অত্যচাৰী বাবৰ, ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ হিন্দুত্ব আৰু গুৰুনানকৰ বাবৰগাথা\nৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যম নিউজ ১৮ ইণ্ডিয়াৰ ছউপল শীৰ্ষক এটা অনুষ্ঠানত অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই বাবৰ যুগৰ পূৰ্বে ভাৰতৰ প্ৰতিগৰাকী লোক হিন্দু আছিল বুলি মন্তব্য কৰিছে। বাবৰে এইখন দেশলৈ আহি হিন্দুসকলক বলপূৰ্বক ইছলামলৈ ধৰ্মান্তৰিত কৰিলে নেকি? উত্তৰটোত অধিক সময় ব্যয় নকৰাকৈ ক’ব পাৰি-হয়। বাবৰৰ শাসনকালৰ সেই কংলকিত ইতিহাসত বৰ্ণনা কৰি থৈ গৈছে গুৰুনানকদেৱে।\nবাবৰ আছিল ভাৰতবৰ্ষত মোগল সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাতা। বৰ্বৰতা আৰু নৃসংশতাৰে ভাৰতবৰ্ষৰ ভাবীকালৰ ইতিহাসেই সলনি কৰি দিয়া এইজন আক্ৰমণকাৰীৰ গুণানুকীৰ্তন কৰা তথা মহান ব্যক্তিৰ শাৰীত তুলি ধৰা লোকৰ সংখ্যা ভাৰতত আজিও কম নহয়। বাবৰে ১৫১৯ চনৰ পৰা ১৫২৬ চনলৈ ৫বাৰ ভাৰত আক্ৰমণ কৰিছিল। অন্তিমবাৰত পানীপথৰ যুদ্ধত ইব্ৰাহিম লোধীক পৰাজিত কৰি বাবৰে ভাৰতত মোগল সাম্ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ইয়াৰ পাছতে ভাৰতৰ ইতিহাস সলনি হৈ যায়। হাজাৰ হাজাৰ বছৰ পুৰণি সনাতনী হিন্দু সভ্যতাৰ ওপৰত দখলদাৰী বাদশ্বাহ আৰু সেনাৰ আক্ৰমণ, লুটপাত, বলপূৰ্বক ধৰ্মান্তৰকৰণ আদিয়ে এটা নতুন ইতিহাস লিখে।\nবাবৰ আৰু মোগল সাম্ৰাজ্যৰ গঠনে পৰৱৰ্তীকালৰ ভাৰতবৰ্ষত কি প্ৰভাৱ পেলাব, সেই বিষয়ে গুৰুনানকে তাহানিতে বহু কথা স্পষ্টকৈ কৈ গৈছে। তেওঁ বাবৰৰ সময়ছোৱাত কিদৰে ভাৰতৰ নাৰীৰ ওপৰত ্ত্যাচাৰ চলোৱা হৈছিল, এইখন দেশৰ নাগৰিকক বলপূৰ্বক ধৰ্মান্তৰিত কৰা হৈছি, সেয়াও বৰ্ণনা কৰি থৈ গৈছে। বাবৰ আৰু গুৰুনানক সমসাময়িক আছিল। শিখ ধৰ্মগুৰুজনে বাবৰৰ অত্যাচাৰী শাসন, সনাতনী সংস্কৃতিৰ ওপৰত আক্ৰমণ কাষৰ পৰা দেখিছিল।\nগুৰুগ্ৰন্থ চাহেবৰ নানকদেৱে কৈছিল-‘বাবৰ বাণী ফিৰি গই কুইৰু না ৰোড খাই।‘ অৰ্থাৎ বাবৰৰ সাম্ৰাজ্য যিমানেই বিস্তৃত হৈছে, সিমানেই অত্যাচাৰ বাঢ়িছে। কাব্যকৃতি ‘বাবৰগাঁথা’ত চাৰিটা পংক্তিৰে গুৰুনানকে ভৱিষ্যদ্বাবাণী আৰু উপদেশ লিপিবদ্ধ হৈছে। বাবৰগাঁথাৰ প্ৰথম পংক্তিত লালো বৰোই নামৰ এজনক সম্বোধন কৰি তেওঁ কৈছে- হে লালো, বাবৰে পাপৰ বোজা লগত লৈ আমাৰ দেশখনত প্ৰৱেশ কৰিছে। আৰু বলপূৰ্বকভাৱে আমাৰ ছোৱালীহঁতক বিয়া কৰি ধৰ্মান্তৰিত কৰিছে। ধৰ্ম আৰু লজ্জা আজি দুয়োটাই নিৰুদ্দেশ। পাপ আৰু মিথ্যাচাৰ-এনে দোষবোৰে মূৰ তুলি ঘূৰি ফুৰিছে। হে লালো, আমাৰ এই মাতৃভূমিত তেজৰ ডাগ লাগিছে। তথাপি মোৰ বিশ্বাস, ভাৰতত মোগলৰ স্থায়িত্ব দীৰ্ঘদিনীয়া নহ’ব। তেতিয়ালৈকে ‘মৰ্দ কা চেলা’ৰ এইখন দেশত জন্ম হ’ব।\nবাবৰগাঁথাৰ দ্বিতীয় অধ্যায়ত গুৰুনানকদেৱে লিখিছে- হে ঈশ্বৰ, আৰতত এতিয়া মোগলৰ শাসন চলিছে।তৎসত্ত্বেও খোৰাছান প্ৰদেশ এতিয়াও সুৰক্ষিত। কাৰণ তুমি তাৰ প্ৰহৰী। অথচ বাবৰৰ বৰ্বৰতাৰ অগ্নিত তুমি হিন্দুস্তানক নিক্ষেপ কৰিছা। যম ৰূপী মোগলৰ জৰিয়তে তুমি ভাৰত আক্ৰমণ কৰিছা। পৰিণামত ইমান হত্যা-সংঘাত হৈছে যে ভাৰতবাসী আংতকিত হৈ পৰিছে। ঈশ্বৰ, তুমি ইমানেই নিৰ্দয়!\nতৃতীয় পংক্তিত নাৰীৰ ওপৰত চলা বাবৰৰ হিংস্ৰতাৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ভাৰতৰ যি পতিব্ৰতা নাৰীৰ শিৰত সিন্দূৰ জ্লমল কৰিছিল, তেওঁলোক আজি অৱদমিত। এসময়ত যিসকলে অন্দৰমহলত আছিল, মোগলৰ অত্যাচাৰত তেওঁলোকৰ বাবে পথতো ঠাই নোহোৱা হৈছে।স্বামীহীনা ভাৰতীয় ৰমণীয়ে স্বামী-সন্তানক হেৰুৱাই মৃত্যুৰ ক্ষণ গণিছে।\nচতুর্থ পংক্তিত গুৰুনানকে সর্বশক্তিমান ঈশ্বৰক প্ৰাৰ্থনা জনাই কৈছে-মই এই জগতখনৰ এটা ক্ষুদ্ৰ অংশ মাথোন। ইয়াৰ একমাত্ৰ মালিক তুমি।তুমিয়েই সমস্ত কৰ্মৰ হোতা। তোমাৰ নিৰ্দেশতে সুখ-দুখ আহে আৰু যায়। এই হিন্দুস্তানত আজি যি দুৰ্দশা চলিছে, শীঘ্ৰেই তাৰ পৰিসমাপ্তি ঘটিব।\nবাবৰৰ ভাৰত আক্ৰমণ আৰু মোগলৰ অত্যাচাৰক লৈ গুৰুনানক কিমান চিন্তিত আছিল, সেয়া এই কাব্যগ্ৰন্থখনে স্পষ্টকৈ উদঙাই দিছে। বাবৰাগাথা বাবৰৰ ভাৰত আক্ৰমণ আৰু সমকালীন পৰিস্থিতিৰ জীৱন্ত দলিল।


নন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰী - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nনন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰী অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট শিল্পী, সাংবাদিক, স্থপতিবিদ, নাট্যকাৰ আৰু সমাজকৰ্মী৷ নাটক, বোলছবি, সাহিত্য, সাংবাদিকতা আৰু সামাজিক কামত তেওঁৰ অৱদান উল্লেখযোগ্য৷ নন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰীয়ে ভালেসংখ্যক নাটক, অনাতাঁৰ ধাৰাবাহিক আৰু বোলছবিত অভিনয় কৰি প্ৰশংসা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ তেওঁ ইংৰাজী, হিন্দী আৰু অসমীয়া ভাষাত কেইবাখনো গ্ৰন্থও ৰচনা কৰিছিল৷ তেওঁ উত্তৰ লখিমপুৰ প্ৰেছ ক্লাবৰ সভাপতি হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ তাৰোপৰি তেওঁ লখিমপুৰ চহৰত কেইবাটাও উল্লেখযোগ্য মন্দিৰ, নামঘৰ আৰু বিদ্যালয় নিৰ্মাণ কৰে৷ \nনন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰীৰ পিতৃ লখিমপুৰ চহৰৰ ব্যৱসায়ী ৰামপ্ৰসাদ মহেশ্বৰী আৰু মাতৃ গোমতি দেৱী৷ তেওঁ বিজ্ঞান শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল৷\n২০১৭ চনৰ ২৪ ছেপ্টেম্বৰত লখিমপুৰৰ সূৰ্য চিনেমা হলৰ চৌহদত অৱস্থিত নিজ বাসগৃহত নন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰীৰ দেহাবসান ঘটে৷ \nনন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰীয়ে অভিনয় কৰা নাটসমূহৰ ভিতৰত নাট্যকাৰ ফণী শৰ্মাৰ ’কিয়？’, ’চিৰাজ’, মহেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰৰ ’শৰাগুৰি চাপৰি’, অৰুণ শৰ্মাৰ ’অন্য এক অধ্যায়’, ’বুৰঞ্জীৰ সাধু’, মুনীন ভূঞাৰ ’হাতী আৰু ফান্দি’, ’জৰৌৰোৱা প্ৰজা’, আলি হাইদৰৰ ’ধুমুহা পক্ষীৰ নীড়’, ’যুগ’, ড৹ ৰিপুন বৰপূজাৰীৰ ’আস্থা ৰাগ’, জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ ’কাৰেঙৰ লিগিৰি’, ’লভিতা’, ’নিমাতী কন্যা’, ফণীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱচৌধুৰীৰ ’জ্যোতিপ্ৰসাদৰ জন্ম শতবৰ্ষ’, হৰেন ভূঞাৰ ’দুই পক্ষী’, অতুলানন্দ হাজৰিকাৰ ’নন্দ দুলাল’ আদি উল্লেখযোগ্য৷\nঅনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ দ্বাৰা প্ৰচাৰিত অৰুণ শৰ্মা আৰু আলি হাইদৰৰ আশীৰ্বাদৰ ৰং, ’খবৰ’ আদিত তেওঁ অভিনয় কৰিছিল৷\nতাৰোপৰি সুধাকণ্ঠ ভূপেন হাজৰিকাৰ সংগীত পৰিচালনা আৰু জীৱন বৰাৰ পৰিচালিত ’পলাশৰ ৰং’ বোলছবিত অভিনয় কৰি সমাদৰ লাভ কৰে৷ তাৰোপৰি তেওঁ 'ওপজা সোণৰ মাটি', 'পলাশৰ ৰং', 'দৌৰ' আদি বোলছবিতো অভিনয় কৰে৷\nনন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰীয়ে ইংৰাজী, হিন্দী আৰু অসমীয়া ভাষাত ভালে সংখ্যক গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল৷\nনন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰীয়ে জীৱনকালত দীৰ্ঘদিন ধৰি সাংবাদিকতা কৰে৷ তেওঁ উত্তৰ লখিমপুৰ প্ৰেছ ক্লাবৰ সভাপতি হিচাপেও কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷\nনন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰীয়ে লখিমপুৰ চহৰৰ হিন্দু কৱৰস্থান, লীলাৱতী বৰদলৈ হিন্দী হাইস্কুল, নীলকন্ঠেশ্বৰ মন্দিৰ (শিৱ মন্দিৰ), কুলিমালি নামঘৰ, গণেশ মন্দিৰ, দুৰ্গা মন্দিৰ আদি নিৰ্মাণ কৰে৷\nতাৰোপৰি তেওঁ ধেমাজি জিলাৰ গোগামুখত সংকটমোচন হনুমান মন্দিৰটোও সাজি উলিয়ায়৷\nকৰ্মযোগী বঁটা (লায়ন্স ক্লাৱ)\nসমাজহিতৈষী বঁটা (মহেশ্বৰী বঁটা)\nমুখ্যমন্ত্ৰীৰ বঁটা (ৰাজ্যিক বোলছৱি সমাৰোহ)\nবিশিষ্ট কৰ্মসেৱা বঁটা\nসাংস্কৃতিক বঁটা (অসম ছাত্ৰ সন্থা)\n↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 http://amarasom.glpublications.in, 25th Sept, 2017\n↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 http://dainikjanambhumi.co.in, 25th Sept, 2017\n↑ 3.0 3.1 "বিশিষ্ট অভিনেতা, সাংবাদিক নন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰীৰ মৃত্যু". বিশিষ্ট অভিনেতা, সাংবাদিক নন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰীৰ মৃত্যু. জনমভূমি. ২৫ ছেপ্টেম্বৰ, ২০১৭. https://janambhumi.in/VFZSUmVFNXFWVDA9/%E0%A6%AC%E0%A6%BF%E0%A6%B6%E0%A6%BF%E0%A6%B7%E0%A7%8D%E0%A6%9F-%E0%A6%85%E0%A6%AD%E0%A6%BF%E0%A6%A8%E0%A7%87%E0%A6%A4%E0%A6%BE,-%E0%A6%B8%E0%A6%BE%E0%A6%82%E0%A6%AC%E0%A6%BE%E0%A6%A6%E0%A6%BF%E0%A6%95-%E0%A6%A8%E0%A6%A8%E0%A7%8D%E0%A6%A6-%E0%A6%95%E0%A6%BF%E0%A6%B6%E0%A7%8B%E0%A7%B0-%E0%A6%AE%E0%A6%B9%E0%A7%87%E0%A6%B6%E0%A7%8D%E0%A6%AC%E0%A7%B0%E0%A7%80%E0%A7%B0-%E0%A6%AE%E0%A7%83%E0%A6%A4%E0%A7%8D%E0%A6%AF%E0%A7%81.html। আহৰণ কৰা হৈছে: April 18, 2021.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=নন্দ_কিশোৰ_মহেশ্বৰী&oldid=271690"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ১৮ এপ্ৰিল, ২০২১ তাৰিখে ১৯:২০ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


যেরেমিয়া 46 - पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (যেরে 46)\nজাতি সমূহৰ বিষয়ে যিৰিমিয়া ভাববাদীৰ ওচৰলৈ অহা যিহোৱাৰ বাক্য।\nমিচৰৰ বিষয়। যোচিয়াৰ পুত্ৰ যিহূদাৰ ৰজা যিহোয়াকীমৰ ৰাজত্ব কালৰ চতুৰ্থ বছৰত বাবিলৰ ৰজা নবূখদনেচৰে পৰাজয় কৰা ফৰাৎ নদীৰ পাৰৰ কৰ্কমীচত থকা মিচৰীয়া ৰজা ফৰৌণ নখোৰ সৈন্য-সামন্তৰ বিষয়:\nতোমালোকে ঢাল আৰু ফৰ যুগুত কৰা আৰু যুদ্ধ কৰিবৰ বাবে ওচৰ চাপা।\nহে অশ্বাৰোহীসকল, ঘোঁৰাবোৰ সজোঁৱা, ঘোঁৰাত উঠা আৰু শিৰোৰক্ষক টুপী পিন্ধি, আগলৈ গৈ থিয় হোৱা, বৰচা জকমকোওৱা, কৱচ পিন্ধা।\nমই কিয় এনেকুৱা দেখিছোঁ? তেওঁলোক ব্যাকুল হৈছে, পাছ হুঁহকি গৈছে; তেওঁলোকৰ বীৰসকল বিহ্বল হৈ বেগাই পলাইছে আৰু পাছলৈ নাচায়; যিহোৱাই কৈছে, চাৰিওফালে ত্ৰাস।\nবেগী লোক পলাই যাব নোৱাৰে, বীৰ সাৰিব নোৱাৰে; উত্তৰফালে ফৰাৎ নদীৰ পাৰত তেওঁলোকে উজুটি খাই পৰিছে।\nযাৰ জল সমূহে নৈবোৰৰ দৰে আস্ফালন কৰিছে, নীল নদীৰ দৰে বাঢ়ি অহা সৌ জন কোন?\nমিচৰৰ নীল নদীৰ দৰে বাঢ়ি আহিছে, আৰু তাৰ জল সমূহে নদীবোৰৰ দৰে আস্ফালন কৰিছে। আৰু সি কৈছে, ‘মই বাঢ়ি পৃথিৱী তল নিয়াম, নগৰ আৰু তাৰ নিবাসীসকলক নষ্ট কৰিম।’\nহে ঘোঁৰাবিলাক, উঠি যোৱা, হে ৰথবিলাক, বাতুলৰ নিচিনাকৈ লৰি যোৱা: বীৰসকল ঢালধাৰী কুচ আৰু পূট আৰু ধনুৰ্দ্ধৰ ও ধনুত জোঁৰ দিয়া লুদীয়া লোকসকল বাহিৰ ওলাওঁক।\nকিয়নো এই দিন বাহিনীসকলৰ প্ৰভু যিহোৱাৰ দিন, তেওঁৰ শত্ৰুবোৰক প্ৰতিফল দিবলৈ শত্ৰুৰ প্ৰতিকাৰ সধা দিন; তৰোৱালে গ্ৰাস কৰি হেপাহ পলোৱাৰ আৰু তেওঁলোকৰ তেজ পান কৰি পৰিতৃপ্ত হ’ব; কিয়নো উত্তৰ দেশত ফৰাৎ নদীৰ পাৰত বাহিনীসকলৰ প্ৰভু যিহোৱাৰ এক যজ্ঞ হৈছে।\nহে কুমাৰী মিচৰ জীয়াৰী, তুমি গিলিয়দলৈ উঠি গৈ সুস্থজনক গছৰ ৰস লোৱা। তুমি বৃথা অনেক ঔষধ ব্যৱহাৰ কৰিছা, তোমাৰ কোনো সুস্থতা নাই।\nজাতিবোৰে তোমাৰ অপমানৰ কথা শুনিছে, আৰু তোমাৰ চিঞৰৰ শব্দেৰে পৃথিৱী পৰিপূৰ্ণ হৈছে, কিয়নো বীৰে বীৰত খুন্দা খাই দুয়ো একেলগে পতিত হ’ল।\nবাবিলৰ ৰজা নবূখদনেচৰে আহি মিচৰ দেশ পৰাজয় কৰিবৰ বিষয়ে যিৰিমিয়া ভাববাদীক কোৱা যিহোৱাৰ বাক্য:\n“তোমালোকে মিচৰত প্ৰচাৰ কৰা, মিগদোলত ঘোষণা কৰা, নোফ আৰু তহ্পন্হেচত ঘোষণা কৰা। তোমালোকে কোৱা, “তুমি আগলৈ গৈ থিয় হোৱা, নিজকে যুগুত কৰা; কিয়নো তৰোৱালে তোমাৰ চাৰিওফালে গ্ৰাস কৰিছে।”\nতোমাৰ বলৱান জনক কেলেই পেলোৱা হ’ল? তেওঁ থিয় হৈ নাথাকিল; কিয়নো যিহোৱাই তেওঁক পেলালে।\nতেওঁ অনেকক উজুটি খুৱালে, এনেকি তেওঁলোকে পৰস্পৰে পৰা-পৰি হ’ল; আৰু তেওঁলোকে ক’লে, “উঠা আমি এই সংহাৰক তৰোৱালৰ মুখৰ পৰা নিজ জাতিৰ ওচৰলৈ আৰু আমাৰ জন্মৰ দেশলৈ উলটি যাওঁহঁক।”\nতেওঁলোকে তাত চিঞৰি ক’লে, “মিচৰৰ ৰজা ফৰৌণৰ সৰ্ব্বনাশ হ’ল; তেওঁ উপযুক্ত সময় বৃথা নষ্ট কৰিলে।”\nবাহিনীসকলৰ যিহোৱা নামেৰে প্ৰখ্যাত ৰজাই কৈছে, “মোৰ জীৱনৰ শপত,” “পৰ্ব্বতবোৰৰ মাজত পর্ব্বত তাবোৰ যেনে, আৰু সমূদ্ৰ পাৰত থকা কৰ্মিল যেনে, নিশ্চয়ে তেওঁ তেনে হৈ আহিব।”\nহে মিচৰ নিবাসিনী জীয়াৰী, বন্দী অৱস্থালৈ যাবৰ বাবে নিজৰ প্ৰয়োজনীয় বস্তু লোৱা; কিয়নো নোফ উচ্ছন্ন ঠাই হ’ব, দগ্ধ আৰু নিবাসীশূণ্য হ’ব।\nমিচৰ অতি সুন্দৰী চেঁউৰী গৰু; কিন্তু উত্তৰ দিশৰ পৰা এটা ডাঁহ আহিল, পালেহি।\nতাইৰ মাজত থকা তাইৰ বেচ খোৱাবোৰ হৃষ্টপুষ্ট দামুৰিৰ সদৃশ; কিয়নো তেওঁলোকো বিমুখ হৈ গৈছে। একেবাৰে পলাইছে, থিয়কেই নিদিলে; কাৰণ তেওঁলোকৰ আপদৰ দিন, তেওঁলোকৰ দণ্ডৰ সময় তেওঁলোকৰ ওচৰত উপস্থিত।\nপলাই যাওঁতে, তাই যোৱা শব্দ সাপ যোৱা শব্দৰ দৰে হ’ব; কিয়নো শত্ৰুৱে সসৈন্যে যাত্ৰা কৰি, কাঠকটীয়াৰ দৰে কুঠাৰেৰে তাইক আক্ৰমণ কৰিব।\nযিহোৱাই কৈছে, যদিও তাইৰ কাঠনি অগম্য, তথাপি তেওঁলোকে তাক কাটি পেলাব; কিয়নো তেওঁলোক অর্থাৎ শত্রুসকল ফৰিঙৰ জাকতকৈয়ো অধিক আৰু অসংখ্য।\nমিচৰ জীয়াৰী লজ্জিত হ’ব; তাইক উত্তৰ-দেশীয়সকলৰ হাতত সমৰ্পণ কৰা হ’ব।”\nইস্ৰায়েলৰ ঈশ্বৰ বাহিনীসকলৰ যিহোৱাই কৈছে, “চোৱা, মই নোত থকা আমোনক, ফৰৌণক, মিচৰক আৰু তাৰ দেৱতাবোৰক আৰু তাৰ ৰজাসকলক, এনে কি ফৰৌণ আৰু তেওঁক ভাৰসা কৰা সকলোকে দণ্ড দিম।\nআৰু তেওঁলোকৰ প্ৰাণ বিচাৰি ফুৰাসকলৰ হাতত, বাবিলৰ ৰজা নবূখদনেচৰৰ আৰু তেওঁৰ প্ৰধান মন্ত্ৰীসকলৰ হাতত মই তেওঁলোকক সমপৰ্ণ কৰিম; তথাপি যিহোৱাই কৈছে, পাছত সেই দেশ আগৰ কালৰ দৰে বসতিস্থান হ’ব।\n“কিন্তু হে মোৰ দাস যাকোব, ভয় নকৰিবা, হে ইস্ৰায়েল ব্যাকুল নহ’বা; কিয়নো চোৱা, মই দূৰৰ পৰা তোমাক, আৰু বন্দী অৱস্থাত থকা দেশৰ পৰা তোমাৰ বংশক নিস্তাৰ কৰিম; তাতে যাকোব ঘূৰি আহি নিৰ্ভয় আৰু নিশ্চিত হৈ থাকিব, কোনেও তেওঁক ভয় নেদেখুৱাব।\nযিহোৱাই কৈছে, হে মোৰ দাস যাকোব, ভয় নকৰিবা; কিয়নো মই তোমাৰ লগত আছোঁ; কাৰণ, মই যি জাতিৰ মাজলৈ তোমাক খেদিলোঁ, সেই সকলো জাতিক মই নিঃশেষে সংহাৰ কৰিলেও, তোমাক নিঃশেষে সংহাৰ নকৰিম; কিন্তু তোমাক সুবিচাৰেৰে শাস্তি দিম, তোমাক কোনোমতেই দণ্ড নিদিয়াকৈ নেৰোঁ”’।”


সাধাৰণ বিজ্ঞান-৩য় শ্ৰেণী - Growhills Publishing\nSadharan Bigyan-III. A Text Book on General Science for Class-III composed by Growhills Publishing Writers Board, edited by Growhills Publishing Editorial Board and Published by Growhills Publishing.\n‘সাধাৰণ বিজ্ঞান’ পুথিখন তৃতীয় শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ পাঠ্যপুথি হিচাপে প্ৰণয়ন কৰা হৈছে। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বয়স আৰু মনস্তাত্বিক দিশৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি পুথিখনত বিজ্ঞানৰ ধাৰণাসূচক কিছু দিশ আলোচনা কৰা হৈছে। শিক্ষকে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক বাস্তৱ উদাহৰণ আৰু শিক্ষণ সঁজুলিৰ সহায়ত পাঠবোৰ বুজাই দিব। পাঠ বুজাওঁতে শিক্ষাৰ্থীয়ে যাতে যথেষ্ট প্ৰশ্ন কৰিবলৈ সুযোগ পায় শিক্ষকে তালৈ চকু ৰাখিব।\nপাঠ নং পাঠ শিৰোনামা\nপাঠ-১ বস্তু বা পদাৰ্থ\nপাঠ-২ শিল, মাটি আৰু খনিজ পদাৰ্থ\nপাঠ- ৩ কাৰ্য আৰু বল\nপাঠ-৪ তাপ শক্তি\nপাঠ-৫ বায়ু আৰু বতৰ\nপাঠ-৬ জীৱ জগত\nপাঠ-৭ উদ্ভিদ জগত\nপাঠ-৯ জীৱৰ বংশ বৃদ্ধি\nপাঠ-১০ আকাশৰ কথা\nপাঠ-১১ আমাৰ পৃথিৱী\nপাঠ-১২ আমাৰ স্বাস্থ্য আৰু প্ৰাথমিক চিকিৎসা\nSadharan Bigyan-III pdf\nআমাৰ পৰিৱেশ -২\n← সমাজ বিজ্ঞান, ৩য় শ্ৰেণী\nআদর্শ ছবি অঁকা -৩ →


ৰিভাৰ্ছ চুইং (ৰশ্মিতা কাশ্যপ বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n“ঐ, মোৰ কলমৰ ৰিফিল শেষ হ’ল, তোৰ কলমটো দে চোন…..”\n“…..কি!! আৰু লিখ বেঞ্চত বীৰু বীৰু বুলি৷ নোৱাৰো দিব মোৰ কলম৷” গৰগৰাই উত্তৰ দিলে মমতাজে |\nমমতাজৰ সুৰতে সুৰ মিলাই বনশ্ৰীয়েও কৈ উঠিল, “হয় দে, এইজনীয়ে বীৰু বীৰু লিখি লিখি আমাৰ বেঞ্চখন কেনেকোৱা কৰি পেলালে! চাৰহঁতে সুধিলে কিন্তু তোৰ কথা কৈ দিম আমি |”\n“…..কবি যা, প্যাৰ কিয়া ত’ দৰনা কিয়া |”,তাইৰ নিৰ্ভীক উত্তৰ৷\n“আজি স্কুল নাযাৱ নেকি ?”\n“কিয় যাম আকৌ স্কুললৈ, আজি খেল আছে |”\n“খেল আছে বুলিয়েই স্কুল নাযাবি নে!!”\n“নেযাওঁ, পৃথিৱী ইফালৰ পৰা সিফাল পাৱ্কগৈ তথাপি নেযাওঁ | বীৰুৰ খেল চাব লাগে মই |”\n“পৰীক্ষাত নম্বৰো তোক তোৰ সেই বীৰু নে ফিৰু টোৱে দিব ন!!”\n“মা….! অলপ সন্মানেৰে নাম লোৱা দেই, মোৰ বীৰু হয় সি | কি বীৰু নে ফিৰু আকৌ |”\n“তেনেহ’লে সদায় খেলেই চা, আৰু স্কুললৈ যাবই নালাগে তই………..!”, বীৰুৰ প্ৰেমত পাগল ছোৱালীজনীক ক’বলৈ মাকৰ ওচৰত আৰু একোয়েই নাছিলগৈ |\n“আজি তোৰ বীৰুয়ে কিমান ৰান কৰিলে ঔ?”\n“….১৫৬ দেউতা |”, তাইৰ উৎসাহী উত্তৰ |\n“বৰ ভাল খেলিলে মানে| খেল বাৰু চা একো কথা নাই, কিন্তু পঢ়াখিনিও বীৰুৰ বেটিংৰ সমান কৰিব লাগিব; বুজিছ’ নে?”\n“হেৰ’ ডাঙৰ হ’লি এতিয়া, ক্লাছ টেন পালিগৈ | তথাপি তোৰ সেই হাপপেন পিন্ধা আৰু টিৰকেট খেলাৰ অভ্যাস নগ’ল | লাজ বুলিবলৈটো ভগৱানে এই ছোৱালীজনীক নাকটো নিদিলেই | ন-ছোৱালী, কি খায় জন্ম দিছিলি হয় এই ডাংকাটি জনীক তই হে জান’ আৰু…..!”, ক্ৰিকেট খেলি ধুলিৰে বগা হৈ অহা ছোৱালীজনীলৈ চাই আইতাকে অভিযোগৰ ফুল হে বাচিলে যেন………..তথাপিও তাই নিৰ্বিকাৰ, ক্ৰিকেট খেলিবই….তাইৰ বীৰুয়ে খেলা খেলটো তাই কি নেখেলাকৈ এৰি দিব নে!!\n“হা……….”, হাতৰ খাড়ুকেইপাত লিৰিকি বিদাৰি কিবা ভাবি থাকোতেই কেতিয়া যে অৰিজিত আহি পাছফালে ৰ’লহি তাই গমেই নাপালে | উচপ খায় উঠিল তাই |\n“আজিৰ পৰা তুমি আৰু মই এটা নিউ লাইফ আৰম্ভ কৰিম……”, তাইৰ হাত এখন আলফুলে ধৰি তাইলৈ চাই অৰিজিতে মাত দিলে | কোনোদিন লাজ কৰি নোপোৱা মামনৰ কিবা এটা আচহুৱা যেন অনুভৱ হ’ল | আইতাই কৈ থকা লাজটো বাৰু এইটোৱেই নেকি!! কনফিউজ হ’ল মামন অলপ…………|\n“ইমান দিন এইটো অকল মোৰ ৰূম আছিল, আজিৰ পৰা তোমাৰো হ’ল | মানে আমাৰ হ’ল | ”\nতাৰ কথা কেইটা শুনি তাই মূৰ দাঙি তাইৰ হোৱা ৰূমটোত এবাৰ চকু ফুৰাই চালে | হঠাত এচুকত ৰৈ গ’ল তাইৰ চকু দুটা | তাইৰ ৰৈ যোৱা চকু দুটা অনুসৰণ কৰি মিছিকিয়া হাঁহি এটাৰে অৰিজিতে পুণৰ মাত দিলে –\n“সেইখন মোৰ ক্ৰিকেট বেট, এসময়ত সেইখনেৰে কিমানযে খেল খেলিলো | কিন্তু কেৰিয়াৰ বনোৱাৰ ধান্দাত খেল পাছ পৰি গ’ল | এতিয়াটো টাইমেই নাপাওঁ | তথাপি স্মৃতি হিচাপে থৈ দিছো সেইখন | বুজিছা মামন, এসময়ত বীৰেন্দৰ ছেহৱাগ মোৰ ফেভাৰেট প্লেয়াৰ আছিল, ছেহৱাগক চিনি পোৱা নহয়?? ”\n“….ওহো, নাপাওঁ………….!”, অৰিজিতৰ অবান্তৰ প্ৰশ্নটোৰ তাতকৈ আৰু ভাল উত্তৰ দিবলৈ চোন একোৱেই নাছিল তাইৰ………………\n← ধন-তেৰাচ (বিকাশ শইকীয়া)\nঝাৰিয়া বৈঠা মাৰিয়া যাৱ ৰে (ৰক্তিম শৰ্মা) →


