জম্মু আৰু কাশ্মীৰ ভাৰতৰ সকলোতকৈ উত্তৰত অৱস্থিত ৰাজ্য। হিমালয\nⓘ জম্মু আৰু কাশ্মীৰ ভাৰতৰ সকলোতকৈ উত্তৰত অৱস্থিত ৰাজ্য। হিমালয় পৰ্বমালাত ৰাজ্যখনৰ অধিকাংশ অৱস্থিত, ৰাজ্যখনৰ চাৰিসীমাত ভাৰতৰ আন দুখন ৰাজ্য হিমাচল প্ৰদেশ আৰু পঞ্জা ..\nⓘ জম্মু আৰু কাশ্মীৰ\nজম্মু আৰু কাশ্মীৰ ভাৰতৰ সকলোতকৈ উত্তৰত অৱস্থিত ৰাজ্য। হিমালয় পৰ্বমালাত ৰাজ্যখনৰ অধিকাংশ অৱস্থিত, ৰাজ্যখনৰ চাৰিসীমাত ভাৰতৰ আন দুখন ৰাজ্য হিমাচল প্ৰদেশ আৰু পঞ্জাব আছে, ৰাজ্যখনৰ উত্তৰ পূৱ দিশত আছে চীন দেশ, লাইন অৱ কণ্ট্ৰলে ৰাজ্যখনক পশ্ছিম দিশত পাকিস্তান অধিকৃত কাশ্মীৰ আৰু উত্তৰ-পশ্ছিম দিশত পাকিস্তানৰ গিলগিট-বল্টিষ্টান প্ৰদেশৰ পৰা পৃথক কৰিছে। ভাৰতীয় সংবিধানৰ দফা ৩৭০ৰ অনুসৰি জম্মু আৰু কাশ্মীৰ এখন শ্বায়ত্ব শাসিত ৰাজ্য, আৰু ইয়াৰ অধীনত ৰাজ্যখনে আন ৰাজ্যৰ তুলনাত কিছুমান বিশেষ ক্ষমতা লাভ কৰে।\nস্বাধীনতাৰ পূৰ্বৰ ব্ৰিটিছ শাসিত জম্মু আৰু কাশ্মীৰ প্ৰিন্সলি প্ৰদেশৰ অধিকাৰকলৈ পাছৰ সময়ত ভাৰত,পাকিস্তান আৰু চীনৰ মাজত বহুবাৰ বিবাদ হৈছে, আৰু এইসমূহৰ সম্পূৰ্ণ সমাধান এইপৰ্যন্ত হোৱা নাই। পাকিস্তানে নিজৰ বুলি দাবী কৰা ভাৰতৰ নিয়ন্ত্ৰণাধীন কাশ্মীৰৰ ভূখণ্ডক "ভাৰত অধিকৃত কাশ্মীৰ" বুলি অভিহিত কৰে। আনহাতেদি ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ দৰে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থাই কাশ্মীৰৰ এই অংশক "ভাৰতীয় শাসনাধিস্থ কাশ্মীৰ" বুলি ক’ব খোজে। পাকিস্তানৰ নিয়ন্ত্ৰণাধীন কাশ্মীৰৰ অংশক ভাৰতত ভিতৰত "পাক অধিকৃত কাশ্মীৰ PoK", পাকিস্তানত "আজাদ স্বাধীন জম্মু আৰু কাশ্মীৰ" আৰু সধাৰণ ভাবে "পাকিস্তান শাসনাধিস্থ কাশ্মীৰ" বুলি জনা যায়। চীনৰ নিয়ন্ত্ৰণাধীন কাশ্মীৰৰ অংশক আক্‌চাই চীন বুলি জনা যায়।\nজম্মু আৰু কাশ্মীৰ তিনিটা মূল অংশৰে গঠিত: জম্মু, কাশ্মীৰ উপত্যকা আৰু লাডাখ। গ্ৰীষ্মকালত ৰাজ্যখনৰ ৰাজধানী শ্ৰীনগৰ আৰু শীতকালত ৰাজধানী কাশ্মীৰ। কাশ্মীৰ উপত্যকা ইয়াৰ পৰ্বতমালা আৰু প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য আৰু ইয়াত থকা পবিত্ৰ তীৰ্থস্থান সমূহৰ বাবে বিখ্যাত। প্ৰতি বছৰে হাজাৰ হাজাৰ হিন্দু তীৰ্থ যাত্ৰী এই তীৰ্থসমূহ দৰ্শনৰ বাবে কাশ্মীৰলৈ আহে। পৰ্বতৰ নৈসৰ্গিক সৌন্দৰ্য আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মীয় সংস্কৃতিৰ বাবে বিখ্যাত লাডাখক "লিটল সূক্ষ্ম তিব্বত" বুলিও জনা যায়। জম্মু আৰু কাশ্মীৰ ভাৰতৰ একমাত্ৰ মুছলিম সংখ্যাগৰিষ্ঠ ৰাজ্য।\n1. জলবায়ু আৰু ভূগোল\nজম্মু আৰু কাশ্মীৰ বহুবোৰ উপত্যকা থকা এখন প্ৰদেশ, ইয়াৰ মুখ্য উপত্যকাসমূহ হৈছে, কাশ্মীৰ উপত্যকা, তাৱী উপত্যকা, চেনাব উপত্যকা, পুঞ্চ উপত্যকা আৰু চিন্দ উপত্যকা। প্ৰধান উপত্যকা কাশ্মীৰ 100 km 62 মাইল বহল আৰু ইয়াৰ মাটিকালি 15.520.3 বৰ্গ কি.মি. 5.992.4 বৰ্গ মাইল। হিমালয় পৰ্বতে কাশ্মীৰ উপত্যকাক লাডাখৰ পৰা পৃথক কৰি ৰাখিছে, আনহাতেদি পিৰ-পানজল পৰ্বতমালাই কাশ্মীৰ উপত্যকাক উত্তৰ ভাৰতৰ বিশাল সমতলভূমিৰ পৰা পৃথক কৰিছে। হিমালয়ৰ মূল পৰ্বতমালা কাশ্মীৰ উপত্যকাৰ উত্তৰ-পূৱ অংশজুৰি বিস্তৃত। ঘন জনবসতিপূৰ্ণ আৰু সুন্দৰ কাশ্মীৰ উপত্যকা সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা 1.850 মিটাৰs 6.070 ফুট উচ্চতাত অৱস্থিত, পিৰ-পানজল পৰ্বতমালাৰ গড় উচ্চতা 5.000 মিটাৰs 16.000 ফুট।\nহিমালয়ৰ পৰা কাশ্মীৰ উপত্যকাৰ মাজেৰে বৈ অহা ঝেলাম একমাত্ৰ ডাঙৰ নদী। সিন্ধু, তাৱী, ৰৱী আৰু চেনাব ৰাজ্যখনৰ মাজেৰে বৈ যোৱা প্ৰধান নদী। ৰাজ্যখনত কেইবাটাও হিমবাহ দেখিবলৈ পোৱা যায়। সাগৰপৃষ্ঠৰ পৰা ৫,৭৫৩ মিটাৰ ১৮,৮৭৫ ফুট গড় উচ্চতাৰ ৭৬ কি.মি. ৪৭ মাইল দৈৰ্ঘ্যৰ চিয়াচীন হিমবাহ হিমালয়ৰ সকলোককৈ অধিক দৈৰ্ঘ্যৰ হিমবাহ।\nপ্ৰদেশখনত ভিন্ন ধৰণৰ জলবায়ু দেখিবলৈ পোৱা যায়, দক্ষিণৰ ফালে জম্মুৰ উপকণ্ঠ অঞ্চলত সাধাৰণতে পৰম্পৰাগত মৌচুমী জলবায়ু দেখা যায়। জানুৱাৰী-মাৰ্চ মাহত প্ৰায় ৪০ৰ পৰা ৫০ মি.মি. ১.৬ৰ পৰা ২ ইঞ্চি বৰষুণ হোৱা দেখা যায়। গ্ৰীষ্মকালত জম্মু নগৰত উষ্ণতা যথেষ্ট বেছি হয়, ই সৰ্বাধিক ৪০ °ছে ১০৪ °ফা পৰ্যন্ত স্পৰ্শ কৰে। জুলাই-আগষ্ট মাহত ৬৫০মি.মি.২৫.৫ ইঞ্চি পৰ্যন্ত বৰষুণ হয়। চেপ্তেম্বৰ মাহত বৰষুণৰ পৰিমাণ হ্ৰাস পায়, আৰু অক্টোবৰলৈকে জলবায়ু বৃষ্টিহীন,গৰম আৰু শুকান হৈ পৰে এইসময়ত উষ্ণতা প্ৰায় ২৯ °ছে ৮৪ °ফাৰ আশে পাশে থাকে।\nপিৰ -পানজল অঞ্চলত দক্ষিণ এচীয় মৌচুমীৰ প্ৰভাৱ কম, দক্ষিণ-পশ্চিম দিশৰ পৰা অহা ডাৱৰৰ বাবে ইয়াত বসন্ত কালত বৰষুণ হয়। আৰৱ সাগৰৰ ওচৰত হোৱাৰ বাবে এই ডাৱৰৰ বাবে ৬৩৫ মিলিমিটাৰ ২৫ ইঞ্চি পৰ্যন্ত বৰষুণ হয়, মাৰ্চৰ পৰা মে’ মাহৰ ভিতৰত প্ৰতিমাহে সৰ্বাধিক ৮৫ মিলিমিটাৰ ৩.৩ ইঞ্চি বৰষুণ হয়। মুখ্য হিমালয়ান অঞ্চলত দক্ষিণ-পশ্চিমৰ আৰৱ সাগৰৰ পৰা অহা এই বতাহৰ প্ৰভাৱো একেবাৰেই কম, সেয়ে লাডাখ আৰু ঝংস্কাৰ অঞ্চল খুবেই শুকান আৰু চেঁচা। ইয়াত বাৰ্ষিক বৃষ্টিপাত মাত্ৰ ১০০ মি.মি. ৪ ইঞ্চি, জলবায়ুৰ আদ্ৰতাও এই অঞ্চলত একেবাৰে কম, সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ৩,০০০ মিটাৰ ৯,৭৫০ ফুট উচ্চতাৰ এই অঞ্চলসমূহত জানুৱাৰী মাহত গড় তাপমাত্ৰা −২০°ছে −৪°ফা, সৰ্বনিম্ন তাপমাত্ৰা −৪০°ছে −১০৪°ফালৈকে নামে। সকলোবোৰ নদীৰ পানী এই সময়ত গোট মাৰি যায়, গ্ৰীষ্ম কালত লাডাখ আৰু ঝংস্কাৰৰ তাপমাত্ৰা প্ৰায় ২০°ছে ৬৮°ফাৰ আশে পাশে থাকে, অৱশ্যে কম আদ্ৰতা আৰু পাতল বতাহৰ বাবে ৰাতিবোৰৰ তাপমাত্ৰা যথেষ্ট কম হয়।\nজম ম আৰ ক শ ম ৰ প নৰ গঠন আইন, ই ৰ জ Jammu and Kashmir Reorganisation Act, 2019 ভ ৰতৰ স সদ গ ৰহণ কৰ এখন আইন ইয ত জম ম আৰ ক শ ম ৰ ৰ জ যখনক\nস ৱৰণ ট উল প উদ য নত প ৰ য ব ধ ব ভ ন ন প ৰজ ত ৰ ট উল প ফ ল আছ জম ম আৰ ক শ ম ৰ চৰক ৰ প ৰত বছৰ ম ৰ চ ম হৰপৰ ম ম হৰ ভ তৰত ট উল প উৎসৱ অন ষ ঠ ত\nপ ৰদ শ অসম ব হ ৰ ছত ত ছগঢ দ ল ল গ ৱ গ জৰ ট হ ৰ য ন হ ম চল প ৰদ শ জম ম আৰ ক শ ম ৰ ঝ ড খণ ড কৰ ণ টক ক ৰ ল মধ য প ৰদ শ মহ ৰ ষ ট ৰ মণ প ৰ ম ঘ লয ম জ ৰ ম\nজম ম আৰ ক শ ম ৰ ৰ জ য পশ চ ম আৰ দক ষ ণ পশ চ ম দ শত পঞ জ ব ৰ জ য দক ষ ণ হ ৰ য ন আৰ উত তৰ প ৰদ শ ৰ জ য দক ষ ণ - প ৱ দ শত উত তৰ খণ ড ৰ জ য আৰ প ৱত\nব ষ ণ দ ৱ মন দ ৰ জম ম - ক শ ম ৰ ৰ জ যৰ ট ৰ ক ট পৰ বতত অৱস থ ত হ ন দ ধৰ ম সকলৰ এক অন যতম পব ত ৰ ত ৰ থস থ ন ম ত ৰ ণ ট ৰ ক ট ব ষ ণৱ আদ ভ ন ন\nজ ন ৱ ৰ ভ ৰতৰ উচ চতম ন য য লয ৰ তম ম খ য ন য য ধ শ ত ও ৰ প ত জম ম আৰ ক শ ম ৰ উচ চ ন য য লয ৰ ন য য ধ শ দ ৱ দ স ঠ ক ৰ অসমৰ প ৰ বৰ ৰ জ যপ ল আছ ল\nভ লপ ৱ ল কসকলৰ ব ব চনত ইয ত গ ল ফ কৰ চ স থ পন কৰ বৰ ত ম ন জম ম আৰ ক শ ম ৰ পৰ যটন ব ভ গ ইয ৰ চ ৱ - চ ত কৰ চ এনএনৰ মত গ লম ৰ গ হ ছ ব শ বৰ\n40429 - অসম 40433 - উত তৰ - প ৰ ব ঞ চল 40435 - হ ম চল প ৰদ শ 40437 - জম ম আৰ ক শ ম ৰ 40442 - ত ম ল ন ড 40441 - চ ন ন ই 40491 - ক লক ত 405800 - দ ল ল\nঅধ ক ত ক শ ম ৰ ইৰ ণৰ ব ষয ত ন ৰ ম ন কৰ তথ যচ ত ৰ আৰ ব ৰ ট ইনৰ ওপৰত সন ত ৰ সব দৰ প ৰভ ৱ সম পৰ ক য তথ যচ ত ৰ উল ল খন য জম ম আৰ ক শ ম ৰ আৰ উত তৰ\nদ শ ত ব বত, দক ষ ণ ল হ ল আৰ স প ট পশ চ ম ক শ ম ৰ জম ম আৰ ব ল ট য ল আৰ উত তৰ চ নৰ চ ঞ জ য আছ আক স ই চ ন ভ ৰত আৰ চ নৰ ম জত ব ব দ ত অঞ চল\nঅন ধ ৰ প ৰদ শ, দ ল ল জম ম আৰ ক শ ম ৰ ব হ ৰ আৰ উত তৰ প ৰদ শত উৰ দ চৰক ৰ ভ ষ ৰ মৰ য দ আছ এই ৰ জ য সম হত উৰ দ চৰক ৰ প ৰশ সন আৰ প ৰ থম ক ব দ য লয\nচণ ড গড ছত ত ছগঢ দ ল ল গ ৱ গ জৰ ট হ ৰ য ন হ ম চল প ৰদ শ হ ইদৰ ব দ জম ম ক শ ম ৰ ঝ ৰখণ ড কৰ ণ টক ক ৰ ল মধ য প ৰদ শ মহ ৰ ষ ট ৰ মণ প ৰ ম ঘ লয ম জ ৰ ম\nভ ৰতৰ স সদ গ হ ত কৰ এখন আইন চনৰ নৱ ম বৰ ত ৰ খৰ পৰ জম ম আৰ ক শ ম ৰ আৰ প ড চ ৰ ৰ ৰ ন ক ন টৰ ব দ সমগ ৰ ভ ৰতত এই আইন ক ৰ যকৰ হয এই আইন\nWikipedia: জম্মু আৰু কাশ্মীৰ


কুমাওঁ ভ্ৰমণৰ মনোমোহা অভিজ্ঞতা - Mahabahu.com\nকেপ্টেন জন হেনৰি সেভিয়াৰ আৰু মিসেস শাৰ্লট এলিজাবেথ সেভিয়াৰ আছিল লন্ডনৰ বাসিন্দা। আধ্যাত্মিক জীৱনৰ প্ৰতি আস্পৃহা দুয়োজনৰে আছিল অতিকৈ প্ৰবল। পাশ্চাত্যৰ ভোগ বিলাস কেন্দ্ৰিক জীৱনৰ প্ৰতি তেওলোকৰ জন্মিছিল তীব্ৰ অনীহা। বহু চেষ্টা আৰু অধ্যয়নৰ পাচতো তেওলোকে নিজৰ মনে বিচৰা জীৱনৰ সঠিক পথ এটা বিচাৰি নাপাই একপ্ৰকাৰ হতাশ হৈয়েই পৰিছিল।\n১৮৯৬ চনৰ এপ্ৰিল মাহত স্বামী বিবেকানন্দ যেতিয়া দ্বিতীয় বাৰৰ বাবে লন্ডনলৈ গৈছিল, তেতিয়া স্বামীজীৰ গভীৰ উদ্দীপনাময়ী আৰু তেজস্বী বক্তৃতা শুনি সেভিয়াৰ দম্পতী গভীৰ ভাবে অনুপ্ৰাণিত হৈ পৰিছিল। স্বামীজীয়ে ব্যাখ্যা কৰা প্ৰাচ্যদৰ্শণৰ মাজত তেওলোকে নিজৰ ইপ্সিত পথৰ সন্ধান পাইছিল। বিচাৰি পাইছিল জীৱনৰ প্ৰকৃত শান্তি, আনন্দ আৰু মুক্তিৰ পথ। বিলম্ব নকৰি দুয়োজনেই স্বামীজীৰ শিষ্যত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল। প্ৰথম দৰ্শণতেই স্বামীজীয়ে মিসেস সেভিয়াৰক ‘মা’ বুলি সম্বোধন কৰিছিল। মিসেস সেভিয়াৰ সেয়েহে পিচলৈ ‘মা’ অথবা ‘মাদাৰ’\nসেইবছৰৰে জুলাই মাহত স্বামীজী ইউৰোপ ভ্ৰমণলৈ ওলাইছিল। সেভিয়াৰ দম্পতী এই যাত্ৰাত সৰ্বক্ষণ স্বামীজীৰ লগে লগে আছিল। স্বামীজীৰ এটা দীৰ্ঘদিনীয়া সপোন আছিল ভাৰতবৰ্ষত হিমালয়ৰ নিৰ্জন প্ৰকৃতিৰ মাজত আধ্যাত্মিক চিন্তা চৰ্চাৰ কেন্দ্ৰ হিচাপে এখন আশ্ৰম স্থাপন কৰাৰ। এই আশ্ৰম হব লোকালয়ৰ পৰা সম্পূৰ্ণ আতৰত যাক পাৰ্থিব জীৱনৰ কোলাহলে ঢুকি নাপাব।তুষাৰাবৃত হিমালয়ৰ অনিৰ্বচনীয় শোভা এই আশ্ৰমৰ পৰা সততে দৃশ্যমান হব।এই আশ্ৰমত কোনো পূজা পাতল বা ধৰ্মীয় আচাৰ বিধি নচলিব। কেবল ধ্যান আৰু আধ্যাত্মিক চিন্তা চৰ্চাৰ কেন্দ্ৰ এই আশ্ৰমখন হব প্ৰাচ্য আৰু পাশ্চাত্যৰ শিষ্য সকলৰ মিলন স্থল যৰ পৰা বেদান্তৰ বানী প্ৰচাৰ হব সমগ্ৰ বিশ্বত।\nসুইজাৰলেন্ডৰ বৰফাবৃত আল্পস পৰ্বতমালা দেখি স্বামীজীয়ে তেখেতৰ এই সপোনৰ কথা সেভিয়াৰ দম্পতিৰ আগত পুনৰ দোহাৰিছিল। সেভিয়াৰ দম্পতিয়েও সংকল্প লৈছিল স্বামীজীৰ এই স্বপ্ন বাস্তবত ৰূপায়িত কৰাৰ।\nইংলেন্ডৰ স্থাবৰ অস্থাবৰ সকলো সম্পত্তি বিক্ৰী কৰি পা-পইচা গোটাই লৈ সেভিয়াৰ দম্পতী ভাৰতবৰ্ষলৈ আহি আশ্ৰমৰ বাবে স্থান বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। স্বামীজীয়ে এই আশ্ৰম খন আলমোৰাৰ আশে পাশে হোৱাটো বিচাৰিছিল।সেই বাবেই সেভিয়াৰ দম্পতীয়ে আলমোৰাৰ ওচৰ পাজৰৰ সকলো সম্ভাব্য স্থল চাই চলাথ কৰি ফুৰিছিল।\nঅৱশেষত বিচৰা ঠাইখনৰ সন্ধান পোৱা গৈছিল।আলমোৰাৰ পৰা ৫০ মাইল দূৰত অনিন্দ্যসুন্দৰ প্ৰাকৃতিক পৰিবেশৰ মাজত আছিল এখন চাহ বাগান। বাগান খনৰ মালিক জেনেৰেল ডব্লিউ. জে. মেকগ্ৰেগৰ চাহাবে বাগান খন বিক্ৰী কৰি ইংলেন্ডলৈ ঘূৰি যাবলৈ বিচাৰিছিল। কেপ্টেন সেভিয়াৰে বাগানখন কিনি লৈছিল। যুদ্ধকালীন ক্ষিপ্ৰতাৰে আৰম্ভ হৈছিল আশ্ৰম নিৰ্মাণৰ কাম।\nএনেদৰেই ১৮৯৯ চনত ‘মায়াবতী’ আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল।\n২০১৪ চনৰ এপ্ৰিল মাহত মধ্য প্ৰদেশৰ ভূপালৰ ওচৰৰ বীনা নামৰ ঠাই খনত অলপ আগতীয়াকৈ কৰ্ম জীৱনৰ সামৰণি মাৰি মই অসমলৈ ঘূৰি আহিছিলো।\nঅৱসৰ জীৱনটো বেচ ভাল লাগিছিল মোৰ। নাই কোনো উচ্চাকাংক্ষা, নাই কোনো প্ৰতিযোগিতা অথবা বাধ্যবাধকতা।নাই কোনো ধৰা বন্ধা আমনিলগা দৈনিক ৰুটিন। মন গলেই যেতিয়াই তেতিয়াই গুচি যাব পাৰো যলৈকে মন যায়। কেতিয়াবা সাগৰ তীৰত, কেতিয়াবা মৰুৰ মাজত কিম্বা কোনো পৰ্বতৰ শিখৰত। কি যে সুন্দৰ জীৱন !\nতেনে সময়তে অকস্মাৎ এদিন ইন্টাৰনেটৰ জৰিয়তে মায়াবতী আশ্ৰমৰ কথা জানিব পাৰিছিলো। লগে লগেই মন স্থিৰ কৰিছিলো–শাৰদীয় দূৰ্গা পূজাৰ মনোৰম সময়খিনি এইবাৰ তাতেই কটাম।\nআশ্ৰমৰ স্বামীজীলৈ ই-মেইলৰ জৰিয়তে অনুৰোধ কৰিছিলো পূজাৰ সময়ত মোক সপৰিয়ালে এসপ্তাহ আশ্ৰমত কটাবৰ অনুমতি দিবলৈ। পিচদিনাখনেই ই-মেইলৰ উত্তৰ আহিছিল। আমাক অক্টোবৰৰ ১ তাৰিখৰ পৰা তিনি দিন থকাৰ অনুমতি দিয়া হৈছিল। লগতে ইয়াকো কোৱা হৈছিল যে বাহিৰা দৰ্শণাৰ্থীক আশ্ৰমত তিনি দিনতকৈ অধিক কাল থাকিব দিয়াৰ নিয়ম নাই।\nদিল্লীৰ পৰা নিশাৰ ৰেলেৰে আহি চেপ্তেম্বৰৰ ২৯ তাৰিখে ৰাতিপুৱাই আমি কাঠগোদাম স্টেচনত নামিছিলো।এই পথত কাঠগোদামেই অন্তিম স্টেচন । ইয়াৰ আগলৈ আৰু ৰেলৰ লাইন নাই। থকাটো সম্ভৱো নহয় । স্টেচনৰ অলপ আতৰৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছে কুমাও হিমালয়ৰ সুউচ্চ পৰ্বত শ্ৰেণী । .\nদিল্লীৰ পৰা আহি কাঠগোদাম স্টেচনত নামিয়েই খুব ঠান্ডা অনুভৱ হৈছিল। স্টেচনটো চাই মই মুগ্ধ হৈ পৰিছিলো। কোনো ধৰণৰ ব্যস্ততাহীন এই সৰু স্টেচনটো ইমান সুন্দৰ, ইমান পৰিপাটি আৰু চাফ চিকুন !\nস্টেচনৰ ওচৰতে থকা Kumaon Mandal Vikash Nigam (চমুকৈ KMVN) ৰ অতিথিশালাত কোঠা এটা মই আগতেই বুক কৰি থৈছিলো। এইখিনিতে বন্ধু বান্ধবী সকলক কথা এটা কৈ থও। উত্তৰাখন্ডৰ কুমাও অন্চললৈ ভ্ৰমণ কৰিব গলে পৰাপক্ষত KMVN ৰ অতিথিশালাত থকাই শ্ৰেয়। মই এতিয়ালৈকে যিমান দেখিছো তেওলোকৰ অতিথিশালা বোৰ বেচ পৰিস্কাৰ পৰিচ্ছন্ন, অবস্থান সদায়েই অতি সুন্দৰ ঠাইত,খোৱা লোৱা আদি ঘৰুৱা ধৰণৰ আৰু সৰ্বোপৰি দাম বোৰো বৰ গাত লগা বিধৰ নহয় । ঠিক তেনেদৰে গাড়োৱাল অন্চললৈ ফুৰিব গলে Garowal Mandal Vikash Nigam অৰ্থাৎ GMVN ৰ অতিথিশালাত থকাই বুদ্ধিমানৰ কাম।\nকুমাওঁ হিমালয়ৰ পাহাৰ শ্ৰেণীৰ ঠিক পাদ দেশতেই অবস্থিত এই কাঠগোদাম চহৰখনৰ এটা অংশ পাহাৰীয়া যদিও তাৰ বিপৰীত ভাগ তেনেই সমতল।স্থলপথ আৰু ৰেলপথেৰে এই চহৰখন দেশৰ বাকী অংশৰ লগত ভালদৰেই সংযুক্ত। সেই হেতু উত্তৰাখন্ডৰ পৰ্য্যটন মানচিত্রত কাঠগোদামৰ গুৰুত্ব খুবেই বেছি।অতি মনোৰম জলবায়ু এই চহৰখনৰ আন এক আকৰ্ষণ। শীতকালত উত্তৰাখন্ডৰ আন আন উল্লেখনীয় পৰ্য্যটন স্থল সমূহৰ দৰে ইয়াত উৎকট ঠান্ডা তেনেকৈ নপৰে। গৰমৰ দিনত পিচে ইয়াৰ শীতল আৱহাৱা ভ্ৰমণাৰ্থী সকলৰ বেচ উপভোগ্য হৈ পৰে।\nসময় বাগৰাৰ লগে লগে কাঠগোদামৰো ৰূপ সলনি হবলৈ লৈছে।গাড়ী মটৰৰ আধিক্য ঘটিছে।জনসংখ্যা বাঢ়িছে।ইয়াৰ মনোৰম জলবায়ু আৰু শান্তিপূৰ্ণ বাতাবৰণৰ বাবে আন ঠাইৰ পৰাও মানুহ আহি ইয়াত থাকিবলৈ লৈছে। দিনে দিনে নতুন নতুন আৱাসিক এলেকা গঢ় লৈ উঠিছে।বিকাশ, বিবৰ্তন আৰু আধুনিক যান্ত্রিক সভ্যতাৰ ছাপ সৰ্বত্র পৰিবলৈ লৈছে। কিন্তু মুখ্যত: এই সকলোবোৰ ঘটিছে পাচ কিলোমিটাৰ দূৰৈত নতুনকৈ গঢ় লৈ উঠা হালদৱানি (Haldwani) চহৰত। দৰাচলতে হালদৱানি চহৰখন কাঠগোদামৰেই এক সম্প্ৰসাৰণ বুলি কব পাৰি।সময়ৰ সোতত আহি পৰা সমস্ত পৰিবৰ্তনৰ বোজা হালদৱানিৰ ওপৰতে জাপি দি কাঠগোদাম চহৰখনে নিজৰ শান্ত সমাহিত ৰূপ অক্ষুন্ন ৰাখি হিমালয়ৰ চৰণত মূৰ গুজি নিশ্চিন্তমনে এই পৰিবৰ্তনৰ আলেখ লেখ চাই ৰৈছে।\nঅক্টোবৰ মাহ কুমাওঁ ভ্ৰমণৰ বাবে বেচ অনুকুল সময়। ৰাস্তাত ইতিমধ্যেই দেশী বিদেশী পৰ্য্যটকৰ সমাগম আৰম্ভ হৈ গৈছে। বজাৰ সমাৰ কৰিবলৈ কুমাওঁনী পুৰুষ মহিলা সকলো এইখিনি সময়তে ওলাই আহিছে। কাঠগোদামৰ পৰা হালদৱানি যাবৰ বাবে বাচ, টেক্সি, অটো, ৰিক্সা আদি কোনোটোৰেই অভাব নাই। মই পিচে এই সুন্দৰ পৰিবেশত খোজ কাঢ়ি যাবলৈহে পচন্দ কৰিলো।হালদৱানিৰ বজাৰ বেচ জমজমাট। দোকানবোৰত দেশী বিদেশী পৰ্য্যটকৰ ভীৰ। ভ্ৰমণাৰ্থী সকলৰ ক্ৰমবৰ্দ্ধমান চাহিদাৰ হেতু ইয়াৰ বজাৰত গৰম কাপোৰ, শ্বল, চুৱেটাৰ, জেকেট, ঊলৰ টুপী, ঊলৰ মোজা আদিৰ বিশাল পয়োভৰ।লগতে পৰ্বতাৰোহন অভিযানত প্ৰয়োজন হোৱা সা-সজুলি, টেন্ট আদিও ইয়াত সুলভ।\nপাহাৰত ভ্ৰমণ কৰোতে প্ৰয়োজন হোৱা বস্তু দুই এপদ কিনি মই অতিথিশালালৈ উভটিলো। নিশাটো তাতে কটাই পিচদিনাখন ৰাতিপুৱা গাড়ী এখনেৰে গৈ দুপৰীয়াৰ আগে আগে লোহাঘাট পালোগৈ।লোহাবতী নদীৰ পাৰত অবস্থিত লোহাঘাট এখন সৰু মনোৰম জনপদ। চৌদিশে পাইন আৰু দেওদাৰ গছৰ অৰণ্যৰে পৰিবেষ্টিত এই শান্ত জনপদৰ পৰিবেশ কবলৈ গলে নান্দনিক। ইয়াৰ পৰা মায়াবতী আশ্ৰম মাত্র ন কিলোমিটাৰ দূৰত।\nমূল জনপদৰ পৰা অলপ নিলগৰ সৰু টিলা এটাৰ ওপৰৰ সমতল ভূমি এটুকুৰাত অতি মনোমোহা পৰিবেশত অবস্থিত KMVN ৰ অতিথিশালা। ইয়াতো মই এদিনৰ বাবে কোঠা এটা বুক কৰি ৰাখিছিলো। ওপৰ মহলাৰ সমুখৰ বাৰান্দাৰ লগৰ কোঠা এটা পাই বেচ আনন্দই পালো।\n-“আজি কাৰেন্ট নাই। ৰাতি নাহিবই চাগে। ৰাতিৰ খানা আজি সোনকালেই খাব লাগিব, চাৰ।”– অতিথিশালাৰ সহজ সৰল হাহিমুখীয়া পৰিচাৰকজনে আহি কলে।\n-“ৰুটী,ভাত দুয়োটাই হব। ডাল, চবজীতো থাকিবই । আপুনিয়ে কওক আৰু কি খাব। মাটন নে চিকেন?”\nৰন্ধা বঢ়াত কিন্তু ওস্তাদ দেই এই কমবয়সীয়া পাহাৰী লৰা জন। ইমান জুতিলগা খানা । তৃপ্তিৰে খাই বৈ\nপিচদিনা ৰাতিপুৱা সোনকালে গা পা ধুই গৰম গৰম ৰুটী চবজীৰে পুৱাৰ জলপান খাই আমি সৰু গাড়ী এখনেৰে যাত্রা কৰিলো মায়াবতী আশ্ৰমলৈ বুলি।\nবেলুড় মঠৰ শ্ৰীৰামকৃষ্ণ মিছনৰ তত্বাৱধানত পৰিচালিত এই মায়াবতী আশ্ৰমখনৰ পৰিচালনা আৰু দৈনন্দিন সেৱাৰ কামত নিয়োজিত হৈ থকা সংসাৰত্যাগী সাধক সকলক আমি স্বামীজী নামেৰে জানো।তেখেত সকলৰ থকাৰ ব্যবস্থা আছিল আশ্ৰমৰ মূল ভৱনটোৰে ওপৰ মহলাত।তলৰ মহলাত আছিল আশ্ৰমৰ অফিচ, ৰান্ধনিঘৰ, ভোজন গৃহ আৰু অইন কৰ্মচাৰী সকলৰ থকাৰ কোঠা।\nখোৱা লোৱাৰ বাবে আমি অতিথিশালাৰ পৰা আশ্ৰমৰ মূল ভৱনলৈ দৈনিক পাচবাৰকৈ অহা যোৱা কৰিব লাগিছিল।ৰাতিপুৱাৰ চাহ, ৰাতিপুৱাৰ জলপান, দুপৰীয়াৰ আহাৰ, আবেলিৰ চাহ আৰু নিশাৰ আহাৰ — মুঠতে পাচবাৰ। প্ৰথম প্ৰথম এই আধা কিলোমিটাৰৰ থিয় পথ বগাই ওপৰলৈ যাবলৈ বৰ কষ্ট হৈছিল। এবাৰ দুবাৰ অহা যোৱা কৰাৰ পিচত অভ্যস্ত হৈ পৰিছিলো।পিচলৈ এই পাচবাৰৰ উপৰিও দিনটোৰ ভিতৰত কাৰণে অকাৰণে আশ্ৰমলৈ কেবাবাৰো অহা যোৱা কৰাটো মোৰ অভ্যাসত পৰিনত হৈছিল।সমস্যাটো হৈছিল পিচে নিশাৰ ভাগলৈহে।কুমাওঁৰ এই পাহাৰীয়া অৰণ্যত হিংস্ৰ জন্তু বিশেষকৈ লেপাৰ্ড আৰু চিতা বাঘৰ সংখ্যা তেনেই কম নাছিল। মাজে মাজে সিহতে অৰণ্যৰ দাতিকাষৰীয়া ঠাইৰ গাও ভূইৰ মানুহৰ অনিষ্ট সাধন কৰাৰ কথা শুনিব পাইছিলো।আমি গৈ পোৱাৰ দিনাখনেই আশ্ৰমৰ হস্পিটেলৰ ওচৰত লেপাৰ্ডৰ আবিৰ্ভাব হোৱা বুলি অতিথিশালাৰ চকীদাৰজনে কৈছিল।হিংস্ৰ জন্তু বোৰক বিদূৰ কৰি ৰাখিবলৈ এই আধা কিলোমিটাৰৰ পথচোৱা উজ্বল ফ্লাড লাইটেৰে ৰাতি আলোকিত কৰি ৰখা হৈছিল।তথাপিও আমি আস্বস্ত হব পৰা নাছিলো। নিশাৰ ভাগত অতিথিশালাৰ সমস্ত আবাসী একেলগ হৈ দল পাতিহে আহাৰ খাবলৈ আশ্ৰমলৈ গৈছিলো। তেনেদৰেই খোৱা লোৱাৰ পাচত সকলো একেলগে উভটিছিলো।\nআশ্ৰমৰ নিৰামিষ আৰু আড়ম্বৰহীন খোৱালোৱা বোৰ আছিল পিচে অতিকৈ সুস্বাদু।ৰাতিপুৱাৰ জলপানত সাধাৰণতে ৰুটী তৰকাৰী নাইবা পুৰি ভাজি পৰিবেশন কৰা হৈছিল।দুপৰীয়া আৰু নিশাৰ আহাৰত ভাত, ৰুটী আৰু ডাইলৰ লগতে দুবিধ তৰকাৰী দিয়া হৈছিল। গাখীৰ আৰু দৈ আছিল উভৈনদী।যাৰ যিটো মন যায় খালেই হল। সবৰে শেষত আহিছিল অতি সুস্বাদু মিঠাই ।\nসকলোৰে থালত খোৱা বস্তু দিয়া হোৱাৰ পাচত ভোজন গৃহত প্ৰবেশ কৰিছিল স্বামী মাধূৰ্য্য মহাৰাজ। তেখেতে মন্ত্র এটা পাঠ কৰিছিল। তেখেতৰ লগে লগে আমিবোৰেও সেই মন্ত্র আওৰাব লাগিছিল। মন্ত্রটোৰ যোগেদি ভগবানক কৃতজ্ঞতা জনাই আৰু খাদ্য দ্ৰব্য সমূহ ভগবানক উচৰ্গা কৰি খোৱাৰ নিয়ম আছিল। সমুখৰ নিৰ্দিষ্ট ঠাই এডোখৰত বহি স্বামীজীয়ে নিজেও আমাৰ লগতে খাইছিল। খোৱাৰ পাচত কাহি বাটী গিলাচ আদি নিজে পৰিস্কাৰকৈ ধুই যথাস্থানত থৈ দিব লাগিছিল।\nআশ্ৰমৰ সেৱাত নিয়োজিত আটাইকেইগৰাকী সাধকৰে ব্যক্তিত্ব সমানে আকৰ্ষণীয় নাছিল। দুই এজন গোমোঠা মুখৰ আৰু অনাকৰ্ষণীয় ব্যক্তিত্বৰ সাধকো মোৰ চকুত পৰিছিল। হলেও অতি আকৰ্ষণীয় চেহেৰাৰ সৰবৰহী কমবয়সীয়া ডেকা\nমাধূৰ্য্য মহাৰাজৰ মধূৰ ব্যবহাৰ আৰু বন্ধুত্বপূৰ্ণ আচৰণে সকলো দৰ্শণাৰ্থীৰে হৃদয় জয় কৰিছিল। হাহি মুখীয়া আৰু ধেমেলীয়া স্বভাবৰ এই সাধক জনৰ লগত প্ৰথম দৰ্শণৰ পৰাই মোৰ সম্পৰ্ক গাঢ় হৈ পৰিছিল। আজৰি পৰত তেখেতৰ ওচৰলৈ গৈ কথা পাতি মই খুব ভাল পাইছিলো।\n-” ইয়াৰ পৰিবেশ অতি সুন্দৰ যদিও দীৰ্ঘ দিন এনেদৰে নিসংগ হৈ থাকি কেতিয়াবা আপোনাৰ মন বেয়া নালাগেনে বাৰু ?”– চেগ বুজি এদিন মই তেখেতক প্ৰশ্ন কৰিছিলো।\n-“মোৰ নিজৰ মন বুলি কোনো বস্তুৱেই নাই। কেতিয়াবাই তাৰ বিলুপ্তি ঘটিছে।”– হাহি হাহিয়েই তেখেতে উত্তৰ দিছিল।\nকোলকাতাৰ পৰা অহা উৎসাহী ডেকা দৰ্শণাৰ্থী এজনে এদিন মহাৰাজৰ অতীত পৰিচয় সম্বন্ধে প্ৰশ্ন কৰিছিল। কথাটো বৰ ভাল হোৱা নাছিল নেকি !সদায়ে হাহি থকা মহাৰাজৰ মুখ খনো ক্ষন্তেকৰ বাবে গহীন হৈ গৈছিল। চমুকৈ তেখেতে মাথো কৈছিল -” বৰ্তমানৰ পৰিচয়েই মোৰ একমাত্র পৰিচয়।মোৰ অতীতৰ ইতিমধ্যেই মৃত্যু হৈছে।”\nপাহাৰৰ মাজৰ এক বিস্তীৰ্ণ এলেকা জুৰি আছিল মায়াবতী আশ্ৰমৰ পৰিসৰ। আশ্ৰমখন বহু ক্ষেত্রতেই আছিল স্ব-নিৰ্ভৰশীল। দৰ্শণাৰ্থী সকলকে আদি কৰি আশ্ৰমৰ সৈতে জড়িত সকলো লোকৰে খোৱা লোৱাৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা খাদ্য শস্য, শাক পাচলি আদি আশ্ৰমৰ নিজৰ কৃষিভূমিতেই উৎপন্ন কৰা হৈছিল।আশ্ৰমৰ নিজস্ব গোশালাৰ পৰা প্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱা বুজন পৰিমানৰ গাখীৰ ৰান্ধনিশাল আহি পাইছিল। হিমালয়ৰ উৰ্বৰ বুকুত লহপহকৈ বাঢ়ি অহা শাক পাচলিৰে ভৰপূৰ বাগিচা বোৰ আছিল সচাকৈয়ে চাবলগীয়া।\nআশ্ৰমৰ সমস্ত কাম কাজ নিয়াৰিকৈ চলাবৰ বাবে বেচ কিছু সংখ্যক কৰ্মচাৰী আৰু শ্ৰমিকৰ দৰ্কাৰ হৈছিল। তাৰ বাবে পিচে লোকৰ অভাব নহৈছিল।কুমাওঁৰ মনোৰম পাহাৰীয়া বনান্চলৰ মাজত লুকাই থকা সৰু সৰু গাওঁ বোৰৰ অধিবাসী এই সহজ সৰল কুমাওঁনী লোক সকল আছিল আৰ্থিক দিশৰ পৰা অতিকৈ নিস্ব।স্বাধীন ভাৰতবৰ্ষই লাভ কৰা প্ৰগতিৰ সকলো সা-সুবিধাৰ পৰাই তেওলোক হৈ আছিল বৰ দুখ লগাকৈ বন্চিত। আশ্ৰমৰ সেৱাৰ কামৰ মাজত নিজৰ জীৱিকাৰ সন্ধান পোৱাটো সেয়েহে এনে লোক সকলৰ বাবে হৈ পৰিছিল পৰম সৌভাগ্যৰ বিষয়।আশ্ৰমৰ ওপৰত এই লোক সকল আৰু তেওলোকৰ পা-পৰিয়াল হৈ পৰিছিল সম্পূৰ্ণভাবেই নিৰ্ভৰশীল।আশ্ৰমৰ স্বামীজী সকলক তেওলোকে ভগবানৰ পাচতেই স্থান দিছিল।ব্যক্তিগত জীৱনৰ যিকোনো সমস্যা, দুখ দুৰ্দশা আদিৰ সময়তো তেওলোক লৱৰি আহিছিল স্বামীজী সকলৰ ওচৰলৈ– সমাধান আৰু উপদেশ বিচাৰি।আশ্ৰম আৰু ইয়াৰ স্বামীজী সকলৰ প্ৰতি তেওলোকৰ অন্তৰ যে বিশ্বাস আৰু কৃতজ্ঞতাৰে পৰিপূৰ্ণ সেইটো তেওলোকৰ কথা বতৰা আৰু চাল চলনত ভালকৈয়ে পৰিস্ফুট হৈ পৰিছিল।\nএনে বহু পাহাৰীয়া গাওঁলৈ তেতিয়ালৈকে বাট পথ হৈ উঠাই নাছিল।চিকিৎসাৰ বাবে চৰকাৰৰ ফালৰ পৰা লোৱা কোনো ব্যবস্থাই তেতিয়ালৈ এই লোক সকলক সাঙুৰি লব পৰা নাছিল। মায়াবতী আশ্ৰমৰ হস্পিটেলখনেই হৈ পৰিছিল দূৰ দূৰণিৰ এনে বহু গাওঁৰ দৰিদ্ৰ লোক সকলৰ বেমাৰ আজাৰৰ চিকিৎসাৰ একমাত্র নিৰ্ভৰযোগ্য স্থল।\nআমাৰ অতিথিশালাৰ কাষৰ সমতল ভূমি খনতো নানা তৰহৰ শাক পাচলিৰ খেতি কৰা হৈছিল।তাতে খেতি বাতিৰ কামত নিয়োজিত হৈ থকা পাহাৰীয়া লোক সকলৰ লগত আমি গৈ কামৰ মাজে মাজে নানা কথা পাতিছিলো।\n-“তোমালোক ইমান ভাগ্যবান। ইমান সুন্দৰ ঠাইত থাকিবলৈ পাইছা।”– কামৰ মাজত আমাৰ কাষতে বহি অলপ জিৰণি লব খোজা কমবয়সীয়া পাহাৰী লৰা জনক মোৰ শ্ৰীমতীয়ে কৈছিল।\n-“নহয় দিদি। ঠান্ডাৰ দিনত আমাৰ ইয়াত বৰ কষ্ট হয়। ইমান বেচি বৰফ পৰে ইয়াত। ঠান্ডাত হাত ভৰি ঠেৰেঙা লাগি যায়।সেইবুলিতো কাম নকৰিলে নচলিব।জুইত হাত ভৰি সেকি নললে আঙুলি এটাও লৰাব নোৱাৰা অবস্থা হৈ যায়।”\nএই অক্টোবৰ মাহতে মায়াবতী আশ্ৰমত যি হাড় কপোৱা জাৰৰ প্ৰকোপ পাইছিলো তাৰ পৰা সেই কথা অনুমান কৰিবলৈ মোৰ কষ্ট হোৱা নাছিল।\nমূল আশ্ৰমৰ পৰা অলপ নামনিত অবস্থিত মায়াবতী আশ্ৰমৰ হস্পিটেলখন। প্ৰত্যাশিত ভাবেই হস্পিটেলখনৰ সমস্ত চৌহদ আছিল অতিকৈ পৰিস্কাৰ।আশ্ৰমৰ মূল ভৱনৰ সমুখৰ ফুলৰ বাগিচাখনৰ কাষৰ পৰাই আৰম্ভ হোৱা কংক্ৰীটৰ খটখটীৰে নামি যাওতে ওপৰৰ পৰা সুদৃশ্য আটোম-টোকাৰি হস্পিটেলখন দেখি কোনো এক বিলাসী ৰিচৰ্ট যেনহে মোৰ অনুভৱ হৈছিল।\nত্রিশখন বিচনা যুক্ত এই আধুনিক হস্পিটেলখন আছিল “অপাৰেশ্যন থিয়েটাৰ”কে আদি কৰি চিকিৎসাৰ সকলো ব্যবস্থাৰে সুসমৃদ্ধ । দুজনকৈ ডাক্তৰক তাত সকলো সময়তে পোৱা গৈছিল।এই ডাক্তৰ দুজনে সকলো ধৰণৰ সাধাৰণ বেমাৰ আজাৰৰ চিকিৎসা কৰিছিল।স্পেচিয়েলিষ্ট ডাক্তৰ নাইবা শল্য চিকিৎসক(surgeon) ৰ প্ৰয়োজন আহি পৰিলে লগে লগেই বেলুড় মঠৰ শ্ৰী ৰামকৃষ্ণ মিশ্যনলৈ খবৰ পঠোৱা হৈছিল। সেই মতেই কোলকাতাৰ পৰা প্ৰয়োজনীয় চিকিৎসক সকল তাৎক্ষনিক ভাবেই আহি পৰিছিল।\nহস্পিটেলৰ চৌহদত ঘূৰি ফুৰাৰ সময়তে মোৰ ডাক্তৰ গুপ্তাৰ লগত চিনাকি হৈছিল।\nডাক্তৰ গুপ্তা আছিল বৰ সৰবৰহী আৰু উৎসাহী স্বভাবৰ লোক। মোৰ সমবয়সীয়াই হব।ঘৰ লক্ষ্নৌত। পৰিয়াল তাতেই থাকে।জীয়ৰী দুগৰাকী। দুয়োগৰাকীয়ে নিজৰ নিজৰ জীৱনত সুপ্ৰতিষ্ঠিতা।ডাক্তৰ গুপ্তাই মাহটোৰ পোন্ধৰ দিন লক্ষ্নৌৰ নিজৰ চেম্বাৰত বহে। বাকী পোন্ধৰ দিন কটায় মায়াবতী আশ্ৰমত– ৰোগাক্ৰান্ত আৰ্ত জনৰ দুখ দুৰ্দশা মোচনত নিজৰ নিস্বাৰ্থ সেৱা আগবঢ়াবলৈ।\nমোক লগ পাই তেখেতে ভাল পোৱা যেন বোধ হৈছিল। মোৰ বিশদ পৰিচয় লৈছিল। মই অতিথিশালাৰ কোনটো ৰুমত আছো তেখেতে জানি লৈছিল। কৈছিল- “কামৰ পৰা আজৰি হলেই মই গৈ ওলামগৈ আপোনাৰ ওচৰত।”\nদুপৰীয়াৰ আহাৰ খাই উঠাৰ পাচত আবেলি পৰত অতিথিশালাৰ সমুখতে চকী এখনত বহি ৰদৰ কোমল উম গাত লৈ থাকোতে আমেজত মোৰ তন্দ্ৰাভাৱ হৈছিল হবলা। ডাক্তৰ গুপ্তাৰ মাতত সাৰ পাই খপজপকৈ থিয় হলো।\n-“ইমান আৰাম কৰি থাকিলে নচলিব শৰ্মাজী। মোৰ পিনে চাওক। হস্পিটেলৰ পৰা আহি এতিয়া জীনচ আৰু স্পোৰ্টচ ছু পিন্ধি আহিছো- ফুৰিবলৈ যাবৰ বাবে।”\nডাক্তৰ গুপ্তাক মই ৰুমলৈকে লৈ গৈছিলো। আমাৰ লগতে অহা মোৰ শাহু আইৰ উচ্চতাজনিত জটিলতা(high altitude sickness)ৰ লক্ষণ দেখা দিছিল। শ্বাস প্ৰশ্বাসত কষ্ট হৈছিল। ডাক্তৰ গুপ্তাই তেখেতৰ স্ৱাস্থ্য পৰীক্ষা কৰিছিল।কৈছিল–“বিশেষ চিন্তা কৰিব লগা কথা নাই। high altitude ত বয়সস্থ মানুহৰ এনে হোৱাটো একো অস্বাভাবিক নহয়।মই দৰব এটা লিখি দিছো। ভাল পাই যাব। দৰব আনিবলৈ আপুনি আকউ ইমান কষ্টেৰে উঠা নমা কৰি হস্পিটেল যাবৰ দৰ্কাৰ নাই।এটা কাম কৰিম। ৰাতি ভাত খাবলৈ আহোতে দৰবটো ময়েই লগত লৈ আহিম। আপুনিতো ভাত খাবলৈ আশ্ৰমলৈ আহিবই। তেতিয়াই দৰবটো আপোনাক দি দিম। হবনে ?”\nকৃতজ্ঞতাৰে মই মূৰ দুপিয়াইছিলো। সচাকৈ অতি মৰমীয়াল এই ডাক্তৰ ৰূপী সাধকজন।\n-“এতিয়া আপুনি ওলাওক। স্পোৰ্টচ ছু পিন্ধি লওক।মই আপোনাক ফুৰাই আনিম অৰণ্যৰ ভিতৰৰ পৰা।”\n-“এই অসময়ত অৰণ্যৰ মাজলৈ। ভয়েই লাগে দেখোন। বনৰীয়া জীৱ জন্তু নাই জানো।”– অলপ ইতস্ততাৰে কৈছিলো মই।\n-“ডাক্তৰ গুপ্তা লগত থাকিলে কোনো চিন্তা নাই। মোক ইয়াত বনৰীয়া জীৱ জন্তুৱেও চিনি পায়। ডাক্তৰৰ বেজীক সিহতেও বৰ ভয় কৰে, বুজিছে ।”\n-“তুমি অকলে গলে হব নেকি ? মই কিয় নাযাম?”–শ্ৰীমতীয়ে কৈ উঠিছিল।\nডাক্তৰ গুপ্তা, মই, দীপ্তি দেবী– তিনিওজনে আগবাঢ়িছিলো বহু হিংস্ৰ জন্তু অধ্যুষিত কুমাওঁৰ পাহাৰৰ গহীন অৰণ্যৰ মাজে মাজে।\n-“এটা চিন্তা মোৰ মনলৈ আহিছে, ডাক্তৰ।”- নীৰবতা ভংগ কৰি এটা সময়ত মই কৈছিলো।\n-“ডাক্তৰৰ বেজীক ভয় কৰা জীৱ জন্তু বোৰে অৱসৰ প্ৰাপ্ত ইন্জিনীয়াৰ এজনক ভয় নকৰিবও পাৰে।”\nহাহিত একেবাৰে ফাটি পৰিছিল ডাক্তৰ গুপ্তা। হাহি শেষ হোৱাৰ পাচত কৈছিল–“চিন্তা নকৰিব ইন্জিনীয়াৰ মহাশয়। আপোনালোকক তেনেকুৱা বিপদ সংকুল ঠাইলৈ মই লৈ নাযাও। মই প্ৰথমতে আপোনালোকক দেখুৱাব খুজিছো আমাৰ আশ্ৰমৰ সুন্দৰ গোশালাটো। তালৈ যাবলৈ গাড়ী মটৰ যোৱা ৰাস্তা আছে। পিচে বহুত ঘূৰি যাব লাগে। মই আপোনালোকক অৰণ্যৰ মাজেৰে একেবাৰে চমু পথেৰে লৈ আহিছো। এতিয়াই পামগৈ।”\nডাক্তৰ গুপ্তাৰ লগত আশ্ৰমৰ গোশালা, কৃষি উদ্যান আদি চাই চাই অতিথিশালালৈ ঘূৰি আহো মানে সন্ধিয়া লাগি আহিছিল।\nকোৱা মতেই ৰাতি ভাত খাবলৈ আহোতে ডাক্তৰে দৰবটো লৈ আহি মোক দিছিল।দৰব খাই পিচদিনালৈ মোৰ শাহু আইয়েও যথেষ্ট সকাহ পাইছিল।\nমনৰ শান্তি,আনন্দ আৰু অনাবিল সৌন্দৰ্য্যৰ মাজত তিনিটা দিন আশ্ৰমত যে কেনেকৈ পাৰ হৈ গৈছিল খবৰেই নাছিল। তৃতীয় দিনাখন সন্ধিয়াহে মোৰ হুচ আহিছিল– কাইলৈ ৰাতিপুৱাই আশ্ৰম এৰি যাব লাগিব।মনটো বিষাদেৰে ভৰি পৰিছিল।\n-“ইয়াত থাকি ইমান ভাল লাগিছিল মোৰ। আকৌ আহিবৰ মন আছে।”–স্বামী মাধূৰ্য্য মহাৰাজক মই কৈছিলো।\n-“ঠাকুৰে নিশ্চয় আনিব।”- স্বভাৱসূলভ মোহনীয়তাৰে মহাৰাজে আশ্বাস দিছিল।\nপিচদিনা ৰাতিপুৱাৰ জলপান খাই উঠি আমি যাত্রাৰ বাবে সাজু হৈছিলো।মায়াবতী আশ্ৰমত থকা খোৱা আদিৰ ব্যবস্থা সম্পূৰ্ণভাবেই বিনামূলীয়া। ঘূনাক্ষৰেও ইয়াত টকা পইচাৰ কোনেও নাম নলয়।দৰ্শণাৰ্থী সকলে নিজ ইচ্ছাৰে কিবা দান বৰঙনি আগবঢ়াব খুজিলে তাৰ বাবে লগে লগেই স্বামীজীয়ে ৰচিদ কাটি দিয়ে।টকা পইচাকে আদি কৰি সকলো বৈষয়িক কথাতেই স্বামীজী সকলক দেখিছিলো সম্পূৰ্ণ নিৰ্বিকাৰ। কোনোবাই এশ টকাই দিয়ক বা একলাখ টকাই দিয়ক– নাছিল কোনো ভাবান্তৰ।যেন তাতকৈ অদৰ্কাৰী কথা পৃথিবীত একোৱেই নাই।\nআমাৰ বাবে স্বামী মাধূৰ্য্য মহাৰাজে লোহাঘাটৰ পৰা গাড়ী মতাই আনি থৈছিল। এক অবিস্মৰনীয় অভিজ্ঞতাৰে অন্তৰ পৰিপূৰ্ণ কৰি আমি গাড়ীত বহিছিলো।\nঠিক দুপৰীয়াৰ সময়ত আমি গৈ পাইছিলো কৌসানি (Kausani)। কুমাওঁ হিমালয়ৰ কোলাত অপূৰ্ব সৌন্দৰ্য্য সম্ভাৰ লৈ জিলিকি থকা এক অতীব সুন্দৰ পাহাৰী ৰাণী ।\nকৌসানিৰ সবাতোকৈ ওখ পাহাৰটোৰ ওপৰত অতি মনোমোহা স্থানত অবস্থিত ‘অনাসক্তি আশ্ৰম’।আশ্ৰম খনৰ এতিয়া যিটো মূল ভৱন,সেইটো দৰাচলতে আছিল এজন ইউৰোপীয়ান চাহাবৰ বিলাসী বাসভৱন। সেয়া আছিল দেশ স্বাধীন হোৱাৰ আগৰ কথা। এদিনীয়া ভ্ৰমণসূচী লৈ মহাত্মা গান্ধী আহিছিল কৌসানিলৈ। গান্ধীজীৰ থকা খোৱাৰ ব্যবস্থা কৰা হৈছিল এই ভৱনত। ইয়াৰ পৰা হিমালয়ৰ অপূৰ্ব সৌন্দৰ্য্য দৰ্শণ কৰি গান্ধীজী ইমানেই অভিভূত হৈ পৰিছিল যে এদিনৰ ঠাইত একেলেথাৰিয়ে তেৰ দিন তেখেত ইয়াতে ৰৈ গৈছিল। এইখিনি সময়তে তেখেতে ‘অনাসক্তি যোগ’ নামৰ কিতাপ খনো লিখি উলিয়াইছিল।\nদেশ স্বাধীন হোৱাৰ পাচত ভাৰত চৰকাৰে ভৱনটোৰে সৈতে সমগ্ৰ চৌহদটোৰেই মালিকানা ‘উত্তৰ প্ৰদেশ গান্ধী স্মাৰক সমিতি’লৈ হস্তান্তৰ কৰিছিল। এই সমিতিৰ পৃষ্ঠপোষকতাত ইয়াতে আশ্ৰম গঢ় লৈ উঠিছিল। গান্ধীজীয়ে ইয়াতে বহি লিখা ‘অনাসক্তি যোগ’ কিতাপখনৰ নামৰ পৰাই আশ্ৰমখনৰ নাম হৈ পৰিছিল অনাসক্তি আশ্ৰম।হলেও স্থানীয় সকলো লোকেই ইয়াক ‘গান্ধী আশ্ৰম’ নামেৰেহে জানিছিল।