গল্পঃ এটা স্বাধীন অংগ / হাৰুকি মুৰাকামী\nHomeঅনূদিত গল্পগল্পঃ এটা স্বাধীন অংগ / হাৰুকি মুৰাকামী\ntranslatorsassam October 15, 2020\nহাৰুকি মুৰাকামীৰ গল্পৰ অসমীয়া অনুবাদ ঃ\nএটা স্বাধীন অংগ\nমূলঃ হাৰুকি মুৰাকামী (জাপানী)\nইংৰাজী অনুবাদঃ ফিলিপ গেব্ৰিয়েল\nঅসমীয়া অনুবাদঃ উপাসনা কৃষ্ণাত্ৰেয়\nপৃথিৱীখনত এনে কিছু মানুহ আছে-(কি যে এক নিৰ্বোধিতা!) যিসকলে এটা আচৰিত ধৰণৰ কৃত্ৰিম জীৱন যাপন কৰে৷ মই এনেকুৱা মানুহ বৰ বেছি লগ পোৱা নাই, কিন্তু নিশ্চিত যে এনে মানুহ আছে কিছুসংখ্যক৷ আৰু ডাঃ টোকাই আছিল তেনে এজন ব্যক্তি৷\nএই তথাকথিত আদৰ্শৱান আত্মাসমূহে এই পাকলগা পৃথিৱীখনত খাপ খাই থাকিবলৈ প্ৰতিদিনেই অতি সাৱধানতাৰে চলিবলগীয়া হয়, যদিও সৰহভাগ ক্ষেত্ৰতে, এই কাৰবাৰটোৰ বাবে যে এটা কষ্টকৰ পৰ্য্যায়ৰ চল-চাতুৰীৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিবলগীয়া হয়, তেওঁলোকে সচেতনভাৱে অনুভৱেই নকৰে৷ তেওঁলোক সম্পূৰ্ণৰূপে আশ্বস্ত যে তেওঁলোক নিতান্তই সৰল মানুহ যি কোনো গোপন উদ্দেশ্য অথবা চল চাতুৰী ৰহিত এটা সৎ জীৱন যাপন কৰে৷ আৰু যেতিয়া, যদি কোনো কাৰণে এক বিশেষ জ্যোতিয়ে তেওঁলোকৰ এই জীৱনবোৰৰ আভ্যন্তৰীণ কৰ্ম-কাণ্ডসমূহ যে কিমান কৃত্ৰিম, অসত্য- তাক উদ্ভাষিত কৰে, তেতিয়াই তেওঁলোকৰ জীৱনবোৰে এটা দুঃখজনক অথবা আন কিছু ক্ষেত্ৰত এটা কৌতুকপ্ৰদ কেঁকুৰিত আহি উপনীত হয়৷ তাৰ মাজতো অৱশ্যে কেইজনমানক ভাগ্যৱান বুলি কব পাৰি- যিকেইজনে কেতিয়াও এই জ্যোতিৰ সন্মুখীন নহয় অথবা হলেও প্ৰভাৱিত নোহোৱাকৈ আঁতৰি আহিব পাৰে৷\nএই টোকাই বোলা মানুহজনৰ বিষয়ে মই যিমান জানো, সেই আটাইখিনি লিপিবদ্ধ কৰি ৰাখিব বিচাৰোঁ৷ ইয়াৰ সৰহখিনিয়ে তেওঁ মোক পোণপটীয়াকৈ কোৱা কথাৰ পৰাই উৎপন্ন হৈছে , অৱশ্যে কিছুখিনি তেওঁৰ অতি ঘনিষ্ঠ তথা বিশ্বস্ত ব্যক্তিয়ে কোৱা তথ্যৰ পৰা আহৰণ কৰা৷ এইটোও স্বীকাৰ্য্য যে মই নিজা পৰ্য্যবেক্ষণৰ দ্বাৰাও সঁচা বুলি ভবা কিছু কথা সংযোগ কৰিছোঁ-ঠিক দুটা ভিন্ন তথ্যৰ মাজৰ খালী ঠাইখিনি মাংসৰ কিমাৰে লগ কৰি দিয়াৰ দৰে৷ অৰ্থাৎ তেওঁৰ যিখন ছবি গঢ়ি উঠিব সেয়া সম্পূৰ্ণভাৱে তথ্যনিৰ্ভৰ নহয়৷ লগতে, এই টোকাটোৰ লিখক হিচাপে কওঁ, পাঠকসকলে যাতে এইটো কোনো আদালতৰ বিচাৰৰ বাবে দাখিল কৰা প্ৰমাণ অথবা কোনো ব্যৱসায়িক চুক্তিৰ সহায়কাৰী নথি বুলি গণ্য নকৰে ( যদিও, ইয়াৰেনো কি ধৰণৰ ব্যৱসায়িক চুক্তি হব, মোৰ কোনো ধাৰণা নাই)৷\nকিন্তু আপুনি যদি কেইখোজমান পিছুৱাই যায়( তাৰ আগতে নিশ্চিত হৈ লব যে আপুনি কোনো পৰ্বতশৃংগৰ সন্মুখত থিয় হৈ থকা নাই) আৰু এই ছবিখন কিছু দূৰৰ পৰা চায়, তেন্তে বুজিব পাৰিব যে প্ৰতিটা সৰু বৰ বৰ্ণনাৰ যথাৰ্থতা নিৰ্ণয় কৰাটো বৰ এটা জটিল নহয়৷ মুঠৰ ওপৰত দৰকাৰী কথাটো হ'ল যে ডাঃ টোকাইৰ এখন পৰিষ্কাৰ ছবি উপস্থাপন হব লাগে৷ এজন লিখক হিচাপে অন্ততঃ এইটোৱে মোৰ আশা৷ থোৰতে কবলৈ গ'লে (ঠিক কিদৰে বুজাওঁ) তেওঁক লৈ বৰ বেছি ভুল বুজিবলৈ অৱকাশেই নাই দৰাচলতে়৷\nইয়াৰ অৰ্থ এয়া নহয় যে তেওঁ এজন সৰল, সুবোধ্য ব্যক্তি৷ বৰং বহু ক্ষেত্ৰতে তেওঁ আছিল জটিল, বহুতৰপীয়া, দুৰ্বোধ্য৷ এনে কি অন্ধকাৰে তেওঁৰ অৱচেতন আচ্ছন্ন কৰি ৰাখিছিল, অথবা কি পাপবোধ মনৰ মাজত কঢ়িয়াই ফুৰিছে, মোৰ জানিবৰ কোনো উপায় নাই৷ তথাপি তেওঁৰ ব্যৱহাৰ পাতিৰ সুসংগত সাঁচৰ পৰা সামগ্ৰিকভাৱে নিখুঁত চিত্ৰ এখন নিৰ্মাণ কৰাটো তুলনামূলকভাৱে সহজ৷ এজন পেছাদাৰী লেখক হিচাপে মোৰ বাবে ই অলপ ধৃষ্টতাপূৰ্ণ কাৰবাৰেই হয়গে, কিন্তু সেই সময়ত ঠিক তেনে ধাৰণাই মোৰ হৈছিল৷\nটোকাইৰ বয়স বাৱন্ন, অবিবাহিত আৰু আনকি কেতিয়াও কোনো নাৰীৰ সৈতে সহবাসতো থকা নাই৷ ট'কিঅ'ৰ অকণমানি আজাবু জিলাৰ এটা সুন্দৰ অট্টালিকাৰ দুটা বেডৰূমৰ কোঠালিযুক্ত এপাৰ্টমেণ্ট এটাত থাকে৷ ধৰি লওক- এজন চিৰকুমাৰ৷ ঘৰুৱা কামৰ প্ৰায়ভাগ তেওঁ নিজেই কৰে- ৰন্ধা- বঢ়া, কাপোৰ ধোৱা, ইষ্ট্ৰি কৰা, চাফ চিকুণ কৰা ইত্যাদি, আৰু বাকীখিনি পেছাদাৰী চাফাইকৰ্মী মাহত দুবাৰকৈ আহি চম্ভালে৷ মূলতঃ তেওঁ এজন পৰিপাটী মানুহ, সেয়ে ঘৰটো পৰিষ্কাৰকৈ ৰখাটো বৰ এটা টান নহয়৷ প্ৰয়োজন সাপেক্ষে তেওঁ সুস্বাদু ক'কটেইলো প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে, আৰু নিকুজাগা স্টুৰ পৰা আৰম্ভ কৰি শ্বি বেছ এন পেপিলোটে লৈকে প্ৰায়বোৰ খাদ্য ৰান্ধিব পাৰে৷ ( ৰান্ধি ভালপোৱা প্ৰায়বোৰ মানুহৰ দৰেই তেওঁও খাদ্যৰ ক্ষেত্ৰত কৃপনালি নকৰে, সেয়ে উৎকৃষ্ট উপাদান সমূহহে ব্যৱহাৰ কৰে আৰু খাদ্যবোৰো সদায়ে সুস্বাদু হয়৷) ঘৰটোত মানুহ এজনীৰ অভাৱ কেতিয়াও অনুভৱেই নকৰিলে, অকলশৰে সময় কটাই কাহানিও আমনি পোৱা নাছিল, আৰু অকলে শুয়ো অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰা নাছিল- এটা সময়লৈকে৷\nতেওঁ এজন কস্মেটিক প্লাষ্টিক চাৰ্জন আৰু ৰপ্পংগীত থকা 'টোকাই বিউটি ক্লিনিক'খন চলায়৷ সেইখন তেওঁ দেউতাকৰ পৰা উত্তৰাধিকাৰীসূত্ৰে পাইছে৷ স্বাভাবিকতেই ধেৰ মহিলা লগ পোৱাৰ সুযোগ তেওঁৰ৷ তেওঁক আপুনি ঠিক সুদৰ্শন বুলিব নোৱাৰিলেও নাক চকুৰ গঢ় সুন্দৰ- অন্ততঃ নিজৰ প্লাষ্টিক চাৰ্জাৰী কৰিব লাগিব বুলি ভাব অহা নাই কেতিয়াও- আৰু ক্লিনিকখনো ভাল চলে বাবে এটা শকত দৰ্মহাও পায়৷ তেওঁ এজন বৰ ভালদৰে প্ৰতিপালিত ব্যক্তি- শিষ্টাচাৰী আৰু সংস্কৃতিবান, কথোপকথনৰ বাবে কেতিয়াও প্ৰসংগৰ অভাৱ নহয়৷ এতিয়াও তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ মুৰত চুলি আছে ( দুই এডাল পকিবলৈ ধৰিছে অৱশ্যে), আৰু যদিও অলপ শকত হবলৈ ধৰিছে, ব্যায়ামগাৰত নিয়মীয়া শৰীৰচৰ্চাই শৰীৰটো যৌৱনোদীপ্ত কৰি ৰাখিছে৷ মানুহে শুনাত বেয়া হব পাৰে, কিন্তু মিলা মিছা কৰিবলৈ তেওঁৰ মহিলাৰ অভাৱ কেতিয়াও হোৱা নাই৷\nকি জানো কাৰণে ডেকাকালৰে পৰাই টোকাইৰ বিয়া-বাৰু, সংসাৰ আদিৰ প্ৰতি মন নাছিল৷ তেওঁ প্ৰায় নিশ্চিতই আছিল যে তেওঁ বিবাহিত জীৱনৰ যোগ্য নহয়৷ সেয়ে মহিলাগৰাকী যিমানেই আকৰ্ষণীয় নহওক কিয়, তেওঁ যদি স্থায়ী সংগী বিচাৰি আছে, তেন্তে টোকাইয়ে দূৰত্ব বজাই ৰাখে৷ যাৰ ফলত, তেওঁ প্ৰেমিকা হিচাপে পছন্দ কৰা মহিলাসকল হয় বিবাহিতা নতুবা যাৰ ইতিমধ্যে এগৰাকী মুখ্য প্ৰেমিক থাকে৷ এই ব্যৱস্থা বৰ্তাই ৰখালৈকে তেওঁৰ কোনো এগৰাকী সংগীৰে বিবাহাকাংক্ষ্যা জাগ্ৰত হোৱা নাছিল৷ সৰলভাৱে কবলৈ গলে টোকাই সদায়ে এজন কেজুৱেল দ্বিতীয় প্ৰেমিক, দুখৰ দিনৰ বাবে সুবিধাজনক পুৰুষ বন্ধু, অথবা কেজুৱেল ফ্লিঙৰ বাবে সুবিধাজনক সংগী৷\nআৰু সঁচা কবলৈ গলে এনেকুৱা সম্পৰ্কবোৰতহে টোকাই প্ৰকৃতাৰ্থত সহজ হব পাৰিছিল আৰু মহিলাসকলৰ সৈতে সময় কটাবলৈ সুবিধাজনক পাইছিল৷ আন কোনো ব্যৱস্থাই- য'ত মহিলা সকলে স্থায়ী সংগী বিচাৰে- তেওঁক অশ্বস্তি, শংকাত পেলায়৷\nএই মহিলাসকলৰ যে তেওঁৰ বাহিৰেও আন পুৰুষৰ সৈতে যে যৌন সম্পৰ্ক আছিল, তাকে লৈ তেওঁ বৰ বেছি মূৰ নঘমাইছিল৷ শাৰীৰিক সম্পৰ্কবোৰ মাথোন শাৰীৰিকহে- চিকিৎসক হিচাপে টোকাইয়ে এনেদৰেই বিশ্বাস কৰিছিল আৰু সংগদায়িনী মহিলাসকলেও একেদৰেই ভাবিছিল৷ টোকাইয়ে কেৱল মাত্ৰ আশা কৰিছিল যে তেওঁৰ সৈতে থকা সময়খিনিত মহিলাগৰাকীয়ে যাতে কেৱল তেওঁৰ কথাকে ভাবে৷ তেওঁলোকৰ নিজা সময়খিনিৰ বাহিৰত মহিলাগৰাকীয়ে কি ভাবিছে অথবা কৰিছে সেয়া তেওঁৰ নিজা কথা, যাক লৈ টোকাইয়ে কোনো ধৰণৰ জল্পনা কল্পনা নকৰে৷ গতিকে এই সম্পৰ্কৰ বাহিৰৰ তেওঁলোকৰ জীৱনত টোকাইয়ে হস্তক্ষেপ কৰিবলৈ যোৱাটো সুদূৰপৰাহত৷\nএই মহিলাসকলৰ সৈতে নৈশ আহাৰ খোৱা, ৱাইন খোৱা আৰু একলগে কথা পতা- এইবোৰেই আছিল টোকাইৰ বাবে অনিৰ্বাচনীয় সুখ৷ যৌনতা আছিল মাথোঁ অতিৰিক্ত সুখ, মূল উদ্দেশ্য কাহানিও নাছিল৷ মূলতঃ তেওঁ কেবাগৰাকী আকৰ্ষণীয় মহিলাৰ সৈতে এক অন্তৰংগ, বৌদ্ধিক সম্পৰ্ক এটা বিচাৰিছিল৷ পাছৰখিনি অৱধাৰিতভাৱে ঘটিছিল মাথোন৷ সেয়েহে মহিলাসকল স্বাভাৱিকভাৱেই তেওঁৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিল, সময়বোৰ উপভোগ কৰিছিল আৰু প্ৰায়ে সম্পৰ্কটোত আগভাগ লৈছিল৷ ব্যক্তিগতভাৱে, মই ভাবোঁ যে পৃথিৱীৰ সৰহভাগ মহিলাই (বিশেষকৈ প্ৰকৃতাৰ্থত আকৰ্ষণীয় সকল) অনবৰতঃ যৌন সম্পৰ্কৰ বাবে ব্যগ্ৰ এই পুৰুষসকলৰ পৰা ইতিমধ্যে বিৰক্ত হৈ পৰিছে৷\nটোকাইয়ে মাজে মাজে ভাৱে- যোৱা ত্ৰিশটা বছৰত এনেকুৱা সম্পৰ্ক কিমানটা হ'ল এটা হিচাপ ৰখা উচিত আছিল হয়তো৷ কিন্তু তেওঁ কেতিয়াও সংখ্যাক লৈ অকণো আগ্ৰহী নাছিল৷ অভিজ্ঞতাসমূহ কিমান মধুৰ হয়, সেয়াহে জৰুৰী৷ মহিলাগৰাকীৰ শাৰীৰিক অৱয়বকলৈও তেওঁ বৰ বেছি মুৰ নঘমায়৷ যেতিয়ালৈকে মহিলা এগৰাকীৰ কোনো বিশেষ খুঁত নাথাকে য'ত তেওঁৰ পেছাদাৰী আগ্ৰহ জন্মে অথবা যেতিয়ালৈকে মহিলাগৰাকীৰ চেহেৰা আমনিদায়ক নহয় যে তেওঁৰ হামিয়াব লগীয়া অৱস্থা হয়, তেন্তে সেয়া যথেষ্ট৷ হাতত টকা-পইচা থাকিলে আপুনি আপোনাৰ মুখমণ্ডল যিমান বিচাৰে আৰু যেনেকৈ বিচাৰে তেনেকৈ ধুনীয়া কৰি লব পাৰে ( এই ক্ষেত্ৰত বিশেষজ্ঞ হিচাপে তেওঁ দেধাৰ উদাহৰণ দিব পাৰে৷) তেওঁ মূলতঃ মেধাসম্পন্ন, বুদ্ধিমতী আৰু হাস্যৰসযুক্ত নাৰীৰ গুণগ্ৰাহী আছিল৷ মহিলা এগৰাকী যদি খুব ধুনীয়া হয়, কিন্তু তেওঁৰ কবলৈ একো নাথাকে অথবা নিজা কোনো অভিমত নাথাকে, টোকাইয়ে তেনে ক্ষেত্ৰত আগ্ৰহ অনুভৱ নকৰে৷ কোনো অস্ত্ৰোপচাৰে নাৰীৰ বৌদ্ধিক ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰিব নোৱাৰে৷ বুদ্ধিমতী নাৰী এগৰাকীৰ সৈতে নৈশ আহাৰত কিছু সুৰুচিপূৰ্ণ আলাপ- আলোচনা অথবা বিছনাত ইজনে সিজনক ধৰি অলসভাৱে শাক খোৱা-ভাত খোৱা কথা পতা-এইবোৰেই তেওঁৰ বাবে বহুমূলীয়া মূহুৰ্ত৷\nভাল কথা এয়ে যে মহিলা সকলৰ সৈতে এবাৰো তেওঁৰ কোনো বিশেষ সংঘাত হোৱা নাই, কাৰণ এই লিকটীয়া আৱেগিক দ্বন্দবোৰ তেওঁৰ বাবে নহয়েই৷ আৰু যদিহে কোনো কাৰণে সাম্ভাব্য সংঘাতৰ কলীয়া ডাঁৱৰ দেখিবলৈ পায় , তেতিয়াও তেওঁ অতি কৌশলেৰে সম্পৰ্কটোৰ পৰা পিছ হুঁহকি আহিব জানে আৰু ই যাতে কোনো গুৰুতৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি নকৰে অথবা মহিলাগৰাকীয়ে যাতে দুখ নাপায় তাকো খেয়াল ৰাখে৷ এই কামটো তেওঁ অতি স্বাভাবিক আৰু ক্ষীপ্ৰভাৱে কৰিছিল, ঠিক যিদৰে নামি সন্ধিয়াটোৰ পৰা ছাঁবোৰ লোপ পায়৷ এজন অভিজ্ঞ বেচ্চেলৰ হিচাপে তেওঁ এই কৌশলমূহত সিদ্ধহস্ত আছিল৷\nপ্ৰেমিকাসকলৰ সৈতে সম্পৰ্ক বিচ্ছেদ কৰাটো তেওঁৰ বাবে এক নিয়মীয়া কাৰবাৰ আছিল৷ আন এগৰাকী মুখ্য প্ৰেমিক থকা বেছিভাগ মহিলাই এটা সময়ত কৈ দিয়ে-"ক্ষমা কৰিব, মই আৰু আপোনাক দেখা কৰিব নোৱাৰিম, অতি সোনকালেই মোৰ বিয়া৷" সৰহভাগ ক্ষেত্ৰতে মহিলাসকলৰ এই বিয়া হোৱা সিদ্ধান্তটো আহে তেওঁলোক ত্ৰিশ বা চল্লিশৰ দেওনা গছকাৰ আগে আগে৷ ঠিক যিদৰে বছৰ এটা শেষ হোৱাৰ আগে আগে কেলেণ্ডাৰৰ বিক্ৰী ভাল হয়৷ টোকাইয়ে প্ৰতিবাৰেই দুঃখভাৱেৰে হাঁহি এটা মাৰি অতি শান্তভাৱে এনে সংবাদ গ্ৰহণ কৰে৷ ই এক দুৰ্ভাগ্য, কিন্তু কি নো কৰিব পাৰিব? বিবাহ তেওঁৰ বাবে নহয়েই, তথাপি এটা পবিত্ৰ অনুষ্ঠান বাবে যিকোনো মানুহেই ইয়াক সন্মান কৰিবলগীয়া হয়৷\nতেনে সময়ত তেওঁ মহিলাগৰাকীক খুব দামী কিবা এটা কিনি বিয়াৰ উপহাৰ দিয়ে৷ "বিবাহ উপলক্ষ্যে অভিনন্দন জনালোঁ"- তেওঁ কয়৷ " তুমি ইমান বুদ্ধিমতী, আকৰ্ষণীয় আৰু মৰমিয়াল৷ মই বিচাৰোঁ -তুমি সঁচাকৈয়ে সুখী হোৱা, আৰু তুমি এই সুখ পোৱাৰ যোগ্য৷" আৰু সঁচাকৈয়ে তেওঁ এনেদৰে অনুভৱ কৰিছিল৷ এই মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ জীৱনৰ কিছু আপুৰুগীয়া সময় টোকাইৰ সৈতে অতিবাহিত কৰিছে, সেই সময়ৰ পৰা তেওঁ আশা কৰা সঁচা মৰমখিনিয়ে তেওঁৰ জীৱনক উমাল আৰু বিস্ময়য়কৰ মূহুৰ্ত কিছু প্ৰদান কৰিছে৷সেইখিনিৰ বাবেই তেওঁ কৃতজ্ঞ৷ আৰুনো তেওঁলোকৰ পৰা কি বিচাৰিব?\nকিন্তু এই বিবাহপাশত আৱদ্ধ হোৱা মহিলাসকলৰ প্ৰায় এক তৃতীয়াংশই কিছুবছৰ পাছত পুনৰ টোকাইক ফোন কৰি দেখা কৰিবলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে৷ আৰু তেওঁ সদায়ে এনে এটা মধুৰ আৰু নিশ্চয়েই 'বৰ এটা পবিত্ৰ নহয়' ধৰণৰ সম্পৰ্ক গঢ়িবলৈ পাই সুখী হৈছিল৷ তেওঁলোকে দুগৰাকী অবিবাহিত ব্যক্তিৰ মাজৰ কেজুৱেল সম্পৰ্ক এটাক এগৰাকী অবিবাহিত পুৰুষ আৰু এগৰাকী বিবাহিতা মহিলাৰ মাজৰ জটিল সম্পৰ্কলৈ পৰ্য্যবসিত কৰে- যি আছিল অধিক উপভোগ্য৷ হওঁতে তেওঁলোকে আগতে একেলগে কৰা কামবোৰেই কৰে- মাথোঁ অধিক পৰিপক্ক ভাৱে৷ বিয়াত বহা বাকী দুই তৃতীয়াংশ মহিলাই পুনৰ সংযোগ স্থাপন নকৰে, আৰু টোকাইয়েও তেওঁলোকক দুনাই দেখা পোৱা নাই৷ টোকাইৰ অনুমান- তেওঁলোকে হয়তো সন্তানসহ একোগৰাকী অপূৰ্ব পত্নী ৰূপে সুখী, পৰিপূৰ্ণ বিবাহিত জীৱন এটা উপভোগ কৰি আছে৷ যদি এনেকুৱাই হৈছে, টোকাই তেওঁলোকৰ বাবেও সুখী৷ এই মূহুৰ্তত হয়তো তেওঁ মৰমেৰে লিৰিকি বিদাৰি থকা সেই বিস্ময়কৰ স্তনযুগলৰ পৰা কোনো শিশুৱে পুষ্টি গ্ৰহণ কৰি আছে৷\nটোকাইৰ প্ৰায়ভাগ বন্ধুৱে বিবাহিত৷ সন্তানো আছে তেওঁলোকৰ৷ তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ কেবাবাৰো গৈছে যদিও কেতিয়াও, এবাৰলৈও ঈৰ্ষান্বিত হোৱা নাই৷ যেতিয়া তেওঁলোকৰ ল'ৰা-ছোৱালী বোৰ সৰু আছিল, মৰমেই লাগিছিল, কিন্তু যেতিয়া সিহঁত হাইস্কুল পাইগৈ- ৰূক্ষ হৈ পৰে, ডাঙৰক দেখিব নোৱাৰে আৰু মাক দেউতাকৰ বিৰূদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰাৰ নামত কত যে সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰে৷ মাক বাপেকৰো চুলি ডাল ডাল হয়গে৷ তেওঁলোকৰো এটাই চিন্তা- কেনেকৈ সন্তানৰ পঢ়া শুনা ভাল কৰিব পাৰি আৰু কেনেকৈ সিহঁতক শীৰ্ষস্থানৰ বিদ্যালয়ত পঢ়ুৱাব পাৰি৷ গতিকে পৰীক্ষাৰ ফলাফল বেয়া হলে পতি পত্নীৰ মাজতেই উখনা উখনি আৰম্ভ হয়৷ এই ল'ৰা ছোৱালীবোৰে ঘৰত কাৰো সৈতে মাত বোল নকৰে, তাৰ সলনি নিজৰ কোঠাতে আৱদ্ধ হৈ লগৰবোৰৰ সৈতে অনলাইন চাট অথবা শিশু কিশোৰৰ বাবে অনুপযোগী অনলাইন প'ৰ্ণত ব্যস্ত থাকে৷ এনে ল'ৰা- ছোৱালী বিচাৰিব পৰাকৈ টোকাই প্ৰস্তুত নহয়৷ তেওঁৰ বন্ধুবোৰে পিছে ইমানৰ পিছতো নিজা সন্তান থকাটো এটা বিস্ময়কৰ অভিজ্ঞতা বুলি দাবী কৰে, কিন্তু তেওঁ এইবোৰ কথাত ভোল নাযায়৷ তেওঁলোকে হয়তো নিজে চোঁচৰাই থকা বোজাটোকে টোকাইৰ কান্ধটো দিব বিচাৰে৷ স্বাৰ্থপৰৰ দৰে তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে যে তেওঁলোকে পোৱা কষ্টখিনি পৃথিৱীৰ আন প্ৰতিটা মানুহেও পাব লাগে৷\nমই নিজেই ডেকাকালতে বিয়া পাতিছোঁ, আৰু এতিয়াও বিবাহিত, কিন্তু মোৰ কোনো সন্তান নাই৷ গতিকে তেওঁৰ দৃষ্টিভংগী ময়ো কিছু পৰিমাণে বুজি পাইছোঁ, যদিও ই অলপ বেছিয়ে সৰলীকৃত আৰু অতিৰঞ্জিত বক্তব্য যেন লাগিল৷ কেতিয়াবা ভাবোঁ তেওঁৱেই হয়তো শুদ্ধ৷ যদিও অৱশ্যে সকলো ক্ষেত্ৰতে ইমান বেয়া অবস্থা নহয়৷ এই বিশাল পৃথিৱীখনত মাক বাপেক আৰু ল'ৰা ছোৱালীৰ মাজত ঘনিষ্ঠ, উমাল সম্পৰ্ক থকা কিছুমান ধুনীয়া, সুখী পৰিয়াল আছে- পিছে কিমাননো আছে এনে পৰিয়াল?