আজিৰ যুৱ মানসিকতা আপেক্ষিকতাবাদ আৰু ধনাত্মক চিন্তাধাৰা ( প্ৰদীপ কুমাৰ শইকীয়া ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপুৱা শুই উঠি বাতৰি কাকতখন হাতত ল’লে হয়তো প্ৰথমেই চকুত পৰা খবৰবোৰ হ’ব যুৱ-মানসিকতাৰ স্খলন, হত্যা, নৈৰাশ্যবাদ আদিৰ লগত জড়িত খবৰ৷ বহুতে হয়তো সেই কাৰণতেই বাতৰি কাকতকেই পঢ়িবলৈ এৰি দিলে..৷ .. চাপৰিলে মেঘ নাতৰে.. কথাষাৰ হয়তো সকলোৱেই মানিব৷ অকল সমালোচনা কৰি বিয়াগোম পণ্ডিতালি দেখুৱাই বহুজনে লিখা মেলা কৰে যদিও ..উপদেশতকৈ আৰ্হি যে শ্ৰেষ্ঠ.. এই কথাটো কিন্তু প্ৰায়েই পাহৰি যায়৷\nযুৱ-মানসিকতা বুলিলেই প্ৰথমতেই মনলৈ অহা নাম এটা হ’ল মহামতি অশোক৷ যুৱৰাজ অশোকৰ অত্যাচাৰ ইমানেও অধিক আছিল যে সমসাময়িক পণ্ডিতসকলে যুৱৰাজক কল্কি অৱতাৰ বুলিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰিছিল৷ চণ্ডাশোক বুলি মানুহে তেওঁক নাম দিলে, পিছে সেই চণ্ডাশোকেই এদিন ধৰ্ম আৰু শান্তিৰ প্ৰতীকস্বৰূপ হৈ ধৰ্ম্মাশোক নাম লৈ সমূহ ভাৰত, চীন তথা দক্ষিণ এচিয়াত শান্তিৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰিছিল৷ বাল্মীকিৰ দৰে দস্যুৰ হাতত ৰচিত হৈছিল মানৱতাৰ প্ৰতীক ৰামচন্দ্ৰৰ দৰে চৰিত্ৰ তথা মহাকাব্য ৰামায়ণ৷ মদৰ ৰাগীত দিন-ৰাতি মতলীয়া হৈ থকা ওমাৰ খায়ামৰ কলমত সৃষ্টি হৈছিল কলজয়ী ৰুবায়তৰ দৰে প্ৰেমৰ মহাকাব্য৷\nআচলতে আমি এজন মানুহৰ বাহ্যিক ৰূপ এটা দেখা পাই মানুহজনৰ বিষয়ে এটা সাম্যক ধাৰণা কৰি লৈ মানুহজন অথবা তেখেতৰ ভবিষ্যতৰ এক ছবি আঁকি লওঁ৷ সেয়া আমাৰ পাতল চিন্তাধাৰাৰ পৰিচায়ক মাথোঁ৷ সেই মুহূৰ্তত আমি কিন্তু এটা কথা একেবাৰেই পাহৰি থাকোঁ যে ৰাতিবোৰ যিমান শীতল হয় পুৱা সিমানেই আমেজদায়ক হয়৷ আৰু এটা কথা মই সদায় মোৰ ছাত্ৰসকলক কৈ ভাল পাইছিলোঁ যে কেঁচাতে যি আম টেঙা হয় পকিলে সেই আম হে মিঠা হয়৷ তাৰ বিপৰীতে কেঁচাতে মিঠা আম ( মাটি আম ) কিন্তু পকিলে কোনেও নাখায়৷ যদি কেঁচাতে টেঙা বুলি ভাবি আমবোৰ সৰাই পেলোৱা হয় আমি বাৰু মিঠা আম পালোঁহঁতেন নে? এই কথাষাৰ আমাৰ যুৱ-মানসিকতাৰ সৈতে ১০০ % খাপ খায়৷ সমাজখনে তথা সমাজৰ বৰমূৰীয়া বুদ্ধিজীবীসকলে যদি এই উশৃংখল যুবক-যুৱতীসকলক মাথোঁ আবৰ্জনা বুলি ককৰ্থনা কৰি বহি থাকে অশোকৰ, বাল্মীকি আদিৰ দৰে মহামতি মানুহৰ সমাজ এখন আমি বাৰু আশা কৰিব পাৰিম নে? মোৰ লগৰ বহুজনে যেতিয়া কথাই কথাই যুক্তি দিব খোজে যে …আজিকালি যুবক-যুৱতীসকলৰ চৰিত্ৰ বুলি একো নাইকিয়া হ’ল …মই এটা কথা তেখেতসকলক মনত পেলাই দিওঁ যে ঠিক একেদৰেই আমাৰ মা-দেউতাই আৰু ককা-আইতাহঁতে মা-দেউতাৰ ওপৰত একেদৰেই মন্তব্য দিছিল৷ পিছে সমাজখন পৰিবৰ্ত্তনমুখী আৰু ১২ হাজাৰ বছৰৰ আগেয়ে গঠন হোৱা মানৱ সমাজৰ আজিৰ এই ৰূপ একমাত্ৰ এই পৰিবৰ্ত্তনৰেই ফলস্বৰূপ৷ যদি পৰিবৰ্ত্তন নহ’লহেঁতেন আন আন জীৱ-জন্তুৰ দৰেই আমি হয়তো আজিও ১২ হাজাৰ বছৰ পিছপৰি থাকিলোঁহেঁতেন!\nপৰিবৰ্ত্তন সদায় আদৰণীয়৷ সেইবুলি সকলো পৰিবৰ্ত্তনকে সমাজত মুক্তভাবে প্ৰসাৰিত হ’বলৈ এৰি দিবও নোৱাৰি৷ সকলো পৰিবৰ্ত্তনৰেই এক যোগাত্মক দিশ থকাটো অতি দৰকাৰী৷ অন্যথা মানৱ সভ্যতাৰ এই প্ৰগতি অধোগামী হ’ব আৰু যিটো আমাৰ কাৰো কাম্য নহয়৷\nআইনষ্টাইনৰ আপেক্ষিকতাবাদৰ দৰেই সমাজৰ সকলো গতি-প্ৰগতি নীতি-নিয়ম এক আপেক্ষিক ধাৰণাৰ ওপৰত লব্ধ৷ এখন সমাজৰ বাবে অসামাজিক কাম এটা আন এখন সমাজৰ বাবে তেনে নহ’বও পাৰে৷ কেইদশক মান আগলৈকে যিহেতু বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ সমাজ ব্যৱস্থাৰ মাজত আদান-প্ৰদান মাথোঁ বাণিজ্যতেই সীমাবদ্ধ আছিল সেয়া সমাজ ব্যৱস্থাৰ ওপৰত ইয়াৰ একপ্ৰকাৰ প্ৰভাৱ নাছিলেই বুলিব পাৰি৷ কিন্তু আজি বিশ্বায়নৰ যুগ৷ সমাজৰ ৰীতি-নীতি আচাৰ-বিচাৰৰ এক ফিউজনৰ যুগ৷ এই অপ্ৰতিৰোধ্য বিশ্বায়তনীক ফিউজনৰ যুগত এক শিথিল তথা আপেক্ষিক সমাজ ব্যৱস্থাৰ মানসিকতাই গা কৰি উঠা পৰিলক্ষিত হৈছে৷ এই সকলোবোৰ দিশৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি আমি আমাৰ যুৱ সমাজক আগবঢ়াই নিব লাগিব৷ বিয়োগাত্মক সমালোচনা পৰিহাৰ কৰি এক ধনাত্মৰ সমালোচনাৰে যুৱমানসিকতাক আগবঢ়াই নিব লাগিব৷\nএইখিনিতে মোৰ এক ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতা উল্লেখ কৰিব বিচাৰিছোঁ৷ কৰ্ম্মসূত্ৰে আমেৰিকাৰ হিউষ্টন চহৰত থাকোঁতে এমাহ মানৰ বাবে এদল ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক অতি কাষৰ পৰা অধ্যয়ন কৰাৰ সুবিধা পাইছিলোঁ৷ ১৫জন ছাত্ৰ আৰু ৫জনী ছাত্ৰীৰ দলটোত সকলোৱেই দক্ষিণ আমেৰিকাৰ কলম্বীয়া আৰু ভেনিজুৱেলা নামৰ দেশ দুখনৰ পৰা আহিছিল৷ ২২ বছৰৰ পৰা ২৫ বছৰৰ এই দলটোৰ প্ৰতিজনেই অতি মেধাসম্পন্ন ছাত্ৰ আছিল বাবে জলপানি লৈ আহিছিল৷ পিছে তেওঁলোকৰ স্বভাৱ-চৰিত্ৰ আমাৰ অসমৰ ছাত্ৰসকলৰ তুলনাত অতি নিম্ন মানৰ বুলিব লাগিব৷ ক্লাচ শেষ হোৱাৰ পিচত শিক্ষকসকলৰ লগত একেলগে বহি চিগাৰেট খোৱা, শনিবাৰে ক্লাবত একেলগে বহি বীয়েৰ খোৱা আদি অতি সাধাৰণ কথা আছিল৷ আচলতে কথাটো জানো সিমান সহজে বিশ্লেষণ কৰিব পাৰি! কলম্বীয়া, ভেনিজুৱেলা আদি দেশৰ সমাজ ব্যৱস্থাত চিগাৰেট বা বীয়েৰ খোৱাটো এক সামাজিক পৰিসীমাৰ ভিতৰত গ্ৰহণ কৰি লোৱা ব্যবহাৰ৷ সেয়ে এনে কাম সেইখন সমাজৰ বাবে অসামাজিক বা শালীনতাৰ পৰিপন্থী বুলিব নোৱাৰি৷ অথচ আমাৰ সমাজত সেই কাম সমাজৰ আচাৰ-নীতিৰ পৰিপন্থী৷ মই এইটো ক’ব বিচৰা নাই যে তেওঁলোকৰ এই কামবোৰ ভাল৷ এখন সমাজৰ বাবে কোনবোৰ কাম শালীন আৰু কোনবোৰ কাম অশালীন সেয়া নিৰ্ভৰ কৰে সেই সমাজৰ অতীত আৰু বৰ্ত্তমানৰ বিচাৰ ধাৰাৰ ওপৰত৷ পশ্চিমীয়া সংস্কৃতি পশ্চিমৰ বাবে যেনেকৈ শালীন ভাৰতীয় সংস্কৃতি ভাৰতীয়ৰ বাবে তেনেকৈয়ে শালীন৷ কিন্তু সেইবুলিয়েই আজিৰ পৰিবৰ্ত্তনশীল সমাজ তথা বিশ্বায়তনিক যুগৰ প্ৰয়োজনিয়তাক আওকাণ কৰিলে আজিৰ যুৱক-যুৱতীসকলক শিকলিৰে বান্ধি ৰখাৰ দৰে কাম হ’ব৷\nআজিকালি সততেই শুনিবলৈ পোৱা শব্দকেইটামান হ’ল.. ভদ্ৰতা . মানৱতা. ইত্যাদি৷ এই ভদ্ৰতা/মানৱতা শব্দবোৰ আচলতে সম্পূৰ্ণ আপেক্ষিক নহয়জানো৷ পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ ধাৰণেৰে চাবলৈ গ’লে এটোপাল পানী আৰু এখন মানব সমাজৰ মাজত একো পাৰ্থক্য নাই৷ এটোপাল পানীত এট’মবিলাক একো একোটা পৰিয়াল আৰু একো একোটা পানীৰ মলিক্যুল হ’ল একো একোটা গোট.. এনে বহু পানীৰ মলিক্যুল একেলগে একোটা পানীৰ টোপাল.. ঠিক একে দৰেই বহু সৰু সৰু গোট লগলাগি আমাৰ এখন সমাজ৷ এতিয়া কথা হ’ল আলাস্কাৰ এটোপাল পানী আৰু ‘কেপ অফ গুড হ’প’ ৰ এটোপা পানী আনি এক নিৰ্দিষ্ট পৰিসীমাৰ ভিতৰত ৰাখিলে দুয়োটা টোপাল একেলগ হৈ এটা টোপাল গঠন কৰিব৷ কোনো বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰেই তাক পুনৰ পৃথক কৰিব নোৱাৰিব৷ দুটা টোপাল হয়তো হ’ব কিন্তু মলিক্যুলবোৰ একে চৰিত্ৰৰ হৈ পৰিব৷ তাৰ বিপৰীতে আজি দুখন বেলেগ বেলেগ সমাজৰ মানুহ আনি একেলগে ৰাখিলে ৮০-৯০ % ধাৰণা কৰিব পাৰি যে দুয়োটা গোটৰ মাজত সংঘৰ্ষ হ’ব৷ কাৰণ আমি আমাৰ পৰিচয় তথা নীতি-নিয়মসমূহ দেবপ্ৰদত্ত বুলি ভাবোঁ আৰু আনৰ আচাৰ-বিচাৰসমূহ ভুল বুলি প্ৰমাণ কৰি ভাল পাওঁ৷ তেতিয়াহ’লে ভাবকচোন আচলতে এই ভদ্ৰতা শব্দটো প্ৰকৃততে আপেক্ষিক নহয় জানো৷\nমানৱতা শব্দটোও ঠিক একেদৰেই এক বিশাল আধাৰিত শব্দ৷ আচলে মানুহ হিচাবে লাভ কৰা জ্ঞানসমূহৰ উপযুক্ত ব্যবহাৰ কৰিব পৰাটোৱেই মানবতা৷ মানুহৰ ভালৰ বাবেই অকল চিন্তা কৰাটো মানবতা নহৈ স্বাৰ্থপৰতাৰহে পৰিচায়ক৷ এটা বাঘৰ সন্মুখত পৰা মানুহ এজনক বচাবলৈ হাতত বন্দুক লৈ বাঘটো মাৰিলেই জানো মানৱতা বুলিব পাৰি৷ আচলতে এয়া স্বাৰ্থপৰতা হে৷ দুয়োটাই প্ৰাণী৷ এটা বাঘ আৰু এজন মানুহ। দুয়োৰেই প্ৰয়োজনীয়তা নুই কৰিব নোৱাৰি৷ আনকি বৈজ্ঞানিকসকলেও এটা কথা স্বীকাৰ কৰিছে যে এখন বনাঞ্চল তেতিয়ালৈ সেউজীয়া হৈ থাকিব যদি বনাঞ্চলখনত তৃণভোজী আৰু মাংসভোজী দুয়োবিধ প্ৰাণী বাস কৰে৷ অন্যথা অৰণ্য মৰুভূমিত পৰিণত হ’ব৷ ঠিক একে দৰেই সমাজ এখনত ভাল-বেয়া, সৎ-অসৎ সকলো ধৰণৰ মানুহ থাকিবই৷\nএতিয়া কথা হ’ল এই আমূলক ভদ্ৰতা, মানৱতা, আমাৰ ধৰ্ম, তোমাৰ ধৰ্ম আদি অতি পৰিসীমিত শব্দবোৰৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰি এখন প্ৰকৃত সমাজ গঢ়াৰ দিশত কাম কৰি যোৱাই আজিৰ বিশ্বায়তনিক যুগৰ প্ৰমুখ প্ৰয়োজনীয়তা৷ তাৰবাবে আমাৰ যুৱসমাজে নিজকে এই সীমিত পৰিসীমাৰ পৰা বাহিৰ কৰি আনি এক গঠনাত্মক চিন্তাধাৰাৰ গঢ় দিব লাগিব৷ বিয়োগাত্মক ধ্যান-ধাৰণা আদি আচলতে এক মানসিক দুৰাৰোগ্য ব্যাধি৷ গণিতৰ বিশ্লেষণেৰে এটা কথা চোৱা যাওক৷ ..মোৰ হাতত এডাল পিভটেড স্কেল আছে য’ত -১০…০ ….+১০ ২০ টা ভাগ কৰা আছে৷ এতিয়া মই ‘+১০’ পৰা ‘-১০’ লৈ যাবলৈ হ’লে সকলো সময়তেই ‘-১’ ল’ব লাগিব৷ আনকি মুল্যহীন বুলি ভবা ‘০’ পাবলৈও বিয়োগ কৰিব লাগিব৷ তাৰ বিপৰীতে মই ‘-১০’ পৰা ‘+১০’ লৈ যাবলৈ প্ৰতি সময়তে ‘+১’ ল’ব লাগিব৷ কিন্তু আচৰিত কথা যে ‘-১’ লওঁ বা ‘+১’ লওঁ প্ৰতিবাৰে কিন্তু মই একেই পথেৰে আৰু একেই দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰিবই লাগিব৷ ধনাত্মক পথেৰে যাওঁ বা ঋণাত্মক পথেৰে যাওঁ মুঠ দুৰত্ব কিন্তু ‘২০’ আৰু প্ৰতি বাৰতেই কিন্তু ‘০’ পাৰহ’ব লাগিবই৷ জীৱনটো ঠিক এই পিভটেড স্কেলডালৰ দৰেই৷ ঋণাত্মকভাবে জীয়াই থকা বা ধনাত্মক চিন্তাধাৰাৰে জীয়াই থকা জীৱন একেটাই আৰু প্ৰতিবাৰে শূন্য আহিবই৷ আমি আমাৰ নিজস্ব মানসিকতাৰে নিজকে কেনেকৈ আগুৱাই নিব খোজোঁ তাতেই জীৱনৰ প্ৰকৃত সফলতা বা বিফলতা লুকাই থাকে৷ যেনেদৰে অশোকৰ কলিংগ ধ্বংসৰ পিচতো বিশ্ব শান্তিৰ স্থাপন হ’ল, দ্বিতীয় মহাযুদ্ধৰ পিছত আধুনিক বিশ্বৰ পোখা মেলিলে তেনেদৰেই প্ৰতিটো ৰাতিৰ শেষতো এক সোণালী প্ৰভাত সদায় আছে৷ এইটো সত্য যে আগৰ তুলনাত আজিৰ প্ৰগতি তথা পৰিবৰ্ত্তন ক্ষীপ্ৰতৰ কিন্তু তাৰ অৰ্থ এয়া নহয় যে কালিলৈ আৰু প্ৰভাত নহ’ব! এই শক্তি এই পৰিবৰ্ত্তনক ধনাত্মক দিশেৰে দিশান্বিত কৰাটো আমৰ প্ৰথম আৰু প্ৰধান কৰ্ত্তব্য৷\nএনে বহু ছাত্ৰ-ছাত্ৰ বা যুবক-যুৱতী লগ পাইছোঁ যিসকলে কাম এটা কৰাৰ আগতেই ফলটো কি হ’ব তাৰ এটা সাম্যক ধাৰণা কৰি লয়৷ সেইটো আচলতে মৰাত্মক ভুল কথা৷ মহাভাৰতত কৈছে ‘’ মা ফলেস্বু কদাসিদম .. ‘’ অৰ্থাত ফল কি হ’ব তাক নাভাবিবা৷ কাম কৰি যোৱা৷ ছাত্ৰ হিচাবে মোৰ কৰ্তব্য পঢ়ি যোৱাটো৷ ‘’ এহ পঢ়ি নো কি হ’ব .. চাকৰিনো ক’ত পাম .. আদি বিয়োগাত্মক চিন্তা আচলতে অতি হানি কাৰক৷ মই যদি ভালদৰে পঢ়া-শুনা কৰোঁ অকল চাকৰিয়েই নহয় মোৰ ব্যক্তিত্ব তথা চিন্তাধাৰাৰ উন্নতি হ’ব৷ আৰু এই নতুন আৰু ধনাত্মক মানসিকতাই মোক জীয়াই থকাত নিশ্চয় সহায় কৰিব৷ মোৰ ছাত্ৰ জীৱনত তথা কৰ্মজীৱনত লগপোৱা প্ৰায় ৯০ % সফল লোকেই কামক সন্মান জনাব জানে৷ ..কামক সন্মান জনাই ফল আশা নকৰিলে সুফল নিজে নিজে আহিব .. এই কথাষাৰ মই মনে-প্ৰাণে বিশ্বাস কৰোঁ৷\nসমাজত সফল মানুহ হে জীয়াই থাকিবৰ বাবে আজিৰ যুৱ সমাজৰ আন এক অপৰিহাৰ্য্য চৰিত্ৰ হ’ল আত্মবিশ্বাস৷ আজিৰ বিশেষকৈ অসমীয়া যুৱ সমাজত আত্মবিশ্বাসৰ অভাৱ পৰিলক্ষিত হৈছে৷ আত্মবিশ্বাস আচলতে সম্পূৰ্ণ নিজস্ব বৈশিষ্ট্য৷ ই আহে মানুহৰ এক যোগাত্মক চিন্তাধাৰা আৰু কৰ্ম-সংস্কৃতিৰ মাজেৰে৷ নামঘৰত বহি আমি যেনেকৈ শুদ্ধ মনেৰে একাত্মতাৰে ভগৱানক প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ ঠিক একেদৰেই কোনো এটা কাম কৰোঁতে কামক সন্মান জনাই একাত্মতাৰে কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয়৷ তাৰ লগে লগে অতি প্ৰয়োজন সময়ৰ মূল্যবোধ৷ লাগিলে যিমান ধুনীয়াকৈয়ে নকৰক কিয় এদিনত কৰিব পৰা কাম এটা ১০ দিনত কৰিলে আচলতে কামটোক মূল্যহীন কৰি পেলোৱা হয়৷ প্ৰত্যেক কামৰেই এক নিৰ্ধাৰিত মূল্য থাকে, আৰু সেই মূল্য আহে কামটোৰ বাবে লগা শক্তি আৰু সময় মূল্যেৰে৷ এটকা মূল্যৰ বস্তু এটা আমি কেতিয়াও ১০ টকাত নিকিনো৷ সেই কথাটো আমি সদায় মনত ৰাখিব লাগে৷\nসামৰণিত ক’ব বিচাৰোঁ যে আমি যুৱসমাজৰ যি মানসিকতাৰ স্খলন বুলি ভাবিছোঁ সেয়া আচলতে এক বিশ্বায়তনিক পৰিবৰ্তনৰ প্ৰতিফলনহে৷ এই পৰিবৰ্তনক আমি কিমান যোগাত্মক দিশেৰে দিশান্বিত কৰিব পাৰোঁ তাৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰিব আমাৰ জাতি তথা মানব সমাজৰ ভৱিষ্যত৷ মানুহৰ বাবেই এক মাত্ৰ চিন্তা নকৰি মানুহ হিচাবে লাভ কৰা সকলো জ্ঞানৰ সৎ প্ৰয়োগ কৰি আৰু এই যুৱশক্তিৰ সময়োচিত তথা যথোচিত ব্যৱহাৰ কৰি এক নতুন তথা পৰিবৰ্ত্তনশীল সমাজক সাবটি ল’ব পৰাকৈ আমি তথাকথিত অগ্ৰজসকলেও লগতে নিজকে পৰিবৰ্ত্তন কৰিব পাৰিব লাগিব৷\n(লেখক শ্লামবাৰ্জাৰ ইণ্টাৰন্যাছনালৰ প্ৰমুখ্য পদাৰ্থবিজ্ঞানী)


ইসাইয়া 57 - पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (ইসা 57)\nধাৰ্মিক লোক ধ্বংস হৈছে, কিন্তু ইয়াক কোনেও বিবেচনা নকৰে; আৰু বিশ্ৱাসযোগ্য চুক্তিৰ লোকসকল আঁতৰি যায়, কিন্তু কোনেও নুবুজে। সেয়ে ধার্ম্মিকসকল পাপৰ পৰা আতৰি যায়।\nতেওঁ শান্তিত প্ৰবেশ কৰে; যি সকলে তেওঁলোকৰ সত্যতাত চলে তেওঁলোকে নিজৰ শয্যাত বিশ্ৰাম কৰে।\nকিন্তু তন্ত্র-মন্ত্র কৰা লোকৰ পুত্রসকল, ব্যভিচাৰী আৰু যি মহিলাই নিজকে বেশ্যা কৰিলে, তেওঁলোকৰ সন্তান সকল ওচৰলৈ আহা।\nতোমালোকে কাক আনন্দেৰে উপহাস কৰিছা? কাৰ বিৰুদ্ধে মুখ মেলিছা আৰু জিভা উলিয়াইছা? তোমালোক বিদ্রোহী আৰু প্রৱঞ্চকৰ সন্তান নোহোৱানে?\nতোমালোকে ওক গছ আৰু প্ৰত্যেক জোপা সেউজীয়া গছৰ তলত কামাগ্নিত উত্তেজিত হোৱা, যি তোমালোক, তোমালোকে ওপৰৰ পৰা ওলমি থকা শিলাময়ৰ তলৰ নদীৰ কিনাৰত নিজৰ সন্তান সকলক বধ কৰোঁতা।\nনদীৰ উপত্যকাৰ মাজৰ মৃসণ বস্তুবোৰ তোমালোকৰ বাবে আৰোপিত। সেইবোৰেই তোমালোকৰ উপাসনাৰ সামগ্রী। সেইবোৰৰ উদ্দেশ্যে তোমালোকে পেয় নৈবেদ্য আৰু শস্যৰ নৈবেদ্য ঢালিছা।\nওখ পৰ্ব্বতৰ ওপৰত তুমি তোমাৰ শোৱাপাটি পাৰিলা; আৰু তুমি বলিদান কৰিবলৈ সেই ঠাইত উঠিলা;\nতুমি দুৱাৰ আৰু দুৱাৰৰ খুটাৰ পাছফালে নিজৰ প্রতীক স্থাপন কৰিলা; তুমি মোক পৰিত্যাগ কৰিলা, নিজে বিৱস্ত্র থ’লো আৰু ওপৰলৈ উঠিলা; তুমি তোমাৰ শোৱাপাটি বহল কৰিলা। তেওঁলোকৰ লগত তুমি এটি নিয়ম কৰিলা, তুমি তেওঁলোকৰ শোৱাপাটিবোৰ ভাল পোৱা; তুমি তেওঁলোকৰ গোপনীয় অংশবোৰ দেখিছা। তুমি তোমাৰ ৰাজদূতক বহু দূৰত পঠোৱা; তুমি চিয়োলৰ তললৈ গৈছা।\nতুমি তেলেৰে সৈতে মলেক নামৰ দেৱতাৰ ওচৰলৈ গ’লা; আৰু তুমি সুগন্ধি দ্ৰব্য অধিক কৰিলা, তুমি তোমাৰ ৰাজদূতক বহু দূৰলৈ পঠালা, আৰু চিয়োললৈকে নিজকে অৱনত কৰিলা;\nতোমাৰ দীঘল যাত্রাৰ বাবে তুমি ভাগৰিলা; কিন্তু তুমি কেতিয়াও এই বুলি নকলা, “এইটো আশাহীন।” তুমি তোমাৰ হাতত জীৱন পালা; সেই কাৰণে তুমি দুৰ্ব্বল হোৱা নাই।\nতুমি কাৰ বিষয়ে চিন্তিত আৰু ভয় কৰিছা যে, তুমি অতি প্রতাৰণাপূৰ্বক কাৰ্য কৰিছা? তুমি মোক সোঁৱৰণ কৰা নাই বা মোৰ বিষয়ে গম্ভীৰভাৱে বিবেচনা কৰা নাই। মই বহুদিনৰ পৰা নিজম দি থকা নাই নে? কিন্তু তথাপিও তুমি মোক গম্ভীৰভাৱে লোৱা নাই।\nমইয়ে তোমাৰ ধাৰ্মিকতা প্ৰকাশ কৰিম, কিন্তু তোমাৰ কাৰ্যৰ দৰে, তোমাক সেইবোৰে সহায় নকৰিব।\nযেতিয়া তুমি কাতৰোক্তি কৰা, তেতিয়া তুমি গোটোৱা দেৱতাবোৰে তোমাক উদ্ধাৰ কৰক; কিন্তু সেই আটাইবোৰক বতাহে উৰোৱাই নিব, আৰু এক ফুঁতে সেইবোৰক নিয়া হব। তথাপি যি মানুহে মোত আশ্ৰয় লব, তেওঁ দেশৰ আধিপত্য পাব, আৰু মোৰ পবিত্র পৰ্ব্বতটোত অধিকাৰ কৰিব।\nতেওঁ ক’ব, “নিৰ্মাণ কৰা, নিৰ্মাণ কৰা! পথ যুগুত কৰা! মোৰ লোকসকলৰ বাবে পথৰ পৰা উজুটি খোৱা মূঢ়া দূৰ কৰা।\nএইটোৰ কাৰণে যি জন অনন্তকালস্থায়ী, যাৰ নাম পবিত্র, আৰু উৰ্দ্ধ আৰু উন্নত যি জন তেওঁ এইদৰে কৈছে, “মই উৰ্দ্ধলোকত আৰু পবিত্ৰ স্থানত বাস কৰোঁ, আৰু নম্ৰ মনৰ লোকসকলক সচেতন কৰিবলৈ, ভগ্নচিত্তীয়াসকলৰ হৃদয় সতেজ কৰিবলৈ, মই সেই ভগ্নচিত্তীয়া আৰু নম্ৰ মনৰ লোকৰ লগতো বাস কৰোঁ।\nকাৰণ মই সদায় অভিযোগ নকৰিম, নাইবা চিৰকাললৈকে মই ক্ৰোধ কৰি নাথাকিম; কিয়নো তেনে কৰিলে, মই নিৰ্মাণ কৰা জীৱন, মানুহৰ আত্মা মোৰ আগত মূৰ্চ্ছিত হ’ব।\nতেওঁৰ হিংসাত্মক কাৰ্যৰ দ্বাৰাই কৰা পাপৰ কাৰণে, মই ক্ৰোধিত হৈছিলো, আৰু তেওঁক দণ্ড দিছিলোঁ; মই মোৰ মুখ লুকুৱাই ক্ৰোধ কৰিলোঁ; কিন্তু তেওঁ বিপথে গৈ নিজৰ মনৰ ইচ্ছামতে চলি থাকিল।\nমই তেওঁৰ পথ দেখিলোঁ, কিন্তু মই তেওঁক সুস্হ কৰিম; মই তেওঁক চলাম, আৰু শোক কৰাসকলক শান্ত্বনা পুনৰায় দিম।\nআৰু মই ওঁঠৰ ফল সৃষ্টি কৰোঁ; যিহোৱাই কৈছে, ওচৰত থকা আৰু দূৰত থকা উভয়ৰ মাজত শান্তি হওক, শান্তি হওক; আৰু মই তেওঁলোকক সুস্থ কৰিম।\nকিন্তু দুষ্টবোৰ চঞ্চল সমুদ্ৰৰ দৰে; যি থিৰে থাকিব নোৱাৰে, আৰু তাৰ জল সমূহে বোকা আৰু মল তোলে;\nঈশ্বৰে কৈছে, “দুষ্টবোৰৰ তাত কোনো শান্তি নাই।”


