্ৰমে পশ্চিম শোণিতপুৰ বন সংমণ্ডল আৰু পূব শোণিতপুৰ বন সংমণ্ডলৰ অধীনত।\nনামেৰীৰ জীৱকূলৰ সুৰক্ষাৰ কাৰণে অৰণ্যখনৰ বিস্তৃত এলেকা জুৰি কেইবাটাও বন- শিবিৰ আছে। সেই বন শিবিৰ সমূহৰ বনকৰ্মী সকলে দিনটোৰ চৌবিছ ঘণ্টাই পহৰাদাৰী বা টহলদাৰী কৰি অৰণ্যখনৰ চোৰাংচিকাৰী আৰু দুষ্কৃতিকাৰীৰ কাৰ্যকলাপ প্ৰতিহত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আহিছে।\nনামেৰীৰ জীয়া ভৰলী নদীত পৰ্যটকসকলে ৰাফটিং কৰা এক দৃশ্য\nৰাফটিং নামেৰিৰ অন্য এক আকৰ্ষণ। জীয়াভৰলীৰ দক্ষিণ-পূব অংশত উত্তাল ঢৌ ফালি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখনৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰাৰ অভিজ্ঞতাৰ বাবেও পৰ্য্যটকৰ দল গোট খায়। এই ৰাফটিং প্ৰায় ১৩ কি:মি পৰ্যন্ত কৰিব পৰা যায়।\nট্ৰেকিং তথা চৰাই নিৰীক্ষণ\nএই ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ ভিতৰত ট্ৰেকিং কৰাৰ অভিজ্ঞতাও উল্লেখযোগ্য আকৰ্ষণ। দেশী- বিদেশী বহু পৰ্যটক নামেৰীলৈ চৰাই চাবলৈ আহে। ইয়াত ৩৭৪ বিধ চৰাই পোৱা যায়।\nজীয়াভৰলী তথা ইয়াৰ উপনৈ সমূহেৰে পূৰ্ণ বাবে এই ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত এংলিঙ এসময়ত খু্বেই জনপ্ৰিয় আছিল। ইয়াত পোৱা Golden Masheer (জোঙা পিঠিয়া) নামৰ ৩-৯ ফুট দৈৰ্ঘ্যৰ মাছৰ প্ৰজাতিয়েও এংলিঙৰ বাবে বহুতো পৰ্য্যটকক আকৰ্ষিত কৰিছিল। ২০১১ চনৰ পৰা ইয়াৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰা হৈছে।\nনামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ মূল সমস্যা হৈছে দাঁতিকাষৰিয়া অঞ্চলৰ বেদখলকাৰী তথা কিছুমান গাঁৱৰ মানুহে অৰণ্যৰ ভিতৰচৰাত অবৈধভাৱে চোৰাং চিকাৰৰ লক্ষ্যৰে প্ৰৱেশ কৰি জীৱ- জন্তুসমূহৰ ক্ষতিসাধন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। তদুপৰি এই অঞ্চলৰ বাফাৰ এলেকাত কিছুমান দুষ্কৃতিকাৰীয়ে শিল- বালি আদি অবৈধভাৱে সংগ্ৰহ কৰি বন্যজীৱ কূলৰ বাসভূমিৰ প্ৰতিও ভাবুকিৰ সৃষ্টি কৰি আহিছে। এইক্ষেত্ৰত এই অৰণ্যখন সুৰক্ষা দিয়াত চৰকাৰে অসমৰ আন আন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ দৰে নামেৰীকো উন্নত সা- সুবিধা প্ৰদান কৰি এনেধৰণৰ কাৰ্য- কলাপ প্ৰতিহত কৰিবলৈ ব্যৱস্থা ল'ব পাৰে। লগতে বনাঞ্চলৰ দাঁতি কাষৰীয়া অঞ্চলত জন্তু আৰু মানুহৰ সংঘাত, বেদখল আদি এই ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ আন কিছুমান সমস্যা। \nভ্ৰমণৰ উপযুক্ত সময়ঃ[সম্পাদনা কৰক]\nবছৰটোৰ অক্টোবৰ মাহৰপৰা এপ্ৰিল মাহলৈকে উদ্যান খনৰ ভ্ৰমণৰ উপযুক্ত সময়।\nৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখনৰ সৈতে যোগাযোগৰ ঠিকনা—[সম্পাদনা কৰক]\ni. Divisional Forest Officer, Western Assam Division, Dolabari, Tezpur .\nii. Tourist Information Officer, Tezpur\nনামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ ইতিহাস\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=নামেৰি_ৰাষ্ট্ৰীয়_উদ্যান&oldid=283713"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ২৮ জুন, ২০২১ তাৰিখে ১৪:২৮ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


গালাতীয়া2- पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (গালা 2)\nচৌদ্ধ বছৰ পাৰ হ’ল। মই বার্ণব্বাৰ সৈতে যিৰূচালেমলৈ পুনৰ গৈছিলোঁ, লগত তীতকো লৈছিলোঁ।\nঈশ্বৰৰ পৰা পোৱা প্ৰকাশিত আজ্ঞা অনুসাৰে মই তালৈ গৈছিলোঁ। যি শুভবার্তা মই অনা-ইহুদী সকলৰ মাজত প্রচাৰ কৰি থাকো, তাকে তেওঁলোকৰ আগত ব্যাখ্যা কৰিলোঁ; কিন্তু সেই ঠাইৰ গণ্য-মান্য নেতা সকলৰ ওচৰত মই সকলোবোৰ গোপনে ক’লো। মই বিচাৰিছিলোঁ, তেওঁলোকে যেন বুজিব পাৰে যে মই বৃথাই দৌৰি থকা নাই বা বৃথাই দৌৰিলোঁ বুলি যেন নাভাবে।\nমোৰ সঙ্গী তীতক গ্রীক মানুহ হোৱা সত্বেও তেওঁক চুন্নৎ কৰিবলৈ বাধ্য নকৰিলে।\nগুপ্তচৰৰ দৰে পঠোৱা কেইজনমান ভণ্ড খ্রীষ্টিয়ান ভাইৰ কাৰণে এনে হ’ল। খ্ৰীষ্ট যীচুৰ বিশ্বাসী হিচাপে আমাৰ যি স্বাধীনতা আছে, তাত দোষ উলিয়াবলৈ তেওঁলোক গোপনে সোমাইছিল যাতে আমাক ইহুদী ৰীতি-নীতিৰ দাস কৰিব পাৰে।\nকিন্তু শুভবার্তাৰ সত্য যেন আপোনালোকৰ লগত থাকে, সেয়ে এক মুহূর্তৰ কাৰণেও সেই ভণ্ড বিশ্বাসী ভাই সকলৰ বশ্যতা স্বীকাৰ কৰি তেওঁলোকৰ বশৱর্তী নহ’লো।\nমণ্ডলীত যি সকল মান্যৱন্ত বুলি খ্যাত, তেওঁলোকে হ’লে মোক একোকে নজনালে। তেওঁলোক কি প্রকাৰৰ লোক আছিল, তাতে মোৰ একো প্রয়োজন নাই। ঈশ্বৰে মানুহৰ সমাদৃত বিষয়বোৰ গ্ৰহন নকৰে।\nএই মান্যৱন্ত লোক সকলে দেখিলে যে ঈশ্বৰে মোক অচুন্নৎ সকলৰ ওচৰত শুভবার্তা প্রচাৰৰ দায়িত্ব দিছে, যেনেকৈ চুন্নৎ হোৱা সকলৰ ওচৰত শুভবার্তা প্রচাৰৰ দায়িত্ব পিতৰৰ ওপৰত দিছিল।\nকিয়নো চুন্নৎ হোৱা সকলৰ প্ৰতি যি ঈশ্বৰে পিতৰৰ হৈ পাঁচনি পদৰ কার্য সাধন কৰিছে, তেওঁ অনা-ইহুদী সকলৰ কাৰণে মোৰ হৈয়ো একে পাঁচনি পদৰ কাৰ্য সাধন কৰিছে;\nযেতিয়া মান্য হিচাপে খ্যাত নেতা যাকোব, কৈফা আৰু যোহনে বুজি পালে যে মই ঈশ্বৰৰ পৰা বিশেষ অনুগ্ৰহ পাইছোঁ, তেতিয়া মোক আৰু বাৰ্ণব্বাক কৰমর্দন কৰি তেওঁলোকৰ সহভাগিতাত গ্রহণ কৰিলে। তেওঁলোক ৰাজী হ’ল যে, আমি অনা-ইহুদী সকলৰ ওচৰলৈ যাম আৰু তেওঁলোক চুন্নৎ হোৱা সকলৰ ওচৰলৈ যাব;\nকৈফা যেতিয়া আন্তিয়খিয়ালৈ আহিল, তেতিয়া মই তেওঁৰ সন্মুখতে তেওঁৰ সাৱধান কৰিলোঁ; কাৰণ তেওঁ দোষ কৰিছিল।\nকিয়নো যাকোবৰ ওচৰৰ পৰা কেইজনমান ইহুদী লোক আহিছিল আৰু তেওঁলোক অহাৰ আগেয়ে, কৈফাই অনা-ইহুদী সকলৰ সৈতে খোৱা-বোৱা কৰি আছিল। কিন্তু যেতিয়া তেওঁলোক আহিল, তেতিয়া চুন্নৎ হোৱা লোক সকললৈ ভয় কৰি কৈফাই অনা-ইহুদী সকলৰ সঙ্গ এৰি নিজক পৃথকে ৰাখিছিল।