ঠিক ফুটবলত যিমান হেট্ৰিক হয়, সিমান? এনে দুষ্প্ৰাপ্য, সুখী মাক বাপেক হব পাৰিম বুলি মোৰ অকনো আত্মবিশ্বাস নাই আৰু টোকাইকো দেখাত নালাগে৷\nমানুহে ভুল বুজাৰ সম্ভাৱনা আছে যদিও মোৰ মতে টোকাই এজন সৰলমনা ব্যক্তি৷ তেওঁ কোনো হতভাগা বেচেৰা নহয়, কোনো হীনমন্যতা অথবা ঈৰ্ষা নাছিল, কোনো কথাকে লৈ অতিমাত্ৰা অহংকাৰ বা পক্ষপাতিত্ব নাই, কোনো বিশেষ নিচা নাই, অতিমাত্ৰা সংবেদনশীল নহয়, কোনো কট্টৰ ৰাজনৈতিক অভিমত নাই৷ উপৰুৱা দৃষ্টিত অন্ততঃ তেওঁৰ গুণবোৰ চাই অস্থিৰ ব্যক্তিত্বৰ বুলিব নোৱাৰি৷ আটায়ে তেওঁৰ স্পষ্টবাদী, অকপট ব্যক্তিত্ব, তেওঁৰ মাৰ্জিত ব্যৱহাৰ আৰু তেওঁৰ স্ফুৰ্টিবাজ, যোগাত্মক দৃষ্টিভংগী আদিবোৰ বৰ ভাল পাইছিল৷ টোকাইয়েও তেওঁৰ এই গুণবোৰ মূলতঃ মহিলাসকল (সি পৃথিৱীৰ আধা জনসংখ্যা)ক আকৰ্ষণ কৰিবলৈ বৰ কৌশলপূৰ্ণভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ মহিলাসকলৰ প্ৰতি দয়া, সহনশীলতা আদি যিবোৰ গুণ তেওঁৰ পেছাৰ বাবে জৰুৰী সেইবোৰ তেওঁৰ জন্মগতভাৱেই আছিল- যিদৰে কাৰোবাৰ মৰমিয়াল কণ্ঠ থাকে আৰু আন কাৰোবাৰ দীঘল আঙুলি৷ সেইবাবে (আৰু নিশ্চয়ে যিহেতু তেওঁ এগৰাকী মেধাবী শৈল্যচিকিৎসক), তেওঁৰ ক্লিনিকখনে দোপত দোপে উন্নতি কৰিছিল৷ কোনো বিজ্ঞাপন অবিহনেও ক্লিনিকখন মানুহেৰে ভৰ্তি হৈ থাকিছিল৷\nমোৰ পাঠকসকলে নিশ্চয় জানে যে এনেকুৱা সৰল ব্যক্তিসমূহ প্ৰায়ভাগেই ফোপোলা, মধ্যমীয়া বুদ্ধিৰ আৰু আমনিদায়ক হয়৷ অথচ, টোকাই এনে নহয়৷ উইকেণ্ডবোৰত প্ৰায়ে মই তেওঁৰ সৈতে বহি প্ৰায় এঘণ্টামান বিয়েৰ খাই উপভোগ কৰিছিলোঁ৷ তেওঁ আছিল এজন অতিশয় বাকপটু ব্যক্তি, কথা পাতিবলৈ যাৰ আছিল দেধাৰ প্ৰসংগ৷ তেওঁৰ হাস্যৰস আছিল খাৰাংখাচ, বৰ একো জটিল নহয় ধৰণৰ৷ তেওঁ মোক প্লাস্তিক চাৰ্জাৰীৰ দুনীয়াখনৰ ঢেৰ মজেদাৰ ভিতৰুৱা কাহিনী কৈছিল (অৱশ্যেই গ্ৰাহক সকলৰ পৰিচয় গোপন ৰাখি), আৰু নাৰী সম্পৰ্কে কিছুমান বৰ আশ্চৰ্য্যকৰ তথ্য ফাদিল কৰিছিল৷ কিন্তু ই কেতিয়াও অশ্লীলতাৰ পৰ্য্যায় নাপাইছিলগৈ৷ মহিলা বন্ধু সকলৰ কথা তেওঁ সদায়ে বৰ সন্মান আৰু মৰমেৰে কৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ ব্যক্তিগত তথ্যবোৰ গোপনে ৰাখিবলৈ যত্ন কৰিছিল৷\n" এগৰাকী ভদ্ৰলোকে তেওঁ আদায় দিয়া কৰ আৰু শয্যাসংগ দিয়া নাৰী সম্পৰ্কে আলোচনা নকৰে৷"- তেওঁ মোক এবাৰ কৈছিল৷\n"কোনে কৈছে এয়া?" মই সুধিছিলোঁ৷\n" মই নিজেই প্ৰস্তুত কৰিছোঁ," মুখৰ অভিব্যক্তি সলনি নকৰাকৈয়ে তেওঁ কৈছিল৷ "অৱশ্যে কেতিয়াবা মোৰ গাণনিকজনৰ সৈতে কৰ সম্পৰ্কে আলোচনা কৰোঁ৷"\nএকে সময়তে দুগৰাকী বা তিনিগৰাকী প্ৰেমিকা থকাতো টোকাইৰ বাবে অদ্ভুদ কথা নাছিল৷ এই মহিলাসকল হয় বিবাহিতা নতুবা তেওঁলোকৰ অন্য প্ৰেমিক আছিল, গতিকে তেওঁলোকৰ সুবিধা অসুবিধাই প্ৰাধান্য পাইছিল, আৰু তেনেদৰে তেওঁলোকৰ সুবিধামতে টোকাইয়ে নিজৰ সময় মিলাইছিল৷ তেওঁৰ মতে কেবাগৰাকীও প্ৰেমিকা থকাতো অতি স্বাভাৱিক ঘটনা, ই কোনো বিশ্বাসঘাতকতা নহয়৷ তথাপি, তেওঁ কেতিয়াও কোনো এগৰাকীকে আনগৰাকীৰ বিষয়ে জানিব নিদিছিল, বৰং- 'কেৱলমাত্ৰ প্ৰয়োজনীয় কথা জনা' নীতি মানি চলিছিল৷\nটোকাইৰ ক্লিনিকখনত এজন সুদক্ষ পুৰুষ চেক্ৰেটাৰী আজি বহু বছৰৰ পৰাই তেওঁৰ সৈতে কাম কৰি আছে৷ এই মানুহজনে তেওঁৰ জটিল সময়সূচীখন এজন অভিজ্ঞ উৰাজাহাজ ট্ৰেফিক ক'ণ্ট্ৰ'লাৰৰ দৰে চোৱা চিতা কৰে৷ তেওঁ টোকাইৰ কেৱল মাত্ৰ কামৰ সময়সূচীখনেই সজাই মেলি নিদিয়ে, বৰং দিন যোৱাৰ লগে লগে তেওঁ টোকাইৰ ব্যক্তিগত প্ৰণয় বিলাসৰ সময়সূচীখনো নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ দায়িত্ব লাভ কৰিছে৷ তেওঁ টোকাইৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ প্ৰতিটো ৰঙীন কাহিনী সম্পৰ্কে অৱগত, কিন্তু কেতিয়াও কাৰো আগত টু শব্দ এটাও কোৱা নাই, ইমান ব্যস্ত হৈ থাকিবলগীয়া হোৱা স্বত্তেও মন বেয়া কৰা দেখা নাই, আৰু নিজৰ কাম পাৰদৰ্শিতাৰে কৰি গৈছে৷ যান যঁত নিয়ন্ত্ৰনত তেওঁ বৰ ভাল আছিল আৰু সেয়ে টোকাই কোনো দুৰ্ঘটনাৰ সন্মুখীন হব লগা হোৱা নাই৷ শুনিবলৈ অবিশ্বাস্য যদিও, তেওঁ আনকি টোকাইৰ প্ৰেমিকাসকলৰ মাহেকীয়া ঋতু চক্ৰৰ হিচাপো ৰাখিছিল৷ টোকাইয়ে যেতিয়া কোনো মহিলাৰ সৈতে ভ্ৰমণলৈ যায়, তেওঁৰ চেক্ৰেটাৰীগৰাকীয়ে ৰেলৰ টিকট আৰু অতিথিশালা বন্দোবস্ত কৰে৷ এই দক্ষ চেক্ৰেটাৰীগৰাকীৰ অবিহনে টোকাইৰ পৰিমাৰ্জিত ব্যক্তিগত জীৱনটো একে নহলহেঁতেন৷ ইয়াৰ বাবদ টোকাইয়ে তেওঁৰ সুদৰ্শন চেক্ৰেটাৰী গৰাকীক ( যি অৱশ্যেই সমকামী) উৎসৱে পাৰ্বনে উপহাৰ আদিৰে কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰি থাকে৷\nসৌভাগ্যক্ৰমে তেওঁৰ মহিলা বন্ধু সকলৰ গিৰিয়েক আৰু প্ৰেমিকসকলে এবাৰো টোকাইৰ সৈতে তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কৰ কথা আৱিস্কাৰ কৰিব নোৱাৰিলে, সেয়ে তেওঁ কোনো গুৰুতৰ সমস্যাৰ সন্মুখীন হব লগা হোৱা নাই আৰু কোনো অশ্বস্তিকৰ পৰিস্থিতিতো পৰিবলগীয়া হোৱা নাই৷ তেওঁ এজন সাৱধান আৰু সতৰ্ক ব্যক্তি আছিল আৰু মহিলা বন্ধু সকলকো\nসমানেই নিৰ্লিপ্ত হবলৈ সকীয়াই দিছিল৷ মূলতঃ তেওঁ তিনিটা উপদেশ দিছিল- কোনো কথাতে জোৰ নকৰিবা, খৰখেদা নকৰিবা, সময় লোৱা; সহজে ধৰা পেলাব পৰা পেটাৰ্ণ মতে মচলিবা ; আৰু যেতিয়া মিছা কবলগীয়া হয়, মন কৰিবা যাতে ই সহজ সৰল হয় ( এয়া অৱশ্যে চিগালক উৰণ শিকোৱাৰ লেখীয়া কথা, তথাপি তেওঁ তাকে কৰি আশ্বস্ত হৈছিল- একেই কথা)\nএনে নহয় যে এইবোৰ সম্পূৰ্ণ সমস্যাৰহিত আছিল৷ ইমান দিন ধৰি ইমানবোৰ সম্পৰ্ক একে সময়তে বজাই ৰাখিব গলে সমস্যা উদ্ভৱ হবই৷ বান্দৰো আনকি মাজে সময়ে ডালৰ পৰা সৰি পৰে৷ এবাৰ কোনো কাৰণত তেওঁৰ এগৰাকী মহিলা বন্ধুৱে সন্দেহপৰায়ণ প্ৰেমিকজনক ক্লিনিকৰ ফোন নম্বৰ দিব লগা হৈছিল যাতে তেওঁ ডাক্তৰৰ ব্যক্তিগত জীৱন আৰু নৈতিকতা সম্পৰ্কে সোধপোছ কৰিব পাৰে ( তেওঁৰ দক্ষ চেক্ৰেটাৰী গৰাকীয়ে তেওঁৰ পতিয়ণ নিয়াব পৰা ক্ষমতাৰ দ্বাৰা এই মানুহজনৰ অভিযোগসমূহৰ পৰা বিচ্যুত কৰিছিল)৷ আৰু এবাৰ আন এগৰাকী বিবাহিতা মহিলা তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কটোত ইমানেই অনুৰক্ত হৈ পৰিছিল যে তেওঁ একধৰণৰ স্বপ্নবিলাসী হৈ পৰিছিল৷ ইফালে মহিলাগৰাকীৰ স্বামী আছিল এজন বিখ্যাত মুষ্টিযোদ্ধা৷ পিছে, এইবাৰো সমস্যাৰ কলীয়া ডাঁৱৰ আঁতৰিল৷ ডাক্তৰৰো কান্ধ নভগাকে থাকিল৷\n" আপুনি বাৰু কেৱলমাত্ৰ ভাগ্যৱানহে, নহয় জানো?" মই সুধিছিলোঁ৷\n" হব পাৰে" তেওঁ হাঁহি এটা মাৰি কৈছিল-" হয়তো মোৰ ভাগ্যই ভাল৷ কিন্তু মই ভাবোঁ ই সকলো নহয়৷ কোনোপধ্যেই মই ইমান বুধিয়ক নিশ্চয় নহয়, তথাপি কেতিয়াবা ভাবি আচৰিত মই বাৰু কিমান চতুৰ হব পাৰোঁ"\n"চতুৰ", মই দোহাৰিলোঁ৷\n"ঠিক- কিদৰে বুজাওঁ- যেতিয়াই কথাবোৰ বিষম হোৱা যেন পাওঁ মোৰ মগজু হঠাতে অতি সক্ৰিয় হৈ পৰে……," অস্ফুট স্বৰত টোকাইয়ে ক'লে৷ কোনো ভাল উদাহৰণ তেওঁ বিচাৰি নোপোৱা যেন লাগিল অথবা বোধহয় তেওঁ এই বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ ইতস্ততঃ বোধ কৰিছিল৷\n"এই যে ফটকৰি ওলাই আহিব পৰা কথাটো," মই কলোঁ, "মোৰ ফঁচুৱা টুইফোৰ চিনেমা এখনৰ দৃশ্য এটা মনত পৰি গ'ল৷ এগৰাকী মহিলাই মানুহ এজনক কয়, 'কিছুমান মানুহ নম্ৰ আৰু কিছুমান ক্ষীপ্ৰ হয়৷ এই দুয়োটাই ভাল গুণ যদিও বেছিভাগ সময়তে ক্ষীপ্ৰতাই নম্ৰতাক চেৰ পেলায়৷' আপুনি চিনেমাখন চাইছেনে?"\n"নাই, হয়তো চোৱা নাই," টোকাইয়ে ক'লে৷\n" মহিলাগৰাকীয়ে এটা উদাহৰণ দিয়ে৷ মানুহ এজনে দুৱাৰ এখন খুলি মহিলা এগৰাকীক নগ্ন অৱস্থাত দেখে, তেওঁ কাপোৰ সলাই আছিল৷ নম্ৰ মানুহজনে ক'লে- 'ক্ষমা কৰিব মহাশয়া,' আৰু তড়িৎভাৱে দুৱাৰ খন বন্ধ কৰি দিয়ে৷ পিছে, যিজনে 'ক্ষমা কৰিব মহাশয়' বুলি কয় আৰু দুৱাৰখন বন্ধ কৰে, তেওঁহে প্ৰকৃতাৰ্থত ক্ষীপ্ৰ৷"\n" হমম," টোকাইক প্ৰসন্ন হোৱা যেন লাগিল৷ "এইটো বৰ মজেদাৰ সংজ্ঞা৷ মই হয়তো ধৰিব পাৰিছোঁ তেওঁলোকে কি বুজাব বিচাৰিছে৷ মই নিজেও কেবাবাৰো এনে পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হৈছোঁ৷"\n"আৰু প্ৰতিবাৰেই আপুনি মগজুৰ ক্ষীপ্ৰতাৰে নিজকে উলিয়াই আনিবলৈ সক্ষম হৈছিল?"\nটোকাইয়ে এক বিষণ্ণ দৃষ্টিৰে চালে৷ "মই নিজকে বৰ বেছি কিবা বুলি ভাবিব নাযাওঁ, প্ৰকৃততে মোৰ কপাল ভাল৷ সহজ অৰ্থত মই এগৰাকী নম্ৰ, ভাগ্যৱান মানুহ৷ এনেদৰে ভবাই হয়তো আটাইতকৈ ভাল৷"\nমুঠৰ ওপৰত টোকাইৰ এই তথাকথিত সৌভাগ্য প্ৰায় ত্ৰিশ বছৰলৈকে বৰ্তি থাকিল৷ভাবিলে বৰ দীঘলীয়া সময় পিছে৷ কিন্তু এদিন হঠাতে একেবাৰেই অপ্ৰত্যাশিতভাৱে তেওঁ গভীৰ প্ৰেমত পৰিল- ধূৰ্ত শিয়াল এটাই এদিন হঠাতে নিজকে ফান্দত আৱিস্কাৰ কৰাৰ দৰে৷\nপ্ৰেমত পৰা মহিলাগৰাকী আছিল তেওঁতকৈ ষোল্ল বছৰে সৰু আৰু বিবাহিতা৷ তেওঁৰ স্বামী আছিল তেওঁতকৈ দুবছৰে ডাঙৰ, যি বিদেশী আই টি প্ৰতিষ্ঠান এটাত কৰ্মৰত আৰু তেওঁলোকৰ এটি সন্তানো আছিল- এজনী পাঁচ বছৰীয়া ছোৱালী৷ টোকাইৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্ক আজি প্ৰায় দেৰ বছৰৰ পৰা চলি আছে৷\n" মিষ্টাৰ টানিমুৰা," তেওঁ এবাৰ সুধিছিল," আপুনি কেতিয়াবা কাৰোবাক অত্যধিকভাৱে ভাল নাপাবলৈ সঁচাকৈয়ে কষ্ট কৰি পাইছেনে?" মোৰ যিমান দূৰ মনত আছে, এয়া জহকালিৰ আৰম্ভণি আছিল, আমি ইজনে সিজনক চিনি পোৱা এবছৰৰ অধিক হৈছিল৷\n" নাই, বোধকৰোঁ তেনে হোৱা নাই"- মই তেওঁক কৈছিলোঁ৷\n" ময়ো কৰি পোৱা নাছিলোঁ- এতিয়ালৈকে" টোকাইয়ে কৈছিল৷\n"কাৰোবাক বহুত বেছি ভাল নাপাবলৈ বৰকৈ কষ্ট কৰা?"\n"একদম৷ মই এতিয়া ঠিক তাকেই কৰি আছোঁ৷"\n" সহজ কথা৷ যদিহে মই তেওঁক খুব বেছি ভাল পাওঁ, ই কষ্টকৰ হব৷ সেইটো মই সয্য কৰিব নোৱাৰোঁ৷ মই ভাবোঁ মোৰ হৃদয়ে সয্য কৰিব নোৱাৰিব, সেইকাৰণেইতো মই তেওঁৰ প্ৰেমত নপৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আছোঁ৷"\nতেওঁ বৰ গহীন ভাৱত আছিল৷ সচৰাচৰ দেখাৰ দৰে মুখত ৰসবোধৰ চিন চাব নাছিল৷\n" আপুনি তেওঁক খুব বেছি ভাল নাপাবলৈ প্ৰকৃততে কি কৰি আছে?"\n"মই সকলো ধৰণৰ উপায় অৱলম্বন কৰি চাইছোঁ৷" তেওঁ ক'লে৷ "কিন্তু এই সকলো উপায় অৱশেষত গৈ তেওঁ সম্পৰ্কে ইচ্ছাকৃতভাৱে যিমান পাৰি সিমান বেয়া ভবাত শেষ হয়গে৷ মানসিকভাৱে যিমান পাৰি সিমান তেওঁৰ দোষবোৰৰ তালিকা তৈয়াৰ কৰোঁ- তেওঁৰ খুঁতবোৰ বুলি কোৱা উচিত৷ আৰু এইখিনি মই মগজুৰ ভিতৰতে বাৰে বাৰে মন্ত্ৰৰ দৰে জপ কৰি থাকোঁ, নিজকে এই মানুহগৰাকীৰ প্ৰেমত প্ৰয়োজনকৈ বেছিকে নপৰিবলৈ পতিয়ন নিয়াবলৈ৷"\n"কিবা ফল পাইছেনে এনে কৰি?"\n" ওহোঁ, বৰ এটা লাভ হোৱা নাই৷" এইবুলি টোকাইয়ে তেওঁৰ মুৰটো লৰালে৷ " প্ৰথম কথা, তেওঁৰ বৰ বেছি বেয়া গুণ মই বিচাৰিয়ে নাপালোঁ৷ আৰু এটা কথা যে তেওঁৰ সেই বেয়া গুণবোৰো মোৰ ভাল লাগে৷ আৰু আনটো কথা হ'ল যে মই নিজকে বুজাব নোৱাৰোঁ- মোৰ বাবে অতি বেছিৰ সীমাডালৰ শেষ ক'ত? জীৱনত প্ৰথমবাৰ এনে চেতনাহীন ধৰণৰ অনুভৱ হৈছে৷"\n"আপোনাৰ আগতেওতো বহু মহিলাৰ সৈতে এনে সম্পৰ্ক আছিল, কিন্তু এনেকুৱাতো হোৱা নাছিল?" মই সুধিছিলোঁ৷\n"এয়াই প্ৰথম" ডাক্তৰে সাধাৰণভাৱে কৈ থ'লে৷ তাৰ পাছত তেওঁ কবৰ খান্দি যেন কিবা পুৰণি স্মৃতি উলিয়াই আনিলে৷ "হাইস্কুলত পঢ়োঁতে খুৱ কম সময়ৰ বাবে এনেকুৱা কিবা এটা অনুভৱ কৰিছিলোঁ৷ সেইটো সময়, যেতিয়া বিশেষ কাৰোবাৰ কথা ভাবি বুকুখন বিষাই গৈছিল, আন একো ভাবিব নোৱাৰা হৈ পৰিছিলোঁ….কিন্তু ই একপক্ষীয় অনুভৱ আছিল আৰু যি কোনো কূল নাপালেগৈ৷ এতিয়া কথাবোৰ বেলেগ৷ এতিয়া মই প্ৰাপ্তবয়স্ক আৰু আমাৰ মাজত প্ৰকৃতাৰ্থত এটা শাৰীৰিক সম্পৰ্ক আছে৷ তথাপি মোৰ মনটো বিশৃংখল হৈ পৰিছে৷ যিমানেই মই তেওঁৰ কথা ভাবোঁ, সিমানেই ই মোক শাৰীৰিকভাৱে প্ৰভাৱিত কৰে, মোৰ আভ্যন্তৰীণ অংগসমূহক, বিশেষকৈ মোৰ পাচনতন্ত্ৰ আৰু শ্বসনতন্ত্ৰ৷"\nঅলপপৰ নিশ্চুপ হৈ ৰ'ল তেওঁ, যেন দুয়োটা অংগ পৰীক্ষাহে কৰিছে৷\n"আপুনি মোক যিমানখিনি ক'লে," মই কলোঁ, " এনেকুৱা লাগিছে যেন আপুনি তেওঁৰ প্ৰেমত গভীৰভাৱে নপৰিবলৈ আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰিছে, কিন্তু তেওঁক হেৰুৱাবও বিচৰা নাই৷"\n" একদম৷ মই জানো যে ই পৰস্পৰ বিপৰীতমুখী, স্কিজ'ফ্ৰেনিক৷ মই একে সময়তে দুটা সম্পূৰ্ণ বিপৰীত কথা আশা কৰি আছোঁ৷ মই যিমানেই চেষ্টা নকৰোঁ কিয় ই সম্ভৱ নহয়৷ কিন্তু মোৰ উপায় নাই৷ মই তেওঁক হেৰুৱাব নোৱাৰোঁ৷ যদি তেনে হয়, মই নিজকে হেৰুৱাই পেলাম৷"\n"কিন্তু তেওঁ বিবাহিতা আৰু সন্তান এটিও আছে৷"\n"তেওঁ এই সম্পৰ্কটোৰ কথা কিদৰে ভাবে?"\nটোকাইয়ে মুৰটো অলপ হেলনীয়া কৰি সচেতনতাৰে তেওঁৰ শব্দবোৰ নিৰ্বাচন কৰিলে৷ "মই মাথোঁ আন্দাজ কৰিছোঁ আৰু যিমানেই আন্দাজ কৰিছোঁ, সিমানেই খেলিমেলি লাগিছে৷ কিন্তু তেওঁ মোক অতি স্পষ্টভাৱে জনাইছে যে পতিৰ সৈতে বিবাহ বিচ্ছেদৰ কোনো অভিপ্ৰায় তেওঁৰ নাই৷ তেওঁলোকৰ এটি সন্তানো আছে আৰু তেওঁ পৰিয়ালটো ভাঙিব নিবিচাৰে৷"\n" তথাপি তেওঁ আপোনাক দেখা কৰি থাকে৷"\n" আমি এতিয়াও লগ হোৱাৰ সুযোগ বিচাৰি থাকোঁ৷ কিন্তু ভৱিষ্যতৰ কথা কোনে জানে? তেওঁৰ ভয়ো আছে গিৰিয়েকে কোনোবাদিনা আমাৰ কথা গম পাব বুলি আৰু তেওঁ কৈছিল হয়তো কোনোবাদিনা মোক দেখা কৰাটো বন্ধ কৰিব লাগিব৷ আৰু হয়তো সঁচাকৈয়ে গিৰিয়েকে আমাক ধৰা পেলাব আৰু আমি মিলা মিছা বন্ধ কৰিব লাগিব৷ অথবা তেওঁ নিজেই আমাৰ এই সম্পৰ্কটোৰ পৰা আমনি পোৱা হব৷ মোৰ কোনো ধাৰণা নাই- কাইলৈ কি হব৷"\n"আৰু এই কথাটোকে আপুনি আটাইতকৈ বেছি ভয় কৰে৷"\n" হয়, যেতিয়া মই এনে সম্ভাৱনাবোৰৰ কথা ভাবোঁ, আন একো ভাবিব নোৱাৰা হৈ পৰোঁ৷ ডিঙিলৈ ভাত নোযোৱা হয়৷"\nডাঃ টোকাই আৰু মোৰ চিনাকী হৈছিল আমাৰ ঘৰৰ ওচৰৰ ব্যায়ামাগাৰটোত৷ তেওঁ প্ৰতি শনি দেওঁবাৰে পুৱা ব্যায়ামাগাৰলৈ আহিছিল স্কোৱাছ খেলিবলৈ, আৰু আমি কেবাবাৰো একেলগে খেলিছিলোঁ৷ প্ৰতিপক্ষ হিচাপে তেওঁ ভাল- নম্ৰ, স্বাস্থ্যৱান, জয়ী হবলৈ অতিমাত্ৰা উৎকণ্ঠিত নহয় ধৰণৰ, আৰু মই তেওঁৰ বিপৰীতে খেলি উপভোগ কৰিছিলোঁ৷\nমই তেওঁতকৈ অলপ ডাঙৰ, কিন্তু প্ৰকৃততে আমি একেটা প্ৰজন্মৰে (এইবোৰ আজি কিছুদিনৰ আগৰ কথা),আৰু স্কোৱাছ খেলাৰ পাৰদৰ্শিতাৰ স্তৰ দুয়োৰে মোটামুটি একে৷ বলটোৰ পিছে পিছে দৌৰি আমি ঘামি যাওঁ, তেতিয়া ওচৰৰ বিয়েৰ কক্ষলৈ গৈ কেইটামান পাইণ্ট খাওঁ৷ সৰহভাগ ভালদৰে প্ৰতিপালিত, উচ্চ শিক্ষিত, আৰু আৰ্থিকভাৱে সুৰক্ষিত ব্যক্তিৰ দৰে ডাঃ টোকাইয়েও কেৱল নিজৰ কথাই ভাবিছিল৷ কিন্তু তথাপি, আগতে উল্লেখ কৰাৰ দৰে তেওঁ এজন যিহেতু এজন বিস্ময়কৰ ভাৱে বাকপটু ব্যক্তি, মই সঁচাকৈয়ে তেওঁৰ সৈতে কথা পাতি উপভোগ কৰিছিলোঁ৷\nযেতিয়া তেওঁ গম পালে যে মই এজন লেখক, তেতিয়া লাহে লাহে নিজৰ বহু ব্যক্তিগত কথা ব্যক্ত কৰিবলৈ ধৰিলে৷ তেওঁ হয়তো ভাবিছিল যে থেৰাপীষ্ট আৰু ধৰ্মগুৰু সকলৰ দৰে লিখকসকলৰো মানুহৰ স্বীকাৰোক্তি শুনাৰ নৈতিক অধিকাৰ (অথবা দায়িত্ব) আছে৷ আন বহু লোকৰ সৈতে মোৰ একেধৰণৰ অভিজ্ঞতা হৈছে৷ তথাপি কিন্তু মই সদায়ে তেওঁৰ কথা শুনি উপভোগ কৰিছিলোঁ আৰু তেওঁৰ কবলগীয়াখিনিৰ পৰাও আগ্ৰহ হেৰুওৱা নাছিলোঁ৷ তেওঁ খোলা, সৎ আৰু আত্মানুসন্ধানী আছিল৷ আৰু নিজৰ দুৰ্বলতা আনৰ আগত প্ৰকাশ কৰিবলৈ অকনো ভয় কৰা নাছিল- ই এটা বিৰল গুণ৷\nতেওঁ মোক কৈছিল, " মই এনে কেবাগৰাকী মহিলাৰ সৈতে সম্পৰ্ক ৰাখি পাইছোঁ, যি তেওঁতকৈ কেবাগুণে বেছি ধুনীয়া, সুগঢ়ী, উচ্চৰুচিযুক্ত আৰু অধিক বুদ্ধিমতী৷ কিন্তু এই তুলনাবোৰ অৰ্থহীন৷ কাৰণ মোৰ বাবে তেওঁ 'বিশেষ'৷ মোৰ বোধেৰে আপুনি কব পাৰে- 'এক সম্পূৰ্ণ উপস্থিতি'৷ তেওঁৰ আটাইবোৰ গুণ এটা মৰ্মস্থলীত সন্নিহিত হৈ আছে৷ আপুনি প্ৰতিটা বৈশিষ্ট্য ভাগ ভাগ কৰি লৈ জুখিব বা বিশ্লেষণ কৰিব নোৱাৰে, অৰ্থাৎ একেখিনি বৈশিষ্ট্যই আন কাৰোবাৰ তুলনাত ভাল বা বেয়া বুলিব নোৱাৰে৷ তেওঁৰ সেই মৰ্মস্থলীয়েহে মোক অত্যন্ত আকৰ্ষিত কৰে- ঠিক যেন এক শক্তিশালী চুম্বক৷ এইবোৰ যুক্তিৰ বাহিৰৰ কথা৷"\nআমি ডাঙৰ ব্লেক এণ্ড টেনচ এটা আলু ভাজি আৰু আচাৰৰ সৈতে খাই আছিলোঁ৷\n" এতিয়া মোৰ প্ৰেয়সীক দেখি/ আৰু বিদায় জনাই/ মই জানো মোৰ পুৰণি হৃদয়খন কিমান ফোপোলা আছিল/ যেন আগতে কাহানিও প্ৰেম নিচিনিলোঁ"/\nটোকাইয়ে আবৃত্তি কৰিলে৷\n" গনচুনাগন আট্চুটাডাৰ কবিতা," মই কলোঁ৷ নাজানোঁ এইটো মোৰ কি?\nগল্পকাৰ পৰিচিতি: বেচবল খেল চাই থাকোতে ঔপন্যাসিক হোৱাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা লেখকজনেই হ'ল হাৰুকি মুৰাকামী৷ এইগৰাকী জাপানী লিখকৰ জন্ম হয় 1949 চনৰ 12 জানুৱাৰীত৷ এইগৰাকী জনপ্ৰিয় জাপানী লিখকৰ প্ৰায়বোৰ কিতাপেই 50টাতকৈও অধিক ভাষাত অনুদিত হৈছে৷ তেওঁৰ কৰ্মৰাজিৰ ভিতৰত Wind up bird chronicle, The elephant vanishes, Sputnik sweetheart, Kafka on the shore, Men without women, 1Q84, Killing Commendatore উল্লেখযোগ্য৷ তেওঁ ইতিমধ্যে Fantasy award, Frank O' Connor, International Short story award, Franz Kafka Prize, Jerusalem Prize আদি সন্মানেৰে বিভূষিত হৈছে৷\n**An Independent Organ (এটা স্বাধীন অংগ) গল্পটি তেওঁৰ 'Men without women' নামৰ ছুটিগল্প সংকলনখনৰ পৰা লোৱা হৈছে৷\nJyotishmita Saikia October 20, 2020 at 8:09 PM\nবৰ্তমানৰ "কেজুৱেল ৰিলেশ্বনশ্বিপ" ৰ ধাৰাটোৰ লগত হুবহু মিল থকা গল্পটি..অতি সুন্দৰ।