কোহলিয়েই জিকিব এইবাৰৰ আইপিএল! | নতুন সময়\nHome ক্ৰীড়াঃ কোহলিয়েই জিকিব এইবাৰৰ আইপিএল!\nআইপিএলত ৰয়েল চেলেঞ্জাৰ্ছ বাংগালুৰুৰ অধিনায়ক হিচাবে কোহলি সফল হ’ব পৰা নাই। এইবাৰৰ আইপিএলত প্রথমবাৰ নেতৃত্ব দিবলৈ প্ৰস্তুত হোৱা লোকেশ ৰাহুলক বাদ দিলে সকলো অধিনায়কৰ মাজত জয়ৰ হাৰত কোহলিৰ স্থান তলৰ ফালে। ২৯ মেচত নেতৃত্ব দিয়া ৰাজস্থান ৰয়েলছৰ অধিনায়ক ষ্টিভ স্মিথৰ জয়ৰ হাৰ সকলোতকৈ বেছি। ৬৫.৫ শতাংশ। ১৭৪ মেচত নেতৃত্ব দিয়া মহেন্দ্র সিং ধোনিৰ ৫৯.৮ শতাংশ। আইপিএলৰ সফলতম অধিনায়ক, মুম্বাই ইণ্ডিয়ানছৰ ৰোহিত শর্মাই নেতৃত্ব দিছে ১০৪খন মেচত। জয়ৰ হাৰ ৫৭.৭ শতাংশ। ছানৰাইজাৰ্ছ হায়দৰাবাদৰ ডেভিড ৱার্নাৰৰ ৫৫.৩ শতাংশ।\nআনকি, মাত্র ২৪ আৰু ৩৬ মেচত নেতৃত্ব দিয়া যথাক্রমে দিল্লী কেপিটেলছৰ শ্রেয়াস আয়াৰ আৰু কলকাতা নাইট ৰাইডাৰ্ছৰ দীনেশ কার্তিকৰো জয়ৰ হাৰ বেছি। শ্রেয়াসৰ ৫৪.২ শতাংশ। কার্তিকৰ ৪৭.২ শতাংশ। তেনে ক্ষেত্ৰত কোহলিৰ জয়ৰ হাৰ ৪৪.৫ শতাংশ। অথচ, অধিনায়ক হিচাবে ধোনিৰ পিছতেই সকলোতকৈ বেছি ১১০খন মেচত টছ কৰিবলৈ নামিছে তেওঁ। কিন্তু তাৰ আধাতো জয়ী হোৱা নাই!\nঅথচ, বেটছমেন কোহলিয়েই প্ৰথম ভৰসা দলৰ। ফ্ৰেন্সাইজিৰ তৰফৰ পৰাও জনাই দিয়া হৈছে, অধিনায়ক হিচাবে তেৱেঁই যোগ্য। কিন্তু সেয়া যেন মানিবলৈ নাৰাজ আৰচিবিৰ অনুৰাগী।\nঅৱশ্যে এইবাৰ অধিনায়কগৰাকীৰ ওচৰত থিয় দিছে তেওঁৰ সৰুকালৰ প্ৰশিক্ষক ৰাজকুমাৰ শৰ্মা। আনন্দবাজাৰ ডিজিটেলক দিয়া এক সাক্ষাৎকাৰত ৰাজকুমাৰে কয়, “বিৰাটৰ বাবে এইটো গুৰুতৰ বিষয়। আৰচিবিয়ে এবাৰো চেম্পিয়ন হ’ব পৰা নাই। এইবাৰ তেওঁ জয়ী হ’বৰ বাবে বদ্ধপৰিকৰ। বিৰাটক খুব আত্মবিশ্বাসী যেনো লাগিছে। তেওঁ ভালদৰে তৈয়াৰ হৈয়ে নামিছে। আৰচিবি দলটোতো ভাৰসাম্য আছে বুলি ভাব হৈছে। মোৰতো আশা, এইবাৰ অতি ভাল খেলিব আৰচিবিয়ে আৰু ট্রফি জয়ৰ প্রবল দাবীদাৰ হৈ উঠিব।”\nPrevious articleবিশ্ব বাঁহ দিৱস উপলক্ষে ৰাজ্যৰ বাঁহ খেতিয়কলৈ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ শুভেচ্ছা\nNext articleকোভিড-কালতো ধন কুবেৰৰ জয়যাত্ৰা ! ভাৰতত ৬ মাহত ১৫ বিলিঅনিয়াৰ\nইতিহাসত প্রথম ‘ডাবল ছুপাৰ অভাৰ’ : আইপিএলত এটা দিনত ৩টা ছুপাৰ অ’ভাৰ


হিয়ানৈ — নিৰ্মালি নয়নতৰা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমানুহজনীৰ নামটো আছিল এপাহ ফুলৰ নাম। হাঁহিটোও বগা কঠনা ফুলপাহৰ দৰে। গায়ে গাঁৰিয়ে ডাঙৰ, ওখ পাখ মানুহজনী। গাঁওখনত তেনেকুৱা চেহেৰাৰ কোনো মাইকী মানুহেই নাছিল। সঁজা ডাঙৰ মানুহজনীয়ে ক’লা ছাতিটো মেলি যেতিয়া কেঁকুৰীটো পায়গৈ, তেতিয়া মানুহজন সেইডোখৰতে ৰৈ থাকে। কিন্তু দেখাত এনেকুৱা লাগে, মানুহজনে মানুহজনীক যেন অকস্মাতেহে লগ পালে!\nআশীদশকৰ কোনোবা এজন চিনেমাৰ হিৰোৰ নামেৰে মানুহজনৰ নাম। ঘৰনো ক’ত বুলিলে হাঁহে আৰু কয়, ”লৱাৰতে দিয়ক”।\nমানুহজনীৰ ঘৰলৈ মানুহজন যায়।\nচাহ-ভাতো খাই আহে কেতিয়াবা। কি ডাঙৰ কথা? আন সহকৰ্মীসকলো যায়। একেলগে কাম কৰে, যাবই।\nচিনেমাৰ হিৰোৰ নামৰ মানুহজনে ফুল এপাহৰ নামৰ মানুহজনীক কেতিয়াবা কয়, ”এতে থাকি ভাল লাগবা ধচ্ছি।”\nমানুহজনীয়ে ভাবে, ভালেই হৈছে।\nঠাইখনে, স্কুলখনে প্ৰবাসী মানুহজনক ধৰি ৰাখিব পাৰিলে ভালেই কথা। নহ’লে অত দূৰৈৰ ঘৰখনৰ পৰা আঁতৰি থকাটো ডেকা ডঙুৱা মানুহ এটাৰ বাবে কি সহজ কথা?\nমানুহজনৰ সম্পৰ্কীয় ভিনিহিয়েক এজন এছএমডিচি’ৰ প্ৰেচিডেণ্ট। সেইসূত্ৰে স্কুলৰ অংকমাষ্টৰৰ চাকৰিটো তেৱেঁই পালে। প্ৰথমে ল’ৰা-ছোৱালীহঁতৰ অলপ খেলি-মেলি লাগিছিল। চাৰৰ মাত কথাবোৰ কিবা চোন– খহটা-মহটা।\nলাহে লাহে অংকচাৰক সকলোৰে ভাল লগা হ’ল। চাৰে সকলোৰে ঘৰলৈ যাব পৰা হ’ল। জলকীয়া আৰু এচিকুট নিমখেৰেই সাঁজপানী খাব জনা হ’ল। সস্তাদামতে চাৰে মূগাসূতাও কেইকেজিমান কিনিলে।\nচাৰৰ ঘৰৰ তিৰোতামানুহেও বোৱা-কটা কৰিব জানে।\n’ঘৰত কোন কেনেকৈ আছে’ বুলিলে কয়, সকলো আছে। ল’ৰা মই অকলে।\nস্কুলৰ চাকৰিৰ দুবছৰৰ পাছত মানুহজন প্ৰথমবাৰৰ বাবে বহাগৰ বিহুত ঘৰলৈ যাবলৈ ওলাল।\nফুল এপাহৰ নামৰ মানুহজনীয়ে ক’লা ছাতিটোৰ তলত মানুহজনক নি গাঁৱৰ মূৰৰ আলিটোলৈকে আগবঢ়াই দিলে।\nমানুহজনে মানুহজনীক বাটে বাটে কৈ গৈছিল, এনেকৈ বেলেগ বেলেগ দুটা ঘৰৰ পৰা দুটা মানুহ ওলাই আহি এটা ছাতিৰ তলত কৰবালৈ উদ্দেশ্যবিহীন ভাৱে গৈ থকাতকৈ, এহালমানুহ এটা ঘৰৰ পৰা ওলাই একেলগে এটা ছাতিৰ তলত গৈ থকাটো দেখিবলৈ বেছি ধুনীয়া। শুনিবলৈও ভাল। মানুহজনী ভালে কুশলে থাকক। তেওঁ আহিবগৈ।\nমানুহজনীয়ে মানুহজনক বাটত আগবঢ়াই উলটি আহোঁতে সৰুছোৱালীৰ ঘৰত সোমাই আহিল।\nক’লে, ”ছমাহলৈ কাৰো কাপোৰ কানি নব’বি। মোৰ গামোচা, মেখেলা, চাদৰ কেইযুটীমান ব’ব লাগিব?”\n: ওঁ। স্কুলত পিন্ধিবলৈকে লাগেচোন।\nঘৰলৈ আহি মানুহজনীয়ে ফোঁট এটা লৈ চালে। কোনোদিনেই পিন্ধি নোচোৱা মাকৰ দিনৰে মণি এধাৰো পিন্ধি আইনাত মুখখন চালে।\nতাৰ পাছত লৰালৰিকৈ মণিধাৰ বাকচত ভৰাই থ’লে।\nমাকে কোৱা বছৰটো যদি আখৰে আখৰে সঁচা, তেনে এই বহাগত মানুহজনীৰ বয়স তেত্ৰিশ হবলৈ হ’ল!\nগাঁওখনত ইমানজনী মানুহৰ প্ৰথমটো ল’ৰা ছোৱালী এম ই স্কুললৈ অহাযোৱা কৰে।\nসঁজা ডাঙৰ মানুহজনী মাষ্টৰণী কাৰণেই নে ভয়-ভীত নোহোৱা ধৰণৰ কাৰণেই, নে সমীহ ভাৱ থকা বাবেই কোনো এটা মানুহে তামোল পাণ এজোৰ লৈ তাইৰ পদূলিত থিয় দিয়াৰ সাহ নকৰিলে। কৰা নাছিল।\nহিৰোৰ নামৰ মানুহজনক গাড়ীত তুলি থৈ আহি মানুহজনী তেওঁ উভতি অহালৈ ৰৈ থাকিল।\nসৰুছোৱালীয়ে গামোচাযুটি শেষ কৰি মেখেলা ববলৈ সূতা বিচাৰি অহাৰ দিনাই হিৰোৰ নামৰ মানুহজনৰ ভিনিহিয়েক ফুল এপাহৰ নামৰ মানুহজনীৰ ঘৰলৈ আহিছিল।\nতেঁৱেই খবৰ দিছিল, হিৰোৰ নামৰ মানুহজনৰ শহুৰেকে ভাল চাকৰি এটা গোটাই দিছে। গতিকে সি আৰু মাষ্টৰৰ চাকৰি কৰিবলৈ নাহে। তাতে ল’ৰাটোকো স্কুলত দিবলৈ হ’ল। মানুহজনীয়েও আহিবলৈ নিদিয়ে। ধেৰ সমস্যা।\nহিৰোৰ নামৰ মানুহজনৰ ‘মানুহজনী? ’ ল’ৰাটো?\nএনে কথাতো কেতিয়াও পতাই হোৱা নাছিল?\nফুলৰ নামৰ মানুহজনীয়ে সৰুছোৱালীক ক’লে, ”মেখেলা ব’ব নেলাগে দে। যি ব’লি ব’লি আৰু! বাকচত সোমাই থকা বস্তুহে, তোৰ বাকচতে থৈ দে এতিয়া। সময়ত মই আনি ল’ম।”\nবছৰ চেৰেক পাছত ফুল এপাহৰ নামৰ মানুহজনীৰ ভনীয়েকৰ বিয়াত গামোচাখিনিৰ দৰকাৰ হ’ল।\nদৰাবৰণৰ গামোচাখনো সৰু ছোৱালীয়ে বৈছিল।\nমানুহে খুব পছন্দ কৰিলে।\nমানুহজনীয়ে ক’লা ছাতিটো মেলি অকলেই স্কুললৈ অহা যোৱা কৰি থাকিল।\nকেতিয়াবা বৰষুণৰ দিনত দুই এটা ল’ৰা ছোৱালীক তেওঁ ছাতিৰ তলত সুমুৱাই আনে। ঘৰ পোৱাৰ পাছত ছাতিটোৰ তলৰ পৰা ল’ৰা ছোৱালীবোৰ দৌৰ মাৰে।\nঘৰলৈ গৈ তেওঁ ছাতিটো বাৰাণ্ডাতে থৈ জুপি জুপি মেখেলাৰ পাতলিৰ বনগুটি এৰুৱায়। ভালকৈ মনিব নোৱাৰাত ৰৈ যোৱা বনগুটিটোৱে পিছদিনাখন খোচা-বিন্ধা কৰে।\nবৰষুণৰ দিনত ছাতিৰ তলত সোমাই অহা ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে হাইস্কুল পঢ়ি মেট্ৰিক দিয়ে, পাছ কৰে, এল পি স্কুলৰ মাষ্টৰণী হ’লেও তাইক মিঠাই খুৱাবলৈ আহে।\nমানুহজনীক কয়, “অংকৰ বাদে চবতে লেটাৰ পালো বাইদেউ। মাহঁতে কয়, সেইজন চাৰ থকা হ’লে আমি অংকতো লেটাৰ পালোঁ হয়! “\nমানুহজনীয়ে ছুটীৰ বে’ল নিদিওঁতেই স্কুলৰ পৰা ওলাইছিল।\nকলকাতাৰ পৰা ভনীয়েকৰ জী পখী আহিছে। ভাগিনীয়েকৰ আব্দাৰ মতে সোনকালে সোনকালে ঘৰ পাবগৈ লাগে।\nছাতিটো মেলি স্কুলৰ বাৰাণ্ডাৰ পৰা তাই নামে মানে ধাৰাসাৰে বৰষুণজাক আহিল।\nঅগত্যা তাই ৰৈ দিলে।\nঅলপ এৰোঁ যেন কৰোঁতেই তাই যাবলৈ ওলাল।\nলগত আৰু দুটি।\nতাৰে এজনী ‘ক’ শ্ৰেণীৰ ছোৱালী।\nতাই ঘৰৰ পদূলি পায়েই ছাতিৰ তলৰ পৰা ওলাই দৌৰ দিলে।\nবাৰাণ্ডাতে কোন আছিল জানো?\nতাইক সুধিলে, ”বেটি কাৰ লগত আহিলি?”\nতাই চিঞৰি উত্তৰ দিলে, ”বুঢ়ী মাষ্টঅনী লগত আক’!\nফুলৰ নামৰ মানুহজনীয়ে কোবাকুবিকৈ খোজ দিলে।\nতেওঁৰ চচমাৰ ফ্ৰেমত ভাপ জমা হৈছিল।\nগৈ গৈ গৈ গৈ তেওঁ কেঁকুৰিটো পালেগৈ।\nতাতে তেওঁ অলপ পৰ ৰ’ল।\nফুলৰ নামৰ মানুহজনীয়ে হিচাপ কৰিলে, তেওঁ ছাব্বিছ বছৰ ৰৈ থাকিল!\nকোনেও নজনাকৈ ৰৈয়েই থাকিল!\n← আয়াত — ৰীতাঞ্জলি ৰাজবংশী\nফাগুন — নূপুৰ হাজৰিকা →


মাৰ্ঘেৰিটা পিজ্জা – হেমন্ত কাকতি – ফটাঢোল\nJuly 1, 2019 ভিন্নস্বাদ\t6 Comments\nমাৰ্ঘেৰিটা পিজ্জা – হেমন্ত কাকতি\nবিদেশ ভ্ৰমণ বুলি ক’লে শুনিবলৈ ভালেই লাগে৷ আপুনি তাত গৈ কি কি এনজয় কৰিব, কি পিন্ধিব, ক’ত ক’ত ফুৰিব, কোন হোটেলত থাকিব, চলাফুৰা কেনেকৈ কৰিব ইত্যাদি সকলো প্লেনিং স্বদেশত থাকোতেই সকলোৱে সাধাৰণতে কৰি পেলায়৷ তাতে আকৌ আমাৰ দৰে ‘অভাৰ স্মাৰ্ট’ জীয়েক-পুতেক-ঘৈণীয়েক থাকিলেতো আপোনাৰ পইচাকেইটা মানে ডলাৰখিনি খৰচ কৰিবলৈ উলিয়াই দিয়াৰ বাহিৰে বিশেষ কোনো কামেই নাইকিয়া হয়৷ আমাৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰায় তেনেকুৱাই হৈছিল৷\nইণ্ডোনেচিয়াৰ বালি নামৰ দ্বীপটোত ফুৰিবলৈ সমূহ পৰিয়াল লৈ গৈছিলোঁ যোৱা মে মাহত৷ আমি যোৱাৰ আগতে সকলো প্লেনিং কৰিয়েই গৈছিলোঁ যদিও ক’ত কি খাবলৈ পাম সেইটোহে প্লেনিঙৰ ভিতৰত নাছিল৷ ট্ৰেভেল এজেণ্টে খোৱাৰ কথা সুধিলেই কৈ থৈ দিছিল যে বহুত ইণ্ডিয়ান ৰেষ্টুৰেণ্ট পাব৷ চিন্তাই নাই। থকা হোটেলখনৰ আশে পাশে ঢেৰ ভাৰতীয় খানা পোৱা ৰেষ্টুৰেণ্ট আছে, চিন্তাই নকৰিব৷ ল’ৰা-ছোৱালী দুটাইও ‘খানা-পিনা’ৰ কথা পাহৰি, ফুৰাটো ‘মেইন’ হিচাবে লৈ যাত্ৰাত জোৰ দিছিল৷ মই খোৱাৰ কথা আলোচনা কৰিলেও ওলোটাই ‘দম’ খাওঁ বোলে মোৰ হেনো খালি খোৱাৰহে চিন্তা৷\nমই অলপ ‘জ্ঞানী’ মানুহ যে, যোৱাৰ দিনা ঘৰত ডাইনিং টেবুলত ভাত সাজ লৈ বহোঁতে বুজি উঠিছিলোঁ যে এই মাছৰ টেঙাৰ জোল আৰু ভেন্দী ভাজীৰ লগত ‘লাখটকীয়া’ ভাতসাজ কিমান দিনলৈ যে ‘মিছ’ কৰিম তাৰ ঠিকনা নাই৷ সেয়ে ভ্ৰমণ আৰম্ভ হোৱাৰ আগে আগে যিমান পাৰো ‘ডবাই’ ভাতখিনি পেটত ঠেলি ঠেলি সুমুৱাবলৈ যত্ন কৰিছিলোঁ৷ বাকী আমাৰ ‘অজ্ঞানী’ ল’ৰা ছোৱালী আৰু মাকে মোৰ কথাত বিশেষ গুৰুত্ব নিদি ব্ৰেদ ভজা নে ৰুটি অলপ খায়েই ঠেং ডাঙি ডাঙি প্লেনত উঠিলগৈ৷\nকলিকতা আন্তৰ্জাতিক বিমান বন্দৰৰ ভিতৰত কুৱালালামপুৰৰ বিমানৰ বাবে প্ৰায় দুঘণ্টা পৰ ৰ’বলগীয়া আছিল৷ তাতে আকৌ ডমেষ্টিক টাৰ্মিনেলৰপৰা ইণ্টাৰনেচনেললৈ গৈ চিকিউৰিটি আৰু ইমিগ্ৰেচন চেক পইণ্ট পাৰ কৰোতে এক দেৰ ঘণ্টা লাগেই৷ গতিকে ৰাতিৰ ইণ্টাৰনেচনেল ফ্লাইটৰ বাবে লাউঞ্জত ৰ’বলৈ আধাঘণ্টামানহে পাইছিলোঁ৷ সেইখিনি সময়তে কিবা সামান্য অলপ জুই ছাই দামত কিনি হ’লেও এয়াৰপৰ্টৰ ভিতৰতে খোৱা হ’ল৷\nৰাতিপুৱা মালয়েচিয়ান সময়মতে সাত বজাত কুৱালালামপুৰ বিমান বন্দৰ পালোগৈ৷ প্ৰায় দেৰ কিলোমিটাৰমান দৈৰ্ঘ্যৰ বিমান বন্দৰটোত নামিয়েই আকৌ দৌৰাদৌৰিৰ অন্ত নাই৷ অলপ ধতুৱা মানুহে এই বিশাল এয়াৰপোৰ্টটোৰ ভিতৰত ৰাস্তা হেৰুৱাই বেহুচেই হ’ব পাৰে৷ মালয়েচিয়ান ভিছা নহ’লে কোনেও এয়াৰপৰ্টৰ বাহিৰলৈও যাব নোৱাৰে৷ আমাৰ গন্তব্যস্থল আছিল ইণ্ডোনেচিয়া৷ গতিকে পুনৰ ইমিগ্ৰেচন আৰু চিকিউৰিটি চেকৰ লাইনত গৈ বোন্দাপৰ দিব লগা হ’ল৷ সুকলমে সকলো পাৰ কৰি অৱশেষত বালিলৈ যোৱা বিমান আড্ডাৰ লাউঞ্জ পালোহি৷ লাউঞ্জত অলপ বহাৰ পিছতে পুনৰ ভোকটোৱে উকমুকনি দি উঠিল৷ ফ্লাইটলৈ যথেষ্ট সময়ো নাছিল, সেয়ে ইহঁতক বহোৱাই থৈ মই পুনৰ খাদ্যৰ সন্ধানত ইফালে সিফালে দৌৰাদৌৰি কৰা আৰম্ভ কৰিলোঁ৷\nলাউঞ্জৰ ওচৰে পাজৰে কেইবাখনো ৰেষ্টুৰেণ্ট আৰু কেফে দেখা পালো যদিও মেন্যুত থকা খাদ্যৰ তালিকাখনহে আচহুৱা লাগিল৷ প্ৰায়বোৰ আইটেমতে “বীফ” দেখি অলপ অস্বস্তিতো পৰিছিলোঁ৷ গুৱাহাটীৰ মেকডোনাল্ড, কে এফ চি, ডমিন’জ আদিত কেতিয়াবা কিবাকিবি খাই পাইছোঁ যদিও নামবোৰ কেতিয়াও মনত ৰাখিব পৰা নাই৷ সেয়ে চিধাই গৈ আমাৰ ‘অভাৰ স্মাৰ্ট’ ল’ৰা-ছোৱালীহালক মাতি লৈ আনিলোঁ৷ সিহঁত দুয়োটাইও মেন্যু চাই মুখ মেলি দিলে৷ একো এটা চিনাকী নামেই নাই৷ হঠাৎ “মাৰ্ঘেৰিটা পিজ্জা” বুলি নাম এটা পাই তাতে ৰৈ গ’লো৷ অলপ জমনি কৰিবলৈ ইহঁতক ক’লো বোলো এইটো আমাৰ মাৰ্ঘেৰিটাৰ লগত কিবা লিংক থাকিব পাৰে, এইটোকে লোৱা৷ প্ৰায় দহ মিনিটমান অপেক্ষাৰ পিচত অৰ্ডাৰটো আহিল৷ বস্তুটো পিজ্জাই আছিল৷ খালি ওপৰত বন্ধাকবি, তুলসী আৰু পালেঙৰ পাত এসোপা ছটিয়াই থৈছে৷ দেখি বৰ এটা বেয়া নেলাগিল পিচে৷ এসোপা মালয়েচিয়ান ৰিংগিট দি চাৰিজনে দুটা মাৰ্ঘেৰিটা পিজ্জা ভগাই খালোঁ৷ কোৱা বাহুল্য যে বহু চিন্তা ভাৱনা কৰিও এইভাগ পিজ্জাৰ লগত আমাৰ মাৰ্ঘেৰিটাৰ কোনো ‘লিংক’ বিচাৰি নেপালোঁ৷ খোৱা পৰ্ব সেইভাগেই সমাপ্ত কৰি গন্তব্যস্থল বালি অভিমুখে পুনৰ যাত্ৰা আৰম্ভ হ’ল৷\nবালিত নামিয়েই পুনৰ ইমিগ্ৰেচন চেক পইণ্ট পাৰ হ’ব লাগে৷ তাত পুনৰ চিকিউৰিটি চেকত কঁকালৰ বেল্টডাল খুলিবলগীয়া হ’ল৷ সম্পুৰ্ণ ষোল ঘণ্টা পেটত ভাত পৰা নাই, গতিকে পেটৰ চাইজ সৰু হৈ গৈছে৷ বেল্টডাল খুলি বাস্কেট এটাত এক্স ৰে মেচিনৰ ফালে দি ঢিলা পেণ্টটো এখন হাতেৰে টানি অন্যখন হাতত পাচপ’ৰ্ট আৰু বৰ্ডিং পাচখন লৈ চিকিউৰিটি চেক পালোগৈ৷ চিকিউৰিটিৰ সন্মুখত দুয়োখন হাত দাঙিব লাগে৷ মই বুজি উঠিছিলোৱে যে হাত দাঙিলে পেণ্ট তললৈ সৰি পৰিব৷ চিকিউৰিটিজনক বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ, “মাই পেণ্ট ইজ লুজ উইডাউট ডা বেল্ট নাও, ইট মে ফল ডাউন!” কিন্তু চিকিউৰিটি নাচোৰবান্দা৷ হাত দাঙিবই লাগে৷\nমই আৰু অলপ ইতঃস্তত কৰাত তাৰ সন্দেহ বেছিহে হ’ল৷ ইংৰাজীও ভালকৈ বুজি নেপায়৷ তেওঁৰ আওভাও দেখি চকুদুটা মুদি ভগৱানৰ নামলৈ দুয়ো হাত ওপৰলৈ দাঙি দিলোঁ৷ সেইজনে মেটেল ডিটেক্টৰটো লগাই দুই চেকেণ্ডমান খোচাখুচি কৰিবলৈ লৈছিলহে – পেণ্ট গৈ ধৰাশায়ী হৈ পৰিলেই৷ মোৰ পিছফালে থকা ফৰেইনাৰ দুজনমান ইফালে হাঁহিত ফাটি পৰিছে৷ মই অলপ কৃত্ৰিম খং দেখুৱাই তাক কলোঁ- আই টল্ড ইউ চ’, ফৰ লাষ্ট টু ডেইজ, আই হেভ নট হেড ৰাইচ ইউ ন’! চিকিউৰিটি অফিচাৰজনে মিচিকিয়া হাঁহি এটা মাৰি পাচপ’ৰ্টখনত ষ্টাম্প এটা মাৰি মোক ক’লে- “ৱেলকাম টু বালি ছাৰ!” মই মনতেহে বোলো কি পেণ্ট খুলি ৱেলকাম কৰিলি? ভাগ্যক্ৰমে এই সমস্ত প্ৰক্ৰিয়াটো মোৰ ল’ৰা ছোৱালী আৰু মানুহজনীয়ে নেদেখিলে৷\nযি কি নহওক, বালিত নামি হোটেল পাওঁ মানে আমাৰ কমপ্লিমেনটাৰী ব্ৰেকফাষ্টৰ সময় পাৰ হৈ গৈছিল৷ ৰুমত সোমাই অলপ ফ্ৰেচ হৈয়েই এওঁক ক’লোঁ বোলো বাকী সব বাদ, কিবা খাবলৈ নেপালে মই ‘চেটেপ’ হ’ম এতিয়া৷ সোনকালে ৰেডী হোৱা। ক’ৰবাত ইণ্ডিয়ান ৰেষ্টুৰেণ্ট পাওঁ নেকি বিচাৰি যাওঁ৷ আগতে পেট পূজা, তাৰপিছত ফুৰাচকা৷\nপ্ৰায় আধাঘণ্টা বিচাৰি বিচাৰি এখন ইণ্ডিয়ান ৰেষ্টুৰেণ্ট পালোগৈ৷ পিচে “চাৱল”, “ৰোতি” “ডাল মাখনি”বোৰৰ বিধে বিধে দাম শুনি পেটতে হাতভৰি লুকুৱা অৱস্থা৷ আমাৰ ইয়াৰ দহটকীয়া পানী বটলটোৰ দাম আকৌ ৩৫,০০০ ইণ্ডোনেচীয় টকা৷ এসাজ ভাত, দাইল, মিক্স ভেজিটেব’ল আৰু পানী এবটলৰ মুঠ দাম হ’লগৈ প্ৰায় চাৰে তিনিলাখ ইণ্ডোনেচীয় টকা (ভাৰতীয় টকা হ’ল ১৭৫০টকা) মই লগে লগে কেলকুলেটৰ মাৰিলো, চাৰিজনৰ মুঠ হয়গৈ ১৪ লাখ টকা৷ এইখিনিক ভাৰতীয় টকালৈ ৰূপান্তৰ কৰিলে হয়গৈ প্ৰায় ৭,০০০ টকা৷ প্ৰত্যেক দিনে ডিনাৰ আৰু ব্ৰেকফাষ্ট খাবলৈ আছেই৷ এইটো হিচাবত সামান্য খোৱালোৱাতে দেখোন দৈনিক বিশ হাজাৰ টকা যাবগৈ৷ এসপ্তাহ ভাৰতীয় খানা খালে (লগত কেতিয়াবা চিকেন মাটন ধৰি ল’লে) মানে খানা পিনাতে ডেৰলাখ যাবগৈ৷\nযি নহওক, ভাত দাইল আৰু চবজিৰে অৰ্ডাৰ দিলোঁ৷ ভাত দাইল আহিল৷ যথেষ্ট ভালেই আছিল খাদ্যখিনি, পিছে পইচাকেইটা উলিয়াই দিওঁতেহে গাটো বেজবেজাই গ’ল৷ মুঠতে ভাৰতীয় খানাৰ ‘নিচা’ সিদিনাই ফাটি উৰি গ’ল৷\nমোক আমাৰ টেক্সী ড্ৰাইভাৰজনে কৈছিল- “ছাৰ, ইণ্ডিয়ান ফুড ইজ ভেৰি কষ্টলি, ইউ চ্যুড ট্ৰাই আৱাৰ ফুড অৰ চি ফুড! ইটচ ভেৰি চ্চিপ!”\nগতিকে ৰাতিলৈ ভাবিলো চ্চি ফুড বা সিহঁতৰ খানাই খাম৷ ৰাতি যিখন ৰেষ্টুৰেণ্টলৈ গ’লো, তাত স্থানীয় গায়ক এজনে পুৰণি (মোৰ ল’ৰা ছোৱালীৰ মতে ‘আমাৰ জমানাৰ’) ইংৰাজী পপ সংগীত গাই সকলো গ্ৰাহককে আপ্যায়িত কৰি ৰাখিছিল৷ বহুদিনৰ মূৰত “ডায়াৰ ষ্ট্ৰেইট”ৰ দুটামান গান (মোৰ ভাল লগা Sultan of Swing) শুনিলোঁ৷ সুন্দৰ কণ্ঠ আৰু হুবহু গাইছিল গীতবোৰ৷ তাত প্ৰায় সকলো ৰেষ্টুৰেণ্টতে গধূলিৰপৰা সংগীত থাকেই৷ বীয়েৰ খোৱা মানুহৰ বাবে ভাল কথাটো হ’ল, এটা কিনিলে এটা ফ্ৰী৷ পোনপ্ৰথমে দুটা বীয়েৰ লৈ মেন্যুখন চোৱাত লাগিলোঁ৷ পৰিস্থিতি একেই৷ একো চিনি নাপাওঁ৷ তাত অৱশ্যে মেন্যুখন একোখন ফটো এলবাম হেন৷ খাদ্যৰ নাম আৰু দামৰ লগতে একোখন ফটোও দিয়া থাকে৷ গতিকে নাম নিচিনিলে ফটো চাইও অৰ্ডাৰ কৰিব পাৰি৷ বহুত চাই চাই “চ্চি ফিচ”ৰ আইটেম এটাৰ লগত নডিউলচ্ অৰ্ডাৰ কৰিলোঁ৷\nখাই বেয়া নেলাগিল যদিও, মাছৰ গোন্ধটো কিবা ভাল নেপালোঁ৷ গতিকে কিবাকিবি কৰি গান আৰু বীয়েৰৰ মজা লৈ নাক মুখ চেপি কিবাকিবি পেটত সুমুৱালো যদিও “তৃপ্তি” বোলা বস্তুটো যেন পৰ্বতত কাছৰ কণী বিচৰাৰ লেখীয়া হৈয়ে ৰ’ল৷\nপিছদিনা হোটেলত কমপ্লিমেনটাৰী ব্ৰেকফাষ্ট দেখি অবাক৷ প্ৰায় পঞ্চাচ বিধমান বস্তু ব্যুফে চিষ্টেমত সজাই থোৱা আছে৷ ফল মূলৰপৰা বিভিন্ন চিকেন, মাটন, বীফ আদি৷ ষ্টিম ৰাইচ অলপ ল’লো যদিও দাইল বোলা বস্তুটো নাই৷ ভেজিটেবল বোলা বস্তুটো হ’ল পালেং, গাজৰ আৰু বন্ধা কবিৰ পাত সিজোৱা৷ বগা পৰি আছে৷ আমাৰ ইয়াত বেমাৰীকো অলপ জ্বলা মছলা দি খুৱাওঁ৷ বহুত বিচাৰি বিচাৰি ব্ৰেড, বাটাৰ আৰু কণী পালোঁ৷ লাইনৰ শেষৰ ফালে চাই দেখোঁ, মাৰ্ঘেৰিটা পিজ্জাও কাটি কাটি টুকুৰা কৰি সজাই থৈছে৷ চিনাকী বস্তুবোৰ লৈ অলপ পেট পুৰাই ব্ৰেকফাষ্ট খালোঁ৷\nপুৰা সপ্তাহটো এইবোৰ চোবাই চোবাই ফুৰি চাকি যিদিনা অসম পালোহি, মোৰ ঘৰত থকা ৰান্ধনী ল’ৰাটোক এয়াৰপ’ৰ্টৰপৰাই ফোন লগালো বোলো ভাত পানী ৰান্ধি ৰেডী কৰি থ! মই গৈয়েই ভাত খাম৷\nবিশ্বাস কৰক, ঘৰলৈ আহি ডাইল ভাত আৰু আলুপিটিকা এনে তৃপ্তিৰে খালোঁ, যেন পৃথিৱীৰ সমস্ত সুখ এই ভাতসাজতে লুকাই আছিল৷ ভাত খাই উঠি তামোলৰ বটাটো সি আগত উলিয়াই দিওঁতে ভাবিলো, এইমাহত তাৰ দৰ্মহা দুহেজাৰমান বঢ়ায়েই দিম নেকি!\nআমাৰ ভাতসাজৰ লগত কোনো বিদেশী আইটেমে পাট্টা নেপায়৷ লাগিলে ডাইল পনীয়াই হওক৷ নহৰু, পাচফোৰাণ দি তেলমৰা ডাইলৰ সোৱাদ কোনো মাৰ্ঘেৰিটা পিজ্জাই দিব নোৱাৰে৷\n« সাক্ষাৎকাৰ – বিশিষ্ট সংগীত শিল্পী মণিষা হাজৰিকাৰ সৈতে অন্তৰংগ আলাপ\nবৰলাৰ কাহিনী – জ্ঞান বৰদলৈ »\nভাল লাগিল দাদা। মুঠতে আমাৰ ভাত দাইল জিন্দাবাদ। 😄\nহয় দাদা , আমাৰ গৰৈ মাছ পুৰা আৰু আলু পিটিকাৰ লগত কোনে ফেৰ মাৰিব পাৰে ••• ভাল লাগিল আপোনাৰ ভ্ৰমণত হোৱা লটি-ঘটিৰ কাহিনী পঢ়ি ।\nপনীয়া দাইল টেঙামৰা পাত দুখিলা বা ঔটেঙা এচকল দি, বেঙনা-আলু পিটিকা, ভোট জলকীয়াৰ আচাৰ এচেলেক – এইবোৰৰ জোৰ পাব পাৰে নেকি হে!!!\nবঢ়িয়া লাগিল দাদা, আপোনাৰ দুৰৱস্থাখিনি নহয়, লেখাটোহে\nসচাকৈয়ে বাহিৰত ফুৰিব গলে মানে খোৱা-বোৱা লৈ বহুত কষ্ট পোৱা যায় তাতে যদি আপোনাৰ লৰা-ছোৱালী সৰু হয় আৰু দিগদাৰ |\nঅসমীয়াৰ এই ভতুৱা স্বভাৱটো কেতিয়াও এৰ নেখায় আৰু। মই পিছে নিজকে প্ৰশিক্ষণ দি আছো, ভাতৰ প্ৰতি মোহটো এৰিবৰ বাবে। পিছে ঘৰৰ মানুহবোৰে নেমানে, যতেও নেযাও ভাত-ডাইল- লাগিবই। সেইয়া বিছাৰি ফুৰোতেই সময়বোৰ যায়। বঢ়িয়া লাগিল পঢ়ি।