\nঅন্যান্য বিশ্বাসী ইহুদী সকলেও কৈফাৰ লগত এই কপট আচৰণত যোগ দিছিল। এনে কি বাৰ্ণব্বাও তেওঁলোকৰ কপটতাৰ দ্বাৰা প্রভাৱিত হৈছিল।\nকিন্তু মই যেতিয়া দেখিলোঁ যে, তেওঁলোক শুভবার্তাৰ সত্যতা অনুসাৰে সৰল পথত চলা নাই, তেতিয়া মই কৈফাক সকলোৰে সন্মুখত ক’লো, “আপুনি এজন ইহুদী হৈয়ো যদি ইহুদী সকলৰ দৰে আচৰণ নকৰি, অনা-ইহুদী সকলৰ দৰে আচৰণ কৰে, তেনেহলে যি সকল অনা-ইহুদী তেওঁলোকক ইহুদী সকলৰ দৰে জীৱন-ধাৰণ কৰিবলৈ জোৰ কৰিছে কিয়?”\nআমি জন্মসূত্রে ইহুদী, “অনা-ইহুদী পাপী” নহয়।\nতথাপি আমি জানো যে কোনেও বিধানৰ কর্মেৰে নহয়, কিন্তু অকল যীচু খ্ৰীষ্টত বিশ্বাস কৰাৰ দ্বাৰাইহে ধাৰ্মিক বুলি গণিত হয়; সেই কাৰণে আমিও খ্রীষ্ট যীচুৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰিছোঁ যেন আমিও বিধানৰ কৰ্মেৰে নহয়, কিন্তু খ্ৰীষ্টত বিশ্বাস কৰাৰ দ্বাৰাই ধাৰ্মিক বুলি গণিত হওঁ। কিয়নো বিধানৰ কৰ্মৰ দ্বাৰাই কোনো মানুহেই ধাৰ্মিক বুলি গণিত নহ’ব।\nকিন্তু আমি ইহুদী সকলে খ্ৰীষ্টত ধাৰ্মিক ৰূপে ঈশ্বৰৰ গ্রহণীয় হবলৈ গৈ যদি নিজে পাপী হৈ পৰো, তেনেহলে তাৰ অর্থ এয়ে নেকি যে, খ্ৰীষ্ট পাপৰ সেৱক? কেতিয়াও নহয়!\nকিয়নো, মই যিহকে ভাঙিলোঁ, তাকে যদি মই আকৌ সাজোঁ, তেনেহলে মই নিজকে নিজে অপৰাধী বুলি প্রমাণ কৰোঁ।\nমইতো বিধানৰ দ্বাৰাই বিধানৰ উদ্দেশ্যে মৰিলোঁ, যেন ঈশ্বৰৰ উদ্দেশ্যে জীয়াই থাকিব পাৰোঁ।\nঈশ্বৰৰ এই অনুগ্ৰহ মই ব্যৰ্থ নকৰোঁ; কিয়নো বিধান পালনৰ দ্বাৰাই যদি ধাৰ্মিকতা হয়, তেনেহলে খ্ৰীষ্ট অকাৰণে মৰিল।


ডা° অঞ্জনজ্যোতি চৌধুৰী চাৰৰ সৈতে এক অন্তৰংগ আলাপ – ফটাঢোল\nJune 1, 2020 সাক্ষাৎকাৰ\t47 Comments\nডা° অঞ্জনজ্যোতি চৌধুৰী চাৰৰ সৈতে এক অন্তৰংগ আলাপ\nখুব ভালকৈ মনত নাই যদিও দূৰদৰ্শনৰ কোনোবা এটা সাক্ষাৎকাৰ অনুষ্ঠানত তেওঁক প্ৰথম দেখা। তেওঁৰ কথাবোৰ ইমান ৰসাল যে শুনিলে হাঁহি হাঁহি শুনি থাকিবলৈ মন যায়। সাক্ষাৎকাৰটো ভালকৈ চাওঁতে দেখিলোঁ- তেওঁচোন ডাক্তৰ। আৰু অলপ ভালকৈ চাই বুজিলোঁ-এওঁ কেৱল খুহুতিয়া কথা কৈ সকলোকে হঁহুৱাই থকাৰ উপৰিও একেধাৰে সাহিত্য, সংগীত, নাটক সকলোৰে লগত জড়িত। অলপ বিচাৰ-খোচাৰ কৰি গ’ম পালোঁ- সৰুতে যিকোনো অনুষ্ঠানত আমি আবৃত্তি কৰিবলৈ বাচি লোৱা ‘মোৰ লক্ষ্য’ কবিতাটোৰ ৰচনা কৰা লক্ষ্যধৰ চৌধুৰী এওঁৰ পিতৃ। বিভিন্ন মাধ্যমত তেওঁৰ হাস্যমধুৰ লেখাসমূহো পঢ়ি ভাল পোৱা হ’লোঁ। হয় ঠিকেই ধৰিছে, ফটাঢোল ই-আলোচনীৰ জুন মাহৰ সংখ্যাৰ সাক্ষাৎকাৰ অনুষ্ঠানৰ এইবাৰৰ অতিথি, শ্ৰদ্ধাৰ ডা° অঞ্জনজ্যোতি চৌধুৰী।\nফটাঢোল : নমস্কাৰ ছাৰ, সাক্ষাৎকাৰৰ বাবে সময় দিয়াৰ বাবে ফটাঢোল ই-আলোচনীৰ তৰফৰ পৰা আপোনাক অশেষ ধন্যবাদ। আপোনাৰ জন্ম ও শৈশৱ কালৰ বিষয়ে আমাক জনাব নেকি?\nডা° চৌধুৰী : মোৰ জন্ম গুৱাহাটীত। ১৯৫৫ চনত। মা আছিল শিক্ষয়িত্ৰী। মাৰ নাম আছিল উষা চৌধুৰী। দেউতা লক্ষ্যধৰ চৌধুৰী আছিল শিক্ষক, মুক্তিযোদ্ধা, অভিনেতা, নাট্যকাৰ, ৰাজনীতিবিদ, কথাছবি পৰিচালক, সাহিত্যিক। আমাৰ শৈশৱ বৰ মধুৰ আছিল। সোণালী শৈশৱ। এইকাৰণেই মধুৰ বুলি ক’ব বিচাৰোঁ যে মোক কেতিয়াও মা-দেউতাই পঢ় পঢ় বুলি পঢ়িবলৈ জোৰ নকৰিছিল। মোৰ দাদা-বাইদেউ খুব মেধাৱী আছিল। বহু সময় পঢ়া-শুনা লৈয়ে ব্যস্ত থাকে। মই কিন্তু পঢ়া-শুনা কৰি একেবাৰেই ভাল নাপাইছিলোঁ। খেলা-ধূলা কৰি, ৰেডিঅ’ৰ গান শুনি ভাল পাইছিলোঁ। চিঞৰি চিঞৰি গান গাই খুব ভাল পাইছিলোঁ। কিন্তু বাইদেউ-দাদাহঁতে ডাঙৰ হওঁতে কৈছিল যে মই হেনো বৰ বেয়া, বেসুৰা গান গাইছিলোঁ। মই গান গালে হেনো বাইদেউহঁতৰ গা-মূৰ বেয়া লাগি গৈছিল। মই পঢ়াশালিৰ তৃতীয় শ্ৰেণী পোৱালৈকে হেনো বৰ খঙাল আছিলোঁ। যিকোনো বস্তু মোক তিনিটা লাগিছিল। মা-বাইদেউহঁতৰ লগত আলহীৰ ঘৰলৈ গ’লে মোক খাবলৈ যদি এটা মিঠাই বা এটা আপেল দিয়ে চিঞৰ-বাখৰ কৰি এটা বেয়া পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিছিলোঁ। চ’ৰাঘৰৰ বস্তুবোৰ দলিয়াই ভাঙিছিলোঁ। পিছলৈ মায়ে এটা বুদ্ধি কৰা হ’ল। ভিতৰলৈ গৈ এটা মিঠাইকে তিনিভাগ কৰি বা এটা আপেলকে তিনিভাগ কৰি দিবলৈ কৈ অহা হ’ল। মিঠাইটো যে এটাই আৰু তাক তিনিভাগ কৰি দিছে সেইটো বোলে মই বুজি পোৱা নাছিলোঁ। মাত্ৰ তিনিভাগ দেখিলেই হ’ল, বৰ তৃপ্তিৰে খাইছিলোঁ। মই বিচৰামতে খোৱা বস্তু নাপালে ঐ গুণ্ডা, ঐ গুণ্ডা বুলি গৃহস্থক গালি-শপনি পাৰিছিলোঁ। সেয়ে বাইদেউহঁতে মোক লগত নিবলৈ বৰ লাজ পাইছিল।\nফটাঢোল : আপোনাৰ শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱনৰ জীৱনৰ বিষয়ে অলপ জনাবচোন৷\nডা° চৌধুৰী : কটন কলেজিয়েট স্কুলৰ পৰা হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী উত্তীৰ্ণ হৈ গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত এম বি বি এছ পাঠ্যক্ৰমত নাম ভৰ্তি কৰোঁ। গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা এম ডি ডিগ্ৰী আৰু ডিব্ৰুগড় চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ডি চি পি ডিপ্ল’মা লওঁ। বৰ্তমান মই এপেক্স ডায়েগনষ্টিক আৰু নেমকেয়াৰ হাস্পতালত পেথ’লজিষ্ট হিচাপে কৰ্মৰত হৈ আছোঁ।\nফটাঢোল : শিশু কালছোৱাত শান্ত-শিষ্ট আছিল নে অলপ (মৰমলগা) দুষ্ট শিশু আছিল? শৈশৱৰ কিবা ধেমেলীয়া কথা মনত পৰেনে?