স্বামী বিবেকানন্দ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nৰামকৃষ্ণ পৰমহংসৰ প্ৰধান শিষ্য আৰু ৰামকৃষ্ণ মিশ্যনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক\nস্বামী বিবেকানন্দ তেখেতৰ প্ৰকৃত নাম নৰেন্দ্ৰনাথ দত্ত আছিল। তেওঁ ঊনবিংশ শতাব্দীৰ প্ৰসিদ্ধ হিন্দু ধৰ্মগুৰু ৰামকৃষ্ণ পৰমহংসৰ প্ৰধান শিষ্য আৰু ৰামকৃষ্ণ মিশ্যনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল। স্বামী বিবেকানন্দই ইউৰোপ আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত বেদান্ত আৰু যোগশাস্ত্ৰৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰ কৰাত মুখ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। ঊনবিংশ শতাব্দীৰ শেষভাগত হিন্দু ধৰ্মক বিশ্বজনীন ধৰ্মৰ স্তৰত উন্নীত কৰা তথা সৰ্বধৰ্মসমন্বয় চেতনাৰ বিস্তাৰত তেওঁৰ ভূমিকা অনস্বীকাৰ্য। আধুনিক ভাৰতত হিন্দু পুনৰ্জাগৰণৰ প্ৰধান ব্যক্তিজন বিবেকানন্দই আছিল। তেওঁৰ সৰ্বাধিক খ্যাতি ১৮৯৩ চনত বিশ্বধৰ্ম মহাসভাত "আমেৰিকান ভাতৃ আৰু ভগ্নী"সকলৰ উদ্দেশ্যে প্ৰদত্ত তেখেতৰ বিখ্যাত বক্তৃতাটোৰ মাধ্যমত প্ৰাশ্চাত্য সমাজত হিন্দুধৰ্মৰ পৰিচয় প্ৰদানত ব্যাপক ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে।\n১৮৯৩ চনত স্বামী বিবেকানন্দ\n১২ জানুৱাৰী, ১৮৬৩ সোমবাৰ\nকলকাতা, বেংগল, ভাৰত\n৪ জুলাই, ১৯০২ (৩৯ বছৰ) শুক্ৰবাৰ\nবেলুৰ মঠ, কলকাতা\nৰামকৃষ্ণ মঠ আৰু ৰামকৃষ্ণ মিশ্যন\nৰাজযোগ, কৰ্মযোগ, ভক্তিযোগ আৰু জ্ঞানযোগ\nস্বামী সদানন্দ, ভগ্নী নিবেদিতা\nসুভাষ চন্দ্ৰ বসু, অৰবিন্দ ঘোষ, বাঘা যতীন, মহাত্মা গান্ধী, চক্ৰবৰ্তী ৰাজগোপালাচাৰী, জামচেদজী টাটা\n১৮৬৩ চনত কলকাতাৰ এক সম্ভ্ৰান্ত কায়স্থ পৰিয়ালত স্বামী বিবেকানন্দৰ জন্ম। তেওঁৰ চিন্তা-চেতনাৰ অন্যতম অনুপ্ৰেৰণা আছিল তেওঁৰ যুক্তিবাদী পিতা আৰু ধৰ্মপ্ৰাণা জননী। ল’ৰালি কালৰ পৰাই তেওঁৰ মাজত আধ্যাত্মপিপাসা আৰু গভীৰ ঈশ্বৰানুৰাগ পৰিলক্ষিত হয়। ঈশ্বৰক প্ৰত্যক্ষ কৰা এনে এক ব্যক্তিৰ সন্ধানত ওলাইয়ে তেওঁ ৰামকৃষ্ণৰ সান্নিধ্যলৈ আহে আৰু পাছলৈ তেওঁৰ শিষ্যত্ব গ্ৰহণ কৰে। গুৰু শ্ৰীৰামকৃষ্ণই তেওঁক অদ্বৈত বেদান্তৰ শিক্ষা দিয়ে। তেওঁৰ পৰাই বিবেকানন্দই শিকে যে সকলো ধৰ্মই সত্য আৰু মানুহৰ সেৱাই সৰ্বোৎকৃষ্ট ঈশ্বৰোপাসনা। গুৰুৰ মৃত্যুৰ পাছত সন্ন্যাস অবলম্বন কৰি তেওঁ সমগ্ৰ ভাৰতীয় উপমহাদেশ পদব্ৰজে ভ্ৰমণ কৰে। পৰৱৰ্তীকালত চিকাগো যাত্ৰা কৰি ১৮৯৩ চনৰ বিশ্বধৰ্ম মহাসভাত হিন্দুধৰ্মৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বিভিন্ন ফ’ৰাম, বিশ্ববিদ্যালয় আৰু সংঘই তেওঁৰ বাগ্মীতাত মুগ্ধ হৈ বক্তৃতাদানৰ বাবে আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। একাধিক সাধাৰণ আৰু ব্যক্তিগত সভাত ভাষণ দি তেওঁ আমেৰিকা, ইংল্যাণ্ডৰ লগতে আৰু কেইবাখনো দেশত বেদান্ত, যোগশাস্ত্ৰ আৰু হিন্দুধৰ্মক সুপৰিচিত কৰি তুলিলে। আমেৰিকা আৰু ইংল্যাণ্ডত তেওঁ স্থাপন কৰে বেদান্ত চচাইটি। ভাৰতলৈ প্ৰত্যাবৰ্তন কৰি ১৮৯৩ চনত ৰামকৃষ্ণ মঠ আৰু মিছন নামেৰে এটি মানৱকল্যাণমূলক আধ্যাত্মিক সংগঠন প্ৰতিষ্ঠা কৰে। স্বামী বিবেকানন্দ ভাৰতত অন্যতম জাতি-স্ৰষ্টাৰূপে পৰিগণিত হয়। তেওঁৰ শিক্ষাই মহাত্মা গান্ধী, জৱাহৰলাল নেহৰু, সুভাষ চন্দ্ৰ বসু, অৰবিন্দ ঘোষ, সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণন প্ৰমুখে একাধিক জাতীয় নেতা আৰু দাৰ্শনিকক প্ৰভাৱিত কৰিছিল।\n2 জন্ম আৰু বাল্যজীৱন\n3 কলেজ আৰু ব্ৰাহ্মসমাজ\n4 শ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ সান্নিধ্যত\n5 বৰানগৰ মঠ\n6 পৰিব্ৰাজক বিবেকানন্দ\n7 উত্তৰ ভাৰত\n8 হিমালয় ভ্ৰমণ\n10 পশ্চিম ভাৰত\n11 দক্ষিণ ভাৰত\n12 জাপান ভ্ৰমণ\n13 প্ৰথম পাশ্চাত্য ভ্ৰমণ\n14 বিশ্বধৰ্ম মহাসভা\n15 আমেৰিকা আৰু ইংলণ্ডত বক্তৃতাদান\n16 ভাৰতলৈ প্ৰত্যাবৰ্তন\n16.1 কলম্বোৰ পৰা আলমোৰালৈ\n16.2 ৰামকৃষ্ণ মঠ আৰু মিছন প্ৰতিষ্ঠা\n17 দ্বিতীয় পাশ্চাত্য ভ্ৰমণ\n18 শেষ জীৱন\n19 শিক্ষা আৰু দৰ্শন\n21 বিবেকানন্দ আৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ\n24 আৰু চাওক\n25 তথ্য সংগ্ৰহ\n26 বাহ্যিক সংযোগ\nবিবেকানন্দই কৈছিল, "মোৰ জ্ঞানৰ বিকাশৰ কাৰণে মই মোৰ মাৰ কাষত ঋণী।" স্বামী বিবেকানন্দই এটা কায়স্থ দত্ত পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। এই দত্ত-পৰিয়ালৰ আদি নিবাস আছিল অধুনা পশ্চিমবঙ্গৰ বৰ্ধমান জিলাৰ কালনা মহকুমাৰ অন্তৰ্গত দত্ত-ডেৰিয়াটোনা বা দত্ত-ডেৰেটোনা গাঁৱত। দত্ত-পৰিয়ালে মোগল আমোলৰ পৰাই সেই গাঁৱত বাস কৰিছিল। তেওঁলোকেই সেই গাঁৱৰ জমিদাৰ আছিল বুলি অনুমান হয়। অষ্টাদশ শতাব্দীত দত্ত-পৰিয়ালৰ ৰামনিধি দত্তই তেওঁৰ ল’ৰা ৰামজীবন দত্ত আৰু নাতি ৰামসুন্দৰ দত্তক লৈ গড়-গোবিন্দপুৰ (অধুনা কলকাতা ময়দান-ফোৰ্ট উইলিয়াম অঞ্চল) গাঁৱলৈ গুচি আহে। ইয়াত ফোৰ্ট উইলিয়াম দুৰ্গৰ নিৰ্মাণৰ কাম আৰম্ভ হোৱাত এলেকাৰ অন্যান্য বাসিন্দাসকলৰ লগত দত্তসকলো গুচি আহে সূতানুটিলৈ (অধুনা উত্তৰ কলকাতা)। তাত তেওঁলোকে প্ৰথমে মধু ৰায়ৰ গলিত এটা ঘৰ সাজে। ৰামসুন্দৰৰ ডাঙৰ ল’ৰা ৰামমোহন দত্তই ৩ নং গৌৰমোহন মুখাৰ্জি ষ্ট্ৰীটৰ ঘৰটো নিৰ্মাণ কৰে। এই ঘৰতেই পিছত স্বামী বিবেকানন্দৰ জন্ম হয়। ৰামসুন্দৰৰ ডাঙৰ ল’ৰা দুৰ্গাপ্ৰসাদ আছিল স্বামী বিবেকানন্দৰ ককাক। তেওঁ তেওঁৰ একমাত্ৰ ল’ৰা বিশ্বনাথ দত্তৰ জন্মৰ পিছতেই সন্ন্যাস অৱলম্বন কৰি গৃহত্যাগ কৰিছিল। বিশ্বনাথ দত্ত দুৰ্গাপ্ৰসাদৰ সৰু ভায়েক কালীপ্ৰসাদৰ তত্ত্বাৱধানত প্ৰতিপালিত হয়। কলকাতা হাইক’ৰ্টৰ এটৰ্নি হিচাবে তেওঁ সমগ্ৰ ভাৰততে সুনাম অৰ্জন কৰিছিল। বিশ্বনাথ দত্তই ইংৰাজী, বঙালী, ফাৰ্চী, আৰ্‌বি, উৰ্দু, হিন্দি আৰু সংস্কৃত ভাষা শিকিছিল। ইতিহাস পাঠত তেওঁৰ বিশেষ আগ্ৰহ আছিল। তেওঁ সুলোচনা (১৮৮০) আৰু শিষ্ঠাচাৰ-পদ্ধতি (বঙালী আৰু হিন্দি ভাষাত, ১৮৮২) নামৰ দুখন কিতাপ ৰচনা কৰিছিল। ধৰ্মবিষয়ত বিশ্বনাথ দত্ত উদাৰ আছিল। বাইবেল আৰু দেওয়ান-ই-হাফিজ তেওঁৰ প্ৰিয় কিতাপ আছিল। ঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰ মহাশয়ৰ বিধবাবিবাহ আন্দোলনকো তেওঁ প্ৰকাশ্যেই সমৰ্থন জনাইছিল। দুৰ্গাপ্ৰসাদৰ সংসাৰত্যাগৰ পিছত কালীপ্ৰসাদৰ অমিতব্যয়িতাত দত্ত-পৰিয়ালৰ আৰ্থিক সাচ্ছল্য নষ্ট হৈছিল। কিন্তু এটৰ্নিৰূপে বিশ্বনাথ দত্তৰ সুদূৰ-প্ৰসাৰিত খ্যাতিয়ে সেই সাচ্ছল্যৰ কিয়দংশ ঘূৰাই অনাত সক্ষম হয়।  তেওঁৰ পত্নী ভুবনেশ্বৰী দেবী আছিল চিমলাৰ নন্দলাল বসুৰ কন্যা। তেওঁ বিশেষ ভক্তিমতী নাৰী আছিল। তেওঁৰ প্ৰথম কেইবাটিও সন্তানৰ মৃত্যু আৰু কন্যাসন্তানৰ জন্মৰ পিছত পুত্ৰসন্তানৰ কামনাত তেওঁ তেওঁৰ এক কাশীবাসিনী আত্মীয়ৰ যোগেদি কাশীৰবিশ্বনাথ মন্দিৰত নিতৌ পূজা দিয়াৰ ব্যবস্থা কৰে। ইয়াৰ পাছত স্বামী বিবেকানন্দৰ জন্ম হোৱাত তেওঁৰ বিশ্বাস হয় যে, তেওঁ শিৱৰ কৃপাত পুত্ৰলাভ কৰিছে। \nজন্ম আৰু বাল্যজীৱনসম্পাদনা কৰক\n১৮৬৩ চনৰ ১২ জানুৱাৰী তাৰিখে (বঙালী ১২৬৯ চনৰ ২৯ পুহ), সোমবাৰ, মকৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা পুৱা ৬টা ৪৯ মিনিটত কলকাতাৰ চিমলা অঞ্চলৰ ৩ নং গৌৰমোহন মুখাৰ্জি ষ্ট্ৰীটৰ ঘৰত স্বামী বিবেকানন্দৰ জন্ম।  তেওঁৰ নামকৰণ কৰা হয় নৰেন্দ্ৰনাথ দত্ত।  পিতাকৰ যুক্তিবাদী মন আৰু মাকৰ ধৰ্মীয় চেতনাই স্বামী বিবেকানন্দৰ চিন্তা ও ব্যক্তিত্বক গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত কৰিছিল।  প্ৰথম জীৱনতেই পাশ্চাত্য দৰ্শন আৰু বিজ্ঞানৰ সৈতে তেওঁৰ পৰিচয় ঘটিছিল। এই কাৰণে অকাট্য প্ৰমাণ আৰু ব্যবহাৰিক পৰীক্ষা নোহোৱাকৈ কোনো বক্তব্যই তেওঁ গ্ৰহণ নকৰিছিল। অন্যহাতেদি অতি কমবয়সতেই ধ্যান আৰু বৈৰাগ্যৰ আধ্যাত্মিক আদৰ্শৰ প্ৰতি তেওঁৰ মন আকৃষ্ট হয়।  নৰেন্দ্ৰনাথৰ বাল্যশিক্ষাৰ সূচনা ঘটে স্বগৃহতেই। ১৮৭১ চনত তেওঁ ঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰৰ মেট্ৰোপলিটান ইনষ্টিটিউছনত ভৰ্তি হয় আৰু ১৮৭৯ চনত প্ৰবেশিকা (এণ্ট্ৰেন্স) পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।  দৰ্শন, ইতিহাস, সমাজবিজ্ঞান, শিল্পকলা, সাহিত্য আৰু অন্যান্য বিষয়ত তেওঁৰ গভীৰ আগ্ৰহ আৰু পাণ্ডিত্য আছিল।  বেদ, উপনিষদ, ভাগবত গীতা, ৰামায়ন, মহাভাৰত আৰু পুৰাণ প্ৰভৃতি ধৰ্মগ্ৰন্থৰ প্ৰতিও তেওঁৰ আগ্ৰহৰ কথা সুবিদিত। কণ্ঠসঙ্গীত ও যন্ত্ৰসঙ্গীত - শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ উভয় শাখাতেই তেওঁৰ বিশেষ পাৰদৰ্শীতা আছিল। বাল্যকালৰ পৰাই খেলাধুলা, শাৰীৰিক ব্যায়াম আৰু অন্যান্য সংগঠনমূলক কামকাজতো তেওঁ সক্ৰিয়ভাৱে অংশ লৈছিল। অতি কমবয়সতেই বিভিন্ন কুসংস্কাৰ আৰু ধৰ্ম আৰু বৰ্ণৰ ভিত্তিত বৈষম্য বিচাৰৰ যুক্তিগ্ৰাহ্যতাক লৈ প্ৰশ্ন তুলিছিল।  নৰেন্দ্ৰনাথৰ আধ্যাত্মিক বিকাশত তেওঁৰ মাকৰ ভূমিকা অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল। পৰৱৰ্তী জীৱনত তেওঁ তেওঁৰ মাকৰ এটা কথাকেই বাৰংবাৰ উল্লেখ কৰিছিল, ’সাৰা জীৱন পবিত্ৰ থাকো, নিজেৰ সম্মান ৰক্ষা কোৰো, অন্যেৰ সম্মানে আঘাত কোৰো না। কোমল হও, কিন্তু প্ৰয়োজনবোধে নিজেৰ হৃদয়কে শক্ত ৰেখো’ কথিত আছে, নৰেন্দ্ৰনাথ আছিল ধ্যানসিদ্ধ; নিদ্ৰাৰ মাজতো তেওঁ এক জ্যোতি দৰ্শন কৰিছিল আৰু ধ্যানৰ সময়ত বুদ্ধৰ দৰ্শন পাইছিল। \nকলেজ আৰু ব্ৰাহ্মসমাজসম্পাদনা কৰক\n১৮৮০ চনৰ জানুৱাৰী মাহত কলকাতাৰ প্ৰেচিডেন্সি কলেজত প্ৰথম বৰ্ষৰ ক’লা বিভাগত ভৰ্তি হয় নৰেন্দ্ৰনাথ। পাছৰ বছৰ তেওঁ স্কটিছ চাৰ্চ কলেজলৈ গুচি যায়। এই সময়তেই তেওঁ অধ্যয়ন কৰে পাশ্চাত্য যুক্তিবিজ্ঞান, পাশ্চাত্য দৰ্শন আৰু ইউৰোপীয় জাতিসমূহৰ ইতিহাস।  ১৮৮১ চনত এফ.এ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয় আৰু ১৮৮৪ চনত ব্যাচেলৰ অফ আৰ্টচ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।  তেওঁৰ অধ্যাপকসকলৰ মতে, নৰেন্দ্ৰনাথ এক বিস্ময়কৰ প্ৰতিভাসম্পন্ন ছাত্ৰ আছিল। স্কটিছ চাৰ্চ কলেজৰ অধ্যক্ষ উইলিয়াম হেষ্টিয়ে তেওঁৰ সম্পৰ্কত লিখিছিল, "নৰেন্দ্ৰ সঁচাকৈয়ে প্ৰতিভাবান আছিল। মই বহু দেশ ভ্ৰমণ কৰিছো; কিন্তু এই ল’ৰাটোৰ মাজত মেধা আৰু সম্ভাবনাৰ যি সাক্ষৰ দেখিছো সেইয়া মই আন কাৰো মাজত নাইপোৱা, এনেকি জাৰ্মান বিশ্ববিদ্যালয়সমূহৰ দৰ্শন বিভাগৰ ছাত্ৰসকলৰ মাজতো নাই।" ("Narendra is reallyagenius. I have travelled far and wide but I have never come acrossalad of his talents and possibilities, even in German universities, among philosophical students.") তেওঁ আছিল এজনশ্ৰুতিধৰ, অৰ্থাৎ অসামান্য স্মৃতিশক্তিৰ অধিকাৰী ব্যক্তি।  কথিত আছে, তেওঁৰ লগত হোৱা এক আলোচনাৰ পাছত ডাক্তৰ মহেন্দ্ৰলাল সৰকাৰে কৈছিল, "মই ভাবিবও পৰা নাই, এই কণমান সৰু ল’ৰাটোৱে ইমানখিনি পঢ়া পঢ়িছে।" ল’ৰালিকালৰ পৰাই আধ্যাত্মিকতা, ঈশ্বৰোপলব্ধি আৰু সৰ্বোচ্চ আধ্যাত্ম সত্যৰ উপলব্ধিৰ বাবে তেওঁৰ ব্যাকুলতা দেখা যায়। প্ৰাচ্য আৰু পাশ্চাত্যৰ বিভিন্ন ধৰ্মীয় আৰু দাৰ্শনিক ধ্যান-ধাৰণাক লৈ তেওঁ পঢ়া-শুনা কৰিছিল আৰু বিভিন্ন ধৰ্মীয় নেতাৰ লগত দেখা সাক্ষাত কৰিছিল। সেইযুগৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সামাজিক ও ধৰ্মীয় সংগঠন ব্ৰাহ্মসমাজৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে আৰু ব্ৰাহ্মসমাজৰ একেশ্বৰবাদ, অপৌত্তলিকতা আৰু সামাজিক আৰু ধৰ্মীয় সংস্কাৰ চেতনাৰ দ্বাৰা গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত হন।  এই সময়্ত ব্ৰাহ্মসমাজৰ দুই সৰ্বোচ্চ নেতা মহৰ্ষি দেবেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ আৰু ব্ৰহ্মানন্দ কেশবচন্দ্ৰ সেনৰ লগত সাক্ষাত কৰি তেওঁলোকৰ ওচৰত ঈশ্বৰৰ অস্তিত্ব সম্পৰ্কত প্ৰশ্ন কৰে। কিন্তু কোনো সদুত্তৰ নাপালে।  কথিত আছে, নৰেন্দ্ৰনাথে ডেভিড হিউম, ইমানুয়েল কাণ্ট, জোহান গটলিব ফিচ, বাৰুখ স্পিনোজা, গেয়ৰ্গ ভিলহেল্ম হেগল, আৰ্থাৰ চোফেনহয়্যাৰ, ওগুস্ত কোঁত, হাৰবাৰ্ট স্পেনচাৰ,জন ষ্টুয়াৰ্ট মিল আৰু চাৰ্লচ ডাৰউইন প্ৰমুখ্যে সকলোৰে ৰচনাৱলী অধ্যয়ন কৰিছিল।  হাৰবাৰ্ট স্পেনচাৰৰ বিবৰ্তনবাদৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ তেওঁ নিজৰ প্ৰকাশক গুৰুদাস চট্টোপাধ্যায়ৰ বাবে স্পেনচাৰৰ এডুকেশন (Education) নামৰ গ্ৰন্থখন বঙালীলৈ অনুবাদ কৰিছিল। কিছুদিনলৈ তেওঁৰ লগত হাৰবাৰ্ট স্পেনচাৰৰ পত্ৰালাপো হয়।  পাশ্চাত্য দাৰ্শনিকসকলৰ ৰচনা অধ্যয়নৰ লগে লগে তেওঁ ভাৰতীয় সংস্কৃত ধৰ্মগ্ৰন্থ তথা বহু বঙালী গ্ৰন্থও অধ্যয়ন কৰিছিল।  অধ্যক্ষ হেষ্টিয়ে সাহিত্যৰ এক ক্লাচত উইলিয়াম ওয়াৰ্ডচওয়াৰ্থৰ দি এক্সকাৰ্চন (The Excursion) কবিতাটোৰ আলোচনাকালত কবিৰ প্ৰাকৃতিক-ভাবতন্ময়তাৰ (nature-mysticism) বিষয়ে বুজাবলৈ গৈ ৰামকৃষ্ণ পৰমহংসৰ কথা উল্লেখ কৰাত নৰেন্দ্ৰনাথে প্ৰথম শ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ কথা জানিব পাৰে।  কবিতাত ব্যবহৃত trance শব্দটোৰ অৰ্থ বুজাবলৈ গৈ হেষ্টিয়ে তেওঁৰ ছাত্ৰসকলক কৈছিল যে এই শব্দটোৰ প্ৰকৃত অৰ্থ জানিবলৈ হলে তেওঁলোকৰ দক্ষিণেশ্বৰৰ শ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ কাষলৈ যাব লাগিব। ইয়াতে তেওঁৰ কেইবাজনো ছাত্ৰ উদ্বুদ্ধ হৈ শ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ দৰ্শন কৰেগৈ। তেওঁলোকৰ মাজত নৰেন্দ্ৰনাথ আছিল অন্যতম। \nশ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ সান্নিধ্যতসম্পাদনা কৰক\n"ঠাকুৰেৰ ঐদিনকাৰ অদ্ভুত স্পৰ্শে মুহূৰ্তমধ্যে ভাবান্তৰ উপস্থিত হইল। স্তম্ভিত হইয়া সত্য সত্যই দেখিতে লাগিলাম, ঈশ্বৰ ভিন্ন বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডে অন্য কিছুই আৰ নাই! ... যখন প্ৰকৃতিস্থ হইলাম, তখন ভাবিলাম উহাই অদ্বৈতবিজ্ঞানেৰ আভাস! তবে তো শাস্ত্ৰে ঐ বিষয়ে যাহা লেখা আছে, তাহা মিথ্যা নহে! তদবধি অদ্বৈততত্ত্বেৰ উপৰে আৰ কখনও সন্দিহান হইতে পাৰি নাই।"\n১৮৮১ চনৰ নবেম্বৰ মাহত ৰামকৃষ্ণ পৰমহংসৰ লগত হোৱা তেওঁৰ সাক্ষাতে নৰেন্দ্ৰনাথৰ জীৱনৰ ধাৰাটোকে পৰিবৰ্তিত কৰি দিয়ে।  এই সাক্ষাৎকাৰৰ প্ৰসঙ্গত নৰেন্দ্ৰনাথে কৈছিল, "তেখেতক [ৰামকৃষ্ণ] এজন সাধাৰণ লোকৰ দৰেই লাগিল, একো অসাধাৰণত্ব নেদেখিলো। অতি সৰল ভাষাত তেওঁ কথা পাতিছিল, মই ভাবিলো, এই ব্যক্তিজন জানো এজন ডাঙৰ ধৰ্মাচাৰ্য্য হ’ব পাৰে? মই গোটেই জীৱন সকলোকে যি জিজ্ঞাসা কৰিছো, তেওঁৰ কাষলৈ গৈয়ো সেই প্ৰশ্নকেই জিজ্ঞাসা কৰি ক’লো, 'মহাশয়, আপুনি কি ঈশ্বৰ বিশ্বাস কৰে?' তেওঁ উত্তৰ দিলে- 'হয়। ' 'মহাশয়, আপুনি কি তেওঁৰ অস্তিত্বৰ প্ৰমাণ দিব পাৰিব?' 'হয়'। 'কি প্ৰমাণ? ' 'মই তোমাক যিধৰণে মোৰ সম্মুখত দেখিছো, তেওঁকো মই ঠিক সেইৰূপেৰেই দেখো, বৰং আৰু স্পষ্টতৰ, আৰু উজ্জ্বলতৰৰূপেহে দেখো। ' মই একেবাৰ মুগ্ধ হৈ গ’লো। [...] মই দিনৰ পিছত দিন এই ব্যক্তিৰ কাষলৈ যাবলৈ ধৰিলো। [...] ধৰ্মও যে দিব পৰা যায়, তাক মই বাস্তৱত প্ৰত্যক্ষ কৰিলো। এটা স্পৰ্শত, এটা দৃষ্টিতে এটা সমগ্ৰ জীবন পৰিবৰ্তিত হ’ব পাৰে। মই এইধৰণৰ পৰিবৰ্তন বাৰে বাৰে হোৱা দেখিছো।" যদিও প্ৰথমে নৰেন্দ্ৰনাথে শ্ৰীৰামকৃষ্ণক নিজৰ গুৰু ৰূপে স্বীকাৰ কৰাত সম্মত নাছিল। তেওঁ তেওঁৰ ধ্যানধাৰণাৰ বিৰুদ্ধে প্ৰায়েই বিদ্ৰোহ প্ৰকাশ কৰিছিল। তথাপি শ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ ব্যক্তিত্বৰ আকৰ্ষণত বাৰে বাৰে তেওঁৰ দৰ্শন পাবলৈ লৰি গৈছিল।  প্ৰথমৰ ফালে শ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ ত্বৰীয় আনন্দৰ ভাব আৰু দৰ্শনক কেৱলমাত্ৰ মনেসজা কল্পনা বুলি ভাবিছিল।   ব্ৰাহ্মসমাজৰ সদস্য হিচাবে তেওঁ মূৰ্তিপূজা আৰু বহুদেৱবাদৰ বিৰুদ্ধে মত প্ৰকাশ কৰিছিল। কিন্তু শ্ৰীৰামকৃষ্ণ আছিল কালীৰ উপাসক।  অদ্বৈত বেদান্ততত্ত্বকো নৰেন্দ্ৰনাথে নাস্তিকতা আৰু পাগলামি বুলি উৰায় দিছিল; আৰু মাজে মাজে সেইবোৰক লৈ উপহাস কৰিছিল।  শ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ ধ্যানধাৰণা গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰিলেও নৰেন্দ্ৰনাথে তাক উলাই কৰিবও নোৱাৰিলে। কোনো মত গ্ৰহণ কৰাৰ আগে তাক পৰীক্ষা কৰি চোৱাতো নৰেন্দ্ৰনাথৰ স্বভাব আছিল। তেওঁ শ্ৰীৰামকৃষ্ণক পৰীক্ষা কৰিছিল। শ্ৰীৰামকৃষ্ণয়ো কোনোদিনে তেওঁক যুক্তিবৰ্জনৰ পৰামৰ্শ দিয়া নাছিল। তেওঁ ধৈৰ্য সহকাৰে নৰেন্দ্ৰনাথৰ তৰ্ক আৰু পৰীক্ষাৰ সম্মুখীন হৈছিল আৰু তেওঁক সকলো দৃষ্টিকোণৰ পৰাই সত্য পৰীক্ষা কৰি চাবলৈ কৈছিল।  পাঁচ বছৰ শ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ সান্নিধ্যত থাকি নৰেন্দ্ৰনাথ এক অশান্ত, বিভ্ৰান্ত, অধৈৰ্য যুৱকৰ পৰা এক পৰিণত ব্যক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল। ঈশ্বৰোপলব্ধিৰ বাবে তেওঁ সৰ্বস্ব ত্যাগ স্বীকাৰ কৰিবলৈ ৰাজী হ’ল আৰু শ্ৰীৰামকৃষ্ণক নিজৰ গুৰু ৰূপে স্বীকাৰ কৰি নিজকে গুৰুৰ কাষত সম্পূৰ্ণৰূপে আত্মসমৰ্পণ কৰে।  ১৮৮৫ চনত শ্ৰীৰামকৃষ্ণ ডিঙিৰ কেন‌চাৰত আক্ৰান্ত হয়। এই সময়ত তেওঁক কলকাতাৰ কাশীপুৰলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হয়। জীৱনৰ অন্তিম পৰ্বত বিবেকানন্দ আৰু তেওঁৰ গুৰুভ্ৰাতাসকলে তেওঁৰ সেৱাসুশ্ৰুষা কৰিছিল। ইয়াতেই শ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ তত্ত্বাৱধানত তেওঁলোকৰ আধ্যাত্মিক শিক্ষা চলে। কথিত আছে, কাশীপুৰতেই বিবেকানন্দই নিৰ্বিকল্প সমাধিৰ অভিজ্ঞতা অৰ্জন কৰিছিল।  শ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ জীৱনৰ শেষ পৰ্বত বিবেকানন্দ আৰু তেওঁৰ কেইজনমান গুৰুভ্ৰাতাই গুৰুৰ পৰা সন্ন্যাসীৰ গেৰুৱা বস্ত্ৰ লাভ কৰিছিল। যাৰ মাধ্যমত প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল প্ৰথম ৰামকৃষ্ণ সংঘ।  গুৰুৰ পৰা বিবেকানন্দই এই শিক্ষাই পায় যে মানবসেৱাই সৰ্বাপেক্ষা কাৰ্যকৰী ঈশ্বৰোপাসনা।  