- জলভাগ (%) ১৩'"`UNIQ--ref-০০০০০০০১-QINU`"'&n ( বৰ্গ কিমি)\n- 2015 আনুমানিক ১৪,৬৪,৩০,৪৩০'"`UNIQ--ref-০০০০০০০২-QINU`"''"`UNIQ--ref-০০০০০০০৪-QINU`"' (৯)\nৰাছিয়া (ইংৰাজী: Russia; i/ˈrʌʃə/; ৰুছ: Росси́я, tr. ৰ'ছিয়া; IPA: [rɐˈsʲijə] ( শুনক), চৰকাৰীভাৱে ৰাছিয়ান ফেডাৰেচন বুলিও কোৱা হয়; ৰুছ: Росси́йская Федера́ция, tr. ৰ'ছিয়াস্কায়া ফেডাৰাষ্টিয়া; IPA: [rɐˈsʲijskəjə fʲɪdʲɪˈratsɨjə] ( শুনক)), হৈছে উত্তৰ ইউৰেছিয়াৰ এখন ৰাষ্ট্ৰ। ই এখন ফেডাৰেল অৰ্ধ-ৰাষ্ট্ৰপতিয় প্ৰজাতন্ত্ৰ। Lua error in Module:Convert at line 696: attempt to index local 'utable' (a nil value). মাটিকালিৰ সৈতে ই, পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ বৃহৎ ৰাষ্ট্ৰ। পৃথিৱীৰ বসবাসযোগ্য অঞ্চলৰ প্ৰায় এক অষ্টমাংশ অঞ্চল ৰাছিয়াই অধিকাৰ কৰি আছে। ২০১৪ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত প্ৰকাশিত তথ্য অনুহৰি প্ৰায় ১,৪৪০ কোটি জনসংখ্যাৰে ই পৃথিৱীৰ তৃতীয় বৃহত্তম ৰাষ্ট্ৰ।\n↑ Указ Президента РФ "О праздновании 1150-летия зарождения российской государственности" ৰাছিয়ান\n"https://as.bywiki.com/w/index.php?title=ৰাছিয়া&oldid=175096"ৰ পৰা সংকলিত\nৰাছিয়ান ভাষাত বাহ্যিক সংযোগ থকা প্ৰবন্ধ\nএই পৃষ্ঠাখন শেষবাৰৰ বাবে শুধৰোৱা হৈছিল 15 February 2018ৰ 05:49 বজাত


Exo 10 | AsmULB | STEP | যিহোৱাই মোচিক ক’লে, “তুমি ফৰৌণৰ ওচৰলৈ যোৱা। মিচৰ দেশত মোৰ শক্তিৰ চিনবোৰ দেখুৱাবৰ বাবে মই ফৰৌণ আৰু তেওঁৰ দাস সকলৰ মন কঠিন কৰিলোঁ।\nঅষ্টম, নৱম উৎপাত।\n1যিহোৱাই মোচিক ক’লে, “তুমি ফৰৌণৰ ওচৰলৈ যোৱা। মিচৰ দেশত মোৰ শক্তিৰ চিনবোৰ দেখুৱাবৰ বাবে মই ফৰৌণ আৰু তেওঁৰ দাস সকলৰ মন কঠিন কৰিলোঁ। 2মই এইদৰে কৰাৰ কাৰণ এইয়াও হয় যে, মই মিচৰীয়া লোক সকলক কিদৰে কঠোৰ ব্যৱহাৰ কৰিলোঁ, আৰু তেওঁলোকৰ মাজত মোৰ শক্তিৰ চিন কিদৰে দেখুৱালোঁ এই সকলো কথা তুমি তোমাৰ সন্তান আৰু নাতি-নাতিনীয়েক সকলক যাতে ক’ব পাৰিবা। ইয়াৰ যোগেদি তোমালোকে জানিবা যে, মই যিহোৱা।”\n3তেতিয়া মোচি আৰু হাৰোণ ফৰৌণৰ ওচৰলৈ গ’ল, আৰু তেওঁক ক’লে, “ইব্ৰীয়া সকলৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাই এইদৰে কৈছে: ‘তুমি মোৰ আগত নম্ৰ হবলৈ কিমান সময়লৈকে অমান্তি হৈ থাকিবা? মোৰ আৰাধনা কৰিবৰ অৰ্থে মোৰ লোক সকলক যাবলৈ এৰি দিয়া। 4কিন্তু তুমি যদি মোৰ লোক সকলক যাবলৈ দিয়াত অমান্তি হোৱা, তেনেহ’লে শুনা, কাইলৈ তোমাৰ দেশলৈ মই কাকতী ফৰিং আনিম।\n5সেইবোৰে গোটেই দেশখন এনেকৈ ঢাকি ধৰিব যে, কোনো এজনে মাটিও দেখা নাপাব। শিলাবৃষ্টিৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা অৱশিষ্ট গছবোৰ সেইবোৰে খাই পেলাব। আনকি তোমালোকৰ বাবে পথাৰত উৎপন্ন হোৱা সকলো গছো খাই পেলাব 6তোমাৰ ঘৰ, আৰু তোমাৰ দাস সকলৰ ঘৰত, আৰু সকলো মিচৰীয়াৰে সকলৰ ঘৰবোৰ সেই কাকতী ফৰিঙেৰে ভৰি পৰিব। ইমান ফৰিং হ’ব যে, তোমাৰ পিতৃ নাইবা তোমাৰ ওপৰ-পিতৃ সকলেও কেতিয়াও তেনে ফৰিং দেখা নাই।” তাৰ পাছত মোচি ফৰৌণৰ আগৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই গ’ল।\n7তেতিয়া ফৰৌণৰ দাস সকলে ফৰৌণক ক’লে, “এই মানুহ জন আমালৈ কিমান দিনলৈকে ফান্দস্বৰূপ হৈ থাকিব? ইস্রায়েলী লোকসকল নিজৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ আৰাধনা কৰিবৰ অৰ্থে যাবলৈ এৰি দিয়ক। মিচৰ দেশখন যে ধ্বংস হ’ল, এতিয়ালৈকে সেই কথা আপুনি উপলব্ধি কৰা নাই নে? 8তেতিয়া মোচি আৰু হাৰোণক ফৰৌণৰ আগলৈ পুনৰ মাতি অনা হ’ল, ফৰৌণে তেওঁলোকক ক’লে, “যোৱা, তোমালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ আৰাধনা কৰা; কিন্তু কোনবোৰ সকল লোক যাব?”\n9মোচিয়ে ক’লে, “আমি আমাৰ ডেকা, বুঢ়া, নিজৰ নিজৰ লৰা-ছোৱালী, আৰু ভেড়া, ছাগলী, গৰুৰ জাকবোৰকো লগত লৈ যাম। কাৰণ যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে আমি উৎসৱ পালন কৰিব লাগিব।” 10ফৰৌণে তেওঁলোকক ক’লে, “যিহোৱা তোমালোকৰ লগত থাকক; যিহেতু মই তোমালোকে সন্তান সকলৰ সৈতে তোমাক যাবলৈ এৰি দিছোঁ, আৰু চোৱা, তোমালোকৰ মন কিছু দুষ্টতাৰে পৰিপূৰ্ন। 11সেয়ে নহব; কেৱল তোমালোকৰ মাজৰ পুৰুষসকল যাওক, আৰু যিহোৱাৰ সেৱা কৰক; কিয়নো এইদৰে কৰাটোৱেই তোমালোকে বিচাৰিছে।” পাছত ফৰৌণৰ আগৰ পৰা মোচি আৰু হাৰোনক খেদাই দিয়া হ’ল।\n12তাৰ পাছত যিহোৱাই মোচিক ক’লে, “কাকতী ফৰিংবোৰ মিচৰ দেশলৈ আহি, শিলাবৃষ্টিৰ পৰা অৱশিষ্ট থকা তৃণ আদি সকলোকে খাবলৈ তুমি কাকতী ফৰিঙৰ বাবে মিচৰ দেশৰ ওপৰলৈ হাত মেলা।” 13তেতিয়া মোচিয়ে মিচৰ দেশৰ ওপৰলৈ নিজৰ লাখুটি দাঙিলে, আৰু যিহোৱাই সেই দিনা দিনে ৰাতিয়ে সেই দেশৰ ওপৰত পূব ফালৰ পৰা বায়ু বোৱালে। যেতিয়া ৰাতিপুৱা হ’ল, তেতিয়া পূব ফালৰ পৰা অহা বতাহে কাকতি ফৰিংবোৰ উৰোৱাই আনিলে।\n14তাতে ফৰিংবোৰ সমগ্র মিচৰ দেশলৈ আহিল, আৰু মিচৰৰ আটাই অঞ্চলত উপদ্রৱ কৰিলে। ইমান বেছি ফৰিং পূৰ্ব্বে কেতিয়াও হোৱা নাই, আৰু পুনৰ কেতিয়াও নহ’ব। 15সেই ফৰিংবোৰে সমগ্র দেশ ছানি ধৰিলে, তাতে দেশখন আন্ধকাৰময় হ’ল। সেই ফৰিংবোৰে দেশৰ সকলো গছ-গছনি আৰু শিলাবৃষ্টিৰ পৰা অবশিষ্ট থকা গছৰ সকলো ফলবোৰ খালে। তাতে সমগ্র মিচৰ দেশত এজোপাও সেউজীয়া গছ জীয়াই নাথাকিল, আৰু পথাৰত এজোপাও গছ-গছনি নাথাকিল।\n16তেতিয়া ফৰৌণে মোচি আৰু হাৰোণক বেগাই মাতি আনি কলে, “মই তোমালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ আৰু তোমালোকৰ বিৰুদ্ধে পাপ কৰিলোঁ। 17এতেকে বিনয় কৰোঁ, এইবাৰৰ বাবে মোৰ পাপ ক্ষমা কৰা, আৰু তোমালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ আগত প্রাৰ্থনা কৰা, যাতে তেওঁ মোৰ পৰা এই মৃত্যুদায়ক কষ্ট আঁতৰাই।” 18তেতিয়া মোচিয়ে ফৰৌণৰ ওচৰৰ পৰা বাহিৰলৈ গ’ল; আৰু যিহোৱাৰ আগত প্ৰাৰ্থনা কৰিলে।\n19যিহোৱাই পশ্চিম ফালৰ পৰা অতিশয় প্ৰবল বতাহ বোৱাই আনিলে; তাতে সেই বতাহে ফৰিংবোৰ উৰোৱাই নি চূফ সাগৰত পেলাই দিলে। সমগ্র মিচৰ দেশৰ কোনো অঞ্চলতে এটাও ফৰিং অৱশিষ্ট নাথাকিল। 20কিন্ত যিহোৱাই ফৰৌণৰ মন কঠিন কৰিলে, তাতে তেওঁ ইস্ৰায়েলৰ লোকসকলক যাবলৈ নিদিলে।\n21তাৰ পাছত যিহোৱাই মোচিক ক’লে, “সমগ্র মিচৰ দেশ আন্ধকাৰময় হ’বলৈ, তুমি আকাশৰ ফাললৈ হাত মেলা; তাতে সেই আন্ধাৰে সমগ্র দেশ গ্রাস কৰিব।” 22তেতিয়া মোচিয়ে আকাশৰ ফাললৈ হাত মেলিলে, আৰু সমগ্র মিচৰ দেশ তিনি দিনলৈকে ঘোৰ আন্ধকাৰময় হ’ল। 23কোনোও ইজনে সিজনক দেখা নাপালে, আৰু তিনি দিনলৈকে কোনেও নিজৰ ঘৰৰ পৰা নোলাল। অৱশ্যে ইস্ৰায়েলী লোকসকল বাস কৰা ঠাইত পোহৰ হৈ আছিল।\n24তেতিয়া ফৰৌণে মোচিক মাতি আনি ক’লে, “তোমালোক যোৱা, যিহোৱাৰ আৰাধনা কৰা গৈ। এনেকি তোমালোকৰ পৰিয়াল বৰ্গও লগত যাব পাৰিব, কিন্তু তোমালোকৰ ভেড়া, ছাগলী, আৰু গৰুৰ জাকবোৰ ইয়াতেই থাকিব লাগিব।” 25কিন্তু মোচিয়ে ক’লে, “আমাৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে বলিদান কৰিবলৈ আৰু হোম বলিৰ অৰ্থে আপুনি আমাৰ লগত জীৱ জন্তুবোৰো দিবই লাগিব।” 26আমাৰ লগত আমাৰ পশুবোৰো নিশ্চয় যাব; আমাৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ আৰাধনা কৰিবলৈ আমাৰ পশুবোৰৰ এটা খুৰাও ইয়াত নাথাকিব। কাৰণ আমি কিহেৰে যিহোৱাৰ আৰাধনা কৰিম, সেই বিষয়ে আমি সেই ঠাই নোপোৱালৈকে নাজানো।”\n27কিন্ত যিহোৱাই ফৰৌণৰ মন কঠিন কৰিলে, তাতে তেওঁ তেওঁলোকক যাবলৈ নিদিলে। 28তেতিয়া ফৰৌণে মোচিক ক’লে, “মোৰ সন্মুখৰ পৰা গুচি যোৱা! এটা বিষয়ত সাৱধান হবা, মোৰ মুখ পুনৰ চাব নিবিচাৰিব; কিয়নো যি দিনাই মোৰ মুখ চাবা, সেই দিনাই তোমাৰ মৃত্যু হ’ব। তেতিয়া মোচিয় ক’লে, “আপুনি নিজেই কৈছে; মই আপোনাৰ মুখ পুনৰ নাচাও।”