\nএই আশ্ৰমখনতে মই আমাৰ বাবে ৰুম এটা আগেভাগে সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছিলো।আশ্ৰমৰ পৰিচালনাৰ দায়িত্বত আছিল ‘মিশ্ৰজী’।উত্তৰ প্ৰদেশ গান্ধী স্মাৰক সমিতিৰ সৈতে আজীৱন জড়িত হৈ থকা চিৰকুমাৰ মিশ্ৰজী আছিল মহাত্মা গান্ধীৰ আদৰ্শেৰে অনুপ্ৰাণিত এজন একনিষ্ঠ প্ৰবীন সেৱক।তেখেতৰ কথা বাৰ্তা, বেশ ভূষণ, চাল চলন আদি সকলোতে গান্ধীবাদী আদৰ্শৰ প্ৰতিফলন ঘটিছিল।অতি সাধাৰণ খদ্দৰৰ কূৰ্তা, পায়জামা আৰু লগতে এখন শ্বল– এয়াই আছিল মিশ্ৰজীৰ নিত্য নৈমিত্তিক বেশ। ৰাতিপুৱা গধূলি অবশ্যে ঠান্ডাৰ বাবে মূৰত ঊলৰ টুপী এটা পিন্ধিছিল।\nগান্ধী আশ্ৰমৰ অতিথিশালা যে সাধাৰণ আৰু আড়ম্বৰহীন হব সেইটো মই আগতেই অনুমান কৰিছিলো।তৎস্বত্বেও মায়াবতী আশ্ৰমৰ অতিথিশালাৰ ফু মাৰি ভাত খাব পৰা পৰিস্কাৰ পৰিবেশৰ পৰা আহি প্ৰথমতে মই ইয়াত অলপ অস্বস্তি পাইছিলো।ৰুমৰ বিছনা পাতি, বাথ ৰুম আদিৰ পৰিচ্ছন্নতাৰ মানদন্ড বৰ উন্নত পৰ্যায়ৰ নাছিল। আমি পিচে এনেকুৱা অবস্থাৰ বাবে প্ৰস্তুত হৈয়েই গৈছিলো। লগে লগেই কামত লাগি গৈছিলো। বাথৰুমটো ধুই পখালি নিজেই চাফা কৰি লৈছিলো। ঘৰৰ পৰা লৈ যোৱা নিজৰ বেড চিট আৰু গাৰুৰ কভাৰে ৰুমৰ পৰিবেশটোৱেই সলনি কৰি দিছিল।ৰাতি শোৱাৰ সময়ত লেপৰ তলত লবলৈ একোখনকৈ অতিৰিক্ত বেড চিট তাৰ পাচতো আমাৰ হাতত মজুত আছিল।ইমানখিনি কৰিও এই আশ্ৰমত থাকিব খোজাৰ একমাত্র কাৰণ আছিল ইয়াৰ সুন্দৰ অবস্থানৰ অনবদ্য আকৰ্ষণ ।ইয়াৰ পৰা তুষাৰাবৃত হিমালয়ৰ নৈসৰ্গিক শোভা যিমান সুন্দৰ ভাবে দৃশ্যমান হয় সেয়া কৌসানিৰ বাকী কোনো ঠাইৰে পৰা সম্ভৱ নহয়।এই সকলোবোৰ কথা মই ইন্টাৰনেটত পঢ়ি আগেয়ে জানিব পাৰিছিলো।সেইদিনা পিচে বতৰ ডাৱৰীয়া হৈ থকা বাবে হিমালয়ৰ শোভা দৰ্শণৰ পৰা আমি বন্চিত হব লগাত পৰিছিলো।\nআশ্ৰমৰ অতিথিশালা দৰ্শণাৰ্থীৰে সততে ভৰি থকা দেখিছিলো। স্থানৰ অভাবত বহু আগ্ৰহী দৰ্শণাৰ্থীকো মিশ্ৰজীয়ে বিমুখ কৰিব লগা হোৱা দৃশ্য মোৰ কেবাদিনো চকুত পৰিছিল। অতিথি সকলৰ ভিতৰত বুজন সংখ্যকেই আছিল পশ্চিম বংগৰ পৰা আহা বঙালী লোক।\nনিশা খাই বৈ সোনকালে শুই পৰাৰ বাবে পিচদিনা ৰাতিপুৱা চাৰি বজাতেই মোৰ টোপনি ভাঙিছিল। গৰম কাপোৰেৰে সৰ্বাংগ আবৃত কৰি লৈ মই বাহিৰলৈ ওলাই আহিছিলো।বাহিৰত তেতিয়াও নিশাৰ ঘোপমৰা অন্ধকাৰ।চৌদিশ নিমাত নিতাল। সকলো অতিথি শেষ নিশাৰ শীতৰ আমেজভৰা টোপনিত লালকাল।\nআশ্ৰমৰ চোতালত ভৰি দিয়েই মোৰ বাহিৰেও আৰু এজনৰ অস্তিত্বৰ উমান পাইছিলো। শ্বল এখনেৰে সৰ্বাংগ ঢাকি লৈ বাহৰ ঝাড়ু এটাৰে একান্ত মনে আশ্ৰমৰ চোতাল সাৰি থকা মানুহ জনক দেখি মই আশ্ৰমৰ ছুইপাৰ বা তেনেকুৱাই কোনোবা এজন হব বুলি অনুমান কৰিছিলো। ওচৰ পালত মানুহজনে মূৰ ডাঙি মোক সম্ভাষণ জনোৱাতহে মই চিনি পালো। সেয়া আছিল আশ্ৰমখনৰ মূৰব্বী মিশ্ৰজী।মিশ্ৰজীৰ প্ৰতি মোৰ শ্ৰদ্ধা হাজাৰ গুণে বাঢ়ি গৈছিল।\nএটা সময়ত আন্ধাৰ সমূলি বিদূৰ হৈছিল।নিৰ্মল ৰাতিপুৱাৰ কোমল মিঠা আভাই চৌদিশ পোহৰাই তুলিছিল। বতৰটোও আছিল বেচ ফৰকাল। হঠাতে সমুখৰ পিনে চাই বিস্ময় আৰু আনন্দৰ আতিশয্যত মই শ্বাসৰুদ্ধ হৈ পৰিছিলো। মোৰ সমুখত উন্মোচিত হৈ পৰিছিল অনুপম স্বৰ্গীয় সৌন্দৰ্য্যৰ এক বিৰল দৃশ্য।\nদিগন্তৰ আধাখিনি জুৰি বিস্তৃত হিমালয়ৰ চিৰ তুষাৰাবৃত মোহনীয় পৰ্বতশ্ৰেনীয়ে মোক এটা সুন্দৰ নতুন দিনৰ সম্ভাষণ জনাইছিল।দাৰ্জিলিং আৰু চিকিমৰ পৰা বৰফে ঢকা কান্চনজংঘাৰ মোহনীয় ৰূপ মই ইতিপূৰ্বেই দৰ্শণ কৰিছো। কিন্তু এনে এক সুবিশাল তুষাৰাবৃত পৰ্বতশ্ৰেণী আছিল মোৰ কল্পনাৰো অতীত।ইমানবোৰ ওখ ওখ পৰ্বত। সকলোৱে যেন বৰফৰ শুভ্ৰ মুকুট পিন্ধিহে ৰৈ আছে।ভগবানৰ এই অনুপম সৃষ্টিৰ ৰূপ সুধা আকন্ঠ পান কৰি মোৰ ক্ষুদ্ৰ মানব জীৱন ধন্য হৈ পৰা বুলি মৰ্মে মৰ্মে অনুভব কৰিছিলো।\nমিশ্ৰজী মোৰ ওচৰলৈ আগবাঢ়ি আহিছিল। অভিজ্ঞ মিশ্ৰজীয়ে এটা এটাকৈ মোক শৃংগ বোৰৰ সতে পৰিচয় কৰাই দিছিল। নীলকন্ঠ, ত্রিশূল, চৌখাম্বা, নন্দাদেবী,গংগোত্রী,পন্চশূলী আৰু কত কি !\nৰাতিপুৱাৰ চাহ দিবলৈ অহা আশ্ৰমৰ লগুৱাজনে ইতিমধ্যেই অতিথিশালাৰ কৰিডৰত থিয় হৈ টেটুফালি চিঞৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল–“বতৰ খুলি গল। উঠক,উঠক। হিমালয় দৰ্শণ কৰি ধন্য হওক।”\nধম ধম শব্দ কৰি ৰুমৰ দৰ্জা বোৰ খুলি গৈছিল। আমেজভৰা টোপনিৰ পৰা নিদ্ৰালস চকুৰে খপজপকৈ উঠি আহিছিল পুৰুষ, মহিলা, বুঢ়া, বুঢ়ী, লৰা,ছোৱালী সমন্বিতে সকলোবোৰ। কোনোবাই গৰম কাপোৰ এখনকে গাত লৈ আহিছিল। লৰালৰিৰ কোবত কোনোবাজনে আকউ ৰাতি লৈ থকা লেপখনকে গাত মেৰিয়াই আহিছিল। ইমান সময় ধৰি বিৰাজ কৰা ৰাতিপুৱাৰ নিস্তব্ধ পৰিবেশ নিমিষতে অন্তৰ্ধান হৈছিল।\n-“ওৰেবাবা ! কি দাৰুণ ! এই, তাপস, দেখ না, কি চমৎকাৰ । মাগো ! সত্যিই কি সুন্দৰ ! আমাৰ কেমেৰাটা কোথায় গেলো ? এই মিঠু , এই বাপি, এখানে আয়। এখানে থেকে দেখ, কত সুন্দৰ !”- উ: ইমান যে কোঢ়াল । যেন কাউৰীৰ বাহতহে জুই লাগিছিল। মানুহ বোৰে নীৰবে এই শোভা উপভোগ কৰিব নোৱাৰেনে ? মই বেচ বিৰক্ত হৈছিলো।\nকৌসানিত সেইবাৰ আমি ছয় দিন আছিলো।সেয়া আছিল মোৰ জীৱনৰ অন্যতম মধূৰতম সময়।সকলো ধৰণৰ পাৰ্থিব চিন্তাৰ পৰা মুক্ত হৈ সেই ছয়টা দিনৰ সম্পূৰ্ণ অলস জীৱন এটা মই প্ৰাণভৰি উপভোগ কৰিছিলো।\nপাহাৰীয়া উঠা নমা ৰাস্তাৰে ৰাতিপুৱা মই নিয়মিত ভাবে এঘন্টা খোজ কাঢ়িছিলো। আশ্ৰমলৈ ঘূৰি আহি গা পা ধুই ন মান বজাৰ ভিতৰত ৰাতিপুৱাৰ জলপান খাই একেবাৰে আজৰি হৈ লৈছিলো। কাম বুলিবলৈ তাৰ পাচত আৰু একোৱেই নাছিল।আশ্ৰমৰ চোতাল খনতে ৰদত চকী এখন পাৰি লৈ তাতে বহি মই ঘন্টাৰ পিচত ঘন্টা পাৰ কৰি দিছিলো। সমুখৰ হিমালয় খন চাই চাই মই ভাবত বিভোৰ হৈ পৰিছিলো। মাজে মাজে তাতেই টোপনিও গৈছিলো হবলা।\nশ্ৰীমতীয়ে এদিন ৰাতিপুৱা প্ৰস্তাব দিছিল –“আহিছো যেতিয়া কৌসানি খনৰ আশে পাশে একপাক ঘূৰি নাহো কিয় !খোজ কাঢ়িয়েই যাম।”\nকৌসানিৰ নিচিনা সুন্দৰ পাহাৰীয়া ঠাই এখনত উদ্দেশ্যহীন ভাবে ঘূৰি ফুৰাতো এক আনন্দ আছে। খুব ভাল লাগিছিল মোৰ। কৌসানিৰ বজাৰ খন আছিল একেবাৰে সৰু। কেইখনমান মাথো দোকান পোহাৰ, এখন ফাৰ্মাচী, এটা এ.টি.এম — মোটামুটিকৈ সিমানেই।\nদূৰৈত পাহাৰৰ দাতিৰ এঢলীয়া মাটিত গঢ় লৈ উঠা এক মনোৰম জনবসতি চকুত পৰিছিল। বোধকৰো স্থানীয় কুমাওনী লোকৰ গাওঁ। আমি সেইফালেই খোজ লৈছিলো।\nপাহাৰীয়া এই মনোৰম গাওঁখনৰ জনবসতি আছিল তেনেই সেৰেঙা। মুঠ পোন্ধৰ ঘৰ মান মানুহহে হব।\nনতুনকৈ বনোৱা সুশ্ৰী আৰ.চি.চি. ঘৰ এটাৰ সমুখত ৰৈ থকা আদহীয়া কুমাওঁনী মহিলা এগৰাকীয়ে আমাৰ পিনে চাই অতি আপোন জনৰ দৰে হাহি মাৰিছিল।দুআষাৰ কথাকে পাতো বুলি গেট খুলি আমি দুয়ো সোমাই গৈছিলো।আমি যোৱা দেখি মহিলা গৰাকীয়ে কাৰোবাক নাম ধৰি চিঞৰি মাতিছিল। ঘৰৰ ছাদত কাম কৰি থকা তেখেতৰ বৰপুত্র লৰালৰিকৈ নামি আহিছিল। আদৰ সাদৰ কৰি আমাক মাতি নি বহিবলৈ চকী আগবঢ়াই দিছিল।\nপৰিচয় পৰ্ব আৰম্ভ হৈছিল। তেখেতৰ নাম বিনোদ সিং নেগী। আৰ্মীত কাম কৰি ইতিমধ্যেই অৱসৰ লৈছে। এতিয়া ঘৰৰ খেতি বাতিৰ কামতেই মনোনিবেশ কৰিছে।\nআমি অসমৰ পৰা অহা বুলি শুনি আনন্দত নেগী চাহাবৰ চকু মুখ উদ্ভাসিত হৈ উঠিছিল। কৈছিল-“অসমৰ মানুহ মোৰ খুব প্ৰিয়। অসমৰ বিহু গীত আৰু বিহু নাচ মোৰ ইমান ভাল লাগে।”\nএই অপ্ৰত্যাশিত অসম প্ৰীতিৰ উৎস জানিবলৈ বিচৰাত নেগী চাহাবে কৈছিল–“আৰ্মীৰ আমাৰ ইউনিটত অসমৰ লৰা দুজন মান আছিল।অসমৰ বিহুৰ গীত মাতৰ লগত সিহতৰ যোগেদিয়েই মোৰ চিনাকি। মই নিজেও খুব ভাল বিহু নাচিব জানো।”\nইতিমধ্যে আশ্ৰমৰ দুপৰীয়াৰ খোৱাৰ সময় ওচৰ চাপি আহিছিল।নেগী চাহাবৰ বিহু নাচ এই যাত্রাত নোচোৱাকৈয়ে আমি বিদায় লব লগাত পৰিছিলো।\nমায়াবতী আশ্ৰমৰ নিচিনা অনাসক্তি আশ্ৰমৰ থকা খোৱা বিনামূলীয়া নাছিল। হলেও নামমাত্র মূল্যৰ বিনিময়তে এই সকলো সুবিধা উপলব্ধ হৈছিল। অনাসক্তি আশ্ৰমৰ সহজ আড়ম্বৰহীন নিৰামিষ খাদ্যৰ সোৱাদ পাহৰিব পৰা বিধৰ নহয় । অতি সুস্বাদু আৰু লোভনীয়।\nপ্ৰতিদিন গধূলি ছয় বজাত আশ্ৰমৰ মূল ভৱনত ধ্যান আৰু প্ৰাৰ্থনাৰ আয়োজন কৰা হৈছিল। অতিথিশালাৰ সকলো আৱাসীৰ বাবেই তাত যোগ দিয়াটো বাধ্যতামূলক বুলি কোৱা হৈছিল যদিও বহু আৱাসীয়ে ইয়াক সততে উলাই কৰি চলা মই দেখা পাইছিলো। মই পিচে সদায় ধ্যান আৰু প্ৰাৰ্থনা সভাত যোগ দিছিলো। ধ্যান আৰু প্ৰাৰ্থনাৰ অন্তত দৰ্শণাৰ্থী সকলৰ মাজৰ পৰা ইচ্ছুক সকলক ভক্তিমূলক গীত মাত পৰিবেশন কৰিবলৈ সদায়েই উৎসাহ যোগোৱা হৈছিল। কোলকাতাৰ পৰা অহা বঙালী দৰ্শণাৰ্থী সকলে এই ক্ষেত্রত সদায়েই আগ ভাগ লৈছিল। মিশ্ৰজীৰ অনুৰোধত মইও এদিন এটা ভক্তিমূলক লোকগীত পৰিবেশন কৰিছিলো।\nছয়টা দিনৰ আনন্দময় জীৱনেৰে সতেজ হৈ পৰা দেহ মন লৈ আমি কৌসানিৰ পৰা উভতিছিলো। পাহাৰৰ বুকুৰ সৰ্পিল পথটোৰে আমাৰ গাড়ীখন ধীৰ গতিত আগবাঢ়িছিল— এইবাৰ আলমোৰালৈ বুলি।\nস্বামী বিবেকানন্দৰ সৈতে বৃটিচ সুন্দৰী ‘মিস মাৰ্গাৰেট নোবল’ৰ সাক্ষাৎ হৈছিল লন্ডন চহৰত ১৮৯৮ চনত। স্বামীজীক তেতিয়াই তেখেতে আচাৰ্য্য ৰূপে বৰণ কৰিছিল। স্বামীজীৰ আহ্বান ক্ৰমে ভাৰতীয় নাৰী সকলৰ শিক্ষা আৰু সংস্কাৰৰ কামত নিজৰ জীৱন উৎসৰ্গা কৰাৰ সংকল্প লৈ তেখেতে ইংলেন্ডৰ সৈতে সকলো সম্পৰ্ক ছিন্ন কৰি ভাৰতবৰ্ষ আহি পাইছিল। ১৮৯৮ চনৰ ২৫ মাৰ্চ তাৰিখে স্বামীজীয়ে মিস মাৰ্গাৰেট নোবলক ব্ৰহ্মচৰ্য্য ব্ৰতত দীক্ষা দিছিল। নাম দিছিল ‘নিবেদিতা’। ‘চিস্টাৰ নিবেদিতা’ নামেৰে তেখেতে পিচলৈ সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষতেই সৰ্বজন পৰিচিতা হৈ পৰিছিল।\nদীক্ষা গ্ৰহন কৰাৰ পাচত চিস্টাৰ নিবেদিতাই থাকিবলৈ লৈছিল আলমোৰা চহৰৰ পাৰ্শ্ববৰ্তী এলেকাৰ ‘ওকলে হাউস’ নামৰ বঙলা এটাত । চহৰৰ কেন্দ্ৰস্থলৰ পৰা দুই কিলোমিটাৰ আতৰত এই প্ৰাচীন বঙলাটো এতিয়াও বিৰাজমান। ইয়াৰ পৰা আৰু আধা কিলোমিটাৰ আগবাঢ়ি গলেই পোৱা যায় এক মনোৰম ভিউ পইন্ট– নাম ব্ৰাইট এন্ড কৰ্ণাৰ (Bright End Corner)। এইখিনি ঠাইতেই থিয় পাহাৰৰ এঢলীয়া গাত খলপা খলপে গঢ় লৈ উঠিছে শ্ৰীৰামকৃষ্ণ মিশ্যনৰ আলমোৰা আশ্ৰম –আমাৰ এই যাত্রাৰ অন্তিম গন্তব্যস্থল। আমাৰ গাড়ী আহি এইখিনি ঠাইতে ৰখিছিল।\nগাড়ীৰ পৰা বয় বস্তুৰে সৈতে নামাৰ পাচতেই আশ্ৰমখনৰ ভৌগোলিক অবস্থান দেখি আমি দুশ্চিন্তা আৰু শংকাৰ সাগৰত পৰি গৈছিলো। আশ্ৰমখনৰ সমস্ত চৌহদটোৱেই গঢ় লৈ উঠিছিল থিয় পাহাৰৰ এঢলীয়া গাত। সমতল বুলিবলৈ তাত এচিকূট মানো ঠাই নাছিল। ৰাস্তাৰ কাষৰ পৰাই অন্তহীন চিৰিবোৰ তললৈ অকাই পকাই নামি গৈছিল। আশ্ৰমৰ অফিচ অথবা মূল ভৱনৰ তাৰ পৰা ছাটোকে দেখিবলৈ পোৱা নগৈছিল।উপায় নাপাই বয় বস্তু তাতে এৰি থৈ মই অকলে চিৰিৰে তললৈ নামিছিলো। চিৰি বোৰ যেন শেষেই হব খোজা নাছিল। অৱশেষত পাহাৰ খনৰ একেবাৰে তলত আশ্ৰমৰ অফিচৰ অস্তিত্বৰ উমান পাই অলপ হলেও সকাহ পাইছিলো।অফিচৰ লগতেই সংলগ্ন হৈ আছিল প্ৰাৰ্থনাগৃহ,ৰান্ধনিশাল আৰু ভোজন কক্ষ।\nআশ্ৰমৰ স্বামীজীৰ পৰা ৰুমৰ চাবি লৈ মই আকউ সমস্ত চিৰি বগাই ওপৰলৈ আহিব লগা হৈছিল। একেবাৰে ওপৰত ৰাস্তাৰ কাষতে থকা ১নম্বৰ অতিথিশালাতেই আমাৰ বাবে ৰুমৰ আবন্টন দিয়া হৈছিল। পৰিচ্ছন্ন আহল বহল ৰুমটো আমাৰ ভালেই লাগিছিল।হলেও বয় বস্তু ৰুমলৈ কঢ়িয়াই নিয়াৰ পাচত ভাগৰত মই একেবাৰে লেবেজান হৈ পৰিছিলো।\n-“পৰিবেশটো খুব ভাল লাগিছে। কিন্তু মোৰ হাৰ্টৰ এই অবস্থাত ইমানগাল চিৰি বগাই দিনে চাৰি পাচ বাৰকৈ অহা যোৱা কৰিব পাৰিম জানো !”–খুব চিন্তিত মনে শ্ৰীমতীয়ে কৈছিল।\n২০০৯ চনতে angioplasty হৈ যোৱা মোৰ শ্ৰীমতীৰ কথা ভাবি মইও ইতিমধ্যেই চিন্তাৰ সাগৰত পৰিছিলো।বহু ভাবি চিন্তি শেষত দুয়ো সিদ্ধান্ত লৈছিলো–আহিলো যেতিয়া কষ্টে মষ্টে আজিৰ নিশাটো আশ্ৰমতে কেনেবাকৈ কটাই দিও। কাইলৈ ৰাতিপুৱাৰ ভাগতেই কোনোবা এখন ভাল হোটেল নাইবা গেস্ট হাউচত উঠিমগৈ।\nহোটেল বিচাৰি মই বেচি দূৰলৈ যাব লগা হোৱা নাছিল।আবেলি পৰত আলমোৰা চহৰৰ পিনে খোজ কাঢ়ি ওলাইছিলো। অলপ দূৰ আগবাঢ়িয়েই ৰাস্তাৰ কাষৰ টিলা এটাৰ ওপৰত KMVN ৰ ধুনীয়া অতিথিশালাটো চকুত পৰিছিল। আগবাঢ়ি গৈ মই ৰুমবোৰ চাইছিলো। পছন্দ নোহোৱাৰ কোনো কাৰণেই নাছিল।ৰুমৰ বহল বহল খিৰিকীয়েদি দেখা বাহিৰৰ হিমালয়ৰ দৃশ্য কৌসানিৰ নিচিনা অতুলনীয় নহলেও বেচ মনোমোহা আছিল।পিচদিনা ৰাতিপুৱাই আহিম বুলি মনতে থিৰাং কৰি মই তাৰ পৰা বিদায় লৈছিলো।\nআশ্ৰমৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ প্ৰতিটো কামৰে সময় সূচী আছিল সুনিৰ্দিষ্ট । ৰাতিপুৱা ছয় বজাত আৰম্ভ হৈছিল ধ্যান আৰু প্ৰাৰ্থনা।পাচ বজাতেই শুই উঠি গা পা ধুই সাজু হৈ শ্ৰীমতীৰ সৈতে মই আশ্ৰমলৈ নামি গৈছিলো।দৰ্শণাৰ্থীৰ সংখ্যা বৰ বেছি নাছিল। আমাক বাদ দি মুঠ তিনিটা পৰিয়ালহে সেই সময়ত তাত আছিল।\nআচৰিত এক অনুভূতি হৈছিল মোৰ।বহিৰ্বিশ্বৰ সকলো চিন্তা মনৰ পৰা নিমিষতে নাইকিয়া হৈছিল।প্ৰাৰ্থনা গৃহৰ ভিতৰৰ এই স্বৰ্গীয় পৰিবেশত দেহ মনত সঞ্চাৰ হৈছিল এক দিব্য আনন্দ আৰু এক গভীৰ প্ৰশান্তি।\nচফল ডেকা স্বামীজী এগৰাকী আহি প্ৰাৰ্থনাত আমাৰ লগত বহিছিলহি। তেখেতে ভজন গাইছিল। কন্ঠস্বৰ যে ইমান কোমল আৰু শুৱলা আছিল তেখেতৰ ! অন্তৰৰ আবেগ ঢালি তেখেতে গাইছিল –“ডাকো,ডাকো,ডাকোৰে মাকে-পৰাণ ঢেলে মাকে ডাকো…….”।গানটোৱে আমাক যেন অন্য এখন সুন্দৰ জগতলৈ লৈ গৈছিল।স্বৰ্গৰ দেৱ দেৱী সবেও যেন গান শুনিবলৈ আহি ইয়াতে ভীৰ কৰিছিল।\nভজন আৰু প্ৰাৰ্থনাৰ অন্তত আধা ঘন্টাৰ বাবে ধ্যান কৰা হৈছিল।ভজনৰ সুমধুৰ মূৰ্চ্ছনাৰ ৰেশ তেতিয়ালৈ মাৰ যোৱাই নাছিল। তাৰ মাজতেই আৰম্ভ হোৱা সমূহীয়া ধ্যানৰ সময়ছোৱাত সমগ্ৰ পৰিবেশটোৱেই এক গভীৰ ৰহস্যময় নীৰবতাত ডুব গৈছিল।\n-“ইয়াৰ পৰা কলৈকো নাযাও দিয়া। এনে পৰিবেশনো আৰু কত পাম !”-মোক আচৰিত কৰি শ্ৰীমতীয়ে কৈ উঠিছিল।\n-“অনায়াসে পাৰিম। একো অসুবিধাই নহয়। অলপ লাহে লাহে উঠিলেই হল।”\nশ্ৰীমতীয়ে এনেই কোৱা নাছিল। তিনিটা দিন দৈনিক চাৰিবাৰকৈ মোৰ সতে সেই পাহাৰ খনত উঠা নমা কৰিছিল।এই ওখ পাহাৰ খনত উঠা নমা কৰোতে ভাগৰ লগাটো তেনেই স্বাভাবিক কথা। তাৰ বাহিৰে কিন্তু তেওৰ আন একো অসুবিধা হোৱা নাছিল।\nকুমাওঁ ভ্ৰমণৰ মনোমোহা অভিজ্ঞতাৰে অন্তৰ পৰিপূৰ্ণ কৰি লৈ আমি এইবাৰ ঘৰলৈ উভতিছিলো। বেৰিলীৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ আমাৰ ট্ৰেইনৰ টিকেট কাটি থোৱাই আছিল। আলমোৰাৰ পৰা গাড়ীৰে বেৰিলী পাবলৈ আমাৰ চাৰি ঘন্টা মান লাগিছিল হবলা।\nTags: কুমাওঁ ভ্ৰমণৰ মনোমোহা অভিজ্ঞতা


@অনামিকা(চুমু) বড়া: প্ৰবন্ধটোৱে মোৰ মতে ৱিকিপিডিয়াৰ জীৱনীৰ বাবে উল্লেখযোগ্যতাৰ নিৰ্দেশাৱলী মানি চলা নাই। নিয়ম অনুসৰি "এজন উল্লেখযোগ্য ব্যক্তিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত হোৱা বাবেই আন এজন ব্যক্তি উল্লেখযোগ্য নহ’বও পাৰে। এজন উল্লেখযোগ্য ব্যক্তিৰ প্ৰবন্ধত তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সদস্যসকলৰো নাম উল্লেখ কৰিলে বুলিয়ে পৰিয়ালৰ সদস্যসকল কোনোমতেই উল্লেখযোগ্যতাৰ শাৰীত নপৰে।" ৰামানুজন উল্লেখযোগ্য ব্যক্তি হয় বুলিয়েই তেওঁৰ পত্নী উল্লেখযোগ্য হ'ব নোৱাৰে। তেওঁ নিজৰ কামৰ বাবে উল্লেখযোগ্য হোৱাটো প্ৰয়োজন। প্ৰবন্ধটোৱে উল্লেখযোগ্যতা সাব্যস্ত কৰাত ব্যৰ্থ হৈছে। ইয়াৰোপৰি ৱিকিপিডিয়াৰ প্ৰবন্ধত আমোদজনক ঘটনা বা trivia সদৃশ তথ্যৰ স্থান নাই। আপুনি বিচাৰে যদি উৎসসহ তথ্যখিনি থুলমুলকৈ ৰামানুজনৰ প্ৰবন্ধটেই যোগ দিব পাৰে। --SlowPhoton (talk) 14:34, 29 September 2021 (ইউ.টি.চি.)[উত্তৰ দিয়ক]\n@অনামিকা(চুমু) বড়া: আপুনি ৱিকিপিডিয়া:উল্লেখযোগ্যতা (ব্যক্তি) এবাৰ পঢ়ি চাব। আবেগিক যুক্তিতকৈ নীতি নিৰ্দেশনা অনুসৰি প্ৰবন্ধ সৃষ্টি কৰিলে ভাল হয়। এই প্ৰবন্ধটো নিশ্চয় কোনো কাকত আলোচনীৰ বাবে সুন্দৰ বিষয়বস্তু হব পাৰে, কিন্তু মোৰ বোধেৰে বিশ্বকোষীয় বিষয় নহয়। আৰু ৱিকিপিডিয়াত সকলোৱে সম্পাদনা কৰিব পাৰে বা টেগ লগাব পাৰে। তাত কাৰো আপত্তি থাকিব নালাগে। সম্পাদনা দ্বন্দ্ব লগালে বুলিয়েই আনে কোনো সম্পাদনা কৰিব নোৱাৰে তাৰ মানে নাই। --SlowPhoton (talk) 15:30, 29 September 2021 (ইউ.টি.চি.)[উত্তৰ দিয়ক]