\nডা° চৌধুৰী : মই পঞ্চম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা সময়ৰ এটা কথা। সেইসময়ত এদিন সেইসময়ৰ এজন কৃতী শিক্ষক নৃপেন শৰ্মা ছাৰে মোক এটা প্ৰশ্ন কৰিছিল- “অঞ্জন, ডাঙৰ হ’লে তুমি কি হ’ব খোজা?” মই ক’লোঁ- “ছাৰ, মই নিজেই বহুত ডাঙৰ মানুহ।” ছাৰে কিয় মই নিজকে ডাঙৰ মানুহ বুলি ভাবোঁ বুজাই ক’বলৈ ক’লে। মই ক’লোঁ- “ছাৰ মোক সৰুতে বহু ডাঙৰ, বিখ্যাত মানুহে কোলাত লৈছিল। নামবোৰ ক’লে আপুনি বিশ্বাস নকৰিব। তেওঁলোক হৈছে- বিষ্ণু ৰাভা, নিপ বৰুৱা, ব্ৰজেন বৰুৱা, সৰ্বেশ্বৰ চক্ৰৱৰ্তী, প্ৰবীণ ফুকন, যুগল দাস, মোৱাজিন আলী, দুৰ্বাশ্বৰ বৰঠাকুৰ, বিমলা প্ৰসাদ চলিহা, মহেন্দ্ৰ মোহন চৌধুৰী, বিশ্ব গোস্বামী, বিজয় শংকৰ, ইভা আচাও, অনিমেষ গাংগুলী….” ছাৰে মোক আৰু ক’ব নালাগে বুলি কৈ ক’লে-“ডাঙৰ মানুহৰ কোলাত উঠিলেই ডাঙৰ মানুহ হ’ব নোৱাৰি। নিজে পঢ়া-শুনা কৰি নিজৰ ভৰিত নিজে থিয় দিব পাৰিলেহে ডাঙৰ মানুহ হ’ব পাৰি। তোমাৰ দেউতাৰ ‘মোৰ লক্ষ্য’ কবিতাটো তুমি দেখোন আবৃত্তি কৰি থাকা। গান্ধীজী, জৱাহৰলাল, লাচিত বৰফুকন, জয়প্ৰকাশ নাৰায়ন-এখেতসকলৰ দৰে হ’ম বুলি দেখোন মেলে-সবাহে কবিতাটো গাই থাকা। জয়প্ৰকাশৰ অংশখিনি গোৱাচোন।” মই লগে লগেই গাই দিলোঁ-\n“মই হম জয়প্ৰকাশ\nনহওঁ কাৰোৰে দাস\nউচ্চ নীচৰ শিপা উঘালিম\nনিজৰ ভৰিত নিজে থিয় দিম\nমই হম জয়প্ৰকাশ।”\nতেতিয়া ছাৰে মোৰ পিঠিত থপৰিয়াই ক’লে- “এতিয়া বুজিছা, নিজৰ ভৰিত নিজে থিয় দিবলৈ শিকিব লাগিব। তেতিয়াহে ডাঙৰ মানুহ হ’ব পাৰিবা।” ছাৰৰ কথাখিনি শুনি মোৰ অহংকাৰ আঁতৰিল। জীৱনত এটা ডাঙৰ শিক্ষা পালোঁ।\nষষ্ঠ শ্ৰেণীলৈকে মই বহু নাটকত মুখ্য চৰিত্ৰত ভাও দিছিলোঁ। দেউতাই লিখা ‘মোৰ লক্ষ্য’ নামৰ কবিতাটিও সুন্দৰকৈ আবৃত্তি কৰি ফুৰিছিলোঁ। ১৯৬৬ চনত এটা ঘটনা ঘটিল। ড° ভূপেন হাজৰিকাদেৱে তেখেতৰ প্ৰথম মঞ্চ নাট ‘আব্দুল হামিদ’ত অভিনয় কৰিবলৈ মোক লৈ গৈছিল। গুৱাহাটীৰ জিলা পুথিভঁড়ালত হোৱা এই নাটকত মই আব্দুল হামিদৰ পুত্ৰৰ ভাও দিছিলোঁ। মই মনপ্ৰাণ ঢালি অভিনয় কৰিলোঁ। সকলোৱে বৰকৈ প্ৰশংসা কৰিলে। ইমান প্ৰশংসা পাই মই অহংকাৰী হৈ পৰিলোঁ। আমাৰ লগৰবোৰে পিছত যি নাটকেই কৰিবলৈ মোক মাতি নিয়ে সেইবোৰ নাটকত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিও মই আখৰা বেছিদিন নকৰা হ’লোঁ। বাকীবোৰে যদি দহদিন আখৰা কৰে, মই মোৰ চাৰিদিন আখৰা কৰিলেই হ’ব বুলি সাধনা কমাই দিলোঁ। আখৰা লগামতে নকৰাৰ বাবে নাটক মঞ্চস্থ কৰা সময়ত মোৰ নাটকৰ বচন মনত নথকা হ’ল। অভিনয় চলি থকা সময়ত কথাবোৰ মনত নপৰাৰ বাবে মই ৰৈ যাবলগীয়া হয়। মই ৰৈ গ’লে আনজনে কি ক’ম কি নক’ম ভাবি থাকোঁতেই দৰ্শকে চিঞৰ-বাখৰ আৰম্ভ কৰি দিয়া হ’ল। মই সাধনা কমাই দিয়াৰ ফলত গোটেই নাটকৰ দলটোৰ বদনাম হ’বলৈ ধৰিলে। গতিকে তাৰপিছত নাট অভিনয়ৰ সময়ত মোক লগৰ বন্ধুসকলে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ নিদিয়া হ’ল। মোক সৰু-সুৰা ভাও দিয়া হ’ল। বাটৰুৱা, সৈন্য, চাহৰ দোকানৰ গ্ৰাহক আদি ভাওহে দিয়া হ’ল। পিছলৈ গৈ এনেকুৱা হ’ল যে মই কোনোমতে মৰা সৈন্যৰ ভাওহে পোৱা হ’লোঁ।\nফটাঢোল : ছাৰ, কৈশোৰ অৱস্থাত আপোনাৰ জীৱনৰ লক্ষ্য কি আছিল? চিকিৎসক হোৱাটো আপোনাৰ লক্ষ্য আছিল নে সময়ে টানি-টুনি সেই ক্ষেত্ৰলৈ টানি লৈ গ’ল?\nডা° চৌধুৰী : মই কুকুৰ, হাঁহ, কুকুৰা আদি বৰ ভাল পাইছিলোঁ। বহু কুকুৰা, হাঁহ পুহিছিলোঁ। মই কণী খাই খুব ভাল পাওঁ কাৰণেই চাগে সেইবোৰ পুহিছিলোঁ। কুকুৰৰ প্ৰভুভক্তিৰ কাৰণেই বৰ ভাল পাইছিলোঁ। মোৰ পশু চিকিৎসক হ’বলৈ বৰ মন আছিল। কিন্তু মোৰ অন্তৰংগ বন্ধু খালেকুভা জামানে এম বি বি এছ পঢ়িম বুলি কোৱাত ময়ো এম বি বি এছ পঢ়িবলৈ মন মেলিলোঁ।\nফটাঢোল : আপোনাৰ মতে এজন চিকিৎসক হ’বলৈ শিক্ষাৰ উপৰিও আন কি কি গুণৰ প্ৰয়োজন?\nডা° চৌধুৰী : এজন চিকিৎসক হ’বলৈ শিক্ষাৰ উপৰিও আন বহু মানৱীয় গুণ থাকিব লাগে। আমাৰ শিক্ষাগুৰু ডা° নৰেন বৰ্মন ছাৰৰ এষাৰ কথা সদায় মনলৈ আহি থাকে। তেখেতে কৈছিল মা, দেউতা, দাদা, ভণ্টি, বাইদেউ বা ভাইটি বুলি ভাবিব পাৰিলে তুমি চিকিৎসক হিচাপে সফল হ’ব পাৰিবা। আনৰ দুখ বুজাৰ শক্তি থাকিবই লাগিব- মানুহৰ প্ৰতি সহমৰ্মিতা।\nফটাঢোল : সাহিত্য- সংগীত আদিৰ লগত সৰুৰেই পৰা জড়িত নে? এই ক্ষেত্ৰত পৰিয়ালৰ ভূমিকা কেনেকুৱা?\nডা° চৌধুৰী : সংগীতৰ লগত মই কম বেছি পৰিমাণে শৈশৱৰে পৰা জড়িত। ২০০৭ চন মানৰ পৰাহে সাহিত্য ক্ষেত্ৰখনৰ লগত জড়িত হওঁ। পৰিয়ালৰ ভূমিকা যথেষ্ট আছে। মায়ে চেতাৰ বজাইছিল। বৰগীত, ভজন আদি আমাক সৰুৰে পৰা শুনাইছিল। সৰুৰে পৰা দেউতাই সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰখনত আগবাঢ়ি যাবলৈ বহু প্ৰেৰণা যোগাইছিল। ঘৰত এনেয়ে বহি থাকিলে বৰ বেয়া পাইছিল। মই সপ্তম শ্ৰেণীত থাকোঁতে এদিন কৈছিল ‘এনেয়ে বহি নাথাকিবিচোন। গান গা, নাটক লিখ, হাৰমনিয়াম বজাই থাক, তবলা বজাই থাক, কবিতা লিখ, আবৃত্তি কৰ, নাটকৰ বচন মাতি থাক। একো যদি নোৱাৰ, প্ৰেমপত্ৰকে লিখ। কেৱল সেইবোৰ ডাকত নিদিবি। ছোৱালীৰ অভিভাৱক আহি গালি-গালাজ পাৰিব পাৰে। এদিন দেখিবি সেইবিলাকেই ভাল সাহিত্যৰ ৰূপ লৈছে।\nফটাঢোল : আপুনি অনবৰতে মুখত হাঁহি এটা কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে, এই হাঁহিৰ আঁৰৰ শক্তি কি?\nডা° চৌধুৰী : দেউতাই আমাক সৰুৰে পৰা কৈ আহিছে-“জীৱন জুখিবা হাঁহিৰে, চকুলোৰে নহয়। বয়স জুখিবা বন্ধুৰে, বছৰেৰে নহয়।”\nফটাঢোল : অসমত হাস্য-ব্যংগ সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখনৰ বিষয়ে কি ক’ব? (ধনাত্মক দিশ আৰু ঋণাত্মক দিশ)\nডা° চৌধুৰী : হাস্য-ব্যংগ ৰচনা এক উচ্চস্তৰৰ সাহিত্য। ড° ভূপেন্দ্ৰ নাৰায়ন ভট্টাচাৰ্য্যৰ এটি প্ৰবন্ধত পঢ়িছিলোঁ- কিয় ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ পাছত তেনে কোনো বিশেষ ব্যঙ্গ লেখক নোলাল? অসমীয়া মানুহৰ আত্মসন্তুষ্টিৰ মনোভাৱ, বেছি ভদ্ৰতা, সৌজন্য আৰু মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ শালীনতাবোধে বেজবৰুৱাৰ পাছত ব্যঙ্গ ৰচনাৰ ধাৰা শীৰ্ণ কৰি তুলিলে। বৰ্তমানৰ অসমীয়া সাহিত্যত ব্যংগাত্মক চুটিগল্প প্ৰায় নোহোৱাৰ দৰেই। অসমীয়া বিদ্বৎ সমাজে ব্যংগ ৰচনাক এক নিম্নস্তৰৰ ৰচনা বুলি ভাবে নেকি? কিন্তু ব্যঙ্গ ৰচনা মানেই হাস্য, কৌতুক বা যাত্ৰাভাস নহয়। হাস্য, কৌতুক আৰু যাত্ৰাভাসৰ সৈতে ইয়াৰ শৈলীৰ সম্পূৰ্ণ পাৰ্থক্য আছে। পৃথিৱীৰ যিজন শ্ৰেষ্ঠ চুটিগল্প লেখক এণ্টন পাভলভিছ চেখভ, তেওঁৰ বেছিভাগ ৰচনাই আছিল ব্যংগ আৰু শ্লেষৰ মিশ্ৰণ। যাৰ ৰচনা আজিও সৰ্বদেশৰ সৰ্বকালৰ।