এশ টকা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমূল : কৃষণ চন্দৰ\nঅনুবাদ : অমিতাভ মহন্ত\n“মই এশ টকাৰ কাম কৰিছোঁ। মোক মোৰ এশ টকা দিয়ক।\nশেঠে মূৰ তুলি ক’লে, ‘ ষোল্ল তাৰিখে আহা।’\nমই ষোল্ল তৰিখে গ’লোঁ। শেঠ অফিছত নাই। তপা ভীমকৃষ্ণ মেনেজাৰ বহি আছে। গৈয়েই দেখোঁ এচিষ্টেণ্টকেইটাক বিৰাম নোহোৱাকৈ গালি পাৰি আছে। মোক দেখি মই কিবা\nকোৱাৰ আগতেই মাত লগালে,‘তুমি এশ টকা পাবলগীয়া আছে নহয়? পিছে আজিতো শেঠ অহা নাই। তুমি কাইলৈ আহা। যদি নাহে তেন্তে মই ব্যৱস্থা কৰি ৰাখিম। তুমি চিন্তা নকৰিবা। তোমাৰ টকা একেবাৰে ঠিকে ঠাকে পাই যাবা।’\nঅফিচৰ পৰা ওলায়েই ভোক কমাবলৈ দুই পইছাৰে তামোল এখন খালোঁ। মন কৰা হ’লে মই খয়েৰ, মিঠা জর্দ্দা, গুৱামুড়ি আদিৰে এখন মজাৰ পানো খাব পৰিলোঁহেঁতেন। পিছে পকেটত মাত্ৰ ডেৰ নে দুই অনা হে বাচিছেগৈ।\nট্ৰাম আহিল। দৌৰাদৌৰিকৈ টিকেট কাটি ট্ৰামত উঠিলোঁ। বহি লৈয়েই শেঠৰ বাংলাৰ পিনে মুখ কৰি পিকখিনি থু মাৰি উলিয়াই দিলোঁ।\nপিছদিনাও একেই ঘটনা। শেঠ নাই। মোক দেখিয়েই মেনেজাৰে মাত লগালে,‘শেঠজী আজিও নাই। পিছে এটা ঘটনাহে, তোমাৰ হিচাপত দেখোন অলপ খেলি-মেলি আছে।’ টিঙিচকৈ খং উঠি আহিল। নিজেই হিচাপ কৰিছোঁ। তাৰ পিছত মেনেজাৰে আকৌ দহবাৰ মান হিচাপ মিলাইছে। তেনেহ’লে গণ্ডগোলটো হ’ল ক’ত? এইফালে গালি দিবও নোৱাৰোঁ, একবাৰে\nনৰম কণ্ঠত মেনেজাৰে কথা কৈ আছে। ময়ো যিমান পাৰোঁ ভদ্ৰভাবে ক’লো,‘কিন্তু মোৰ হিচাপটো একেবাৰে পৰিষ্কাৰ।’\nতাৰপিছত লেতেৰা পেণ্টটোৰ পকেটৰ পৰা হিচাপৰ কাগজবোৰ বাহিৰ কৰিলোঁ। আজি মেনেজাৰৰ লগত হিচাপ একেবাৰে বৰাবৰ কৰিহে এৰিম। এয়া চিৰিজ কাগজৰ বিল, তেল-মবিলৰ বিল, এয়া দোকানৰ ৰছিদবোৰ। হাজিৰাটো কাম কৰাৰ আগতেই ঠিক-ঠাক কৰা হৈ গৈছিল। তদুপৰি শেঠৰ সেই পুৰণি ফাৰ্নিচাৰবোৰ ঠিক-ঠাক কৰোঁতেও ইতিমধ্যে ভাল খাটনি হৈছে।\nকপালত গভীৰ চিন্তাৰ ৰেখা কিছুমান থুপ খুৱাই মেনেজাৰে ক’লে,‘হমম, হিচাপ ঠিকেই আছে বাৰু। ঠিক আছে কাইলৈ আহা, কালি নিশ্চয় হৈ যাব।’\nধেইত, আজি আৰু জৰ্দাপাণ খোৱাৰ ভাগ্য নহ’ল। এক আনা খৰছ কৰি ট্ৰামৰ টিকেট কিনাৰ সামৰ্থও আজি নাই। মোহতাৰশ্বাহ ৰোডলৈ খোজ কাঢ়িয়েই গুছি গ’লোঁ।\nপিছদিনা পুৱাই আকৌ শেঠৰ অফিছত হাজিৰ হ’লোঁগৈ। আজিও শেঠৰ অস্তিত্ব নাই, আজি আকৌ মেনেজাৰো গায়ব। এছিষ্টেণ্টজনে সন্মুখত এক চিঙ্গল চাহ লৈ ঘোলা দৃষ্টিৰে কি জানো ভাবিছে! ইংগিতেৰে মোক বহিবলৈ দিলে।\n‘শেঠ দুই নম্বৰ অফিছলৈ গৈছে।’\n‘বাবু শেঠজীৰ তিনি নম্বৰ অফিচলৈ গৈছে।’\n‘তেতিয়াহ’লে মোক এই চাৰি নম্বৰ অফিছলৈ মাতিলে কিয়?’— অলপ খঙেৰেই ক’লোঁ এইবাৰ।\nএছিষ্টেণ্টজনে ইতিমধ্যে চাহকাপ শেষ কৰি উঠিছে। লাহেকৈ মাত দিলে,‘তুমি অলপ বহা। বাবু আহিলে নিজেই কথা পাতি ল’বা।’\nতাৰ পিছত আপেক্ষা। তিনি ঘণ্টা একেখন চেয়াৰতে বহি থাকিলোঁ। ইমান কষ্ট কৰি ফাৰ্নিচাৰবোৰত বাৰ্নিছ কৰিছিলোঁ, মন গৈছিল কাঁচৰ টুকুৰা এটা লৈ খুঁচি খুঁচি সকলো বেয়া কৰি দিওঁ। আকৌ এবাৰ মন গ’ল চিৰিজ কাগজ লৈ এছিষ্টেণ্টৰ তপা মুৰটোত ঘঁহি দিওঁ। নাহ, এইবোৰ সৰু-সুৰা কাম কৰি কি হ’ব। তাতকৈ একেবাৰে মেনেজাৰকে মাৰি পেলাওঁ নেকি? আৰু শেঠক কি কৰা যায়? ‘বি’ নম্বৰী মোটা গৰম বালি লৈ তাৰ শৰীৰত ঢালি দিওঁ নেকি? গোটেই চামৰা খহি পৰিব।’\nএটা পঞ্চলিশ মান বজাত মেনেজাৰ আহি পালে। আহিয়েই হাঁহিমুখে ক’লে,‘ঐ তোৰ কাম হৈ গৈছে’।\nএশ টকাৰ চেক এখন সাজু কৰি থৈছোঁ। কিন্তু আজিটো বেঙ্কত দুটা বজাৰ পিছত টকা নিদিব। এইফালে বেঙ্ক ইয়াৰ পৰা দুই মাইল দূৰত। কাইলৈ ৰবিবাৰ বুলি বন্ধ, পৰহি…..\n‘সেয়া হয় পিছে।’ মোৰ হতাশা দেখি মেনেজাৰ যেন বেছ উৎফুল্ল। কৰ্কশ কণ্ঠৰে মই ক’লোঁ,‘চেকখন দিয়ক।’\nআৰু পাঁচ মিনিট পিছত চেকখন হাতত পৰিল। চাই দেখোঁ মোৰ নাম শফিৰ সলনি ৰফি বুলি লিখা আছে। জিভা বাহিৰ কৰি মেনেজাৰে মাত দিলে,‘ইচ ইচ.. ভুল হৈ গ’ল দেখোন। একো অসুবিধা নাই বাৰু। তুমি সোমবাৰে আহা, নতুন চেক এখন লৈ যাবা।\n‘নাই নাই, আজি এইখনেই লৈ যাওঁ। বেঙ্কত দি চাওঁ এবাৰ। সোমবাৰে আকৌ ক’ত থাকোঁ ঠিক নাই।\nচেক লৈ বাহিৰ ওলোৱা মানে দুটা বাজিবলৈ ছয় মিনিট বাকী। খোজ কাঢ়ি কোনোপধ্যে বেঙ্ক গৈ নাপাওঁ। উপাই মাত্ৰ এটাই, চিঞৰ এটা মাৰিলোঁ, ‘টেক্সী’। হালধীয়া ছাদ, ক’লা বডীৰ টেক্সীয়ে ব্ৰেক মাৰিলে। বহিয়েই ক’লোঁ, ‘কালভাৰ্ট ৰোডৰ শেষ মূৰত। জল্ডি।’\nদুটা বাজিবলৈ তিনি মিনিট থাকোঁতে কোনোমতে কালভাৰ্ট ৰোড পালোঁ। কিন্তু ইয়াত বেঙ্ক ক’ত? চেকখনতটো বেঙ্কৰ ঠিকনা ইয়াতেই বুলি লেখা আছে। পথৰ দুয়োকাষৰ দোকানবোৰত যুদ্ধকালীন ক্ষীপ্ৰতাৰে বেচা-কিনা, দৰ-দাম চলিছে। ইয়াৰ মাজত এজন বাৰ্নিচ মিস্ত্ৰীক কোনেনো ঠিকনা জনাব। নিৰুপায় হৈ এখন হাৰমনিয়ামৰ দোকানত সোমালোঁ।\n‘আহক আহক। কি লাগিছিল বাৰু?’ হাতুৰী-বটালি এৰি দোকানী আগুৱাই আহিল।\nবিব্ৰত কণ্ঠৰে ক’লোঁ,‘চৰ্দাৰজী, মই হাৰমনিয়াম নিকিনো, মোক এই চেণ্ট্ৰেল বেঙ্কৰ ঠিকনাটো খুব দৰকাৰ আছিল। চেকত কালভাৰ্ট ৰোড লিখিছে। কিন্তু….\n‘বেঙ্কটো এই ওচৰৰ গলিত। সেই পিনেৰে ঘূৰি যাওঁক, ৰূপামন্দিৰৰ লগালগি।’\nচৰদাজীক ধন্যবাদ এটাও নিদিয়াকৈ অভদ্ৰৰ দৰে আকৌ আহি টেক্সীত বহিলোঁ।\nবেঙ্কৰ ঘড়ীত দুই বাজি চাৰি মিনিট হৈছে। সাধাৰণতে চেক নলয়। কিন্তু মোক আচৰিত কৰি কেচিয়াৰে অতি সহজে চেকখন লৈ ল’লে। দৌৰাদৌৰিৰ কোবত মোৰ ভুল নামটোও পৰীক্ষা নকৰিলে।\nডাঙৰ টেক্সী হ’লে হাঁহি হাঁহি ছয়-সাত টকা ল’লেহেঁতেন। এইখন সৰু-সুৰা টেক্সী, মিটাৰো নাই, গতিকে দুই টকা দুই অনা দি বিদায় দিলোঁ। ঠিক তেনেতে কান্ধত এটা জোৰে কোব পৰিল,‘কি খবৰ বন্ধু, খুব টেক্সীত ঘুৰিছ দেখোন?’\nঘূৰি দেখোঁ, মোৰেই বন্ধু এছহাক। প্ৰাণখোলা মানুহ, মোৰ দৰে একেই বাৰ্নিচৰ কাম কৰে। মানে বাৰ্নিচ কৰা, পুৰণি ফাৰ্নিচাৰ ৰং-চং কৰি চকচকীয়া কৰা। তাৰ প্ৰেমিকা থাকে মোহম্মদ আলি ৰোডৰ এখন নামকৰা হোটেলত। দেখাত খুবেই ধুনীয়া। ডাঙৰ ডাঙৰ শেঠবোৰৰ ঘৰলৈ যায়। ইমান ভাল হোটেলত থকা, ধুনীয়া ছোৱালীজনীয়ে এই বাৰ্নিচ মিস্ত্ৰীৰ লগত কি পায় একো দেখোন বুজিয়েই নাপাওঁ।\nএছহাকক ক’লোঁ,‘বৰ ভোক লাগিছে, কি খুৱাবি?’\n‘ভোক মোৰো লাগিছে, বল ফিৰোজ কাবাবত খাওঁ।’\nতাৰ পৰা ওলাই এছহাকে দহ টকা ধাৰ ল’লে। টকা থাকিলে সি কেতিয়াও নিৰাশ নকৰে।\nমনটো এতিয়া পাতল পাতল লাগিছে। দুটা আপেল কিনি খালোঁ। এটা ভিক্ষাৰীক দুই অনা পইছা দিলোঁ। পকেটত পইছা আছে, ঘৰলৈ যাবলৈ মন যোৱা নাই। গতিকে বাওৰি বজাৰৰ পৰা হৰ্নবি ৰোডৰ পুৰণি সামগ্ৰী পোৱা বজাৰখনলৈ গুচি গ’লোঁ। ডাঙৰ বজাৰ, বিৰাট বিৰাট আয়না থকা দোকান। জোতা, টাই, মোজা, কোট আদি দেখি ভেল্কী লাগে। এইফালে পকেট গৰম। এঠাইত দেখিলোঁ সুন্দৰ এটা চাৰ্ট, উজ্জল বাদামী ৰঙৰ ওপৰত পাতলকৈ ৰঙা, নীলাৰ আঁচ। লগে লগে চাৰ্টটো কিনিবলৈ মন গ’ল। চাৰ্টটো পিন্ধি নিজকে কল্পনা কৰি চালোঁ। সুন্দৰ লাগিছে। দামো কম, মাত্ৰ ত্ৰিশ টকা। এইফালে পকেট টকাৰে গৰম। তথাপি আৰু দুটামান চাই লওঁ; আৰু ভাল পাওঁৱেই বা!\nএখন দোকানৰ সন্মুখত সুন্দৰ সুন্দৰ চেম্পু, চাবোন, স্পঞ্জ আদি সজোৱা আছে। আনফালে মখমল, লিলেন আৰু ৰেশমেৰে তৈয়াৰী এটা সুন্দৰ গাউন। এইটো পিন্ধিলে চাগে’ মোৰ দৰে বাৰ্নিছ মিস্ত্ৰীকো মিছৰৰ ৰজা যেন লাগিব। দাম সত্তৰ টকা, অৱশ্যে মোৰ ওচৰত তাতকৈয়ো বেছি টকা আছে। কল্পনাতে কিছু সময় এই গাউনটো পিন্ধি ইৰাণী দলিছাৰ ওপৰত কিছু সময় খোজো কাঢ়িলোঁ। চাৰিওফালে ফুলৰ বাগান। নিৰ্মল বতাহ বলিছে। মই এক সুন্দৰ নদীৰ পাৰত। ক’ৰ পৰা জানো আহি পালেহি এক সুন্দৰী, ঝুনঝুন নুপুৰৰ শব্দ, মোহনীয় দুটি চকু, কোমল হাত….\n‘হেৰি আগলৈ নাযায় কিয়? আধাঘণ্টা ধৰি থিয় হৈ আছে। একো নলয়ো, বেলেগৰ অসুবিধা হৈছে।’ কোনবাই মোক লাহেকৈ ঠেলা এটা মাৰি ক’লে।\nঘূৰি দেখোঁ মোক ঠেলা মৰাটো এট সামান্য দাৰোৱান। বেচেৰাইটো নাজানে মোৰ গৰম পকেটৰ খবৰ। ইচ্ছা কৰিলে এতিয়াই গাউনটো কিনি পেলাব পাৰোঁ। কিন্ত নিকিনো, অলপ চাই লওঁ, ইয়াতকৈও ভাল কিবা নিশ্চয় পাম।\nশেষত গৈ এখন কেমেৰাৰ দোকানত সোমালোঁ। বিভিন্ন ধৰণৰ কেমেৰা। দামো অসম্ভৱ নহয়। মন কৰিলে কিনিব পাৰি। কিনিলে পুৰণি ফাৰ্নিচাৰৰ ফ’টো তুলিব পৰা যাব, বাৰ্নিচ কৰাৰ পিছত দেখিবলৈ কিমান ধুনীয়া দেখা হয় তাকো দেখাব পৰা যাব। এবাৰ ভাবিলোঁ, কেমেৰাটো কিনি এছহাকৰ ওচৰলৈ যাওঁ। গৈ ক’ম, ব’ল ভাই, তোৰ আৰু তোৰ প্ৰিয়তমাৰ ফ’টো উঠাম।\nএটা কেমেৰাৰ নাম জাদুবিন। সৰুতে আমাৰ পাৰাত এজনে এই জাদুবিন লৈ আহিছিল প্ৰায়ে। আমি তেওঁক এক পইছা দি হৰেক ৰকমৰ বস্তু চাইছিলোঁ। সেই জাদুবিন আজি আকৌ দেখি মোৰ ফুৰ্তিৰ সীমা নাই। দাম সুধিলোঁ, ‘পয়ত্ৰিশ টকা।’\nল’ৰাটো দেখাত যথেষ্ট সুন্দৰ। কেঁকোৰা চুলি। চকুৱে-মুখে যৌৱনৰ বাৰ্নিচ। সেই সময়তে এক সুন্দৰী দোকানত প্ৰৱেশ কৰিলে। ল’ৰাটোৱে মোক এৰি সেইফালে মনোযোগ দিলে। মোৰ ভাগত পৰিল ক’লা-মলা চেহেৰাৰ এটা গুজৰাটী, চেহেৰাৰ কতো বাৰ্নিচ নাই, বহু ঠাইত চিৰিজ কাগজেৰে ৰিপেয়াৰ কৰিবলগীয়া।\nল’ৰাজনে মাজতে এবাৰ গোল চুইচ এটা মোক দেখুৱাই ক’লে, ‘এইটো হেঁচা মাৰি ধৰি থাকিব, নতুন নতুন ছবি দেখি থাকিব’।\nচুইচ অন কৰিলোঁ। টাৰ্জান হাতীৰ পিঠিত উঠি জঙ্গলত ঘূৰি ফুৰিছে। আকৌ এবাৰ চুইচ টিপিলোঁ। এইবাৰ টাৰ্জানে পাহাৰৰ ওপৰৰ পৰা তলৰ পানীলৈ জাপ দিলে। আকৌ টিপিলোঁ, এইবাৰ মৰুভূমিৰ বালিৰ ওপৰত মদিৰা, ফল-মূল, বিস্কুট আদি লৈ বহি আছে এক নৰ্তকী। গুজৰাটীক ক’লোঁ,‘তোমাৰ কেমেৰাটো আমাৰ সৰু কালৰ জাদুবিনতকৈও চমৎকাৰ।\nতেনেই নিৰস কণ্ঠেৰে গুজৰাটীয়ে ক’লে, কেমেৰাত পয়ত্রিশ টকা, ৰঙীন ছবিবোৰত দহ টকা, টেক্স মিলি মোটামুটি পঞ্চাশ টকামান পৰিব।\nপকেটত হাত দিলোঁ। নোটবোৰত হাত লগাৰ লগে লগে কিবা এটা কঁপনি উঠি গ’ল। চুইচ নিটিপাকৈ বিভিন্ন ছবি মোৰ চকুৰ আগেৰে যাবলৈ ধৰিলে। এটা শিশুৱে মলিয়ন কাপোৰ পিন্ধি ৰাস্তাত বহি কান্দি আছে। সেইটো মোৰেই ল’ৰা। এজনী তিৰোতা, তাইৰ পাইজামাটো জৰাজীৰ্ণ, ৰুক্ষ চুলি, তাই মোৰ পত্নী। এজন খঙাল লোক মোৰ ঘৰৰ বাহিৰত। গোৱালজন? নে বিদ্যুত বিল লোৱা সেই বদমাছটো। নে পানীৰ বিল নিবলৈ আহিছে? চকুৰ টিপ মাৰি আকৌ চুইচ টিপিলোঁ। ঘৰত এখন সস্তীয়া বিচনা, বাচন-বৰ্তন বুলিবলৈ একো নাই। পুৰণা গ্লাছকেইটামান। নোটবোৰ পকেটৰ বাহিৰলৈ ওলাবলৈ বিচাৰিও যেন ওলাব নোৱৰিলে।\nইতিমধ্যে সুন্দৰীয়ে কেমেৰা কিনি কাউণ্টাৰলৈ খোজ ল’লে। মই দ্ৰুত গতিত তাৰ পৰা গুচি আহিলোঁ। সুন্দৰ সেই যুৱকে মোৰ চোলাটোৰ পিছফালৰ লেতেৰা দাগবোৰ দেখি হাঁহিছে। আৰু দেখিছে দুই ঠাইত টাপলি মৰা মোৰ মটীয়া পেণ্টটো।\nদাঁত-মুখ কামুৰি পকেটত হাত দি নোটবোৰ মুঠি মাৰি ধৰিলোঁ। ভাব হৈছিল কোনোবাই যেন মোক চৰ মাৰিছে। মোৰ পৰিশ্ৰমৰ টকাবোৰে যেন মোক উপহাস কৰি কৈছে,‘মই তোমাৰ বাবে নহয়।’ বজাৰৰ পৰা গাড়ীত ঘৰলৈ অহাৰ সাহস নহ’ল। ঘৰলৈ বুলি লাহে লাহে খোজ ল’লোঁ।\nঘৰ পাওঁতে ৰাতিয়েই হ’ল। পত্নী বাহিৰত চিন্তা কৰি ৰৈ আছে। অৱশ্যেই নোটবোৰ দেখি লগে লগে খুবেই সন্তুষ্ট হ’ল। অতি সোনকালেই তাই মোৰ উদাসীনতা লক্ষ্য কৰি সুধিলে,‘কি হ’ল? আজি টকা পায়ো তোমাৰ মন বেয়া যে?’\nএটা হুমুনিয়াহ কাঢ়ি লাহেকৈ ক’লোঁ,‘আজিহে বুজিছোঁ, দুনীয়া বহুত বুঢ়া হৈ গ’ল আৰু আমি এতিয়াও এনে এখন দুনীয়াৰ কল্পনাত আছোঁ যি সকলো সময়তে শিশুৰ দৰে হাঁহি থকাটো বিচাৰোঁ।\n‘কি হৈছে আজি তোমাৰ? কি কৈ আছা এইবোৰ?’\n‘এতিয়া আৰু পুৰণি ফার্নিচাৰেৰে নচলিব, নতুন ফাৰ্নিচাৰ লাগিব, বুজিলা?’\nতাৰ বাহিৰে মোৰ ক’বলৈ একো নাছিল। তাই কি বুজিলে নাজানো, কিন্তু চকুৱে মুখে সন্তুষ্টি ফুটি উঠিল।\n(প্ৰতি বছৰে মে’ দিৱসত এক নতুন সপোন দেখা সকলো শ্ৰমিকলৈ উৎসৰ্গিত)\n← পত্ৰবান্ধৱীৰ অনুভৱ-(দেৱাশ্ৰী বৰগোঁহাই)\nমৌ-সনা সোঁৱৰণি (নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য): ষোড়শ খণ্ড →


প্ৰচ্ছদ নিৱন্ধ - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome Unlabelled প্ৰচ্ছদ নিৱন্ধ\nxukhdukh.com February 21, 2014\nআন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মাতৃভাষা দিৱস-২০১৪\nঅসমৰ ভাষা আন্দোলন\nডঃ অঞ্জল বৰা\nজন্মৰ পিছৰে পৰা আমি দৈনন্দিন জীৱনত আইৰ মুখত যি মাত শুনোঁ, যি মাত শুনিলে আমাৰ মন বিমল সুখ-শান্তিৰে ভৰি পৰে সেই ভাষাই হৈছে মাতৃভাষা৷ মাতৃভাষা এটা জাতিৰ জীৱনী শক্তিৰ প্ৰতীক৷ এটা জাতিৰ কৃষ্টি-সংস্কৃতি, ইয়াৰ ঐতিহ্য-পৰম্পৰা সকলো সেই ভাষাৰ মাজতে নিহিত হৈ থাকে৷ সেয়ে এটা ভাষাৰ মৃত্যু মানে এটা জাতিৰ মৃত্যু৷ পৰিসংখ্যা অনুসৰি সমগ্ৰ বিশ্বত বৰ্তমানে প্ৰায় ৭০০০ ভাষা প্ৰচলিত হৈ আছে আৰু কেইটামান দশকৰ ভিতৰতে এই ভাষাসমূহৰ অৰ্দ্ধেক নোহোৱা হ'ব৷ আনহাতে এই ভাষাসমূহৰো ৯৬ শতাংশ ব্যৱহাৰ কৰিব মাত্ৰ ৪ শতাংশ লোকে৷ ভাষা এটা শেষ হৈ যোৱাৰ লগে লগে সেই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰি থকা জাতিসমূহো ইতিহাসৰ কোনোবা পৃষ্ঠাত সোমাই পৰাৰ সম্ভাৱনাই দেখা দিছে৷ এনে পৰিপেক্ষিতত পৃথিৱীৰ প্ৰতিটো ভাষাক ৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত ভাষাবিজ্ঞানীসকল আগবাঢ়ি আহিছে, ভাষাৰ সংকট সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন আলোচনাই মুখ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছে আৰু যুগে যুগে ভাষা ৰক্ষাৰ বাবে অনেক মাতৃভাষাপ্ৰেমী জনগণে নিজৰ প্ৰাণ আহুতি দি আহিছে৷\nপ্ৰতিবছৰে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মাতৃভাষা দিৱসৰ লগত সংগতি ৰাখি একোটা বিশেষ বিষয়বস্তু নিৰ্বাচন কৰা হয়৷ এই বছৰৰ (২০১৪ বৰ্ষৰ) বিষয়বস্তু হ'ল "বিশ্ব নাগৰিকত্বৰ বাবে স্থানীয় ভাষাসমূহ : বিজ্ঞানৰ আলোকপাত (Local languages for global citizenship: spotlight on science)"৷ এই বিষয়ত ইউনেস্ক'ৰ Director-General Irina Bokova-য়ে উল্লেখ কৰিছে যে "Local languages constitute the majority of languages spoken across our world in the field of science. They are also the most endangered. Excluding languages means excluding those who speak them from their fundamental human right to scientific knowledge." দিৱসৰ লগত সংগতি ৰাখি সম্ভৱ হ'লে ৰাজহুৱা স্থানত মানুহৰ মাজত স্থানীয় আৰু মাতৃভাষাৰ কিতাপ-পত্ৰ, লেখা-মেলা আৰু কবিতা আদি পঢ়ুওৱাৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ কথাও উল্লেখ কৰিছে৷ মূলতঃ গোটেই বিশ্বতে মাতৃভাষাৰ কাৰণে সজাগতামূলক পৰিৱেশ গঢ়ি তোলাৰ বাবেই এনে ব্যৱস্থা হাতত লোৱা হৈছে৷\nএই বছৰৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মাতৃভাষা দিৱসৰ বিষয়বস্তুটোৱে এটা নতুন বাৰ্তা বহন কৰিছে৷ এই কথা প্ৰায়ে দেখা পোৱা যায় যে বিজ্ঞানৰ জটিল কথাবিলাক মাতৃভাষাত আয়ত্ব কৰিব পৰাকৈ লিখি উলিওৱা নহয়৷ কিন্তু বিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰখনতো মাতৃভাষা ব্যৱহাৰকাৰীসকলে সমানেই অৰিহণা আগবঢ়াব পৰাকৈ এটা পৰিৱেশ গঢ়ি তোলাৰ প্ৰয়োজন নথকা নহয়৷ ভাৰতবৰ্ষৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাত ইংৰাজী ভাষাৰ আধিপত্যই বিজ্ঞানৰ দৰে জটিল বিষয়সমূহক সামৰি লোৱাত সাধাৰণ মানুহৰ বাবে বিজ্ঞানৰ ন ন চিন্তাচৰ্চা এতিয়াও সহজলভ্য হোৱা নাই৷ Irina Bokova-ৰ মতে গণিত, পদাৰ্থবিজ্ঞান, কাৰিকৰী আৰু অন্যান্য ক্ষেত্ৰৰ অতি আধুনিক বৈজ্ঞানিক জ্ঞানসমূহ প্ৰচাৰৰ বাবে স্থানীয় ভাষাসমূহ সম্পূৰ্ণৰূপে সক্ষম৷ সেই ভাষাসমূহক (স্থানীয় ভাষা) স্বীকৃতি দিয়াৰ ফলত আমাৰ সামগ্ৰিক জ্ঞানক চহকী কৰিব পৰাকৈ সদায়ে উপেক্ষা কৰি অহা অনেক পৰম্পৰাগত বৈজ্ঞানিক জ্ঞানৰ এখন নতুন সম্ভাৱনাৰ দুৱাৰ খুলি দিব পাৰে৷ সেয়ে সময়ৰ লগত মিলাই অসমীয়া ভাষাতো বৈজ্ঞানিক প্ৰবন্ধ আদি প্ৰচাৰ কৰাত সকলোৱে আগভাগ লোৱা উচিত৷ প্ৰান্তিক আদি আলোচনীত প্ৰকাশিত বিজ্ঞানৰ লেখাসমূহে এই অভাৱ কিছু পূৰণ কৰিলেও সেইয়াই পৰ্যাপ্ত নহয়৷ সাধাৰণ মানুহে সহজ-সৰল ভাষাত বুজি পোৱাকৈ বিজ্ঞানৰ ৰচনাবোৰ প্ৰকাশ কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে৷ শেহতীয়াভাৱে 'গণিত চ'ৰা'ই কিছু পদক্ষেপ লৈছে বুলি জানিব পাৰিছোঁ৷\nআন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মাতৃভাষা দিৱসৰ আঁৰৰ কথা:\nশ্বহীদ মিনাৰৰ ফটো\n১৯৪৮ চনৰ ২১ মাৰ্চৰ কথা৷ পাকিস্থানৰ গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল মহম্মদ আলী জিন্নাই ঘোষণা কৰিলে যে "পশ্চিম আৰু পূব পাকিস্থানৰ বাবে প্ৰশাসনীয় ভাষা হ'ব উৰ্দু ভাষা"৷ এই কথা প্ৰচাৰ হোৱাৰ লগে লগেই পূব পাকিস্থানৰ (এতিয়াৰ বাংলাদেশ) জনতাৰ মাজত এক প্ৰতিবাদৰ ঢৌ বাগৰি আহিল৷ পূৰ্বৰে পৰা চলি থকা বাংলা ভাষাক আঁতৰাই উৰ্দু ভাষাক জাপি দিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ ফলত ২১ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৫২ চনত ঢাকাত গৰিষ্ঠ সংখ্যক ছাত্ৰই ধৰ্মঘট কৰি প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে৷ চৰকাৰে এই প্ৰতিবাদক বাধা দিবলৈ সান্ধ্য আইন জাৰী কৰে৷ কিন্তু শেষত ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গৰিষ্ঠ সংখ্যক ছাত্ৰই ১৪৪ ধাৰা অমান্য কৰি ৰাজপথত প্ৰৱেশ কৰাত পাকিস্থান পুলিচে প্ৰতিবাদী ছাত্ৰসকলৰ ওপৰত নিৰ্বিচাৰে গুলীচালনা কৰে আৰু বহুসংখ্যক ছাত্ৰ এই ঘটনাত মৃত্যু হয়৷ ইয়াৰ প্ৰায় ৫০ বছৰৰ পিছত ১৯৯৯ চনত ইউনেস্ক'ই ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ ২১ তাৰিখটোক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মাতৃভাষা দিৱস হিচাপে ঘোষণা কৰে৷\n১৯৫২ চনৰ ঠিক ৮ বছৰৰ পিছত ভাৰতবৰ্ষৰ পূব প্ৰান্তৰ অসম ৰাজ্যত একেই মাতৃভাষাক লৈয়ে এটা আন্দোলনে গা কৰি উঠিছিল৷ বাংলাদেশত হোৱা আন্দোলনতকৈ ই কোনো গুণে কম নাছিল৷ মাথো পাৰ্থক্য আছিল বাংলাদেশৰ আন্দোলন হৈছিল গোটেই দেশখনৰ ভাষাক লৈ আৰু অসমৰ আন্দোলন হৈছিল কেৱল অসমীয়া ভাষাক লৈ৷ উমি উমি জ্বলি উঠা এই আন্দোলনৰ পৰিণতি আছিল অতি ভয়ানক৷ শ-শ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী এই আন্দোলনত স্ব-ইচ্ছাৰেই জঁপিয়াই পৰিছিল৷ এই আন্দোলনতে ১৯৬০ চনৰ ৪ জুলাইৰ দিনা ৰঞ্জিত বৰপূজাৰী কটন কলেজৰ নিজ হোষ্টেলৰ ১১৩ নম্বৰ ৰুমৰ সন্মুখতে পুলিচৰ নিৰ্বিচাৰ গুলিত ঢলি পৰিছিল৷ ৰঞ্জিত বৰপূজাৰীয়েই আছিল অসম ভাষা আন্দোলনৰ প্ৰথম শ্বহীদ৷ ইয়াৰ পিছটো অনেক যুৱকে অসমীয়া ভাষাৰ বাবে নিজৰ প্ৰাণ আহুতি দিলে৷ এই আন্দোলনৰ সমান্তৰালভাৱে বৰাক উপত্যকাৰ শিলচৰটো বাংলা ভাষা ৰক্ষাৰ বাবে আন্দোলনৰ সৃষ্টি হয়৷ এই আন্দোলনটো অনেক বাংলা নৰ-নাৰীয়ে নিজৰ ভাষাৰ বাবে প্ৰাণ আহুতি দিলে৷ ফলত এদিন সংগ্ৰামৰ অন্ত পেলাই একেখন ৰাজ্যৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাত দুটা পৃথক (অসমীয়া আৰু বাংলা) ভাষাই সমিল মিলৰ মাজেৰে যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে৷\nএটা জাতিৰ ভাষা ৰক্ষাৰ বাবে অসমৰ দৰে এখন ৰাজ্যতে দুটা ভিন্ন ভাষিক সম্প্ৰদায়ে কিমান তেজৰ নৈ বোৱালে সেই তথ্য ইউনেস্ক'ৰ হাতত মজুত আছেনে নাই নাজানোঁ৷ (ইণ্টাৰনেটত বাংলা ভাষাৰ সংগ্ৰামৰ বিষয়ে যিমান তথ্য আছে তাৰ তুলনাত অসমীয়া ভাষাৰ সংগ্ৰামৰ কোনো তথ্য নাই)৷ একেদৰে পাকিস্থানৰ দমন নীতিৰ সমান্তৰালকৈ ভাষাৰ ওপৰত (বিশেষকৈ অসমৰ) ভাৰতবৰ্ষৰ দমন নীতিৰ কোনো তথ্য আজি ইণ্টাৰনেটত পাবলৈ নাই৷ ইংৰাজৰ সময়টো ৩৬ বছৰে (১৮৩৬-১৮৭৩) অসমীয়া ভাষাক অসমৰ স্কুল-আদালতৰ পৰা আঁতৰাই ৰখাৰ সেই ষড়যন্ত্ৰৰ বিৰুদ্ধে কোনো ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামীয়েই মাত মতা নাছিল৷ যিসময়ত ভাৰতৰ সমস্ত মানুহ বৃটিছৰ শাসন ওফৰাই ৰাজনৈতিক অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰাৰ সংগ্ৰামত নিমজ্জিত আছিল, তেনে এক সময়তে “ৰাজনীতিক ‘ৰাজ্য’ৰ” বাহিৰ কৰি কেৱল অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ উন্নতিৰ বাবে কলিকতা প্ৰৱাসী এচাম ছাত্ৰ আগবাঢ়ি আহিছিল৷ মূলতঃ এই সময়েই আছিল অসমীয়া ভাষা উদ্ধাৰৰ প্ৰথম সংগ্ৰামৰ সময়৷ সেই প্ৰৱাসী ছাত্ৰসকলেই বুজি উঠিছিল অসমীয়া ভাষা প্ৰতিষ্ঠাৰ মূল মন্ত্ৰ৷ সেয়ে মাতৃভাষাৰ প্ৰতি থকা সেই প্ৰৱাসী ছাত্ৰসকলৰ গভীৰ শ্ৰদ্ধা, ৰঞ্জিত বৰপূজাৰীৰ লগতে অনেক অসমীয়া যুৱকৰ আত্মবলিদানে আমাক প্ৰতিদিন সোঁৱৰাই থাকিব "স্বদেশ আৰু স্বজাতিৰ উন্নতি আৰু মঙ্গলমন্দিৰৰ সিংহ দুৱাৰ হৈছে মাতৃভাষা"৷\nআজি অসমৰ বাবে দুৰ্ভাগ্যৰ কথা যে, আপোন সন্তানৰ তেজেৰে মহীয়ান হৈ উঠা অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰতি সেই পুৰণি আৱেগ এতিয়া লাহে লাহে স্তিমিত হৈ আহিছে৷ ১৯৬০ চনত ভাষা আন্দোলনত অসমীয়া ভাষাক ৰাজ্যিক ভাষাৰ মৰ্যাদা লাভ,১৯৬৩ চনত ভাষা আইন গ্ৰহণ আৰু ১৯৭২ চনত মাধ্যম আন্দোলন মানি শিক্ষাৰ মাধ্যম অসমীয়া কৰাৰ পিছটো আজিলৈকে অসমত চৰকাৰী কাৰ্যলয় আদিত অসমীয়া ভাষা প্ৰয়োগ হোৱা দেখা নগ’ল৷ ইয়াৰ লগতে ৰাজহুৱা স্থানত বা অন্যান্য প্ৰচাৰ মাধ্যমত ভুলকৈ অসমীয়া ভাষা ব্যৱহাৰ কৰিলে ৰাজহুৱাভাৱে মাত মতা দুই-এজন ব্যক্তিৰ বাহিৰে কোনো দল-সংগঠন দেখা পোৱা নাযায়৷ (সম্প্ৰতি সময়ৰ লগত ফেৰ মাৰি ফে'চবুকত এনে এটা আন্দোলনে গঢ় লৈ উঠিছে)৷ অসমত অসমীয়া ভাষাৰ বাবে ১৯৬০ চনৰ পৰা ১৯৭২(অসমীয়া মাধ্যম আন্দোলন) চনলৈকে যিদৰে সংগ্ৰাম কৰিব লগা হৈছিল ভাৰতৰ আন কোনো ৰাজ্যতে হয়টো তেনে আন্দোলন গঢ় লৈ উঠা নাছিল৷ ইয়াৰ পিছটো ব্ৰিটিছে অসমৰ আদালত আৰু প্ৰশাসনিক ক্ষেত্ৰত ইংৰাজী ভাষা প্ৰয়োগ কৰা অচিলা লৈ আজিও অসম চৰকাৰে অসমীয়া ভাষাৰ সঠিক প্ৰয়োগৰ প্ৰতি গুৰুত্ব নিদিয়াটো সঁচাই এক পৰিতাপৰ কথা৷\nভাষা বিষয়ক আন কেইটামান লেখা:\n(১) 'অসমীয়া ভাষাৰ ভৱিষ্যত' বিষয়ক ডঃ অঞ্জল বৰাৰ এটা লেখা - http://www.xahitya.org/2012/06/15/language-crisis/\n(২) 'ভাষাৰ বিলুপ্তি' বিষয়ক ডঃ পংকজ বৰাৰ এটা লেখা - http://pankajborah.blogspot.in/2012/04/blog-post_08.html\n(৩) ইউনেস্ক'ৰ Director-General Irina Bokova-য়ে ২০১৪ বৰ্ষৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মাতৃভাষা দিৱসৰ বিষয়ত দিয়া তেওঁৰ বাৰ্তা -http://www.un.org/en/events/motherlanguageday/2014/message.shtml\nBy xukhdukh.com on February 21, 2014\nচিন্তনঃ ‘লেখক’ৰ জীৱিকাৰ প্ৰশ্ন বনাম 'সাহিত্য'ৰ কোটি টকীয়া বজাৰ :: কুমাৰ নৱজ্যোতি\n‘লেখক’ৰ জীৱিকাৰ প্ৰশ্ন বনাম 'সাহিত্য'ৰ কোটি টকীয়া বজাৰ কুমাৰ নৱজ্যোতি এগৰাকী ব্যক্তিয়ে লিখিয়েই, কেৱল লিখিয়েই জীৱন নিৰ্বাহ কৰিব পাৰে...\nৰাজনীতি (বাওঁপন্থী বতৰা)\nমিচা ক'লে কি ডাল হব (ৰস ৰচনা)\nৰাজনীতি- (বাওঁপন্থী বতৰা)\nArchive May (14) March (16) February (31) January (5) December (1) November (3) October (3) September (4) August (11) July (39) June (16) May (32) April (2) March (36) February (4) January (5) December (10) November (18) October (15) August (20) July (52) June (68) May (11) April (2) March (3) February (36) January (62) December (25) November (21) October (20) September (24) August (29) July (15) May (2) April (2) March (23) February (28) January (30) December (18) November (2) September (10) May (1) April (17) March (23) February (14) January (19) December (16) November (16) September (26) March (2) February (13) January (4) December (18) November (87) October (17) September (65) August (94) July (70) June (91) May (28) April (31) March (78) February (85) January (33) December (71) November (46) October (21) September (45) August (94) July (84) June (59) May (61) April (11) March (78) February (84) January (89) December (80) November (66) October (37) September (112) August (109) July (126) June (126) May (60) April (15) March (11) February (18) January (4) December (24) November (26) October (25) September (30) August (31) July (11)