কথিত আছে, শ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ অৱতাৰত্বক লৈ বিবেকানন্দৰ মনত সন্দেহৰ উদ্ৰেক হলেই শ্ৰীৰামকৃষ্ণ ঘোষণা কৰিছিল, "যি ৰাম, যি কৃষ্ণ, তেৱেঁই ৰামকৃষ্ণ... " শ্ৰীৰামকৃষ্ণই তেওঁৰ অবৰ্তমানত নিজৰ শিষ্যসকলৰ দেখাশুনা কৰাৰ দায়িত্ব দিয়ে বিবেকানন্দৰ ওপৰত, আৰু শিষ্যসকলকো বিবেকানন্দক নেতা বুলি স্বীকাৰ কৰিবলৈ কয়।  দীৰ্ঘ অসুস্থতাৰ পাছত ১৮৮৬ চনৰ ১৬ আগষ্টত অতি প্ৰত্যুষত কাশীপুৰ উদ্যানবাটীত ৰামকৃষ্ণ পৰমহংসৰ মহাপ্ৰয়াণ ঘটে। তেওঁৰ শিষ্যসকলৰ মতে, এইয়া আছিল তেখেতৰ মহাসমাধি। \nবৰানগৰ মঠসম্পাদনা কৰক\nশ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ গৃহী্তশিষ্যসকলৰ আৰ্থিক সাহায্যত বিবেকানন্দৰ নেতৃত্বত তেওঁৰ তৰুণ সন্ন্যাসী শিষ্যসকলে বৰানগৰত এটা পুৰণি ঘৰত এটি সংঘ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এইটোৱে আছিল ৰামকৃষ্ণ সংঘৰ সদস্যৰ দ্বাৰা স্থাপিত প্ৰথম মঠ।  বৰানগৰৰ এই পুৰণি ঘৰটো মঠ স্থাপনৰ কাৰণে নিৰ্বাচিত হয় মূলত দুটি কাৰণত। প্ৰথম ঘৰটোৰ ভাড়া কম আছিল। দ্বিতীয় ঘৰটো শ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ অন্ত্যেষ্টিস্থল কাশীপুৰ মহাশ্মশানৰ অত্যন্ত নিকটবৰ্তী আছিল। নৰেন্দ্ৰনাথ আৰু মঠৰ অন্যান্য সদস্যই ইয়াত জপধ্যান কৰিছিল আৰু শ্ৰীৰামকৃষ্ণ, শঙ্কৰাচাৰ্য, ৰামানুজ আৰু যিশু খ্ৰীষ্ট প্ৰমুখে ধৰ্মগুৰুসকলৰ লগত দৰ্শন আৰু শিক্ষাক লৈ আলোচনা কৰিছিল।  এই মঠৰ প্ৰথম দিনবিলাকৰ কথা কবলৈ গৈ নৰেন্দ্ৰনাথে পাছত কৈছিল, "বৰানগৰ মঠত আমি অনেক ধৰ্মাচৰণ কৰিছো। পুৱাৰাতি তিনিটাত টোপনিৰ পৰা উঠি জপধ্যানত মগ্ন হওঁ। সেই দিনবিলাকত বৈৰাগ্য কি প্ৰবল আছিল! বাহিৰৰ জগৎখন আছে নে নাই, সেইকথা এবাৰো মনলৈ নাহিছিল।" ১৮৮৭ চনৰ প্ৰথমৰ ফালে নৰেন্দ্ৰনাথ আৰু তেওঁৰ আঠজন গুৰুভ্ৰাতাই আনুষ্ঠানিকভাবে সন্ন্যাস গ্ৰহণ কৰে। সন্ন্যাস গ্ৰহণৰ পাছত নৰেন্দ্ৰনাথে স্বামী বিবেকানন্দ নাম ধাৰণ কৰিছিল। \nপৰিব্ৰাজক বিবেকানন্দসম্পাদনা কৰক\n১৮৮৮ চনত পৰিব্ৰাজকৰূপে মঠ ত্যাগ কৰে বিবেকানন্দই। পৰিব্ৰাজক হিন্দু সন্ন্যাসীৰ এটাই ধৰ্মীয় জীৱন – এই জীৱনত তেওঁলোকে স্বাধীনভাবে ভ্ৰমণ কৰি ঘূৰি ফুৰে কোনো স্থায়ী বাসস্থান বা বন্ধন নোহোৱাকৈ।  পৰিব্ৰাজক জীৱনত স্বামী বিবেকানন্দৰ সঙ্গী আছিল এটি কমণ্ডলু, লাঠি, আৰু তেওঁৰ প্ৰিয় দুখন গ্ৰন্থ - ভগবদ্গীতা আৰু ইশানুসৰণ।  পাঁচ বছৰ ধৰি ভাৰতৰ সৰ্বত্ৰ ভ্ৰমণ কৰি বিবেকানন্দই – প্ৰত্যেক শিক্ষাকেন্দ্ৰ দৰ্শন কৰে আৰু বিভিন্ন ধৰ্মসম্প্ৰদায় আৰু সমাজব্যবস্থাৰ সৈতে সুপৰিচিত হয়।  সাধাৰণ মানুহৰ দুখকষ্টৰ প্ৰতি তেওঁৰ সহানুভূতি জন্মে আৰু তেওঁ জাতিৰ উন্নতিকল্পে আত্মনিয়োগ কৰে।  এই সময়ত ভিক্ষোপজীবি হৈ সমগ্ৰ ভাৰত পদব্ৰজেই ভ্ৰমণ কৰে বিবেকানন্দই। কেতিয়াবা কেতিয়াবা তেওঁৰ গুণমুগ্ধসকলে তেওঁক ট্ৰেইনৰ টিকট কিনি দিছিল। ভাৰত ভ্ৰমণ কৰাৰ সময়ত তেওঁ বিভিন্ন পণ্ডিত, দেৱান, ৰজা, আৰু হিন্দু, মুছলমান, খ্ৰীষ্টান এনেকি নিম্নবৰ্গৰ কৰ্মচাৰী আৰু চৰকাৰী আধিকাৰীসকলৰ লগতো মিলামিচা আৰু একেলগে বাস কৰিছিল। \nউত্তৰ ভাৰতসম্পাদনা কৰক\n১৮৮৮ চনত তেওঁ বাৰাণসীৰ পৰা তেওঁৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে। বাৰাণসীত তেওঁৰ লগত সাক্ষাত হয় বিশিষ্ট বাঙালী লেখক ভূদেব মুখোপাধ্যায় আৰু বিশিষ্ট সন্ত ত্ৰৈলঙ্গস্বামীৰ। ইয়াতেই বিশিষ্ট সংস্কৃত পণ্ডিত বাবু প্ৰেমদাস মিত্ৰৰ লগত তেওঁৰ পৰিচয় ঘটে, যাৰ লগত পৰৱৰ্তীকালত একাধিক পত্ৰালাপত তেওঁ হিন্দু ধৰ্মশাস্ত্ৰক লৈ আলোচনা কৰিছিল।  বাৰাণসীৰ পাছত তেওঁ ক্ৰমে অযোধ্যা, লক্ষ্ণৌ, আগ্ৰা, বৃন্দাবন, হথৰাচ আৰু হৃষীকেশলৈ যায়। হথৰাচত তেওঁৰ লগত ষ্টেচন মাষ্টৰ শৰৎচন্দ্ৰ গুপ্তৰ সাক্ষাত হয়, যি পাছলৈ বিবেকানন্দৰ শিষ্যত্ব গ্ৰহণ কৰি সদানন্দ নামে পৰিচিত হৈছিল। তেওঁ আছিল বিবেকানন্দৰ প্ৰথম যুগৰ শিষ্য। ১৮৮৮-৯০ মধ্যবৰ্তী সময়ত তেওঁ বৈদ্যনাথ আৰু এলাহাবাদ ভ্ৰমণ কৰে। এলাহাবাদৰ পৰা গাজিপুৰলৈ গৈ তেওঁ পাহাৰী বাবাৰ দৰ্শন কৰে। পাহাৰী বাবা আছিল এক অদ্বৈতবাদী সন্ত, যিজনে অধিকাংশ সময়েই ধ্যানমগ্ন হৈ থাকিছিল।  ১৮৮৮-৯০ সময়ত এক ভগ্নস্বাস্থ্য আৰু মঠৰ দুই আৰ্থিক সাহায্যদাতা বলৰাম বসু আৰু সুৰেশচন্দ্ৰ মিত্ৰৰ মৃত্যুৰ পাছত মঠৰ আৰ্থিক ব্যবস্থাৰ সুব্যৱস্থা কৰাৰ প্ৰয়োজনত তেওঁ কেইবাবাৰো বৰানগৰৰ মঠলৈ প্ৰত্যাবৰ্তন কৰিছিল। \nহিমালয় ভ্ৰমণসম্পাদনা কৰক\n১৮৯০ চনৰ জুলাই মাহত গুৰুভ্ৰাতা স্বামী অখণ্ডানন্দৰ লগত তেওঁ পুনৰবাৰ পৰিব্ৰাজক সন্ন্যাসী ৰূপেৰে দেশভ্ৰমণলৈ ওলায়। মঠলৈ ঘূৰে একেবাৰে পাশ্চাত্য ভ্ৰমণ শেষ কৰি।  প্ৰথমে তেওঁ যায় নৈনিতাল, আলমোৰা, শ্ৰীনগৰ, দেৰাদুন, ঋষিকেশ, হৰিদ্বাৰ আৰু হিমালয়লৈ। কথিত আছে, এই সময়ত এক দিব্যদৰ্শনত তেওঁ বহিৰ্জগৎ আৰু ক্ষুদ্ৰব্ৰহ্মাণ্ড প্ৰত্যক্ষ কৰে। পৰৱৰ্তীকালত পাশ্চাত্যত প্ৰদান কৰা তেওঁৰ জ্ঞানযোগ বক্তৃতামালাত এই বহিৰ্জগৎ আৰু ক্ষুদ্ৰব্ৰহ্মাণ্ডৰ বৰ্ণনা দিছে স্বামী বিবেকানন্দই। এই ভ্ৰমণৰ সময়ত তেওঁৰ অন্যান্য গুৰুভ্ৰাতা স্বামী ব্ৰহ্মানন্দ, সাৰদানন্দ, তুৰীয়ানন্দ, অখণ্ডানন্দ আৰু অদ্বৈতানন্দৰ লগত তেওঁৰ সাক্ষাৎ হয়। মীৰাটত কিছুদিন তেওঁলোকে একেলগে জপধ্যান, প্ৰাৰ্থনা আৰু শাস্ত্ৰপাঠ কৰি সময় অতিবাহিত কৰে। ১৮৯১ চনৰ জানুৱাৰী মাহৰ শেষৰফালে অন্যান্য গুৰুভ্ৰাতাসকলক এৰি তেওঁ অকলেই দিল্লীলৈ অগ্ৰসৰ হয়। \nদিলীৰ ঐতিহাসিক স্থানবোৰ দেখাৰ পাছ্ত তেওঁ যায় ৰাজপুতনাৰ ঐতিহাসিক ৰাজ্য আলোৱাৰলৈ। পাছত তেওঁ জয়পুৰলৈ যায়। তাত এজন সংস্কৃত পণ্ডিতৰ ওচৰত অধ্যয়ন কৰে পাণিনিৰ অষ্টাধ্যয়ী। তাৰ পাছৰ গন্তব্যস্থল আছিল আজমেৰ। তাৰ বিখ্যাত দৰগাহ আৰু আকবৰৰ প্ৰাসাদ চাই তেওঁ মাউণ্ট আবুলৈ যায়। মাউণ্ট আবুত তেওঁৰ লগত সাক্ষাৎ হয় খেতৰিৰ মহাৰজা অজিত সিংহৰ। পাছত তেওঁ বিবেকানন্দৰ একনিষ্ঠ ভক্ত আৰু পৃষ্ঠপোষকৰূপে পৰিগণিত হয়। তেওঁৰ আমন্ত্ৰণতেই বিবেকানন্দই খেতৰিলৈ আহিছিল। তাত ৰজাৰ লগত তেওঁৰ নানা বিষয়ে আলোচনা হয়। খেতৰিতেই পণ্ডিত নাৰায়ণদাসৰ লগত তেওঁৰ ঘনিষ্ঠতা হয় আৰু তেওঁ পাণিনিৰ সূত্ৰৰ মহাভাষ্য অধ্যয়ন কৰে। খেতৰিত আঢ়ৈ মাহ কটোৱাৰ পাছত ১৮৯১ চনৰ অক্টোবৰত তেওঁ ৰাজস্থান আৰু মহাৰাষ্ট্ৰৰ উদ্দেশ্যে ৰাওনা হয়। \nপশ্চিম ভাৰতসম্পাদনা কৰক\nপশ্চিমৰ যাত্ৰাপথত তেওঁ ভ্ৰমণ কৰে আমেদাবাদ, বৰ্ধমান আৰু লিম্বদি। আমেদাবাদত তেওঁ ইছলামী আৰু জৈন সংস্কৃতিৰ পাঠ সমাপ্ত কৰে।  লিম্বদিত ঠাকুৰ চাহেব জচৱন্ত সিংহৰ লগত তেওঁৰ সাক্ষাৎ হয়, যি নিজে আমেৰিকা আৰু ইংল্যাণ্ড ভ্ৰমণ কৰিছিল। ঠাকুৰ চাহেবৰ পৰাই বিবেকানন্দৰ পাশ্চাত্যলৈ বেদান্ত প্ৰচাৰৰ বাবে যোৱাৰ ধাৰণাটো প্ৰাপ্ত হয়। ইয়াৰ পাছত তেওঁ যায় জুনাগড়, গিৰনাৰ, কচ্ছ, পোৰবন্দৰ, দ্বাৰকা, পালিতানা আৰু বৰোদালৈ। পোৰবন্দৰত সন্ন্যাসজীৱনৰ নিয়ম ভাঙি তেওঁ ন মাহ অৱস্থান কৰে পণ্ডিতসকলৰ পৰা দৰ্শন আৰু সংস্কৃত গ্ৰন্থাৱলী অধ্যয়ন কৰাৰ কাৰণে। এই সময়ত সভাপণ্ডিতকলৰ লগত একযোগে বেদ অনুবাদৰ কামো কৰে।  ইয়াৰ পাছত তেওঁ যায় মহাবলেশ্বৰ আৰু তাৰপাছত যায় পুণালৈ। পুণাৰ পৰা ১৮৯২ চনৰ জুন মাহত তেওঁ খাণ্ডোৱা আৰু ইন্দোৰ ভ্ৰমণ কৰে। কাথিয়াওয়াৰত তেওঁ বিশ্বধৰ্ম মহাসভাৰ কথা শুনে। তেওঁৰ অনুগামীসকলে তেওঁক সেই সভাত যোগদান কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। খাণ্ডোৱাৰ পৰা তেওঁ বোম্বাই উদ্দেশ্যে যাত্ৰা কৰে। ১৮৯২ চনৰ জুলাই মাহত তেওঁ বোম্বাই পায়গৈ। পুণাৰ পথত ট্ৰেইনত বাল গঙ্গাধৰ তিলকৰ লগত তেওঁৰ সাক্ষাৎ হয়।  পুণাত কিছুদিন তিলকৰ লগত থকাৰ পাছত ১৮৯২ চনৰ অক্টোবৰত স্বামী বিবেকানন্দই বেলগাঁৱলৈ যাত্ৰা কৰে। বেলগাঁৱতে তেওঁ অধ্যাপক জি এচ ভাটি আৰু চাব-ডিভিজনেল ফৰেষ্ট অফিচাৰ হৰিপদ মিত্ৰৰ আতিথ্য গ্ৰহণ কৰে। বেলগাঁৱৰ পৰা তেওঁ যায় গোৱাৰ পাঞ্জিম আৰু মাৰগাঁৱলৈ। গোৱাৰ প্ৰাচীনতম ধৰ্মতত্ত্ব কনভেণ্ট-কলেজ ৰাচোল চেমিনাৰীত তিনি দিন থাকে। এই কনভেণ্ট-কলেজত সংৰক্ষিত আছিল লেটিন ৰচিত দুষ্প্ৰাপ্য ধৰ্মীয় সাহিত্যৰ পাণ্ডুলিপি আৰু মুদ্ৰিত ৰচনাৱলী। অনুমান কৰা হয়, ইয়াত তেওঁ খ্ৰীষ্টীয় ধৰ্মতত্ত্ব সম্পৰ্কে মূল্যবান জ্ঞান অৰ্জন কৰিছিল।  মাৰগাঁৱৰ পৰা বিবেকানন্দই ৰেলপথেৰে যাত্ৰা কৰে ধাৰোৱাৰৰ উদ্দেশ্যে। তাৰ পৰা আহে মহীশূৰ ৰাজ্যৰ ব্যাঙ্গালোৰলৈ। \nদক্ষিণ ভাৰতসম্পাদনা কৰক\nবেঙ্গালুৰুত স্বামীজীয়ে মহীশূৰ ৰাজ্যৰ দেৱান চাৰ কে. শেষাদ্ৰী আইয়াৰৰ লগত পৰিচিত হয়, আৰু পাছত তেওঁ মহীশূৰৰ মহাৰাজ শ্ৰী চামাৰাজেন্দ্ৰ ওয়াদিয়াৰৰ অতিথি হিচাবে ৰাজপ্ৰাসাদত থাকে। বিবৰণ অনুসাৰি চাৰ শেষাদ্ৰীয়ে স্বামীজীৰ পাণ্ডিত্যৰ বিষয়ে মন্তব্য কৰে, "এক আকৰ্ষণীয় ব্যক্তিত্ব আৰু ঐশ্বৰিক শক্তি যিটো তেওঁৰ দেশৰ ইতিহাসত সেইবিলাকৰ চিন ৰাখি যাবলৈ নিয়তিনিৰ্ধাৰিত আছিল।" মহাৰাজই স্বামীজীক কোচিনৰ দেৱানৰ লগত পৰিচয় কৰাই দি এখন পত্ৰ আৰু এটা ৰেলৰ টিকট কাটি দিয়ে। \nবেঙ্গালুৰুৰ পৰা তেওঁ ভ্ৰমণ কৰে ত্ৰিচুড়, কোদুনগ্যালোৰ, এৰনাকুলাম। এৰনাকুলামত ১৮৯২ চনৰ ডিচেম্বৰৰ প্ৰথমভাগত তেওঁ নাৰায়ণ গুৰুৰ সমসাময়িক ছত্তাম্পি স্বামীকালক দেখা পায়।  এৰনাকুলামৰ পৰা তেওঁ ভ্ৰমণ কৰে ত্ৰিবানদ্ৰাম, নাগেৰক’ল আৰু ১৮৯২ চনৰ বৰদিনৰ প্ৰাক্কালত খোজ কাঢ়ি কন্যাকুমাৰী পায়গৈ।  বিবৰণ অনুসৰি স্বামীজিয়ে "ভাৰতীয় পাহাৰৰ শেষ প্ৰান্তত" তিনি দিন ধৰি ধ্যান কৰিছিল যিটো পাছত বিবেকানন্দ ৰক মেমোৰিয়াল হিচাবে খ্যাতি লাভ কৰে।  কন্যাকুমাৰীতে বিবেকানন্দই "এক ভাৰতৰ স্বপ্ন" দেখে, যাক সচৰাচৰ কোৱা হয় "১৮৯২ ৰ কন্যাকুমাৰী সঙ্কল্প।"  তেওঁ লিখিছিল, "ক্যামোৰিন অন্তৰীপত মা কুমাৰীৰ মন্দিৰত বহি ভাৰতীয় পাহাৰৰ শেষ প্ৰান্তত বহি - মই এক পৰিকল্পনা কৰিছো: আমি ইমানবোৰ সন্ন্যাসী ঘূৰি ফুৰিছো আৰু মানুহক অধিবিদ্যা/দৰ্শনশাস্ত্ৰ শিকাইছো - এই সকলোবোৰ মাত্ৰ পাগলামি। আমাৰ গুৰুদেৱে কি কোৱা নাছিল, 'খালি পেট ধৰ্মৰ বাবে ভাল নহয়?' জাতি হিচাবে আমি আমাৰ স্বতন্ত্ৰ বৈশিষ্ট্য হেৰুৱাইছো আৰু এইটোৱেই হৈছে ভাৰতৰ সকলো অনিষ্টৰ কাৰণ। আমাৰ জনসাধাৰণক জাগ্ৰত কৰিব লাগিব।" কন্যাকুমাৰীৰ পৰা তেওঁ যায় মাদুৰাই য’ত ৰামনাদৰ ৰজা ভাস্কৰ সেতুপতিৰ লগত দেখা কৰি তেওঁ পৰিচয়পত্ৰ দেখুৱায়। ৰজাই স্বামীজীৰ শিষ্য হয় আৰু তেওঁক চিকাগোৰ ধৰ্ম সন্মিলনলৈ যোৱাৰ বাবে অনুৰোধ কৰে। মাদুৰাইৰ পৰা তেওঁ যায় পণ্ডিচেৰীৰ ৰামেশ্বৰমলৈ। তাৰ পৰা তেওঁ যায় মাদ্ৰাজলৈ আৰু ইয়াত তেওঁ তেওঁৰ সকলো অনুগত শিষ্যৰ লগত সাক্ষাৎ কৰে যিসকলে স্বামীজীৰ আমেৰিকা ভ্ৰমণ আৰু পাছত মাদ্ৰাজত ৰামকৃষ্ণ মিছন প্ৰতিষ্ঠাৰ তহবিল সংগ্ৰহত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। তেওঁ মাদ্ৰাজৰ শিষ্যসকল আৰু মহীশূৰ, ৰামনাদ, খেতৰিৰ ৰজাৰ, দেৱান আৰু অন্যান্য অনুগামীসকলৰ সংগৃহীত অৰ্থৰ সাহায্য লয় আৰু খেতৰিৰ মহাৰাজৰ পৰামৰ্শক্ৰমে বিবেকানন্দ নাম ধাৰণ কৰি বিবেকানন্দই ১৮৯৩ চনৰ ৩১ মে তাৰিখে চিকাগোৰ উদ্দেশ্যে বোম্বে ত্যাগ কৰে।\nজাপান ভ্ৰমণসম্পাদনা কৰক\nতেওঁৰ চিকাগো যোৱাৰ পথত বিবেকানন্দই ১৮৯৩ চনত জাপান ভ্ৰমণ কৰে। প্ৰথমে তেওঁ বন্দৰ নগৰী নাগাচাকি পায়গৈ আৰু তাৰপাছত কোবলৈ যাবলৈ এখন ষ্টীমাৰত উঠে। ইয়াৰ পৰা তেওঁ স্থল পথেৰে তিনিখন ডাঙৰ চহৰ ওচাকা, কিয়োটো আৰু ট’কিও ভ্ৰমণ কৰি ইয়োকোহামালৈ যায়। তেওঁ জাপানীসকলক "পৃথিবীৰ আটাইতকৈ পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্ন জনগনৰ অন্যতম" বুলি অভিহিত কৰে আৰু কেৱল তেওঁলোকৰ ৰাস্তাঘাট আৰু ঘৰ-দুৱাৰৰ পৰিচ্ছন্নতা দেখিয়ে চমৎকৃত হোৱা নাছিল বৰং তেওঁলোকৰ কৰ্মচাঞ্চল্য, মনোভাব আৰু ভঙ্গি দেখিও চমৎকৃত হয় যিবোৰৰ সকলোবোৰকেই তেওঁৰ "চিত্ৰবৎ বা ছবিৰ দৰে" ভাব হৈছিল।  তেতিয়া আছিল জাপানত দ্ৰুত সামৰিক সংখ্যা/শক্তি বৃদ্ধিৰ সময় - চীন-জাপানৰ যুদ্ধ আৰু ৰাছিয়া-জাপান যুদ্ধৰ পূৰ্বসূচক। এই সকলোবোৰ প্ৰস্ত্তুতিয়ে বিবেকানন্দৰ মনোযোগ এৰি যোৱা নাছিল, যাৰ বিষয়ে তেওঁ লিখিছিল -"জাপানীসকলক দেখিলে এতিয়া ভাব হয় বৰ্তমান সময়ৰ প্ৰয়োজনানুসাৰে নিজকে সম্পূৰ্ণৰূপে জগাই তুলিছে। তেওঁলোক এতিয়া তেওঁলোকৰ নিজৰ কৰ্মকৰ্তাসকলৰ আবিষ্কৃত আৰু অতুলনীয় বলত কথিত বন্দুক/অস্ত্ৰসমূহৰ দ্বাৰা সজ্জিত এক সম্পূৰ্ণ সংগঠিত সামৰিক বাহিনী। তাৰবাহিৰেও তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ নৌ-বাহিনীক অবিৰামভাৱে বৰ্ধিত কৰিছে।" তেওঁৰ পৰ্যবেক্ষণ শিল্পৰ অগ্ৰগতি সম্পৰ্কেও, "দিয়াচলাই কাৰখানাবোৰো একো একোটা চাবলগীয়া, আৰু তেওঁলোকক যি লাগে তাৰ বেছিভাগেই তেওঁলোকে নিজৰ দেশত তৈয়াৰ কৰি লব পাৰে।" জাপানৰ দ্ৰুত অগ্ৰগতিৰ বিপৰীতে ভাৰতৰ পৰিস্থিতি তুলনা কৰি তেওঁ দেশৰ মানুহক তাগিদা দিছিল - "কুসংস্কাৰ আৰু নিপীড়নৰ শতাব্দীৰ সন্তান-সন্ততিসকল" – তোমালোকৰ সংকীৰ্ণ গাঁতৰ পৰা ওলায় আহাঁ আৰু বিদেশৰ ফালে চোৱা - “মই মাত্ৰ বিচাৰো যে আমাৰ যুৱকসকলো প্ৰতি বছৰে জাপান আৰু চীন ভ্ৰমণ কৰক। বিশেষ কৈ জাপানীসকলৰ তুলনাত ভাৰত তাৰপাছতো এনে কি এক স্বপ্নৰাজ্য যাৰ সকলোবোৰেই উচ্চস্তৰৰ আৰু ভাল। আৰু তোমালোক, তোমালোক কি?...তোমালোকে সমগ্ৰ জীৱনত বাজে কথা কৈছা, অনৰ্থক প্ৰলাপকাৰীসকল, তোমালোক কি? আহাঁ, এই মানুহসকলক চোৱা আৰু লাজত তোমালোকৰ মুখ ঢাকা। জড়বুদ্ধিসম্পন্ন জাতি, তোমালোকে তোমালোকৰ প্ৰাসাদ হেৰুৱাবা যদি তোমালোক বাহিৰলৈ আহাঁ! শত শত বছৰ ধৰি তোমালোকৰ মূৰৰ ওপৰত ঘৰ কৰা কুসংস্কাৰৰ ক্ৰমবৰ্ধমান বোজা লৈ বহি আছা, শত শত বছৰ ধৰি ইজনে সিজনৰ স্পৰ্শযোগ্যতা বা স্পৰ্শ-অযোগ্যতাক লৈ আলোচনা কৰি তোমালোক সকলোৱে শক্তি ক্ষয় কৰিছা, যুগ যুগ ধৰি অবিৰাম সামাজিক পীড়নৰ দ্বাৰা তোমালোকৰ মানবিকতা নিষ্পেষিত - তোমালোক কি? আৰু তোমলোকে এতিয়াও কি কৰিছা?...তোমালোকে হাতত কিতাপ লৈ সমুদ্ৰতীৰত ভ্ৰমণ কৰিছা - ইউৰোপিয়ান মস্তিষ্ক-কৰ্মৰ অজীৰ্ণ পথভ্ৰষ্ট ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ অংশৰ পুনৰাবৃত্তি কৰিছা, আৰু ত্ৰিশ টকীয়া কেৰানীৰ চাকৰিৰ বাবে সমস্ত আত্মা অবনত, অথবা খুববেছি এজন উকিল হোৱা - নবীন ভাৰতৰ উচ্চাকাঙ্খাৰ শিখৰ - আৰু প্ৰত্যেক ছাত্ৰই ইজনে সিজনৰ লগত নিজক সংযুক্ত কৰি ঘূৰি ঘূৰি এদল ক্ষুধাৰ্ত ল’ৰা-ছোৱালীৰ দল সৃষ্টি কৰিছে! তোমালোকৰ, কিতাপবিলাক, গাউনৰ, বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ডিপ্লোমাবিলাক আৰু সকলোবোৰকে ডুবাই পেলোৱাৰ জোখাৰে সাগৰত কি পানীৰ অভাৱ?”\nপ্ৰথম পাশ্চাত্য ভ্ৰমণসম্পাদনা কৰক\nচীন, কানাডা হৈ তেওঁ আমেৰিকাৰ চিকাগো পায়গৈ ১৮৯৩ চনৰ জুলাই মাহত।  কিন্তু তেওঁ এইটো জানিব পাৰি হতাশ হ’ল যে কোনো প্ৰকৃত প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰমাণ-পত্ৰ/প্ৰশংসাপত্ৰ অবিহনে কোনো ব্যক্তিকে প্ৰতিনিধি হিচাবে গ্ৰহণ কৰা নহব। তেওঁ হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক জন হেনৰি ৰাইটৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে।  তেওঁক হাৰ্ভাৰ্ডলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱাৰ পাছত আৰু ধৰ্মসভাত বক্তৃতাদানত তেওঁৰ প্ৰশংসাপত্ৰ নথকাৰ প্ৰসঙ্গত ৰাইটৰ উদ্ধৃতি, "আপোনাৰ পৰা প্ৰশংসাপত্ৰ বিচৰাতো হৈছে স্বৰ্গত সূৰ্য্যৰ পোহৰ দিয়াৰ অধিকাৰ বিচৰাৰ দৰে অৱস্থা।" ৰাইটে তেতিয়া প্ৰতিনিধিসকলৰ দায়িত্বপ্ৰাপ্ত চেয়াৰমেনলৈ এখন চিঠিত লিখিলে যে, "আমাৰ সকলো অধ্যাপক একত্ৰিত হ’লেও যিমান শিক্ষিত এওঁ তেওঁলোকতকৈয়ো বেছি শিক্ষিত।" অধ্যাপকৰ সম্পৰ্কত বিবেকানন্দই নিজে লিখে যে, "তেওঁ মোক ধৰ্মসভালৈ যোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তা নিবন্ধ সহকাৰে বুজায়, য’ত তেওঁ ভাবিছিল জাতিৰ কাষত তেওঁক ইয়াৰ পৰিচয় দিব।"\nবিশ্বধৰ্ম মহাসভাসম্পাদনা কৰক\nধৰ্মসভা ১৮৯৩ চনৰ ১১ ছেপ্টেম্বৰত চিকাগোৰ আৰ্ট ইনষ্টিটিউটত উদ্বোধন হয়। সেইদিনা বিবেকানন্দই তেওঁৰ প্ৰথম সংক্ষিপ্ত ভাষণ দিয়ে। তেওঁ ভাৰত আৰু হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।  প্ৰথমৰফালে বিচলিত হ’লেও তেওঁ বিদ্যাৰ দেবী সৰস্বতীৰ আগত মূৰ দোঁৱায় আৰু তেওঁ বক্তৃতা আৰম্ভ কৰে এনেদৰে, "আমেৰিকাৰ ভ্ৰাতা আৰু ভগিনীসকল!"  তেওঁৰ এই সম্ভাষণে প্ৰায় সাত হাজাৰ দৰ্শক-শ্ৰোতাই দুই মিনিট থিয় হৈ তেওঁক সংম্বৰ্ধনা জনায়। নীৰৱতা ঘূৰি অহাৰ পাছত তেওঁ তেওঁৰ বক্তৃতা আৰম্ভ কৰিলে।"যি ধৰ্মই বিশ্বক সহিষ্ণুতা আৰু মহাজাগতিক গ্ৰহণযোগ্যতা শিকাইছে সেই ধৰ্মৰ সৰ্বাধিক প্ৰাচীন সন্ন্যাসীসকলৰ বৈদিক ক্ৰমানুসাৰে" তেওঁ জাতিসমূহৰ কনিষ্ঠতমকো অভিবাদন জনালে।  