\nফটাঢোল : আপুনি খুব ৰসাল মানুহ। জীৱনৰ ৰসাল মুহূৰ্তসমূহৰ ভিতৰত কোনোবা এটা হাঁহি উঠা মুহূৰ্ত আমাক জনাব নেকি?\nডা° চৌধুৰী : পঞ্চম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা সময়ৰ কথা। মোৰ পঢ়া-শুনাত একেবাৰে মন নথকা দেখি মায়ে মোৰ ভবিষ্যৎ জানিবৰ বাবে এজন জ্যোতিষীৰ ওচৰলৈ গৈছিল। ৯৫ বছৰীয়া জ্যোতিষীজন বিছনাত শুই শুই মৃত্যুৰ সতে যুঁজি আছিল। আজি যাওঁ, কালি যাওঁ অৱস্থা। মৃত্যুৰ আগত তেওঁ যি ভৱিষ্যৎবাণী কৰে সি ফলিয়াবই বুলি কোনোবাই কোৱা শুনি তেওঁৰ ঘৰ লোকে লোকাৰণ্য হৈ পৰিছিল। এটা সময়ত আমাৰ পাল পৰাত মায়ে মোক তেওঁৰ ওচৰলৈ লৈ গ’ল। জ্যোতিষীজনে শুই শুই মোৰ হাতখন চালে। অস্পষ্ট ভাষাত-“এওঁ ডাঙৰ হ’লে ভাল গা……” বুলি কৈয়ে তেওঁ ঢলি পৰিল। চাৰিওফালে হাহাকাৰ লাগি গ’ল। তেওঁক হস্পিটেললৈ লৈ যোৱা হ’ল। আমি হতাশমনে ঘৰলৈ ঘূৰি আহিলোঁ। শেষৰ ‘গা’ শব্দটোৰে তেওঁ কি বুজাব খুজিছিল সেই কথাটো লৈ আমাৰ ঘৰত নানা আলোচনা চলিল। তেনেতে দেউতা আহি ঘৰ সোমালহি। মায়ে দেউতাক গুৰিৰে পৰা সকলোখিনি কথা কৈ মন্তব্য দিলে- আমাৰ অঞ্জনে হাৰমনিয়াম ভালকৈ বজাব পাৰে, সেইবাবে ডাঙৰ হ’লে ই চাগে ভাল গা মানে ভাল গান গাব পাৰিব বুলি ক’ব খুজিছিল। দেউতাই লগে লগে ক’লে-“ইয়াৰ পঢ়া-শুনাত মন নাই যেতিয়া ই চাগে ভাল গা মানে ভাল গাধা হ’ব বুলি ক’ব খুজিছিল।” কিন্তু গাধা হ’লে পঢ়ি-শুনি ডাক্তৰ হ’ব নোৱাৰিলোহেঁতেন চাগে। সেইকাৰণে মায়ে কোৱাৰ দৰে এতিযাও ভাল গান গাব পাৰিম বুলি মঞ্চত গান গাই আছোঁ। মোৰ আশা- তেখেতৰ কথা ফলিয়াই অসমৰ ৰাইজে মোক জনপ্ৰিয় গায়ক বুলি আখ্যা দিবই….\nফটাঢোল : আপুনি এজন চিকিৎসক হোৱাৰ উপৰিও লিখা-মেলা, সঙ্গীত সকলোৰে লগত জড়িত। তথাপিও মনত অমুকটোও কৰিব পাৰিলে ভাল আছিল বুলি ভাৱ হয়নে? যদি হয় তেন্তে সেই ‘অমুকটো’ কি?\nডা° চৌধুৰী : লিখা মেলা সংগীতৰ লগত জড়িত হৈ জীৱনত যি সুখ পাইছোঁ তাক ভাষাৰে বুজাব নোৱাৰোঁ। এটা আশা ৰৈ গ’ল। অমিতাভ বচ্চনৰ দৰে খঙাল নায়ক হৈ অসমীয়া কথাছবি জগতত খলকনি তুলিবলৈ বৰ মন আছিল। মেডিকেল পঢ়ি থাকোঁতে মোৰ লগৰবোৰে কৈছিল, অমিতাভ ব্চ্চনৰ দৰে অভিনয় কৰিবলৈ হ’লে প্ৰথমে তেওঁৰ দৰে ওখ-পাখ হৈ ল’ব লাগিব। কেনেকৈ ওখ হ’ব পাৰি সেইটোও লগৰ দুই এজনে শিকাই দিছিল। গুৱাহাটীৰ জজ খেলপথাৰত থকা গ’লপোষ্টত সদায় ৰাতিপুৱা আধাঘণ্টা উলমি থাকিলে ওখ হ’ব পৰা যাব বুলি কোৱাত মই সদায় পুৱাই জজ খেলপথাৰলৈ যাবলৈ ল’লোঁ। সাতদিনমান আধাঘণ্টাকৈ উলমিও আছিলোঁ। এদিন হঠাৎ হাত পিচল খাই তলত পৰি বেয়াকৈ ভৰিত দুখ পালোঁ। ডাক্তৰে সাতদিনমান বিছনাতে থাকিব দিলে। বেণ্ডেজো মাৰি দিলে। মোৰো ওখ হোৱাৰ বাসনা সিমানতে অন্ত পৰিল। খঙাল হিৰ’ হোৱাৰ সপোন সিমানতে মৰহি গ’ল। সেই আশাটো এই জীৱনত থাকি যাব।\nফটাঢোল : ছাৰ, ইমান ভাৰ্চেতাইল বা বহুমুখী প্ৰতিভা থকাৰ বাবেই আপোনাৰ অনুৰাগী বহুত। পিচে কেতিয়াবা কোনো অনুৰাগীৰ পৰা প্রেমৰ প্ৰস্তাৱ পাইছেনে? বা কেতিয়াবা কোনোবা অনুৰাগীৰ অনুৰাগে জ্বলা-ক’লা খুৱাই মাৰিছে নেকি?\nডা° চৌধুৰী : হয় আপুনি ঠিকেই কৈছে। সাহিত্যক্ষেত্ৰখনত মোৰ অনুৰাগী অসংখ্য। স্কুল কলেজত বিশিষ্ট অতিথি, মুখ্য অতিথিৰূপে মাতি নিলে বক্তব্যৰ মাজত হাস্যৰস সৃষ্টি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে প্ৰাণ খুলি হাঁহিলে বৰ ভাল লাগে। জাউৰিয়ে জাউৰিয়ে হাত চাপৰি বজালে নিজকে সৰগত থকা যেন লাগে। সংগীতৰ ক্ষেত্ৰটো মোৰ কিছু অনুৰাগী আছে। আজিলৈকে কোনো অনুৰাগীয়ে মোক জ্বলা-কলা খুৱাই মৰা নাই। বৰঞ্চ তেওঁলোকৰ এষাৰি কথাই মোক বহু প্ৰেৰণাহে যোগায়। দহবছৰ মান আগৰ পৰাহে অসমৰ ৰাইজে মোক কিছু জনা হৈছে। এতিয়া মোৰ ৫৫ বছৰ। গতিকে ৫৫ বছৰীয়াজনক কোনে প্ৰেমৰ প্ৰস্তাৱ দিব?\nফটাঢোল : আপোনাৰ প্ৰথম প্ৰেমৰ বিষয়ে কিবা ক’ব নেকি?\nডা° চৌধুৰী : মই বৰ লাজকুৰীয়া আছিলোঁ। প্ৰেম কৰিবৰ বাবে নিশ্চয় কিছু সাহসৰ দৰকাৰ। সেই সাহস মোৰ নাছিল। মোৰ মায়েই মোৰ বিয়াৰ বাবে ছোৱালী চাই দিছিল। মা শিক্ষয়িত্ৰী আছিল বাবে মায়ে ছোৱালী বিচাৰিবলৈৈ কোনো অসুবিধা পোৱা নাছিল যেন লাগে।\nফটাঢোল : কেতিয়াবা মঞ্চত বহুতো ধেমেলীয়া ঘটনা ঘটে। তেনেকুৱা কিবা ঘটনা এটাৰ বিষয়ে জনাবনে?\nডা° চৌধুৰী : উজান বজাৰৰ ভাস্কৰ নাট্য মন্দিৰত অনুষ্ঠিত সাংস্কৃতিক সন্ধিয়াত ভাগ লৈছিলোঁ। ১৯৭৭ চনৰ কথা। সেই সন্ধিয়াৰ অন্যতম আকৰ্ষণ মই বুলি ঘোষকে মাইকযোগে কিছু সময়ৰ মূৰে মূৰে প্ৰচাৰ কৰি আছে। মাইকত যেতিয়া অঞ্জন চৌধুৰীৰ গীতৰ শৰাই বুলি কৈ থাকে তাতকৈ সুখানুভুতি আৰু কি আছে! অলপ পিছত দি আছোঁ বুলি কৈ কৈ মোক একেবাৰে শেষত গাবলৈ দিলে। প্ৰেক্ষাগৃহৰ চাৰিভাগৰ তিনিভাগ দৰ্শকেৰে ভৰি আছে। শ্ৰোতা ৰাইজক সম্ভাষণ জনাই মই গান গাবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ। মোৰ এটা বেয়া গুণ আছে। গান গালে চকু মুদি গাওঁ। মই সেই সময়ৰ এটা জনপ্ৰিয় গান গাই আছিলোঁ। গানটো আছিল জনপ্ৰিয় গায়ক পুলক বেনাৰ্জীৰ। গানৰ প্ৰথম দুশাৰী আছিল-\nকাৰ বাবে এই গীত গোৱা?\nকাৰ বাবে এই বাট চোৱা?\nমই চকু মুদি গাই গাই একেবাৰে শেষৰ অংশটো গাই থাকোঁতে কোনোবা এজনে আহি মোৰ কাণৰ ওচৰত ক’লে:-\n“ভাইটি, কাৰ বাবে এই গীত গোৱা?\nসকলো দৰ্শক গ’লেই,\nতুমিও ঘৰলৈ যোৱা।”\nমই চকু মেলি চাওঁ সকলো আসন খালি। দৰ্শকসকল মোৰ গান শুনিবলৈ নাথাকিল। ময়ো সেমেনা-সেমেনিকৈ মঞ্চ এৰি ভিতৰলৈ গ’লোঁ।