মছলা- জ্যোতিৰূপা কোঁৱৰ খাটনিয়াৰ – ফটাঢোল\nমছলা- জ্যোতিৰূপা কোঁৱৰ খাটনিয়াৰ\nমাহৰ শেষত আদা-নহৰুৰ বাকলি গুচাবলৈ পালে তানসেনৰ আত্মাই দখল কৰি পেলাই মোৰ ভেলটো৷ পিয়াঁজ নহয় যেন উপহাৰৰ জিলিক-মিলিক বাকলিহে গুচাইছোঁ, ইমানেই সুখী হৈ পৰোঁ৷ ক’লা পলিথিনৰ সৰু টোপলাটো মোৰ এজনীয়া সংসাৰৰ পাৰৰ বাহ যেন পাকঘৰটোত থৈ ইটো কোঠাৰ বিছনাখনত বহি গান আৰু আদা-নহৰুৰ বাকলি সমানে বখলিয়াই আছোঁ৷ আহিল সৰু বাইদেউৰ ফোন,\n: বাবু, ভিনদেউৰাৰ লগৰ এজন কিবা কামত গৈছিল৷ এতিয়া ঘূৰি আহিবলৈ গাড়ী নাপাব যে তোৰ ৰূমলৈকে যাবলৈ কৈছে৷ অলপ ভালকৈ আদৰ-যতন ল’বি নহ’লে ভিনদেউৰে মনত দুখ পাব৷\nএইবোৰ মোৰ জীৱনৰ জৰুৰীকালীন স্থিতিত বাজি উঠা ছাইৰেন৷ হঠাতে চিৰতাৰ চাটনি ভৰাই দিয়াৰ দৰে কিম্ভুত-কিমাকাৰ ৰূপ ল’লে মুখখনে৷ এনেকুৱা নহয় যে অতিথিক মই দামোদৰ জ্ঞান নকৰোঁ৷ অলবৎ কৰোঁ, কিন্তু সৰু বাইদেউৰ ফালৰ আলহী বুলিলে ঢেৰুৱা ঠাৰি, লিকটীয়া মাহ এইবোৰহে মনলৈ আহে৷ কিয় যে হয় এনেকুৱা! কিন্তু উপায় নাই, অতিথি অতিথিয়েই আৰু এনেকুৱা কোনো কথা নাই যে আহিবলগীয়া মানুহজন একে কোম্পানীৰ মাল হ’ব৷ আলহী আদৰিবলৈ সাজু কৰিলোঁ নিজক৷ “হাঁহ মেলি শিয়াল খেদা নাযায়”, এতেকে প্ৰথম কাম হিচাপে কোঠাৰ অ’ত ত’ত শুই বহি হা-হুমুনিয়াহ কাঢ়ি থকা বটলকেইটাক বিচাৰি উলিয়ালোঁ৷ জীৱনত কিমানবাৰ সুখ-দুখ দিন উদযাপন কৰিছোঁ, এই বটলবোৰ যেন তাৰেই সাক্ষী৷ গোটেইবোৰকে পলিথিন এটাত বান্ধি বিছনাৰ তলতে দিহা লগালোঁ৷ আজি মাংসৰ টোপোলাৰ লগত সখি বান্ধি অহা লিলিপুট জোখৰটোক ঘৰৰ পৰা প্ৰথম আহোঁতে অনা বাকচটোতে আলফুলে শুৱাই থ’লোঁ৷ এইবাৰ বাদুলিৰ দৰে য’তে ত’তে ওলমি থকা কাপোৰবোৰৰ পাল, সেইবোৰ ঘৰলৈ গ’লে নিয়া বেগটোত ঠাঁহ খুৱাই গাভিনী গাইজনীৰ পেটটোৰ নিচিনা কৰি পেলালোঁ৷ বেগটো দেখিবলৈ বেয়া লগাত সেইটোকো বিছনাৰ তললৈ একে গতাই সুমুৱাই দিলোঁ৷ এতিয়া বিছনাৰ চাদৰখন ধুনীয়াকৈ পাৰিলেই গাহৰি গঁড়ালৰ পৰা মানুহ থকা কোঠালৈ ৰূপান্তৰিত হ’ব মোৰ কোঠাটো৷ ছেঃ! চাফা বিছনা চাদৰখন দেখোন বেগটোতে থাকি গল! ভিৰাই লৰ মাৰি ওলাবলৈ লোৱা গালিকেইটাক কিবাকৈ লেকাম লগাই বেগটো আকৌ টানি উলিয়াই আনিলোঁ৷ আচৰিত, বেডচিটখন দেখোন বেগত নাই৷ খঙে চুলিৰ আগ পালেগৈ, চেপেটা হৈ যোৱাৰ বাবে গাৰুটোৰ তলত যে সেইখন জাপি লৈছিলোঁ মনতেই নাছিল৷ গোটেই কাপোৰখিনি লাৰু কৰি একে উশাহে বেগত ঠাঁহি বিছনাৰ তললৈ দিলোঁ দলিয়াই এইবাৰ৷ বেগটোৱে গৈ চিধাই বটল ভৰাই থোৱা পলিথিনটোক আক্ৰমণ কৰিলে হ’বলা, দুটা বটল পলিথিনটোৰ পৰা ওলাই কান্দি-কাটি বাগৰি বাগৰি মোৰ ভৰিৰ কাষ পালেহি৷ উপায় নাই, সৰু বাইদেউৰ কথা মনত পেলাই সিহঁত দুটাক নি কাষৰ খালী প্লটটোলৈ মোৰ ঘৰৰ মালিকে নেদেখাকৈ পাৰ কৰি দিলোঁ৷ দেখিলেওনো কি ক’ব! ইয়াত এইটো এটা বৰ সুবিধাৰ কথা, নিজৰ ঘৰ চাফ-চিকুণ কৰা আৰু জাবৰবোৰেৰে চুবুৰীয়াৰ খালী প্লটটোত ভেটি সাজি দিয়া যাতে মাটি পেলাই ফিলাপ কৰিবলগীয়া নহয়৷ পৰিপাটিকৈ বিছনাখন পাৰি কোঠাটোৰ চাৰিওফালে মন্ত্ৰীসকলৰ দৰে বিহংগম দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিলোঁ, দেখাত সৱ সুন্দৰ৷ ভিনদেউৰ বন্ধু যেতিয়া ভিনদেৱেই হ’ব, তেওঁ অহাৰ আগতে ৰন্ধন কাৰ্য্য সমাপন কৰিবলৈ ঠিক কৰিলোঁ৷ কাষৰ ৰূমতে থকা কলেজীয়া ল’ৰাটোকো ভাত এসাঁজ খাবলৈ মাতিছিলোঁ আজি, বেচেৰাটোৱে মেগী আৰু কণী-আলু ভাতৰ বাহিৰে বাকী সোৱাদ হেনো পাহৰিয়েই গৈছে৷ মুঠ তিনিটা মানুহৰ জোখত ডাইল দুমুঠিমান লৈ কুকাৰটোত অলপ পাঁচফোৰণৰে ভাজি গেছত তুলি দিলোঁ, এটা সুহুৰি আৰু ডাইল ৰেডি৷ মা-মছলা যোগাৰ কৰি লোৱালৈ প্ৰথম সংকেত ধ্বনি বাজি উঠিল,\n: হেল্ল, বাবু নে? মই তোমাৰ ভিনদেউৰ বন্ধুু, আহাচোন আগবাঢ়ি মোক তিনিআলিৰ পৰা লৈ যোৱাহি৷\nলৰালৰিকৈ বাইকখন লৈ গ’লোঁ তেওঁক আনিবলৈ৷ কাষলতিৰ তলত লুকুৱাই থ’ব পৰা মানুহ এজন ৰৈ আছে৷ ফোনত কথা কৈ কাণৰ পৰ্দা ফটাব পৰা মাতটো এই মানুহজনৰ বুলি ভাবিবলৈ টান লাগিল মোৰ৷ কাষ চাপি যোৱাৰ লগে-লগে হাঁহি এটা মাৰি লাফ মাৰি উঠি ল’লে পাছফালে৷\n: অলপ সোনকালে ব’লা বাবু, ইমাৰজেন্সী আছে৷ দুপৰীয়াৰ আহাৰে বাট বিচাৰি ফুৰিছে৷\nকথাষাৰ কৈয়েই মোক ঢকিয়াই ঢকিয়াই হাঁহিবলৈ লাগি গ’ল৷ তেওঁক ৰসাল মানুহ যেন পাই মনটো ভাল লাগিল মোৰ৷ হওক তেও মোৰ ভিনদেউৰ দৰে যে নহয়, যি ক’লেও ‘ওঁ ওঁ’ আৰু কেতিয়াবা ভাগ্যৰ বলত ‘ওঁ হয় অ’! সৰু বাইদেৱে ভিনদেউক সকলো কথাতে ওঁ ওঁ কোৱাৰ বাবেই বিয়া কৰাইছে যেন লাগে কেতিয়াবা৷ গেটৰ মুখ পোৱাত নিজেই বাইকৰ পৰা মাটিত পদাৰ্পণ কৰি গেট খুলি সোমাই গ’ল তেওঁ৷ দৌৰা-দৌৰিকে গামোছা এখন দি বাথৰূমটো দেখুৱাই দিলোঁ তেওঁক৷ ৰঙা চাহ দুকাপ বাকি লৈ অনালৈ দেখোঁ মানুহজনে ন-কইনাৰ ওৰণিৰ দৰে ওলমাই থোৱা বিছনা চাদৰখন দাঙি কিবা বিচাৰি আছে৷ কথমপি আৰ্তনাদ বাহিৰ হৈ নাহিল মোৰ মুখেৰে৷\n: লৰালৰিকৈ পেণ্টটো খোলোঁতে চাধাৰ টেমাটো তোমাৰ বিছনাৰ তল সোমালগৈ তাকে বিচাৰিছোঁ ৰ’বা৷\nমানুহটোতকৈ ডাঙৰ হাঁহিটো আকৌ মাৰিলে তেওঁ, দুখোজ পিছুৱাই গ’লোঁ মই৷ চাহ খাবৰ পৰত এনেই ভালনে? মোৰ ভাল, আপোনাৰ ভালনে? জাতীয় কথা বতৰা পাতি ভাতৰ দিহা কৰিবলৈ উঠাৰ সময়তে আৰু এটা সংকেত ধ্বনি বাজি উঠিল,\n: বাবু, মোৰ কলেজৰ লগৰ এটা ইয়াতে ক’ৰবাত থাকে৷ তাকো মাতি দিওঁ দিয়া, সুদাই-নিকাই যি ৰান্ধা তাকে ভগাই মেলি খাম আৰু নে কি কোৱা?\nএইবাৰ তেওঁক হাঁহিবলৈ নিদিলোঁ, সমস্ত ৰস ঢালি হাঁহি দিলোঁ মই৷ মানুহটো অকণমান থতমত খালে৷ এপোৱা মঙহ চাৰিটা মানুহ নাহাঁহি থাকিব নোৱাৰিলোঁ৷ ৰাতিও ইমান হ’ল যে, দৰবত দিবলৈও মাংস বেপাৰী ওচৰত পোৱা নাযাব৷ যাহ যি হয় হ’ব ভাবি ডাইলত আৰু অকণমান পানী ঢালি দিলোঁ, জেলত ৰন্ধাখনতকৈ অকণমানহে ডাঠ যেন লাগিল৷ হ’ব, মাংস আছে নহয় চলি যাব৷ পাকঘৰত খৰকৈ চলিল মোৰ হেতা৷ সিটো কোঠাৰ বিছনাখনত নিজকে এৰি দি ঢেৰেকনি যেন মাতটোৰে কিবা-কিবি কৈ থাকিল তেওঁ৷ কাষৰ ৰূমৰ ভাইটিটোও আহি এটা সময়ত যোগ দিলে৷ মাংসই আলুৱে পানীত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ শিহুৰ নাচ নাচি থাকোঁতেই দুৱাৰত টোকৰ পৰিল৷ পাকঘৰৰ পৰা হাঁহিৰ ঢেৰেকনি শুনিয়েই বুজিলোঁ আনজন আহিল কিন্তু মোৰ অনুমান ভুল কৰি কোঠাটোত প্ৰবেশ ঘটিল আৰু দুজন দামোদৰৰ৷ উৰাই-ঘূৰাই হাঁহিবৰ মন গ’ল৷ মনতে হিচাপ কৰিলোঁ, এপোৱা মঙহ, পাঁচটা মানুহ৷ এফালে আড্ডা জমিছে আনফালে মই ঘামিছোঁ৷ জীৱনত প্ৰথম বাৰ চিলনীৰ পুতেক হ’বলৈ কাবৌ কৰি উঠিছে মনটো৷ এপোৱা মঙহত উলমি ৰোৱা সন্মান আৰু পনীয়া ডাইলত সাঁতুৰি ফুৰা পাঁচফোৰণকেইটাৰ উৎপাতত পাৰোঁমানে আড্ডাত হাঁহি হাঁহি লেবেজান হৈ পৰিছোঁ মই৷ নিতিতা ডিঙিৰে জীৱনত প্ৰথম এনেকৈ হাঁহি পাইছোঁ৷ ভাত খোৱাৰ সময় সমাগত হোৱাত পাকঘৰলৈ উঠি গ’লোঁ, এনেকুৱা লাগিল যেন সন্মানৰ বলি শাললৈহে গৈছোঁ৷ মাছ মাংসত পুতি থোৱা এসাঁজ ভাতত লাগি ৰোৱা সন্মানবোৰ মছলা যেন লাগিল, নহ’লেও চলে৷ ভাতত দিয়া বিলাহী তিনিটা উলিয়াই পোৰা জলকীয়া দুটাৰে পিটিকি চেলেকি চালোঁ, মাছ মাংসতকৈ বেছি সোৱাদ! মায়ে দি পঠিওৱা আচাৰ, খাৰলি আদিও যতনাই ল’লোঁ প্লেট এখনত৷ তিনিসাঁজৰ বাবে ৰাতিপুৱাই ভজা গুটি আলুখিনিও সজাই দিলোঁ কাঁহীৰ কাষে কাষে৷ পাপৰ দুখনমানো সেকিলোঁ গেছতে৷ কোঠাৰ মজিয়াতে খাবলৈ বহিলোঁ একেলগে৷ মোৰ দুখন কাঁহী আৰু ভাইটিৰ পৰা ধাৰ কৰি অনা দুখন কাঁহীত ভাত যতনাই, চৰুৰ ঢাকোনখনতে ভাত বাঢ়ি ল’লোঁ মই৷ মাংসৰ কেৰাহীটো মাজতে থ’লোঁ, যাক যেনেকৈ লাগে ল’বলৈ এৰি দিলোঁ৷\n: মাংস নাখাওঁ দিয়া ভাইটি, নহ’লে ৰাতিৰ আহাৰেও ইমাৰজেন্সী এগ্ জিট বিচাৰিব৷\nমুখ্য অতিথিয়ে ঢেকঢেকাই উঠিল৷\n: ময়ো নাখাওঁ দেই বেয়া নাপাবা, আবেলি বিয়া এখনত দকচি খাই আহিছোঁ, ই মতাৰ কাৰণেহে আহিছিলোঁ৷\nনিমন্ত্ৰিত দামোদৰ এজনৰ মন্তব্য৷\n: আপুনি অনুৰোধ কৰা বাবেহে পাতত বহিছোঁ, আজি মোৰ নিৰামিষ৷\nগোটেই পৰিবেশটোৱে ভাকুট-কুটাই দিলে মোক৷ দাঁত নিকটাই ভাইটিটোলৈ চালোঁ, মেগীত পাক লাগি ধৰা তেৰাই কাৰো কথালৈ কাণ দিয়া নাই৷ কেৰাহীটো কাঁহীৰ কাষত লগাই জাকৈ মাৰি মাৰি পচন্দৰ মাংস কাঁহীত তুলি আছে৷ মৰম লাগি গ’ল তালৈ৷\n: আপোনালোকেই নাখায় যদি মইনো কি সতেৰে খাওঁ৷ আজি ময়ো মছলা বিহীনকে খাম৷\nঅকৃত্ৰিম হাঁহিটো সন্ধিয়াৰ পিছত প্ৰথমবাৰলৈ মোৰ মুখেৰে সৰকি আহিল৷\n« কৈ থাকিলে ওৰকে নপৰে-পল্লৱী শৰ্মা\nসোণাৰুৰ হালধীয়া হাঁহি (নৱম খণ্ড)- মৃদুল নাথ »\nসাংঘাতিক ভাল লাগিল দেই


মাধ্যমিক স্তৰত বিজ্ঞান আৰু গণিত ভীতি আৰু আমাৰ দায়বদ্ধতা (- অভিজিৎ শইকীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমাধ্যমিক স্তৰত বিজ্ঞান আৰু গণিত ভীতি আৰু আমাৰ দায়বদ্ধতা (-\tঅভিজিৎ শইকীয়া)\nবিজ্ঞান, প্রযুক্তিৰ দ্রুত প্রসাৰণৰ লগে লগে কাৰিকৰী আৰু ব্যৱস্থাপনাৰ ক্ষেত্রখনত অনেক সম্ভাৱনাৰ সৃষ্টি হ’লেও অসমত আশানুৰূপ ভাৱে বৃদ্ধি পোৱা নাই বিজ্ঞান শিক্ষাৰ প্রতি আগ্রহ । ৰাজ্যখনত হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণৰ হাৰ ক্রমাৎ বাঢ়িলেও বিজ্ঞান শিক্ষাত নাম ভর্তি বঢ়া নাই । কোনো বছৰেই বিজ্ঞান শাখাত নাম ভর্ত্তি কৰা ছাত্র-ছাত্রীৰ সংখ্যাই কুৰি হাজাৰৰ ঘৰ অতিক্রম কৰা নাই । যোৱা ৫ বছৰত অসম উচ্চতৰ মাধ্যমিক চূড়ান্ত পৰীক্ষাত অৱত্তীর্ণ কলা আৰু বিজ্ঞান শাখাৰ পৰীক্ষাৰ পৰক্ষার্থীৰ সংখ্যা চালেও পার্থ্যক্যটো ওলাই পৰিব ।\nচন কলা বিজ্ঞান\n২০০৭ ১,৩৫,৩৭৯ ১৩,৮৩৮\n২০০৮ ১,৩৭,২৭০ ১৫,০৯৩\n২০০৯ ১,৪০,৪১৯ ১২,৫৩১\n২০১০ ১,৬৬,৩১১ ১৪,৬৬১\n২০১১ ১,৮৬,৬৮৮ ১৭,০৩৫\nপ্রশ্ন হয় কিয় এনে হ’বলৈ পালে ? মাধ্যমিক স্তৰত বিজ্ঞান আৰু গণিতৰ প্রতি অনীহা তথা ভীতি ইয়াৰ এটা কাৰণ নহয়নে ?কিয় হ’বলৈ পালে ? তৃণমূল পর্যায়ত ৰৈ যোৱা ভুল-ত্ৰুটিৰ বাবে মেধাবী ছাত্র-ছাত্রীৰ মাজতো বিজ্ঞান শিক্ষাৰ প্রতি অনীহা আহে । আমাৰ বিদ্যালয় সমূহত এতিয়াও বিজ্ঞান আৰু গণিত গতানুগতিক ভাবেই পঢ়োৱা হয় । কিতাপৰ বাহিৰলৈ গৈ যে বিষয় দুটা আনন্দদায়ক হ’ব পাৰে তাৰ প্রতি আমি অলপ চিন্তা কৰিব নোৱাৰোঁ নে ? নে আমি আমাৰ ছাত্র-ছাত্রী সকলক কেৱল নম্বৰৰ পাছতে দৌৰাম । কিন্তু আমাৰ সমাজত বিজ্ঞানৰ প্রয়োজন আছে । বিজ্ঞান অবিহনে আমাৰ সমাজ স্থবিৰ হৈ থাকিব । নম্বৰৰ দৌৰৰ লগতে ছাত্র-ছাত্রীসকলৰ মাজত অনুসন্ধিৎসু ভাব জগাই তোলাটোও আমাৰ কর্ত্যব হ’ব লাগে । হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত বিজ্ঞান, গণিত, উচ্চ-গণিতত লেটাৰ তথা ডিষ্টিংচন সহ উত্তীৰ্ণ, বহু স্থানপ্রাপ্ত ছাত্র ছাত্রীয়েও বিজ্ঞান শাখাত নামভর্ত্তি কৰিবলৈ মন নকৰে । ছাত্র-ছাত্রীৰ মাজত বিজ্ঞানসুলভ সৃজনীমূলক চর্চাত আমি কিমান গুৰুত্ব দিছোঁ । কেৱল ৰিজাল্টৰ বাবে টিউচন যোগাৰ কৰাতেই অভিভাৱকসলৰ দায়িত্ব শেষ ।\nঅসম চৰকাৰে শেহতীয়াকৈ শিক্ষা ক্ষেত্রত গ্রহণ কৰা উল্লেখযোগ্য পদক্ষেপ হৈছে শিক্ষক নিযুক্তিৰ বাবে TET (Teacher Eligibility Test) পৰীক্ষাৰ প্রৱর্তন । ই অসমৰ শিক্ষা ক্ষেত্রৰ বাবে এক আশাৰ বতৰা । কাৰণ গুণগত শিক্ষক ছাত্র-ছাত্রীৰ অধিকাৰ । কিন্ত শেহতীয়া ভাবে TET পৰীক্ষাৰ প্রপত্র পূৰণৰ সময়সীমা বঢ়াই দিয়াৰ লগতে শিক্ষাগত অর্হতা কমাই শিথিল কৰি দিব লগা হ’ল, পূর্বতে থকা ৫০% কাট্ অফ্ আঁতৰাই সকলো স্নাতকে আবেদন কৰিব পৰা কৰিলে । কাৰণ এটাই, বিজ্ঞান শিক্ষক পদৰ পার্থীৰ সংখ্যা তেনেই নগণ্য । ২,০৫,০০০ প্রপত্রৰ ভিতৰত মাত্র ৩৫,০০০ জন বিজ্ঞানৰ স্নাতকেহে আবেদন কৰে । মানে অসমত বিজ্ঞান শিক্ষক হোৱাৰ যোগ্যতা থকা ছাত্রৰ সংখ্যা তেনেই নগণ্য । স্নাতক ছাত্র-ছাত্রীৰ পৰিসংখ্যা চালে আমাৰ মাজলৈ এখন ভয়ংকৰ ছবি ভাহি আহিব ।২০১০ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত ২,০৪২ জনে বিজ্ঞান স্নাতক চূড়ান্ত পৰীক্ষাত অৱতীর্ণ হোৱাৰ বিপৰীতে কলা শাখাত ২২,৩১২ । ২০১১ চনত বিজ্ঞানত ২,১৩০ জনৰ বিপৰীতে কলাত ২৭,৬৪৪ । ইয়াৰ মূলতে উচ্চতৰ মাধ্যমিক শাখাত থাকি যোৱা ভয় । মেট্ৰিকলৈকে বিজ্ঞান পঢ়িম বুলি উত্‍সাহী হৈ থাকিও হায়াৰ ছেকেণ্ডাৰীৰ পাছত বহু ছাত্ৰই পিছ হুহুকি অহাটো বিশেষ চিন্তাজনক হৈ পৰিছে ।\nঅষ্টম, নবম শ্রেণীত উচ্চ-গণিত লোৱা ছাত্র ছাত্রীৰ সংখ্যা তেনেই নগণ্য । বেছিভাগ চৰকাৰী স্কুলত আঙুলিৰ মূৰত লেখিব পৰা । বহুতত নাথাকেই । চৰকাৰীখণ্ডৰতো কথাই নকওঁ । ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয় অলপ ব্যতিক্রম । উচ্চ-গণিতৰ আমেজ পালে ছাত্রই বিজ্ঞান আৰু গণিত পিছত নেৰে । নবমমানত উচ্চ-গণিত লৈ এৰি দিয়া বহু বিদ্যালয়ত সাধাৰণ ঘটনা । কিন্ত কিয় এনে হয় ? তেওঁলোকে পৰিবেশ নাপায় হয়তো । গণিত অলিম্পিয়াদ, ৰসায়ন অলিম্পিয়াদত অসমৰ ছাত্র-ছাত্রীৰ সঁহাৰি সঁচাই দুখ লগা ।\nঅসম চৰকাৰৰ বিজ্ঞান আৰু প্রযুক্তি বিভাগে এই ক্ষেত্রত বিশেষ পদক্ষেপ লৈ আছে । এই বিভাগৰ তত্তাৱধানত বিদ্যালয়ৰ ছাত্র-ছাত্রীৰ মাজত বিজ্ঞান আৰু গণিত জনপ্রিয় কৰিবৰ বাবে যোৱা দুই তিনিবছৰৰ পৰা বিভিন্ন আঁচনি হাতত লৈছে। যোৱা বছৰ বিজ্ঞান আৰু প্রযুক্তি বিভাগৰ তৰফৰ পৰা ১৩০ খন বিদ্যালয়ৰ নির্বাচিত ৫০০ জন ছাত্র-ছাত্রীক “বিজ্ঞান জ্জ্যোতি” আঁচনিৰ দাৰা দুর্গাপুৰ, কলিকতাৰ বিজ্ঞান কেন্দ্র সমূহ পৰদর্শন কৰোৱা হয় ।বিজ্ঞান আৰু গণিত শিক্ষকসকৰ বাবে বিশেষ প্রশিক্ষণৰ ব্যৱস্থা কৰিছে । বিজ্ঞানৰ উদ্ভাৱনীমূলক কামত পাৰদর্শিতা দেখুওৱা ছাত্র ছাত্রীক “ইন্সপায়াৰ স্ক’লাৰছিপ”ৰ সুবিধা দিছে । ৬ বছৰৰ পৰা ১৪ বছৰৰ ছাত্র-ছাত্রীৰ বাবে “ৰাষ্টীয় শিশু বিজ্ঞান সমাৰোহ”ৰ আয়োজন কৰিছে । “ভাৰতীয় বিজ্ঞান কংগ্রেছত” অংশ গ্রহণৰ সুযোগ দিছে । এই খিনিতে উল্লেখযোগ্য যে শিশু বিজ্ঞানী হ’বৰ বাবে কোনো শিক্ষাগত অর্হতা নালাগে । তেওঁৰ দাৰা আৱিষ্কৃত সম্পদটোৰ পেটেন্ট লাভ কৰে ।এই খিনিতে আমি উৰ্দ্ধৱ ভড়ালীৰ নামটো উল্লেখ নকৰিলে ভুল হ’ব । লক্ষীমপুৰৰ অভিযন্তাজনে বর্তমানলৈকে ৮১ টা আৱিষ্কাৰ কৰিছে যিয়ে সর্বসাধাৰণ মানুহক যথেষ্ট উপকৃত কৰিছে । গুৱাহাটীৰ ভাৰতীয় প্রযুক্তিবিদ্যা প্রতিষ্ঠানৰ (IIT) প্রবক্তা ড: অনুপম শইকীয়া ৰেংলাৰ প্রাপ্ত প্রথম অসমীয়া । তেওঁ অসম অলিম্পিয়াদৰ সূচনা কৰে ।\nসৰুতেই টিউচনৰ ওপৰত ভৰসা কৰিবলৈ সুবিধা দি ছাত্র-ছাত্ৰীৰ কুমলীয়া বিকশিত মনটো ভাঙি দিয়াহে হয় । তাৰ পৰিণাম সর্ব্বভাৰতীয় IIT-JEE, AIEEE, AIPMT আদিত ওলাই পৰে । । মার্কছিটত নম্বৰ থাকিলেহে ছাত্র এজন মেধাবী বুলি স্বীকৃত হ’ব বা চাকৰি পাব । কিন্তু এনে কৰিবলৈ যাওঁতে তেওঁলোকক আমি তেওঁলোকৰ অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত কৰা নাইতো ? তেজপুৰ কেন্দ্রীয় বিশ্ববিদ্যালয়ত আৰম্ভ কৰা ভাৰতীয় পৰিসংখ্যা প্রতিষ্ঠানত (ISI) প্রথম বছৰত এজনো অসমৰ ছাত্র নাই । অসমৰ বিজ্ঞান-শিক্ষক সমাজ সজাগ হোৱাৰ সময় হোৱা নাইনে ? বিজ্ঞান আৰু গণিতক আমি কৰি তুলিব লাগিব অধিক মনোগ্রাহী । নহ’লে আমাক পৰৱর্তী প্রজন্মই ক্ষমা নকৰিব । নহ’লে অসমত বিজ্ঞান শিক্ষা এক ‘ষ্টেটাছ চিম্বল’ৰ বাদে অইন একো নহ’ব ।\nউল্লেখযোগ্য যে ডাক্তৰ বা ইঞ্জিনিয়াৰৰ বাহিৰেও যে বিজ্ঞান শিক্ষাৰ আন আন দিশ আছে সেয়া অসমৰ সৰহসংখ্যকৰ জ্ঞাত নহয় । অসমত বিজ্ঞান মাথোঁ নম্বৰৰ বাবেহে লোৱা এক বিষয় হিচাপে হৈ আছে বহুক্ষেত্ৰত । বিদ্যাৰ্থীসকলৰ, অভিভাৱকসকলৰ বিজ্ঞানৰ প্ৰতি মনোভাব ঠিক কৰিবৰ হ’ল । বিজ্ঞান আৰু গণিত মাথোঁ বিষয় নহয়, ই বাস্তৱ জীৱনৰ অতি প্ৰয়োজনীয় এক ব্যৱহাৰিক দিশহে, এই মনোভাব গঢ়ি উঠাটো নিতান্তই প্ৰয়োজনীয় ।\n← প্ৰেমৰ দীঘল বাট (কথাকবিতা) (-\tশান্তনু চাংমাই)\nচেনাইৰামৰ আঁত ধৰি কিছু খেলি মেলি চিন্তা (-\tপার্থ পি শর্মা) →\nপুৰণিকলীয়া অসমৰ গ্ৰাম্য জীৱন প্ৰণালীৰ ইতিবাচক দিশ\nJuly 17, 2021 July 18, 2021 1\nনগৰ পৰিকল্পনাত সেউজীয়াকৰণৰ প্ৰয়োজনীয়তা আৰু আমাৰ গুৱাহাটী মহানগৰ —পাৰংগম শৰ্মা বশিষ্ঠ\nবিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মাজত মাঘ বিহুৰ ৰেহৰূপ –ধীৰেন শইকীয়া