কোভিড পজিটিভ যুৱকৰ ভয়ংকৰ কাণ্ড! বিবাহৰ অনুষ্ঠানত উপস্থিত থাকি বিয়পালে ভাইৰাছ, ছীল কৰা হ’ল সমগ্ৰ গাঁও – Guwahati Times\nকোভিড পজিটিভ যুৱকৰ ভয়ংকৰ কাণ্ড! বিবাহৰ অনুষ্ঠানত উপস্থিত থাকি বিয়পালে ভাইৰাছ, ছীল কৰা হ’ল সমগ্ৰ গাঁও\nMay 7, 2021 Desk Editor\nদেশত কোভিড সংক্ৰমণৰ হাৰ আৰু মৃত্যুৰ ঘটনাই সকলোকে আচৰিত কৰি ৰখাৰ সময়তো কাণসাৰ নাই একাংশ লোকৰ। এজনৰ পৰা আন বহু লোকলৈ যাতে সংক্ৰমিত নহয়, তাৰ বাবে কোভিড আক্ৰান্তক সুকীয়াকৈ থাকিবলৈ চৰকাৰৰ তৰফৰ পৰা বাৰম্বাৰ নিৰ্দেশনা জাৰি কৰা হৈছে যদিও সজাগ হোৱা নাই একাংশ লোক।\nএনে এচাম লোকৰ অবিবেচকী কাণ্ডৰ ভুলৰ পৰিণাম ভোগ কৰিবলগীয়া হৈছে বহু লোকে। শেহতীয়াকৈ তেনেই এক ঘটনা পোহৰলৈ আহিছে মধ্য প্ৰদেশৰ টিকমগড় জিলাৰ ৱাকায়া পৃথ্বীপুৰ খণ্ডৰ লুহাৰৱা গাঁৱত। য’ত এগৰাকী ২৪ বছৰীয়া যুৱক অৰুণ মিশ্ৰাৰ ভুলৰ পৰিণাম ভোগ কৰিবলগীয়া হৈছে সমগ্ৰ গাঁৱৰ বাসিন্দাই।\nজানিব পৰা মতে, ২৭ এপ্ৰিলত কৰা কোভিড পৰীক্ষাৰ অন্তত কোভিড পজিটিভৰূপে চিনাক্ত হৈছিল অৰুণ মিশ্ৰা নাামৰ যুৱকজন। কিন্তু কোৱাৰেণ্টাইন হোৱাৰ বিপৰীতে অনাই-বনাই সকলোতে ঘূৰি ফুৰিছিল অৰুণে। প্ৰশাসনেও সেই সময়ত এই সম্পৰ্কত অৰুণৰ ঘৰত কোনোধৰণৰ জাননী দিয়া নাছিল। যাৰ বাবে নিৰ্ভয়ে ২৯ এপ্ৰিলত গাঁৱৰ এখন বিবাহ অনুষ্ঠানত অংশ লৈছিল অৰুণে আৰু সকলো ৰীতি-নীতিতে দৰা পৰিয়ালৰ সৈতে বিয়াখনত উপস্থিত থকাৰ লগতে দৰা-কইনাৰ সৈতে ফটোশ্বুটো কৰিছিল।\nকেৱল এয়াই নহয়, বিবাহৰ অনুষ্ঠান খাদ্য পৰিৱেশন কৰাৰ পৰা আদি কৰি নৃত্য কৰালৈ সকলো কাৰ্যসূচীতে আছিল অৰুণ আৰু এনেদৰেই তেওঁ গাঁওবাসীৰ মাজত বিয়পাই দিছিল কোভিডৰ সংক্ৰমণ।\nকিন্তু যেতিয়াই গাঁওবাসীয়ে অৰুণ কোৰোণা সংক্ৰমিত হোৱাৰ খবৰ লাভ কৰে, তেতিয়াই কম্পিত হৈ পৰে সকলো। পিছত প্ৰশাসনে গাঁওবাসীৰ স্ক্ৰীণিং আৰু নমুনা সংগ্ৰহ কৰাত ৪০ গৰাকীৰো অধিক লোক কোভিড পজিটিভৰূপে চিনাক্ত হয়। আৰু প্ৰশাসনে তৎকালীনভাৱে গোটেই গাঁওখন ছীল কৰি দিয়াৰ লগতে চলাচলত নিষিদ্ধ আৰোপ কৰে।\n← GUWAHATI: HEALTH CITY HOSPITAL INTRODUCES POST-COVID CLINIC\n১ জুনৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ মহলাৰ অনলাইন পৰীক্ষা →


Easy and healthy alternatives to rice ভাত খাই আপোনাৰ ওজন বাঢ়িছে নেকি ? ভাত এৰি দিয়ক আৰু এই বিকল্পবোৰ বাচি লওক ...– News18 assam\nHome » photogallery » health-well-being »Healthy alternatives to rice: ভাত খাই আপোনাৰ ওজন বাঢ়িছে নেকি ? ভাত এৰি দিয়ক আৰু এই বিকল্পবোৰ বাচি লওক ...\nHealthy alternatives to rice: ভাত খাই আপোনাৰ ওজন বাঢ়িছে নেকি ? ভাত এৰি দিয়ক আৰু এই বিকল্পবোৰ বাচি লওক ...\nবহুক্ষেত্ৰত, চাউল এক সন্তুলিত আহাৰ হ'ব নোৱাৰে। কিন্তু চাউলৰ বিকল্প আছে। ইয়াত একে ধৰণৰ কিছুমান খাদ্য আছে। (healthy alternatives to rice)\n| February 17, 2022, 19:33 IST\nপূৱ ভাৰতৰ প্ৰধান খাদ্য হৈছে চাউল৷ ভাত নোখোৱাটো পূৱ ভাৰতৰ লোকসকলৰ বাবে অসম্পূৰ্ণ৷ চাউলৰ কাৰ্বোহাইড্ৰেট প্ৰায়ে ওজন হ্ৰাসৰ পথত বাধা হৈ আহে৷ ইয়াৰ উপৰিও চাউলত বহুতো পুষ্টিও থাকে৷ ইয়াৰ ফলত, বহুক্ষেত্ৰত চাউল সন্তুলিত আহাৰ হ'ব নোৱাৰে৷ কিন্তু ইয়াত এনে কিছুমান খাদ্যৰ সন্ধানো আছে, যি ভাতৰ বিকল্প হ'ব পাৰে। (healthy alternatives to rice)\nচাউলৰ এটা সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বিকল্প হৈছে কিনোৱা৷ ইয়াত অত্যাৱশ্যকীয় এমিনো এচিড থাকে৷ ই প্ৰ'টিনৰ উৎস হিচাপে শৰীৰৰ বাবে অত্যাৱশ্যকীয়৷ ভেগানসকলৰ বাবে প্ৰ'টিনৰ উৎস হিচাপে কিনোৱা খোৱাটো অতি উপকাৰী৷ লগতে, কিনোৱা গ্লুটেনমুক্ত৷ ইয়াৰ ফলস্বৰূপে, ই সামগ্ৰিকভাৱে শৰীৰৰ বাবে অতি ভাল৷\nডালিয়া প্ৰায় সকলো ভাৰতীয় পাকঘৰত উপস্থিত থাকে৷ ডালিয়া চাউলৰ বিকল্প হিচাপেও যথেষ্ট ভাল৷ ডালিয়া খিচুড়ি, উপমা, উপাদান হিচাপে উৎকৃষ্ট৷ কেলৰি নামমাত্ৰ ডালিয়াত থাকে৷ ডালিয়াত মেগনেছিয়াম, মেঙ্গানিজ, ফোলেট, আইৰণ, ভিটামিন বি6 আৰু ফাইবাৰ থাকে৷\nৰাইচড কলিফ্লাৱাৰ ৰন্ধা চাউলৰ দৰে। সেয়ে হেনো ই চাউলৰ বিকল্প হিচাপে কাৰ্যকৰী হয়৷ ৰাইচডকলিফ্লাৱাৰক ইচ্ছামতে তৰকাৰীৰ সৈতে মিহলি কৰিব পাৰি৷ আধা কাপ চাউলৰ পৰা, য'ত ১০০ কেলৰি উপলব্ধ, একে পৰিমাণৰ ৰাইচড কলিফ্লাৱাৰত ১৩ কেলৰি থাকে৷ ।\nবগা চাউলৰ বিকল্প হিচাপে বাৰ্লি খোৱাৰ প্ৰথা দীৰ্ঘদিনীয়া। নিয়াচিন, চেলেনিয়াম, জিংকেৰে পৰিপূৰ্ণ বাৰ্লিত চাউলৰ তুলনাত যথেষ্ট প্ৰ'টিন আৰু আঁহ থাকে।\nৰাগি হৈছে ভাৰতীয় বাজৰাত আটাইতকৈ সহজে উপলব্ধ শস্য। চাউলৰ সলনি, আপুনি এই শস্য গ্ৰহণ কৰিব পাৰে। ৰাগীত যথেষ্ট প্ৰ'টিন আৰু এণ্টি-ইনফ্লেমেটৰী ফাইটোনাটৰেণ্ট থাকে। ফলস্বৰূপে, অক্সিডেটিভ চাপৰ সৈতে সহজে যুঁজিব পাৰি।


পুৰুষৰ এইকেইটা গুণে সৰ্বাধিক আকৰ্ষিত কৰে যুৱতীক! গৱেষণাত ওলাইছে আচৰিত তথ্য do you know what woman dreams about man– News18 assam\nHome » photogallery » lifestyle »পুৰুষৰ এইকেইটা গুণে সৰ্বাধিক আকৰ্ষিত কৰে যুৱতীক! গৱেষণাত ওলাইছে আচৰিত তথ্য\nপুৰুষৰ এইকেইটা গুণে সৰ্বাধিক আকৰ্ষিত কৰে যুৱতীক! গৱেষণাত ওলাইছে আচৰিত তথ্য\n| October 04, 2020, 23:46 IST\nআত্মবিশ্বাসী আৰু স্বনিৰ্ভৰশীলঃ সকলো যুৱতীয়ে সকলো সময়তেই নিজৰ মনে বিচৰা লোকজন আত্মবিশ্বাসী আৰু স্বনিৰ্ভৰশীল হোৱাটো বিচাৰে। নাৰীয়ে বিচাৰে যে, সংগত থকা পুৰুষ জন আত্মবিশ্বাসী আৰু স্বনিৰ্ভৰ হ’ব। প্ৰতিটো কামতে আত্মবিশ্বাস থাকিব। আৰু স্বনিৰ্ভৰ কেৱল আৰ্থিক দিশতে নহয়, থাকিব লাগিব সকলো দিশতে।\nসংবেদনশীলঃ সাধাৰণতে নাৰীৰ মন সংবেদনশীল হয়। পুৰুষতকৈ নাৰীৰ মনৰ সংবেদনশীলতা বহু বেছি। সেই কাৰণে ছোৱালীয়ে বিচাৰে যে, তেওঁৰ ভাললগা পুৰুষজনো সংবেদনশীল হওক।\nভাল লগে লোকজনৰ পৰা সংগ বিচাৰে ছোৱালীয়ে। কেৱল শাৰীৰিক সম্পৰ্কই নহয়, ভালপোৱাৰ মাজেৰে ভালপোৱাজনৰ সৈতে সময় অতিবাহিত কৰিব বিচাৰে ছোৱালীয়ে।\nবন্ধুত্ব পৰায়ণঃ সংগীজন সদায় বেষ্ট ফ্ৰেণ্ড হ’লে সংসাৰত সমস্যা নাথাকে। সমস্যা হয়টো কেতিয়াবা আহিব , কিন্তু আঁতৰিও যাব। ছোৱালীৰ এটাই সপোন, তেওঁৰ জীৱনৰ সংগী জন তেওঁৰ বন্ধুৰ দৰে হওক। যাতে সুখ-দুখ সকলো কথা খুলি ক’ব পাৰে।\nচমক ভৰাঃ যি দৰে ভাৰতীয় সমাজ ব্যৱস্থা গঢ়ি উঠিছে, তাত নাৰীৰ বাবে ‘চমক’ ডাঙৰ কথা। যদি মনে বিচৰা পুৰুষজনে উপহাৰ বা কামেৰে নাৰীক চমক দিব পাৰে, চাৰপ্ৰাইজ কৰিব পাৰে, তেন্তে ইয়াতকৈ ভাল আৰু একো হ’ব নোৱাৰে।


অথন্তৰ – মৃদুল নাথ – ফটাঢোল\nDecember 1, 2019 লটিঘটি\tLeaveacomment\nঅথন্তৰ – মৃদুল নাথ\nদেওবাৰ বাবে আজি ৰাতিপুৱাৰে পৰা অলস ভাৱ এটাই বেতালৰ দৰে গাত লম্ভিছে৷ বৰ্তমান বহু সােনকালেই ৰাতি পুৱায়৷ মানুহজনীয়ে কেতিয়াবাই উঠি এপাক ঘূৰি ফুৰি আহিল, মােক মাতিছিল যদিও টোপনিৰ ভাও যুৰি\nপৰি থাকিলোঁ৷ কথাতে আছে নহয়, টোপনিৰ ভাও জোৰা জনক জগােৱা টান৷ পিছে ঘূৰি আহি খিৰিকীৰ পৰ্দাখন টানি দিয়াৰ লগে লগেহে অথন্তৰ ঘটিল৷ সূৰ্য্য দেৱতাৰ দৃষ্টি পােনে পােনে আহি মােৰ মুখৰ ওপৰত৷ কোনােমতে\nচকুদুটা মেলি মানুহজনীৰ ফালে চাই ক’লোঁ,\n“তােমাৰ অন্তৰখন শুকাই কাঠ হ’ল৷ দেওবাৰ বুলি অধমৰ ওপৰত অলপ কৃপাদৃষ্টি নপৰিলনে? ”\n“ হেৰি, কেতিয়াবাই ৰাতি পুৱাই এতিয়া দুপৰীয়াখন হ’বৰ হ’ল৷ ক’ৰ মানুহ ক’লৈ গ’ল ঠিকনা নাই, এইজনৰ এতিয়াও মৰ ঘুমটি যােৱাই নাই৷ খােৱা আৰু শােৱাৰ বাহিৰেও বন্ধৰ দিনটোত কৰিবলগীয়া বহুত কামেই থাকে\nবুজিছে৷ মােৰ অন্তৰখন কাঠ হ’ল যদি গেছৰ খৰচ কমিল বুলিয়ে ধৰিব৷”\nশেষৰ বাক্যটোৱে মােক ভালকৈযে বুজাই দিলে যে মােৰ আৰামৰ ম্যাদ উকলি গৈছে৷ বেঁকাকৈ খােলা খিড়িকীৰে বাহিৰলৈ চাওঁতে ভাৱ হ’ল সূৰ্যদেৱেও যেন মােৰ ফালে চাই হাঁহি আছে৷\nযােৱা সপ্তাহত একেৰাহে কেইবাদিন ধৰি বৰষুণ দিয়া বাবে মনত অসন্তুষ্টিতে দেখা দিছিল৷ ভগৱানক মনে মনে খাটিছিলোঁহে, বােলাে হ’ল আৰু প্ৰভু, আৰু কিমান ঢালা৷ ভক্তৰ মনােবাঞ্চা পূৰণ কৰিবলৈ গৈ বৰুণদেৱে ধৈৰ্য্য\nধৰিলে, হ’লে কি হ’ব, সূৰ্য দেৱতাৰ সাতটা ঘােঁৰাই চেঁকুৰিব ধৰিলে৷ এইবাৰহে বিপদ হ’ল মােৰ, কোনখন মুখেৰেনাে এতিয়া আকৌ ভগৱানক কওঁ যে প্ৰভু বৰষুণৰ বতৰেই ঠিক আছিল৷ বাৰে বাৰে মােৰ মনােবাঞ্চা পূৰণ\nকৰিবলৈ মইনাে ক’ৰ একেবাৰে ভি আই পিজন ওলাইছোঁ৷ কপাল ভাল যে ফেনখনে 24×7 নিজৰ কাম কৰি গৈছে, বিনা প্ৰতিবাদে৷ মাজে মাজে কেঁকাইছে অলপ, মুই নুশুনা ভাও জুৰিছোঁ৷\nচকুযুৰি মােহাৰি বাৰীখনত এপাক সােমালোঁ, আচলতে বাৰী বুলিব নােৱাৰি, যি অলপ ঠাই কোৱাৰ্টাৰটোৰ পিছফালে আছে তাতে ইটো-সিটো লগােৱা হৈছে৷ মনটো ভাল লাগে চকুৰ আগত সেউজীয়াবােৰ বাঢ়ি অহা দেখিলে৷ সেয়াও জীৱন, কিঞ্চিত হ’লেও অৰিহণা আছে এই জীৱন গঢ়াত৷ ছিঙিব পৰা ইটো-সিটো বুটলি গা ধুবলৈ সােমাম বুলি ভাবিছোঁহে, মানুহজনীয়ে মাত দিলে, “এতিযা গা ধুব নালাগে, চুলিকেইডালৰ ফালে মন কৰিছেনে?”\nঅলপ চিন্তা কৰাত মনত পৰিল, কাইলৈ ক্লাব পাৰ্টি এটা আছে৷ সহকৰ্মী বিশ্বৰ ল’ৰাৰ জন্মদিন৷ আজি তাৰমানে ডেকা কৰিহে এৰিব মােক৷ পৰিবেশটো অলপ সলনি হওক বুলিয়ে যিমান পাৰি মিঠা মাতেৰে ক’লোঁ, “হেৰা, দেওবাৰ বুলি কিবা নবনাবা জানো, শুকান মাছৰ চাটনিটো বৰ ধুনীয়া বনােৱাহে৷ বনাবাচোন আজি৷”\nশুকান মাছ, কেঁচা আম আনি থোৱা আছেই, বাকী মানধনিয়া, আদা, জলকীয়া আদি যি লাগে চব ঘৰতেই উপলব্ধ৷ মানুহজনীয়ে হ’ব বুলি কৈ কামত লাগি গ’ল, ময়ো নিত্য কৰ্ম সমাপন কৰি বজাৰলৈ বুলি সাজু হ’ব\nধৰিলোঁ৷ আলু, পিয়াজ, নহৰু, আটা, ময়দা, মিঠাতেলকে ধৰি বজাৰৰ লিষ্টখন ডাঙৰেই৷\nবজাৰৰ পৰা ঘামি জামি আহি মােনাখন মানুহজনীক দিম বুলি বিচাৰোঁতে গম পালোঁ, মানুহজনী গা ধুবলৈ\nসােমাইছে৷ যিহে গৰম পৰিছে, ঘৰৰ কামখিনি কৰােঁতে গাৰ পৰা ঘামৰ জোল বৈ যায়৷ মই অহা উমান পাই মানুহজনীয়ে ভিতৰৰ পৰাই চিঞৰিলে, “ ’হেৰা, ৰেডি কৰি খােৱা আছে পাকঘৰত, আইনাত চাই মূৰত নিজে\nলগাই লওক৷ মােৰ সময় নহ’ব আজি৷”\nআগে পিছে মানুহজনীযে সদায় মােৰ মূৰত লগাই দিয়ে, তাৰ আগতে মিক্সাৰ গ্ৰাইণ্ডাৰটোত প্ৰলেপটো বনাই লয়৷ নিজে লগাবলৈ অলপ অসুবিধা হ’লেও, চেষ্টাৰ অসাধ্য একো নাই বুলি জানো৷ দেৰি নকৰি মিক্সীৰ পৰা প্ৰলেপখিনি\nবাটি এটাত উলিয়াই আইনাৰ সন্মুখত বহি ল’লোঁ৷ হাতেৰে মূৰত লগাই থকা অৱস্থাত বৰ ধুনীয়া ফুৰফুৰীয়া গােন্ধ এটা আহি নাকত লাগিল৷ হাৰ্বেল হ’ব চাগে! কিবা কিবি মিক্স কৰিব পাৰে মানুহজনীযে, বৰ চিন্তা কৰে মােৰ\nবাবে৷ চুলিখিনি ক’লা হ’লে মানুহজনীৰ মনটো ভাল লাগিব৷ ডেকা ডেকা ভাৱ এটা আহি মনটো ভাল লগাব ধৰিলে, ক’ব নােৱাৰাকৈ সুহুৰি এটা ওলাই গ’ল মুখৰ পৰা৷\nমানুহজনী গা ধুই ওলােৱাৰ পিছত মই গা ধুবলৈ সােমালোঁ৷ অলপ সময় মােক লাগে, নিৰিবিলি পৰিবেশ এটা বিছাৰােঁ, সেয়ে গা ধােৱা সময়ত মােক আমনি কৰাটো একেবাৰে মানা৷ সেয়া মানুহজনীয়ে জানে, তথাপি আজি মই সেইটো পৰিবেশ পােৱা নাই৷ মানুহজনী কিবা ভােৰভােৰাই আছে, পাকঘৰৰ পৰা অহা কিছুমান বিশৃংখল শব্দই মােক আমনি কৰিছে৷ অলপ মন কৰােঁতে বুজিব পাৰিলোঁ, সেই শব্দবােৰ মানুহজনীয়ে মােলৈ লক্ষ্য কৰি\nএৰি দিয়া কিছু গালি জাতীয় শব্দৰ বাহিৰে আন একো নহয়৷\nগা ধুই উঠি চুলিখিনি চালোঁ, ক’লা নহ’ল তেনেকৈ বজাৰত কিনা বস্তু চবতে ভেজাল আজিকালি, চেষ্টা কৰিছিলোঁ,\nনহ’লে কি কৰিম৷ মানুহজনীৰ বাবে অলপ বেয়া লাগিল৷ বৰকৈ আশা কৰিছিল তাই৷\nতললৈ আহি মানুহজনীৰ ফালে চাবলৈ দুখ লাগিল মােৰ৷ মােৰ ফালে চাই মুখখন ফুলাই কামবােৰ কৰি গৈছে, ভাত বনােৱাত ব্যস্ত৷ ময়াে মিছাতে জোকাই নলৈ পেপাৰ খনতে মনটো সপি দিলোঁ৷\nসময় পাৰ হৈ গৈছে, মানুহজনীযে মাতবােল কৰা নাই৷ বেচেৰীৰ বৰ দুখ, চুলি মােৰ ক’লা নহ’ব এইবাৰ৷ কালি পাৰ্টিত তাই মােৰ লগত কেনেকৈ যাব তাৰে চিন্তাত চাগৈ মাত বােল বন্ধ৷ এটা সময়ত মানুহজনীযে ভাত\nবাঢ়িলে৷ খােৱা টেবুলত মােৰ প্ৰিয় শুকান মাছৰ চাটনিটো নাই৷ পাহৰিলে চাগৈ খঙতে৷ সান্তনা দিওঁ বুলি মাতষাৰ লগালোঁ, “ চুলিখিনি ক’লা নহ’ল বাবে দুখ নকৰিবা, হেনাখিনি ভাল নাছিল, চবতে ভেজাল হ’ল আজিকালি বুজিছা৷ যােৱা এতিয়া শুকান মাছৰ চাটনিখন লৈ আনা৷ তুমি মনৰ দুখতে দিব পাহৰিলা৷”\nমই যেন জ্বলা জুইত ঘিঁউহে ঢালিলোঁ৷\nমানুহজনীৰ মুখেৰে খুব উগ্ৰ কণ্ঠেৰে ওলাল, “পাহৰা নাই৷ থাকিলেহে দিম৷ গােটেইখিনি দেখােন মূৰত সানি লৈ শেষ কৰিলে৷ এতিয়া হেনাৰ পেষ্টখিনি আছে৷ খায় যদি দিওঁ তাকে৷ “\nবিবেকে মােক এই মুহূৰ্তত সকিয়াই দিছে, এতিয়া মৌনতাই শ্ৰেয়৷\n« হস্তিনাপুৰ – সোণটো ৰঞ্জন বৰুৱা\nকৌতুক – মাধুৰ্য্য কুমাৰ ডেকা »


নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nঅসমৰ এগৰাকী কবি, প্ৰবন্ধকাৰ, সমালোচক, অনুবাদক\nনলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য (ইংৰাজী: Nalinidhar Bhattacharya; ১৯২১-২০১৬ ) অসমৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ কবি, প্ৰবন্ধকাৰ, সমালোচক, তথা অনুবাদক। জ্ঞানপীঠ বিজয়ী সাহিত্যিক বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ ভাতৃ নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্যই ৰামধেনুৰ পাতত অনুবাদক হিচাপে নিজৰ সাহিত্য জীৱন আৰম্ভ কৰে। "ননী আছনে ঘৰত" নামৰ কবিতাটি ভট্টাচাৰ্য দেৱৰ অনন্য কৃতি বুলি ধৰা হয়। তেখেতে ১৯৮২ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ ডিফু অধিবেশনৰ কবি সন্মিলনৰ সভাপতিত্ব কৰিছিল।\n৪ ডিচেম্বৰ ১৯২১\nমেলেং কাঠগাঁৱ, যোৰহাট, অসম\n২ ছেপ্তেম্বৰ, ২০১৬\nপ্ৰৱক্তা, কবি, প্ৰবন্ধকাৰ, সমালোচক তথা অনুবাদক\n1 জন্ম আৰু বাল্যকাল\n2 শিক্ষা জীৱন\n3 কৰ্ম জীৱন\n4 সাহিত্য কৃতি\n4.1 প্ৰকাশিত গ্ৰন্থৰাজি\n4.1.2 প্ৰবন্ধ সংকলন\nজন্ম আৰু বাল্যকালসম্পাদনা কৰক\n১৯২১ চনৰ ৪ ডিচেম্বৰত যোৰহাটৰ ওচৰৰ মেলেং কাঠগাঁৱত নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্যৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল শশীধৰ ভট্টাচাৰ্য আৰু মাতৃৰ নাম আছিল আইদেউ ভট্টাচাৰ্য। তেওঁলোক আছিল পাঁচোটা ভাই-ভণী। জ্ঞানপীঠ বঁটা প্ৰাপ্ত 'মৃত্যুঞ্জয়' গ্ৰন্থৰ ৰচক বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য তেখেতৰ অনুজ।\nশিক্ষা জীৱনসম্পাদনা কৰক\nদেউতাকৰ কৰ্মসূত্ৰে তেওঁলোক সোণাৰীৰ ওচৰৰ চফ্ৰাই বাগানত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। চফ্ৰাই ৰেলষ্টেচনৰ ওচৰত লোকেল ব'ৰ্ডৰ অধীনত এখন পাঠশালা স্কুল আছিল, এই স্কুলতে আৰম্ভ হৈছিল ভট্টাচাৰ্যদেৱৰ পাঠশলীয়া জীৱন।  পিছলৈ তেওঁলোক ঢেকীয়াখোৱালৈ উঠি আহে। তাতে দেউতাকে তেওঁক কাকজান মাইনৰ স্কুলত নাম লগাই দিয়ে। মাইনৰ পাছ কৰি তেওঁ নকৈ পতা কাকজান হাইস্কুলত নামভৰ্তি কৰে। ১৯৪০ চনত কাকজান উচ্চ মাধ্যমিক বালক বিদ্যালয়ৰ পৰা কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত হোৱা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ যোৰহাট জে. বি. কলেজত নাম লগায়। তাৰপৰা পৰা আই এ পাছ কৰে। তাৰ পাছত ব্যক্তিগত পৰীক্ষাৰ্থী হিচাপে তেওঁ স্নাতক আৰু তাৰ পাছত অসমীয়া বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।\nকৰ্ম জীৱনসম্পাদনা কৰক\nআই এ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈয়েই তেখেতে সেইসময়ত কাকজানত নকৈ পতা এম.ই স্কুল এখনত কুৰিটকা দৰমহাত চাকৰিত সোমায়। স্নাত্তকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পাছত ভট্টাচাৰ্য দেৱে শ্বিলঙৰ চেণ্ট এন্থনীজ কলেজত অসমীয়াৰ প্ৰৱক্তা হিচাপে প্ৰায় তিনি বছৰ কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰে। তাতে তেওঁ কমল চৌধুৰী, ৰাজেন হাজৰিকা, মোহিনী শইকীয়া আদিক লগ পায় আৰু কথা-বতৰাৰে প্ৰভাৱিত হয়। এন্থনীজ কলেজৰ লাইব্ৰেৰীয়েও তেওঁৰ জ্ঞানৰ ভঁৰালৰ পৰিসীমা বৃদ্ধিত সহায় কৰে। ১৯৬০ চনত তেখেতে গুৱাহাটীৰ আৰ্য বিদ্যাপীঠ কলেজত যোগদান কৰে আৰু ১৯৮৩ চনলৈকে তাতে কৰ্মৰত হয়। ইয়াত কৰ্মৰত অৱস্থাত তেওঁ নীলমণি ফুকন, ইমদাদ উল্লাহ, গোৱিন্দপ্ৰসাদ শৰ্মা, শিৱনাথ বৰ্মন, উদয় দত্ত, ভূপেন্দ্ৰ নাৰায়ণ ভট্টাচাৰ্য আদিক লগ পায় আৰু অনুপ্ৰাণিত হয়। ১৯৮৩ চনত তেখেতে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।\nসাহিত্য কৃতিসম্পাদনা কৰক\nঅসমীয়া সাহিত্য জগতৰ ভালেকেইজন প্ৰজ্ঞালব্ধ ব্যক্তি আছিল নলিনী ভট্টৰ আদৰ্শ। ইয়াৰ ভিতৰতে বকুল বনৰ কবি আনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু হেম বৰুৱা উল্লেখযোগ্য। আনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ পুথিভঁৰালটি আছিল তেখেত আৰু তেখেতৰ ভাতৃ বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ বাবে জ্ঞানৰ আকাশৰ প্ৰথম চমকা পোহৰ। আনন্দচন্দ্ৰ বৰুৱাই তেওঁলোকক গণেশ গগৈৰ 'পাপৰি'ৰ লগত প্ৰথম পৰিচয় কৰাই দিছিল। হেম বৰুৱাক তেখেতে লগ পাইছিল যোৰহাট জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত আই এ পঢ়ি থকা সময়ত ইংৰাজী আৰু অসমীয়াৰ অধ্যাপক ৰূপে। বৰুৱাৰ ব্যক্তিত্ব আৰু জীৱন্ত, ৰসাল, নাটকীয় ভাষণে ভট্টাচাৰ্যক প্ৰভাৱিত কৰিছিল। পিছৰ সময়ছোৱাত তেখেত ড॰ হীৰেন গোহাঁই, কবি নীলমণি ফুকন, ড॰ শিৱনাথ বৰ্মন আদি মনিষীৰ সান্নিধ্যত উপকৃত হৈছিল। ভট্টাচাৰ্যৰ প্ৰথমটো কবিতা 'দুখীয়া' প্ৰকাশ হৈছিল আৱাহনৰ পাতত।\n৫৮ বছৰ বয়সত ১৯৭৯ চনত তেখেতৰ প্ৰথমখন কাব্যগ্ৰন্থ "এই কুঁৱলীতে" প্ৰকাশ পায়। কাব্যগ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰিছিল হেমন্ত দাস আৰু হেমন্ত বৰ্মনে। তেখেতৰ 'চেৰাশালিৰ মালিতা'কে ধৰি একাধিক গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰিছে 'চেতনা প্ৰকাশ'-এ। কাব্যৰ লগতে অনুবাদ আৰু সমালোচনাৰেও ভট্টাচাৰ্যই অসমীয়া সাহিত্যৰ ভড়াল চহকী কৰি গৈছে।\nপ্ৰকাশিত গ্ৰন্থৰাজিসম্পাদনা কৰক\nএই কুঁৱলীতে - ১৯৭৯\nচেৰাশালিৰ মালিতা -১৯৮৩\nআহত সপোন - ১৯৮৩\nননী আছনে ঘৰত - ১৯৯৬\nবিদায় ফুলৰ দিন - ২০০১\nদিনৰ পাছত দিন - ২০০৮\nপ্ৰবন্ধ সংকলনসম্পাদনা কৰক\nমূল আৰু ফুল - ১৯৮৩\nবেজবৰুৱা আৰু আধুনিকতাৰ ধাৰণা - ১৯৮৭\nকবিতাৰ কথা - ১৯৯৩\nকবিতা আৰু নেপথ্য - ১৯৯৩\nমহৎ ঐতিহ্য - ১৯৯৯\nদুই পুৰুষ - ১৯৮১\nঈশ্বৰী তলাৰ কাহিনী - ১৯৯৫\nপ্ৰাচীন ভাৰতৰ সংস্কৃতি আৰু সভ্যতা\nবিষ্ণু ৰাভা: জীৱন আৰু কৃতি - ১৯৯৫\nমুনীন বৰকটকীৰ প্ৰসংগ সমালোচনা - ১৯৯৬\nবঁটা আৰু সন্মানসম্পাদনা কৰক\n১৯৮৩ চনত দুই পুৰুষ গ্ৰন্থৰ বাবে 'ছোভিয়েট দেশ নেহৰু বঁটা'।\n১৯৮৩ চনত কবিতাৰ কথাৰ বাবে 'ভাৰতীয় ভাষা পৰিষদৰ বঁটা'।\n২০০১ চনত ননী আছনে ঘৰত গ্ৰন্থৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাৰ 'ছগনলাল জৈন বঁটা'।\n২০০২ চনত মহৎ ঐতিহ্য গ্ৰন্থৰ বাবে 'সাহিত্য অকাডেমী বঁটা'।\n২০০৬ চনত 'অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা'।\n২০০৮ চনত 'গণেশ গগৈ বঁটা'।\n২০০৯ চনত ডাঃ ঝিভাগোৰ বাবে 'অমূল্য চক্ৰৱৰ্তী অনুবাদ বঁটা'।\n২০১০ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ 'সাহিত্যাচাৰ্য' সন্মান\nঅসম সাহিত্য সভাৰ ডিফু অধিৱেশনৰ কবি সন্মিলনৰ সভাপতি।\n↑ বৰেণ্য, নিয়মীয়া বাৰ্তা, ১৯ আগষ্ট, ২০১২\n↑ "মৌ-সনা সোঁৱৰণি : নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য". xahitya.org. February 15, 2013. http://www.xahitya.org/2013/02/15/mou_xona_xowaroni/। আহৰণ কৰা হৈছে: February 15, 2013.\n↑ 4.0 4.1 4.2 ইছমাইল হুছেইন (ডিচেম্বৰ, ১৯৯৭). "নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্যৰ সৈতে অন্তৰংগ আলাপ". সুন্দৰৰ সৈনিক, নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য অভিনন্দন গ্ৰন্থ. ভবাণী.\n↑ 5.0 5.1 ডা° ৰাজীৱ ভট্টাচাৰ্য (ডিচেম্বৰ,২০১৬). "দেউতাৰ সশ্ৰদ্ধ সোঁৱৰণত". গৰীয়সী. পৃষ্ঠাসমূহ: পৃষ্ঠা: ২৭.\n↑ সম্পাদক: ড॰ শিৱনাথ বৰ্মন. সুন্দৰৰ সৈনিক, নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য অভিনন্দন গ্ৰন্থ. ভৱানী প্ৰিণ্ট এণ্ড পাব্লিকেশ্যনচ্.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=নলিনীধৰ_ভট্টাচাৰ্য&oldid=230548"ৰ পৰা অনা হৈছে\nLast edited on 23 মে' 2020, at 03:48\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=31810।\nএই পৃষ্ঠাখন 23 মে' 2020 তাৰিখে ০৯:১৮ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


admin – Page2– News4assam\nকলগাছিয়াৰ গুনীয়ালগুৰি বি. বি. আঞ্চলিক ক্লাৱৰ আশিক_ইকবাল (মুন) নামৰ খেলুৱৈ গৰাকী ১৭ অনুৰ্ধৰ ভাৰতীয়_দলৰ হৈ বিশ্বকাপ ফুটবলৰ বাবে নিৰ্বাচিত হৈছে। আশিক_ইকবাল (মুন)ক বহুত বহুত অভিনন্দন জ্ঞাপন কৰিছো।


বন্যহস্তীৰ হত্যা আৰু এখন ঘৃণনীয় নাটক – Mahabahoo\nHome/Assam News & Articles/বন্যহস্তীৰ হত্যা আৰু এখন ঘৃণনীয় নাটক\nনগাওঁ জিলাৰ কন্দলি প্ৰস্তাৱিত সংৰক্ষিত বনাঞ্চলৰ অধীনস্থ বামুণী পাহাৰত যোৱা ১২ মে তাৰিখে সন্দেহজনক ভাবে মৃত্যু হোৱা ১৮ টাকৈ বন্যিহস্তীৰ মৰ্মান্তিক খবৰে সমগ্ৰ বিশ্বৰ প্ৰকৃতি প্ৰেমী সকলক শোকাৰ্ত কৰিছিল। যেতিয়া অসমৰ বন বিভাগে প্ৰথম দিনাখনৰে পৰা কোনো বৈজ্ঞানিক বিশ্লেষণৰ অবিহনে বজ্ৰপাতৰ ফলত হাতীৰ জাকতোৰ মৃত্যু হোৱা বুলি বিভিন্ন মাধ্যমত প্ৰচাৰ চলাবলৈ আৰাম্ভ কৰিলে, তেতিয়াই আমাৰ মনত সন্দেহ উপজিলে যে এই ঘটনাটোৰ আৰত এক গভীৰ ষড়যন্ত্ৰ নিহিত হৈ আছে।\n১। অনুসন্ধান সমিতিৰ সদস্যবাছনি\n২। টায়াৰৰে অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া\n৩। আমাৰ নিজা অনুসন্ধান\nএনেবোৰ বহু কাৰ্য দেখি মনৰ আশংকা বোৰ আতৰাবলৈ আমি অসমৰ দুজন সৎ পৰিবেশকৰ্মীক লগত লৈ নিজাববীয়াকৈ ঘটনা স্থলি পৰিদৰ্শন কৰিছিলো। আমাৰ যৎসামান্য বৈদ্যুতিক অভিযান্ত্ৰিক জ্ঞানেৰে ঘটনাস্থলিত বজ্ৰপাতৰ ফলত হব পৰা সম্ভাব্য সংকেতসমূহ বিশ্লেষণ কৰিব চেষ্টা কৰিছিলোঁ। ১৪টা মৃতদেহ পাহাৰৰ ওপৰৰ ভাগত প্ৰায় ৪০০-৫০০ ফুট পৰিধিত বিস্তাৰিত হৈ আছিল আৰু বাকি ৪টা মৃতদেহ পাহাৰৰ নামনিলৈ পিছলি গৈছিল। আমাৰ বিশ্লেষণ অনুযায়ী যিজোপা গছত বজ্ৰপাত পৰা বুলি দেখুৱা হৈছে সেইজোপাতকৈ কেইবাজোপা ওখ আৰু ডাঙৰ গছ ওচৰা-ওচৰিকৈ অৱস্থিত হৈ আছে। তাৰোপৰি সেই গছজোপা পাহাৰতোৰ যিটো উচ্চতাত অৱস্থিত, বাকি গছবোৰ তাতকৈ বেছি উচ্চতাত অৱস্থিত। সাধাৰণতে বজ্ৰপাত সবাটোকৈ ওখ স্থানতহে পৰে বুলি জানিছিলোঁ।\nঘটনাস্থলিত বজ্ৰপাত হোৱাৰ কোনো প্ৰমান পোৱা নাছিলে\nতথাপিও যদি তৰ্কৰ খাতিৰত ধৰি লওঁ যে উক্ত গছজোপাতেই বজ্ৰপাত পৰিছিল, গছজোপাত থকা চিহ্নৰ পৰা অনুধাৱন কৰিব পাৰি যে মাতিৰ পৰ খুব বেছি ৬ ফুট উচ্চতাত বজ্ৰপাত পৰিছিল আৰু ফলস্বৰূপে তাৰ পৰা উৎপন্ন হোৱা Side Flash তললৈ প্ৰৱাহিত হব, অৰ্থাৎ গছজোপাতকৈ কম উচ্চতাত থকা হাটী কেইটাহে আক্ৰান্ত হব। কিন্তু আমি দেখিছিলো যে সেই গছজোপাৰ অৱস্থিতিতকৈ বহু ওপৰত দুটাকৈ হাতীৰ মৃতদেহ পোৱা গৈছিল। ইয়াৰ পৰা স্পষ্টকৈ কব পাৰি যে হাটীৰ মৃত্যু বজ্ৰপাতৰ পৰা উৎপন্ন হোৱা Side Flashত হোৱা নাই। মৃতদেহ কেইটাৰ অৱস্থানৰ পৰা সহজে অনুমান কৰিব পৰা যায় যে হাটীকেইতা Direct Flashৰ কাৰণেও ঢুকোৱা নাই। ইমান কেইটা হাটী একেলগে বজ্ৰপাতত মৰিব হলে একমাত্ৰ সম্ভাৱনা হ’ল ডাৱৰৰ পৰা মাটিলৈ পোনপটীয়াকৈ প্ৰৱাহিত হোৱা বজ্ৰাঘাতৰ বাবে সৃষ্টি হোৱা ভল্টেজৰ পাৰ্থক্য, যাক ইংৰাজীত Step Potential বুলি কোৱা হয়। এইটো জন্তুৰ বাবে আটাইতকৈ মাৰাত্মক। কিন্তু মন কৰিবলগা বিষয়টো হল যে, যিহেতু আমি ১৮ টা বিশাল জন্তুৰ মৃত্যুৰ কথা কৈছোঁ, তেনেক্ষেত্ৰত এনে বজ্ৰাঘাতৰ তীব্ৰতা বহুত বেছি হব লাগিব যাৰ ফলত উৎপন্ন হোৱা তাপমাত্ৰা হব প্ৰায় ৫০,০০০ ডিগ্ৰি ফাৰেনহাইট৷ ই সূৰ্যৰ তাপতকৈ প্ৰায় চাৰিগুণ বেছি৷ এনে হিটৱেভৰ ফলত অঞ্চলটোৰ সমগ্ৰ মাটিৰ ওপৰৰ ভাগ আৰু সংশ্লিষ্ট এলেকাৰ সেউজীয়া ঘাঁহ-বন আৰু জোপোহাবোৰ জ্বলি ছাৰখাৰ যাব। তদুপৰি, মাটিত থকা সকলো অণুজীৱ ইয়াৰ আঘাতত ধ্বংস হৈ যাব। কিন্তু এনে কোনো ঘটনাৰ প্ৰমাণ উক্ত অঞ্চলত দেখা পোৱা নগল। যদি তদন্তকাৰী দলত ভূবিজ্ঞানী অথবা ভূ-পদাৰ্থবিজ্ঞানী থাকিলে হয়, নিশ্চিতভাৱে মাটিৰ প্ৰতিবন্ধকতা পৰীক্ষা কৰি বজ্ৰপাতৰ সম্ভাৱনা প্ৰমাণ কৰিব পৰিহেঁতেন\nটকলা পাহাৰ, শিলৰ কুৱেৰী আৰু নিমখৰ বস্তা\nতাৰোপৰি আমি দেখিছিলো যে পাহাৰ টোত থকা হাজাৰ হাজাৰ চেগুন গছ কাটি পেলোৱা হৈছে আৰু চাৰিওফালে বহুত শিলৰ কুৱেৰী অৱস্থিত। আৰু আচৰিত ভাৱে আমি পাহাৰৰ ওপৰৰ ভাগত বহু নিমখৰ বস্তা দেখা পইছিলো। তাত নিমখৰ বস্তা থকাৰ কাৰণ কেইবাটাও হব পাৰে।\nএইবাবেই নেচাৰ্চ বেকনৰ সঞ্চালক সৌম্যদ্বীপ দত্তকে আদি কৰি অসমৰ বিভিন্ন সংবেদনশীল ব্যক্তিয়ে বন বিহাগক এটা বহুমুখী বিশেষজ্ঞৰে গঠিত তদন্তকাৰী দল গঠন কৰিবলৈ অনুৰোধ জনাইছিল, যাতে সকলো দিশৰ পৰা ছাৰি জাৰি বিষয়টো অনুসন্ধান কৰি এই মৰ্মান্তিক ঘটনাটোৰ আঁৰৰ কাৰণবোৰ সঠিক ভাবে মূল্যৱান কৰিব পৰা যায়।কিন্তু বন বিভাগে তেওঁলোকৰ অনুগত দুজনমান ভণ্ড তথাকথিত সংৰক্ষণবিদৰ শ্ৰুতলিপিৰ মতে চলি, ৰাইজৰ অনুৰোধ প্ৰত্যাখ্যান কৰি নিজৰ ক্ষমতা দেখুৱাই অসমৰ ৰাইজক আভুৱা ভৰিবলৈ দুঃসাহস দেখুৱালে। উল্লেখযোগ্য যে চৰকাৰ যি দলেই গঠন নকৰক কিয়, মুষ্টিমেয় কেইজনমান ভ্ৰষ্টাচাৰী বিষয়া আৰু ভণ্ড সংৰক্ষকবিদে অসমৰ বন ধ্বংস কাৰ্যত দশক ধৰি লিপ্ত হৈ আহিছে। বনৰক্ষাৰ শপত লোৱা এই সকলে মুটা দৰ্মহা,বাংলো সকলো চৰকাৰী সেৱাই লাভ কৰে৷ কিন্ত দায়িত্ব পালনৰ ক্ষেত্ৰত… চকুৰ সন্মুখতে দেখিলোঁ নহয় বামুণীগ্ৰাণ্টৰ হাতী অহা-যোৱা বিচৰণথলীত বন্যজন্ত নহাৰ enviromental clearance Certificate দিয়া হ’ল। এই কুচক্ৰৰ প্ৰৰোচনাতে বন বিভাগৰ সকলো কাম কাৰ্যকৰী কৰা হয় আৰু বদনামৰ ভাগীদাৰ হৈ পৰে সকলো বনকৰ্মী। এই বিষয়ে আমি পিছলৈ বিতং ভাবে লিখিম।\n৪। বনবিভাগৰ ঘোষণা আৰু অসমীয়া ৰাইজৰ প্ৰবল জনমত\n৫। অনুসন্ধানৰ প্ৰতিবেদন আৰু ধূৰ্তালি\nক/ প্ৰতিবেদনত কোৱা হৈছে যে মৃৎ বন্যিহস্তীৰ জাকটোৰ ভিতৰত সবাটোকৈ ববয়সিয়াল হাতীজনিৰ বয়স ১০ বছৰ আৰু জাকটোত থকা একেবাৰে কম বয়সীয়া কেইটাৰ ভিতৰত দুটা এবছৰিয়া আৰু তিনিটা দুবছৰীয়া পুৱালি আছিল। হাতীৰ বিষয়ে যাৰ সামান্যতম জ্ঞান আছে সকলোৱেই জানে যে ১০ বছৰিয়া হাতী এজনী পাচটাকৈ পুৱালিৰ মাক হব নোৱাৰে। যিহেতুকে হাতী সাধাৰণতে ১৪/১৫ বছৰৰ বয়সৰ আগতে আন্তঃসত্বা নহয়, মাক কেইজনি কত হেৰাল? বজ্ৰপাতৰ প্ৰকোপৰ পৰা মাককেইজনি কেনেকৈ সাৰি গল? কি ধাকিবলৈ বা কাক ৰক্ষণাবেক্ষণ দিবলৈ বজ্ৰপাতৰ নাটকখন ৰচনা কৰা হল আৰু কোনে ৰচনা কৰিলে এই ভণ্ড নাটকখন?\nঙ/ প্ৰতিবেদনখনৰ এটা আচৰিত দিশ হল যে তেওঁলোকে ঢাক-ঢুল বজোৱা বজ্ৰপাতৰ তত্বটোৰ প্ৰমান স্বৰূপে দাখিল কৰিলে নৰ্থ ইষ্ট স্পেচ এপ্লিকেচন চেণ্টাৰৰ (NESAC)এখন স্বাক্ষৰ আৰু মোহৰ বিহীন দস্তাবেজ যত নাই কোনো বিজ্ঞানী বা বিষয়াৰ নাম বা চৰকাৰী যোগাযোগৰ কোনো প্ৰমাণ পত্ৰ। এই তথাকথিত প্ৰতিবেদনত, NESAC য়ে স্পষ্টকৈ কৈছে যে বজ্ৰপাতৰ অৱস্থানৰ শুদ্ধতা নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ তেওঁলোকৰ স্তৰ প্ৰায় এক কিলোমিটাৰ। অৰ্থাৎ, এক কিলোমিটাৰ ব্যাসাৰ্ধৰ ভিতৰত বজ্ৰপাত হ’ব পাৰে। যেতিয়া শুদ্ধতাৰ স্তৰ ইমান বিস্তৃত, তেতিয়া আমি কেনেকৈ এটা সঠিক সিদ্ধান্তত উপনীত হ’ব পাৰোঁ?\nচ/ বন মাফিয়াৰ দলে আমাক বুজাব চেষ্টা কৰিলে যে পশু চিকিৎসকৰ এটা তদন্তকাৰী দল ইমান পাকৈত যে মৰণোত্তৰ পৰীক্ষা কৰিয়েই তেওঁলোকে বজ্ৰপাতৰ ফলত হাতীৰ জাকতোৰ মৃত্যু হোৱা বুলি গম পাই যাব। আমাৰ চকু কপালত উঠিল যেতিয়া পশু চিকিৎসকৰ দলতোয়ে বোলে ১৮ টা হাতীৰ সম্পূৰ্ণ ভাৱে মৰণোত্তৰ পৰীক্ষা কৰিবই নোৱাৰিলে, সেইবাবে দুটা মৃতদেহ আংশিক ভাৱে পৰিক্ষা কৰিয়ে নাটকখনৰ সামৰণি মাৰিলে। কাৰণ দৰ্শালে যে মৃতদেহ কেইটা পচি গল হেনো। এফালে কৈছে বুলে ৪৮ ঘণ্টাৰ ভিতৰত হাতীকেইতাৰ মৃত্যু হৈছে। ৪৮ ঘণ্টাত মৃতদেহ কেইটা ইমান উৱলি যাব বুলি মূৰ্খই হে বিশ্বাস কৰিব। বজ্ৰপাত হলে সৃষ্টি হোৱা শ্বক ৱেভৰ ফলত কাণৰ পৰ্দা ফাটি যাব আৰু হৃদযন্ত্ৰ জব্দ হ’ব। কাণৰ পৰ্দা আৰু হৃদপিণ্ডৰ নমুনা পৰীক্ষা নকৰি পশু চিকিৎসকৰ দলটোৱে তেওঁলোকৰ পৱিত্ৰ বৃত্তিৰ প্ৰতি এক ডাঙৰ বিশ্বাসঘাতকতা কৰা নাইনে? কাৰ প্ৰৰোচনাত তেওঁলোকে এনেকুৱা নাভূত-নাশ্ৰুত কথা লিখিলে? নিজৰ বিবেকৰ ওচৰত তেওঁলোক দায়বদ্ধনে?\nইয়াৰ উপৰিও আৰু বহুত এনে নাভূত-নাশ্ৰুত কথা এই চৰকাৰী দস্তাবেজখনত লিপিবদ্ধ কৰা আছে যিখিনি আমি পিছলৈ থলোঁ। এই ঘটনাৱলীৰ পৰা আমি স্পষ্ট যে হাতী কেইটাক হত্যা কৰা হ’ল৷ কিন্ত কাৰ স্বাৰ্থত? কাৰ স্বাৰ্থক সুৰক্ষিত কৰিবৰ বাবে বনবিভাগৰ এই ভূমিকা? আমি এতিয়া মৌন হৈ বহি থাকিম নে এই ন্যস্তস্বাৰ্থ চক্ৰক চিনাক্ত কৰি উচিত শাস্তিৰ বাবে জনমত গঢ়ি তুলিম? অসমৰ বনসম্পদতকৈ কেইজনমান বনবিষয়াৰ স্বাৰ্থ গুৰুত্বপূৰ্ণ হ’ব পাৰেনে? প্ৰশ্নটো ৰাইজলৈ আগবঢ়াই দিলো!\n* লেখক বৈদ্যুতিক অভিযন্তা আৰু প্ৰকৃতি সংৰক্ষক


১,৮০০ৰো অধিক কয়দীক লৈ পলায়ন আক্ৰমণকাৰীৰ; ক’ত ঘটিল এই অভাৱনীয় ঘটনা?\nকাৰাগাৰত আক্ৰমণ : ১,৮০০ৰো অধিক কয়দীক লৈ পলায়ন আক্ৰমণকাৰীৰ; ক’ত ঘটিল এই অভাৱনীয় ঘটনা?\nগুৱাহাটী , April 7, 2021 3:16 pm\nসশস্ত্ৰ আক্ৰমণকাৰীয়ে আক্ৰমণ কৰি কাৰাগৰৰ পৰা ১,৮০০ ৰো অধিক কাৰাবান্দীক পলুৱাই নিছে। এই অভাৱনীয় ঘটনাটো সংঘটিত হৈছে আফ্ৰিকান দেশ নাইজেৰিয়াত।\nসংবাদ সংস্থা বিবিচি-এ প্ৰকাশ কৰা অনুসৰি আক্ৰমণ সংঘটিত কৰি মুঠ ১৮৪৪ গৰাকী কয়দীক লৈ পলায়ন কৰিছে আক্ৰমণকাৰীয়ে।\nকোনো বিচ্ছিন্নতাবাদী সংগঠনে ওৱেৰীস্থিত কাৰাগাৰত আক্ৰমণ সংঘটিত কৰি এই বৃহৎ পৰিমাণৰ কয়দী পলুৱাই নিয়া বুলি প্ৰকাশ কৰিছে নাইজেৰিয়ান প্ৰশাসনে।\nবাছ আৰু ট্ৰাকত অহা অত্যাধুনিক বন্দুক-বাৰুদেৰে সশস্ত্ৰ আক্ৰমণকাৰীয়ে কাৰাগাৰৰ প্ৰশাসনীয় ভৱনটোত বিস্ফোৰণ ঘটাই কাৰাগাৰৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰে আৰু কয়দীসকলক উলিয়াই পলুৱাই নিয়ে।\nসংবাদ সংস্থাৰ বাতৰিৰ মতে সোমবাৰে পুৱতি নিশা আক্ৰমণকাৰীসকলে অস্ত্ৰেৰে ধুমুহাৰ গতিত আক্ৰমণ সংঘটিত কৰে। সমগ্ৰ কাৰাগাৰৰ আচবাব-পত্ৰ আৰু কাৰাগাৰৰ বাহিৰত থকা সকলো বাহন আক্ৰমণকাৰীৰ গোলা-বাৰুদৰ আক্ৰমণত ভস্মীভূত হৈছে।\nনাইজেৰিয়ান আৰক্ষীয়ে নিষিদ্ধ বিচ্ছিন্নতাবাদী গোট ইণ্ডিজেনাছ পিপল অৱ বিয়াফ্ৰাৰ বিৰুদ্ধে এই আক্ৰমণ সংঘটিত কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰিছে। কিন্তু এই সংগঠনটোৱে এই ঘটনাত জড়িত থকাৰ কথা অস্বীকাৰ কৰিছে।\nআনহাতে পলায়ন কৰা ছগৰাকী কয়দী পুনৰ কাৰাগাৰলৈ ওভতি আহিছে আৰু ৩৬ গৰাকী কয়দীয়ে পলায়ন কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰি কাৰাগাৰতে থাকে বুলি প্ৰকাশ পাইছে।\nদেশখনৰ ৰাষ্ট্ৰপতি মোহম্মাদু বুহাৰীয়ে এই আক্ৰমণক ‘নৈৰাজ্যবাদীসকলৰ’ দ্বাৰা সংঘটিত ‘সন্ত্ৰাসবাদী কাৰ্য’ বুলি অভিহিত কৰিছে। ৰাষ্ট্ৰপতি বুহাৰীয়ে নিৰাপত্তা বাহিনীক আক্ৰমণকাৰী আৰু পলাতক বন্দীসকলৰ বিৰুদ্ধে অভিযান তীব্ৰতৰ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছে।\nইফালে সংবাদ সংস্থা এএফপি-ৰ আগত ইণ্ডিজেনাছ পিপল অৱ বিয়াফ্ৰাৰ মুখপাত্ৰই এই ঘটনাত জড়িত থকাৰ যি অভিযোগ উত্থাপন কৰা হৈছে তাক অস্বীকাৰ কৰি কৈছে যে দেশখনৰ চৰকাৰে তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে মিছা অভিযোগ আনিছে।\nউল্লেখ্য যে দেশখনৰ ইমো ৰাজ্যত বিচ্ছিন্নতাবাদী শক্তি অধিক শক্তিশালী হৈ উঠিছে আৰু খিলঞ্জীয়া ইগব’ জনগোষ্ঠী আৰু নাইজেৰিয়ান কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ মাজৰ সম্পৰ্ক ক্ৰমশঃ তিক্ত হৈ পৰিছে।\nস্মৰ্তব্য যে যোৱা জানুৱাৰী মাহৰ পৰা দক্ষিণ-পূৱ নাইজেৰিয়াত কেইবাখনো আৰক্ষী থানা আৰু নিৰাপত্তাৰক্ষীৰ বাহনত আক্ৰমণ কৰি বিচ্ছিন্নতাবাদী সংগঠনটোৱে বৃহৎ পৰিমাণৰ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ কাঢ়ি নিছে।\nইফালে বিবিচিৰ বাতৰি মতে এই আক্ৰমণৰ দায়িত্ব বৰ্তমানলৈকে কোনো সংগঠনে স্বীকাৰ কৰা নাই।