\nফটাঢোল : শেষ প্ৰশ্ন-ফটাঢোলৰ পাঠক আৰু উঠি অহা চামক কি বাৰ্তা দিব খুজিব?\nডা° চৌধুৰী : ফটাঢোলৰ পাঠক আৰু উঠি অহা চামক মোৰ দেউতা লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীয়ে কোৱাৰ দৰেই কওঁ- “পৃথিৱীত মানুহৰ স্থায়িত্ব কিমান দিনৰ? এই ক্ষণস্থায়ী জীৱনত নেহাঁহি কন্দাৰ কি অৰ্থ আছে? সেয়েহে মই সদায় হাঁহি থাকিব বিচাৰোঁ। উঠি অহা চামকো কওঁ- হাঁহি থাকিবা, হাঁহি হাঁহি জীৱন মধুৰ কৰি তুলিবা। হাঁহিলেহে পৃথিৱীৰ সোৱাদ পাবা। জীৱনৰ অৰ্থ বুজিবা।”\nফটাঢোল: ছাৰ, আপোনাৰ ধেমেলীয়া উত্তৰসমূহে আমাকো হাঁহিৰ খোৰাক দিলে। আপোনাৰ জীৱন দৰ্শনে হাঁহি হাঁহি জীবলৈ শিকালে। আগন্তুক সময়বোৰ আপোনাৰ বাবে সৃষ্টিশীল হওক। সেই কামনাৰে আজিলৈ এৰিছোঁ। অশেষ ধন্যবাদ।\nডলী ক্ৰিয়েচনৰ অষ্টম নিবেদন- ছবি: এক চে বঢ়কৰ এক- ডলী তালুকদাৰ »\nবঢ়িয়া লাগিল, partha ।মোৰ ভাল লগা ব্যক্তি\nঅশেষ ধন্যবাদ দাদা।\nছাৰে হঁহুৱাব জানে\nসুন্দৰ৷ বহুত ভাল লাগিল৷\nশৰৎ মহন্ত ।।নগাঁও ।।\nবৰ ভাল লাগিল ।সুন্দৰ ।পঢ়ি থাকোঁতেই\nহাঁহি মাৰি দিছো।\nঅশেষ ধন্যবাদ। হাঁহি থাকিব।\nখুব প্ৰিয় ব্যক্তি। খুব ভাল লাগিল সাক্ষাৎকাৰটো\nবহুত বহুত ধন্যবাদ।\nখুব প্ৰিয় ব্যক্তি এগৰাকী তেখেত।ভাল লাগিল সাক্ষাৎকাৰটো।\nমোৰো। অশেষ ধন্যবাদ।\nখুবেই ভাল লাগিল ভালপোৱা ব্যক্তি জনৰ কথা পঢ়িবলৈ পায়। ধন্যবাদ পাৰ্থ।\nবিদ্যুৎ বিকাশ দত্ত\nভাল লাগিল। পাৰিলে ভৱিষ্যতে তেখেতৰ ভিডিঅ’ সাক্ষাৎকাৰ এটাও ল’বচোন।\nঠিক কথা কৈছে আপুনি। ভিডিও হ’লে আৰু ভাল লাগিব। মনত ৰাখিম কথাটো।\nতেখেতৰ কথাবতৰা বোৰ বৰ ভাল লাগে৷ কথাকোৱা শৈলী শুনিলে শুনি থাকিব মন যায়৷\nহয় হয়। কথা শুনি বৰ লাগে তেখেতৰ। অশেষ ধন্যবাদ দেই।\nVaaal lagil porhi..vaal kaam hatot loisa..\nঅশেষ ধন্যবাদ। শুভেচ্ছা ৰাখিব দেই।\nখুউব ভাল লাগিল৷ ইমান জীৱন্ত ব্যক্তি! শ্ৰদ্ধাৰে৷\nপঢ়াৰ মাজে মাজে মুখত হাঁহি বিৰিঙি উঠিল৷(ওপৰৰ কমেণ্টটো মোৰেই৷ ভুলতে নাম লিখাৰ আগতেই পষ্ট কৰিলোঁ)\nহাঁহি থাকিব বা। ধন্যবাদ।\nহয়। অশেষ ধন্যবাদ।\nবহুতেই ভাললগা মনোগ্ৰাহী সাক্ষাৎকাৰ । তেখেত মোৰো এজন প্ৰিয় ব্যক্তি ।\nবৰ ভাল লাগিল । ইমান ৰসাল কথাবাৰ্তা।\nএগৰাকী অন্যতম প্রিয় ব্যক্তি। বৰ ভাল লাগিল সাক্ষাৎকাৰত তেখেতে দিয়া উত্তৰ সমূহ।\nহয় দাদা। অশেষ ধন্যবাদ।\nব্যক্তিত্ব আৰু খুহুটীয়া ৰসৰ ভড়াল।সাক্ষাৎকাৰটো পঢ়ি বৰ ভাল লাগিল। ধন্যবাদ পাৰ্থ।😍\nভাল লাগিল সাক্ষাৎকাৰ টি , উত্তৰ সমুহ ইমান ৰসাল …….\nহয়। বৰ ৰসাল মানুহ তেখেত। 😍 ধন্যবাদ ।\nহাহি হাহিয়ে পঢ়িলোঁ গোটেই। বঢ়িয়া👏👏👏👏👏👏\nঅঞ্জন চৌধুৰী টিভিত ওলোৱা মাত্ৰকে দহোবন কাটি কৰি টিভিৰ সন্মুখত বহি লওঁ ৷মুখৰ পৰা নিৰ্গত প্ৰতিটো শাৰীতে হাঁহিৰ সঁফুৰা লভোঁ ৷\nবহুত ভাল লাগিল ৷ ডা: অঞ্জনজ্যোতি চৌধুৰীৰ প্ৰতিটো উত্তৰ এনেকুৱা ৰসাল হ’ব বুলি জানিছিলোঁ ৷ সাক্ষাৎকাৰটোৱে বহুবছৰ আগতে পঢ়া তেওঁৰ অন্যান্য লেখাৰ কথাও মনত পেলাই দিলে ৷ বৰ ভাল লাগিল ৷\nবৰ আমোদ পালো দেই। ভাল লাগিল সাক্ষাৎকাৰটো পঢ়ি। তেখেতৰ গৰু বিহুৰ কাহিনীটো সোধা হ’লে আৰু জমনি হ’ল হেঁতেন।\nসুন্দৰ সাক্ষাৎকাৰটো যুগুতাই আমাক পঢ়িবলৈ দিয়াৰ বাবে ধন্যবাদ জনালোঁ।💐💐\nবৰ ভাল লাগিল ।তেখেতক লগ পিইছো।বৰ সৰল মানুহজন ।তেখেতৰ কথা শুনি আমনি নালাগে।


প্ৰবঞ্চনা – বৰ্ণালী ফুকন – ফটাঢোল\nAugust 1, 2017 গল্প\t14 Comments\nপ্ৰবঞ্চনা – বৰ্ণালী ফুকন\nআজি বন্ধৰ দিন, লেপটপটো বিছনাতে লৈ পেট পেলাই সুনীলে বহুদিনৰ পৰা ভাবি থকা প্লটটোৰ ওপৰত গল্প এটা লিখিবলৈ যিমানেই চেষ্টা কৰিছে হাজৰিকা-হাজৰিকানীৰ কাজিয়া সিমানেই তুংগত উঠিছে। বাৰে বাৰে শব্দৰ মালা গুঠিব গৈ মনোযোগ ভংগ হোৱাত জট-পট লাগি যায়। হাজৰিকা-হাজৰিকানী হৈছে সুনীলৰ ভাড়াঘৰৰ মালিক। ল’ৰা-ছোৱালী বাহিৰত পঢ়ি থকা দম্পতীহালে প্ৰকাণ্ড ঘৰটোৰ এটা অংশ যোৱাবছৰ বৰলা সুনীলক ভাড়াত দিছিল। সুনীলৰ বিয়া হোৱা ছয়মাহ পাৰ হ’ল, বিয়াৰ পিছতো ঘৰটো সলনি কৰাৰ কথা কিন্তু আজিলৈকে সি ভবা নাছিল।\n: এহ্….কিমাননো সদায় হুলস্থুল শুনি থাকিবাহে, বেলেগ এটা ঘৰ বিচাৰিবহে লাগিল আৰু!\nপ্ৰয়োজনতকৈ অধিক জোৰত সি চিঞৰি ঘৈণীয়েকক কথাষাৰ ক’লে ৷ শুনক হাজৰিকা-হাজৰিকানীয়েও। অলপ সময়ৰ কাৰণে চাৰিওফালে কাঁহ পৰি জীন যোৱা অৱস্থা। ৰক্ষা! ! ! ! সুনীলে আকৌ লিখাত মন দিলে৷ এনেতে সি থকা বেদৰুমটোৰ লগালগিকৈ থকা মালিকৰ পাকঘৰৰ পৰা বাচন পত্ৰৰ ঘটং-মটং আৱাজ ভাহি আহিল। দমি যোৱা খঙটো আকৌ উঠি আহিল৷ ধেই! ! !\n: হেৰা, কিনো কৰি থাকাহে, বাচনবোৰ লাহে লাহে থ’ব নোৱাৰা নেকি ?\nসেইয়া হাজৰিকাৰ মাত, খঙত ক’বলৈ লোৱা কথাষাৰৰ সুৰটো কিন্তু অনুৰোধ যেনহে শুনাইছে। বেৰৰ সিপাৰৰ পৰা মালিকনীয়ে ভোৰভোৰাই কোৱা শুনিলে\n: মোৰ ঘৰ, মোৰ কথা । মই বাচন ভাঙো বা পাতো৷\nহাজৰিকাই গতি বিষম দেখি “হেৰা তোমাৰ মুখখন বন্ধ….” বুলি ক’বলৈ নাপালেই, হাজৰিকানীয়ে আৰ্তনাদ কৰি উঠিল, এইবাৰ আগতকৈয়ো তীব্ৰ স্বৰত\n: হেৰি আপুনি অফিচলৈ গৈ কাম-বন নকৰি সেই ৰীতা বোলা জনীৰ লগত গল্প মাৰি থাকে সেই কথা আপোনাৰ অফিচৰ পিয়ন যদু বোলাটোৱেও কৈছেহি নহয়৷ আৰু মই সদায় ইয়াত মৰি মৰি বনোৱা টিফিনৰো যে কুলক্ষণী জনীৰ লগত ভাগ-বতৰা হয় সেইটোও গম পাইছোঁ বুজিছে৷\nসুনীলৰ হাঁহি উঠিল, মনতে ভাবিলে পাইছে বুঢ়াই আজি ৷ হাজৰিকাই সৰু সৰু মাতেৰে কি কৈছে ভালকৈ সি শুনি পোৱা নাই, কিছুদিনৰ পৰা চৰ্দি লাগি থকাত তাৰ কাণ দুখন অলপ গধুৰ হ’ল কিজানি৷ হাজৰিকা দম্পতীৰ কন্দলত নতুন কাহিনী এটাৰ প্লট এটা পাই যোৱাৰ পূৰ্ণ সম্ভাৱনা আছে। আজি ফেচবুকত হাজৰিকা-হাজৰিকানীৰ ৰসাল কাজিয়াৰ বৰ্ণনাকে লিখা যাওঁক ৷ সি ঘৈণীয়েক ৰীতাক বেদৰুমলৈ মাতি আনি ফুচফুচাই ক’লে\n: হেৰা, হাজৰিকা-হাজৰিকানীৰ কাজিয়াখন মনে মনে শুনি ক’বাচোন মই তাৰ ওপৰতেই আজি কাহিনী এটা লিখিম৷\nৰীতাই খঙেৰে ক’লে\n: মোৰ লোকৰ কাজিয়া শুনিবলৈ কোনো দৰকাৰ পৰা নাই দেই৷ এইবোৰ মই একেবাৰে ভাল নাপাওঁ৷\nইফালে সুনীলৰ কাহিনী আগবঢ়াই নাই, কাণখনৰ কাৰণে কাজিয়াখন ভালকৈ শুনাও নাই৷ সুনীল বিছনাৰ পৰা উঠি গৈ ঘৈণীয়েকক সাৱটি ধৰি তেলাবলৈ লাগি গ’ল\n: সোণজনী অ’,কলিজা মোৰ, তোমাক আজি গধূলি পিজ্জা খাবলৈ ড’মিন’জলৈ নিম, বহুত দিন তোমাক পিজ্জা খুৱাবলৈ নিবই পৰা নাই নহয়৷\nৰীতাক কেনেকৈ ভোলাব লাগে সি ভালকৈ জানে৷ সুনীলৰ সৈতে এইবাৰ ৰীতাও কাণ পাতিলে৷ সি নুশুনা খিনি তাই কৈ যাব ৷ হাজৰিকানীয়ে এতিয়াও গিৰীয়েকক গালি বৰষি আছে আৰু হাজৰিকাই মৃদু প্ৰতিবাদ কৰি গৈছে৷ এপাকত হাজৰিকানীয়ে ডাঙৰকৈ কোৱা শুনিলে\n: সুনীলক দেখিছে ঘৈণীয়েকলৈ কিমান মৰম ৷ এই ডেকা বয়সতো আন তিৰোতালৈ মুৰ তুলি নাচায়৷ ঘৈণীয়েক মাহৰ পাছত মাহ মাকৰ ঘৰত গৈ থাকে, কিন্তু দেখিছে নে আন মাইকীৰ সৈতে খিকিন্দালি মৰা। আপোনাৰ এই বয়সত লাজ নালাগে৷\nসুনীলৰ বুকু এহাত মান ফুলি গ’ল৷ ঘৈণীয়েকলৈ চাই “দেখিছা তোমাৰ পতি কিমান চৰিত্ৰৱান” এনে এক চাৱনি দিলে৷ ঘৈণীয়েকৰো সুনীললৈ মৰম উপচি পৰি ওচৰতে তাৰ হাতখন পাই সাৱটি ধৰিলে৷\nহাজৰিকানীৰ প্ৰত্যুত্তৰত হাজৰিকাই দুগুণ জোৰে চিঞৰি চিঞৰি ক’ব ধৰিলে\n: কাৰ লগতনো মোক ৰিজালা, সুনীলৰ লগত? ঘৈণীয়েক নাথাকিলে সি মাজৰাতিলৈ কাৰ লগত ফুচ ফুচাই কথা পাতে? যোৱা সপ্তাহ সি বন্দিতা নামৰ জনীক বাইকত লৈ ঘূৰি-ফুৰোঁতে মই জানি-শুনিয়ে তাক মাত দিছিলোঁ। তাৰ আগৰ সপ্তাহত কবিতা নে কি এজনীৰ লগত….\nনাই, আৰু শুনিবলৈ সুনীলৰ সাহস নাই। ইমান ঠাণ্ডাতো সি জ্বৰ ঘমাদি ঘামিছে৷ ঘৈণীয়েকৰ পিনে চাই দেখে জ্বলন্ত চাৱনিৰে তালৈ চাই আছে, চকু দুটা আঙঠাৰ দৰে জ্বলিছে। তাৰ পাছৰখিনি নকওঁ আৰু, ক’ব গ’লে মহাভাৰত এখন লিখিব লাগিব ।\n« সম্পাদকৰ টোকা : অভিজিত মেধি\nকৃষ্ণ! কি যে নহয় এই হাজৰিকানী জনী! সব ভেদ এনেকে খুলি দিব লাগেনে?\nবৰ মজা লিখিলা দেই কাহিনীটো ৷ পঢ়ি বৰ ৰস পালো ৷ আগলৈ লিখি থাকিবা ৷\nনিশ্চয় জিজু..ধন্যবাদ দেই\nবা, ভাল লাগিল পঢ়ি ।\nপাছৰখিনি আৰু জমনি।হেটা বেলনা মাৰি একো বাদ নপৰিল চাগৈ।\nহাঁ হাঁ তেনেকুৱাই\nপাছৰখিনিও লিখিব দেই… ৰসাল কাহিনী ।\nখুব ভাল লাগিল পঢ়ি, আগলৈও পঢ়িবলৈ পাম বুলি আশা ৰাখিলো\nসুনীলৰ পিঠিখন স্কেন কৰি থব পৰা হলে…\nসুনীলে তাকে কৰিবলৈ যাওঁতে ব্লকালে\nধনীয়া পাত দিলো দেই


Tusq X Plus - ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Tusq X Plus in Assamese\nTusq X Plus Expectorant in Assamese\nTusq X Plus ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Tusq X Plus Benefits & Uses in Assamese- Tusq X Plus ar laabh aaru byavaharsamuh\nTusq X Plus ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Tusq X Plus Dosage & How to Take in Assamese - Tusq X Plus ar paali aaru xeya kenedore lobo\nTusq X Plus ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Tusq X Plus Side Effects in Assamese- Tusq X Plus ar parshwakriyasamuh\nTusq X Plus সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Tusq X Plus Related Warnings in Assamese- Tusq X Plus xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Tusq X Plusৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Tusq X Plus with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Tusq X Plus ar gurutor kriya-pratikriya\nTusq X Plus মতভেদসমূহ - Tusq X Plus Contraindications in Assamese- Tusq X Plus nishedhsamuh\nTusq X Plus ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Tusq X Plus in Assamese- Tusq X Plus ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Tusq X Plus ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Tusq X Plus Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Tusq X Plus kriya-pratikriya\nTusq X Plus ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Tusq X Plus Benefits & Uses in Assamese - Tusq X Plus ar laabh aaru byavaharsamuh\nTusq X Plus তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nTusq X Plus-ৰ উপাদানসমূহ - Tusq X Plus Active Ingredients in Assamese - Tusq X Plus-ar upadaansamuh\nTusq X Plus ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Tusq X Plus Side Effects in Assamese - Tusq X Plus ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Tusq X Plus ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nTusq X Plus সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Tusq X Plus Related Warnings in Assamese - Tusq X Plus xonkranta xatarkatabanisamuh\nTusq X Plus-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nTusq X Plusৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত ক্ষতিকৰ প্ৰভাব থাকিব পাৰে। আপোনাৰ যদি এনেকুৱা অনুভৱ হৈছে, তেন্তে Tusq X Plus নাখাব আৰু আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nTusq X Plus-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাই Tusq X Plusৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। আপুনি যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই Tusq X Plus গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। আপোনাৰ চিকিতসকৰ সৈতে কথা পাতক আৰু আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লৈহে পিছত ব্যৱহাৰ কৰিব।