আৰু তেওঁ গীতাৰ পৰা এই সম্পৰ্কত দুটা উদাহৰণমূলক পঙ্ক্তি উদ্ধৃত কৰে-"যিহেতু বিভিন্ন স্ৰোতধাৰাবোৰৰ উৎসসমূহ বিভিন্ন ঠাইত থাকে, সেই সকলোবোৰেই সাগৰৰ পানীত গৈ মিলি যায়, তেনেকৈয়ে, হে প্ৰভু, বিভিন্ন প্ৰবণতাৰ মাজেদিও মানুহে বিভিন্ন যিবিলাক পথত চলে, সেইবিলাক বিভিন্ন ৰকমে পোন বা বেকা ভাব হলেও, সেইবিলাক প্ৰভুৰ ফালেই ধাবিত হয়!" আৰু "যি আকাৰৰ মজেদিয়েই নহওক কিয়, যি মোৰ কাষলৈ আহে, বা মই তেওঁৰ কাষলৈ যাওঁ; সকলো মানুহেই বিভিন্ন পথেৰে চেষ্টা কৰিছে আৰু অৱশেষত মোৰ কাষ পায়হি।" সংক্ষিপ্ত বক্তৃতা হোৱা সত্ত্বেও ই সভাৰ আত্মা আৰু ইয়াৰ বিশ্বজনীন চেতনা ধ্বনিত কৰে।  সভাৰ সভাপতি, ড॰ ব্যাৰোজে কৈছিল, "কমলা-সন্ন্যাসী স্বামী বিবেকানন্দই ধৰ্মসমূহৰ মাতা ভাৰতৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে আৰু তেওঁৰ শ্ৰোতাসকলৰ ওপৰত সকলোতকৈ বিস্ময়কৰ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছে।" প্ৰেচে তেওঁৰ প্ৰচুৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰে যাৰ বাবে তেওঁ "ভাৰতৰ চাইক্লোন সন্ন্যাসী" হিচাবে অভিহিত হয়। নিউ ইয়ৰ্ক ক্ৰিটিকে লিখিছিল, "ঐশ্বৰিক অধিকাৰবলত তেওঁ এজন বক্তা আৰু হালধীয়া আৰু কমলাৰ চিত্ৰবৎ পৰিধানে তেওঁৰ শক্তিশালী, বুদ্ধিদীপ্ত চেহেৰাতকৈ কম আগ্ৰহোদ্দীপক নাছিল সেই সমৃদ্ধ আৰু ছন্দোময়ভাৱে উচ্চাৰিত শব্দসমূহ। নিউইয়ৰ্ক হেৰাল্ডে লিখিছিল, "বিবেকানন্দ নিঃসন্দেহে ধৰ্মসভাৰ সকলোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ ব্যক্তিত্ব। তেওঁৰ বক্তৃতা শুনি আমি অনুভৱ কৰিছো যে এই শিক্ষিত জাতিৰ কাষলৈ মিছনাৰীক পঠোৱাতো কি ধৰণৰ মুৰ্খতা।"  আমেৰিকাৰ বাতৰিকাকতসমূহে স্বামী বিবেকানন্দক "ধৰ্মসভাৰ সকলোতকৈ মহান ব্যক্তিত্ব" আৰু "সভাৰ সকলোতকৈ জনপ্ৰিয় আৰু প্ৰভাৱশালী ব্যক্তি" হিচাবে প্ৰতিবেদন লিখে।  তেওঁ সভাত আৰু অনেকবাৰ হিন্দুধৰ্ম আৰু বৌদ্ধধৰ্ম সম্পৰ্কিত বিষয়্ত কয়। সভা ১৮৯৩ চনৰ ২৭ ছেপ্টেম্বৰত সমাপ্ত হয়। সভাত তেওঁৰ সকলো বক্তৃতাৰ এটা সাধাৰণ বিষয়বস্ত্তু আছিল - সৰ্বজনীনতা - অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ ধৰ্মীয় সহিষ্ণুতা। \nআমেৰিকা আৰু ইংলণ্ডত বক্তৃতাদানসম্পাদনা কৰক\nচিকাগো আৰ্ট ইনষ্টিটিউটত ১৮৯৩ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত ধৰ্মসভা শেষ হোৱাৰ পাছত বিবেকানন্দই পুৰা দুই বছৰ পূব আৰু কেন্দ্ৰীয় যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বিশেষ কৈ চিকাগো, ডেট্ৰয়েট, বোষ্টন আৰু নিউইয়ৰ্কত বক্তৃতা দিয়ে। ১৮৯৫ চনৰ বসন্তকালৰ মাজত তেওঁৰ অব্যাহত প্ৰচেষ্টাৰ কাৰণে তেওঁ ক্লান্ত হৈ পৰে আৰু তেওঁৰ স্বাস্থ্য দুৰ্বল হৈ পৰে।  তেওঁৰ বক্তৃতাদান যাত্ৰা স্থগিত কৰাৰ পাছত স্বামীজীয়ে বেদান্ত ও যোগৰ ওপৰত বিনা মূল্যে ব্যক্তি পৰ্যায়ত শিক্ষা দিয়া আৰম্ভ কৰে। ১৮৯৫ চনৰ জুনৰ পৰা দুই মাহব্যাপী তেওঁ থাউজ্যাণ্ড আইল্যাণ্ড পাৰ্কত তেওঁৰ এক ডজন শিষ্যক ব্যক্তি পৰ্যায়ত শিক্ষা দিয়াৰ বাবে ভাষণ দিয়ে। বিবেকানন্দই এইটোক আমেৰিকাত তেওঁৰ প্ৰথম ভ্ৰমণৰ আটাইতকৈ সুখী অংশ বুলি বিবেচনা কৰিছিল। তেওঁ পাছত "নিউইয়ৰ্ক বেদান্ত চ’চাইটি" প্ৰতিষ্ঠা কৰে।  আমেৰিকাত তেওঁৰ প্ৰথম পৰিদৰ্শনৰ সময়ত তেওঁ ইংল্যাণ্ড ভ্ৰমণ কৰে দুবাৰ - ১৮৯৫ আৰু ১৮৯৬ চনত। তাত তেওঁৰ বক্তৃতাসমূহ সফল হৈছিল।  ইয়াতে তেওঁ সাক্ষাৎ পায় এগৰাকী আইৰিচ মহিলা মিছ মাৰ্গাৰেট নোবলৰ যি পাছলৈ চিষ্টাৰ নিবেদিতা নামে পৰিচিত হয়।  ১৮৯৬ চনৰ মে মাহত তেওঁৰ দ্বিতীয় ভ্ৰমণৰ সময়ত পিমলিকোতত এটা ঘৰত থকা অৱ্স্থাত স্বামীজীয়ে দেখা পায় অক্সফোৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এক বিখ্যাত ভাৰত বিশেষজ্ঞ ম্যাক্স মুলাৰক যি পাশ্চাত্যত ৰামকৃষ্ণৰ প্ৰথম আত্মজীবনী লিখিছিল। ইংলণ্ডৰ পৰা তেওঁ অন্যান্য ইউৰোপিয়ান দেশো ভ্ৰমণ কৰে। জাৰ্মানীত তেওঁ আৰু এজন ভাৰত বিশেষজ্ঞ পল ডিউচনৰ লগত সাক্ষাৎ কৰে।  তেওঁ দুটি শিক্ষায়তনিক প্ৰস্তাৱো পায়, হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত প্ৰাচ্য দৰ্শনৰ শ্বেয়াৰ আৰু কলাম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়তো একেই ধৰণৰ প্ৰস্তাৱ। তেওঁ উভয় প্ৰস্তাৱেই প্ৰত্যাখ্যান কৰে এই বুলি যে পৰিভ্ৰমণকাৰী সন্ন্যাসী হিচাবে তেওঁ এই ধৰণৰ কামত স্থায়ী হৈ থাকিব নোৱাৰিব।  তেওঁ কোটিপ্ৰায় অকৃত্ৰিম শিষ্যক আকৃষ্ট কৰে। তেওঁৰ অন্যান্য শিষ্যসকলৰ মাজত আছিল জোচেফিন ম্যাকলিয়ড, মিছ মুলাৰ, মিছ নোবল, ই.টি.ষ্টাৰ্ডি, ক্যাপটেন আৰু মিছেচ চেভিয়েৰ-যিসকলে অদ্বৈত আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। জে জে গুডউইন-তেওঁৰ ষ্টেনোগ্ৰাফাৰ হয় আৰু তেওঁ শিক্ষা আৰু বক্তৃতাসমূহৰ ৰেকৰ্ড কৰে।  হেল ফ্যামিলি আমেৰিকাত তেওঁৰ উষ্ণতম আতিথ্যকৰ্তাসকলৰ অন্যতম আছিল।  তেওঁৰ শিষ্য-ফ্ৰেঞ্চ মহিলা ম্যাডাম লুই হ’ল স্বামী অভয়ানন্দ আৰু মিষ্টাৰ লিয়ন ল্যাণ্ডসবাৰ্গ হ’ল স্বামী কৃপানন্দ। তেওঁ কোটিপ্ৰায় অন্যান্য শিষ্যক ব্ৰহ্মচাৰীত দীক্ষা দিয়ে।  স্বামী বিবেকানন্দ ধাৰণাসমূহ বহুসংখ্যক পণ্ডিত আৰু বিখ্যাত চিন্তাবিদৰ দ্বাৰা প্ৰশংসিত হয়-উইলিয়াম জেমচ, জোচেফ ৰয়েচ, চি.চি. এভাৰেট, হাৰ্ভাৰ্ড ধৰ্মশাস্ত্ৰ বিদ্যালয়ৰ ডিন, ৰবাৰ্ট জি ইনগাৰচ’ল, নিকোলা টেচলা, লৰ্ড কেলভিন আৰু অধ্যাপক হাৰম্যান লুডউইক ফাৰডিন্যাণ্ড ভন হেলমহোলটজ।  অন্যান্য ব্যক্তিত্ব যিসকলে তেওঁৰ কথাবাৰ্তাত আকৃষ্ট হয় তেওঁলোক হ’ল হ্যাৰিয়েট মনৰো আৰু এলা হুইলাৰ উইলকক্স-দুজন বিখ্যাত আমেৰিকান কবি, হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক উইলিয়াম জেমচ; ব্ৰুকলিন এথিক্যাল এচ’চিয়েচনৰ সভাপতি ডক্তৰ লুইজ জি জেনচ; নৰৱেৰ পিয়ানোবাদক ওলে বুলৰ পত্নী চাৰা চি বুল; ফ্ৰাঞ্চৰ অভিনেত্ৰী চাৰাহ বাৰ্ণহাৰট আৰু ফ্ৰাঞ্চৰ অপেৰা সঙ্গীতশিল্পী ম্যাডাম এমা ক্যালভি।  পশ্চিমৰ পৰাও তেওঁ তেওঁৰ ভাৰতীয় কাম কাজ চলায় আছিল। বিবেকানন্দই ভাৰতত অৱস্থানৰত তেওঁৰ অনুগামী আৰু সন্ন্যাসী ভাইসকলক অৰ্থপূৰ্ণ উপদেশ দি বিৰামহীনভাৱে চিঠি লিখিছিল। পাশ্চাত্যৰ পৰা পঠোৱা তেওঁৰ চিঠিসমূহে সেই দিনবিলাকত সামাজিক কামৰ বাবে তেওঁৰ প্ৰচাৰাভিযানৰ চালিকাশক্তি হিচাবে কাম কৰিছিল।  তেওঁ ভাৰতত থকা তেওঁৰ শিষ্যসকলক ডাঙৰ কিবা এটা কৰাৰ বাবে অনুপ্ৰাণিত কৰাৰ বাবে ক্ৰমাগত চেষ্টা চলায় যায়। তেওঁলোকলৈ পঠোৱা তেওঁৰ চিঠিসমূহত তেওঁৰ সকলোতকৈ কঠিন কিছুমান শব্দ আছিল।  এই ধৰণৰ এখন চিঠিত তেওঁ স্বামী অক্ষৰানন্দলৈ লিখিছিল, "খেতৰি চহৰৰ দৰিদ্ৰ আৰু নীচ শ্ৰেণী ঘৰে ঘৰে যোৱা আৰু তেওঁলোকক ধৰ্মশিক্ষা দিয়া। ভূগোল আৰু অন্যান্য বিষয়তো তেওঁলোকক মৌখিক শিক্ষা দিয়া। অলসভাৱে বহি থাকি, ৰাজকীয় খাদ্য খাই আৰু "ৰামকৃষ্ণ, হে প্ৰভু!" বুলিলেই একো ভাল নহব -যদি তুমি দৰিদ্ৰসকলৰ বাবে একো ভাল কৰিব নোৱাৰা।" পৰিণামস্বৰূপে ১৮৯৫ চনত বেদান্ত শিক্ষাৰ উদ্দেশ্যে বিবেকানন্দৰ সৰবৰাহকৃত অৰ্থৰে মাদ্ৰাজত "ব্ৰহ্মাবদীন" নামেৰে এক সাময়িকপত্ৰ প্ৰকাশ কৰা আৰম্ভ হৈছিল।  পৰৱৰ্তীকালত (১৮৮৯) "ব্ৰহ্মাবদীন"ত "দি ইমিটেশন অফ ক্ৰাইষ্ট" ৰ প্ৰথম ছয় অধ্যায়ৰ বিবেকানন্দকৃত অনুবাদ প্ৰকাশিত হৈছিল।  বিবেকানন্দই তেওঁৰ শিষ্য ক্যাপ্টেন আৰু মিছেচ চেভিয়েৰ আৰু জে জে গুডউইনক লৈ ১৮৯৬ চনৰ ১৬ ডিচেম্বৰত ইংলণ্ড এৰি ভাৰত অভিমুখে যাত্ৰা কৰে। এই যাত্ৰাৰ মাজতেই তেওঁলোকে ফ্ৰাঞ্চ আৰু ইটালী ভ্ৰমণ কৰে আৰু লিওনাৰ্ডো ডা ভিঞ্চিৰ দি লাষ্ট চাপাৰ দৰ্শন কৰি ১৮৯৬ চনৰ ৩০ ডিচেম্বৰ তাৰিখে ভাৰত উদ্দেশ্যে ন্যাপলচ বন্দৰ ত্যাগ কৰে।  পৰৱৰ্তীকালত মিছ মুলাৰ আৰু চিষ্টাৰ নিবেদিতাই ভাৰতত তেওঁক অনুসৰণ কৰে। চিষ্টাৰ নিবেদিতাই তেওঁৰ বাকী জীৱন ভাৰতীয় নাৰীৰ শিক্ষাত আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতা অৰ্জনত নিয়োজিত কৰে। \nভাৰতলৈ প্ৰত্যাবৰ্তনসম্পাদনা কৰক\nকলম্বোৰ পৰা আলমোৰালৈসম্পাদনা কৰক\nবিবেকানন্দই ১৮৯৭ চনৰ ১৫ জানুৱাৰী তাৰিখে কলম্বো পায়গৈ আৰু এক পৰমানন্দদায়ক অভ্যৰ্থনা গ্ৰহণ কৰে। ইয়াত তেওঁ প্ৰাচ্যত তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰকাশ্য বক্তৃতা (ভাৰত, পবিত্ৰ ভূমি) প্ৰদান কৰে। তাৰ পৰা কলকাতালৈ তেওঁৰ ভ্ৰমণ আছিল এক বিজয়ঘটিত অগ্ৰগতি। তেওঁ ভ্ৰমণ কৰে কলম্বোৰ পৰা পাম্বান, ৰামেস্বৰম, ৰামনাদ, মাদুৰাই, কুম্বাকোনাম আৰু মাদ্ৰাজ আৰু এই ঠাইসমূহত বক্তৃতা দিয়ে। জনগণ আৰু ৰজাসকলে তেওঁক অত্যুৎসাহী অভ্যৰ্থনা জনায়। পাম্বানৰ শোভাযাত্ৰাত ৰামনাদৰ ৰজাই নিজে স্বামীজীৰ ঘোঁৰাৰ গাড়ী টানিছিল। মাদ্ৰাজলৈ যোৱাৰ পথত কিছুমান ঠাইত য’তেই ট্ৰেইন নৰখাইছিল তাতেই জনগণে ৰেললাইনত বহি ট্ৰেইন ৰখাইছিল আৰু স্বামীজীৰ বক্তৃতা শুনাৰ পাছতহে ট্ৰেইনখনক যাবলৈ দিছিল।  মাদ্ৰাজৰ পৰা তেওঁ কলকাতালৈ তেওঁৰ ভ্ৰমণ অব্যাহত ৰাখে আৰু আলমোৰা পৰ্য্যন্ত তেওঁ বক্তৃতা দিয়া চলায় যায়। পাশ্চাত্যত য’ত তেওঁ ভাৰতৰ মহান আধ্যাত্মিক ঐতিহ্যৰ কথা কৈছিল, তাত ভাৰতলৈ ঘূৰি আহি তেওঁৰ 'কলম্বোৰ পৰা আলমোৰা'লৈ বক্তৃতা আছিল জনগণৰ বাবে নৈতিক অনুপ্ৰেৰণা, বৰ্ণাশ্ৰম ভাতৃবিদ্বেষ দূৰীকৰণ, বিজ্ঞান শিক্ষাৰ উৎসাহদান, দেশৰ শিল্পায়ন, দাৰিদ্ৰ দূৰীকৰণ, ঔপনিবেশিক শাসনৰ অৱসান। এই সমস্ত বক্তৃতাসমূহ কলম্বোৰ পৰা আলমোৰা বক্তৃতা হিচাবে প্ৰকাশিত হৈছে। এই বক্তৃতাসমূহক জাতীয়তাবাদী ঐকান্তিকতা আৰু আধ্যাত্মিক ভাবাদৰ্শ বুলি বিবেচনা কৰা হয়।  তেওঁৰ বক্তৃতাসমূহে মহাত্মা গান্ধী, বিপিন চন্দ্ৰ পাল আৰু বালগঙ্গাধৰ তিলক সহ আৰু অনেক ভাৰতীয় নেতাৰ ওপৰত প্ৰচুৰ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল। \nৰামকৃষ্ণ মঠ আৰু মিছন প্ৰতিষ্ঠাসম্পাদনা কৰক\nঅদ্বৈত আশ্ৰম, মায়াবতী, ৰামকৃষ্ণ মঠৰ এটা শাখা, প্ৰতিষ্ঠাকাল মাৰ্চ ১৯, ১৮৯৯, পৰৱৰ্তীকালত স্বামী বিবেকানন্দৰ অনেক লেখা প্ৰকাশ কৰে, বৰ্তমানে "প্ৰবুদ্ধ ভাৰত" সাময়িকী প্ৰকাশ কৰে ১৮৯৭ চনৰ ১ মেত কলকাতাত বিবেকানন্দই প্ৰতিষ্ঠা কৰে ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে সংগঠন "ৰামকৃষ্ণ মঠ" আৰু সামাজিক কাম-কাজৰ বাবে সংগঠন "ৰামকৃষ্ণ মিছন।"  এইটো আছিল শিক্ষামূলক, সাংস্কৃতিক, চিকিৎসা-সংক্ৰান্ত আৰু দাতব্য কাম-কাজৰ মাজেৰে গৈ জনগণক সহায় কৰাৰ এক সামাজিক-ধৰ্মীয় আন্দোলনৰ আৰম্ভণি।  ৰামকৃষ্ণ মিছনৰ আদৰ্শৰ ভেটি হৈছে কৰ্ম যোগ।  তেওঁৰ দ্বাৰা দুটি মঠ প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল যাৰ ভিতৰত কলকাতাৰ বেলুৰৰ মঠটোক ৰামকৃষ্ণ মঠ আৰু মিছনৰ হেডকোৱাৰ্টাৰ কৰা হৈছিল আৰু আনটো হিমালয়ৰ মায়াবতীত আলমোৰাৰ ওচৰত অদ্বৈত আশ্ৰম নামেৰে পৰিচিত আৰু পাছত তৃতীয় মঠটো মাদ্ৰাজত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। ইংৰাজীত প্ৰবুদ্ধ ভাৰত আৰু বঙালীত উদ্বোধন নামেৰে দুটা সাময়িকী আৰম্ভ কৰা হৈছিল।  একেই বছৰতে মুৰ্ছিদাবাদ জিলাত স্বামীয়ে দুৰ্ভিক্ষৰ বাবে অখণ্ডানন্দৰ তত্ত্বাৱ্ধানত উদ্ধাৰ কাৰ্য্য আৰম্ভ কৰা হৈছিল।  ১৮৯৩ চনত পাশ্চাত্যত স্বামীজীৰ প্ৰথম ভ্ৰমণৰ সময়ত যেতিয়া তেওঁলোকে একেলগে ইয়োকাহামাৰ পৰা চিকাগো যাত্ৰা কৰিছিল তেতিয়া বিবেকানন্দই চাৰ জামছেদজী টাটাক এটা গবেষণা আৰু শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান গঢ়ি তুলিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। আনুমানিক এই সময়ত স্বামীজীয়ে টাটাৰ প্ৰতিষ্ঠিত "বিজ্ঞান গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান" ৰ প্ৰধান হোৱাৰ অনুৰোধ সম্বলিত এখন চিঠি পায়। কিন্তু বিবেকানন্দই সেই প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাখ্যান কৰে এই বুলি যে সেইটো তেওঁ আধ্যাত্মিক আগ্ৰহৰ লগত সংঘাতপূৰ্ণ হ’ব।  তেওঁ পাছত পুনঃসংস্কাৰকৃত হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বীসকলৰ পক্ষৰ আৰ্য সমাজ আৰু গোঁড়া হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বীসকলৰ পক্ষৰ সনাতনপন্থীসকলৰ মাজত ঐক্য প্ৰতিষ্ঠাৰ উদ্দেশ্যে পশ্চিম পঞ্জাব ভ্ৰমণ কৰে। ৰাৱালপিণ্ডীত তেওঁ আৰ্য সমাজবাদী আৰু মুছলমানসকলৰ মাজৰ সক্ৰিয় বিৰোধ নিৰ্মূল কৰাৰ পদ্ধতি সম্পৰ্কে পৰামৰ্শ দিয়ে।  তেওঁ লাহোৰ ভ্ৰমণ স্মৰণীয় হয় তেওঁৰ বিখ্যাত বক্তৃতাৰ বাবে আৰু এজন গণিতৰ অধ্যাপক তীৰ্থ ৰাম গোস্বামীৰ লগত তেওঁৰ সম্পৃক্ততাৰ কাৰণেই এই অধ্যাপকে পাছলৈ স্বামী ৰাম তীৰ্থ নামেৰে সন্ন্যাসজীৱন গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ভাৰত আৰু আমেৰিকাত বেদান্ত প্ৰচাৰ কৰিছিল।  তেওঁ দিল্লী আৰু খেতৰিসহ অন্যান্য ঠাইও ভ্ৰমণ কৰে আৰু ১৮৯৬ চনৰ জানুৱাৰীত কলকাতালৈ ঘূৰি আহে। পৰৱৰ্তী কেইবামাহো তেওঁ মঠৰ কাম-কাজ সংহত কৰাত আৰু শিষ্যসকলক প্ৰশিক্ষণ দি সময় অতিবাহিত কৰে।\nদ্বিতীয় পাশ্চাত্য ভ্ৰমণসম্পাদনা কৰক\nতেওঁৰ ভগ্ন স্বাস্থ্য সত্ত্বেও তেওঁ পুনৰ ১৮৯৯ চনৰ জুন মাহত পাশ্চাত্য উদ্দেশ্যে যাত্ৰা কৰে।  তেওঁৰ সঙ্গী আছি চিষ্টাৰ নিবেদিতা আৰু স্বামী তুৰিয়ানন্দ। তেওঁ অলপ সময় ইংলণ্ডত থাকে তাৰপাছত আমেৰিকালৈ যায়। তেওঁৰ এই ভ্ৰমণকালত তেওঁ চানফ্ৰাঞ্চিচকো আৰু নিউইয়ৰ্কত বেদান্ত চ’চাইটি প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তেওঁ এক সহৃদয় আমেৰিকান ভক্তৰ পৰা পোৱা ১৬০-একৰ মাটিত (০.৬৫ বৰ্গকি.মি.) ক্যালিফোৰ্ণিয়াত শান্তি আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠা কৰে।  পাছত তেওঁ ১৯০০ চনত পেৰিচত ধৰ্ম মহাসভাত যোগ দিয়ে।  লিঙ্গ পূজা আৰু গীতাৰ যথাৰ্থতা সম্পৰ্কিত বিবেকানন্দৰ পাণ্ডিত্যপূৰ্ণ প্ৰকাশৰ কাৰণে পেৰিচৰ বক্তৃতা স্মৰণীয়। পেৰিছৰ পৰা অলপ সময়ৰ কাৰণে তেওঁ ভ্ৰমণ কৰে ব্ৰিটানি, ভিয়েনা, ইস্তান্বুল, এথেঞ্চ আৰু মিচৰ। এই সময়ৰ বেছি ভাগ অংশত তেওঁ বিখ্যাত চিন্তাবিদ জুলচ বয়েচৰ অতিথি আছিল।  তেওঁ ১৯০০ চনৰ ২৪ অক্টোবৰ তাৰিখে পেৰিছ ত্যাগ কৰে আৰু একেই বছৰৰ ৯ ডিচেম্বৰত বেলুৰ মঠ পায়গৈ। \nশেষ জীৱনসম্পাদনা কৰক\nবিবেকানন্দই কিছু দিন মায়াবতীৰ অদ্বৈত আশ্ৰমত আৰু পাছত বেলুৰ মঠত সময় অতিবাহিত কৰে। ইয়াৰপাছত শেষ দিন পৰ্যন্ত তেওঁ বেলুৰ মঠতেই থাকি ৰামকৃষ্ণ মিছন আৰু মঠৰ কাম-কাজ আৰু ইংলণ্ড আৰু আমেৰিকাৰ কাম-কাজ দেখাশুনা কৰি দিন অতিবাহিত কৰে। গোৱালিয়ৰৰ মহাৰাজসহ এই বছৰসমূহত হাজাৰ হাজাৰ দৰ্শকে তেওঁক চাবলৈ আহে। ১৯০১ চনৰ ডিচেম্বৰত তেওঁ চাবলৈ আহে লোকমান্য তিলকসহ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ নেতৃস্থানীয়লোকসকল। জাপানৰ ধৰ্ম মহাসভাত যোগ দিয়াৰ কাৰণে তেওঁ ১৯০১ চনৰ ডিচেম্বৰত আমন্ত্ৰণ পাইছিল, কিন্তু তেওঁৰ ভগ্ন স্বাস্থ্যই সেইটো অসম্ভৱ কৰি তোলে। তেওঁৰ শেষ দিনবিলাকত তেওঁ বোধগয়া আৰু বাৰাণসীত তীৰ্থ কৰিছিল।  তেওঁৰ ভ্ৰমণসমূহ, উত্তেজনাপূৰ্ণ বক্তৃতাদান, ব্যক্তিগত আলোচনা আৰু চিঠিপত্ৰৰ আদান-প্ৰদানে তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ ওপৰত ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল। তেওঁ হাঁপানি, ডায়াবেটিচ আৰু অন্যান্য শাৰীৰিক অসুখত ভুগিছিল।  তেওঁৰ দেহ ত্যাগৰ কিছুদিন পূৰ্বে তেওঁক ইচ্ছাকৃতভাবে বৰ্ষপঞ্জী/পঞ্জিকা পঢ়া দেখা গৈছিল। তেওঁ শেষ নিঃশ্বাস ত্যাগ কৰাৰ তিনি দিন আগেয়েই তেওঁক দাহ কৰাৰ স্থান দেখুৱায় দিছিল-যি স্থানত বৰ্তমানে তেওঁৰ স্মৃতিত এটা মন্দিৰ আছে। তেওঁ কেতিয়াবা মানুহৰ আগত মন্তব্য কৰিছিল যে তেওঁ চল্লিশ বছৰ বয়স পৰ্য্যন্ত নাবাচে।  তেওঁৰ দেহ ত্যাগ কৰাৰ দিনা তেওঁ বেলুৰ মঠত ৰাতিপুৱা কিছু ছাত্ৰক শুক্লা-যজুৰ্বেদ শিকায়।  তেওঁ ভ্ৰাতা-শিষ্য স্বামী প্ৰেমানন্দৰ লগত খোজ কাঢ়ে আৰু তেওঁক ৰামকৃষ্ণ মঠৰ ভবিষ্যৎ সম্পৰ্কে নিৰ্দেশনা দিয়ে। বিবেকানন্দই ধ্যান কৰাৰ সময়ত ১৯০২ চনৰ ৪ জুলাই ৰাতি ৯টা ১০ মিনিটত দেহ ত্যাগ কৰে। তেওঁৰ শিষ্যসকলৰ মতে এইয়া আছিল মহাসমাধি।  পৰৱৰ্তীকালত তেওঁৰ শিষ্যসকলে লিপিবদ্ধ কৰে যে তেওঁলোকে স্বামীজীৰ নাসাৰন্ধ্ৰ, তেওঁৰ মুখ আৰু চকুত "সামান্য তেজ" লক্ষ্য কৰিছিল।  ডাক্তাৰসকলে মন্তব্য কৰে যে এইটো হ’ল তেওঁৰ মস্তিষ্কত এডাল ৰক্তনলী ফাটি যোৱাৰ কাৰণে, কিন্তু তেওঁলোকে মৃত্যুৰ প্ৰকৃত কাৰণ উলিয়াব নোৱাৰিলে। তেওঁৰ শিষ্যসকলৰ মতানুসৰি ব্ৰহ্মৰন্ধ্ৰ-মস্তিষ্কৰ চূড়াৰ ৰন্ধ্ৰ-অৱশ্যেই ফাটি থাকিব যেতিয়া তেওঁ মহাসমাধি অৰ্জন কৰিছিল। বিবেকানন্দই তেওঁৰ চল্লিশ বছৰ বয়স পৰ্য্যন্ত বাচি নথকাৰ তেওঁৰ নিজৰ ভৱিষ্যৎবাণী পূৰণ কৰিছিল। \nশিক্ষা আৰু দৰ্শনসম্পাদনা কৰক\nস্বামী বিবেকানন্দই বিশ্বাস কৰিছিল যে আদি শঙ্কৰৰ ভাষ্যৰ ভিত্তিতে বেদান্ত দৰ্শনত হিন্দু ধৰ্মৰ সাৰাংশ সকলোতকৈ ভালভাবে প্ৰকাশিত হৈছে। তেওঁ নিম্নলিখিতভাৱে বেদান্তৰ শিক্ষাসমূহৰ সাৰসংক্ষেপ কৰিছিল,\nপ্ৰত্যেক আত্মাই সম্ভাব্যৰূপে ঐশ্যৰিক/দেৱসুলভ। \nলক্ষ্য হৈছে বাহ্যিক আৰু অভ্যন্তৰীণ প্ৰকৃতি নিয়ন্ত্ৰণৰ দ্বাৰা এই দেবত্বক সুস্পষ্টভাৱে দেখুৱা। \nকৰ্ম, বা পূজা, বা মন নিয়ন্ত্ৰণ, বা দৰ্শন - এটাৰ দ্বাৰা, বা অধিকৰ দ্বাৰা, বা এই সকলবোৰৰ দ্বাৰা এক কৰা - আৰু মুক্ত হোৱা। \nএইয়া হৈছে ধৰ্মৰ সমগ্ৰতা। মতবাদ, বা গোঁড়া মতবাদ, বা ধৰ্মীয় আচাৰ, বা গ্ৰন্থ, বা মন্দিৰ, বা মূৰ্তি হৈছে গৌণ খুঁটিনাটি বিষয়ৰ বাদে একো নহয়। \nযেতিয়ালৈকে আমাৰ দেশৰ এটা কুকুৰো ক্ষুধাৰ্ত, আমাৰ সমগ্ৰ ধৰ্মক ইয়াক খুৱাব লাগিব আৰু ইয়াৰ সেৱা কৰিব লাগিব, তাকে নকৰি অন্য যিয়ে কৰা নহওক লাগে তাৰ তুলনাত সকলো অধাৰ্মিক।