পাঁচনি - ৱিকিউৎস\nপাঁচনি (১৯১৩ খ্ৰীষ্টাব্দ)\n55475পাঁচনিলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা১৯১৩ খ্ৰীষ্টাব্দ\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা প্রণীত\nবেচ ৷৷৹ অনা\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা প্ৰণীত।\nশ্ৰীমতী ৰত্নাৱলী বৰুৱাৰ\nসুহৃদবৰ অনবেবোল শ্ৰীযুক্ত ঘনশ্যাম বৰুৱাৰ\nপাঁচনিৰ ঘৰৰ পদূলিমুৰ।\nধৰ্ম্মই পাঁচনি - (ৰাজবাটলৈ চাই, অপোনাআপুনি } অস্, অস্! মোৰ প্ৰভু। আজি মোক গধুলি ভাতমুঠি অকলৈ খাব লগীয়া কৰিলা! এজন আলহীভকতকো নাপালো! হায়! হায়! মই আলহী অতিথিক নিদি নিজৰ পেটলৈ ভাত সুমাই শৃকৰৰ সদৃশ কাম কৰিব লগীয়া হলো।\n“অতিথিক নিদি যিটো কৰয় ভোজন।\nসিজয় পতক তাৰ অগম্যাগমন॥”\nহৰি, হৰি, আজি মই কি কামটো কৰিব লগীয়াত পৰিলো যদিও হৰিয়ে মোক লৰা-ছোৱালী সন্তান-সন্ততি একো নিদিলে তথাপি মোক ভৰালত ভাত, বাৰীত শাক-পাচলি, পুখুৰীত মাছ, গোহালিত গাই দিছে। গৃহস্থ-বস্তুৱে মোক যি দিছে সেয়ে মোৰ অনেক, সেয়ে মোৰ পক্ষে উভৈনদী অস্ অস্। আজি কি কথাটো হল! বেলি পৰোঁ, পৰোঁ, তথাপি কাকো\nনেপালো! [ ৮ ]\n(এটা মানুহে আলিৰ ইফালে চাই\nপাঁচনিৰ আগেদি যায়)\nহেৰি ভকত! আপুনি কৰপৰা আহিছে? কলৈ বা যায়?\nআপোনাক বিদেশী মানুহ যেন দেখিছো; আহক, মোৰ\nঘৰত ভৰিৰ ধূলা দি ৰাতিটো থাকি চাউল-সিজোৱা এমুঠি\nমানুহ -ককাই, মোৰ ঘৰ পিতনি গাৱঁত। আজি তিন দিন\nহল মোৰ কলী গৰু এজনী হেৰাল; বিচাৰি পোৱা নাই।\n৩াকে বিচাৰি ফুৰিছো, আপুনি কিবাজুতিৰে গাইজনী।\nআপোনাসকলৰ এইফালে অহা দেখিছে নে?\nপাসনি -নাই দেখা মোৰ কুটুম। গধুলি হব লগীয়া হল, এতিয়া\nনো কত আপুনি আপোনাৰ গাই বিচাৰি পাব? আহক\nআজি মোৰ বহাতে থাককহি, কাইলৈ পুৱা দিনে পোহৰেও\nগৰু-গাইৰ বিচাৰ-খোচাৰ কৰিব।\nমানুহ -নহয় ককাই, এতিয়াই যি পাৰে বিচাৰোঁ, এন্ধাৰ\nহবলৈ এতিয়াও কিছুমান সময় আছে আৰু মোৰ ঘৰ বৰ\nদূৰত নহয় ককাই, পোতনি গাওঁ সৌৱা, আপোনাসকলৰ গাঁৱৰ\nওচৰতে, আপুনি নেজানে নে?\n[ মানুহটোৰ প্ৰস্থান।\nপচনি -নাই! নাই। আজি মোৰ কপালত আলহী-অতিথি\nনাই। কাকো নেপাওঁ।\n( আন এটা মানুহ পাঁচনিৰ আগেদি\nহেৰি বাটৰুৱা ভকত। কলৈ বা যায়? আহকচোন আক, আজি আমাৰ ঘৰতে ভৰিৰ ধূলি পেলাই এসাজ খাই-বৈ যাওকহি আজি আমি অকলৈ ভাতমুঠি খাব লগীয়াত পৰিছে! হৰি ভগৱন্তৰ নিই! ' ম'নুহটো - ককাহ, মই ইবাৰে মানুহ; আমাৰ ঘৰৰ ঘৈণীৰ প্ৰসৱৰ প৬ি। হৈ, সেইবাবে লৰি বোজনা আনি ( বেগাই প্ৰস্থান। 'চন -আজ আৰু অশ। নাই। আজি আমাৰ দুনি। ( জাত লগাই গায)। “সোহসে দিনক ভাই, দুদিন বুলিয়া মানে, মেঘাচ্ছন্ন নেহয় দুনি। হৰিকথা অমৃতৰ সম্যকে-অমৃত পান, | যিটো দিন হোৱয় বিহীন॥” মোৰ প্ৰভু! অজি ভাল ৫টা মোলৈ সঁচি থৈছিলা? ( এটা চকু মুদ। কানীয়াৰ প্ৰবেশ। দুদ্দিন কথা ভাবি। হৈ পাচনিৰ গাত কানীয়াই অওবাটে আহি উজুট খাই পবি, চকু মেলি ভয় | থাই 'চয়বে।) নয়া - মাৰিলে ও মাৰিলে! মাৰিলে ও মাৰিলে। ৰাজ | আলিত দিন দুপৰত ডকাইত ঔ! ডকাইত। চনি- উপ খাই) এইটো কি!! ককাই, তোমাক [ ১০ ] কোনে মাৰিলে। চিয়ৰিছা কিয়? কোন ডাকাইত? কত\nডাকাইত? থিৰ হোৱা। কঁপিছ৷ কিয়?\nকানীয়া -(ভয়ত কঁপি কঁপি) মোৰ হাতত পাই-পইচা একো\nনাই ঐ! (মেৰ তলিৰপৰা উলিয়াই) এই চৰতীয়াটো হে মোৰ\nচুৰিয়াৰ খোচানাত আছিল; কানীৰ টিকিৰা এটা আনিবলৈ\nবুলি লৈ আহিছিলে॥ তাকে লাগে যদি লোৱাঁ ঐ। তেওঁ মোক\nনামাৰিবা ঐ! (হাত যোৰ কৰি) মই বৰ ' মানুহ।\nপাচনি - কানায়া ককাই, তোমাৰ ভ্ৰম হৈছে , মই ডকাইত নহওঁ।\nমই পদূলিমূৰত আলহী ভকতলৈ বাটচাই আছোঁহি। তুমিয়েই\nযদি আজি ৰাতি থাকি মোৰ ঘৰত ভাত এমুঠি খাই যোৱা,\nমই বৰ সন্তোষ পাম।\nকানীয়া- ( হাতযোৰ কৈ) হে দেউতা ঈশ্বৰ, মোক এৰি দিয়ক,\nমই যাওঁ। মোক ঘৰলৈ ধৰি নি নেমাৰিব, মই কাকুতি কৰি\nচৰণত ধৰি মাতিছোঁ। মোৰ এই চৰতীয়টিকে লওক। মোৰ\nঘৰত লৰা-তিৰোতা এজোপা আছে, মই মৰিলে সিহঁত অনাথিতি\n[ চকুৰ পানী টোকে\nপাঁচনি। ৰোৱা, ৰোৱা, তুমি মিছাতে ভয় খাইছা।\nপাঁচনিৰ ঘৰৰ আগ-চোতাল\nপাঁচনি-(ঘৈণীযেক) শুনিছানে, বোলে আজি মোৰ কপাল মন্দ।\nইমান পৰুষাগ কৰি আলহী-অতিথি কাকো নেপালো কি\nকাৰবি! কপাল! যা, গা-পা' ধূই ভাত-পনী এগালকে ৰান্ধিবৰ\nদিহা কৰগৈ, গাহৰিৰ দৰে তাৰে এসোপা মোনাত সুমাই থওঁ।\nপাচনীয়নী-(পেটে পেটে সন্তোষ পাই) কি কৰিবা; আলহী\nনেপালা নেপালা। আলহী নাহিলে নো কৰপৰা চৰ্জি উলিয়াই\nআনিবা? বোলোঁ ধান নাবানিলে অজি ভাতলৈ চাউলেই\nনাই। ঠোৰাটো বুটি হৈ গল, তাৰে ধান বানিব নোৱাৰি, এধা বনাকৈ\nখুবলিতে এৰি থৈ আহিছোঁ। ন ঠোৰা এটাকে চাছি দিয়া পাৰা যদি।\nপাঁচনি-দিও চাছি, তই হতোৱাহখন মোক উলিয়াই দে।\n[ ঘৈণীয়েকে হাতোৱাহ এখন উলিয়াই দিয়ে\nআৰু পাঁচনিয়ে ঠোৰা চাছে।\n(দুজন আলীৰ প্ৰবেশ )\n১ম জন আলহী-গিৰিহঁত কোন আছে? কিবাস্বৰূপে ৰাতিটোলৈ\nআমাক পৰি থাকিবলৈ আপোনাৰ ঘৰৰ আগচালিতে ঠাই\nএচিকটা দিব পাৰিব নে? আমি বহুত দূৰৈৰ পৰা আহিছেঁ।\nআমি কলিতা মানুহ; লখীম্ পুৰৰ কলাবাৰীত ঘৰ। আমি\nকেইবা ঘৰতো থাকিবলৈ ঠাই বিচাৰি নেপাই হে আহিছোঁ। [ ১২ ] এঘৰৰ ভৰালৰ আগতে বুৰুলিখেৰ এটাকে পাৰি ৰাতিটোলৈ\nকোনােমতে আমি পাৰি থাকিব খুজিছিলো, তাতো সেই গৃহস্থ\nজনে আমাক থাকিবলৈ নিদিলে। কলৈ যাওঁ, কি কৰােহঁক\nবুলি আমি দুয়ো গলাগপা কৰি ভাবি থাকাঁতেই, বাটৰ গৰখীয়া\nলৰা এটাই আপােনালোকৰ ঘৰ দেখুৱাই দি ইয়ালৈ আহিবলৈ\nকলে; সেইদেখি আহিলাে। কৃপা কৰি আমাক ৰাতিটোলৈ\nইয়াতে পৰি থাকিবলৈ দিয়ক, ধৰম হব।\nপাঁচনি- ( উঠি বৰ অগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰি) নিচয়, নিচয়,\nআপােনাসকলক মই থাকিবলৈ দিম। মােৰ প্ৰভুৰ বৰ অনু-\nগ্রহ যে আপােনাসকলে আজি মােৰ ঘৰত ভৰিৰ ধূলা দিবলৈ\nআহিছে। আপােনাসকল “গধুলিৰ অথিতি সাক্ষাৎ দামােদৰ।”\nআহক বহক। ( ঘৈণীষেকলৈ চাই) হেৰ আন, আন, চটাই\nঢৰাখন আন। আলহীক বহিবলৈ পাৰি দে। ভৰি ধুবলৈ\nদুইকো দুলােটা পানী আনি দে। মােৰ প্ৰভুৰ কৃপা। অন্তত\nঈশ্বৰে মােক কৃপা কৰিলে। মইতো আজি আলহীৰ আশাকে\nএৰি দিছিলো। যা, যা, যেগতে বহিবলৈ দে, ঢৰাখন আন।\nপানী আন! অনি।\n[ ঘৈণীয়েকে আলহীলৈ ঢৰা এখন আৰু দুলােটা\nপানী আনি দিয়ে। আলিহীয়ে\nভৰি ধুই ঢৰাত বহে ।\nপাঁচনিয়নী- । গিৰিয়েকক) কোনোমতে জোৰাফন্দা মাৰি চাউলৰ\nদিহা হলেও লােণ তেল হলে একো নাই।\nপাঁচনি—মােক তই তেলৰ চুপিটো দে, মই পােহাৰলৈ গৈ এতিয়াই\nতেল-লােণ লৈ আহোঁ গৈ। তই আলহীলৈ আনবােৰ দিহা [ ১৩ ] কৰ। গোসাঁইঘৰৰ চুকতে খুটি মাৰি চাউল সিজাবৰ দিহা\nকৰি দে, পাত চৰু মই আনি দিওঁ। (আলহীলৈ চাই) ভকত\nসকল, মই এতিয়াই লৰি আহিম, আপেনাসকলে অলপ জিৰাই\nশতাই লৈ গা তিয়াবৰ কাৰবাৰ কৰক। ঘৰৰ আগতে সৌটো\nপুখুৰী। মই লোণ তেল আনি থৈ লৰালৰিকৈ মাছ দুটামান\nবিচাৰি আনি দিম।\nলৰালৰিকৈ পাঁচনিৰ প্ৰস্থান।\nপাঁচনিয়নী-(অপোনাআপুনি ভোৰ্ ভোৰাই) বাৰু, মাৰতিয়েৰে\nআজি তহঁতক ভোজ-ভাত খুৱাম। মই বান্দীয় কৰি মেলি\nযতনাই থৈছো তহঁতে আহি খাবলৈ? ইস্ নেদেখিছা,\nআলহী নহলে টেটুলৈ ভাত নেযায়! আজি ময়ে নে তুমিয়েই\nচাম। (আলহীলৈ চাই) ভকতসকল কৰপৰা বা আহিছে,\nকলৈ বা যায়?\n১ম জন -আমি কলাবাৰীৰপৰা আহিছো ভিলালৈ যাবলৈ\nপাঁচনিয়নী –আগেয়ে এইফালে আহিছিল নে?\n১ম জন-আগেয়ে অহা নাই আই। আমি এইফালে এই\nবেলিহে আহিছোঁ। আমি একেবাৰে আচহুৱা মানুহ।\nপাঁচনিয়নী-দেহি ঐ। কোনে নো আপোনাসকলক আমাৰ\nঘৰলৈ আহিবলৈ কৈ দিলে?\n১ম জন-আমি কেবাঘৰতো থাকিবলৈ ঠাই নেপাই বিমোৰ\nহৈ আছিলো, এনেতে বাটৰ গৰখীয়া লৰা এটিয়ে আমাক\nঅপোনাসকলৰ ঘৰলৈ আহিবলৈ কৈ বাট দেখুৱাই দিলে। [ ১৪ ] পাঁচনিয়নী-(হুমুনিয়াহ কাঢ়ি) দেহি ঐ! ললাটত লেখা কথা\nকোনে খণ্ডাব সোণাইহঁত!\nদুইজন আলহী (বিস্ময় মানি) কি কথা? কি ললাটত\nলেখা কথা আই! কি হৈছে, আমাক কওকচোন আই?\nআমি আচহুৱা মানুহ, এই দেশৰ আও-ভাও একোকে\nপাঁচনিয়ণী – ( আকৌ দীঘলকৈ হুমুনিয়াহ কাঢ়ি, লাহে লাহে\nমূৰ জোকাৰি) এ সোণাইহঁত কিনো কম, কিনো শুনিবা।\nবোলে “বোকাত কোব মাৰে, গাত চিটিকণি পৰে।” কাৰ\nনো কথা কাক কম, কি কম কিনো শুনিবা মোৰ কুটুমহঁত?\nযি কপালত আছে সি ঘটিবই। শনি গৰহৰ কাম। আজি\nকিজানি শনিগৰহৰ এৰাবৰে সময় পৰিছে।\nদুইজনে -(ভয় খাই, হাত বোৰ কৈ) আই, অপোনাৰ ভৰিত\nধৰি মাতিছোঁ, কওকচোন কি কথা কি বতৰা? আমি\nআচহুৱা মানুহ, ধৰম হব, কওক আই?\nপাঁচনিয়নী -এ সেইদেখিয়েই হে তো মই নকৈ থাকিব পৰা নাই,\nহাঁ-হুমুনিয়াহ কাঢ়ি উচ্ পিচাই আছে। কওঁ শুনহঁক,-\nকব লাগে যদি, তোমালাকে আজি বৰ বেয়া ঠাইলৈ আহিলা;\nবৰ বেয়া মানুহৰ হাতত পৰিলাহি মোৰ কুটুমহঁত। তেওঁ\nযদিও মোৰ গিৰিহঁত, কিন্তু কি কৰিম, পাপৰ কাম দেখি নিজৰ\nমনতে নিজেই পুৰি-ডেই মৰি থাকোঁ। সঁচা কথা কবলৈ গলে,\nএইটো মহা অধৰমী মানুহ মোৰ বোপাইহঁত! মহা নৰকী!\nমহা পপীয়া! আলহী আহিলে তেওঁ আলহীক যেনেকৈ হে [ ১৫ ] আস্তবেস্ত কৰিব, যেনেকৈ হে আতৌপুতৌ কৰি ৰাখিব, কি\nচাবা! যেন আলহীজন তেওঁৰ কোনোবা কালৰ আইৰ ফালৰ-\nকুটম হে আছিল ' পিছে আলহীক যেতিয়া ৰাতি খুৱাই-\n-বুৱাই শুৱাই লব-এ নকওঁ দেওহে, কেনেবাকৈ এই কথা\nওলালে মই কেচা কিলখন খাই মৰিৰ লাগিব।\nআলহী -(ভয়ত কপি) নহয় আই, কওক, কওক, আমি দুখীয়া\nনিকিন প্ৰাণী, আই! আপোনাৰ পেটৰ পোৱালীৰ নিচিনা।\nআমাক কওক আই, নেভাবিব।\nপাঁচনিয়নী-এ কিনো কম আৰু কিনো শুনিবা। তেওঁ এই দৰে\nআতোপুতৌকৈ খুৱাই-বুৱাই ৰাখি, ৰাতি আলহীৰ টোপনি আহিলে\nমাজনিশা তেওঁৰ ধৰমবোৰ ঢেকীঠোৰাৰ আগত সোপাসোপে ওলাই\nপৰে। অধৰমীয়ে আলহীক এই ঢেকীঠোৰাৰেই কিলাই মৰিয়াই\nআলহীৰ বয়-বস্তু কপোৰ; কানি ৰূপ-বান যি পায় সোপাকে কাঢ়ি\nলৈ পুৰ্ব্বং লুঠুং কৰি খেদি দিয়ে। এই যে ঢেকীঠোৰাটো চাছিছে\nদেখিছা, সেইটোৰেই তেওঁ ৰাতিকৈ সেই কাম কৰিব। মইনো\nকি কম?-দিনৰে দিনটো তেওঁৰ কাম হৈছে ঢেকীঠোৰা চছা, আৰু\nৰাতি তাৰে আলহীক কোবোৱা আমাৰ ঘৰৰ ভিতৰত কত\nঢেকীঠোৰা আছে, এবাৰ উঠি ভিতৰ সোমাই চাই লৰাহঁক নে?\nএইটোৱেই কথা, মোৰ বোপইহঁত, আৰু নো কি শুনিবা? ইয়াৰ\nনো কথা কি কম মোৰ কুটুমহঁত। ই মানুহ নে পিশাচ মই\nআলহী (ঠক্ ঠক্ কৰে কঁপি) আই মাতৃ, এতিয়া আমি কি [ ১৬ ] কৰোঁ কলৈ যাওঁহক? আমাক ৰাখক। দহোকুৰি আমাক\nৰাখক! আমি কি কৰিম, কলৈ যাম, কেনেকৈ সাৰিম\nআমাক কওক আই মাতৃ? আপোনাৰ চৰণত পৰিছোঁ।\nপাচনিয়নী-আৰু কি বুধি দিম, বুধি ওলাই আছে; তেওঁ ঘূৰি\nঅহাৰ আগেয়ে তোমালোক উঠি লৰি পলাই সাৰি যোৱাঁহঁক।\nতেওঁ উভতি আহি তোমালোকক পালেহি আৰু ৰোৱা টান হব।\nদুইজন আলহী-(উঠি) তেন্তে আই আমি যাওঁহে।\nপাঁচনিয়নী- যোৱা, যোৱা, বেগেতে যোৱাঁহঁক। কিন্তু তেওঁ উভতি\nআহি তোমালোকক ঘৰত নেদেখি পিছতে, খেদা দিব। যদি\nকিবাৰূপে তেওঁ তোমালোকক লগ পায়হে গৈ, তেন্তে বৰ দুৰ্ঘ-\nটনা ঘটিব। এতেকে খৰকৈ যোৱাহঁক মোৰ সোণাইহঁত এঃ দেহি।\n[ দুইজন আলহী উঠি বেগাই গুচি যায়।\nপাঁচনি-(ঘৈণীয়েকক) বোলো আলহী ভকত দুজন কলৈ গল?\nপাঁচনিয়নী - আৰু নুশুধিবা, যি লাগে হল! তুমি যোৱাৰ পিছতে,\nতেওঁলোকে মোক সেই তুমি চাছি কাটি থোৱা\nঢেকীঠোৰাটো খুজিছিল মই কলো আমাৰ তেওঁ ওৰেদিনটো\nবহি বৰ হাউচ কৰি ঢেকীঠোৰাটো চাছি থৈছে,\nসেইটো মই তেওঁক নোশোধাকৈ নো অপোনাসকলক কেনেকৈ\nদিও? লাগে যদি তেওঁ আহিলে আপোনাসকলে তেওঁক\nখুজি লব; মই দিবলৈ গলে কিজানি তেওঁ আহি মোক\nখঙকে কৰে। অলপ ৰওক, তেওঁ এতিয়াই আহিব\nনহয়। মই এই বুলি কলতে, দুয়ো খং কৰি উঠি গুচি [ ১৭ ] গলঃ— বোলে “সামাইন বস্তু ঢেকীঠোৰা এটাকে আমাক\nনিদিলে যেতিয়া আমাক নো আৰু কি খাবলৈ থাকিবলৈ\nদিব।” মই কত বুজালো, কিমান কাকুতি কৰিলোঁ\nকলো বোলাঁ, আপোনাসকল নেযাব, তেওঁ এতিয়াই\nআহি পাবহি, পালে ঢেকীঠোৰাহে নেলাগে অপোনা-\nসকলে যিহকে খোজে তাকে দিব। আমাৰ তেওঁ আলহী\nনহলে ভাতকে নেখায়। অমিৰ পৰম ভাইগৰ গুণেহে\nআপোনালোক ওলাইছেহি, নেষাব দেওসকল। অপোনা-\nসকল গলে, তেওঁ আহি মোকো শুদাই নেৰে। ইমান।\nকলো-মেলিলো তথাপি তেওঁলোকে মোৰ কথালৈ\nকাণকে নিদি উথৰামুৱা হৈ উচাট মাৰি উঠি গুচি গল।\nআৰু তুমি পোৱাঁহি বুলি ভো-ভো কৰে লৰ হে\nপাঁচনি -( মূৰে কপালে হাত দি) হৰি হৰি, ভাল কথাটো\nহল! হেৰ তই ঢেকীঠোৰাটো দি নিদিলি কিয়? মই তোক\nকি খং কৰিলোহেঁতেন? ভকততকৈ মোৰ ঢেকীঠোৰাটোহে\nঘৈণীয়েক—এৰা ময়ো এনেতো হবগৈ বুলি বৰকৈ গমিবলৈ\nনহল। ভাবিলো, কিজানি তুমি খঙকে কৰা। আৰু ভাবিলো,\nতুমি তো এতিয়াই পাবাহি, পাই যি কৰা কৰিবা। কিন্তু\nতেওঁলোক সেই ফেৰাতে উচাট মাৰি গুচি যাব, মই নো\nকেনেকৈ জানিম বাৰু?\nপাঁচনি-হেৰ মোৰ মুৰখাতী, তই যি লাগে কিৰিলি। কি\nকপাল! কি মোৰ মৰিবৰ চিন হল। হাততে আলহীক পায়ো [ ১৮ ] মই হেৰুৱালো! হেৰ তেওঁলোক গৈ কিমানখিনি\nঘৈণীয়েক -এতিয়াই অলপৰ আগতে গৈছে, সৰহ বাট পোৱা\nপাঁচনি—দে, দে, মোক ঢেকীঠোৰাটো দে, মই তাকে দি\nতেওঁলোকক কিজানি ওভোতাই আনিব পাৰোঁৱেই\n[ ঘৈণীয়েকে ঢেকীঠোৰাটো তুলি\nআনি দিয়ে, পাঁচনিয়ে লৈ লৰ ধৰে।