\nবৃক্কত Tusq X Plus কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nTusq X Plus গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত বৃক্ক ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nযকৃতত Tusq X Plus কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nTusq X Plusৰ দ্বাৰা কলিজা প্ৰভাবিত হব পাৰে। আপুনি যদি এইবিধ ঔষধৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে আপুনি ইয়াক পুনৰাই গ্ৰহণ কৰা উচিত।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Tusq X Plus ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nTusq X Plus গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত আপোনাৰ হৃদয় ত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। যদি এয়া হয় তেন্তে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ বন্ধ কৰিব। আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লওক আৰু তেখেতে কোৱা অনুসৰি কৰক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Tusq X Plusৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Tusq X Plus with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Tusq X Plus ar gurutor kriya-pratikriya\nTusq X Plus তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nTusq X Plus মতভেদসমূহ - Tusq X Plus Contraindications in Assamese - Tusq X Plus nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Tusq X Plus লোৱা অনুচিত যাতে -\nTusq X Plus ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Tusq X Plus in Assamese - Tusq X Plus ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Tusq X Plus-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Tusq X Plus লোৱাটোৱে কোনো আসক্তিৰ সৃষ্টি নকৰে।\nহয়, আপুনি আৰামত মেচিনেৰী চলাব পাৰে বা বাহন চলাব পাৰে, যিহেতু Tusq X Plus লোৱাৰ পিছত ই আপোনাৰ টোপনি ভাৱ নানে।\nহয়, কিন্তু ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ মতেহে Tusq X Plus লওক।\nমানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ বাবে Tusq X Plus লৈ কোনো লাভ নাই।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Tusq X Plus ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Tusq X Plus Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Tusq X Plus kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Tusq X Plusৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Tusq X Plus আৰু খাদ্য একেলগে লোৱাটোৰ পিছৰ পৰ্যায়ৰ বিষয়ে একো ক'ব পৰা নাযায়।\nমদ আৰু Tusq X Plusৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nTusq X Plusৰ সৈতে মদ্যপান কৰাটোৱে আপোনাৰ দেহত হানিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।\nTusq X Plus ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Tusq X Plus Price and Pack Size in Assamese - Tusq X Plus ar mulya aaru pakor size


Onling Trolling Explained: অনলাইন ট্ৰ'লিং কি? আইনী সহায় কেনেকৈ লাভ কৰিব? জনাইছে SCৰ অধিবক্তাই|what-is-online-trolling-how-one-can-seek-legal-remedies-sc-lawyer-explains– News18 assam\nOnling Trolling Explained: অনলাইন ট্ৰ'লিং কি? আইনী সহায় কেনেকৈ লাভ কৰিব? জনাইছে SCৰ অধিবক্তাই\nট্ৰ’লৰ বলি হোৱাসকলে কি কৰিব লাগে?\nLast Updated : March 22, 2021, 15:50 IST\nPrachi Mishra, Supreme Court Lawyer\nট্ৰ'লিং হৈছে অনলাইন উৎপীড়নৰ আটাইতকৈ বেয়া প্ৰকাৰ। ট্ৰ’লবোৰে উৎপীড়ন আৰু হাৰাশাস্তিৰ দৰে কৌশল ব্যৱহাৰ কৰে। ইচ্ছাকৃতভাৱে অনলাইনত আপত্তিজনক বা প্ৰদাহজনক সমল পোষ্ট কৰা যিবোৰ ভাৰতত প্ৰযোজ্য আইনৰ অধীনত নিষিদ্ধ।\nট্ৰ’ল হৈছে এজন ব্যক্তি যিয়ে ফ্লেম ৱাৰ আৰম্ভ কৰে বা ইচ্ছাকৃতভাৱে ইণ্টাৰনেটত মানুহক বিচলিত কৰে।\nট্ৰ’লবোৰে কাক লক্ষ্য কৰে?\nকোনো এজন ব্যক্তি আৰু সকলো, ই এজন ব্যক্তি বা মানুহৰ গোট হ'ব পাৰে। ই মহিলাসকল অত্যন্ত সঘনাই লক্ষ্য কৰি লয়।\nট্ৰ’ল কৰাটো কিয় ক্ষতিকাৰক?\nট্ৰ’লে তেওঁলোকৰ লক্ষ্যত এক বৃহৎ মানসিক, আৱেগিক আৰু শাৰীৰিক প্ৰভাৱ পেলাইছে। প্ৰকৃত সমস্যাৰ পৰা বিচলিত কৰিবলৈ ট্ৰ’ল ব্যৱহাৰ কৰা হ'ব পাৰে। কঠিন সাংস্কৃতিক আৰু সামাজিক ৰীতি-ব্যৱস্থা আৰু নিৰ্দেশনা প্ৰভাৱিত আৰু বলবৎ কৰিবলৈ ট্ৰ’ল ব্যৱহাৰ কৰা হয় যাৰ কোনো আইনী শক্তি নাথাকিব পাৰে। ই অফলাইন কাৰ্যৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।\nএইটো কিয় সমস্যা?\nট্ৰ’লবোৰক সাধাৰণতে অনলাইনত বিভ্ৰান্তিকৰ সামগ্ৰী পোষ্ট কৰিবলৈ কাম-কৰা কৌশল হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই প্ৰক্ৰিয়াত ছচিয়েল মিডিয়া ট্ৰেণ্ডছ যেনে টুইটাৰ ট্ৰেণ্ডবোৰ ব্যক্তি বা গোটৰ বিৰুদ্ধে হেশ্বটেগ ব্যৱহাৰ কৰি সৃষ্টি কৰা হয়।\nট্ৰ’লৰ ক্ষেত্ৰত কি আইনী প্ৰতিকাৰ আছে?\nট্ৰলিঙৰ বলি হোৱাসকলে অপৰাধমূলক ভাবুকি, যৌন নিৰ্যাতন, মানহানি, ভয়েউৰিজম, অনলাইন ষ্টকিং আৰু অশ্লীল সমলৰ সৈতে সম্পৰ্কীয় ব্যৱস্থাৰ অধীনত নিষ্পত্তি বিচাৰিব পাৰে। অৱশ্যে, আইনী নিষ্পত্তি বিচৰাটোৱে লক্ষ্যৰ ওপৰত বোজা দিয়ে।\nভাৰতীয় দণ্ড বিধি, ১৮৬০য়ে ট্ৰ’লিং বা উৎপীড়নৰ সংজ্ঞা নিদিয়ে। অৱশ্যে, তথ্য প্ৰযুক্তি আইন, ২০০০ ("আইটি এক্ট") ৰ বিভিন্ন ব্যৱস্থা চাইবাৰ উৎপীড়নকাৰী আৰু ট্ৰ’লৰ সৈতে যুঁজিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।