\nজাগি উঠা, সচেতন হোৱা আৰু লক্ষ্যত উপনীত নোহোৱা পৰ্য্যন্ত থমকি নৰবা।\nশিক্ষা হৈছে মানুহৰ মাজত ইতিমধ্যে থকা উৎকৰ্ষৰ প্ৰকাশ।\nধৰ্ম হৈছে মানুহৰ মাজত ইতিমধ্যে থকা দেবত্বৰ প্ৰকাশ।\nমানুহৰ সেৱা কৰা হৈছে ঈশ্বৰৰ সেৱা কৰা।\nবিবেকানন্দৰ মতানুসৰি, ৰামকৃষ্ণৰ পৰা পোৱা তেওঁৰ এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা হৈছে "জীৱ হৈছে শিৱ।"  এইটো তেওঁৰ মন্ত্ৰত পৰিণত হয়, আৰু দৰিদ্ৰ নাৰায়ণৰ সেৱাৰ ধাৰণা উদ্ভাৱন কৰে-(দৰিদ্ৰ) মানুহৰ মাজত আৰু মাজেদিয়ে ঈশ্বৰৰ সেৱা হয়।"যদি সঁচাকৈয়ে সকলো ইন্দ্ৰিয়গোচৰ বস্তু বা বিষয়ৰ নিমিত্তে ব্ৰহ্মৰ একতা থাকে, তেনেহ’লে কিহৰ ভিত্তিত আমি অন্যৰ তুলনাত নিজৰ ভাল বা বেয়া বিবেচনা কৰিম?" - এই প্ৰশ্ন তেওঁ নিজেই নিজকে কৰিছিল। শেষ পৰ্য্যন্ত তেওঁ সিদ্ধান্তত উপনীত হৈছিল যে এই পাৰ্থক্য বা স্বাতন্ত্ৰ্যসমূহ একতা/সমগ্ৰতাৰ মধ্যস্থিত পোহৰৰ শূন্যতাত মিলি যায় যেতিয়া ভক্তই মোক্ষ পায়। তেতিয়া এই একতা/সমগ্ৰতা সম্পৰ্কে অসচেতন "ব্যক্তিৰ" বাবে সমবেদনা আৰু তেওঁলোকক সহায় কৰাৰ দৃঢসংকল্প জাগ্ৰত হয়।\nস্বামী বিবেকানন্দই বেদান্তৰ সেই শাখাৰ অঙ্গীভূত বুলি নিজকে ভাবিছিল যি শাখাৰ মতে কোনেও প্ৰকৃতভাবে মুক্ত হব নোৱাৰে যেতিয়ালৈকে আমি নিজেই মুক্ত হ’ব নোৱাৰো। আনকি ব্যক্তিগত পাপমোচনৰ আকাংক্ষ্যা ত্যাগ কৰিব লাগিব, আৰু কেৱল অন্যৰ পাপমোচনৰ কাৰণে ক্লান্তিহীন কৰ্মেৰে আলোকিত মানুহৰ প্ৰকৃত চিহ্ন। আত্মনো মোক্ষাৰ্থম জগতহিতায় চ (নিজৰ পাপমোচনৰ কাৰণে আৰু জগতৰ মঙ্গলৰ কাৰণে) - এই নীতিতে তেওঁ শ্ৰী ৰামকৃষ্ণ মঠ আৰু মিছন প্ৰতিষ্ঠা কৰে।  বিবেকানন্দই তেওঁৰ শিষ্যসকলক পবিত্ৰ, অস্বাৰ্থপৰ হবলৈ আৰু শ্ৰদ্ধা/বিশ্বাস যাতে থাকে সেই উপদেশ দিছিল। তেওঁ ব্ৰহ্মাচৰ্য চৰ্চা কৰিবলৈ উপদেশ দিছিল। তেওঁৰ শৈশৱৰ বন্ধু প্ৰিয় নাথ সিনহাৰ লগত এক আলোচনাত তেওঁ তেওঁৰ দৈহিক আৰু মানসিক শক্তি আৰু বাগ্মীতাৰ উৎস/কাৰণ হিচাবে ব্ৰহ্মাচৰ্য চৰ্চাক অভিহিত কৰিছিল।  বিবেকানন্দই পাৰাচাইকোলজি আৰু জ্যোতিষশাস্ত্ৰৰ আৱিৰ্ভূত ক্ষেত্ৰক সমৰ্থন কৰা নাছিল (ইয়াৰ এক দৃষ্টান্ত পোৱা যায় তেওঁৰ এক বক্তৃতাত মানুহে নিজেই তেওঁৰ ভাগ্য নিৰ্মাতা, সম্পূৰ্ণ কৰ্ম, ভলিউম ৮, নোটচ অফ ক্লাচ টক‌চ আৰু বক্তৃতাসমূহ) ইয়াৰ কাৰণ এই যে তেওঁৰ মতে এই ধৰণৰ কৌতূহলে আধ্যাত্মিক অগ্ৰগতিৰ সহায় নকৰে বৰং তাক ব্যাহতহে কৰে।\nবিংশ শতাব্দীৰ কেইবাজনো ভাৰতীয় নেতা আৰু দাৰ্শনিকে বিবেকানন্দৰ প্ৰভাৱ স্বীকাৰ কৰিছে। স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথম গভৰ্ণৰ জেনেৰেল চক্ৰবৰ্তী ৰাজাগোপালচাৰীয়ে একেৰাহে লক্ষ্য কৰে যে "বিবেকানন্দই হিন্দু ধৰ্মক বচাই আছে, ভাৰতক বচাই আছে।" সুভাষ চন্দ্ৰ বসুৰ মতে বিবেকানন্দ "আধুনিক ভাৰতৰ নিৰ্মাতা" আৰু মহাত্মা গান্ধীৰ বাবে, বিবেকানন্দৰ প্ৰভাৱ বাঢ়িছে তেওঁৰ "দেশৰ কাৰণে ভালপোৱা অনেক হাজাৰ গুণৰ বাবে।" তেওঁক স্মৰণ কৰি ভাৰতত ১২ জানুৱাৰীত তেওঁৰ জন্মদিন উপলক্ষ্যে ভাৰতীয় যুৱ দিৱস পালিত হয়। এইয়া আছিল ভাৰতীয় যুৱকসকলৰ সম্পৰ্কে স্বামী বিবেকানন্দৰ যথাযথ ইঙ্গিত আৰু কিভাবে আধুনিক জগতত সম্পূৰ্ণভাৱে অংশগ্ৰহণৰ লগে লগে তেওঁলোকৰ প্ৰাচীন মূল্যবোধসমূহ ধৰি ৰাখিব পাৰি তাৰ বাবে চেষ্টা কৰা উচিত। স্বামী বিবেকানন্দই ভাৰতৰ স্বাধীনতা যুদ্ধৰ আন্দোলনক অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল বুলি ব্যাপকভাৱে বিবেচনা কৰা হয়। তেওঁৰ লেখাসমূহে সুভাষ চন্দ্ৰ বসু, অৰবিন্দ ঘোষ আৰু বাঘা যতীনসহ স্বাধীনতা যোদ্ধাসকলৰ এক সম্পূৰ্ণ প্ৰজন্মকে অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। বিবেকানন্দ আছিল বিপ্লৱী স্বাধীনতা যোদ্ধা ভুপেন্দ্ৰনাথ দত্তৰ ভায়েক। ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ব্যক্তিত্ব সুভাষ চন্দ্ৰ বসুৱে কৈছিল, ’মই বিবেকানন্দৰ সম্পৰ্কে নিলিখাকৈ থাকিব নোৱাৰিছো। আনকি তেওঁৰ লগত যিসকলে অন্তৰঙ্গ হোৱাৰ সুযোগ পাইছে তেওঁলোকৰ মাজত খুব কম সংখ্যকেহে তেওঁক বুজি পাইছে বা তেওঁৰ গভীৰতাৰ উমান পাইছে। তেওঁৰ ব্যক্তিত্ব আছিল সমৃদ্ধ, সুগভীৰ, জটিল...ত্যাগত তেওঁ বেপৰোৱা, কৰ্মত তেওঁ বিৰতিহীন, ভালপোৱাত তেওঁ সীমাহীন, জ্ঞানত তেওঁ প্ৰগাঢ় ও বিচিত্ৰগামী, আবেগত তেওঁ প্ৰাণোচ্ছ্বল, আক্ৰমণত তেওঁ কৰুণাহীন তথাপি শিশুৰ দৰেই সৰল, আমাৰ পৃথিবীত তেওঁ আছিল এক বিৰল ব্যক্তিত্ব’। অৰবিন্দ ঘোষে বিবেকানন্দক তেওঁৰ আধ্যাত্মিক বিষয়ত বিজ্ঞ পৰামৰ্শদাতা হিচাবে বিবেচনা কৰিছিল। বিবেকানন্দ আছিল এক সক্ষম আত্মা যদিও কেতিয়াবা এইধৰণৰ কিছু কথা ওলায় যে, মানুহৰ মাজত তেওঁ এক সিংহ, কিন্তু তেওঁৰ সৃষ্টিশীল ক্ষমতা আৰু শক্তিৰ যি নিশ্চায়ক কৰ্ম তেওঁ ৰাখি গৈছে সেইয়া আমাৰ ধাৰণাৰ তুলনাত অতুলনীয়। তেওঁৰ প্ৰভাৱে এতিয়াও প্ৰচণ্ডভাৱে কাম কৰিছে বুলি আমি মনে মনে উপলব্ধি কৰোঁ, আমি ভালকৈ নাজানো কিভাবে, আমি ভালকৈ নাজানো ক’ত, কোনবোৰত এতিয়াও আকাৰ দিয়া হোৱা নাই, কিছুমান সিংহসদৃশ, মহিমান্বিত, অন্তৰ্জ্ঞানী, বৈপ্লবিক উত্থান যি ভাৰতৰ আত্মাত প্ৰৱেশ কৰিছে অৰু আমি কওঁ, "লক্ষ কৰা, বিবেকানন্দ এতিয়া তেওঁৰ মাতৃৰ আত্মাত জীয়াই আছে আৰু তেওঁৰ শিশু-সন্তানসকলৰ আত্মাত বাচি আছে। —শ্ৰী অৰবিন্দৰ বৈদিক আলোচনীত(১৯১৫)\nফৰাচী নোবেল বিজয়ী ৰোমা ৰোলাৰ লিখনি,\nতেওঁৰ শব্দসমূহ যেন মহৎ সঙ্গীত, বাক্যাংশসমূহ বিটোভেনৰ বৈশিষ্ট্যমণ্ডিত, হ্যাণ্ডলৰ কোৰাচৰ কুচকাৱাজৰ দৰে সক্ৰিয় ছন্দময়। মই তেওঁৰ এই কথাসমূহ স্পৰ্শ কৰিব নোৱাৰো, কিতাপৰ পাতবিলাকৰ মাজেদি সেইবিলাক সামান্য আঁতৰ, ত্ৰিশ বছৰৰ দূৰত্বত, কোনো ৰোমাঞ্চ অনুভৱ নকৰাকৈয়ে মোৰ শৰীৰৰ মাজেৰে বিদ্যুত পাৰ হৈ যোৱা আঘাতৰ দৰে। আৰু আঘাত পোৱাকৈ বিদ্যুত পৰিবহণ কৰাৰ কথা, অৱশ্যেই উৎপন্ন হৈ থাকিব যেতিয়া সেইবিলাক নায়কৰ মুখেৰে নিৰ্গত হৈছিল! বিবেকানন্দই ভাৰতৰ উত্তম প্ৰতিষ্ঠানবিলাকৰ অন্যতম ভাৰতীয় বিজ্ঞান ইন্সটিটিউট, প্ৰতিষ্ঠাতা জামছেদজী টাটাক অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। বিদেশত ম্যাক্স মুলাৰৰ লগত যোগাযোগ আছিল। স্বামী বিবেকানন্দৰ বেদান্ত দৰ্শনৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিতসকলৰ মাজত অন্যতম আছিল বিজ্ঞানী নিকোলা টেচলা। সৰ্বোপৰি হিন্দুধৰ্ম বৰ্ণাশ্ৰম-প্ৰথা শাসিত নাৰীবিদ্বেষী বিশ্বাসৰ এক ধৰ্ম - ব্ৰিটিছ উপনিবেশ স্থাপনকাৰী প্ৰশাসকসকলৰ প্ৰচাৰণাৰ পৰা মুক্ত কৰি ভাৰতৰ প্ৰাচীন শিক্ষাসমূহ পাশ্চাত্যৰ দৰ্শক-শ্ৰোতাৰ সন্মুখত ইয়াক শুদ্ধ আকাৰে উপস্থাপন কৰি স্বামী বিবেকানন্দই হিন্দুসকলৰ মাজত এক গৌৰববোধৰ পুনৰুদ্ধাৰত সহায় কৰে। বস্ত্তত: পাশ্চাত্যত তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক আকস্মিক আক্ৰমণ পৰৱৰ্তী ভাৰতীয় ধৰ্মীয় নেতাসকলে বিশ্বত তেওঁলোকৰ নিজৰ চিন ৰাখি যোৱাৰ পথ উন্মুক্ত কৰিছিলল, তাৰ লগতে হিন্দুসকল আৰু তেওঁলোকৰ ধৰ্মীয় ঐতিহ্যসমূহে পাশ্চাত্য জগতত প্ৰৱেশেৰ বাৰ্তা ঘোষনা কৰিছিল। স্বামী বিবেকানন্দৰ ধাৰণাসমূহে ভাৰতীয় যুৱকসকলৰ ওপৰত প্ৰচুৰ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল। অনেক প্ৰতিষ্ঠানত ছাত্ৰসকল একত্ৰিত হৈ আধ্যাত্মিক ধ্যান-ধাৰণাসমূহৰ আলোচনা আৰু এই ধৰণৰ নীতিসমূহৰ চৰ্চা ত্বৰান্বিত কৰিবলৈ সংঘ গঢ়ি তুলিছিল। এনে ধৰণৰ অনেক সংঘই তেওঁৰ নাম অৱলম্বন/পৰিগ্ৰহণ কৰিছিল। আই আই টি মাদ্ৰাজত এনে ধৰণৰ এটি গ্ৰুপৰ অস্তিত্ব আছে যিটো সৰ্বসাধাৰণৰ মাজত বিবেকাননন্দ পাঠ চক্ৰ বা বিবেকানন্দ ষ্টাডি চাৰ্কোল নামে পৰিচিত। বিবেকানন্দ সমিতি নামেৰে আই আই টি কানপুৰতো এনে ধৰণৰ আৰু এটা গ্ৰুপ আছে। অধিকন্তু বিবেকানন্দৰ ধাৰণা আৰু শিক্ষাসমূহ বিশ্বব্যাপী প্ৰতিষ্ঠানসমূহত চৰ্চিত হৈ প্ৰচলিত হৈ আছে।\nমহাত্মা গান্ধীয়ে কৈছিল,\n"বিবেকানন্দৰ লেখাসমূহ কাৰো ওচৰত পৰিচয় কৰি দিয়াৰ দৰকাৰ নাই। সেইবিলাকৰ নিজৰ অপ্ৰতিৰোধ্য আবেদন আছে।" বেলুৰ মঠত গান্ধীজীয়ে কোৱা শুনা গৈছিল যে তেওঁৰ সমস্ত জীৱন আছিল বিবেকানন্দৰ ধাৰণাসমূহ কাৰ্যত পৰিণত কৰাৰ প্ৰচেষ্টা। বিবেকানন্দৰ মৃত্যুৰ অনেক বছৰৰ পাছত নোবেল বিজয়ী ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে কৈছিল, "তুমি যদি ভাৰতক জানিব খোজা তেন্তে বিবেকানন্দক পঢ়া। তেওঁৰ সকলোবিলাকে ইতিবাচক, নেতিবাচক একোৱেই নাই।" ১৯৯৫ চনৰ ১১ নবেম্বৰ চিকাগোৰ প্ৰধানতম ৰাস্তাসমূহৰ এটা মিছিগান এভিনিউৰ এটা অংশ আনুষ্ঠানিকভাৱে "স্বামী বিবেকানন্দ চৰক" নামে পুনঃনামকৰণ কৰা হৈছিল। \nবিবেকানন্দ আৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰসম্পাদনা কৰক\nযদিও ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ কোনো প্ৰবন্ধতে বিবেকানন্দৰ সবিশেষ উল্লেখ নেই, কবি ৰোমা ৰোলাক কৈছিল, "যদি আপুনি ভাৰতক জানিব খোজে, তেন্তে বিবেকানন্দক পঢ়ক, তেওঁৰ মাজত সকলোবোৰ ইতিবাচক নেতিবাচক একোৱেই নাই।" বিবেকানন্দৰ সম্পৰ্কত ঠাকুৰে যে উচ্চ ধাৰণা পোষণ কৰিছিল ইয়াতেই গম পোৱা যায়। বিবেকানন্দৰ গুৰু ৰামকৃষ্ণ পৰমহংসদেৱ সম্পৰ্কে ৰবীন্দ্ৰনাথ এটি কবিতা লিখিছিল: "পৰমহংস ৰামকৃষ্ণ দেৱৰ প্ৰতি।" "বহু সাধকেৰ বহু সাধনাৰ ধাৰা, ধেয়ানে তোমাৰ মিলিত হয়েছে তাৰা; তোমাৰ জীৱনে অসীমেৰ লীলাপথে নূতন তীৰ্থ ৰূপ নিল এ জগতে; দেশ বিদেশেৰ প্ৰণাম আনিল টানি সেথায় আমাৰ প্ৰণতি দিলাম আনি॥" ৰামকৃষ্ণ মিছন আয়োজিত ৰামকৃষ্ণৰ শততম বাৰ্ষিকী উদযাপন অনুষ্ঠানত ঠাকুৰ আছিল প্ৰধান অতিথি আৰু তেওঁৰ ৰামকৃষ্ণৰ প্ৰতি গভীৰ শ্ৰদ্ধা নিবেদন কৰিছিল। ১৯৩৭ চনৰ ধৰ্ম মহাসভা যিখন কলকাতাৰ ৰামকৃষ্ণ মিছনত অনুষ্ঠিত হৈছিল তাত ঠাকুৰে ৰামকৃষ্ণক (যাৰ জন্ম শতবাৰ্ষিকী উদযাপিত হৈছিল) এজন মহান ঋষি হিচাবে স্বীকাৰ কৰে কাৰণ "তেওঁৰ আত্মাৰ বিশালতা আপাতদৃষ্টিত বিৰোধী সাধনাৰ প্ৰণালীসমূহ উপলব্ধি কৰিব পাৰে, কাৰণ তেওঁৰ আত্মাৰ সৰলতা মুখ্য পুৰোহিত আৰু পণ্ডিতসকলৰ আড়ম্বৰ আৰু ক্লান্তিকৰ আৰু অপ্ৰয়োজনীয় পণ্ডিতপনাক সকলো সময়ৰ বাবে লাজ দিয়ে।"\nবিবেকানন্দই প্ৰচুৰ পৰিমাণে দাৰ্শনিক কাম কৰি গৈছে। তেওঁৰ চাৰি যোগৰ (ৰাজযোগ, কৰ্মযোগ, ভক্তিযোগ আৰু জ্ঞানযোগ) ওপৰত লিখা গ্ৰন্থসমূহ (বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইত দিয়া বক্তৃতাৰ সংকলন) খুব প্ৰভাৱশালী আৰু হিন্দু যোগ চৰ্চাত আগ্ৰহী যি কোনো ব্যক্তিৰ বাবে এতিয়াও প্ৰাৰম্ভিক গ্ৰন্থ হিচাবে চোৱা দেখা যায়॥ তেওঁৰ চিঠিসমূহৰ সাহিত্যিক ও আধ্যাত্মিক মূল্য সুবিদিত। তেওঁক এজন ভাল গায়ক আৰি কবি হিচাবেও বিবেচনা কৰা হয়।  মৃত্যুৰ পূৰ্বে তেওঁ অনেক সঙ্গীত ৰচনা কৰে। তেওঁ তেওঁৰ শিক্ষাবস্ত্তুত হাস্যৰস ব্যবহাৰ কৰিছিল আৰু ৰন্ধা-বঢ়াত পাকৈত আছিল। তেওঁৰ ভাষা আছিল সাৱলীল। তেওঁৰ নিজৰ বঙালী লেখাসমূহে এই ঘটনাৰ প্ৰামাণিক সাক্ষ্য দিয়ে যে তেওঁ তেওঁৰ "উচ্চাৰিত বা লিখিত" বক্তব্যবোৰ বিশ্বাস কৰিছিল - বক্তা বা লিখকৰ জ্ঞান প্ৰদৰ্শনতকৈ বৰং শ্ৰোতা বা পাঠকৰ কাষত সেই বিষয়সমূহ সহজবোধ্য কৰাটোৱে আছিল তেওঁৰ উদ্দেশ্য।\nমেৰী লুই বাৰ্ক\n↑ Vivekananda, Swami (19). "Paper On Hinduism". Complete Works Of Swami Vivekananda. http://www.advaitaashrama.org/cw/volume_1/addresses_at_the_parliament/v1_c1_paper_on_hinduism.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 16 August 2011.\n↑ 2.0 2.1 তেখেতৰ জন্ম ১৮৬৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত কলকাতাৰ এটা সম্ভ্ৰান্ত বঙালী কায়স্থ পৰিয়ালত হৈছিল আৰু ১৯০২ চনৰ ৪ জুলাইত মৃত্যু হৈছিল। Justice, Phyllis G. (2003), Holy People of the World, ABC-CLIO, pp. 899\n↑ 3.0 3.1 Georg, Feuerstein (2002). The Yoga Tradition. Motilal Banarsidass. পৃষ্ঠা. 600.\n↑ Clarke, Peter Bernard (2006). New Religions in Global Perspective. Routledge. পৃষ্ঠা. 209.\n↑ Von Dehsen, Christian D. (1999). Philosophers and Religious Leaders. Greenwood Publishing Group. পৃষ্ঠা. 191.\n↑ Vivekananda, Swami (11th September, 1893), Response to Welcome, প্ৰকাশক Parliament of Religions, Chicago, http://en.wikisource.org/wiki/The_Complete_Works_of_Swami_Vivekananda/Volume_1/Addresses_at_The_Parliament_of_Religions/Response_to_Welcome\n↑ Harshvardhan Dutt (2005). Immortal Speeches. পৃষ্ঠা. 121.\n↑ Vivekananda, Swami (11th September, 1893), Response to Welcome, (Parliament of Religions, Chicago)\n↑ Harshvardhan Dutt (2005). Immortal Speeches. p. 121.\n↑ ৮.০ ৮.১ ৮.২ ৮.৩ ৮.৪ ৮.৫ Nikhilananda 1964\n↑ Eastern and Western disciples 2006a, p. 21\n↑ যুগনায়ক বিবেকানন্দ (অধ্যায় "বংশ পৰিচয়"), প্ৰথম খণ্ড, স্বামী গম্ভীৰানন্দ, উদ্বোধন কাৰ্যালয়, কলকাতা, ১৯৮৪, পৃ. ১১-২৩\n↑ ১১.০ ১১.১ Eastern and Western disciples 2006a, p. 11\n↑ Mukhopadhyay, Manishankar (1996). Obishshashyo Vivekananda. প্ৰকাশক: Sāhityama. (Kalikātā). pp. 19। সংগৃহীত হৈছে: 16 August 2011.\n↑ Sahoo, Srijata. Ancestral Home Birthplace Of Vivekananda. Datta Ancestral Home - Birthplace of Vivekananda. প্ৰকাশক: Government of India। সংগৃহীত হৈছে:3October 2011.\n↑ ১৪.০ ১৪.১ Swami Chetanananda. Swami Vivekananda. God lived with them. p. 20.\n↑ ১৬.০ ১৬.১ Arrington, Robert L.; Tapan Kumar Chakrabarti (2001). Swami Vivekananda. A Companion to the Philosophers. প্ৰকাশক: Blackwell Publishing. pp. 628.\n↑ ১৭.০ ১৭.১ Early Years\n↑ Biswas, Arun Kumar (1987). Buddha and Bodhisattva. প্ৰকাশক: Cosmo Publications. p. 19.\n↑ Eastern and Western disciples 2006a, p. 46\n↑ Pangborn, Cyrus R.; Bardwell L. Smith (1976). The Ramakrishna Math and Mission. Hinduism: New Essays in the History of Religions. প্ৰকাশক: Brill Archive. p. 106. "Narendra, son ofaCalcutta attorney, student of the intellectually most demanding subjects in arts and sciences at Scottish Church College."\n↑ ২১.০ ২১.১ Dhar 1976, p. 53\n↑ Dutta, Mahendranath. Dhirendranath Basu. ed. Sri Sri Ramakrishner Anudhyan (6th সম্পাদিত). p. 89.\n↑ Bhuyan, P. R. (2003). Swami Vivekananda. প্ৰকাশক: Atlantic Publishers & Distributors. p. 5.\n↑ Swami Chetanananda. Swami Vivekananda. God lived with them. p. 22. "He asked the Brahmo Samaj leader, Devendranath Tagore, "Sir, have you seen God?", for which Devendranath had no answer and replied, "My boy, you have the eyes ofayogi. You should practise meditation.""\n↑ Pangborn, Cyrus R.; Bardwell L. Smith (1976). The Ramakrishna Math and Mission. Hinduism: New Essays in the History of Religions. প্ৰকাশক: Brill Archive. p. 106. "He had tried the Brahmo Samaj in the hope that its leader—at that time, Keshab Chandra Sen—could lead him to the vision for which he yearned."\n↑ ২৮.০ ২৮.১ Malagi, R.A.; M.K.Naik (2003). Stirred Spirit: The Prose of Swami Vivekananda. Perspectives on Indian Prose in English. প্ৰকাশক: Abhinav Publications. pp. 36-37.\n↑ Banhatti 1995, pp. 7-9 "Vivekananda is said to have offered, inaletter to Herbert Spencer, some criticism of the celebrated philosopher's speculations, which the aged stalwart is said to have appreciated."\n↑ Joseph, Jaiboy (002-06-23). Master visionary (English ভাষাত). প্ৰকাশক: The Hindu। সংগৃহীত হৈছে: 2008-10-09.\n↑ Mukherjee, Dr. Jayasree (May 2004); “Sri Ramakrishna’s Impact on Contemporary Indian Society”। Prabuddha Bharatha। 2008-09-04 তাৰিখে সংগৃহীত॥