\nঘৈণীযেক- (আপোনাআপুনি ) যোৱাঁ, যোঁৱা, আৰু লৰি\nযোঁৱা; আলহীক অমুকীয়ে যি পালি দৰব দিছোঁ,\nসিহঁত এতিয়াই উভতি আহিল আৰু কি! দিনৌ মোৰ\nওপৰত বৰ মতা ওলাই দেখৰ মানুহ মাতি আনি ঘৰত\nআলহী চপাব, আৰু মই গোলামীয়ে ধান বানি পানী কঢ়ি-\nয়াই সেইবোৰক খুৱাব লাগে। ভাল নিকিনা গোলামী-\nজনী পাইছিলা নহয় নে? ইস, আলহী নহলে মুনিহৰ\nটেটুত ভাতকে নোসোমায়! মই বান্দীয়ে শাকৰপৰা\nপাতলৈকে চাউলৰপৰা চৰুলৈকে গোটেইখন সংসাৰ গোটাই\nআনিব লাগে; ধান বানোতে বানোতে মোৰ ভৰি বুটি হল,\nআৰু তেওঁ “গধূলিৰ অথিতি সাইখাত দামোদৰ” বুলি চোলোখ\nএফাকি মাতিয়েই মোৰ ওপৰত দপালি ভাৰখন পেলাই দি\nপুইণ কৰি স্বৰ্গলৈ, লৰ ধৰিবলৈ ওলাইছে। মোৰ লৰা নাই, [ ১৯ ] ছোৱালী নাই, আই নাই, বোপাই নাই, ভাই নাই, ককাই\nনাই, বাটৰ বাটৰুৱা কেলেহুৱা খোদ আলহী-মালহীক মই তিনি\nতেলনি মাৰি, এদিন নহয়, দুদিন নহয়, নিতৌ খুৱাই মোৰ\nহাৰ মূৰ ভাঙি, সেই কেলেহুৱাখনক ৰজাক আওধলাদি আও\nবালিব লাগে। কিহৰ বাবে? মোৰ গিৰিহঁতে পুইণ-পুইণ কৰিছে\nসেইবাবে। নেলাগে, মোক পুইণখন, মই পুইণ নকৰোঁ, সেইবাবে\nমোৰ যি হয় হওক। স্বৰ্গলৈ যাব নোৱাৰোঁ যদি সৌ আমাৰ\nবৰঘৰৰ চাটটোৰ ওপৰতে মই উঠি থাকিম। মই নেবান্ধো পুইণৰ\nটোপোলাটো দেওহে, মোক নেলাগে পুইণখন। গোহাঁয়ে মোক\nএকোতে বঞ্চিত কৰা নাই, -খাব পিন্ধিবলৈ দিছে, ভৰালত ভাত\nবাৰীত শাক, পুখুৰীত আৰু বিলত মাছ দিছে, কাৰো ওচৰত\nহাত পাতিব লগীয়া কৰা নাই। নিজ হাতে বৈ-কাটি এডোখৰ\nপিন্ধিছোঁ, কাকো মাগিবলৈ যোৱা নাই, কাৰো কাটিহা সহিব\nলগীয়া মোক গোহাঁয়ে কৰা নাই। শুদাতে, শুদাতে, এইখন বাহ\nদঙৱা আলহীৰ লেদেনা উকতি মই মৰোঁ কিহৰ সতি হেঁ? মই\nনোৱাৰোঁ বুলি মুখেৰে কলৈও তো কোনেও নুশুনে, কিলাবলৈ\nউঠে। সেইদেখি একোকে, একোকে, মই একোকে নামাতোঁ,\nতেওঁ যি কৰে কৰি থাওক। মইও যদি বগাই হাজৰিকাৰ\nজীয়েক হওঁ, মই বাঘকে ছাগকে একে ঘাটতে পানী খুৱাম।\nতোমাক নাকত থৈ চাকত ঘুৰাম। মোক তুমি বলে নোৱাৰা\n[ ৰাজআলি ]\n( আলহী দুজন বেগাবেগিকৈ যায়, আৰু পাঁচনিয়ে হাতত ঢেকীঠোৰাটো লৈ তৰানৰা ছিঙি পিছে পিছে লৰে।)\nপাঁচনি-(দেখা পাই দূৰৰপৰা ৰিঙিয়াই) হেৰি ভকতসকল! নেযাব,\nনেযাব, ৰব, ৰব! আহক, আহক মোৰ ঈশ্বৰ। উভতি আহক!\nঢেকীঠোৰাটো লৈ যাওক! নেলাগে যাব। ভকততকৈ মোৰ\nঢেকীঠোৰাটো ডাঙৰ নহয়।\n( আলহী দুজনে উভতি চাই, হাতত ঢেকীঠোৰাৰে পাঁচনিক\nলৰি অহা দেখে।\n১ম আলহী-(দ্বিতীয় আলহীক) সৰ্ব্বনাশ! সেই গিৰিহঁতনীয়ে\nকোৱা কথা সচা! আজি আমাৰ ফালে পতং! সৌটো বুঢ়াই\nঢেকীঠোৰাটো হাতত লৈ লৰি খেদি আহিছে। পলোৱাঁ।\nপলোৱাঁ! ধৰিব পাৰিলে আজি আমি গলোঁ।\n[ উধাতু খাই দুয়ো প্ৰাণ-কাতৰে ললে।\n(আলহী দুজন লৰি গৈ চকুৰে নেদেখা হয়। পাঁচনিক ৰবাঁ\nৰবাঁ কৰি চিয়ঁৰি গগন ফালি অন্তত হেলাই হেপাই ভাগৰি\nপাঁচনি-(অপোনাআপুনি) ইয়াকে বোলে ফুটা কপাল, দেওহে\nফুটা কপাল। ফুটা কপাল ফুটা লোটা। তাত পানী ভৰালেও [ ২১ ] ফুটাইদি ওলাই যায়। হাততে এজন নহয়, বোলো। দুজনকৈ\nআলহীক পাইও হেৰুৱালোঁ। (ঢেকীঠোৰাটো দূৰলৈ দলিয়াই\nপেলাই) কটা কুকুৰ-ধূলি ঢেকীঠোৰা! যা কত হয় মৰ গৈ।\nযেতিয়া মোৰ আলহী ভকতত তই লাগিবলৈকে নেপালি,\nতোক নো লৈ মই কি পুইণ কি বইগোঁ সাধিম? বাঁহৰ\nঢেকীঠোৰা পচ। পচি ভচম্ উঠি পলু পোক কিৰ্ মি-কীটৰ\nআহাৰ হ গৈ। বাৰু তাইনো মোলৈ বাট চাই ঢেকীঠোৰাটো\nনিদি ভকত দুজনক খেদিব পায়নে? কিয়,কি ডাঙৰ বস্তুটো\nযে তাই মোক শুধিলে ভকতক দিব নোৱাৰে? অ\nভকতত কৈ মোৰ ঢেকীটোৰা টোহে টান হল?\nকি বুধি। কি আকল! কি গিয়ান !-ইয়াকে বোলে\nতিৰোতা! তিৰোতা!! তিৰোতা নে মিৰুতা। ইহঁত হেনো কিবা-\nবোলে-নে ভাৰ্যা! ভাৰ্ ষা নে ভাৰ জোৰোৱা। শাস্ত্ৰত কৈছে “তিৰীয়ে-\nপুৰুষে হবা একেমতি। তেহে সিজিব হৰিত ভকতি॥” আমি তিৰী\nপুৰুষৰ মতি দুটা কেনেকৈ একে হৈ পিঠাসোপা হৈ পৰিছোঁ চাই\nলোৱাহঁক। বাৰু তাই ঠোৰাটো আলহী ভকতক দিয়াহেঁতেন নো মই\nতাইক কি কাটি মাৰি নৈত উটাই দিলোহেঁতেন? নাইবা কুন্দাত\nদি ছেপিলোঁহেঁতেন হেঁ, তোমালোক ৰাইজে মোক কোৱাহঁকচোন?\nতাইৰ নো এনেটো বুধি কি বুলি হল?-মিছা, মিছা, এই সংসাৰ,\nএই তিৰী পুত্ৰ, এটাইবোৰ জঞ্জাল। এটাইবোৰ মিছা, গুৰুজনে\nঠিক কৈ গৈছে—;\n“যত দেখা ভাৰ্য্য়– পুত্ৰ সবে অকাৰণ।\nচাই মাত্ৰ থাকে কালে বৰে যেতিক্ষণ ॥\nবিষয়ৰ আশা এক তিলে কৰি চুৰ।\nযমৰ কিঙ্কৰে ধৰি নিব যমপুৰ`॥\nযমৰ মূৰ্ত্তিক দেখি হুবাইৰ চেতনা॥\nদুৰ্ঘোৰ নৰকে পেলাই ভুঞ্জাইব যাতনা॥\nযাওঁ আৰ, যি হল হল!-পৰি থাকোঁগৈ॥\nপাঁচনি ৰাতি শোৱাপাটীত\nঘৈণীয়েক -শুনিছা নে? উঠি আহাঁ; ভাত হৈছে, ভাত খোৱাঁহি।\nৰাতি এপৰ হ'ল।\nপাঁচনি- গুচি যা, মই ভাত নেখাওঁ। মই আজি যিটো মনত বেজাই\nপাইছোঁ, আৰু ভাত খাম।\nঘৈণীয়েক -আহাঁ, আহাঁ, বেজাৰ পালে আৰু কি হব? গোঁসায়ে\nযি কৰিব সিহে হব, তুমি আমি কৰিবলৈ যোৱাটো নহয়?\nএই পুহ মহীয়া ৰাতি ভাত এমুঠি নেখালে জাৰত দুখ পাবা।\nবোলো মই তোমলৈ আলহী এটি আনি থৈছোঁ, উঠি আহাঁ।\nপাঁচনি-(আলহীৰ নাম শুনি গিৰিসকৰে পাটীৰপৰা উঠি) সঁচা নে?\nক'ত পালি? ক'ত আছে?\nঘৈণীয়েক-ৰবা তুমি বিতত নহব। পাছ-ছোতালতে তপত [ ২৩ ] পানী একলহ থৈছোঁ, তাকে গাত ঢলি গাটো তিয়াই আহাঁ,\nখাবৰ সময়ত আলহীক দেখিবলৈ ঠিক পাবা।\n[ পাঁচনি উঠি গা ধুবলৈ যায়।\nপাঁচনি-( গা ধোৱা ঠাইৰপৰা) হেৰ, নাম-ঘৰত বন্তি এগছ দিছ নে?\nনাই দিয়া যদি চাকি এটা দে।\nঘৈণীয়েক—দি থৈছোঁ, যোৱা তুমি বেগেতে নাম লৈ আহাঁ গৈ,\nইফালে ভাত চেচা হব লগীয়া হল।\nপাঁচনি ভাতৰ পাতত\n(আগতে মেকুৰীপোৱালী এটাই মিউ মিউ কৰে)\nপাঁচনি-(ঘৈণীয়েকক) হেৰ, আলহী কতা?\nঘৈণীয়েক-সেইজন দেখোন তোমাৰ আগতে।\nপাচনি-(আচৰিত মানি) কোনজন অ’? তই মোৰ সৈতে কিবা\nঠেটা কৰিছ নে কি?\nঘৈণীয়েক— কেতিয়া নো মই ঠেটা কৰিবলৈ গলোঁ? সেইজন আলহী\nদেখা নাই নে?-মিউ মিউ কৰি দেখোন তোমাক ভাত খুজিব\nপাঁচনি—তই মোক কি উপহাস কছি দেখিছোঁ।\nঘৈণীয়েক-তোমাক মই উপহাস কৰিবলৈ মোৰ কি হৈছে? [ ২৪ ] মই জানো কিবা বলিয়া হৈছো? মানুহৰ বিদয়ৰ যেনেকৈ\nভগৱন্ত আছে, মেকুৰীৰ বিদয়ৰ ভিতৰতো সেইদৰে ভগৱন্ত\nনাই নে, মোক কোৱাঁচোন? যদি আছে, মানুহক খুৱালেও\nগোসাঁয়ে পাব; মেকুৰী কুকুৰ শিয়ালক খুৱালেও গোসাঁয়ে\nপাব। এই কথা দেখোন তুমিয়েই মোক কত দিন কৈছা। মানুহক\nখুউৱাতকৈ মেকুৰী কুকুৰক খুৱাতো ভাল নহয় নে? মোৰ মনেৰে\nভাল হে; কাৰণ মেকুৰী কুকুৰ অজান জীৱ, খাই সিহঁতে তোমাক\nপেটে পেটে শলাগিব, যদিও মুখেৰে মাতিব নোৱাৰে। আৰু মুখেৰে\nমাতিব পৰা মানুহে দবনি পিটি তোমাৰ খাব, আগতে দুষাৰ চাৰি\nআষাৰ তোমাৰ শলাগ লৈ তোমাক উচটাব, আৰু তুমি পিঠি দিলেই\nসিহঁতে খোৱা পাতখনকে ফালি তোমাক গালি পাৰি গুচি যাব।\nআৰু কব,—“ইয়াৰ আৰু সৰহ দিন নাই, ই উছন হয় হে লাগে।”\nএনে খাই-পাত-ফলা অগুণকাৰী মানুহতকৈ মেকুৰী কুকুৰক এমুঠি\nভাত খুৱাটো বেয়ানে? তুমিয়েই দেখোন “কীৰ্তন” শাস্ত্ৰৰ বাইক\n“কুকুৰ চিৰ্কাল গাধৰো আত্ মা ৰাম।\nজানি জানি সকলোকে কৰিবা পৰ্ণাম ॥\nমোৰ মনেৰে খাই-পাত-ফলা মানুহ আলহীতকৈ আমাৰ মেকুৰী কুকুৰক\nহে এমুঠি খুৱা ভাল। মেকুৰী কুকুৰে খাইও অলপ, গুণও লয় সৰহ;\nমানুহে খাইও সৰহ, গুণ ও লয় যদি, লয় অলপ; সৰহখিনি সময়ত\nনলৈ গালি হে পাৰে।\n[ পাঁচনিয়ে ঘৈণীয়েকৰ দীঘল বক্তৃতা শুনি, তবধ\nমানি, একোকে নেমাতি ভাত খায়, আৰু\nমেকুৰী পোৱালীটোক ভাত এগৰাহ দিয়ে।\nগধুলি হল অলপ অগিতে\n(পাঁচনিয়ে চোতালতে বহি খৰাহি এটা সাজিছে)\nপাঁচনি- [ আপোনাআপুনি] কালিও ৰাতিটো বৃথাতে গল, আজিও\nযাব দেখিছো। আলহী আহিব আলহী আহিব বুলি বাটলৈ\nচাই থকাই সাৰ, আলহী আৰু নাই। ভগৱন্ত বস্তুৰ কিবাস্বৰূপে\nসেৱা চুৰ কৰিছো, সেইদেখি তেখেত মোৰ ওপৰত ৰুষ্ট।\n(এজন আলহীৰ প্ৰবেশ)\nআলহী-ককাই,। মোক আজি ৰাতিটো থাকিবলৈ এফেৰি ঠাই\nদিব পৰা হব নে?\nপাঁচনি-(আলহীক দেখি আনন্দ পাই) আহক, আহক, মোৰ\nপ্ৰভু, মোৰ ঘৰত ঠাই দিব কিয় নোৱাৰিম? পাৰিম\nআহক বহকতে। ( ঘৈণীয়কক মাতে) হেৰ ঢৰাখনকে বা কঠ\nএটাকে বেগতে লৈ আহ আলহী আহিছে।\n[ ঘৈণীয়েকে কঠ লৈ প্ৰবেশ আৰু আলহীক\nদেখি কপালৰ গাঁঠি থোপা কৰে।\nআলহীক ভৰি ধুবলৈ পানী এলোটাও আনি দে।(আলহীলৈ\nচাই) আপুনি নো কৰপৰা আহিছে, আৰু কলৈ যাব?\nআলহী-আমি চাওখাটৰ পৰা অহা হৈছে, নগৰলৈ যোৱা হব।\nনগৰত গোচৰ এটা আছে।\nপাঁচনি—ভাল, ভাল সজ, সজ, আজি যেতিয়া দুখীয়াৰ ঘৰত [ ২৬ ] ভৰিৰ ধুলি পেলাইছে, ৰাতিটো ইয়াতে খাই বৈ শুই থাকি কাইলৈ\nযাব। (উঠি গৈ ঘৈণীয়েকক লাহে লাহে শোধে) হেৰ, লোণ\nতেল আছে নে? নাই যদি ক, পোহাৰৰ পৰা লৰি গৈ\nপাঁচনিয়নী-আনাগৈ যোৱা, ঘৰত একো নাই।\nপাঁচনি-যাওঁ তেন্তে, চুপিটো দে। মই এতিয়াই উভতি আহিম।\nচাবি যেন আলহীয়ে কোনো কথাত বিষম নাপায়। আকৌ\nকালিৰ দৰে যেন নহয়। কিবা বস্তু খুজিলে-মেলিলে তেতিয়াই\nদিবি, মোলৈ বাট চাব নেলাগে।\nপাঁচনিয়নী—দিম, তুমি ভয় কৰিব নেলাগে যোৱাঁ।\n[ পাঁচনিৰ প্ৰস্থান। ঘৈণীয়েকে মেকুৰী পোৱালীটো\nআনি আলহীৰ আগতে বহি, তাৰ গাত পানী ঢালি\nআলহী-আই, মেকুৰী পোৱালীটোৰ গাত গধূলি বেলিকা পানী\nঢালিছে নো কেলৈ? জাৰত সি ঠেৰেঙা লাগিব।\nপাঁচনিয়নী - লাগিব নোৱাৰিছে, এতিয়াই তাক মৈদাত কুটি বাছি\nআলহী-(আচৰিত মানি) কি কৰিব আই?\nপাঁচনিয়নী-কুটিবাছি ৰান্ধিবলৈ নিম।\nআলহী -আই কি কৈছে? মেকুৰীপোৱালীটো ৰান্ধিবলৈ নিব কিয়?\nপাঁচনিয়নী- নিনিলে আলহী শুধিমহঁক কিহেৰে? মাছ পহু হাঁহ\nপাৰ একো নাই; লৰালৰিকৈ পোৱাও নেযায়। আলহীক\nকিহেৰে ভাত এমুঠি খাবলৈ দিয়া হব? সেইদেখি আমাৰ\nবুঢ়াই মোক কৈ গৈছে, লৰালৰিকৈ মেকুৰীপোৱালীটোকে কুটি\nবাছি দিবলৈ। [ ২৭ ] আলহী-আই, কি কয়। আপোনাসকলে মেকুৰীৰ মঙহ\nপাঁচনিয়নী-আমি খাম, আপুনিও খাব। মাছ কাছ নেপালে\nনো কি কৰিব?\nআলহী -(লাহেকৈ উঠি) ইস ৰাম ৰাম! কি সৰ্ব্বনশীয়া কথা।\nএনেধৰনৰ মানুহৰ ঘৰলৈকে মই থাকিবলৈ বুলি আহিছিলোঁ!\nহৰি হৰি। আমাৰ আৰু ইয়াত থকা নহয়, গছৰ তলতে পৰি\nথাকিম, সিয়ো ভাল।\n[ আলহী উঠি ইস্ ইস্ কৰি গুচি যায়।\nপাঁচনিৰ ঘৈণীয়েকে মিচিকীয়াই মেকুৰী\nপোৱালীটোৰ গাটো গামোছাৰে মছি শুকায়।\nপাঁচনিয়নী-হেৰি ভকত, আপুনি নেষাব, গলে তেওঁ আহি\nমোক খং কৰিবহি।\n[ আলহীয়ে নুশুনি বেগেৰে যায়।\nপাঁচনি -(ব্যস্তভাৱে) হেৰ আলহী ভকতজন কলৈ গল?\nপাঁচনিয়নী –আৰু আলহী ভকতৰ কথা নুশুধিবা দেওহে, যি\nলাগে হল। তুমি ভাবিবা আকৌ মই হে খেদালো বুলি।\nআমাৰ মেকুৰী পোৱালীটো চোতালতে ফুৰিছিল; তাক দেখি\nতেওঁ ধৰি নি, ভৰি ধুবলৈ দিয়া পানীলোটা তাৰ গাত চালি\nদি, মোক কলে “এই মেকুৰীটোৰ ছালখন বলিয়াই দিয়া,\nতাক আজি ভাতত দি খাম। আজি ভালে দিনৰে পৰা\nমোৰ মেকুৰী পোৱালী ভাতত দি এখাজ ভাত খাবৰ মন [ ২৮ ] :ৈ * মই কলো “আলহী ভকত, আপুনি এইটো কি কথা\nকৈছে। আমাৰ ঘৰত মাছ আছে; লাগে যদি হাঁহ\nৰা পাৰ এটাও মাৰি দিব পাৰোঁ ;আপুনি মেকুৰীপোৱা-\nলীটো খাব কেলৈ? মেকুৰী খাব নেপায়। আমি জানো\nকিবা অৰীতীয়া লালুং বৰাহি, নগা, ডফলা মানুহ? এনে\nজাত যোৱা পাপৰ কথা নকব। আমি হেন্দু মানুহ, কলিতা মানুহ।\nআমি ভকতীয়া মানুহ, আমাৰ গুৰুঘৰ গোসাইঘৰ আছে।” এই\nকথা শুনিয়েই আলহী উচাট মাৰি উঠি ভোঁ ভোঁ কৰে গুচি\nগল। মই নেযাবলৈ কত কলো, নুশুনিলে। এনে আচৰিত\nকথা দেখা শুনা নাইনে।\nপাচনিয়নী-মই নো তোমাক মিছা কথাষাৰ কৈছো নে? সেইটো\nমেকুৰিপোৱালী নহয়, তাৰ গাত হাত দি নোচাৱা কেলৈ, তিতি\nপাচনি-(মেকুৰাপোৱালীটোৰ গাত হাত দি তিতা পাই) তেনেহলে\nগল ভালেই হল। কৰবাৰ অৰীতীয়া মানুহ। নগাই কি মিকি\nৰেই কি আন কি তেনে জাতৰ আবৰী মানুহ হবলা।\nঘৈণীয়েক --হব পায়, নহলে মেকুৰীপোৱালীটো খাবলৈ কিয় ওলাব?\nকথাষাৰ শুনিবৰেপৰা মোৰ কিবা বিক্চিনা লাগি আছে। ৰাম ৰাম\nএই দেখিহে মই কালি তোমাক কৈছিলো, বোলো এনেবোৰ\nআলহী বিচাৰি ফুৰাৰ একো সকাম নাই। এনে আলহীতকৈ\nআমাৰ মেকুৰী কুকুৰ আলহীয়েই ভাল। এনে অচিনাকি আলহী\nঅতিথি ফকিৰ ফকৰাৰু ঘৰত ঠাই দিয়াও ভাল নহয়; আমি পুইণ [ ২৯ ] কৰিবলৈ যাওঁতে কেতিয়াবা মতা তিৰুতা হালৰে ডিঙিতে\nকোনোবা ফকৰা আলহীয়ে ৰেপ দি, আমাৰ বইবস্ত সোপাকে\nলৈ সাং কৰি পলাব। বোলোঁ মই এই মেকুৰীপোৱালীটো\nআনিছোঁৱেই; কাইলৈ তোমাক ভাল কুকুৰ-পোৱালি এটাও আনি\nদিম; সিহঁতকে পুহি খুৱাই-বুৱাই ডাঙৰ দীঘল কৰাঁ; মেকুৰীয়ে\nডাঙৰ হলে নিগনি-শলিয়া মাৰিব। কুকুৰে চোৰ খেদাব শিয়াল\nখেদাব আৰু দিনে ৰাতিয়ে আমাৰ ঘৰত পহৰা দিব; আৰু\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পাঁচনি&oldid=143319"ৰ পৰা অনা হৈছে\nসংশোধনৰ প্ৰয়োজন থকা পাঠ্য\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ১ ছেপ্টেম্বৰ ২০২১ তাৰিখে ০১:০৬ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


মেঘালয়ে অসমৰ ভূমি বেদখলত কিয় উৎসাহিত হৈ পৰিছে | ChandubiNews\nHomeARTICLEমেঘালয়ে অসমৰ ভূমি বেদখলত কিয় উৎসাহিত হৈ পৰিছে\nমেঘালয়ে অসমৰ ভূমি বেদখলত কিয় উৎসাহিত হৈ পৰিছে\nপ্ৰকাশিত তাৰিখঃ ২৩ আগষ্ট, ২০২১\nএসময়ত অসমৰ সৈতে থকা সংযুক্ত খাছি–জয়ন্তীয়া আৰু গাৰোপাহাৰ জিলা ১৯৭২ চনৰ ২১ জানুৱাৰীত সুকীয়া মেঘালয় ৰাজ্য গঠন হ’ল। সংযুক্ত খাছি পাহাৰ অসমৰ জিলা হিচাপে থকা সময়ছোৱাতো আন্তঃজিলা সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰা আছিল আৰু সুকীয়া ৰাজ্যৰ মৰ্যাদা লভাৰ পাছতো আন্তঃৰাজ্যিক সীমা নিৰ্ধাৰণ হৈছিল। আমি জানিবপৰা মতে– খাছি পাহাৰ জিলা হৈ থকাৰ সময়ত যি সীমা আছিল সুকীয়া ৰাজ্য গঠনৰ পাছতো সেই সীমাকে বাহাল ৰাখিছিল। সেই মতেই দুয়ো ৰাজ্যৰ লোকসকলে চলিছিল। আন্তঃৰাজ্যিক সীমান্তত কোনো খাছি–অসমীয়াৰ ভেদাভেদ নোহোৱাকৈ ‘সীমাৰ সিপাৰে মেঘালয় আৰু ইপাৰে অসম’ এইদৰেই চলি আহিছিল। সীমান্তবাসীয়ে হাজাৰ–বিজাৰ অসুবিধাৰ মাজেৰে জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছিল কিন্তু নিজ নিজ ৰাজ্যখনৰ ক্ষতি হ’বপৰা কাম খাছি–অসমীয়া কোনেও কৰা নাছিল। কিন্তু আন্তঃৰাজ্যিক সীমান্তত সেইদিনৰ নিভাজ ছবি আজি পোৱা নাযায়। সময়ৰ সোঁতত সকলোবোৰ সলনি হ’ল। পশ্চিম গুৱাহাটীৰ শেষ প্ৰান্তৰ উমচুৰ, শালসেৰ, মাটাইখাৰ, বিলপাৰ, পাটগাঁও, বাখালাপাৰা, জিমিৰিগাঁও, লংচাই এইসমূহ গাঁৱৰ একাংশলোক আজি মেঘালয়ৰ সমৰ্থনকাৰী হৈ পৰিল। বাখালাপাৰা গাঁৱৰ এজন জ্যেষ্ঠলোকে প্ৰকাশ কৰামতে– প্ৰায় ১৯৮৫ চনৰপৰাহে মেঘালয়ক সমৰ্থন কৰা কেইজনমানলোক তেওঁলোকৰ গাঁওখনত ওলাইছিল। ইয়াৰ আগত মেঘালয়ক কেতিয়াও সমৰ্থন কৰা নাছিল। আনকি খাছি পাহাৰ জিলা হিচাপে থকা সময়তো এই গাঁওসমূহ মেঘালয়ৰ লগত নাছিল। প্ৰথমাৱস্থাত মেঘালয়ৰ সমৰ্থনকাৰী লোকৰ সংখ্যা তিনি–চাৰিজন মান আছিল। কালক্ৰমৎ ই বাঢ়ি গৈ শ শ জনলৈ বৃদ্ধি হৈছিল। একেদৰে গুৱাহাটীৰ পাৰ্শ্বৱৰ্তী ৰাণী অঞ্চলৰ গড়ভাংগা, নুমলিপথাৰ, জালুকপাহামকে আদিকৰি ১৬খন পাহাৰীয়া গাঁৱৰ মাজতো মেঘালয়ৰ সমৰ্থনকাৰী সংখ্যা যথেষ্ট হাৰত বাঢ়ি গৈছে।