১. "পাৰ্টিৰ মানুহৰ গাত বীৰ শ্বহীদৰ গুণ বিশ্লেষণ" বিষয়ত পি.এইচ.ডি কৰিবলৈ ওলাইছে ৰসাল গগৈ ছাৰে। তেখেতে ৰাহুল বাবাৰ গাত চিলাৰায় আৰু লাচিতৰ গুণ দেখাৰে পৰা এই গৱেষণা আৰম্ভ হোৱা বুলি জনা গৈছে। মাজতে মৰাণত জীৱনতৰা নামৰ মহিলা এগৰাকীৰ গাত কনকলতাৰ গুণ তেখেতে প্ৰত্যক্ষ কৰে, তাৰ পাছত পৰহি আকৌ নগাঁৱত জোন-সোনালী বৰুৱাৰ গাত ভোগেশ্বৰী ফুকননীৰ গুণ দেখা পায়। লগতে নেতাইহে নেতাৰ গুণ দেখে, মিচা ক'লে কি ডাল হব বুলিও মন্তব্য কৰে বুলি জানিব পৰা গৈছে।\n২. শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ কাষ্ট চাৰ্টিফিকেটক লৈ এতিয়া লাগিছে ঘমঘণ্ট। এতিয়া আৰু কৈফিয়ত দিবলৈ মহাপুৰুষ দুজনালৈকো ডিব্ৰুগড়ৰ সুধাকণ্ঠক জাননী জাৰী কৰা বিশিষ্ট মেজিষ্ট্ৰেটে কিবা যাদুকৰী জাননী জাৰি কৰে নেকি তাকে লৈ শংকাৰ সৃষ্টি হৈছে। শংকৰ-মাধৱ ফেন ক্লাৱে মানুহক গুণেৰে চিনক, জাতেৰে নহয় বুলিও এক আহ্বান প্ৰেছ বিজ্ঞপ্তি ৰূপে জাৰি কৰিছে।\n৩. জাতি, গোষ্ঠী , ধৰ্মৰ ভিত্তিত ভূত কিনা-বেচাৰ বাবে অসম প্ৰদেশ ভূত বিপনন বিভাগে প্ৰস্তুতি সম্পন্ন কৰিছে। ইয়াৰ বাবে পঞ্চায়তীৰাজ ব্যৱস্থাৰে পঞ্চায়ত সদস্য সকলকো কিনা-বেচা কৰিবলৈ দ্বায়িত্ব দিয়া হৈছে বুলি জানিব পৰা গৈছে। এই কামত অভিজ্ঞ বিপনন বিভাগে তেওঁলোকৰ সফলতাৰ খতিয়ান অহা মে মাহৰ মধ্যভাগতে ৰাইজে দেখিবলৈ পাব বুলিও সম্ভাৱনীয়তা প্ৰকাশ কৰিছে।\n৪. নিৰ্বাচনী বতৰ উপলক্ষে সদৌ অসম চোৰাং চিকাৰী সন্থাৰ তৰফৰ পৰা কালি এটি গঁড় হত্যা কৰি অসমৰ ৰপ্তানি উদ্যোগলৈ অৰিহণা যোগোৱাৰ কথা জানিব পৰা গৈছে। হাবি-বন মন্ত্ৰীয়ে ছাৰৰ ল'ৰাৰ বাবে ভোট বিচাৰি ফুৰোতেই সকলো গঁড়ক ভূত বনাব পৰা যাব বুলিও চিকাৰী সন্থাই আশা প্ৰকাশ কৰিছে আৰু এই বতৰতে আৰু সফলতা প্ৰদৰ্শন কৰিব বুলি দৃঢ় বিশ্বাসী বুলিও জানিবলৈ দিছে।\n৫. আপুনি দুপইচা আৰ্জন কৰিবলৈ বেছি কষ্ট কৰিব নালাগে, মূৰৰ ঘাম মাটিত পেলাবও নালাগে, ইয়াৰ বাবে অকন নিলাজ হবলৈ শিকিলেই হ'ল। লাজ মান কাতি কৰি "মণিচুম্মা ফেন ক্লাৱ"ত লগ-ইন কৰি আপুনিও তেজপুৰৰ ওচৰে পাজৰে দুপইচা আৰ্জন কৰিব পাৰিব বুলি বেৱচাইটটোৱে জনাইছে। ফেন ক্লাৱৰ সদস্য সকলৰ বাবে মটৰ চাইকেলত তেল এমাহৰ বাবে বিনামূলীয়া কৰি দিয়াৰ অফাৰো তেওঁলোকে প্ৰকাশ কৰিছে।লাজ মান কাতি কৰি খৰধৰ খৰক, ষ্টক সীমিত!\n৬. এতিয়া নেতাই মুখ খুলিলেই ৰাইজে গৰ্ভ দেখা পোৱাৰ সুবিধা লাভ কৰিছে বুলি জানিব পৰা গৈছে। তেজপুৰত এজন প্ৰাৰ্থীয়ে "ৰাতিপুৱা গগৈ ছাৰক দেখা কৰি, দুপৰীয়া বিশ্ব শৰ্মাৰ সৈতে আহাৰ" কৰাৰ কৃতিৰ্ত্ব দাবী কৰিছে। নিজৰ সুবিধাৰ বাবে তেখেতে এইদৰে বাঘ-চাগ সকলোৰে সৈতেই পানী খোৱা মানুহ বাবেই তেওঁকো সকলো বাঘ-চাগৰ ফেনসকলে বিভেদ আঁতৰাই ভোট দিব লাগে বুলিও আহ্বান জনাইছে।\n৭. পুনৰ পদ্মই কেতিয়া এৰিব পাৰ্টি বিষয়টোত তাৰিখ চিঙিবলৈ সদৌ অসম পঞ্জিকা সন্থাই অসহায়তা প্ৰকাশ কৰিছে। তেওঁলোকে প্ৰকাশ কৰা মতে, এৰিবনে নেৰিব, অকলে এৰিব নে শাখা কমিটিৰ সৈতে এৰিব, দৰ দাম কি হব, এনেবোৰ বিষয় স্পষ্ট নোহোৱা মানুহক লৈ ভৱিষ্যতবাণী কৰাটো জ্যোতিষীৰ ব্যক্তিগত ব্যৱসায়ৰ বাবেই ক্ষতিকাৰক আৰু সেয়ে তাৰ পৰা বিৰত থকাই বুদ্ধিমানৰ কাম বুলিও প্ৰকাশ কৰিছে।\n৮. ষ্টপেজত নহয়, আন ঠাইতহে চিটিবাছ ৰখাৰ ক্ষেত্ৰতো এক বিশ্ব অভিলেখৰ পথে আগবাঢ়িছে গুৱাহাটী মহানগৰী। ন' পাৰ্কিং লিখা ঠাইত পাৰ্কিং কৰাৰ ক্ষেত্ৰত কাহানিবাই লিমকা ৰেকৰ্ড কৰা মহানগৰবাসীয়ে এতিয়া চিটিবাছ সন্থাৰ সৈতে এই বিশ্ব অভিলেখ অচিৰেই গঢ়িব পাৰিব বুলি ৰেকৰ্ড ৰাখোতা যোৰহটীয়া কেলকুলেচন বৰুৱাই স্পষ্ট মত ব্যক্ত কৰিছে।\n৯. বাণী বাইদেৱে তেওঁৰ সমষ্টিত তেওঁক হৰুৱাব পৰা কোনো প্ৰাৰ্থীয়েই নথকাত দুখ প্ৰকাশ কৰিছে। তেখেতে কালি টিভিত লাইভ দুখ প্ৰকাশ কৰি উজনিত এনে খামি-ডাঠ নেতাৰ অভাৱৰ কথা আঙুলিয়াই দিয়ে। লগতে বিসম্বাদ মেনেজমেণ্ট বিষয়ত তেওঁ দি থকা পৰীক্ষাৰ ফলাফল অচিৰেই প্ৰকাশ কৰিব বুলিও ইংগিত দিয়ে।\n১০. লালটুপি বাহিনীত এতিয়া পুৰণা কেচ জপাৰ প্ৰতিযোগিতাৰ আয়োজন কৰা হৈছে। এতিয়া পুৰণি ফাইল খুঁচৰি অকিল গগৈক জাপি দিব পৰা জনক ৰাষ্ট্ৰপতিৰ বিশেষ সেৱাৰ মেডেল দিব বুলিও প্ৰলোভন দিয়া হৈছে বুলি গুজৱ ওলাইছে।


Mal2| AsmULB | STEP | এতিয়া, হে পুৰোহিতসকল, তোমালোকৰ প্রতি এই আজ্ঞা।\nপুৰোহিতসকলৰ বাবে সতর্কবাণী\n1এতিয়া, হে পুৰোহিতসকল, তোমালোকৰ প্রতি এই আজ্ঞা। 2বাহিনীগণৰ যিহোৱাই কৈছে, “মোৰ নামৰ মহিমা স্বীকাৰ কৰিবৰ কাৰণে তোমালোকে যদি মোৰ কথা নুশুনা আৰু মনোযোগ নিদিয়া, তেন্তে মই তোমালোকৰ ওপৰত এক শাও পঠাম আৰু তোমালোকৰ সকলো আশীৰ্ব্বাদৰ পাত্রক শাওলৈ পৰিণত কৰিম। বাস্তৱিক ইতিমধ্যে মই সকলোকে শাও দিলো; কাৰণ তোমালোকে মোৰ আজ্ঞালৈ মনোযোগ দিয়া নাই।\n3চোৱা, মই তোমালোকৰ কাৰণেই তোমালোকৰ বংশধৰসকলক শাস্তি দিম। তোমালোকৰ মুখত মই উৎসৱৰ উৎসর্গিত পশুৰ বিষ্ঠা লিপি দিম আৰু তাৰেই সৈতে তোমালোকক লৈ যোৱা হ’ব।” 4“তোমালোকে জানিবা যে, মই তোমালোকৰ ওচৰলৈ এই আজ্ঞা পঠাইছো যাতে লেবীৰ সৈতে স্থাপন কৰা মোৰ ব্যৱস্থা চলি থাকে।” ইয়াক বাহিনীগণৰ যিহোৱাই কৈছে।\n5“লেবীৰ লগত মই যি ব্যৱস্থা স্থাপন কৰিছিলো, সেয়া জীৱন আৰু শান্তিৰ ব্যৱস্থা; মই তেওঁক সেই দুয়োকো দিছিলো; তেওঁ মোক যাতে ভয় কৰে, ই এক ভয়ৰ ব্যৱস্থাও; তেওঁ মোক সচাঁই ভয় কৰিছিল আৰু মোৰ নামত ভীত হৈছিল। 6তেওঁৰ মুখত সত্যতাৰ শিক্ষা আছিল আৰু তেওঁৰ ওঁঠত কোনো অধর্ম পোৱা নাছিলো; তেওঁ শান্তিৰে আৰু সত্যতাৰে মোৰ লগত অহাযোৱা কৰিছিল আৰু অনেকক পাপৰ পৰা ঘূৰাইছিল। 7এজন পুৰোহিতৰ ওঁঠে জ্ঞান ৰক্ষা কৰিব লাগে আৰু মানুহে তেওঁৰ মুখৰ পৰা আদেশ বিচাৰিব লাগে; কাৰণ তেওঁৱেই মোৰ অর্থাৎ বাহিনীগণৰ যিহোৱাৰ বার্তাবাহক।\n8কিন্তু তোমালোকে হ’লে সত্যৰ পথৰ পৰা এফলীয়া হৈ গ’লা; ব্যৱস্থা সম্পর্কীয় শিক্ষাত অনেকক উজুটি খুৱালা। এইদৰে লেবীৰ সৈতে হোৱা মোৰ নিয়মটি তোমালোকে নষ্ট কৰিলা।” ইয়াক বাহিনীগণৰ যিহোৱাই কৈছে। 9“সকলো লোকৰ সন্মুখত মই তোমালোকক তুচ্ছ আৰু ঘৃণাৰ পাত্র কৰিলো; কাৰণ মোৰ পথত তোমালোকে চলা নাই, কিন্তু তাৰ পৰিবর্তে ব্যৱস্থাৰ বিষয়ত লোকসকলৰ লগত পক্ষপাতিত্ব কৰিলা।”\nযিহূদাই ব্যৱস্থা তুচ্ছ কৰা\n10আমাৰ সকলোৰে পিতৃ এজনা নহয় জানো? এজনা ঈশ্বৰেই জানো আমাক স্ৰজন কৰা নাই? তেন্তে আমি কিয় প্রতিজনে নিজ নিজ ভাইলৈ বিশ্বাসঘাতকতা কৰি আমাৰ পৈতৃক ব্যৱস্থাক অপবিত্ৰ কৰো? 11যিহূদাই বিশ্বাসঘাতকতা কৰিলে; ইস্ৰায়েল আৰু যিৰূচালেমত ঘিণলগীয়া কাৰ্য্য কৰা হৈছে; কিয়নো যিহূদাই যিহোৱাৰ সেই পবিত্রস্থান, যাক তেওঁ প্রেম কৰে, তাক অপবিত্ৰ কৰিছে; যিহূদাৰ লোকে এজন বিদেশী দেৱতাৰ কন্যাক বিয়া কৰিছে। 12যি ব্যক্তিয়ে এনেৰূপ কাৰ্য্য কৰে, তেওঁ যদিও বাহিনীগণৰ যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে নৈবেদ্য উৎসৰ্গ কৰে, তথাপিও যিহোৱাই যাকোবৰ বংশৰ মাজৰ পৰা তেওঁক উচ্ছন্ন কৰিব।\n14আপোনালোকে কয়, “কিয় নকৰে?” ইয়াৰ কাৰণ হৈছে, যিহোৱা আপোনালোক প্রত্যেকজন লোকৰ আৰু তেওঁৰ যৌৱনকালৰ ভার্যাৰ বিবাহৰ মাজত সাক্ষী হৈছিল; যদিও তেওঁ আপোনাৰ সংগী আৰু বিবাহৰ নিয়মৰ দ্বাৰা হোৱা আপোনাৰ ভার্যা, তথাপিও আপুনি তেওঁৰ প্রতি বিশ্বাস-ঘাতকতা কৰিছে। 15যিহোৱাই জানো স্বামী আৰু ভার্যাক নিজৰ আত্মাৰ এক অংশৰে এক কৰা নাই? শৰীৰ আৰু আত্মাত তেওঁলোক তেওঁৰেই। তেওঁ তেওঁলোকক কিয় এক কৰিলে? কাৰণ তেওঁ তেওঁলোকৰ দ্বাৰাই ঈশ্বৰভক্ত বংশ পাবলৈ আশা কৰি আছিল; গতিকে আপোনালোকে নিজৰ নিজৰ আত্মাৰ বিষয়ে সাৱধান হোৱা; যৌৱনকালৰ ভাৰ্য্যাৰ সৈতে কোনেও বিশ্বাস-ঘাতকতা নকৰিব। 16“কিয়নো মই ভাৰ্য্যা ত্যাগ ঘিণ কৰোঁ” ইয়াক ইস্ৰায়েলৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাই কৈছে। বাহিনীগণৰ যিহোৱাই কৈছে, “যিজনে নিজৰ বস্ত্র অত্যাচাৰেৰে ঢাকে, তেওঁক মই ঘিণ কৰোঁ;” সেয়ে আপোনালোকে নিজৰ নিজৰ আত্মাৰ বিষয়ে সাৱধান হওঁক, বিশ্বাস-ঘাতকতা নকৰিব।\nইহুদীসকলৰ প্রতি অনুযোগ। ধার্মিকতাৰূপ সুর্যৰ আগমণ।\nআপোনালোকে নিজৰ কথাৰ দ্বাৰাই যিহোৱাক ক্লান্ত কৰি তুলিছে। তথাপিও আপোনালোকে কৈছে, “কেনেকৈ আমি তেওঁক ক্লান্ত কৰিছো?” আপোনালোকে এইভাৱে কৰিছে- আপোনালোকে কৈছা, “যিসকলে দুষ্কর্ম কৰে, তেওঁ যিহোৱাৰ দৃষ্টিত উত্তম আৰু তেওঁ তেওঁলোকৰ ওপৰত সন্তুষ্ট,” নাইবা আপোনালোকে কৈছে, “ন্যায়-বিচাৰ কৰোঁতা সেই ঈশ্বৰ ক’ত আছে?”


অইলৰ হেমাহি, দায়িত্বহীন চৰকাৰ! কেতিয়া নিৰ্বাপিত হ'ব বাঘজানৰ তৈলখাদৰ জুই? | News Next One


সমাধিস্থ-সপোনত-অংকুৰিত-পোহৰ–(নৱম) – Mahabahoo\nHome/Sports News & Articles/সমাধিস্থ-সপোনত-অংকুৰিত-পোহৰ–(নৱম)\nভাদমাহ শেষ হবলৈ হল। নামঘৰলৈ যোৱাই নহল। আজি নিমিশা আৰু শাহুয়েক নামঘৰলৈ যাবলৈ ওলাইছে। মালতীবায়ে ঘৰতে থাকিল ৰাধা আৰু গৌৰীৰ লগত। নিমিশা আৰু শাহুয়েক নামঘৰলৈ ওলাল। বেছি দূৰ নহয়। শাহুয়েকে যেন নিমিশাৰ লগত সহজ হব পৰা নাই।\nনামঘৰত নিমিশা হতে সেৱা কৰিলে। নিমিশাই প্ৰাৰ্থনা কৰিলে তাইৰ মনোকামনা যেন পূৰণ হয়। তাই যি সিদ্ধান্ত লবলৈ গৈ আছে, তাই জানে সেইটো সহজতে মানি নলয়। সকলোৱে আপত্তি দৰ্শাব। কিন্তু তাই বুজাব পাৰিব লাগিব সকলোকে। অপ্ৰিয় সত্য কিছুমান নোকোৱাই ভাল। আজি পৰিস্থিতিত পৰি তাই কিজানি কব লগীয়া হব পাৰে সকলো।\n” মোক শক্তি দিয়া। মাইনাদুজনীক যাতে নিজৰ কৰি লব পাৰো।”\nসেৱা কৰি নামঘৰৰ পৰা ওলাই আহিল। বাটতো বিশেষ কথা বতৰা নহল।\nঅনুৰাগ অফিচৰ পৰা আহোতে মাইনা দুজনীলৈ বহুতো পুতলা লৈ আনিছে। নিমিশাই দুয়োজনীক লৈ উমলি আছিল।\n“নিমিশা… যেনেকৈ আছা তেনেদৰে থাকা। টিকলি দুজনীৰ সৈতে খুব মৰম লাগিছে তোমাক”\nঅনুৰাগে পকেটৰ পৰা মবাইলটো ওলাই ফটো এখন তুলিলে।\n“চোৱা…ইহতদুজনীৰ প্ৰথম ফটো”\n“অনুৰাগ…মই কথা এটা ভাবিছো ”\n“গৌৰী আৰু ৰাধাৰ..”\n“ৰবা, ৰবা নিমিশা… তুমি বাৰে বাৰে কিয় গৌৰী আৰু ৰাধা নাম দুটা লৈ আছা?”\nঅনুৰাগে উচ্চ সুৰত কলে।\n“মই দেখোন যোৱাকালি কৈছিলো।এতিয়া আকৌ একেটা কথাকে লৈ…”\n“মায়ে কি কৈছিল তুমি শুনা নাছিলা ”\n“শুনিছিলো…তোমালোকলৈ অপেক্ষা কৰিছিলো। কিন্তু পোন্ধৰ দিন পাৰ হৈ যোৱাৰ পিছতো যেতিয়া তোমালোকে ইহতদুজনীক কোনো নাম দিয়া নাছিলা, তেতিয়া মোৰ এই নাম দুটাই মনলৈ আহিল”\n“বা বোৱাৰী বা…মনলৈ অকল এই নাম দুটাহে আহিল। আৰু তুমি নাম দিবলৈ কোন?”\nঅনুৰাগৰ মাক আধা জপাই থোৱা দুৱাৰখন ঠেলি ৰুমলৈ সোমাই আহিল।\n“মা আপুনিও আহিছে ভালেই হল। মোৰ কবলগীয়া বহু কথাই আছে। প্ৰথম টো হল মই গৌৰী আৰু ৰাধাক এডপ্ট কৰিম। লিগেলী।”\nঅনুৰাগ চিঞৰি উঠিল।\nনিমিশাই চাই ৰল অনুৰাগলৈ।\n“হাউ নিমিশা হাউ? ৱিডৱাউড মাই কনচেন্ট , হাউ? আৰু পিতৃ পৰিচয় কি দিবা?”\n“মই যিখিনি কথা কেতিয়াও তোমাক নজনাও বুলি ভাৱিছিলো, আজি জনাব লাগিব। মই আজি তিনি বছৰে জীয়াই জীয়াই মৰি আছো। কিয় জানা অনুৰাগ।একমাত্ৰ তোমাৰ বাবে। তুমি যাতে কষ্ট নোপোৱা, তুমি যাতে সদায় এনেদৰে হাহি থাকা তাৰবাবে মই সকলো অকলে সহিছিলো”\nনিমিশাই চকুৰ পানী মচি খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ চাই ৰল।\n“নিমিশা… কি কৈ আছা।ভালদৰে বুজাই কোৱা। আৰু ইহত দুজনীক মোৰ লৰাৰ নাম, মোৰ বংশৰ নাম দিবলৈ তুমি অধিকাৰ ক’ত পালা?”\n“জানেনে মা …আমি নাৰী সকলেই এখন ঘৰ গঢ়িব পাৰো।আৰু এখন ঘৰ ধ্বংস ও কৰিব পাৰো। আজিৰ পৰা প্ৰায় ত্ৰিশ বছৰৰ আগতে গৌৰীৰ লগত যি ঘটিছিল তাৰ বাবে দেউতা জগৰীয়া।এজনী ফুলকুমলীয়া ছোৱালীৰ জীৱনৰ লগত খেলা কৰি শেষ কৰি দিলে। কিন্তু আপুনি ক’ত আছিল মা? মোক ক্ষমা কৰিব।বহুতো নকবলগীয়া কথা কবলৈ আজি মই বাধ্য। ”\n“নিমিশা… ডন্ট ক্ৰছ ইউৰ লিমিট”\n“অনুৰাগ …তাইক কবলৈ দে।কোৱা নিমিশা কোৱা মোৰ ভূল ক’ত?”\n“ভূল এইখিনিতে যে আপুনি সকলো দেখিও নেদেখিছিল। ঘৰত গাভৰু ছোৱালী আছিল আপোনাৰ সহায়ৰ বাবে। সিহত সুৰক্ষিত আছেনে নাই, এবাৰ খবৰ কৰিছিল নে? কিছুমান পুৰুষ সুবিধাবাদী।সুযোগৰ সন্ধানত থাকে। তাতে কেও কিছু নোহোৱা বাগানীয়া ছোৱালী। আৰু ৰাধা।তাইৰ কি দোষ আছিল? সমাজত আপোনালোকৰ মান মৰ্যাদা অটুত থাকিবলৈ ৰাধাক নিজৰ নাম দিলে।কিন্তু মনত ঠাই দিছিলনে কেতিয়াবা? মা সময় পালে ৰাধাৰ ডায়েৰীবোৰ পঢ়িব। কিমান বিচাৰিছিল আপোনাৰ এটি উস্ম চুম্বনৰ বাবে।দেউতাৰ লগত খেলিবলৈ। মা জানেনে যেতিয়া আপোনালোকে অনুৰাগক লৈ ফুৰিবলৈ গৈছিল, ৰাধাই মালতীবাইৰ কোলাত শুই শুই কান্দিছিল। মা তাই তাইৰ জন্ম বৃতান্ত সকলো গম পাইছিল, যেতিয়া তাইক অকলে হস্পিতালত মালতীবাইৰ লগত থৈ আহিছিল।আপুনাৰ আৰু দেউতাৰ কথোপকথনৰ পৰা সকলো গম পাই গৈছিল।তেতিয়া তাইৰ বয়স মাথো দহ বছৰ হৈছিল।তাই সকলো জানিছিল।কিন্তু নজনাৰ ভাও ধৰিছিল। কিজানি এইবোৰ জনাজনি হলে আপোনালোকৰ সন্মান হানি হয়।”\nনিমিশাৰ চকুৰ পানী মচিলে অনুৰাগে।\n“নিমিশা… ৰাধাই সকলো জানিছিল।আমি তাইক…”\nঅনুৰাগৰ চকু সেমেকি উঠিল।\n“অ অনুৰাগ …তাইৰ ডায়েৰীৰ পৃষ্ঠাবোৰ সাক্ষী হৈ ৰল তাইৰ অভিমানৰ, তাইৰ চকুৰ পানীৰ। তাইৰ হৃদয়ে বিচাৰিছিল তোমালোকক, তোমালোকৰ মৰম, মাৰ মৌসনা মিঠা মাত এষাৰৰ, দেউতাৰ স্নেহ আৰু তোমাৰ পৰা অলপ সমবেদনা।ককায়েক বুলি কেতিয়াবা তাইৰ মনটো জানিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলা নে?”


লক্ষ্য পেৰিছ অলিম্পিক! পুনৰ কঠোৰ অনুশীলনত ব্যস্ত লাভলীনা বৰগোঁহাই paris-olympic-2024-lovlina-borgohain-starts-her-preparation-tvbipul-hb– News18 assam\nলক্ষ্য পেৰিছ অলিম্পিক! পুনৰ কঠোৰ অনুশীলনত ব্যস্ত লাভলীনা বৰগোঁহাই\nপুৱা গধূলি লাভলীনাই চলাইছে অনুশীলন।\nLast Updated : September 10, 2021, 22:52 IST\nটকিঅ' অলিম্পিক গেমছৰ ব্ৰঞ্জৰ পদক বিজয়ী অসমৰ সফল খেলুৱৈ লাভলীনা বৰগোঁহাইয়ে পুনৰ নামিছে নিতৌ অনুশীলনত । ২০২০ টকিঅ' অলিম্পিকত অংশগ্ৰহণ কৰিয়েই ব্ৰঞ্জৰ পদক আজুৰি অনা গোলাঘাট জিলাৰ বৰপথাৰৰ বাৰমুখীয়া গাঁৱৰ লাভলীনা বৰগোঁহাইৰ লক্ষ্য ২০২৪ চনৰ পেৰিছ অলিম্পিক গেমছৰ স্বৰ্ণপদক। যাৰ বাবে ৮ আগষ্টত টকিঅ' অলিম্পিক শেষ হোৱাৰ পিছতেই ৯ আগষ্টত নতুন দিল্লী আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত গুৱাহাটী লগতে জন্ম গাঁৱলৈ গৈ কেইদিনমান জিৰণি লোৱা লাভলীনা বৰগোঁহাই এতিয়া আকৌ ব্যস্ত অনুশীলনত।\nসম্প্ৰতি বাংগালৰুত থকা অৰ্জুন বটা বিজয়ী লাভলীনা বৰগোহাঁইয়ে পুৱা যদি ব্যায়াম কৰিছে আকৌ গধূলি ৰিঙত নামি বক্সিং খেলিছে। মুঠৰ ওপৰত লাভলীনা বৰগোঁহাইৰ দুচকুত এতিয়া মাথো পেৰিছ অলিম্পিকৰ স্বৰ্ণপদকৰ সপোনে। বক্সিং ইণ্ডিয়াৰ সচিব তথা অসম বক্সিং এছোছিয়েছনৰ সাধাৰণ সম্পাদক হেমন্ত কলিতায়ো লাভলীনাৰ লগতে অন্যান্য খেলুৱৈ সকলক আগন্তুক প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে শুভেচ্ছা জ্ঞাপন কৰে।\nFirst published: September 10, 2021, 22:52 IST\nLovlina BorgohainParis Olympics 2024