\n↑ Swami Chetanananda. God lived with them. p. 22. "Hastie said, 'I have known only one person, who has realized that blessed state, and he is Ramakrishna of Dakshineswar. You will understand it better if you visit this saint.'"\n↑ "শ্ৰীশ্ৰীৰামকৃষ্ণলীলাপ্ৰসঙ্গ", দ্বিতীয় ভাগ (ঠাকুৰৰ দিব্যভাৱ আৰু নৰেন্দ্ৰনাথ), স্বামী সাৰদানন্দ, উদ্বোধন কাৰ্যালয়, কলকাতা, পৃষ্ঠা ৮৩\n↑ Mannumel, Thomas. The Advaita of Vivekananda: A Philosophical Appraisal. p. 17.\n↑ ৩৬.০ ৩৬.১ ৩৬.২ Prabhananda 2003, p. 232\n↑ Vivekananda, Swami. My Master. The Complete Works of Swami Vivekananda. 4. প্ৰকাশক: Advaita Ashrama. pp. 178-179.\n↑ ৩৮.০ ৩৮.১ ৩৮.২ Banhatti 1995, pp. 10-13\n↑ ৩৯.০ ৩৯.১ Rolland, Romain (1929). Naren the Beloved Disciple. The Life of Ramakrishna. pp. pp.169-193.\n↑ Arora, V. K. (1968). Communion with Brahmo Samaj. The social and political philosophy of Swami Vivekananda. প্ৰকাশক: Punthi Pustak. pp. p.4.\n↑ Isherwood, Christopher (1976). Meditation and Its Methods According to Swami Vivekananda. প্ৰকাশক: Vedanta Press. p. 20.\n↑ Cyrus R. Pangborn. The Ramakrishna Math and Mission. Hinduism: New Essays in the History of Religions. p. 98.\n↑ Isherwood, Christopher (1976). Meditation and Its Methods According to Swami Vivekananda. প্ৰকাশক: Vedanta Press. p. 20. "He realized under the impact of his Master that all the living beings are the embodiments of the 'Divine Self'...Hence, service to God can be rendered only by service to man."\n↑ ৪৫.০ ৪৫.১ Rolland, Romain (1929). The River Re-Enters the Sea. The Life of Ramakrishna. pp. 201–214.\n↑ ৪৬.০ ৪৬.১ God lived with them, p.38\n↑ ৫১.০ ৫১.১ Richards, Glyn (1996). Vivekananda. A Source-Book of Modern Hinduism. প্ৰকাশক: Routledge. pp. 77-78.\n↑ P. R. Bhuyan. Swami Vivekananda. p. 12.\n↑ ৫৩.০ ৫৩.১ ৫৩.২ ৫৩.৩ ৫৩.৪ Rolland 2008, pp. 16-25\n↑ Eastern and Western disciples 2006a, pp. 214-216\n↑ Rolland 2008, pp. 11-12\n↑ ৫৬.০ ৫৬.১ ৫৬.২ Banhatti 1995, pp. 19-22\n↑ Eastern and Western disciples 2006a, pp. 227-228\n↑ ৫৮.০ ৫৮.১ Eastern and Western disciples 2006a, pp. 243-261\n↑ Eastern and Western disciples 2006a, pp. 262-287\n↑ Rolland 2008, p. 25 "It was so at Poona in October, 1892; Tilak, the famous savant and Hindu political leader, took him at first forawandering monk of no importance and began by being ironical; then, struck by his replies revealing his great mind and knowledge, he received him into his house for ten days without ever knowing his real name. It was only later, when the newspapers brought him from America the echoes of Vivekananda's triumph andadescription of the conqueror, that he recognised the anonymous guest who had dwelt beneath his roof."\n↑ Dhar 1976, p. 1434 "Tilak recoded his impressions as follows, 'When asked about his name he only said he wasaSanyasin ....There was absolutely no money with him. A deerskin, one of two clothes andaKamandalu were his only possessions.'\n↑ Eastern and Western disciples 2006a, pp. 288-320\n↑ Eastern and Western disciples 2006a, pp. 321-346\n↑ This view is supported by the evidence of two eyewitnesses. One of these was Ramasubba Iyer. In 1919, when Swami Virajananda,adisciple of the Swamiji, went on pilgrimage to Kanyakumari, Iyer told him that he had himself seen the Swami meditating on the rock for hours together, for three days consecutively ... Another eye-witness, Sadashivam Pillai, told that the Swami had remained on the rock for three nights and had seen him swim over to the rock. Next morning Pillai went to the rock with food for the Swami. There he found him meditating; and when Pillai asked him to return to the mainland, he refused. When he offered food to the Swami, the latter asked him not to disturb him. See, Eastern and Western disciples 2006a, pp. 344–346\n↑ ৬৯.০ ৬৯.১ Agarwal, Satya P. (1998), The social role of the Gītā: how and why, প্ৰকাশক: Motilal Banarsidass, pp. 59, আইএসবিএন 9788120815247\n↑ Life and Philosophy of Swami Vivekananda, p.24\n↑ ৭১.০ ৭১.১ ৭১.২ Paranjape, Makarand (2005), Penguin Swami Vivekananda Reader, প্ৰকাশক: Penguin India, pp. 246–248, আইএসবিএন 0143032542\n↑ ৭৩.০ ৭৩.১ Minor, Robert Neil (1986), Swami Vivekananda's use of the Bhagavad Gita, Modern Indian Interpreters of the Bhagavad Gita, প্ৰকাশক: SUNY Press, p. 133\n↑ Banhatti 1995, p. 27 "Representatives from several countries, and all religions, were seated on the platform, including Mazoomdar of the Brahmo Samaj, Nagarkar of Prarthana Samaj, Gandhi representing the Jains, and Chakravarti and Mrs. Annie Besant representing Theosophy. None represeted Hinduism, as such, and that mantle fell on Vivekananda."\n↑ ৭৬.০ ৭৬.১ P. R. Bhuyan, Swami Vivekananda, p. 17\n↑ ৭৭.০ ৭৭.১ ৭৭.২ McRae 1991\n↑ ৭৮.০ ৭৮.১ ৭৮.২ ৭৮.৩ Prabhananda 2003, p. 234\n↑ Sharma, Arvind, Swami Vivekananda's Experiences, Neo-Hindu Views of Christianity, p. 87\n↑ ৮২.০ ৮২.১ ৮২.২ ৮২.৩ ৮২.৪ ৮২.৫ Adjemian, Robert; Christopher Isherwood, On Swami Vivekananda, The Wishing Tree, pp. 121–122\n↑ ৮৪.০ ৮৪.১ God lived with them, pp.49-50\n↑ Kattackal, Jacob (1982), Religion and Ethics in Advaita, প্ৰকাশক: St. Thomas Apostolic Seminary, p. 219\n↑ Sharma, Benishankar (1963), Swami Vivekananda: A Forgotten Chapter of His Life, প্ৰকাশক: Oxford Book & Stationary Co.,, p. 227\n↑ Sheean, Vincent (2005), Forerunners of Gandhi, Lead, Kindly Light: Gandhi and the Way to Peace, প্ৰকাশক: Kessinger Publishing, p. 345\n↑ Sharma, Arvind, Swami Vivekananda's Experiences, Neo-Hindu Views of Christianity, p. 83\n↑ Return and Consolidation, Life and Philosophy of Swami Vivekananda, pp. 33–34\n↑ Gokhale, B. G. (Jan., 1964), "Swami Vivekananda and Indian Nationalism", Journal of Bible and Religion (Oxford University Press) খণ্ড: 32 (1): 35–42, "Vivekananda, Tilak, and Gandhi form parts of one continuous process. Many of Gandhi's ideas on Hinduism and spirituality come close to those of Vivekananda."\n↑ ১০০.০ ১০০.১ ১০০.২ Banhatti 1995, pp. 34–35\n↑ Thomas, Abraham Vazhayil (1974), Christians in Secular India, p. 44, "Vivekananda emphasized Karma Yoga, purposeful action in the world as the thing needful for the regeneration of the political, social and religious life of the Hindus."\n↑ Miller, Timothy, The Vedanta Movement and Self-Realization fellowship, America's Alternative Religions, p. 181, "Vivekananda was adamant that the social worker should never believe that she or he was actually improving the world, which is, after all, illusory. Service should be performed without attachment to the final results. In this manner, social service becomes karma yoga, the disciple of action, that ultimately brings spiritual benefits to the server, not to those being served."\n↑ Kraemer, Hendrik, Cultural response of Hindu India, World Cultures and World Religions, p. 151\n↑ LULLA, ANIL BUDUR (September 3, 2007). IISc looks to Belur for seeds of birth. প্ৰকাশক: The Telegraph.\n↑ ১০৮.০ ১০৮.১ ১০৮.২ Banhatti 1995, pp. 41–42\n↑ The Paris Congress of the History of Religions, Complete Works of Swami Vivekananda, 4, প্ৰকাশক: Advaita Ashrama\n↑ ১১১.০ ১১১.১ Banhatti 1995, pp. 45–46\n↑ ১১২.০ ১১২.১ Eastern and Western disciples 2006b, pp. 645–662\n↑ A.P. Sen (2006), Editor's Introduction, The Indispensable Vivekananda, p. 27\n↑ M.V. Kamnath (2005), p.241, Philosophy of Life and Death\n↑ ১১৫.০ ১১৫.১ ১১৫.২ ১১৫.৩ ১১৫.৪ Jackson, Carl T (1994), The Founders, Vedanta for the West, প্ৰকাশক: Indiana University Press, pp. 33–34\n↑ Y. Masih (1991), Introduction to Religious Philosophy, Introduction to Religious Philosophy, প্ৰকাশক: Motilal Banarsidass, p. 68\n↑ Agarwal, Satya P. (1998), The social role of the Gītā: how and why, প্ৰকাশক: Motilal Banarsidass, p. ix\n↑ Priya Nath Sinha, Conversations and Dialogues : VI - X Shri Priya Nath Sinha, Complete Works of Swami Vivekananda, 5\n↑ Prabuddha Bharata: 112, 1983.\n↑ Campbell, Joseph; Robin Larsen, Stephen Larsen, Antony Van Couvering (2002), Travels with the Swami, Baksheesh & Brahman, প্ৰকাশক: New World Library, pp. 74, আইএসবিএন 9781577312376\n↑ G. S. Banhatti, The Quintessence of Vivekananda, p. 276, "A singer,apainter,awonderful master of language andapoet, Vivekananda wasacomplete artist."\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত স্বামী বিবেকানন্দ সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=স্বামী_বিবেকানন্দ&oldid=268307"ৰ পৰা অনা হৈছে\nশেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে 19 March 2021 তাৰিখে 14:08 বজাত\nএই পৃষ্ঠাখন ১৯ মাৰ্চ, ২০২১ তাৰিখে ১৯:৩৮ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


চক্ৰবেহু - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nপদ্মবেহুৰ এক ৰৈখিক প্ৰদৰ্শন।\nপদ্মবেহু (সংস্কৃত: पद्मव्यूह) বা চক্ৰবেহু (সংস্কৃত: चक्रव्यूह) হৈছে শত্ৰুসকলক আগুৰি ধৰিবলৈ ব্যৱহৃত এক সামৰিক গঠন। হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতত এনে বেহুৰ বিষয়ে উল্লেখ পোৱা গৈছে। এই গঠন একাধিক প্ৰতিৰক্ষামূলক দেৱালৰ গোলকধাৰাৰ দৰে।\nপদ্মবেহু হৈছে এক বহুস্তৰীয় প্ৰতিৰক্ষামূলক গঠন যি ওপৰৰ পৰা চাওঁতে ফুলি থকা পদুম বা চক্ৰৰ দৰে দেখা যায়। ভীষ্ম পিতামহাৰ পতনৰ পিছত কৌৰৱ সেনাৰ সেনাধ্যক্ষ হোৱা দ্ৰোণাচাৰ্যৰ দ্বাৰা কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধত এই গঠন ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।\nবিভিন্ন বেহু (সামৰিক গঠন) সম্পৰ্কে কৌৰৱ আৰু পাণ্ডৱসকলে একেধৰণে অধ্যয়ন কৰিছিল। মহাভাৰতত বৰ্ণনা কৰা যুদ্ধৰ ৰূপত, শক্তিশালী যুঁজাৰুসকলক এনে স্থানত ৰখাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল য'ত তেওঁলোকে বিৰোধী শক্তিৰ সৰ্বাধিক ক্ষতি কৰিব পাৰে, বা তেওঁলোকৰ নিজৰ পক্ষৰ প্ৰতিৰক্ষা কৰিব পাৰে। এই সামৰিক ৰণনীতি অনুসৰি, যুদ্ধৰ সময়ত এক নিৰ্দিষ্ট স্থিৰ বস্তু বা চলন্ত বস্তু বা ব্যক্তিক বন্দী, আৱৰি ৰাখিব আৰু সম্পূৰ্ণৰূপে সুৰক্ষিত কৰিব পাৰি। গঠনটো আৰম্ভ হয় দুজন সৈনিক ৰৈ একেলগে থিয় হৈ। এনে ধৰণৰ আন সৈনিকৰ গোট তিনিখন হাতৰ দূৰত্বত থিয় হৈ, সাতটা বৃত্ত বনাই বেহু সম্পূৰ্ণ কৰা হয় আৰু শেষহোৱা স্থানত বন্দী ব্যক্তি বা বস্তুটো ৰাখিব লাগে। চক্ৰবেহু গঠন কৰিবলৈ, সেনাপতিয়ে দক্ষ সৈনিকসকলক চিনাক্ত কৰে। নিয়োজিত কৰিব লগা সৈনিকৰ সংখ্যা আৰু চক্ৰবেহুৰ আকাৰ আকলন প্ৰতিৰোধ অনুসৰি গণনা কৰা হয়।\nপদ্ম বেহুৰ চিত্ৰণ।\nচিত্ৰত অভিমন্যুক, কৌৰৱৰ চক্ৰবেহুত প্ৰৱেশ কৰা দেখুওৱা হৈছে\nঅভিমন্যুৰ চক্ৰবেহুত প্ৰৱেশৰ চিত্ৰ খোদিত এক শিলালিপি।\nমহাভাৰতৰ ফৰাছী অনুবাদ ৰজ্মনামাৰ এক চিত্ৰত চক্ৰবেহু।\nঅভিমন্যু আৰু চক্ৰবেহু[সম্পাদনা কৰক]\nআখ্যান অনুসৰি চক্ৰবেহুত কেনেদৰে প্ৰৱেশ কৰিব লাগে তাৰ জ্ঞান পাণ্ডৱৰ ফালৰ মাত্ৰ কেইজনমান যোদ্ধাৰ মাজত সীমাবদ্ধ আছিল। তেওঁলোক আছিল- অভিমন্যু, অৰ্জুন, কৃষ্ণ আৰু প্ৰদ্যুম্ন। যেতিয়া কৌৰৱসকলে ইয়াক যুদ্ধক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰিছিল এই সকলৰ ভিতৰত কেৱল অভিমন্যু এই বেহুৰ ভিতৰত উপস্থিত আছিল। মহাভাৰতত উল্লেখ কৰা হৈছে যে অভিমন্যুৱে তেওঁৰ মাতৃৰ গৰ্ভত থকা সময়ত চক্ৰবেহুৰ বিষয়ে শিকিছিল কিন্তু এই কৌশলৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰি থকা সময়ত অভিমন্যুৰ মাতৃৰ টোপনি অহাত তেওঁ এই গঠনৰ পৰা কেনেকৈ পৰিত্ৰাণ পাব লাগে সেই বিষয়ে শুনিব পৰা নাছিল। অভিমন্যুৱে গঠনৰ ষষ্ঠ স্তৰত প্ৰৱেশ কৰাৰ পিছত, কৌৰৱৰ সকলো যোদ্ধাই একেলগে তেওঁক আক্ৰমণ কৰিছিল, যি যুদ্ধৰ ধাৰ্মিক নিয়মৰ বিৰোধী আছিল। লাহে লাহে ক্লান্ত হৈ পৰা অভিমন্যুক অৱশেষত হত্যা কৰা হৈছিল।\n↑ Gopal, Madan (1990). K.S. Gautam. ed. India through the ages. Publication Division, Ministry of Information and Broadcasting, Government of India. পৃষ্ঠা. 81. https://archive.org/details/indiathroughages00mada.\n↑ "The Mahabharata, Book 7: Drona Parva: Abhimanyu-badha Parva: Section XXXI". www.sacred-texts.com. http://www.sacred-texts.com/hin/m07/m07031.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2016-10-16.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=চক্ৰবেহু&oldid=318556"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ০৬ এপ্ৰিল, ২০২২ তাৰিখে ১০:৪৩ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


কৌশল্যা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nকৌশল্যা হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এক চৰিত্ৰ। সেই অনুসৰি তেওঁ কোশল ৰাজ্যৰ ৰাজকুমাৰী আছিল আৰু ৰজা দশৰথৰ পত্নী, ৰামৰ মাতৃ  আৰু অযোধ্যাৰ জ্যেষ্ঠ ৰাণী আছিল। তেওঁ শান্তা নামৰ এগৰাকী কন্যা সন্তানৰ মাতৃও আছিল। বাল্মীকি ৰামায়ণৰ বালকাণ্ডত শান্তাৰ উল্লেখ আছে।\nৰামৰ জন্মৰ সময়ত কৌশল্যা\nতেওঁ দক্ষিণ কোশল ৰাজ্যৰ ৰজা সুকৌশল আৰু ৰাণী অমৃতপ্ৰভাৰ জীয়ৰী। তেওঁৰ জন্মস্থানত, মাতা কৌশল্যা মন্দিৰ নামৰ তেওঁৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এটা মন্দিৰ আছে, যিটো কৌশল্যাক সমৰ্পিত পৃথিৱীৰ একমাত্ৰ মন্দিৰ।\nতেওঁ চিৰনম্ৰ, স্নেহশীলা আৰু মধুৰস্বভাৱৰ আছিল। তেওঁৰ ধৈৰ্যৰ চৰম পৰীক্ষা হয় পুত্ৰ ৰামৰ বনবাসৰ কালত। তেওঁ প্ৰথমে পুত্ৰ ৰামক বনগমনত বাধা প্ৰদানৰ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু পিতৃসত্য পালনৰ নিষ্ঠা আৰু অপূৰ্ব ধৰ্মপ্ৰাণতা দৰ্শনৰে তেওঁ পুত্ৰবিৰহ দুঃখ তুচ্ছ কৰি ৰামক সম্মতি প্ৰদান কৰে আৰু আশীৰ্বাদ কৰে।\nবনবাসলৈ ৰথেৰে গমন কৰাৰ সময়ত ৰাম-লক্ষ্মণ-সীতা চকুৰে নেদেখা হোৱালৈকে তেওঁ দশৰথসহ ৰথৰ পিছে পিছে দৌৰি যায়। বনবাসৰ চৌধ্য বছৰ পিছত ৰাম অযোধ্যালৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰাত অশ্বমেধযজ্ঞ পালনৰ পিছত কৌশল্যাৰ মৃত্যু হয়।\nকৌশল্যা আছিল দ্ৰোণবসুৰ পত্নী ধাৰা (ব্ৰহ্মণী)ৰ অৱতাৰ। তেওঁ বিষ্ণুৰ পৰা আশীৰ্বাদ প্ৰাপ্ত আছিল। সেই অনুসৰি তেওঁ ত্ৰেতা যুগত সপ্তম অৱতাৰ ৰামৰ ৰূপত কৌশল্যাৰ গৰ্ভত জন্মলাভ কৰে।\nদশৰথৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰামে সিংহাসন অধিষ্ঠিত নকৰালৈ তেওঁ অযোধ্যাৰ মুখ্য অধিকাৰী আছিল। ৰাম সিংহাসনত বঢ়াৰ পিছত তেওঁ ৰাণী মা হৈছিল। সুমিত্ৰা আৰু কৈকেয়ীৰ সৈতে তেওঁ ভগ্নী স্বৰূপ সম্পৰ্ক ৰাখিছিল।\n↑ Hess, L. (2001). "Rejecting Sita: Indian Responses to the Ideal Man's Cruel Treatment of His Ideal Wife". Journal of the American Academy of Religion খণ্ড 67 (1): 1–32. doi:10.1093/jaarel/67.1.1. PMID 21994992. http://jaar.oxfordjournals.org/cgi/content/citation/67/1/1। আহৰণ কৰা হৈছে: 2008-04-12.\n↑ 2.0 2.1 Ganguly, S. (2003). "The Crisis of Indian Secularism". Journal of Democracy খণ্ড 14 (4): 11–25. doi:10.1353/jod.2003.0076. https://muse.jhu.edu/journals/journal_of_democracy/v014/14.4ganguly.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 2008-04-12.\n↑ Sukhdev Singh Chib (1977). Punjab. Light & Life. পৃষ্ঠা. 2. https://books.google.com/books?id=U44BAAAAMAAJ। আহৰণ কৰা হৈছে: 26 May 2019.\nValmiki Ramayana - Bala Kanda সাঁচ:Web archives\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=কৌশল্যা&oldid=287779"ৰ পৰা অনা হৈছে\nশেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে 24 July 2021 তাৰিখে 17:09 বজাত\nএই পৃষ্ঠাখন ২৪ জুলাই, ২০২১ তাৰিখে ২২:৩৯ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=72828।