\nৰাণীৰ নিচেই কাষৰ কিছুসংখ্যক অসমীয়ালোকক লৈ ৰাণী–জিৰাং নামেৰে নতুনকৈ এখন গাঁও স্থাপন কৰিছে। আজিৰ তাৰিখত গণপতি আৰু মৈৰাপুৰ গাঁৱতো মেঘালয়ৰ সমৰ্থকৰ সংখ্যা কম হৈ থকা নাই। ৰাণীৰপৰা এক কিলোমিটাৰ দূৰত গণপতি আৰু তিনি কিলোমিটাৰ দূৰত মৈৰাপুৰ গাঁও দুখন অৱস্থিত। মেঘালয় চৰকাৰে তলেতলে গণপতি গাঁৱৰ বৃহৎ অংশ এটাৰ লোকসকলক ভোটাৰ কাৰ্ড, ৰেচন কাৰ্ড, আধাৰ কাৰ্ড প্ৰদান কৰিছে। দৰবাৰ হল, বিদ্যালয় স্থাপন কৰি দিয়াৰ লগতে খোৱাপানী, জলসিঞ্চনৰো সুব্যৱস্থা কৰি দিছে। এনৰেগা আঁচনিৰ অধীনত বাটপথৰ লগতে বিভিন্ন কাম ৰূপায়ন কৰিছে। দৰবাৰ হল নিৰ্মাণৰ সময়ত গাঁওখনৰ ৰাইজে পলাশবাৰী ৰাজহ চক্ৰ বিষয়াক অৱগত কৰিছিল যদিও বিষয়াগৰাকীয়ে কোনো পদক্ষেপ গ্ৰহণ নকৰিলে বুলি গাঁওবাসীয়ে আক্ষেপ প্ৰকাশ কৰে। ইপিনে, মৈৰাপুৰ গাঁৱতো একেই পৰিস্থিতি। ২০০৪ চনত গাঁওখনত মেঘালয় চৰকাৰে বিদ্যুৎ সংযোগ দিয়াৰ বাবে সকলোধৰণৰ প্ৰস্তুতি সম্পন্ন কৰি তুলিছিল। কিন্তু অসমীয়াৰ প্ৰতিবাদত মেঘালয়ে সেই কাম বন্ধ কৰিবলগা হয়। অৱশেষত মেঘালয়ে পোটা খুটাত অসমে বিদ্যুৎ সংযোগ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰে। কিন্তু তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে অসমে ট্ৰেন্সমিটাৰ স্থাপন কৰা স্থানতে মেঘালয়ৰ বিদ্যুৎ বিভাগৰ চাইনবোৰ্ড আঁৰি দিছে। য’ত এই পৰ্যন্ত অক্ষত হৈ আছে চাইনবোৰ্ডখন। সেই তেতিয়াৰপৰা মেঘালয়ে সকলো কাম তলেতলে কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। বৰ্তমান গাঁওখনৰ এন ই চি পথৰ পূব দিশৰ মেঘালয় সীমাৰ লগত লাগি থকা অংশটোক এক প্ৰকাৰ তেওঁলোকৰ অধীন কৰি পেলাইছে। সেই অংশটোৰ লোকসকলক ভোটাৰ, ৰেচন, আধাৰ কাৰ্ড সকলোবোৰ প্ৰদান কৰিছে। পলাশবাৰী ৰাজহ চক্ৰৰ অন্তৰ্গত মৈৰাপুৰ ৰাজহ গাঁৱৰ মাটিত আজি মেঘালয়ৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য চলি আছে। ইপনে, এন ই চি পথটোৰ কাষতে লাগি আছে খেলপথাৰ এখন। সেই খেলপথাৰখনৰ উত্তৰে মৈৰাপুৰ গ্ৰাণ্ট এম ই স্কুল, পূবে মৈৰাপুৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয় আৰু পূব–দক্ষিণ কোণত মৈৰাপুৰ উপ স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ। খেলপথাৰখনৰ দক্ষিণ দিশে পশ্চিমৰ পৰা পূবলৈ গৈছে এটি বাট। এন ই চি পথত সংলগ্ন এই বাটটোৰ এশ মিটাৰ অৰ্থাৎ উপ স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰলৈকে অসম চৰকাৰে এনৰেগা আঁচনিৰ জৰিয়তে পকীকৰণ কৰিছে। আচৰিতভাৱে তাৰ পাছৰ অংশটো ইতিমধ্যে মেঘালয় চৰকাৰে নিৰ্মাণ কৰি উঠিছে।\nপাহাৰ মানে–মেঘালয় আৰু সমভূমি মানে–অসম। যুগ যুগ ধৰি এই প্ৰথাৰে চলি অহা পশ্চিম গুৱাহাটীৰ শেষ প্ৰান্তৰ গাঁওকেইখনৰ প্ৰকৃত ছবি আজি মেঘালয়ে সলনি কৰিছে। অঞ্চলটোৰ গাড়ীলিক নামৰ সৰু ব্যৱসায়িক ঠাইখনৰপৰা কিছুদূৰ দক্ষিণ–পূব দিশে তাৰপাছত উত্তৰ–পূব দিশে গতি কৰা এখন সমভূমি অঞ্চল। প্ৰায় ছয় কিলোমিটাৰ দৈৰ্ঘ্য আৰু ছয়শৰ পৰা আঠশ মিটাৰ বহল এই সমভূমি অঞ্চলটোত আছে কেইবাখনো গাঁও আৰু খেতিপথাৰ। মাটাইখাৰ–বিলপাৰ, শালসেৰ–বাটাবাৰী, নগাঁও আৰু শেষত উমচুৰ গাঁওখন অৱস্থিত। ইপিনে, সমভূমি অঞ্চলটোৰ দুয়োপাৰে লাগি আছে পৰ্বত সদৃশ দুশাৰী পাহাৰ। আচৰিত হ’বলগীয়া কথা যে, দুয়োফালে লাগি থকা সুউচ্চ পাহাৰ দুয়োখন হ’ল মেঘালয়ৰ আৰু তাৰ মাজেৰে গতিকৰা সৰ্পিল আকাৰৰ সমভূমি অঞ্চলটো হ’ল অসমৰ। আনহাতে, বাখালাপাৰা, জিমিৰিগাঁও, কুণ্ডিল নগৰ, লংচাই গাঁওকেইখনৰো একেই অৱস্থা। গাড়ীলিকৰ পৰা পূব–দক্ষিণ আৰু মুদুকীৰপৰা পূব দিশত দুই–তিনিখন সৰু–বৰ পাহাৰ অতিক্ৰম কৰিলে পোৱা যায় এক বৃহৎ সমভূমি অঞ্চল। সেই অঞ্চলতে অসমৰ বাখালাপাৰা, জিমিৰিগাঁও, কুণ্ডিল নগৰ, লংচাই গাঁওকেইখন অৱস্থিত। গাঁওকেইখনলৈ যোৱা প্ৰধান পথ দুটা ক্ৰমে– গাড়ীলিক–পাটগাঁও–বাখালাপাৰা আৰু মুদুকী–কুণ্ডিল নগৰ–জিমিৰি গাঁও। মুদুকী–কুণ্ডিল নগৰ–জিমিৰি গাঁওলৈ যোৱা পথটো অসম চৰকাৰৰ বন বিভাগৰ ভূমি যদিও গাড়ীলিক–পাটগাঁও–বাখালাপাৰা এই পথটো মেঘালয়ে নিজৰ ভূমি বুলি দাবী কৰি আহিছে। ২০১২ চনত প্ৰধানমন্ত্ৰী গ্ৰাম চড়ক যোজনাৰ অধীনত অসমে নিৰ্মাণ কৰিব ওলোৱা পথটি মেঘালয়ৰ বেচৰকাৰী সংগঠন সমূহে বন্ধ কৰি দিছিল। পথটিৰ নিৰ্মাণকাৰ্যৰ বাবে অৱশেষত মেঘালয়ৰ এই সংগঠন সমূহৰ লগত অঞ্চলটোৰ ৰাইজে আলোচনাৰ জৰিয়তে মীমাংসা কৰিবলগীয়া হয়। এই আলোচনাৰ পিছতহে গাড়ীলিক–পাটগাঁও–বাখালাপাৰা পথটোৰ নিৰ্মাণকাৰ্য সম্পন্ন হয়।\nআনহাতে, ২০১৮ চনত প্ৰধানমন্ত্ৰী গ্ৰাম চড়ক যোজনাৰ অধীনত মুদুকীৰ পৰা কুণ্ডিল–জিমিৰি গাওঁ নগৰলৈ ৭.৯৫ কিলোমিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ পথটো নিৰ্মাণৰ বাবে অসমে উদ্যোগ লৈছিল। সেই অনুসৰি সমষ্টিটোৰ বিধায়ক ৰমেন্দ্ৰ নাৰায়ণ কলিতাই ২০১৮ চনৰ ১২ এপ্ৰিলত পথটিৰ শুভাৰম্ভ কৰিছিল। বিপৰীতে, অসমে নিৰ্মাণ কৰিবলৈ লোৱা পথটোৰ কিছু দূৰত্বত সমান্তৰালভাৱে মেঘালয়েও এটি পথ নিৰ্মাণ কৰিছে। অৱশ্যে পথ নিৰ্মাণৰ কাম মেঘালয়ে প্ৰথম গ্ৰহণ কৰা নাছিল। অসমে পথ নিৰ্মাণ কৰা দেখিহে মেঘালয়ে ততাতৈয়াকৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ২০২০ চনৰ এপ্ৰিলত সম্পূৰ্ণ কৰি তুলিছিল। বিপৰীতে, অসমৰ বিভাগীয় ৰঙা ফিটাৰ মেৰপাকত পৰাত ২০২১ৰ প্ৰথম ভাগতহে নিৰ্মাণ কাৰ্য সম্পূৰ্ণ হৈ উঠে। উল্লেখনীয় যে, মেঘালয়ে সীমান্তত পথ নিৰ্মাণ কৰিছে যদিও সেই অঞ্চলসমূহত তেওঁলোকৰ কোনো বসতিস্থান নাছিল। বিভিন্ন প্ৰলোভন দি অসমৰ লোকৰ দ্বাৰা দুই–এখন গাঁও নতুনকৈ স্থাপন কৰিছে। বিভিন্ন ঘাটপ্ৰতিঘাতৰ মাজেৰে অসমে এই পথটোৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য সম্পূৰ্ণ কৰি তুলিবলগা হৈছিল। বিশেষকৈ এজন খাছিলোক, বৰ্তমান তেওঁ ইহজগতত নাই, কিন্তু জীয়াই থকাৰ সময়ত অসমৰ লোকক বাঘ–সিংহ সকলোবোৰ দেখুৱাই গৈছিল। এইজন খাছিলোকৰ নাম হ’ল মাইকেল ৱাৰজ্ৰী। আদহীয়া এই লোকজন হ’ল নংস্পুং হিমা (এলেকা)ৰ ছেক্ৰেটাৰী। মাইকেল আছিল মহা মদগৰ্বী স্বভাৱৰ লোক। তেওঁৰ আপোন লগৰী হ’ল পিঠিত ওলোমাই ৰখা বন্দুকটো আৰু হাতত থকা দীঘল দা খন। সীমান্তৰ সেই অঞ্চলটোত তেওঁ যি ভাৱে সেয়াই নীতি–নিয়ম। প্ৰয়োজনত অসমৰ লোকসকলেও মেঘালয়ৰ পথেৰে অহা–যোৱা কৰে। চাইকেল, বাইক–মটৰ আদিও চলাচল কৰে। এই সকলোবোৰ বাহন পাৰ হ’বলৈ মাইকেলৰ গেটত টেক্স দিব লাগে। টেক্স অবিহনে কোনেও পথটিৰে চলাচল কৰিব নোৱাৰে। দীৰ্ঘদিনৰ পৰা বিনা কাৰণত বিভিন্ন ধৰণে হাৰাশাস্তিৰ সন্মুখীণ হৈ অহা বাবে লোকজনৰ ওপৰত ক্ষুব্ধ হৈ পৰিছিল অসমৰ লোকসকলে। ইপিনে, অসমৰ পথ নিৰ্মাণত প্ৰয়োজন হোৱা সা–সামগ্ৰী মাইকেলৰ পথেৰে পাৰ হ’বলগীয়া হৈছিল। মদগৰ্বী মাইকেলে এইবাৰ পথটোৰ সোঁমাজত খুটি এটা পুতি দিয়ে। এই খুটি উঠাই দিয়াৰ বাবত প্ৰতিখন গাড়ীৰ বোজা অনুযায়ী ২–৩ হেজাৰ টকা দাবী কৰে। দাবী ধন অনাদায়ে সেই পথেৰে যাতায়ত বন্ধ। দাবী কৰা ধন সন্দৰ্ভত সামগ্ৰী কঢ়িয়ওৱা গাড়ী চালকৰ লগত মাইকেলৰ তৰ্ক–বিতৰ্কৰ সূত্ৰপাত ঘটে। মাইকেলে অৱশেষত গাড়ীৰ চালকক মাৰণাস্ত্ৰ দেখুৱাই ভাবুকি প্ৰদান কৰে। এই কথা অসমৰ অন্তৰ্গত ভালাখোৱা গাঁৱৰ ৰাইজে জানিব পাৰি উত্তেজিত হৈ পৰে আৰু সদলবলে ওলাই গৈ মাইকেলক এসেকা প্ৰদান কৰে। মাৰণাস্ত্ৰ এৰি মাইকেলেও চোকা দা খনেৰে জধে–মধে আক্ৰমণ কৰাত অসমৰ কেইবাজনো লোক আঘাতপ্ৰাপ্ত হয়। ঘটনা সন্দৰ্ভত ২০১৮ চনৰ ৮ মে’ত পলাশবাৰী আৰক্ষীয়ে মাইকেলক আটক কৰি থানালৈ আনে আৰু এক গোচৰ ৰুজু কৰি ইয়াৰ প্ৰতিবেদন ৰি–ভয় জিলাৰ নংপো থানালৈ প্ৰেৰণ কৰে। বিপৰীতে, মাইকেলক মাৰ–ধৰ কৰা আৰু তেওঁৰ সা–সম্পত্তি ধ্বংস কাৰ্যত জড়িত থকাৰ অপৰাধত অসমৰো তিনিজন ব্যক্তিক মেঘালয়ৰ নংপো থানাই আটক কৰে। অতি পৰিতাপৰ কথা অসমত ৰুজু হোৱা গোচৰত মাইকেলে এসপ্তাহৰ ভিতৰত মুকলি হৈ আহিল আৰু মেঘালয়ত ৰুজু হোৱা গোচৰত গ্ৰেপ্তাৰ হোৱা অসমৰ লোককেইজনে তিনি মাহ জে’ল খাটিবলগীয়া হ’ল।\nঅৱশ্যে, মেঘালয়ৰ লোকে সংঘটিত কৰা ঘটনা অঞ্চলটোত এইটোৱে একমাত্ৰ নহয়। এনেবোৰ বহু ঘটনা ঘটি গ’ল। খাছিলোকৰ বিভিন্ন ভয়–ভাবুকিৰ মাজেৰে মুদুকী–কুণ্ডিল নগৰ–জিমিৰি গাঁওৰ পথটো নিৰ্মাণ কাৰ্য সমাপ্ত কৰিবলগীয়া হয়। ২০২০ চনৰ ঘটনা। মুদুকীৰ বন বিভাগৰ কাৰ্যালয় থকা চ’কটোৰপৰা নাতি দূৰত থকা বাথা নদীৰ ওপৰত দলং এখনৰ নিৰ্মাণ কৰা বাবে খাছিলোকসকলে আহি ধন দাবী কৰিছিল। আনকি ধন আদায় নিদিলে নিৰ্মাণকাৰ্যই বন্ধ কৰি দিয়াৰ ভাবুকি প্ৰদান কৰিছিল। খাছিলোকৰ ভাবুকিৰ বাবে লংচাইৰ খেনাকুন্দি নদীৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰা দলংখন সম্পূৰ্ণ নোহোৱা পৰ্যন্ত ৰাইজে পালপাতি দিন–ৰাতি সুৰক্ষা দিবলগা হৈছিল। পথটিৰ নিৰ্মাণকাৰ্য সম্পূৰ্ণ হৈ উঠাৰ পাছত মুদুকী চ’কৰ পৰা প্ৰায় তিনি হেজাৰ মিটাৰ দূৰত খাছিলোকে এটি টোলগেট বহুৱাইছিল। যদিও, অসমৰ প্ৰশাসনে উক্ত টোলগেট লগেলগে উচ্ছেদ কৰিছিল।\nএইকথাও ঠিক যে, সীমান্তৱৰ্তী গাঁওসমূহ উন্নয়নৰ ক্ষেত্ৰত অসম চৰকাৰে যিধৰণে গুৰুত্ব আৰোপ কৰিব নাছিল সেই ধৰণে কৰা নাই। এক কথাত সীমামূৰীয়া কেইবাখনো গাঁৱত উন্নয়ন শূন্য বুলি ক’লেও ভুল কোৱা নহয়। শিক্ষা, বাটপথ, খোৱাপানী, চিকিৎসা, বিজুলী কোনো এটা ব্যৱস্থাই নাই। আন্তঃৰাজ্যিক সীমান্তত বসবাস কৰা অসমীয়াসকলৰ ন্যূনতম প্ৰয়োজনীয়তা খিনিকে মেঘালয়ে ব্ৰহ্মাস্ত্ৰ হিচাপে সুযোগ গ্ৰহণ কৰিছে। উদাহৰণ স্বৰূপে পশ্চিম গুৱাহাটীৰ আন্তঃৰাজ্যিক সীমান্তৰ পাহাৰীয়া গাঁওকেইখনৰ কথাকেই উল্লেখ কৰিব পাৰি। ৰাণী উন্নয়ন খণ্ডৰ অন্তৰ্ভূক্ত এই গাঁওকেইখনত ন্যূনতম সুবিধাখিনিৰ পৰাও বঞ্চিত। দেশে স্বাধীনতা লভা ৭৫ বছৰত ভৰি দিলে অথচ গাঁওকেইখনলৈ অহা–যোৱা কৰা মূল ৰাষ্টাটোৱেই আজিলৈ হৈ নুঠিল।\nঅসমৰ গড়ভাংগা, নুমলিপথাৰ, জালুকপাহাম, গণপতি ৰাণী, মৈৰাপুৰ, উমচুৰ, মাটাইখাৰ, ৰাণীবাৰী, লংচাই, বাখালাপাৰা, জিমিৰিগাঁও, কুণ্ডিল নগৰ আদি গাঁৱৰ একাংশ আজি মেঘালয়ে নিজৰ বুলি দাবী কৰিছে। কিন্তু সেইবোৰ গাঁও খাছি পাহাৰ জিলাৰ লগত কাহানিও সংযুক্ত নাছিল। য’ত জিলাখনৰ লগতেই সংযুক্ত নাছিল তেনেক্ষেত্ৰত সুকীয়া ৰাজ্য গঠনৰ পাছত তেওঁলোকৰ অন্তৰ্ভূক্ত হৈ পৰিল কেনেকৈ! বাৰে বাৰে কিয় গণ্ডগোলৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰে আন্তঃৰাজ্যিক সীমান্তৰ এইসমূহ গাঁও!\nPrevious articleস্বাধীনতা দিৱস উপলক্ষে\nNext articleসেউজীয়া পথাৰ


ভূমিকেন্দ্ৰিক বিবাদত ভাগিনৰ হাতত প্ৰাণ গ'ল মোমায়েকৰ - Prag News\nHomeআঞ্চলিকভূমিকেন্দ্ৰিক বিবাদত ভাগিনৰ হাতত প্ৰাণ গ'ল মোমায়েকৰ\nভূমিকেন্দ্ৰিক বিবাদত ভাগিনৰ হাতত প্ৰাণ গ’ল মোমায়েকৰ\nবৰপেটাৰোডঃ বৰপেটাৰ বৰবালাত এক লোমহৰ্ষক হত্যাকাণ্ড সংঘটিত হৈছে। ভূমিবিবাদক কেন্দ্ৰ কৰি মোমায়েক-ভাগিনৰ মাজত সৃষ্টি হয় সংঘাতৰ। উক্ত সংঘাতৰ ফলত ভাগিনৰ হাতত প্ৰাণ গৈছে মোমায়েকৰ। হত্যাকাণ্ডত গফুৰ তালুকদাৰ নামৰ এজন ব্যক্তি নিহত হয়। এই ঘটনা সংঘটিত হৈছে বৰপেটা জিলাৰ হাউলী থানাৰ অন্তৰ্গত বৰবালা নামৰ গাঁৱত। প্ৰাপ্ত তথ্য অনুসৰি বৰবালা গাঁৱৰ গফুৰ তালুকদাৰ আৰু নিজ ভনী জোৱাই মোকাৰম মিঞাৰ মাজত দীৰ্ঘদিন ধৰিমাটিৰ সীমাক লৈ চলি আছিল বিবাদ।\nআৰু পঢ়িব পাৰিব: কুম্ভমেলালৈ যোৱা অসমৰ ১৬ জন লোক আক্ৰান্ত কৰ’না ভাইৰাছত\nকালি পুৱাৰ ভাগতে এই বিবাদক লৈ দুয়োপক্ষৰ মাজত সংঘাতৰ সৃষ্টি হয়। ইয়াৰ মাজতে মোকাৰম মিঞাৰ পুত্র তথা মৃত্যুক সাৱটি লোৱা গফুৰ তালুকদাৰৰ ভাগিন ছানিদুলে বাহৰ লাঠিৰে মোমায়েকৰ অৰ্থাৎ গফুৰৰ মূৰৰ উপৰ্যুপৰি আক্ৰমণ চলায়। ফলত ঘটনাস্থলীতে মৃত্যুক সাৱটি লয় মোমায়েক গফুৰ তালুকদাৰে। ঘটনাৰ পাছতে গাঁৱৰ একাংশ লোকক লগত লৈ স্থানীয় আৰক্ষীক খবৰ নিদিয়াকৈ মৃত লোকজনক বৰপেটা মেডিকেল কলেজত মৰণোত্তৰ পৰীক্ষা কৰোৱা হয়। মৰণোত্তৰ পৰীক্ষা সম্পন্ন কৰি বিয়লি মৃত গফুৰৰ নশ্বৰদেহ গোপনে শেষকৃত সম্পন্ন কৰাৰ চেষ্টা চলাইছিল যদিও স্থানীয় একাংশ লোকে বাধা প্ৰদান কৰাত পৰিস্থিতি উত্তপ্ত হৈ পৰে।\nআৰু পঢ়িব পাৰিব: দুৰ্ঘটনাত পতিত হুঁচৰি দলৰ বাহন: থিতাতে নিহত ২\nপাছত পৰিস্থিতিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি একাংশ স্থানীয় লোকে হাউলী আৰক্ষীক খবৰ দিয়ে। স্থানীয় লোকৰ খবৰৰ ভিত্তিত ঘটনাস্থলীত হাউলী থানাৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত বিষয়া অভিজিৎ বৰুৱাসহ আৰক্ষীৰ দল এটা উপস্থিত হৈ পৰিস্থিতি নিয়ন্ত্রণ কৰে। ইপিনে হত্যাকাণ্ডৰ লগত জড়িত মোকাৰম মিঞা অৰু তেওঁৰ দুই পুত্র ছানিদুল আৰু ৰাশিদুলে আৰক্ষীক দেখা পায় পলায়ন কৰে। সম্প্ৰতি আৰক্ষী হত্যাকাণ্ডৰ লগত জড়িত আটাই কেইগৰাকী অভিযুক্ত বিচাৰি তদন্ত আৰম্ভ কৰিছে।\nPrevious articleকুম্ভমেলালৈ যোৱা অসমৰ ১৬ জন লোক আক্ৰান্ত কৰ’না ভাইৰাছত\nNext articleক’ভিড পৰিস্থিতিক লৈ চৰকাৰৰ নতুন নিৰ্দেশনা। কি আছে এই নিৰ্দেশনাত?\nমিজোৰ গুলীত আহত আৰক্ষী অধীক্ষকসহ বিষয়া-জোৱানঃ গুলীচালনাৰ নিৰ্দেশ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ\nবোৱাৰীৰ আত্মহত্যা : হত্যাৰ অভিযোগ পৰিয়ালৰ\nঅৰুণাচলত গ্ৰেপ্তাৰ দুই এনএছচিএন(কে)ৰ দুৰ্ধৰ্ষ কেডাৰ\nহত্যা নে আন কিবা : মহানগৰীত উদ্ধাৰ এজন ব্যক্তিৰ মৃতদেহ\nঅন্ধবিশ্বাসৰ কৱলত মহানগৰীৰ এটা পৰিয়াল! মৃত্যু এজনৰ\nকিয় পিন্ধিব জিনছ পেণ্ট? পৰিয়ালৰ লোকৰ প্ৰহাৰত কিশোৰীৰ মৃত্যু\nমন্দিৰা বেদীৰ স্বামী ৰাজ কৌশলৰ বিয়োগ, বলীউডত শোক


ঐককেন্দ্ৰিক বৃত্ত-ৰক্তাভ কুমাৰ দাস – ফটাঢোল\nOctober 1, 2021 ভিন্নস্বাদ\t3 Comments\nঐককেন্দ্ৰিক বৃত্ত-ৰক্তাভ কুমাৰ দাস\nএখিলা উকা কাগজ আৰু এডাল পেঞ্চিল – আৰম্ভণিৰ দাগটো দি পেঞ্চিলডাল পকাই চালোঁ ঘূৰণীয়া আকৃতি এটা দিবলৈ। চেষ্টা কৰিলোঁ যাতে পেঞ্চিলডালৰ প্ৰতিটো দাগ এটা নিৰ্দিষ্ট বিন্দুৰ পৰা সমান দূৰত্বত অৱস্থান কৰে। শেষত দেখিলোঁ আৰম্ভণিৰ দাগ কোনটো আছিল আৰু সামৰণি ক’ত হ’ল তাক বিচাৰি উলিওৱাটো কঠিন, আকৃতিটোৰ নাম পালোঁ ‘বৃত্ত’।\nকেতিয়াবাৰপৰাই কুনকুনাই থকা মহটোৱে লংপেণ্টটোত খুন্দিয়াই খুন্দিয়াই কামুৰিবলৈ শৰীৰৰ উন্মুক্ত ঠাই এটুকুৰা বিচাৰি আছিল। ভৰিখনে মাটিৰ লগত প্ৰায় সত্তৰ ডিগ্ৰী মানৰ কোণ এটা কৰি ৰখা বাবে ৰিপু কৰা পেণ্টটোৰ আঁঠুৰফালৰ ফটাখিনিৰে ছালডোখৰ ওলাই থকা যেন পাই মহটোৱে হুল বহাই দিলে। এফালে ছাৰে কাগজত বৃত্ত আঁকি বুজাই আছিল আৰু আনফালে মই মহটোৱে হুল বহাই দিয়া ঠাইখিনিৰ চাৰিওফালে বাওঁহাতেৰে আঁঠুটো বৃত্তাকাৰে মোহাৰি থাকিলোঁ। বৃত্তটো বুজোঁতে বৰ বেছি কষ্ট নহ’ল…..\nএটা বৃত্তক বাৰু সহ্য কৰিলোঁ, কিন্তু ছাৰে আমাক বুজি পোৱা যেন দেখি একেটা বিন্দুকে কেন্দ্ৰ বুলি ধৰি বৃত্তৰ ভিতৰত বৃত্ত আঁকি যেতিয়া বিভিন্ন জ্যামিতিক সমস্যাৰ সমাধান বুজাব আৰম্ভ কৰিলে, তেতিয়াহে উপলব্ধি কৰিলোঁ যে দৰাচলতে সহজ বস্তুটোৰপৰাই কঠিনতম সমস্যাবোৰৰ আৰম্ভণি হয়। এই বৃত্তৰ ভিতৰৰ বৃত্তবোৰো বৰ আচৰিত বস্তু! দেখাত তেনেই সহজ, কিন্তু যেতিয়া সেইবোৰৰ ভিতৰতেই ওস্তাদি খটুৱাই ত্ৰিভুজ, বৰ্গ, আয়ত সকলোকে মতাই আনি সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰি আকৌ সেইবোৰ সমাধান কৰিব দিয়ে, কেণাটো তাতেই লাগে। অকলশৰীয়াকৈ গোটেইকেইটাই ঠিকেই চলি থাকে, এই যে মিক্স কৰি গোটেইখন “মছলা ডোচা” বনাই পৰিবেশন কৰিবলৈ দি ‘ফিডবেক’ বিচাৰে, মানে সমস্যা এটা বনাই তাক সমাধান কৰিবলৈ দিয়ে, অসুবিধাটোৱে তাতহে দেখা দিয়ে।\nতেতিয়া সর্বসাধাৰণে ঢুকি পোৱাকৈ মোবাইল ফোন নাছিল! দুনীয়াখন ‘ফেচবুক’ আৰু ‘হোৱাটছএপ’ৰ ‘গ্রুপিজিম’ৰ পৰা আঁতৰত আছিল। আড্ডাগোটৰ সদস্যৰ অৰিহণা সামগ্ৰিক আছিল আৰু পৰচর্চাৰ মাত্ৰা আছিল সীমিত। মানে তেতিয়া অকল এটা বৃত্ত আছিল। ছাৰে তেতিয়াও বৃত্তকেই শিকাই আছিল, বৃত্তৰ ভিতৰৰ ব্যাস, ব্যাসাৰ্ধ, জ্যা তথা অন্তৱৰ্তী কোণৰ সংজ্ঞা বুজাই আছিল। ধাৰণাবোৰ সহজ আছিল, মগজুৰ কচৰত কম হৈছিল, সমস্যাবোৰৰ সমাধান উজু আছিল আৰু মূল্যাংকনত ফলাফলো ভাল আছিল।\n: ৰামায়ণৰ সময়ত যদি মোবাইল ফোন থাকিলহেঁতেন, ফেচবুক আৰু হোৱাটছএপ থাকিলহেঁতেন তেন্তে যুদ্ধৰ সময়ৰ পৰিস্থিতি কেনেকুৱা হ’লহেঁতেন?