\nএই আইনী পথবোৰ কিমান কাৰ্যকৰী?\nট্ৰ’লক শাস্তি দিয়া কঠিন কিয়নো ট্ৰ’লবোৰ প্ৰায়ে বেনামী হয় যাৰ ফলত আবেদনখন আইনী প্ৰক্ৰিয়াত গ্ৰহণযোগ্য হোৱাটো কঠিন কৰি তোলে। অৱশ্যে, ঘৃণাৰ কথা, ভাবুকি, ধৰ্ষণৰ ভাবুকি, হিংসাৰ প্ৰৰোচনা সকলোবোৰ কাৰ্যক্ষম।\nভাৰতত ট্ৰ’ল কৰাৰ বাবে কাৰোবাৰ বিৰুদ্ধে বিচাৰ কৰা হৈছে নেকি?\nহয়। এইটো খুব কমকৈ ঘটিছে। ট্ৰ’লকৰা অধিক অত্যাধুনিক আৰু গোটৰ জৰিয়তে আক্ৰমণ নাইবা অজ্ঞাতৰ দ্বাৰা চিহ্নিত কৰা হয়। উদাহৰণ স্বৰূপে, ২০১৬ চনত এজন বলিউড গায়কক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল আৰু সাংবাদিকক অনলাইনত গালি দিয়া হৈছিল। তেওঁৰ টুইটাৰ একাউণ্ট পিছত স্থগিত কৰা হৈছিল।\nআমি কিয় গুৰুত্ব দিয়া উচিত? আৰু আমি কেনেকৈ সমৰ্থন দেখুৱাব পাৰো?\nট্ৰ’লিঙে ঘৃণাৰ বিয়পোৱাৰ দৰে শান্তি আৰু সম্প্ৰীতি ব্যাঘাতৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। ই মানুহৰ মানসিকতাক বিষময় কৰি তোলে। ই ভয়ৰ সাংস্কৃতিক সৃষ্টি কৰে। আনকি যদি আমি ট্ৰ’ল কৰা সকলৰ আদৰ্শক সমৰ্থন নকৰোঁ, কেৱল সমৰ্থন ঘোষণা কৰাটোও সহায়ক হ'ব পাৰে।\n(লেখিকা প্ৰাচী মিশ্ৰা সৰ্বোচ্ছ ন্যায়ালয়ৰ অধিবক্তা)\nFirst published: March 12, 2021, 16:28 IST\n2000 (আইটি এক্ট২০০০)Online Troll (অনলাইন ট্ৰ’ল) cyber crime (চাইবাৰ ক্ৰাইম) Trolling (ট্ৰ’লিং) IT Act


ব্যক্তিগত শিক্ষানুষ্ঠানবোৰৰ আকাশলঙ্ঘী মাচুলত অতিষ্ঠ দুখীয়া-নিচলা (নিতুল বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nআজি কিছু বছৰৰ পৰা দেখা গৈছে যে কাঁঠফুলাৰ দৰে য’তে ত’তে গজি উঠা বেচৰকাৰী ব্যক্তিগত শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ নামভৰ্ত্তিকে আদি কৰি মাহেকীয়া মাচুল যিদৰে অত্যাধিক হাৰত বৃদ্ধি কৰিবলৈ লাগিছে, ই সাধাৰণ দুখীয়া-নিচলা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ লগতে অভিভাৱকসকলৰ পানীত হাঁহ নচৰা অৱস্থা সৃষ্টি কৰিছে। চৰকাৰী শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ তুলনাত এই বেচৰকাৰী, ব্যক্তিগত শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ ভৰ্ত্তি-মাচুল আৰু মাহেকীয়া বা ছমহীয়া মাচুল দহগুণ প্ৰৰ্য্যন্ত বেছি।\nযোৱা বিশটা বছৰত অসমত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ অনুপাতে চৰকাৰী শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ সংখ্যা বৃদ্ধি হোৱা নাই, তাৰোপৰি পূৰ্বৰে পৰা থকা চৰকাৰী শিক্ষানুষ্ঠান সমূহৰো আসনৰ সংখ্যা পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে বৃদ্ধি কৰাৰো কোনো লক্ষণ পৰিলক্ষিত হোৱা নাই। ফলস্বৰূপে বছৰি বছৰি উত্তীৰ্ণ হৈ থকা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে আসনৰ অভাৱত একাংশ ধনকুৱেৰ সদৃশ ব্যক্তিগত শিক্ষানুষ্ঠানৰ ওচৰ চাপিব লগীয়া হয়। ইয়াৰেই সুবৰ্ণ সুযোগ ব্যৱসায়ীক ভিত্তিত গঢ় লৈ উঠা ব্যক্তিগত শিক্ষানুষ্ঠানসমূহে গ্ৰহণ কৰি আহিছে।\nধৰাহ’ল এনে বেচৰকাৰী খণ্ডৰ শিক্ষানুষ্ঠান একোখনত শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীৰ সংখ্যা গঢ় হিচাপত ২০ জন। প্ৰতিবছৰে গঢ়ে ৩০০ জন ছাত্ৰ-ছাত্ৰী ভৰ্ত্তি হয় আৰু প্ৰতিজন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ পৰা ভৰ্ত্তি মাচুলৰ বাবদ তেওঁলোকে ৪০ হাজাৰকৈ মাচুল আদায় কৰে। এই গোটেইখিনি মিলালে মহাবিদ্যালয়খনৰ কতৃপক্ষই এবছৰৰ বাবে লাভ কৰে মুঠ ১ কোটি ২০ লাখ টকা। ইয়াৰে যদি ২০ হাজাৰকৈ প্ৰতিজন শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীক দৰমহাৰ বাবদ আদায় দিয়ে তেনেহ’লে তেওঁলোকৰ মুঠ ৬ লাখ টকাহে খৰচ হ’বগৈ। বাকী ১ কোটি ১৪ লাখ টকা তেওঁলোকে এবছৰতে লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। কিন্তু চাবলৈ গ’লে তাৰ বিপৰীতে এনে বেচৰকাৰী মহাবিদ্যালয়ৰ কতৃপক্ষই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক আচবাব, কিতাপ-পত্ৰকে আদিকৰি কোনো ধৰণৰ সমাগ্ৰী যোগন ধৰা দেখা নাযায়। অৰ্থাতৎ ই এক সহজে ধন ঘটাৰ এক ব্যৱস্থা হিচাপে একাংশ ব্যক্তিয়ে ব্যৱহাৰ কৰা যেন অনুভব হয়। ইয়াৰ ফলত সাধাৰণ মধ্যবিত্ত আৰু দুখীয়া শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে চৰকাৰী শিক্ষানুষ্ঠানত আসনৰ অভাৱত এনে বেচৰকাৰী শিক্ষানুষ্ঠানসমূহত আসনৰ বাবদ ৪০ হাজাৰকৈ টকা আদায় দিব নোৱাৰি উপযুক্ত শিক্ষা লাভৰ পৰা বঞ্চিত হ’ব লগা হৈছে। এয়া মাত্ৰ এটা উদাহৰণহে, এনে উদাহৰণ বিচাৰিলে বহুত ওলাব বুলি ভাবো।\nএতিয়া কথা হ’ল, ব্যক্তিগত খণ্ডৰ মহাবিদ্যায় বা ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয় একোখন প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ পিছত শিক্ষা-বিভাগৰ পৰা অনুমোদন ল’ব লগাৰ সময়ত শিক্ষা বিভাগে কিয় এনে ব্যক্তিগত শিক্ষা-খণ্ডৰ আন্তঃগঠনিকে আদিকৰি ভৰ্ত্তি মাচুল, মাহেকীয়া মাচুল আদি সম্পৰ্কে চালিজাৰি নাচায়? এইক্ষেত্ৰত শিক্ষা বিভাগৰ কৰণীয় একো নাই নেকি?\nবৰ্তমান নদীবান্ধ, ভূমিপট্টা, নিবনুৱা সমস্যা, বাট-পথ আদি বিভিন্ন সমস্যাৰ আজুহাতত বিভিন্ন দল-সংগঠন, সমাজৰ সচেতন ব্যক্তিয়ে গণতান্ত্ৰিক ভাবে প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰি আহিছে যদিও আজিলৈকে এইধৰণৰ সুবিধাবাদী বেচৰকাৰী শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ কৰ্মকাণ্ডৰ বিপৰীত প্ৰতিবাদী কাৰ্য্যসূচী গ্ৰহণ কৰা পৰিলক্ষিত হোৱা নাই। আশা কৰো অনাগত দিনত এনে কাৰ্যৰ বিৰুদ্ধেও সদলবলে প্ৰতিবাদী কাৰ্য্যসূচী হাতত ল’বলৈ সমাজৰ সচেতন ব্যক্তি, অভিভাৱক, ছাত্ৰ-ছাত্ৰী ৰাজপথলৈ ওলাই আহিব।