xukhdukh.com February 10, 2014 goodnews,\n১. নলবাৰীত উন্মোচিত হ'ল সাহিত্যিক-সমালোচক শশী শৰ্মাৰ শেহতীয়া গ্ৰন্থ "বিজু" নামৰ শিশু উপন্যাসখনি। শিশু সাহিত্য লিখাটো অতি জটিল কাম বুলি উন্মোচনী সভাত মন্তব্য কৰিলে কবি চিৰঞ্জীৱ জৈনে।\n২. ভাৰতীয় অলিম্পিক সন্থাৰ নিৰ্বাচন সুকলমে অনুষ্ঠিত হোৱাৰ সুখবৰ। এন ৰামচন্দ্ৰণ নতুন অধ্যক্ষ ৰূপে নিৰ্বাচিত। উপ-সভাপতি ৰূপে নিৰ্বাচিত হ'ল প্ৰাক্তন কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী বীৰেন্দ্ৰ প্ৰসাদ বৈশ্য। উল্লেখযোগ্য যে, দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত লোকক আঁতৰাই নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত নকৰাৰ বাবে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অলিম্পিক সমিতিৰ নিষেধাজ্ঞাৰ সন্মুখীন হৈছিল ভাৰতীয় অলিম্পিক সন্থা। সেয়ে এইবাৰ নিকা লোকেৰে নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত কৰাৰ দাবী কৰিছে সন্থাই।\n৩. সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ শিল্পী সাহিত্যিক ন্যাসে ২০০৭চনৰ পৰা প্ৰদান কৰি অহা স্বভাৱশিল্পী অমূল্য কাকতি স্মাৰক বঁটা-২০১৪ কালি প্ৰদান কৰিলে বিশিষ্ট নাট্যকাৰ সেৱাব্ৰত বৰুৱাক। বহু চৰকাৰী বঁটা উপযুক্ত ব্যক্তিয়ে লাভ কৰা নাই বুলি মন্তব্য কৰিলে নৃত্যাচাৰ্য যতীন গোস্বামীয়ে।\nউজানবজাৰস্থিত বিবেকানন্দ কেন্দ্ৰত আয়োজিত এই অনুষ্ঠানতে ৰাজীৱ ভট্টাচাৰ্যই নিৰ্মাণ কৰা "অমূল্য অনুভৱ" নামৰ এখনি তথ্যচিত্ৰও প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।\n৪. মাকুমৰ শ্ৰীশ্ৰী অনিৰু্দ্ধদেৱ ক্ষেত্ৰত সফল ভাৱে সামৰণি পৰিল শ্ৰীমন্ত শংকৰ সংঘৰ ৮৩তম অধিবেশন। বিয়লি এখনি ধৰ্মালোচনী সভাৰ পাছতে পদাধিকাৰ ৰজনীকান্ত দত্তই ধৰ্মধ্বজা অৱনমন কৰি এই অধিবেশনৰ সামৰণি মাৰে। পৰবৰ্তী অধিবেশনৰস্থলী ঢকুৱাখনা হব বুলিও কৰিলে ঘোষণা।\n৫. বাক্সা জিলাত সফল ভাৱে সামৰণি পৰিল নিখিল বাথৌ মহাসভাৰ দশম অধিবেশনৰ। ভবেন নাৰ্জাৰী সোঁৱৰণী সৰ্বপ্ৰাৰ্থনাত প্ৰায় বিশ হাজাৰ লোকে অংশ গ্ৰহণ কৰে। মুকলি সভা উদ্বোধন কৰিলে বিটিচি প্ৰধান হাগ্ৰামা মুহিলাৰীয়ে।\n৬. আজান পীৰ দৰগাহত চলি থকা বাৰ্ষিক অধিবেশনৰ দ্বিতীয় দিনা স্মৰণিকা "স'ৰাগুৰি আজান" উন্মোচন কৰিলে বিধায়ক অঞ্জন দত্তই। লগতে দৰগাহৰ উন্নয়নৰ বাবে বিধায়ক পুঁজিৰ পৰা ১০লাখ টকাৰ অনুদানো ঘোষণা কৰে। স'ৰাগুৰি দৰগাহৰ উন্নয়নৰ বাবে আজান পীৰ উদ্যান আঠ লাখ টকাৰে গঢ়ি তোলাৰ লগতে এটা জিকিৰ গৱেষণা কেন্দ্ৰ, পুথিভঁৰাল আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰকল্প স্থাপনৰ চেষ্টা চলাব বুলি জিলা উপায়ুক্ত মিনাক্ষী সুন্দৰমে প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে।\n৭. "ল'ৰালিৰ গাড়ী" শীৰ্ষক এক ব্যতিক্ৰমী চিত্ৰ প্ৰদৰ্শনীৰ তৃতীয় বৰ্ষৰ বাবে আয়োজিত হৈছে চিত্ৰশিল্পী মনজিত ৰাজখোৱাৰ সামগ্ৰিক পৰিকল্পনাৰে। বাৰ গৰাকী শিশুৰ ৬০খন ভিন্ন মাধ্যমৰ ছবিৰে আজিৰে পৰা ১৫ ফেব্ৰুৱাৰীলৈকে গুৱাহাটীৰ ৰাজ্যিক কলা-বীথিকাত এই প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত হব। প্ৰতিদিনে আবেলি ১বজাৰ পৰা ৭বজলা প্ৰদৰ্শনী মুকলি থাকিব।\n৮. ভাৰতৰ দ্বিতীয়খন ৰেছম মহাবিদ্যালয়ৰ আধাৰশিলা স্থাপিত হ'ল তিতাবৰত। অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সহযোগত স্থাপিত হব লগা এই মহাবিদ্যালয়ৰ বাবে ৪৩.৪০কোটি ধন ৰাজ্য চৰকাৰে মুকলি কৰি দিছে। আধাৰশিলা স্থাপনৰ লগতে "ছেৰিকালছাৰ ডেভেলপমেণ্ট ইন আছাম" শীৰ্ষক গ্ৰন্থও উন্মোচন কৰিলে মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে।\n৯. আক্ৰাছু আৰু কেইবাটাও কোঁচ-ৰাজবংশী সংগঠনৰ উদ্যোগত অহা ১৩ আৰু ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীত দুধনৈৰ ফফলত আয়োজিত হৈছে ৫০৪ সংখ্যক চিলাৰায় দিৱস উদযাপনৰ। বহুকেইজন জনগোষ্ঠীয় নেতাই অংশ লব লগা মুকলি সভাৰ লগতে আয়োজিত হৈছে বৰ্ণাঢ্য সাংস্কৃতিক শোভাযাত্ৰাৰো।\n১০. গোলাঘাটত সফল ভাৱে সামৰণি পৰিল ৬০তম সদৌ অসম আহোম সভাৰ অধিবেশন। অসমৰ বিভিন্ন শিল্পীৰ লগতে চুবুৰীয়া নাগালেণ্ডৰো শতাধিক শিল্পীয়ে অংশগ্ৰহণ কৰি জীপাল কৰিলে অধিবেশনস্থলী। বেঙেনাখোৱাৰ সমীপৰ বাঘ হাজৰিকা ক্ষেত্ৰত জাতীয় বীৰ লাচিত বৰফুকনৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰিলে গৌলাঘাটৰ পৌৰপতি ডাঃ অজিত বৰুৱাই।\n১১. ৰাজ্য চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক সঞ্চালকালয়ৰ উদ্যোগত গুৱাহাটীৰ ভৰলুমুখস্থিত সোণাৰাম উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ খেলপথাৰত আৰম্ভ হৈছে অসমৰ বাৰে-ৰহণীয়া লোকসংস্কৃতিৰ বৰ্ণাঢ্য সমাৰোহ "মহাবাহু উতসৱ-২০১৪"।\nবিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ নৃত্য দলৰ সৈতে অংশগ্ৰহণ কৰিলে ৰাজ্যৰ মুখ্যমন্ত্ৰীয়েও।\n১২. গুৱাহাটী প্ৰেছ ক্লাৱত অডিঅ' চিডি "অপৰ্ণা" উন্মোচন কৰিলে প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্তই।\n১৩. আজিৰে পৰা আৰম্ভ হৈছে পাঁচদিনীয়াকৈ অসম বিধান সভাৰ অধিবেশন। বাজেটৰ সলনি লেখানুদান দাখিল কৰিব লগা অধিবেশনখনি আজি পুৱা ৯বজাত ৰাজ্যপালৰ ভাষণেৰে আৰম্ভ হৈছে।\n১৪. মাজুলীত আয়োজিত অসম ভাওনা সমাৰোহ-২০১৪ৰ সৈতে সংগতি ৰাখি বৰলুইতৰ বুকুত ভাপ নাওৰৰ ওপৰত অনুষ্ঠিত কৰিলে কবি সন্মিলন "কবিতাৰ বাখৰ পতোৱা ঢৌ"।\nআউনিআটী সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ ডঃ পীতাম্বৰ দেৱগোস্বামীয়ে সঞ্চালনা কৰা কাব্য অনুষ্ঠানটিতে ভৱানন্দ দেৱ গোস্বামীৰ "জীৱনৰ কল্লোল" আৰু দীপালী দুৱৰাৰ "নিদ্ৰাহীন মোৰ নীল-গৰখীয়া" শীৰ্ষক কবিতাপুথি দুখনো উন্মোচিত হয়।\n১৫. কাইলৈ অন্ত পৰিব বাগসাত অনুষ্ঠিত হৈ থকা দ্বিতীয় ভাৰত-ভূটান মৈত্ৰী মেলাৰ। বড়ো নৃত্যৰ পৰা ভূটানৰ মাস্ক নৃত্যই উজ্জীৱিত কৰিছে মৈত্ৰী মেলাখনি।


WhatsApp Pay ব্যৱহাৰকাৰীৰ বাবে ভাল খবৰ ! এতিয়াৰে পৰা Cashback প্ৰাপ্ত কৰিব– News18 assam\nযদি আপুনি হোৱাটছএপ (WhatsApp) ব্যৱহাৰ কৰে তেন্তে আপোনাৰ বাবে ভাল খবৰ। কোম্পানীটোৱে ইতিমধ্যে ভাৰতত UPI পেমেণ্ট ফিচাৰ হোৱাটছএপ পে (WhatsApp Pay) কাৰ্যকৰী কৰিছে। খবৰ পোৱা গৈছে যে সোনকালেই ব্যৱহাৰকাৰীসকলক Cashback আগবঢ়োৱা আৰম্ভ কৰিব।\nযদি আপুনি তাৎক্ষণিক মেচেজিং এপ হোৱাটছএপ (WhatsApp) ব্যৱহাৰ কৰে তেন্তে আপোনাৰ বাবে ভাল খবৰ। কোম্পানীটোৱে ইতিমধ্যে ভাৰতত UPI পেমেণ্ট ফিচাৰ হোৱাটছএপ পে (WhatsApp Pay) কাৰ্যকৰী কৰিছে। এতিয়া খবৰ পোৱা গৈছে যে কোম্পানীটোৱে সোনকালেই পেমেণ্ট ফিচাৰ ব্যৱহাৰকাৰীসকলক Cashback আগবঢ়োৱা আৰম্ভ কৰিব। কেছবেক সুবিধাটো বৰ্তমান পৰীক্ষাৰ অধীনত আছে।\nহোৱাটছএপৰ সুবিধা ট্ৰেক কৰা ৱেববেটাইনফো (Wabetainfo) নামৰ ৱেবছাইটটোৱে হোৱাটছএপৰ নতুন কেছবেক সুবিধাৰ বিষয়ে জানিব পাৰিছে। ৱেববেটাইনফোৱে ইয়াৰ এটা স্ক্ৰীণশ্বট পোষ্ট কৰিছে। স্ক্ৰীণশ্বটত থকা কেছবেকৰ বেনাৰটো চেট উইণ্ডোৰ শীৰ্ষত দৃশ্যমান। বেনাৰখনত লিখা আছে - 'Get cashback on your next payment’ আৰু এই স্ক্ৰীণশ্বটত 'Tap to get started'। এই বাৰ্তাৰ সৈতে শীৰ্ষত এটা উপহাৰ আইকন আছে।\nৱেববেটাইনফোৰ এক প্ৰতিবেদন অনুসৰি, কোম্পানীৰ নতুন সুবিধাটো কেছবেক নামৰ অধীনত মুকলি কৰা হ'ব। এই আহিবলগীয়া সুবিধাটো বৰ্তমান অতি প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত আছে। হোৱাটছএপৰ সুবিধাসমূহ ট্ৰেকাৰ টিপষ্টাৰৰ মতে, বিটা ব্যৱহাৰকাৰীসকলকো আৰম্ভ কৰা হোৱা নাই। এইটো এতিয়াও স্পষ্ট নহয় যে সকলোৱে কেছবেক পাব নে কেৱল ব্যৱহাৰকাৰীয়েহে যিসকলে আগতে হোৱাটছএপৰ জৰিয়তে কেতিয়াও পৰিশোধ কৰা নাছিল।\nইউনিফাইড পেমেণ্ট ইণ্টাৰফেচ/ইউপিআই (Unified Payments Interface) হৈছে এক প্ৰকৃত সময়ৰ পৰিশোধ প্ৰণালী যি মোবাইল এপৰ জৰিয়তে লগে লগে বেঙ্ক একাউণ্টলৈ ধন স্থানান্তৰ কৰিব পাৰে। ইউপিআইৰ জৰিয়তে আপুনি বেঙ্ক একাউণ্ট এটা কেইবাটাও ইউপিআই এপ্পৰ সৈতে লিংক কৰিব পাৰে। আনহাতে, বহুতো বেঙ্কে ইউ.পি.আই. এপৰ জৰিয়তে একাউণ্ট চলাব পাৰে।\nFirst published: September 25, 2021, 22:54 IST\nCashback on Amazon payGift Moneywhatsappwhatsapp pay


বিশেষ বিবাহ আইন, ১৯৫৪ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n১৯৫৪ চনৰ ৪৩নং আইন\nবিশেষ বিবাহ আইন, ১৯৫৪ ভাৰতৰ সংসদে গৃহীত কৰা এখন আইন। ধৰ্ম বা বিশ্বাস নিৰ্বিশেষে ভাৰতৰ সকলো নাগৰিক আৰু প্ৰবাসী ভাৰতীয় নাগৰিকৰ বিশেষ বিবাহৰ মৰ্যাদা দিবলৈ এই আইন উপস্থাপন কৰা হৈছিল। ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে প্ৰস্তাৱিত আইনৰ এক অংশৰ পৰা এই আইন উদ্ভৱ হৈছে। বিশেষ বিবাহ আইনৰ অনুসৰি পঞ্জীভূক্ত বিবাহত ব্যক্তিগত আইন প্ৰযোজ্য নহয়।\n4 বিবাহৰ চৰ্তাৱলী\n5 সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰ\n১৮৭২ চনত, ১৮৭২ আইন নং ৩, প্ৰণয়ন কৰা হৈছিল। কিন্তু পৰৱৰ্তী সময়ত দেখা যায় যে ইয়াৰ কিছু সংশোধনৰ প্ৰয়োজন আৰু সংসদে এখন নতুন আইন গৃহত কৰিছিল। হেনৰী চুমনাৰ মাইনে প্ৰথমে ১৮৭২ আইন নং ৩ উপস্থাপন কৰিছিল। এই নতুন আইনৰ মতে নাগৰিকে যাকে ইচ্ছা কৰে যিকোনো জাতি, ধৰ্ম বা বিশ্বাস নিৰ্বিশেষে বিবাহৰ অনুমতি প্ৰদান কৰে। চূড়ান্ত ভাবে যিসকলে তেওঁলোকৰ ধৰ্ম বিশ্বাসক অস্বীকাৰ কৰি বিবাহত বহিবলৈ ইচ্ছুক, এই আইনে তেনে বিবাহক বৈধতা প্ৰদান কৰে। প্ৰথমে এই আইন কেৱল আন্তঃ বৰ্ণ আৰু আন্তঃ ধৰ্ম বিবাহৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য আছিল। সামগ্ৰিক ভাবে, স্থানীয় চৰকাৰ আৰু প্ৰশাসক সকলে সৰ্বসন্মতিক্ৰমে মাইনৰ এই আইনৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰিছিল যে এই আইনে বিবাহক কামনাৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত কৰিব। আৰু অনিবাৰ্যভাবে ই বিবাহৰ দৰে পৱিত্ৰ অনুষ্ঠানক অনৈতিকতাৰ দিশলৈ লৈ যাব।\nভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত এই বিল সংসদত উপস্থাপন কৰা হয়। ১৯৫৪ চনৰ ৯ অক্টোবৰ তাৰিখে এই আইন সংসদত গৃহীত হয়। পিছলৈ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে স্বাক্ষৰ কৰাৰ পিছত ১৯৫৫ চনৰ ১ জানুৱাৰী তাৰিখৰ পৰা এই আইন জম্মু আৰু কাশ্মীৰক এৰি গোটেই ভাৰততে প্ৰযোজ্য হয়।\nবিশেষ বিবাহ আইন, ১৯৫৪য়ে ১৮৭২ আইন নং ৩ক প্ৰতিষ্ঠাপিত কৰে। এই আইনৰ তিনিটা মুখ্য উদ্দেশ্য হল:\nনিৰ্দিষ্ট ক্ষেত্ৰত বিবাহৰ এক বিশেষ ৰূপ প্ৰদান কৰা,\nনিৰ্দিষ্ট কিছুমান বিবাহৰ পঞ্জীয়ন কৰা আৰু\nবিবাহ বিচ্ছেদ কৰাত সহায়ক হোৱা\nধৰ্ম নিৰ্বিশেষে যিকোনো ব্যক্তি\nহিন্দু, ইছলাম, বৌদ্ধ, জৈন, শিখ, খ্ৰীষ্টান, পাৰ্চী আৰু ইহুদী সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তিয়ে বিশেষ বিবাহ আইন, ১৯৫৪ৰ অধীনত বিয়া হব পাৰে\nআন্তঃধৰ্ম অৰ্থাৎ দুজন বেলেগ ধৰ্মৰ ব্যক্তিৰ বিবাহ এই আইনৰ দ্বাৰা স্বীকৃত\nএই আইন জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ বাহিৰে গোটেই ভাৰত আৰু বিদেশত বাস কৰা উভয় ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ওপৰত প্ৰযোজ্য\nবিদেশত বাস কৰা ভাৰতীয় নাগৰিক[উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন]\nবিশেষ বিবাহ আইন, ১৯৫৪ আইনৰ অধীনৰ বিয়া এক নাগৰিক চুক্তি। সেই অনুযায়ী ইয়াত কোনো ৰীতি-নীতিৰ বা অনুষ্ঠানৰ প্ৰয়োজন নাই\nউভয় পক্ষকে এক নিৰ্দিষ্ট নিৰ্দেশ পত্ৰৰ দ্বাৰা জিলাৰ বিবাহ পঞ্জীয়কক বিবাহৰ বাবে আগতীয়াকৈ জনোৱাটো বাধ্যতামূলক। লগতে বিয়াৰ বাবে আবেদন জনোৱা এক পক্ষৰ বাবে আবেদন জনোৱা দিনৰ আগলৈ ৩০ দিন সেই ঠাইত বসবাস কৰাটো বাধ্যতামূলক।\nনিৰ্ধাৰিত বিবাহৰ বিজ্ঞপ্তি প্ৰকাশিত হোৱাৰ তাৰিখৰ পৰা ৩০ দিনৰ ম্যাদ উকলাৰ পিছত বিবাহক বৈধতা প্ৰদান কৰা হয় যদিহে দুয়ো পক্ষৰ কোনো আপত্তি নাথাকে।\nএই বিয়া যিকোনো বিবাহ কাৰ্যালয়ত অনুষ্ঠিত হব পাৰে।\nএই বিবাহ তেতিয়ালৈকে বৈধ নহব যেতিয়ালৈকে দুয়ো পক্ষ, বিবাহ বিষয়া আৰু তিনজন সাক্ষীৰ উপস্থিতিত শপত বাক্য, "মই, (ক), তোমাক (খ), মোৰ বৈধ স্ত্ৰী (বা স্বামী) হিচাপে মানি লৈছোঁ" পাঠ কৰোৱা নহয়।\nবিবাহৰ চৰ্তাৱলী[সম্পাদনা কৰক]\nবিবাহৰ দুয়োপক্ষৰ আন কোনো বৈধ বিবাহ থাকিব নোৱাৰে। অন্যভাষাত এই বিয়াত দুয়োপক্ষ একগামী হোৱাটো বাঞ্ছনীয়।\nদৰাৰ বয়স অন্তত ২১ বছৰ আৰু কইনাৰ বয়স ১৮ বছৰ হব লাগিব।\nউভয়পক্ষ মানসিক ভাৱে সুস্থ-সবল হব লাগিব, যাতে বিবাহৰ বাবে তেওঁলোকে বৈধ সন্মতি দিব পাৰে।\nউভয়পক্ষৰ কোনো নিষিদ্ধ সম্পৰ্ক থাকিব নোৱাৰিব।\nআদালত বিবাহ হল দুই আত্মাৰ মিলন। বিশেষ বিবাহ আইন, ১৯৫৪ অনুসৰি পতা বিয়াত বিবাহ বিষয়া আৰু তিনি গৰাকী সাক্ষীৰ উপস্থিতিত দুয়োপক্ষৰ মাজত শপত গ্ৰহণ অনুষ্ঠান হয়। তাৰ পিছত ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা নিযুক্তিপ্ৰাপ্ত বিবাহ পঞ্জীয়কে তেওঁলোকক বিবাহৰ প্ৰমাণপত্ৰ প্ৰদান কৰে। ইয়াৰ পিছত দুয়ো পক্ষ আইন আৰু আদালতৰ আগত বৈধ পতি-পত্নী হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে।\nসম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰ[সম্পাদনা কৰক]\nএই আইনে সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰৰ ক্ষেত্ৰত বেছি একো নকয় যদিও বিশেষ বিবাহ আইন, ১৯৫৪ ৰ দ্বাৰা পঞ্জীয়নভুক্ত বিবাহৰ পিছত দুয়োপক্ষৰ সন্তানে সম্পত্তিৰ লাভ ভাৰতীয় উত্তৰাধিকাৰ আইনৰ অধীনত লাভ কৰে। যদিহে উভয় পক্ষ হিন্দু, বৌদ্ধ, শিখ বা জৈন হয় তেন্তে তেওঁলোকৰ সম্পত্তিৰ অধিকাৰ হিন্দু উত্তৰাধিকাৰ আইন, ১৯৫৬ ৰ অধীনত লাভ কৰিব।\n↑ "Special Marriage Act (iloveindia.com)". Archived from the original on 2010-09-24. https://www.webcitation.org/5symq8ed8.\n↑ "‘Marriages under Special Marriage Act not governed by personal laws’". https://www.thehindu.com/news/cities/Delhi/marriages-under-special-marriage-act-not-governed-by-personal-laws/article23376912.ece.\n↑ "Divorce, under the Special Marriage Act, 1954 (valkilno1.com)". Archived from the original on 2010-09-24. https://www.webcitation.org/5sypVg4Dj.\n↑ 6.0 6.1 6.2 6.3 "Registered Marriage Under Special Marriage Act, 1954 (tax4india.com)". Archived from the original on 2010-09-24. https://www.webcitation.org/5syqjSzZk.\n↑ "Place And Form Of Solemnisation, Registered Marriage (tax4india.com)". Archived from the original on 2010-09-24. https://www.webcitation.org/5syrC8yRh.\n↑ 8.0 8.1 8.2 8.3 8.4 8.5 "The Special Marriage Act, 1954 (delhiadvocate.tripod.com)". Archived from the original on 2010-09-24. https://www.webcitation.org/5syrXS5dK.\n↑ "Necessary conditions foraregistered marriage (tax4india.com)". Archived from the original on 2010-09-24. https://www.webcitation.org/5syrz9P0c.\n↑ "Court Marriage in Delhi". 2018-09-24. https://courtmarriageindia.org/.\n↑ https://www.webcitation.org/5syrXS5dK Section 21 of the Act\n↑ https://www.webcitation.org/5syrXS5dK Section 21 A of the Act\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=বিশেষ_বিবাহ_আইন,_১৯৫৪&oldid=259871"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ২২ জানুৱাৰী, ২০২১ তাৰিখে ১৬:৫৩ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।