\n: কৈকেয়ীয়ে দশৰথক ব্লক কৰিলেহেঁতেন, দশৰথেও ব্লক খুলিবৰ কাৰণে কৈকেয়ীৰ কথা মানিলেহেঁতেন আৰু ৰামক ফেমিলি গ্ৰুপতেই বনবাসৰ আদেশ দিলেহেঁতেন, কাহিনীটোৱে ‘ইনশ্বৰ্ট’ মাত্ৰা পালেহেঁতেন!\n: টেল মি মোৰ অন ডেট!\n: বিভীষণে দুটাকৈ গ্রুপত সোমাই থাকিলহেঁতেন – এটা “ফেমিলি গ্ৰুপ” আৰু এটা “ৰেস্কিউ ছিতা” গ্ৰুপ। ফেমিলি গ্রুপৰ দিস্কাছনবোৰ “ৰেস্কিউ ছিতা” গ্ৰুপত শ্বেয়াৰ কৰি ৰাৱণক যুদ্ধত পৰাস্ত কৰাৰ ৰণনীতি তৈয়াৰ কৰিলেহেঁতেন। তেতিয়া চাগে হনুমানৰ নেজডালো পুৰি নগ’লহেঁতেন!\n: আৰু এটা লাষ্ট! প্লিজ ভাই, মজা লাগিছে!\n: মন্থৰাৰ কথা শুনিবি?\n: একদম, তই ‘এক্সপ্লোৰ’ কৰি যা মাত্ৰ!\n: মন্থৰাৰ এক্সুৱেলি চাইক’লজিকেল দিছঅৰ্ডাৰ অলপ আছিল! কিহেনো পাইছিল কৈকেয়ীৰ হাৰ্ড ডিস্কত এদিছনেল ডাটা সুমুৱাই দিবলৈ! আচলতে যুদ্ধখনৰ কাৰণে দায়ী ৰাৱণ নহয়, এই মন্থৰাহে। কিবা এটা “স্পেকুলেশ্যন” কৰি লৈ সেইটো গৈ বেলেগৰ মূৰত সোমাই দিলে আৰু সোপাকে মানুহক অশান্তি দিলে। বনবাসত যাব লগা নহ’লে সীতাও মহলত থাকিলহেঁতেন, তেতিয়া ৰাৱণেনো ক’ৰপৰা সীতাক হৰণ কৰিলেহেঁতেন!\n: হয় ৰে ভাই! কথাটো ঠিকেই কৈছ। দুনীয়াখন এইসোপা মাথাৰেই ভৰি আছে। কচোন ক ভাই, কি দৰকাৰ বেলেগৰ কথাত ইমান মাথা মাৰিবলৈ! তই মহাভাৰততেই চাই ল, শকুনিয়ে কমখন গণ্ডোগল লগালেনে! ভালে ভালে চলি থাকিব লাগে সব, দুই-চাৰিটা এনেকুৱা ‘এলিমেণ্ট’ৰ কাৰণে শান্তি ভংগ হয় সবৰে।\n: ভাই এইচ. পি. ডি. মানে কি জান? তই কোৱা সেই ‘এলিমেণ্ট’বোৰ আচলতে এই এইচ. পি.ডি. অৰ্থাৎ “হিষ্ট্ৰীনিক পাৰ্চনেলিটি দিছঅৰ্ডাৰ”ৰ চিকাৰ। ‘স্পেকুলেশ্যন’ কৰি ‘এটেনশ্যন’ লোৱা মানুহেৰে দুনীয়া ভৰি আছে, তেতিয়াও আছিল আৰু এতিয়াও আছে। এতিয়া মাত্ৰ মাধ্যমবোৰ ‘আপগ্ৰেড’ হৈছে।\nঅংকৰ ছাৰে বৃত্তৰ পৰা যেতিয়া ঐককেন্দ্ৰিক বৃত্তলৈ গতি কৰিলে, সংজ্ঞাবোৰৰপৰা সৃষ্টি কৰা সমস্যাবোৰৰ সমাধানসমূহ কঠিন হ’ব ধৰিলে। যিমানেই ভিতৰলৈ সোমাব লগা হ’ল সিমানেই বেছি কষ্ট কৰিবলগা পৰিস্থিতি আহি গ’ল। কিন্তু অংকশাস্ত্ৰৰ এই সমস্যাবোৰ যোগাত্মক। ব্যৱহাৰিক দিশৰপৰা চাবলৈ গ’লে মগজুৰ সেই কচৰৎখিনিৰ কোনো অপকাৰী দিশ নাছিল। কিন্তু, সেই একেই ঐককেন্দ্ৰিক বৃত্তৰ ধাৰণা যেতিয়া গণিতৰ কিতাপৰপৰা আহি সামাজিক জীৱনত ব্যক্তিগোটৰ মাজত অংকন কৰা যায়, তাত অকল ঋণাত্মকতাৰ হে ফচল ওলায়।\n: কাহিনী এটা শুনিবি? গাঁৱৰে হয়!\n: শুনিম শুনিম, আগতে বাদাম আৰু কেঁচা বুট অকণ কিনি লৈ আনো ৰ। মুখখন ভৰাই ৰাখি কথা ক’লে কিবা নিজকে বিজ্ঞ বিজ্ঞ যেন ‘ফিল’ এটা আহে।\nদৌৰি গৈ মাধৱে চানা বেচা ঠেলাখনৰপৰা দুটা টোপোলা লৈ আনিলে।\n: দে ক এতিয়া…\n: গণেশ বেপাৰীক চিনি পাৱ নহয়! চ’কৰ যে গেলামালৰ দোকানীটো!\n: অঁ অঁ পাওঁ!\n: যোৱাবছৰ সি দোকানৰ কাষতে কেৰমব’ৰ্ড এখন বহাই দিছিল চুবুৰীৰ ল’ৰাকেইটাই খেলিবৰ কাৰণে। কিছুদিন খেলিলে, তাৰ পিছত আৰু বন্ধ হৈ থাকিল।\n: কিয়? মাৰা-মাৰি লাগিল নেকি?\n: মাৰা-মাৰি নহয়, তাতে ঐককেন্দ্ৰিক বৃত্ত আহি গ’ল।\n: মানে তাৰ আইডিয়া আছিল গধূলি তাৰ দোকানখনৰ আশে-পাশে বেছি মানুহ-দুনুহ অহা-যোৱা নকৰে কাৰণে দুজনমান লগ গোটাই গধূলি সময়টো বেপাৰো কৰিলে আৰু দিনটোৰ অৱসাদখিনিও দূৰ কৰিলে। প্ৰথমতে ঠিকেই গৈ আছিল। পিছত ইজন-সিজনকৈ কেইবাজনো গোট খালে তাত। জানই নহয় বেছি মানুহ গোট খালে কি হৈ যায়! কোনোবাজনৰ কোনোবাৰ লগত ভাল আকৌ কোনোবাজনৰ কোনোবাৰ লগত বেয়া। “প্লাছ মাল্টিপ্লাইড বাই প্লাছ ইজ প্লাছ” গ্ৰুপ হ’ল, “মাইনাছ মাল্টিপ্লাইড বাই মাইনাছ ইজ প্লাছ” গ্ৰুপ হ’ল। তাৰ মাজতো গ্ৰুপ হৈ হৈ গৈ থাকিল, কিছুমান ল’ৰা আকৌ কেবাটাও গ্রুপত সোমাই থাকিল। সামগ্ৰিকভাবে আড্ডা দিয়াটো কেন্দ্ৰ যদিও হৈ থাকিল গণেশ বেপাৰী আটাইতকৈ ডাঙৰ বৃত্তৰ ব্যাসাৰ্ধৰ একদম দূৰত্বৰ বিন্দুত থাকিল। এফালে তাৰ গোটেইকেইটাৰ লগতেই সম্পৰ্কটো ভালেই, বেপাৰৰ স্বাৰ্থ আছে আৰু আনফালে এই ইজনৰ কথা সিজনে কোৱা বেপাৰটো! শেষত এদিন বেচেৰাই কেৰমব’ৰ্ডখনকেই ভাঙি পেলালে। ল’ৰাকেইটামানে পইচা উঠাই এখন কিনি দিব খুজিছিল কিন্তু সি কিবা-কিবি অজুহাত দেখুৱাই সেইটো কৰিবলৈ নিদিলে আৰু!\n: আচ্ছা! পিছে এই কাহিনীটো এতিয়া কিয় ক’লি?\n: বিশেষ একো কাৰণ নাই, অলপ টাইম পাছ কৰোঁ বুলি ‘ফ্লো’তে ওলাই গ’ল।\nবাৰু হ’ব দে, চানাও শেষ হ’ল যেতিয়া ঘৰলৈ যাওঁ ব’ল। কাইলৈ আকৌ ছাৰে পিছত কি কি শিকাইছিল সেইটোৰ ওপৰত ‘দিস্কাছ’ কৰিম…..\n« নোকোৱাই ভাল!-চন্দামিতা শৰ্মা\nলেখা বিচাৰি চম্পাৰ বিলৈ-সমুজ্জ্বল কাশ্যপ »


Assamese Novel Vokyonkor Hei Rati Part 1 ভয়ংকৰ সেই ৰাতি - JonakAxom- Assamese Quotes, Blogging , Business Ideas, Tips And Tricks\n২০০৪ চনৰ জানুৱাৰী মাহ।\nঘড়ীত এতিয়া ৰাতি ১১.৪০ হৈছে।অমাবস্যাৰ ক'লা অন্ধকাৰে গ্ৰাস কৰিছে সমগ্ৰ বিশ্ব। গভীৰ জংঘল । সেই জংঘলৰ মাজৰে পাৰ হৈ গৈছে গাড়ী চলাচলৰ উপযুক্ত এটা মাত্ৰ পকী পথ । পথৰ দুই পাৰে যিমানেই চকু যায় মাত্ৰ নিবিড় বন আৰু বন। সেই নিৰ্জন ৰাস্তাৰ বুকুৰ ওপৰেৰে এখন গাড়ী সন্মুখৰ হেডলাইট দুটি জ্বলি আগুৱাই গৈ আছে ।\nগাড়ীৰ ভিতৰত আছে ভাৰতীয় আৰ্মিৰ অবসৰপ্ৰাপ্ত মেজৰ জেনেৰেল সংগ্ৰাম সিং, তেওঁৰ পত্নী অৰ্চনা, একমাত্ৰ পুত্ৰ ৰাহুল আৰু ৰাহুলৰ ঘৈনীয়েক গীতা। ৰাহুলে গাড়ী ড্ৰাইভ কৰি আছে । মেজৰ সংগ্ৰাম সিং তেঁওৰ পৰিয়ালৰ সৈতে দুৰৰ এখন চহৰত বন্ধুৰ ছোৱালীৰ বিয়ালৈ গৈছিল । ভাবিছিল সোনকালে শেষ কৰি ঘৰলৈ আহিব। কিন্তু বন্ধুৰ কি যে আবদাৰ। কিছু সময় কিছু সময় কৈ কেনেকৈ যে ৰাতি হৈ গল মেজৰে টলকিবই নোৱাৰিলে।\n"...আজি বিয়াঘৰত বহুত ভাল লাগিল , নহয়নে ?" ষ্টিয়াৰিঙৰ ওপৰত হাত ৰাখি সমুখৰ উইণ্ডস্ক্ৰিনৰ মাজেৰে চকুৰ তীক্ষ্ণ দৃষ্টি সমুখৰ ৰাস্তাৰ ওপৰত ৰাখি ৰাহুলে কলে , "শৰ্মা আঙ্কলে ড্ৰিংকচ কৰাৰ পিছত কি যে মজা কৰিছিল সকলোৰে সৈতে !"\nৰাহুলৰ স্ত্ৰী অৰ্থাৎ মেজৰ সংগ্ৰাম সিং ৰ পুত্ৰবধূ গীতা ৰাহুলৰ কাষতেই বহি আছিল । মেজৰ সিং আৰু তেঁওৰ স্ত্ৰী অৰ্চনা পিছৰ ছিটত আছিল । সিহত সকলোকে খুব ক্লান্ত দেখা গৈছে । অচলতে কথাৰ মাজতে কেতিয়া ৰাতি হৈ গৈছে কোনোৱে বুজিব নোৱাৰিলে । এতিয়া সকলোৰে চকুৱে মুখে ঘৰটো পোৱাৰ কি যে উদ্দিগ্নতা।\n"...আজিকালিৰ উৎসব-অনুষ্ঠানত এই মদ-ভাং খোৱা একদম সাধাৰণ কথা হৈ পৰিছে ", লৰাৰ কথাত পিছৰ চিটৰ পৰা সংগ্ৰাম সিঙে কলে "আজিকালি কমবেছি পৰিমাণে সকলোৱে খায় । ইয়াক লৈ ভাবি একো নহয় "।\nমেজৰ সংগ্ৰাম সিং আৰু ৰাহুল যেতিয়া বিয়াঘৰৰ পাৰ্টিক লৈ নিজেৰ মাজত আলোচনাত মচগুল আছিল , সেই সময়ত কাষত বহি থকা মেজৰৰ পত্নী অৰ্চনা চুপচাপ হৈ আছিল। মনৰ মাজত যেন এটা চেপা দুশ্চিন্তাই বাঁহ লৈছে , সেয়া তেঁওৰ মুখ দেখিয়েই বুজা গৈছিল । তেও স্বামী আৰু পুত্ৰ'ক উদ্দেশ্য কৰে ভীতিগ্ৰস্ত স্বৰত কবলৈ ধৰিলে, "তোমালোকে এতিয়া এইবোৰ কথা বাদ দিয়া ....আজিৰ ৰাতিটো দেখিছা নে?...ঘোৰ অমাবস্যাৰ ৰাতি ...মোৰ কিয় জানো খুব ভয় লাগিছে ...এই জঙ্ঘলৰ ৰাস্তাটো সোনকালে পাৰ হলে হয় ...এই ৰাস্তাৰ যেন আৰু শেষেই হোৱা নাই ! হে ভগবান!"\nঅৰ্চনাদেবীৰ ভীত স্বৰত কোৱা কথাত মেজৰ সিং আৰু ৰাহুল দুজনেৰ মজলিছ কথাবাৰ্তাত সামান্য সময়ৰ বাবে ছেদ পৰিল; কিন্তু তাৰপিছতে ৰাহুলৰ মাকৰ এই অহেতুক দুশ্চিন্তা কৰাৰ বাবে মাকক লৈ ঠাট্টা আৰম্ভ কৰিলে । অৰ্চনাদেবী এটা দীৰ্ঘশ্বাস লৈ কলে , "মই তো তোমাক আগতেই কৈছিলো , সোনকালে ঘৰলৈ যাওঁ বুলি ..কিন্তু তোমালোক কোনোৱে মোৰ কথাত মনেই নিদিলা ...সকলো ফূৰ্তিত মচগুল...! এতিয়া এই ঘোৰ অমাবস্যাৰ ৰাতি এই ঘন জঙ্ঘলৰ ৰাস্তাত তোমাৰ কি অলপো গা ছমছম কৰা নাই ? হাজাৰটা বিপদ-আপদ..." কৈ কৈ অৰ্চনাদেবী গাড়ীৰ আইনাৰ মাজেৰে বাহিৰৰ অন্ধকাৰ জংঘলত ভীত সন্ত্ৰস্ত দৃষ্টিৰে চাবলৈ ধৰিল।\n"...হেহ, তোৰ মায়েৰ কথা শুন", তাচ্ছিল্যৰ সুৰত হাহি মাৰি মেজৰ সংগ্ৰাম সিং নিজৰ দীঘল আকৰ্ষণীয় গোঁফৰ দুয়োমুৰ আঙুলিৰে পকাই পকাই কলে।\n"...আঃ মা, তুমি চুপচাপ থাকাচোন!" মৃদু ধমকিৰে ৰাহুলে কলে , তেওঁৰ দৃষ্টি অবশ্যে পথৰ ওপৰত । , "তুমি কিয় ইমান ভয় কৰিছা মা? আমি আছোতো ...!"\nসন্মুখৰ হেডলাইটৰ পোহৰত অন্ধকাৰ বনপথৰ যিমান খিনি দেখা যায়, সিমান দূৰত্বক ছেকেণ্ডত গ্ৰাস কৰি কৰি আগুৱাই গৈ আছে মেজৰ সংগ্ৰাম সিঙৰ গাড়ী । তাৰ পিছতো এই পথ যেন শেষ হোৱাৰ চিন চাব নাই। ৰাহুলৰ স্ত্ৰী গীতা অৰ্থাৎ মেজৰ সংগ্ৰাম সিংৰ পুত্ৰবধূ এইবাৰ মাজতে মাত লগালে , "ঠিক কথা। দেউতা আৰু ৰাহুলৰ সৈতে থাকোতে মাৰ ইমান ভয় কিহৰ !"\nমেজৰ সিঙে কবলৈ ধৰিলে , "ৰাহুল, তুমি বোধহয় নাজানা, তোমাৰ মা কিমান ভয়াতুৰ । মায়ে বিছাৰে , মইও ৩৬৫ দিন ২৪ ঘন্টা ঘৰৰ বহি থাকিব লাগে । কি, সঁচা কৈছো নে ?" কৈ কৈ কাষত বহি থকা অৰ্চনাদেবীৰ পিনে চাই চকু টিপিয়াই একপ্ৰকাৰ কটাক্ষ কৰি কলে । তাৰপিছতে শব্দ কৰি হাঁহিবলৈ ধৰিলে মেজৰ সিং আৰু ৰাহুল দুয়োজনেই। পুনৰায় বাপেক আৰু পুতেক পৰস্পৰ ঠাট্টা-ৰসিকতাত মচগুল হল । এইবাৰ সিহতৰ সৈতে গীতাও যোগ দিলে।\nমেজৰ সিঙে অৰ্চনাদেবীক উদ্দেশ্য কৰি গলগলীয়া সুৰত কলে , "আৰে মেডাম! আৰ্মিত থাকোতে ....ইয়াতকৈও বহুত ভয়ানক ভয়ানক জংঘলত ৰাতি কটাবলগীয়া হৈছিল। ...কেবল ৰাতিয়েই নহয়। মিছনত থাকিবলগীয়া হৈছিল। শত্ৰুপক্ষ বাদে অন্ধকাৰ ৰাতি, ঘন জংঘল, দূৰ্গম পাহাৰ, বিষধৰ সাপ পতংগ , আৰু কত কি যে। তাৰ মাজতো নিজৰ মিছন সম্পূৰ্ণ কৰি আহিছো .. আমাৰ এইবোৰ জংঘল টংঘল দেখি ভয় নালাগে । বুজিলে? আমাৰ বাবে অমাবস্যা যেনে , পূৰ্ণিমাও একে । জোন নহলে অমাবস্যা, জোন থাকিলে পূৰ্ণিমা, মই মাত্ৰ সেয়াই বুজো । অমাবস্যাৰ ৰাতিহে বৰঞ্চ আমাৰ সুবিধা হয়। কাৰণ অন্ধকাৰে শত্ৰুপক্ষৰ ফৌজি সহজে আমাক টাৰ্গেট কৰিবলৈ নোৱাৰে । বুজিলা ? হা...হা...হা..."\nমেজৰ সিঙৰ হাহিৰ সৈতে ৰাহুল আৰু গীতাও যোগ দিলে । কিন্তু অৰ্চনাদেবী একোতেই স্বাভাবিক হবলৈ নোৱাৰিলে । সকলোৰ হাসিঠাট্টাৰ মাজতে মনৰ ভয় গুচি নগল । ভিতৰি ভিতৰি যেন কোনো আসন্ন বিপদৰ গন্ধ পাইছে । অন্যফালে গাড়ীৰ মাজত মেজৰ সংগ্ৰাম সিং, ৰাহুল আৰু গীতাৰ মাজত মজলিছ প্ৰায় জমি উঠিছে ...কিন্তু অৰ্চনাদেবীৰ দুচকুৰ আতঙ্ক গভীৰৰ পৰা গভীৰতৰ হৈ উঠিছে, ঠিক সেইসময়েই....\nচেকেণ্ডৰ কম ভগ্নাংশৰ মাজত সকলো যেন ওলট পালট হৈ গল !\nইমানপৰে মসৃণ গতিত চলা সিহতৰ গাড়ীখন হঠাৎ যেন ভাৰসাম্য হেৰাল। । ষ্টিয়াৰিঙৰ কন্ট্ৰোল কৰি প্ৰাণপণে ব্ৰেক মৰাৰ চেষ্টা কৰিলে ৰাহুলে , নোৱাৰিলে , গাড়ীখনৰ স্পিড কমি আহিল , শূন্যতে যেন কিছু ওপৰলৈ উঠিল আৰু পিছত এক বিষম জোকাৰণিৰ সৈতে ৰাস্তাৰ পৰা নামি গৈ এজোপ ডাঙৰ গছৰ সৈতে খুন্দা মাৰি ৰৈ গল\nকি যে হল , কোনোৱে একো বুজিব নোৱাৰিলে । আচলতে ইমান কম সময়ত ঘটনাটো ঘটিল যে কোনোৱে একো টলকিবই নোৱাৰিলে। দূৰ্ঘটনা হঠাৎ এনেকৈয়ে হয়...এয়াও তেনেই ....গছৰ সৈতে গাড়ীখনৰ সংঘৰ্ষ হোৱাৰ সময়ত প্ৰবল এটা শব্দ, গাড়ীৰ ভিতৰত থকা চাৰিওটা প্ৰানীৰ বুকু ফটা আৰ্তনাদ... তাৰপিছত সকলো শান্ত...চাওতে চাওতে এক নিস্তব্ধতা নামি আহিল সেই সূচীভেদ্য অন্ধকাৰৰ বুকুত।\nদূৰ্ঘটনাত গাড়ীৰ ইঞ্জিন বন্ধ হৈ গল। কোনোৰকমে ৰাহুল ড্ৰাইভিং চিটৰ দৰ্জা খুলে বাহিৰ ওলাই আহিল । তাৰ পিছতে পিছৰ দৰ্জাৰ কাষলৈ গৈ মা-দেউতাকৰ নাম লৈ মাতি মাতি বেকচিটৰ দৰ্জা খোলাৰ চেষ্টা কৰিবলৈ ধৰিল। গীতাৰ পিনেও দৰ্জাখন খোলাৰ চেষ্টা কৰিলে ৰাহুলে।\n"...মা...দেউতা ...গীতা..." অসহায়ৰ দৰে কান্দো কান্দো স্বৰে চিঞৰিবলৈ ধৰিলে ৰাহুলে , "কত আছা তোমালোক? ওলাই আহা । ওলাই আহা "।\nসিহতৰ গাড়ীখন এজোপা ডাঙৰ গছৰ সৈতে খুন্দা খাই ৰৈ গৈছে ।\nসংগ্ৰাম সিং সেইসময়ত দাঁতত দাঁত চেপি উঃ..আঃ কৰি দৰ্জা খুলি নামি আহিছে ।অন্যফালে , অৰ্চনাদেবী আৰু গীতা'ও কোনোৰকমে গাড়ীৰ দৰ্জাখন খুলি বাহিৰলৈ ওলাই আহিবলৈ চেষ্টা কৰিছে।\n"...উঃ...উঃ...বাবা!" অস্ফুট আৰ্তনাদ কৰিছে অৰ্চনাদেবী, "কি হৈছে ৰাহুল? গাড়ীৰ সৈতে ...কাৰোবাৰ ...খুন্দা লাগিছিল নেকি?"\n"...কি জানো..মোৰ মতে তো তেনেই কিবা হৈছিল ", কপি কপি কলে ৰাহুলে । তেঁওক দেখি এনে লাগিল , সি যেন বহুত নাৰ্ভাছ হৈ পৰিছে ।\n"...মানে?...সচাকৈ কিবাৰ সৈতে আমাৰ গাড়ীখনৰ কলিশ্বন হৈছিল নেকি?" মেজৰ সিঙে কৈ উঠিল।\n"..ঠিক...বুজিবলৈ নোৱাৰিলো ...দেউতা ! মইও ঠিক বুজি নাপালো , কি হৈছিল ...মই গাড়ীৰ ভিতৰত হাঁহিত মচগুল আছিলো ...কিন্তু মোৰ চকু আছিল ৰাস্তাৰ ওপৰত... তাৰপিছতে হঠাৎ যেন..এনে লাগিল ...যেন কিবা এটা ৰাস্তাত আছে ... গাড়ীৰ ঠিক সমুখত আছিল...ইয়েচ ...আমাৰ গাড়ীৰ ঠিক সমুখত ...সেই বস্তুটোৰ সৈতে আমাৰ গাড়ীখনৰ ...কলিশ্বন হল...আৰু তাৰপিছতে এই এক্সিডেন্ট!" নাৰ্ভাচ দেখা গৈছে ৰাহুলক। চকুৱে মুখে এক গভীৰ উদ্বেগ আৰ উৎকন্ঠাৰ ছাঁ।\nনাৰ্ভাছ হৈছে মেজৰ সিং'ও।\n"....ঈশ্বৰক ধন্যবাদ, আমাৰ কাৰো একো আঘাত নহল" অৰ্চনাদেবীয়ে কলে । দূৰ্ঘটনাগ্ৰস্ত গাড়ীখনৰ পৰা নামি গীতাৰ হাত ধৰি থিয় হৈছিল তেওঁ । আশেপাশে দূৰ্ভেদ্য জঙ্ঘল আৰু চৰাচৰগ্ৰাসী সূচীভেদ্য অন্ধকাৰ। সমুখত একমাত্ৰ পথটো , সেয়াও এতিয়া হেৰাই গৈছে ঘন অন্ধকাৰৰ মাজত । নিঃসীম সেই অন্ধকাৰে চকু যেন অন্ধ হৈ পৰিছে । মেজৰ সংগ্ৰাম সিং অলপ আগুৱাই গৈ অন্ধকাৰ ৰাস্তাৰ ওপৰত কিবা চাবলৈ চেষ্টা কৰিলে কিন্তু অটল অন্ধকাৰত তেওঁৰ দৃষ্টি ব্যাহত হৈ উভতি আহিল । একো দৃষ্টিগোচৰ নহল ।\n"...মইও মন কৰিছিলো ...আমাৰ গাড়ীৰ আগত হঠাৎ কিবা এটা আহি পৰিছিল ..." ৰৈ ৰৈ কলে সংগ্ৰাম সিঙে , "কিন্তু এতিয়াতো এনে লগা নাই ...এই ৰাস্তাৰ ওপৰত কিবা যে আছে ...কতো একো ছা চকুত নপৰিল । তেতিয়াহলে কিহৰ সৈতে আমাৰ গাড়ীখন খুন্দা খালে?"\n"...ঠিক...ঠিক বুজিব পৰা নাই দেউতা !" অজান আশঙ্কাত ৰাহুলৰ চেহেৰা ৰঙা হৈ পৰিছে , "কিন্তু গাড়ীৰ সন্মুখততো কোনো মানুহক দেখিছো যেন নালাগে ...কিন্তু এনে লাগিল ...যেন অস্পষ্ট কিবা .. আমাৰ গাড়ীখনৰ সমুখত যেন আহি পৰিছিল...এতিয়া সেয়া মানুহ... নে কোনো জন্তু..নে ...কি..ঠিক মনত পৰা নাই...তাক বচাবলৈ গৈয়েই ...এই এক্সিডেন্ট...কিন্তু... কিন্তু... এয়া ঠিক...যে গাড়ীৰ আগত কিবা এটা আহি পৰিছিল ...মূহুৰ্তত অলপ সময়ৰ বাবে ...মই কিবা এটা দেখিছিলো...!"\nৰাহুলৰ কথাত সকলোৰে মাজৰ চেপা উত্তেজনা আৰু উদ্বেগ উৎকন্ঠা দুগুণ বাঢ়িল । সকলোৰে ভ্ৰু কুঞ্চিত হৈ উঠিল । ৰাহুলে কলে কি ? গীতাইতো আৰু আচৰিত হল । তাই কলে , "যদি সেয়াই হৈছিল , তেতিয়াহলে মইও তো সমুখৰ চিটত বহিছিলো ...মইতো একো দেখা নাই !"\n"...কিন্তু মোৰ কথা বিশ্বাস কৰা !" এইবাৰ জোৰকৈ কৈ উঠিল ৰাহুল, "হয় মই হাঁহিত মছগুল আছিলো বাবে কি হল বুজি নাপালো ...কিন্তু মই কব পাৰো ...কিবা এটা গাড়ীৰ আগত অবশ্যেই আহি পৰিছিল ...কাৰণ মোৰ কাণে সংঘৰ্ষৰ শব্দও শুনা পাইছিল ..." কৈ কৈ গছৰ গুৰিত খুন্দা খাই ৰৈ যোৱা নিজৰ গাড়ীখনক ঘুৰি ঘুৰি চাবলৈ ধৰিলে তেওঁ । চকুয়ে মুখে এতিয়াওঁ এক গভীৰ অবিশ্বাস আৰু সন্দেহ। সেইপিনে , মেজৰ সিং, অৰ্চনাদেবী আৰু গীতাৰ মাজতো সন্দেহ আৰু অবিশ্বাস শিপা। সিহঁতে এতিয়াও ভাবিবলৈ পৰা নাই , এইবোৰ কেনেকৈ হবলৈ পালে! কি ঘটিল এয়া! কিদৰে ঘটিল!\nClick here to read Voyonkor hei rati part 2